FRONT PAGE

Disclaimer

All characters appearing
in this work are fictitious.
Any resemblance to real
persons, living or
dead, is purely
coincidental.

“No to plagiarism”

Thank you @Amytzzy Meera for this cool illustration ❤🤩

THANK YOU @IEC Creation for the new book cover illustration

Date started:
01.27.20

Date Ended
: 04.14.20

Status:
COMPLETE

©2020Cutiecane23

Chapter 1

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

“Psst.”

“Pssst.”

“Oyy pogi!!! Notice us~”

Kanina ko pa ‘yan naririnig habang ako’y naglalakad dito sa tabing kalsada, mainit pa rin ang sikat ng araw kahit lampas alas dose na ng hapon.

“Pssst!”

“Pssssssttt!!!”

“Gwapo!!! Pogi !!!”

Naririnig ko pa rin ang pagsitsit na nanggagaling sa may ‘di kalayuan, hindi ko naman iyon magawang lingonin sapagkat siguradong hindi naman ako ang kanilang tinatawag. Unang-una na, wala sa itsura ko ang pagiging gwapo sapagkat hamak na probinsyano lamang ako na napadpad dito sa maynila upang maghanap ng trabaho.

Ngunit sa isang iglap ay mabilis na nagbago ang aking iniisip nang bigla na lamang may kumapit at humigit sa aking braso.

“Ui~ kuyang pogi, hindi mo ba kami naririnig?” nakasimangot na ani ng isang bakla.

“Ah pasensya na, akala ko kasi ay hindi ako ang tinatawag n’yo.”

“Naku ha, pa-humple ka pa e, gwapo ka naman talaga. Hindi ba girls?” ani muli niya sabay tanong sa ibang kasamahan.

‘May iba pala siyang kasama?’
naguguluhan ko namang tanong sa aking isipan.

Dahil siguro sa gutom at pagod ay hindi ko na magawa pang mapansin ang ilang bagay sa aking paligid. Kahapon pa kasi akong hindi kumakain dahil ubos na ang kakaunti ‘kong pera na dala mula sa probinsya. Kaya puro tubig na lamang ang laman ng aking sikmura mula kahapon nang tanghali.

“Oh ano pogi, tara na?” 

‘Teka ano daw?’
Dahil sa lalim ng aking iniisip ay hindi ko na narinig ang  kanilang mga sinabi.

“Teka lang ha, saan tayo pupunta? Pasensya na hindi ko kasi narinig ang sinabi n’yo,” napapakamot sa ulong turan ko pa.

“Eh?” maarteng pagkakasabi ng isa sa mga bakla, sabay tingin sa mga kasamahan niya.

“S’ya mula sa simula pala tayo. Iyon nga pogi, sabi namin baka naghahanap ka ng trabaho, kanina pa kasi ka namin nakikita dito na pabalik-balik at saka… taga-probinsya ka ba?” walang pasintabi na tanong pa ng isa sa kanila.

“Oo, tama kayo at nagtungo lamang ako rito para makahanap ng trabaho.”

“Kung gano’n, it’s your lucky day kuyang pogi!” masayang anunsyo pa nila.

Hindi na ako nakasagot at hinintay na lang ang kanila pang sasabihin.

“Nakikita ko sa mukha mo ang pagtataka kung bakit ka naging ma-swerte, isa lang naman ang sagot. Dahil bibigyan ka namin ng trabaho!!!” masiglang saad nila na sinamahan pa nang malakas na palakpak.

Para namang tumigil ang pag ikot ng aking mundo nang marinig ang kanilang sinambit.
‘Trabaho daw? Tama ba ang rinig ko?’

Pero, kahit siguro desperado na ako na magkatrabaho ay parang hindi nawawala sa akin ang maghinala at magduda sa kanila. Lalo pa’t hindi ko pa alam ang trabahong ibibigay nila sa’kin.

“Talaga, bibigyan n’yo ako ng trabaho?”

“Oo nga, paulit-ulit pogi,” saad nila habang nagpapalitan nang tingin na tila ba ay may kakaibang kahulugan.

“Alam mo naman na mahirap talaga makahanap ng trabaho dito sa maynila lalo na kung wala kang pinag-aralan.”

Napaisip naman ako sa kanyang sinabi, pero kahit paano naman ay may pinag aralan ako. Nakapag tapos din naman ako ng high school, at dahil sa hirap ng buhay ay hindi ko ninais na ipagpatuloy pa ang pag aaral sapagkat alam kong mas kailangan ng aking mga magulang ang tulong ko upang mapag aral pa namin ang iba ko pang nakababatang kapatid, kaya nga nakipagsapalaran na ako dito sa maynila upang makahanap ng trabahong may maayos na sahod.

Nagising lang ako sa aking pagmumuni-muni nang mapansin ang perang nasa aking harapan.

“Ito oh 150, para di ka naman lugi,” turan pa ng isa sa kanila habang inaabot sa’kin ang pera.

‘150? Sa halagang iyan ay sigurado akong marami-rami ng pagkain ang mabibili ko diyan,’
isip-isip ko pa habang napapahawak sa aking kumukulong tiyan.

Hindi ko na alam kung utak pa ba ang gumagana sa’kin ngayon o iyong kumukulo ko nang tiyan dahil wala na sa wisyo ang takbo ng aking isipan. Ngunit, kahit gano’n ay hindi ko magawang abutin ang perang kanina pang nakalahad sa aking harapan.

“Bago ko tanggapin iyan, pwede ko ba munang malaman kung anong magiging trabaho ko?”

“Wag kang mag alala dahil madali na at sasaya ka pa sa trabaho mo,” sabi nila na sinamahan pa nang nakakapangilabot na tawa.

Hindi ko tuloy maiwasan na hindi makaramdam ng takot sapagkat tila ba ay isang ilegal na bagay  ang ipapagawa nila sa’kin.

Na-inip at nangalay na siguro iyong isang bakla sa paghawak ng pera kaya naramdaman ko na lang na biglaan at walang pasabi niyang isiniksik iyon aking kamay.

“Oh ayan, wag ka nang masyadong mag isip, tara na. Pag natapos mo na ang iyong trabaho ay ibibigay namin sayo ang kalahati pa,” sabi nila habang hila-hila pa ang aking braso patawid ng kalsada.

Ngunit, bago nila ako tuluyang mai-sama ay tila ba ako’y nagising sa isang mahikang nakapaloob sa akin dahil sa isang malakas na sigaw.

“Ryan!!!”

“Ryannnn!!!”

“Teka lang!”

Dahil sa narinig ay bigla akong napalingon, mula sa aking kinatatayuan ay may isang lalaking tumakbo papunta sa aking dereksyon. Nang makalapit siya ay biglaan na lamang niya akong inakbayan.

“Kanina pa kitang hinahanap, bumili lang ako tapos bigla ka lang nawala,” ani ng lalaki sabay abot sa’kin ng isang supot.

Sa tingin ko ay pagkain ang laman no’n sapagkat ang bango nito, lalo tuloy akong nakaramdam ng gutom. Hindi na rin ako nakasagot sa pahayag niya sapagkat hindi ko naman alam ang sinasabi niya at higit sa lahat ay hindi ko siya kilala.

“At sino naman kayo?” baling niyang tanong sa mga baklang nakahawak sa aking braso.

Binigyan niya ang mga ito nang nakakatakot na tingin na kahit ako ay kinilabutan din dahil doon. Pansin ko naman ang kaba sa ekspresyon ng mga bakla dahil sa biglaang pamumutla at pagkawala ng kulay sa kanilang mga mukha  Halos maiwan pa nga ang tsinelas ng isang sa kanila dahil sa bilis nang kanilang pagtakbo.

Habang tinatanaw ko sila ay bigla ko namang naalala ang perang nasa aking palad.

“Teka! Ang pera n’yo,” sigaw ko pa sa kanila, pero kahit isang sulyap ay hindi nila nagawa pa.

Hahabulin ko pa sana sila kun’di lamang sa mabigat na brasong nakapatong pa rin sa maliit ‘kong balikat.

Dahil din sa mga nangyari kaya halos makalimutan ‘kong may kasama nga pala ako dito, kun’di lang sa init ng hawak kong supot ay ‘di magbabalik ang aking ulirat.

“Ito nga pala ang pagkain mo,” saad ko sa lalaki habang inaabot ang supot pabalik sa kanya.

“Hindi, sa iyo na ‘yan.”

“Talaga? Kahiya-hiya man pre ay hindi ko na ito tatanggihan pa.” Kinapalan ko na ang aking mukha sapagkat gutom na gutom na talaga ako.

Ngunit, dahil sa kanyang magandang ngiti ay unti-unti na ring na naglaho ang aking hiyang nararamdaman.

“Ah, salamat nga pala pareng ano…” Hindi ko maituloy sapagkat hindi ko alam ang kanyang pangalan.

“Dylan na lang,” nakangiti pa niyang tugon.

“Salamat Dylan sa pagkain.”

“Wala iyon. Nga pala mag ingat ka lagi,” paalala pa niya bago guluhin ang aking buhok at maglakad palayo.

Hindi pa siya nakakalayo nang may bigla akong maalala kaya tinawag ko ulit siya.”Teka pre, pwede mag tanong?”

Humarap ulit siya sa’kin at tumango tanda nang pagsang ayon niya.

“Paano mo nga pala nalaman ang pangalan ko?”

Sigurado akong pangalan ko ang binanggit niya kaya nga napalingon ako kanina.

“Ryan talaga ang pangalan mo?” mangha pa niyang tanong pabalik sa’kin.”Gawa-gawa ko lang iyon kanina para may maitawag sayo. Akalain mo nga naman tama pala ang hula ko.”

Napataas naman ang kilay ko. ‘Ryan ba ang sabi niya? Akala ko Rylan. Wala naman akong magagawa sapagkat magkatunog kasi talaga sila.’ Napapakibit-balikat ko pang ani sa aking sarili.

“Ah! Hindi Ryan, Rylan ang pangalan ko,” tanging naisagot ko sa kanya.

“Rylan ba? Malapit nga at magkatunog talaga,” napapaisip pa niyang ani.

Magpapaalam na sana ako sa kanya nang muli siyang magsalita. “Sabi ko nga pala sayo kanina, lagi kang mag iingat dahil maraming mga tao dito sa maynila ang magaling manlamang ng kapwa.”

“G-Gano’n ba?” kinakabahan ko pang tanong sa kanya. Napa-isip naman ako sa kanyang sinabi sapagkat tunay naman talaga iyon. Sabi nga ng aking mga magulang at kaibigan sa probinsya ay napaka-delikado ng syudad.

“Wait, wag mong sabihin na hindi mo alam na niloloko ka na ng mga baklang iyon kanina?” hindi makapaniwala niyang turan.

Hindi ko siya sinagot habang bakas sa aking mukha ang pagtataka. Siya naman ay napatingin na lamang sa’kin nang puno nang pag aalala.

“Gagawin ka nilang call boy.”

“Call boy? Lalaki ba iyon na nagtatrabaho sa call center?” naguguluhan kong tanong sa kanya.

Siya naman ay hindi makapaniwala sa aking naging sagot  at nai-sampal na lamang sa mukha ang dalawa niyang kamay.

“Hindi, ang call boy ay lalaking prostitute. Alam mo na?” frustrated niyang pagpapaliwanag.

Napatango na lang ako habang napapaisip na…
‘Iyon pala ang call boy, ang alam ko kasi talaga ay lalaking call center agent iyon eh.’

‘Kung ganito ako ka-ignorante ay baka hindi ako makatagal dito sa maynila,’
saad ko sa aking isipan habang napapakamot.

Mahirap pala talaga dito sa syudad, hindi tulad sa probinsya. Ang mga tao doon ay nagtutulungan kahit sa maliliit na bagay lamang, habang dito naman ay walang awang naglalamangan.

“Hays,” napapabuntong hininga pa niyang ani.

“Halika, ma-upo muna tayo doon para makapag usap pa tayo at para makakain ka na rin,” aniya, sabay akay sa’kin palapit sa gilid ng fast-food restaurant.

Wala na akong nagawa at sumunod na lang kanya, may upuan pala doon sa may gilid.

“Taga-probinsya ka ba?” tanong niya sa’kin pagka-upo ko sa tabi niya.

“Oo, doon nga ako galing. Mag dadalawang linggo pa lang ako dito sa maynila magbuhat nang umalis ako sa amin,” sagot ko naman habang nagsisimula nang kumain.

Pagkasabi ko no’n ay na-isip ko na medyo matagal na rin pala ako dito sa maynila, madumi na ang lahat ng damit na dala ko at ilang araw na rin na wala akong ligo.

Bigla naman akong napatingin sa aking sarili kaya siguro walang tumatanggap sa aking trabaho dahil madungis at madumi na ang luma kong damit. Gano’n din ang kupas na pantalon ‘kong suot at pasira na rin ang tsinelas sa aking paa, pinaglumaan lamang kasi ito ni tatay.

Wala naman akong problema sa pagiging mahirap, bata pa lang ako ay tanggap ko na iyon, pero may pagkakataon na parang na aawa na rin ako sa aking sarili.

“Hey, okay ka lang ba? Bakit natulala ka na?”

Dahil sa boses na aking narinig at sa mukha niyang nakalapit sa’kin ay bigla ‘kong naalala na hindi nga pala ako nag iisa dito. Tiningan ko na lang siya at sinabing… “Maayos lang ako.”

Ngayon ko lang napagmasdan nang maayos ang itsura ni Dylan dahil sa paglapit ng mukha niya sa’kin. Halata na may lahi siya, matangakad mga 6ft. siguro ang height, may kaputian ang balat at dark ang pagka-blond ng kanyang buhok.

Ang mukha niya ay nakapa-gwapo, kulay berde ang mga mata na kakaiba ngunit napaka-ganda talaga. Matangos ang ilong, suma-total ay para talaga siyang model ng mamahaling mga relo at pabango na sa mga magazine ko lang nakikita. Bigla naman akong nanliit sa aking sarili sapagkat alam ‘kong talaga namang walang-wala ako sa itsura niya.

“Sigurado ka bang okay ka lang? Wala bang ginawang masama ang mga baklang iyon sayo?” may pag aalalang tanong muli niya.

“W-Wala talaga, baka gutom lang to,” natatawa ko pang ani upang itago ang insecurity na aking nararamdaman.

Ipinagpatuloy ko na lang ang aking pagkain, napansin pala niyang natulala na naman ako. Napasilay na lang muli ako sa kanya ng isang beses pa at napaisip ng…

‘Sana all talaga gwapo at mayaman.‘

Chapter 2

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN’S POV

“Gusto mo ng ma-iinom?” tanong pa ng aking katabi.

“Nako, wag ka nang mag abala pre, maraming salamat sa pagkain na binigay mo. Kahapon pa ako huling kumain,” ani ko naman sabay subo ng fries na isinawsaw ko sa ketsup.

“At saka, salamat din pala sa pagligtas mo sa akin kanina. Kung hindi mo ako tinutungan ay baka naging call boy na ako.”

“Ang dami mo namang pasasalamat, wala lahat iyon,” tugon niya, pansin ko ring nakatayo na pala siya sa aking harapan.

“Dito ka lang, bibili lang ako sa loob.”

Hindi ko na siya napigilan sapagat ang bilis niya maglakad. Ipinagpatuloy ko na lang ang pagkain ko. Hindi nagtagal at nakabalik na rin siya.

“Ito oh,” alok niya, sabay abot ng  biniling softdrink.

Tinanggap ko na lang iyon at nagpasalamat. Makalipas ang ilang minuto, malapit na akong matapos kumain, pero bigla naman siyang nagsalita kaya napalingon ako sa kanya.

‘Nandito pa pala sya,’
isip-isip ko pa. Nalibang kasi ako sa pagkain sapagkat ngayon lamang ako nakatikim ng ganito.

“Mag-iisang buwan na muli nang ako’y maka-uwi dito sa pilipinas, ilang taon rin kasi akong nagtrabaho sa ibang bansa,” kwento pa niya.

Hindi ako sumagot at nakinig na lamang. Binigyan niya ako ng pagkain kaya pakiramdam ko ay obligado akong makinig sa kanya.
‘Hays, iba din ang paraan ko ng pagtanaw ng utang na loob ah.’

“Ikaw Rylan, saan ka bang probinsya galing at bakit mo naisipang pumunta dito sa maynila?”

Napabaling ako sa kanya dahil sa kanyang naging tanong.

“Ah, sa Bulacan ako galing, nagbaka sakali ako dito sa maynila katulad ng ibang taga-probinsya na gustong makapag trabaho. Hindi naman bago sa akin ang kaibahan ng lungsod at probinsya. Maraming tao doon sa’min ang nagpayo sa’kin na mag ingat sa pagpunta ko dito. Lalong-lalo na ang aking mga magulang, alam kong nag aalala na sila sa’kin, pero nagpursige talaga akong pumunta dito kasi gusto ko silang matulungan.”

Nakatitig lamang siya ng deretso sa aming harapan, pero pansin ‘kong tumatango siya pa minsan-minsan ibigsabihin ay nakikining siya.

“May mga nakababata pa akong kapatid na nag aaral ngayon kaya naman, kung makahanap ako ng trabaho dito ay gusto ‘kong suportahan ang pag aaral nila, gusto ko ring padalhan si inay ng pera para mabawasan naman ang aming utang at kung papaladin ako ay baka mapatigil ko na sila sa pag tatrabaho lalo na si tatay. Sobrang delikado kasi ang trabaho niya.”

“Ano ba ang trabaho ng tatay mo?” tanong naman niya habang napapalingon sa akin.

“Nagtatrabaho siya sa isang pataniman ng palay.”

“Ano naman ang sobrang delikado doon? Nangangain ba ang lupa na pinagsasakahan niya?” napapatawang tanong muli niya.

Inip ko naman siyang tiningnan bago sumagot…”Hindi naman siya magsasaka, taga-spray siya ng kemikal sa mga palayan,” giit ko pa.

‘Loko kasi, kung nangangain daw ba iyong lupa? Iba din ‘to.’

“Oo nga naman, baka magkasakit nga siya dahil doon,” pagsang ayon pa niya habang napapakamot sa batok.

Ngayon ata ay napagtanto na niya ang kanyang sinabi kanina. At ang munting bagay na iyon ay pumawi sa lungkot na aking nararamdaman.
‘Marunong rin pala siyang mag joke’
napapangiti ko pang saad sa aking sarili.

Ngunit ‘di rin nagtagal ang munting saya na aking nadama nang maalala muli ang kalagayan ng aking ama. Sana naman ay makahanap na ako ng trabaho dito bago pa mahuli ang lahat at magkasakit na nga si tatay dahil sa trabaho niya.

‘Pero, sino naman kaya ng tatanggap sa’king trabaho kung hindi pa ako nakakaligo,’
napapalabi ko pang ani sa aking sarili habang patagong inaamoy ang aking kili-kili.

“Mula nang mag highschool ako ay sa condo na ako nakatira,” aniya pa, bakas rin ang pagtataka sa kanyang mukha habang nakatingin sa aking ginagawa.

“Condo? Iyon ba tinutukoy mo?” tanong ko sa kanya, sabay turo sa isang building na mataas na nasa may hindi kalayuan sa amin.

“Oo yan nga, maganda tumira sa condo, mataas at nakakamangha talaga ang view. Pero noong pauwi na ako dito sa bansa napag desisyonan kong bumili ng sailing bahay dito sa pinas upang magkaroon ako ng privacy at katahimikan,” pagpapatuloy pa niya.

Sa totoo lamang ay hindi ko alam ang dahilan kung bakit niya sinasabi ang lahat ng ito sa akin, pero nagawa niyang makinig sa akin kanina kaya gano’n rin ang gagawin ko para sa kanya.

“---at natupad naman ang gusto ko, nang makauwi ako dito sa pinas ay naisipan kong bumili ng bahay sa isang subdivision sa Makati. Maganda iyong bahay, nakuha ko iyong privacy at katahimikan na gusto ko iyon nga lang…” pagputol pa niya sa kanyang sinasabi.

“Iyon nga lang?” curious na tanong ko pa sa kanya.

“—iyon nga lang ay kailangan ko ng kasambahay. Hindi kasi ako marunong magluto, tuwing umaga puro kape lang iniinom ko, tapos hindi ko na rin maayos ang bahay dahil busy sa trabaho,” problemado pa niyang daing habang napapabuntong hininga.

Napa-isip naman ako sa kanyang sinabi, kakapalan ko na sana ang mukha ko at magtatanong kung pwede mag-apply kaso naunahan niya akong magsalita.

“Marunong ka ba maglinis ng bahay?”

‘Oo naman, iyan ang trabaho ko sa bahay namin sapagkat wala kasi lagi si inay para gawin pa iyon, busy siya sa paglalabada sa kapit bahay at pag racket sa palengke.’

“Marunong ka bang magluto?”

‘D’yan ako sigurado. Mahilig kasi talaga ako magluto at libangan ko iyon, dahil siguro sa dami na nang napasukan kong karenderya noon. Natutuwa din ako pag nagugustuhan ng iba ang luto ko.’

“Oo parehas ang sagot ko, bakit mo naman na-itanong?”

“Pwede bang ikaw na lang kunin ‘kong kasambahay?” tanong pa niya.

Bigla akong nabingi dahil sa kanyang sinabi. Magtatanong pa lang dapat ako kung pwede ako mag apply tapos kinukuha na niya ako. Tulala pa rin ako habang nakatitig sa kanyang mukha.

“Ano payag ka ba Rylan?”

Teka, kailangan kong sumagot dahil ito na hinihintay ko, ang magkatrabaho. Ito na iyon kaya hindi ko na ito palalampasin pa.

“O-Oo naman, Dylan! Tinatanggap ko ang trabaho. Maraming salamat pre!!!” masaya kong tugon na may kasamang magkakasunod na tango.

‘Jusko, swerte nga ata talaga ang araw na ito sa akin!’

“Gano’n ba, nasaan ang mga gamit mo?”

“Ah, iyong gamit ko kasi ay na sa may Quiapo. May pinag iiwanan lang ako doon. Tapos sa hapon kinukuha ko na siya dahil uuwi na ‘yong pinag hahabilinan ko,” sagot ko, habang sumusunod sa paglalakad niya.

“Halika, kunin na natin ang gamit mo.”

‘Ha? Pero medyo malayo ang Quiapo dito… wala na din akong pamasahe, ayaw ko namang gastusin itong pera ng bakla, hindi naman ito sa akin.’

“Wag ka mag alala, may dala naman akong sasakyan,” nakangiti pa niyang saad.

Nakarating kami sa parking lot ng fastfood nang may nakita akong napakagandang sasakyan, itim ito na talaga namang mukhang mamahalin. Napansin ko na lang na naroon na pala siya at kinakawayan ako para lumapit.

“Sakay ka na,” turan pa niya sabay bukas ng pintuan ng kotse.

Ang totoo ay nahihiya ako, ayaw kong madumihan ang sasakyan niya dahil sa madumi kong kasuotan kaya naman kahit naghihintay siya sa’kin ay hindi ko pa rin magawang gumalaw at sundin ang kanyang utos.

“May problema ba?” tanong niya na may halong pag aalala.

“Wala naman, ano… mag lalakad na lang ako. Pwede mo ba akong hintayin na lang doon,” sagot ko, pansin ko rin ang pag kunot ng kanyang kilay.

“Alam kong hindi pa tayo nagtatagal na magkakilala, pero hindi ako masamang tao Rylan, hindi kita sasaktan at lalo ng hindi naman kita dadalhin sa ibang lugar sa oras na sumakay sa kotse ko,” sagot nito na may halong lungkot.

Nabigla ako sa sinabi niya, mukhang hindi talaga kami nagkaintindihan sapagkat wala naman akong duda sa kanyang pagkatao, sa totoo nga ay magaan ang loob ko at may tiwala naman ako sa kanya.

“Ha? Nako, hindi ‘yon ang iniisip ko Dylan, ano kasi… ang totoo ay nahihiya akong sumakay, bukod sa madumi ako ay—”

“Rylan, wala naman iyon sa’kin.” aniya sabay ngiti pa.

Hindi ko alam, pero dahil sa mga ngiti niyang ‘yan kaya nagugulo ang isipan ko at sa huli hindi na nga ako nakatanggi sa kanya. Wala na akong nagawa at tuluyan ng sumakay sa sasakyan niya. Ang lamig sa loob at napaka bango.

“Rylan mag seat belt ka,” utos niya kaso hindi naman ako marunong maglagay no’n kaya hindi ko alam ang gagawin.

Siguro ay napansin niya na hindi ako magkaintindihan kung paano ba ikakabit ang seat belt na sinasabi niya kaya bigla na lamang akong nagulat nang lumapit siya sa’kin at parang yayakapin pa ako, kaya napapikit na lang ako.

Makalipas ang ilang sigundong pagpikit at pagpipigil ko ng hininga ay naka rinig ako ng ‘click’. Napahiya naman ako, ikinabit lang pala niya ‘yong seat belt, kinabahan naman ako doon ah, akala ko kung anong gagawin niya. Nang mapalingon ako, pansin ko pa ang ngisi na nakapaskil sa kanyang labi.

Nagsimula nang umandar ang sasakyan. Habang nakatanaw ako sa bintana. Siya naman ay deretso lang nakatingin sa harapan at seryoso sa pagmamaneho.

Napaka bilis ng mga pangyayari, hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala, sa wakas ay may trabaho na ako.

Bigla kong naalala no’ng pagdating ko pa lang dito sa maynila, nakakahilo ang mga building na nakapalibot sa’kin, para akong baliw na nakatigil sa gitna ng kalsada kung saan maraming taong mabibilis na naglalakad at dumadaan sa paligid ko. Sobrang nakapapanibago dito sa syudad, lahat ng tao ay halanag busy at nagmamadali. Parang napaka laking bagay ang mawawala sa kanila kapag lumipas ang isang minuto.

Unang araw ng pagsalta ko rito sa syudad ay ginugol ko na agad sa pag-aapply kaysa maghanap muna ng matutuluyan kaya naman nang sumapit ang gabi, hindi ko alam noong mga oras na iyon kung saan ako magtutulog. Dahil siguro sa pagod ay minabuti ko na lang na umupo sa harap ng isang saradong tindahan at di inaasahang doon na rin ako dadalawin ng antok.

Nagpatuloy ang mga araw nang paulit-ulit lang, tinitipid ko pa ang dalawang daang piso na aking huling pera, halos isang tinapay at madaming tubig lang ang aking technique para magtagal ng kaunti ang pera ko, kahit alam ko naman na hindi na ito sapat para sa mga susunod na araw.

Naranasan ko din ang sobrang lungkot at pangungulila sapagkat pakiramdam ko ay bibigay na ang aking loob, gusto ko nang umuwi alam ko iyon, pero may isang parte ng aking kalooban na nagsasabi sa’kin na kailangan ‘kong tatagan ang sarili ko para sa aking pamilya.

Bukod sa pagod at hirap ay hindi lamang iyon ang aking naranasan sa ilang araw ko pa lamang na pananatili rito sa syudad.

“Rylan? Okay ka lang ba talaga? Kanina pa kasi kitang tinatawag,” saad ni Dylan, dahil sa pag tawag niya sa’kin kaya naputol ang pag babalik tanaw sa aking isipan.

“Ah, oo naman, okay lang ako. Nasaan na nga pala tayo?”

“Kanina pa tayong nakarating at nakatigil dito, pero hindi ka namang kumikibo kaya nag alala na ako sa’yo.”

“Gano’n ba, pasensya ka na pre, tayo na,” nagmamadali ko pang sabi pa upang pagtakpan ang nararamdaman ‘kong hiya.

Nang makababa kami ay hinanap agad ng mata ko ang aking pinaghabilinan ng gamit, isang bag lang naman iyon na may lamang maduduming damit. Habang naglalakad-lakad kami ay nakita ko na rin siya, isa siyang matanda na nagtitinda ng banana cue dito sa harap ng simbahan.

“Lola, maraming-marami pong salamat sa pagbabantay n’yo lagi sa aking gamit,” masaya ko pang sabi.

“Naku walang anuman iyon utoy mag iingat ka lagi ha.”

Habang nakikipag usap ako kay Lola ay hindi ko napansin na nasa likod ko na pala si Dylan.

“Lola magkano po ang tinda n’yo?” tanong pa niya sa matanda.

“12 pesos hijo ang isa nitong banana cue.”

Napahiya naman ako nang maisip na baka kaya siya nagugutom ay dahil ibinigay niya sa akin kanina ang pagkain niya, pero hindi ko rin akalain na kahit mayaman si Dylan ay kumakain pala siya ng mga ganitong street foods.

“Sige po, bibilhin ko na lahat ng paninda n’yo para maka uwi kayo nang maaga,” ani Dylan sabay ngiti sa matanda.

Hindi naman makapaniwala si Lola sa sinabi ni Dylan, kahit ako’y gano’n rin.

‘Mukhang gutom na gutom na nga siya.‘

Chapter 3

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Heto ang banana cue, kain kayo,” ani ko sa mga batang nanglilimos at nakaupo sa may gilid ng kalsada.

Akala ko talaga ay kakainin ni Dylan lahat ng binili niyang banana cue kay Lola. Hindi ko tuloy maiwasang ‘di maalala ang pag uusap namin kanina.

“Kaya mo ba talagang ubusin lahat ng ‘yan, Dyan? Isang bilao iyan,” tanong ko sa kanya habang naglalakad kami palayo.

“Syempre hindi ko kayang ubusin lahat kaya kumuha na tayo ng apat, tig dalawa tayo tapos iyong iba ay ipamigay na natin,” masaya at natatawa pa niyang sagot sa’kin.

Nakakahanga talaga itong si Dylan, unang-una na ay mabait siya dahil iniligtas niya ako kanina at binigyan pa ako ng trabaho at ngayon naman ay  namimigay siya ng pagkain sa mga batang nakikita naming nanglilimos dito.

“Kuya salamat po,” sabi ng isang batang kaya napabalik ako sa aking ulirat.

“Huwag ka sa’kin magpasalamat, sa kanya,” ani ko sabay turo ko kay Dylan, siya naman kasi talaga ang bumili ng mga pagkain.

Ang totoo n’yan ay katulad din ng iba ang aking paniniwala at pagkilala pag dating sa mga mayayaman. Ang tingin ko sa kanila ay mga matapobre at mayayabang, pero nang makilala ko si Dylan alam kong nagkamali talaga ako.

May saya sa aking kalooban habang pinagmamasdan ko siyang nakikipag usap siya sa mga bata. Suot niya ang isang napaka gandang ngiti na sa mga sandaling iyon ay gusto kong maniwala na isa siyang angel.

Matapos ang munti naming feeding program sa mga bata. Ngayon ay naglalakad na kami pabalik sa kotse niya, ubos na rin naman ang banana cue sa bilaong aking hawak.

Napakasaya pala na makatulong, napakagaan sa pakiramdam habang na aalala ko pa rin ang masasayang ngiti sa labi ng mga bata kanina.

◆◇◆◇◆◇◆◇

“Ito ang resume ko.” Sabay abot ko sa kanya ng dokumentong kanyang hinihingi.

Nandito na nga pala kami ngayon ni Dylan sa loob ng kanyang opisina sa bahay. Sobrang nakakamangha talaga ng kanyang bahay, ang laki sobra at ang ganda. Malaking bahay ito na may dalawang palapag, napaka linis at napaka kintab ng sahig pwede ngang panalaminan dahil sa linaw ng tiles.

Pagpasok pa lang namin kanina ay hindi na ako makapaniwala sapagkat sa mga picture book lang ako nakakakita ng ganitong mga bahay.

“Birth Certificate mo?”

Mabilis ko namang ibinigay ang kanyang hinihingi.

“Sige okay na ito,” napapatango niyang ani habang binabasa ang mga papel na hawak. Napangiti naman ako dahil sa kanyang sinabi.

‘Salamat God may trabaho na po ako!’

“Teka, isang bagay pa,” pahabol pa niyang saad na ikinawala ng ngiti ko.
‘Sabi kasi niya kanina ay okay na.’

“May cellphone ba ang mga magulang mo, wala kasing nakalagay na number dito sa resume mo?” aniya sabay turo sa resume ko.
‘Patay nakalimutan ko pala isulat doon.’

“Meron si nanay, ito ‘yong number niya.” Inabot ko sa kanya ang luma ‘kong cellphone, 3310 pa ata ang model no’n.

“Tatawagan ko lang para makumperma ko.”

Tumango naman ako habang pinagmamasdan ang mabilis niyang pagtipa sa mamahalin niyang cellphone.

Maya-maya pa ay mag sumagot na sa kabilang linya. “Hi, good afternoon, ako si Dylan Von Hendricks ang employer ni Rylan, gusto ko lang pong malaman kung tama itong number na ibinigay niya.”

“Opo, house keeping po ang trabaho niya.”

“Yes po, okay lang po siya, wag kayong mag alala wala po siya sa kapahamakan.”

“Maraming salamat din po,” saad niya pagkatapos ibaba ang cellphone. Ako naman ay naghihintay lang ng sunod niyang sasabihin.

“Ngayon ay sasabihin ko na sayo ang mga rules at regulations ko dito sa bahay,” nakangiti pa niyang pahayag.

Napangiti naman ako sapagkat ibigsabihin no’n ay hired na ako sa kanya. Napa upo rin ako nang maayos matapos marinig ang kanyang sinabi.

“Una, hindi ka pwede magpapasok ng kahit sino dito sa bahay lalo na kapag wala ako rito, maliwanag ba?”

Napatango naman ako bilang pag sagot.
‘Nakakatakot din pala itong si Dylan pag seryoso, pero naiintindihan ko naman ang kanyang kilos sapagkat gusto rin siguro niyang  seryosohin ko ang kanyang mga bilin.’

“Pangalawa, hindi ka pwede lumabas ng bahay pag hindi mo day-off.”

Napaisip naman ako…
‘Paano pag may sunog, hindi pa rin ako lalabas?’

“Alam kong may tanong ka Rylan, halata naman sa mukha mo,” napapangisi pa niya ani.

“Pag may sunog —” ngunit bago ko pa matapos ang aking sasabihin ay inunahan na niya ako.

“Syempre kailangan mo nang lumabas kapag may ganoong pangyayri, pero kung maliliit namang dahilan tulad ng pagbili sa tindahan. Huwag mo na iyong isipin sapagkat marami namang pagkain dito sa bahay. Kung naiinip ka naman, may Tv dito, pagkatapos mo ng mga gawin pwede ka ring matulog,” mahaba at malinaw pa niyang paliwanag.

Tango na lang ulit ang nai-sagot ko sa kanya.

“At ang huli, hindi ka pwede pumasok dito sa aking opisina kung walang pahintulot ko. Maliwanag ba ang lahat Rylan?”

“Opo sir, wag po kayo mag alala hindi ko po kayo bibiguin. Pagbubutihan ko ang trabaho ko,” masaya ko pang sagot sa kanya.

“Wag mo akong tawaging sir. Dylan na lang.”

Sinagot ko na lang siya ng isang tango. Madali lang naman pala ang mga palatuntunin niya dito sa bahay.

“Gusto mo na bang pag usapan ang tungkol sa day-off at sahod mo?” tanong muli niya, na nakapag bigay sa akin ng isang malapad na ngiti.

MAKALIPAS ang ilang sandali…

“Rylan iiwan ko na lang dito sa kama mo ang damit at short,” ani Dylan sa labas ng banyo kung saan ay naliligo ako.

‘Hays, sarap maligo pakiramdam ko ay isang taon ‘kong hindi nahugasan ang aking katawan.’

Paglabas ko ng kwarto ay nakita ko ang damit na sinasabi niya. Itinapat ko iyon sa aking katawan at napa isip…

‘Ang laki naman nito parang dress na dahil sa haba.’
Mahaba kasi tapos maluwag rin iyong short, pero nagulat ako ng may nakita akong safety pin sa tabi nito.

Pagkatapos kasi ipaliwanag ni Dylan ang tungkol sa aking sahod, day-off at trabaho dito ay isinama muna niya ako sa magiging kwarto ko. Malaki at malinis ang kwarto, may puti itong pintura sa pader, may single bed at cabinet din. Isama pa ang sariling CR.

Ngunit kahit ilang beses kong iikot ang aking paningin ay bakit wala akong nakikitang electric fan sa paligid. Napakibit balikat na lang ako sapagkat baka wala talagang gano’n dito sa kwarto, sino pa ba ako para magreklamo. Kaya naman, sa halip na isipin iyon ay nagpatuloy na lamang ako sa pagsusuot ng short, ngunit hindi ko rin inaasahan na biglang bubukas ang pintuan.

“Rylan tapos k---” naputol ang sasabihin niya at bigla na lang natulala.

Napatingin naman ako sa itsura ko ngayon. Wala pa akong damit at isinusuot ko pa lamang ‘yong short. Pagtingin ko sa harapan ko ay wala na siya at narinig ko na lamang ang pagsara ng pintuan at ang kanyang paghingi ng tawad.

Binilisan ko na lamang ang pagsusuot ko ng damit baka kasi importante ang sasabihin niya. Paglabas ko naman ay nakita ko siyang nakasandal sa pader.

“Dylan tapos na ako magdamit,” ani ko, siya naman ay hindi makatingin sa’kin ng deretso, namumula din ang kanyang mukha.

‘Okay lang kaya siya? Baka nilalagnat, imposible naman kasi siyang maging lasing.’
isip-isip ko pa habang nakasilay sa kanya.

“Ehem, ituturo ko lang sana sayo kung paano buhayin ang aircon sa kwarto mo,” saad niya habang tila ba ay pinapakalma ang sarili.

Tumango naman ako habang nakasunod sa kanya pabalik sa kwarto, hindi kasi agad nag sink-in sa utak ko ang kanyang sinabi.

‘Teka? Aircon daw pala! Kaya walang electric fan. Wow sosyal naman, ngayon lang ako nakarinig ng kwarto ng isang kasambahay na may aircon.’

Pansin ko na may hawak siyang remote control na parang sa tv, pero doon niya tinututok sa puting box na nakadikit sa pader. Tapos maya-maya pa nga ay nakaramdam na ako ng malamig na hangin. 

Matapos iyon ay nagsimula na kaming mag house tour. Pinuntahan namin ang kanyang kwarto sa second floor, ang gulo nito at halatang kwarto ng abalang tao. Itinuro rin niya sa’kin kung saan ang guest room. Gano’n din ang laudry room, kitchen, mini library at game room na may mini bar counter sa loob.

Ngayon ay nasa kusina na kami at nagpapaandar ng iba’t ibang gamit dito, tulad ng rice cooker, oven, blender at iba pa. Natutuwa ako kasi ang daming gamit na pang luto dito. Siguro ay masarap magluto lalo na nang tingnan ko ang laman ng napaka laki nyang ref. Mas mataas pa kasi ito sa akin.

“Wow!---” pagbukas ko ng ref.

“---wala masyadong laman,” nanlulumo kong bulong, akala pa naman kasi ay puno ito.

“Hindi pa ako nag go-grocery ng madami hindi naman ako marunong magluto. Pag umaga kape at pag hapon at meryenda naman ay fastfood ang kinakain ko,” depensa naman niya.

Nalungkot naman ako, masama kasi sa katawan ang masyadong mamantikang pagkain. Ibigsabihin mula noon ay puro unhealthy foods lang ang kinakain niya.

