Author’s Note

Hi, I would like to inform all of you that I changed the name of my hero in this story.

From Neil Perez to Neilsen Cañeba, but I still used “Neil” as his nick name. Sa book version, Neilsen Cañeba na ang gamit.

This story is published under LIB Bare. I hope you can all grab a copy.

Kindly follow us on our social media accounts:

FB Page: Official Missgrainne FB Page: Missgrainne Stories FB Group: Grainners Territory Instagram: miss.grainne

Thank you!

Prologue

PROLOGUE

MAHINANG naglabas ng hangin mula sa dibdib si Neilsen ng makatapat siya sa pinto ng kanyang kapitan sa Military.

Nakatanggap siya ng mensahe mula rito na inaanyayahan siya sa isang pribadong pag-uusap. Sa wari niya ay kailangan nito ang serbisyo niya bilang isa sa pinaka magaling at pinakatatagong sundalo ng bansa.

Isang katok ang ginawa niya bago narinig ang baritonong boses mula sa loob.

“Come in.”

Hindi nagbago ang matikas na tindig niya nang buksan ang pinto at tuluyang makapasok sa loob ng opisina nito.

“Sir!”

He salute at him as a sign of respect. Ganoon din ang ginawa nito bago muling naupo sa swivel chair. Neil seated on the vacant seat in front of Captain Arthuro Mangahas.

“Ikinagagalak ko na makita ka ulit,

Sergeant Neilsen Cañeba

.“ Magalang lang siyang tumango. “Hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa. Kailangan ko ang serbisyo mo.” He sounds so authoritative. “We need you.”

Pansamantala siyang natigil ngunit kaagad din na nakabawi.

“Basta para sa tao at sa bayan. Wala akong karapatan tumanggi, Sir.”

Mula sa drawer ng lamesa nito ay may inilabas itong brown envelope. Inilatag sa harap niya ang mga litrato na kuha sa giyera sa Zamboanga.

Ilang linggo na ang nagdaan ngunit hindi pa rin natitigil ang sagupaan ng mga sundalo at ng mga grupo ng rebelde.

“I know that you are skilled enough to fight and help our troops to end the war in Zamboanga. You, being the best of the best is a big help not only for our fellow soldiers but also to our Country.” He said factly. “I trust you and your ability with this assignment, Mr. Caneba. Marami na ang nasugatan na sundalo at iniuwi na rito sa Maynila upang magpagaling. We need more soldiers there to protect the people who were involved in war. Maaasahan ba kita?”

“Yes sir!” Buo ang loob niya na tinanggap ang panibagong hamon sa buhay niya.

Maybe this is the right time to escape from darkness he’d been through this past few years. This will be another chapter of his life and he’s ready to face it.

Tumango ito. Hindi man nakangiti ay bakas ang kapanatagan sa loob dahil sa pagtanggap niya ng trabahong ibinigay nito.

“I’m really glad that you’re back, Mr. Caneba.”

Isa lamang siya sa libo-libong bata noon na nangarap maging sundalo. Nang naabot niya ang posisyon na iyon ay naabot niya na din ang pangarap niya.

Ipinako niyang gagawin niya ang lahat ng makakaya upang makapagsilbi sa tao at sa bansa.

He was eight years old way back then when his father died because of war between terrorists and soldiers.

Sa murang edad niya noon ay itinanim niya na sa isip na gusto niyang sundan ang yapak ng ama balang araw.

He wanted to serve his Country like how his father did when he was in the service. He wanted to protect people from rebels and willing to risk his life for them.

Iyon ang naging panuntunan niya sa buhay, hanggang sa isang malagim na unos ang dumating sa kanya na dahilan kung bakit nawala ang lahat-lahat ng iniingatan niya.

1 ~ The hot stranger

Chapter One

MALAKAS na pagsabog hindi kalayuan ang gumimbal sa buong bahay ng kaibigan ni Hon-Hon kung saan naroon siya na dahilan ng pagdaloy ng kaba sa dibdib niya. Para siyang ibon na naputulan ng pakpak sa hindi malaman na gagawin. Umalis si Gia kanina lang papunta sa bayan upang mamalengke, hindi na siya nakasama dahil tanghali na siya nagising.

“Giaaaa!” Halos sumigaw na siya sa frustrasyon na nararamdaman dahil sunud-sunod naman ng putok ng baril ang narinig niya. Malayo iyon sa lugar kung nasaan siya ngunit malakas talaga ang impact ng tunog ng bawat pagsabog. “Bumalik ka na! Parang awa mo na!”

Ilang araw pa lang siyang nananatili sa Zamboanga bilang bakasyon at para bisitahin na rin ang kaibigan pero hindi niya akalain na may mangyayari palang ganitong eksena sa lugar na ito.

Nagmamadali na tinakbo niya sa sofa ang cellphone niya ng tumunog iyon. Nakahinga lang siya ng maluwag ng makitang si Gia ang tumatawag. She pressed the green button and place her phone on her right ear.

“Hello friend? Gia?”

“Hon-Hon! Makinig ka, okey?” May pag-aalala sa boses nito.

“Nasaan ka na ba?”

“Hindi pa ako makakabalik riyan sa bahay. Hinarang na ako ng mga poging sundalo rito sa check point kasi—”

“Ano?!” Tumaas ang boses niya sa gulat. “W-what do you mean? And what’s with that check point?”

“M-may giyera! ’Yung mga rebelde pinapasok na ang lugar kung nasaan ka pero huwag kang magpanic—”

“What?!” Lalong tumaaas ang boses niya. “May giyera tapos sasabihin mo huwag akong magpanic?! Gia, ’yung totoo? Nagpapatawa ka?” Kinakabahan na tumawa siya.

Bakit ba kasi hindi siya mahilig manood ng TV News? Korean drama o kaya ay Hollywood movie lang ang mas pinapanood niya nitong mga nakalipas na araw.

“Pinakiusapan ko na ang mga sundalo rito na i-rescue ka riyan. Please, lock the door. Huwag kang lalabas ng bahay, Hon-Hon. Okey? Please?”

Nanghihina na napaupo siya sa sofa at napahilot sa sintido. Ang kaba at pag-aalala sa dibdib niya ay mas lalong nadadagdagan sa isipin na nasa malapit na panganib lang ang buhay niya.

“This war ruined my vacation! Sana sa Manila na lang ako dumeretso galing Paris.” Narinig niya mula sa kabilang linya ang pagbuntong hininga ni Gia.

“I’m sorry, Hon-Hon. Mag-iingat ka riyan sa bahay. Tatawag ulit ako mamaya.”

“Don’t hang up.”

“I need to charge my phone. Makikicharge muna ako dito sa mga sundalo.”

Wala na siyang nagawa kundi titigan ang cellphone niya ng mawala na sa kabilang linya si Gia.

“What now? Sino ang malakas ang loob na sumundo sa akin dito? Baka patay na ako pagdating nila?”

Naihilamos niya ang mga palad sa sariling mukha sa sobrang frustrasyon. Isang buwan siyang nanatili sa Paris para tuwangan ang mommy niyang bantayan ang ama na may sakit. Tapos pagbalik niya sa Pinas, ganito ang sasalubong sa kanya? Giyera?

Nagdilim na lahat-lahat ay wala pa rin ang tulong na hinihintay niya. Kahit si Gia ay hindi na rin tumawag sa kanya. Naiiyak na siya sa sobrang takot dahil sa sobrang tahimik ng paligid. Parang wala na siyang mga kapitbahay. Nahinto na rin ang mga pagsabog at putok ng baril. Siguro kasi gabi na? O naubusan na ng bala?

“

SINO ka?!“ Kinakabahan na halos pasigaw na tanong niya sa lalaking nakatalikod sa gawi niya. Hindi man kaliwanagan ay kita niya ang matikas na tindig nito at ang malapad na likod nito.

Pasado alas-dos na ng madaling araw ng bigla na lang siyang nagising. Kukuha sana siya ng malamig na tubig sa kusina kaya lang nadatnan niya ang lalaki doon. Hindi niya makita ang mukha nito dahil nakapatay ang mga ilaw at isa pa nakatalikod ito.

“Did I disturb your sleep?” Muntik siyang mapatalon ng marinig ang swabeng boses ng estranghero.

“Who are you?!” Hindi ito nagsalita. Nanatiling nakatalikod sa gawi niya, tila may kinakalikot sa island counter ng kusina. “I will turn on the lights!”

“Don’t you dare, Miss.”

“Rebelde ka?”

“Do I look like one?” He let out a short sarcastic laugh.

Kung kalaban ito, siguradong kanina pa siya nito sinaktan. Ito na yata ang rescue na sinasabi ni Gia.

“S-sundalo ka?” May pag-aalinlangan na tanong niya.

Hindi naman kasi ito naka-uniporme ng pang-sundalo, bagkos, puting cotton tshirt at black jeans ang suot nito tapos ay naka-sumbrero na kulay itim.

“Hindi ako kalaban.”

Tila lumuwag ang pakiramdam niya sa nalaman mula rito. Pero maaari niya ba itong pagkatiwalaan?

“W-why are you here then? Are you going to rescue me? Na-trap ako dito. Ang sabi ng kaibigan ko may magpupunta daw dito para sunduin ako. Ikaw ba ’yung pinadala?”

“No,” Bumagsak ang pag-asa niya bigla. So, sino ang lalaking ito? “I was not the one who sent to rescue you, but, I assure you that as long as you are here with me, I will make sure you are safe.”

Sa tono ng bigat ng katotohanan sa boses nito, umahon muli ang pag-asa niya na makakaalis siya sa lugar na iyon. Basta, didikit lang siya sa estrangherong ito. Ramdam niya man na totoo ang sinabi ng lalaki hindi pa din makampante ang isip niya kung ano ba ang totoong pakay nito kung bakit naroon.

“You mean, m-magsasama tayo dito?”

“I guess, yes.”

“Hindi kita kilala!”

“Hindi rin naman kita kilala.”

“I don’t trust strangers.”

“Same here.”

Humalukipkip siya. “Kailangan magkakilala muna tayo.”

“Nasa gitna ka na ng giyera lahat-lahat, iyan pa din ang iniisip mo?”

Wala naman sigurong masama sa suhestiyon niya? Para lang hindi sila estranghero sa isa’t-isa?

“Knowing each others name were enough, Mister. O kaya kung gusto mo bibigyan na lang kita ng pet name.”

“I’m not a pet!”

“Then tell your name.” Imbes na sumagot ay humarap ito sa kanya na may nakasampay na rifle sa katawan nito. “What the—Ang sabi mo hindi ka kalaban—” Naputol na ang sasabihin niya ng nilagpasan siya nito at dumeretso sa sala, nahiga sa mahabang sofa.

Sinundan niya lang ito ng tingin. Hindi niya talaga maaninag ang mukha nito dahil sa dilim. Naglakad siya ng kaunti upang i-switch on ang ilaw ng bigla itong magsalita.

“Huwag mong buksan ang ilaw.”

“Gusto kitang makita. Gusto kong makita ang mukha mo.”

“Kapag binuksan mo ’yan, malaki ang posibilidad na makita ng mga rebelde na may tao pa sa bahay na ito.”

Napalunok siya at nagpasya na huwag ng ituloy ang balak niya.

“Sigurado ka bang wala kang gagawing masama sa akin?” Hindi na naman siya mapakali.

Lumingon ito sa kanya. Naaaninag niya na parang balbas sarado ito pero hindi talaga siya sigurado.

“Kung balak kitang gawan ng masama, tingin mo papatagalin ko pa?” He tsked. “You better sleep, Miss. Huwag kang gagawa ng kahit na anong ingay na magiging sanhi ng pagkabulabog ng paligid.”

Tumango na lang siya at hindi na muling nagtangka pang magsalita. Pumasok siya ulit sa silid at ni-locked iyon. Hindi pa siya masyadong kumbinsido sa pakay ng masungit na estranghero na iyon pero kailangan niya itong pakisamahan.

MALIWANAG na ng mapabalikwas siya sa kama hindi dahil sa sikat ng araw kundi dahil nakita niya sa bintana ng silid ang lalaki na nakatayo at nakapayuko tila may sinisilip sa labas.

Ang kaninang maliit niyang mata ay lumaki ng mapansin ang black metal stand sa harap ng estranghero. He seems like targeting someone from afar with his sniper rifle and spotting scope. Sa bintana ay may nakapatong na maliit na sandbag, iyon ang naging patungan ng halos kalahati ng rifle.

“What are you doing?” Kahit alam niya na ang ginagawa nito ay talagang nagtangka pa siyang magtanong.

“Good afternoon, Miss.” Instead, he greeted her.

She pouted her lips as she saw the wall clock. It’s passed twelve in the afternoon already.

“Sino ang binabaril mo? Sino ka ba talaga?”

“May narinig ka bang putok ng baril?” Sarkastiko ang tunog nito.

“W-wala. Wala pa.”

Ngayon na maliwanag na ang paligid, doon niya na napatunayan na totoo ang haka-haka niya kagabi na kung anong ikinatikas ng tindig nito ay siya naman ding ikinatigas ng malapad nitong likod at namumutok na muscle sa braso. Kung totoo man na nag-e-exist ang mga ganitong deskripsyon ng mga bidang lalaki sa mga nobelang nababasa niya, ito na ang patunay na totoo nga na may mga gano’ng klaseng lalaki.

“Nagluto na ako. Kumain ka na lang do’n baka nagugutom ka na.”

Ipinagluto siya nito? Lihim siyang napangiti.

“Wala bang lason ’yon?” Huli na ng matanto niya ang sinabi. Natutop niya ang sariling bibig kasabay ng paglingon nito sa kanya.

Pakiramdam niya ay nag slow motion ang paligid ng sa wakas ay nakita niya ang mukha ng estranghero. Is it a proven that the slow motion moment she was reading on romance pocketbooks was real?

Natatakpan man ng balbas at bigote ang halos kalahati ng mukha nito ay hindi naman niya maipagkakaila na walang tulak kabigin sa larangan ng kaguwapuhan ang lalaking kaharap.

He’s a jaw dropping gorgeous rugged man!

His eyes were shades of black, malamlam ang mga matang iyon ngunit litaw at isinisigaw ang mga pilit na itinatagong emosyon na hindi niya kayang pangalanan. Ang mapupula nitong labi ay sapat na upang maglumikot ang imahinasyon niya kung ano ba ang pakiramdam kapag nahalikan ng mga labing iyon.

“Miss, kung pwede lang itigil mo ’yang pagdududa mo sa akin na gagawan kita ng masama.” Masungit na sabi nito at muling itinuon ang atensyon sa spotting scope.

“Ang ibig kong sabihin, wala bang gayuma ’yon?” Palusot niya.

“Hindi ko na kailangan gayumahin pa ang mga babae.” She could see how he twitched his lips for a sexy smirked.

“Wow! Ang hangin dito! Grabe!” Tuluyan na siyang bumangon at iniwan ang may pagkahambog na guwapong estranghero. “Pero in fairness, guwapo ha.” Bulong niya habang pinaghahainan ang sarili niya sa kusina.

Lumipas ang ilang minuto ngunit hindi pa rin lumalabas ang lalaki sa silid kaya naman nagpasya siyang bumalik doon. Katulad kanina ay ganoon pa rin ang posisyon nito ngunit ang isang daliri nito ay nasa gatilyo na.

Gusto niya sanang pigilan ito ngunit mas nauna ang pagtili niya at pagyakap dito ng bigla na lang may sumabog ng malakas sa labas.

“Oh my God! Oh my God!” The more the bombs explodes the more she tightened her hug from behind. “Geez! Ano bang klaseng parusa ito?! Naging mabait naman akong kaibigan at anak! Bakit ganito?! Kailan ba ako makakaalis dito?! Makakaalis pa ba ako dito?makikita ko pa ba sila mommy at daddy?!”

Sa pagkataranta, takot at pag-aalala marahil kaya dumaloy na ang luha sa pisngi niya.

“Of course, makakaalis tayo dito. Kaunting tiis na lang, okey?” Malumanay ang boses na iyon, tila isang malamyos na musika na pumapanatag sa kanya. “Isa pa, huwag ka ng matakot. Hindi ka naman mag-isa, kasama mo ako. Lalaban ako kaya sana lumaban ka din. Labanan mo ’yang takot mo, Miss.”

“H-hon-hon, that’s my name.” Pumiyok pa siya.

“Okey, honey.”

Hindi niya mawari kung bakit tila may kumiliti sa loob ng tiyan niya ng tawagin siya nitong Honey. Is that his endearment for her?

“T-thank you for calming me, hindi ako sanay sa ganito. I live in Manila, I came here to visit Gia, my friend and take a short vacation but this is what I’ve got, being trapped in a war zone.”

“I understand. But, could you stay away a little? I can’t concentrate with my target.”

She suddenly felt ashamed for embracing him. So, she slowly removed her hands from his body. Hon-Hon didn’t know what to do, she just stand next to him. She could smell his natural scent, so manly and it’s addicting!

“Are you shooting the bad guys?” He remain silent and keep being busy with his rifle and with his target. She silently bit her lower lip as she noticed how hot he is the way he holds a sniper rifle and the way he looks at his target while his one eyes were half close. “Are you a sniper?”

Wala pa rin siyang nakuhang sagot mula dito kaya minabuti niya na lang na ayusin ang mga gamit niya at ilagay sa maleta. Kung sakaling makaalis man sila ng wala sa oras, at least ready siya.

Paminsan pang may mga pagsabog na naganap kaya naman lumipat na siya ng puwesto. Nasa paanan na siya nito nag-aayos ng mga gamit niya. Pakiramdam niya kasi mas safe siya kapag malapit na malapit lang sa estrangherong ito.

“Bakit nariyan ka?” Nagbaba ito ng tingin sa kanya. Halata na nadistorbo niya.

“I’m kind of feeling safe when I am inches away from you. It’s a weird feeling pero hayaan mo na lang ako, Mister.”

“Call me Z .”

Ng mag-angat siya ng tingin dito ay hindi na ito nakatingin sa kanya. So, his name is Z? As in letter Z? Okey! She has an idea now kung paano ito hahanapin sa social media once na magkahiwalay na sila sa lugar na ito. Pero mahirap pa rin hanapin ang isang letrang pangalan lang.

“Z, what? What’s your last name?” Panigurado lang na mahahanap niya ito. Nakatingala siya dito.

“Just Z.” Binigyan diin nito ang pinalidad at autoridad sa boses nito.

“M-may Facebook ka? Instagram? Twitter?”

“Woman, I’m not into social media. Mas maraming bagay ang mahalaga kesa sa mga ’yan.”

“Hmm, are you single? Married? In a relationship?”

Z let out a sexy chuckle that gave a flying butterflies inside her stomach. Parang nagrarambulan na ang mga paru-paro sa loob ng tiyan niya dahil lang sa maiksing pagtawa nitong iyon.

“To answer your question, I’m single.”

2 ~Soldier

Chapter Two

DAPIT -hapon na ng makatanggap siya ng tawag mula kay Gia. Kaagad niyang sinagot iyon. Si Z naman ay alerto ang mata na pinagmamasdan siya, naiilang man sa bawat tingin nito ay pinilit niya na lang ignorahin.

“Gia? Are you okey there?” She worriedly asked her friend. Ilang oras din niya kasi itong hindi nakontak. Pawala-wala din ang signal.

“Okey lang ako dito, Hon-Hon. Ikaw ba? May mga sundalo na bang dumating?”

Now, it’s her turn to look at Z.

“May kasama—I mean, wala pang sundalo na dumarating.” Pagbabago niya sa pagbibigay ng impormasyon ng sinenyasan siya ng lalaki na huwag sabihing may kasama siya. “I will wait for them to rescue me. Please, kulitin mo sila na puntahan na ako dito. The bombs and gun fires scares the hell out of me. Ayoko pang mamatay Gia.”

“I am talking to them about you there. May mga sundalo na raw na nagpunta sa lugar na ’yan. Please, have patience and faith in God, makakaalis ka din diyan. Okey?”

Tumango siya kahit hindi naman siya nito nakikita. “I’ll call again to update you about my situation here. And by the way, huwag mong ipapaalam kila mommy ang sitwasyon ko dito, ha? I don’t want them to worry, especially si dad, he’s still recovering. I don’t want to give him stress. Okey naman ako dito, nakakatakot lang minsan pero huwag ka na din mag-alala sa akin, Gia.” She take a quick glance at Z who was watching her. “M-mukha namang safe ako dito sa bahay mo.”

Somehow, she felt like she’s safe knowing that she’s with this stranger. Kahit minsan ay masungit ito, ayos lang sa kanya iyon hanggat hindi siya nito iiwan na mag-isa sa lugar na ’yon.

“Thanks God, for guiding you there. Mag-iingat ka pa rin. Don’t forget to lock all the door.”

“Yes, I will.”

Ng matapos siyang makipag-usap kay Gia ay nilapitan niya si Z na nag-aayos ng mga baril sa sala. Tila ba laruan lang ang mga iyon para dito.

“We will try to escape tonight.” He informed.

“H-huh? As in? Aalis tayo dito?”

“Yes, bago pa nila madiskubre na may naiwan pang tao sa lugar na ito.”

“I-I’m scared!” Nag-a-atubiling tumabi siya ng upo kay Z. Ni wala na nga siyang pakialam sa mga baril sa harap niya. “Baka nag-aabang sila sa dadaanan natin?”

“I’ll make sure na walang nag-aabang sa dadaanan natin. At kung pwede lang ay huwag mo ng dalhin ang maleta mo, abala lang ’yan sa pag-alis natin.”

“No!” Agap niya. “May mga pasalubong ako from Paris. Ayokong iwanan ang mga ’yon dito.”

Bumuntong hininga ito at sinulyapan siya. Simpleng sulyap lang iyon pero bakit tila tinatambol ang dibdib niya sa kaba?

Malamlam na ang mga mata nito. Halata ang kakulangan sa tulog, gano’n pa man ay hindi naman nabawasan ang kaunting atraksyon na nararamdaman niya.

Is it normal to be attracted to a stranger that you met just yesterday?

“Ano ba ang mahalaga sa iyo? ’Yang mga pasalubong mo o ang buhay mo?”

“My life!”

“Then leave your suitcase here.” May choice pa ba siya? Ngumuso siya. “And stop pouting your lips. That’s not a big help right now.”

She pressed her lips together in a thin line. He really sounds authoritative and bossy. She starting to hate that kind of attitude from him, but she cannot denied the fact that being authoritative made him more hot and tough.

She was watching and silently admiring him on how he assemble skillfully every piece of his rifle and other guns. His muscles on his arms were rocking hard. Nababanat ang mga iyon sa tuwing gumagalaw ang mga kamay nito.

Ang mga galit na ugat nito sa braso pababa sa mga kamay ay tila tanda ng matagal na pag-ehersiyo. Pakiramdam niya, kumapit lang siya sa braso ni Z ay ligtas na ang buhay niya. She was on the verge of touching his arms but the sudden gun shot from outside made her hug him because of shock.

“What the hell?!” Abot-abot ang kaba sa dibdib niya habang mahigpit na nakayakap sa lalaki at mariin na nakapikit, tila inaasahan na ang isa pang putok ng baril o pagsabog na marinig niya.

Hindi kaya ay nasa estado na siya ng tinatawag na trauma? Dahil talagang biglaang kaba ang dumadagan sa dibdib niya sa tuwing makakarinig ng pagsabog. She was shaking in fear and she was pretty sure that Z could feel her shaky body.

“You’re shaking.” Hindi nga siya nagkamali sa iniisip.

“I-ikaw lang naman ang hindi natatakot sa mga pagsabog. Ni minsan hindi man lang kita nakitang nagulat.”

“So… You’re watching me?” May panunudyo sa boses nito.

“Not that I am watching every moves you made. Pero saan pa ba ako titingin? Tayong dalawa lang naman dito. I should always watch you, baka bigla ka na lang umalis at iwan ako dito, eh.”

“And now you’re scared being left by me?”

“With this situation? Yes,” She answer honestly. “I used to live alone in Manila when my parents started living in Paris simula ng nagkasakit ang daddy ko. Pero kung nasa ganitong estado ako at puro pagsabog ang maririnig ko, hindi ko kayang mabuhay mag-isa. Siguradong maaga akong mamamatay.”

“Don’t say that, honey. Nobody knows what will happen tomorrow. Every person has to face their own challenges and trials that life gave them. Katulad nating dalawa, bakit ba tayo nandito sa gitna ng bakbakan kontra rebelde?”

“Dahil sa pagsubok ng buhay?” Hinuha niya.

“Yes, it is. We are here because God,” Bahagya nitong itinuro ang itaas. “or destiny,” He shrugged his shoulder. Tila pinagpipilian sa dalawa kung sino ba ang may dahilan kung bakit sila naroon sa lugar na iyon. “Put us here. People always forget the fact that we are born because we have a mission in life. Kung ano ang mission na ’yon, walang sinuman ang nakakaalam. Pero kung titignan natin ng maigi, ’yung misyon natin sa mundong ito ay nasa paligid lang.”

“I-ikaw, bakit ka nandito? Bakit sa tingin mo inilagay ka dito? Ano ang misyon mo?”

Z heaved a sighed. Ang atensyon nito ay wala na sa mga baril sa harap nila kundi nasa malayo na. Walang ekspresyon ang guwapong mukha ngunit kung susumahin tila may binabalikan itong ala-ala ng nakaraan.

“My mission?”

“Yes,”

“To make peace. To protect people from danger, helps our soldiers to fight for peace and serve for my Country.”

“You are a soldier? Sundalo?” Patanong na sabi niya na nahalata ang itinatagong paghanga para sa binata. “Sundalo ka. Pero bakit hindi ka naka-uniporme?”

Nahihiyang kumalas siya sa pagkakayakap dito ng tinignan siya nito. Napasarap ang kwentuhan nila na hindi niya na namalayan na nawala na ang takot sa dibdib niya.

Sinasadya ba nito iyon? Daanin siya sa kwento upang maalis ang takot niya? Kung oo, nagtagumpay ito sa misyon nito.

“They could easily recognize me if I wear my military uniform. Isa pa, hindi na naman kailangan. I am no longer part of—” Umiling ito. “Never mind.”

“Paano malalaman ng mga kapwa mo sundalo na sundalo ka kung hindi ka naka-uniporme ng katulad ng sa kanila? Baka mapagkamalan ka nilang kalaban at barilin ka nila.”

Z suddenly switched his seating position. He was now facing her. Seeing him face to face and almost inches away made her heart thump loudly for unknown reason.

His eyes were directly looking at her. Para bang tumatagos sa kaibuturan niya ang pagtitig ng malalamlam nitong mata sa kanya. Sigurado siyang mas guwapo ito kung wala ang balbas nito na natatakpan ang halos kalahating mukha.

Bakit

kasi

kailangan

pa

niya

pang

magpahaba

ng

bigote

at

balbas

?

Sigurado

namang

mas

guwapo

siya

kung

wala

ang

mga

buhok

na

nakaharang

sa

mukha

niya

.

His beards made him looks mysterious and unidentified person. It would be hard for people to describe him without his beards. Pero kung sakaling magkita sila nito ulit at wala na itong balbas, sigurado siyang makikilala niya ito. Sigurado siya!

“That won’t happen, dear.” His baritone voice woke her up from her reverie. “Our soldiers didn’t know that I am here.”

“What?” Curiosity filled her. “Sundalo ka pero hindi nila alam na nandito ka? Are you telling me na magkakaiba kayo ng grupo kaya hindi kayo halos magkakakilala?”

“This is very hard to explain to a woman like you. I don’t even know why I am telling this to you.” His forehead suddenly knotted in annoyance. “Maybe you should stop asking about things that I am involved and my job.”

“Sabi nila mas madali daw magsabi o magkwento kapag hindi mo kilala ang isang tao. Why don’t you try? For sure, hindi na naman tayo magkikita after this, Mr. Z.”

“Z,”

Inirapan niya ito. “Okey, Z! You can start telling your story now. I swear, hindi ko ipagsasabi kahit na kanino.” Itinaas niya pa ang kanang kamay, tanda na nanunumpa.

“No, I won’t break the military rules for a stranger like you.”

“Hindi na tayo estranghero sa isa’t-isa.”

“I may be know your name, but not really who you are. I don’t even know kung totoong pangalan mo nga ang Hon-Hon o gawa-gawa mo lang.”

She annoyingly rolled her eyes on him. Mukha ba siyang nagsisinungaling? Grabe naman makapang husga ang guwapong sundalo na ito!

“That’s my nick name!” Naiinis na sabi niya. “I’m Honesty Velasquez Lesq. My mother is a Filipina and my father is a French. I’m twenty seven years old, single and living alone. My address is—”

“Enough, Miss Honesty Velasquez Lesq.” He cut her off. “Hindi ko naman tinatanong.”

“Aba!”

“At sa susunod huwag kang magbigay ng kahit na anong impormasyon mo sa taong hindi mo naman kilala talaga. You are too honest like your name. Giving your personal information to the stranger would cause you trouble, didn’t you know that?”

“I know,”

“Seems like you don’t.” He sarcastically smirked at her. Sarcastic, but damn boy she found him very sexy doing that.

“So, you are doing your mission alone? Hindi ba paglabag ’yan?”

“Yes, I am doing this alone. And no, I am not breaking the military rules, hmm.” Nag-isip ito saglit. Naninigurado. “As long as I have a permission from my Captain, I have nothing to worry about.” Z grimaced and frustratingly looked at her. “And I feel like I’m fucked up, because I am telling all of these to you.”

Hindi na lang siya nagsalita, nananatiling tikom ang bibig niya. Tila ba nadulas lang ito at hindi na maaring bawiin pa ang mga sinabi. Sa isipin na sundalo ang kasama niya ay lalong nagyabong ang pag-asa niya na makakaalis siya sa lugar na iyon ng ligtas. Hindi man naka-uniporme ng pang-sundalo si Z, sapat na iyon para ibigay ang tiwala sa estranghero. Sundalo ito, nararapat lang na pagkatiwalaan niya ito.

KAHIT madilim na ay hindi pa rin tumatahimik ang paligid ni Hon-Hon. Napapadalas na ang mga pagsabog kaya hindi niya na nakuha pang makatulog. Lalo naman itong lalaking kasama niya sa silid, kanina pa bumabaril ng palihim. Ginawan siya nito kanina ng mask gamit ang tela. Upang hindi niya marinig ang putok ng rifle ay naglagay siya ng earphone sa tenga at nagpatugtog.

“I-Ilan na ang nabaril mo?” Basag niya sa atensyon nitong wala sa kanya. Umalis siya sa kama upang lapitan ito.

“Don’t go near me, honey.”

Muli ay naupo siya sa kama. Pinagsuot din siya nito ng over all black clothes, ito ay ganoon din at may itim na bonet na nakabalot sa ulo nito. Mata lang ang nakalabas. They even turned off all the lights. Tanging liwanag lang na nanggagaling sa buwan ang nagsisilbing tanglaw nila sa silid.

“I wonder kung bakit dito pa sa bahay ni Gia ang napili mong spot?” Mahina lang ang boses niya. Natatakot na may makarinig na iba.

“Mataas ang lugar na ito. This is a perfect spot to shoot people from afar.”

“Hindi ka ba natatakot bumaril? I mean, maaaring mamatay ’yung binaril mo.” Siya nga naman!

“Hindi ko na nararamdaman ’yung takot ngayon. Sa tagal ko sa serbisyo, nawala na ’yung takot ko na barilin ang masasamang tao na pasakit lang ang dulot sa mga inosente. Maraming buhay ang nakataya dito na sinisira nila. Hindi ko na dapat iniisip na bawasan ang salot sa lipunan kahit pa ayaw namin ng gulo at kapayapaan lang ang gusto. Para ito sa kapayapaan na ayaw nila, bagkos, kaguluhan ang dulot nila. I’d rather shoot them than seeing my fellow soldiers bleeding in pain and dying because of them. Mga wala silang puso.”

She may not be able to see his face emotions because of darkness, but the way he said the words, ramdam niya ang bigat ng bawat salitang binitiwan nito.

“Bakit ba kailangan pa nilang makipag-gerahan? Nadadamay lang kaming mga inosente. Ano ba ang gusto nilang mangyari?!”

“They are anti government. Siguradong may mga gusto silang mangyari na hindi ina-aprubahan ng gobyerno kaya nagrerebelde sila bilang ganti sa hindi pagsunod ng gobyerno sa gusto nila. They are selfish and greedy to have a power.”

She lifted her eyebrows. She was impressed the way he delivered the words. May laman lahat iyon at pawang mga katotohanan. Marahan na inililigpit nito ang rifle at inilagay sa black back pack. Nagpatuloy ito sa pagsasalita ng hindi siya umimik.

“And other reason is, maybe , there are big persons behind this war. They are paying these bad guys to ruin the Country to get government’s attention. Nililito nila ang mga tao, media at gobyerno sa talagang issue ng bansa, para ang atensyon ay malipat sa sagupaan na ito. These are parts of their tactics to clean their names for a moment habang hindi pa sila nakakaisip ng mga dahilan para hindi tuluyang managot sa batas.”

“Ganyan ba talaga mag-isip ang mga sundalo? May malalim na dahilan ang bawat bagay na nagyayari sa bansa?”

Habang lumilipas ang oras na kausap niya ang estrangherong ito mas lalong nag-uumigting ang kagustuhan niyang makilala ito ng lubusan.

“I am just thinking the possible reasons of their rebellion. I still don’t know they real reason.”

She was about to speak when Z placed his forefinger on her lips, stopping her for making noise. He seems alert and ready to fight as he looked around the place.

Narinig niyang may kumaluskos sa mayor na pintuan. Tila may gustong magbukas niyon. Bumangon ang kaba sa dibdib niya ng bigla itong nagkasa ng baril, isinukbit ang back pack nito at iginaya siya sa likod bahay na animo may tinatakasan sila.

3 ~Sniper

Chapter Three

PUMASOK sila ni Z sa teresa sa likod ng bahay, kung saan mga gamit panglaba ang naroon. It’s Gia’s washing room. Kulob ang maliit na apat na sulok na iyon pero sapat na para makagalaw sila pareho ng lalaki.

He slowly locked the door, avoiding making any noise that may cause people from outside would hear.

“Why are we hiding?” She asked, whispering.

“Someone entered the house.”

Her eyes widened in both shocked and worried about their safety.

“A-anong gagawin natin?” Nag-umpisa na siyang pagpawisan dala ng pag-aalala at mainit na paligid.

“Just shut your pretty little mouth, honey. That’s all you need to do.”

Marahan na tinakpan niya ang bibig gamit ang kamay at tahimik na naupo sa gilid. May kaba sa pa rin sa dibdib niya pero sa isipin na kasama niya ang lalaki, nababawasan ang kaba na iyon. She suddenly felt safe seeing that he’s just around, thinking that Z would protect her from danger that could happen any moment.

He seated behind the door. He expertly assembled his sniper rifle. Maingat ang bawat galaw nito. Ilan sandali pa ay pumosisyon ito, padapa mula sa maliit na siwang sa ibaba ng pinto, sinisipat kung ilan ang taong nakapasok sa bahay.

“Don’t make any noise. Okey?” He mouthed, she nodded her head as she understood what he had said.

“Walang tao! Clear!” Ang mataas na boses na iyon mula sa labas ang nagpalaki ng mata niya. “Buksan mo lahat ng pintuan! Para makasigurado tayo! Galing sa direksyon na ito ang sniper ng mga militar!”

Nilingon siya ni Z. “Lalabas ako.”

“Ano?!” Pigil ang boses niya. “Huwag mo akong iwan dito!”

Umayos ito ng upo. “I need to make sure kung ilan sila. I don’t like to be a fish and get caught by a fishermen without fighting.”

“Don’t leave me here!”

“Babalik ako, okey?” Matiim ang titig nito sa kanya. Nakaka-kaba ng dibdib.

Umiling siya. Hindi kumbinsido. “Sasama na lang ako sa iyo.”

Ang malamlam na mata nito ay bahagyang nagalit. Ang panga nito ay nagtatagis. Nangangamba man na marahil ay nagagalit ito sa kanya, pero hindi niya ito talaga hahayaan na iwan siya nitong mag-isa.

“Gusto mo bang habulin ng bala ng baril? Gusto mo na bang mamatay?” He walked closer, the more he gets closer the more she couldn’t stop her heart from beating fast.

“A-ayoko pa p-pero ayokong maiwan dito ng mag-isa.”

“Mas ligtas ka dito kesa sumama sa akin. Gagawin mo lang mas lalong komplikado ang trabaho ko kung nakabuntot ka sa akin.”

“P-paano kung hindi ka na bumalik? M-mag isa na lang ako dito! Ayoko!” Nag-uumpisa ng lumabas ang pagka spoiled brat niya. “Sasama ako sa iyo!” Mahigpit niya itong niyakap upang iparamdam dito na hindi siya payag sa gusto nito.

“Woman,” May diin sa boses nito ngunit wala siyang pakialam.

Ang dalawang kamay nito ay nakahawak sa mga braso niya, marahan siyang inilalayo mula sa pagkakayakap. At least, nararamdaman pa rin niya ang gentleness nito kahit pa halatang nagtitimpi lang ng galit at frustrasyon.

“Sasama ako!”

Z let out a very frustrated breath. Kabiguan dahil sa pagkatalo sa hindi niya malaman na dahilan.

“You will be the death of me, honey.”

“At least magkasama tayong m-mamatay!”

“Hindi ko hahayaan na mangyari ’yan, pero kung hanggang dito na lang ang ilaw ng kandila natin, wala na akong magagawa diyan kundi tanggapin ang kamatayan.”

“At least, namatay ka p-para sa bayan.” Mahinang usal niya.

Siya kaya? Bakit siya namatay? Dahil matigas ang ulo niya at hindi ito sinunod?

“Yes I will die for my Country and I’m willing to die for it.”

A genuine smile crept her lips. Ang respeto niya sa mga sundalo ay lalong nag-alab na parang apoy. Pinatunayan lamang ni Z na talagang handang mamatay ang mga sundalo para sa bayan.

“I admire you, Sir.”

“I appreciate the admiration, but cut the Sir. Just Z, call me Z.”

“Okey, Z. Sasama pa rin ako sa iyo.”

Hindi ito nagsalita at naging alerto ng makarinig sila ng lagatok sa pinto.

“Fuck!” He cursed.

Kusa siyang kumalas mula sa pagkakayakap dito, bagkos, sarili niya ang niyakap niya habang si Z naman ay hawak ang baril nito at nakaabang na sa gilid ng pinto upang salubungin ang sinoman ang papasok do’n. Sumenyas ito sa kanya na huwag siyang gagawa ng ingay. Tumango siya, abot-abot ang kaba dahil sa unti-unting pag-unlock ng doorknob.

The moment that the door opened was the very moment that Z pulled the man inside and attacked him like a mad man right before he pull the trigger of his gun to shoot Z. Mabuti na lang at mabilis ang galaw ng sundalo kaya nasagi nito iyon bago pa man pumutok at gumawa ng ingay.

Bawat suntok na pinapakawalan ni Z ay parang hagupit ng hangin sa bilis. His excellent moves in arm to arm combat made her drool over him. He’s the hottest soldier she had ever seen! Hindi niya rin maipagkakaila na magaling makipaglaban ang lalaking armado pero di hamak na mas skilled ang binatang sundalo sa larangan na iyon.

“Oh my God!” She muttered as she watched Z’s arm snaking the man’s neck, making his breathing hard.

The man choked, telling them that he was running out of air from his lungs. But Z was determined to end this man’s life.

“S-stop! D-don’t kill him!”

Z eyed him. “He will kill us if I don’t!”

“Don’t!”

“Close your eyes and don’t watch me!”

Hindi pa man din siya nakakapikit ng may bigla na lang pumasok ulit na lalaking armado, nauna pang nakita ang armalite na nakasukbit dito bago ito. Napapikit siya at napatakip sa magkabilang tenga ng may dalawang putok ng baril ang umalingangaw.

Ilan sandaling katahimikan ang namayani. Ang takot sa dibdib niya ay muling umahon, takot na baka… baka nabaril na si Z. Kaya hindi niya tinangkang dumilat upang kompirmahin, bagkos, pipi siyang nanalangin.

’Lord, g-

gabayan

mo po ako. Alam ko po na

nariyan

ka

lang. Sana po

matapos

na ang

lahat

ng ito. Kung

ano

man po a-ang

dahilan

kung

bakit

inilagay

mo ako

sa

sitwasyon

na ito,

buong

puso

ko pong

tinatanggap

ang

hamon

na ito. Pero sana po, s-sana…’ Naramdaman niya ang luha na dumaloy sa pisngi niya at ang panginginig ng labi niya. ’Sana

hayaan

mo po ako na m-may

kasama

sa

laban na ito.

Si Z lang po ang kakampi

ko,

natatakot

ako na baka

mawala

siya

. N-

natatakot

akong

idilat

ang

mga

mata ko k-kasi baka hindi ko

kayanin

’yung

makikita

ko.

Takot

na

takot

na po ako.

Bigyan

mo po ako ng

sapat

na

lakas

para

lumaban

… L-

lumaban

kasama

siya

.’

NAKITA niya mula sa gilid ng mata niya ang isa pang armadong lalaki mula sa sala na tila ba may hinahanap. Huli na upang maisara niya ang pinto dahil gagawa iyon ng ingay.

“Don’t!” Honesty muttered, telling him to stop killing the man who was breathing hard right now.

Ending someone’s life was not his intention, pero kung hindi niya gagawin, siguradong silang dalawa ni Honesty ang papatayin nito o kung hindi man ay gagawing bihag at papahirapan, tapos ay mauuwi din sa pagkitil sa buhay nila. Does he has other choice?

“Close your eyes and don’t watch me!” This woman was starting to piss him off. And damn, she can easily distract him!

Hindi pa man din tuluyang nakapasok ang isa pang lalaking armado ay nabunot niya na ang baril sa likod niya. Ng makita siya nito ay agad siyang pinaputukan kasabay ng putok na iyon ay ang pagpalit niya ng posisyon nila ng lalaking hawak niya sa leeg bilang shield niya sa bala bago ito binaril na ikinahandusay nito.

“Neil…that was so close.” Bulong niya sa sarili at binitiwan ang lalaking hawak na wala ng buhay.

Malalim siyang bumuntong hininga ng makita si Honesty na nakaupo sa sulok. Nakapikit ang mga mata at nakatakip ang mga kamay sa magkabilang tenga. Takot ang bumalot sa pagkatao nito.

He walked closer to comfort her but he stopped inches away when he saw a tears flowing down her pinkish cheeks.

“Huwag ka ng umiyak. Wala na sila.”

Hon-hon slowly opened her eyes and was relieved to see him, alive.

“B-buhay ka!” Bulalas nito at napangiti kahit pa na namumugto ang mga mata, tapos ay mahigpit siyang niyakap.

He silently groaned as her boobs touched his broad chest. Darn.

“Yes, I’m alive.” He cleared his throat. “Forgive me, but we really need to leave this place.”

Kumalas ito ng yakap sa kanya. “Isasama mo na ako?”

“Wala naman akong choice-”

“Thank you! Thank you, Z!” And kissed his cheek, that stunned him because of the unexpected changes of his heart beat. “Oh, I’m sorry.” Hon-hon made a peace sign and flushed a cute innocent smile.

He shrugged his shoulder, pretending that her kiss on his cheek was just nothing.

“Hurry!” He said and made his way to the door, checking if there was still people outside who were trying to catch them.

“Wala na ba sila?” Bulong ni Hon-Hon na nasa likod niya, nakahawak pa sa braso niya at sumisilip-silip din sa labas. “Ayy!”

Mabilis na binalingan niya ito. “Bakit?”

“N-naapakan ko.” Itinuro nito ang lalaki na nakahandusay sa sahig. Nagkibit balikat lang siya.

Kinuha niya ang back pack sa gilid at isinukbit sa likod niya ng masiguradong wala ng tao sa labas.

“Tara na.” Hinawakan niya ang kamay nito at sabay silang maingat na nilisan ang bahay na iyon.

Alam niyang doble ang magiging hirap ng trabaho niya dahil may kasama siya, pero hindi niya naman kaya itong iwan ng mag-isa. It’s better to bring her with him, than leaving her alone and scared.

Hindi siya sigurado kung ilan minuto ang ginugol nila para makalabas sa mahabang eskinita ng walang nasasalubong na kahit na sino. Sira-sirang bahay at tadtad ng bala ng baril ang karamihan sa gusali. Malalang pinsala na ang dinanas ng lugar at mas lalo pa iyong lalala kung magpapagtuloy ang bakbakan ng sundalo at mga bandido.

“Saan na tayo ngayon magpupunta?” Mahigpit ang kapit ng babae sa braso niya gamit ang dalawang kamay.

“I will bring you to the military base kung magpapagtuloy ang katahimikan ng paligid buong gabi.”

“Military base? Doon tayo magpupunta?”

“Ikaw lang. Ihahatid lang kita do’n. You are more safe there than being with me, I assure you that.” Hon-hon didn’t speak, so he get that chance to continue. “Tulungan mo na lang akong magdasal na mahinto muna ngayong gabi ang bakbakan para tuluyan na kitang madala sa base. I want you safe, being with me will only cause you harm. I don’t want you to be hurt.”

“I’m sorry kung pabigat ako sa iyo.” The hint of sadness on her voice kicked something inside him.

4 ~ Kiss the Hero

Chapter Four

“STOP the drama, honey. Hindi ’yan nakakatulong sa pagtakas natin.” Z annoyingly said. She pursed her lips. Hindi naman siya nagdadrama, alam niya naman na pabigat siya sa binata pero wala naman din siyang choice kundi bumuntot dito kesa maiwan at mamatay ng walang nakakaalam.

“Masakit na ang mga paa ko. Pwede bang magpahinga na muna tayo?” Reklamo niya ng maramdaman ang pamimigat ng mga paa dahil mahaba-haba na rin naman ang nilakad nila.

“No, tiisin mo muna. Hindi tayo pwedeng huminto sa lugar na ito kung kailan natin gusto.” Pinagsiklop muli nito ang kamay nila na nagbigay lang ulit ng kiliti sa mga ugat niya.

“I need to make a call to Gia. Gusto kong malaman niya na nilisan na natin ang bahay niya.”

“Later, okey?”

“O-okey, Sir.”

“Z!”

“Okey, Z.” Lihim siyang napangiti. Ang sungit!

SOBRA NG dilim na sa paligid ng ekspertong i-unlocked ng sundalong kasama niya ang pintuan ng bahay na hinintuan nila. Hindi niya pa alam ang dahilan nito kung bakit sila biglang tumigil sa paglalakad at magtago sa loob ng may bahay ng may bahay.

Tahimik na sinundan niya ito paakyat sa pangalawang palapag. Paminsan-minsan ay napapakapit siya sa damit nito dahil sa dilim ng paligid. He did not bother to turn on the lights. Tila ba sanay na sanay ang mga mata nito sa madilim na paligid.

“Why do we stopped here?” She seated at the edge of the bed, while Z was busy with his rifle.

“We need to.”

“Bakit nga?”

Inilabas nito mula sa bulsa ang kulay itim na maliit at makalumang cellphone nito. Hindi iyon touch screen, kundi, keypad. Hindi iyon agaw pansin at sa totoo lang ay hindi niya alam na may dala pala itong cellphone. Hindi ba dapat ay radio na kumukonekta sa kapwa nito sundalo?

“I received a text message from my boss, hours ago. Someone whom we trust told them that the rebels will attack tonight. That’s why we need to stop here hanggang sa matapos ang pag-atake nila.”

“Paano kung dito sa lugar na ito sila umatake?” Hindi niya naitago ang pag-aalala sa boses niya.

“They will attack the south bound of this place, honey. We were in the north bound right now.”

“How did you know that we are in the north bound?”

He frowned. “Your stupid question made me so sick.”

“I am just asking!”

“Hindi ako sumasabak sa giyera ng walang bala.” Bagkos ay wika nito.

“I heard that a lot of times. Kahit nga hindi sundalo at pulis ay sinasabi ’yan.” She crossed her arms over her chest, stopping herself to sounds bitchy at him.

“At hindi ako nagpunta sa lugar na ito para lang maligaw. That’s plain stupid for a soldier like me.”

“So, pinag-aralan mo ang lugar na ito?” Nakataas ang isang kilay niya.

“I need to. Bawat sulok o eskinita ng bayan na ito ay inaral ko muna.” That impressed her. Nadadagdagan ng nadadagdagan ang paghanga niya para sa binata sa bawat oras na kasama niya ito. Nakakatakot na sa parte niya ang damdaming iyon. “Para naman hindi ako basta-basta mamamatay kapag hahabulin na ako ng bomba at bala.” He slowly walked towards the window and put his telescope on his eyes. “Naitanim na kasi sa utak ng mga tao na kapag sinabing sundalo, kilala lang para sumabak sa giyera which is very true naman. Pero hindi naman lahat ay alam nila tungkol sa amin at sa trabaho namin. Well, hindi rin naman nila dapat malaman ang mga ’yon.”

Totoo naman iyon, dahil kahit siya ay hindi naman masyado aware sa ginagawa ng mga sundalo. They even have this Military Rules that she heard from him. But what really confused her was, why he had to grown his beards that almost covers his face? To think that soldiers should be looks presentable, neat and clean. Ito lang ang nakita niyang sundalo na hindi na nakauniporme, balbas sarado pa. Sundalo ba talaga ito?

“Nakilala ko ang mga sundalo bilang mga bayani, kasi handa silang ibuwis ang buhay nila para sa bayan at sa mga tao.” She played with her fingers placed on her lap. “Para sa akin, sila ’yung patunay na ang mga bayani ay nag-e-exist sa mundo natin at hindi lang sa libro na nababasa ko.”

The fact that soldiers are the true hero made her feel proud for him. Kasama niya sa mga sandaling iyon ang isang patunay na may mga buhay na bayani. They exist in our world.

“Thank you for that. People really don’t know how proud we are every time they say that soldiers are the real hero. It’s an overwhelming feeling for me, for us.”

“And for me, you are a hero. You are my hero.” She couldn’t help but to smile at the thought that she is with someone who can call her a real hero.

“Oh, I don’t die yet for you.” She doesn’t know if he was just teasing her or he was serious. But she doesn’t like the idea of him dying. No, never.