“Halika doon naman tayo sa laundry room, tuturuan kita gumamit ng washing machine.” aniya, kaya sunod ako.

Pagdating namin doon ay tinuruan niya ako kung paano buhayin at gamitin ang washing machine, nagulat rin ako sapagkat bigla niya akong tinawag, may naisip siguro siya.

“Rylan! Kunin mo lahat ng madudumi mong damit sa kwarto. Susubukan natin dito sa washing machine para mas mabilis kang matuto.”

Mabilis ko naman siyang sinunod at ipinakita niya sa akin ang paglalaba gamit ang washing machine. Nakakatuwa lang isipin na kaya pala pinahiram ako ni Dylan ng sarili niyang damit dahil alam niyang madumi na lahat ng damit ko. ‘Bait talaga ni Dylan.’

Matapos ilagay sa dryer ang nalabhan na damit, iniwan na namin iyon para matuyo.

“Rylan pwede ka na bang magluto ng hapunan ngayon?” tanong pa niya
nang tumapat kami sa may opisina niya.

“Oo naman, sige magluluto na ako.”

“Okay yan, tawagin mo ako dito sa office pagkakain na,” aniya sabay ngiti.

Nang makapasok siya sa opisina ay mabilis naman akong napahawak sa aking dibdib, iyan na naman kasi ang ngiti niyang nagdudulot sa akin ng kakaibang pakiramdam. Tila ba ay nauubusan ako ng hiniga dahil sa bilis nang tibok ng puso ko.

‘Inay may sakit po ba ako?’

At dahil hindi ko na natanong kung anong gusto niyang ulam kaya ako na lang mismo ang nag isip. Buti na lang at kahit paano ay may mga sangkap dito sa refrigerator.

Hiwa-hiwa, halo-halo ang ginagawa ko hanggang sa wakas ay natapos din. Bagong lutong kanin at special adobo ni inay. Pagkatapos ko maghain ay tinawag ko na si Dylan.

Nakaupo na siya habang ako naman ay pabalik na sa labahan para kunin ko yung mga damit ko.

“Saan ka pupunta?” nagtataka niyang tanong.

“Kukunin ko na iyong mga damit sa dyer baka tuyo na.” 

“Mamaya na, ang kunin mo ay plato at saka ka umupo dito sa tapat ko.”

“Sabay tayo kakain?” hindi makapaniwalang ani ko.

“Hindi, papanuodin mo lang ako kumain,” sarkastiko naman niyang sagot kaya napasilay ako sa kanya ng masama bago kumuha ng plato. ‘Napaka pilosopo kasi.’

“Tayo na nga lamang ang tao dito sa bahay tapos ayaw mo pa akong sabayan kumain,” reklamo pa niya.

Malay ko ba namang pwede pala sumabay sa pagkain ng amo niya ang isang kasambahay.

“Wow, ang sarap ng luto mo Rylan, ito na ata ang pinakamasarap na adobong natikman ko,” pagpuri pa niya sa luto ko.

Hindi ko naman napigilang ‘di mapangiti kaya tinago ko na lamang ‘yon sa pamamagitan ng pagsubo ng kanin.

Ngiting-ngiti naman ang loko habang nakain, akala mo’y hindi siya naka-kain ng mahabang panahon. Halatang nilalasap niya ang pagkain bago lunukin.

“Ang sarap talaga,” bulong pa niya sa sarili.

Sa unang pag kakataon ay naging proud ako ng sobra sa aking kakayahan

◆◇◆◇◆◇◆◇

“Dylan!!!” sigaw ko mula sa labas ng kanyang opisina.

Natapos ko na kasi hugasan ang mga plato at nasaraduhan ko na rin ang mga bintana at pinto.

“Pasok!”

“Dylan, tapos ko na ang gawain ko,” ani ko nang makasilip sa loob ng opisina niya.

“Gano’n ba, pwede ka nang magpahinga.”

“Salamat,” masaya kong tugon bago saraduhan ang pinto.

Pag pasok ko sa loob ng aking kwarto ay naibagsak ko ang aking katawan sa malambot na kama. Habang naiwan sa aking isip ang katagang…

‘God, salamat po sa inyong biyaya… Nay, Tay may trabaho na po ako. ‘

Chapter 4

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

NAGISING
ako nang maaga, tiningnan ko ang relo na nakasabit sa pader ng kwarto. Alas kwatro palang kaya madilim pa sa labas.

Minabuti ko nang gumising at magtungo na sa banyo para maghilamos at makapag toothbrush, ito ang unang araw ko sa trabaho. Excited na ako kaya minadali ko na ang aking ginagawa.

MAKALIPAS ang ilang sandali…

Nandito na ako sa kusina upang ipaghanda si Dylan ng agahan. Nagluto ako ng itlog, hotdog at sinangag, ito lang kasi ang nakita kong pwedeng iluto base sa laman ng ref niya.

“Iyan tapos na, kailangan ko nang gisingin si Dylan,” bulong ko pa sa aking sarili. Sabay tingin sa relong nandito sa kusina. 5:30am na pala tamang-tama lang.

“Dylan!!! Gising na, tanghali na liligo ka pa!” Marahang inalog ko pa ang kanyang balikat.

“Rylan?” tawag pa niya sa’kin habang naghihikab.

Iniikot ko naman ang paningin ko sa paligid, in fairness ha, maganda at maaliwalas ang loob ng kanyang kwarto, simple lamang din ang design nito. Kaso nga lamang, maganda nga madumi naman. Nagkalat ang mga damit at mga gamit niya sa buong lugar.

“Lilinisin ko na lang pag alis niya,” napapailing na bulong ko pa sa aking sarili.

Nang makita ‘kong gising na siya at nag iinat ng katawan habang nakaupo sa kama ay minabuti ko namang dumeretso sa loob ng kanyang walk in closet para ihanda ang kanyang susuotin.

Habang naghahanap ako ng babagay na necktie para sa polo at coat niya ay bigla namang nagtaasan ang balahibo sa aking batok nang naramdaman kong nasa likuran ko na pala siya.

Napalingon naman ako sa nakatalikod niyang pigura, pansin ko pang may towel na nakasampay sa kanyang balikat. Gano’n din ang katunayang naka boxer shorts lang siya ngayon kaya lantad na landat sa aking paningin ang hubad niyang katawan na nagbigay ng kakaibang init sa aking mukha.

‘Ano ba itong nangyayari sa’kin? Hindi ko maintindihan.’
kinakabahang saad ko sa aking isipan habang pinakikiramdaman ang mabilis na pagkabog ng aking puso.

Dahil sa pagkatulala ay halos mapatalon pa ako sa gulat nang bigla siyang humarap sa akin at ngumisi pa.

“Like what you see?” mapang asar pa niyang ani habang itinataas-baba ang kilay.

Mabilis na namula ang aking mukha dahil sa katotohanang nahuli pala niya ang mga titig ko. Ngayon, nag aalala na ako sapagkat unang-una ay hindi naman ako bakla. At kahit kailan ay hindi pa ako nakaramdam ng ganito pagdating sa kapwa ko lalaki.

Noon nga, sabay pa kaming naliligo ng aking mga kaibigan sa ilog kahit walang saplot. Ngunit, kahit kailan ay hindi pa ako nakaramdam ng ganito. Bago pa ako masiraan ng ulo ay tinigilan ko na ang pag iisip at napabuntong hininga na lang.

Si Dylan naman ay dumeretso na sa loob ng banyo para maligo. Wala ring mangyayari sa’kin kung iisipin ko pa ang mga bagay na iyon. Baka ma-late pa si Dylan dahil sa’kin kaya naman mas pinagtuonan ko na lamang ng pansin ang aking trabaho.

◆◇◆◇◆◇◆◇

“Rylan, umupo ka na,” rinig ko pang aniya habang ako’y abala sa aking ginagawa.

“Wait lang, ipagtitimpla pa kita ng kape.”

“Ayaw ko na ng kape, pakiramdam ko ay nenerbyosin na ako dahil sa madalas na pag inom ko n’yan.”

“Sige, ano ba ang gusto mong inumin ngayon?” tanong ko na lamang sa kanya.

“Ikaw na bahala,” tipid niyang sagot.

Ako nama’y napatingala habang nag iisip ng pwedeng ihanda na magugustuhan niya
. ‘Juice kaya? Pero hindi healthy at hindi mabuti sa katawan ang mga powdered juice.’

Dahil wala akong maisip ay nagtungo na lang ako sa kanyang ref, baka maghimala at may makita akong sagot sa loob no’n. At hindi ako nagkamali, pagtingin ko sa babang parte ng ref ay may nakita akong mangga. Dahil doon ay may naisip ako. Kinuha ko iyon at lumapit sa blender. Matapos ang ilang sandali ay masaya akong humarap sa gwapo, pero mapang asar ‘kong amo.

“Dylan oh.” Ipinatong ko sa kanyang harap ang inumin na aking ginawa.

“Ano yan? Bakit kulay dilaw?” nagtataka pa niyang tanong.

“Ihi ko,” sarkastikong sagot sa kanya. Alam naman kasi niya tapos itatanong pa.

Binigyan naman niya ako isang masama, pero pala birong tingin na may kasamang pandidiri. Natawa na lang ako dahil sa kanyang itsura. Napaka laki niyang tao, pero hindi ko rin maiwasang di mapansin na cute rin siya.

“Ihi ka d’yan, ipa-inom ko sa’yo iyan eh, kung ano-anong sinasabi mo. Kumain ka na nga,” kunot-noo niyang turan, pero sa huli ay ininom din naman niya ang aking inihandang mango shake.

“May gatas ba ito? Ang sarap ah,” gulat pa niyang saad sabay turo sa basong hawak.

“Talaga masarap?” Hindi kasi ako sigurado sa lasa no’n sapagkat hindi ko namang tinikman. Mabuti na lang at hindi pa bulok ‘yong mangga kun’di lalo nang magagalit si Dylan.

“Ito, tikman mo,” aniya, sabay abot ng basong ininuman niya.

Tinanggap ko naman iyon at wow masarap nga, ang natitikman ko palang kasing shake ay iyong gawa ni nanay na tinitinda niya sa harap ng bahay namin noon. ‘Yon bang shake na gawa sa power. Mas masarap pala pag sariwang prutas na ginagamit.

◆◇◆◇◆◇◆◇

“Dylan, mag ingat ka sa pag mamaneho ha.”

Nandito na kami sa garahe ngayon at nakasakay na siya sa sasakyan. Ako naman ay naka-silip sa bintana ng kanyang kotse.

“Oo naman, ikaw din wag mong kakalimutan ang mga rules, Rylan,” seryoso pa niyang bilin.

“Oo naman, hindi ko kakalimutang lumabas ng bahay pagnasusunog na ito.” Nginitian ko pa siya.

“Baka naman sunugin mo ‘tong bahay para makabili ka lang ng kendi sa labas? Wag naman,” nakangiwi pa niyang pambabara sa akin.

Napatawa naman ako dahil sa kanyang naging sagot habang tinatanaw ko ang papalayo niyang sasakyan.

“Ba-bye!!” sigaw ko pa habang nasa labas ng gate.

Nakita ko pa na may kamay na lumabas sa bintana ng kanyang sasakyan at kumaway pabalik.

◆◇◆◇◆◇◆◇

PAGOD
, hindi sapat ang salitang ‘yan para ilarawan ang nararamdaman ko ngayon. Ngunit, kahit gano’n may ngiti pa rin sa aking labi na hindi mawala-wala kahit buong maghapon na akong nag tatrabaho.

Hindi kasi lingid sa aking kaalaman na pagkatapos ng buwan na ito ay may makukuha na akong sahod para maipadala sa aking pamilya. Hindi ko rin naman maipagkaila na masaya ako sa trabaho ko ngayon.

Tapos ko nang linisin ang kusina, gano’n din ang kanyang kwarto. Nasimulan ko na rin ang paglalaba ng mga nakatambak niyang damit. At hindi ko rin kinalimutan na diligan ang mga halaman na ibinilin pa niya sa’kin para alagaan.

HABANG
nagtutupi ng mga nilabhan ko kanina, napansin kong hapon na pala. Nakapag tanghalian na naman ako kanina, pero hindi mawala sa akin na ‘di mag alala kay Dylan. Siguradong fast food na naman ang kinain niya.

Habang ako’y natutulala ay bigla namang tumunog ang telepono na nasa may gilid ng hagdan kaya mabilis ko iyong nilapitan.

“Hello? This is Hendricks residence.”

Iyan ang turo sa’kin ni Dylan kapag may tumawag daw sa telepono.

“Rylan.”

“Dylan? Ikaw ba yan?” napapangiti ko pang saad nang mabosesan siya mula sa kabilang linya.

“Oo, kamusta ka na d’yan, kumain ka na ba?”

“Oo naman kanina pa, ikaw ba? Huwag mong sabihin na fast food na naman ang kinain mo?” nag-aalala ko pang ani.

“Hindi naman kasi naki-share ako ng pagkain sa secretary ko, may dala kasi siyang baon.” 

Dahil sa naring ay bigla na lang akong natahimik. Isa lang ang imaheng namutawi sa aking isipan ng mapagtanto ko ang kanyang sinabi. Syempre, maganda at sexy ang mga tipikal na secretary, di ba?

“Rylan? Nandiyan ka pa ba?”

Rinig ko pang aniya, ngunit tila ba ay nawalan ako ng gana at ang sabik na aking nararamdaman kanina ay mabilis na naglaho.

“Ah, oo nandito pa ako Dylan, pero may gagawin pa kasi ako. Bye.” Ibinaba ko ang telepono nang hindi hinihintay ang kanyang sagot.

Ewan ko ba, parang may inis akong naramdaman na ‘di ko maipaliwanag. Habang pabalik ako sa sofa ay bigla ‘kong napagtanto na maling-mali ang ginawa ko. Pinagbabaan ko lang namang ng telepono ang aking amo.

‘Sobrang kabastusan ‘yon, kailangan kong humigi ng tawad pag dating niya mamaya,’
kinakabahang ani ko sa sarili dahil sa kalokohang ginawa ko.

‘Hays, paano na iyan? Nahihiya akong humarap sa kanya mamaya.‘

Chapter 5

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Ry! I’m home!”

Halos kumawala ang puso ko sa aking dibdib nang marinig ang boses mula sa living room ng bahay, ibig sabihin nandito na si Dylan. Napuno ng kaba ang aking kalooban dahil sa nangyari kanina, pero alam kong kailangan ko pa rin siyang batiin.

“Ah, Dylan nandyan ka na pala,” sagot ko naman habang nakasilip sa may kusina.

“Oo, at may pasalubong ako sa’yo,” masigla pa niyang turan nang makapasok sa kusina at maipatong sa kitchen top ang dala. Na-intriga naman ako sa pasalubong niya kaya napalapit ako. “Woah, donuts!”

Masaya naman niyang tiningnan na may ngiti pa sa labi bago magsalita. “Reward ko ‘yan sa’yo dahil ginalingan mo ang unang araw mo sa trabaho.”

Nang marinig ko ang sinabi niya ay bigla naman akong nakonsensya. Ang bait-bait kasi talaga niya tapos pinagbabaan ko pa siya kanina ng telepono.

“Ry, igawa mo ulit ako ng mango juice katulad no’ng kaninang umaga, magbibihis lang ako,” request pa niya bago magtungo pa akyat sa kanyang kwarto.

“Shake ‘yon hindi juice,” giit ko pa habang nakasunod ang tingin sa kanya. Ngumisi lang naman ang loko at hindi na bumwelta pa.

Habang abala sa ginagawa ay saka ko lamang naisip na binigyan pala niya ako ng palayaw. Iba kasi ang tawag sa’kin sa probinsya. Karaniwan ay tisoy dahil maputi daw ang balat ako.

“Bakit isang basong SHAKE lang ang ginawa mo?” tanong pa niya habang ipinagdiinan pa ang salitang shake.

“Dalawa na lang kasi ‘yong mangga kaya ikaw na lang ang iginawa ko,” tugon ko naman habang nililinis ang blender na ginamit.

“Halika ka, ayaw mo ba ng pasalubong ko?” pag papa-awa pa niyang sabi habang kinakawayan ako palapit.

“Syempre gusto ko, tatapusin ko lang ang paglilinis nito.”

Habang inaayos ang blender ay napatingin ako sa kanya, hindi pa kasi siya nagsisimula kumain. “Bakit ayaw mo pang kumain?”

“Pasalubong ko ito para sa’yo kaya sabay na nating kainin.” Ginawaran pa niya ako ng isang magandang ngiti kaya naman nakaramdam ulit ako nang paninikip ng dibdib.

Hindi ko alam ang nangyayari sa akin, pero isang bagay lamang ang sigurado ako, masama sa kalusugan ko si Dylan. Dahil din iisa ang baso ng shake kaya pinag hatian na lamang namin iyon.

“Ah, Dylan pasensya na nga pala kanina, napagbabaan kita ng telepono,” ani ko habang nakatingin sa hawak kong donut, nahihiya kasi akong tumingin sa kanya.

“Wala iyon, dapat nga ako pa ang humingi ng tawad kasi naistorbo kita kahit alam ko naman na marami kang ginagawa.”

Ano? Bakit siya pa ang nahingi ng tawad e’ kasalanan ko naman ang lahat. Kung hindi lang ako nagselos---

‘Teka? na-igilid ko ang aking ulo para balikan ang aking iniisip. Anong nag selos? Kanina nag selos at bakit nag selos, Rylan?’

‘Hoy! hindi! hindi ako nagseselos, bakit naman ako magseselos e’ kasambahay lang ako, at lalaki pa. Sigurado nga ako na may kasintahan na siya.’

“Hindi! Ako ang may kasalana---ohm!” napatigil ako sa pagsasalita nang may bigla na lamang na may sumalampak na donut sa aking bibig.

“Huwag na nating isipin pa iyan, enjoy mo na lang itong pasalubong ko sa’yo.”

Wala na akong nagawa sapagkat tama naman ang sinabi niya lalo na at wala naman akong balak na sabihin ang tunay na dahilan kung bakit ko siya pinagbabaan ng telepono.

“---Omph.” Oras ko naman para supalpalan ng donut ang kanyang bibig.

Akala ko magagalit siya, pero sa halip ay napatawa pa siya ng malakas kaya nahawa na rin ako.

Hays, God salamat po pinagkalooban mo ako ng hindi lang basta trabaho kun’di isang kasiyahan din.

◆◇◆◇◆◇◆◇

NANG SUMAPIT
ang hapunan…

“Kailangan na talaga natin mag grocery,” aniya habang kumakain kami ng hapunan.

“Tama, ilang gulay na lang kasi at itlog ang laman ng ref mo.”

Napatango naman siya at sinabing may iba pang frozen meat sa kabilang kwarto kung nasaan ang freezer. Sumang ayon naman ako at nag alok ng tulong.

“Sabado na bukas at linggo naman ako nag go-grocery pag day-off ko kaya sapat pa ang mga frozen na karne sa freezer natin.”

Isinabay rin pala ni Dylan ang kanyang day-off sa akin para daw may maiwang tao rito sa bahay. Naisip ko rin na mag simba sa linggo, mabuti na lamang at gano’n din pala siya. Maganda iyon para sabay na kami at hindi na ako mamasahe papunta doon. Gusto kong bisitahin ang tahanan ng diyos sapagkat marami akong nais na ipagpasalamat.

“Teka, paano ‘yong grocery?” tanong ko naman.

“Pagkatapos natin magsimba saka na tayo mag-grocery,” tugon pa niya.

Tumango naman ako bilang pag sang ayon.

“Hmm, ang sarap talaga ng luto mong Mechado.”

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako sa pagpuri niya o maiinis dahil hindi naman mechado yun e’, kun’di Caldereta.

◆◇◆◇◆◇◆◇

NANDITO
ako sa sofa at nanunuod ng teleserye sa Television. Kanina pang naka alis si Dylan papunta sa trabaho niya at tapos ko na rin naman lahat ng aking mga gawain para sa araw na ito.

Nakakatuwa talagang manuod dito, para akong nasa sinehan ang laki kasi ng TV, feeling ko ay kaharap ko lang ang mga tauhan sa aking pinapanuod.

Naalala ko rin na, simula noong tumawag si Dylan kay nanay noong araw ring iyon ay tumawag muli ang aking pamilya para kumustahin ang kalagayan ko. Simula nang umalis ako sa amin, noon ko lamang ulit sila nakausap. Masaya rin sila na nakahanap ako ng trabaho at nasa maayos akong kalagayan.

Nasabi ko sa kanila na miss na miss ko na sila at baka sa katapusan ng buwan ay makapagpadala na ako ng pera.

Nagpasalamat naman si nanay, pero lagi niya akong sinasabihan na alagaan ko ang aking sarili at wag masyadong magpakapagod. Marami pa sana akong gustong sabihin sa kanila at gusto ko pa sanang makausap ang mga kapatid nang bigla na lang naputol ang tawag, siguro ay ubos na ang kaunting ipina-load ni nanay.

Wala pa kasi akong pera kaya hindi ko sila magawang tawagan. Natapos na ang teleseryeng pinapanuod ko nang magsimula naman ang isang cooking show, tuwang-tuwa ako sa panunuod.

Ang gagaling nila at mukhang masasarap ang mga niluluto nila, ‘yong cooking show nga pala ay para sa paggawa ng mga desserts tulad ng cake, pie at iba pa.

Habang nanunuod ako ay bigla kong naalala ang paborito ‘kong panghimagas ang graham cake na una kong natikman ng umattend ako sa isang birthday-han. Iyon ata ang una at huling beses na nakatikim ako iyon. Mula noon ay gustong-gusto ko ulit matikman ‘yon, pero wala naman kaming pera para makabili ng sangkap upang makagawa.

◆◇◆◇◆◇◆◇

ARAW
na nang linggo at sabik na ako dahil ito ang pinaka una kong day-off.

‘Ano kaya ang gagawin ko at saan kaya ako pupunta?’
tanong ko sa sarili ko.

Maaga akong gumising para maghanda ng agahan namin ni Dylan para makakain kami bago magsimba. “Dylan! Kakain na, gumising ka na.”

“Excited ka ata ngayon Ry.” rinig ko pang sabi niya habang naglalakad papasok sa banyo.

“Oo naman, excited talaga ako kaya bilisan mo nang maligo.”

Pagkatapos namin kumain ay bumalik na ako sa kwarto ko para maligo at makapagbilis na. Paglabas ko ay nakaupo si Dylan sa sofa, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa at bigla siyang umiling.

Napatingin naman ako saking sarili, nakasuot ako ng pinaka maayos kong t-shirt ‘yong pinaka-kakaunti ang butas at kupas na pantalon, samahan pa ng lumang tsinelas sapagkat wala akong sapatos.

“Wala ka ba’ng mas maayos na damit?“saad pa niya bago higitin ako pabalik sa kanyang kwarto at pahiramin ng kanyang damit. Medyo malaki, pero mas desente na kaysa sa suot ko kanina.

Makalipas ang ilang oras ay nakarating din kami sa simbahan.

“God, maraming-marami pong salamat sa lahat ng inyong biyaya sa’kin at pag gabay sa’kin dito sa maynila, kun’di dahil sa inyo ay baka matagal na akong sumuko, ayaw ‘kong biguin ang aking pamilya, gusto ko po silang matulungan. Salamat sa inyo dahil nakilala ko si Dylan.”

“----alam ko pong siya ang ipinadala niyo para tulungan ako, pero may mga bagay pa rin po akong hindi maintindihan kapag malapit siya sa’kin, biglang bumibilis ang tibok ng puso ko at umiinit ang mukha ko. Pasensya na kayo dahil sa inyo ko ito nasasabi wala pa kasi akong ibang mapagsabihan. Sana po gabayan n’yo ang aking pamilya sa probinsya iyon lang po. Amen.”

Mahaba at mataimtim kong panalangin habang nakaluhod dito sa loob ng simbahan.

‘Maraming tao dito na katulad ko ring nagdadasal upang pagpasalamat o humingi ng kapatawaran.‘

Chapter 6

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

‘Ang lamig ng tubig,’
isip-isip ko pa matapos isaw-saw ang kamay ko sa holy water at mag mag sign of the cross. Tapos na kasi ang misa at palabas na kami ng simbahan.

“Saan na tayo pupunta, Dylan?”

“Supermarket mag go-grocery na tayo,” sagot naman niya habang naglalakad kami pabalik sa parking lot.

“Supermarket? Hindi sa palengke?”

“Sa supermarket ako sanay namimili, mas kompleto kasi ang mga tinda doon at mas mabilis din hanapin,” tugon pa niya nang maisuot na niya sa’kin ang seat belt. Hindi pa rin kasi ako marunong. Ilang minuto pa ay nakarating na kami sa isang napakalaking establishmento, ang daming tindahan at mga tao dito. Nakakatuwa pagmasdan.

“Ang ganda naman dito Dylan,” manghang turan ko habang iniikot ang aking paningin sa paligid.

“Nasa MOA tayo.”

“MOA?” Pangalan ba ‘yon ng lugar na ito? Masyado namang kakaiba.

“Oo, Mall of Asia. Malaking building ito na binubuo ng pinagdugtung-dugtong na mga mall. Ito ang pinaka malaking mall sa buong Asia kaya tinawag itong Mall of Asia,” paliwanag pa niya sa akin, habang naglalakad kami sa loob ng napakalaking lugar na ito.

Isang tango lang naman ang naisagot ko sa kanya habang patuloy na namamangha sa aking mga nakikita.
Ang dami naming nadaanan na mga shop tulad ng sikat na tindahan ng mga damit, sapatos, mga pagkain at iba. Hindi ko mapigilang ‘di makaramdam ng saya at pagkasabik sapagkat ngayon lamang ako nakapasok sa ganito kalaking mall. Mayroon naman sa probinsya namin, pero malayo iyon at maliit lamang.

Hindi nga nagtagal at nakarating na rin kami sa supermarket kung saan ay halos mahilo ako sa dami ng mga estante na puno ng iba’t ibang produkto. Mula sa mga dry goods hanggang sa mga fresh na pagkain ay mayroon dito.

“Dylan, ito ba ‘yong kukumber?” ani ko at ipinakita ang hawak na prutas.

“Oo, at cu-cum-ber iyan hindi kukumber,” pagtatama pa niya sa sinabi ko habang nagpipigil ng tawa.

Hindi ko na lang siya pinansin at inilagay na lang ang cu-cum-ber sa cart na aking itinutulak. Habang naglalakad ako sa pagitan ng mga estante na puno ng iba’t ibang de lata at pagkain ay mayroon akong napansin.

May nakita akong graham cracker na nakapatong dito kaya bigla tuloy akong napatigil sa paglalakad, gusto ko itong bilhin kaso wala naman ito sa listahan ng mga bibilhin namin, baka magalit si Dylan kapag nag desisyon ako ng akin.

“Gusto mo ba yan Ry?” halos pumatak ang puso ko sa gulat nang biglang may bumulong sa aking tenga.

“Ha! Nako hindi, napatingin lang ako d’yan,” mabilis kong  pagtanggi.
Napansin pala niya na tumigil ako at tumitig sa cracker.

Hindi naman siya magsalita, pero nakita kong naglagay siya ng malalaking balot ng Graham sa aming cart. Tapos siya na rin ang nagtulak ng cart namin habang ako naman ang may hawak ng listahan. Kailangan ko lang sabihin kung ano ang susunod na nakasulat doon.

“Ry, pwede mo naman bilhin ang gusto mo kahit wala d’yan sa listahan, kaya lang tayo may listahan ay para hindi natin makalimutan ang mahahalaga at kailangan nating bilhin.”

Nanlalaki ang mata at ‘di makapaniwala ko siyang nilingon. ‘Ibig sabihin ay pwede din ako bumili ng condense milk? May balak kasi akong gawin.’

“Pwede rin ba ako bumili ng gatas? Iyong matamis.”

“Oo naman, pero ano naman ang gagawin mo doon? Kakainin mo ng puro?” naguguluhan, pero natatawa na naman niyang tanong.

“Syempre hindi,” nakasimangot kong tugon. ‘Anong akala niya sa akin, bata?’

Nang matapos kaming mamili ay halos mangalay na ang paa ko sa paglalakad, sobrang laki kasi ng supermarket na ito, ang daming pagkain at iba’t ibang gamit. Hindi nakakasawa tumingin at maglibot. Iyon nga lang ay nakakapagod talaga.

Nandito kami ngayon sa baggage counter nitong supermarket, ipapahabilin daw muna namin ang aming mga pinamili sapagkat may pupuntahan pa kaming ibang lugar. Nang makalabas kami sa supermarket, nakasunod lamang ako kay Dylan sapagkat hindi ko naman alam ang aming pupuntahan.

Ngunit, nasagot ang katanungan sa aking isipan nang bigla kaming pumasok sa isang barber shop. Kaso mga babae ang barbero dito.
‘Ibigsabihin mga barbera sila.’

“Good morning mga sir,” bati ng barbera sa amin.

“Hair cut miss, yung babagay sa kanya,” ani Dylan sabay turo sa’kin.

Nagulat naman ako, alam ‘kong mahaba na talaga ang buhok ko at kaunti na lang ay aabot na sa aking balikat, pero ‘di ko inaasahang dito pa talaga sa mall kami magpapagupit, pwede naman siguro sa murang barber shop lang. Magpo-protesta pa sana ako kay Dylan ngunit naramdaman ko na lang na ginagabayan na ko ni ateng barbera pa-upo doon sa harap ng malaking salamin.

Mula sa salamin ay nakikita ko si Dylan na naka upo lamang sa waiting area habang pinapanuod ako. Hindi rin nakatakas sa aking paningin ang tipid, pero masayang ngiti sa kanyang labi.

Gupit dito, gupit doon, tapos niliguan pa nila ang ulo ko. Hindi ba gupit lang? Bakit nila niliguan ang ulo ko? Ibang level talaga kapag dito sa shop ng mayayaman. Nang matapos ay tinulungan ako ng barbera na makatayo bago iharap kay Dylan.

Pero, nang masilayan ko ang kanyang reaksyon, puno ng pagtataka ang gumuhit sa aking isipan. Nakatulala lamang kasi siya habang nakatitig sa akin. ‘Ano kaya problema ng isang ito?’

“Ui! Dylan!”

“Sir!” sabay pa naming hiyaw ng barbera para magising siya.

Tila naman siya ay napabalik sa katotohanan at mabilis na humarap sa barbera upang mag-thumbs up at bigyan ng malaking tip ang mga staff ng shop na iyon. Mukhang nagustuhan talaga niya ang naging gupit ko, kahit ako nama’y gano’n din.

Hindi na rin niya ako pinag bayad, libre na daw niya iyon sa akin. Mabuti na rin sapagkat akala ko ay magagamit ko na agad ang 500 pesos na binigay niya sa akin kanina bilang allowance. Nang makalabas kami sa shop, akala ko’y pabalik na kami sa supermarket para kunin ang mga pinamili para maka-uwi na ngunit nagkamali ako.

“Kailangan mo rin ng mga bagong damit. Pambahay at pang alis,” suhestyon pa niya habang nagpapatuloy kami sa paglalakad.

HINDI nagtagal nakahanap din kami ng shop…

Ang gaganda ng mga damit dito sa unang shop na pinuntahan namin, puro mga panlalaki lamang na damit at gamit ang mga tinda nila.

Ang lambot at simple lang ang design ng t-shirt na hawak ko ngayon. Gusto ko na ito at balak ko nang bilhin nang mapasilay ako sa tag price na nakadikit sa gilid ng damit.

Para akong napaso at mabilis na nabitawan iyon nang makita kung gaano kamahal ang isang pirasong t-shirt na iyon.
‘Jusko, tunay ba? Halos isang libo ang presyo no’n.’

“Nako, walang aabutin ang pera ko dito,” bulong ko habang hinahanap si Dylan, aanyayahan ko na siyang umalis.

Nang makita ko siya ay napansing ‘kong may kausap siyang sales lady, turo siya nang turo ng iba’t ibang damit habang ‘yong babae naman ay patuloy lang sa pagkuha ng lahat
. ‘Iba pala talaga bumili ang mayayaman, wala nang pili-pili pa, bili na lang nang bili.’

Nang maibigay na sa kanya ng sales lady lahat ay pansin kong naglakad siya papalapit sa akin at ibinigay lahat ng kanyang hawak. “Ah, Dylan—”

“Isukat mo na para malaman natin kung bagay sayo,” aniya habang naka akbay sa akin papunta sa fitting room. Hindi ko alam ang nangyayari, akala ko ay para sa kanya ang mga pinili niyang damit.

Nang makapasok sa maliit na silid, napansin kong kurtina lang pala ang sangga dito kaya medyo nailang akong maghubad.

“Ry! Ano naisuot mo na ba?” tanong niya mula sa labas kaya nagmadali na ako.

Sabi niya, isuot ko daw nang ternuhan. Isang damit at isang pantalon para mahatulan niya kung bagay ba sa akin o hindi. Naka ilang iling at thumbs up siya bago kami matapos sa pagsusukat at sa huli ay nakapili siya ng limang damit at apat na pantalon.

“Okay na ‘yan,” napapatangong turan pa niya habang naglalakad kami patungo sa counter.

Hindi na ako nagtangkang pigilan siya sapagkat siguradong hindi ko kayang bayaran ang mga pinili niya, nakita ko pa nga ang presyo no’ng isang pantalon. Tumataginting lang naman iyong 1,450 pesos. Juice colored kung kakaltasin niya lahat ng ginastos niya sa’kin ay baka wala nang matira sa sasahudin ko sa katapusan.

“Hays.” hindi ko napigilang ‘di mapabuntong hininga dahil sa naiisip ko.

“May problema ba Ry?” tanong pa nya habang bitbit ang mga pinamili nnamin

“Wala naman Dylan, ako na ang magdada n’yan,” prisinta ko pa sa kanya.

“Hindi, ako na. Nandito na nga pala tayo,” anunsyo pa niya sabay pasok sa tindahan naman ng sapatos.

Gusto ko nang sabunutan ang buhok ko habang nakatingin sa nakangiti niyang ekspresyon habang nasa loob siya ng tindahan.

‘Goodbye sahod.‘

Chapter 7

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN’S POV

“Saan ko ilalagay itong mga de lata, Dylan?” tanong ko habang ipinapatas na ang mga pinamili namin kanina.

Umuwi na rin kami sapagkat wala naman akong iba pang gustong puntahan, masaya na ako sa pamamasyal namin kanina sa mall. Tunay na nag enjoy ako sa mga bagong lugar na aking nakikita dito sa syudad.

Nagmula ako sa isang maliit na baryo at malayo pa sa amin ang maliit rin na bayan kaya maraming bagay na hindi ko pa nakikita na dito lang matatagpuan sa syudad.

“Ako na bahala d’yan Ry, dito kasi sa taas iyan inilalagay, kaso ‘di mo naman abot,” nakangisi pa niyang saad.

Lakas talaga niyang mang asar sapagkat hanggang balikat lamang niya ako. ’
Ano bang magagawa ko kung higante talaga siya habang ako nama’y hindi nabiyayaan ng extra height.’

“Kaya nga naimbento ang HAGDAN, ‘di ba?” inis ko namang bwelta sa kanya bago mag walk out.

“Joke lang Ry, wag ka magalit lalo kang liliit n’yan,” sigaw pa niya habang tumatawa ng malakas.

Napailing na lamang ako at hindi na lang siya pinansin, baka masakal ko pa siya nang wala sa oras. Ngunit, nang makita ko ang binili naming graham crackers na nakapatong sa ibabaw ng mesa ay mabilis akong napangiti at nakalimutan ang inis na nararamdaman sa kanya.

◆◇◆◇◆◇◆◇

“Mas masarap pala ang luto mo kapag may sapat na mga sangkap,” kumento pa niya sabay subo ng ulam na niluto ko.

Sa lakas kumain ni Dylan ay kaya niyang mapangalahati ang malaki naming kaldero na puno ng kanin.

“Ry kumain ka ng marami para tumaba ka naman,” makulit pa niyang turan bago lagyan ng sandamakmak na kanin at ulam ang aking plato.

Simula nang una kaming kumain nang sabay ay tila ba nakasanayan na namin iyon. Bukod doon ay kinukuha rin niya ang aking plato at siya mismo ang naglalagay ng laman nito. Napapailing na lamang ako dahil sa kanyang ginagawa, pero wala naman akong lakas ng loob na pigilan siya dahil na rin siguro sa nakikita ‘kong saya sa kanyang mga ngiti kapag napagsisilbihan niya ako.

Minsan napapaisip na nga ako kung tunay bang katulong o kasambahay ang tingin niya sa akin. Pakiramdam ko kasi tila isang kapamilya ang turing niya sa isang katulad ko.

Napangiti pa ako nang makitang sarap na sarap siya sa pag kain, at sinasabayan din niya iyon ng pag inom ng ginawa kong cu-cum-ber shake.

“Wow, sarap nito sobrang refreshing, sigurado akong masarap din itong inumin kapag summer.”

“Akin na ‘yan,” turo ko sa iniinom niya.

Binigyan naman niya ako ng tingin na may halong pagtataka bago magsalita. “Bakit?”

“Ako iinom ngayon tapos pag nag summer na saka kita igagawa,” sabi ko naman na ikinangiwi niya. Hinagisan din niya ako ng sibuyas galing sa ulam.

Napangisi pa ako nang makita ang magkasalubong niyang kilay. ‘Oras ko naman para mang inis.’

◆◇◆◇◆◇◆◇

“Ano pa kayang masarap na flavor ng shake, Ry?”

“Hmm, melon at pwede ring orange,” sagot ko naman habang naghuhugas ng pinagkainan namin.

“Hindi ba mapait iyong orange?”

“Bakit naman papait iyon?” tugon ko naman habang nakataas ang kilay, nagawa ko pang lingonin siya para silayan.

“Mapait ang balat no’n, di ba?”

‘Huh? Ano sinasabi nito?’
nagtatakang saad ko sa aking isipan.

“Bakit mo naman isasama ang balat pag blinender?”

“Hindi ba?” tanong pa niya na may kasamang pagtataka, kaya hindi ko alam kung matatawa ba ako o maaawa sa kanya. Pero, mabilis na nagbago ang nasa isipan ko nang marinig ang sunod niyang sinabi.

“Ang cute ng reaksyon mo, Ry,” natatawa pa niyang saad kaya napatingin ako sa kanya ng masama.

Pinagti-tripan na naman pala niya ako. Katulad ng lagi ‘kong ginagawa, hindi ko na lang ulit siya pinansin. Maya-maya pa ay bigla naman siyang natahimik, kaya akala ko ay tapos na siyang mangulit. Ngunit nagkamali ako.

“Ano pa ang gusto mong gawin Ry? Hindi pa naman tapos ang day-off mo, hapon palang oh,” ika niya habang pinapanuod ako sa paghuhugas ng pinggan. Nakaupo siya sa may likod ng kitchen counter at nakahalumbaba.

‘Hm, tama naman siya, bukod pa doon ay hindi na ulit ako makakalabas ng bahay mula bukas, kailangan ko na ulit maghintay na sumapit ang linggo. Kaya dapat gawin ko na lahat ng pwede kong gawin habang pwede pa akong lumabas.’

“Ah, Dylan! Hindi ba may basketball court dito?”

“Oo, nadaanan nga natin kanina, di ba? bakit manunuod ka ng basketball?”

“Hindi ako manunuod,” sagot ko naman habang napapailing.

“Ano gagawin mo doon?”

“Maglalaro, ano pa? Huwag ka mag alala marunong ako,” pagmamayabang ko pa sa kanya.

“Ikaw? Nagbabasketball? Buti hindi ka napagyayapakan,” turan pa niya sabay tawa nang malakas.

‘Gago talaga.’
Sa inis ko ay nawisikan ko siya ng tubig bago ako lumayas.

“Oi Ry! Joke lang naman, huwag ka nang magalit. Sasamahan pa kita doon,” saad pa niya sabay habol sa’kin.

Nandito na ako sa sala at naka upo sa sofa. “Gusto mo turuan din kita magbasketball?” alok pa niya habang nakangisi bago umupo sa tabi ko.

“Marunong ako ‘di ko kailangan ng pagtuturo mo!” Inis ko pa ring saad sabay hampas ng unan sa kanya.
‘Ka inis talaga ang lalaking to.’

“Joke lang, mga kakilala ko naman ‘yong mga naglalaro doon pakiki-usapan ko sila na isali ka, okay ba ‘yon?” seryoso niyang ani.

“Talaga?” nagdududa pa ring tugon ko.

“Oo naman, ikaw pa,” nang gi-gigil niyang turan habang pinipisil ang pisngi ko.

“Maaga pa naman, nasa opisina lang ako. Tawagin mo na lang ako pag gusto mo nang mag basketball.”

“Okay.”

Nang makaalis siya ay excited akong bumalik sa kusina upang isakatuparan ang kanina ko pa iniisip na gawin gamit ang graham.

MAKALIPAS
ang ilang oras, nandito na kami sa court…

Tumango ako at sinenyasan si Dylan na sa akin ipasa ang bola. Mabilis naman niyang ginawa iyon kahit maraming nagbabantay sa kanya.

Pawis na pawis na kami dahil sa mainit at intense na paglalaro dito sa court kasama ang ibang kalalakihan at kabataan na taga rito.

Nang mahawakan ko ang bola ay mabilis akong nag drible hanggang sa makarating ako sa 3 point line at doon pinakawalan ang bola. Habang lumilipad sa sa ere ang bola ay titig na titig ang lahat at naghihintay ng mangyayari, tila ba ay naging slow motion ang paligid lalo na at malapit na ang bola sa ring nang… bigla itong lumampas at dumeretso sa kalsada sa likod ng basket.

Napatanaw na lang ako habang tinitingnan kung saan nagpunta ang bola. Napanguso rin ako nang bigyan ako ni Dylan ng hindi makapaniwalang tingin.

“Wow, hindi ka lang marunong, napakagaling mo pa, Ry,” puno ng pang aasar niyang turan habang tinatapik ang basa ‘kong balikat.

Ang totoo niyan, hindi naman talaga ako magaling. Sinabi ko naman sa kanya kanina na marunong lang ako, di ba? Magkaiba ang marunong sa magaling. Natapos na nga ang game, pero mukhang ang pag tawa ni Dylan ay hindi pa rin kaya naman habang naglalakad kami pauwi ay hindi ko na lamang siya pinapansin. Ayaw ko pang mapunta sa balita kung saan isang kasambahay ang hindi nakapagpigil at sinakal ang amo nito.

“Ang galing mo talaga Ry, the best ka talaga,” ika niya na sinamahan pa ng malakas na pag tawa.

Nang matanaw ko na bahay ay tumakbo na ako para iwanan siya, lakas kasi niyang mangutya, pero hindi pa ako nakakalayo nang humabol din naman siya.

NANG
makauwi, nasa living room pa lang kami nang bigla siyang maghubad ng suot niyang sando na basa ng pawis at sa harapan ko pa talaga kaya umatake na naman ang pamumula ng aking mukha habang manghang nakatitig sa malapad at matipuno niyang likuran. Dahil sa hindi maipaliwanag na paghanga ay nagawa ko pang sundan nang tingin ang mabagal, pero nakaka akit na pagtulo ng kanyang pawis pababa sa…

Ngunit, naputol ang aking  pag iisip nang maramdaman ‘kong itinaas niya ang mukha ko sa pamamagitan ng paghawak sa aking baba.

“Nandito sa taas ang mukha ko Ry, bakit sa baba ka nakatingin?” nakangisi pa niyang tanong.

Doon ko naman napagtantong kanina pa pala siyang nakaharap sa akin kaya ang aking mata ay sa harapan na ng short niya nakatutok. ’
Bwisit nahuli na naman niya akong nakatitig sa kanyang katawan.’

Napalunok ako nang wala sa oras, hanggang ngayon din ay ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng aking puso at pag iinit ng aking mukha. Dahil sa kahihiyang nararamdaman ay mabilis na lang akong tumalikod at dumeretso sa aking kwarto.

Nang ako’y makapasok, bigla na lamang akong napasalampak sa sahig dahil sa pagod at sa malakas na kabog ng aking dibdib. ‘Malala na ata ang sakit ko, Nay.’

MATAPOS
ang ilang minuto kong pagpapahinga dulot ng pagod sa pagba-basketball, ngayon ay balik na ako sa kusina upang maghanda ng meryenda.

“Ry, gutom na ako,” pagpapa-awa pa ni Dylan sa’kin.

Kung hindi ko lang siya amo, hindi ko siya papakainin dahil pa rin sa inis kong nararamdaman sa kanya. Muli nama’y napasilay ako sa orasan, 3:30 pm palang at siguradong nawala na lahat ng kinain niya dahil sa pagba-basketball kanina.

“Ito oh,” ani ko sabay lapag ng Graham cake sa kanyang harapan.

Mabilis din akong tumalikod para igawa siya ng bago niyang paboritong mango shake nang marinig ko ang gulat niyang boses.

“Woah! Ang sarap nito, Ry!”

Nabigla ako sa kanyang sigaw, muntikan ko na tuloy mahiwa ang sarili ‘kong daliri dahil sa gulat. ‘Gago talaga, ano bang problema niya?’ inis ko pang saad sa aking isipan at balak na sana siyang harapin at sermonan, ngunit hindi ko inaasahan ang makikita ko.

Ang ngiti niya ay walang katulad, napaka ganda no’n at buhay na buhay,
ipinapakita lamang no’n ang tunay niyang nararamdaman. Mabilis na naglaho ang galit sa aking puso at nahuli ko na lamang din ang aking sarili na may ngiti na rin sa labi.

“Masarap ba talaga?” mahinahon ko pang tanong.

“Oo naman, tanungin mo pa itong plato ko,” masigla niyang tugon sabay pakita sa akin ng malinis niyang plato.

“Ry~ gusto ko pa,” pangungulit pa niya sa akin. Buti na lang at marami-rami ang ginawa ko, ilang tupperware din ‘yon. Nilagyan ko ulit ang plato niya at ibinigay na rin ang kanyang mango shake.

“Salamat, Ry!” Nginitian pa niya ako nang pagkalapad-lapad.

Tinugon ko naman iyon ng isang tipid na ngiti, hindi ko man siya mapahanga pagdating sa galing ko sa pagba-basketball, sa pagluluto na lang ako babawi.

“Ry, gusto mo tikman? Sigurado akong hindi mo na naman tinikman ito habang ginagawa.”

Tunay ang sinabi niya, hindi ko rin alam ngunit nakasanayan ko nang magluto na hindi tinitikman o nilalasahan man lamang ang mga iyon. Siguro magaling lang talaga ako magtantsa ng mga sangkap.

“Oh,” ika niya, sabay subo sa’kin ng graham cake.

Nanlaki pa ang aking mga mata sa gulat sapagkat masarap nga, hindi ko na rin tuloy napigilang ‘di mapangiti at gano’n din naman siya. Habang magkaharap kami at sabay na nilalasap ang cake ay unti-unti na namang bumibilis ang tibok ng puso ko.

◆◇◆◇◆◇◆◇

“Dylan, may padalahan ba ng pera dito?”

“Oo, may smart padala d’yan sa tindahan,” tugon naman niya habang nanunuod ng balita sa tv.

“Gano’n ba, pwede pa ba akong lumabas?” paalam ko pa.

“Sige basta bumalik ka agad.”

Naisipan ko kasi na ipadala na lang kay nanay ‘yong 500 pesos na allowance ko ngayon, hindi ko naman kasi iyon nagastos.

“May dadating na confirmation number sa inyo kapag successful na pong nakarating sa pagpapadalhan n’yo ang pera,” paliwanag pa sa’kin ni ateng tindera.

“Okay po, salamat.”

Pagkatapos ‘kong magpadala ay bumalik na ako sa bahay para makapagluto ng hapunan, at habang naghihiwa ako ng mga sangkap ay dumating na sa luma kong cellphone ang number na sinasabi ng tindera. Napangiti naman ako nang bahagya at napadasal na sana ay makatulong iyon kahit kaunti sa kanila.

Maya-maya pa habang hinahalo ko na ang tinola ay biglang ring ang aking cellphone, mabilis ko iyong kinuha at sinagot.

“Nay! Hello po!” magiliw kong pagbati.

“Hello anak, salamat sa pinadala mo makakatulong ito sa’min,” saad ni nanay mula sa kabilang linya.

“Nay, maliit na halaga lang po iyan, pag pasensyahan niyo na, pagsumahod po ako ay ipapadala ko agad sa inyo.”

“Nako anak, ano ba ang sinasabi mo e’ malaking tulong na ito. Kanina nga lamang ay iniisip ko pa kung saan ako kukuha ng perang pambaon ng mga kapatid mo, tapos bigla ka naman nagpadala kaya nasagot na ang problema ko. Salamat talaga.”

“Walang anuman po, masaya po akong makatulong sa inyo.”

Miss na miss ko na talaga sila, pakiramdam ko nga rin ay nababasag na ang aking boses at nangingilid na rin ang luha sa aking mga mata.

“Sige po nay, bye po,” ani ko bago ibaba ang tawag.

Bukod sa pangungulila ko sa kanila, parang nais ko ring sabihin kay nanay ang mga bagay na gumugulo sa isip at puso ko.

Chapter 8

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN’S POV

“Ry, luto na ba ‘yan?”

Napalingon ako sapagkat may biglang nagsalita mula sa aking likuran. Akala ko multo na, si Dylan lang pala. Ang makulit at mapang-asar ‘kong amo.

“Hindi pa e’, nakulo pa lang,” saad ko naman sabay halo sa tinolang nasa kaserola.

“Ako ang titikim.”

Hindi na rin ako nakagalaw nang hawakan niya ang kamay ‘kong may hawak ding sandok bago sumalok ng kaunting sabaw at tikman iyon.

Napakabilis ng mga pangyayari, ni paghinga ay hindi ko na nagawa sapagkat sobrang lapit ng kanyang mukha sa akin at ramdam ko rin ang katawan niyang nakalapat sa aking likuran. Bigla akong kinilabutan, pero pinigilan ko ang aking sarili na mag-react.

“Hmm, sigurado ka bang hindi mo ito tinikman maya’t maya para maging perpekto ang lasa nito? Ang sarap kasi,” komento pa niya matapos lumayo sa akin ng kaunti.

Medyo nakahinga naman ako nang maluwag, ngayon ko rin napansin na nagpipigil pala ako ng hininga. ’
Hays, ikaw talaga Dylan ang papatay sa akin.’

Hindi ko na nagawang sagutin ang tanong niya dulot pa rin ng ‘di maipaliwanag na kaba.

“Okay ka lang ba Ry? Napagod ka ba nang sobra kanina? Magpahinga ka muna ako na ang magbabantay n’yan,” sunod-sunod pa niyang ani habang mababakas sa kanyang boses ang pag aalala.

Napabuntong hininga ako habang nakasilay sa kanya. Kaya hindi ko magawang magalit sa kanya sapagkat napaka-maalahanin niya. Siguro nga talagang magaling siyang mang-asar, pero sa tingin ko ay paraan niya lamang iyon upang hindi kami maging awkward sa isa’t isa.

“Hindi, Dylan. Okay lang ako. Sige na manuod ka na lang ng TV, tatawagin kita pagluto na,” pagtataboy ko pa sa kanya na may kasamang ngiti upang makumbinsi siya.

“Sigurado ka?”

Mukhang hindi pa rin siya kumbinsido kaya nagawa ko pang tumango nang ilang ulit bago siya itaboy palabas ng kusina.Hindi nagtagal at magkasama na muli kami, sapagkat pagsasaluhan na namin ang hapunan.

“Ry akin na ang plato mo.”

Napataas naman ang kilay ko sapagkat hayan na naman siya, ngunit wala rin naman akong nagawa at ibinigay na lamang ang plato ko sa kanya. Nang ibalik niya sa akin iyon, katulad ng inaasahan ko puno at umaaway na naman iyon ng pagkain.

Kakain na sana ako nang inguso naman niya ang kanyang plato. Gusto pala niya ay magpapalitan pa kami ng trabaho. Siya maglalagay ng pagkain ko at ako naman ang maglalagay sa kanya.
‘Dami talaga niyang alam.’

Natapos din kami kumain makalipas ng matagal na panahon dahil sa kakulitan ni Dylan. Ayaw niyang sumuko, lagay lang siya nang lagay ng kanin sa aking plato, ako naman ay pilit iniiwas ang plato ko sapagkat aawas na sa dami ang laman no’n.

NANG
sumapit ang gabi at matapos ko na ang lahat ng aking gawain ay nagpaalam na ako sa kanya upang makapagpahinga na ako. Sumang ayon naman siya kaya bumalik na ako sa aking silid.

Ngayon, tila ba ay nais ko namang tawagan si nanay upang ipaalam ang aking pinagdadaanan at nararamdaman. Medyo kinakabahan ako sapagkat ngayon lang ako nakaramdam ng ganito at para pa sa lalaki ‘kong amo.

Hindi ko ipagkakaila na medyo may ideya ako kung ano ito, katulad ito ng nadama ko noong magka-crush ako sa muse namin sa classroom, mabait, matalino at palakaibigan kasi siya kaya nagustuhan ko siya, pero imposible naman na magka-crush ako kay Dylan kasi unang-una na ay lalaki siya.

Habang nakahiga at nakatitig sa kisame ng aking kwarto ay naisip ko rin na baka naman hindi pa lang ako sanay sa kanya kaya na co-conscious ako sa kanyang presensya. Siguro darating din ang oras na mawawala rin itong nararamdaman ko.
‘Tama! Ang totoo nga n’yan ay tunay akong humahanga sa kanya sapagkat mabuti siyang tao. Talagang mapang asar nga lang.’

Napa-upo ako sa kama at sinubukang tawagan si nanay pero hindi siya sumasagot. Bigla ko na lang nasampal ang noo ko sapagkat wala nga pala akong load kaya hindi talaga siya sasagot.

◆◇◆◇◆◇◆◇

LUNES
ngayon kaya maaga muli akong gumising upang ipaghanda ng pagkain si Dylan, at naisipan ko ring damihan ang niluto ko sapagkat hindi maalis sa aking isipan ang katunayan na nakikipag share siya ng lunch sa kanyang sekritarya.

Nandito naman ako para ipaghanda siya ng tanghalian, hindi na niya kailangan pang maki-share sa iba. Ngayon, matapos niyang breakfast ay naghahanda na siya sa pagpasok sa trabaho. Ayon sa kanya, isa daw siyang CEO ng kompanyang iyon. Hindi ko na lang pinansin sapagkat hindi ako sigurado kung anong posisyon iyon.

“Dylan, ito oh.”

Nang mapansin kong patungo na siya sa garahe ay humabol ako upang ibigay ang kanyang naiwan.

“Ano yan, Ry?” nagtataka pa niyang ani.

“Bomba, pampaswerte.”

“Ikaw talaga, kulit mo,” natatawa pa niyang bwelta bago umakbay sa akin at guluhin ang buhok ko.

“Baon mo yan para mamayang tanghali hindi na fast food ang kainin mo.” saad ko pa, pero ang tunay niyan ay ayaw ko lamang na maki-share pa siya ng pagkain sa kanyang sekritarya.

“Ang bait naman ng Ry ko, salamat,” ginawaran pa niya ako ng isang ngiti na halos makapagpatunaw sa aking puso. Hindi ko tuloy napigilang ‘di mapa iwas ng tingin sa kanya.

“Wala ‘yon, lumayas ka na at baka ma-late ka pa.” Pagtataboy ko pa sa kanya upang hindi niya makita ang pagpipigil ko ng ngiti.

◆◇◆◇◆◇◆◇

UMAAPAW
ang pag aalala sa aking puso habang pinagmamasdan ang bintanang puno ng hamog at butil ng tubig dulot ng malakas na ulan.

“May payong kayang dala si Dylan?” bulong ko sa aking sarili.

Nandito ako sa living room at hinihintay siya, gabi na at handa na ang hapunan ngunit wala pa ring Dylan ang dumadating. Nang maisipan ko namang bumalik sa kusina upang uminom ng tubig ay saka ko naman narinig ang kanyang boses.

“Ry, I’m home!”

Mabilis at sabik akong tumakbo upang salubungin siya ngunit hindi ko inaasahan ang aking makikita. “Dyla—”

Napatigil ako sa pagsasalita nang makita ang basang-basa niyang katawan dahil sa ulan. Pinigilan ko muna siya ng ilang minuto sa pagpasok upang ikuha siya ng twalya.

“Dylan, ito ang twalya oh,” mabilis kong ani sabay abot sa kanya.

“Salamat Ry,” aniya habang nangangatal dulot ng lamig kaya nagmamadali ko siyang sinamahan patungo sa kanyang kwarto upang tulungan na makapagbihis.

“Dylan, iligo mo na ‘yan, baka magkasakit ka pa,” utos ko pa.

Ngunit hindi rin no’n napigilan ang naging resulta sapagkat bago ako makalabas ng kanyang kwarto ay naririnig ko na ang kanyang sunod-sunod na paghatsing.

Bumalik ako upang salatin ang kanyang noo at leeg at hindi ko napigilan ang aking sarili na ‘di mag alala lalo sapagkat lagnat na siya.

“Ang init mo Dylan, anong nararamdaman mo?”

Hindi naman siya sumagot at bigla na lamang yumakap sa aking katawan na ikinagulat ko, ngunit sa halip na makaramdam ng kung ano pa man ay mas namayani sa akin ang awa para sa kanya. Sigurado akong masama talaga ang kanyang pakiramdam.

Inalalayan ko siyang makahiga upang makapagpahinga siya, pero habang pinagmamasdan ko ang maamo niyang mukha na tagaktak ng pawis ay parang tinutusok ng libong karayom ang aking puso.

“Dylan, kailangan mong kumain,” saad ko pa habang palabas ng pintuan. Kahit masama kasi ang kanyang pakiramdam, kailangan pa ring malamnan ang kanyang sikmura bago uminom ng gamot.

“Ry, saan ka pupunta?”

“Sa kusina, ipagluluto kita ng sopas para makakain ka,” paliwanag ko naman, ngunit ayaw niyang magpa iwan.

May pagpapa awa pa siyang nalalaman habang hinaharangan ang pintuan.

“Dylan, kailangan mong kumain para maka inom ka ng gamot upang gumaling ka agad,” pangungumbinsi ko pa sa kanya habang inaalalayan siya pabalik sa kama.

“Ry, huwag ka umalis please, dito ka lang,” pagmamaka awa pa niya habang mahigpit na nakahawak sa aking kamay. Gusto ‘kong maawa ngunit hindi pwede.

“Dylan, huwag makulit. Promise pag gumaling ka agad ay may premyo ako sa’yo,” magiliw ko pang saad upang pumayag siya.

Pansin ko naman na napatitig pa siya sa akin habang nag iisip nang isasagot. “Anong premyo ba ‘yon?” nagtatakang tanong pa niya.

“Hindi ko pwedeng sabihin, kaya magpagaling ka agad para malaman mo, okay?”

“Okay,” masunuri niyang tugon kaya napangiti ako.

‘May pagka-isip bata talaga itong si Dylan, kaya mabilis utuin e,’ napapangisi ko pang ani sa aking isipan.

MAKALIPAS
ang ilang sandali…

“Ano okay na? Nainom mo na?”

“Oo Ry, wala na.” Ibinuka pa niya ang kanyang bibig upang masigurong nalunok na niya ang gamot.

Napakain ko na siya at napa inom ng gamot. Ngayon, ang kailangan ko namang gawin ay punasan ang kanyang katawan gamit ang twalyang ma iinit-init upang bumaba ang kanyang lagnat.

Tatalikod na dapat ako upang bumaba pumunta sa kusina nang biglang…

“Ry, saan ka pupunta?” maagap niyang tanong sa akin.

“May kukunin lang ako sa baba,” napapabuntong hininga ‘kong tugon. Dumali na naman kasi itong amo ‘kong mayroon atang separation anxiety.

“Pero…” kunot-noo pa niyang reklamo, halatang hindi siya sang ayon sa aking balak.

“Walang pero-pero Dylan, ayaw mo bang gumaling?” tanong ko naman pabalik sa kanya.

“Syempre gusto ko para makuha ko ang premyo galing sayo…”

“Iyon naman pala —”

“—kiss ba ‘yon?” nakangisi pa niyang hula.

“Gago,” saad ko bago ko pa mapigilan ang aking bibig. Nagulat kasi ako sa kanyang sinabi.

“Ry.”

“Bahala ka d’yan.” nagmamadali ‘kong ani bago siya iwan. May sakit na nga ay nakukuha pa ring mang-asar e’.

“Ry!!!” rinig ko pang sigaw niya mula sa loob ng kwarto.

Nang makalabas sa kwarto ay napatigil pa ako at napa isip… ‘Ano kayang premyo ang ibibigay ko sa kanya?’

HAWAK
ang basang twalya, nakatitig lamang ako kay Dylan habang hinihintay na mahubad niya ang suot na T-shirt.

“Okay na, Ry ko,” anunsyo niya habang bakas pa rin sa boses ang panghihina.

Napatango naman ako nang bahagya habang sinisimulang punasan ang kanyang hubad na katawan. Ayaw ko mang aminin, pero tumingin pa lamang ay naiilang na ako, ano pa kaya’t kailangan ko rin siyang hawakan.

‘Kaya mo ‘yan Rylan, go lang!’
pagpapalakas ko pa sa aking kalooban.

Sinimulan ‘kong punasan ang kanyang mukha pababa sa leeg hanggang sa kanyang matigas na dibdib at matipunong mga braso. Habang ako’y abala, ramdam ko namang nakasunod lamang ang kanyang mata sa aking ginagawa. Hindi naman siya tumututol o nagrereklamo kaya naging mabilis ang trabaho ko.

Matapos kong punasan ang buo niyang katawan pati binti at paa ay tumayo na ako upang ikuha siya ng bagong pares ng damit. Ngunit katulad kanina, heto na naman at ramdam ko ang pagkapit ng kanyang kamay sa laylayan ng aking damit.

“Dylan, kukuha lang ako ng damit, babalik din ako ka agad.”

Kahit makulit siya ay hindi ko naman magawang ma-inis dahil sa kalagayan niya ngayon.

“Sorry na Ry, kapag kasi nawala ka sa paningin ko pakiramdam ko’y hindi ka na babalik pa,” malungkot niyang saad na nakapagpagulat sa akin.

Muling napuno ng awa at habag ang aking kalooban para sa kanya. Kung gaano naman siya ka-tikas at ka-astig kapag normal na araw, gano’n din naman kabilis lumabas ang kanyang takot at pangamba kapag may sakit.

Alam kong natatakot siyang iwan at mapag-isa. Hindi ko alam kung kailan pa niyang nararanasan ang kalungkutang ito, ang masasabi ko lamang ay hanga ako sa tapang niya para kayanin ang lahat hanggang ngayon.

“Promise, babalik din agad ako,” mahinahon ko pang ani at marahang hinawakan ang kanyang kamay.

Nang sumilay ang ngiti sa kanyang namumutla pa ring labi, alam ‘kong kahit paano’y napanatag ang kanyang kalooban.

Nang makabalik ako, binihisan ko siya at pinulbohan ang ang katawan, ngunit dahil sa pagka ilang ay hindi ko magawang hawakan at ikalat ang pulbo sa kanyang dibdib at abs.

“Matulog ka na nang maaga ngayon para makapagpahinga ka at siguradong bukas ay mababa na ang lagnat mo.”

“Ry, salamat,” masuyo niyang ani habang kinukumutan ko siya.

“Walang anuman, Dylan. Goodnight.”

Akala ko tapos na ang duty at trabaho ko nang makumutan ko na siya, pero hindi pa pala.

“Ha? Aalis ka na, Ry?” gulat pa niyang ani.

“Oo, alangan namang dito ako matulog.”

“Hindi, kahit ilang sandali lang,” request pa niya kahit nanghihina pa rin.

Napabuntong hininga na lamang ako sapagkat hindi ko siya magawang tanggihan.

“Hays, sige na nga. Huwag kang mag alala hindi ako aalis, babantayan kita.”

Nang masilayan ko ang pagliwanag ng kanyang ekspresyon, alam kong tama ang aking naging desisyon. Habang lumilipas ang mga sandali ay nilibang ko na lang ang aking sarili sa pagmamasid sa kanyang maamong mukha. Napapangiti na lang ako habang pinagmamasdan siya at dahil siguro sa nararamdaman ‘kong pag aalala kaya nagawa ko pang hawakan ang kanyang kamay.

Dulot ng antok at pagod, medyo dinadalaw na rin ako ng antok, ngunit bago makatulog ay narinig ko pa ang cellphone niyang nagri-ring sa ibabaw ng bedside table.

Wala namang password kaya naisipan ‘kong sagutin, baka kasi mahalagang tawag iyon. Nakakaawa naman akong gisingin pa siya ngayon kaya sasabihin ko na lamang sa kanya ang tungkol dito bukas.

“Boss, good evening. Pasensya na at na istorbo pa kita, ipapa alala ko lang na may urgent meeting ka kay Mr. Sanchez, nagpa-reschedule siya ngayon lang,” nagmamadali pang ani ng boses mula sa kabilang linya.

“Ay, sorry po, pero tulog na si Dylan at hindi rin siya makakapasok sa trabaho bukas, nilalagnat kasi siya ngayon,” mahinahon at may paggalang ko namang tugon sa lalaki.

“Gano’n ba, nako pasensya na talaga sa abala pasabi na lang ay pagaling siya.”

Sumang ayon naman ako sa lalaki at nagpaalam na. Ilang minuto matapos ang tawag ay naramdaman ko na lang ang aking sarili na nagpadala na sa antok dulot ng kanyang maiinit na palad na hawak ko pa rin hanggang ngayon.

▼△▼△▼△▼△

“Hmm?”

Nagising ako dahil sa mahinang tapik sa aking pisngi, maliwanag na ang paligid nang maimulat ko ang aking mata. Ngunit ang una ‘kong nakita ang nagbigay ng isang ngiti ang aking labi.

Gising na rin kasi si Dylan at nakatitig pa siya sa akin. Mukhang hindi na rin gano’n kataas ang kanyang lagnat sapagkat nanumbalik na ang kulay sa kanyang mukha.

Pero, nang mapansin ‘kong walang balak magpatalo sa titigan ‘tong kaharap ko ay ako na ang unang umiwas ng tingin. Na itaas ko na lamang ang ngalay kong braso upang mag inat. ’
Dito pala ako sa kwarto niya nakatulog.’

“Good morning, Ry,” masaya niyang bati, pero bakas pa rin ang panghihina sa kanyang boses.

“Good morning din, kamusta na ang pakiramdam mo?”

“Mas okay na kaysa kahapon.”

“Mabuti kung gano’n,” saad ko naman, habang sinasalat ang leeg niya. Mabuti at medyo mababa na nga ang lagnat niya ngayon.

“Oo nga pala, Dylan. May tumawag sa cellphone mo kagabi, katrabaho mo ata, sabi ko sa kanya ay hindi ka makakapasok ngayon dahil masama ang pakiramdam mo.”

“Talaga? Salamat Ry ko,” pangiti-ngiti pa niyang tugon.

“Hindi ba tinanong no’ng tumawag kung sino ka?”

“Ah, gindi naman, bakit?”

“Dapat sinabi mong asawa kita,” natatawang turan pa niya sabay kindat.

‘Gago talaga, malala na ata itong si Dylan ah? matindi ata ang epekto ng lagnat sa kanya.’
napapataas kilay na ani ko sa sarili.

“Ewan ko sayo, Dylan,” napapa iling ko na lamang na tugon sa kanya habang palabas ng kwarto.

Hindi pa ako nakakalayo nang marinig ko na naman ang sigaw ng amo ‘kong may separation anxiety.

“Ry!”

◆◇◆◇◆◇◆◇

MATAPOS
ang mahaba at walang katapusan naming pag uusap tungkol sa aking pag alis. Hanggang ngayon ay masama pa rin ang loob ni Dylan dahil sa kagustuhan kong lumabas at bumili ng gamot.

“Dito ka lang, bibili lang ako ng mga gamot mo. Akalain ko ba namang ubos na pala ang mga gamot mo dito sa bahay.”

“Hindi ko na kailangan ng gamot, Ry ko. ipapahinga ko na lang ‘to tapos magiging maayos na rin ang pakiramdam ko mamaya,” pagpupumilit pa niya.

“Dylan.”

“Ry.”

“Huwag ka nang makulit.”

“Pero, kasi…”

“Wala nang ‘pero’ okay? Hindi ba sabi ko naman babalik ako agad, hindi ka ba naniniwala sa akin?” pangungusensya ko pa sa kanya para pumayag na.

“Syempre naniniwala ako sayo, Ry. Alam ‘kong hindi mo ako iiwan,” ika niya habang nakatingin sa aking mga mata ng seryoso at deretso.

“Iyon naman pala e’, s’ya matulog ka na ngayon, promise paggising mo nandito na ulit ako,” nakangiti ko pang pangako sa kanya.

Hindi ko inaasahan na sa maikling oras na pagsasama namin ay pinagkatiwalaan na niya ako ng sobra.

HAPON
na rin naman kaya hindi na gano’n ka init ang sikat ng araw, habang pa uwi ako sa bahay ni Dylan ay napadaan ako muli sa court ng subdivision.

‘Hays, ano kayang premyo pwede ‘kong ibigay sa kanya? Pakiramdam ko kasi malapit na siyang gumaling. Kapag naalala niya ang pangako ko, siguradong hindi niya ako titigilan.’
habang abala ako sa pag iisip ay hindi ko napansin agad ang batang tumatakbo palapit sa akin.

“Kuya Rylan! sali ka po sa amin, maglalaro po kami ng basketball,” ani Gab, isa sa mga batang nakalaro namin dati ni Dylan.

“Nako, pasensya na Gab, kailangan ko rin agad na maka uwi dahil may sakit si Dylan,” saad ko pa at saka ipinakita ang dala ‘kong supot na may lamang gamot.

“Gano’n po ba? Pasabi pagaling po siya.”

“Sige ba, sa susunod na lang ulit tayo maglaro ha,” pagpapaalam ko sa kanya kasi baka nag uumiyak na si Dylan pag hindi pa ako naka uwi agad.

Mabilis naman siyang sumang ayon at bumalik sa paglalaro, ako naman ay nagpatuloy na sa paglalakad pa uwi. Nang makapasok sa bahay ay dumeretso na ako sa kanyang kwarto upang kumustahin ang kanyang kalagayan.

Ngunit, pagbukas ko pa lang ng pinto ay napansin ko agad na wala siya sa higaan. Nagsimula na akong kabahan, napatakbo ako sa may kama niya at pilit siyang hinahanap.

“Dylan! Nasaan ka?” sigaw ko pa.

Kahit anong hanap ko ay hindi ko siya makita sa buong kwarto, mula sa banyo, ilalim ng kama pati sa loob ng cabinet ay wala siya. Halos mahilo na ako dahil sa lakas nang kabog ng aking puso. Balak ko na rin siyang hanapin sa labas nang biglang bumukas ang pintuan at iniluwa siya no’n.

“Ry! Nandito ka na pala,” masaya pa niyang turan nang makita niya ako.

“Baliw ka talaga, saan ka ba galing?” inis na turan ko sabay hampas sa kanyang dibdib. Hanggang ngayon rin kasi ay nangangatal pa rin ang mga kamay ko dahil sa kaba.

“Okay ka lang ba Ry? Bakit ka umiiyak?” maagap pa niyang sambit matapos masuyong punasan ang ilalim ng mga mata ko.

“Okay lang ako at hindi ako umiiyak napuwing lang,” pagdadahilan ko pa. Hindi ko rin napansin na tumutulo na pala ang luha ko dahil sa paghahanap at pag aalala sa kanya.

Hindi siya sumagot at seryoso lamang akong tinitigan. Ang sunod ko nang naramdaman ay ana mahigpit niyang yakap sa’kin. Inilagay pa niya ang kanyang ulo sa aking balikat at maya-maya pa nga ay isiniksik na niya iyon sa aking leeg na para bang naglalambing.

“Magaling na ako, Ry. Nasaan ang premyo ko?” pabulong pa niyang ani na nakapagdala ng matinding kuryente sa buong katawan ko.

‘Patay na premyo ‘yan hindi ko pa nagagawa.‘

Chapter 9

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN’S POV

NAGLALAMBING
lang siya kanina, ngayon ay walang pasabi na niya akong inaamoy. ’
Jusko, may lahi bang aso itong amo ko?’

“Ry ko, ang bango mo talaga, nakaka-pagpakalma ang amoy mo,” bulong pa niya at mas lalong isinisiksik ang mukha sa leeg ko.
‘Ano ako efficascent oil?’

Hindi naman ako makagalaw dahil sa nararamdaman kong mainit niyang hininga sa aking leeg at ang mahina niyang pagbulog sa aking tenga. Nagsisitayuan ang mga balahibo ko dahil sa kakaibang pakiramdam na dulot ng kanyang katawan.

“Dylan, mabuti at magaling ka na,” naiilang na saad kong tugon.

Sinamahan ko rin iyon ng pilit na tawa habang itinutulak siya palayo. Ngunit ayaw ata niya sa ideyang iyon.

“Gusto mo bang makuha ang premyo mo?” ani ko upang makinig siya sa akin.

“Sige, nasaan na ba?”

Mukhang effective naman sapagkat mabilis siyang umagwat sa akin at ngumiti pa. “Ah, doon ka muna sa living room tapos tatawagin kita kapag okay na.”

“Talaga!? Sige ba,“masigla pa niyang tugon.

Napangiti naman ako sapagkat magaling na siya, nanumbalik ka rin kasi ang kanyang energy at kakulitan.

HABANG
ako’y nasa kusina at abala sa pag iisip kung anong iluluto ko para sa kanya. Mukha kasing paborito niya ang mga dessert na aking ginagawa kaya iyon na lamang din ang naisipan kong ihayin sa kanya.

Ang problema nga lamang ay ang matindi niyang kakulitan. Pasilip-silip lagi siya sa may pintuan ng kusina na tila ba ay hindi ko siya napapansin.

“Dylan! Hindi ba sabi ko tatawagin naman kita mamaya kapag tapos na?” napapakamot sa ulong giit ko pa sa kanya.

“Oo, Ry ko. Sorry na!” hiyaw pa niya paalis.

Patapos na ako sa pagluluto nitong premyo ko sa kanya, sana naman ay magustuhan niya ito. Pinuntahan ko na siya sa living room para sunduin.

“Pikit ka muna Dylan, tapos aalalayan kita papunta sa kusina.”

“Bakit pa?” reklamo pa niya bago tumayo mula sa sofa.

“Syempre surprise nga ‘di ba?”

“Sige papayag ako kung ikaw ang magtatakip sa mata ko gamit ang kamay mo.”

Binigyan ko naman siya ng inip na tingin. Alam kong nang aasar na naman siya.

“Ah, gano’n ba?”

“Oo,” confident pa niyang turan habang nakapaskil pa rin ang mapang asar niyang ngisi sa kanyang labi.

“Ah, s’ya wag na lang. Wala ka nang premyo,” inis ko pang saad.

“Wait! Ry ko! Joke lang! Joke lang naman, sabi ko nga pipikit na ako,” nagmamadali pa niyang turan sabay hawak sa aking kamay.

NGAYON
, ay nadala ko na rin siya dito sa kusina makalipas ang mahabang panahon. Ang hirap kasi niyang alalayan sapagkat napaka likot niya.

“Ry, pwede ko na bang buksan ang mga mata ko?” excited na tanong pa niya.

“Teka,” saad ko naman at mabilis na inayos ang pagkain na nasa kanyang harapan.

“Oo Dylan, pwede na,” kinakabahan ‘kong turan.

‘Sana ay magustuhan niya ang inihanda ko.’

Kinabahan naman ako sapagkat tahimik lamang siyang nakatitig sa mataas, jiggly at puno ng topping na japanese style pancake na mango graham flavor. Nalumbay ako at bagsak ang balikat dahil sa naging reaksyon niya.
‘Ibigsabihin ay hindi niya nagustuhan.’

“Ah, Dylan igagawa na lang kita ng iba—” Hahawakan ko na sana ang platong nasa kanyang harapan nang pigilan niya ako.

“Para sa’kin talaga ‘to, Ry ko?” hindi makapaniwalang tanong niya sa akin.

“Oo naman, nagustuhan mo ba?”

“Woah!” mangha pa niyang bulong kaya medyo nabuhayan ang aking kalooban.

“Ang ganda naman nito, Ry ko parang nakakapanghinayang kainin. Sa mga top class pastry shop at cafe lang ako nakakakita nito.”

“Ibigsabihin, nagustuhan mo?”

“Syempre naman, bakit hindi ko ito magugustuhan e’ pinaghirapan mo itong gawin.”

“Talaga?” Nakahinga naman ako nang maluwag dahil sa kanyang sinabi.

“Of course, hindi pa nga ako nakakapagpasalamat sa lahat ng ginawa mo para sa akin, mula pag aalaga hindi lang nitong may sakit ako kun’di araw-araw,” madamdamin pa niyang ani habang hawak ang aking kamay.

“Iginawa lang kita ng pancake nakahugot ka agad, ikaw talaga baka gutom lang ‘yan. Sige na, tikman mo na,” natatawang tugon ko naman.

Napakamot naman siya sa batok sinyales ng kanyang nararamdamang hiya. “Sige na nga, gusto ko pa sanang ipa-frame ito.”

Napasilay naman ako nang may pagtataka sa kanya kung tama ba ang narinig ko, pero sa huli ipinagsawalang bahala ko na lamang din.

Sa halip ay pinagmasdan ko ang magiging reaksyon niya sa pancake na aking pinaghirapang gawin, pero nagulat ako nang iharap niya sa’kin ang tinidor na may pancake.

“Ikaw ang gumawa nito kaya dapat ikaw ang unang tumikim.”

“Pero, ginawa ko ‘yan para sa’yo,”

“Sige na Ry, tikman mo na,” pagpupumilit pa niya.

Nawala naman akong nagawa at hinayaan siyang subuan ako, at nang malasahan ko iyon. Tunay ngang masarap. Nakuha ko lamang ang recipe ng pancake na iyon sa social media tapos ako na ang naglagay ng twist.

Nang masiguro kong okay naman ang lasa, siya naman ang pinakain ko. Salamat at nagustuhan rin niya iyon. Maluha-luha pa siya habang nilalasap ang premyo galing sa akin.