“I don’t like you to die because of me, though. I want you alive.” She retorted. “I want to see you breathing the air I am breathing in. I like you to see the world how I see it. Please, don’t die for me, Z. I am here, kasama mo ako sa laban na ito.”

Kung saan niya kinukuha ang tapang niya para sabihin ang mga salitang iyon, ay hindi niya din alam. Basta, gusto niyang kasama si Z sa laban ng buhay na hinaharap nila.

“The last line supposed to be my line, honey.” He let out a delicious chuckled.

Oh God, please help me to stop acting like a teenager who was giggling whenever she heard her crush’s voice. I admire Z, but damn, his delicious chuckled made my heart skip a beat!

Z walked closer and seated beside her. They were both looking at the stars in the sky. Kung gaano kapayapa ang mga bituin na kuminang, sana gano’n din ang lugar kung nasaan sila. Pero alam niyang hindi. Malayo sila sa katotohanan ng kapayapaan.

“Akin na ’yon, eh. M-mag-isip ka na lang ng sarili mong linya.”

They are just inches away, she could smell his natural scent, it’s so manly. Being with him this close, giving her unknown emotions that she could hardly comprehend.

“I won’t die for you, instead, I will live for you.” His voice was raspy. “I don’t want to be your hero because I die for you, but because I fight hard to live for you.”

Dahan-dahan niya itong nilingon at ng matanto na nakatingin pala ito sa kanya parang nagrambulan na naman ang mga rambutan sa tiyan niya paakyat sa dibdib niya. Malamlam ang mga itim​ na mata nito na nakatitig sa kanya, hypnotizing her.

“Y-you will fight hard to live for me?” She nervously chuckled as her heart beating crazily.

“Yea,” He nodded, his gazed went down to her lips. She couldn’t help herself but to bit it. “I told you not to bite your lips but you keep doing it…” His thumb suddenly caressed her lips in a very gentle yet sensual way, making her close her eyes. “…I might kiss you.” Hon-hon could smell his minty breath, realizing how close he was. “Would you let me?” He asked, using his sexy voice.

The idea of her kissing him made her blushed.

Slowly, she felt his lips against her. Naramdaman niya ang labi nitong lumapat sa kanya, his beards tickled her and she liked it. Ang bahagyang pagdiin ng labi nito ay tanda ng paghingi ng permiso sa kanya na mas palalimin pa ang halik.

She parted her lips, giving him complete access. Hindi niya kailanman tinangkang isipin na mahahalikan niya ang binata. He is very strict, intimidating and mysterious. Pero ito siya ngayon, malayang sinasabayan ang mainit na halik ng binata sa kanya.

“Umm,” She moaned as she felt him bitting her lips gently.

Her hands were gripping his hard muscles on his arms, while his hand were caressing her legs up to her waist. Ang bawat haplos nito ay nagpapainit sa katawan niya ngunit wala naman siyang lakas ng loob upang pigilan ito kahit pa malaya ng minamasahe nito ang dibdib niya.

His lips travel down to her jaw, up to his ear and whispered. “Please, stop me.”

Her eyes suddenly opened, surprised by his words. Hindi ba nito gusto ang ginagawa nila? Such a shame, but she couldn’t get enough strength to pull him away.

“Why would I?”

His lips went down to the valley of her breast, kissing her there. “Just stop me from kissing you, honey or else you will end up writhing beneath me.” It sounds like a threat, but damn boy, that was the sexiest threat she’d ever heard!

“I don’t like you to stop-oh my God!” She stopped mid-sentence and shoved her body to him as she heard the explosion outside. It wasn’t that loud like she used to hear before, but it’s still shocked the shit out of her! “The rebels started again!”

“Yea, I see.” He snaked his hard warm arms around her waist and gently pulled her closer. She could feel his broad chest against her breasts.

She slowly looked down to see their position and was embarrassed to what she’d seen. He was laying on the bed and she was on top of him, hugging him like a scared little girl she was.

Nagsunud-sunod ang mga pagsabog ngunit hindi niya tinangka na umalis sa bisig nito dahil bukod sa pakiramdam niya ay safe siya ay talagang natatakot siya sa mga pagsabog at putok ng baril. Akala niya nasasanay na siya pero hindi pa pala.

“We could stay like this until morning.” His voice was teasing.

“K-kapag natapos na ang putukan, aalis na ako sa tabi mo, promise.”

“Tayo naman kaya ang magpaputok?” Natampal niya ang dibdib nito ng mahimigan ang kapilyuhan at nais ipahiwatig ng sinabi. “Would it be nice? Sila nagpapaputok, tayo nagpapaputok rin… Sa masarap na paraan nga lang.”

“Z!” Saway niya rito. Her face were hot like a potato.

“Why?” He let out a short amusing laugh.

“Ang trabaho mo ay magbigay ng kapayapaan, hindi magbigay ng lahi.”

Ang kaninang maiksing tawa nito ay humaba. Sa gitna ng maingay na tunog hindi kalayuan, ang tanging tawa lang nito ang umaalingawngaw ang naririnig niya sa buong silid. Tawa na kaysarap pakinggan.

Who would’ve thought that this strict soldier can laugh like that in the middle of explosion and war?

“I won’t forget the reason why I’m here, honey.” He gently caressed her hair. “With you right here with me, you made me feel that the world wasn’t bad at all. I won’t feel alone and ready to die anytime.”

She suppressed a smile. “Is it all because of me?”

“Hmmm,”

“Hindi na ako pabigat sa iyo?”

“You will never be. It’s just that I used to do my job alone before. Now that I have you beside me, it’s really hard for me to move and to concentrate. Nagiging limitado ang kilos ko.”

“That’s why you need to get rid of me?”

“Not to get rid of you honey, but to bring you to more safer place. You are not belong here.”

Kung may anong malungkot na damdamin ang lumukob sa kanya. Kung pwede lang humiling na sana ay hindi pa sila makalabas sa lugar na iyon ay gagawin niya para makasama pa niya ito ng matagal, but she’s not that selfish. She wanted to end this war, so people could start living here again in peace. And the soldiers could get back home to their family, safe and alive.

May isang katanungan sa isip niya na gusto niyang itanong kay Z. Pero nagtatalo ang kagustuhan niya at sa hindi. Kasi wala siya sa posisyon upang magtanong ng tungkol sa bagay na iyon dito.

Magkikita

pa kaya tayo

kapag

natapos

na ang

lahat

ng ’to?

That was the question she wanted to ask but she was stopping herself. She doesn’t want to expect anything from him. This is not right. This will never be right. They kissed, yes, but that won’t change the fact that they are strangers to each other. He came here for his job and for his mission, not for some woman like her.

“Sana matapos na ang lahat ng ’to.” She said, whispering. Hindi niya ipinahalata ang kalungkutan sa boses niya.

“This will end soon.”

“I want to get back home and be with my family. Tatanawin kong pangalawang buhay ko kung makaalis ako sa lugar na ito ng buhay. Handa akong masaktan at masugatan pero hindi pa yata ako handang mamatay. Ayoko pa silang iwan. Gusto ko pang bumuo ng sariling pamilya at maging masaya.”

Kapag nasa alanganing estado o sitwasyon pala ang isang tao, do’n nila naiisip ang mga gusto pa nilang gawin sa buhay. Nakakatakot pala talaga kapag iisipin mong mawawala ka na sa mundo. Kaya sana ay makaalis sila ni Z ng ligtas sa lugar na iyon.

“That’s what I wanted, too. I want to built my own family and marry the woman I love.”

Tila napaso siya bigla sa huling salita nito at bahagyang napalayo pero hindi siya nito hinayaan. Nanatiling nakapalupot ang mga braso ng binata sa kanya.

“I thought, you’re s-single.”

“You’re right.” His answer confused her.

“Single but not yet married?”

“Yes, single and not yet married, honey.”

She looked up at him. “Are you engaged?” She was silently praying that he’s not.

“Why asking?” His eyes were dancing in amusement, but she could see the mysterious emotions on his eyes that he was trying to hide. “Why suddenly care about my status?”

“Ang sabi kasi nila… Chickboy din daw ang mga sundalo.” Depensa niya upang hindi mahalata na curious siya sa totoong estado nito. Sa isang banda, naririnig niya talaga ang usap-usapan na may mga sundalong chickboy.

“Woah! Who told that?”

“Sila,” Nagkibit balikat siya. “Totoo ba?”

“I don’t know.” Naging mailap ang mga mata nito. “Paano nilang nasabi ’yon?”

“Kung saan daw kasi kayo madistino, nagkakaro’n kayo ng instant na asawa o kasintahan.” Pinigil niya ang matawa ng makita ang reaksyon nito. Seems like he hit something on him. “Is it true?”

“To a single man like me, it is normal to have a relationship to the woman I like. Nakilala ko man siya sa kung saan ako na destino o kung ano.”

“Paano naman ’yung mga married man na sundalo? Tapos magkakaro’n pa ng ibang babae sa kung saan sila nadestino?”

“I have no say with that, honey. They are old enough to do the right and bad things. That’s their choice not mine.” Z lifted her chin using his forefinger and stared at her. “Naniniwala ka ba na chickboy ang mga sundalo?”

“S-siguro ’yung iba, oo.”

“Are you telling me that I am a chickboy?”

“Yes,” She teasingly smile at him. “Look at us. I am above you. We are hugging each other. And most of all we kissed.”

“Then?”

“These what chickboy does.” And winked at him.

Z frowned. And to her surprised he rolled over. He was now on top of her. He grinned and buried his face on her neck.

“Chickboy pala, ha!” Hinalik-halikan ng binata ang leeg niya na nagpatawa sa kanya dahil sinasadya nitong kilitiin siya sa parteng iyon gamit ang labi at ang paghalik-halik nito. God! This man is unbelievable!

5 ~ Goodbye, Z

Chapter Five

WALANG ideya si Hon-Hon kung anong oras na ng gisingin siya ni Z, ang kapaligiran ay madilim pa rin at binabalot ng puting usok. Nakauklo ito sa kanya, nakasuot na sa likod nito ang bag nito, tila handa na namang lisanin ang lugar kung nasaan sila. Hindi niya namalayan na nakatulog pala siya sa lagay na iyon. Wala na rin siyang naririnig na pagsabog at putukan. Bahagya siyang nag-unat bago bumangon.

“Bakit?” Inaantok na tanong niya.

“Aalis na tayo. Tumigil na ang mga pagsabog. Samantalahin natin ang pagkakataon na ito bago pa magliwanag ang paligid.”

Nagkukumahog na inayos niya ang sarili at walang sabi-sabing inangkla ang kamay sa braso ng binata. Madikitan niya lang ito, dama niya na ang kaligtasan niya. He suddenly became her strength. He gave her hope that her life wouldn’t end that fast like she thought before. As long as she is with him, she will be safe. See, he is really a gift from heaven to her.

“Tara! Umalis na tayo.”

Katulad kanina ay maingat lang din ang kilos nila ng nilisan ang bahay na hindi niya alam kung kanino. Maya-maya lang ay huminto si Z sa paglalakad. Nagtataka na tinignan niya ito. Kinuha nito ang cellphone sa bulsa nito. Tumingkayad siya upang mabasa ang text message.

Umalis

ka

na

sa

lugar na ’yan

ngayon

din. Alas

sais

ng umaga ay

aatake

sila

sa

south bound. Mag-

iingat

ka

.

Kaagad na binura ni Z ang mensahe na galing sa hindi nakarehistrong numero matapos nito iyong mabasa at muling ibinalik ang cellphone sa bulsa.

“Who’s that?”

“Hindi mo dapat binabasa ang mensahe na hindi para sa iyo. That’s rude.” Umusli ang nguso niya sa sinabi nito. Ang sungit.

“Why did you deleted the message?”

“Para walang ebidensya.”

MAGLILIWANAG na ng sa hindi kalayuan ay natanaw niya ang mga lalaking naka-uniporme ng pang sundalo, may mga nakasukbit na armalite sa mga ito at iba’t-iba pang klase ng baril. They are fully shield and all are ready to fight. The dedication, determination and love for their job are very visible as they stand the ground to protect people.

Habang naghihirap ang mga sundalo na sugpuin ang mga rebelde, mas lalong tumitindi naman ang respeto ng mga tao para sa mga ito. Wala na siyang maisip pang mas matapang na nilalang na handang magbuwis ng buhay para sa bayan kundi ang mga sundalo lang.

“Sir-ummm!” Hindi niya na natuloy ang pagtawag sa mga ito dahil mabilis na natakpan ni Z ang bibig niya.

“Hindi mo kailangan sumigaw.” Tinapik niya ang kamay nito at inis na tinignan. Ang aga-aga sinusungitan siya. “Siya nga pala, may hihingiin akong pabor sa iyo.”

“Ano iyon?”

“Promise me that you will never say a thing about me.” Kumunot ang noo niya sa pagtataka. “Kung sinoman ang magtanong sa iyo kung paano o bakit ka nakaligtas sa gitna ng bakbakan, sabihin mo sariling sikap mo lahat ng ’yon.”

“Bakit?” Mahina ang boses niya. Ramdam niya na ang pamamaalam nila sa isa’t-isa. “Bakit hindi ko pwedeng sabihin na tinulungan mo ako?”

“Itago mo na lang sa sarili mo ang tungkol sa akin o kaya ay kalimutan mo na lang.”

Tahimik siyang tumango. “O-okey, pangako, hindi ko ipagsasabi ang tungkol sa iyo at sa pagtulong mo sa akin. Pero hindi ko maipapangako sa iyo na kakalimutan kita.”

Hindi niya magagawang basta-basta na lang kalimutan ang binata lalo pa’t ito ang nagsilbi niyang tagapagligtas. Ni hindi niya pa mga alam kung paano ito pasasalamatan.

Panandalian muna siyang tinitigan ni Z at marahan din na tumango. “Ikaw ang bahala. Basta, huwag kang magtiwala sa kahit na kanino, unless ang magtatanong sa iyo ay mga sundalo. Okey?”

“Okey, sir! Yes sir!” Sumaludo pa siya dito at pilit na nginitian kahit pa damang-dama niya na ang paghihiwalay ng landas nila. May parte ng puso niya na nalulungkot siya pero mas nangingibabaw ’yung parte na kailangan niyang maging ligtas at lumayo sa kapahamakan.

“Good. Maglakad ka ng nakataas ang mga kamay.” He ordered.

“At bakit ko gagawin ’yon?”

“Just do what I told you to do, honey.”

“Bakit nga?”

Magkasalubong ang kilay ni Z ng tignan siya bago malalim na bumuntong hininga. “Para isipin nila na hindi ka kalaban.”

“Oh,”

“Walk.” Marahan pa siya nitong itinulak upang gumalaw siya. “Raise your hands, honey!”

“Yes sir!” Hinaluan niya ng sarkasmo ang boses at itinaas ang dalawang kamay na parang sumusuko habang naglalakad sa dereksyon ng isang grupo ng sundalo na tila nagbabantay sa pagdating ng mga tao na galing sa lugar kung nasaan sila.

Isang mahabang sipol ang pinawalan ni Z na para bang sekretong senyales upang kuhanin ang atensyon ng mga sundalo dahil kumilos kaagad ang mga ito ng lumingon sa gawi nila.

Napapikit siya ng tutukan siya ng mahahabang baril ngunit nagpatuloy lang siya sa paglalakad… Paglakad patungo sa kaligtasan niya at palayo sa estrangherong lalaki na naging sandalan niya noong mga oras na takot at nag-iisa siya.

Goodbye, Z…

Lalo siyang napapikit ng maramdama niyang wala na ang presensya ng binata. Is this the end of their story? Would it be possible that their path would cross again? Mapaglalaruan ba ulit siya ng tadhana upang makita muli ang lalaki? Sana… Sana ay mapaglaruan na lang siya at dalhin siya ulit sa mga bisig nito.

MAHIGPIT na yakap ni Gia ang sumalubong sa kanya ng makarating siya sa evacuation area. Hinatid siya ng ilang sundalo rito dahil may kalayuan ang lugar na ito mula sa war zone. Pasado alas onse na ng umaga.

“Hon-Hon! Mabuti naman at ligtas kang nakaalis sa lugar na ’yon. Salamat sa Diyos.” Muli ay niyakap siya nito. Bakas sa mukha ang kapanatagan na makita siyang buhay. “Ayos ka lang? Gusto mo dalhin kita sa mga doctor na nandito?”

“Okey lang ako, Gia.” Napapagod na naupo siya sa mga bench doon. Mabigat ang pakiramdam niya kahit pa alam niyang ligtas na siya, marahil ay dahil sa katotohanan na hindi niya na ulit makikita si Z.

Ang bigat-bigat ng dibdib niya kanina habang naglalakad palayo sa lalaki, tapos ng lumingon siya ay wala na ito doon kaya mas lalong bumigat ang nararamdaman niya.

“Sigurado akong napagod ka, Hon-Hon. Hindi na muna kita tatanungin kung ano ang nangyari. Magpahinga ka muna.” Tumango lang siya at inilibot ang tingin sa paligid.

Maraming tao ang naroon. Ang iba ay sa sahig na natutulog. Ang mga bata naman ay masayang naglalaro, animo walang pakialam sa nangyayari sa paligid. Pero gayon pa man ay nakikita niya sa mga mata ng mga bata ang pangamba at takot.

Ang mga taong nakakaranas ng ganitong sitwasyon lang ang totoong magpapatunay kung ano ba ang hirap ng pinagdadaanan ng mga taong apektado ng giyera. Kapag napapanood niya sa telebisyon ang ganitong eksena, talaga naman na nakakaiyak lalo at may mga namamatay. Pero mas mabigat pala sa dibdib kapag personal mo ng nasaksihan at naranasan.

“Hello? Miss Honesty?” Isang nakangiting babae ang lumapit sa kanya.

“Hon-Hon na lang.” She force a smile.

“Okey Miss Hon-Hon, maaari ka po ba naming dalhin sa clinic? Para po magamot ang mga gasgas niyo sa katawan.”

Dahan-dahan na nagbaba siya ng tingin sa mga braso niya at paa, mahina siyang natawa ng makita ang mga gasgas doon na hindi niya naman napansin habang kasama si Z.

“Sige ho.”

“Sasama ako. Kaibigan ko ho siya.” Inangkla ni Gia ang kamay sa braso niya, tila ba iginagaya siya sa paglalakad.

Asikasong-asikaso siya ng mga nurse at iba pang medical team ng madala siya sa maliit na clinic na itinayo ng mga ito malapit sa evacuation center pero ni isa ay walang nagtangkang nagtanong sa kanya kung paano siya nakaalis sa lugar kung saan siya galing.

Ayos na din iyon dahil wala naman siyang balak magkwento, pwera na lang kung sundalo ang mga kausap niya. Iyon lang ang hiling sa kanya ni Z, sa mga sundalo lang siya magkukwento at handa siyang tuparin ang simpleng kahilingan na iyon.

“

MAAARI ka po ba naming makausap, Miss Velasquez?“ Isang sundalo ang lumapit sa kanya habang nagpapahinga siya sa loob ng tent na ang mga ito mismo ang nagbigay upang nakatulog siya ng maayos.

“S-sige po, Sir.”

Lumabas sila sa tent niya at dinala siya ng sundalo sa tila opisina ng mga mas nakakataas pa rito.

“Sir!” Sumaludo ang sundalong kasama niya sa may kaedaran ng lalaki na naghihintay sa kanila. “Nandito na po siya.”

Tumango ito. Nababalot ng autoridad niya pagkatao nito. Bigla siyang nakaramdam ng intimidasyon.

“Salamat. Iwan mo muna kami.”

“Yes sir!”

Magalang na umalis ang sundalong naghatid sa kanya. Naiwan na lang silang dalawa ng may kaedaran ng lalaking may apelyidong ‘Mangahas’, ayon na din sa nakasulat na pangalan sa uniporme nito.

“Maupo ka, Miss Velasquez.” Imwinestra nito ang upuan sa tapat nito. Tahimik na naupo siya. Hindi siya sigurado kung bakit bigla siyang pinatawag nito. Mukhang kaharap niya ang boss ng mga sundalo at nakaka-kaba sa parte niya iyon. “Ikinagagalak kong makita na ligtas ka kahit pa naiwan ka sa gitna ng labanan.”

“S-salamat po.”

“May mga ilang katanungan lang ako sa iyo na sana ay matapat mong sagutin.” Napalunok siya sa autoridad ng boses na iyon.

“A-ano po iyon, sir?”

“May mga kasamahan ka bang naiwan sa lugar na nilisan mo?”

Umiling siya. “Wala po. Ako lang po mag-isa ang naiwan sa bahay ng kaibigan ko. Pero…” Nagdadalawang isip na tinignan niya ang kaharap.

“Pero?”

“Pero may bigla pong dumating na lalaki kinagabihan. M-may mga baril po siyang dala.”

Ang sabi sa kanya ni Z, sa sundalo lang siya magtitiwala kaya naman magsasabi na siya ng impormasyon dito. Nagbabakasakali na malaking tulong ang mga sasabihin niya.

“Sinaktan ka ba niya?” Mabilis siyang umiling. “Bakit siya may baril?”

“He shoot some bad guys from the window. A-ang sabi niya s-sundalo daw po siya pero hindi siya naka-uniporme a-at may balbas po siya.”

Nag-angat siya ng tingin dito ng malalim itong bumuntong hininga. Nakita niya sa mukha nito ang kapanatagan ngunit agad din na nawala iyon at napalitan na naman ng autorisadong awra.

“Nagpakilala ba siya?”

“N-not really, sir. Pero nagbigay siya ng pangalan.”

“Anong pangalan?”

“Z.” Nagkibit-balikat siya. Wala pa man din ay nararamdaman niya mula sa loob niya ang pagkaulila sa binata. “M-may sundalo po ba kayong nag-ngangalang Z?”

“Hindi na kita masasagot sa bagay na ’yan, Miss Velasquez.” Bumagsak ang balikat niya. Wala na nga ba talagang pag-asa na magkita ulit sila ng lalaki? “Maaari ka ng bumalik sa tent mo at magpahinga.”

“P-pwede po bang umuwi na ako sa Manila bukas? Doon na lang po ako sa bahay ko magpapahinga.”

Panandalian muna siyang tinignan ng kausap bago marahan na tumango. “Binibigyan kita ng pahintulot na lumuwas na ng Maynila.”

“Salamat po, sir!”

“Pero bago iyon ay kailangan mo munang pahintulutan na kausapin ka ng mga Psychiatrist na naka-assign dito.”

“Wala pong problema, Sir. Handa po akong sumailalim sa kahit na ano mang pagsusuri ukol sa nangyari sa akin. Basta po pagkatapos niyon ay makauwi na ako sa Maynila.”

Malakas ang pakiramdam niya na hindi naman naaepktuhan ang pag-iisip niya dahil sa giyera na naranasan niya pero hindi niya maipagkakaila na takot na siya sa pagsabog ng bomba at putok ng baril. Pero alam niyang lilipas rin ang takot na ’yon.

Akmang tatayo na siya ng tumikhim ito.

“Ahm, Miss Velasquez.”

“B-bakit po?”

“May hihilingin lang sana ako sa iyo.”

“Ano po iyon?” Nagtatakang tanong niya.

“Sana ay manatiling sekreto na lang ang pagkatao ni Z. Sana ay huwag mo ng ipaalam sa media o sa social media man ang tungkol sa kanya.”

“Dahil po ba maaaring ikapahamak niya kung gagawin ko ang bagay na iyon?” Hinuha niya.

“Malaki ang posibilidad na, oo. Ikakapahamak niya kung malalaman ng halos lahat ng tao ang tungkol sa kanya. Alalahanin mo na dito sa Zamboanga ang sentro ng balita. Nakapaligid ang media sa atin at nakikiusap ako na kung magpapa-interview ka man sa kanila, ay isantabi mo ang mga pangyayari na kasama mo si Z.” Kalmado lang ang boses nito para mahihimigan pa rin ng autorisidad. “Makakaasa ba ako sa iyo, Miss Velasquez?”

Kung ang pagtikom ng bibig niya tungkol sa karanasan niya sa gitna ng bakbakan ang makakatulong kay Z upang hindi ito mapahamak, then yes, she will keep her mouth shut and pretend that she never met a soldier who helped her to escape from war zone.

Marahan siyang tumango. “Makakaasa po kayo, sir. Wala pong ibang makaalam ng tungkol sa kanya kundi ikaw at ako lang. Hmm, wala rin po akong balak magpa-interview sa mga media.”

“I understand, Miss Velasquez. Thank you for your cooperation.”

“Maraming salamat din po dahil narito kayo upang iligtas ang mga tao at labanan ang mga rebelde.”

“Trabaho naming mga sundalo na protektahan ang mga tao at ang bayan, Miss Velasquez.”

Indeed, that she is talking to a soldier… A real hero.

6 ~ Mrs. Neil Perez?

MAHIGIT   isang buwan na ng makauwi si Hon-Hon sa condominium niya sa Makati. Maayos na din siya at ang lagay niya. Wala namang naging problema sa kanya na dulot ng giyera, unless, kung ang pag-uusapan ay ang puso niya, talagang nangungulila siya sa presensya ng binatang sundalong nagligtas sa kanya sa kapahamakan.

Palagi rin siyang nag-aabang sa mga balita sa telebisyon kung ano na ang kaganapan sa Zamboanga at laking pasasalamat niya ng huminto na ang giyero do’n. Nalulungkot siya at minsan ay napapaiyak pa nga kapag nababalita ang mga nasaktan na sundalo lalo na ’yung mga namatay sa bakbakan. Hindi talaga hawak ng tao ang buhay nila. Kapag oras na nila, ay oras na nila.

“Hon-Hon, lalabas muna ako para mag-grocery. May ipapabili ka ba?” Untag sa kanya ni Gia. Kasama niya ang kaibigan niya ng umuwi siya, sa kanya ito tumutuloy pansamantala dahil nasira ang bahay nito sa Zamboanga.

“Sasama na lang ako.” Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa sofa. “Minsan mo na akong iniwan para mamili at ang huli kong naalala ay hindi ka na bumalik tapos ay naiwan ako sa gitna ng giyera—”

“Stop!” Putol ni Gia sa kanya. “Iba ang Zamboanga sa Manila, Hon-Hon. Isa pa nakakasiguro ako na walang giyera dito ’no.” Umirap ito sa hangin. “Mabuti nga at nahinto na ang bakbakan do’n. Mamatay na sana lahat ng rebeldeng ’yon!” Mapait na sabi nito. “Dinamay pa nila ang mga gwapong sundalo! May crush pa naman ako sa isa!”

Kaagad na lumitaw sa isip niya ang imahe ni Z ng banggitin ng kaibigan ang salitang Crush. Halos isang buwan na ang nakalipas pero hindi pa rin mawaglit sa isipan niya ang binatang sundalo. Kumusta na kaya ito? Sana naman ay ligtas ito.

“Crush? Naisip mo pa talaga ’yan kahit sumasabog na ang paligid mo?” May halong sarkasmo sa tinig niya at napailing-iling na lang.

“Hindi ko lang talaga mapigilan ang damdamin ko, Hon-Hon. Isa pa, totoong may mga sundalong guwapo, parang hindi mo naman nakita.”

She shrugged her shoulder. “Nakita ko.” It’s true, may iilan na guwapong sundalo na nadestino sa Zamboanga pero wala ng mas gagwapo pa kay Z. “And I’m sure hindi lang sa panlabas na anyo kaya nagustuhan mo. Hmm?”

“Well, you’re right, it’s not all about his physical appearance but because of his braveness and dedication for his job.”

Sabay silang pumasok sa elevator ng bumukas iyon. “I have a crush din.” Pag-amin niya.

“Geez!” Impit itong tumili. “Para tayong teenager!” Sabay binuntutan iyon ng hagikhik. “Tell me, who’s the guy? Sundalo din?”

“Yes, he’s brave and hot… soldier.” She playfully winked at Gia. “Pero kagaya mo, hindi ko siya nagustuhan dahil lang sa guwapo siya. I like him because I know how he tried his best to protect people from rebels. He’s willing to risk his life for our Country. And for me, he’s my hero. He made me realize that a real hero exist, not only in books but also in real life.” Masaya siyang napangiti ng bumalik sa balintanaw niya kung paano niya hinangaan si Z. “I always pray to God about his safety and always give him strength to fight for his life. Sana ay nasa mabuti siyang kalagayan.”

Z,

nasaan

ka

na ba?

Magkikita

pa ba tayo?

Nakakatawang isipin na hindi man lang siya pormal na nakapagpasalamat sa binatang sundalo. Kaya sa oras na magkrus muli ang landas nila, hindi niya na kakalimutan pa ang magpasalamat sa taong nagligtas sa kanya sa kapahamakan na nag-aabang sa kanya noon.

Sa isang banda, ay nahanap niya na ang kapanatagan sa dibdib niya ng makauwi siya at mailayo ang sarili sa kapahamakan.

“I’m happy to know that the war against rebels has ended. Ang huli kong nabalitaan ay nakauwi na dito sa Manila ang mga sundalong na-destino sa Zamboanga.” Tumango lang siya sa impormasyon na iyon no Gia.

Sumakay sila ni Gia sa kotse niya ng makalapag sila sa parking lot ng condominium. Siya ang nagmaneho papunta sa Megamall. Dumeretso sila sa Supermarket ng makarating sa Mall. Ilang minuto lang ang layo niyon mula sa condo unit niya.

ABALA si Hon-Hon sa pagkuha ng mga dapat na bilhin nila ng hindi sinasadya na bumangga siya sa isang matigas na bagay.

“Ay!” Impit na tili niya ng ma-out balance. Mabuti na lang ay may matigas na brasong umalalay sa bewang niya.

Kaagad na nasagap ng ilong niya ang pamilyar na amoy na iyon kasabay ng pagkabog ng dibdib niya na iisang tao lang ang may kakayahag gawin iyon sa kanya.

“Hey,”

Hon-Hon eyes widened as she heard that familiar baritone voice. Mabilis siyang lumayo sa lalaki at inayos ang sarili.

Matikas ang tindig ng lalaking kaharap, matipuno ang dibdib at matigas ang mga muscle sa braso. His built was so familiar. Then, Hon-Hon slowly look up at the man and was disappointed to see that he doesn’t have beards, she expected that he has.

Inaasahan niya na si Z iyon.

Ilan sandali niya pang tinitigan ang lalaki at ng unti-unti na itong ngumiti ay para bang ngayon lang niya napagtanto na tama nga ang hinuha niya.

“Z-Z?” Kinakabahan siya bigla. Ang tibok ng puso niya ay nag-uumpisa ng magwala. “Z!”

“I’m not,”

Umiling-iling siya. “Wala ka lang balbas, ’yan lang ang pinagkaiba.” Hindi siya pwedeng magkamali. Hindi pwedeng magkamali ang tibok ng puso niya. “Z, right?”

He’s not literally shave his beards, he just trimmed it and it’s still made him looks rugged and hot.

Bago pa man din sumagot ito ay dumating na si Gia. Nagpalipat-lipat ang tingin nito sa kanya at sa lalaking kausap niya.

“Kilala mo? Sino siya?” Gia curiously asked her.

“Si—”

“—I’m Neil,” Inilahad ng lalaki ang kamay sa kaibigan na agad naman tinanggap.

“I’m Gia. Nice to meet you, Neil.” Gia looked at her. “Kaibigan mo?”

“O-oo,” Nag-aalangan niyang sagot. Bakit ba Neil ang pakilala ng lalaking ito?

“Pwede ba kitang makausap?” Mataman na nakatitig sa kanya si Neil. Ang mga itim na mata nito ay malamlam at nangungusap. “Honey…”

That endearment reminds her of Z! Tama nga siya! Ang pagkakataon nga naman. Ilang linggo niyang hinanap ito sa social media pero bigo siya. Tapos, magkukrus din pala ang landas nila sa hindi niya inaasahang pangyayari.

Ito na ba ang senyales na pinaglaruan siya ng tadhana? Ito na ba ’yon?

“Honey?” May panunudyo sa boses ni Gia at bahagya pa siyang siniko. Pasimple niya din itong siniko. Awkward!

“Gia, pwede ko bang mahiram muna ang kaibigan mo?”

“Oo naman, Neil! Walang problema.” Nagmamadali na kinuha sa kanya ni Gia ang mga pinamili niya. “Ako na ang bahala sa lahat ng ’to, Hon-Hon. Enjoy!” Anito tapos ay umalis sa harap nila.

“Gia!” Tawag niya sa kaibigan ngunit hindi siya pinansin at nagpatuloy sa paglalakad. Nakataas ang isang kilay ng balingan niya ang lalaki. “Kung hindi ka si Z, hindi ako sasama sa iyo!”

“I’m Z, okey?”

“Why did you trimmed?” Turo niya sa mukha nito.

“I’m done with my mission.” Mahina lang ang boses nito. Halata na ayaw ipaalam ang tungkol sa trabaho nito. “That’s why.”

“A-akala ko hindi na kita makikita ulit.” Napayuko siya habang pinaglalaruan ang daliri niya sa kamay. Bakit ba bigla siyang nakaramdam ng hiya dito? “Palagi akong nanonood ng balita. Nagbabakasakali na makita kita do’n.”

“Makita ako na walang buhay?”

“No!” Maagap na wika niya.

“Then what?”

Sinulyapan niya ito ngunit nag-iwas din ng tingin ng mahuli na nakatitig ito sa kanya. Pinapakaba na naman siya ng mga malamlam nitong mata.

“Pwede bang huwag tayo dito mag-usap?”

“Let’s go then.” Marahan na hinawakan siya ni Neil sa siko at iginaya palabas ng supermarket.

Hindi niya napigilan ang ngiting gumuhit sa labi niya ng pagmasdan ang magkahawak nilang kamay. Bigla tuloy bumalik sa ala-ala niya ang mga kaganapan noon sa Zamboanga na kasama ito.

Dinala siya ni Neil sa isang sikat na coffee shop. Pagkatapos nilang um-order ng maiinom at makakain ay inokupa nila ang table na good for two person sa bandang sulok ng Cafe.

“K-kailan ka pa nakauwi?” She asked.

“Two weeks ago.”

“Okey ka na ba? Hindi ka ba tinamaan ng bala?” Nahalata sa boses niya ang pag-aalala. Sino bang hindi?

“Are you worried?” His dark eyes twinkled in amusement. Bago sa kanya ang emosyon na nakikita sa mga mata ng binata.

Mabilis na ininom niya ang kape at napangiwi ng mapaso ang dila niya. Bakit ba natataranta siya bigla? Dahil ba sa guwapo ito? Totoong mas guwapo ito ngayong hindi na balbas sarado.

“N-normal lang naman na mag-alala ako. Nag-aalala nga din ako sa mga ibang sundalo at mga taong apektado, eh.”

“Okey na ako.” Neil sipped his coffee without breaking an eye to her. She gulped as he lick his lower lip, tapos ay inilapag nito ang tasa sa lamesa. “May mga sugat ako at hindi sinasadya na tamaan ng bala pero pagaling na.”

“M-masakit ba?”

“Not really. Sanay na yata ako.” Neil tilted his head. “So… What was the reason why you keep on watching TV News?”

“I want to be updated.” Mabilis na sagot niya.

“Akala ko pa naman inaabangan mo na ibalita ako.” Tumaas ang kilay niya dahil para itong nagtatampo.

“I’m hoping that I would see you there, alive.” Pag-amin niya. She saw how his expression switched, seems like he was waiting for her to say something else. “Maraming sundalo ang nasugatan, namatay at tapos ’yung iba ay nawawala. Ang sabi sa balita baka daw nabihag ng mga rebelde. Dahil hindi ka nababalita sa TV, iniisip ko na… Baka nabihag ka din ng mga rebelde.”

Napakagat labi siya at napangiwi ng walang nabakas na emosyon sa mukha ni Neil. May nasabi ba siyang hindi nito nagustuhan?

“Hindi mga rebelde ang bumihag sa’kin…” She looked at him, and then their eyes met. “Kundi ikaw.” Hearing those words from him made her heart race. Namamawis ang mga kamay niya at nanlalamig din. Why he had to be so blunt?

“B-bakit ako?” Turo niya sa sarili. “Ako? Bakit?”

Neil suddenly closed his eyes and tilted his head back. He looks frustrated. She missed this emotions from him. “Hindi ka na nawala sa isip ko. Ginulo mo ang sistema ko, kasalanan mo lahat ng ’to.”

She felt so damn nervous!

Pareho sila ng nararamdaman kung totoo man ang sinasabi nito. Hindi na din ito nawala sa isip niya. She cleared her throat, she was avoiding an eye contact with him. Kung nung mga unang araw na nakasama niya si Neil ay nakakaya niya pa itong tignan sa mata, ngayon ay parang hindi na siya mapakali sa tuwing magtatama ang paningin nila. Para siyang bulate na binubudburan ng asin.

“B-bakit naman ako ang may kasalanan ng lahat, ha?” She crossed her arms over her chest.

“I don’t know. I don’t really know.”

“Now that you are here with me, are you okey now? Ginugulo ko pa din ba ang sistema at pag-iisip mo, Z?”

“Neil,” Nalukot ang maganda niyang mukha. Naguguluhan na siya sa pangalan ng binata. “I was not on the mission, so stop calling me Z. Neil for you right now, honey.”

“So…” She trailed. “Para saan ang Z?”

Neil suddenly looked around, making sure that no one will hear them while talking, ng masigurado nitong wala naman nakikinig sa pag-uusap nila, bumalik ang mga malalamlam nitong mata sa kanya.

“Hanggang ngayon ay napapaisip pa rin ako kung bakit nagkukwento ako sa iyo ng tungkol sa trabaho ko, honey. That’s a very confidential matter to talk about with the woman whom I met just weeks ago.”

“Wala kang tiwala sa akin?”

“Hindi ko masabi.” Neil frustratedly brushed his hair using his fingers. Why he had to be look so damn gorgeous? “I just found myself telling you the things that shouldn’t be told.”

Pinigil niya ang mapangiti ng makita ang kabiguan sa mukha nito. Sa isang banda, nagagalak siyang malaman na hindi lang pala siya ang nag-iisip sa binata, maging ito rin pala.

“Well, I have no say with that. Bago ka pa masiraan ng ulo, mabuti ng sabihin mo sa akin ang mga gusto mo pang sabihin, Mr. Z—Neil, I mean.” Sinimsim niya ang kape niya at pangiti-ngiti.

“Why are you smiling?”

Kaagad niyang sinupil ang ngiti sa labi niya. Sana ay hindi nito nahahalata na masaya siya. Masaya siyang malaman na ayos lang ito at kausap niya ito ngayon.

“Hindi ha. Hindi nga ako ngumingiti.”

“Are you sure?” Neil moved closer, his face were just inches away. “I saw you smiling while sipping your coffee.”

“A-ano naman kung nangingiti ako?” Sinungitan niya ito upang itago ang totoong damdamin.

“Ibig sabihin… Masaya ka.” Mayabang itong sumandal sa inuupuan at pinag-krus ang mga braso sa dibdib. “You’re happy to see me, aren’t you?” Aba at mahangin talaga ang lalaking ito!

“Ano naman ngayon sa’yo?!” Umirap siya sa hangin. “Masaya ako na makita ka at malaman na buhay ka. Ano, masaya ka na ba?”

“Hmmm,” His sexy lips form a thin line. Animo pinag-iisipan kung maniniwala sa sinabi niya o hindi.

“Okey, okey!” Pagsuko niya at matiim itong tinitigan. He lifted his eyebrows, he was suppressing his smile. “I’ve been thinking a-about you—”

“Oh…” Neil teasingly whistled.

“Binabawi ko na ang sinabi ko!”

“I wanna hear more.” Ipinatong nito ang siko sa lamesa at pinagsiklop ang mga kamay. “Hindi pwedeng ako lang ’yung nag-iisip sa iyo. That’s not fair. So tell me, why were you thinking about me?”

“Iniisip ko na baka nabaril o nabomba ka na. O kaya naman nabihag ka ng mga rebelde!”

“Ikaw ang bumihag sa akin at hindi ang mga bandido. Ginulo mo ang isip ko pati na ang buong sistema ko, Honesty. Sinabi ko na ’yan kanina.” Bakit ba hindi ito nahihiya na magsabi ng saloobin sa kanya? At bakit ba ayaw tumigil sa pagtambol ang dibdib niya?

“Binihag mo din ako! Ginulo mo ang isip at buong sistema ko! Kaya patas lang!” Naiinis na sabi niya habang naniningkit na nakatingin sa binata na mayroong naglalarong ngiti sa labi. “Ano? Masaya ka na ba?!” Sarkastikong wika niya at sinimsim ang kape niya. God! This man is really unbelievable!

“I think I’m happy.” Neil winked at her naughtily making her choked. “Oh,” Mabilis itong napatayo at marahan na hinimas ang likod niya. Mainit ang malaking palad nitong lumalapat sa likod niya. Namiss niya bigla ang paglalapat ng balat nila. “Are you okey now?”

Bahagya lang siyang tumango. “S-salamat.” At

sa

susunod

huwag

mo na

akong

kikindatan

. Gusto niya sanang sabihin ngunit pinigil niya ang sarili.

“Gusto mo ba ihatid na kita?” Nagprotesta agad ang loob niya sa suhestiyon ng binata. Gusto niya pa na makasama ito. Wala naman sigurong masama sa gusto niyang mangyari?

“Okey lang, Neil.”

“Okey lang na ano?” Naniniguro ang ratsada ng guwapo nitong mukha. “Okey lang na ihatid kita o okey lang na dito muna tayo?”

“Dito na lang muna tayo. Wala naman din akong masyadong gagawin sa bahay.” Tipid siyang ngumiti dito. “At isa pa maaga pa naman.”

“Bakit hindi na lang tayo mamasyal?”

Nahalata ba ni Neil na gusto niya pa itong makasama?

“P-pwede din.” Nagkibit-balikat siya. Pilit na ipinapakita na hindi siya excited sa pamamasyal na sinabi nito. Unti-unti ay bumaba ang tingin niya sa suot niya. She was wearing a white mini skirt, red fitted spaghetti strap sando and flat sandals. Bahagya siyang napangiwi at napansin iyon ni Neil.

“What’s wrong with that lips?” He was referring to her lips.

“Yung damit ko kasi… Hindi yata akma sa pamamasyal?”

Neil’s eyes suddenly scanned her upper body and his gazed stopped at her cleavage. Hindi siya mapakali sa titig nito kaya tumikhim siya at tinaasan ito ng kilay. His adams apple bobbled.

“I don’t see anything wrong with your clothes, honey.” Hindi pa din siya kumbinsido. Ngayon pa na naiilang at nag-iinit siya na hindi maintindihan sa bawat pagdaan ng mata ng binata sa kanya? “Maganda ka pa din naman kahit ano pa ang isuot mo.”

“Sigurado ka?” Nakaangat pa rin ang kilay niya.

Muli ay pinasadahan ng binata ang katawan niya, inignora niya ang kiliting dumaan sa loob niya at pinakalma ang dibdib niyang nagwawala.

“Siguradong-sigurado, Miss Velasquez.”

“And now you’re calling me with my last name.”

“Anong gusto mo? Mrs. Neil Perez ang itawag ko sa iyo?” Naglalaro ang ngiti sa labi nito. “Pwede din.” At kinindatan na naman siya. Talaga bang hobby na nito ang palakasin ang tibok ng puso niya?

7 ~ Horror House (SPG)

Chapter Seven

NATAGPUAN ni Hon-Hon ang sarili sa sikat na amusement park sa isang Siyudad sa Laguna. Mula Manila ay halos isa’t kalahating oras nilang binaybay ang lugar papunta do’n gamit ang sasakyan ni Z—or she must say Neil. Yes, that is his real name. Z was just his nickname for a stranger.

“Do you like adventure?” Neil asked. He was standing next to her. His eyes were busy looking around the place.

It’s Sunday afternoon, its a family day. Nakakakita rin siya ng mga grupo ng kabataan na sa wari niya ay magkakaibigan tapos ang iba naman ay mga couple. Napatingin siya kay Neil, nagdi-date ba sila? Date bang maitatawag ang ginagawa nila?

Nagbaba ito ng tingin sa kanya ng maramdaman ang titig niya kaya kaagad siyang nag-iwas ng tingin. She suddenly felt uncomfortable every time Neil look at her. Hindi niya na kayang tapatan ang mga titig nito, might afraid that he could read her and her true feelings for him.

“Adventure?” Balik tanong niya. “Yes, I like adventure. It’s thrilling.”

“It is.”

Iginaya siya nito papasok ng makabili na ito ng ticket. Naglakad-lakad muna sila saglit bago huminto sa isang tila haunted house at hindi siya mangmang para hindi malaman ang nais na gawin ng binata.

“P-papasok tayo?” Napahawak siya sa matigas na braso nito. That hard warm arms that embraced her every time she felt scared before.

No wonder why she felt safe when he’s just around, with his hard muscles and his secret skills in shooting a person from afar? It’s two of her reason why being with him she found her safety. Besides, Neil made her feel that as long as she is with him, no one could hurt her.

“Why not? Scared?”

“Dalhin mo na ako sa giyera, huwag lang sa mga multo.”

“They aren’t real.”

“Kahit pa!”

“Talagang mas gusto mo sa giyera kesa pumasok diyan?” Turo nito sa horror house.

“Kasama kita sa gitna ng giyera kaya  hindi ako natakot.” Pag-amin niya.

Kung hindi dahil kay Neil at kung hindi ito dumating noon sa bahay ni Gia, hindi niya alam kung ano na ang mangyayari sa kanya. Iniligtas siya nito sa kapahamakan na nag-aabang sa kanya noon sa Zamboanga.

Neil is a blessing from God above.

“Kasama mo pa din naman ako, honey.” Nakanguso na bumitaw siya sa braso ni Neil. She really like it when he called her honey. It sounds so special to her. “Tayong dalawa ang papasok sa loob. Natatakot ka pa din ba?”

“Ahmmm…”

“Kapag natakot ka, pwede mo naman akong yakapin.” Idinipa pa nito ang mga braso. “Free hug for you.”

“Sira!” Pinalo niya ito sa dibdib na ikinatawa nito.

“Guwapong siraulo?”

It’s her turn to laugh. “Yes, guwapong siraulo nga.”

“You found me handsome?”

Huli na ng mapagtanto niyang sumang-ayon siya na guwapo ito, though totoo naman talaga. Lalo na ngayong wala itong balbas. Mas malaya niyang napagmamasdan ang mukha ng binata.

“Sinasabi ko lang kung ano ’yong nakikita ko.”

“Nakikita mong guwapo ako?”

Pinipigil niya ang ngiti niya dahil sa reaksyon ng binata, para bang napaka big deal para dito kung ano ang tingin niya dito. Hindi niya naman ipinagkakaila na una pa lang ay attracted na siya kay Neil at hindi nagbago ang damdamin niya kahit pa hindi siya sigurado noon kung makikita niya pa ba ulit ito. Hindi niya pinigilan ang pagtingin niya sa binata at ngayon na nagkita ulit sila, may ibig sabihin ba ang lahat ng ito?

Dapat ba siyang umasa?

May aasahan ba siya?

“Oo na! Guwapo ka na!” Inirapan niya ito ng lumiwanag bigla ang mukha.

“Sabi na nga ba, eh.”

Kunot-noo na muling ibinalik niya ang tingin sa lalaki. “Anong sabi na nga ba?”

Neil pursed his lips and then bit it slightly. “Never mind, honey. Let’s go inside.” He held her hand and walked towards the entrance of horror house.

“Neil!” Protesta niya ng balutin ng dilim ang palagid niya. “Neil!” Ang isang kamay niya ay kumapit sa braso nito habang ang isa naman ay hawak ng binata.

“Kalma, nandito lang naman ako.”

“Kahit na—ahhhhh!” Malakas na tili niya ng may bigla na lang nahulog na manikang nakakatakot sa dinadaanan nila.

Kung gaano kalakas ang tili niya sa tuwing may lumalabas na nakakatakot na pigura ay siya namang lakas ng tawa ni Neil. Nasisiyahan ito sa kamiserablehan niya?

“Ayan na!”

“Aahhhh!” Tumili na naman siya ng malakas at mahigpit na yumakap kay Neil ng magsabay-sabay na lumabas ang mga sinasabi niyang aswang. “Neil! Lumabas na tayo!” Mabilis silang naglakad ng binata pero panay pa rin ang tili niya at wala siyang pakialam sa sasabihin ng kung sinoman ang kasabayan nila sa loob. Hihimatayin siya sa takot at pagkabigla kung hindi siya sisigaw o titili. “Malayo pa ba tayo sa exit?” Nakapikit na tanong niya.

Nakasiksik siya sa dibdib ng binata habang ang kamay nito ay nakayapos sa kanya, protecting her, iyon ang dating sa kanya ng yakap nito.

Hindi nananamantala ang yapos ni Neil, kundi, pinoprotektahan siya. Mula noon hanggang ngayon, nandoon pa rin ang proteksyon na nararamdaman niya sa tuwing nasa bisig siya nito. Iyon talaga ang unang dahilan kung bakit gusto niya ito. Ligtas siya kapag nasa tabi niya si Neil.

“Malapit na, konting sigaw pa hon.” Kinurot niya ito sa tagiliran na ikinaigtad nito sabay tumawa.

“Hindi na ako papasok dito ulit!”

“Hindi na tayo uulit sa ganitong klase ng adventure baka kasi mabingi na lahat ng makakarinig sa tili mo.” At binuntutan ulit nito iyon ng mapang-asar na tawa.

“You’re crazy!” Nanggigigil na kinagat niya ito sa dibdib.

“Fuck…” Napahigpit ang yapos nito sa kanya at naramdaman niya na lang na dumikit ang likod niya sa pader, tapos ay nakatayo sa harap niya ang binata. Nasa bandang sulok sila, madilim at hindi sila masyado mapapansin ng mga dumadaan.

Nakakulong siya sa dalawang braso nito na nasa magkabilang gilid niya. Malamlam ang mga mata nitong nakatingin sa kanya ngunit tila nahihirapan ang ekspresyon ng gwapong mukha.

“W-why?” She worriedly asked. Being with this close with him always makes her heart thump crazily. Maybe, maybe she started falling for Neil.

“Don’t do that again, honey.” Nahihirapan pati ang boses nito.

“Biting you?” Hinuha niya.

“Biting me is okey, but except on this part.” Bumaba ang tingin niya sa dibdib nito ng bumaba din ang tingin nito sa parteng iyon.