Habang masaya naming pinagsasaluhan ang pancake ay bigla naman siyang naglabas ng cellphone mula sa kanyang bulsa.

“Iyan harap ka, Ry ko. Selfie tayo kasama ang premyo ko,” ngiting-ngiti naman niyang turan bago kumuha ng litrato.

Bago kami matapos kumain ay marami kaming naging litrato at alaala ni Dylan, at ang lahat ng iyon ay itinuturing kong kayamanan.  Nagtatawanan din kami habang kumakain at nagkukwentuhan din. Isa na siguro ito sa pinakamasayang tagpo ng aking buhay.

Kwento pa niya sa akin, pinilit daw talaga niyang magpagaling agad sapagkat excited siya sa aking premyo.

“Alam mo Ry ko, natuwa talaga ako sa premyo mo kaso may kulang.”

Habang tinitingnan namin ang mga picture kanina ay mabilis akong napalingon dahil sa kanyang sinabi.

“Ano naman ang kulang?”

Ginawa ko naman ang best ko, pero may kulang pa rin? Parang gusto kong mag-slide sa pader.

“Ito.”

“Para saan ‘yon?” hindi makapaniwalang tanong ko habang nakahawak sa pisngi ‘kong hinalikan niya.

“Premyo mo,” kalmado niyang saad na para bang walang nangyari.

Habang ako naman ay kakapusin na sa paghinga dahil sa lakas nang kabog ng puso ko ngayon.

Matapos siyang hampasin ng ulan mula sa sofa ay nagtatakbo na ako pabalik sa aking kwarto habang sumisigaw sa aking isipan…

‘Hindi ko na kaya ‘to, kailangan ko nang maka usap si nanay.‘

Chapter 10

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN’S POV

MATAPOS
ang munting surpresa ko sa kanya kanina. Napansin ‘kong bumalik na rin agad siya sa kanyang opisina.

“May problema ba Ry? Halika ma upo ka muna dito,” alok pa niya.

“Ah, hindi na. Kukumustahin ko lang sana ang pakiramdam mo, okay ka na ba talaga? Bakit nagtatrabaho ka na agad? pagligoy ko pang saad, nahihiya kasi akong sabihin ang tunay ‘kong pakay.

“Don’t worry, Ry ko. Maayos na ang pakiramdam ko, at saka hindi naman ako nagtatrabaho, may ginagawa lang ako.”

Tumango naman ako ngunit hindi pa rin umalis sa kanyang harapan kaya napatingin muli siya sa akin.

“May iba ka pa bang kailangan?”

“Ah, ano kasi…pwede ba akong humirap ng cellphone mo, gusto ko sanang tawagan si nanay,” ani ko, habang nagkakamot ng ulo dahil sa hiya.

“Iyon lang ba? Walang problema sa’kin.  Akala ko naman ay hihingi ka ulit ng kiss,” palabiro pa niyang ani habang ngising-ngisi.

Namula naman ang aking mukha dahil sa kanyang sinabi, sa halip na patulan pa siya ay mabilis ko na lamang na kinuha ang cellphone na kanyang ini-aabot. Nang ako’y makalabas sa kanyang opisina, maririnig pa ang malakas niyang pagtawa.

Gustong-gusto ko siyang balikan at batukan, pero nagpigil na lang ako. Mahirap maghanap ng bagong trabaho.

⋇⋆✦⋆⋇　

“Hello po sir, magandang gabi po.”

Napangiti pa ako nang marinig ang boses ni nanay mula sa kabilang linya. Akala siguro niya ay si Dylan ang tumatawag.

“Nay, ako po ito, si Rylan,” masayang bati ko naman. Narinig ko pang napasinghap siya ng malakas dahil sa gulat.

“Ikaw ba ‘yan anak? bakit ito ang gamit mong number? Hindi ba kay sir Dylan ito?” takang tanong pa niya.

“Opo, hiniram ko lang po ang cellphone niya dahil gusto ko kayong maka usap.”

Nandito na nga pala ako sa loob ng aking kwarto, tapos na lahat ng aking gawain sa araw na ito kaya na-isipan ‘kong tawagan si nanay kaso wala nga pala akong load, kaya naglakas loob na lang akong manghiram kay Dylan.

“May problema ka ba d’yan anak?” alalang tanong pa ni nanay.

Ang totoo n’yan ay ayaw ko naman na pag-alalahin pa siya, pero kailangan ko talaga ng kausap, pakiramdam ko ay mababaliw na ako dito kapag hindi ko pa nalaman ang nangyayari sa’kin.

“Wala naman po akong problema nay, maayos po ang kalagayan ko dito. Gusto ko lamang po sana kayong makumusta, miss ko na po kasi kayong lahat.”

“Masaya akong malaman na ayos lang ang kalagayan mo d’yan, kami naman dito ay maayos din kaya huwag ka na masyadong mag alala. Miss na miss ka na rin ng mga kapatid mo,” mangiyak-ngiyak namang sabi ni nanay.

Nadadala tuloy ako sa emosyon niya, unti-unti na ring nangilid ang aking mga luha.

“Nay, si kuya po ba yan?”

“Oo nga nay, siya po ba ‘yan?” rinig ko pang ani ng kambal ‘kong kapatid na sina Ren at Ben. Elementary pa lang sila.

“Oo mga anak, pero may pinag uusapan pa kami kaya mamaya n’yo na lang siya makakausap ha,” mahinahon namang pakiusap ni nanay sa kambal.

“Okay po, nay,” sabay pa nilang sabi.

Cute talaga ng mga kapatid ko, miss na miss ko na rin sila kaya kahit anong hirap ang pagdaanan ko dito ay kakayanin ko para sa kanila.

“Rylan tapatin mo nga ako, may gusto ka bang sabihin?” seryosong ani nanay. Iba talaga ang mga nanay kahit wala pang sinasabi ang anak nila ay ramdam na nila agad.

“Opo nay, ang totoo po n’yan ay may gumugulo sa aking isipan pati na rin po sa aking kalooban. May nararamdaman po akong hindi ko maipaliwanag,” nahihiya ‘kong pagsusumbong sa kanya.

“Hindi kaya’y may multo riyan aanak”

‘Multo daw e’ patawa rin itong si nanay.’

“Nay, wala pong multo dito, hindi po iyon ang ibig sabihin ko.”

“Alam ko anak, sorry na pinapatawa lang kita para naman medyo gumaan ang loob mo.”

Kahit corny ang joke ni nanay ay tunay ngang kahit paano’y naglaho ang bigat ng aking dibdib.

Kahit walang kasiguraduhan na malalaman ko ang kasagutan sa aking problema ay naikwento ko pa rin ang lahat ng iyon sa aking ina.

“Hindi kaya inlove ka na anak?” ‘yan ang kungklusyon ni nanay pagkatapos ko sabihin sa kanya ang mga naramdaman ko.

Gustong-gusto sabihin kay nanay na imposible ‘yon dahil lalaki ako at lalaki rin si Dylan, kaso ‘di ko naman masabi kasi baka itakwil pa ako ni nanay pag nalaman niyang nakakaramdam ako ng ganito sa kapwa ko pa lalaki. Ayoko namang mangyari ‘yon.

“Paano n’yo naman po nasabing inlove na ako?” pagkumpirma ko pa.

“Kasi anak ganyan lang din kami nagsimula ng tatay mo, pakabog-kabog lang ng dibdib na may kasamang pamumula ng mukha, senyales na kasi iyon na lagi mo s’yang iniisip, nag-aalala ka pa lagi sa kalagayan niya at masaya ka rin pag masaya siya. Huwag mong itatanggi na kahit minsan ay na iinis ka na, pero hindi mo naman magawang magalit sa kanya. tama ba ako?” mahabang paliwanag pa ni nanay.

Napatahimik naman ako sa sinabi niya sapagkat sapul na sapul kasi lahat.

“Anak nandyan ka pa ba?” nagising ako sa pagkatatulala nang marinig muli ang boses ni nanay.

“Ah, opo nay, ano nga po ang sabi n’yo hindi ko masyado narinig?”

“Ang sabi ko, kung maganda ba ‘yang napupusuan mo? Saan mo siya nakilala?” sunod-sunod pa niyang tanong sa akin.

Halos mabulunan naman ako ng laway dahil sa gulat. Unang-una ay walang babae dito, pangalawa ay hindi naman ako nakakalabas ng bahay para makakilala ng iba. Hindi ko tuloy masagot ang mga katanugan ni nanay.

Hindi ko naman pwedeng aminin na sa lalaki po ako nakakaramdam ng gano’n. Nako, baka mahimatay pa si nanay pagsinabi ko ‘yon. Kaya naman para makatakas ay nagdahilan na lamang ako. “Ah, pasensya na po nay, pero kailangan na daw po ni Dylan itong cellphone kaya ibababa ko na po.”

“Sige anak, basta mag iingat ka lagi d’yan,” paalam pa ni nanay.

“Sige po, bye.”

Katulad nga ng iniisip ko kanina ay lalo lang akong naguluhan, inlove daw ako sabi ni nanay. Kanino naman?

‘Sa Multong ang pangalan ay Dylan?‘

Chapter 11

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

DUMAAN
ang mga araw nang kay bilis, hindi ko na nga rin ito masyadong napapansin dahil busy ako sa mga gawain dito sa bahay at pag aalaga kay Dylan. Pagka-alis kasi niya ay saka lamang nagsisimula ang aking araw bilang kasambahay.

Dahil malinis naman ang bahay kaya kaunting vacuum lamang ay okay na. Pagtapos ko na lahat ng gawain sa loob ng bahay ay pagdidilig, pagwawalis at nagbubunot ako ng mga damo dito sa front yard ang aking pinagkaka abalahan.

Pumupunta din ako sa garahe upang labahan ang mga basahan doon. Pagkatapos ng lahat ng gawain ay siguradong tanghali na.

Mabilis akong nagluto ng kanin at kinuha ko rin ang ibinabad ‘kong bangus kagabi sa ref bilang ulam ngayon.

Habang nagsasandok ako ng kanin ay hindi ko mapigilang matawa nang maalala ko si Dylan, siguro kung nandito siya ngayon ay aagawin na naman niya ang plato ko para lagyan ng sandamakmak na pagkain.

Para daw tumaba naman ako at sa tingin ko ay nagbunga naman ang effort niya sapagkat pansin kong medyo nagkakalaman na nga ako at mas lalo pang pumuti ang balat ko dahil sa palagiang nasa loob ng bahay.

⋇⋆✦⋆⋇
　
NANG sumapit ang alas tres ng hapon, natagpuan ko ang aking sarili na naka upo sa harap ng computer na matatagpuan sa mini-library dito sa loob ng bahay.

Simula nang turuan ako ni Dylan gumamit nito upang hindi daw ako mainip ay talaga namang na aliw ako sa panunod ng iba’t ibang recipe ng mga nakikita ‘kong dessert.

Ngayon ay nanunuod ako dito sa isang social media kung paano gumawa ng dessert na may simple at murang ingredients. Bukod pa roon ay mukhang madadali lamang gawin ang mga ito kaya gusto ‘kong subukan.
Dahil sa mga napapanuod ko dito ay parang gusto ko na ring subukang gawain para kasing ang dadali lang, at talagang

Dahil sa pagkasabik ay nagmadali akong punta sa kusina upang tingnan kung may mga sangkap na pwede akong magamit doon. Graham cracker, milo, at kremdensada, masaya ako sapagkat mayroon dito.

Gusto ‘kong subukan ‘yong una ‘kong napanuod na dessert, isa iyong milo graham cake. Ang proseso ng pag gawa ay parehas lang. Sa halip na mangga, mulo ang ilagay sa bawat layer. Habang naghahalo ako ng cream ay narinig ko ang telepono na tumutunog sa sala kaya pinuntahan ko muna.

“Hello? This is Hendricks residence,” magalang ko pang bungad.

“Ry ko!” masayang bati ng boses mula sa kabilang linya.

“Oh, Dylan ikaw pala, bakit ka napatawag?”

“Maaga akong uuwi ngayon, gusto mo ba ulit ng donut?”

“Sige, gusto ko iyong munchkins, Dylan.” Lagi kasi niya akong dinadalhan no’n kaya naging paborito ko na.

“Sige Ry ko, bye.”

“Bye din, ingat ka sa pagmamaneho ha,” pagpapa-alaala ko pa sa kanya.

“Syempre naman gusto ko pang makauwi at makasama ka.”

‘Luh,’ nababaliw na naman ‘tong si Dylan kaya hindi ko na lang sinagot, bahala siya.

Nang makabalik ako sa kusina ay nalibang na ako sa aking ginagawa kaya hindi ko na napansin pa ang oras. Matapos ayusin ang bawat panghimagas sa bawat tupperware ay inilalagay ko na sila sa ref.  Ilang sandali pa lamang ang nakakalipas nang marinig ko naman ang boses ni Dylan.

“Ry ko! I’m home,” turan nito habang papasok ng kusina.

“Dylan! Welcome home,” tugon ko naman.

Batay kasi sa mga napapanuod ‘kong teleserye iyon daw dapat pala ang isasagot mo pagsinabihan ka ng ‘I’m home.’

Natigilan naman siya sa aking sinabi at napangiti pa ng malawak. Naging mabilis ang kanyang paglalakad palapit dala ang pasalubong.

“Ito ang munchkins mo oh,” saad niya sabay alok ng dalang pagkain.

“Salamat, Dylan.”

Nginitian lamang niya ako at pinisil pa ang pisngi bago magpaalam na magbibihis lamang daw siya. Nang makabalik siya, ipinatong ko sa kanyang harapan ang bagong flavor ng shake na aking ginawa.

Nandito kami sa mesa at magkaharap habang kinakain ang dala niyang pasalubong. “Balak mo talaga akong patabain, Ry ko. Bakit ang sasarap ng mga inihahayin mo sa akin,” masaya pa niyang kumento.

Halos magtatalon naman ang puso ko dahil sa kanyang papuri, pero ayaw kong ipahalata na sobrang saya ko kaya iniba ko na lang ang usapan.

“Bakit nga pala ang aga mo ngayon? Hindi ba ang normal mong uwi ay 6:00 pm pa?” 4:30 pa lang kasi ngayon.

“Wala na naman akong mga meeting kaya iniuwi ko na lang ang mga gawain ko dito sa bahay at saka alam mo naman na miss na kita agad,” nakangisi pa niyang sagot.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo, Dylan,” pagpapatay malisya ko pa.

“E’ hindi mo man lang ako namiss? Tapos ako naman ay excited laging umuwi nang maaga para sayo,” nakasimangot pa niyang reklamo.

Hindi ko naman napigilang ‘di pamulahan ng mukha dahil sa hiyang naramdaman. ‘Loko talaga siya.’

“Hays, oo na nga, namiss na kita. Ano masaya ka na?” pagsuko ko pang turan para magtigil na siya.

“Oo naman hindi lang masaya, sobrang saya pa.”

Napailing na lang ako, napakababaw talaga ng kasiyahan niya.

▼△▼△▼△▼△

ILANG araw na rin ang nakalipas noong magkasakit si Dylan at nang huling makausap ko si nanay.

Hanggang ngayon ay naguguluhan pa rin ako sa huli n’yang sinabi. Bago ko kasi ma-ibaba ang tawag ay may pahabol pang sinabi si nanay.

“Anak, darating ang pagkakataon na ikaw mismo sa sarili mo ang makakaalam at makakatanggap ng tunay mong nararamdaman, kaya hindi mo kailangang malito pa.”

Nandito kami ni Dylan ngayon sa kusina at nagluluto. Tinutulungan niya akong maghiwa ng mga sangkap. Tahimik lang siya at mukhang seryosong-seryoso sa ginagawa.

“Ry, tama ba itong ginagawa ko?” maluha-luha pa n’yang tanong habang ipanapakita sa akin ang hiniwang sibuyas.

“Teka, bakit mo naman ginawang pino ‘yan.” Tinadtad kasi niya ng maliliit e’ ilalagay namin iyon sa bistek.

“Hindi ba? Uulitin ko na lang.”

“Hindi, okay na rin yan,” sabi ko na lang para hindi na siya malungkot sapagkat mali ang ginawa niya.

“Ano nga pala ang lulutuin natin, Ry ko?”

Ang lakas niyang magprisinta na tutulong ‘yon pala hindi naman niya alam ang lulutuin. ‘Tsk tsk, Dylan talaga.’

“Bistek.”

“Beef steak?” mangha pa niyang tanong.

“Hindi beef steak, bistek ‘yong pork chop na parang adobo, pero may kalamansi,” pagpapaliwang ko naman.

“Tunog pa lang masarap na,” aniya matapos pahirin ang ilalim ng labi.

Habang abala siya sa paghihiwa pa rin ay sinimulan ko namang hugasan ang karne nang bigla kong mapansin ang kantang tumutugtog mula sa radyong narito sa kusina. Kilala iyong kanta at talagang napakaganda.

“Sabi nila balang araw darating ang iyong tanging hinihiling.”

Napatingin naman ako kay Dylan nang marinig ko pa lang ang simula ng kanta. ‘Siya na nga kaya ang aking hinihiling?’

Dulot ng magandang saliw at madamdaming likiro ng kanta kaya naman tila ba ay natulala na lamang ako habang nakasilay kay Dylan, ni hindi ko na nga rin napansin na nakatitig na rin pala siya sa akin ngayon na may ngiti pa sa labi.

Noong makilala ko siya, alam kong malaki ang ipagbago ng buhay ko. Hindi lang basta trabaho ang ibinigay niya sa’kin kun’di isang bagong buhay kung saan tunay akong masaya.

Parang dati, ang gusto ko lang ay makahanap ng trabaho para sa aking pamilya, pero ng makilala ko siya alam ‘kong hindi na ako sasaya pa kung hindi ko siya kasama. Muli kong naalala ang mga oras na kami’y magkasama, magkakulitan at nag aasaran. Lahat ng iyon ay baon ko sa aking puso.

“At ngayon nandyan ka na ‘di mapaliwanag ang nadarama, handa ako sa walang hanggang ‘di pa asahin, hindi ka sasaktan mula noon hanggang ngayon, ikaw at ako.”

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ngayon, ang tibok ng puso ko na sumasabay sa himig ng kanta at ang napakagandang ngiti na nasa aking labi habang nakatingin sa mga mata niya.

Noong parte na nang lalaki ay sumabay na si Dylan sa pagkanta.

“At sa wakas ay nahanap ko na rin ang aking tanging hinihiling, pangako sayo na ika’y uunahin at hindi na iitatanggi ang tadhana na nahanap ko sa iyong pagmamahal ang dudulot sa pagibig natin na magtatagal.” Nakatitig lamang siya sa’kin habang binabanggit ang bawat liriko ng kanta.

‘Nay, ito na po ba ang ibig sabihin n’yo?’ isip-isip ko pa habang nakatitig sa kanya at sa unang pagkakataon ay inamin ko sa sarili ko na nagmamahal na nga po ako. ‘In love na nga ako at sa isang lalaki pa?’

Hays, hindi ko mapigilang ‘di mapabuntong hininga sapag kahit kailan ay hindi ko pinagdudahan ang aking kasarian. Alam ‘kong lalaki ako, pero kung sa kanya ko nahanap at naramdaman ang tunay na pagmamahala, ano pa ba ang magagawa ko kun’di tanggapin ito.

Nagising ako sa pagtititigan namin ng marinig ang isang hiyaw.

“Aray!”

“Ano nangyari?” tanong ko habang mabilis na lumapit sa kanya.

“Nahiwa ang daliri ko,” natatawa pa niyang ani.

“Akin na ang kamay mo.” Maagap kong hinila ang kamay niya at itinapat iyon sa ilalim ng umaagos na tubig.

“Mag-ingat ka naman, kung saan-saan ka kasi nakatingin,” pagsesermon ko pa sa kanya.

“Hindi naman ako kung saan lang nakatingin, sa’yo kaya ako nakatingin.”

Napailing naman ako sa narinig, idinahilan pa ako e’ ngunit sa halip na ma inis ay pinigilan ko na lang ang aking sarili na ‘di mapangiti. Kahit kasi napakakulit at mapang-asar ni Dylan ay napakasaya naman n’yang kasama.

“Dylan kumusta nga pala trabaho mo?” tanong ko pa sa kanya, sanay kasi ako na yan lagi ang tinatanong ni nanay kay tatay kapag kumakain kami.

“Okay naman Ry ko, nakakapagod lang dahil sa dami ng mga meeting, pero kaya pa lalo’t para ito sa future natin kaya magti-tyaga talaga ako,” nakangisi pa niyang tugon.

Nabilaukan naman ako nang marinig ang sagot niya. ‘Future daw namin?’

“Ry, okay ka lang? Ito tubig.”

“Okay na ako, salamat, Dylan. Kumain ka na.” Kung ano-ano kasi ang sinasabi niya. Matapos kaming kumain ay nagtungo na kami sa salas upang manuod naman ng balita.

“Ry ko, naiwan ko pala ang cellphone ko sa opisina, nakapatong sa mesa, pwede mo bang kunin, salamat,” pakiusap pa niya sa’kin.

“Sige ba.”

Hindi naman naka-lock ang pintuan ng opisina kaya nakapasok ako nang walang hirap. Nakita ko rin agad ang kanyang cellphone na nakapatong sa mesa. Nang damputin ko iyon ay may isang bagay na naka agaw ng aking pansin.

‘Hindi ko alam, pero bakit nagawa ko iyong ilagay sa aking bulsa bago lumabas.‘

Chapter 12

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

ANTOK
na antok pa ako habang nagdidilig ng halaman dito sa labas ng bahay.

Hindi kasi ako nakatulog ng maayos kagabi dahil sa pag iisip. Nakahiga na ako sa kama ko nang maalala ang bagay na nasa aking bulsa, habang pinagmamasdan ko ito ay bigla kong naisip ang napakalaki kong pagkakamali, kinuha ko lang naman ito ng walang paalam kay Dylan. Ibigsabihin ay isa iyong pagnanakaw! Naisampal ko ang isang kamay ko sa noo ng maisip ko iyon.

Gusto ko sana ibalik pero hindi naman ako pedeng pumasok sa opisina niya ng walang pahintulot, isa yun sa mga rules niya.

Umabot na ng madaling araw ay gising na gising parin ako, hindi ko alam ang oras pero nakatulog din pala ako. Pakiramdam ko ay ilang minuto lang ang aking naitulog ng magising ako ngayong umaga.

“Kuya Rylan!!!” sigaw ng boses sa mula sa kabila ng bakod.

Kilala ko ang boses na iyon kaya sumilip ako sa gate, tama ako si Gab nga. Kasama ang iba niyang mga kaibigan.

“Oh Gab, bakit mo ako tinatawag?” takang tanong ko ang aga pa kasi.

“Kuya maglalaro kami ng basketball sali ka sa amin.” Pag aanyaya pa ng bata, habang ipinakita sa akin ang bolang dala.

“Naku Gab, hindi pa ako tapos sa mga gawain ko dito sa bahay, sa makalawa naman ay linggo na ulit makakapaglaro na tayo,” magiliw na sabi ko sa kanya para makumbinsi ko sya.

“Ganun po ba kuya, sige po.”

“Okay, ba-bye Gab.” kaway ko pa mula sa loob ng gate.

“Bye kuya,” turan niya sabay kaway, ganun din ang iba niyang mga kasama.

Mabilis lang na dumaan ang mga oras dahil sa aking malalim na pag-iisip, hindi ko na nga napansin na hapon na ngayon, nandito ako sa sofa at nagtutupi ng mga bagong labang damit.

Pinag-hihiwalay ko ang mga damit ayon sa kanilang kulay ng maalala ko na naman ang bagay na nasa aking bulsa, hindi ko sya magawang ibalik sa loob ng opisina ni Dylan dahil natatakot ako, pinagmasdan ko na lang ito sabay buntong hininga.

Paano kaya kung mapansin ni Dylan na nawawala ang bagay na ito? Aamin ba ako na ako ang kumuha? ang sakit sa ulong mag-isip lalo na kung kulang ang tulog mo.

Nagising ako sa mahinang pagtapik sa aking pisngi, hindi ko ito pinansin dahil inaantok pa ako.

“Ry ko gising na, Im home.” Bigla akong napamulat ng marinig ang boses ni Dylan na medyo natatawa pa.

Hala! nakatulog pala ako dito sa sofa, pagtapos ko kasing dalhin ang mga bagong tuping damit sa kwarto ni dylan ay bumalik ako dito sa sofa para manuod sana ng Tv.

“Dylan, welcome home,” bati ko, habang nagkukusot pa rin ng mata.

“Masarap ba ang tulog ng Ry ko? eto oh dala ko ang paborito mo,” nakangiti pa niyang saad, sabay abot ng isang box na munchkins.

Teka, kung nandito na si Dylan ibigsabihin ay gabi na, hala!!! hindi pa ako nakakapagluto.

“Salamat Dylan, pero sorry talaga hindi pa ako nakakapagluto ng hapunan,” Taranta ko namang sabi sa kanya.

“Okay lang, basta nakapahinga ka wala sa aking problema, magbibihis lang ako sa taas ha,” saad nya habang naglalakad pa akyat ng hagdan.

Nagmadali na akong magpunta sa kusina para maghanda ng hapunan. Inilabas ko na ang mga sangkap para sa lulutin ko ngayon. Nag saing narin ako ng kanin sa rice cooker.

“Ry anong meryenda?” tanong naman ni Dylan, nandito na pala sya at nakaupo sa dati nyang lugar sa may counter.

“Ah kainin mo muna yang dala mong munchkins habang nagluluto pa ako.”

“Pero dala ko yun para sayo.”

Napalingon naman ako sa kanya, nakasimangot na kasi ito. Bwisit sigurado akong gutom na siya, kung ano ano kasi iniisip ko kaya hindi ko na tuloy magawa ng maayos ang trabaho ko. Dahil sa inis ko sa aking sarili ay minabuti ko munang uminom ng malamig na tubig, baka lalamig ng kaunti ang ulo ko.

Pag bukas ko ng ref ay sakto namang napansin ko ang mga tupperware na nasa freezer. Yes, may ginawa nga pala ako dito kahapon.

“Dylan eto na lang muna ang kainin mo,” ani ko sabay lapag ng plato na may milo graham cake at fudgee bar ice cream.

“Woah! may bago ka na namang dessert Ry ko?”

“Ah, oo napanuod ko kasi ang pagawa nyan sa youtube, sinubukan ko lang gayahin.”

“Haha wala ka talagang kupas, ang sasarap nito ah, San galing yung chocolate na ginamit mo dito?” ani Dylan habang nakatingin sa akin at tinuturo yung cake.

“Ah milo lang yan, ang unti nga lang ng sangkap nyan at mura pa kaya nakakatuwa gumawa,” masayang sabi ko naman.

“Eto Ry ko tikman mo.” Bago isubo sa akin ang kutsarang may ice cream.

“Ganun ba, pagnag-grocery tayo ulit ay ikaw na ang bahala kumuha ng mga sangkap ha, basta lagi mo akong igagawa ng mga ganto,” sabi niya sabay turo sa kinakain.

Tumango na lang ako, habang ako’y nagluluto ay maya’t maya naman akong sinusubuan ni Dylan ng cake at ice cream, ako yung nakain pero siya yung mukhang masaya.

“Ry may iba ka pa bang alam na flavor na pwede gawin sa ice cream mo? ang sarap kasi mas masarap pa kaysa dun sa mga branded na ice cream,” magiliw na tanong ni Dylan habang nakain na kami ng hapunan.

“Ah bukod sa fudgee bar, gusto ko din mag try ng pretzel at knick knaks. Sa tingin ko ay masarap din iyon,” sabagay yung cream naman kasi nun ay pare-parehas lang yung halo lang ang naiiba.

“Ry ko, gusto ko din matikman yun,” excited na sabi ni Dylan.

“Oo naman, wag ka mag alala igagawa kita nun.”

“Yey!!!” sabi niya na parang batang binilhan ng bagong laruan.

▼△▼△▼△▼△

NANDITO
na kami sa sofa at nanunuod ng Tv ngayon, tahimik lang si Dylan saking tabi, kanina nung madaldal pa siya ay hindi ako nakaramdam ng kaba dahil dun sa bagay na kinuha ko sa mesa nya kahapon pero ngayon sobra akong kinakabahan na hindi ko maintindihan, pakiramdam ko kasi ay alam na nyang may nawawala sa mesa niya.

“Ry ko may gusto ka ba saking sabihin?” napatingin naman ako sa kanya, seryoso na syang nakatingin sakin ngayon.

Juice colored ito na nga ang sinasabi ko, nakakatakot si Dylan pag ganto siya ka-seryoso parang hindi siya yung Dylan na kilala ko at lagi kong kasama sa bahay.

“Sasabihin?” Pagpapatay malisya ko pa, pero sa totoo lang ay kinakabahan na kasi talaga ako.

“Oo, ni-review ko ang CCTV sa opisina ko kahapon at napansin ko na hindi lang cellphone ang kinuha mo sa table ko,” saad niya, habang nakatingin sa aking mata ng deretso.

“A-Ah… ano kasi Dylan ---” hindi ko maituloy sa takot at kaba, ramdam ko na nangangatal na ang aking mga kamay, hindi rin ako makatingin sa kanya ng deretso.

“Alam mo naman siguro na mali ang kumuha ng hindi sayo, hindi ba RYLAN?” turan niya na may diin sa aking pangalan. Ngayon niya lang ulit binanggit ang buo kong pangalan. Nawala na din ang lambing sa kanyang boses.

Nangingilid na ang aking luha sa mata dahil sa mga iniisip kong pwedeng mangyari. Paano kung magalit si Dylan sakin? hindi lang paano kung tanggalin niya ako sa trabaho? Ayaw ko umalis dito mahal ko na ang trabaho ko lalo na siya.

“Ah D-Dylan hindi ko naman intensyong kunin yun ng walang p-paalam, ano kasi… nahihiya kong magsabi sayo,” nakayuko ko namang sabi sa kanya, nagpipigil natalaga akong umiiyak.

“Sorry talaga —pasensya na, Pwede ko bang ibalik na lang?” naglakas loob akong sabihin yun ng deretso habang nakatingin sa kanya.

Nakatingin lang sya sa akin at walang mababakas na emosyon sa kanyang mukha, lalo tuloy akong natatakot, pero kailangan kong ipakita sa kanya na seryoso din ako.

“Akin na,” utos niya sa akin, habang nakalahad ang kamay niya sa harapan ko. Nagmadali naman akong kunin ang bagay na iyon sa aking bulsa at dahan-dahang ipatong sa mga palad nya.

“Pakiusap Dylan, wag mo akong tanggalin sa trabaho,” pakiusap ko pa sa kanya.

Hindi naman siya sumagot nang makuha na nya ito ay pinagmasdan nya ng maayos at nakita ko pa ang pagsilay ng napaka gandang ngiti na gumuguhit sa kanyang labi niya.

Dahil sa nasaksihan ko ay hindi ko na napansin ang pagtulo ng luha sa aking mga mata. Tumingin naman sya sakin ng may pag aalala.

Ang sunod kong naramdaman ay ang mainit nyang katawan na nakayakap sakin, dahil dito ay hindi ko na napigilan na mapaiyak. Alam kong sa pagkakataong ito ay pinatawad nya ako.

“Sorry na Ry ko kung napaiyak kita, natakot ka ba?” rinig kong bulong niya sa aking tenga.

“Bakit ka humihingi ng tawad?” sabi ko habang nakasiksik sa dibdib nya, ang higpit kasi ng pagkakayakap nya sa akin.

“Alam ko naman kasi kung ano ang kinuha mo, yung litrato natin yun ng magkasama nung araw na binigyan mo ako ng premyo, hindi naman kita gustong paiyakin at sisiguraduhin ko na ito na ang huling iiyak ka sa piling ko, pero gusto ko kasi na ikaw mismo ang magbalik sakin ng kinuha mo,” mahabang maliwanag niya.

Napabitaw naman ako sa sinabi niya, ibigsabihin ba niya ay hindi talaga siya galit sa akin.

“Ibigsabihin ba ay hindi ka galit sa akin at hindi mo ako tatanggalin sa trabaho?” maluha-luha ko pang tanong.

“Haha nagbibiro ka ba baka ikaw pwedeng magalit sakin pero ako hinding hindi ko kayang magalit sayo alam mo yan at bukod pa sa lahat, hindi pa naman ako nababaliw para tanggalan ka ng trabaho.”  Habang pinupunasan ang mga luha ko.

“Parang tinapon ko na rin ang buhay ko pag ginawa ko yun.” Rinig ko pang bulong niya.

“Sorry talaga Ry ko, sige na hampasin mo na ako ng unan,” paubaya pa niyang sabi.

Hahampasin ko na sana sya ng unan kaya naman bigla syang napapikit, nung nakapikit na sya at hinihintay na tumama ang unan ay iba nag inihampas ko sa kanya na nagpamulat ng mata nya sa gulat.

Hinampas ko lang naman sya ng labi ko sa pisngi. Nakatulala naman sya sakin habang ako’y ngiting-ngiti sa kanya, nakakatawa kasi ang itsura nya halatang hindi nya yun inaasahan.

“Ry ko!!!” bigla sana niya akong dadambahin ng bigla akong umiwas, kala mo ha.

“Ry ko bakit ka umalis?” tanong niya habang hinihimas ang ulo na tumama sa gilid ng sofa .

“Ayoko pa ma-harass ano,” nakangisi ko pang sabi.

“Harass pala ha, humanda ka sakin ngayon Ry ko!!!” yayakapin na sana niya ako ng bigla akong tumakbo at ayun na, naghabulan na kami sa buong bahay habang nagtatawanan.

“D-Dapat sinabi mo na lang na gusto mo ng kopya ng litratong yun, p-para ipinagpa-print na lang kita,” hinihingal pa nitong sabi sakin dito sa sofa habang magkatabi kaming nakaupo.

Kahit anong bilis nyang tumakbo ay hindi nya ako naabutan.

haha iba talaga pagmaliit, nakakapag tag—

Chuppp!!!

（｡>‿‿<｡ ）

Huling ngisi niya bago siya tamaan ng unan sa mukha.

Chapter 13

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Ry ko Good morning!!!” ani Dylan habang nag-iinat pa.

“Good morning din, sige maligo ka na at kakain ka pa,” tugon ko naman habang inihahanda ang damit niya.

“Ok po Ry ko,” masayang sagot niya, at nagawa pang yumakap sa akin mula sa likod, bago pumasok sa banyo.

“Nandito sa kama mo ang damit mo,” sigaw ko kay Dylan na nasa loob na ng banyo at naliligo.

“Salamat Ry,” huling narinig ko bago lumabas ng kwarto nya.

▼△▼△▼△▼△

“Ry gusto ko ng cucumber shake para sa baon ko pwede ?” ani Dylan habang nakain ng agahan.

“Oo naman,” sagot ko. Tatayo na dapat ako para gumawa kaso pinigilan niya ako.

“Mamaya na Ry pagkatapos mo nang kumain.”

“Sige, gusto mo ba ng milo graham para sa baon mo?” tanong ko naman sa kanya.

“Sige ba! Ry ko salamat,” magiliw na aniya, habang kumikinang pa ang mga mata dahil sa saya.

“Gusto mo ba ang mga niluluto kong ulam para sa baon mo Dylan?”

“Syempre naman Ry ko, inaagawan pa nga ako ng secretary ko,” inis pa niyang sabi.

Napakunot naman ang kilay ko dahil sa sinabi nya, ibig sabihin ay sabay pa rin sila nakain at nagbibigayan pa ng ulam.
Bigla ko naman nahawakan ng mahigpit ang hawak kong kutsara dahil sa inis na aking nararamdaman.

“May problema ba Ry ko?” inosente niyang tanong sa kin.

“Wala naman Dylan, bilisan mo na ang pagkain mo baka malate ka pa,” tugon ko na lang, habang binibigyan siya ng isang pekeng ngiti, upang maitago ang tunay kong nararamdaman.

Tumango naman siya at nagmadali ng ubusin ang laman ng plato nya.

“Dylan, eto baon mo oh,” Inabot ko ang baon niya mula sa bintana ng sasakyan.

“Salamat Ry ko, aalis na ako mag-iingat ka lagi dito,” pagpapa-alala pa niya.

“Oo naman, ikaw din mag-iingat ka, kainin mo ang baon mo.”

Sinagot lang nya ako ng isang saludo na parang sa isang sundalo. Pagkatapos kong buksan ang gate ng garahe ay lumabas na ang kotse ni Dylan, kumindat pa ito bago tuluyang umalis.

▼△▼△▼△▼△

HABANG
nagdidilig ng mga halaman at bulaklak dito sa harap ng bahay ay hindi ko maiwasang matulala, nakatitig lang ako sa isang dilaw na bulaklak dito, siguro kung may laser lang ang mga mata ko katulad ng kay superman ay baka kanina pang naging abo ang bulaklak na ito.

Alam kong wala na talaga sa wisyo ang mga iniisip ko pati ginagawa dahil pati isang bulaklak na walang kaalam-alam ay aking kinakausap na rin.

“Miss flower, alam mo ba na mahal mahal ko ang may ari ng bahay na ito,” sabay turo sa bahay sa likod ko.

“Alam ko din sa sarili ko na kahit kailan ay hindi lalampas sa pagiging magkaibigan ang aming relasyon dahil sigurado akong ang tingin nya lang sakin ay isang kaibigan at kasambahay syempre napapansin ko din naman ang mga ginagawa nya para saakin pero alam kong dahil lamang iyon sa kanyang kabaitan, normal nya iyong ugali.”

Hindi ko maitatanggi na kapag naglalambing sya sakin ay hindi ko maiwasang mahulog lalo sa kanya.” Buntong hininga ko pa.

“Ayokong dumating sa puntong malalaman pa nya itong nararamdaman ko, pano kung mandiri sya sakin at paalisin nya na ako dito?” malungkot kong bulong.

“Hindi ko sigurado kung may kasintahan sya ngayon pero kapansin-pansin naman na may namamagitan sa kanila ng kanyang secretary,” Hindi ko mapigilang magselos kahit wala naman akong karapatan.

KRINGGGG!!!

Tunog na nanggagaling sa loob ng bahay, hala! may natawag pala, hindi ko na napansin dahil sa pakikipag-usap ko sa bulaklak.

“H-Hello, this is Hendricks residence,” hinihingal pang saad ko dahil sa pagtakbo papasok sa bahay.

“Hello din po sir, ako ay galing sa ice delivering service, pwede niyo po bang sabihin ang eksaktong address ng bahay niyo para ma-confirm po namin kung tama ang pagdideliveran namin,”
sabi ng lalaki sa kabilang linya.

Eh, di ko gets wala naman akong pinadideliver, baka si Dylan?

“Ah teka lang po, sino daw po ang nagpapadeliver ng yelo dito?”  wala naman kasing sinabi si Dylan na magpapadeliver siya ng kahit ano.

“Si Mr. Dylan Hendricks po,” sagot naman ng lalaki sa telepono.

“Ah ganun ba, wala pa kasi siyang nababanggit na may ipapadeliver siya pwede ko bang tawagan muna siya?”

“Sige po sir, mamaya po ay tatawag na lang ulit ako, salamat po.”

“Salamat din.”