“B-bakit? Nasaktan ba kita—”

“It doesn’t hurt,” Hinuli nito ang mga mata niya. “But honey, it turns me on.” Mas lalo nitong idinikit ang katawan sa kanya at napapikit siya ng maramdaman ang matigas na bagay na dumikit sa bandang ibaba ng tiyan niya.

“N-neil…”

“Look what you did to me, Hon-Hon.” His voice was husky. “You awaken the beast.”

Hindi niya alam kung bakit nag-iinit siya habang nararamdaman ang katawan ng binata na nakadikit sa kanya, idagdag pa ang matigas na bagay na tumutusok sa kanya.

Inilapat niya ang dalawang palad sa dibdib nito upang kahit papano ay may pumasok na hangin sa pagitan ng katawan nila.

“Neil…” Napapikit ito ng tawagin niya sa pangalan.

Tumaas ang isang kamay niya papunta sa labi ng binata at marahan na hinaplos iyon gamit ang hinlalaki niya. His lips were reddish and it’s so soft. She could still remember the day they’ve kissed. Ang una at huling halik na pinagsaluhan nila sa gitna ng pagsabog na tila ba nagsilbing fireworks sa kanya noon. Isa iyon sa pinakamagandang ala-ala na nangyari sa kanya sa Zamboanga.

Hinuli ng labi ni Neil ang kamay niya at hinalik-halikan. Napangiti siya. Parang natutunaw ang puso niya sa simpleng gesture ns iyon.

“You’re such a tease.” Tinaasan niya lang ito ng kilay at siya na mismo ang naunang idampi ang labi sa labi nito. Hon-Hon heard him groaned the moment their lips met.

Who cares if she’s the first one who initiated the kiss? Hindi naman siguro makakabawas ng dignidad niya kung hahalikan niya ang lalaking minsan ng nagligtas sa kanya sa kapahamakan at nagbigay kaguluhan sa puso’t isipin niya.

She snaked her arms around his nape while kissing him. Neil hands were roaming around her body, from her legs, up to her butt, back body and waist. His hands were warm that gives an electrifying heat to her body. He expertly slid his one hand under her spaghetti strap sando and massaged her breast lightly, that made her moans escaped her lips.

Neil inserted his tongue on her mouth, tasting her. Mapag-angkin at mapaghanap ang bawat halik na ibinibigay nito sa kanya. Humigpit ang kapit niya sa binata ng bumaba ang isang kamay nito sa mini skirt na suot niya.

“Neil…” She muttered his name between their kiss as she felt his finger rubbing the very private and sensitive part of her body. “Hmmm,” She accidentally bit his lips because of the pleasure she was feeling at the moment.

Nang-aakit ang mga mata ng binata ng huminto sa paghalik sa kanya habang siya at napapapikit dahil sa sarap na ipinaparamdam ng daliri nito sa pagkababae niya. It was the first time that a man touch her down there. Her ex-boyfriend tried to touch her there, but she never let him. But with Neil? She couldn’t get enough strength to pull him away. She like his every touch and his every kiss. His hands and lips doing wanders to her body. It made her feel hot and sexy.

Bumigat ang paghinga niya ng bumaba ang labi ni Neil sa leeg niya, giving her wet kisses there before he pulled down the strap of her sando. He frustratedly groaned as she looks up on her. He was facing her breast and taut pinkish nipples.

“B-built in.” Nahihiyang wika niya dito. Built in ang suot niyang sando kaya hindi niya na kailangan pang magbra.

Hindi naman na nagsalita ang binata. Mahina na lang siyang napaungol ng maramdaman na sinakop ng mainit na bibig nito ang isang dibdib niya habang ang isa ay marahan na minamasahe at pinipiga. Ang apoy sa katawan niya ay lalo lamang nag-alab sa ginagawa nito.

“Neil… Ohh,” Hon-Hon moan as he bit her nipple and sucked it again like a hungry baby. It seems like that she was giving him a breast feeding. He really sucking and sipping her both nipples alternately. She could feel the wetness of her breast because of his hot saliva and also the wetness between her thighs because of him. “Oh Neil! Neil! Ummm!” Pigil na pigil ang bawat ungol niya. Napakapit siya sa ulo nito ng bumaba sa tiyan niya ang labi nito at lumuhod sa harap niya. “What are you doing?” Kahit nahihibang ay nakuha niya pang magtanong.

“Do you like adventure and a thrilling thing, right?”

She nodded her head. “Y-yes yes.”

“I like it too, honey.” Nanlaki ang mata niya ng inangat ni Neil ang mini skirt niya at bahagyang pinaghiwalay ang mga hita niya.

“Neil—” Walang sabi-sabi na hinawi nito ang panty niya. Her breathing stopped for a moment as she felt him licking the most sensitive part of her body, her clitoris. Napasambunot siya sa buhok ng binata sa sarap na lumukob sa kanya. “Umm, ohhhh… Ohh.”

Kahit naririnig niya ang mga sigawan at tilian ng mga taong napapadaan malapit sa sulok kung nasaan sila ay nawala na ang takot niya kung may makakita man sa kanila. She already lost her sanity. Ang masarap na pakiramdam sa mga oras na iyon lamang ang nais niya. Kinain na siya ng makamundong pagnanasa.

Her toes curled as she felt something inside her that wants to explode. Her knees wobbled and Neil seems to noticed that, he suddenly gripped her one leg with his arm and continue licking her womanhood. He is literally eating her alive.

“N-Neil!” She wanted him to stop, but she also wanted him to continue what he’s doing until she reached for something she couldn’t name. This man can really drive her insane. The feeling is too hard to handle for her. She gripped his hair and pulled him away but Neil is too strong for her to stop him. “Neil! I think… I t-think I’m—ummm…”

“Let it go honey.” Sabi lang nito at lalo pang pinagbutihan ang ginagawa.

His thumb found her clitoris and play with it. His tongue made his own way to taste her wetness. Nakakaliyo ang bawat hagod ng dila ng binata sa pagkababae niya. Hinihingal na siya sa bawat pigil na ungol niya. Napapapikit siya sa sarap sa tuwing sinisipsip nito ang sensitibong parte ng katawan niya. Mas lalo siyang nawala sa tamangwisyo ng paulit-ulit nitong ginawa ang pagsipsip sa cl*toris niya, dahilan ng paglabas ng unang orgasmo sa buong buhay niya.

“Neil!” She gripped his hair tightly as she felt her orgasm exploded prettily good. “Oohhh…” She moaned weakly.

Her eyes were still close, she could still feel Neil’s tongue licking her juices but she was too tired to stop him, not until she heard a group of people scarily screaming.

Napatayo siya ng tuwid sa gulat at napayakap bigla sa binata. Dahil nakaluhod pa ito kaya naman sa ulo niya ito nayakap at mas lalo lang napalapit ang labi nito sa pagkababae niya. Wrong move! Naramdaman niya pa na hinalikan nito ang puson niya na nagbigay kiliti na naman sa kanya bago dahan-dahan na tumayo at marahan siyang niyakap.

“Natakot ka o nagulat?” Tukoy nito sa mga kabataan na sumisigaw at tumitili ng mapadaan sa gawi nila kanina.

“N-nagulat lang.”

Panandalian siyang humilig sa dibdib nito. Nararamdaman niya pa rin ang panginginig ng tuhod niya at feeling niya ay naubusan siya ng enerhiya sa katawan.

“Tired?” He’s gently caressing her hair.

“I feel tired. My knees are wobbling.”

“That’s what orgasm did to you.”

“Tse!” Hinampas niya ito sa dibdib ng makaramdam ng hiya. Natawa lang ito tapos ay pinagapang ang isang kamay nito pababa sa hita niya. “Neil!”

“Aayusin ko lang.” Pilyong agap ng binata bago niya naramdaman na inayos nito ang pagkakasuot ng panty niyang hinawi lang nito kanina. Pagkatapos ay umangat ang mga kamay nito sa dibdib niya na naka-expose pa pala, inayos nito ang sando niya. “As much as I like you wearing that built-in thing, I hope that the next time we go on a date, you wouldn’t wear that kind of clothes again.” Nakatingin lang siya dito. So, date talaga itong ginagawa nila? “And don’t you ever wear it when I am not around.”

“Most of my clothes are built in, Neil.”

“Then wear it only when I am with you.”

“You just said that don’t wear built-in when we go on a date. Ibig sabihin kasama pa rin kita. Saan ang pagpipilian ko sa dalawa? Aber?” Pinameywangan niya ito at tinaasan ng kilay.

“Fine. Wear that kind of clothes only when we are together. Okey?”

Why does he looks like a possessive boyfriend to her?

She smiled sweetly at him. And salute. “Yes sir!”

8 ~ Baby Zi

Chapter Eight

“LET’S go back to Manila, honey.” Neil said while looking at his wristwatch. “It’s already seven in the evening. Aabutin pa rin tayo ng traffic.”

“Nakakabagot pa naman ma-stuck sa traffic. Hay…” She sighed tiredly.

Buong maghapon ay kasama niya si Neil. Lahat halos ng rides ay sinubukan nila kahit pa mawala na ang kaluluwa niya at bumaliktad na ang sikmura niya dahil sa pagkalula. Hanggat masaya siya sa ginagawa nila ay wala siyang dapat ireklamo. Tila ba pinupunan nila ang mga araw na hindi sila nagkasama matapos na magkahiwalay sila sa Zamboanga.

Papalabas na sila ng matanaw niya ang isang malaking Teddy bear na kulay pink sa hindi kalayuan. Kaagad na huminto siya at napatingin do’n. Sinundan naman ng binata kung saan siya nakatingin at nagtanong.

“You wanna try?” Tukoy nito sa may mga nagbabaril upang makuha lang ang malaking Teddy bear.

“That’s so cute! Ang sarap i-uwi sa bahay at yakapin magdamag!” Hindi niya naitago ang excitement sa mukha at boses niya.

“Ano ba ang mayroon sa mga Teddy bear at gustung-gusto ng mga babae?”

“Because they’re cute? And malambot? Masarap yakapin.”

“Cute naman din ako, masarap akong yakapin at isa pa…” He trailed. “Pero hindi ako malambot.”

Hindi sinasadya na bumaba ang tingin niya sa gitnang bahagi ng katawan nito ngunit kaagad din iniwas ang atensyon do’n bago pa siya nito mabisto.

“I agree. Hindi ka nga malambot…”

“I know… Matigas kasi ako.” He grinned. “Di ba?” Nakita niya ang kislap ng kapilyuhan sa mga mata nito. Alam niya ang nais nitong iparating ukol sa katigasan na sinasabi nito.

“Magtigil ka nga diyan, Neil!” Siya na ang nahiya sa naisip niya.

“Bakit? Hindi ba ako matigas?” Sa wari niya ay nagmamaang-maangan pa ito.

“Oo na, matigas na. Matigas ang muscles mo.” Pilyang kinurot niya ito sa tagiliran. Sa kislap ng mata nila pareho ay alam nila ang tinutukoy niya. Neil flexed his arms to show off his muscles. Natawa na lang siya sa ginawa nito. “Halika na. Let’s find our luck to bring home that cute Teddy bear.”

Parang bata na hinila niya ang binata papunta sa maliliit at malalaking Teddy bear. Hinintay muna nila maubos ang bala ng pellet gun ng lalaking kasama marahil ay girlfriend nito, ngunit hindi naman ang mga ito nagtagumpay sa pagkuha sa Teddy bear na gusto niya. Napansin niya na nag-iisa lang ang malaking kulay pink na bear na iyon. She want it!

Naglalambing na yumakap siya sa binata ng tila wala naman itong pakialam na gusto niya pa lang i-uwi ang Teddy bear na iyon.

“What’s with the hug, honey?” Nakababa ng tingin sa kanya si Neil. Di hamak naman na mas mataas talaga ito sa kanya. Hanggang balikat lang siya nito.

“Kunyari ka pa na hindi mo alam, eh.” Napapadyak pa siya sa sahig. Walang pakialam sa mga taong nakapaligid sa kanila.

“Hmm, tell me what you like.”

“Ikaw ang magbaril—”

“Sige na sir, pagbigyan mo na po ang girlfriend mo. Malay mo kayo pa ang makauwi kay Zi. Nag-iisa na lang po ’yan.”

“Zi?” Tanong niya ulit sa staff.

“Yes Madam, Zi po ang ipinangalan sa pink na Teddy bear.”

Malapad ang ngiti niya ng balingan ang binata. “Z daw, oh.” Neil rolled her eyes making her chuckled. “Payag ka na?”

“Hmmm…”

“Neil naman eh—”

“Miss, baka hindi naman kasi marunong humawak ng baril ang boyfriend mo kaya ayaw niya.”

Nakakunot ang noo niya ng tignan ang lalaking nagsabi ng mga salitang iyon. There, a man at their age standing near from them. May mga tao na din na naghihintay o nakatambay lang na nakatingin sa kanila ni Neil.

“Marunong ka humawak ng baril di ba?” Mahinang bulong niya sa binata. He just smirked and made his way to the pellet gun.

“Triggered si Kuyang pogi oh!” Patutsada ng mga tao sa paligid.

“Sir, patunayan mo na marunong ka humawak ng baril!”

“Kay Sir ako!”

Bahagyang lumayo siya kay Neil upang makapag-concentrate ito. Lumapit dito ang staff at ibinigay ang magazine na may bala ng pellet gun.

“My girlfriend wants Zi.” Sinulyapan siya ng binata. Wala naman emosyon sa mukha nito, totoo yatang na-trigger? Pero kahit pa gano’n ay ang guwapo pa din nito. What did he just called her? Girlfriend? “Honey, do you like to bring home Z?”

Masayang tumango siya sa binata. Kahit pa ang dating sa kanya ay ito ang tinutukoy nitong gustong i-uwi. “Yes! I want Zi!”

“What’s the mechanics?” Neil asked the staff.

“Kailangan niyo lang po na barilin lahat ng mga nakahilerang laruang sundalo ng walang mintis. Fifty toy soldiers po ’yan. Kapag naubos na po ang bala ng pellet gun ay papalitan po natin ng magazine.”

Lumapit siya kay Neil at bumulong. “Wala ba silang toys na rebelde? ’Yung mga bad guys? Para sila na lang ’yung babarilin mo at hindi ’yung mga kapwa mo sundalo.”

Narinig niya ang mahinang tawa ng binata tapos ay pinisil ang tungki ng ilong niya. “It’s okey, laruan lang naman ang mga ’yan.” Bahagyang lumapat ang labi nito sa tenga niya, tapos ay bumulong. “Iisipin ko na lang na mga kalaban sila na kailangan kong patumbahin.”

“Galingan mo!” Hinalikan niya ito sa pisngi bago dumistansya dito ng kaunti.

“Come closer honey. I want your kiss here.”

Nagtilian ang mga taong naroon lalo na ang mga babae kahit pa kasama ang mga kasintahan dahil sa hiling ni Neil. Lumapit naman siya kahit pa agaw atensyon na sila.

“I might distract you if I’m near.” Naalala niya kasi noong nasa gitna sila ng giyera at sinabi sa kanya nito na nadi-distract ito kapag malapit siya. She doesn’t want to distract him by her presence.

“This is a different thing, honey. I want you here beside me.”

“S-sige. I’m here lang.”

“And I have a favor of course.”

“Ano naman ’yon?”

Inakbayan siya ng binata. “Bawat isang tumba, isang halik. Okey?”

Nagtilian na naman ang mga taong nanonood sa kanila. Halata na mga kinikilig ang mga ito. Paano pa kaya siya? Kilig na kilig!

“Pumayag ka na ate girl!”

“Bigyan mo naman ng inspirasyon ’yung boyfriend mo! Sige na Miss!”

“Papayag na ’yan! Papayag na ’yan!” Sabay-sabay na kantiyaw ng mga ito kaya naman napatango na lang siya.

“Okey, deal. Isang tumba, isang halik!” Aniya.

Lalo siyang napalapit kay Neil ng hapitin siya nito sa bewang gamit ang kaliwang kamay habang ang kanan na kamay naman ay hawak ang baril.

“You better give me the first kiss, honey.” Mayabang na sabi ni Neil tapos ay itinutok ang baril sa maliit na laruang sundalo saka kinalabit ang gatilyo. Tumba! “Kiss na.”

“Halik na!” Tili ng mga tao.

Bahagya siyang tumingkayad upang mahalikan ito sa pisngi at nanlaki ang mata niya ng bigla itong humarap kaya sa labi niya ito nahalikan. Halos mabingi siya sa lakas ng tilian ng mga kabataan na nanonood sa kanila.

Sunud-sunod na napatumba nito ang mga target kaya nagsunud-sunod din ang paghalik niya sa pisngi nito at mas madalas ay sa labi dahil palagi itong humaharap sa tuwing hahalik na siya. Hindi niya na maitago ang ngiti sa labi niya at ang kilig sa puso niya. Grabe na this! Her heart won’t stop beating fast!

Huminto muna sila saglit dahil naubos na ang bala. Lumapit sa kanila ang staff at ibinigay ang magazine na may bala.

“Ang galing mo bumaril, Sir. Ngayon lang kami nagkaro’n ng customer na kagaya mo.” Pamumuri ng staff. “Anong trabaho mo, sir? Pulis? Sundalo? Sniper?” Imbes na sumagot ay nagkibit balikat lang si Neil.

“Last ten shots, honey. Maiuuwi na din natin si baby Zi.”

“Baby Zi?”

“Yes, our baby.” At saka pilyo na naman siya nitong kinindatan. Napalunok siya, nakakatuyo ng lalamunan.

“Our baby…” Halos pabulong na wika niya. Tila ba may kumiliti sa kaibuturan niya sa dalawang salita na iyon.

“Now, give me a one minute kiss for ten shots.”

“Neil!” Nag-iskandalo bigla ang katawan niya.

“Or else baby Zi will stay here.”

Tinignan niya ang kulay pink na Teddy bear. Gusto niya itong makasama pauwi sa Manila.

“Sige na ate girl pagbigyan mo na! One minute lang naman!”

“Go girl! Push it!”

Napailing na lang siya sa cheer ng mga tao. Nakangiti na tumango siya kay Neil. “Oo na. One minute kiss for ten shots, ahm, for our baby Zi.”

Muli ay hinapit siya ni Neil sa bewang. Tumingkayad siya at ito naman ay bahagyang yumukod. Ng maglapat ang mga labi nila tila ba sa kanilang dalawa na lang umiikot ang mundo.

Naririnig niya ang tilian sa paligid pero sa halik siya ng binata naka-focus. Banayad lang ang galaw ng labi nito. Kasabay ng halikan nilang dalawa ay gumagalaw ang kanan na kamay nito upang bumaril kahit pa hindi nakatingin sa target. His skills in shooting and targeting really amazed her.

“Congrats po!”

Napukaw ang halikan nila ng binata sa boses na iyon ng staff. Ng tignan niya ay dala na nito si baby Zi. Abot-abot ang saya niya ng tanggapin niya iyon at yakapin ng mahigpit.

“Baby Zi! Our baby! Finally!” Pinanggigilan niya pa ang napaka lambot na teddy bear.

“Ehem!” Tinignan niya si Neil ng tumikhim ito. “Ako ba? Walang hug?”

“Nakadami ka naman ng kiss.”

“We only did it to get baby Zi.”

“Kahit na.”

“Hon, it wasn’t counted.” Maagap na reklamo nito.

May choice pa ba siya? Hug lang naman ang hiling ng guwapong lalaking ito. Hindi niya na ipagdadamot. Mahigpit niya itong niyakap kasama ang baby Zi nila. There, she felt contented all of a sudden.

KANINA pa hindi maipinta ang mukha ni Neil habang nagmamaneho ito pabalik ng Manila. Habang siya naman ay masayang niyayakap ang Teddy bear niya. Hindi niya na talaga naitago ang kasiyahan niya na nakuha nila si baby Zi. Thanks to this handsome soldier for being good in shooting.

“Bakit ganyan ang mukha mo?” Usisa niya.

“Tell me, magkatabi kayong matutulog ni baby Zi?”

“Yes, why not?”

Nakita niya na mas lalong nalukot ang guwapo nitong mukha. Ano ba ang problema ng guwapong sundalo na ’to?

“Kanina mo pa ’yan niyayakap.”

“Ano naman?” Inosenteng tanong niya. Nasa front passenger seat siya at yakap niya si Zi. Kahit pa halos matabunan na siya dahil malaki talaga ito.

“Hindi na kita makita.”

Mahina siyang natawa. “You should focus on the road, Neil.”

“Sa backseat na lang si baby Zi.” Sinulyapan siya ng binata. “Do’n na lang siya umupo.”

“Seryoso ka ba?” Napapantastikuhan na tanong niya.

“Do I look like I was joking?”

Sa ekspresyon ng mukha nito, masasabi niyang seryoso nga ito. “O-okey.” Pumihit siya patalikod upang mailagay ang teddy bear sa backseat. Bumalik siya sa pagkakaayos ng upo ng masiguradong hindi iyon mahuhulog. “Happy now?”

“Much better now. Masyadong malaki si baby Zi, natatabunan ka na niya.”

“Okey lang naman sa akin, eh.”

“Sa akin, hindi. I want a complete view of you, honey.” Gumalaw ang kamay nitong nasa kambyo upang abutin ang isang kamay niyang nasa lap niya at hinawakan iyon. “How do you feel?”

Ano nga ba ang nararamdaman niya sa mga sandaling iyon?

“G-good. Medyo napagod lang ako kakalakad kanina pero nag-enjoy naman  ako sa pamamasyal natin.” She smiled. “Thank you, ha.”

“Don’t mention that. I enjoy your company.” Neil kissed her hand, making her heart race in an instant. Pinapalala lamang ng binata ang damdamin niya para dito sa mga simpleng ngunit nakakakilig na ikinikilos nito. “Hon, you can take a nap. Medyo malayo pa naman tayo.”

Hon? He really like giving her endearment. Parang kanina lang sila nagkita ulit pero ang dami na agad nangyari. They kissed and they made out inside the horror house. Tila ngayon lang ulit bumalik sa isipan niya ang mainit na kaganapan sa pagitan nila kanina ni Neil.

Her face turned red as an image of him kneeling down in front of her while licking her private part, happened just an hour ago. Nagbaba siya ng tingin sa lap niya at bahagyang ikinipot iyon. Do’n niya lang rin naramdaman na tila nanlalagkit ang maselang parte ng katawan niya.

“Are you feeling uncomfortable?” Tanong nito ng marahil ay napansin ang ginawa niya.

“H-huh?” Gulat na napatingin siya dito at mas lalong nagulat ng gumapang ang mainit na palad nito sa hita niyang naka-expose at marahan na hinaplos iyon. Parang tumaas lahat ng balahibo niya sa katawan sa ginawa nito.

“What are you thinking?”

“W-wala.” Itinuon niya ang tingin sa bintana. Ayaw niyang malaman nito kung ano ang iniisip niya sa mga sandaling iyon.

“You didn’t wash yet?”

Mariin na nakagat niya ang pang-ibabang labi at inis na pinalo ang kamay nito na nasa hita niya. How dare him ask her that? Naalala niya na hindi sila nagpunta miski isang beses sa restroom dahil pareho silang nag-e-enjoy kanina. Nawala na sa isip niya ang maghugas o umihi man lang. Kahit nga mag retouch ay hindi niya din nagawa. Gano’n na siya ka-komportable na kasama si Neil.

“I didn’t.” She said, almost whispering.

“That made you uncomfortable?” She didn’t answer. That’s not really the reason but… “Or the thought of me kneeling in front of you and licking—”

“Neil!” There. He got her point! That’s the reason why she suddenly felt uncomfortable. Ang imahe na nakaluhod ang binata sa harap niya at pinapaligaya siya.

He let out a very delicious chuckle. “I see. Wala ka naman dapat ikayiha.”

“Stop it!” Halata ang pagkairita sa boses niya.

“Opo, titigil na.” Muli ay hinalikan nito ang kamay niya at hindi na nagsalita pa. She could see him suppressing a grin.

Naiinis siyang isipin na nagawa niya iyon pero sa tuwing bumabalik ’yung masarap na pakiramdam na pinaranas ng binata sa kanya kanina, para bang natatabunan ang inis niya. Nagkataon lang talaga na si Neil ang nagparanas ng bagay na ’yon sa kanya na hindi niya nagawang tanggihan dahil binalot na siya ng makamundong pagnanasa kanina.

Totoo nga yatang mas masarap gawin ang mali.

They are both adult and mature enough to do such thing, but the thought that they weren’t in a relationship plus they met again just today after a weeks, made her feel like she’s not that hard to get type of woman for letting him touch her and even kiss her down there.

She looks like easy to get and that frustrate the hell out of her.

9 ~Handsome Visitor

A/N: Hi, gusto ko lang po

malaman

niyo

na

masaya

ako

sa

magandang

feedback

niyo

sa

story na ’to. At

dahil

diyan

ay

napagdesisyonan

ko na

dagdagan

pa ng

ilang

chapters ang

kwento

na ’to. Mas

mahaba

mas hindi

nakakabitin

. :)

Chapter Nine

MAHIGPIT na niyakap ni Hon-Hon si baby Zi ng bahagyang magising dahil sa pagtama ng sikat ng araw sa mukha niya na nagmumula sa nakabukas na kurtina ng bintana ng silid. Hating gabi na ng maihatid siya ni Neil sa mismong tapat ng condo unit niya, hindi na pumasok ang binata sa loob dahil kailangan na din nitong umuwi.

“Good morning…” She sleepily greet the pink Teddy bear with smile on her face.

What’s with good in the morning anyway?

She had a long and good sleep. And while she’s hugging the bear, it feels like its Neil the one she’s hugging. Its a weird feeling but she likes it. She likes thinking that way.

Nilakihan niya pa ang pagbukas ng mata niya ng dahan-dahan na binuksan ni Gia ang pinto ng kuwarto niya at bahagyang inilabas nito ang ulo mula do’n.

“Hon-Hon?” Tawag ng kaibigan.

“I’m awake. Bakit?”

“Ahm, may bisita ka kasi…” Naalarma siya at napaupo bigla sa isipin na baka ang binata ang bisita niya. Natawa si Gia sa inasta niya. “Are you expecting someone to visit you, huh?”

Pasimple niyang sinuklay ang buhok gamit ang mga daliri at sumandal sa head rest ng kama. Masama ba mag assume na malay niya at bisitahin siya ni Neil? Kahit pa ilang oras pa lang silang hindi nagkikita. She already missed his presence and his addictive scent.

“Bakit ba nariyan ka sa pinto? Come in.” Tinapik niya ang gilid na espasyo ng kama niya. “Sit here.”

Nagkibit-balikat ang kaibigan tapos ay tumabi ng upo sa kanya. Bumaba ang tingin nito sa malaking teddy bear na pinag-gigitnaan nila.

“Saan ’yan galing?”

Kinuha niya si baby Zi at niyakap. “Kay Neil.”

Naging mapaglaro ang ngiti ni Gia at patudyong sinundot-sundot ang bewang niya. “Ikaw ha, may itinatago ka na sa akin. Ano mo ba talaga ’yung gwapong lalaking ’yon? At anong oras ka ng nakauwi?”

Tulog na kasi si Gia kagabi ng maihatid siya ni Neil kaya wala itong idea kung anong oras na ba siyang nakauwi. She doesn’t even told her about him. She has been a good friend to her but some times there are things that she cannot tell her, especially the things that happened with her and Neil in Zamboanga.

Dahil na din siguro sinabihan siya noon ng binata na huwag ng magkwento sa iba ng tungkol sa pagkatao nito, para sa kaligtasan na din nito. Kaya siguro hindi na siya nag-atubili pang ikwento sa kaibigan ang pangyayari na iyon.

“Hating gabi na kami nakauwi. We stucked on a traffic last night while we were on our way here.”

“So, ano nga kayo? Nililigawan ka ba niya?”

“Magkaibigan lang kami, okey?” Kung magkaibigan ngang maitatawag ang estado nila ni Neil. “At… Hindi siya nangliligaw. Hindi ko alam.”

“Talaga?” Naging mapagmatsag ang mata ni Gia tapos ay bumaba sa bandang dibdib niya. “What’s that?” Sinundan niya ng tingin kung saan ito nakanguso.

Para bang gusto niya ng lumubog sa kinauupuan ng makita sa cleavage niya ang mga pulang marka na animo ay pantal. Kaagad niya ’yon tinakpan at namumula ang pisngi na nag-iwas ng tingin sa kaibigan. Really? Neil left a kiss mark on her breast!

“Is that a kissmark?” Nanlalaki ang mata ni Gia at napatakip pa sa bibig ng matantong kiss mark nga ang mga ’yon. “Oh, God! Hon-Hon! Ibinigay mo na ba ang bataan? Masakit ba? Anong pakiramdam? Malaki ba ’yung ano niya—”

“Hindi ha! Walang nangyari sa amin!” Inis na ibinigay niya sa kaibigan si baby Zi tapos ay umalis sa kama. “At hindi ko alam kung malaki ’yung a-ano niya.” Nag-iinit talaga ang pisngi niya!

“Akala ko pa naman may nangyari na.”

“Wala.” Masungit na sabi niya at tuluyan ng lumabas ng kuwarto.

“Hoy babae mag-bra ka muna!” Sigaw ng kaibigan pero hindi niya pinansin at nagderederetso lang.

Hindi lang naman siya ang babaeng natutulog ng hindi naka-bra. Isa pa, silang dalawa lang naman ang naroon—

“Good morning, beautiful.” Hon-Hon almost jump in surprise as she heard that baritone sexy voice. Slowly, she turned her head to the right side of her house to see if it was really Neil or her ear just playing with her.

Her eyes widened as she saw him seating comfortably on the single sofa, flashing his seductive smile on her. There’s a bouquet of white roses above the center table and a cups of coffee.

“N-Neil? A-anong… Why are you here?” Nasorpresa siya sa totoo lang pero mas nangibabaw ang gulat sa boses niya.

“I’m expecting you to greet me a good morning handsome, honey.” She shrugged his shoulder. “But seems like you don’t like my presence here.”

“N-no! I mean…” Walang pangungusap na namutawi sa bibig niya lalo na ng tumayo ito at unti-unting lumapit sa kanya.

Nag-eskandalo ang mga paru-paro niya sa tiyan ng pinagdikit ng binata ang noo nila. His lips almost touch hers.

“How was your sleep, honey?” Her breathing stop the moment his minty breath hit her face. “Did you sleep good with our baby Zi?”

Hon-Hon gulped. “It’s good. H-how about you?”

“No, I did not.” Naramdaman niya ang pagdikit ng mainit nitong katawan sa kanya. Hindi niya na kaya pa ang intensidad ng titig nito pati na rin ang pagdidikit ng katawan nila.

“O-oh okey.” She didn’t bother to ask why. Napuno siya ng hindi maintindihang pakiramdam sa paglalapit nila. She placed her hands above his chest, trying to get some air, being with this close with him suffocated her. “Y-you’re too close, Mr. Perez.”

“I like us this way… I like being this close to you.”

“But you are making my breathing hard.”

Neil let out a soft laugh. “Talaga?”

“It’s suffocating.”

“Ouch…” Madamdamin itong bahagyang lumayo sa kanya kaya nakahinga na siya ng matiwasay.

“Better now.”

“Did my presence really suffocate you, honey?”

Pinaikot niya ang mata. “Bakit ka ba nandito?” Pag-iiba niya sa usapan sa pormal na paraan. Bumuka ang labi nito ngunit wala naman lumabas na salita do’n. “Bakit nga?”

Dumapo ang tingin ng binata sa center table tapos ay bumalik sa kanya. “I want to eat breakfast with you.” Kinagat niya ang loob ng pisngi niya upang supilin ang ngiti na gustong kumawala sa kanya.

Bakit ba ang galing magpakilig ng guwapong sundalo na ito?

“Bakit?” Inosente niya itong tinignan.

“Stop asking questions and eat with me instead. Okey ba ’yon?”

“Nope.” She said, popping the third letter. She cross her arms above her chest. She was about to ask his real reason why he’s visiting her when she caught him looking at her breast. “Eyes up, Mr. Perez!” Utos niya na kaagad naman nitong sinunod.

“What’s that?” Neil pointed out her breast using his lips while playfully wiggling his eyebrows.

Hindi niya pinahalata ang pag-init ng mukha niya dahil sa tinutukoy nito, bagkos, pilit niya pa rin pinapormal ang pakikipag-usap sa binata kahit hindi niya na makayanan ang nakakapasong titig ng malalamlam nitong mata.

“Someone bit me.”

“I didn’t.” Maagap na sansala nito. He sounds guilty, pero nangibabaw ang tuwa ro’n. “Ahm, just a nibble, I think.”

“Pareho lang ’yon!”

“Don’t worry, honey. Mawawala din ’yan. Mabuti pa kumain na tayo.” Wala na siyang nagawa ng hawakan siya sa kamay ni Neil at iginaya sa sala niya. Naupo siya sa mahabang sofa tapos ay tumabi ito. “Anyway,” Inabot nito ang bouquet of flowers. “This is for you.” At ibinigay sa kanya. “And this,” Neil gave her an expensive brand of chocolates.

Para siyang lumulutang sa ulap. Ano ang ibig sabihin ni Neil? Why he’s giving her flowers and chocolates? Nanliligaw ba ito?

Kumurap-kurap siya. Tinignan niya ang ibinigay sa kanya ng binata. Nagtatanong ang mga mata niya ng balingan ito.

“Why are you giving me flowers and chocolates? Para saan ang mga ’to?”

“Its all for you.”

“For what?” Hindi pa din siya makaahon sa ulap na naupuan niya.

“You’re really asking me that, huh?” Napasandal ito sa sandalan ng mahabang sofa. “There are things that you don’t need to question, honey, you just have to find the answer on your own.”

“I just don’t like to assume, Neil. I have to ask question and you should answer it.” Inamoy niya ang bulaklak at napangiti ng mabanguhan siya. “I like these white roses, anyway. Thank you.” Hinalikan niya ito sa pisngi na para bang normal na lang iyon sa kanya.

“I’m glad you like it.” Umayos ito ng upo at tinanggal sa paper bag ang pagkain na dala nito tapos ay hinain sa kanya. “Let’s eat. I know you’re hungry.”

“Pancake?” Natatawang tanong niya.

“I don’t know what you like.”

“I like it.” Kumuha siya ng isa at kumagat do’n.

“Nasaan na nga pala ang kaibigan mo?” Nanghuhusga na tinignan niya si Neil habang ngumunguya. At bakit nito hinahanap si Gia? Baka ang totoong dahilan kung bakit ito narito ay upang mapalapit sa kaibigan niya tapos ay ginagamit lang siya bilang tulay… “Aayain ko lang sanang sumabay sa atin. Siya kasi ang nagpapasok sa akin kanina habang natutulog ka. I think, I disturbed her sleep.”

Nilunok niya ang kinakain at uminom ng kape. Napangiwi siya ng halos wala nang init niyon.

“You mean, kanina ka pa dito?”

“Just an hour ago—”

“Bakit hindi niyo ako ginising?”

“I don’t like to disturb your sleep honey. Alam kong napagod ka sa ginawa natin kagabi.” Bakit iba ang dating sa kanya ng rason nito? Ang harot!

“Kahit na, sana ginising niyo ako para hindi na lumamig itong kape.”

“Talaga? ’Yang kape ang iniisip mo?” Bahagyang nakausli ang labi nito. Ang cute lang.

“Of course not. Sana ginising niyo ako para hindi ka na naghintay.”

She saw a small smile flash his lips. “I trained myself to wait, because real men wait.” And wink at her making her rolled her eyes.

“Stop your pa-cute, Mr. Perez.”

Sabay silang nag-almusal ni Neil. Ilang minuto ang lumipas ng lumabas si Gia mula sa silid nito. Halatang may lakad ito.

“Hon-Hon, may lalakarin lang ako. Maiwan ko muna kayo ni Neil.” Tipid na ngumiti sa kanila ang kaibigan.

“Anong oras ka uuwi?”

Dumaan ang mapaglarong ngiti sa labi ni Gia na ikinakunot ng noo niya. May something ba sa tanong niya?

“Baka abutin ako ng hating gabi kaya malayang-malaya kayong gawin ang gusto niyo, okey?” Malapad ang ngiti sa kanila ng kaibigan. “At magtetext ako kapag pauwi na ako para alam mo, friend.” Humalik sa pisngi niya ang kaibigan. Kumaway ito sa kanila bago tuluyang lumabas ng pinto. Napailing na lang siya at inumpisahan ng ligpitin ang kinainan nila.

“Solo natin ang bahay mo.” Bulong ni Neil sa may likod ng tenga niya na pansamantalang nagpatigil sa ginagawa niya.

“Magtigil ka nga!”

“You want to go out? Or better to stay here?”

Humarap siya dito. “Ikaw ba, anong gusto mo?”

“Ikaw.”

Napakurap siya. “Huh?”

“I mean, let’s just stay here.”

“Okey, no problem.” Tumayo siya upang itapon ang pinaglagyan ng pagkain nila. “I’ll be back.”

“With or without brassier, honey, I’ll wait!” Pahabol na sabi nito ng makalayo siya. Pilya siyang napangisi.

Sa ideya na dalawa lang sila sa bahay niya, bigla na lang pumasok sa isip niya ang mga mainit na eksena kasama ang binata. Ipiniling niya ang ulo upang alisin sa isipan niya ang mga kaganapan na iyon na maaaring mangyari kung hindi nila pipigilan ang isa’t-isa.

HON-HON and Neil decided to watch a movie after she cooked and ate their lunch. He picked the Hollywood action movie. It’s about war. Sanay na nga yata ito makanood ng mga nag-gigyera dahil kahit sa mga pelikula ay ang tungkol sa kwento pa din ng mga sundalo ang gusto nitong panoorin.

“Gusto mo talaga ’yan?” Nakayakap siya kay baby Zi habang pinagmamasdan ang binata.

“Why not?” Umayos ito ng upo sa tabi niya.

“Well, magaling sila gumawa ng pelikula lalo na ’yang mga action.”

“I appreciate that too.”

They are seating on her carpeted floor. Lights off. Ang tanging liwanag lang nila ay ang TV screen niya. Inihilig niya ang ulo sa balikat ng binata at itinuon ang atensyon sa pinapanood. Ilan minuto silang tahimik ng maramdaman niya ang kamay ni Neil sa may hita niya. She likes the feeling when his skin touches hers, anyway.

“Tell me, what happened to you in Zamboanga, Neil. I like to know.”

“You wouldn’t like to know.” Seryoso ito.

“Magaling na ba ang mga sugat mo?”

“Not really.” Lalayo sana siya dito, nangangamba na baka nababangga niya ang sugat sa katawan nito ng pigilan siya nito gamit ang braso. “Stay.”

“Y-yung sugat mo baka hindi pa talaga naghihilom.”

“I’m okey.”

“Neil…”

“I said I’m okey.” His authoritative voice suddenly echoed around.

“Nag-aalala lang naman ako.” Mahina ang boses niya.

“You have nothing to worry. I’m perfectly fine.”

“Nagpapagaling ka pa…”

“Halos lahat ng na-assigned sa Zamboanga naka-leave ngayon. Nagpapagaling.”

Hon-Hon sighed. Bigla itong naging seryoso. Naka-focus ang mata nito sa pinapanood pero pakiramdam niya may malalim itong iniisip. Nawalan din ng emosyon ang mga mata nito. Katulad ng una nilang pagkikita nila noon, hindi niya ito kayang basahin ngayon.

“Pwede akong magtanong?” Nag-aalangan siya. Gayon pa man nais niya pa din malaman ang ibang bagay tungkol sa binata para hindi na ito estranghero sa kanya.

“Go on.”

“Bakit ka nag-sundalo?” Tila ba natigilan ito sa tanong niya. Ramdam niya iyon.

“My father was a soldier.”

“Sumunod ka sa yapak niya—”

“I’m still alive, pero siya wala na.”

“I’m sorry to hear that.” Iniyakap niya ang isang kamay sa bewang ng binata. Marami pa nga talagang bagay ang hindi niya alam, lalo na ang bagay tungkol sa pamilya nito o kaya naman ay love life.

“He died in the middle of war, I was eight years old back then.” Pagpapagtuloy nito ng hindi siya nakaimik. Maaaring senstibo kasi ang topic nila kaya hindi niya na tinangka pang ipagpatuloy ngunit si Neil na mismo ang nagwento.

“Itinatak ko na sa isip ko noon na gusto ko din maging katulad niya. Kasi para sa akin isa siyang bayani. Bayani na nagbuwis ng buhay para sa bayan.” Ng sulyapan niya ang binata, bumalik na ang malamlam na mata nito. Seems like he was reminiscing those old days when his father were still there, alive and breathing. “Nung nasa serbisyo na ako, saka ko lang nalaman na hindi pala biro para hirangin kang isang bayani. Habang nasa kalagitnaan ka ng giyera, hindi ang pagiging bayani mo ang iisipin mo kundi, kung paano ka makakaligtas sa lugar na iyon at uuwing buhay sa pamilya mo…sa mga mahal mo sa buhay na naghihintay sa iyo. Isipin mo pa lang na uuwi ka sa kanila ng walang buhay, masakit na. Lalo at alam mo ’yung pakiramdam kung paano mawalan. ’Yung sakit na mawala ’yung taong mahal mo sa iyo? Isa iyon sa pinaka masakit na parte ng buhay ng tao.”

Seryoso man ang boses nito pero ramdam niya ’yung bigat niyon lalo na sa huling sinabi nito. Ramdam niya ’yung sakit na pilit tinatakpan. Normal lang siguro ’yon dahil naranasan na nito na mawalan ng taong minamahal, and that was his father.

“Mahirap maging sundalo kahit pa nanumpa ako na handa kong ibuwis ang buhay ko para sa bayan. Pero ito ang gusto ko, dito ako masaya at ito lang ang tanging paraan para masabi ko sa sarili ko na lahat ng pinaghirapan ko walang katumbas na halaga. I want my father up there to be proud of me.”

“I’m sure your father are so proud of you.” She said, admiring him more on how he sees life and how he love his job even if it’s hard, he is still loving every bit of it. “Ang hirap pala talaga ng propesyon na kinuha mo. Paano kung mag asawa ka na at magkaro’n ng mga anak? Paano kung ayaw ng asawa mo na ipagpatuloy mo ang trabaho mo? Magsusundalo ka pa rin ba?” Matagal ito bago sumagot na pakiramdam niya ay hindi pa nito kayang sagutin ang mga tanong niya. “Kalimutan mo na ’yung tanong ko—”

“Minsan ko ng isinuko ang trabaho ko kahit mahal ko pa ’to.” His answer stunned her. She get more curious and interested about him and his story.

“W-what do you mean by that?” Akmang lalayo siya ng pigilan na naman siya nito.

She wanted to talk to him face to face and eye to eye but Neil never let her, he seems like avoiding talking the way she wanted them to talk.

“You have to listen, Hon-Hon, dahil hindi ko na uulitin sabihin sa iyo ang mga bagay na ’to.” He has this menacing voice that gave chills to her body. Nakakapanibago man ang tono ng boses nito pero ang kalungkutan sa kislap ng mga mata nito ay hindi na nakayanang itago pa.

Bigla siyang kinabahan. Ano ba ang malalaman niya at pakiramdam niya ay masasaktan siya kahit na hindi naman dapat?

10 ~ Longing

Chapter Ten

ILANG sandaling katahimikan ang pumalibot sa kanila ni Neil bago nito binasag iyon ng isang katotohanan na hindi niya inaasahan.

“I am no longer part of Philippine Military.” His voice was cold as ice. “I resigned two years ago.”

All this time she’s admiring him for being a soldier, a real hero. His braveness and love for the country made her fall for him. Gaano ba hindi kaaya-aya na makakatanggap siya ng balita na hindi na pala ito isang sundalo? Trust is very important to her, but now that the man she trusted so much lied to her, ano ba ang dapat niyang maramdaman sa pagtatapat nitong iyon?

Her heart ache.

“Y-you lied to me.” Binigyan niyang distansya ang agwat nila, pero sa pagkakataon na iyon ay hindi na siya pinigilan ng binata. He was giving her space and a freedom to speak her mind. “Nagsinungaling ka sa akin, Neil.” Ulit niya na mas lalong ipinakita ang pagkadismaya.

Nanatili ang mata nito sa malaking screen sa harap nila. Tila malayo ang iniisip. “Kung sasabihin ko bang hindi ako sundalo noon, sasama ka pa din ba sa akin?”

Umiling siya, dahil hindi niya nakita ang sarili na sumama dito kung hindi ito nagpakilalang sundalo. Magandang lalaki ito, oo, pero hindi naman siya gano’n kadesperada para sumama sa lalaking hindi niya naman kilala kahit pa nasa delikadong sitwasyon na siya.

“H-hindi, hindi ako sasama sa iyo kung hindi ka nagsabing sundalo ka.”

“That’s it! That was the reason why I lied to you. Nababasa ko sa mga mata mo ang takot na mag-isa at ang kaba na may kasama kang lalaking hindi mo naman kilala. Kailangan kong kunin ang tiwala mo at pawiin ang takot sa dibdib mo. Sana sapat na ang rason ko para intindihin mo kung bakit nagawa kong magsinungaling sa iyo. I was thinking about how you feel, hindi ko na inisip pa ang pagsisinungaling ko sa iyo sa kagustuhan kong alisin ’yung takot mo.”

Ngayon na narinig niya na ang dahilan nito kung bakit ito nagsinungaling, nabawasan ng kaunti ang agam-agam niya sa binata. Pero sa pagkakataon na iyon may pakiramdam siya na maaaring may malalim pang dahilan ito kung bakit gano’n na lang ang kagustuhan na pawiin ang takot niya kung gayong sa unang banda ay hindi naman sila magkakilala?

Why does he had to care too much about how she feels before, anyway? That confused her.

But then again, she still want to hear more from him, alam niyang may dahilan ang lahat kung bakit nangyayari ang ganitong bagay sa kanilang dalawa.

“Sinusubukan kong intindihin ang rason mo, Neil, pero hindi pa din tama na nagsinungaling ka sa akin. Nagagalit ako sa nalaman ko, pero kapag naiisip ko kung paano mo ako iniligtas, nalulusaw lahat ng galit ko.” Malalim siyang bumuntong hininga.

Gano’n ang nararamdaman niya sa mga oras na iyon, nagalit siya pero nawawala din iyon kapag sinasampal siya ng katotohanan na ang lalaking ito ang nagligtas sa kanya sa kapahamakan.

“I’m sorry.” Tuluyan ng nalusaw ang galit niya sa masinsinan na paghingi nito ng paumanhin.

Sa totoo lang dapat ay hindi siya magalit, dahil walang katumbas ang ginawang pagligtas nito sa kanya. Kung nagsinungaling man ito, iyon ay dahil na din sa kapakanan nilang dalawa. Tila ngayon lang siya natauhan talaga.

“Kalimutan mo na iyon. Kalimutan mo na nagalit ako. Dapat nga ay magpasalamat pa ako sa iyo dahil sa pagsagip mo sa akin. Naghiwalay na tayo at nagkita na ulit lahat-lahat pero hindi ko pa rin nasasabi ang mga salitang sana ay dati ko pa sinabi.” Umayos siya ng upo at humarap dito kaya napilitan itong harapin siya. They are now facing each other, their face were inches away. She caught his eyes and stare at him. “Neil,” Hinawakan niya ang dalawang kamay nito. “Siguro hindi pa naman huli para magpasalamat di ba? Ahm, thank you so much for saving me. Nando’n ka para samahan ako sa dilim, nando’n ka para hindi ko maramdaman na nag-iisa ako, nando’n ka para maging sandalan ko sa tuwing natatakot ako, nando’n ka para iyakan ko…” Lahat ng sinasabi niya ay galing sa puso niya. “At higit sa lahat nando’n ka para iligtas ang buhay ko sa kapahamakan na nag-aabang. Salamat ha? Salamat kasi nando’n ka. Dumating ka para sagipin ako. Hindi ko alam kung may ibig sabihin ba lahat ng nangyari sa atin, pero kung may dahilan man lahat ng iyon… Buong puso kong tatanggapin ano man ang kahinatnan.”

Palagi niyang iniisip kung may ibig sabihin ba talaga kaya sila pinagtagpo ng binata? Paano niya masasagot ang mga katanungan na iyon?

“Masaya ako na nakatulong ako sa kapwa ko. Hindi man ako parte na ng kasundaluhan natin, mananatili pa rin sa puso ko ang pagiging sundalo.” He said, staring back at her. “Naniniwala ako na ang tadhana ang siya mismong nagdala sa akin sa lugar na iyon para tulungan ka. Sa dinamirami ng bahay do’n, bakit sa bahay na ’yon ako dinala ng mga paa ko? Kung anoman ang dahilan ng lahat ng pagkikita natin, hayaan natin ang sarili natin na hanapin ang sagot.”

Marahan siyang tumango kasabay ng pagbitiw niya sa kamay ng binata. Lahat ng tanong may sagot, ang sagot na iyon ang hinihintay niya kung bakit pinagtagpo sila ni Neil? Bakit? Para saan?

“Ahm,” She trailed. “Mind telling me kung bakit wala ka na sa serbisyo?”

Naramdaman niya muli ang tensyon kay Neil. Bumalik ang itinatagong kalungkutan sa mga mga mata nito. Malungkot siyang napangiti. Bakit kailangan makita niya pa ang lungkot na dumaan do’n?

“Akala ko kaya ko ng sabihin sa iyo.” Ngumiti ito ngunit hindi naman umabot sa mga mata nito. She could feel the sadness over his voice and it made her heart twinge. “May mga bagay pala talaga na nagiging dahilan ng pagbabalik sa ala-ala ng nakaraan.”

Marahil ay sensitibo masyado ang dahilan kung bakit wala na ito sa serbisyo pero gusto niyang malaman kung ano iyon. Hindi siya mapapakali sa isipin na may itinatago ang binata sa kanya.

“Sabi mo kasi kanina, you gave up your job for… I don’t know your reason.” Pinakatitigan niya ang binata na hindi naman nakatingin sa kanya, kundi, sa screen ng tv na hindi niya na nasubaybayan at alam niyang gano’n din si Neil.

“Huwag mo akong pilitin na sabihin sa iyo ang dahilan, Hon-Hon. Baka hindi mo magustuhan o hindi mo talaga magugustuhan.”

“Neil—”

“I fucking hate my past!” Naging desperado ang boses nito, nakita niya din ang pag-galaw ng panga nito at ang pagkuyom ng kamao. She never see him angry like this. Nagagalit ang mga ugat nito sa braso at leeg sa matinding pagtitimpi. “Kahit anong pilit ko, hindi ko makalimutan! Kahit anong gawin ko, bumabalik pa rin sa isip ko ang mga pangyayaring ’yon sa buhay ko! God knows how I tried not to end my life because of that. I don’t want to remember those memories, again, but I cannot stop myself.” Pahina ng pahina ang boses nito. Pasakit din ng pasakit ang puso niya sa nasasaksihan. “Hindi mawala sa isip ko… Hindi siya mawala sa isip ko.” Ramdam niya ang sakit at pait na pinagdadaanan ngayon ni Neil.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi upang pigilan ang bugso ng damdamin. Nasasaktan siya sa nakikita niya. Doble ’yung sakit sa dibdib niya dahil alam niyang nasasaktan si Neil. Wala siyang ni isang idea kung ano ang klase ng buhay na mayro’n ito no’n bago niya nakilala pero batid niyang may masakit na nakaraan itong pinagdaanan.

“S-stop na… Huwag mo ng ipagpatuloy.” Mahinang sabi niya tapos ay marahan itong niyakap. Nagbabakasakali na makakatulong ang yakap niya na pawiin ang kalungkutan na bumabalot ngayon dito.

“Kinaya ko… Kinakaya kong mabuhay kahit alam kong hindi na ako magiging kumpleto…” Sobrang lungkot ng boses nito, she can’t stand with his low sad voice. “K-kinaya ko…”

Tumango-tango siya at marahan na hinahaplos ang likod nito. “Tama na… Please…” Bumibigat ang dibdib niya. Hindi siya sanay na ganito ang lalaki. He is showing her his weak side and it makes her weak too.

“Palagi kong tinatanong sa Panginoon kung bakit sa akin niya pa ibinigay ’yung mabigat na pagsubok na iyon? Bakit ako pa ’yung napili niya para iparamdam ’yung gano’ng klaseng sakit? Bakit ako pa?!”

“Neil…”

“Dalawang taon… Dalawang taon Niyang ipinaramdam sa akin kung paano gumising tuwing umaga na ipagdadasal mong sana hindi ka na lang nagising, para hindi ka na mababaliw kakaisip ng dahilan Niya kung bakit kinuha Niya sa akin ’yung nag-iisang…” Napasubsob ito sa leeg niya. Habang siya ay abot-abot ang pagpipigil na huwag umiyak sa nakikitang pighati ng binata. “B-bakit siya pa? Bakit ako pa?!”

“T-tama na, okey?” Mahinahon niyang sabi. Pilit pinapatatag ang loob sa kabila ng pagtusok ng maliliit na karayom sa dibdib niya. “Bakit ikaw pa? Kasi alam Niyang malalagpasan mo lahat ng pagsubok na ibinigay Niya. Naniniwala ako sa iyo, Neil. Malalagpasan mo din lahat ng ’to. Makakalimutan mo din…” Hinaplos niya ito sa likod ng maramdaman niyang humigpit ang yakap nito sa kanya. “…makakalimutan mo din ’yung sakit…”

“Sana nga gano’n lang ’yon kadali. Sana kung gaano kadali sabihin, gano’n din kadali gawin.”

Pinigil niya na ang sarili na huwag ng magtanong pa sa binata. Ayaw niya ng makita itong nasasaktan. Ayaw niyang makita itong nalulungkot. Kung sana kaya niyang pawiin lahat ng sakit at lungkot dito ay gagawin niya.

“Tutulungan kitang kalimutan ang nakaraan, Neil.” This is the only thing she can offer, to help​ him forget his past without specific reason on how. But she really want it, she really wants to help him until all the sad memories of his past fade away.

Maagap itong umiling. “You don’t need to do that, Hon-Hon.”

“Sana kahit ito man lang ay hayaan mo ako… Hayaan mo akong tulungan ka bilang ganti man lang sa pagtulong mo sa akin. Hindi ko man alam ang buong kwento, pero malakas ang paniniwala kong kakayanin mong kalimutan ang nakaraan mo—” Umalis ito sa pagkakayakap sa kanya.

Nabanaag niya ang kalungkutan sa mga mata nito ngunit pilit pa din siyang nginingitian. Gaano ba kahirap ngumiti kahit na malungkot?

“Kahit gaano pa kasakit ang nakaraan ko, ayoko pa din na makalimutan ko iyon. Kasi… Parte siya ng buhay ko, nandito siya sa puso ko…” Bahagya nitong tinapik ang dibdib kung nasaan ang puso. “…hindi siya mawawala dito.”

Tila ba pinira-piraso ang puso niya sa mga katagang iyon, ngunit pinilit niya pa din ngumiti dito upang ipabatid na naiintindihan niya ito… Ngiti lang, ngiti lang kahit masakit na.

ITINAPON niya ang bote ng beer sa sobrang frustrasyon sa mga oras na iyon. Hindi niya gusto na sabihin kay Hon-Hon ang nakaraan niya, pero tila may espiritong nag-udyok sa kanya na gawin iyon kanina. Parte na lahat iyon ng nakaraan na dapat nga ay kinakalimutan niya na pero bakit hindi niya magawa?

Bakit masakit pa din?

“Here,”

Nag-angat siya ng tingin sa nagsalita at naglagay ng isa pang bote ng beer sa lamesa. Naupo sa katapat na upuan si Carter, ang nag-iisa niyang kaibigan na alam ang lahat ng pinagdaanan niya sa nakalipas na dalawang taon.

“Tell me, masama ba akong tao?”

“Alam natin pareho na hindi, Neil.” Sumimsim ito ng beer. “May kanya-kanya lang talagang pagsubok na dapat nating pagdaanan.”

“Nalampasan ko naman, di ba?” Desperado ang bitaw niya ng salita. “Kinaya ko na wala siya!”

“Wala na siya pero nananatili siya dito.” Itinuro nito ang dibdib niya kung nasaan ang puso niya.

“Because she’s part of me!”

“But you need to set yourself free, man.” Carter look at him with his serious face. “Free yourself from your past and get a life without Tanya!”

His heart ache and his eyes automatically closed as he heard her name, then a memory flashes his mind.

NEIL

was looking at his beautiful fiance while she was busy arranging roses and orchids at her flower shop. Hindi niya

inaasahan

na

ilang

araw

na lang ay

ikakasal

na sila ni Tanya.

Sa

mata ng

Diyos

ay

magiging

isa na sila. They’d been together for almost four years now and this year is the right time to tie a knot. Ang

petsa

ng

nalalapit

na

kasal

nila

ay

kaparehong

petsa

ng

kanilang

ika-

limang

anibersaryo

. It’s a perfect date for them.

“Hey, sweetheart.”

Bigla

itong

nag-

angat

ng

tingin

sa

kanya

at

napangiti

ng makita

siya

.

“Hey, handsome. I thought you’re busy?”

Naupo

siya

sa

bakanteng

upuan

do’n

at

mataman

na

pinagmamasdan

ang soon to be wife niya.

“There’s no such word as busy if someone is really important to you. And you are more than that.”

Ngumuso

lang ito

tapos

ay

lumapit

sa

kanya

. She pinched the tip of his nose making him frowned. “Baby!”

“

Malapit

na

tayong

ikasal

,

binobola

mo pa din ako?“

“I will never do that to you.

Totoo

lahat

ng

iyon

.“

Bahagya

niya

itong

hinila

at

pinaupo

sa

kandungan

niya. “Can I invite you for a lunch date?”

“Hmm…”

“Please?”

Malambing

na sabi niya at

hinalik

halikan

ito

sa

gilid ng labi.

“I have to go to bank before lunch.” She was caressing his face gently while lovingly looking at him.

“

Sasamahan

kita.“

“

Huwag

na. Alam ko naman na

ikaw

itong

busy eh.

Tignan

mo

nga

,

nagpunta

ka

dito

ng

naka

-uniform pa.“

Bumaba

ang

tingin

nito

sa

uniporme

na

suot

niya. “Ang

guwapong

sundalo

mo naman.“

“Ah! You’re teasing me, huh?”

Pinugpog

niya ng

halik

ang

buong

mukha

nito

na

ikinatawa

nito

.

“Stop it! You’re growing whiskers tickled me!” She laughingly said while tilting her head back to avoid his lips. “Stop!” She gripped his hair. “No, stop! Sweetheart stop! Neil!”

Ng

magsawa

siya

sa

kakahalik

sa

fiance niya ay

mataman

niya

itong

tinignan

at

napangiti

. Hindi na

siya

makapaghintay

na

maging

asawa niya na ito at

bumuo

ng

pamilya

kasama

ito. His hand suddenly drop down on her flat stomach.

“Wala pa ba?”

Panandalian

muna

siya

nitong

tinignan

at ng

maintindihan

ang

sinabi

niya saka lang ito

nagsalita

.

“Delayed ako—”

“Daddy na ako!?”

Tumaas

ang

boses

niya

sa

saya.

“

Sira

!

Tumahimik

ka

nga

!“

Hinampas

siya

nito

sa

dibdib

. “Hindi pa tayo

sigurado

.“

“Then let’s make sure.”

“

Bilhan

mo ako ng pregnancy test

mamaya

.“

“Yes, sure sweeatheart.”

Malambing

itong

yumakap

sa

kanya

. “Hindi na ako

makapaghintay

na

ikasal

tayo, Neil. Sana

bumilis

na ang

takbo

ng

araw

para

tuluyan

na

akong

maging

Mrs. Neil Perez.“

He gently caress Tanya’s hair and kissed her head. “Wala na

talagang

makakapigil

sa

ating

dalawa

. I’m happy to finally be your husband and a father to our children.“

“

Paano

kung hindi

matuloy

ang

kasal

?“

Nalukot

ang

mukha

niya

sa

tanong

nito

. “Why not? Wala

namang

tutol

sa

kasal

natin

.“

Naramdaman

niya na mas

lalong

humigpit

ang

yakap

nito

at

sumiksik

sa

kanya

. “

Diba

, hindi

natin

masasabi

kung

ano

ang

mga

sunod

na

mangyayari

sa

buhay

natin

…“

Bahagya

lang

siyang

tumango

bilang

pagsang

ayon

na din

dahil

sa

isang

banda ay may punto ito. “

Paano

kung may

tumutol

sa

kasal

natin

o kaya ay

maaksidente

ang isa

sa

atin

—“

“Don’t say that.” Nag-

iba

ang

timpla

niya at

tila

ba

nagkaro’n

ng

daga

sa

dibdib

niya

sa

isipin

na hindi

matutuloy

ang

kasal

nila

ng

babaeng

mahal niya. “

Matutuloy

ang

kasal

natin

, okey?“

“Neil—”

“Please… I don’t want to talk negative things about our wedding.”

Sinapo

niya ang

mukha

nito

. “Mahal kita. Mahal mo din ako, di ba?”

Mabilis

itong

tumango

. “

Ikaw

lang ang mahal ko at

mamahalin

hanggang

sa

kamatayan

—“

“Hey!” He cut her off.

Tanya heaved a sigh. It’s her turn to cupped his face. She was looking at his eyes directly. “Neil,

palagi

mong

tatandaan

na mahal na mahal kita na

kahit

sa

kabilang

buhay

man

natin

ikaw

pa rin ang

mamahalin

ko.

Pangako

.“ At

hinalikan

siya

sa

labi

.

Halik

ng

pagmamahal

na may

halong

pamamaalam

.

Nasapo ni Neil ang mukha gamit ang dalawang kamay dahil sa pagtahip ng nakakamanhid na sakit sa dibdib niya ng bumalik sa balintanaw ang isa lamang sa masasayang ala-ala kasama ang pinakamamahal niya.

“Neil? You okey—”

“I missed her so bad…” He whispered longingly. “I missed everything a-about h-her…” His voice almost crack. “…I missed Tanya so bad… “ He closed his eyes tightly as he felt his heart crying in so much pain.

11 ~ Forbes Hotel (SPG 2/1)

Chapter Eleven

TATLONG araw ang tiniis ni Hon-Hon bago niya muling nasilayan ang mukha ni Neil. Paalis na sana siya upang kumain sa labas ng may mag doorbell at ng pagbuksan niya ay ang gwapong ito ang sumalubong sa kanya. Ilan minuto silang nagtitigan, naramdaman niya ang pagkamiss sa binata. Ang puso niya ay tumitibok sa biglaang pangungulila dito.

“May lakad ka?” Neil asked, scanning her body with his dark mysterious eyes, making her tremble.

Napakurap siya. Bakit ba nakakapaso ito tumingin? Batid niya man ang itinatagong lihim sa likod ng malamlam nitong mga mata ngunit hindi pa din nag-iba ang emosyon na kaya nitong ibigay sa bawat titig nito sa kanya.

“K-kakain sana ako sa labas.”

He pursed his lips. “Let’s eat then?” Panandalian niya muna ulit itong tinitigan. Wala na ang lungkot sa mga mata nito o baka naitago na naman sa kanya? Gayon pa man, masaya siya na makita na hindi na ito nalulungkot. “Look, I became busy this past few days kaya hindi ko nagawang puntahan ka dito. I am here now, babawi ako sa iyo, honey.”

Kinagat niya ang loob ng pisngi upang hindi mapangiti. Nagpapaliwanag ba ito sa kanya? How sweet!

“Akala ko nakalimutan mo na ako.” Biro niya.

“No, no, na-busy lang talaga ako.”

Tahimik lang siyang tumango at tuluyan ng lumabas sa unit niya. “Pwede mo akong samahang kumain?”

“Sasabayan pa kita.” Neil held her hand and guided her to elevator.

Hanggang sa makalabas sila sa mataas na gusaling iyon ay hindi pa din nito binibitiwan ang kamay niya. Wala naman din siyang pakialam kung may napapatingin man sa kanila lalo na sa lalaking kasama niya na hindi maipagkakailang malakas ang dating.

Sumakay sila sa nakaparada nitong sasakyan sa tapat ng building.

“What made you busy?” Hindi niya naiwasang itanong habang umaandar ang sasakyan.

“Naghanap ako ng bagong matitirahan.”

“Nakalipat ka na ba?” Sinulyapan niya ito. He’s wearing his black sunglasses. It made him looks mysteriously handsome.

“Yes,”

“Saan?”

Bahagya nitong ibinaba ang sunglasses bago siya sinulyapan. “Why asking, honey? Balak mo ba akong bisitahin?”

“Hindi ha!” Mabilis niyang kaila tapos ay humalukipkip. Ang lakas din talaga ng tiwala sa sarili ng lalaking ito.

Kanina niya pa napapansin na madalas itong napapatingin sa rear view mirror. Tila ba may sinisipat mula sa likod kaya tuloy napasulyap din siya. Iilang sasakyan ang nakasunod sa kanila pero isang kulay silver na sports car ang tumawag ng pansin niya. Ang mga gano’ng uri ng sasakyan ay bihira makita sa pampublikong lugar.

“Someone is following us.” Neil murmured while looking at rear view mirror for the ninth times.

“Huh?”

“I need to change our direction to make sure.”

Wala na siyang nasabi pa ng biglang nag u-turn si Neil dahilan para bumalik sila sa nadaanan na nila.

“Baka naman mali ka lang ng inaakala.” Inayos niya ang seat belt niya.

“Who are you?” Sambit ng binata habang pasulyap-sulyap sa side mirror at ng tignan niya ang likod nila ay nakasunod sa kanila ang silver na mamahaling sasakyan.

“Nakasunod siya sa atin.” Hindi na naman nagsalita si Neil bagkos ay binuksan nito ang maliit na compartment sa ilalim ng dashboard at may inilabas na baril do’n. “N-Neil, b-bakit ka may baril?” Naalarma siya bigla.

“Proteksyon.”

“Bakit—”

“Hindi sa akin susunod ’yan kung walang kailangan. Ilang araw ko ng napapansin na may sumusunod sa akin at isa ’yon sa dahilan kung bakit hindi rin kita mabisita.”

“T-tingin mo sino ’yang sumusunod sa iyo?”

“I don’t have idea, honey.”

Nayakap niya ang sarili. “Ang creepy!”

“I need to know.”

“Neil!” Lalo siyang naalarma ng igilid ng binata ang sasakyan at nilagyan ng silencer ang dulo ng baril. “Don’t tell me makikipagputukan ka na naman?!”

“No, honey. Proteksyon lang ito kung gagawa siya ng gulo.” Maya-maya lang ay gumilid din ang silver na sasakyan sa bandang inuhan nila. Naging alerto si Neil ng lumabas ang driver ng sasakyan. Hindi niya napigilan ang paghanga sa lalaking naglalakad papunta sa gawi nila dahil sa totoong gwapo ito at mukhang napansin ni Neil ang paghanga niya. “Stop looking at him!”

Humalukipkip siya at bumulong. “Selos ka naman kaagad.”

“Hindi mo dapat hinahangaan ang lalaking hindi mo naman kilala!” His jaw is clenching.

“Pero hinangaan kita noon kahit hindi kita kilala.” Bwelta niya.

“Iba ako, iba siya!” Magkasalubong ang kilay nito. Hindi na siya nagsalita pa dahil mahigpit ang hawak nito sa baril. Galit ang mga ugat nito sa kamay at gumagalaw ang mga muscle nito sa braso. She doesn’t want to argue with him, halata ang paninindigan nito na hindi sasang-ayon sa kanya.

The man from outside knocked the driver’s window. Sa itsura ng lalaki mukhang naman itong hindi gagawa ng gulo. Bahagyang ibinaba ni Neil ang bintana.

“Anong kailangan mo?” Neil voice is scary but the man doesn’t seem to care.

“Sir? Neil Perez, right?”

“Ano ang kailangan mo?” Ulit ni Neil sa mas may autorisadong boses ngunit hindi nasisindak ang lalaki.

“You.”

“Bullshit!” Iyon lang at sinarahan ni Neil ng bintana ang lalaki at pinaandar ang sasakyan.

“Grabe ka! Ang ayos-ayos ng pakikipag-usap sa iyo ng tao.” Naiinis na wika niya habang nakatingin sa rear view mirror. She was checking the man who’s looking at their car.

“Hindi ko siya kilala.”

“Pero kilala ka niya.”

“Hindi ko din alam kung bakit.” Bumagal na ang takbo ng sasakyan ng hindi na nila matanaw ang silver sports car. Mukhang hindi na nagtangka pang sundan sila. “But his face looks familiar.”

“Familiar nga.” Pagsang-ayon niya. “Ano kaya ang pakay niya sa iyo?”

“I don’t know honey. Let’s not talk about it.”

“Ikaw daw ang kailangan niya, eh.”

“Hon…”

“Yon ang sabi niya kanina.”

Neil sighed. “Huwag mo ng isipin ang taong ’yon. Ako na ang bahala do’n.”

“Sabihan mo ako ha?”

“Yeah.”

Palinga-linga pa din siya sa likod, nagbabantay kung may nakasunod ba sa kanila hanggang sa magsawa na lang siya dahil wala na namang sumusunod.

Dinala siya ni Neil sa Forbes Hotel & Restaurant. Mamahalin ang lugar na iyon and ibang naroon na kasabayan nilang kumain ay pawang mga celebrity at politician.

“Bakit dito mo ako dinala?” Pabulong na tanong niya.

“Why not here then?”

“This is a five star hotel and it’s very expensive! Goodness!”

“Hindi naman ikaw ang magbabayad.”

“Kahit na!” Inirapan niya ito. Umiiral na naman ang pagiging masungit. “Nagsasayang ka ng pera.”

“Pinaghirapan ko ang pera ko. Buhay ang kapalit. I deserve to be treated like a VIP.”

“VIP ka naman talaga, sa ibang sitwasyon nga lang. “ Humina ulit ang boses niya. “Di ba?”

Tumitig sa kanya si Neil. “Alam mo kung gaano kadelikado ang ini-ambag ko sa kasundaluhan. The more the confidentiality the more the risk.”

Marahan siyang tumango at luminga sa paligid. Puro mga high class at sosyal ang taong nakapaligid sa kanila, mabuti na lang at magandang dress ang naisuot niya kaya bumagay siya sa lugar.

“I searched your name on Google many times pero walang lumalabas at wala rin ni isang litrato mo. Why, Neil?”

“Because I’m not into social media I already told you that before. At isa pa, kailangan kong mag-ingat.”

“Dahil?” Hon-Hon tilted her head a little bit closer to him.

Sumandal ito sa inuupuan at tumingin sa paligid pero nahinto ang mata sa bandang gilid nila hindi kalayuan. At ng sundan niya ng tingin, nakita niyang prenteng nagkakape do’n ang lalaking may-ari ng silver sports car.

Sinusundan talaga sila? Bakit?

Muling bumalik ang atensyon ni Neil sa kanya. “Dahil baka balikan nila ako.”

Tila ba kinilabutan siya bigla. “Nino? Ng mga rebelde?” Sobrang hina na ng boses niya, nataakot na baka may makarinig sa usapan nila.

“Yes, honey.”

Pasimple niyang inginuso ang dereksyon ng lalaki. “Hindi kaya… Rebelde siya?” Mali man ang manghusga ay hindi niya na napigilan pa ang sarili.

“I don’t think so, hon. Alam ko ang ratsada ng mga masasamang tao.”

“Pero sabi mo familiar siya. Hindi mo ba siya nakita sa Zamboanga?”

Muling lumipad ang mata ni Neil sa lalaki at sa pagkakataong iyon ay napatingin din sa gawi nila iyon tapos ay ngumiti, ngunit matalim na tingin lang ang isinukli ng gwapong masungit na kasama niya.

“Hindi ko siya nakita do’n, pero sigurado ako na nakita ko na siya dati. Hindi ko lang alam kung saan.”

Natikom lang ang bibig ni Hon-Hon ng dumating na ang waiter sa table nila upang ihain ang in-order nila. Tahimik lang sila pareho habang kumakain hanggang sa matapos sila. Sulit ang ibabayad ni Neil dahil talaga namang masasarap lahat ng nakain niya. And now it’s time for her dessert. Her ice cream just arrived!

“Tikman mo, Neil.” Inumang niya ang kutsara na may ice cream sa bibig ng binata. Parang napipilitan lang na binuksan nito ang bibig kaya naisubo niya dito iyon. “Masarap di ba?”

“Mas masarap ka.” Sagot nito ng matunaw na ang ice cream. He seductively lick his lips.

Nag-init bigla ang pisngi niya at hindi na nakapagsalita pa. Bumalik na naman kasi sa ala-ala niya ang nangyari sa kanila sa horror house!

“TANG INA!” Napangiwi siya ng galit at malutong na nagmura si Neil ng makitang flat ang dalawang gulong ng sasakyan nito. Idagdag pa ang palakas ng palakas na bagsak ng ulan. Pauwi na sana sila tapos ganito ang nadatnan nila.

Lumapit siya sa binata at marahan na hinawakan ito sa braso. “Mag commute na lang tayo.”

“No, walang dumadaan na taxi dito, honey.” Hinawakan siya ni Neil sa kamay. “Let’s go inside.” Nagpatiunod na lang siya. Walang saysay kung makikipag-argumento pa siya.

Huminto ang binata sa reception area.

“Good evening sir and Madam.” The hotel receptionist greeted them with a smile. “How—”

“I need two room for one night.”

May tinignan muna saglit ang receptionist sa monitor bago muling ibinalik ang atensyon sa kanila. “I’m sorry sir but we only have one available room for tonight.”

“I’ll get it.”

Kung gaano kalapad ang ngiti ng receptionist ay gano’n naman kaseryoso ang mukha ng binata. Kahit naman siguro siya ay magagalit lalo at alam niyang sinadya ang pagbutas sa gulong ng sasakyan niya, kaya iniintindi niya na lang ang galit nito.

“Enjoy the night, sir, Madam.” Pinilit niyang huwag mapangiwi sa sinabi ng babae parang may kahulugan kasi ang dating sa kanya, pagkatapos ay ibinigay sa kasama niya ang key card.

Sumunod pa din siya kay Neil hanggang sa makarating sila sa hotel room. Naupo siya sa gilid ng kama. Badtrip pa din ang binata kaya hindi siya nagsasalita. Mahirap ng mapagbuntungan ng galit. Hindi niya pa naman pa kabisado ang ugali ng lalaking ito.

“Bakit hindi ka nagsasalita?” Ito na nga ba ang sinasabi niya.

“Baka sa akin ka magalit eh.”

Napapagod na naupo ito sa couch. “Bakit naman ako magagalit sa iyo?”

“Kasi flat ’yung gulong ng sasakyan mo?”

“Sa gumawa niyon ako nagagalit.”

“Bakit kailangan pa natin mag check in dito?” Ang kaninang galit na ekspresyon ni Neil ay naglaho, mayro’n kislap ng kapilyuhan sa mga mata nito.

“Why do you think two people going to hotel and stay at one room together?”

Kumabog ang dibdib niya ng tumayo si Neil at mabagal na lumapit sa kanya. Hindi siya nito nilulubayan ng tingin.

“T-to rest?”

He was standing in front of her with all his might. Slowly, he move closer and closer until she couldn’t take his closeness anymore. Tuluyan na siyang napahiga sa malambot na kama.

“Yes, to rest and sleep.”

Unti-unti siya nitong kinubabawan. Ramdam niya na ang pagdidikit ng katawan nila at ang pagtakip ng malapad nitong pigura sa kanya. She couldn’t stop her heart from thumping. She could smell his addictive scent. She could feel his hot minty breath hit her face. Darn! He really smells fucking good!

“N-Neil, you’re too close.” Marahan na inilapat niya ang dalawang palad sa malapad na dibdib nito.

“Am I suffocating you, honey?”

Hon-Hon form her lips into a thin line and stare at his dark attractive eyes. “No, ahm, its just that you are making my heart beat loudly than usual.”

“That’s how you feel whenever I get close to you?”

She nodded her head slowly as an answer.

Neil suddenly stare at her face, seems like he’s studying every part of it. Then his gaze went down to her lips. Hindi sinasadya na nakagat niya ang pang-ibabang labi dahil sa nakakakaba at nakaka-excite na paraan ng pagtitig ng binata sa parteng iyon ng mukha niya. Slowly, he tilted his head a little bit closer to her, making her breathing hard. Hon-Hon eyes shut close as she felt his lips brushed against hers.

Dinama niya ang malambot nitong labi na humahalik sa kanya at sinabayan ang bawat mabagal na galaw niyon ng walang anumang pagtutol sa kanya. Automatikong umangat ang kamay niya upang ipulupot ang mga iyon sa leeg ng binata habang mas tumitindi ang halik na pinagsasaluhan nila.

Ang kamay nito ay nag-umpisa ng haplusin ang hita niya hanggang sa makarating iyon sa sensitibong parte ng katawan niya, sapat na para paapuyin ang nagbabaga niyang pakiramdam.

“Uh,” Neil groaned as she accidentally bit his lips because of the sudden pleasure she felt when he rub her inner thigh sensually.

Napalunok siya ng titigan siya sa mga mata ng binata habang nakakaliyo na hinahaplos ng daliri nito ang hiwa niya. Hindi nakakatulong ang panty na suot niya para tupukin ang apoy sa katawan, kundi, dumadagdag lang iyon sa nakakamatay na antipasyon sa mga susunod pa na mararamdaman niya sa bawat paghimas ng binata sa kaselanan niya.

Wala sa sariling umangat ang balakang niya ng idiin nito ang gitnang daliri sa butas ng pagkababae niya na natatakpan ng kapirasong tela. Tila ba na-master na nito ang katawan ng isang babae dahil alam nito kung ano at saan ang pinaka nakaka-turn on na parte kapag nahawakan.

“Neil…” Heaven knows how much she tried not to to moan and how much strength she exerted not to rip her panty off, so she could feel his finger on her flesh. “Neil…” Her voice sounds like she was begging for something she couldn’t name.

Bumaba ang labi nito sa may leeg niya kasabay ng mabagal na pagpasok ng daliri nito sa loob ng panty niya at nakakapanindig balahibo na sinalat ang basa niyang pagkababae. Hindi niya na nakayanan pa ang sensasyon na iyon kaya umawang ang bibig niya sa sarap ng inumpisahan na nitong pagtuunan pa lalo ng pansin ang hiwa niya at paulit-ulit padulasin ang gitnang daliri nito do’n.

“Yes, ohh!” She already lost her sanity. She could feel his lips nipping some part of her neck. Hindi na siya magtataka kung mag-iwan na naman ito ng marka sa katawan niya. Bumaba ng bumaba ang labi nito hanggang sa dibdib niya. “Suck me…” She plead. She’s going crazy with his every kiss and every sensual touch.

Ang isang kamay ng binata ay napunta sa likod niya. He unhook his brassier then pulled it off and took off her dress. She could feel his thumb pinch her cl*t gently making her bit her lips.

“Oh, yes, yes…” Another bunch of moan escape her lips as he started working on her breasts with his hot mouth. Licking, sipping and sucking her nipples alternatively.

The strong rain from outside and the cold weather doesn’t enough to stop her body from wanting him. His soft lips, his small sounds of satisfaction and his skillfully fingers that pleasure her, those are the only things that matters to her right now.

“N-Neil…” Naghumirantado ang katawan niya sa excitement ng bumaba ang labi nito sa may puson niya at marahan na pinaghiwalay ang kanyang binti.

Her butt and legs were place at the edge of the bed. She looks like in a delivery room ready to give birth to a baby but this is very far from giving birth. Ni hindi niya na napansin na wala na siyang ni isang saplot sa katawan.

Nagbaba siya ng tingin sa binata na nakaposisyon sa pagitan ng hita niya, he is kneeling on the floor while staring at her womanhood.

“Neil…” Muli ay nahihirapan na tawag pansin nia dito.

Ng mag-angat ng tingin sa kanya ang binata, nakita niya ang madilim ngunit nahihibong emosyon sa mukha nito. Lust is all over his handsome face. His dark eyes who’s staring back at her is on fire.

“You want to help me, right, honey?” He’s talking about his past.

“Y-yes, yes.”

“Then help me forget her.”

Parang tinik na tumusok sa puso niya ang mga salitang iyon bago ito sumisid sa kailaliman niya upang hanapin ang perlas niya. Her body arch surprisingly good as she felt his tongue started licking her feminity, making her forget what he had just said.

12 ~ With All Her Heart (SPG 2/2)

A/N: Please, skip this chapter if you’re minor.

Chapter Twelve

SA PANGALAWANG pagkakataon ay ipinalasap sa kanya ni Neil ang sarap na dulot ng dila nito na humihimod sa bawat parte ng pagkababae niya sa mga sandaling iyon. Mahigpit ang kapit niya sa bed sheet habang unti-unting isinasara ang nakabukang binti dahil sa mabilis na pag-galaw ng dila ng binata sa pagkababae niya.

“Oh, Neil… Neil!” Hon-Hon moaned absentmindedly as the wave of pleasure shoot through her. She was gasping from air. Her hands massaging his hair. “Ohh…” Sinasalubong niya ang bawat paglapat ng dila nito sa kabasaan niya upang mas maramdaman niya ang sarap na dulot niyon.

Mas lalo siyang napasabunot sa buhok ni Neil ng pinatigas nito ang dulo ng dila at nakakahibong sinundot-sundot niyon ang butas niya. Pakiramdam niya ay mauubusan siya ng hangin kung hindi siya uungol. Tanging ungol niya lang ang naririnig niya at ang tunog na nagagawa ng binata sa kaselanan niya.

Nakayakap ang matigas na braso ni Neil sa hita niya upang hindi siya tuluyang mahulog dahil sa pag-galaw ng balakang niya sa tuwing mas idudokdok nito ang ulo sa pagkababae niya at sisipsipin ang namimintig niyang hiyas.

This man really knows the perfect spot to pleasure her!

Then his wicked tongue made it’s way to her ass hole, making her gasp in both delectation and surprise. Maagap na inalis niya ang ulo ng binata sa parteng iyon, kahit masarap din sa pakiramdam ay tila hindi dapat umabot sa parte na ’yon ang bibig nito.

“Why?” Neil whispered while kissing her thighs.

“I-I just don’t feel like you lick me on that part.” She whispered back as she watch him. He didn’t bother to speak again.

His lips went to her legs down to her toes. Nakikiliti siya sa paraan ng paghalik nito sa bawat parte ng binti niya. He gently held her legs while kissing it. Tila ba isa siyang mamahaling bagay na dapat ingatan. Ipinatong nito ang dalawa niyang binti sa balikat nito habang marahan na hinahaplos ang mga ’yon gamit ang likod ng palad. She doesn’t mind if her moan continue to escape her mouth. His sensual touch turns her on.

“You ready?” Malambing ang boses na iyon na pumukaw sa kanya.

Isang tango lang ang naisagot niya bago gumapang si Neil sa kama ng hindi inaalis ang mga binti niya sa balikat nito.

“Neil!” Malaki ang mata niya ng dumampi ang pagkababae niya sa matigas nitong tiyan. Hindi makapaniwala na tinignan niya ito ng matawa ito sa naging reaksyon niya.

“Honey, you’re freaking wet.”

Inirapan niya lang ito. Umalis ang binata sa ibabaw niya at nag-umpisa ng maghubad sa harap niya sa isang nakakaakit na paraan. Hinawakan nito ang kwelyo ng long sleeve nito paangat sa ulo nito, her eyes wander around his upper body as he finally removed his clothe.

The hard muscles on his arms, the broad chest, his six packs on his stomach,  his sexy v-line and the happy line from his belly button down to his… Damn. He’s so hot!

She stop herself and watch him unbuckle his belt.

Dahan-dahan na dumulas ang pantalon nito pababa sa sahig, ang tanging natira lamang ay ang boxer shorts nito. Bumaba ang mata niya sa nakabukol na pagkalalaki nito at muling nag-angat ng tingin kay Neil ng maramdaman ang pag-iinit ng pisngi niya.

“Hon-Hon…” Tila tumaas lahat ng balahibo niya sa katawan ng sambitin ng binata ang pangalan niya sa isang nahihirapan na tinig.

“Y-yes?”

“Touch me…” Hon-Hon silently took a deep breath before she pulled her body up and crawled onto the bed towards him. “Take it off honey.”

Automatikong gumalaw ang kamay niya hindi para hubarin ang natitirang saplot sa katawan nito kundi haplusin ang dibdib nito pababa sa tiyan.

Neil eyes shut close the moment her hand reached his chest. She seductively made a trail on his chest with the back of her hands. Slowly, she touch every part of his upper body, making him tilted his head back.

Seeing him with a satisfaction looks on his face because of her touch boost her confidence. Walang pag-aalinlangan na inilapit niya ang labi sa katawan ni Neil at may pag-iingat na hinalikan niya ito mula sa dibdib pababa sa matigas nitong tiyan.

“Fuck…” His soft moan made her smile. “You’re killing me, hon.” Marahan at nakakaakit na kinagat niya ang matigas na muscle sa tiyan nito na dahilan kung bakit napasambunot si Neil sa buhok niya. “Honey…” Nahihirapan man ngunit nahimigan niya ng banta ang boses ng binata. “Stop teasing me or else—”

“Or else what?”

“I will give you orgasm multiple times.”

“Sounds like a threat to me, hon.” She playfully held the garter of his boxer shorts.

“Take it off.”

Bahagya siyang yumukod sa tiyan nito at gamit ang hindi halatang nanginginig na daliri ay ibinaba niya ang garter ng boxer shorts nito. His erect manhood almost slap her face when she finally pulled down his piece of clothes.

“Neil!” Gulat na sambit niya sa pangalan ng binata ng halos gahibla na lang ang layo ng bibig niya sa nag-uumigting nitong pagkalalaki.

“I told you.”

Muli ay makailang ulit pa siyang napalunok habang tinitigan ang alaga nito. He’s huge! He’s long! He’s hard! Damn.

“Can I touch him?” She ask innocently.

Neil groaned. “Do it and don’t ask, do what you want. Please.” May diin sa huling salita nito.

Gamit ang kanang kamay ay buong tapang at pagmamahal na hinawakan niya ang nakatayong pagkalalaki nito na kanina pa siya inaanyayahan na hawakan. Bahagyang napaigtad ang binata ng naikulong niya na sa palad niya ang mainit na kahabaan nito. Masyado yatang maliit ang kamay niya para maikulong ng maayos iyon o sadyang mataba lang ang alaga nito?

“Move your hand…honey.” She move her hand up and down like an expert in pleasuring a man. “Yes, that’s it.”

Paulit-ulit na itinaas-baba niya ang kamay sa kahabaan nito at binibilisan iyon sa tuwing nakakarinig ng mahinang ungol sa binata. She was enjoying giving him a hand job when Neil suddenly stop her. She look up at him.

“Why? Am I not doing it right?”

“No, you’re killing me with your hand. Such a bad girl.”

“You want me to suck you?”

Nakita niya ang sorpresa na bumalatay sa mukha ng binata ngunit kaagad din napalitan iyon ng madilim pero nag-aapoy na ekspresyon.

She is about to kiss the tip of his manhood when Neil touch himself. Seems like he’s ready for their next and final round.

“Maybe next time, hon.”

Marahan na ipinahiga siya nito sa kama at kinubabawan. Bahagya nitong ipinaghiwalay pa ang mga hita niya, sapat na upang tumama ang dulo ng matigas nitong pagkalalaki sa pagkababae niya ng pumosisyon na ito.

Ipinikit niya ang mga mata at yumakap sa binata. She’s willing to give herself to him with all her heart. She’s actually dreaming about making love to him and now that it’s soon to happen, her dreams literally came true. Labis-labis ang pasasalamat niya sa lalaking ito kaya kahit ano ay handa siyang ibigay bilang sukli sa ginawa nito sa kanya, kahit pa sarili at puso niya ang kapalit ay ibibigay niya.

Ng lumapat ang labi ni Neil sa labi niya ay kaagad na tinugon niya ang halik nito. Kasabay ng halik na pinagsasaluhan nila ay ang unti-unting pagpasok ng kahabaan nito sa loob ng pagkababae niya.

“N-Neil…” Her hug tightened as she felt his erect manhood entering her entrance. Halos kalahati pa lang ng pagkalalaki nito ang nakakapasok pero pakiramdam niya ay punit na punit na siya. “Why do you have to be so big and long?” Halos pahikbi na reklamo niya.

“Sshh…” Nakatukod ang siko nito sa magkabilang gilid niya. Marahan na hinawi nito ang mga buhok na nagkalat sa mukha niya tapos ay hinalik-halikan ang buo niyang mukha.

“Ohh…” Kapos ang hininga na napahawak siya sa ulo ni Neil ng bumaba na naman ang labi nito sa may dibdib niya at dinilaan ang ut*ng niya kasabay ng isang mabilis na pagbayo nito sa loob niya. Pinuno ng matigas at mahabang pagkalalaki nito ang pagkababae niya. “Neil!” A drop of tears escaped her eyes as a sudden feeling of pain shoot between her thighs.

Ipinagpatuloy lang nito ang paghalik sa dibdib niya na nagiging dahilan ng pagpawi ng sakit na bumalatay sa pagkababae niya. Ilang sandali na mabagal lang ang galaw ng binata, tila sinasanay siya sa laki ng alaga nito hanggang sa siya na mismo ang nag-galaw sa balakang niya upang salubungin ang pagragasa ng binata.

“Hon…” Neil moaned her name. Animo pinipigilan siya o ang sarili nito.

“Hindi na masakit.” Pagtatapat niya. His eyes drop down on her to confirm. She gave him a small smile as an assurance.

Lumapat ang palad niya sa likod ng binata at dinama ang pabilis na pabilis na pagbayo nito sa loob niya. She couldn’t stop herself from moaning as he deliciously thrust deeper inside her.

“Oh! Yes! Yes!” Panay ang angat ng balakang niya upang salubungin ang bawat pagsagad ng pagkalalaki ni Neil sa pagkababae niya na wala ng ibang maramdamang sakit bagkos, sarap ang dulot ng bawat pagdulas ng kahabaan nito sa parteng iyon ng katawan niya. “Neil! Ohhh…”

Halos bumaon ang kuko niya sa likod ng binata sa sarap na lumulukob sa kanya. Naging desperado lalo ang pagbayo nito kaya mas lalong nag-ibayo ang kagustuhan ng katawan niyang maabot ang langit na minsan na nitong ipinadama sa kanya.

Neil hand went down to her ass and gripped it as he buried his face on her neck. He was giving her wet kisses there down to the valley of her breast. He desperately thrust deeper and harder inside her. She could almost taste her own orgasm.

“Ohh Neil! Ohhhh…” Her body arched sexily as she felt something inside her explode.

Nanghina ang katawan niya at halos bumitaw na siya sa pagkakayakap sa binata dahil sa paglabas ng orgasmo niya. Pero tila hindi pa iyon sapat sa binata na patuloy ang pagbayo. Ilan pang pagsagad nito at desperadong pag-galaw sa loob niya ay nararamdaman niya na naman ang pangalawang orgasmo niya.

“Neil! Neil! Ohh! Fuck…”

Hon-Hon couldn’t stop herself but to call his name as her second orgasm squirted, follow a hot liquid from him that filled her. It’s feels good to be filled by his semen. Seconds later his body collapsed above her. Pareho silang habol ang hininga dahil sa mahaba at mainit na pagtatalik na iyon.

“Honey…” His voice was raspy. Ramdam niya ang pag-agos ng likido sa hita niya na sa palagay niya ay tira lang ng binata.

“W-why?” Imbes na magsalita ay naramdaman niya ang pag-galaw ng binata dahilan para mas sumagad pa ang pagkalalaki nito sa loob niya. Kung may anong kiliti ang nabuhay na naman sa kanya. His manhood inside her is good enough to set another fire between them. “Neil!” She called his name in surprise as he quickly shifted their position.

She was now on top of him, straddling his shaft with her wetness. Neil slowly move his hips up, stretching and filling his womanhood with his hardness, while his hands place on the side of her waist, guiding her on what to do.

Sa una ay naging mabagal ang pag-galaw ng balakang niya, ninanamnam ang pag-iisa ng katawan nila. She’s naked in front of him, he’s watching her every move. He’s staring at her face then his eyes roam around her body. Napapaso siya sa tuwing papasadahan ng tingin ng binata ang dibdib niya, her pinkish nipples are proud and taut, that’s all because of him.

“Closer honey…” Napadapa siya upang magkalapit ang mukha nila ng binata. Ang mayayaman niyang dibdib ay nakadagan sa matigas nitong dibdib. Bahagya siyang nakikiliti sa tuwing tumatama ang manipis na buhok nito sa tiyan sa tiyan niya. “Move…” He was brushing his lips on her.

Mabagal ang ginawa niyang pag-giling ng balakang sa ibabaw ni Neil at alam niyang nagugustuhan nito iyon dahil napapaungol ito. Ramdam na ramdam niya ang nag-uumigting nitong pagkalalaki sa loob niya.

Mula sa pagiging mabagal ay unti-unting bumilis ang pagtaas at baba niya sa kahabaan ng binata dahilan para salubungin nito ang pag-galaw niya.

“Ohh….my god…” Nasasarapan na ungol siya sa bibig ni Neil. “Ohhh, ohh…” Mas lalo niya pang binilisan ang pagtaas-baba ng balakang niya at sinalubong ang pagbayo nito hanggang sa maisagad sa puson niya. “Fuck… Ohh!”

“Honey… Fuck…”

Ang desperado at mabilis na galaw nila, ang bawat ungol at tunog ng pag-iisa ng katawan nila ay nagbibigay lalo ng init sa kanilang dalawa dahilan para marating nila ulit ang sukdulang ng kaligayahan.

“Neil…” She felt so weak yet very satisfied. “Ohhh!” One deep thrust from him for a mind blowing orgasm.

Tuluyan ng napasubsob ang mukha niya sa leeg ni Neil sa biglaang panghihina ng katawan at hinayaang lumabas ang sariling likido. Damn. She felt so satisfied.

Mariin siyang napapikit ng maramdaman na naman na pinuno ng binata ang pagkababae niya ng mainit na katas nito.

A/N: Please, let me know your feedback about their first bs. Ano po masasabi niyo?

13 ~ Darkest Past

Chapter Thirteen

HINDI MALAMAN ni Hon-Hon ang gagawin ng magising siya dis oras ng gabi na katabing natutulog si Neil at hubo’t-hubad silang pareho sa ilalim ng puting comforter. Nag-init bigla ang buong mukha niya ng maalala ang makailang beses na pag-angkin sa kanya ng binata.

Maingat ang galaw niya paalis sa kama para huwag itong magising. Kahit masakit ang gitnang bahagi ng katawan niya at ang mga hita niya ay nagawa niya pa rin makapaglakad papasok ng banyo. Walang ingay na isinara niya ang pinto do’n bago pinanood ang sarili sa salamin.

Malalim siyang bumuntong hininga.

“Kalma, okey?” Kausap niya sa repleksyon niya sa salamin. “Nangyari na, wala ka ng magagawa. Nakuha niya na ang virginity mo na kusa mong ibinigay, okey?” Pilit niyang inaalo ang sarili niya na ayos lang ang nangyari sa kanila ni Neil kahit pa unti-unti ng lumilitaw sa isip niya na mali iyon. “Hindi mo siya dapat sisihin, gusto mo din ang nangyari. Nasarapan ka din.” Nasapo niya ang mukha ng masaksihan niya ang pamumula niyon. “Damn…” She cursed softly. Remembering their intimate moment together, how Neil touched her, how he kissed her and how he moved inside her made her blush.

Ang sarap na ipinaranas sa kanya ni Neil ilang oras lang ang nakakalipas ay bumabalik sa ala-ala niya. Pakiramdam niya ay humahaplos pa rin sa katawan niya ang mainit na palad ng binata kahit hindi na naman. What happened between them is unforgettable. It was a mistake but it made her happy for some reason. Her heart is beating happily knowing that Neil was her first.

She could feel her heart is smiling… Maybe, maybe this is the start of their new beginning and the new chapter of their life. Maybe this is the reason why their path crossed in an unexpected way.

“Then help me forget her.”

Neil’s raspy voice suddenly popped up her mind saying those words. Hon-Hon gasped as she felt a pang hit her chest.

Ang kaninang ngiti sa labi niya ay nawala at napalitan ng pagkadigusto sa sarili.

“Help him forget her?” Mapait na tanong niya sa sariling repleksyon. “But this is what I wanted, right? To help him forget his past?” Marahan na tumango-tango siya ng matanto na iyon ang gusto niya kahit pa pakiramdam niya ay hindi sang-ayon do’n ang puso niya. Kinapa niya ang dibdib kung nasaan ang puso. “Please, makasama ka naman, oh.” Pakiusap niya. “Gusto ko siyang tulungan kalimutan ang nakaraan niya. Alam kong hindi ito magiging madali at baka masaktan din ako sa bandang huli, pero ito lang ang alam kong pwede kong maisukli sa kanya sa pagligtas niya sa akin.” Muli ay malalim siyang bumuntong hininga. Panay pa din ang tibok ng puso niya sa hindi maintindihan na dahilan. Marahan niyang hinaplos iyon. “Kung ang pagbibigay ko sa sarili ko ang kapalit para makalimutan niya ang nakaraan, then gagawin ko.” Desidido pa rin niyang sabi. Hindi nagpapatalo sa tibok ng puso niya. “Kung katangahan na matatawag itong gusto ko, then people free to call me stupid, but that won’t change the fact that I am still willing to do everything for him to help him forget his past even though it will hurt me in the end… I am more than willing to get hurt for him.”

Siguro kaya sila pinagtagpo ni Neil? May mission sila sa isa’t-isa? Si Neil ay para tulungan siyang mailayo sa kapahamakan noon at siya naman ay para tulungan itong maitayo sa pagkakadapa sa mapait na nakaraan?

Nang matapos siyang maligo ay dahan-dahan pa din ang kilos niya palabas ng banyo. Hinanap ng mata niya ang mga damit na nagkalat sa sahig at inisa-isang pulutin iyon. Nang sulyapan niya si Neil ay mapayapa lang itong natutulog.

Handa na sana siyang ikabit ang hook ng bra niya ng gumalaw ang binata. Hindi niya alam kung bakit siya nataranta ng pumihit ito sa gawi niya. Kaagad siyang tumalikod dito at naglakad derederetso sa mayor na pinto, naiwan ang dress na pinulot niya. Wala siyang balak lumabas dahil hindi pa siya tuluyang nakakapagbihis kaya lang ay talagang natataranta siya.

Ilan saglit siyang nakaharap sa pinto, standing there with her underwear. Piping nananalangin na sana ay matulog na lang ulit ito dahil hindi niya pa yata ito kayang harapin pagkatapos ng mainit na pagtatalik nila.

“Honey?” Napapikit siya ng tawagin siya ni Neil. Hindi siya nakapagsalita. “Hey…” Parang tumaas lahat ng balahibo niya sa katawan ng maramdaman mula sa likod niya ang masuyong haplos ng palad nito sa balikat niya. “Saan ka pupunta?”

Hon-Hon silently took a deep breath. Naghuhumirantado ang katawan niya sa pagdikit ng binata sa kanya.

“A-ahm, a-ano—” Naputol ang sasabihin niya ng maramdaman ang kamay nito na marahan na ibinaba sa balikat niya ang strap ng bra niya.

“Where, honey? Huh?” His voice was teasing as his fingers play with the strap of her brassier. “Are you trying to run away from me?” Kaagad siyang umiling. “Then why ran?” Naramdamn niya ang pagtama ng mainit na hininga nito sa batok niya. Sobrang lapit na nito sa kanya, sapat na para maramdaman ang init sa pagitan ng katawan nila.

“I-I’m not…” Nauutal na sagot niya. This is so awkward! “M-magbibihis lang ako.”

“As far as I know this door…” Tukoy nito sa pinto sa harap nila. “…is not the bathroom door.” Mariin na naman siyang napapikit. Paano ba siya makakalusot sa lalaking ito? “Hindi ka naman lasing?” Mapanudyong tanong nito at mas lalong idinikit ang katawan sa kanya.

“Neil!” Gulat na sambit niya ng maramdaman ang matigas na bagay na tumutusok sa pisngi ng pang-upo niya.