Syempre hindi ako pwedeng basta-basta tumanggap ng kung ano-anong deliver baka scam pa yan. Tawagan ko muna si Dylan, may numero naman dito ng opisina nya sa trabaho, tawagan ko daw siya pag may kailangan ako.

“Hello?” sabi ko sa kabilang linya.

“Hi, Good day Sir,” sagot naman ng boses sa kabilang linya, ang totoo ay parang pamilyar ang boses niya hindi ko matandaan kung san ko narinig. ‘Hmm baka sa Tv?’

“Ah pwede ko po bang maka-usap si Dylan?”

“Do you have any appointment with him Sir?”

‘Hala! appointment daw.’ nanlaki sa gulat ang aking mgamata.

“A-Ah wala po, pero pwede mo bang sabihin na tumawag ako, Rylan ang pangalan ko, salamat,” sabi ko na lang lalaking aking kausap.

“Ok sir, just give me minute,”  magalang naman niyang sagot.

▼△▼△▼△▼△

3RD PERSON POV

NANG
matanggap ni Nico ang tawag ay minabuti na niyang puntahan ang Boss sa opisina nito.

“Come in,” rinig niyang sabi ng lalaki sa loob ng opisina, matapos siyang kumatok sa pintuan nito. Pagpasok niya ay nakita niya itong busy sa katawagan sa telepono.

“Yes, Mr. Lopez you know that I won’t let you down,” rinig pa ni Nico na sabi ni Dylan sa kausap nito.

Ilang minuto na rin siyang nakatayo sa harap ng table ng kanyang Boss, habang naghihintay na matapos ang pakikipag usap nito.

Medyo naiinis na rin siya sapagkat gusto na niyang sumabat sa usapan dahil mukhang urgent ang tawag na natanggap niya kanina, halatang importante iyon.

Nagpapatuloy parin si Dylan sa pakikipag-usap, habang nakatalikod ito kay Nico at nakaharap pa ito sa malaking bintana na kitang-kita ang malawak na view ng lungsod.

“Yes, of course, I know wha—” naputol na ang sasabihin ni Dylan sa kausap sa telepono dahil sa boses ni Nico.

“Boss may tumawag ang pangalan daw ay Rylan,” Hindi na nakapagpigil na pagsabat ni Nico.

Dahil sa narinig ay bigla ng tinapos na ni Dylan ang pag-uusap. “Sorry Mr. Lopez but something come up, I need to hung up,” mabilis na sabi ni Dylan sa kausap at humarap ito kay Nico.

Pinagpawisan naman si Nico dahil alam niyang magagalit ang kanyang Boss  dahil sa ginawa niya.

“Nico.” seryosong ani Dylan na may kasamang matalim na tingin, kaya lalong napalunok si Nico ng walang oras dahil sa takot.

“Bakit ngayon mo lang sakin sinabi!! nasan na nandyan pa ba sya sa linya?!” tarantang tanong naman ni Dylan, habang nagtatakbo sa table ni Nico para kausapin ang nasa kabilang linya.

Naguluhan naman si Nico sa inasal ng kanyang boss, bakit pa sya nagmadali sa pagpunta sa table ko ay may telepono naman dito sa table nya? takang tanong ni Nico sa sarili.

Nang makalapit na si Nico sa kanyang mesa ay rinig pa nya ang masayang boses ng kanyang Boss.

“Ry ko!!! bakit ka napatawag, may problema ba dyan?” sunod-sunod nitong tanong sa kausap.

“Okay lang ako Dylan, Itatanong ko lang sana kung nagpadeliver ka ng tube ice daw dito sa bahay? may tumawag kasi sa akin kanina,” sabi naman ni Rylan mula sa kabilang linya.

“Ah Oo nagpadeliver nga ako, pag dumating dyan pakibayaran na lang ha, ang pera ay nasa taas ng ref dun nakapatong,” ngisi pang sabi ni Dylan.

“Bakit sa ibabaw pa ng ref? ang taas nun,” inis na sabi naman ni Rylan, alam kasi nyang inaasar na naman siya ni Dylan.

“Haha kaya nga naimbento ang HAGDAN di ba Ry ko,” tugon pa ni Dylan na ibinalik ang sinabi ni Rylan noon sa kanya.

Hindi naman makapaniwala sa nakikita si Nico, alam nyang talagang likas na masayahin at palabiro itong kanyang bestfriend at Boss na ito, pero ngayon niya lang nakita na ganto ito kasaya.

“Tsss, lakas mo talaga mang-asar Dylan!!!” inis na sabi ni Rylan na lalong nagpangisi kay Dylan, tutuwang tuwa kasi si Dylan pagna-iinis ang Ry niya, lalo daw nagiging cute ito.

“May yelo naman tayo dito sa bahay, bakit nagpadeliver ka pa?” takang tanong ni Rylan

“Mag-iinom kasi kami ng kaibigan ko dyan sa bahay mamaya, broken hearted kasi siya,” ani Dylan habang nakatingin kay Nico na nakaupo na dito sa mesa niya.

Tiningnan naman sya ng masama ni Nico ng makita ang ngisi na pinakawalan pa ni Dylan sa kanyang dereksyon.

“Ganun ba, gusto mo bang ipagluto ko kayo ng pulutan?”

“Sure! The best ka talaga Ry ko,” masayang sabi pa ni Dylan, habang napapatango pa nang sunod-sunod.

“Okay, gusto mo sisig at caldereta?”

“Woah! sige ang sasarap niyan salamat talaga Ry ko, may gusto ka bang pasalubong?” excited pang tanong ni Dylan.

Habang si Nico naman ay tahimik na nakikinig lang at nakatingin sa boss nya na masayang nakikipag -usap sa taong alam nyang mahal nito. Napangiti na lang sya at..

‘Sana all In love.’

“Pasalubong? Wala akong maisip,” ani naman ni Rylan sa kabilang linya.

“Ayaw mo na ba ng Munchkins?”

Napataas naman ang kilay ni Nico, ah kaya pala lagi nag- papabili sa kanya ng munchkins si Dylan kasi binibigay nito sa taong  kausap nito ngayon, bagay na biglang na-realize ni Nico.

“Hindi naman sa ayaw Dylan, pero meron pa dito sa ref,” saad ni Rylan.

“Ganun ba, sya dadalhan na lang kita ng iba.”

“Sige, salamat Dylan.”

“Wala yun, at saka maaga akong uuwi ngayon ha Ry ko,” paalam pa ni Dylan.

“Sige lang, maaga na din akong magsimulang magluto,” tugon naman ni Rylan.

“Ry ko pagdumating dyan yung nagdideliver, wag mong papasukin sa bahay ha baka kung anohin kapa ng mga iyon.”

“Ano bang sinasabi mo Dylan, lalaki ako ano mangyayari sakin.”

Hindi na lang pinansin ni Nico ang pag-uusap ng dalawa, kung mag-sagutan ay parang mag-asawa e, napapailing na lang sya dahil sa kanyang iniisip ng bigla nyang napansin ang isa nilang katrabaho, Si Mila, pinapayagan ito ng boss nya na magtinda dito sa opisina para daw dagdag income pa rason naman ni Mila.

Naisipan nya itong tawagin, masasarap na dessert kasi ang tinda nito.

“Haist, Nico ano kaya pwede kong ipasalubong sa Ry ko?” baling na tanong naman ni Dylan kay Nico

“Ito oh, kaya nga tinawag ko na si Mila,” sabi ni Nico sabay turo sa babaeng kaharap.

“Ah may silbi ka din talaga minsan Nico,” masayang sabi ni Dylan na ikinailing naman ni Nico.

‘Luko talaga itong boss ko,’ isip-isip pa nya.

“Sir Hendricks, pasalubong ba sa love ones? naku tamang tama itong chocolate dip strawberry at banana para dyan,” sales talk naman ni Mila.

“Oo nga boss, mukhang magugustuhan yan ng Ry mo,” saad pa ni Nico.

“Oo tamang-tama nga ito, magugustuhan talaga niya ito, magkano naman itong isang box?” tanong pa ni Dylan.

“Murang mura sir, 250 pesos per box,” sabi naman ni Mila.

“Okay, kukuha akong dalawa, eto 500,” ani Dylan sabag abot ng pera.

“Salamat sir, ikaw Nico hindi ka bibili para sa girlfriend mo?”

“Wag mo ng tanungin yan, wala na yang girlfriend, Oopss, ” ngisi pang sabi ni Dylan.

Napasimangot naman si Nico at napaisip ng…

‘Kung hindi ko lang siya boss ay matagal ko na siyang nasakal.‘

Chapter 14

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Ry ko! I’m home!!!” sigaw ni Dylan na nasa sala ngayon.

“Dylan welcome home,” bati ko naman sa kanya, habang nakasilip sa pinto ng kusina.

Tapos na akong magluto ng hapunan namin, sinisimulan ko ng lutuin ngayon ang pangpulutan nila para mamaya.

Habang nakangiti sa akin si Dylan ay bigla kong napansin ang lalaking nasa likod niya. Siya ata yung kaibigang sinasabi ni Dylan sa akin kanina.

“Halika Ry ko, may ipapakilala ako sayo,” masayang sabi pa ni Dylan habang pinapalapit ako sa kinalalagyan nila. Mabilis naman akong lumapit sa kinaroroonan nila dahil sa kanyang sinabi.

“Ry ko, ito nga pala si Nico,” ani Dylan, sabay turo sa lalaking katabi.

Tiningnan ko naman ito. Matangkad din, maputi at medyo singkit ang mga mata, naka ngiti din siya sa akin ng maganda, ang itsura niya ay pang Good boy look. Inilahad ko na lang ang kamay ko para makipag kamay sa kanya. Tiningnan lang naman niya ito at hindi inabot.

“Nico ito naman si Rylan, siya yung lagi mong nakakausap sa telepono,” pagpapakilala ni Dylan, nakatingin lang sa akin itong si Nico at wala atang balak makipagkamay kaya ibinaba ko na lang.
Ngumiti siya lalo sakin at ginulo ang buhok ko.

“Hello Rylan!” masaya pang bati ni Nico. Nang marinig ko ang boses niya ay bigla kong naalala kung saan ko siya unang  nakausap. Siya yung tumawag kay Dylan nung may sakit siya, ganun din yung nakausap ko kanina sa telepono.

“Oyy tanggalin mo nga yang kamay mo sa Ry ko! sabi ko nga sayo kanina ay wag mo syang matingnan-tingnan,” parang bata namang sabi ni Dylan, habang tinatanggal ang kamay ni Nico sa sa aking ulo.

“Boss naman, binabati ko lang naman siya.” Depensa naman ni Nico.

“Bati lang walang hawak,” inis naman na sabi pa ni Dylan, at sinimangutan pa ang kaibigan.

Hindi ko na lang sila pinansin at baka mabaliw pa ako sa pinag uusapan nila. Bumalik na lang ako sa kusina para maituloy ko ang pagluluto, hindi ko naman napansin na sumunod pala sila sa aking likuran.

“Ry ko nakahanda na ba ang pulutan namin?” biglang tanong ni Dylan sa akin.

“Hindi pa, dahil niluluto ko pa at hindi kayo agad mag-iinom dahil kakain muna kayo ng hapunan, Okay?” ma-otoridad kong sabi sa kanya.

“Opo Ry ko,” Siya at may pagsaludo pa.

“Oo nga pala, Ry ko may pasalubong nga pala ako sayo,” turan ni Dylan habang inilalabas ang mga box sa loob ng isang paper bag.

Lumapit naman ako para makita ko kung ano ang dala nya, ipinatong nya ito sa ibabaw ng counter, namangha naman ako sa nakita, strawberry ito na may balot na chocolate yun ang laman ng isang box habang yung isa naman ay saging na may chocolate din, mukhang ang sasarap naman nito.

“Nagustuhan mo ba Ry ko?” tanong ni Dylan habang nakapamaywang pa, mukhang proud na proud siya.

“Oo naman salamat Dylan, saan mo to nabili?”

“Sa opisina ko yan nabili.”

“Ako ang nagsuggest niyan, buti at nagustuhan mo Rylan,” nakangising sabi naman ni Nico na nakaupo na rin dito sa likod ng island counter.

Tiningnan naman siya ni Dylan ng napakatalim na parang ano mang oras ay papatay na.

“Oyy ano sinasabi mo diyan Nico?” nagngangalit na tanong pa ni Dylan dito.

“Wala naman, di ba tunay naman,” sabi Nico na lalong lumawak ang pagkakangisi.

“Ikaw --- papapel ka pa talaga sa Ry ko ha,” gigil na bulong pa ni Dylan sa kaharap.

Bahala sila basta ako naman ay masayang kinakain ang dala nyang strawberry.

“Dylan oh,” sabay alok kay Dylan ng kinagatan ko ng strawberry para matikman din niya, ang sarap kasi talaga.

Bigla namang nagliwanag ang kanyang mukha at nagning-ning ang kanyang mga mata. Masaya nyang tinanggap ang aking inalok at isinubo sa kanya. Parang biglang nawala ang maitim na ulap na nakapalibot sa kanya kanina lang.

“Salamat Ry ko,” anito habang ngumunguya pa.

“Rylan, paano naman ako?” sabi ni Nico na nasa tabi ni Dylan.

“Ah eto oh,” susubuan ko na rin sana sya ng bigla naman pinigilan ni Dylan ang aking kamay.

“Wag mo na siyang pansinin Ry ko,” saad ni Dylan habang nakatingin parin ng masama kay Nico, binigyan lang naman sya ni Nico ng nakakalokong ngisi na kala mo ay nang-aasar.

“Ry ko, magbibihis lang ako ha,” paalam ni Dylan sakin pagkatapos ay binigyan nya ng tingin si nico na nagsasabing ’ Im watching you’.

Si Nico naman ay naiwan dito sa kusina kasama ko.

“Pagbalik ni Dylan, saka ako maghahain para makapaghapunan muna kayo bago uminom ng alak,” turan ko kay Nico kahit nakatalikod sa kanya, naghihiwa kasi ako ng mga sangkap para sa sisig.

“Sige lang Rylan,” sagot naman niya.

“Ah kung gutom ka na, yang strawberry na lang muna ang kainin mo,” Tanong ko sa kanya habang nakaturo sa box na katabi nya. Medyo naiilang kasi ako kung hindi kami ng iimikan.

“Naku, ok lang ako ayoko pang mamatay haha, makita lang ni boss na humawak ako kahit isa nyan ay sigurong may kalalagyan ako,” sya habang patawa-tawa

“Ha? bakit naman?” takang tanong ko naman.

“Pasalubong nya yan sayo at siguradong magwawala yun pag kinain ko yan,” natatawa parin sya habang umiiling.

“Ganun ba, Ah eto na lang ang kainin mo habang hinihintay mo si Dylan,” sabi ko sabay punta sa ref para kumuha ng brownies na ginawa ko kanina.

“Wooww!! ikaw talaga ang nagawa nito?” mangha nyang sabi habang nakatingin sa brownies na may fudgee bar ice cream sa ibabaw.

“Ah Oo, kanina ko lang yan ginawa.”

“Waw! hindi lang mukhang masarap kundi masarap talaga! tunay nga ang sinasabi ni boss ibang level daw pala talaga ang desert mo,” masaya nitong pahayag.

“Alam mo ba na lagi kang ipinagmamayabang saakin ni boss, sobrang galing mo daw magluto at gumawa ng desert,” aniya na walang humpay akong pinupuri.

Hindi ko mapigilang mapayuko dahil sa mga papuri nya, nakakahiya kasi, alam ko namang hindi ako ganun kagaling. Siguro ay napansin nya na naiilang ako kaya iniba na nya ang usapan.

“Matagal ka na bang nagtatrabaho kay Boss Dylan?” biglang tanong niya.

“Ah hindi pa naman masyadong matagal, mag-iisang buwan pa lang,” sagot ko naman.

“Ibig sabihin ay ikaw ang pinaka-unang naging kasambahay ni Dylan simula ng umuwi siya galing Europe.”

“Ah Oo?” hindi ko siguradong sagot, kasi hindi ko naman alam kung ako nga.

“Simula ng bumalik sa trabaho si Dylan galing Europe ay pansin kong mas naging masayahin siya at ngayon sa tingin ko ay alam ko na kung bakit?” nakangisi pa niyang sabi.

“Bakit naman?” takang tanong ko.

“Nagkaroon lang naman sya ng isang maalaga at magaling maglutong kasambahay at higit sa lahat ay cute pa haha,” natatawang ani Nico.

Hindi ako nakapagsalita dahil sa sinabi nya, nakakahiya kasi, hindi ko alam kung nagsasabi ba sya ng totoo o nang-aasar lang. Pero napansin ko na puro trabaho ang nababangit nya ibig sabihin ay may tyansa na hindi lang sila basta magkaibigan, baka magkatrabaho pa.

“Katrabaho ka ba ni Dylan?” tanong ko naman sa kanya, medyo curious ako.

“Oo katrabaho niya nga ako at bestfriend din,” masaya pa niyang sabi. Dahil sa sinabi nya ay nakumpirma kong tama ang hinala ko.

“Si Boss lagi akong iniinggit sa baon niya sa tanghali, ang damot!! hindi manlang ako i-share, eh nung panahong wala ka pa ay lagi ko siyang hinahatian ng pagkain ko,” nag mamaktol na sabi pa niya sa akin.

Bigla napataas ang kilay ko dahil sa sinabi niya, teka ibig sabihin ay kasabay din syang kumain ng tanghalian ni Dylan at ng kanyang secretary!

“Ganun ba sabay pala kayo kumain pagtanghali sa trabaho?” tanong ko pa.

“Oo naman, ang damot talaga ng isang yon ayaw ako bigyan ng dessert na gawa mo,” pagmamaktol pa rin niya.

“Ah, ibig sabihin ay kasabay nyo din kumain yung kanyang secretary? naikukwento kasi sa akin ni Dylan minsan.” Hindi ko alam, pero gusto kong malaman kung sino yung babaeng nasabay sa pagkain ni Dylan.

“Secretary?” nagtatakang tanong ni Nico, tumigil din siya sa pagkain at humarap sakin.

“Oo na-ikwento kasi sa akin ni Dylan noon, maganda ba ang sexy-tary ni Dylan haha?” tanong ko kay Nico na sinamahan ko pa ng tawa para hindi niya mahalata na gusto ko talagang malaman ang tungkol sa secretary ni Dylan.

“Hahaha! Anong maganda at sexy? baka gwapo at makisig?” tugon naman niya na sinamahan pa ng malakas na tawa at nagfe-flex ng braso.

Nagtaka naman ako sa sinabi niya, hindi daw maganda at sexy.  Gwap---.

“Hindi ba nasabi ni Boss na ako ang Secretaryo niya haha?” proud na saad niya, habang tumatawa.

‘Ang saya talaga ni Nico, manang-mana sa boss niya,’ hindi ko mapigilang di maisip.

Dahil sa sinabi niya ay para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil sa hiya, ang sama ng aking mga iniisip tungkol sa secretary ni Dylan, pinagselosan ko pa nga iyon tapos malalaman kong bestfriend pala ang tinutukoy niya at higit sa lahat ay lalaki din.

‘Hayss, tanga ko talaga, bobo mo Rylan!’ sigaw ko pa sa aking sarili.

“May problema ba Rylan?” takang tanong naman ni Nico sakin.

“Ah haha wala wala,” saad ko sabay tawa ng peke.

“High school hanggang college ay kaklase ko yan si boss, at best friend din kaya masasabi kong nasaksihan ko na rin ang mga bagay na nangyari sa kanya, hindi tulad ni Dylan ay hindi ako mayaman kaya lang ako nakakapasok sa paaralan na kayaga ng sa kanya ay dahil sa isa akong schoolar, pagkatapos namin sa college ay bigla nawala si Dylan ng ilang buwan hindi sya nagparamdam at nagtext manlang sakin, syempre nag-alala ako sakanya dahil kaibigan ko sya pero nung panahong iyon ay mas priority ko ang paghahanap ng trabaho kaya nag -apply ako sa isang malaking kumpanya. Nung ininterview ako doon ay nalaman kong yun pala ang companyang pagmamay-ari ng pamilya ni boss, nang malaman nya na nag-aapply ako ay tinanggap nya ako at ginawang secretaryo nya, apat na taon narin ng mangyari yun.” mahabang kwento ni Nico.

Humanga naman ako dahil sa pagkakaibigan nila at syempre sa papagpupursigi ni Nico na umangat sa buhay, nalaman ko din na talaga palang napaka yaman ni Dylan. Wow lang dami kong nalaman.

“Ganun ba, anong nangyari nga pala bakit biglang nawalan ka ng kumunikasyon sa kanya pagka-graduate nyo?” mausisang tanong ko pa.

“It’s not my story to tell Rylan, siya ang magkukwento nun sayo pag ready na siya,” sabi pa nito.

“Alam mo pansin ko na under na under mo si boss, base sa ugali nun at sa pagkakakilala ko sa kanya ay hindi yun tumitigil hanga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya, pero pagdating sayo isang salita mo lang ay tigil siya, iba ka,” hindi makapaniwalang sabi pa ni Nico.

“Ha? naku hindi naman,” pagtanggi ko pa. Hindi ko alam na talaga pa lang ganun ang ugali ni Dylan. Masyadong pushy, pero dahil mabait siya at sweet ay wala kang magagawa kung hindi gawin ang gusto niya.

Yun nga lang, hindi sa akin gumagana ang mga teknik niyang ganyan. Sanay ako sa makukulit kong kapatid kaya masasaning immune na ako.

“Deny pa more Rylan,” natatawa pang saad ni Nico.

“May Relasyon ba kayo ni Boss?” walang prenong tanong pa niya.

Para naman akong nabinggi sa kanyang tanong, hindi ako makagalaw pati paghinga ay hindi ko din magawa. Pero baka naman ay mali lang ang pagkakarinig ko.

“A-Ano yun?”

“Ang sabi ko kung may relasyon kayo?” pag-uulit pa niya na hindi nawawala ang ngisi na nakapaskil sa labi.

“Wal—”

“Wala PA!” may diing saad ng boses galing sa likod ni Nico.

Si Dylan pala ang nakatayo sa likuran ni Nico at hindi pa maipinta ang mukha, dulot ng pagkakasimangot nito.

“Dylan, ang tagal mo naman atang magbihis,” ani ko para malihis ang atensyon niya.

“Hindi ako makasabat eh, mukhang busy kayo sa pag-UUSAP,” nagmamaktol pa ring tugon nito, bago umupo sa tabi ni Nico.

Napangisi lang si Nico at saka sinilayan ang katabing si Dylan.

“Selos Boss?” rinig kong bulong pa ni Nico.

Chapter 15

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“May kinausap lang ako sa cellphone kaya ako natagalan,” pagkaklaro pa ni Dylan, habang nakatingin pa rin ng masama kay Nico.

“Ganun ba, gusto mo na bang kumain ng hapunan? maghahain na ako?”

“Mamaya-maya na Ry ko, pwedeng pahingi din ako ng brownies?” nagpapa-cute pang request nito sa akin.

“Oo naman,” sagot ko na lang, kanina lang ay parang mangangain siya ng tao ngayon naman ay balik siya sa pagiging maamong tupa.

Habang nakatalikod ako sa kanila ay medyo naririnig ko pa rin ang kanilang usapan.

“Uyy ikaw Nico, anong mga sinasabi mo sa Ry ko ha?” pabulong pa ni Dylan na akala mo naman ay hindi ko naririnig.

“Wala naman boss,” natatawang tugon pa ni Nico na lalong ikina-simangot ni Dylan.

“Dine-deskartehan mo ata ang Ry ko eh,” inis na bintang pa nito sa kaibigan.

“Ano naman sayo boss, eh kasambahay mo lang naman siya di ba?”

Napailing ako sapagkat di ko man sila nakikita ay positibo ang aking pakiramdam na umuusok na ngayon sa galit si Dylan, dahil sa pang aasar ni Nico.

At nang lumingon nga ako ay nakita ko pa ang lalong paglawak ng ngisi ni Nico nang makita ang inis nq reaksyon ni Dylan.

Ang matalas na tingin ni Dylan ay parang matalas na kutsilyong kayang humiwa pati ng kaluluwa, napalilibutan na naman siya ng maiitim na aura na may kasama pang kulog at kidlat sa background. ‘Super animated naman ang galit niya.’

“Tss basta, hindi nagpapaligaw ang Ry ko tapos period,” parang bata pa niyang sabi kay Nico.

Bago pa mapunta ang usapan nila sa kung saan-saan na hindi ko naman naiintindihan ay minabuti ko na lang na  lapitan sila.

“Dylan oh,” ani ko sabay lapag ng pagkain na naging dahilan ng pagtigil ng usapan nila.

“Salamat Ry ko,” nakangiti pa niyang sagot.

“Pwede pa ba akong humingi ng ice cream Rylan,” sabi ni Nico na pangiti-ngiti pa dahilan para mapalingon sa kanya si Dylan

“Oo naman,” sabi ko sabay kuha ng plato niya.

“Uyy pangiti-ngiti ka naman sa Ry ko ha, di ba sabi ko sayo kanina pa ay wag mo syang matingnan-tingnan.”

Yan na naman si Dylan sa kulitan niya.

“Boss naman, paano ako kakain kung pikit ako.”

“Mata ang ipipikit mo, hindi bibig maka-kakain ka pa rin, hindi naman mata ang ginagamit pang kain ah ” sarkastiko pang saad ni Dylan.

Gusto kong mapatawa dahil sa kulit ng usapan nila.

▼△▼△▼△▼△

“Ry ko, halika na, kain na tayo,” pag aanyaya ni Dylan sakin habang nakain na sila ni Nico ng hapunan.

“Dylan nakakain na ako kanina bago pa kayo dumating kaya sige na wag mo na akong alalahanin pa,” sagot ko naman sa kanya.

“Hindi naman pwedeng hindi kita aalalahanin halika susubuan na lang kita.”

Pangiti-ngiti lang naman si Nico sa tabi nya. Wala na akong nagawa kong hindi sundin na lang ang sinasabi nya, alam kong hindi nya ako titigilan e, kaya maya’t maya nya akong pinapalapit sa mesa para subuan ng pagkain, si Nico naman dahil makulit ay nakikisali din kaya naiinis si Dylan sa kanya.

“Ry ko ano pa ba ang niluluto mo?” tanong ni Dylan.

“Sisig.”

“Sisig? di ba sabi mo kanina ay tapos mo na lutuin yun,” takang sabi pa niya muli.

“Bangus na Sisig to,” tugon ko sabay turo pa sa niluluto ko.

“Bangus? masarap ba yan?”

“Oo naman, ah Dylan pag naluto ito pwede ba akong humingi gusto ko kasing iulam ito,” parang gusto ko ulit kumain mamaya, namiss ko saki itong sisig na bangus, tanda ko sa probinsya ay mahilig magluto ng ganito si tatay, pamulutan din.

“Oo naman hindi mo na kailangan magsabi Ry ko, ikaw naman ang nagluluto nya,” sabi pa niya habang nak ngiti

“Ry ko eto oh,” sabi niya habang aktong susubuan na naman ako.

“Ayoko na Dylan, kumain ka na lang,” pagtanggi ko pa, hindi na kasi siya makakain ng maayos dahil sa katatawag sakin.

“Hindi pwede,” makulit pa niyang sabi, pagharap ko ay nasa likod ko na pala siya at dala parin ang kutsara.

“Oh Ry ko, please kumain ka pa,” saad pa nito hindi na ako nakatanggi kasi naman tumayo pa sya para lang subuan ako.

“Oo na Dylan, sige na umupo kana ulit,” sabi ko na lang para hindi na sya mangulit pa.

“Rylan masarap ba talaga iulam yang bangus sisig mo?” tanong naman ni Nico

“Oo masarap talaga Nico,” ngiti ko pang sabi sa kanya.

“Ry ko gusto ko din i-try.”

“Sige ito oh, luto na rin kasi ito,” ani ko sabay lapag ng isang platong sisig na bangus sa harap nila.

“Salamat Ry ko pero baka wala na para mamaya,” alalang tanong ni Dylan.

“Ayos lang yun, magluluto na lang ulit ako.”

“Wag na Ry ko, okay na yan.”

Nang matapos sila kumain ay siguradong busog na busog talaga sila, halos na ubus nila ang lahat ng kaning niluto ko at ulam din. Si Nico ay pumunta muna sa sala para daw magpahulaw ng kanyang kinain. Si dylan naman tutulungan daw ako maglinis ng kusina.

“Sige na Dylan, ako na ang bahala dito, pumuntahan mo na lang si Nico sa sala,” pagtataboy ko sa kanya.

“Ayoko Ry ko, gusto kita tulungan, ako ang maghuhugas ng plato habang nakain ka,” nakangiti pa niyang pagpepresenta ng gagawin

“Hindi pwede Dylan, trabaho ko yan ako dapat ang gumawa niyan.”

‘Trabaho mo nga, pero ako pa rin ang masusunod hindi ba Ry ko, ngayon ang gusto kong gawin mo ay kumain at ako ang maghuhugas ng pinggan,” pagkasabi niya noon ay nagpakawala pa siya ng isang tagumpay na ngiti dahil alam niyang hindi ako pwede umalma pa.

“Sige, pero marunong ka ba?” pagsisigurado ko pa baka kasi hindi naman siya marunong

“Marunong ako ng lahat ng gawaing bahay Ry ko, maliban lang sa pagluluto, kahit anong gawin ko ay hindi talaga ako matututo,” pagsasalaysay pa niya, habang napapakamot sa ulo.

“Ganun b—” napatigil ako sa aking sasabihin nang biglang dumating si Nico.

“Woah, Boss dishwasher ka na rin  ngayon?” natatawa at pabirong asar pa ni Nico kay Dylan.

Napahiya naman ako sapagkat trabaho ko yun kaya dapat ako ang gumagawa at baka kung ano pang isipin ni Nico. Isipin pa niya ay inaabuso ko ang kabaitan ni Dylan.

“Tumahimik ka nga Nico, ano naman? para namang hindi mo alam na marunong ako ng gawaing bahay ah,” inis na sabi ni Dylan sa kaibigan at binigyan pa niya ito ng isang masamang tingin.

“Hindi yun ang ibig sabihin ko boss, iinom lang naman ako kaya ako pumunta dito,” napapakamot namang pagpapaliwanag ni Nico.

“Uminom ka na lang ang dami mo pang sinasabi.”

Habang nag-uusap sila ay nakayuko lang ako dahil sa hiya, hindi ko sila magawang matingnan pa.

“Wag mo ng pansinin yang si Nico, madaldal talaga ang bibig nyan.”

Tumango na lang ako pag sang-ayon sa kanyang sinabi, pero naroon pa rin ang bigat ng kalooban ko.

“Alam mo kasi Ry ko, bata palang ako ay tinuruan na ako ng yaya ko ng mga gawaing bahay, paglilinis, paglalaba at paghuhugas ng pinggan. Pagluluto lang talaga ako hindi pumasa, ewan ko ba, gusto ko naman magluto pero yung pagluluto mismo ang ayaw sakin,” natatawa pang kwento ni Dylan sa akin, para siguro gumaan ang loob ko.

“Yung Yaya kong yun ang halos nagpalaki na sa akin kasi wala naman lagi sina mom at dad para alagaan ako, siguro mga High school na ako nang magsimula akong maging independent sa buhay.”

“Talaga, ibigsabihin wala ka na talagang nag aasikaso sayo? nasaan na yung Yaya mo?” hindi ko mapigilang tanong dahil sa kwento niya.

“Si Yaya kasi ay matanda na rin nung nagkasakit sya ay pinilit na siyang kinuha ng kanyang mga anak para patigilin na sa pagtatrabaho,” medyo malungkot niyang kwento sa akin.

“Simula ng umalis si Yaya ay sa condo na ako pinatira nina mom at dad, kasi aanhin ko naman daw ang malaking bahay, ako lang naman daw ang nakatira, pero nung mga oras na yun gusto kong sabihin na…

“Hindi magiging maluwag at bakante ang bahay na natin kubg magkakasama tayo lang sana tayo,” pero hindi ko magawang sabihin sa kanila yun,” salaysay pa ni Dylan.

Hindi ko man makita ang ekspresyon ng mukha nya sapagkat nakatalikod sya sakin, pero bakas sa boses nya na matinding kalungkutan.

Ngayon alam ko na kung bakit ayaw na ayaw nya na iniiwan ko sya kasi na-aalala na naman siguro nya ang pamilya nya. kawawang Dylan. Napaka masayahin nya at madaldal pa kaya hindi ko inaasahan na ganto pala ang mga pinagdaanan nya noon. Maswerte pa pala ako kasi kahit hindi kami mayaman ay busog na busog naman kami sa pagmamahal ni nanay at tatay.

“Noon hindi pa ako sanay na lagi mag-isa pero habang nadaan pala ang panahon ay may mga bagay na kaya mo palang lampasan. At hindi ako nagsisisi kung ano man ang naranasan ko noon dahil iyon ang humubog kung ano ako ngayon,” positibo niyang pahayag sa akin. Sa mga oras na iyon ay mas humanga ako sa kanya.

“Bukod pa dun, alam mo ba Ry ko hindi na ako malungkot ngayon kasi nandito ka na kahit tayo lang lagi ang magkasama pakiramdam ko ay may buo na akong pamilya, nasayo na kasi lahat,”  nakaharap at derektang nakatitig sa aking mga mata habang sinasabi niya ang lahat ng iyon.

“Dylan,” tawag ko sa kanya.

“Ry ko,” ngiti pa nyang tugon.

“Dylan, ako na lang lagi maghuhugas ng plato ha, kapag ikaw kasi ay na papadrama ka pa,” natatawa kong saad sa kanya para mabasag ang malungkot na pakiramdam na bumabalot sa amin.

Nang marinig ni Dylan ang sinabi ko ay hindi na nya napigilang mapatawa kaya ako’y nahawa na rin sa kanya, pero sa loob ko ay masaya ako sapagkat may bago akong nalaman tungkol sa kanya medyo malungkot pero parte pa rin iyon ng pagkatao niya at handa akong tanggapin lahat iyon.

▼△▼△▼△▼△

MAGANDA
ang gising ko sa araw na ito, ngayon kasi ay linggo syempre day-off ko at hindi lang yun katapusan din ng buwan ngayon ibig sabihin ay araw din ng sahod ko. ‘Yey!!!payday!’

Nandito ako ngayon sa kwarto ko nagbibihis na dahil katatapos ko lang maligo, magsisimba kami ni Dylan ngayon. Nakaalis na rin naman si Nico kanina pagkatapos namin kumain ng agahan. Hindi nga pala natuloy ang pag-iinom nila kagabi kasi nung pinuntahan ni Dylan si Nico sa sala ay naabutan nya ito na mahimbing nang natutulog kaya, inayos na lang namin yung guest room para makapagpahinga na siya doon. Siguradong pagod rin sa trabaho si Nico.

“Ry ko let’s go,” masayang pag aanyaya ni Dylan sa akin nang makita ko siyang papunta na sa garahe.

Sakay kami ng kotse nuya palabas ng subdivision, habang pinagmamasdan ko ang mga gusali at tanawin na aming nadaraanan ay hindi ko maiwasang maisip na hindi ko namalayan na ilang linggo na rin pala simula ng magtrabaho ako sa kanya, masaya kasi ang araw-araw ng buhay ko roon kaya hindi ko na inaalala pa ang paglipas ng mga araw, Mag-iisang buwan na rin pala.

‘Sana tumagal pa ako ng maraming taon kahit forever pa.’

---------------------------❤❤❤

Cane’ Note

Hello guys!!!

hihi para sa pinaka unang book ko ay proud ako na naka abot na po tayo sa 15 chapters. Maraming salamat po sa mga bumabasa at sumuporta ,, ngayon pa lang po ay Maraming maraming Salamat talaga!!!

Kung nagustuhan nyo po ang story so far,  Vote lang po at Comment!! 😇😇

BYIEE 💕

Chapter 16

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

TAHIMIK
lang kami dito sa loob ng sasakyan niya, pero ang pakiramdam ay hindi nakakailang at awkward. Hindi man kami nag uusap ay sapat nang dinarama namin ang presensya ng bawat isa.

Ang maaliwalas na pakiramdam at panahon ay talaga namang napapakapagpadagdag ng magandang mood.

Habang napapalinga rin sa loob ng kotse ay may napansin akong isang maliit na screen dito sa harapan ng dashboard medyo katabi nung manebela, nahiwagaan ako kung ano iyong mga buton na nandun kaya pinindut ko isa-isa nagulat pa ako ng biglang may tumunog.

“Radyo yan, Ry ko,” natatawa pang saad ni Dylanmula sa tabi ko.

Napatango naman ako sa sinabi nya. ‘Oo nga pala, marunong na akong mag seat belt! haha proud na proud naman ako sa sarili ko.’

Ang ganda ng kanta di ko mapigilang hindi damdamin ang bawat liriko nito.

“Akala’y di pa handang tumibok ang damdamin ngunit bigla kang dumating sa buhay ko.”

Sumasabay si Dylan sa pagkanta, parang feel na feel nya ang bawat lyrics nito, nakakatuwa siya pagmasdan sapagkat hindi man sya ganun kagaling kumanta pero marunong naman siya. Minsan napapansin ko na sumusulyap siya sa dereksyon ko.

“Kay tagal kitang hinanap,
kay tagal ko ring nangarap na makapiling ka o aking mahal”

Bakit ba laging ganun ang mensahe ng kanta, para laging patungkol sa nararamdaman ko, tapos minsan pansin ko rin na habang kumakanta siya ay sinasabayan pa niya ng pagsulyap sa akin. Buti na lang at medyo traffic kung hindi siguradong naaksidente na kami.

“Pangakong hindi ka iiwan at di pababayaan” Napangiti na lamang ako nang banggitin niya ang mga katagang iyon.

PAGKATAPOS nga na abutin kami ng siyam-siyam sa traffic ay nakarating din kami sa simbahan. Marami ng tao dahil medyo tinangghali kami dahil sa traffic, buti na lang at may nakita pa kaming mauupuan. Lumuhod ako para magsimula nang magdasal sa Dyos na sana ay maging ligtas lagi ang aking  pamilya at lahat ng mahal ko sa buhay.

Nagpasalamat din ako para sa lahat ng biyayang natatanggap ko sa araw-araw. Ramdam kong ganun din ang ginawa ni Dylan sa aking tabi, pero nang lingunin ko siya ay laking gulat ko nang makitang wala na siya sa tabi ko, naisip ko tuloy na baka nauna na syang bumalik sa  upuan.

Alam ko namang hindi siya aalis sa tabi ko kaya malakas ang loob ko na kausapin siya kahit hindi ako nakatingin sa kanya, sa harap lang ako nakatitig para makita ko ang pari.

“Dylan, may gusto sana akong puntahan mamaya, pwede ba?” tanong ko sa katabi ko.

Dumaan ang ilang minuto, ngunit wala akong nakuhang sagot kaya nakaramdam ako ng panglulumo.

“Ayaw mo ba? sya sige, sa susunod na lang,” medyo malungkot kong saad.