“Yes, honey?” He whispered at the back of her ear, tickling her with his whiskers.

Hon-Hon gulped. She have to control herself from his seduction. “Nilalamig na ako, magbibihis lang ako.” Nagmamadali na humarap siya dito at handa na sanang bumalik sa kama ng marahan na hawakan siya nito sa braso. “Neil…” Hindi siya makatingin ng deretso sa binata.

“Look at me, honey.” Nanatili ang mata niya sa may likuran nito, sa kama. Hindi siya makatingin dito at lalo naman sa katawan nito dahil hubo’t hubad ito. Nahiya talaga siya bigla. At isa pa ay natatakot siya na baka kung ano ang sabihin sa kanya ni Neil na maaaring makasakit ng damdamin niya bilang isang babae. “Please…” Pakiusap nito na halos idikit na ang mukha sa kanya.

“B-bakit ba?”

“Tignan mo ako…” Lumapat ang hintuturo nito sa baba niya at marahan na iniangat iyon upang magtama ang mga mata nila. “Better now.”

Neil stare at her. Sinalubong niya ang malamlam nitong mata tapos ay napanguso dahil wala siyang mabasang emosyon mula do’n.

“Hayaan mo na akong magbihis.” Halos huminto ang paghinga niya ng pasadahan ng tingin ni Neil ang buong katawan niya. Naaninag niya ang pamilyar na kislap sa mata nito. Lust. “Neil… Not now.”

He let out a short amusing laugh. “How did you know what’s on my mind?”

“I can see it in your eyes.” Kung kanina ay wala siyang nabasa sa mga mata nito, ngayon ay meron na. Inayos niya ang strap ng bra niya. “Padaanin mo na ako.”

“No,” Nanlaki ang mata niya ng mas lalo pang lumapit sa kanya si Neil dahilan para magdikit ang katawan nila. She could feel his hardness poking her belly and the happy trail on his stomach that tickles her. Damn. She felt so hot.

“Neil…” Mahinang tawag niya. Nakalapat ang mga palad sa dibdib nito. Pilit binibigyan distansya ang pagitan nila bago pa nito marinig ang tibok ng puso niya.

“Hmm?” Nang-aakit na inilapit nito ang labi sa labi niya, lalo lamang dinadagdagan ang kalabog sa dibdib niya.

“Masakit pa.” Tila do’n lang ito natauhan dahil bahagyang binigyan distansya ang labi nila ngunit hindi ang katawan nila.

“This?” Sabay marahan na hinaplos ang kaselanan niya dahilan para mapatayo siya ng tuwid sa gulat at sa biglaang kiliti na dumaloy sa ugat niya.

“Bastos ka!” Pinalo niya ito sa braso na ikinatawa nito at inalis din ang kamay do’n.

Nagmamadali na umalis siya sa harap nito, kinuha ang mga damit na nailapag niya kanina sa kama at pumasok ulit ng banyo upang do’n magbihis. She even locked the door might afraid that Neil would enter.

Tinignan niya muna ang sarili sa salamin kung okey na ba ang itsura niya matapos magbihis at mag-ayos ng kaunti bago lumabas. Nadatnan niya si Neil na nasa couch, salamat naman at naka boxer shorts na ito ngunit wala naman pang-itaas, showing his masculine upper body to her.

“Aalis ka na?” May pagtataka ngunit may iba pa siyang emosyon na naringgan sa boses na ito na iyon ng marahan siyang pinagmamasdan. “Iiwan mo ako?”

Hindi siya sigurado kung bakit nahimigan niya ng pag-aalala at takot ang tinig ng binata o baka pinaglalaruan lang siya ng pandinig niya? But the way he stare at her, she could see he’s worried that she will leave him, alone.

“H-Hindi.”

Mabilis na nagbago ang emosyon sa mukha nito. This time, kalmante at kampante na.

“Come here,” He tapped the space beside him. “Let’s talk.”

Parang may sariling utak ang mga paa na naglakad papunta sa binata at kinakabahan na tumabi dito.

“Ano naman ang pag-uusapan natin?” Pilit niyang ginagawang natural ang pakikipag-usap dito, nagpapanggap na walang nangyari.

“About what happened last night—”

“Okey lang ’yon, ano ka ba.” Pilit pinasigla niya ang boses. “Nangyari na eh. Let’s just forget it—”

“No,” Mariin ang hindi pagsang-ayon kaya napatingin siya dito. Mataman man itong nakatingin sa kanya ngunit ang pag-galaw ng panga nito ay hindi nakaligtas sa mata niya. Bakit ito pa ang parang may karapatan magalit? “Hindi ko hahayaan na kalimutan na lang ang nangyari.”

“Neil, okey lang naman sa akin, eh. Ginusto ko din naman. We both agreed to what happened between us. There’s nothing to worry about. Kung nakokosyensya ka—”

“Hindi ako nakokonsyensya.” He cut her off. “I don’t even want to apologize to what I did to you. I took your innocence and I’m not sorry for that because I like what I did and I’m proud of it.” She doesn’t know what to feel. But knowing that he’s proud because he was her first, made her heart smile again. “If there’s something I want to apologize is…” Sinulyapan niya ito. “…I know… I hurt you.”

Nanatili ang tingin niya sa binata. Nalilito. Saan parte siya nito sinaktan? Dahil ba masakit ang sinapit niya sa unang beses ng pagtatalik nila? O sa huling salitang binitiwan nito bago mangyari ang nangyari?

‘Then help me forget her.’

Muli niyang naramdaman ang pagtusok ng mga karayom sa dibdib niya ngunit isinantabi niya iyon. Masyadong nangingibabaw ang kagustuhan niyang tulungan ito kahit pa alam niyang madadamay ang puso niya.

“I should’ve not tell you that.”

Pilit niya itong nginitian. Tama nga ang nasa isip niya.

“I’m willing to help you forget her.” He looks surprised. Bumuka ng maliit ang labi nito ngunit walang lumabas na salita do’n. “If giving myself to you could help you forget her, then I’m willing to give all of me to you—” Nahinto siya ng kabigin siya ni Neil at ikulong sa bisig nito.

All that Hon-Hon want right now is to cry, for what reason? She doesn’t really know. Being with his arms always makes her feel secure that no one could hurt her and her feelings. All the negative and hurtful things running on her mind fade away because of his warm embrace.

“No, honey, that’s not what I want.” Umiling-iling ito. “I’m sorry because I told you those words that made you think that… that what we did would help me forget my past.”

“Then what?” She asked, whispering.

“See, I like what happened to us. You made me feel alive…again.” His voice was so smooth yet low that made her feel more comfortable. “It had been two years ago since the last time I felt alive, living like normal people used to live and live being a man who destined to love and protect women. Dalawang taon na ang nakalipas ng huli kong maramdaman na buhay ako.” She was listening to him while listening to his normal heartbeat. “I was not able to tell all about my past to you before because I was not yet ready to remembering all of it again and was afraid that you might left me if I did.”

Hon-Hon wrapped her arms on his waist, giving him security like what he’s doing right now to her.

“Pangako… Hindi kita iiwan, Neil.”

He painfully groaned. “Please, don’t promise me like that.”

“Bakit?”

“The last woman who promised me that she’ll never leave me…left me two years ago.” The pain on his voice was evident and his heart beat tiredly.

“Neil…” She was starting to get worried.

His hug tightened. “I’m afraid, Hon-Hon… I’m afraid…” She could feel that he was not kidding. He’s serious that he’s afraid that something bad would happen, again.

“Please… Neil… Nandito lang ako. Hindi na ako mangangako pero hanggat kaya ko ay nandito lang ako sa tabi mo. Sasamahan kita, magiging sandalan mo ako at tutulungan kita.”

“I have to tell you all of this… I don’t want to hide anything from you, honey.”

“M-makikinig ako…”

He nodded his head before caressing her hair, relaxing her.

“I can still remember the most painful day of my life.” Panimula nito sa mababang tinig. “Naaalala ko pa din kung gaano kasakit mabuhay pagkatapos siyang kunin sa akin. Walang araw na hindi ko sinisi ang sarili ko sa nangyari sa kanya… Walang araw na hindi ako humiling sa Panginoon na sana ako na lang ’yung kinuha niya…” The pain on his voice starting to make her cry. His heart rapidly beat but Neil doesn’t seem to care even she heard it and feel it. “Lahat ng tao may masakit na pagdadaanan sa buhay nila at ang pinaka masakit na parte ay kapag ang Panginoon na ang kumuha sa taong mahal na mahal mo.” Paulit-ulit na tinutusok ang puso niya sa pinaghalong sakit para kay Neil at sa sakit para sa kanya na ganito ang pinagdaanan ng binata. “I love Tanya so much and I am willing to give my life for her.” His love for that woman is unconditional and it broke her heart to know that. “We were about to get married when the accident happened… Sobrang sakit…” His voice almost cracked and that’s the reason why her tears fell down her cheeks.

Mahigpit siyang napayakap kay Neil habang pinipigil ang hikbi nang maramdaman ang unti-unti pagluwag ng yakap nito sa kanya… Para bang bumibitaw na.

“N-Neil… Please… Hold o-on… P-please…” Humikbing pakiusap niya. Sumisikip na naman ang dibdib niya.

“Sobrang sakit na makita mong unti-unti ng kinukuha sa iyo ang pinakamamahal mo…” Neil managed to let out a painful short laugh but it ended up into a choked. “’Yung taong kasama kong mangarap bumuo ng pamilya… ’Yung taong dahilan kung bakit ako nabubuhay at bakit ako masaya… At ’yung taong gusto kong makasama habang buhay… Kinuha siya sa akin… Ng gano’n lang. Alam mo ba kung gaano iyon kasakit?”

Umiling siya dahil hindi niya pa nararanasan ang mawalan ngunit sa nasasaksihan niyang ekspresyon ng binata alam niyang napaka sakit niyon.

“Sa s-sobrang sakit pakiramdam ko hindi na kayang tumibok ng puso ko…”

💔💔💔😭😭😭

14 ~ Lips

Chapter Fourteen

KAHIT ANONG pilit ni Hon-Hon ay hindi maampat ang luha na dumadaloy sa pisngi niya. Akala niya masakit na ang salitang ‘Help me forget her’ pero wala pa pala ang sakit na iyon sa naririnig niyang kwento ni Neil tungkol sa nakaraan nito. Kung ang apat na salita na iyon na sinabi nito sa kanya ay nasaktan na siya, gaano pa kayang sakit ang nararamdaman ng binata dahil sa nangyari?

Sobrang sakit… na pakiramdam nito ay hindi na kayang tumibok ng puso nito. Think how painful it was. Marahan na hinahaplos ni Neil ang likod niya, inaalo siya.

“Tumahan ka na… Hindi ko sinasadya na paiyakin ka.”

Paulit-ulit siyang tumango, nararamdaman niya na basa na ang dibdib nito dahil sa pag-iyak niya.

“Ayoko k-kitang masaktan.” Humihikbi niyang sabi. “Hindi kita s-sasaktan.”

Mahinang natawa si Neil. “Thank you for that. It made me feel better.” Dahan-dahan kumalas siya sa pagkakayakap sa binata at pinahid ang luha sa pisngi gamit ang mga palad. “Huwag ka ng iiyak ulit.” Pati ito ay pinapahid ang luha niya at inaayos ang nagulo niyang buhok. “Hindi ikinaganda ng mga babae ang pag-iyak.” Napanguso siya at humikbi ulit dala ng pag-iyak niya.

Hon-Hon stare at him. His teary eyes is enough for her to prove that he was emotional awhile ago. Marahan na sinakop ng palad niya ang pisngi ng binata.

“Thank you for sharing your past to me even I know that it’s hard for you to tell it.”

“Kahit papano nabawasan ’yung bigat dito.” Turo nito sa dibdib nito. “Nang sabihin ko sa iyo.” At least, he’s honest to her and to himself.

Tumango siya habang pinagmamasdan ang gwapo nitong mukha. Hindi nga talaga natin kayang kilalanin ang taong may mapait na nakaraan kung ang pagtingin lang sa mukha nito ang ating basehan. Sino ba ang mag-aakala na may masakit na nakaraan ang lalaking lihim niyang minamahal?

Kung kailan niya naamin sa sarili na mahal niya na si Neil ay hindi niya rin alam, basta kusa na lang ’yong naramdaman habang lumilipas ang araw na nakakasama niya ito.

“Don’t look at me like you pity me, honey.” He groaned.

Mabilis siyang umiling. “No, I don’t pity you and will never be. Alam mo kung ano ang nararamdaman ko ngayon?”

“Umm…”

Humaplos ang isang kamay niya sa pisngi nito pababa sa panga nito na nagpapikit sa binata. Ipinapaalam sa kanya na gusto nito ang ginagawa niya.

“Masaya ako, Neil.” He opened his eyes and met hers. “I’m happy because you trust me enough to tell your past to me. Alam ko na ngayon kung paano kita aalagaan…” Nakagat niya ang pang-ibabang labi, nahihiya na naman siya dahil sa titigan nila. “…at tutulungan hindi para kalimutan si Tanya…” Lumambot lalo ang ekspresyon ng mukha nito ng banggitin ang pangalan na iyon. The woman he loves. It hurts but she have to deal with it for Neil. “…kundi para tulungan kang tanggapin ang katotohanan na nasa mabuting lagay na siya.”

Hinawakan ni Neil ang kamay niyang humahaplos sa pisngi nito at marahan na dinala iyon sa labi nito upang marahan na halikan. Napaso man ang kamay niya sa halik na iyon ngunit hindi niya na nagawa pang bawiin ang kamay dito.

“Bakit ginagawa mo ang lahat ng ito sa akin?” Napapaos ang boses nito at nagsusumamo.

Napalunok siya sa ideyang itinutulak siyang aminin ang nararamdaman para sa binata. Ngunit alam niyang hindi ito ang tamang oras para sa kanya. She want to prioritize his feelings and what will make him happy before her own happiness.

“Isipin mo na lang na sinusuklian ko lang ang lahat ng kabutihan na nagawa mo para sa akin.”

“Your thank you is enough, honey.”

Mabilis siyang umiling. “No, it’s not enough. Kung pwede nga lang na bayaran kita ay gagawin ko pero alam kong—”

“—alam mong hindi ko tatanggapin.”

“Exactly!” Kinurot niya ang tungki ng ilong nito na nagpangiwi dito at bahagyang natigilan. “Sorry…”

“It’s okey.” Neil force a casual smile. “May naalala lang ako.” Tinitigan niya ito ng may nagtatanong na mata. “Huwag mo na lang pansinin.”

“Hmm, okey.”

Ginagap nito ang isang kamay niya. “Salamat ha.”

“Wala ’yon.” Aniya ng makuha ang dahilan ng pagsasalamat nito. “Hindi pa nga tayo nag-uumpisa eh—”

“—Salamat kasi tinanggap mo pa din ako sa kabila ng lahat ng nalaman mo.” Her heart melt. “Sana huwag kang magsasawa.”

Hon-Hon smile at him genuinely. “I won’t promise that I won’t get tired of you, instead, I will do my best to help you erase all the pain you’ve been through.”

BUKANG

LIWAYWAY na ng datnan ng antok si Hon-Hon kaya hinayaan niya na lang itong matulog ulit. Naputol ang tulog nila kanina nang mag-usap sila tungkol sa nakaraan niya.

Pinagmamasdan niya lang ang dalaga habang mahimbing na natutulog. Napansin niya na noon pa man na maganda ito, hindi niya lang akalain na mas maganda pala ito kapag tinititigan. Maaaring napigilan niya ang atraksyon noon sa dalaga nang nasa Zamboanga sila ngunit kung patuloy silang magkikita nito ay baka… Ipiniling niya ang ulo upang hindi matuloy ang kaisipang maaaring mangyari sa hinaharap saka malalim na bumuntong hininga.

He’s not yet ready to love again.

But he’s not sorry to what happened between them. She made him feel alive and that’s a good news for him. It’s embarrassing to admit this for a man like him, but he never sleep to other woman after her fiance’ died. He tried many times to have sex with women but he ended up leaving them hanging in a hotel room. He didn’t even tried to kiss them. And when he tried to be intimate with Hon-Hon, he can’t help himself but to take advantage without controlling himself so he could fulfill his needs.

Ginising ng dalaga ang natutulog niyang kamalayan, but he will never ever tell about it to Honesty. Never.

Pinatakan niya ng halik sa noo ang dalaga bago maingat na umalis sa kama at lumabas ng silid. He went to CCTV room of Hotel.

“Sir? Bawal po kayo dito.” Magalang na sabi sa kanya ng nagbabantay.

“Can you look for a CCTV footage yesterday?” Aniya, hindi pinansin ang pagbabawal ng lalaki.

“Mahigpit po naming ipinagbabawal ang paglalabas ng anomang kuha sa Hotel na ito ng walang pahintulot ng may-ari. Pasensya na, sir.”

“I want to know who messed my car yesterday at parking lot.” Naging tikom ang bibig ng kausap. “If you can’t do it for me then I will be the one who will do it for you. You choose.”

“Pero sir—”

“I fucking need the CCTV footage yesterday at parking lot of this Hotel!” Napatayo ng tuwid ang lalaki sa pagkasindak sa ipinakita niyang galit.

“P-pasok ho.” Niluwagan nito ang pinto. Gusto yata ay ginagalit pa siya. Nasa sampung monitor ang nakahilera sa mahabang lamesa. Inisa-isa niyang tignan iyon, kuha lahat sa bawat parte ng Hotel. “Mga anong oras kahapon, sir?”

“Around 1pm to 5pm.” He replied, scanning all the monitor in front of him.

Nag-umpisa ng gumalaw ang kamay ng lalaki hanggang napunta ang camera sa parking lot ng Hotel. Sari-saring mamahaling sasakyan ang naroon.

“Anong parking number sir?”

“There,” Itinuro niya ang sasakyan niya. “Five.” Ilan sandali ang lumipas ng may isang pamilyar na lalaki na nakasumbrero ang lumabas kung saan at dumeretso sa sasakyan niya. Naglabas ito ng matalim na bagay at mano-manong sinaksak ang gulong ng dalawang sasakyan niya dahilan para sumingaw ang mga ’yon. “Fuck…”

“Grabe sir! Ang lakas ng pwersa!”

“Zoom in mo.” Utos niya na agad naman nitong sinunod.

Kumuyom ang kamao niya ng makita ang malinaw na kuha ng lalaking naglakas loob gumawa ng katarantaduhan sa kanya. Kung anoman ang pakay ng lalaking iyon sa kanya, humanda-handa na ito dahil hindi siya papayag na gaguhin siya ng gano’n lang.

TAHIMIK lang si Neil sa loob nang taxi pauwi sa condominium niya. Pina-tow na ang sasakyan nitong nasa parking ng Hotel kaya wala silang ibang choice kundi ang mag-commute.

Ginagap niya ang isang kamay ng binata dahilan kung bakit mapatingin sa kanya ngunit isang cute na ngiti lang ang isinukli niya dito. Ano kaya ang tumatakbo sa isip ng lalaking ito? Kanina nang magising siya ay hindi niya ito nadatnan, ilang minuto ang hinintay niya bago ito dumating galing sa labas.

Hanggang sa makarating sila sa pinto ng condo unit niya ay tahimik pa din si Neil. Nag-aalala na tuloy siya dahil baka iniisip nito ang nakaraan?

“Bakit ang tahimik mo?”

“Don’t worry I’m not thinking about my past.” He assured her. “Get in. Huwag ka munang maglalalabas, okey?”

Her forehead knotted. Pinagbabawalan ba siya ng binata?

“Wala naman akong nakaplanong puntahan. So, yeah, hindi ako lalabas.”

“Good.”

“Hindi ka na papasok?” Dumaan ang nanunudyong kislap sa mata nito. “Ahm, sige, papasok na ako.”

“Give me your phone first.” Nagtataka man ay kinuha niya sa sling bag ang cellphone niya at ibinigay sa nakalapat nitong palad.

Wala iyon password. Wala naman siyang dapat itago o anoman kaya hindi niya na nilagyan. Ilang segundo lang ay ibinalik nito iyon sa kanya.

“Anong ginawa mo?”

“I will call you when I get home, okey?”

“Oh,” Iyon lang ang nasabi niya.

“Pasok ka na.”

She swiped her key card to open the door and when it opened she face him again. Seems that they are both waiting for something she’s embarrass to accept, a goodbye kiss. That’s it!

“P-papasok na ako.”

Neil shrugged his shoulder. “Okey,”

“S-sige…” Tatalikod na sana siya ng may maalala. “Ahm,” He lifted his eyebrows, waiting for her to speak her mind. “Mag-iingat ka sa pag-uwi.”

Mahinang tawa ang pinakawalan ng binata bago mas lalong lumapit sa kanya. Ito na ’yon, hahalikan na siya nito.

“I will…”

“S-sige.”

Nanatili ang malapit na agwat nilang dalawa at pakiramdam niya ay mas lalo silang napapalapit. Ang mga labi nila ay tila parehong naghibintay mahalikan ang isa’t-isa.

“Hon-Hon…” His voice sounds husky.

“N-Neil…”

“Pumasok ka na.” Bulong nito. Gusto niyang mapahiya dahil iniisip niya na hahalikan siya nito.

“P-papasok na po.”

His fingers suddenly went to the some strands of her hair on her face. Bumaba ang marahan na haplos ng daliri nito sa may gilid ng labi niya.

“Can I kiss you?”

Hon-Hon face turned red. Who cares if she was blushing? She wants to kiss him, any way.

“Y-yes.”

Slowly, she felt his soft lips brushed against hers making her close her eyes.

PASULYAP-SULYAP si Hon-Hon sa cellphone niya na nasa center table habang nanonood sila ni Gia ng Korean drama. Hindi niya na maintindihan ang pinapanood nila dahil naghihintay siyang tumunog ang cellphone niya. Ang sabi sa kanya ni Neil kanina ay tatawagan siya nito kapag nakauwi na ito pero ilang oras na ang lumipas ay wala pa rin siyang tawag na natatanggap.

“Hoy!” Napaigtad siya ng gulatin siya ng kaibigan. Inirapan niya ito. “Hindi ka naman nanonood, eh.”

“Wala ako sa mood.” Sumandal siya sa sofa.

Gia turned off the TV and face her. “Hindi ka umuwi kagabi. Magkasama kayo ni Neil?”

She sighed. “Yes,”

Tumili si Gia. “Talaga? Magkwento ka naman ng nangyari.”

Kaagad na rumihistro sa isip niya ang mainit na kaganapan sa pagitan nila ni Neil kagabi. Hindi niya maiwasan ang pag-iinit ng buong mukha niya, pasalamat na lang siya at dim light lang ang liwanag nila ng kaibigan kaya hindi nito masyado makita ang rekasyon niya.

“We went to Forbes Hotel yesterday and we ate our lunch there.”

“Oh, lunch date ang tawag do’n, Hon-Hon.” Nginitian niya lang ang kaibigan. For her, it was more than a lunch date.

“Hindi na kami nakauwi dahil na-flat ’yung gulong ng sasakyan niya. Sa pagkakakita ko sa gulong parang sinadyang pasingawin iyon.” Attentive sa pakikinig ang kaibigan.

“So… Magkatabi kayong natulog?” Gia giggled. “Malakas pa naman ang ulan kagabi!”

“Yes, we slept together.” Nahihiyang pag-amin niya.

“’Yun lang?” Dismayado ito. Wala siyang balak sabihin ang nangyari dahil probado iyon. Maiintindihan naman siguro iyon ng kaibigan. “Magkwento ka pa, Hon-Hon.” Pamimilit nito kaya lang ay biglang tumunog any cellphone niya.

Mabilis na kinuha niya iyon at tinignan kung sino ang tumatawag. Unregistered number.

“Excuse me…”

Nagkibit-balikat lang si Gia at muling binuksan ang TV. Siya naman ay pumasok sa silid niya. Naupo siya sa kama bago sinagot ang tawag. Umaasa na si Neil iyon. Bakit ba wala silang number sa isa’t-isa? Tsk.

“Hello?”

“Honey…” The other line spoke and the endearment answered her question of who was the caller.

“Neil!” She excitedly muttered his name. “Nakauwi ka na ba?”

“Yes, honey. Natagalan lang dahil may dinaanan pa ako.” Tumango-tango siya kahit hindi naman siya nito nakikita. “How are you there? Mag-isa ka pa din ba?”

“Okey naman ako. Dumating na si Gia kaya may kasama na ako. Ikaw ba? May kasama ka?”

“Nah, I live alone.” Casual nitong sagot. “May gagawin ka ba sa linggo?”

Hindi niya napigilan ang kilig na ngiti sa labi niya. “W-wala naman. Bakit?” She bit her lip as she waited for his respond.

“Pwede mo akong samahan?”

“Sure!” Ang bilis-bilis ng sagot niya kahit hindi niya alam kung saan ito magpapasama.

She heard him chuckled. “Okey, susunduin kita diyan.”

“Sige!” Biyernes pa lang pero excited na excited na siyang makita ulit si Neil!

“By the way, bring some clothes, honey.”

“B-bakit?” Napuno siya ng pagtataka.

“I want to unwind, hon. Gustong kong lumanghap ng sariwang hangin at hindi ko iyon malalanghap kung nandito ako sa Manila.”

The idea idea of her and Neil spending time together out of the country made her smile. Kaagad din na sumang-ayon ang puso niya sa nais ng binata.

“Yes, I will bring some clothes.”

Ilang minuto pa silang nag-usap tungkol sa bagay-bagay ng pareho silang magpasyang matulog na. May ngiti sa labi ni Hon-Hon ng ipikit niya ang mga mata habang iniisip ang binatang nagpapatibok ng puso niya. Hay, in love na nga talaga siya.

“MAY DATE ka?” Nanunudyo na naman ang ratsada ng mukha ni Gia ng makita siya nitong nakaayos na lumabas sa silid niya. Neil texted her that he’s on his way to pick her.

“Magpapasama lang sa akin si Neil.”

Tumili ang kaibigan. “Date nga ’yan!” Bumaba ang tingin ni Gia sa maliit na suit case sa gilid niya. “Hindi lang yata date ’yan ha.”

“He wants to unwind—”

“—with you?” Tumango-tango ito. “Okey, mag-iingat kayo.”

“We will.”

Humalik siya sa kaibigan bago tuluyang nagpaalam dito. Hindi niya na hinintay pa si Neil na akyatin pa siya. Sa lobby siya naghintay. Ilan minuto lang ay bagong sasakyan ang huminto sa tapat niya at ng bumaba ang bintana niyon ay nakita niya ang binata sa driver seat.

Bumaba pa talaga ito upang kunin sa kanya ang suitcase at ilagay sa compartment. Tapos ay pinagbuksan din siya ng pinto sa front passenger seat.

“Salamat.”

Nang makabalik ito sa driver seat, do’n niya lang lalong naamoy ang bango nito. Gustung-gusto niya ang amoy ng binata. It’s addicting!

Inaayos ni Hon-Hon ang seat belt niya ng magsalita si Neil.

“Wala bang nanggugulo sa iyo?”

“Huh?”

“I mean, umaaligid sa bahay mo?”

Nag-isip siya saglit kung meron kaso wala. “Okey naman kami ni Gia. Wala naman nanggugulo. Bakit mo naitanong?”

Neil took a quick glance at her. He’s wearing his sunglasses and white cap. Ngayon na malaya niya itong napagmamasdan, napansin niya ang sugat sa gilid ng labi nito.

“Naalala mo ’yung—”

“Anong nangyari diyan?” Puno ng pag-aalala na tanong niya at bahagyang hinawakan ang panga ng binata dahilan kung bakit ito napangiwi.

“Wala ’to, hon.”

“Sino ang nakaaway mo?”

Neil sighed. “Yung lalaking sumusunod sa atin, remember?”

“Y-yes, I remember him. Don’t tell me… Siya ang may gawa niyan?!”

“I happened to meet him last night to talk to him personally.”

“And that’s what you’ve got?” She tsk. “Masama pala talaga ang pakay ng taong iyon sa iyo. Mabuti na lang at ayan lang ang inabot mo. Naku, kapag nakita ko ang lalaking iyon masasampal ko talaga, eh! Ang kapal ng mukha niyang saktan ka!” Nanggalaiti talaga siya bigla. Nag-aalala na tinignan niya ulit ang bangas ng binata sa gilid ng labi nito. “Masakit pa ba ’yan hanggang ngayon?” Masuyo niyang tanong.

Umusli ang labi nito. “Opo, masakit pa.” Parang bata na pinagalitan ng nanay na pilit pinapaamin.

Malalim siyang napabuntong hininga. “Hayaan mo at gagamutin ko ’yan mamaya. Okey?”

“Halik mo lang ang katumbas nito, hon.”

“Neil!” Nag-eskandalo kaagad ang katawan niya pati na rin ang kabog ng dibdib niya. Ang lalaking ito talaga!

“Halikan mo lang ako mawawala na ang sakit nito.”

15 ~ Question

Chapter Fifteen

ANG MAHABANG byahe kasama si Neil ay isa mga byaheng gusto ni Hon-Hon ulit-ulitin dahil iyon lang ang byahe na hindi man lang siya nakaramdam ng pagka-inip. Their laughter of joy echoed around the car because of their nonsense jokes. Nonsense yet it’s funny and it made her heart happy.

Magtatakip-silim na ng binaybay nila ang isang Syudad sa South Luzon, kahit maaga sila nakaalis sa Manila ay hindi pa din nila natakasan ang traffic sa Edsa.

“Saan nga pala tayo pupunta?” Maya-maya ay tanong niya habang nakatingin sa labas ng bintana na pawang kulay berde na tanawin lang ang nakikita niya.

“To my mother’s hometown.”

Humampas ang malamig at preskong hangin sa mukha niya ng marahan na bumaba ang bintana sa gilid niya. Dinama niya ang simoy ng hangin pansamatala at kaagad din na nilingon ang binata ng mag sink in sa kanya ang lugar na naghihintay sa pagdating nila.

“Your m-mother’s hometown?” Neil nod his head coolly. “P-papunta tayo sa bahay niyo?” Biglaan ang kaba na dumagan sa kanya sa ideyang iyon ngunit mukhang wala naman itong pakialam.

“Yes,” at mas lalong kumabog ang dibdib niya sa konpirmasyon nitong walang kaabog-abog.

Hindi siya handa. Hindi niya akalain na sa bahay ng mga ito ang tungo nila, akala niya ay mamamasyal lang sila ni Neil, silang dalawa lang. Bakit siya dadalhin ng binata sa bahay ng magulang nito? Kinakabahan talaga siya sa ideyang iyon.

“Ah, eh…” Napapangiwi siya. “Hindi mo naman ako sinabihan agad na do’n ang punta natin, Neil.”

Bahagyang bumagal ang takbo ng sasakyan at ramdam niya ang pasulyap-sulyap sa kanya ng binata ngunit hindi niya sinusubukan na salubungin ang mga mata nito. Hinahayaan niya lang na hampasin ng hangin ang mukha niya kasama ang buhok niya.

“Ayaw mo ba?” Mababa lang ang boses nito na mahihimigan ng kaunting pagkabahala.

“Hindi naman sa gano’n pero parang…” Humugot siya ng hangin sa dibdib. “Kinabahan ako bigla eh.”

Marahan na natawa si Neil. Animo nasiyahan sa narinig mula sa kanya. Tignan mo itong lalaking ito, kinakabahan na siya lahat-lahat ay tuwang-tuwa pa din sa sitwasyon niya.

“Bakit ka naman kakabahan?”

“Kasi—”

“We’re here.” Anunsyo nito na mas lalong nagpakaba sa kanya.

Inihinto nito ang sasakyan sa may kalakihang bahay na napapaliran ng iba’t-ibang uri ng halaman at iilang punong kahoy na nagsisilbing lilim sa buong lupain. Sa hindi kalayuan ay tanaw niya ang malawak na berdeng-berdeng palayan at matataas na puno ng niyog. Ramdam na ramdam niya ang masarap na atmospera sa paligid na sa mga probinsya lang mararamdaman.

Narinig niya ang pag-unlocked ng mga pinto ng sasakyan ngunit hindi talaga siya makaalis sa inuupuan niya. Mahigpit na magkasiklop ang mga palad niya na nakapatong sa kanyang hita.

“Ma’am! May bisita po tayo!” Naagaw ang atensyon nila ng may lumabas na babae sa mayor na pinto ng bahay, palagay niya ay nasa singkwenta anyos na ito. “Ma’am! Si sir Neil po! Nandito Ma’am!”

Maya-maya lang ay lumabas ang isa pang babae na makikita ang pagkabigla nang makita si Neil ngunit kaagad din napalitan ng pangungulila sa magandang mukha ng talagang mapagsino ang hindi inaasahang bisita. Maaaring ito ang ina ng binata.

“Neil? Anak?” Palapit ng palapit sa kanila ang ilaw ng tahanan ng bahay na iyon. “Anak ko… ikaw nga!” Mula sa nakabukas na bintana ni Neil ay niyakap ito ng ina. Ang luha ay patuloy na umaagos sa pisngi.

“Ma…” Para bang hinaplos ang puso niya sa malamyos ngunit nangungulila na tawag na iyon ng binata sa ina nito.

“Anak ko… Anak ko… salamat Sa Diyos at bumalik ka na.” Humagulhol ang ginang. Nakita niya na marahan na hinaplos ni Neil ang likod nito, inaalo. “Isa ito sa pinaka magandang regalo na natanggap ko sa kaarawan ko.”

“Isa sa pinaka guwapong regalo, Ma.” Biro ni Neil, sinusubukan pagaangin ang atmospera.

Lumayo sa pagkakayakap ang ginang. “Halika ka na, pumasok ka sa loob.”

“Susunod na po ako.” Sabay lingon sa kanya kaya tuloy napatingin din ang ina nito sa gawi niya.

“May kasama ka pala, anak.” Pilit na ngiti ang naibigay niya sa ginang. Nanantiya ang mata nito, hindi siya mapalagay. Pakiramdam niya ay simpleng pangingilatis ang tingin na iyon.

“Ma, huwag mo naman takutin si Hon-Hon.” Hinawakan ni Neil ang nanlalamig niyang kamay, nakasunod ang ginang sa magkahugpo nilang kamay saka malalim na bumuntong hininga.

“M-magandang hapon po.” Nahihiyang bati niya nang tignan siya ulit.

“Magandang hapon din, hija.” Ngumiti ito sa kanya dahilan kung bakit tila naapuhap na parang apoy ang kaba sa dibdib niya. “Bumaba na kayo riyan at pumasok sa loob ng bahay.”

“S-sige po.”

Hinintay talaga sila nitong parehong makababa ng sasakyan at iginaya papasok. Halata ang kasiyahan sa ina ni Neil, hindi iyon maitago sa mukha. Pagkapasok nila ay nakahilera ang nasa limang kasambahay at tatlo pang lalaki na sa palagay niya ay katuwang din sa gawaing bahay ng pamilya Perez.

“Magandang hapon po sa inyo.” Bati niya sa mga ito na masaya siyang nginitian at magalang na iniyuko ang mga ulo.

Nag-angat siya ng tingin kay Neil na cool lang na nakaakbay sa kanya. Hindi man nabanat ang ngiti sa labi nito ngunit halata ang aliwalas sa gwapong mukha. He’s happy!

Pareho silang naupo sa mahabang sofa. Pasimple niyang tinapik ang braso ng binata na nakaakbay pa din sa kanya kahit pa nakaupo na sila.

Neil glance at her questionably.

“’Yung kamay mo.” Pabulong na sabi niya. “Nakakahiya kaya, nakatingin sila sa atin.”

Panay ang sulyap sa kanila ng mga kasambahay do’n at sa tuwing mahuhuli niya ay ngingitian siya. Gayon pa man ay hindi pa din siya komportable sa pagiging touchy ni Neil sa harap ng mga tao na nakakakilala dito.

“Baka lang naman kinakabahan ka pa din at ang braso kong nakaakbay sa iyo ay makakatulong alisin ang kaba mo, honey.”

Napangiwi siya ng marinig ng mga nando’n ang endearment ng lalaking ito sa kanya. Hindi ba talaga ito nahihiya? O siya lang ang masyadong tinablahan ng hiya sa mga sandaling iyon?

“Hindi na masyado kaya pwede mo ng alisin ang braso mo sa balikat ko, Mr. Perez.” Nginusuan niya ito ng kanina pa nararamdaman ang hindi sinasadya na paminsan-minsang pagtama ng gilid ng katawan nito sa dibdib niya. “Nantsatsansing ka lang yata eh.”

Neil short laugh suddenly echoed around the house, making their housemaids eyed them with amusement on their face.

“Ako pa talaga ha, Ms. Velasquez.”

“Talaga naman.” Bahagya niyang binigyan distansya ang pagitan nila ng dumating ang ina nito na may dalang tray na inilapag sa center table, ito pa mismo ang naghain ng merienda nila.

“Mag-merienda muna kayo, Neil.”

“Okey, Ma. Thanks.”

Ngumiti ang ginang sa anak tapos ay nagsalubong ang mga kilay. “Anong nangyari diyan sa labi mo?”

Parang siya lang kanina ang ekspresyon nito nang mapansin ang sugat sa labi ng binata. Naiinis din siya.

“Napaaway po ’yan kagabi.” Hindi niya napigilan ang pagsagot. “Nakakainis nga po, eh. Makikipagsuntukan na lang nagpatama pa.”

“Nakaganti naman ako.” Bwelta naman ni Neil na sumimsim ng juice.

“Kahit pa. Ang laki-laki mo na dapat ay hindi ka na nakikipagbasag ulo! Paano ka magiging magandang impluwensya niyan sa kabataan kung ikaw ang nagpapasimuno ng gulo.”

“Hey, hey, hindi ako ang nauna.” Maagap ang binata. “Kasalanan niya ang lahat. Na-trigger lang ako.”

Inirapan niya si Neil. Hindi na naman ito nagpapatalo. Nang mag-angat siya ng tingin kay Mrs. Perez ay mataman pala sila nitong pinapanood na nagtatalo. Nahiya na naman tuloy siya sa inasta niya. Pinapagalitan niya ang binata sa harap mismo ng nanay nito.

“Hindi pa din ’yon excuse.” Hindi niya talaga mapigilan ang bibig niya! “Ayoko ng nasasaktan ka. Masasampal ko talaga ang lalaking ’yon!” Uminom siya ng juice at muling binalingan ang binata na pigil ang ngiti habang sinesermunan niya. Ito lang ang nakikilala niya na nasisiyahan pa na pinapagalitan.

“Ang sakit pa nga din hanggang ngayon.” Marahan nitong kinapa ang gilid ng labi tapos ay ngumiwi. Hindi tuloy siya sigurado kung umaarte lang o totoong masakit.

Nag-angat siya ng tingin sa ginang.

“Ahm, Ma’am, pwede po bang makahiram ng first aid kit? Gagamutin ko lang po itong labi ni Neil.”

Neil’s mother smile at her as she nod her head. “Sure, hija. Wait here.”

“Salamat po.” Sumandal ang binata sa sandalan ng sofa at ipinikit ang mga mata. Tila ba inirerelax ang sarili. Marahil ay napagod ito sa pagmamaneho. “Hindi mo naman sinabi sa akin na birthday ng Mama mo, hindi tuloy ako nakabili ng pang regalo man lang.”

“Bukas pa ang birthday niya, honey. Isa pa, alam kong masaya na ’yan si Mama dahil nandito na ako.”

“Pansin ko nga. Ang saya-saya niya kanina nung nakita ka.” Napangiti siya, na-miss niya din tuloy ang magulang na naninirahan sa Paris. “Ngayon ka lang ba ulit umuwi dito pagkatapos ng trabaho mo sa Zamboanga?”

Neil opened his eyes and look at her but didn’t say a thing. Hanggang sa dumating ang first aid kit na ang isa sa kasambahay ang nagbigay. Muli ay nakapikit ang mata ng binata kaya hinayaan niya lang ito sa gano’ng posisyon at inumpisahan dampian ng bulak na may alcohol ang gilid ng labi nito.

NAPANGIWI si Neil ng may malambot na bagay na marahang lumapat sa gilid ng labi niyang may sugat dahilan kung bakit mas lalo ’yong humapdi.

“Sorry…” Mahina pero malambing ang boses na iyon ni Hon-Hon na dahilan ng pagguhit ng maliit na ngiti sa labi niya na kaagad niyang sinupil. “Tiisin mo na lang ang sakit.”

Nanatili lang siyang nakapikit at hinayaan ang dalaga na gamutin ang kapirasong sugat sa gilid ng labi niya na dala ng pakikipag-away niya sa lalaking sumusunod sa kanya ilang araw na ang nakakalipas.

Dala na din siguro ng pagod sa mahabang byahe nila papunta sa bahay ng ina at ang kawalan ng tulog nitong mga nakalipas na gabi kaya ang dapat na sana pagrerelax lang niya ay nauwi sa tuluyang pagtulog.

DAHAN-DAHAN na inihiga ni Hon-Hon si Neil sa kanyang kandungan ng mapansin ang mahinang paghilik ng binata habang ginagamot niya ang sugat sa labi nito. Ang kamay niya ay kaagad na dumapo sa noo nito bago marahan na sinuklay ang buhok nito gamit ang mga daliri niya.

Sa posisyon na sila na iyon naabutan ni Mrs. Perez.

“Hija,”

Nag-angat siya ng tingin dito. “Nakatulog po. Napagod po siguro sa pagmamaneho.”

Ngumiti lang ang ginang at maligaya na pinagmamasdan ang anak. Gano’n siguro talaga tumingin ang isang ina sa mga anak nila, may pagmamahal na kaakibat lagi.

“Masayang-masaya ako ngayon, Hon-Hon.” Anito sa mababa na tinig, sinisigurado na hindi madidistorbo sa pagtulog ang anak. “Halos dalawang taon kasing hindi umuwi sa amin si Neil… Naiintindihan ko naman, kailangan kong intindihin bilang ina niya.” Kung kanina ay masaya ito, ngayon ay hindi na saya ang nakikita niya at naririnig niya. May panghihinayang at pag-aalala na iyon.

“Natiis niya pong hindi umuwi ng gano’ng katagal?” Bumaba ang atensyon niya sa natutulog na binata. Ang medyo maitim na kulay sa ibaba ng mata nito ay tanda na kulang na naman ito sa tulog, ngayon niya lang din iyon napansin dahil naka sunglasses ito sa byahe.

Marahan na tumango ang ginang. “Kaya ngayon na bumalik na siya, labis-labis ang saya ko at nawala na ang pag-aalala ko sa kanya.”

“Bakit po hindi siya umuuwi dito? Ilang oras lang naman po ang byahe dito mula Manila.”

Mrs. Perez smiled at her. Hindi niya alam kung para saan ang ngiti na iyon. May pahiwatig. May nais sabihin ngunit hindi dapat. “Mas makabubuti siguro kung si Neil na lang ang tatanungin mo, hija.”

“Sige po, pasensya na.”

“Wala ’yon.” Bahagya pa nitong iwinagayway ang isang kamay sa hangin. “O siya, ipapaayos ko lang ang kwarto ni Neil para mas makapagpahinga siya ng maayos.”

“Mabuti pa nga po. Hindi siya kasya dito sa sofa eh.” At sinabayan niya iyon ng bungisngis na ikinatawa din ng ginang. Hindi talaga kasya si Neil sa mahabang sofa dahil mataas na lalaki ito. Naka-hang ang mga paa nito sa kabilang dulo ng sofa.

Ilan sandali pa ay nagbago ng posisyon ang binata. Ang mukha nito ay nasa tiyan niya na at ang kamay nito ay yumakap sa bewang niya. Sobra na naman ang pagdidikit ng katawan nila. Okey lang sana kung silang dalawa lang, ang kaso ay napapatingin sa kanila ang mga kasambahay sa tuwing mapapadaan sa gawi nila.

“Neil…” Mahina niyang tinapik ang balikat nito. “Gising… Lumipat ka na sa kwarto mo.” Neil groan and his hug tightened even more. “Sige na… Gising na—”

“Good evening people!” Naputol ang pag-gising niya sa boses na iyon mula sa likod nila. “Where is my beautiful Momma?” Kahit si Neil ay bahagyang nagising na din.

“Agh, she’s here.” Bagot na wika ng binata.

Dahan-dahan na nilingon niya ang pinanggalingan ng boses mula sa mayor na pinto. A tall beautiful woman standing there wearing a peach mini dress and shoes to kill white stiletto. Sa gilid nito at kulay itim na suitcase, malayang gumagala ang mata nito sa buong kabahayan tapos ay tumama ang tingin sa kanya. Napilitan siyang ngumiti ng mapansin ang kaguluhan sa mukha nito, hindi siya kilala.

“Kira!” Yumakap sa babae si Mrs. Perez. “Kanina ka pa namin hinihintay. Magugustuhan mo kung sino ang dumating ngayong araw.”

“Who?”

“Your Kuya.”

Unti-unti ay nanlaki ang mata ng babae. “Where’s my big brother? Kuya Neil! Kuya!”

Tuluyan ng napabangon si Neil sa kandungan niya. Halata na nadistorbo ang tulog.

“Kira, maingay ka pa din.” Reklamo ng binata na minamasahe ang batok.

“Oh my God Kuya!” Bahagya siyang umurong ng bigla na lang yakapin ng babae si Neil. “Namiss kita, Kuya…” Tapos ay unti-unting tumulo ang luha.

“I miss you, too.” Neil caressed his sister’s hair.

Sa nasasaksihan niya, totoo nga pala talaga na ngayon lang umuwi ang binata sa pamilya nito makalipas ang ilang taon. Kung ano ang dahilan ng hindi nito pag-uwi, iyon ay ang hindi niya pa alam ngunit may isang rason na pumapasok sa isip niya kaya hindi umuwi ang binata ng halos dalawang taon.

Lumuluha pa din si Kira nang kumalas sa yakap sa kapatid. Hanggang sa tumuon ang mata sa kanya.

“Who are you?”

Ang nakahandang ngiti niya ay nauwi sa ngiwi. Bakit yata bigla itong sumungit?

“Hon-Hon, this is my sister, Kira.” Si Neil na ang nagpakilala sa kanila.

“Hi,” Inilahad niya ang kamay sa babae ngunit hindi nito iyon tinanggap kaagad, nananantiya ang uri ng tingin nito.

“Kira.” Neil’s authoritative voice made Kira shook her hand.

“Kira, yes, that’s my name.” Pilit lang siyang ngumiti sa babae. “Are you my brother’s girlfriend?”

Bago niya pa man din masagot ang tanong na iyon ay nagsalita na ang gwapong katabi niya.

“Mabuti pa kumain na tayo.” Tumayo si Neil kasabay ng paghawak nito sa kamay niya.

Nasa magkahugpong kamay na naman nila nakatuon ang atensyon ng mga tao do’n ngunit tila wala naman pakialam ang binata.

16 ~ Fiance

Chapter Sixteen

INIHATID ni Aling Yolly si Hon-Hon sa silid na tutuluyan niya nang matapos silang maghapunan. Si Aling Yolly ay ang matandang babae kanina na unang nakakita sa pagdating nila ni Neil at matagal na rin itong naninilbihan sa pamilya Perez, mga bata pa lang sila Neil at Kira.

“Ma’am, ipatawag niyo lang po ako kapag may kailangan pa kayo.” Anito na nakatayo hindi kalayuan sa pinto.

“Okey na po ako dito Aling Yolly.” Naupo siya sa gilid ng kama. “Maraming salamat po.”

“Wala pong anuman.” Tapos ay magalang na umalis.

Pumasok siya sa banyo upang maligo. Ngayon niya lang nararamdaman ang pagod at gustung-gusto niya ng mahiga. She’s humming a song while drying her hair with a towel. Ibinalot niya sa katawan ang roba saka lumabas ng banyo.

“Ang bango naman…”

Nasapo niya ang dibdib sa gulat kay Neil, nakaupo ito sa paanan ng kama. Halata na hinihintay siya. He’s already wearing his muscle sando ang checkered dark blue pajama. His hair is a bit messy yet he’s still looks dangerously handsome.

“A-anong ginagawa mo dito?” Nakakunot ang noo niya. “Sa kabila ang silid mo ha.”

“I’m checking you, honey.” Hmm. He’s checking her. Baka ay iniisip nito ay mamahay siya at hindi malabong mangyari iyon. “Okey ka lang ba dito? Gusto mo samahan kita?” May pilyong ngiti itong pilit sinusupil.

Wala sa sariling napakapit siya sa robang suot ng pasadahan ng malalagkit na tingin ng binata ang buo niyang katawan.

“Okey lang ako dito. Hindi ko kailangan ng kasama.” Masungit na sabi niya, pilit itinatago ang kakaibang init na namumuo sa kanyang katawan sa paraan ng pagtagos ng mga titig nito sa kanya.

“Talaga?” Tumayo ito at parang bulkan na nag-alboroto ang katawan niya ng dahan-dahan na naglakad ito sa gawi niya ng hindi inaalis ang titig sa kanya. Ano ba ang balak ng lalaking ito? “Paano kung gusto kong matulog katabi ka?” Ang paos na boses nito ay kumikiliti sa mga maliliit na ugat niya.

“N-nasa bahay niyo tayo, Neil.”

“Is that matter? Gusto lang naman kitang makatabi.”

“Ayokong pag-isipan nila ako ng masama.” Unti-unting humihina ang tinig niya. “Hindi ka ba makatulog?”

“Hmm, ang tagal nang panahon na hindi ako umuwi dito. Ako pa yata ang mamamahay.”

Hon-Hon chuckled. “Bakit naman kasi hindi ka umuwi?”

Ang sanang paglalapit ng distansya nila ay naudlot dahil nahinto si Neil sa paglalakad. She looks at him curiously, he’s avoiding her gaze. There’s really something that he was hiding from her. Whatever it is, she will know it in the right time.

“You can call me kung hindi ka makatulog, okey?” Bahagya itong umatras, binibigyan lalo ng distansya ang sanang paglalapit nila.

Hon-Hon nodded her head. “Okey,”

“Or you can knock at my door and sleep with me, instead.”

Hindi siya sigurado kung biro ba iyon o seryoso pero base sa nakikita niya sa mga mata nito ay salungat iyon sa biro lang dahil ang apoy ng pagnanasa sa mga mata nito ay nakarehistro.