Balak ko sana siya lingunin at alamin ang dahilan bakit hindi siya nagsasalita, naisip ko na baka may ginagawa siya kaya di siya makasagot, pero nang lumingon ako sa aking katabi ay hindi ko mapigilang di mapataas ang kilay sapagkat wala si Dylan sa aking tabi sa halip ay isang matandang babae na na ang aking katabi ngayon. Dahil sa gulat at pagtataka ay hindi ko mapigilang di lumingon sa paligid para hanapin ang kasama ko. At mukhang napansin iyon ng lola na katabi ko ngayon.

“Hijo hinahanap mo ba ang boyfriend mo?” deretsong tanong ng matanda kaya nabigla ako.

“A-Ah ---” hindi naman ako makasagot dahil hindi ko naman kasintahan si Dylan, pero namula ang mukha ko dahil sa nadamang hiya dulot ng sinabi ni lola.

“Naku wag ka na mahiya ayun siya oh, pasabi mamaya na salamat at pinaupo niya ako ha,” masaya pang sabi ni lola. Sabay turo sa kinalalagyan ni Dylan ngayon.

Napatingin naman ako sa kinaroroonan ni Dylan na nakatayo lang at nakasandal sa gilid ng pader ng simbahan. Nahuli ko siyang nakatingin sa sakin at nagawa pang kumay ng bahagya, maliliit na bagay lamant iyon pero  hindi ko maiwasang hindi maging masaya at mahulog sa kanya. Mayaman siya pero napaka down to earth ng ugali at hindi mayabang.

“Ganun po ba, sige po sasabihin ko sa kanya mamaya, pero lola hindi ko po siya boyfriend,” nahihiya ko pang pagpapaliwanag sa aking katabi.

“Naku deny ka pa hijo ay halata namang may nararamdan kayo sa isa’t isa,” natatawang saad pa niya na mas ikinagulat ko.

‘Ganun na ba ako ka- obvious at pati si lola ay nakahalata na sa aking nararamdaman para kay Dylan?’ hindi ko maiwasang isipin.

“Pero lola lalaki po ako at ganun din naman siya,” pagrarason ko pa sapagkat iyon naman ang masakit na katotohanan.

“Ano naman, hindi naman kasarian ang nagdidikta kung sino ang dapat mong mahalin hindi ba? nasa puso mo iyon hijo,” sabi muli niya, sabay turo sa dibdib at tapat ng puso.

Dahil sa sinabi ni lola ay parang nabuhayan ako ng loob at nagkaroon ng pag-asa na baka pwede nga kami ni Dylan. Ang kulang na lang ay kung parehas ang aming nararamdaman, pero kahit saang anggulo naman kasi tingnan ay walang pag-asa pagdating doon. ‘Hayss, Pinapaasa ko lang ang sarili ko alam kong importante ako kay Dylan dahil kailangan niya ako bilang kasambahay pero yung lalampas pa doon ay imposible na.’

Tiningnan ko na lang ulit ang dereksyon kung saan nakatayo si Dylan at ‘Boom!’ may nakikipag usap na sa kanya agad na chicks.

Ano naman laban ko diyan ay babae yan, hindi ko napansin na nakatingin din pala sa akin si Dylan at maya-maya pa nga ay naramdaman na lang na may tumabi na muli sa akin, naiyuko kasi ang aking ulo nang makita ang interaction ni Dylan at nung magandang babae.

“Ano problema Ry ko? may masakit ba sayo?” saad ng katabi ko kaya napatingin ako sa kanya.

‘Hala si Dylan na ulit ang katabi ko, nasan na si lola?’ napalinga pa ako sa paligid.

“Dylan nasaan na si lola, yung katabi ko kanina?” tanong ko pa.

“Hindi ko alam, pagtingin ko sayo kanina ay wala ka ng katabi kaya bumalik na ulit ako dito,” makatotohanag sagot naman niya sa akin. Mukhang seryoso rin siya sapagkat wala akong nakikitang pagbibiro sa kanyang boses.

Ha? hindi ko man lang ba napansin na umalis na pala si lola sa tabi ko, dahil siguro masyado akong focus kay Dylan at doon sa babae kaya nawala na sa isipan ko si lola, sayang hindi man lang ako nakapagpasalamat sa kanyang payo kanina.

“A-Ah kilala mo ba yung babaeng kausap mo kanina?” hindi ko na napigilan ang bibig ko na magtanong kahit wala naman akong karapatan.

“Hindi ko kilala yun, nagtatanong lang kung saan nagpapaseminar pag ikakasal na mukhang ikakasal na sila ng nobyo niya,” kaswal na tugon ni Dylan. Kaya wala sa sariling nakaramdam ako ng kakaibang ginhawa.

“Bakit Ry ko, selos ka ba?” nakangisi pa niyang tanong, habang itinataas-baba ang dalawang kilay.

“Ha? Bakit naman ako magseselos asawa ba kita?” inis ko namang tugon, alam kong inaasar na naman niya ako.

“Ry ko pwede din magselos ang mag kasintahan hindi lang mag-asawa,” aniya pa habang natatawa.

Oo nga naman, hindi ko agad naisip yun, pero kahit na wala parin naman ako dun parehas hindi ako asawa at hindi rin ako kasintahan kaya bawal magselos.

“Akin na kamay mo Ry ko, Ama namin na oh,” aniya pa, habang kinukuha ang ang kamay ko para hawakan. Ngiting ngiti pa siya.

▼△▼△▼△▼△

“Oo nga pala, Ry ko ito ang sahod mo,” nakangiting  ani Dylan pagka- abot sa akin ng isang sobre.

“Maraming salamat Dylan!” masaya at excited na tugon ko naman. ‘Yes! makakapagpadala na ako sa probinsya.’

“Hindi mo kailangang magpasalamat ng sobra, pinaghirapan mo yan.”

Nandito na nga pala kami sa loob ng sasakyan ulit tapos na kasi ang misa. Hinahanap ko si lola habang palabas kami ng simbahan, pero hindi ko na siya nakita pa napaka misteryosa talaga niya.

“Anong balak mong gawain sa sahod mo,” tanong pa niya na habang patungo kami sa supermarket para mag- grocery.

“Ipapadala ko sa probinsya,” masigla kong sagot sa kanya, napangiti naman siya dahil doon.

“Okay yan.”

-----------+++

“Ry ko, hindi ka ba nahihirapan sa paghahalo ng mga sangkap para sa dessert mo?” tanong ni Dylan ng mapadaan kami dito sa parte ng supermarket na may mga appliances na tinda.

“Mahirap din, nakakangalay pero okay lang basta nagugustuhan mo ang mga bini-bake ko.”

“Ganun ba gusto mo ba nito?” sabi niya sa akin sabay turo ng isang makina, para —

“Good day sir, Gusto nyo po bang ilevel up ang baking sa inyong mga house then you should try our new batter mixer, durable and reliable partner para sa inyong mga kusina!”

‘Ang taas ng energy ni ateng sales lady.’ isip-isip ko pa, habang nakatingin sa malapad na ngiti sa labi ng sales lady.

“Sige Miss, isa nyan,” ani Dylan sa babae na parang kendi lang ang binibili sa tindahan.

Nagulat naman ako at napalingon sa kanya. “Dylan hindi ba masyado namang mahal yan? okay lang naman ako dun sa ginagamit ko sa bahay ah,” hindi naman kasi niya kailangang gumastos pa ng sobra.

“Mabuti na yan para hindi ka mahirapan,” tugon muli niya sabay gawad ng isang magandang ngiti.

‘Wag kang ngumiti ng ganyan lalo akong napapamahal sayo.’ Nakakainis naman isang ngiti niya lang ay sapat na para manghina ang tuhod ko. Kailangan ko na ata kumain ng balot.

---

“May pupuntahan pa ba tayo Dylan?” tanong ko sa kanya, tapos na rin naman kasi kami mag grocery.

“Ikaw ba, wala ka ng gustong puntahan pa?” balik na tanong naman niya sa akin.

“Ah meron, pwede mo ba akong samahan na magpadala ng pera?” Excited na kasi akong ipadala kay nanay ang sahod ko.

“Oo naman, walang problema sa akin.”

Buti na lang may malapit na padalahan ng, pera dito lang makalabas ng mall, Sabi ni nanay ay wag ko daw ipapadala lahat ng sahod ko, magtira daw ako ng para saking sarili. Ang sahod ko ay 21K ang laki sobra siguro ay kalahati na lang ang ipapadala ko .

“Ry ko, tawagan mo muna si nanay para malaman nyang nagpadala ka,” rinig ko pang suhestyon niya, sabay abot ng cellphone sa akin. Tinanggap ko naman iyon.

Bukod kasi sa wala akong load lagi ay mismong wala na rin akong cellphone. Nasira na ito nang tuluyan, biglang hindi na lang ito mabuhay at gumana. Nakakalungkot, pero wala akong magagawa luma na kasi yun.

“Teka, nanay? bakit nanay na rin ang tawag mo sa nanay ko ha?” pang-aasar ko sa kanya.

“Ang totoo kasi nyan ay minsan tumatawag sakin si nanay para kumustahin ka, tapos para daw hindi ako mahirapan sa pagtawag ng epelyido nyo ay nanay na lang din daw ang itawag ko sa kanya,” napapakamot pa sa batok si Dylan habang ipinapaliwanang iyon sa akin.

Napatango naman ako sapagkat natatandaan ko nga na ‘Mrs. Arellano’ ang tawag ni Dylan kay nanay noon.

“Kelan pa natawag si nanay sayo, bakit hindi mo sinasabi sakin,” pagtatampo ko, miss ko na kasi silang lahat.

‘“Tumawag kasi ng isang beses noon si nanay, tinatanong kung bakit hindi ka nasagot sa tawag niya,  sabi ko nasira ang cellphone mo kaya hindi ka makasagot kaya ayun simula noon ay ako na lang ang tinatanong niya kung para kumustahin ka, sabi din niya na wag na sabihin pa sayo para naman hindi ka na masyadong mag alala sa kanila,” mahabang paliwanag nito.

“Hayss, Ang hirap ng ganito wala kaming kumunikasyon,” malungkot kong sabi. Nahihiya din naman kasi akong lagi na lang manghiram ng cellphone kay Dylan.

“Bakit hindi ka bumili ng bagong cellphone, maganda yang prize para sa pinaka una mong sahod ang makakabili ka ng sarili mong gamit, ano sa tingin mo?” nakangiting suhestyon niya.

‘Tama! ang galing talaga ni Dylan.’

“Sige Dylan bili tayo ng bagong cellphone,” masayang-masaya at excited ko na namang saad. Unang pagkakataon na may mabibili akong bagay galing sa sarili kong sahod. Nakakaproud sa sarili.

Habang tinatawagan ko si nanay ay pumipili naman si Dylan ng ibat ibang brand ng cellphone, sa kanya ko na ipinaubaya ang pagpili sapagkat wala kasi akong alam sa mga cellphone lalo na at touch screen, puro di pindut lang kasi ang alam ko.

Nagpasalamat si Nanay dahil sa padala ko, sabi niya pupunta na daw agad siya sa bayan para kunin ang padala ko. Sana ay makatulong iyon sa kanila.

“Ry ko, ito na lang ang bilhin mo,” napalingon ako sa kanya,  habang nakaturo niya ang sa isang cellphone na tunay namang napakaganda. ‘Wow ang ganda kaso mukhang mamahalin.’

“Ah sige, abot naman pala ng pera ko.” ani nang makita ang presyo nito.

Pagkatapos naming bilhin ang cellphone ay katulad ng nakasanayan namin lagi, kumain muna kami sa fastfood bago umuwi.

“Ry ko, ano gusto mo?” tanong sa akin ni Dylan, habang nasa pila kami, napatingin naman ako sa pagpipilian sa taas kung saan nakalagay ang menu.

“Chicken Burger nalang,” sagot ko sa kanya.

“Yun na naman? hilig mo talaga sa chicken burger. Ako nalang ang pipili ha sige na Ry ko hanap ka ng pwede nating upuan.”

“Sige,” sagot ko nalang, pag napunta kami dito ay yun lagi ang inoorder ko, na-aalala ko kasi na iyon ang laman ng supot na ibinigay sa akin dati ni Dylan noong una kaming magkita. Simula nun parang naging espesyal na sa akin ang pagkaing iyon.

Hinihintay ko siya dito sa mesang nahanap ko, na-alala ko ang sabi ni Dylan pag uwi daw namin ay tuturuan nkya akong gamitin yung cellphone na binili namin kanina.

‘Excited na ako.’

Dumating din si Dylan, pero may dalawa pa siyang kasunod na waiter sa likuran, lahat sila may dalang tray. Ang dami naman niyang inorder . Kung sabagay malakas talaga siyang kumain ang laki niyang tao at siguradong pipilitin na naman nkya akong kumain din ng marami.

‘Sabi ko Chicken burger lang hindi isang buong poultry.‘

Chapter 17

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Ry ko, sige nga try mo akong picturan,” masiglang turan ni Dylan, habang inaabot sa akin ang bago kong cellphone.

“Ah sige --- teka!!! Tama ba ang ginagawa ko?” tanong ko naman sa kanya, habang nakatutok ang cellphone sa kanyang mukha.

“Ilayo mo ng kaunti,” natatawa pa niyang saad.

Nang makita ko na okay na ang angulo ay pinindot ko na ang capture button daw, yung buton sa gitna. Nang tingnan ko ang litrato niya ay hindi ko mapigilang di mapangiti, ang gwapo talaga nya at napaka-ganda pa ng kanyang ngiti.
‘Nababakla na ata talaga ako nakakaramdam na ako ng kilig sa kapwa ko lalaki. ’

Pero naisip ko rin noon na baka naman masyado lang ako napalapit sa kanya dahil mabait sya sakin at dahil lagi ko syang kasama kaya ganito ang nararamdaman ko, pero si Nico naman ay mabait din at gwapo pero hindi ako nakaramdam ng ganung bagay para sa kanya at bukod pa dun ay wala talaga akong interes sa ibang lalaki. Kay Dylan lang talaga ako nag-kakaganto.

“Patingin nga ako Ry ko, pangit ba? Bakit natatawa ka dyan?” alangang tanong niya pa sa akin.

Pinagmamasdan ko lang si Dylan habang tinitingnan niya ang larawan niya sa cellphone ko. Nandito nga pala kami sa sala, kakauwi pa lang namin galing sa supermarket. Tapos na nga pala akong turuan ni Dylan kung paano tumawag, magtext at pati ang mag-chat.

Ang saya-saya ko sa mga oras na ito kasi naman nakapagpadala na ako sa aking pamilya tapos nakabili pa ako ng bagay na gusto ko gamit ang sarili kong pera.

Tanghali na rin pala ngayon kaya kaylangan ko ng magluto ng tanghalian namin. Nung mga nakaraang araw ay may kakaiba akong napapansin kay Dylan, ewan ko kung kakaiba pa ba yun o hindi ko lang pinapansin noon.

Habang nagluluto kasi ako ay pansin ko na lagi syang nasa likod ko, as in minsan nga sobrang dikit na niya sakin. Wala naman siyang ginagawa kaya hindi ko siya pinapaalis. Nakatingin lang sya lagi sa ginagawa ko, pero minsan ay hindi ako masyadong makagalaw dahil ang laki niyang harang. Katulad na lang ngayon…

“Dylan, umupo ka na lang dun sa may Island counter.”

“Ayoko Ry, hindi naman kita ginugulo sa pagluluto mo at saka gusto kong makita ang ginagawa mo,” pagrarason pa niya.

May punto naman siya kaya hindi ko na siya pinaalis pa, baka kasi nag aaral siyang magluto sa pamamagitan ng panunuod sakin. Kaya naisipan ko na rin na sabihin sa kanya bawat hakbang na ginagawa ko sa pagluluto.

“Isaw-saw mo muna sa itlog, tapos sa bread crumbs naman,” pagtuturo ko pa sa kanya habang idine-demo sa kanya paano gawin.

Natango naman siya habang nakikinig sa sinasabi ko, pero sobrang lapit na talaga niya. Yung tipo bang nakadikit na ang dibdib niya sa likuran ko tapos nakapatong pa minsan ang baba niya sa balikat ko. Minsan ay napapansin ko din na parang inaamoy niya din ako. Nawiwirduhan na talaga ako sa kanya.

“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo Dylan?” tanong ko naman ng maramdaman kong nakadikit na sa leeg ko ang mukha niya.

“Ah ha-ha wala naman Ry ko, pinapanuod ko lang ang ginagawa mo,” pa-inosente pa niyang sagot.

Wala daw pero kung isiksik nya yung mukha nya sa leeg ko ay parang wala ng bukas, tapos inaamoy pa niya ako.

“Dylan, wag mo nga akong amuyin pawisan na rin ako,” sabi ko sa kanya para lumayo na siya sakin.

“Ano naman kung pawisan ka pa, mabango ka parin,” ngiting ngiti niyang sabi sakin.

‘Hayss ayaw talaga patalo ng isang to, sakit sa ulo.’

Inabot ako ng mahabang oras bago matapos magluto dahil sa kakulitan ni Dylan, ilang beses ko syang itinaboy pero ayaw talaga nyang umalis. Pero kahit ganun ay nauwi pa rin naman ang lahat sa masayang kainan. Katulad ng dati ay nagustuhan nya ang mga luto ko.

3:00 pm pa lang ng hapon ngayon, Kasalukuyan akong nasa aking kwarto para magbihis. Nagsuot ako ng jersey shorts at t-shirt lang naisipan ko kasing magbasketball ngayon, lalo na at napangakuan ko si Gab na magalalaro kami ngayon.

Saktong paglabas ko ng aking kwarto ay soya din namang paglabas ni Dylan sa opisini niya, kaya nagkasalubong kami.

“Ry ko san ka pupunta?” takang tanong pa niya.

“Sa court lang Dylan, maglalaro akong basketball.”

“Ganun ba, pasensya na ha di kita masasamahan maglaro ngayon may sinend kasing mga files si Nico kanina,” sabi niya na medyo malungkot.

“Okay lang yun Dylan, sige mauna na ako,” pagpapaalam ko pa sa kanya.

“Sige pero wag kang magpapagabi!” sigaw na paalala pa niya habang palabas na ako ng bahay.

Tumango naman ako at kumaway bago tuluyang lumabas sa pintuan.

PAGKALIPAS
ng ilang minutong paglalakad ay nakarating din ako dito sa basketball court ng subdivision, nakita ko si Gab na tumatakbo palapit sa akin.

“Kuya Rylan!!! Buti naman at dumating ka, sabi ko na nga ba at di mo makakalimutan ang pangako mo,” masiglang sabi ni Gab.

“Oo naman Gab imposible kong makalimutan iyon.”

“Pero nasaan po si kuya Dylan?” takang tanong nya habang tinitingnan ang aking likuran.

“Ah busy kasi siya ngayon kaya ako muna ang makakalaro niyo.”

“Ganun po ba okay lang yan basta nandito ka na kuya, magsimula na po tayo maglaro,” masigla pang sabi  ni Gab at tumakbo na pabalik sa gitna ng court.

Sobrang saya talaga magbasketball kahit sabihin na hindi ako ganun ka galing maglaro ay hindi naman nila ako tinatawanan, s halip ay tinuturuan pa nga nila ako. Marami na rin akong mga naging kaibigan dito maliban kay Gab.

Si Benny, Rico at Jeff.  Mga kolehiyo na sila at kaedad ko rin, hindi katulad ni Gab na elementary pa lamang. Mababait silang lahat at magagaling makisama kaya natutuwa talaga ako.

“Rylan, eto tubig oh,” alok sakin ni Jeff sa akin. Narito kami sa gilid ng court at nagpapahinga.

“Salamat Jeff, pero may baon akong tubig,” sagot ko naman sa kanya, sabay pakita ng tumbler na dala ko. Kay Dylan ito, pero ibinigay na lang niya sa akin.

“Okay lang si Rylan,  kaya Jeff sa akin mo na lang ibigay yang tubig mo,” nakangising sabi ni Rico.

“Naku wag na kung sayo lang din naman,” nakasimangot na sagot naman ni Jeff sa kaibigan.

“Hahaha wag ka kasing tamad Rico, yan lang ang bahay nyo oh,” sabi naman ni Benny, sabay turo sa bahay na malapit lang dito sa court.

“Eh tinatamad pa akong umuwi, alam nyo naman si mama, pag umuwi ako agad doon ay siguradong tatalakan na naman ako nun,” pagmamaktol naman ni Rico.

“Ah, eto Rico, makiinom ka na lang sa tubig kong dala,” pag aalok ko sa kanya mukhang walang siyang balak bigyan nung dalawa.

“Talaga Rylan? Hindi ka lang mukhang angel, tunay ka nga atang angel eh,”  masaya pa nitong sabi sabay upo sa tabi ko,  bakal na upuan dito aa gilid ng Court.

“Teka teka Rico, ito na lang ang inumin mo oh,” maagap na sabi naman ni Jeff, at mabilis na inaabot ang dala nitong bote.

“Bakit naman ha? dahil gusto mong ikaw ang uminom sa tubig ni Rylan? ha-ha no way ka pre,” mayabang na pagkakasabi pa ni Rico at nginisian pa ang kaibigan nito.

Napakamot naman si Jeff sa batok niya habang tinatawanan siya ng mga kaibigan niya. Nang mai-abot ko na kay Rico ang tubigan ko ay minabuti ko munang tingnan ang oras baka  hapon na, baka hinahanap na ako ni Dylan.

Nang makita ko ang oras ay nagpaalam na ako sa kanila.

“Uy mga pre, pasensya na ha, pero kailangan ko ng umuwi hapon na,” pagpapaalam ko sa kanila.

“Okay lang Rylan, basta laro tayo lagi pag pwede ka,” nakangiting sabi ni Benny.

“Oo nga Rylan, tsaka baka hinahanap ka na ni pareng Dylan at salamat sa tubig ha,” sabi ni Rico, alam naman kasi nilang kay Dylan ako nagtatrabaho.

“Ah gusto mo bang ihatid kita sa inyo?” nahihiyang sabi ni Jeff, habang nakahawak parin sa batok niya, sina benny at Rico naman ay nagpipigil ng tawa. Ano kaya ang problema nila? wala namang nakakatawa sa sinabi ni Jeff. Luko talaga silq.

“Hindi na Jeff, malapit lang naman ang amin dito, salamat ulit sa inyo,” ani ko sabay kaway sa kanila paalis. Nakita ko pa silang parang inaasar si Jeff.

Bago ako makaalis sa court ay hinarang ako ni Gab, hindi pa nga pala ako nakakapag paalam sa kanya.

“Kuya, paalis ka na ba agad?” tanong pa niya.

“Oo Gab, hapon na kasi kailangan ko pang magluto pag uwi,” sagot ko naman sa kanya.

“Sige po, pero sa susunod pong linggo laro ulit tayo ha,” masaya nyang sabi.

“Oo naman Gab, sige ba-bye.”

Medyo makulimlim na din ang panahon, 5:00 pm na kasi ng hapon kaya nagmadala na akong umuwi, tanaw ko na ang bahay namin ng biglang may humarang na babae saakin kaya napatigil ako sa pag lalakad.

“Hello, Cutie! gandang hapon,” bati pa niya.

“Ah magandang hapon din,” sagot ko naman sa kanya, maganda syang babae, maputi, sexy at may mahaba at maitim itong buhok.

Pero hindi sya si sadako ha…

“Alam mo ngayon lang kita napansin dito sa subdivision, matagal ka na bang nakatira dito?” sunod-sunod na tanong pa nuya sakin.

“Ah lampas isang buwan pa lang akong nakatira dito, doon ako nakatira,” sagot ko naman sa kanya sabay turo sa bahay ni Dylan.

“Ah diyan ka nakatira, kaano-ano mo yung model na nakatira diyan?” tanong ulit nya.

Napatingin naman ako dahil sa sinabi nya, model? sino?? siguro ay napansin nya ang pagtataka ko kaya nagsalita ulit sya.

“Yung gwapong nakatira diyan, yung matangkad na mukhang model,” pagpapaliwanag pa nya habang nagmumustra gamit ang kamay.

“Ah boss ko siya, kasambahay nya ako,” tugon ko naman nang bigla kong naalala na model din ang tingin ko kay Dylan noon.

“Ganun ba, siguro dahil hindi ka masyadong nalabas kaya ngayon lang kita nakita.”

“Oo nga eh.”

“Ayy pasensya na, hindi pa ako nakakapagpakilala, ano ba yan, ako nga pala si Lily,” sabi niya sabay abot ng kamay sa harap ko.

“Ako naman si Rylan, masaya akong makilala ka Lily,” masaya ko namang sabi sabay abot sa kamay niya.

“Alam mo parang pamilyar ang pangalan mo e di ko alam kung san ko narinig,” sabi pa nya sabay hawak sa baba niya at nag iisip.

“Oo nga pala eto ang bahay namin. Ako, bunso kong kapatid at si mama lang ang nakatira dito,” sabi nya sabay turo sa bahay na nasalikod nya, kulay pink ito.

“Maganda ang bahay nyo,” sabi ko na lang. Ang totoo ay gusto ko nang umuwi, siguradong kanina pa akong hinahanap ni Dylan.

“Haha Oo naman sayang gabi na, gusto ko pa sana kitang makausap Rylan,” naghihinanakit pa nkya. Nginitian ko na lang siya, buti na lang at napansin din niya.

“Oo nga eh, sayang nga  pero mauuna na ako ha magluluto pa kasi ako,” pagpapaalam ko sa kanya baka di pa ako paalisin.

“Sure Cutie, pwede kang bumisita sa bahay namin minsan,” sabi nya at sinamahan pa nyang kaway habang paalis ako.

Patay na talaga ako Dylan, madilim na, sabi pa naman niya kanina na wag akong magpapagabi.

Nang makarating ako sa pinto at bubuksan ko na sana ay bigla naman itong bumukas at nakasimangot na Dylan ang nasa harap ko ngayon.

“Ry ko, bakit gabi ka na?”

‘Patay na talaga!’

Chapter 18

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Dylan, pasensya ka na talaga ha, ginabi ako sa labas,” napapayukong paghingi pa ng paumanhin sa kanya, habang naglalakad na kami patungo sa kusina.

“Okay lang Ry ko, mukhang nag enjoy ka naman sa paglalaro,” nakangiti pa nyang tugon.

“Hindi ka ba galit?” pagkukumperma ko pa, nakasimangot kasi siya pagbukas ng pinto kanina.

“Hindi ako galit, nag alala lang ako sayo kasi gabi na,” aniya, habang nakasunod sa akin.

“Okay lang ako Dylan, salamat sa pag aalala mo.” Lumingon ako sa kanya para silayan ang kanyang reaksyon.

Nagulat ako ng bumukas kanina ang pintuan, nakasimangot siya habang nakatingin sa akin, wala naman siyang ibang sinabi kung hindi lang ay tungkol sa pagbibihis at pagpapahinga bago magluto. Siguro napansin niya na dederetso ako agad sa kusina ng makarating ako kanina. Nahihiya kasi ako sa kanya sapagkat ginabi na ako sa labas tapos di pa ako nakakapagluto.

Nang makita kong kalmado naman siya ay saka ko pinagpatuloy ang pagsasalita. “May humarang kasing babae sa kin diyan sa labas kanina kaya ako ginabi.”

“Ha! Sinong babae?” gulat na bulalas niya habang nanlalaki pa ang mga mata. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o mag aalala sapagkat ang reaksyon kanyang ay parang sinabi kong buntis ako. Sinabi ko lang naman na may kumausap sa aking babae.
‘OA talaga siya minsan.’

“Si Lily yon, yung nakatira diyan sa pink na bahay malapit dito sa bahay mo,” paliwanag ko pa, kunot na kunot pa rin ang kilay niya habang nakikinig sa akin.

“Bahay natin,” pagtatama pa niya sa akin, kala ko naman kung anong sasabihin.

“Ano sabi sayo ng Lily na yon?” tanong pa niya, habang ako naman ay naghuhugas ng bigas para isaing na. Walang mangyayari kung magkukwentuhan lang kami dito, kaya pinagsasabay ko na ang pagsagot sa interrogation niya at pagluluto.

“Tinanong lang niya kung matagal na daw ba akong nakatira dito. Hindi daw kasi niya ako laging nakikita,” tugon ko sa kanya at saka isinalang ang bigas sa rice cooker.

“Tapos?” Nakatingin lang siya sa akin na para bang naghihintay ng matinding ganap sa aking kwento.

“Yun nga, sabi ko hindi ako nalabas ng bahay kaya hindi niya ako nakikita,” napapakibit-balikat ko pang saad.

“Hayss, sorry na talaga Ry ko kung pinagbabawalan kita na lumabas, pero para sayo din naman iyon, ayaw kong mapahamak ka sa labas,” aniya, habang napapakamot sa batok.

Nagsisimula na naman siyang magdrama kaya hindi na lang ako sumagot. Minsan nasagi sa utak ko kung lalaki ba talaga ang tingin sa akin ni Dylan, o isang batang walang kalaban-laban.

“Mabait naman si Lily at saka masaya ako sapagkat may bago akong nakilala,” makatotohanan kong ani, para makunsensya siya ng kaunti.

Halos sinukin ako dahil sa pagpipigil ng tawa dahil sa nakakatawang itsura ni Dylan, bigla kasi siyang napatulala at halatang pino-proseso ang pahayag ko.

Ipinagpatuloy ko na lang ang pagluluto ko sapagkat mukhang wala nang balak si Dylan na kausapin ako.
‘Baka gutom na siya kaya na tutulala na.’

▼△▼△▼△▼△

3RD PERSON POV

MONDAY / HENDRICKS ENTERPRISE

MULA
umaga ay napapansin ni Nico na may kakaiba sa kanyang boss na si Dylan. Tahimik ito at halatang may malalim na iniisip. Naninibago siya sapagkat natural na masayahin at energetic ito.

Kaya nang tinawag siya nito upang mag ayos ng mga papeles sa loob ng opisina nito ay nagkaroon siya ng pagkakataon na kausapin ito.

“Boss may problema ka ba?” tanong pa niya, habang inaayos ang mga dukomentong hawak at nakaupo sa accommodation area sa loob ng opisina ni Dylan.

“Huh? Nothing, I don’t have any,” kaswal na sagot naman nito na hindi man lang siya tinatapunan ng kahit kaunting tingin. Busy ito, pero halata niya ang pagiging lutang ng isipan nito dahil sa madalas na pagkatulala.

Hindi na niya kailangan mag isip ng sobra pa lang mahulaan kung sino ang dahilan ng pagiging ganito ng kanyang Boss.

“Tungkol ba yan kay Rylan?” tanong niya muli, hindi naman sya nagkamali dahil sa naging reaksyon nito. Bigla itong humarap nang marinig ang pangalan ng lalaking espesyal dito.

“Hindi ah,” pagtanggi pa nito, habang napapaiwas ng tingin.

“Naku naman boss para namang hindi kita kilala,” saad pa niya para mapaamin ang boss.

Nakumpirma ni Nico ang hinala dahil sa isang malalim na buntong hininga na pinakawalan nito.

“Anong problema mo kay Rylan?”

“Wala akong problema sa Ry ko, ako ang may problema Nico,” malungkot na sagot pa ni Dylan kaya naman hindi niya napigilang di maitaas ang isang kilay dahil sa pagtataka.

Likas na masayahin at mataas ang energy ng best friend nyang ito kaya naman nagtataka siya kung anong dahilan para mamroblema ito. Nagkaroon na ng mga karelasyon si Dylan noon, pero kahit dun sa kaisa- isang babaeng sineryoso nito noong college ay hindi niya napansin na nagkaganito si Dylan, chill lang kasi lagi ito, kahit nga nag aaway o nagkakatampuhan ang dalawa ay parang kalmado lang lagi si Dylan.

Ngunit ngayon parang pinag bagsakan ng langit at lupa ang itsura nito at di mapakali sa kinauupuan.

“Ano bang nangyari Boss?” aniya, habang nakatingin sa kaibigan.

Narinig muli niya ang malalim na paghugot nito ng hininga bago sumagot.

“Isa kasi sa mga rules ko sa bahay na hindi pwede lumabas si Ry kapag hindi niya day-off,” nakatungo na sabi pa nito.

Hindi niya inaasahan ang isiniwalat nito. “Ano!? Boss tao din si Rylan, kailangan din niya makisalamuha sa iba. Hindi mo siya pwedeng itago na lang habang buhay sa loob ng bahay mo,” gulat na sabi pa ni Nico, habang umiiling. Hindi siya makapaniwala sa narinig.

Sino ba naman nasa tamang katinuan ang gagawin yun, parang kinukulong na niya si Rylan sa bahay na yon, kailangan din nito ng kalayaan.

“Alam ko, kaya nga nagu-guilty ako kasi, pakiramdam ko ay talagang nalulungkot na siya sapagkat wala syang nakakasama o nakakausap man lang araw-araw,” malungkot at nagsising sabi pa ni Dylan.

“Boss, kailangan din niya ng kalayaan, alam kong pag may oras ka ay hindi mo siya nakakalimutang tawagan pero iba pa rin kung makakalabas siya kahit minsan,” pagpapaliwanag pa niya dito.

Napatango naman si Dylan dahil sa sinabi niya. “Tama ka Nico, alam mo naman na sobrang mahalaga ni Ry para sa akin, paglumalabas kasi siya pakiramdam ko ay may aagaw sa kanyang iba at hindi na ulit siya babalik.”

Kahit napangiti si Nico dahil sa sinabi ng kanyang boss, may lungkot rin siyang nadarama sapagkat may dahilan kung bakit ganito mag isip si Dylan.

Alam rin nyang iba talaga ang trato at nararamdaman ni Dylan sa kasambahay nito at dahil na rin sa malungkot na pinagdaanan ni Dylan dahil sa dati nitong nobya ay wala siyang lakas ng loob na husgahan kung sino ang taong nagpapasaya pa rito ngayon.

Kahit sabihin na lalaki pa ito at saka hindi din naman siya nagtataka kung bakit na hulog ang loob ng kanyang boss sa kasambahay nito sapagkat bukod sa mabait, maalaga at talaga namang magaling magluto. Ano pa nga ba ang hahanapin mo,  idagdag mo pa ang pagiging sobrang cute nito, kaya hindi niya napigilang hawakan ang ulo at buhok nito nang una silang magkita.

“Wala naman pa lang problema boss, ang kailangan mo lang gawin ay magtiwala sa kanya,” nakangiting payo ni Nico sa kaibigan.

“Oo naman, alam kong hindi ako iiwan ng Ry ko,” masaya na ring sagot ni Dylan.

“So ano balak mo ngayon boss?” tanong pa ni Nico, habang ibinabalik sa gawain ang kanyang atensyon.

“Ano pa edi ibibili ng aso si Ry para di na siya malungkot pa!” masiglang pagkakasabi ni Dylan, kaya halos mahulog siya sa kanyang kinauupuan dahil sa gulat na nadama.

‘Akala ko nagkaintindihan na kami,’
isip-isip pa ni Nico, bago mapakamot sa ulo, pero kahit ganun ay hindi niya napigilan ang paglitaw ng isang ngiti sa kanyang labi.

▼△▼△▼△▼△

RYLAN POV

“Ry ko, I’m home!” masiglang boses na narinig ko mula sa sala.

Nandito na ulit si Dylan!!! Masaya na naman ako. Kapag kasi nasa trabaho sya ay lagi ko syang na-aalala, lagi man siya sa aking tumatawag pag may bakanteng oras sa trabaho, pero iba pa rin talaga pag magkasama kami.

“Welcome home Dylan!” masigla ko namang tugon sa kanya, sinuklian naman niya ako ng isang malapad na ngiti nang makita niya akong nakasilip sa may kusina.

“Ry ko, Magbibihis lang ako ha,” pagpapaalam pa niya, at saka dumeretso sa hagdan patungo sa second floor.

Tumango na lang ako bilang sagot. Nakapagsaing na ako ng kanin, at ngayon ay nagluluto na ako ng ulam. Ang naisip kong lutuin ay fried chicken at pinakbet para naman kumain din ng gulay si Dylan at maging healthy siya palagi.

Habang binabaligtad ko ang fried chicken sa kawali ay nagulat ako ng may bigla saking yumakap mula sa aking likod. Dahil sa pabango nito na talaga namang gustong-gusto ko kaya alam kong siya iyon. ’
Sino pa ba  dadalawa naman kami dito sa bahay.’

“Dylan, ano ba, wag  ka nga manggulat baka matalamsikan tayo ng mantika,” pagpapangaral ko sa kanya.

“Sorry na Ry ko,” paghingi niya ng tawad pero nakangiti pa rin naman kaya hindi ko mawari kung sinsero ba siya.

“Wag ka malikut ha,” wika ko pa.

Tumango lamang naman siya, ramdam ko pa ko dahil nakapatong ang baba niya sa balikat ko. Tahimik lang siyang nakayakap sa akin habang pinapanuod ang ginagawa ko. Ang totoo nyan ay hindi ko talaga siya pinapayagan na yumakap sa akin dahil hindi ako mapakali dulot ng kaba kong nararamdaman.

Pero, dahil sa taglay niyang kakulitan ay pagod na rin akong paalisin at itaboy siya kaya ayun nakasanayan ko na rin na ganyan siya pag nagluluto ako.

“Ry ko, sorry ha,” bulong niya sa tenga ko.

“Ha? Sorry saan?” nagtatakang tanong ko sabay lingon kaya naman halos magdikit na ang mukha namin sa sobrang lapit. Dahil sa gulat ay bigla naman akong napalayo.

“Ah!!! P-Pasensya na,” nag init bigla ang aking mukha kaya naman napayuko na lang ako upang di niya mapansin iyon.

“Wala yun, Ry ko,” sambit niya, sabay hila sa akin palapit muli, para mayakap ulit ako.

“Bakit ka ba nagso-sorry kanina?” pag uusisa ko pa. Siya naman ay napa- bumuntong hininga muna bago sumagot.

“Di ba isa sa mga rules ko ay bawal kang lumabas kapag hindi mo pag day-off?”

“Oo yun nga,” sagot ko naman habang nagtataka dahil sa mga tanong niya.

“Sorry talaga Ry ko kasi alam kong di talaga makatwiran ang rules kong iyon dapat binibigyan din kita ng kalayaan hindi lang pag day-off mo,” malungkot na turan pa niya.

“Okay lang naman sa akin yun Dylan, wala akong problema sa mga rules mo.”

“Sigurado ka ba, alam kong minsan ay gusto mong makipaglaro sa mga bata sa court di ba?” turan niya.

Hindi naman ako nakasagot sapagkat tinamaan ako dahil sa mga sinabi niya, tunay naman na gusto kong gawin kapag minsan ang mga bagay na iyon,  pero hindi ibigsabihin ay mas gusto ko iyon kaysa ang manatili dito sa loob ng  bahay. ‘Hayss tunog house wife na talaga ako.’

“Ah, Oo gusto ko minsan, pero masaya naman ako dito sa bahay, tsaka marami pa akong ginagawa dito,”  paliwanag ko.

“Hindi ka ba nalulungkot dito sa bahay? wala kang kasama at kausap dito,” sambit muli niya, umayos na rin siya ng posisyon sa likod ko kaya humarap na ako sa kanya para makapag usap kami nang mas maayos.

“Uyy! di ako nalulungkot dito ha, lagi kang tumatawag sa akin,” pag amin ko pa kaya naman napangiti siya dahil sa sinabi ko.

“Para saan ba talaga ang pinag uusapan natin itong ha?” naguguluhan kong turan sa kanya, di ko naman kasi alam kung bakit niya pinipilit na malungkot ako dito sa bahay.

“Ano pa ay di papayagan na kita na lumabas kahit di mo day- off kaya makakalaro mo na ang mga bata dyan sa court,” sagot niya sabay ngiti.

“Talaga!?” gulat at di makapaniwalang hiyaw ko sa kanya. ‘Ibig sabihin ay di kailangan na masunugan kami bago ako makalabas ng bahay!’

“Oo nga Ry ko, yan nga ang gusto kong sabihin kanina pa.”

Yey! tunay ba? makakalabas na talaga ako ng bahay hindi naman talaga ako masyadong nalulungkot dito kaya nga lang ay lagi akong pinupuntahan ni Gab para makalaro.

Napayakap naman ako sa kanya dahil sa tuwa sinuklian naman niya ang yakap ko, binuhat pa niya ako kaya napatawa ako lalo. ‘hayss ang saya lang at nakakatuwa  talaga na napaka- maunawain at mabait ang boss ko. ’

“Ahh, Dylan! ibaba mo na ako,” sigaw ko sa kanya, masusunog na kasi ang niluluto ko. Nang sabihin ko yun ay lalo niya akong itinaasa at iniikot pa, tuwang tuwa naman siya.

Nang masawa na siya sa kanyang ginagawa ay ibinaba na rin niya ako sa wakas, yun nga lang ay hilong- hilo naman ako at di makatayo ng tuwid kaya binuhat pa niya akong parang bagong kasal at iniupo sa silya.

“Sorry Ry ko natuwa ako sonra,” natatawa niyang sabi.

“O-Okay lang Dylan, pahinga lang ako ng kaunti,” sagot ko naman, habang hinahabol pa ang hininga.

“Alam mo Ry ko may isa pa akong paraan para makalabas ka naman ng bahay natin,” aniya, habang patango-tango pa.

“Ano naman yun?” Para kasing may kakaiba na naman siyang naiisip.

“Magbabakasyon tayo!!!” masiglang sigaw pa niya. ‘Napaka masayahin talaga niya.’

“Bakasyon? saan naman at paano?  may trabaho ka?” sunod-sunod ko namang tanong sa kanya, sapagkat iyon ang totoo.

“Ang dami mo naman tanong Ry ko, unang-una ikaw ang bahalang pumili kung san tayo pupunta at kung tungkol naman sa trabaho ko, madali lang yan edi magli-leave ako ng ilang araw para sa bakasyon natin,” mahabang paliwanag niya sakin. ‘Wow lang ha mukhang planadong-planado na niya lahat.’

“Talaga? mag papaalam ka pa talaga sa trabaho para lang makapag bakasyon tayo?” di makapaniwala kong tanong sa kanya.

“Oo naman Ry ko, bakit hindi para sa atin naman dalawa ito, higit sa lahat ay ito ang unang bakasyon natin kaya naman dapat paghandaan talaga natin ito,” masaya pa nyang sabi, tama nga naman siya.

“At isa pa Ry ko, para naman makapaglaan tayo ng oras sa isa’t isa lagi na kasi akong nasa trabaho, alam kong malungkot ka na sa bahay natin lagi ka na lang mag-isa,” malungkot pa nyang sabi habang umupo sa katapat kong silya.

“Hm, maganda nga Dylan yang balak mo,” pag sang ayon ko sa sinabi nya.

“Ganun ba, saan lugar gusto ng Ry ko?” tanong naman nya.

Ang totoo nyan ay ito ang unang beses akong makakapag bakasyon, bukod sa hirap na hirap kami sa pera at mas inilalaan na lang namin ang oras namin sa pagtatrabaho upang makakain kami sa isang araw doon sa probinsya ay talaga namang imposible na maisip pa namin magbakasyon kaya naman bago sakin ang lahat ng ito, lalo na ang magkaroon ng isang taong handa na isipin pa pati ang kalagayan ko at kasiyahan ay talaga namang kakaiba. Naiisip ko naman ang mga bagay na ito habang nakatingin sa nakangiti nyang mukha na naghihintay na marinig ang sagot ko.

“Ah Dylan, hindi ko alam kung saan, wala pa naman akong ibang lugar na napupuntahan maliban sa probinsya namin at dito sa maynila,” sagot ko naman sa kanya, wala kasi akong alam na magandang lugar .

“Hmmm — sabihin mo nalang sakin kung anong klaseng lugar ang gusto mong puntahan, katulad ng … Dagat o kaya mga magagandang tanawin, tapos ako na bahalang humanap ng lugar para sa atin,” masiglang wika niya.

Naramdaman ko naman na gustong gusto nuya na matupad ang aming bakasyon.

“Ah gusto ko sa malamig na lugar at may magagandang tanawin Dylan,” suhestyon ko.

Masaya siyang tumingin at ngumiti sa akin sabay sabi ng…

“Lets go to Baguio!!!”

Chapter 19

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

ILANG
araw na rin ang nakaraan nang pag usapan namin ni Dylan ang tungkol sa aming bakasyon, halatang sobrang excited niya tungkol doon sapagkat hindi siya nauubusan ng mga plano, gagawin at pupuntahan namin pag nasa baguio na daw kami. Nakakatuwa siyang panuodin habang hindi siya magkaintindihan at mapakali sa uunahing mga plano at kwento sa akin.

Kung siya ay excited, ano pa kaya ang nararamdaman ko? Sobrang saya na may halong kaba dahil baka mainip lang si Dylan kung ako ang kasama niya. Natatakot ako na baka ma-disappoint siya at ma-bored lamang.

Katulad nang napag-usapan namin noon tungkol sa pag-alis niya sa Rule no.2 kung saan ay pwede na akong lumabas kahit di ko day-off ay talaga namang nakakapanibago. Pag gusto ko kasing lumabas ay nakakaramdam ako ng kaba dahil nakasanayan ko na bawal lumabas sa di itinakdang araw para sa akin pero habang dumadaan naman ang mga araw ay nakakasanayan ko na rin, masaya si Dylan dahil maraming bagay na akong naikukwento sa kanya kapag lumalabas ako ng bahay katulad ng nakakapunta na ako sa park ng subdivision, nakikita ko ang magagandang bulalaklak na tanim doon at higit sa lahat ay marami na akong mga nagiging kaibigan na kapitbahay namin.

Karamihan sa kanila ay nagugulat dahil di nila ako masyadong nakikita sa loob ng subdivision noon, pero kahit ganun ay mainit na tinanggap pa rin nila ako.

Nakakapaglaro na rin ako basketball kahit hindi Linggo. Ngayon nga ay nandito ako sa court kalaro ko sina Gab at ibang bata dito. Nagulat pa nga sila ng sinabi ko na pwede akong makipaglaro sa kanila ngayon, huwebes pa lang kasi at di pa Linggo katulad ng nakasanayan nila noon.

“Kuya buti na lang talaga at pinapayagan kana ni kuya Dylan na makipaglaro sa amin,” masaya pa nitong  hiyaw nang makita nilang parating ako sa court dito sa subdivision.

“Oo nga, di ko din alam ang dahilan, pero mabuti na lang at lagi na tayo makakapag laro,” masayang tugon ko din naman sa kanya.

“Tama po kuya at pwede ko na din kayong isama sa aming bahay, lagi ko po kasi kayong ikinukwento sa ate at mommy ko,” sabi pa ni Gab.

“Haha sige,” sabi ko na lang ayaw ko naman na malungkot siya kapag sumalungat ako.

2:30 pm pa lang ng hapon buti na lang at makulimlim ang panahon at di kainitan kaya masayang maglaro dito sa court, maaga pa din bago umuwi si Dylan kaya makakalaro pa ako ng mahaba-haba.

Pagkatapos kong ipasa ang bola kay Brent, isa sa mga kaibigan ni Gab ay biglang may sumigaw ng pangalan ko kaya napalingon ako sa dereksyon na pinanggalingan ng boses.

“Rylan,” sigaw pa ni Jeff sabay kaway sakin, kasama din niya si Benny at Rico.

Patakbo pa itong lumapit sakin habang nakasunod sa kanya ang dalawa. Bakas sa mga mukha nila nag pagkagulat.

“Rylan ikaw ba talaga yan!?” tanong pa ni Rico ng makalapit na sila.

“Oo naman, bakit?” tanong ko naman sa kanila para kasing sobrang nakakabigla na nandito ako ngayon.

“Wow, pero hindi linggo ngayon? Pwede ka na rin lumabas kahit di mo day-off?” tanong pa ni Benny na bakas ang matinding gulat sa mukha niya.

“Ah Oo, pinayagan na ako ni Dylan para daw di ako mainip at malungkot sa bahay,” masaya ko namang sagot sa kanya.

“Ohhh, Napakabait talaga ng boss Dylan mo ah, Rylan,” kumento naman ng dalawa, sabay tingin kay Jeff na parang nang aasar pa.

“Oo nga buti naman, lagi na kitang makakasama, ahhh --- ibig sabihin ko ay lagi ka na NAMING makakasama dito sa court,” ngiti pang papaliwag ni Jeff.

Napatawa naman ng malakas si Rico at Benny dahil sa sinabi ni Jeff, hindi naman ako makatawa dahil wala namang nakakatawa sa sinabi niya kaya ngumiti na lang ako.

“Ah saan nga pala kayo galing?” tanong ko sa kanila, para maiba ang usapan.

Tawa kasi sila nang tawa, di naman ako makasabay sapagkat wala akong ideya kung anong pinagtatawanan nila.

“Sa University lang Rylan, magka-klase naman kami kaya sabay-sabay na rin kaming nauwi sa hapon,” wika ni Rico, kaya napatango naman ako.

Kapag nakakakita ako ng mga nag-aaral sa kolehiyo, minsan ay naiingit ako sa kanila dahil kung siguro magaan-gaan ang pamumuhay namin ay baka nag aaral na rin ako sa kolehiyo ngayon pero di kami pinalad, kaya tiis tiis lang. Ang kailangan ko lang ay magsipag at magtyaga siguradong magiging maayos din ang buhay namin.

“Magpapalit lang kami ng damit tapos makikipaglaro na kami sa inyo,” masaya pang sambit ni Jeff bago sila umalis.

“Sige lang,” pagsang-ayon ko pa.

Ilang minuto pa ang nakalipas nang dumating na ang tatlong magkakaibigan, nagsimula na kaming maglaro at magkasiyahan. Ang totoo ay halos di naman kami naglalaro ng seryoso dahil puro biruan ang nangyayari pero sobrang saya talaga, pakiramdam ko ay bumabalik ako sa probinsya kung saan ay nandoon ang aking mga kaibigan.

Dahil pagod na kami ay naisipan muna naming umupo dito sa Gilid ng kalsada habang nainom ng tubig.

“Hayss saya nun ah,” masayang ani pa ni Rico habang nag iinat ng balikat.

“Oo nga, kaso bigla akong nagutom,” tugon pa ni Benny at napahawak pa sa kumukulong tiyan niya.

“Rylan, gutom ka na din ba?” biglang tanong naman ni Jeff sakin kaya napaharap ako sa kanya.

Kung titingnan mo din naman si Jeff ay may itsura dun sya, matangkad, matangos ang ilong, may manipis at mapulang labi at higit sa lahat ay maganda ang kanyang mga mata. Gwapings din talaga ang isang ito, siguro ay maraming taga hanga siya sa kanilang paaralan.

“Medyo nga,” sagot ko naman.

“Ganun ba, ako na ang bahala dyan, halikayo!!! sa bahay na lang tayo kumain,” masigla pa nyang pagpiprisinta.

Halos masilaw naman ako sa liwang ng ngiti nina Benny at Rico, nakarinig lang ng libreng pagkain ay natuwa na nang sobra.

Sasagot na sana ako nang bigla ko pang marinig ang ibinulong si Benny sa katabi nitong si Rico, “Naku, para-paraan din tong si tol ah,” bulong pa niya sabay tawa.

“Ah naku hindi na, sa bahay na lang ako kakain pauwi na rin naman ako,” sagot ko naman sa kanya, pansin ko na medyo nalungkot siya dahil sa aking naging tugon.

“Huh? pero sigurado akong gutom ka na kaya tayo na sa bahay, ipaghahanda kita ng maraming pagkain,” pilit pa niyang sabi para makumbinsi ako.

“Ayaw naman ata ni Rylan, kami na lang ni Benny ang kakain ng inihanda mo,” natatawang saad ni Rico.

Sa halip na sumagot ay sumimangot na lang si Jeff dahil sa panunukso ng mga kaibigan niya.

“Sige na Rylan, malapit lang ang bahay namin dito,” pagkukumbinsa pa ni Jeff sakin, ang kulit din pala niya.

“Hayyss sig-----” naputol ang sasabihin ko nang may tumawag ulit sakin sa pangalawang pagkakataon, ang pagkakaiba nga lang ay kilalang-kilala ang boses ng taong yun.

“Ry!? Saan ka pupunta?” seryosong ni Dylan na g makalapit siya sa amin dito sa gilid ng court, nakatayo na kami sapagkat naghahanda na sana kaming umalis.

“Dylan?” gulat na sambit ko, alam kong sa kanya galing ang boses na narinig ko pero di ko inaasahan na makita siya dito, maaga pa kasi at ilang oras pa dapat bago siya umuwi.

“Uyy boss Dylan,” bati ni Rico.

“Pareng Dylan, di ka pa huli sali ka sa game namin,” ani Benny.

Tumango lang si Jeff bilang pagbati kay Dylan, hindi rin naman sumagot siya at nanatiling nakatuon ang tingin sa akin.

“Maaga ka ata ngayon?” puna ko nang makarating siya sa aking harapan.

“Oo, tinatawagan kita kanina para sabihin na maaga ako uuwi, pero di ka nasagot kaya nag alala ako,” saad niya habang nakatingin lang sa akin gamit ang walang emosyon niyang ang mukha. Dahil sa di pamilyar na ekspresyon niya kaya medyo nakaramdam ako ng kaba.

Pansin ko rin na nakasuot pa siya ng pang opisina niya at halatang nagmadali siya, nakaparada din ang kotse sa di kalayuan ng court.

“Sorry Dylan, naglalaro kami kanina kaya di ko napansin at saka pauwi na rin ako kaya sabay na tayo,” pag aanyaya ko sa kanya habang nakangiti. Kaso mukhang walang epekto ang ngiti ko kaya hinawakan ko na siya braso para isama pabalik sa kotse. Halatang wala siya sa mood kaya mabuti nang umuwi na kami.

“Ah, mga pare mauuna na kami ha,” pag papaalam ko pa sa kanila. Sa tingin ko ay ramdam din nila ang kakaibang mood ni Dylan kaya hindi na sila nagtanong pa.

“Okay Rylan, sa uulitin,” ani Benny.

“Sige, Rylan!” kumaway pa si Rico, habang palayo kami ni Dylan.

“Sa susunod ka na lang pumunta sa amin, Rylan,” paalam pa ni Jeff habang nakangisi, at hindi ko mawari kung bakit kay Dylan pa siya nakatingin habang sinabi ang mga bagay na iyon.

Kumaway na lang ako sa kanila bago sumunod kay Dylan sa kotse niya, hindi siya nagsasalita kaya naisip ko na baka may nangyari sa trabaho niya?

▼△▼△▼△▼△

Kahit nasa loob na kami ng sasakyan ni Dylan ay hindi pa rin siya naimik, nakatingin lang siya sa harap at seryosong nagmamaneho.

Natatakot naman ako magsimula ng usapan kaya nanatili na lamang akong nakasilip sa bintana.

Ngunit hindi lumipas ang ilang minuto ay nagulat pa ako nang marinig ang sinabi niya.

“Ry ko, di kita pinagbabawalan na makipaglaro sa kanila, pero wag kang sasama sa mga bahay nila please lang,” seryosong saad niya, dahil biglaan ang pagkakasabi niya kaya di ko ito masyadong naintindihan.

“Ha? anong ibig sabihin mo Dylan?” naguguluhang saad ko pa, hindi man lang siya lumingon sa dereksyon ko kahit na kinakausap ko na siya.

“Hindi mo sila ganun ka kilala, kaya wag ka agad sasama sa kanila. Paano kung may mangyaring masama sayo?” paliwanag pa niya.

“Pero mga kaibigan ko naman sila at higit pa doon ay mabubuti silang tao Dylan,” katwiran ko naman. Ang dating ng pahayag niya sa akin ay parang sinasabi niyang masasamang tao sina Jeff kaya hindi ko dapat sila pagkatiwalan.

‘Hindi ko maintindihan kung bakit ba parang galit siya sa mga kaibigan ko.‘

Chapter 20

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

’
Ano ba talaga problema nito ni Dylan? nalabas na naman ang kawirduhan niya, pati ba naman mga kaibigan ko ay pinag-iisipan niya ng kung ano-ano.’

‘Hayss di ko talaga siya maintindihan,’
hindi ko napigilan ang sarili ko na di mapailing dahil sa amo ko na nababaliw na ata.

“Dylan, alam kong nag aalala ka para sa kin, pero kaya ko naman protektahan ang sarili ko, lalaki ako.”

Kita ko naman ang pagkumunot ng kanyang kilay, pero kasabay noon ang unti-unting pag-gaan ng pakiramdam sa aming paligid. ‘Mukhang sa wakas ay nakuha na niya ang ibigsabihin ko.’

“Oo alam ko yun, per---”

“Teka! babae ba tingin mo sa akin?” pang aasar ko pa sa kanya. At nang makita ko ang pagsilay ng ngiti sa kanyang labi, ramdam kong mabilis na naglaho na ang tensyon na bumabalot sa aming dalawa.

“Hindi ah, di isang babae ang tingin ko sayo, pero bakit kasi ang ganda mo,” hindi ko na narinig ang huli nyang sinabi sapagkat bigla nyang ipatong ang ulo ibabaw ng manubela.

Nang mailinga ko ang aking paningin ay doon ko lang napansin na kanina pa pala kaming nakatigil dito sa tapat ng bahay namin.

“Dylan? may problema ka ba?” tanong ko na may halong pag aalala, bukod sa iba ang kanyang ikinikilos ay parang ang lalim pa ng iniisip niya.

Hindi agad siya nagsalita ng tanungin ko siya, narinig ko na lang na bumuntong hininga siya bago humarap sa akin,

“Ry ko, sorry talaga pasensyahan mo na ako, alam kong wala na akong katwiran at karapatan para pigilan ka sa mga gusto mo  pero nag aalala talaga ako sayo,” sinserong wika pa niya habang suot-suot ang expresyong ngayon ko lang nakita sa kanya. Hindi ko maintindihan kung bakit parang nag mamaka awa siya sa akin.

“Maraming maraming salamat sa pag-aalala mo sa akin Dylan, alam ko rin naman na nandyan ka lagi para sakin kaya naman malakas ang loob ko na gawin ang mga bagay na gusto ko.”

“Alam mo namang gagawin ko lahat para sayo di ba, hindi mo lang ako basta employer, kaibigan mo din ako.”

‘Aray na-friendzone ako dun ah.’ Mabuti na lang at hindi bumakas ang pagkadismaya sa aking mukha nang sabihin niya ang bagay na iyon.

“Pwede sa loob na natin ipagpatuloy ang pag-uusap, kanina pa tayo dito oh,” ani ko sabay baba sa sasakyan para buksan ang gate ng garahe.

“Oo naman.”

▼△▼△▼△▼△

“Dylan eto oh, inom ka muna para lumamig ulo mo.”

“Di naman maiinit ang ulo ko.”

“Anong hindi, ang sama ng tingin mo sa mga kaibigan ko kanina,” tugon ko, sabay lapag ng inumin sa harapan niya.

“Hindi ko lang nagustuhan na pinipilit ka nilang sumama sa kanila, kung di ako dumating sigurado akong nakumbinsi ka na nila di ba?” nakanguso pang ani Dylan.

“Hayss, sorry na talaga di na po mauulit.”

“Ry, promise mo ha para di ako mag-alala sayo. Dati ay hindi ako nag-aalala sapagkat alam kong nasa loob ka lang ng bahay natin, pero ngayon ay malaya ka nang gawin ang gusto mo,” seryosong aniya, habang nakatingin sa basong kanyang hawak.

Ang totoo nyan ay di rin naman ako lumalabas palagi. Mas sanay ako dito sa loob ng bahay. Kaya lang ako naeenganyong lumalabas ay kapag niyaya ako nina Gab na maglaro ng basketball o kaya kapag pumupunta ako sa park na matatagpuan dito sa loob ng subdivision. Hindi rin naman iyon araw-araw kaya halos wala namang nagbago sa aking buhay.

Di ko naman masisi si Dylan sapagkat biglang  nagbago ang set-up ng buhay namin.

“Promise, di po ako sasama kung kanino at di pupunta sa bahay nila,” turan ko, habang nakataas ang kamay na parang nanunumpa. Nakakatawa lang sapagkat para siyang overprotective na magulang kung magbawal sa akin.

Sa halip na umimik ay tumayo siya at naglakad palapit sa akin, di ko inaasahan na yayakapin niya ako kaya di ako agad nasuklian ang kanyang yakap.

“Salamat Ry ko, pag may nangyaring masama sayo di ko talaga mapapatawad ang sarili ko,” bulong pa niya kaya nagawa ko na lamang na haplusin ang kanyang likuran.

Ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang katawan at ang higpit ng braso nyang nakayakap sa akin. Dahil sa kumportableng pakiramdam sa loob ng mga braso niya ay hindi ko napigilang sumiksik palapit pa sa kanyang katawan habang nakapatong sa kanyang dibdib ang mga kamay ko. Gumihit rin ang isang ngiti sa aking labi nang maramdaman ko ang bilis nang tibok ng kanyang puso sa mga oras na ito.

“Dylan, yan ka na naman,” ani na may halong pagbabanta. Ayan na naman kasi siya sa pag- amoy sa aking leeg. Nakikiliti ako sa ginagawa niya kaya naman tumataas ang balahibo ko.

“Sorry Ry ko, di ko mapagilan ang sarili ko. Kumakalma kasi ako pagna-aamoy kita, ang bango mo kasi,” saad pa niya habang nakasiksik pa rin ang mukha sa aking leeg. Ramdam ko pa ang maiinit nyang hininga na nagbigay ng kakaibang kabog sa aking dibdib.

Bago pa niya maramdaman ang bilis at lakas ng kabog ng dibdib ko ay marahan ko na siyang itinulak para humiwalay sa kanya, ayaw pa nga niya akong bitawan, pero pinilit ko talaga kumawala kaya sa huli ay wala na siyang nagawa pa.

“Dylan, sabihin mo na lang sa akin ang problema mo baka makatulong ako.”

“Problema? Wala ah.”

“Wala? sigurado ka ba eh bakit ka umuwi ng maaga? Sigurado ka bang wala kang problema sa trabaho mo?” sunod-sunod ko pang tanong. ‘Ayaw kasi niyang umamin.’

“Ry ko, wala akong problema sa opisina, kaya ako umuwi ng maaga sapagkat gusto kong pag uusapan ang tungkol sa bakasyon natin. Na-badtrip lang ako dahil sa nakita ko sa Court kanina.”

“Ganun ba, pero Dylan pwede pa rin ba akong makipaglaro sa kanila?” Bigla akong natakot, baka pagbawalan na niya ako.

“Oo naman, walang problema yan basta tandaan mo lang ang pangako mo, okay?” sambit pa ni Dylan, kaya binigyan ko siya nang isang malapat at magandang ngiti. ‘Napakabait talaga niya.’

Napaiwas naman siya ng tingin sa akin habang napapatighim pa. May bahid rin ng pamumula ang kanyang mukha at mga tenga kaya nagawa ko iyong hawakan. Baka kasi nilalagnat siya kaya masama ang kanyang mood.

“O-Okay lang ako, Ry.” Marahan niyang hinawakan ang aking kamay at inilayo iyon sa kanyang mukha.

Hindi ko naman maintindihan ang problema niya kaya nag isip na lamang ako ng bagong pag uusapan nang maalala ko ang sinabi niya kanina.

“Ehh---pag-uusapan pa ba natin ang tungkol sa bakasyon?” puno ng pag-asang tanong ko, baka kasi di na niya ituloy sapagkat nagalit siya sa nangyari kanina. ’
Hayss, sayang naman kung ganun excited pa naman ako.’

“Of course Ry ko, excited na nga ko dahil dun. Nakapagbook na ako ng hotel sa Baguio, yun nga lang ay next week pa ako pwede mag leave sa trabaho kaya naman next week pa tayo makakaalis, Okay lang ba sayo yun?”

“Oo naman Dylan walang problema sa akin, Yes! tuloy tayo,” masiglang pagbubunyi ko pa kaya naman napatawa na lang si Dylan dahil sa aking reaksyon.

“Syempre naman Ry ko, di pwedeng maudlot pa ang bakasyon natin.”

Yes naman, lalo tuloy akong nasabik dahil isang linggo na lang ang hihintayin ko para matuloy na ang bakasyon naming dalawa ni Dylan, gusto kong gumawa ng maraming masasayang ala-ala doon na babaunin ko habang buhay, syempre sana marami din kaming maging mga litrato ni Dylan.

Mukhang di ata ako makakatulog mamaya dahil sa excitement na nararamdaman ko ngayon.

---

ILANG
araw na ulit ang nakalipas nang mangyari ang insidente namin ni Dylan dito sa court, syempre nalalapit na rin ang pag alis namin papuntang baguio.

Katulad ng sabi ni Dylan, pinapayagan pa rin niya kong makipaglaro sa mga kaibigan ko, katunayan nga nyan ay nandito ulit ako sa court ngayon. Humingi ako ng tawad sa mga kaibigan ko dahil sa inasal ni Dylan.

“Sorry talaga mga pre ha, pagpasensyahan nuyo na si Dylan nung nakaraang araw.”

“Wala yun, Rylan,” saad ni Benny, habang nagdi-dribble ng bola.

“Ayos lang din naman para sa akin, pero bakit parang galit siya sa amin?” sabat naman ni Rico at tumango pa ang dalawa niyang kaibigan.

“Ah, naku hindi galit si Dylan sa inyo, stress lang kasi siya sa trabaho kaya siguro mainit ang ulo niya nung panahong yun,” paliwanag ko na lang, di ko naman masabi sa kanila ang tunay na dahilan.

“Ganun ba, normal lang yun, naiintindihan naman namin,” turan ni Jeff kaya sumang ayon rin sina Benny at Rico. Minsan naiisip ko kung triplets ba sila, para kasing magkakadugsong ang kanilang utak. Kapag gusto ng isa, gusto ng lahat.

“Salamat sa inyo at saka sorry talaga mga pre.”

“Wala yun Rylan, medyo nanibago lang kami kay boss Dylan, mabait kasi talaga yun, sa tingin ko nga ay talagang stress lang siya sa trabaho,” kumento pa ni Benny.

“Tama,” sabi pa ng dalawa.

At katulad ng inaasahan ko ay mabilis na sumang ayon na naman ang dalawa, kaya naman napayuko ako habang nagpipigil ng tawa.

“Kasi kung galit talaga si Boss Dylan, naku siguradong pag babawalan ka na nung makipaglaro sa amin,” pabirong ani Rico, habang nakikipag pasahan ng bola kay Benny. Si Jeff naman kay katabi kong nakaupo dito sa bakal na bench sa gilid ng court.

“Sa tingin nyo ba?” di siguradong tanong ko naman sa kanila.

“Oo, iyon talaga ang palagay ko at saka ano sabi niya sayo, napagalitan ka ba?” natatawa pang pag uusisa ni Benny.

“Di naman, sabi lang niya ay bawal daw ako sumama sa mga bahay niyo,” makatotohanang sagot ko naman sa kanila, kaya mabilis na nagkatingin ang tatlo.

“Ha!? Edi hindi hindi tayo pwedeng magbonding at maghangout? Sad naman. May bago pa naman akong game sa Xbox ko,” nanghihinayant na ani Rico, habang napapakamot sa ulo.

“Ano ba kayo guys, di ba nagbobonding at naghahangout na tayo ngayon dito sa court. Sana ay irespeto na lang natin ang desisyon ni Dylan, buti nga pinayagan pa niya na makasama natin si Rylan, di ba?” bwelta naman ni Jeff habang pinapangaralan sina Benny at Rico.

“Tama si Jeff ,wag na tayo maghangad pa ng sobra,” ani Benny at tumango naman si Rico.

▼△▼△▼△▼△

3RD PERSON POV

HABANG
nag uusap ang apat na mga binata ay bigla na lang may lumapit sa kanilang isang lalaking hindi pamilyar ang mukha dahil ngayon lang nila ito nakita sa loob ng subdivision. Binata rin ito at mukhang kaedadin lang nila,  masasabing may ibubuga din ang itsura nito at gwapo.

“Magandang hapon sa inyo mga bro, pwede ba akong sumali sa game nyo?” tanong pa ng lalaki.

“Hindi, di ka kasi namin kilala,” maangas na sagot ni Rico kaya naman tiningnan siya ni Jeff ng masama.

“Wag mong pansinin yan, Oo naman pwede ka sumali,” saad ni Jeff, habang nakangiti.

“Oo nga, walang problema sa amin yun,” ani Rylan.

Napansin ng tatlo na kanina pang nakatingin ang lalaking di nila kilala kay Rylan simula ng dumating ito sa kinalalagyan nila at nakangiti pa ito. Wirdo lang.

“Uyy Salamat mga bro,” saad pa ng lalaki.

“Pero ngayon ka lang namin nakita dito, bagong lipat ka ba?” usisa pa ni Benny dahil ay may kakaiba siyang pakiramdam mula dito.

“Ah Oo, diyan ako nakatira sa Elm street dun sa dulo,” sabi pa nito habang itinuturo ang pamilyar na kalye.

“Eh saan ka dun lumipat? Yan din kasi ang street ng bahay namin,” masaya pang sabi ni Rylan, kaya naman napailing ang tatlo dahil napaka inosente talaga ng kaibigan nilang ito.

Ang mga tingin at ngiti ng lalaki ay parang may kakaibang kahulugan. Nagpakaba ang mga bagay na iyon kayna Jeff  lalo na nang sabihin ni Rylan na malapit dun ang tinitirhang bahay nito.

“Dun ako lumipat sa tapat ng bahay na pink, ikaw saan ang bahay niyo doon?” tanong pa ng lalaki.

“Talaga! Ang bah—” di na naituloy ni Rylan ang sasabihin ng putulin ito ni Jeff.

“Ano nga pala ang pangalan mo pre?”  Ayaw kasi niyang malaman pa ng lalaki kung san eksakto nakatira si Rylan.

“Ako nga pala si Leo,” magalang na pagpapakilala pa ng lalaki.

“Ako naman si Jeff, si Rylan, Rico at Benny naman ang mga pangalan nila,” pakilala pa ni Jeff sa lahat.

“Masaya akong makilala kayo lalo na at tayo na ang magiging magkakabitbahay mula ngayon,” saad naman ni Leo.

Katulad ng inaasahan ni Benny at Jeff ay kay Rylan agad itong nakipagkamay at bago humarap sa kanila.

“Kasama mo ba ang mga magulang mo sa pag lipat?” tanong ni Rico na medyo nakakahalata na sa kilos ng bagong dating

“Ah hindi, nauna ako dito. Next week pa ang dating nila kaya nga kakaunti pa ang mga gamit na dala ko,” kaswal na tugon naman ni Leo.

“Ganun ba, halika kayo simulan na natin ang game,” pag aanyaya pa ni jeff.

Pagkatapos ng mahigit isang oras na paglalaro nila ng basketball ay nag time out muna si Rico dahil uhaw na daw siya kaya naman naisipan muna nilang magpahinga.

“Oo nga pala bakit di muna kayo sumama sa bahay para makapagmeryenda,” pagpiprisinta ni Leo na kay Rylan na naman nakatingin.

“Ah maganda yan gutom na rin ako eh,” si Rico pagkatapos uminom ng tubig, balak rin nitong mag imbestiga kaya naman mabilis itong pumayag.

“Oo nga pre, para mabisita din namin bahay nyo ang alam ko kasi ay matagal ng walang nakatira doon,” saad rin ni Benny na halatang parehas ang iniisip kay Rico.

“Pwede kami ---” ani jeff kaya naman napangiti ng malapad si Leo.

“-----maliban kay Rylan,” dugtong pa ani Jeff at nakita nila ang pagkawala ng ngiting ni Leo nang marinig ang sunod na sinabi ni Jeff dito.

“Ha? bakit naman?” naguguluhang tanong pa ni Leo sa kanila.

“Strikto kasi ang boss niya,” singit na saad ni Benny, tumango naman sina Rico at Jeff.

Pero mabilis namang umiling si Rylan bago magsalita. “Uyy hindi ah, mabait si Dylan,” pagtatanggol pa ni Rylan sa kanyang boss.

“Oo mabait si boss Dylan pero over protective pagdating sayo,” natatawa pang sabi naman ni Rico.

“Teka, Boss?” takang tanong ni Leo na halatang di nakakasunod sa pinag uusapan ng lahat.

“Oo, kasambahay kasi ako Leo kaya may boss ako,” nakangiti pang tugon ni Rylan, kahit kailan kasi ay di niya ikinahiya ang trabaho bukod sa legal ito ay talaga namang masaya siya sa trabahong ito.

“Ah, isang pamilya ba ang pinagtatrabahuhan mo Rylan?” si Leo.

“Hindi, sila lang ng boss niya ang magkasama sa bahay,” sabat muli ni Benny habang nakangisi pa.

“Ganun ba, ibigsabihin ay di ka pinapayagang gumala ng boss mo?” pag uusisa pa ni Leo na parang di nauubusan ng itatanong. Halatang gusto nitong malaman ang maraming bagay tungkol kay Rylan.

“Pinapayagan naman, basta wag lang daw ang pag-hangout sa bahay ng ibang tao, medyo praning kasi yu,” natatawang wika ni Rylan, habang na-aalala ang pagsimangot ni Dylan dahil sa nangyari noon.

“Woah,  mukhang nakakatakot pala ang boss mo,” gulat na sambit ni Leo.

Nagkatinginan naman sina Benny, Jeff at Rico at iisa lamang ang bagay na tumatakbo sa isip ng tatlo… ‘Baka ikaw pa ang nakakatakot.’

“Hindi naman, sobrang cool nga ni Dylan, nakikipaglaro din siya sa amin dito kapag hindi siya busy at nanglilibre pa. Overprotective lang talaga siya pag dating kay Rylan,” napapatangong wika ni Jeff. Napangisi naman ng malapad si Rylan sapagkat pinuri nito ang kanyang Boss.

“Ohh, speaking of Boss!” biglaang saad ni Rico sa bahay turo sa lalaking kalalabas lang ng kotseng nakaparada malapit sa court.

Tumingin ito sa kanilang dereksyon at…

“Ry ko!!!”

Chapter 21

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

3RD PERSON POV

“Boss Dylan!!!” sigaw ni Benny sabay fist bump kay Dylan ng makalapit ito sa kinatatayuan nila.

“Uyy Boss!” bati ni Rico.

“Dylan,” saad ni Jeff, sabay tango dito.

Nakatingin lang si Rylan sa kanila habang nagkakatuwaan ang tatlong nyang kaibigan at ang kanyang boss. Akala mo ay mga batang ngayon lang nagkita ang mga ito.

“Ry ko, wala ka bang dalang towel, pawisan ka na oh,” ani Dylan nang harapin na niya si Rylan, hinawakan pa niya ito sa baba para tingnan ang mukha nito, ang mga kaibigan naman nito ay natatawa lang habang pinagmamasdan sila.

“May dala ako, nandun oh,” sagot ni Rylan, sabay turo sa may bench na nasa gilid ng court. May nakapatong nga naman doong towel at isang tumbler.

“Kukunin ko muna.” Aalis na sana si Rylan, pero pinigilan siya ni Dylan. Kumuha ito ng panyo sa likod na bulsa ng pantalon nito at madahan na pinunasan ang mukha at leeg ni Rylan.

“Ako na Dylan, di na ako bata,” nahihiyang reklamo ni Rylan, dahil pinagtatawanan na siya ng kanyang mga kaibigan.

“Mahal na mahal mo boss ah,” nakangising pangungutya ni Benny sa kanila.

“Alagang-alaga ka talaga Rylan, sana ol,” tumatawang segunda pa ni Rico.

Si Jeff naman ay nakatingin lang sa dalawa sapagkat hindi nito magawang makisali sa biruan ng lahat, para kasi sa kay Jeff ay espesyal na kaibigan si Rylan kaya naman ay medyo na kakaramdam siya ng pagseselos kapag nakikita nyang inaalagaan ni Dylan ito. Habang sa tabi naman ni Jeff ay walang kibong nakatingin lang ng matalim si Leo dahil sa nasasaksihan.

‘Ano ba talaga ang relasyon nyo?’ isip-isip pa nina Jeff at Leo.

“Sige kunin mo na lahat ng gamit mo Ry, uuwi na tayo,” turan pa ni Dylan nang matapos na nyang mapunasan ng pawis si Rylan.

Sumunod naman si Rylan at nagtungo sa upuan na pinagpapatungan ng mga gamit niya. Naiwan naman ang kanyang boss at mga kaibigan doon sa kabilang side ng court.

“Oo nga pala Dylan, eto si Leo. Bagong lipat lang dito sa subdivision,” pakilala pa ni Jeff.

“Woah, saan ang bahay nyo?” magiliw na tanong ni Dylan dito.

“Sa Elm street, tapat nung bahay na pink,” sagot naman ni Leo.

“Talaga? Malapit lang bahay namin dun ah. Ang amin ay yung dulong bahay sa street na yun,” ani Dylan.

“Ah yung malaking bahay na puro glass, ang ganda ng bahay mo,” papuri pa ni Leo, kaya napatango si Dylan.

“Oo, malaki nga yun pero kami lang naman ni Ry ang nakatira.”

Ngumiti naman si Leo dahil sa narinig pero hindi na ito nagbigay ng kumento.

“Ako nga pala si Dylan, welcome to the neighborhood pre,” masayang ani Dylan dito, sabay abot ng kamay para makipag hand shake.

“Salamat bro, mababait pala talaga ang mga nakatira dito, buti at dito namin napiling lumipat,” nakangiti ring sagot ni Leo bago tanggapin ang kamay na nakalahad sa harapan nito.

“Ibigsabahin ikaw yung boss ni Rylan?” paglilinaw ni Leo, habang tinitingnan mula ulo hanggang paa si Dylan.

“Oo nabanggit ba niya sayo.”

“Nasabi nga nila sa akin kanina,” saad pa nito. Dahil hindi rin ito masyadong makapaniwala sa nakikita. Ang akala ni Leo ay matanda at mahina na ang inaalagaan ni Rylan, pero isa pala itong malaki, matangkad at machong lalaki, higit sa lahat ay mukha pang model.

“Boss bakit nga pala maaga ka ngayon?” ani Rico.

“Oo nga boss, stress ka ba ulit sa work?” pang aasar pa ni Benny.

“What? Of course not.” gulat na ani Dylan, sapagkat wala itong alam sa sinasabi ng mga kausap.

Pero nang mapagtanto nito na nang aasar lamang ang mga kabataan kaya napapatawa pa si Dylan bago sumagot.
“Kayo talaga, maaga kasi kami ni Ry para bukas kaya kailangan nang ayusin ang mga gamit namin ngayon.”