Pasimple niyang niyakap ang sarili. Nag-iinit na nanlalamig ang pakiramdam niya sa intensidad ng mga matang iyon na naglalakbay sa kabuuan niya.

“Ahm,” Bakit ba wala siyang masabi?

“Yes?”

Pilit siyang nag-angat ng tingin sa binata. Nakatingin din ito sa kanya, naghihintay ng sasabihin niya.

“Magpapasama sana ako sa iyo bukas. Okey lang ba?”

“Saan?”

“Sa Mall? Bibili sana ako ng regalo sa M-mama mo.”

Ito talaga ang tumatakbo din sa isip niya kanina, dapat ay kahit papano man lang ay may maibigay siyang regalo sa ina ng binata. Kung bakit ba kasi biglaan ang pag-uwi ni Neil at hindi man lang sa kanya ipinaalam.

“No need, honey.”

Pinaikot niya ang mata. “Kung ayaw mo akong samahan, ako na lang mag-isa ang aalis bukas. Pahiram ng susi mo.” Inilahad niya ang isang kamay sa harap nito.

“You don’t need to buy her gifts. Ang pagdala mo sa akin dito ay sapat ng regalo…sobra pa nga.”

“Hah?” Nalito siya bigla. “A-anong ako? Ikaw kaya ang nagdala sa akin dito.”

Inilagay ni Neil ang dalawang kamay sa magkabilang hips at buhagyang tumingala. Mariin na ipinikit ang mga mata. Ang mga galit na ugat sa braso nito ay bahagyang nag-galawan, tila ba may kinokontrol.

He sighed. “Just enjoy your stay here, okey? Huwag mo ng isipin ang mga regalo na ’yan.”

“Pero Neil-”

“Isa pa malayo ang Mall dito.”

“Kahit na.” Protesta niya.

Muli ay napabuntong hininga ang lalaki. Nauubusan na naman yata ng pasensya sa kanya. Mataman siya nitong tinitigan, ang malamlam at mga itim na mata nito ay nag-uumpisa na namang magpakabog sa dibdib niya. Kailan kaya siya masasanay sa mga titig nito?

“Hindi din kita masasamahan bukas ng umaga.”

“Bakit naman?” Nag-iwas ito ng tingin at hindi nagsalita. “Saan ka ba pupunta?”

“Babalik din naman ako, honey.” Imbes ay sabi nito. “Before lunch nandito na ako.”

Naglakad siya at nilagpasan ito. Naupo siya sa gilid ng kama. Nag-aalangan na magpaiwan ng mag-isa. Hindi niya pa masyado close ang pamilya ni Neil at mukhang masungit pa ang bunsong kapatid nitong si Kira.

“Iiwan mo ako…” She said, almost whispering.

Ilan segundo lang ay nasa tabi niya na ang binata. Marahan siya nitong hinawakan sa magkabilang balikat upang magkaharap silang magkausap.

“Sandali lang naman ako do’n. I swear.” Itinaas pa nito ang kanang kamay, katibayan na nanumpa. “Darating din ang kaibigan ko bukas ng umaga kaya hindi ako pwedeng mawala din ng matagal.”

“Kaibigan mo?”

“Yes, I will introduce you to him tomorrow. Okey?”

Tahimik lang siyang tumango at pinaglaruan ang mga daliri sa kamay. Ano pa nga ba ang magagawa niya kundi sumunod sa lalaking ito? Mukhang importante kasi talaga ang pupuntahan nito bukas.

“Okey. Magpahinga na tayo.” Inayos niya ang unan sa likod niya upang makahiga na siya.

“Sure!” Pagsang-ayon nito at walang sabi-sabi na inihiga ang katawan sa kama.

Pinalo niya ito sa braso. “Do’n ka sa kwarto mo!”

“I like to sleep here…” He said in a low sleepy voice. “…with you.” Then he closed his eyes to end their conversation.

Kahit anong distorbo niya kay Neil na lumipat sa silid nito ay hindi talaga nagpatinag ang binata. Kung nagpapanggap itong tulog o hindi ay wala siyang kasiguraduhan. Ang alam niya lang ay napapangiti siya habang malaya niyang napagmamasda ang gwapo nitong mukha.

His rugged looks makes him more attractive. His jaw line is firm that gives off an aura of authority. His strong features makes you think twice whether to mess with this man or not. But whatever strong his physical appearance is, the fact cannot be denied that his heart is broken… He’s broken inside.

Slowly, Hon-Hon caressed his face gently and stare lovingly at him for a couple of minutes. Sa nakaw na sitwasyon man lang at lihim na pagtitig ay maihayag niya ang pagmamahal sa binata.

NANG MAGISING si Hon-Hon kinabukasan ay wala na si Neil sa tabi niya, inaasahan niya na iyon dahil may importanteng lakad ito ng maaga. Totoong magkatabi silang natulog ngunit hindi niya na nalaman kung anong oras nagising ang binata.

Wala pa sana siyang balak lumabas ng silid kahit nakaligo na siya dahil nahihiya siya. Kaya lang ay kinatok na siya ni Aling Yolly.

“Ma’am Hon-Hon? Gising na po ba kayo?”

Hindi mapakali na binuksan niya ang pinto at binigyan ng ngiti ang matanda na nag-aabang sa kanya.

“Napasarap po ang tulog ko.” Dahilan niya.

“Okey lang po. Ayaw din naman ni sir Neil na distorbohin ang tulog mo pero pinagising na po kayo ni Madam at baka daw nagugutom ka na.”

Maingat na isinara niya ang pinto. “Medyo nga po.” Binuntutan niya lang iyon ng bungisngis. “Si Neil ba?”

“Kanina pa pong alas-sais umalis si sir.”

Pababa na sila sa hagdan. Natatanaw niya sa labas ng bahay, sa may malawak na hardin ang mga iilang tao na nag-aasikaso ng mga lamesa at upuan. Marahil ay do’n idadaos ang selebrasyon ng kaarawan ng ina ng binata.

“Ang aga niya naman umalis…”

“Ang tagal niya kasi yatang hindi nabisita…” Napatingin siya kay Aling Yolly ng hindi nito itinuloy ang sasabihin. “…kalimutan mo na ang sinabi ko Ma’am.” Kinakabahan pa itong pilit na tumawa at nagmamadaling tumalima ng nasa kusina na sila. Para bang may nasabi na hindi dapat.

“Good morning, hija.” Masiglang bati sa kanya ng ina ni Neil at humalik sa pisngi niya.

“Good morning din po and happy birthday!”

“Thank you.” Gumaan lalo ang aura nito. Halatang masaya talaga.

“Pasensya na po kung wala akong regalo. Hindi ko po talaga alam na dito ang punta namin ni Neil.”

Ipinaghain siya nito ng almusal. Nahihiya man ay wala talaga siyang nagawa kundi kumain na lang din. Ang ibang mga kasambahay ay busy sa kanya-kanyang nakatokang gagawin.

“Sapat na sa akin na umuwi si Neil, hija. Iyon na ang pinaka magandang regalong natanggap ko.”

Nagpatuloy lang siya sa pagkain kahit silang dalawa lang nito ang nasa kusina. Magaan naman ang pakiramdam niya na kausap ang ina ni Neil at ramdam na ramdam niya ang kasiyahan nito.

“Nasaan po pala si Kira?” Maya-maya ay tanong niya.

“Maaga din umalis ang batang ’yon. Sinabay ng Kuya niya kanina.”

Inubos niya ang juice saka muling nagtanong. “Saan po ba nagpunta si Neil?”

Nahinto sa ginagawa ang ginang at bumaling sa kanya. “Hindi ba sa iyo sinabi kung saan siya magpupunta?”

Umling siya. “Hindi po, eh. Ang sabi niya lang maaga siyang aalis ngayon at may darating din siyang kaibigan.”

“Hanggat maaari sana ay ayokong makialam sa inyo ni Neil.” Tipid siya nitong nginitian, pero hindi nakaligtas sa kanya ang pag-aalala sa mata nito. “Masyado ng maraming pinagdaanan ang anak kong iyon, alam kong kaya niya ng hawakan ang mga nangyayari sa buhay niya. Pero hindi ko maiwasang huwag mag-alala lalo at nagdala siya ng babae dito sa pangalawang pagkakataon.”

Napalunok si Hon-Hon, hindi makahagilap ng sasabihin. Sa isang banda, may mga bagay na hindi niya maintindihan. Una, bakit kailangan siya isama ni Neil sa bahay ng magulang nito? Para saan? Bakit? Ano ang dahilan?

“M-may naikwento po siya sa akin tungkol sa nakaraan niya.” Sa pahayag niyang iyon ay mas lalo niyang nakuha ang atensyon ng kausap. Naupo ito sa katapat niyang upuan, hininto ang pagluluto.

“Ano na ba ang alam mo sa anak ko, hija?”

Hon-Hon took a deep breath silently. Sa nakikita niya, aware naman ang ginang sa nangyari sa anak. “He had a painful past.” Muli niyang binalikan sa ala-ala niya ang mapait na nakaraan ni Neil na ibinahagi sa kanya. “Ikakasal na po sana siya pero naaksidente po ang f-fiance niya…”

Marahan na tumango-tango ang kausap. “That was almost two years ago.”

“Mahal niya po talaga ’no…” Parang may malaking kamay na pumiga sa puso niya sa sariling pahayag.

“Sobra…” Pagsang-ayon nito na hindi alintana ang bigat na pinadadaanan ng dibdib niya. “Sobrang mahal na mahal ’yon ni Neil… Akala namin sila na talaga ang magkakatuluyan pero hindi pala.” Malungkot itong ngumiti. “Lahat kami nasaktan sa nangyari pero alam namin na mas si Neil ang nasaktan kaya hindi namin siya masisisi kung umalis man siya at hindi nagpakita ng ilang taon.”

Napakurap-kurap siya ng maramdaman ang nagbabadyang luha sa gilid ng mga mata niya. Alam niya na naman ang kwento pero bakit tila masakit pa din sa dibdib?

Ang dahilan ng hindi pag-uwi ni Neil sa bahay ng magulang nito ay dahil sa nangyari? Lumayo para makalimot sa sakit? Gano’n ba? Kailangan niyang intindihin, that’s all she need to do…understand him and what he’d been through kahit masakit na ang paraan ng pagtibok ng puso niya.

“Naniniwala po ako na may plano ang Panginoon kaya nangyari ang lahat ng ’yon.” Usal niya, pilit itinatago ang kirot sa dibdib. “Masyado ko pong hinahangaan ang anak niyo…” Hindi niya napigilan ilabas ang damdamin na nagpangiti dito. “I admire him for his braveness and for his dedication for his job. When I first saw him, I know in my heart that he will be part of my life and he prove that to me when he saved my life from danger. Neil is my existing hero. Nakakatawa lang po isipin na sa gitna ng giyera ko nakilala ang anak niyo.”

“Talaga?” Namangha ito.

“Opo. Kung hindi po dahil kay Neil, hindi ko alam kung humihinga pa ba ako ngayon o hindi na, kaya sobrang laki po ng utang na loob ko sa lalaking iyon. Lahat po gagawin ko para lang masuklian ang mga kabutihan niya sa akin… Kahit po masakit pa ang kapalit, lahat po titiisin ko para sa kanya…para sa kasiyahan niya.” Nangislap ang gilid ng mata ng ginang ngunit pinipilit pa din na ngumiti pero talagang bumagsak ang luha sa pisngi nito. “Sorry po, hindi ko po balak na paiyakin kayo ngayong birthday niyo.” Nag-aalala na hingi niya ng paumanhin.

“Masaya lang ako, hija.” Pinunasan nito ang luha. “Salamat sa pagmamahal mo sa anak ko…”

Do’n lang niya natanto na hindi man direktang sinabi na mahal niya si Neil ay parang iyon na din ang kinalabasan dahil handa siyang magtiis kahit masakit para sa kasiyahan ng binata. Iba nga talaga ang kapangyarihan ng pagmamahal…na okey lang masaktan basta para sa ikakasaya ng taong mahal natin.

NAGMAMADALI na lumabas ng bahay si Hon-Hon ng marinig ang tunog ng sasakyan na paparating. Siguradong si Neil iyon at hindi nga siya nagkamali. Bumaba ito mula sa driver’s seat, tapos ay may isa pang lalaking bumaba sa front passenger seat, kapwa naka sunglasses ang dalawa na animo mga modelo na lumabas sa magazine.

Binati ang mga ito ng mga kasambahay na nag-aayos sa labas. Siya naman ay naupo sa sofa sa sala, nagpanggap na hindi alam ang pagdating ng mga ito.

“Hey,” Boses iyon ni Neil sa likuran niya.

Nilingon niya ito at tipid na nginitian. “Hey din,”

The man beside Neil chuckled. “Ganyan ba talaga kayo magbatian?”

Parang hindi naman? Ang inaasahan niya kasi ay hahalikan siya ni Neil kahit sa pisngi lang pero hindi iyon nangyari, dahil ba may kasama ito?

“Anyway, Hon-Hon, this is Carter Altaraza-”

“-the fucking best friend.” Pagpapagtuloy ni Carter at inilahad ang kamay sa harap niya na tinaggap niya naman agad.

“Hon-Hon. Nice to meet you.” And smile at him casually.

Bumaling ang atensyon niya kay Neil ngunit wala naman siyang masabi. Gusto niyang magtanong kung saan ito galing pero wala siyang lakas ng loob. Bakit ba siya nagkakaganito?

“Maiwan ko muna kayo saglit. I’ll be back.” Paalam sa kanila ni Neil at nagmamadaling pumanhik sa silid nito. Bakit may iba siyang nararamdaman sa ikinikilos ng binata? Weird.

“So…” Carter trailed. “What’s the score between you and Neil?”

Lumalim ang gatla sa noo niya ng hindi niya ma-gets ang nais nitong iparating. “What do you mean? Wala namang kami.”

“I see…” Tumango-tango ito.

“Saan kayo galing?”

Umangat ang isang kilay ng lalaki, parang gustong mangantiyaw pero pinigil lang.

“Ako sa Manila. Si Neil naman sa…” Sinadya nitong bitinin ang sinasabi.

“Saan?” Hindi makapaghintay na tanong niya.

“Siya na lang ang tanungin mo, Miss Velasquez.”

“Saan nga?”

“May binisita siya.” Wala lang na sagot nito tapos ay inilabas ang lighter at sigarilyo sa bulsa ng pantalon bago tumayo.

“Sino?” Ang kaba na dumaan sa dibdib niya ay hindi nakaligtas. “S-sino naman ang binisita niya?”

“Si Tanya… His fiance.”

17 ~ Anger (SPG)

Chapter Seventeen

NAGPASYA si Hon-Hon na manatili muna sa likod bahay nang isa-isa ng umuwi ang mga bisita. Mga malalapit lang talaga na kaibigan ng pamilya Perez ang inimbitahan. Masaya din ang mga ito na makita muli ang binata makalipas ang ilang taon. Habang busy ang mag-ina, si Carter naman at Kira ang kumakausap sa kanya kaya kahit papaano ay hindi siya nakaramdam ng pagkainip buong araw.

Inilapag niya ang can beer sa pabilog na lamesa do’n at naupo sa isa sa dalawang bakanteng upuan na gawa sa narra. Hindi pa din mawala sa isip niya ang nalaman kanina, hindi niya kailangan mabagabag dahil normal lang na bisitahin ni Neil ang dati nitong fiance pero hindi niya talaga maiwaksi sa isip niya ang tungkol sa bagay na ’yon.

“Hay…” She sighed and drink her beer.

“Ang lalim niyon, ha.” Ang boses sa bandang kanan niya ang nagpatigil sa kanya sa pag-inom. Lumapit ito sa kanya, ibinaba ang tatlong can beer sa lamesa bago naupo sa kaharap na upuan. “Pangpatulog?” Tukoy ni Carter sa beer na hawak niya.

“Ah, yeah.” Nagkibit-balikat si Hon-Hon at muling uminom. “Wala ng mga bisita?”

“May mga ilang natira pero pauwi na din ang mga ’yon.” Sumimsim ito ng beer. “Kailan ang balik niyo sa Manila?”

“Hindi ko alam kay Neil.”

“Paano kung hindi na siya bumalik?” Tinaasan niya ito ng kilay, bakit hindi? “Paano kung dito na siya mag-stay?”

Kahit naguguluhan ay nakuha niya pa din sumagot. Sana lang ay hindi mahimigan ang bitterness niya.

“Then, I will let him live here with his family. Neil wasted almost two years far away with his mother and sister. Siguro ito na ’yung oras para punan niya ang mga araw na hindi niya nakasama ang pamilya niya.”

“I agree that he wasted his two years, but I won’t blame him for doing that. He’s my best friend, I understand him…always.”

Napatingin siya kay Carter na naging seryoso. Ang awra nito ay hindi nalalayo kay Neil, autorisado pero hindi gano’n ka-misteryoso.

“Naiintindihan ko din naman siya.” Halos pabulong na lang ’yon. “Gusto ko siyang intindihin. That’s what I want to do to help him.”

“You should understand him, Hon-Hon. Alam kong matutulungan mo siyang tuluyang kalimutan ang nakaraan nila ni Tanya.”

Wala sa sariling napainom na naman siya ng beer. Ramdam niya ang pag-iinit ng mukha niya dahil sa iniinom. Mas gusto niya ang pait ng lasa ng alak kesa pait na bumabangon na naman sa dibdib niya dahil sa pangalan na nabanggit. That name really makes her heart bitter.

“Handa naman akong tulungan siya hindi para kalimutan si T-Tanya…” Sinulyapan siya ni Carter, nagtatanong ang mga mata. “…kundi para tanggapin ang katotohanan na wala na ’yung babaeng m-mahal niya.” Tila may bumara sa lalamunan niya. “Akala ko madali lang ’yung gusto ko. Akala ko lang pala ’yon.” Mapait siyang natawa.

“Magiging madali lang gawin ang isang bagay kung isasantabi mo ang nararamdaman mo.” Hindi siya nakailag sa patama na iyon. “I can see in your eyes that you’re in love with Neil, kaya naging mahirap na para sa iyo ang sanang gusto mong gawing pagtulong sa kanya.”

Marahan siyang tumango at pinaglaruan ang can beer na hawak. “Kahit na mahirap para sa akin ang pagtulong sa kanya, gagawin ko pa din kasi…”

“…kasi mahal mo siya.”

Natawa siya sa pagpapagtuloy nito. “Oo, mahal ko siya.” Pareho silang natawa sa pag-amin niya, pakiramdam niya ay sinasadya nitong paaminin siya.

“Lest give your love for him a toast!” Inangat nito ang beer at gano’n din ang ginawa niya.

“Toast!” They said in unison and drink each other beer.

“Honey!” Naputol ang pag-inom niya sa boses na iyon at nang lingunin niya, papalapit na sa gawi nila si Neil.

“Oh-oh…” Carter whistled teasingly as they both seen Neil greeted his teeth.

She force a smile and look at him. “Beer?” Alok niya sa binata na madilim ang mukha ngunit hindi siya nito pinansin, bagkos, ang kaibigan nito ang pinagtuunan ng atensyon.

“Beer?” Alok din ni Carter.

“Umalis ka na.”

“Neil!” Sita niya sa binata ng walang kaabog-abog nitong pinapaalis ang kaibigan.

“Woah! Mamaya na, nagkakasiyahan pa kami ni Hon-Hon.”

“I don’t fucking care! I said leave!” Gusto ng manginig ng kalamnan niya sa talim ng boses nito.

“A-ako na lang ang aalis.” Tumayo siya ngunit hinawakan lang siya sa braso ni Neil.

“No, stay here.” Bumaling ulit ito kay Carter na manghang nanonood sa kanila kaya mas lalong nanggagalaiti sa galit ang binata.

“I’ll stay here.” Carter said with a grin.

“Okey, you stay here for awhile pero bukas ayoko na kitang makita dito.” Iyon lang at sinama na siya ni Neil papasok ng bahay. Magpapaalam pa sana siya sa kaibigan nito ngunit hindi niya na nagawa dahil hindi siya pinapakawalan ng lalaki.

Napapatingin sa kanila ang mga kasambahay ngunit derederetso lang si Neil sa paglalakad hanggang sa makarating sa silid niya saka lang nito binitawan ang braso niya.

“Ano bang problema mo?” Inis na tanong niya nanh makaupo sa kama. Ito naman ay nakatayo lang at mataman siyang pinagmamasdan. “Sarili mong kaibigan pinapaalis mo.”

“Sino nagsabi sa iyo na makipag-inuman ka kay Carter?!” Gumalaw ang panga nito.

“S-sinamahan niya lang ako.” Nakayuko na sagot niya, hindi kayang tapatan ang titig nitong nagpapalasing sa kanya.

“At sinong nagsabi sa iyong uminom ka?!”

Gusto niyang paikutin ang mata kaya lang baka lalong mag-amok ang lalaking ito. At bakit ba ito ganito umasta? Hindi naman krimen ang pag-inom!

“Pangpatulog lang naman.”

“Sa susunod huwag ka ng iinom kasama siya.” Nag-angat siya ng tingin dito dahil sa pagbabawal nito sa kanya. “At huwag kang makipag-usap kay Carter.”

“Bakit?”

“Ayokong nakikipag-usap ka sa kanya.” Iniwas nito ang tingin. “At kahit sinong lalaki na makipag-usap sa iyo dito.”

“Nababaliw ka na ba?” Hindi siya makapaniwala sa labis na pagbabawal ng binata sa kanya. Biglaan naman yata!

“Mukha na ba akong nababaliw?” Natameme siya sa desperado nitong boses. Namigat bigla ang mga talukap ng mata niya at napahikab.

“M-matutulog na ako.” Lumapit sa kanya si Neil at marahan na inihiga siya sa kama. Mabigat ang talukap ng mata niya pero nakuha niya pa din na pakatitigan ito. Other than his dark eyes, wala na siyang makitang iba pang emosyon do’n.

“I will sleep here.” Napapikit siya ng tumama sa mukha niya ang mainit at mabangong amoy alak na hininga nito na mas nagpapalasing sa kanya.

“S-sige. Goodnight.” Tuluyan na siyang napapikit ng patakan siya ng halik sa labi ng binata. Kasabay ng nakakakiliting sensasyon na iyon ay ang agarang responde ng tibok ng puso niya dahil sa magaan na halik na iginawad nito.

NAALIMPUNGATAN si Hon-Hon ng maramdaman ang mainit na bagay na humahaplos sa tiyan niya pataas sa mayayaman niyang dibdib. Sino lang ba ang gagawa niyon sa kanya, si Neil lang. Ginagap niya ang matigas na braso nito nanakapatong sa bewang niya. She felt his hard warm body from behind.

“Umm,” She moan as his fingers play with her nipple.

“Good morning…” Neil whispered on her ears. “…honey.”

That greet put a smile on her lips. “Good morning, hon.” She sleepily greeted him back.

Dalawang araw na silang nagbabatian ng magandang umaga sa ganitong paraan at dalawang araw na rin silang nagigising na mukha ng isa’t-isa ang nakikita. Hindi niya yata pagsasawaan kung habang buhay na ganito sila ni Neil.

“I want to eat breakfast…in bed.” He said kissing her neck while massaging her breast.

“I will make you breakfast.”

“No, I want this.” Bumaba ang palad nito sa gitnang bahagi ng katawan niya at marahan na hinaplos dahilan ng pag-iinit ng katawan niya.

“N-Neil…”

Ipinasok nito ang palad sa loob ng panty niya, doon niya lang namalayan na hindi niya na suot ang jeans niya. Tinulungan niya si Neil na tuluyang hubarin ang suot na pang-itaas. Nakagat niya ang labi ng mag-umpisa ng gumalaw ang daliri nito sa pagkababae niya.

Bahagya niyang ibinuka pa lalo ang mga hita upang bigyan ng laya ang binata sa pagpapaligaya sa kanya umagang-umaga. Ang isang kamay niya ay nakakapit sa bed sheet ang isa naman ay nakahawak sa matigas nitong braso. Umangat ang balakang niya ng ipasok ng binata ang isang daliri sa loob niya at marahan na inilabas-masok iyon.

“Ohh,” Impit na ungol niya ngunit kaagad din naputol ng tumigil ito. “Why did you stop?” Nainis siya bigla. Balak ba talaga nitong bitinin siya?

“Seat on my face, honey.”

“What?”

Hinawakan siya ni Neil sa bewang at pilit na pinapaupo. Umayos ito ng higa, habang siya ay nakaupo sa tiyan nito.

“Come.” Hinapit siya nito sa bewang. “Seat on my face.”

Hindi siya nakagalaw, hindi inaasahan ang gusto nitong mangyari. Naramdaman niya na lang na ito mismo ang nag-guide paupo sa mukha nito. Mariin siyang napapikit ng tumama sa pagkababae niya ang mainit na hininga ng binata.

“N-Neil…” Nagbaba siya ng tingin dito, he’s gripping his thighs. “T-this is awkward-ohhh…” A delicious moan escaped her lips as she felt the tip of his tongue teasing her cl*t. “Oh Neil… Ohhh…” Hindi na maawat ang ungol niya ng hindi na nagpaawat ang binata na paligayahin siya sa pamamagitan ng dila nito.

Kusang gumalaw ang balakang niya at iginiling iyon, tila inaakit lalo si Neil na himudin ang kabasaan niya. Ang sarap na lumukob sa kanya ay nagpapawala sa kanya sa tamang wisyo. Ang bawat himod ng dila ng binata sa hiwa ng pagkababae niya ay dinadala siya sa langit ng kawalhatian.

“Ohh fuck… Neil… Ohhh…” Napakapit siya sa headrest ng kama upang do’n kumuha ng lakas dahil sa nanghihina na ang mga hita niya sa tindi ng sarap na ipinapalasap sa kanya ng lalaki. Neil continue licking her wetness and sipping her cl*t. Tila ba sarap na sarap itong kainin ang pagkababae niya. “Oh yes, lick me more hon… Ohh.”

Nang hindi niya na makayanan ang sensasyon ay dumapo ang isang kamay niya sa buhok ng binata at ipinagdukdukan pa lalo ang pagkababae dito upang maabot ang paraiso. Nanginig ang hita niyang kapit ng binata kasabay ng paglabas ng orgasmo niya.

Nanghihina na napahiga si Hon-Hon sa ibabaw ng binata. Hindi pa man din siya nakakakuha ng sapat na lakas ay naramdaman niya na ang marahan na pagpasok ng kahabaan ng binata sa loob niya.

“Oh, fuck…” Neil moaned softly as he entered her. His long and thick hardness filled her, sobrang sarap sa pakiramdam na punuin ng pagkalalaki nito ang loob niya.

Yakap-yakap siya nito habang marahan na gumagalaw sa ilalim niya. Isiniksik niya ang mukha sa leeg ng binata at sinalubong ang mabagal na galaw nito na parehong nagpapaungol sa kanilang dalawa.

Kung ang maiinit na haplos at halik ang magagawa niya para gamutin ang sugat sa puso ng binata ay gagawin niya. Kung ang maiinit na pagtatalik nila ang magiging daan upang mapawi ang lahat ng sakit ng nakaraan, ay handa niyang ibigay ang sarili dito ng paulit-ulit at ng buong puso kahit pa walang kasiguraduhan kung hihilom nga ang sugat ng nakaraan.

MAHINANG natawa si Hon-Hon ng makita niya ang pagsasalubong ng kilay ni Neil habang maingat na lumalabas ng bintana ng silid na inu-okupa niya. Hindi talaga siya pumayag na sa pinto ito dumaan lalo at alam niyang gising na ang mga kasambahay. Tiyak na malalaman na magkatabi silang natulog nito.

“Bakit mo ba ginagawa sa akin ’to?” Madamdamin na tanong nito. “Look, honey, sariling bahay namin ’to. I can do whatever I want. I can sleep whenever I want. I don’t need to hide like this.”

“Sarili mo lang ang iniisip mo, eh.” Ngumuso siya. “Paano naman ako?”

Ano na lang ang sasabihin sa kanya ng ina at kapatid ng lalaking ito kapag nalaman na magkatabi silang natulog? Ayaw niya man mag-isip ng malisyosong bagay pero iyon talaga ang maaaring isipin ng mga tao ro’n kapag nagkataon.

“Iniisip mo ang iisipin nila?” Nanatiling tikom ang bibig niya. Mind reader lang? Neil sighed. “Oo na, dito na ako dadaan.”

Hindi niya na ito kailangan alalayan dahil kahit nakapikit yata ay kayang-kaya nitong bumaba mula sa pangalawang palapag. May mga baitang naman na natatapakan para tuluyang makababa.

“Sabay tayo mag breakfast ha.” Lambing niya.

“Yes, sure, hon. Wait for me in the kitchen.” Sagot nito at ginawaran siya ng magaan na halik sa labi bago tuluyang bumaba.

Nang nasa baba na ito ay kumaway pa sa kanya bago tuluyang pumasok sa pinto sa likod. Napailing-iling na lang siya at pumasok na din sa shower room.

Lumabas kaagad siya ng maayos niya ang sarili, nadatnan niya si Carter na nakaupo sa single sofa sa sala at nagkakape.

“Good morning, Hon-Hon.” Bati nito.

“Magandang umaga din.” Tipid niya itong nginitian. Dapat niya ba itong kausapin? Nag-aalangan na tuloy siya dahil baka maabutan sila ni Neil at magalit na naman iyon.

“Seat down.”

Napilitan siyang umupo sa katapat na single sofa para hindi naman siya magmukhang bastos kung lalayasan niya ito. Wala naman itong ipinakitang kagaspangan na pag-uugali para iwasan niya ito dahil lang kay Neil.

“Ahm, pasensya ka na kagabi ha.”

“Wala ’yon. Nakainom lang ’yon si Neil kaya gano’n sa’kin.”

Magkaibigan nga talaga. Pinalayas na lahat-lahat iniintindi pa din. Well, Carter told her that he will always understand Neil at siya ay gano’n din.

“Tunay ka talagang kaibigan! Maasahan!” Pareho silang natawa sa turan niya. Maya-maya lang ay tumayo si Carter at dumukwang sa kanya. Nagtataka niya itong tinignan. “Bakit?”

“What’s that?” May inginuso ito sa bandang leeg niya. “Kissmark?”

Mabilis na dumapo ang palad niya sa leeg, tinatakpan ang kissmark na sinasabi nito na hindi niya naman napansin kanina.

“Baka kagat lang ng langgam-”

“Si Neil…”

“Hindi ha!” Agap niya.

“He’s coming.” Akmang lilingunin niya ang hagdan ng pigilan siya ni Carter. “Don’t look at him. Look at me, Hon-Hon, look at me.” May urgency sa boses nito kaya talagang napatingin siya dito. He’s grinning! “I’m fucked!”

“Bakit-” Hindi na lumabas ang tili niya ng bigla na lang sumulpot si Neil at sinuntok si Carter na halos mapaupo sa sofa. Pakiramdam niya ay madi-dislocate ang panga ng lalaki.

Nang tignan niya si Neil upang kastiguhin ay hindi niya na nagawa, bagkos, may kung anong kilabot na dumaan sa katawan niya nang makita ang itsura nito. Nagbabaga ang mata nito sa galit, ang panga nito ay nagtatagis at ang mga kamao ay mahigpit na nakakuyom.

Bakit ito nagagalit ng husto? Dahil ba nakipag-usap na naman siya kay Carter? Iyon ba ang dahilan?

18 ~ Possessiveness

Chapter Eighteen

NAPILITANG dumaan sa bintana ng silid ni Hon-Hon si Neil upang makabalik sa sarili niyang silid. Kung paano siya napapayag ng dalaga na gawin iyon ay hindi niya na alam. Ayaw kasi nitong sabay silang lumabas ng kwarto, in short, ayaw nitong mapag-usapan. Iyon ang hinuha niya.

Napailing-iling na lumabas siya ng bathroom at sakto naman na tumunog ang message tone ng cellphone niya. Kinuha niya iyon sa kama at binasa ang mensahe na galing sa hindi nakarehistrong numero.

‘Tanya Rodriquez? Does a name ring a bell?’

Tumiim ang bagang niya at may hint na agad siya kung sino ang sender. He type a reply.

‘Fuck off. My answer is still no, moron!’ Sent.

Mabilis na isinuot niya ang damit at khaki shorts. Napatingin ulit siya sa cellphone ng tumunog iyon.

‘Why don’t you move on with your painful past and work your ass off again?’

Hindi na napigilan ang sarili at idinial ang numero. Ilang ring lang ay sumagot na ito.

“Yes Mr. Perez?” Nang-uuyam ang kabilang linya.

“My answer is still no! Kahit ano pa ang sabihin mo, hindi na magbabago ang desisyon ko.” Malamig na sabi niya, kinokontrol ang galit.

He turned off his cellphone and threw it on bed, hindi na hinintay pang makasagot ang lalaki.

Nagbabaga sa galit ang mata niya habang pababa ng hagdan at mas lalong nadagdagan iyon ng madatnan niya si Hon-Hon at Carter sa sala na masayang nagtatawanan. Hindi niya na na-control pa ang sarili at sinugod ang kaibigan ng bahagyang ilapit nito ang mukha sa dalaga.

“Fuck! Fuck!” Sunud-sunod na mura ni Carter habang sapo ang panga na sinuntok niya. “What’s your fucking problem?!”

Tumiim ang bagang niya. Kagabi pa hindi maganda ang timpla niya para sa kaibigan, hindi niya gustong nadidikit ito kay Hon-Hon.

“Neil…” Nakahawak sa braso niya ang dalaga.

“Get out!” Mahina pero madiin na utos niya kay Carter.

“Anong nangyayari dito?” Naguguluhan na dinaluhan ng ina niya ang kaibigan.

“Tita, bigla na lang nanununtok si Neil.”

Malalim itong bumuntong hininga at tumawag ng isang kasambahay upang kumuha ng yelo dahil dumudugo ang gilid ng labi ng kaibigan niya.

“Hon-Hon, please, ilabas mo muna si Neil ng makalanghap ng sariwang hangin. Ang aga-aga ang init ng ulo.”

“Sige po.” Marahan na iginaya siya ng dalaga sa labas ng bahay nila. Naupo sila sa pahabang kahoy na upuan sa ilalim ng puno ng mangga, sa bandang gilid ng kabahayan.

Tahimik lang sila pareho. Hindi siya nagsasalita dahil pinapahupa niya pa ang galit niya. Galit niya sa lalaking nagbukas ng usapan tungkol kay Tanya at galit niya kay Carter na napapalapit kay Hon-Hon kahit sinabihan niya ng lumayo. Napuno na siya.

“Iwan mo na ako dito.”

“Ayoko.” Mariin siyang napapikit sa katigasan ng ulo na naman ng dalaga. “Dito lang ako, sasamahan kita hanggang sa humupa ’yang galit mo.”

“Tapos kapag humupa? Makikipagtawanan ka na naman kay Carter?” May himig na sarkasmo sa boses niya.

“P-promise. Hindi na ako makikipag-usap sa kanya. Huwag ka ng magalit.” Kahit alam niyang nag-aalangan ito ay nakuha pa din na isandal ang ulo sa balikat niya. “Sorry na…” At sa dalawang salita na iyon, parang baha na tinangay ang galit na nararamdaman niya.

“God damn it…”  Mahinang mura niya sa mabilis na pagpayapa ng kalooban niya.

Ano bang ginawa sa kanya ng babaeng ito at gano’n lang kadali para dito na pahupain ang galit niya? Na kahit ang pamilya o kaibigan niya ay hindi kayang gawin.

“Galit ka pa din ba, hon?”

Muli ay mariin siyang napapikit at napatingala ng tawagin siya nito sa simpleng endearment na iyon. Kinagat niya ang pang-ibabang labi dahil gusto niyang mapangiti. Such an idiot!

“Hindi na.”

“Good. Ang sama mo magalit eh, nanununtok na lang bigla.”

“At hindi lang ’yon ang aabutin niya kapag kinausap ka ulit niya.” Banta niya pa.

“Pero kaibigan mo siya.”

“Yun na nga eh, kaibigan ko siya kaya kilala ko siya.” Kung gaano siya ka-one woman man, kabaligtaran naman niya si Carter. “Babaero ’yon, huwag kang papaloko sa gunggong na ’yon.”

Natawa si Hon-Hon at gusto niyang mahawa sa tawa nito. “Grabe ka sa kaibigan mo ha.” Pinalo siya nito sa braso. “Friendly talk lang naman ang ginagawa namin.”

“Gano’n talaga ang mga babaero, nakikipagkaibigan muna. Saka lang ilalabas ang hidden agenda kapag nakuha na nila ang tiwala ng mga babae.”

“Gano’n ba ’yon? Hmm, hindi niya naman siguro gagawin sakin ang hidden agenda niya.”

“He won’t do it to you. Carter know his place and we don’t share women.”

“Eh bakit ka pa nagalit sa kanya? May tiwala ka naman pala na pakikipagkaibigan lang ang gusto niya sa akin?”

Bakit nga ba? Hindi niya masagot o may nagtutulak sa kanyang huwag sagutin?

“Let’s stop talking about that moron.” Instead, he said. “Anyway, I have something to tell you, honey.”

Pasimple siyang naglabas ng hangin sa dibdib. Palagi niya na lang natatagpuan ang sarili na nagkukwento sa dalaga ng mga bagay na hindi naman na dapat ikwento lalo at may pagkapribado iyon, pero heto siya, nagbabahagi.

Pinaglaruan ni Hon-Hon ang mga daliri niya sa kamay tapos ay pagsisiklupin ang mga daliri nila. Kakaibang sensasyon ang dala ng pagdidikit ng balat nila, he likes that tingling sensation.

“Tungkol saan naman?”

“Naalala mo ’yung lalaking sumusunod sa atin sa Manila?”

“Yes, ’yung gwapo?” Mabilis itong sumagot kaya nagsalubong agad ang kilay niya.

“Mas gwapo ako do’n!”

“Oo naman, ikaw ang pinaka gwapo!” Mahina siyang natawa, hindi niya na napigilan ang bibig niya. Alam talaga ng dalaga kung paano siya patatawanin. “Anyway, he offered me to work with their private organization but I declined the offer.”

“Anong trabaho ba ang in-offer niya?”

Palagi itong interesado na malaman ang mga bagay-bagay kaya komportable siyang kwentuhan ito. Kung nung una ay hindi siya palagay na magkwento kay Hon-Hon sa mga bagay-bagay tungkol sa kanya, ngayon ay hindi na. Malaya at panatag na siyang ibukas ang sarili para sa dalaga.

“Their boss wanted me to train their agent in shooting. They need my skill in shooting.”

“Okey naman ha. Bakit ayaw mo?”

Yes, it’s a good offer but he likes to do something else. Something that very special to him.

“Dahil gusto kong bumalik sa pagiging sundalo.”

Kung kailan niya tuluyang napagpasyahan ang desisyon niyang bumalik sa kasundaluhan, kahapon lang ’yon ng bisitahin niya ang puntod ni Tanya. He visited there to clear his mind and his heart.

Bahagyang dumistansya si Hon-Hon, may ngiti ito sa labi ng tignan siya. “Talaga? Babalik ka na sa Philippine Army?” Kumislap ang mga mata nito, mukhang mas excited pa sa kanya. “Masaya ako para sa iyo, Neil!” Tapos ay bigla siyang niyakap na ikinangiti niya.

Hon-Hon and her sweetness.

“I’m glad to be back. “ He whispered as he tried to free himself from pain.

UMAYOS sa pagkakaupo si Hon-Hon nang dumating si aling Yolly, may dalang tray na may pagkain. Inilapag ng matanda iyon sa pahabang kahoy na lamesa sa tapat nila ni Neil.

“Mag-almusal muna kayo, hijo, hija.”

“Salamat po aling Yolly.” At nginitian ito. Si Neil naman ay nanatiling tahimik habang pinagmamasdan siyang ihain ang almusal nila.

“Maiwan ko na muna kayo.” Tumango lang siya sa matanda na magalang na umalis sa harap nila.

“Cold cucumber juice for you, Mr. Neil Perez, para naman lumamig lalo ang ulo mo.” Ibinigay niya sa binata ang baso na tinanggap naman nito pero hindi ininom. “Ayaw mo?”

“I don’t like to eat.” Para itong batang nagtatantrums.

“Ano bang gusto mo?”

“Gusto kong maglakad-lakad sa bukid.”

“Gusto ko din ’yan!” Nag-isang palakpak pa siya at tinanaw ang mga malawak na lupain sa harap nila. “Dun ba tayo magpupunta?” Turo niya sa berdeng tanawin at mga malalaking punong niyog. May natatanaw din siyang mga nagsasaka at iilang kalabaw.

“Yea,”

“Sure! Pero kakain muna ako.”

“Okey, I’ll wait until you finish.”

“Ayaw mo talaga?” Tinusok niya ang cheesedog at kumagat do’n. Nakita niyang napalunok si Neil sa ginawa niya. Siguro ay gusto nito ng kinakain niya? Kaya ang ginawa niya ay kumagat ulit siya, binagalan niya ang pagkagat habang nakatingin dito, ninanamnam ang sarap ng cheesedog. Neil groaned and avoid her gaze. “Sige na, kumain ka na.” Pamimilit niya pa.

“Busog ako, honey.”

“Busog? Hindi ka pa nga kumakain eh.”

Sinulyapan siya ng binata, may multong ngiti sa labi. “I already ate my breakfast…in bed, remember?”

Mabilis na nag-iwas siyang tingin bago pa nito makita ang biglaang pag-init ng buong mukha niya ng maintindihan ang almusal na sinasabi nito. Mas mainit ang kinain nito kanina at nakakabusog pala ’yon?

Nagpatuloy na lang siya sa pagkain at hindi na muna ito pinansin para makapag-focus siya sa almusal niya.

“Sir Neil, aalis na daw po si Sir Carter.” Imporma sa kanila ng hardinero.

“Okey kamo.” Sagot naman ng katabi niya. Nang umalis ang hardinero saka niya lang ito kinastigo.

“Galit ka pa din? Hindi mo man lang ihahatid ang kaibigan mo?”

“Malaki na siya. Kaya niya na ang sarili niya.

“Bisita mo siya at kaibigan mo siya. Nandiyan si Carter nang kailangan mo siya. Iniintindi ka niya palagi. Tapos simpleng pagpapaalam lang sa kanya ay ayaw mo pa.” Pangongonsensya niya pa. “Wala naman siyang ginawang masama para itrato mo siya ng ganito eh—”

“Kinausap ka niya. Nilapitan ka niya at nakipagtawanan siya sa iyo! I don’t like that!” Nauubusan ng pasensya na pahayag nito na ikinaawang ng labi niya. Iyon lang ang dahilan kung bakit ganito ito? Hindi siya makapaniwala! Baka naman may iba pang dahilan?

“Hindi pa rin dapat ganito ang pakikitungo mo sa kanya!”

“Sinabihan ko na siya na huwag lalapit sa iyo pero makulit ang gago. He deserve to be punched, dapat nga ay hindi lang ’yon ang ginawa ko.”

“Neil!” Napipika na sambit niya. Tumayo siya at pinameywangan ito. Hindi ito nakatingin sa kanya, bagkos, sa mga berdeng tanawin hindi kalayuan. “Grabe ka kay Carter! Hindi niya deserve ang masuntok! Pakiramdam ko madidislocate ang panga niya sa ginawa mo.”

“Nag-aalala ka?” Tumalim ang mata nito, napalunok siya. “Nag-aalala ka sa kaibigan ko?”

Kinalma niya ang sarili. Ang puso niya ay excited at kinakabang tumitibok. Masyadong maiksi ang panahon para alamin ang ugali ni Neil, ngayon niya pa lang nararanasan ang ganitong uri ng tingin mula dito at sigurado siyang may mga ugali pa ito na hindi pa lumalabas. Can she handle him? She will do her best to handle him. Yes, she can handle him and his attitude!

“H-hindi ako nag-aalala…” Sa mga salitang iyon, tila kumalma ang nagwawalang tigre sa katauhan nito. “A-ayoko lang na may alitan kayo ng kaibigan mo tapos ay dahil pa sa akin. Walang pinakitang hindi maganda sa akin si Carter. Kahapon habang busy ka sa mga bisita, siya ang kumausap sa akin, sila ni Kira para kahit papano ay hindi ako ma-out of place. Kinagabihan, busy ka pa din kaya nagpasya akong tumambay muna sa likod ng bahay niyo, then Carter came to join me. Nag-usap lang naman kami at kaunting tawanan pero bilang magkaibigan lang.”

Hindi niya alam kung bakit kailangan niyang paliwanagan si Neil, pero mukhang ito ang dapat niyang gawin para matigil ito sa pag-iisip ng mga negatibong bagay tungkol kay Carter.

“Palagi ko kayong naaabutan na nagtatawanan!” She almost groan at his responds but she stopped herself.

“It’s okey to smile and to laugh, I don’t see any problem with that, hon.” Sinadya niyang tawagin ito sa endearment na iyon kasi napapansin niya kapag gano’n ang tawag niya kay Neil ay lumalambot ang ekspresyon nito. Tulad na lang ngayon, natunaw yata ng endearment na ’yon ang yelo sa katawan ng binata. Kalmado na ulit ito. “And I respect you and Carter. I respect your friendship. Hindi ako gagawa ng bagay na alam kong makakasira sa pagkakaibigan niyo. Sana ay alam mo ’yon.” Humina ang boses niya, nakuha niya na ang tinutumbok nito. Iniisip nitong baka madevelop sila ni Carter sa isa’t-isa, pero sobrang labong mangyari yon dahil alam ng puso niya kung sinong lalaki ang itinitibok niyon. Kundi ang lalaking ito lang.

“Alam ko ’yon, Hon-Hon.” Anito sa mababang boses. “I trust you enough to think that you won’t do things that might destroy my friendship with Carter.” Maliit na ngiti ang gumuhit sa labi niya sa isipin na pinagkakatiwalaan siya ng binata. Her heart is celebrating right now. “But what I don’t like is…seeing you happy with him.” Nalukot ang gwapo nitong mukha. Not liking the idea of her happy with his friend. At bakit ba siya kinikilig? “Don’t smile at him. Don’t laugh with him. Sa akin ka lang dapat ngingiti at tayong dalawa lang ang pwedeng magtawanan. Okey?”

Ang puso niya… Ang lakas ng tibok niyon, parang gusto ng lumabas sa dibdib niya at magtatatalon sa pinaghalong saya at kilig! Bakit ba ganito ang epekto sa kanya ng lalaking ito? Hindi kaya lumaki ang puso niya dahil sa madalas na pagpintig niyon ng malakas at mabilis?

“Hmm, s-sige. Pipilitin kong huwag siyang ngitian at huwag makipagtawanan sa kanya.”

“Huwag mong pilitin o subukan, honey, basta gawin mo na lang.” He commanded.

“Yes sir!” Nakangiting sabi niya at sumaludo dito na ikinatawa nito. This is what he likes, right? To smile and laugh with her… Only to her.

NANG MAKITA ni Hon-Hon si Carter na lumabas ng mayor na pinto ay kaagad niyang hinawakan si Neil sa braso at pilit na sinasama upang makapagpaalam sa kaibigan.

“Carter!” Tawag pansin niya at nilingon naman sila.

“Oh, hi.” Tipid lang nitong bati at inilagay na ang suitcase sa compartment. Naalala niyang suitcase iyon ni Kira.

“Magsasabay kayong umuwi ng Manila ni Kira?”

“Yes, ate Hon.” Ang kalalabas lang sa mayor na pinto na si Kira ang nagkumpirma. Nakasuot ito ng pulang summer dress.

Tumango-tango siya. “Mag-iingat kayo sa byahe.”

“We will. Kayo din ni Kuya Neil.” Lumapit sa kanya ang babae at humalik sa pisngi niya. Tapos ay kay Neil, yumakap. “Kuya, bibisita ako sa condo mo sa Manila ha.”

“Yes sure, sweetheart.” Neil hug her back. “Mag-ingat ka sa gagong ’yan.” Dinuro nito si Carter na nakasandal sa pinto ng sasakyan nito.

“I’m harmless.” Carter said with a smirk. “I will take care of your sister, Neil. Kilala mo naman ako.”

“Kilalang-kilala kita, Carter.” Seryoso ang tinig ni Neil, saka bumaling kay Kira. “Kapag may ginawa sa iyong katarantaduhan ’yan, sabihin mo lang sa akin. Ako mismo ang babaril diyan.”

Maarteng tumawa si Kira. “I promise, Kuya, I will tell you if Carter is not good to me. Aalis na kami.” Muling yumakap kay Neil bago pumasok sa front passenger seat na pinagbuksan ni Carter.

“Bye, Hon-Hon. Hope to see you again.” Anang ng lalaki.

“Gago wala ng susunod.” Sikmat naman ni Neil na pasimple niyang kinurot sa tagiliran. “What?” He was frowning at her.

“Ang bad mo talaga.” Halos pabulong na lang iyon dahil nakamasid sa kanila ang mga kasambahay.

“Ayusin mo pagmamaneho mo.” Duro ulit nito sa kaibigan. “Umalis na kayo.”

“Yes Sir! Aalis na.” May himig sarkasmo iyon bago kumaway sa kanila si Carter at Kira saka tuluyang pinausad ang sasakyan palabas ng gate.

Pagkapasok nila sa bahay ay naabutan nila ang ina ni Neil sa kusina. Mukhang hindi nito gusting makita na umalis si Kira.

“Kayo ba Neil, kailan kayo aalis ni Hon-Hon?” Tanong ng ginang, may halong pagtatampo at pait.

Naupo si Neil sa bakanteng upuan. “Bakit Ma? Pinapaalis mo na ba kami?”

“Kung aalis kayo ay hindi ko naman kayo pipigilan. Malalaki na kayo—”

“Hindi pa kami aalis. We will stay here until…maybe next week, Ma.” Umawang ang labi niya sa pahayag na iyon ng binata ngunit hindi naman siya nakapagsalita na.

“Talaga anak? Tamang-tama at Fiesta dito sa susunod na Linggo!” Sumigla ang boses ng ina ng binata at maligaya siya na makita ang aliwalas sa mukha nito.

“Gusto ko kasing maranasan ni Hon-Hon ang kapistahan dito at isa pa may ipapakilala ako sa kanya.” Bumaling sa kanya si Neil at magaan siyang ngitian. “Is that okey to you, hon?” Marahan siyang tumango bilang sagot, tila nahipnotismo ng malamlam nitong mga mata.

Bihira lang ang pagkakataon na ito kaya sasamantalahin niya na basta kasama niya si Neil…pero sino ang ipapakilala nito sa kanya?

19 ~ Because that’s Love

Chapter Nineteen

TOTOO nga pala talaga ’yung sinasabi nila na kapag kasama mo ang taong mahal mo para bang ayaw mo ng tumakbo pa ang oras, para bang mas gusto mong huminto na lang ’yon o kaya ay bumagal ang takbo niyon para masulit ang bawat segundo na kasama mo siya. And that’s what Hon-Hon does, sinusulit niya ang bawat oras na kasama si Neil lalo na kapag silang dalawa lang. Tulad ngayon, magsisimba sila ng binata.

Nakailang palit na siya ng damit pero hindi pa din siya ma-satisfy sa itsura niya. Gabi ang misa, salubong sa kapistahan kinabukasan. Dumako ang mata niya sa cellphone na nasa side table ng kama. Kinuha niya iyon at sinagot ng makitang si Gia ang caller.

“Hello Gia? Napatawag ka?”

“At kung hindi ako tatawag ay hindi ka din tatawag Hon-Hon.” Napangiwi siya sa sermon ng kabilang linya. Nakalimutan niya ng tawagan ang kaibigan simula ng dumating sila ni Neil sa bahay ng mga ito.

“Pasensya na, na-busy lang. And I’m enjoying my vacation with Neil.”

“Bakasyon lang ba o tinanan ka na ng lalaking ’yan?!”

“Gia! Ano ba ’yang sinasabi mo?!” Pero aminin man niya o hindi ay tila kinilabutan siya sa paratang ng kaibigan. Paano kung tanan talaga ang ginagawa nila ni Neil? Hindi naman siguro! Bakasyon lang. Tama, bakasyon lang. “Wala sa isip namin ni Neil ang pagtatanan. Nagbabakasyon lang siya dito sa bahay nila. Ipinakilala niya ako sa kapatid at Mama niya—”

“See? Tinanan ka na nga ng lalaking ’yan, Hon-Hon!” Napapikit siya sa naghuhumirantadong boses nito. “Baka pagbalik mo dito sa Manila ay buntis ka na!”

“Gia!” Saway niya. “Huwag ka ngang over acting diyan. Kung gusto mo sumunod ka dito para alam mo ang sitwasyon namin ni Neil. Hindi kami nagtanan.” Hindi ito umimik. “At kung sakaling tama ka nga, syempre sasabihin ko sa iyo. Ikaw lang ang nag-iisa kong kaibigan eh.”

Gia let out a loud defeated breath. “Promise ha? Sabihin mo sa akin kung tanan na ’yang ginagawa niyo ni Neil.” Tumango-tango siya kahit hindi nito nakikita. “At kung buntis ka ay sabihin—”

“Argh! Walang buntis, okey?”

“Baka lang naman. Gusto ko lang malaman kung magkakaro’n na ako ng inaanak.” Bumungisngis pa ito na ikinatawa niya din.

“Sira ka talaga! Oh sige na, mag-usap na lang ulit tayo. Magsisimba pa kami ni Neil.”

“Okey, enjoy your vacation at mag-iingat ka diyan.”

“Yes. Ikaw din, mag-iingat.” Iyon lang at naputol na ang tawag. Nangingiti na binaba niya ulit ang cellphone at sinuot na ang kulang navy blue dress na hanggang baba ng tuhod niya, pinarisan niya iyon ng flat dollshoes bago lumabas ng silid.

MARAMI ng tao sa loob at labas ng simbahan nang makarating sila ni Neil. Silang dalawa lang ang nagsimba dahil ang ina daw nito ay bukas ng umaga pa magsisimba. Pareho sila ng binata na tahimik na iginagala ang mata kung may bakanteng upuan pa pero wala na silang makita.

“Miss, dito ka na lang umupo.” Ang lalaki sa kanan bahagi niya ay tumayo at in-offer ang upuan nito sa kanya. Tinignan niya si Neil, wala naman itong imik kaya naupo na din siya.

“Salamat.”

“Basta sa tulad mong maganda, walang problema.”

Napangiwi siya sa patutsadang iyon at pagkakita niya kay Neil ay magkasalubong ang kilay nitong nakatingin sa lalaki.

“What did you say?” Neil asked using his cold voice as he stare coldly at the man.

Mukhang napansin iyon ng lalaki. “Ah, ang sabi ko po maganda ang girlfriend niyo.” Then he excused himself to them.

Pasimple niyang pinitik ang kamay ni Neil na nakatayo sa gilid niya. Bumaba ang atensyon nito sa kanya.

“What?” Iritado ito.

“Nagsusungit ka na naman.”

“Tama lang ’yon sa kanya.” Pinaikot niya ang mata. Ang lalaking ito talaga! “Walang ibang pwedeng magsabi sa iyo ng maganda ka kundi ako lang.” Napalunok siya at pilit itinatago ang kung anong kumiliti sa ugat niya dahil sa sinabi nito.

Ilan araw niya ng napapansin ang pagiging mahigpit sa kanya ni Neil. Binawalan nga din siya nitong makipag-usap sa hardinero at ibang magsasaka. Nakakaloka.

Kapwa sila tahimik hanggang sa kinailangan niyang tumayo dahil maghahawak sila ng kamay ni Neil para sa isang kanta. Maingat na hinawakan nito ang kamay niya at bahagyang inangat. Mabuti na lang at sa kaliwang bahagi niya ay babae ang katabi niya kung hindi ay baka sungitan na naman nito.

Ang mainit at medyo may kagaspangan nitong palad at ang pagbaba ng tingin nito sa kanya ay tila dinala siya sa mundong silang dalawa lang ang nando’n. Ang musika na nanggagaling sa mga tao ay tila naging music background nila ng matagpuan ang mga sariling nakangiti sa isa’t-isa.

Siguro ito ’yung tinatawag na nawawala sila sa totoong mundo kapag tinignan na nila ang sarili nilang mundo na makikita lang sa mga mata nila.

“Peace be with us…” Neil suddenly tilt his head closer as he whispered that words. “…honey.”

Bigla ay napakurap siya ng dumampi ang labi nito sa gilid ng labi niya.

“P-peace…” Pilit ang ngiti niya, inaahon ang sarili sa mundong gawa-gawa niya lang.

“Mauna na tayong lumabas para hindi natin masabayan ang dagsa ng tao.” Anito at hindi binitawan ang kamay niya hanggang sa makalabas sila ng simbahan.

Inilinga niya ang paligid ng may maamoy ang ilong niya. Amoy bibingka!

“Neil, sandali!” Huminto siya sa paglalakad kaya napahinto din ito.

“Bakit?”

“Ahm,” Nahihiya siyang magpabili pero kakapalan niya na ang mukha niya. Pakiramdam niya talaga ay bigla siyang naglaway sa bibingka. “Gusto ko ng bibingka.”

Neil chuckled, amuse. “Okey, let’s buy then.”

“Thank you!” Napayakap pa siya sa binata sa tuwa at nagmamadaling tinungo ang nagtitinda ng pagkain na iyon. Malapit na rin kasing mag pasko kaya siguro ay may bibingka na. “Ate, pabili po ako ng bibingka.”

“Ilan Miss?”

“Bente piraso po.” Napatingin ulit sa kanya ang tindera, tila nabingi.

“Ilan ho?”

“Bente po.” Tumango-tango naman ito ng masiguradong hindi siya nagbibiro.

“You like that?” Nasa gilid niya na si Neil.

“Not really, pero natatakam ako eh.”

“Halata nga. Ang dami mong binili.” Tumawa ito ng maiksi.

“Bibigyan ko si Ma—I mean si Tita at si Aling Yolly pati ang iba pang kasambahay at ang hardinero.”

“Baka mabitin ka?”

Hon-Hon pursed her lips. “Hmm, pwede pa naman ako bumili kapag nabitin ako di ba?”

“Oo naman.” Tumango-tango siya at hindi na pinansin si Neil ng maiabot na sa kanya ang bibingka. Binayaran na nito iyon at nagpunta na sila sa sasakyan nito.

Hanggang sa loob ng kotse ay panay lang ang kain niya. Pakiramdam niya napunan na ng bibingka ang pagtatakam niya. Nakarating na sila sa bahay ng mga ito ay hindi niya na nakuha pang pansinin ang binata.

“Oh, nandito na pala kayo.” Nagmano siya sa Mama ni Neil.

“Opo,” Kinuha niya sa plastic ang isang bibingka. “Para sa inyo po.”

“Salamat hija.” Anito ng tinanggap ang pagkain.

“Wait lang po ha? Ibibigay ko lang po itong iba kina aling Yolly.”

“Go ahead, Hon-Hon.”

Kumakain siya ng bibingka ng magpunta sa maids quarter. Gusto niyang ipamahagi sa mga kasambahay kung gaano kasarap ang bibingka. Kahit man lang sa pagbibigay ng pasalubong ay magantihan niya ang magandang pakikitungo sa kanya ng mga tao do’n.

SINUNDAN niya ng tingin si Hon-Hon na papunta sa maids quarter. Napailing-iling na lang siya, hindi talaga ito makasarili. Isa sa tipo niya sa babae ay gano’n, mahilig magbigay o magbahagi, hindi madamot… And that’s Honesty Velasquez.

“Napakabait na bata.” Nangingiti na sabi ng ina habang kinakain ang bibingka na bigay ni Hon-Hon. “At napaka lambing pa, ano, Neil?”

He turned on the tv using the remote control. “Yea.” Hon-Hon is very kind and sweet. Gusto niya kapag nilalambing siya ng dalaga. Gumagaan kasi ang pakiramdam niya.

“Ano ba ang espesyal sa bibingka na ito? At ang dami niyo yatang binili?”

“Si Hon-Hon ang may gusto niyan.”

“Talaga? Hindi kaya at magkakaapo na ako?” Automatiko na lumipad ang mata niya sa ina. “Naglilihi na yata si Hon-Hon…”

Ewan niya pero pinaghalong kaba at excitement ang dumadagan sa dibdib niya sa ideyang iyon. Tumikhim-tikhim siya, bigla ang pagbara ng lalamunan niya. Binilang niya sa isip ang unang araw na may namagitan sa kanila ng dalaga. Wala pa halos isang buwan iyon at nagpatuloy lang ulit ang namagitan sa kanila nitong mga nagdaang araw.

“It’s too early for that.” Sagot niya ng makumpirma na hindi pa dapat naglilihi si Hon-Hon kung buntis man ito. Hindi din naman malabong mangyari dahil hindi sila gumagamit ng proteksyon.

“Kung gano’n dapat ay bilis-bilisan mo na, Neil. Hindi na ako bumabata, aba. Gusto ko ng makita ang apo ko.” He groaned. Ni hindi nga pumasok sa isip niya ang bagay na iyon pero hindi niya ipagkakaila na gusto niyang magkaanak. That’s normal. “Kung kay Kira naman, wala pa akong aasahan do’n. Kaya sa inyo na lang ako ni Hon-Hon aasa.”

“Matulog ka na, Ma. Maaga ka pa bukas.” Bagkos ay sabi niya. Pinuputol ang usapan nila.

“Mabuti pa nga at ng hindi ako ma-stress kakaisip kung kailan ako magkakaapo.”

KUMATOK si Hon-Hon sa pinto ng maids quarter at kaagad naman siyang pinagbuksan. Mabuti at mga gising pa.

“Ma’am, Hon-Hon, may kailangan po ba kayo?” Si Lucy ang nagbukas ng pinto. Hindi sila naglalayo ng edad ng babae.

“Wala naman, ibibigay ko lang sana ang mga ’to sa inyo.” Kumuha siya ng pitong bibingka. “Pakibigyan na lang si Mang Robert at Gastor.” Tukoy niya sa hardinero at tsuper, sa kabilang silid naman, magkasama. Hindi niya na kakatukin dahil baka magsungit na naman sa kanya si Neil.

“Sige po. Maraming salamat dito sa bibingka, Ma’am.”

Tumango lang siya at ngumiti bago bumalik sa sala. Naabutan niya do’n si Neil na mag-isa na lang, nanonood ng balita sa TV. Tumabi siya dito, inilapag ang mga bibingka sa center table.

“Nabusog ka ba?”

“Medyo.” Natatawang sagot niya. “Bukas ko naman ’yan kakainin.” Nakatingin lang sa kanya ang binata. Nitong mga nakalipas na araw ay mas napapadalas na nahuhuli niya ang binata na nakatitig sa kanya, kapag nahuli niya naman ay ngingitian lang siya pero mas madalas ay iniiwas ang tingin sa kanya. “May dumi ba ako sa mukha?”

Neil smirked. “Wala.”

“Eh bakit mo ako tinititigan ng ganyan?”

Inilapit nito ang mukha sa kanya. ’Yung tipong parang hahalikan na siya. Pero alam niyang hindi naman nito iyon gagawin lalo at may makakakita. But who knows?

“Ang ganda mo kasi…” Antimano, bumilis ang tibok ng puso niya lalo na ng dampian nito ng halik ang labi niya. Dumagdag sa nakakakiliting sensasyon ang pagtama ng bigote nito sa balat niya.

Bakit kailangan nitong gawin ang mga ganitong bagay? Nahuhulog tuloy siya lalo. Sana lang ay kapag hulog na hulog na siya ay saluhin siya ni Neil. Ayaw niyang lumagapak, siguradong masakit iyon.

MULA SA TERESA ng bahay ng pamilya Perez ay tinatanaw niya si Neil sa may palayan, nakahubad-baro ang pang-itaas nito at nakasuot ng faded ripped jeans. Tumutulong ito sa pagsasaka. Alas nuebe na ng umaga at siguradong masakit na sa balat ang sikat ng araw.

Mula sa pagkakayuko ay tumuwid ito ng tayo, tapos ay kinawayan siya. Ang sikat ng araw ay tumatama sa matipuno nitong katawan. Pinapatunayan lamang na mas nakakalalaking tignan ang tan skin. Kung naging babaero lang ito, siguradong maraming puso ang mabibigo nito.

Kahit pa nginitian siya ni Neil ay sinimangutan niya lang. Hindi kasi ito pumayag na magsaka siya o magpunta man lang sa palayan. Kung bakit, ay hindi niya alam.

“Hay, ang kisig po talaga ni Sir Neil, ’no.”  Gusto niyang irapan si Lucy sa papuri nito. Pinigil niya lang ang sarili, hindi dapat siya nagseselos basta-basta. Naglapag ito ng malamig na maiinom sa lamesa para sa kanya at kay Neil. “Ang swerte mo, Ma’am.”

“Hah?”

“Nang mawala po kasi si Miss Tanya ay hindi na muling nagka nobya pa si Sir Neil. Mabuti na lang at nakilala ka niya.”

Hindi niya alam kung magpapasalamat ba siya dahil madaldal itong si Lucy o hindi.

“Hindi niya naman ako nobya.”

“Naku, Ma’am! Huwag mo na pong i-deny. Bagay naman po kayo ni Sir. Masaya nga si Madam dahil nakikita niya ng bumabalik na sa dati si Sir Neil. Ngumingiti na ulit siya. Salamat po sa pagpapangiti sa kanya.”

That words put a smile on her lips. Napapangiti niya nga talaga si Neil, pero sapat ba iyon upang makaahon ito sa mapait na nakaraan?

“Alam mo Lucy, ginawa ko ng misyon na pangitiin ’yang amo mo. Siya naman din ang nagsabi sa akin na lahat ng tao ay may misyon sa mundo. Siguro ito ang misyon ko, ang pangitiin siya, patawanin siya at iparamdam sa kanya na may kasama siya sa laban ng buhay niya.” Ngumiti siya ng muling bumaling sa kanya ang binata. Ipinako niya ang tingin sa lalaking mahal niya. “Gusto kong maramdaman niya na hindi na siya nag-iisa. Hindi niya na kailangan solohin ang problema niya at hindi niya na kailangan sarilihin ’yung sakit na nararamdaman niya kasi nandito ako… Nandito ako handang maging sandalan niya.” Sinasabi niya iyon habang nakatingin kay Neil ng may halong pagmamahal at lungkot. Lungkot dahil alam niyang wala pa siyang pag-asa. “…Nandito ako na handang tuyuin ang mga luha niya… Handang pawiin ang sakit sa puso niya at higit sa lahat ay nandito ako na magmamahal sa kanya kahit alam kong hindi niya pa kayang buksan ang puso niya sa iba.”

Habang tumatagal, mas lumalalim ’yung pagmamahal niya kay Neil. Habang lumalalim, mas nakakatakot. Natatakot siya sa ano ang pwede niya pang gawin at ibigay para lang sa pagmamahal na iyon.

“Pinapaiyak mo naman ako, Ma’am. Grabe po kayo magmahal. Ang swerte po sa inyo ni Sir.” Kita niya sa gilid ng mata niya na nagpupunas ng luha si Lucy. Hindi niya ito magawang tignan ng lubusan dahil nakapako lang ang mata niya sa lalaking mahal niya na naglalakad na palapit sa gawi nila.

“Gano’n talaga ang nagmamahal…” Mahina ang boses niya pero hindi ang pintig ng puso niya. Pumipintig iyon sa pinaghalong sakit at saya. Maaari pala talagang mangyari iyon. “…Handa mong isakripisyo ang mga bagay-bagay kahit alam mong sa huli ay hindi ka sigurado kung ang pagmamahal na ibinigay mo sa kanya ay tutumbasan niya… Na kung ang bawat isinakripisyo mo ba ay sapat na para mahalin ka din niya. Lalo pa kung alam mong sa simula pa lang ang puso niya ay pag-aari pa ng iba.”

20 ~ Why?

Chapter Twenty

“I MISSED baby Z…” Malungkot na nakatingin siya sa malaking teddy bear na kulay navy blue. Nasa peryehan sila ni Neil. “I missed hugging her…” That navy blue Teddy bear reminds her of their baby Z. She sighed sadly.

Kaninang umaga nang matapos si Neil tumulong sa pagsasaka ay nagpunta sila sa simbahan upang saksihan ang pagdating ng mga santo na galing sa parada. At nang mag tanghalian naman ay bumalik na sila ng bahay upang kumain kasama ang ibang mga bisita, mga kasambahay at mga katuwang sa negosyo ng pamilya, iyon ay ang palayan.

Ang pamilya Perez ay nag-aangkat ng bigas sa Manila at sa iba pang lalawigan ng Quezon Province, kung nasaan sila ngayon. Nalaman niya lahat ang mga ’yon ngayong araw lang nang ibahagi sa kanya ni Neil. Kaya pala malawak ang lupain ng palayan ng mga ito.

“We could buy another big Teddy bear if you miss hugging baby Z.” Si Neil na mukhang nababahala sa itsura niya.

Nakalumbaba na siya sa lamesa. Nagpahinga lang siya saglit dahil kanina pa panay ang lakad nila. Sumakit na ang mga paa niya.

“Iyon na lang kaya?” Itinuro niya ang navy blue teddy bear.

Kung paano nila naiuwi si baby Z, mukhang gano’n din ang gagawin nila para maiuwi ang navy blue bear. Babaril na naman ng mga laruan, pero this time mga maliliit na baboy na laruan ang dapat patumbahin.

“Gusto mo ’yon?” Malambing ang boses ni Neil. Tumango-tango siya. “Okey, i-uwi natin ang teddy bear na ’yon.”

Lumapad ang ngiti niya at nagmamadaling kuminyapit sa braso ni Neil. “Tara!”

Nagpunta sila kung nasaan ang teddy bear. Kaagad naman silang binigyan ng atensyon ng nagbabantay.

“Sir, subukan mo na…para sa girlfriend mo.”

Pasimple niyang sinulyapan ang binata kung ano reaksyon nito, palagi talaga silang napagkakamalan na magkasintahan eh. Nasanay na lang siya, ewan niya lang kay Neil. Sanay na rin yata ito, wala naman siyang nakitang negatibong ekspresyon sa mukha nito.

“Paano namin makukuha ang malaking teddy bear na ’yan?”

“Madali lang, Sir.” Lumapit ang nagbabantay sa mga target. “Patumbahin niyo lang itong mga baboy ng walang mintis.”

“Kayang-kaya mo ’yan, hon!” Natutuwang sabi niya kay Neil. Nangingiti naman sa kanya ang peryante.

“Gusto mo, Madam, ikaw muna ang sumubok bago si Sir.” Suhestiyon pa nito.

Nag-isip siya saglit. Wala naman siyang alam sa pagbaril hindi tulad nitong kasama niya. Sisiw lang dito ang pagpapatumba sa target.

“Pwede din, hon.” Tumango-tango si Neil, hinihimas ng hinlalaki nito ang ibaba ng baba habang nakatingin sa mga target, tila sinusukat ang pagitan ng bawat baboy na laruan. “You should try it.”

“Pero…”

“There’s no harm in trying, honey. Always remember that.”

“Hmm! Sige na nga!” Inilahad niya ang kamay. “Give me the gun, Kuya.”

Nagkukumahog na kinuha ng peryante ang pellet gun at ibinigay sa kanya. Kinuha niya iyon at nagpapa-cute na nginitan si Neil.

“What’s with that smile, Miss Honesty?”

“Help me… Please, hon…” She said, batting her eyelashes. Nakita niyang simpleng kinagat nito ang pang-ibabang labi, tila pinipigilan ang mapangiti.

“Sure.”

Pumuwesto ito sa likuran niya at mula sa gilid ng bewang niya ay dumulas ang kamay ni Neil papunta sa tiyan niya tapos ay marahan na hinapit siya palapit dito. Ramdam niya ang matigas na dibdib at tiyan nito sa likod niya.

Paulit-ulit siyang lihim na napapalunok dahil sa pagdidikit masyado ng katawan nila sa pampublikong lugar. Kahit ang hangin ay wala ng espasyo. Pakiramdam niya ay panghihinaaan siya ng tuhod nang ang dalawang kamay nito ay dumulas paangat sa mga braso niya hanggang sa huminto iyon sa mga kamay niyang may hawak ng baril. It looks like he’s hugging her from behind.

“G-guide me…” Garalgal ang boses niya, naapektuhan na ng pagdidikit ng katawan nila.

“You have to look at the target first and foremost.” Paos na sabi nito, nasa ibabaw ng kaliwang balikat niya nakapatong ang baba nito. Sana lang ay magawa niya ng maayos ang ipapagawa nito, nanlalambot ang tuhod niya.

“O-okey.”

Naka-hang ang mga kamay nila. Nakatutok na ang baril sa target sa harap nila, ilang metro ang layo.

“Dapat ay kaya mong sukatin ang layo o pagitan niyo ng target mo. Hindi ka dapat sumablay sa usaping ’yon kung hindi…magiging useless ang bala mo dahil hindi tatama sa kanya.” Useless ang paghugot niya ng hangin sa dibdib dahil hindi nababawasan ang malakas na pagpintig ng puso niya dahil tumatama sa leeg niya ang mainit na hininga ni Neil. Nag-iinit siya sa kiliting hatid niyon! “Kapag nasigurado mo na na tatamaan mo ang target, humugot ka ng hangin sa dibdib mo, para mas lalo kang kumalma. Now, breath, honey.”

Paulit-ulit niya na ngang ginagawa ang paglalabas ng hangin kanina pa pero bakit hindi niya mapakalma ang puso niya?

Naglabas siya ng hangin sa dibdib. “K-kalmado na ako.” Napangiwi siya ng nautal pa siya.

“Parang hindi.” Neil let out a short amusing laugh under her neck. Pati yata ang balahibo sa batok niya ay nagsitaasan dahil sa mainit nitong hininga na pinagpipiyestahan ang leeg niya.

“Naman Neil eh!”

“Okey.” Natatawa pa din ito. “Next is, you have to trust yourself and your ability, always. Kailangan ’yon para mas magawa mo ng maayos ang trabaho mo.” Tumango siya, iyon lang muna ang kaya niyang gawin. “Then,” Lumapat ang hintuturo nito sa gatilyo, pinatungan ang daliri niya. “Bawal ang pasmado sa larangan ng pagbabaril, I’m glad that you’re not.” Nangiti siya. Mabuti na lang at hindi siya pasmado pero pakiramdam niya ay nanginginig ang daliri niya! “…Slowly, pull the trigger once you are ready to shoot your target.”

Dahan-dahan na kinalabit nila pareho ang gatilyo habang nakatutok ang mata sa target. Gumuhit ang masayang ngiti sa labi niya ng tumumba iyon.

“Yey! One point!” She exclaim happily.

“Good job, hon! Let’s proceed to the next target.”

Inulit lang nila ang ginawa nila kanina. Hindi niya na muna inintindi ang malakas na tibok ng puso niya, ang panghihina ng tuhod niya at ang maraming pares ng matang nanonood sa kanila ni Neil.

She’s enjoying what they’re doing. Walang puwang ang negatibong bagay sa isip niya sa mga sandaling iyon dahil ang tanging isinisigaw ng puso niya ay ang maging masaya kasama ang lalaking lihim niyang minamahal.

“WHY YOU don’t answer the call?” Tanong ni Neil nang hinayaan niya lang na tumunog ang cellphone niyang nakapatong sa dashboard, hanggang sa matapos ang pagtunog niyon ay hindi niya talaga sinagot. Tumatawag sa Skype ang mommy niya kaya lang ay nasa byahe sila ni Neil, papunta sa sinasabi nitong ipapakilala sa kanya. Kailangan niya daw munang makilala iyon bago sila bumalik ng Manila. “It’s your mom, right?”

“Yes,” She was biting her thumbnail when her phone rang again.

“Answer it.” Anitong may autoridad sa boses.

Nagdadalawang isip siya kung sasagutin iyon o hindi, kasama niya pa naman si Neil at kapag nalaman iyon ng nanay niya ay siguradong iisipin nito na kasintahan niya ang binata, nakakahiya iyon. Nang hindi niya pa din sinagot iyon ay si Neil mismo ang nag-abot ng cellphone niya then press the answer button.

“Neil!”

Mabilis na ibinigay nito sa kanya ang aparato.

“Ano ka bang bata ka? Bakit ang tagal mong sagutin?” Ang mommy niya iyon, nakakunot ang noo na nakikita niya sa screen.

“Nasa byahe ako, mom. Pwede bang mamaya na po tayo mag-usap? Ako ang tatawag, promise.” Sinulyapan niya si Neil, ang atensyon nito ay nasa kalsada lang.

“Hindi mo man lang ba muna kami kakamustahin?” Madamdamin ang boses nito. “We miss you, anak.”

Ngumuso siya. Namimiss niya na din ang magulang, magdadalawang buwan na ng huli niyang makasama ang mga ito. Hon-Hon sighed.

“I miss you too and dad.” Nangulila bigla ang boses niya. “Okey na ba si dad? Tuluyan na ba ang pag-galing niya? Nakakapag jogging na ba ulit siya?”

Her mother smile at her, hinahaplos ang puso niya. “Okey na ang daddy mo, kaya huwag ka ng mag-alala. Actually, kaya nga ako tumawag sayo para sabihin na bukas ay lilipad kami diyan sa Pilipinas…” Nanlaki bigla ang mata niya sa pagkabigla at sorpresa. “We will stay there until Christmas, we want to spend Christmas with you. Hindi tayo magkakasama nung nakaraang taon dahil hindi kami nakauwi diyan at ikaw naman ay nagtampo kaya hindi ka din nagpunta dito sa Paris kahit anong pilit namin sa iyo.”

Tumango-tango siya, sumasang-ayon. Mukhang bumabawi sa kanya ang magulang. Masaya siya sa balitang natanggap.

“Excited na akong makita kayo, mom!”

“Kami din anak…” Maya-maya lang ay kumukunot na naman ang noo ng ina. “Saan ka ba papunta? Bakit hindi ang sasakyan mo ang gamit mo? Who’s with you, Hon-Hon? Who’s driving?” Sunud-sunod na tanong nito na nakapagpangiwi sa kanya. “Honesty!”

“May kasama ako, mom.” Tila nataranta siya bigla ng tawagin siya sa tunay niyang pangalan.

“Sino?”

Tinignan niya si Neil. Pasimple niya itong kinalabit upang kunin ang atensyon.

“Yes?”

“Okey lang ba makita ka ng mommy ko?” She mouthed at him. Malay niya ba kung hindi naman interesado ang binata na makilala ang magulang niya? Kaya niya tinanong.

“Ikaw ang bahala.” Parang masama ang loob na sabi nito. “Kung gusto mo lang.”

Nag-aalangan man ay bahagyang iniharap niya ang cellphone kay Neil.

“Ang gwapo naman ng driver mo, anak.” Anang ina niya na maiksing ikinatawa ng binata.

Inilapag niya sa dashboard ang cellphone para pareho na sila ni Neil ang nakikita.

“Hindi ko siya driver, Mom.”

“Ano lang? Boyfriend mo?”

“Mom!” Nahihiya na inihilamos niya ang mukha gamit ang palad. “He’s Neil, my f-friend…” Nagkaro’n bigla ng bara sa lalamunan niya. Tama naman ang pagpapakilala niya, di ba? Magkaibigan lang naman talaga sila ng binata.

“Hello Neil!” Her mother waved her hand. “I want to meet you personally.” She close her eyes tightly. Ito na nga ba ang sinasabi niya!

“Wala pong problema. I would like to meet you too and your husband.” Isa pa ’tong lalaking ’to!

“I will call later, mom.” Putol niya sa pag-uusap ng dalawa dahil baka saan pa mapunta. “Please let me know the time you will land in NAIA. Okey?”

“I will, anak. Mag-iingat kayo ni Neil.”

Tumango siya. “Opo, mag-ingat din po kayo ni dad.” Nag-flying kiss pa siya na ikinatawa ng ina bago tuluyang pinutol ang tawag. Napasandal siya sa upuan.

“Only child ka?” Bumaling siya kay Neil sa tanong nito.

“Oo eh.”

“Kaya pala may pagka matigas ang ulo mo.” So, napapansin din pala nito na matigas ang ulo niya paminsan-minsan? Aminado naman siya at normal lang naman din sa tao ang ugaling iyon. “But that’s okey, I can handle you being a hardheaded woman.”

Sumilay ang ngiti sa labi niya na kaagad niyang sinupil, nahihiya na makita nito ang itinatagong kilig niya. He can handle her? Why it sounds good to her?

KINAKABAHAN, iyon ang nararamdaman ni Hon-Hon sa mga sandaling iyon nang igala niya ang tingin sa paligid sa labas ng bintana ng sasakyan.

Ang malayang hampas ng mga dahon sa puno, ang kakaibang atmospera sa kapaligiran at ang mga puting semento na hugis parisukat na natatanaw niya na nakalapag sa Bermuda grass ay naghuhumiyaw ng nakakabinging katahimikan.

At mas lalong umahon ang kaba sa dibdib niya ng pumasok ang sasakyan sa isang pribadong lugar himlayan. Kung bakit siya kinakabahan? Ay hindi niya alam. Hindi dapat kaba ang maramdaman niya!

“N-Neil…” Automatiko na napakapit siya sa braso ng binata, nagbabakasali na mabawasan ang kaba sa dibdib niya. “W-why are we…” Hindi niya na natapos ang sasabihin niya. Parang alam niya na kung kanino siya ipapakilala ni Neil pero hindi pa din siya mapakali.

Dapat ay maging proud siya, di ba? Dahil binibigayan siya ng binata nang pagkakataon na ipakilala sa kanya ang isa sa pinaka importanteng tao sa buhay nito? Ang pinakamamahal nito? Pero bakit ang layo sa pagiging proud ang nararamdaman niya? Bakit parang dinadaganan ang puso niya ng mabigat na bagay?

“We are here because I want you to meet her.” Neil said in a low smooth voice and held her hand as he stopped the car engine. His warm palm makes her relax a bit, but it wasn’t enough to calm the whole her, because her feelings at the moment is too strong to ignore.

‘Why?’ Is the only word she wanted to ask but she couldn’t get enough strength to voice it out. Her heart is thumping very loudly that it almost hurt her.

Why Neil?

21 ~ All I Wanted

Hello to, Jenica Jiji, MM Barrameda, Cristina Reyes, Abigael Trinidad, Yel Miranda, CJ Villacote, Rose Mary Mistica, Jescelle Petonio, Margie Aguilar, Janeth Ybanez, Raquel Dela Cruz, Jhaii Elizalde, Monalisa Polindao, Allieah Libramonte, Maricar Pura, Joan Sael, Allysah Ericka SilverSmith, Angelbhere Monte de Ramos and Mhica DeSalvo. Always remember to smile for a beautiful life. :)

Chapter Twenty One

“

HINDI

KO alam kung bakit mo ito ginagawa, Neil…“ Halos pabulong na lang lumabas ang mga salitang iyon sa bibig niya. Patuloy na umaatake ang samo’t-saring emosyon dahil sa desisyon na ito ng binata. Napapikit si Neil ng mariin at isinandal ang ulo sa headrest ng inuupuan, trying not to get stress on her sudden changed of mood. “H-hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko, Neil. B-bakit kailangan ko pa siyang makilala?” Inilabas niya ang tingin sa kapagiliran, sobrang tahimik ng lugar.

“Ayaw mo ba?” May panibugho sa boses nito.

“Hindi naman sa gano’n pero…”

“Pero ano, Hon-Hon?”

Malalim siyang bumuntong hininga. Ano nga ba ang dahilan kung bakit hindi siya komportable na makilala ang babaeng minamahal nito? Dahil ba natatakot siya? Natatakot siyang makita na naman na nagdadalamhati ang binata sa nangyari? Dahil ba natatakot siya na mas doble ’yung sakit na mararamdaman niya? O dahil natatakot siya sa katotohanan na sa kabila ng pagpapangiti at pagpapatawa niya kay Neil ay hindi pa din nagbabago ang laman ng puso nito?

“N-natatakot ako, Neil…” Pag-amin niya. Napayuko siya, pinaglalaruan ang nanlalamig niyang mga daliri na nasa kandungan niya. Binitiwan na iyon ng binata.

He unbuckled his seat belt and lean closer to her again. “Look at me, honey.”

Umiling siya. Ayaw niyang makita nito ang bumalatay na takot at pait sa mukha niya. Ayaw niyang mabasa nito na nasasaktan siya dahil ayaw niyang malaman nito na sa likod ng mga mata niya, nagtatago ang lihim niyang pagmamahal para dito.

“H-hihintayin na lang kita d-dito. I will be okey here—” She stopped mid sentence as she felt his forefinger under her chin. Bahagya nitong inangat iyon upang magtama ang mga mata nila ngunit iniwas niya ang mata dito.

“Tell me, bakit ka natatakot?” May pag-aalala sa boses nito at ng ibaling niya ang tingin dito ay nakabalatay sa gwapo nitong mukha ang pag-aalala din.

Gusto niyang ipikit ang mga mata kasi umaasa na naman siya sa nakikita at naririnig niya sa binata. Akala niya ay paunti-unti ay natutulungan niya na si Neil na makawala sa nakaraan nito. Pero bakit parang walang progress ang pagtulong niya? Hindi ba sapat ang ginagawa niya?

“B-bakit mo gustong makilala ko siya?” Ni hindi niya mabanggit ang pangalan ng babaeng mahal nito. Mariin ulit itong pumikit, tumingala bago nagpakawala ng malalim na buntong hininga pero nanatiling tikom ang bibig. Naghuhumirantado na ang isip niya. Hindi niya na kayang hawakan iyon dahil sa napakaraming isiping tumatakbo do’n. It’s frustrating! “Para ano Neil? Para may kasama kang alalahanin ang nakaraan niyo? Para masaksihan mismo ng dalawa kong mata kung paano ka nanghihinayang at nasasaktan dahil sa nangyari sa inyo? Sabagay, ito naman ’yung gusto ko…” Humina ang boses niyang mapait. “I wanted to help you. I always wanted to be there when you need me. I wanted to erase all the pain in your heart…if only I have a power to do that. I wanted you to accept the fact that she’s no longer exist. I wanted you to live without her. I wanted you to forget all the memories you had with her, I wanted you to forget all her memories—”

“I won’t forget that. I will never be. Never.” Putol nito sa kanya na dumagdag lang sa kirot ng puso niya. Alam niya naman ’yon! Alam niya ’yon! Expected niya na ’yon! Pero bakit tila tinutusok-tusok pa rin ng maraming karayom ang puso niya?! Bakit kasi pinipilit niya pa rin ang gusto niya?

Tumango-tango siya, kunyari ay naiintindihan niya pa din ito. Nagbabadya ang luha sa gilid ng kanyang mga mata ngunit pilit na nilalabanang huwag tuluyang bumagsak.

“A-alam ko n-nman ’yon, Neil. M-mahirap iyon kalimutan pero kailangan para maibisan ’yung sakit…”

Siya ba? Kaya niya bang kalimutan ang masayang ala-ala nila ni Neil? Para mabawasan ’yung sakit? Hindi… Hindi niya kaya. She should’ve understand what he feels, right? Why is getting harder to understand him as time goes by?

“Kapag kinalimutan ko ang ala-ala namin, masaya man ’yon o hindi…parang kinalimutan ko na din si Tanya. Ayoko siyang makalimutan.” Hindi niya na napigilan ang pagtulo ng luha niya pero kaagad niyang pinunasan iyon, bago pa makita ni Neil na nakatingin sa kawalan. “’Yung ala-ala niya, mananatili iyon sa isip ko. May mga bagay na hindi natin kailangan kalimutan kahit gaano pa kasakit iyon o gaano pa kasaya. ’Yung mga sugat ng nakaraan, mananatiling sugat iyon ng nakaraan. That was part of our lives and it will remain as that. Kagustuhan ko na huwag siyang kalimutan dahil aminin man natin o hindi, malaki ang naging parte ni Tanya sa buhay ko at sa nakaraan ko. Totoo ’yung pagmamahal ko sa kanya kaya hindi ko basta-basta itatapon ’yon na parang isang bagay na hindi mahalaga.” Lalong naglalaglagan ang luha niya sa pisngi. Sinasampal na siya ng katotohanan na wala siyang puwang sa puso ni Neil!

“N-naiintindihan ko…” Pinipilit niyang intindihin!

“…Pero hindi ibig sabihin niyon ay hindi na ako magmamahal ng iba katulad ng pagmamahal na ibinigay ko sa kanya. Maaaring higit pa do’n ang kaya kong ibigay.” He again took a deep breath, calming himself. “Minahal ko si Tanya… At ang ala-ala niya ay mananatiling ala-ala na lang ng nakaraan. Hindi na magbabago ’yon.” Sumandal ulit ito sa upuan pero hindi inalis ang tingin sa kawalan. “At kung magmamahal man ako ng iba… Kung bubuksan ko man ang puso ko sa iba… I wanted her to know my past not because it was painful, but because it was part of my life that I don’t need to hide. But if she doesn’t have enough strength to accept my past and the fact that Tanya was part of me, maybe, maybe she’s not the right one for me. Maybe she’s not the right woman that God destined to be with me.” Malamlam ang mga mata ni Neil nang bumaling sa kanya. May emosyon do’n na hindi niya magawang pangalanan. “…I will choose the woman who will accept not only me, not only the mistakes I made, not only my weakness, but also… my past.”

“Dahil ang totoong nagmamahal, handang tanggapin ang lahat kahit masakit? Gano’n ba?” Garalgal ang boses niya wala na siyang pakialam kahit marinig iyon ni Neil.

“Kahit gaano pa ’yan kasakit, titiisin mo kasi mahal mo…”

“Kaya nga natiis mo ng ilang taon ’yung sakit…kasi mahal mo siya.” Mapait na bulong niya pero narinig nito ’yon.

“Tapos na ang pagtitiis ko, Hon-Hon.” Nagtatanong ang mga hilam niyang mata nang balingan ang binata. He was frowning worriedly at her. “Why do you have to cry like that?”

Napasimangot siya. Piping ginagamot ang sakit sa puso niya. “H-huwag mo na lang pansinin. Nadala lang ako.”

“I’m sorry…” Masinsinan na hingi nito ng paumanhin. “Hindi ko gusto na makita kang umiiyak kaya hindi kita tinitignan kanina.”

“A-ayos lang…”

“Alam kong hindi ayos sa iyo ’yon…but that’s the reality. My past was part of my life. Tanya was part of me and her memories.”

“Nakaraan na iyon, tanggapin na lang…” Malungkot na sabi niya. Tinatanggap ng buong puso ang sakit ng katotohanan na nasa harap niya.

“Tinatanggap mo ba ako at ang nakaraan ko?” Mahinang tanong nito na halos hindi niya na marinig. Ang tunog ng boses nito ay pinaghalong umaasa at nangangamba.

“Neil…” Aniya sa tinig na hindi na dapat tinatanong ang ganyang klaseng tanong sa kanya.

“I wanna hear it, Miss Honesty Velasquez.” He was using his authoritative voice at her. “Do you accept me and my past?”

Hon-Hon unbuckled her seat belt. “I want to meet her.” Instead, she said bravely.

Binuksan niya ang pinto ng sasakyan saka lumabas. Kaagad na humampas sa kanya ang kakaibang lamig ng hangin. Ang katahimikan ay bumibingi sa kanya pero kailangan niyang gawin ito. Kailangan niyang harapin ang takot niya at ito na ’yon!

Nang lumabas si Neil ng sasakyan may dala na itong boque of flowers. Ni hindi niya man lang iyon napansin kanina.

“These are her favorite flowers. Tulips and Lily.” Tahimik lang siyang tumango, isinantabi ang inggit na nadarama dahil ilan taon na ang nakalipas ay alam pa din ng binata ang paboritong bulaklak ng babae. “She had a flower shop business, anyway.”

“S-she loves flowers…” Naglalakad na sila ni Neil. Sa dinadaanan lang siya nila nakatingin.

“Yea,”

Tumigil siya sa paglalakad ng huminto si Neil sa tapat ng parisukat na semento, nakaukit do’n ang pangalan ng babaeng mahal nito. Inilapag ng binata ang bulaklak sa ibabaw niyon at naupo pero siya ay nanatiling nakatayo.

“H-Hello, T-Tanya.” God knows how awkward it was to greet her. Pero hindi niya alam ang tama o paano babatiin ang taong nasa langit na. Siguradong nakatanaw sa kanila ngayon si Tanya mula sa taas.

She heard Neil chuckled after she greeted his ex-fiance. “I want to stay here for an hour, so you better seat beside me, Hon-Hon.” Napilitan na naupo siya sa tabi ng binata. Marahan nitong hinaplos ang nakaukit na pangalan ni Tanya na para bang mukha ng babae ang hinahaplos nito. Nakakalungkot. Iyon ang pakiramdam na bumabalot sa kanya sa mga sandaling iyon. “So…” Neil trailed. “Tanya, meet, Honesty “Hon-Hon” Velasquez Lesq.“ Bahagya siyang natawa sa introduction nito, it was her full name!

She only tell it one time when they were in Zamboanga and she was surprise because he can still remember it. Matinik pala talaga ang memory ng lalaking ito.

She shyly waved her hand. “Hi T-Tanya,”

“You look shy.” Puna sa kanya ni Neil.

“Gano’n talaga kapag first meeting ha! Shy type muna.” She reasoned out.

“Oh I see.”

Ilang sandaling katahimikan ang namayani. Patuloy ang pagyakap ng malamig na hangin sa kanilang dalawa pero nakakatawang isipin na hindi na siya nakakaramdam ng kilabot katulad kanina.

“What happened to her?” Hon-Hon broke the silent with her very sensitive question.

She doesn’t have idea on what really happened to Tanya and she think that this is the right time and place to ask about it. She will understand if Neil would not answer it, he’s still at the stage of moving on and reminiscing the painful memories of his past will only give him agony.

“We were about to get married three days before the accident happened.” Neil said with no exact emotions on his voice. “She was one of the hostage in Bank’s rubbery. I wasn’t with her when she needed me the most.” May pait na sabi nito. Tila tinusok ng mga karayom ang dibdib niya bigla.

“N-nasaan ka?”

“I was the one who they’d assigned to shoot the guy from afar but before I pull the trigger, someone already shoot Tanya.” Ramdam niya ang pagsisisi at kalungkutan sa boses ng binata. Kahit man siya ay hindi komportable sa naririnig pero kailangan niya malaman ang sinapit ng babae. Hearing him telling what happened to the woman once he loved was not easy as telling how sad he is. “Ang hirap-hirap kapag nasa gano’n ka ng sitwasyon. Ang hirap-hirap na ang kalaban mo mismo ay ang sarili mong emosyon. I had my rifle on the hand, isang kalabit lang sa gatilyo sigurado akong tatama ’yung bala sa lalaking may hawak sa kanya…maililigtas ko siya…pero hindi ko nagawang makapag concentrate.” He sighed heavily. “I saw how scared she was and how she needed help. Isa siya sa pinaka matapang na babae na nakilala ko, pero hindi ko nakita ang tapang niya nung araw na iyon, she was like a little kid who begged for help.” Neil greeted his teeth, controlling his anger. “A-alam kong natakot siya ng husto, hindi para sa sarili niya kundi para sa mga taong maiiwan niya kapag nawala siya. Ako mismo ang dapat na maglalayo sa kanya sa kapahamakan pero ako pa ang naging dahilan ng pagkawala niya. Think how painful it is. Sobrang sakit na nawala siya dahil sa kapabayaan ko.”

The sadness and bitterness on his voice were there. Neil is really became fragile when it comes to his past. But his braveness to voice out the dark side of his life is enough for her to admire him more and to love him…even more.

Hindi niya na kailangan pang mag-angat ng tingin kay Neil, dahil masasaktan lang siya kapag nakita niya ang lungkot sa mukha nito. Niyakap niya ito. Sana makatulong ang yakap niya.

Kaya pala nang una niya itong makita ay walang laman na emosyon sa mga mata ng binata. He suffered from pain of losing the one he love. Iniisip niya kung gaano iyon kasakit sa parte nito. Napakasakit.

“… I blamed myself because of what happened to her.” He continued. “I lived alone, far from the people who reminded me of her. Napabayaan ko ang sarili ko, halos makalimutan ko na kung sino ako at kung ano ba ang mga kaya kong gawin.”

Tahimik siyang nakikinig, nakayakap ang braso niya sa bewang ng binata, ipinaparamdam na nando’n lang siya, handang makinig at masandalan nito.

“Sana ay huwag mo ng sisihin ang sarili mo, Neil.” Ani niya sa mababa at may pakiusap na tinig. “Alam kong alam na ni Tanya kung gaano mo kagusto na iligtas siya pero hindi nangyari—”

“—kasi mas inuna ko ’yung emosyon ko. Kasi mas inuna ko ’yung takot sa dibdib ko na baka mawala siya sa akin imbes na unahin ko kung paano siya maililigtas.”

“Sshh…” Marahan na hinaplos niya ang braso nito na nakaakbay sa kanya. “Siguro ay sapat na ang halos dalawang taon na pagsisisi mo sa sarili dahil sa nangyari sa kanya. Sana ay maisip mo ngayon na hindi matutuwa si Tanya kung patuloy mong sisisihin ang sarili mo, Neil. Assume that she’s looking at us from above, she’s listening to us. Ano ang nararamdaman mo?”

“I can feel that she’s here.” Napahigpit ang yapos niya dito. Ramdam din pala nito ang kakaibang lamig na yumayakap sa kanya. Hindi niya gustong paniwalaan na totoong may mga espiritung nagpaparamdam, pero binali ni Tanya ang paniniwala niyang iyon. “I can feel that she’s hugging us. I can smell her scent. Pagkaupo ko pa lang kanina, ramdam ko na ’yung kakaibang hangin na yumakap sa akin….at ngayon, dalawa na tayong yakap niya.”

“I-I can feel her too…” She whispered.

Malalim na bumuntong hininga si Neil. Tumingala sa makulimlim na langit, ipinikit ang mga mata, tila may inaalala. Ilan sandali sa ganoong posisyon bago muling nagsalita.

“I’m so sorry…” His voice was asking for forgiveness and freedom. “…I’m sorry because I was not able to p-protect you which I promised that I will always do. I was very s-scared that day, scared of losing y-you. The memories with you and our memories together will always be the happiest memories of my life that I will never forget. I always want to remember you as one of the most treasured gift that God has given me. You will never be replace. You will always be in my heart. I love you so much…” Hon-Hon couldn’t help herself but to cry, not because she’s hurt and jealous, but because of his undying love for the woman, it touched her heart big time. “I know you are happy now, but baby, please…” His voice was huskily begging. “…please give me my own happiness here. My freedom to open my heart to love again. Please…. I want you to hug me tight. Let me feel you, again.” A cold wind suddenly hit the ground. The thunder at the grey sky suddenly boomed, waiting for the rain to fall. Neil was facing the heaven above, his eyes were close, seems like he’s silently praying as he wait for something good to come. “…All I wanted since the day you left me is your warm embrace. I m-missed your embrace so much.” He almost choked as he said the words longingly. “Yakapin mo ako ng mahigpit. P-pakiusap…”

Hearing those words melt her heart and make him love him the way he deserves to be love. This man shows her what love really means. It’s not only about loving someone who exist, but also loving someone who is no longer exist yet they will always have a place in our hearts.

Seconds has passed, she saw Neil closed his eyes very tightly, feeling the cold air that hugging him. Then his lips form a small smile as his tears began to wet his cheeks.

22 ~ Forgiveness & Freedom

I just wanna say Hello to these beautiful ladies, Mylene Paso, Maria Angela Galvez, Kristine Deyto, Karleen Mayono, Christine Mae Gonzales, Angelica Hernon, Abigail Sabado, Maria Ella Figueroa, Ten-Ten Pineda, Jennifer Delos Santos, Joy Canlas, Ailyn Galit, Leisa Agudania, July Faisal, Erica Grey, Jessa Mae Belinario, Ichee Bendo Rosel, Donna Dampulay, Shinme Rosalita, Aileen De Hitta, Yeng Freniere, Ruffa Mae Deslate, Mauii Allen and Geraldine Enit.

May you all love this chapter. 💗

Chapter Twenty Two

MAY MGA

PAGKAKATAON pala talaga na kahit mahirap ay kailangan mong bitiwan ang isang tao, hindi dahil wala na ’yung pagmamahal mo sa kanya kundi dahil para tanggapin ang katotohanan na hindi kayo ang nakatadhana para mabuhay ng magkasama.

Nakatingala si Neil sa langit, nakapikit ang mga mata, inaalala ang magandang mukha ni Tanya na nakangiti sa kanya. Ang mga ala-ala nila ay kusang lumitaw sa balintanaw niya kahit nasa huling sandali siya ng buhay niya na pinapalaya ang sarili sa masaya at masakit na nakaraan na kasama ang babaeng minsan niya ng minahal.

“Y-yakapin mo ako ng mahigpit… P-pakiusap.” Huling hiling ni Neil kay Tanya bago tuluyang palayain ang sarili sa masakit na nakaraan.

Humampas ang malamig na hangin, kumulog ang madilim na langit, nagbabadya ng pag bagsak ng ulan bago niya naramdaman ang kakaibang init at lamig ng hangin na yumapos sa katawan niya.

Unti-unti ay naramdaman niya ang pag-agos ng luha sa pisngi niya nang makilala ang mahigpit na yakap ng hangin sa kanya. Minsan niya nang naramdaman ang mga ganoong yapos ng hangin sa katawan niya sa tuwing dumadaan ang mga araw at gabi na nangungulila siya sa dating kasintahan, kaya naman kilala niya na ang uri ng yakap na iyon. It’s from Tanya.

His lips form a small smile as he felt her approval for giving him a freedom to be happy and to open his heart again for another love.

Tuluyan ng nawala ang bigat at pagsisisi sa dibdib niya. He finally set himself free from all the pain and regrets he’s been hiding since the day Tanya left him.

“Thank you…” Piping pasasalamat niya at dinama ang mainit at malamig na yapos ng hangin sa kanya. “Kahit wala ka na, kahit na hindi na tayo magkasama, kahit tinatanaw mo na lang ako mula sa kung nasaan ka, alam kong mananatili ’yung pagmamahal mo sa akin.” Marahan na sabi niya na walang tinig na maririnig. “I can still remember the day you told me that, kahit na nasa kabilang buhay ka na, ako pa rin ang mamahalin mo, pinanghahawakan ko iyon hanggang ngayon, pero sana ay mapatawad mo ako at maintindihan kung may iba na akong babaeng minamahal at gusto kong makilala mo siya kaya dinala ko siya dito…”

Maya-maya lang ay naramdaman niya ang malambot na palad na marahan na pumunas at nag-alis ng luha sa pisngi niya. It’s Hon-Hon.

“…Do you think this woman is the right one for me? Do you think she will love me and take care of me like what you did?” He asked Tanya silently, still closing his eyes. “I think she will, it may not be the same love that you gave me, it may not be the same feelings that you made me feel, but I know deep in my heart that she’s the woman that God has given me to continue my life without you beside me, but with her beside me. God sent her to light the dark in me…to help me endure the pain…to make me smile and laugh…to make me live my life again…and most of all, He sent her to me to open my heart…to love…again.”

Yes, he’s in love with Hon-Hon.

Admit it or not, ang dalaga ang nagbukas ng kaisipan niya na hindi masama na sumubok ulit bigyan ng pagkakataon ang puso niya na magmahal ulit. Hindi masama na ngumiti at tumawa kahit may masakit na pinagdadaanan. Hindi masama na maging mahina, dahil lahat ng tao ay sinusubok ng panahon at pagkakataon.

“N-Neil… Ayos ka lang ba?” Hon-Hon asked worriedly.

Naglabas siya ng hangin sa dibdib bago iminulat ang mga mata para lamang salubungin ng isang magandang mukha ng babae. Kumikinang ang mga kulay tsokolateng mga mata nito sa pinaghalong kapanatagan at pag-aalala habang nakatingin sa kanya. Bahagyang nakaawang ang maninipis at ang mamulamula nitong mga labi, tila may nais isatinig na hindi magawa. This beautiful woman in front of him is the one who made him heart beat again for the second time.

“I’m perfectly fine, honey.” Sagot niya at marahan na dinala ito sa mga bisig niya.

“Are you sure?”

“Not because you’ve seen me cry it doesn’t mean I am not fine.”

“Ang hot mo pa din naman kahit may mga luhang nagbabagsakan sa pisngi mo.”

That made him chuckled.

“Napansin mo pa ’yon?”

“Oo naman, I’ve been looking at you for a couple of minutes. What’s with those tears?”

Tipid siyang ngumiti. “I was asking for forgiveness and freedom.”

Masarap at magaan sa pakiramdam na sa wakas ay nahingi niya na kay Tanya at sa sarili niya ang kapatawaran at sariling kalayaan na nagkulong sa kanya sa mahabang panahon.

“A-ano ang sagot niya? Sumagot ba siya?”

“Yes,” He caressed her hair gently. “Pinapatawad at pinapalaya niya na ako.” Finally.

“Masaya ako para sa iyo, Neil. And thank you for giving me a chance to meet Tanya.” Hon-Hon played with his fingers. “And thank you because you let me see you again at your vulnerable side. I will treasure this moment with you and Tanya.”

“Hindi ka na natatakot?” He asked teasingly.

Umalis ito sa pagkakayakap sa kanya tapos ay tinaasan siya ng isang kilay. Kulang na lang ay mameywang sa harap niya.

“Hindi ako natatakot kay Tanya.”

“Oh, wala naman akong sinabi na sa kanya ka natatakot.”

Umirap ito sa hangin. Natutuwa siyang pagmasdan ang dalaga.

“Ay! Umaambon na!” Pareho silang napatingala sa langit na paunti-unting bumabagsak ang patak ng ulan.

“Halika na, bago pa lumakas ang ulan.”

“Paano si…” Nagbaba ito ng tingin sa puting parisukat na semento sa harap nila. Parang ayaw pa nitong umalis sila pero ayaw niyang maabutan sila ng ulan, baka magkasakit pa ito.

Ginagap niya ang kamay ng dalaga at marahan na pinisil. “She will understand, I know she will. Kaya tara na.” Iginaya niya ito patayo dahil malalaki na ang patak ng ulan pero nanatili itong nakaupo. “Honey…”

“Sshh!” Sita nito sa kanya na inilagay pa ang hintuturo sa labi nito, sinesenyasan na tumahimik siya. Seryoso itong nakatingin sa lapida ni Tanya, animo kinakausap ang dating kasintahan.

Neil sighed and let her do what she wants. He was standing beside her, watching her silently talking to Tanya.

BAWAT PATAK ng ulan sa katawan niya ay parang biyaya na nalaglag galing sa langit. Tahimik na nakatingin si Hon-Hon sa puting parisukat na semento na nakaukit ang pangalan ng ex-fiance ni Neil. Ayaw niyang palagpasin ang pagkakataon na ito na hindi niya makakausap si Tanya. Umulan man o bumagyo, she needs to talk to her.

Ipinikit niya ang mga mata habang dinadama ang malalaking pitak ng ulan na tumatama sa katawan niya.

“Tanya…” Bulong niya sa isip. “Hindi ko alam kung paano ko ito uumpisahan, pero gusto kong malaman mo na mula sa puso ko ay masaya ako na nagkakilala tayo kahit sa ganitong sitwasyon lang. Alam mo, maswerte ka dahil bukod sa kasama mo na si Papa God, ay may mga tao pa din dito sa lupa na mahal na mahal ka. Isa na do’n si Neil. Siguro kung hindi ka lang kinuha sa kanya, baka may masayang pamilya na kayo. Nakakahinayang isipin pero dapat natin tanggapin na mas mapapabuti ang lagay mo kung nasaan ka man ngayon. May gusto lang sana akong hilingin sa iyo…”

Naramdaman niya na ipinatong ni Neil sa kanya ang suot na jacket nito para kahit papano ay hindi siya tuluyang mabasa. Nanatiling nakatayo sa gilid niya at tahimik, tila alam ang ginagawa niyang lihim na pakikipag-usap kay Tanya.

“Pwede ko bang hilingin sa iyo na bigyan mo ako ng basbas na ako naman ’yung mag-alaga kay Neil? Ako naman ’yung magpasaya sa kanya? Ako naman ’yung maging dahilan kung bakit siya nabubuhay? At ako naman ’yung magmahal sa kanya? Hindi man kapantay ng pagmamahal na ibinigay mo pero…nangangako ako, mismo sa harap mo na mamahalin ko siya sa paraan na alam ko… Aalagaan ko siya hanggat kaya ko… P-please, yakapin mo ulit ako… Tanya…”

Mariin na ipinikit niya ang mga mata, naghihintay na yapusin siya ng isang pamilyar na hangin. Ramdam niya ang sunud-sunod na pagpatak ng ulan, tanda na hindi na magpapaawat pa ang bagsak niyon. Umingay ang kalangitan at sumipol ang hangin… Tinangay ang buhok niya.

“Pakiusap… Nakikiusap ako…” She begged silently. Then a warm air suddenly embraced her that broke her into tears. Tanya is hugging her, giving her her blessing and approval. “…Thank you…” She let her tears flowing down her cheeks as the drop of cold rain hit her face.

Nang matapos ang agos ng luha ng kasiyahan ay nagpasya siyang tumayo na. And when she looks at Neil, he was staring at her tenderly.

“Let’s go?” Her voice cracked.

Neil stare at her for a moment then she suddenly felt his thumbs on her cheeks and swept away her tears softly. “Let’s go.” Hinawakan nito ang kamay niya at naglakad na palayo kay Tanya.

Nakatingin siya sa magkadaupang palad ni Neil ng tila ba may nagtutulak sa kanyang lingunin ang pinanggalingan nila. At nang nilingon niya, isang magandang babae ang nakatayo sa puntod ni Tanya, she was smiling at her. Kumurap siya upang maayos na makita iyon ngunit kaagad din nawala na para bang namalikmata lang talaga siya.

Humigpit ang kapit niya sa kamay ng binata, nakaramdam ng kaunting kilabot pero humupa din kaagad. Si Tanya ba ang nakita niya? Napaka ganda, iyon ang eksaktong deskripsyon na maibibigay niya.

ALALAY LANG ang pagpapatakbo ng sasakyan ni Neil dahil sa hindi masyado makita ang daan gawa ng malakas na ulan, madulas din ang kalsada. Pauwi na sila sa bahay ng mga ito, mamayang madaling araw pa ang luwas nila pa-Manila. Yakap niya ang sarili, nilalamig.

“Kanina ka pa tahimik.” Puna ng binata, pasulyap-sulyap sa kanya.

“N-nilalamig na ako eh.”

“Come here.” Inilahad nito ang kanang kamay na nasa kambyo kanina, tinignan niya lang iyon, nagtataka. “Hug me…”

“Basa ka din eh.” Bumabakat sa puting damit nito ang malapad nitong dibdib.

Lalong bumagal ang takbo ng sasakyan nila. Gamit ang kanang kamay ay hinila nito ang kwelyo ng damit pataas sa ulo, pansamantalang binitiwan ang manibela upang tuluyang mahubad ang damit, tapos ay inihagis sa backseat. His broad chest, his hard rocking arms were hotly exposed only to her eyes, enough for him to drool over him silently.

“Come closer, honey… Let me hug you.”

Nagdadalawang isip man na baka makaabala siya sa pagmamaneho nito ay kinumbinsi niya pa rin ang sarili na gawin ang gusto nito dahil talagang hindi biro ang lamig. Tahimik na lumapit siya kay Neil at yumakap dito. Naramdaman niya kaagad ang init na dala ng katawan nito, binabawasan ang panlalamig niya. Nakayakap ang kanang kamay nito sa bewang niya, sapat na para maabot ang kambyo.

Nasa gano’n silang posisyon ng magbukas siya ng mapag-uusapan nila. Kahit pa gusto niya ang tunog ng lagaslas ng tubig sa labas ay mas gusto niya naman ang tunog ng boses nito.

“Pwede akong magtanong, hon?” Malambing ang boses niya. Unti-unti ay nasasanay na siyang tawagin ito sa gano’ng endearment, kusa na lang iyon lumalabas sa bibig niya.

“Go on.”

“Ahm, tingin mo ba…bumalik ka na sa dati?”

Ilan sandali nitong tila pinag-isipan ang tanong niyang iyon. Gusto niyang malaman kung naka move on na ba talaga si Neil? Sana ay oo.

“Sa dati?” He’s confused.

“Yes, nung mga panahon na nandito pa si Tanya.”

“Hmm, halos makalimutan ko na ’yung dating ako simula nang nawala siya. Malaki talaga ang naging epekto sa akin ng biglaang pagkawala niya.”

Kung dati-rati ay sumasakit ang dibdib niya sa tuwing pinag-uusapan nila ang nakaraan nito, ngayon ay hindi niya na maramdaman ’yung sakit. Mas curious na siyang malaman pa ang mga bagay tungkol sa nakaraan.

“You don’t forget who you are and what you are, Neil. It’s still you at the end of the day, sinubok ka lang ng panahon but I’m happy that you were able to survived the challenges of your life.” May ngiti sa boses niya. “Kahit paunti-unti, alam kong kakayanin mo. The memories of your life when she was still alive is there, hindi nawala. Kahit gaano pa iyon kasakit, alam ko na ngayon na hindi iyon mawawala sa isip mo kasi mahalaga iyon sa iyo.” She just realized how important his past to him, sana ay natanto niya iyon nang mas maaga para hindi siya nasaktan. Pero heto na ’yon, natutunan niya na ang gustong mangyari ni Neil. Panatilihing buhay ang masaya at malungkot na ala-ala ng dating kasintahan. She respect him and his decision after all. “You blamed yourself and wasted a lot if time, but the dedication for your job is still there. That’s how you love being a soldier… A hero. It means, hindi mo nakalimutan kung ano o sino ka talaga, napabayaan mo lang.”

“I love my job but I can give it up for another love. And I already did.” He gave up his job when the time Tanya left him. Nakapagtataka na nakita niya ito sa Zamboanga and doing his job. She’s confused now. “Pero hindi ko masikmura na wala akong gagawin para sa mga kapwa ko sundalo, sa mga tao at sa bayan. That time, I was thinking about my father, I felt like I disappointed him because I wasted almost two years of being alone, blaming myself and doing nothing to be proud of.” Now, she understand why. Neil started playing with some strands of her hair. “Also, I received an invitation from my boss for a talk. He wanted my service and my skills. Sino ba ako para tanggihan ang mga taong alam kong naniniwala sa akin at kakayahan ko?”

“Kaya nagpunta ka sa Zamboanga kahit wala ka na sa serbisyo?” Hinuha niya.

“Exactly, honey.”

“Kaya pala hindi ka naka-uniporme tapos ay balbas sarado ka pa, mabuti na lang at gwapo ka pa din kahit mukha ka ng ermitanyo.”

“Thanks for the compliment, anyway.” He sounds sarcastic and teasing making her pinch his waist. He groaned at what she did. “And yes, that was the reason why I came to Zamboanga kahit hindi pa talaga ako nakakabalik sa serbisyo. Pare-pareho lang naman kami ng gusto, ang maging tahimik ang bansa.” Pumasok ang sasakyan sa gate ng pamilya Perez, malakas pa din ang ulan. “And it happened that I met you there…”

Kumalas siya ng yakap kay Neil nang ihinto nito ang sasakyan. Nakita niya si Lucy na lumabas sa mayor na pinto, may dalang tuwalya, palapit sa sasakyan.

“Feeling mo may ibig sabihin ang pagkikita natin do’n?” Nanunudyo na tanong niya sa binata.

Mayabang na tumaas ang sulok ng labi nito. Ipinatagilid ang ulo upang matignan siya ng mas maayos.

“I believed, it’s meant to happen. We met for a reason, honey.”

23 ~ To Be Happy

I just wanna say Hello to, Miles Gentican Bumanglag, Althea Zulueta, Ghieann Stoya Ugay, Joy Ordovez Bandin, Jee Eem, Ichee Bendo Rosel, Limadah Mou Akira Bonleon, hotmonica

and Cielo Cornejo. 💗

Chapter Twenty Three

NANINIWALA

din talaga si Neil na nakatadhana na mangyari ang pagkikita nila? Kung hindi man, bakit hanggang ngayon ay magkasama pa din sila? Siguro, ay totoong nakaguhit na sa palad nila na magtatagpo ang landas nila sa tamang pagkakataon.

Isang ngiti ang gumuhit sa labi niya dahil sa ideyang iyon. Sumasaya ang puso niya sa pareho nilang pananaw sa pakakakilala nila.

“Sir, Ma’am, pumasok na daw po kayo sa loob sabi ni Madam.” Si Lucy na iniabot sa kanya ang dalawang tuwalya, ang isa ay ibinigay niya kay Neil.

“Sige, susunod na kami. Salamat, Lucy.” Magalang na umalis ulit ang babae, pabalik sa loob ng bahay.

“Pumasok na din tayo sa loob. Alam kong nilalamig ka na talaga.” Aya sa kanya ng binata, nagpupunas ng sariling katawan gamit ang puting tuwalya.

“Naniniwala ka din talaga na nakatadhana na magkrus ang landas natin?” Hindi niya pa din mahamig ang sarili sa ideyang iyon.

Pinipigil ang ngiti nang balingan siya ng binata. Sa mukha lang nito siya nakatingin, nangangamba siyang makita nito kung paano niya pasadahan ng tingin ang matipuno nitong pangangatawan.

Tipid na ngiti lang ang sagot ni Neil saka lumabas ito ng sasakyan, umikot sa side niya at binuksan ang pinto niya. Wala na siyang nagawa kundi lumabas na din. Sabay silang pumasok sa loob ng bahay.

“Ano ba naman kayong mga bata kayo. Bakit kayo nagpakabasa sa ulan?!” Napangiwi siya at napayuko sa galit pero nag-aalalang ina ni Neil.

“Ma, hindi na kami mga bata.”

“Bata o matanda, tinatablahan ng sakit, Neil!”

“M-magbibihis na po ako. Excuse me.” Magalang na iniwan niya ang mag-ina at pumanhik sa silid niya.

Naligo kaagad si Hon-Hon, nagbihis at nahiga sa kama niya. Mula sa bintana ay tanaw niya ang walang patid na ulan. Sana ay tumila iyon kahit papano para makabalik na sila sa Manila kinabukasan. Gusto niya na din makasama ang magulang niya.

Hindi niya na namalayan na kinatulugan niya na ang pag-iisip sa pag-ayos ng panahon.

“SIR, hindi po sumasagot si Ma’am Hon-Hon, tulog po yata.” Imporma kay Neil ni Lucy ng utusan niya itong tawagin ang dalaga upang sabay silang maghapunan.

“Naka-lock ang pinto ng silid niya?”

“Opo Sir.”

“Pakikuha ang susi ng silid niya.” Kaagad naman na tumalima si Lucy, siya naman ay inilagay na lang sa trey ang pagkain upang ihatid kay Hon-Hon.

“Ito po, Sir.” Inabot sa kanya ni Lucy ang susi. Kinuha niya iyon at pumanhik na sa pangalawang palapag ng bahay.

Ilang katok muna ang ginawa niya, nang walang sumagot, do’n niya na binuksan ang pinto gamit ang susi. Naabutan niya si Hon-Hon na namamaluktot na nakahiga sa kama, hindi na makita ang mukha nito dahil balot na balot ng kumot. Inilapag niya ang trey sa side table bago naupo sa gilid ng kama.

“Honey…” Marahan na tinapik niya ito sa balikat. “Kumain ka muna.” Umungol lang ito, tunog ng may dinaramdam.

Ipinasok ni Neil ang kamay sa loob ng kumot, agad na dumampi sa palad niya ang malambot ngunit mainit na balat ng dalaga, kinain siya ng pagkataranta.

“Hey, wake up.” Kinapa niya ang leeg at noo ni Hon-Hon, napakainit niyon. “Fuck…” Mura niya at nagmamadaling lumabas ng silid.

“My kailangan ka hijo?” Tanong sa kanya ni Aling Yolly nang maabutan niya sa kusina.

“Si Hon-Hon, nilalagnat.”

“Gano’n ba. Naku. Teka at kukuha ako ng tubig at towel pangpunas sa kanya.”

Mabilis ang naging kilos ng matanda. Inabot sa kanya ang maliit na stainess na plangganang may tubig at puting towel.

Inilang hakbang ni Neil ang mga baitang sa hagdan, mabilis na pumasok siya ulit sa silid ng dalaga. Inayos niya ang pagkakahiga nito, puro ungol lang ang lumalabas sa bibig nito.

Pinigaan niya ang towel at marahan na inilapat iyon sa noo ng dalaga. Nakapikit ito, namumula ang mukha gawa ng mainit na singaw ng katawan. Ito na nga ang sinasabi niya kanina ng nabasa sila ng ulan, baka magkasakit ito, nangyari nga.

NAHIMASMASAN ng bahagya ang pakiramdam ni Hon-Hon nang may lumapat sa noo niyang malamig na bagay. Binabawasan niyon ang init na nararamdaman niya.

“Honey… Wake up…” Malambing ang pamilyar na boses na iyon. “You need to eat, para makainom ka ng gamot. Wake up…”

Napilitan na unti-unti niyang iminulat ang mata. Ang gwapong mukha agad ni Neil ang nasilayan niya. Nag-aalala.

“H-hon…” She muttered the endearment weakly.

“Thanks God, gising ka na din. Pinag-alala mo ako.” Dumampi ang labi nito sa noo niya, napapikit siya sa sarap na dulot niyon sa puso niya. “Ano ang masakit sa iyo? How do you feel?”

“M-masakit ang ulo ko. I like to rest and continue my sleep.”

“You will sleep later, you have to eat first. Okey?”

Maisip niya pa lang ang pagkain ay naduduwal na siya. Napangiwi siya.

“A-ayokong kumain.” Nanghihina hindi lang ang katawan niya pati na din ang boses niya.

“Kahit kaunti lang, honey.” Nakikiusap ito, marahan na hinahaplos ang buhok niya. Nang hindi siya nagsalita ay inabot nito ang pagkain na nasa side table. “Si Mama ang nagluto nito, dapat ay kainin mo kung hindi ay magagalit ’yon sa’yo.” Aba at nangonsyensya pa.

Napipilitan na ibinuka niya ang bibig ng iniumang ni Neil ang kutsarang may lugaw. Nilunok niya iyon, wala siyang panlasa.

“Ayoko na…” Marahan na inilayo niya ang kamay ni Neil. “Masusuka na ako kapag pinilit ko pa.”

“Nakaka-limang subo ka pa lang, honey.”

Akmang ilalapit ulit nito ang kutsara nang iniwas niya ang mukha. Narinig niya ang malalim na pagbuntong hininga ng binata. “Fine… Fine… Hindi na kita pipilitin.” Tahimik siyang tumango. “Pero kailangan mong inumin itong gamot.”

Maliit na ibinuka niya ang bibig ng ilapit sa kanya ni Neil ang gamot tapos ay uminom siya ng tubig. Pinigil ang sarili na huwag iyon iluwa.

“Pwede na akong matulog ulit?”

“Yes,” Inalalayan siya ng binata na maihiga sa kama at kinumutan. Nakatitig lang ito sa kanya.

“Iwan mo na ako. Matulog ka na din.”

“No, I’ll stay here.”

“B-baka mahawa ka sa akin.”

“I don’t care. Mas maganda ngang ako na lang ang may sakit kesa ikaw.”

Ngumuso siya sa seryosong boses nito. Ayaw niyang makipagtalo. Wala siya sa mood. Nakikita niya kasi na susungitan siya ng binata kung magmamatigas pa siya. Ipinikit niya na lang ang mga mata kahit pa ramdam niya ang mga mataman na titig sa kanya ni Neil.

KINUHA ni Hon-Hon ang cellphone ng tumunog iyo npara sa isang tawag. Unregistered number iyon. Sigurado a ang mommy niya iyon, nakalapag na ang mga ito sa Manila pero hindi niya nagawang sunduin dahil halos kakabuti lang ng pakiramdam niya, tapos ay hindi pumayag si Neil na bumyahe sila kahit maayos na ang panahon. Ayaw daw nitong ibyahe siya gayong nagbabawi pa siya ng lakas.

“Hello?” She said weakly as she answered the call.

“Hello anak? Maayos na ba ang pakiramdam mo?” Sabi na nga ba at ang ina niya ’yon.

“Medyo bumubuti na. Sorry talaga mi, hindi ko kayo nasundo ni dad.”

“Okey lang anak, naiintindihan namin. Ang mabuti pa at magpahinga ka. Magpalakas ka.”

Tumango siya kahit hindi nakikita ng kausap. “Opo.”

Nakatitig siya sa cellphone niya ng matapos ang tawag saka naman bumukas ang pinto. Si Aling Yolly iyon.

“Ma’am, halika at magtanghalian na.”

“Susunod na po ako.” Tipid ang ngiti niya dito.

Pagkababa niya sa kusina, naroon na ang Mama ni Neil pero wala ang binata. Naupo muna siya sa upuan na naging pwesto niya na simula ng dumating siya sa bahay ng pamilya Perez.

“Kumusta na ang pakiramdam mo, hija?” Mataman itong nakatingin sa kanya.

“Medyo bumubuti na po. Hindi na ako masyado nahihilo.”

Tipid siya nitong nginitian, napakagaan ng aura.

“Nasaan po si Neil?”

“Miss mo agad ako?” Nanunudyo ang boses na iyon sa may likuran niya. Pumatong ang isang kamay ni Neil sa balikat niya at dinampian siya ng halik sa ulo. Nahihiya siya, sa harap pa talaga ng nanay nito nagpapakita ng kalambingan sa kanya ang binata. “How do you feel, honey?”

“O-okey na ako. Kumain na tayo.”

Tumabi naman ito ng upo sa kanya, ang pwesto din nito sa hapag kainan. Tahimik silang kumakain ng magsalita si Neil.

“Gusto mo ng makita ang magulang mo?” Sinulyapan siya, naghihintay ng sagot niya.

“Oo naman. Sana payagan mo na akong lumuwas ng Manila bukas.” Halos umusli ang nguso niya ng hindi na ito umimik at nagpatuloy sa pagkain. Mamaya niya na ito kakausapin kapag hindi kaharap ang ina nito at wala sila sa hapag kaininan.

HUMINTO si Hon-Hon sa may dahon ng pinto nang makita niya si Neil sa teresa na may kausap sa cellphone. Nakatayo ito, nakatalikod sa kanya. Kung sino ang kausap nito at ano ang pinag-uusapan ng mga ito ay wala siyang ideya.

“Bukas na bukas din. Maghihintay ako.” Seryoso ang boses nito. Ang isang kamay ay nakalagay sa hip. “Oo, ako na ang bahala. Sige.” Then he ended the line.

Tumikhim siya, agad naman itong napalingon sa gawi niya. Nakataas ang isang kilay nito, ang tingin ay nananantiya kung kanina pa siya do’n at narinig ang buong usapan.

“Huwag kang mag-alala, halos kadarating ko lang.” Inunahan niya na ito. Tuluyan na siyang lumapit sa binata, kumapit sa braso nito.

“Hmm.” Tunog alam na nito na may kailangan siya. “What do you need?”

“Ahm,” She playfully trace the veins on his hard arms. Bahagyang ikinaigtad ng braso nito iyon. Ipinagpatuloy niya lang ang ginagawa hanggang sa nasanay ang braso nito.

“Ho-Hon…” Mahina, may banta at paghihirap ang boses ng binata, lihim niyang ikinangingiti. She can affects him just by touching him. The feeling is mutual.

“Lumuwas na tayo ng Manila bukas. Malakas na ako. Kaya ko ng bumyahe ng ilang oras. Hindi na ako nahihilo. Hindi na ako nilalagnat. Hindi na ako naduduwal. Hindi na ko nagsusuka. Sige na hon, please…” Malambing na pagkumbunsi niya.

“Gumising ka ng maaga bukas.”

“Yes!” Niyakap niya si Neil. “Thank you!” Isang maiksing tawa lang ang panakawalan nito. “Finally I will see them na!” She excitedly exclaim. Effective ang paglalambing niya!

“Yes, you will see them tomorrow, honey.” He gently caressed her back, making her relax and at the same time happy.

Lumipas ang gabi na maayos ang pakiramdam niya pero nung nag-umaga na ay tinakbo niya ang banyo upang dumuwal lang. Nasobrahan yata siya ng kain kagabi o masyado lang siyang excited dahil luluwas na sila ng Manila?

Madilim pa lang ay nakaligo na si Hon-Hon, nakaayos na din ang mga gamit niya. Handang-handa na siyang lumuwas. Nahiga ulit siya sa kama, tinatanaw mula sa bintana ang pag-angat ng araw. Ang mga talukap ng mata niya ay nag-uumpisa na uling bumigat, napapahikab at nakakaramdam ulit ng kagustuhang matulog. Siguro naman ay gigisingin siya ni Neil kapag aalis na sila.

TUNOG NG CELLPHONE niya ang nagpagising kay Neil. Nang makitang si Carter iyon ay kaagad niyang sinagot.

“Hello?”

“Lilipad na kami. Matulog ka na ulit.” Carter said sarcastically.

“Umayos kang piloto ka. Mag-iingat kayo.”

“Oo para kay Hon-Hon.”

“Gago.” Natawa ang kabilang linya. Ang aga-aga ay binubuska siya. Pinatay niya na ang tawag at nag-asikaso na ng sarili.

Mag-a-alas-siete na ng umaga ng marinig niya ang ugong ng pababang chopper sa malawak na lupain nila hindi kalayuan. Sila Carter na iyon. Lumabas siya ng bahay, naglakad kung saan lalapag ang mga bisita.

Lumapit siya sa chopper ng tuluyan na iyong lumapag sa lupa at humina ang pag-ikot ng malaking elesi. Inalalayan niyang bumaba ang Mommy ni Hon-Hon.

“Salamat, Neil.” Anito.

Tumango lang siya. Sunod naman ay ang French na ama ng dalaga. Kaya pala iba ang ganda ni Hon-Hon, half French and Filipina.

“Thank you.”

“No problem, Sir.”

Naglakad na sila papunta sa bahay nila, si Carter ay nakasunod naman. Ang ina niya ang sumalubong sa mga bisita. Ang mga kasambahay nila ay nakahilera. Inaasahan ang pagdating ng mga bisita. Si Hon-Hon lang ang hindi nakakaalam, he wanted to surprise her.

“Welcome to our home!” Maligaya ang ina na inasikaso ang magulang ni Hon-Hon.

“Thank you for giving us accommodation. Maganda ang lugar niyo, no wonder kung bakit natagalan ng anak ko.” Ang mommy iyon ni Honesty.  “Nasaan na pala ang batang ’yon?”

“Mommy!? Dad?!” Bumaling silang lahat sa boses na iyon na nagmula sa hagdan ng bahay nila. Puno ng sorpresa sa maganda nitong mukha.

Napangiwi siya ng nagmamadaling bumaba si Hon-Hon ng hagdan.

“Watch your step sweetheart.” Natatawang bilin ng ama ng dalaga.

“Mom! Dad!” Maluha-luha pero masaya na mahigpit na yumakap si Hon-Hon sa magulang. He made her happy! This is what he wants, to make Hon-Hon happy too.

Ang una niyang kinausap ay ang ina nito nung isang araw pa na hindi nila ang mga ito masusundo sa airport dahil nagkasakit si Hon-Hon. Minabuti niyang hingian ng pabor si Carter na gamitin ang chopper ng pamilya nito para madala ang magulang ni Hon-Hon sa kanila at magkita na ang mga ito. Hindi niya gusto na bumyahe ng ilang oras ang dalaga dahil halos kakaayos lang ng pakiramdam. Mabuti na lang at napapayag niya ang ang mga ito.

Masaya silang sabay-sabay na nag-almusal. Kitang-kita niya ang saya sa mukha ng dalaga. She mouthed Thank You at him for the ninth times.

Tama lang ang ginawa niya. Gusto niya kasing makita na masaya si Hon-Hon, hindi lang dahil sa magkasama sila kundi dahil kasama din nito ang magulang nito. He was looking for their both happiness. At ito ’yon, ang makasama ang mga mahal nila sa buhay at maging kumpleto.

NAGBUKAS ng beer si Carter, ang isa ay ibinigay sa kanya. Gabi na, nasa loob ng bahay ang mga bisita, kasama si Hon-Hon at ang ina niya. Sila ng kaibigan ay nasa likod bahay, nagpapahangin.

“Thanks man for bringing them here.” Nakipag-fist bum siya kay Carter. “Ang saya ni Hon-Hon.”

“Basta sa happiness ni Hon-Hon, walang problema.” He just smirked at his friend. Sumisimsim siya ng beer ng magsalita ulit ito. “I’m glad to see you back, Neil.” Carter became serious as he drink his beer. “It has been almost two years since the last time I saw the real Neil Perez, my friend, my brother and my best friend. Masaya ako para sa iyo, man.”

“Salamat.” Humugot siya ng hangin sa dibdib. “I missed myself.” That made them both chuckled.

“Let’s toast for that!”

Sabay nilang pinag-untog ang bote ng beer. Nagsindi ng sigarilyo si Carter, nagbuga ng usok.

“So… I guess, you already move on.”

Napatingin siya sa kaibigan habang umiinom ng alak. Inisang tungga niya ang natitira sa bote, gumuhit sa lalamunan niya ang init at bahagyang pait niyon. Inilapag niya ang bote sa lamesa.

“I think… I’m over with Tanya.” He cleared his throat. Pinakiramdaman niya ang puso kung sasakit pa iyon sa ideya ni Tanya. Pero wala na siyang maramdamang sakit kundi kapanatagan sa dibdib niya at ang tuluyang pagtanggap na hanggang do’n lang ang pagsasama nila ng dating kasintahan. “… I already move on.” Tapat na imporma niya sa matalik na kaibigan.  “Tanggap ko na na hindi kami ang sa huli. Tanggap ko na na ipinahiram lang siya sa akin ng Panginoon para maging bahagi ng buhay ko.”

“Finally! After a years, you already fix yourself again. I’m so proud of you, man!” Kulang na lang ay guluhin ni Carter ang buhok niya dahil sa galak nito. “How about Hon-Hon?” Curious ito. “What’s your plan?”

“Can you please give me a reason why I should tell you my plan?” He ask sarcastically.

“Because we’re best friend?” Hinuha nito kuno. “O baka lang wala kang planong maganda? Kasi may pagkamatigas ang ulo niya, reklamador siya at minsan ay inaatake ng pagiging spoiled brat dahil sa unica hija siya? Malayong-malayo kay Tanya.” Bahagya itong napatingin sa may bandang likod niya.

Sobrang layo. Iyon ang kaya niyang patunayan sa pagkakaiba ng ugali ng dalawa. Pero kahit pa gano’n ay hindi niya maipagkakaila na nahulog na nga siya kay Hon-Hon.

“May pagka matigas ang ulo niya, reklamador at minsan sinusumpong ng pagiging spoiled brat, hindi ako sanay sa gano’ng klaseng babae. Gusto ko ako ang driver na magmamaneho ng pagsasama namin at siya ay pasahero lang na sasabay sa andar. Kaso minsan mas gusto niya talaga ’yung nasusunod. I hate that…” Biglang sumipol si Carter, tila nasiyahan. “…pero kahit pa gano’n, kuntento ako na kasama siya at—”

“—napapasaya ka niya, napapangiti.” Pagpapagtuloy ni Carter na sinang-ayunan niya ng tango. “Thanks to Hon-Hon dahil dumating siya sa buhay mo. Kasama siya sa pag-alis ng pait sa dibdib mo.”

“Exactly. She always makes me smile and laugh. She makes me happy always.” Ang dahilan kung bakit unti-unting naghilom ang sugat sa dibdib niya.

“Kaya kung ako sa iyo… Sundan mo na siya.”

Tumaas ang mga kilay niya sa pagtataka.

“What?”

“Sigurado akong galit iyon dahil sinang-ayunan mo ang mga sinabi kong matigas ang ulo niya. Hindi mo napapansin na halos nasa likod mo siya kanina.”

“Fuck… Why you didn’t tell me?!”

“Tumakbo na siya papasok eh.” Napakamot pa ito sa ulo. “Ang sama ng tingin niya sa likod mo kanina. Grabe, parang gusto ka niyang sugurin.”

“Gago ka talaga!” Tinawanan lang siya ni Carter.

Iniwan niya ang kaibigan at sinundan si Hon-Hon. Baka na misinterpret ang mga narinig. Ayaw niyang bigyan ng sama ng loob ang dalaga, kailangan niya itong suyuin.

A/N: Next Chapter is Epilogue. I will try to write Special Chapter.

Epilogue

Maraming salamat po sa magandang feedback sa nobela na ito. Lahat ng iniiwan ninyong mensahe sa comment section ay nagsisilbing inspirasyon po sa akin. Sa mga silent readers na dumadagdag sa bilang ng Reads/Views at sa mga nagvovotes bawat chapter, muchos gracias! 😗💗

Epilogue

MASAMA ang loob ni Hon-Hon nang pumasok sa silid niya. Pinuntahan niya si Neil kanina sa likod bahay upang magpasalamat sa pagdala nito sa magulang niya. Sobrang saya niya at talagang nasorpresa siya sa ginawa ni Neil. Pero nasorpresa din siya nang narinig niya ang usapan nito at ni Carter.

Aminado naman siya talaga na minsan ay matigas ang ulo niya at reklamador din siya. And Neil hate that! She should understand him, right?

Pabagsak na inihiga niya ang katawan sa kama. Nakatingin sa kisame. Maya-maya lang ay nakarinig siya ng sunud-sunod na katok sa pinto.

“Honey… Open the door.” It was Neil.

“Ano pa ang ginagawa niya? Ayaw niya naman sa ugali ko.” She murmured to herself.

“Please…”

Pinukol niya ng masamang tingin ang pinto. Sana ay tumagos ang tingin niya sa binata pero alam niyang imposible iyon.

“Matutulog na ako!”

“Mali ’yung narinig mo, okey? Magpapaliwanag ako.”

Siguradong si Carter ang nagsabi dito na narinig niya ang usapan ng dalawa dahil nakita siya ng kaibigan nito na papalapit kanina.

“Huwag ka ng magpaliwanag! Aminado naman ako na matigas ang ulo ko at reklamador ako!”

“Buksan mo ang pinto.”

“Umalis ka na! Ayokong makipag-usap!” Ipinahalata niya sa boses niya na ayaw talaga niya itong makausap.

Ilan sandali na wala siyang narinig na sagot kay Neil. Wala din siyang narinig na yapak na paalis.

Tumagilid siya ng higa, patalikod sa may pinto. Kinakalma ang sarili, inaalo ang puso niya dahil kahit papano ay nasasaktan siyang isipin na may ugali siyang hindi gusto ng lalaking mahal niya. People are really hard to please. Kahit na ginawa niya na ang lahat mapasaya lang si Neil, hindi pa din iyon sapat na dahilan para magustuhan siya nito at ang mga ugali niyang iyon.

Napatuwid siya ng higa ng tumunog ang pinto, tanda na na-unlocked iyon. Pagbaling niya sa gawin niyon ay nakatalikod si Neil at in-locked ang pinto. Muli niya itong tinalikuran.

“Honey…” Lumubog ang espasyo ng kama niya, tanda na may umupo. “Huwag ka ng magalit. Mali ang narinig mo.”

“Malinaw kong narinig lahat Neil.”

“Hindi lahat—”

“Na ayaw mo sa pagiging matigas na ulo ko, reklamador ako at minsan ay spoiled brat! Naiintindihan ko!”

“That’s not what I meant, hon.” Kalmado at nagpapasensya ang boses nito. Marahan na hinawakan nito ang balikat niya ngunit nag-iwas siya, ayaw pahawak. Neil sighed. “Hindi mo naman kasi tinapos ang usapan namin eh. Tumakbo ka kaagad.”

“Dahil baka mas masaktan pa ako kung maririnig ko pa ang mga bagay na ayaw mo sa akin!” Mahigpit ang kapit niya sa kumot, nag-iinit ang mga gilid ng mata. Masama talaga ang loob niya. “Kung hindi mo matanggap ang ugali ko o kung ayaw mo man, sana ay sinabi mo sa akin para aware ako. Kung may mga bagay pala na ayaw mo na ginagawa ko, sana ipinaalam mo sa akin. Pero ito na ako Neil, kung hindi mo matanggap, hayaan mo na lang ako…” Ibinaon niya sa mukha ang unan ng marahan na yakapin siya ni Neil mula sa likod. Hinalik-halikan ang ulo niya na mas lalong nagtutulak sa luha niyang bumagsak.

Kung ayaw nito sa kanya, bakit ganito ang inaasta nito?

“Oo, ayaw ko sa mga ugali mong iyon…” Tuluyan ng bumagsak ang pinipigil niyang luha. Inamin pa talaga sa harap niya mismo! “Hush, honey…”

“Ayaw mo naman pala, eh bakit nandito ka pa?!” Humihikbi na panay ang palag niya sa yakap ni Neil pero sadyang malakas ito. Nakakulong pa din siya sa matigas nitong bisig.

“Ayaw ko pero natututunan kong tanggapin ang mga ’yon.” Mababa ang boses nito, nagsusumamo. “Alam kong may mga ugali din ako na ayaw mo, pero nandito ka pa din nananatili sa tabi ko, syempre ako gano’n din sa iyo. Hindi natin kailangan parehong maging perpekto sa isa’t-isa. Ang kailangan natin ay tanggapin kung sino o ano tayo, gusto o hindi man natin gusto ang ginagawa ng bawat isa sa atin.” Marahan na hinahalik-halikan nito ang balikat niya paakyat sa ulo. Pinapawi ang sama ng loob niya. “Naiintindihan mo, hon?” Malambing na tanong nito.

“Tanggap mo pa din ako kahit gano’n ang ugali ko?” Mahina ang boses niya, nangangamba.

Neil chuckled huskily. Ngayon ay naaamoy niya na ang mainit na hininga nitong nahaluan ng alak. Gusto niya ng malasing.

Gumapang ang isang kamay nito sa loob ng kumot, tapos ay ipinasok sa loob ng blusa niya, tumigil iyon sa tiyan niya. Napapikit siya ng marahan na haplusin iyon ni Neil habang hinahalik-halikan ang pisngi niya.

“Wala naman akong ibang makita pang dahilan para hindi ka tanggapin, honey. Kung paano mo ako tinanggap at ang nakaraan ko, gusto kong gano’n din ang gawin ko sa iyo. Sabi ko naman sa iyo, I can handle you being a hardheaded woman.” Inilapit nito ang bibig sa puno ng tenga niya, nakikiliti siya lalo at tumatama ang bigote nito do’n. “Kaya huwag ka ng magtampo ha…”

Hon-Hon suddenly switch her position. Hindi niya kaya ang mga pasimpleng pang-aakit ni Neil o nang-aakit ba ito, tinatangay siya. Nakatahiya na siya, malapit na malapit naman ang mukha ni Neil sa kanya. Namumungay ang mga mata nitong nakatingin sa kanya.

“Salamat…” His forehead knotted. “Kasi pinagpapasensyahan mo lang pala ang ugali kong iyon.”

“Nah, wala lang sa akin ’yon. Kahit pa nga araw-araw kang magmatigas ay wala lang din sa akin. Papalambutin kita.” His hand playfully trace the strap of her bra.

Bumabangon ang init sa katawan niya ng sinasadya na padampiin ang daliri nito sa cleavage niya.

“And this what you called Papalambutin?” She said as his fingers found her nipple and play with it.

He lower his face on her neck and whispered seductively. “Pwede din patigasin, honey…”

“Neil!” Pinalo niya ang braso nito sa hiya.

He groaned. “Agh, I missed being inside you.” Lalong nag-init ang mukha niya. “I wanna taste you.” Napapikit siya. Ang lalaking ito talaga! “But I will kiss you first.”

Unti-unti ay inilapit ni Neil ang labi sa kanya. She close his eyes as she felt his lips brushed against hers. Mabagal ang galaw ng labi nito, tila ninanamnam ang lasa ng kanya. Bawat halik ay nagpapakita ng pagmamahal. She likes how he kiss her now, parang may nagbago. Hindi niya mawari masyado, mas may damdamin ngayon na gusto niyang pangalanan pero ayaw niya itong pangunahan.

Neil unhooked her brassier, remove her bra from her body together with her blouse as he continue kissing her passionately. His hand found her breast, minamasahe nito iyon.

Ipinaikot niya ang braso sa batok ng binata ng naging mapusok na ang galaw ng labi nila. Ang kanilang mga dila ay nag-eespadahan, nagsisipsipan. Nalalasahan niya ang alak na ininom nito, pakiramdam niya ay nalalasing siya.

They are both gasping for air as their lips parted inch away. Then his lips travel down to her neck, down to her breast and sucked her nipple. Isang ungol ang kumawala sa kanya ng nang-gigigil na kagatin ni Neil ang utong niya. Napasabunot siya sa binata sa pinaghalong kirot at sarap.

“Hon…” She groaned as his hand travel down to her stomach and unzip her denim shorts. “Ummm…” Neil slid his hand inside her panty and started playing with her clitoris using his finger. “Oh, oh… Neil…”

Ibinaba pa ng binata ang labi sa tiyan niya, hinalik-halikan iyon. Unti-unti nitong hinubad ang natitirang saplot sa katawan niya tapos ay pinaghiwalay ang mga binti niya.

She close her eyes and grip the bed sheet as she felt him kissing her inner thighs.

NEIL THRUST deeper inside Honesty as he felt his climax coming. Humigpit ang yakap sa kanya ni Hon-Hon ng halos sabay nilang narating ang paraiso. Butil-butil ang pawis nila at habol ang hininga pareho.

Sex is really good when you do it with your love ones.

He kiss her forehead, her eyes were close giving him a freedom to stare at her beautiful face. Habang tumatagal ay paganda ng paganda ang dalaga, hindi nakakasawang pagmasdan.

Honesty opened her eyes and stares back at him.

“Hmm… Hon, can I ask you a question?”

“Go on, honey.” He kiss the tip of her nose. “What is it?”

“Naniniwala ka talaga na nakatadhana na magkakilala tayo?” Hindi niya napigilan na kumawala ang maiksing tawa sa kanya. Amuse by her question. “What’s funny?” Halatang nainis sa pagtawa niya.

“I told you already that. I believed it’s meant to happen. Kaya magkasama tayo hanggang ngayon.”

“Hindi sana ako maniniwala na nakatadhana talaga ang pagkikita natin, eh.” At bakit naman kaya? Kasi siya, iyon ang paniniwala niya. Nakatadhana sila. “Not until we accidentally met again after what happened in Zamboanga. Akala ko talaga ay hindi na tayo magkikita ulit.”

Now, it’s time for a confession.

“Hindi iyon aksidente, honey.” Imporma niya na sumorpresa sa dalaga sa nasa ilalim niya. “Pinasundan kita.”

Well, that the reason why they meet again, kung sakaling hindi niya man ito pinasundan, nasisiguro niya pa din naman na hahanapin niya si Hon-Hon. Kung ano ang dahilan niya? Nung una ay lito pa siya, pero ngayon, hindi na.

The reason was, he wanted to be with her again.

“Pinasundan mo ako?” Hindi ito makapaniwala.

“Remember you talked to my boss?”

Nag-isip ito saglit bago sumagot.

’Yes, I remember him.“

“Nang malaman ko na pinauwi ka na nila sa Manila, napanatag na ang loob ko kasi alam kong ligtas ka na. Kaya, kailangan makauwi din ako sa Manila ng buhay para makita ulit kita. And now, I am here. Only for you.” Pinagpalit ni Neil ang posisyon nila, nasa ibabaw niya na ang dalaga, nakahiga. Ramdam niya ang malulusog nitong dibdib sa dibdib niya. Binubuhay na naman ang pagkalalaki niya. “But struggle is real, honey. Mabuti na lang nabuhay pa ako.”

“Yes, thank God dahil iniligtas ka din niya.” Dinampian nito ng halik ang labi niya. “Pero hindi napanatag ang loob ko ng makauwi ako sa Manila.”

“Bakit?”

“Kasi iniisip kita. Tingin mo ba kaligtasan ko lang ang mahalaga sa akin? Gustuhin ko man manatili sa Zamboanga hanggang sa makita kita  do’n ay gagawin ko pero hindi ko ginawa, kasi gusto kong maging ligtas para sa iyo. Umaasa kasi ako na isang araw makikita ulit kita kahit pa walang kasiguraduhan ’yon, Neil.”

“Aw, that’s so sweet.” Naglalambing na niyakap niya ulit ito. “Nandito na ako sa tabi mo, buong-buo kaya sana mapanatag ka na.”

“Buong-buo na ba talaga?” Mahina ngunit malinaw ang boses nito.

Ilan sandali bago niya naintindihan ang ipinahihiwatig ng tanong ng dalaga.

“Buong-buo na ako. Salamat sa iyo, Miss Velasquez.” Matapat na sabi niya, mula sa puso.

“Bakit sa akin?”

“I already moved on.” He said tenderly as he stare at her. Hon-Hon seems shocked to what he said but he continue. “Siguro kung hindi kita nakilala, hanggang ngayon ay nagtatago pa din ako at mag-isa. Kung wala ka, siguro ay hindi pa din ako ngingiti, tatawa at magiging masaya. Lahat ng nangyayari sa akin ngayon ay dahil sa iyo Hon-Hon. Kaya, salamat dahil dumating ka sa buhay ko. Tinuruan mo akong maging masaya ulit. Ikaw ang nagbigay ng liwanag sa buhay ko at higit sa lahat…” Pinunasan niya ang bumagsak na luha sa pisngi ng dalaga. She’s too emotional. “…binuksan mo ang puso ko para magmahal ulit.” Sinapo niya ang mukha nito at dinampian ng magaan na halik ang labi. “Mahal kita…” He lovingly said. “Mahal kita.”

His last confession makes her cry even more.

Natatawa na pinugpog niya ng halik ang buo nitong mukha, inaalis ang luha sa pisngi ng babaeng mahal niya.

“Mahal din kita, Neil.” His heart race badly. Damn. “Mahal na mahal…”

A/N: Next: Special Chapter 💞

ANNOUNCEMENT

Neilsen Cañeba: The Hot Stranger (Self-Published) Price: P450 + shipping fee Book size: 5x8 Book cover: Matte Laminated

I unpublished the Special Chapters here in Wattpad. Mababasa niyo lang po ang SC sa book version.

Kindly send me a message here or in my Facebook account if you want to buy a copy.

Thank you for supporting this story. ❤️

— MsGrainne

Facebook: Grainne Lane (MsGrainne WP)