“Kami? may pupuntahan kayo ni Rylan?” may pagtatakang tanong ni Jeff.

“Saan kayo pupunta boss?” usisa pa ni Rico.

“Sama kami,” masiglang hiyaw ni Benny.

“Teka, isa-isa lang,” pagpigil pa ni Dylan sa mga binata. “—oo aalis kami bukas at mawawala kami ng ilang araw,
magbabakasyon kasi kami sa Baguio at hindi kayo pwede sumama dahil malapit na ang mga exam nyo,” sinagot naman ni Dylan ang sabik na tanong ng mga ito.

“Wow baguio, tamang tama masarap mapunta ngayon dun. Init kasi feeling ko summer na ngayo,” naiinggit na turan pa ni Rico.

“Ay sayang naman, gusto kong sumama,” malumbay na sabi ni Benny.

“Ilang araw kayo dun?” biglang tanong pa ni Leo.

“Hmm, siguro mga tatlong araw din,” sagot ni Dylan, habang nakalagay pa sa baba nito ang kamay na akala mo ay seryosong nag iisip.

“Woah, ang tagal nyo rin pala dun Boss,” manghang kumento ni Rico, kaya lalong nakaramdam ng inggit si Benny.

“Oo para makapaglibot kami ng maayos,” masayang sabi pa ni Dylan, nakatingin din ito sa gawing pinuntahan ni Rylan, at nakita na nakikipag usap pa pala ito kay Gab kaya hindi pa rin bumabalik hanggang ngayon.

“Bakit nyo nga pala naisipan na magbakasyon?” saad muli ng mausisang si Rico, habang nagpapatalbog ito ng bola.

“Ah, busy kasi ako sa trabaho kaya naman alam kong wala laging kasama si Ry sa bahay, siguradong nalulungkot na siya kaya naisipan kong magbakasyon muna kami para makapaglaan naman kami ng oras sa isat’ isa,” tugon pa ni Dylan sa mga ito.

Napataas naman ang kilay ni Rico at Benny dahil sa narinig. ‘Ano kayo mag asawa?” isip-isip pa ng dalawa, habang napapailing nang marahan.

“Ingat kayo, tsaka enjoy,” saad na lamang ni Jeff, medyo malungkot din siya dahil ilang araw na hindi niya makikita si Rylan.

Habang sa tabi naman ni Jeff ay walang emosyon na nakatingin lang si Leo at nakikinig sa usapan ng lahat.

“Wag na kayong malungkot, eto oh pang meryenda,” sabi ni Dylan, sabay abot ng 1 thousand kay Benny.

“Yown naman! salamat boss, yan ang gusto namin sayo eh,” masiglang sigaw ni Benny sabay akbay sa katabing si Rico na nagdi-dribble.

“Dylan! nakuha ko na ang mga gamit ko,” saad ni Rylan ng makalapit na ito sa kinatatayuan ng lahat.

“Akina ang towel mo,” Inilahat ni Dylan ang kamay para kunin ang twalyang dala ni Rylan para mailagay sa likod nito.

“Uuwi na ba kayo?” sabat pa ni Leo, kaya napasilay sina Dylan at Ry sa dereksyon nito.

“Oo, ikaw ba? hindi ka pa ba sasabay sa amin?” tanong pa ni Dylan kay Leo, dahil magkalapit lang naman ang tirahan nila.

“Sige sasabay ako,” may pag tango pang ani Leo.

“Sige mauuna na kami,” paalam ni Dylan sa tatlong magkakaibigan.

“Bye sa inyo Boss, Rylan at Leo,” ani Benny.

“Bye, tsaka enjoy kayo sa bakasyon nyo bukas,” nakangiti pang sabi ni Rico, habang sumasaludo pa.

“Bye, Rylan,” marahang ani Jeff, sinagot naman siya ng isang kaway ni Rylan habang naglalakad ito palayo.

Nang makasakay na sila sa loob ng kotse ay naiwan sa backseat si Leo sapagkat sa katabi ni Dylan nakaupo si Ry.

“Rylan, nakakahiya naman at naabala ko pa kayo dapat pala ay di na ako sumabay sa inyo,” nahihiyang sambit ni Leo kaya mabilis na napalingon si Rylan.

“Ha? ano ba sinasabi mo Leo, magkalapit lang talaga ang mga tinitirhan natin kaya naman ay tama lang na sumabay kana samin,” nakangiti pang tugon ni Rylan dito.

“Salamat sa inyo,” nakangiti ring sabi ni Leo, kahit hindi umaabot sa mga mata ang ngiting gumuguhit sa mga labi nito.

Habang nasa maikling byahe ay nawala sa isip nila Dylan at Ry na may kasama nga pala sila dito sa kotse. Kaya nag uusap sila ng normal.

“Ry ko, binili kita ng jacket at iba pang damit para magamit mo sa bakasyon natin,” nakangiting anunsyo ni Dylan, habang sumusulyap sa katabing si Rylan.

“Dylan, pero may mga damit naman ako. Kabibili mo lang ng mga iyon nung nakaraang araw hindi ba masyado ka ng gumagastos dahil sa akin,” nag aalalang tugon naman ni Ry sa kanyang gwapong boss.

“Ry ko, okay lang lalo na at para naman sayo yun.”

“Pero, Dylan. Ang laki na ng nagagastos mo sa akin dahil sa mga bagay na binibili mo, tapos pinapasahod mo pa ako. Gusto ko sanang ako ang bibili ng mga gamit ko dahil nais ko silang paghirapan,” pagpapaliwanag pa niya sa katabi.

Lahat kasi ng mga bagay na meron siya tulad ng mga damit, sapatos at iba pa ay galing lahat sa pera ni Dylan. Ibinibili siya nito pag nagdaday-off nilang dalawa.

Lagi man nyang pinipigilan si Dylan na gawin iyon, pero sa huli ay ito pa rin ang nanalo. Minsan ay isinusuhesyon niya na ikaltas ang lahat ng nagagastos nito sa kanyang sahod, pero kahit kailan ay hindi naman nito ginawa.

Ayaw naman nyang isipin ng mga tao na baka pineperahan niya lamang si Dylan, sapagkat hindi siya ganung klase ng tao kaya naman gusto niya na lahat ng bagay na maiipon niya ay galing sa kanyang pinagtrabahuhan.

“Hayss, sige, sige last na ito Ry ko, pero sana wag mo naman tatanggihan yung mga pasalubong ko sayo ha,” malungkot na sagot ni Dylan, kaya napatango na lamang si Ry dahil sa saya.

Si Leo naman ay nakapanuod lang sa dalawa habang nag uusap ang mga ito, kung hindi dalawang lalaki ang nakikita niya ngayon ay iisiping matagal na ang mga itong mag-asawa dahil sa paraan ng pag uusap ng mga ito.

Naramdaman ni Leo na tumigil na ang kotseng sinasakyan kaya tumingin ito sa bintana. Nasa tapat na pala sila ng bago nyang bahay.

“Bahay ko na pala ito salamat sa paghahatid,” nakangiti pang sabi ni Leo, pero kay Rylan ito lagi nakatingin.

“Oo naman, walang problema,” nakangiti pang sabi ni Rylan kay Leo, kaya naman di napigilan ni Leo na mapangiti din. Si Dylan naman ay tumango pa bago makababa si Leo ng kotse.

Nang makalayo na ang kotse na sinasakyan ng dalawa ay siya namang pagpasok si Leo sa bahay na nilipatan niya, dumaretso muna siya sa kusina at uminom bago umakyat papunta sa kanyang kwarto.

Tiningnan nya ang mga litratong nakadikit sa pader ng kanyang kwarto, “Napaka-ganda mo talaga mahal ko, sa wakas ay naka-usap na kita ng personal,” nakangising bulong ni Leo sa sarili habang pinagmamasdan ang litratong hawak nito.

“Pero, nakakabwisit talaga ang mga asungot na yun lalong-lalo ang Dylan na yun,” nag ngingitngit sa galit na sabi nito habang nalulukot ang hawak na litrato dahil sa sobrang inis.

Pero ng napansin nito na nagusot ang litratong hawak ay bigla na lang itong nataranta, “Mahal ko, pasensya ka na,” nagmamadali pang ani, habang pilit na inaayos ang litrato at nang maayos na ito ay nagawa pa nitong halikan.

“Mapapasakin ka rin.”

▼△▼△▼△▼△

RYLAN POV

Nakauwi na kami ngayon sa bahay. Nagbihis muna ako ng damit at ganun din naman si Dylan.

Pagkatapos ko at dumeretso na ako sa kusina para ipaghanda si Dylan ng meryenda. Nagluto ako ng potato burger at kalabasa leche plan. Kailangan kasi niya ng mas healthy na pagkain kaya naman naisipan kong haluan ng gulay at bawasan din ng asukal ng mga dessert na ginagawa ko. Mahirap na baka magka diabetes pa siya.

“Ry ko, naihanda mo na ba ang mga gamit mo?” tanong ni Dylan, nang makaupo ito sa harap ko at kinakain ang meryenda niya.

“Oo nailagay ko na ang ilang gamit ko sa bag, pero yung mga damit na bagong bili mo ay nakalagay pa sa paperbag,” sagot ko naman, sinabayan ko na rin siya sa pagkain.

“Ganun ba wag mong kakalimutan ang jacket mo ha, malamig dun.”

“Sige, salamat nga pala sa pagbili mo at saka ikaw ba, nakapag impake ka na?”

“Hindi pa Ry ko, inaayos ko pa ang ilang files na iiwan ko para okay na ang lahat bago tayo umalis,” tugon niya sa akin, bago kumagat sa burger na hawak.

Talagang pinaghandaan niya ang bakasyon namin ah, inayos na niya lahat para daw hindi kami maistorbo habang nasa bakasyon kami. ‘Iba rin talaga itong si Dylan.’

Nang matapos na kaming kumain ay sinamahan ko si Dylan sa kanyang kwarto para ayusin ang mga damit na dadalhin niya para bukas.

“Ry ko, isama mo na rin itong jogging pants ko,” ani Dylan, sabay abot sa akin kaya isiniksik ko iyon sa kanyang traveling bag.

“Okay na Dylan? Wala ka na bang nakalimutan?”

“Oo, may mga damit at pants na ako dyan at jacket di ba?” anito, habang nagpupunas pa ng basa nyang dibdib, kalalabas lamang kasi niya sa banyo at katatapos lang maligo para daw mamaya ay di na siya liligo pa.

“Oo nandito na,” sagot ko naman, siguro dahil sa lagi naman kaming magkasama at madalas na nakikita ko syang walang suot na pang itaas na damit ay medyo naging immune na ako sa pagdating sa katawan niya, di na ako madalas na pamulahan ng mukha at nakakatingin na rin ako sa kanya ng deretso.

“Magluluto na ba ako ng hapunan?” tanong ko muli, habang nakaupo dito sa kama niya at katabi ang bag na dadalhin namin para bukas.

“Wag muna, busog pa naman ako Ry ko. Ikaw ba? gutom ka na?” saad niya, habang nagsusuot ng short.

Nang makita ko iyon ay tumalikod muna ako dahil bumibilis na naman ang tibok ng puso ko kala ko immune na ako, pero mukhang hindi pa pala kaya naisipan ko munang pumunta sa balkunahe ng kanyang kwarto para maka pagpahangin muna.

“Hindi pa naman, sige mamaya na lang,” sagot ko pa, habang nakahawak sa bakal na railing ng balkunahe, nakatanaw ako sa kalangitan na medyo madilim na. Nakalubog na ang araw kaya naman nag aagaw na ang liwanag at dilim.

Mula pala sa balkunahe ay tanaw ang tinitirahang bahay ni Leo kaya naman sinilayan ko ito, di ko inaasahan na makitang nasa bintana rin siya at nakatanaw din sa aking kinalalagyan.

Nanlaki ang ang aking mata sa gulat at tinaasan ako ng balahibo dahil sa takot na nadama. Pilit kong iniwas ang aking paningin sa kanya, pero hindi ko inaasahan na bigla namang yayakap si Dylan mula sa likod ko.

“Gabi na Ry ko, baka mahamugan ka pa dito, tayo na sa loob,” anito, habang nakasiksik na naman ang mukha sa leeg ko at nakahawak pa sa bewang ko ang kanyang mga kamay.

Dahil sa gulat pa rin na nararamdaman ko ay di ko siya nagawang masagot ka-agad.

“May problema ba?” nagtatakang  bulong ni Dylan sa akin, dahil di ko nasagot ang tanong nya kanina. Tumingin din siya sa aking mukha habang lalong inilingkis payakap ang mga braso sa aking katawan.

Dahil sa ginawa ni Dylan ay mabilis na naglaho ang aking kaba at nakaramdam din ako ng kaligtasan dahil alam kong nandito lang siya lagi para sa akin.

“Ah wala, tayo na sa loob,” pag-aaya ko pa sa kanya paloob sa kwarto, pero bago makapasok sa kwarto ay sinulyapan ko ulit ang direksyon ni Leo, nakahinga naman ako ng maluwag nang makitang wala na siya doon.

“Halika na, Ry ko,” sambit pa ni Dylan habang nakahawak pa sa ibabang parte ng likod ko para gabayan ako sa paglalakad.

Nakangiting sumama ako kay Dylan, pero hindi nawala sa aking isipan ang nasaksihan ko ngayon lamang.

‘Nakakatakot yun ah, pakiramdam ko tuloy ay laging may nakatingin sa akin.‘

Chapter 22

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

MAAGA
kaming umalis ni Dylan sa bahay para daw di kami gabihin sa daan sapagkat mahabang byahe ang papunta doon. Malakas na hangin ang humahampas sa aking mukha habang nakatanaw ako sa bintana ng kotseng sinasakyan namin. Napakaganda ng tanawin at mga lugar na aming nadadaanan.

“Ry ko matulog ka muna, mahaba pa ang byahe natin.”

“Paano ka naman Dylan?” tanong ko pa pabalik sa kanya, alam kong mapapagod siya sa matagal na pagmamaneho.

“Okay lang ako. Gusto mo din ba akong matulog? Sino magda-drive?” pang aasar pa niya sa akin.

‘Hayss ewan ko sayo Dylan,’ napapabuntong hininga na saad ko sa aking isipan.

Pagkalipas ng mahabang oras ng pagtulog ay nagising ako dahil sa isang mahinang tapik sa aking pisngi at isang malambot na bagay na lumalapat pa doon.

“Ry ko gising na.”

“Dylan, nasaan na tayo?” naghihikab pang ani ko, bago siya harapin ng maayos.

“Nandito pa rin sa kotse.”

Sinimangutan ko na lang siya. Gago eh, ayaw ba namang sumagot ng matino.

“Ry ko kain muna tayo ng lunch.”

“Sige, eto may baon naman tayong tanghalian,” sabi ko at saka inilabas ng paperbag na may lamang mga tupperware. May dala kaming ulam at kanin, syempre di rin mawawala ang graham cake na paborito niya.

Magbaon na daw kami ng pagkain para hindi na kami matagalan kung sakaling mag stop over pa kami. Tama nga naman siya sapagkat hassle pa kung maghahanap kami ng lugar na makakainan.

Pagkatapos namin kumain ay nagpahinga lang ng kaunti si Dylan dahil magda-drive na naman siya hanggang mamaya. Kung ano-ano lang din naman ang pinag usapan namin habang nagpapatuloy ang pagtakbo ng sasakyan. Napag usapan namin ang tungkol sa aking pamilya at aking pinagkakaabalahan habang nasa probinsya ako. Ikinuwento ko sa kanya ang pamumuhay namin doon, paano ako pumapasok sa school kahit sobrang layo nito sa aming lugar at iba pang bagay.

“Woah, ang layo pala talaga ng nilalakad nuyo para lang makapasok, ang tiyaga mo Ry ko.”

“Oo naman, kahit papaano ay gusto kong matuto at makapag aral, ayaw ko naman maging mangmang. Mahirap na nga kami tapos wala pa akong alam, di mas masaklap iyon di ba? Kaya kahit wala akong baong pera ay okay lang basta makapasok ako.”

Napapatango lang siya habang nakikinig sa akin, ramdam ko na sumusulyap din siya sa akin paminsan-minsan.

“Kaya hanga talaga ako sayo Ry ko, saludo ako sa tapang at sipag mo, kahit alam mong napaka delikado ng maynila ay nagbaka sakali ka pa rin para sa pamilya mo.”

“Lahat gagawin ko para sa kanila Dylan, pero alam mo Dylan, kahit anong hirap ang pinagdaanan ko nang una akong makarating sa maynila ay balewala sapagkat alam kong pinagpala pa rin ako ng dyos dahil nakilala kita.”

Napangisi naman siya dahil sa narinig, at ngumiti ng marahan bago ako lingunin. “Ry ko, kung sa tingin mo ay ikaw lang ang sinuwerte ng makilala ako ay nagkamali ka dahil swerte din ako.”

“Hm, bakit naman?”

“Mamaya ko na lang sasabihin. Sige na magkwento ka pa ng tungkol sayo at sa pamilya mo,” natatawang sambit pa niya napatango na lamang ako.

Nagpatuloy ang aming kwentuhan habang nasa byahe, maya-maya pa nga ay naramdaman ang kakaibang paglamig ng hangin na nanggagaling sa bukas na bintana sa aking tabi.

“Ry ko malapit na tayo, magsuot ka na ng Jacket mo.”

Sinunod ko naman ang sinabi niya habang kinakalkal ang bag na aming dala para makita ang jacket na nilagay ko doon. Nang maisuot ko na ang akin ay  inilabas ko na rin ang jacket ni Dylan para maisuot na rin niya ito pagbaba namin.

Ilang minuto pa ay nakarating na kami sa Hotel na aming tutuluyan sa mga susunod na araw na nandito kami. Pagbaba pa lang ay may lumapit sa aming lalaki at kinuha ang susi ng kotse ni Dylan.

“Dylan, bakit mo binigay ang susi mo dun, baka kung san dalhin ang kotse mo,” nag aalalang giit ko kay Dylan, habang sinusundan ng tingin ang lalaking naglalakad palayo.

“Ry ko, hindi niya itatakbo yung kotse natin, ipapark nya lang yun.”

Ganun pala yun kala ko naman ay naholdap na si Dylan. Napakamot na lang ako sa aking ulo dahil sa hiyang naramdaman lalo na nang marinig ko ang mahina niyang pagtawa.

Pagpasok pa lang namin ay nakita ko ang magandang loob ng hotel. Talaga namang namangha ako sapagkat napakalaki nito at marami ding mga tao ang naglalabas pasok dito.

Lahat sila ay mukhang mayayaman kaya naman binilisan ko na lang ang paglalakad ko para di ako maiwan ni Dylan, wala nga pala akong dalang gamit dahil gaya ng nakagawian ay ayaw akong magbitbitin ni Dylan, kaya siya lahat ang may dala ng mga iyon, pero kahit ganun ay di pa rin maiwasan ng mga kababaihan na mapalingon sa kanyang dereksyon at ang iba ay napapatigil pa para lang picturan siya. Siguro iniisip nila na model si Dylan.

Nakarating kami sa front desk ng hotel at nakipag usap si Dylan sa receptionist na naroon. Halata pang nagpapa-cute ito sa kanya, pero dedma lang naman si Dylan at hindi pinapansin ang pang aakit nito.

Nang makuha na ni Dylan ang numero ng kwarto at key card ay sumakay na kami sa elevator pa akyat sa floor ng kwarto namin katulad kanina ay pinagtitinginan na naman siya ng mga sakay dito, pero si Dylan naman ay parang walang napapansin sa paligid. ‘Siguro ay sanay na siya.’

Pagpasok sa kwarto ay muli na naman akong namangha dahil sa ganda at linis ng buong lugar. Malaki ang kwartong pinili ni Dylan, hindi lang basta kama ang laman nito kung hindi parang isang buong condo na may sala din at malaking Tv. Marami ring mga pintuan na hindi ko alam kung anong mga laman.

Habang ibinababa ni Dylan ang mga bag na dala niya sa kama ay may napansin lang ako. ‘Teka… iisa lang kasi ang kama. Isang malaking kama ang laman ng isang pintuan na pinasukan namin.

Napalingon tuloy ako at lumabas, pero nang mabuksan ko na lahat ng mga pinto ay napagtanto ko na ito lang ang bedroom. ‘Ibigsabahin ay---’

“Ry ko nagustuhan mo ba itong kwartong napili ko?” tanong pa ni Dylan.

“Oo naman. Maganda at malaki, pero—”

“Pero?” tanong pa niya.

“Bakit iisa ang higaan, Dylan?”

“Ah, fully book na kasi yung mga kwarto na may dalawang bed kaya ito na lang ang pinili ko,” tugon pa niya, habang tumatawa nang pilit. Alam kong nagsisinungaling siya.

“Ayaw mo ba dito? Gusto mo lipat tayo ng hotel?”

“Ha? Naku wag na. Okay na dito Dylan, gusto ko dito,” mabilis na sagot ko pa. Luko rin itong si Dylan, gagastos na naman dahil sa paglipat ng hotel dahil lang sa higaan.

“Pahinga muna tayo Ry ko bago tayo mag dinner sa baba mamaya.”

“Sige, eto ang damit mo oh, magpalit ka muna para mas makapagpahinga ka ng maayos,” Inabot ko ang short at Tshirt sa kanya.

“Salamat Ry ko,” aniya, habang naghuhubad ng damit sa harap ko.

Ako naman ay nag aayos ng mga dala namin para hindi siya makita, pero maya-maya ay napansin ko na nagtatanggal na rin siya ng sinturon ng pantalon niya kaya naman…

“Dylan, kailangan talaga na sa harap ko pa?” napapataas kilay na tanong ko sa kanya. Kasi naman, sa tapat ko pa talaga siya naghuhubad ng pantalon kaya naman kitang-kita ko pa ang suot niyang hapit na boxer shorts.

Sa halip na umalis ay humarap pa lalo siya sa akin at nginisian pa ako.

‘Pinagti-tripan na naman ako nito.’ nakasimangot na isip-isip ko pa.

Dahil sa inis ay nahampas ko siya ng unan galing sa tabi ko, pero tinawanan lang niya ako, habang patuloy siya nagsusuot ng short.

Napagpasyahan ko na lang na magpunta sa balkunahe ng kwarto namin sapagkat baka masakal ko lang siya dahil sa kanyang kakulitan. Dahil sa taas ng lugar na kinalalagyan namin ay tanaw na tanaw ko ang magandang kapaligiran mula dito at langhap ko din ang malamig at sariwang hangin na lumalapat sa aking katawan.

‘Ang sarap sa pakiramdam, siguro masarap din manirahan dito.’ isip-isip ko pa, habang napapangiti.

“Oo masarap talaga tumira dito, gusto mo bang lumipat na tayo ng bahay?” nagulat ako ng biglang may magsalita sa likod ko na sinabayan pa ng mahigpit na pagyakap.

Napalingon naman ako sa kanya dahil sa gulat at sa kanyang sinabi. ‘Nabasa ba niya ang iniisip ko?’

“Dylan, wag ka nga mang-gulat!”

“Di naman kita ginugulat Ry ko, kanina pa kaya kita tinatawag, hindi mo ako pinapansin kaya pinuntahan na kita dito,” paliwanag niya, habang napatong pa ang baba sa aking balikat.

“Hays, sorry na, bakit gutom ka na ba?”

“Hindi pa naman,” tugon niya. “—ano gusto mo ba tumira dito Ry ko?”

‘Seryoso ba siya?’

“Hm, hindi rin siguro. Gusto ko magbakasyon lang dito, pero ang manirahan dito ay ibang usapan na. Lalo na at sobrang lamig dito baka magkasakit lang tayo, di pato sanay ang katawan ko sa klima dito.”

“Edi magpapatayo tayo dito ng bahay bakasyunan lang para pag gusto natin ulit pumunta dito may matutuluyan tayo,” ngiti pa niyang suhestyon kaya naman hindi ko alam kung seryoso ba siya o hinsdi.

“Ikaw ang bahala,” sagot ko na lang pabalik, habang humaharap sa kanya.

“Dylan!!! Bakit wala kang suot na damit?” gulat na tanong ko nang masilayan ang hubat at proud niyang nakabandera sa napakalamig na klimang ito.

Naka short lang siya at dahil pagabi na kaya naman mas malamig na kung hindi nga lang niya ako yakap ay baka nanginginig na ako dito.

“Ayoko magdamit, alam mo naman na di ako nagsusuot ng tshirt sa kwarto di ba?” nakanguso pa nitong bulong sa akin. Matigas talaga ang ulo niya.

“Oo, sa kwarto mo sa maynila, hindi dito. Di ka ba nilalamig?” naguguluhang tanong ko pa.

Pero, binigyan lang niya ako nang isang balewalang tingin habang nakahawak pa rin sa bewang ko kaya naman napakalapit talaga ang katawan niya sa akin. Ang init ng katawan niya ang nagsisilbi kong heater sa malamig na lugar na ito.

“Mas malamig pa sa Europe,” sagot pa niya habang pabulong-bulong pa.

“Balaha ka nga,” saad ko pa lang sabay pasok sa loob ng kwarto. Napahiga na lang ako sa kama nang maramdaman ang sobrag lambot nitong kutson, bigla tuloy akong nakaramdam ng antok.

Hindi ko namalayan na naipikit ko na pala ang aking mga mata. Naramdaman ko na lang na may tumabi sakin at binuhat ang ulo ko pahiga sa isang matigas, pero kumportableng bagay.

Hindi ko namalayan na makakatulog ako dahil sa pagkakahiga kong iyon, naramdaman ko na nakayakap ako sa mainit at matigas na bagay nang ako’y maalimpungatan sa pagkakatulog.

‘Iba ang  unan nila dito ah hightech,’ isip isip ko pa habang mas sumisiksik sa mainit na unang aking yakap.

Sobrang hightech talaga, pansin ko na nahinga din ang unan eh, kaya naimulat ko ng biglaan ang ang aking mga mata at nakita ang posisyon namin. Nakapatong ang ulo ko sa dibdib niya at nakayapap pa ako sa kanyang katawan.

Si Dylan naman ay nasiksik ang mukha sa ulo ko ay nakayakap ang isang bagay sa bewang ko.

‘Mukha tuloy kaming mag asawa nito,’ namumula ko pang saad sa aking isipan.

Pilit kong inaalis ang kamay nuya sa aking bewang para makaalis na ako, pero hindi ko iyon magawa kaya naman hindi rin ako makabangon mula sa pagkakahiga.

“Ry ko, tulog pa tayo,” antok na bulong pa ni Dylan at ramdam kong mas humihigpit pa ang pagyakap ng kanyang braso sa akin.

“Pero Dylan, gabi na oh,” tugon ko pa, pero ayaw man lang niyang imulat ang kanyang mga mata.

Kinakausap ko siya habang nakatingala ako, siya nama’y nakatungo at nakapikit pa rin naman kaya magkalapit ang mga mukha namin sa isa’t isa ngayon.

“Hmm,” yan lang ang isinagot niya sa akin.

Maya-maya pa habang pinagmamasdan ko ang kanyang mukha ay hindi ko inaasahan na bigla siyang mumulat, pero halatang antok na antok pa ay ngumiti lang siya sa akin at hinalikan pa ang aking noo.

Matapos iyon ay naramdaman ko na lang na niluwagan na niya ang kanyang pagkakayakap sa akin para makabangon na ako mula sa pagkakahiga sa dibdib niya.

Naka-upo na ako sa gilid ng kama habang si Dylan naman ay nakahiga pa rin at mukhang bumalik na ulit sa pagtulog.

Habang napapalingon at pinagmamasdan ang buong pagligid ay bigla akong napahawak sa aking tiyan nang makaramdam ako ng gutom.

Lumingo ako sa tulog na kasama at marahang inalog ang balikat niya bago magsalita,“Dylan, gutom na ako.”

Nagulat pa ako nang biglaan niyang iminulat ang kanyang mata at inituro ang center table ng mini sala. Pumunta naman ako doon at kinuha ang nakapatong na parang menu ng restaurant.

“Pili ka Ry ko, ayaw ko nang bumaba kaya magpa-room service na lang tayo,” aniya, habang naka-upo na rin at nag-iinat pa.

May mga picture ng pagkain doon at pangalan nito kaya pumili ako ng gusto ko at tinanong ko din siya, pero sabi njya ay kung ano ang akin ay ganun na rin ang kanya.

Nakatayo na si Dylan at nakikipag usap sa telepono na nandito sa kwarto, sinasabi niya ang mga pagkaing napili ko. Pagkatapos ay pumasok muna siya sa banyo para daw maligo ipinaghanda ko naman siya ng panjama pants, yun lang suot niya lagi, hindi niya sinusuot yung pangtaas na partner ng panjama.

Nasakin nga lahat nang pang itaas na damit ng panjama, iyon naman ang pantulog ko kaya bale suot ni Dylan ang panjama pants at suot ko naman ang damit nito, hati lang kami.

Habang inihahanda ko ang mga susuotin niya ay bigla namang may kumatok kaya pinagbuksan ko muna iyon.

“Sir, room service po,” saad ng isang lalaking may tulaktulak na parang maliit na cart na may lamang pagkain. Papa-pasukin ko na sana siya kaso bigla namang lumabas ng banyo si Dylan nang nakatapis lang ng towel sa ibabang parte ng katawan nito.

“Ry ko ako na bahala dyan,” pagpi-prisinta pa niya, ngunit umiling ako.

“Ako na Dylan, magbihis ka na lang muna,” tugon ko pa kaya naman wala na siyang nagawa kung hindi ibigay sa akin ang wallet niya.

Nang makapagbayad na ako ay parang ayaw pa umalis ng lalaki at nakatingin lang sa akin kaya naman lumapit sa amin si Dylan na di pa nakapagsusuot ng panjama niya.

Mula sa wallet na hawak ko ay kumuha siya ng 500 pesos at ibinigay sa lalaki.

“Boy yan ang tip mo, wag mo ng tingnan ang Ry ko,” seryoso g bulong pa niya dito, sabay sara ng pintuan.

“Bakit hindi ka pa nagbibihis Dylan?” tanong ko pa habang inaayos sa lamesa ang mga pagkain.

“Wala kasing brief o boxer dito, pajama lang Ry ko,” Sabay turo sa panjama na nakapatong sa kama.

“Ah, wait lang ihahanap kita.”

Naka-ilang kalkal na ako sa loob ng bag niya, pero wala talaga akong makita. Maya-maya naman ay nakikikalkal na rin sa akin pero, nang magtagal ay nagkatinginan na kami sapagkat wala talaga.

“HAla! Dylan, wala tayong dalang Brief mo, paano yan?” alalang turan ko pa.

“Pffft, okay lang yan Ry ko,” natatawang tugon pa niya, at hinaplos pa ang aking buhok para di na ako malungkot.

“Sorry talaga Dylan.” Napayuko na lang ako dahil sa hiya.

“Hindi ko naman ikamamatay kung wala akong brief  nasuot kaya wag mo nang isipin yun.”

“H-Hindi, lalabhan ko na lang yung suot mo kanina, tapos papatuyuin natin gamit ang blow dryer na meron dito.” Paalis na sana ako ng bigla niya akong higitin pabalik.

“Ry ko, hindi tayo pumunta dito para maglaba ka, nandito tayo para magbakasyon. Bibili na lang tayo bukas okay?” pagpapakalma pa niya sa akin, sabay ngiti.

Tumango na lang ako at bumalik naman siya sa banyo para isuot ang kanyang pajama.

Naka-upo na ako sa sala at hinihintay na lang si Dylan para makakain na kami, napapakamot pa rin ako sa ulo dahil sa kapalpakan ko, pag-iimpake na nga lamang ang gagawin ko ay may nakalimutan pa talaga ako.

“May problema ba Ry ko?”

Napatunghay ang ulo nang marinig ang boses niya. Nandito na pala si Dylan at umupo din siya sa tabi ko.

“Wala naman Dylan kain na tayo, tinikman ko nga pala itong adobo nila dito masarap talaga, eto tikman mo,” ani ko, sabay subo sa kanya tinanggap naman niya iyon ng may ngiti pang kasama.

Ang elegante kasi ng adobo nila dito, nakakatuwa lang na may mga local foods ang hotel na ito. Halos mahilo ako kanina habang nagbabasa sa menu, walang pamilyar na pagkain na nabasa ako kanina. Mabuti at may adobo at iba pang Filipino delicacy dito.

“Masarap nga, pero mas masarap ang luto mo.” Kumindat pa siya na nagpasikip sa aking paghinga, hindi ko kasi mapigilan ang biglaang pagbilis ng tibok ng puso ko kapag ginagawa niya ang ganyang bagay.

Katulad ng sa bahay, ganun pa rin si Dylan, nilalagyan niya ng sandamakmak na pagkain ang plato ko at ganun din naman ang ginagawa ko sa plato niya. Kumain kami habang pinag uusapan ang mga lugar na pwede naming puntahan para bukas. Bigla naman akong nasabik dahil naparami pala talaga kaming pwedeng pamasyalan bukas.

Pagkatapos namin kumain ay sabay kaming nag-toothbrush sa banyo, pero gusto ko muna maglinis ng katawan bago matulog kaya nauna na siya sa kwarto. Medyo nako- conscious ako sapagkat katabi ko pa naman siya sa iisang kama kaya naman nakakahiya kung mabaho ako.

Habang nagsasabon ako ng katawan ko ay bigla ko na namang naalala na wala pala akong naihandang pamalit.

“Dylan! Wala akong damit,” sigaw ko naman mula sa loob ng banyo para ikuha niya ako.

“Ehh Ry ko! Hindi pa tayo kasal kaya hindi pa tayo pwede mag-honeymoon!”

Napuno naman ng pagtataka ang aking Mukha dahil sa pahayag niya mula sa labas ng banyo.

‘Ano daw? Anong honeymoon ang sinasabi nya,’
ngunit nang mapagtanto ko ang ibigsabahin niya ay hindi ko napigilan ang aking sarili na di mapatawa ng malakas.

“Luko ka talaga Dylan, damit ang kailangan ko!!!” hiyaw ko pabalik sa kanya kasabay ng walang humpay kong pagtawa.

Lumabas ako ng banyo na nakatapis lang ng twalya at tumatawa pa rin.

“Jusko Dylan, antok kana ata kung ano-ano na sinasabi mo.” Napunas ko pa ang gilid ng aking mata para alisin ang luha doon mula sa matinding pagtawa sa kanya.

“Sorry naman Ry ko, kala ko ay iniimbita mo ako,” nahihiya pa niyang sabi nung una, pero nang makita ko ang pagsilay ng nakakalokonh ngisi sa kanyang labi ay napatigil ako sa pagtawa.

Nakangisi pa rin siya at nagawa pang pasadahan ng tingin ang aking buong katawan, mula ulo hanggang paa habang ini-aabot ang damit ko na inihanda niya, dahil sa inis ay naihampas ko pa ang towel na suot ko.

Tinawanan lang naman niya ako habang hawak ang towel na ibinato ko sa kanya.

Pero, parehas kaming napatigil nang  mapagtanto kung anong nangyayari. Nakanganga pa siyang napatitig sa akin, habang ako naman ay napatingin din sa hubad kong pang ibaba na wala man lang nagtatakip kahit kaunti.

Sa sobrang hiya ay napatakbo na lang ako pabalik sa banyo, habang siya nama’y halos mamatay na sa pagtawa dahil sa kabobohan ko. Ihagis ko ba naman sa kanya ang twalyang nakatakip sa pang ibaba kong katawan.

‘ANG TANGA MO TALAGA RYLAN!’
hiyang-hiya kong sigaw sa aking sarili.

▼△▼△▼△▼△

SA WAKAS
ay parehas na kaming nakahiga ngayon, ako’y nasa kanan at siya naman ay nasa kaliwang parte ng kama. Nakatalikod ako sa kanya, nahihiya pa rin ako dahil nakita niya akong walang saplot kanina.

Naramdaman ko ang paglapit niya sa akin kasabay ng paglapat ng kanyang dibdib sa aking likuran at ang paglingkis ng kanyang braso payakap sa aking katawan. Napabuntong hininga ako dahil sa init na aking nararamdaman hatid ng kanyang katawan.

“Ry ko, gising ka pa?” bulong niya sa aking tenga habang marahang inaamoy ang aking balikat at leeg, ramdam kong lumalapat na rin ang kanyang labi kaya count na yun as halik.

Mula ng makarating kami dito sa baguio, hinayaan ko ang aking sarili na tanggapin kung ano ba talaga ang nararamdaman ko para sa kanya, kaya nga hindi ko siya sinasaway kapag hinahalikan niya ako at hindi ko din siya  lpinalalayo kapag yumayakap siya.

Nang makalayo kami sa maynila ay parang nakalimutan ko ang tunay na posisyon ko sa kanyang buhay. Bilang isang kasambahay lang di ba dapat? pero nasa malayo kaming lugar ngayon na walang nakakakilala sa amin at walang huhusga, kaya naman kahit kaunti… kahit habang nandito lang kami ay matanggap ko ang aking pagmamahal sa kanya.

Alam ko na sa oras na umuwi kami ay siguradong babalik na ang lahat sa normal, ganun ang posisyon ko bilang isang simpleng pagiging kasambahay sa kanya.

“Ry ko?”

“Hmm?”

“Saan mo gustong pumunta bukas?” tanong muli niya.

“Sa palengke.”

“Palengke? Bakit doon?” nagtatakang saad pa niya.

Humarap muna ako sa kanya bago sumagot, at mukhang ang pahayag ko ang nakapagpatawa sa kanya.

“Syempre bibili muna tayo ng Brief mo.”

Chapter 23

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

ANG DILIM

ng paligid kung nasaan ako ngayon, kahit tumingin ako saan mang dereksyon ay wala akong maaninag na kahit ano. Malamig rin ang paligid at walang ingay na maririnig, hindi rin ako makasigaw kahit gustuhin ko man.

Isang yabag ng paa ang aking narinig at palapit ito ng palapit sa aking kinaroroonan, gusto ko mang kumawala, pero may pumipigil sa akin. Habang lumalapit ang tunoy ay kasabay ng pagbigat ng aking paghinga at pagbilis nang pintig ng aking puso.

Pabilis nang pabilis at palapit na ito ng palapit nang…

Tumigil ito sa aking harapan…sabay tanggal sa bagay na nakaharang sa aking mga mata.

Isang lalaki, pamilyar ang kanyan mukha. Nakangisi siya sa akin na para bang wala na ito sa kanyang katinuan.

Habang unti-unti niyang inilalapit ang kanyang mukha ay unti-unti ko na rin itong na-aaninag, gayun din ang pagbigat ng aking paghinga na para bang mauubusan na ako ng hangin sa katawan…

Ayan na kaunti na lang at makikilala ko na ang lalaki nang biglang…

“Huff ! AHH!” Mabilis na pagbawi ko sa aking hininga, sabay tanggal sa mabigat na katawan ni Dylan na katapatong sa akin.

Naalimpungatan naman siya dahil sa bigla kong pag-galaw. “Okay ka lang ba Ry ko?”

“O-Oo, ayos lang ako lalo na kung hindi mo ako pinatungan, ang bigat mo,” reklamo ko na lang sa kanya, upang mawaglit ang aking isipan sa masamang panaginip na iyon.

“Sorry Ry ko, Good morning,” masuyo pa niyang tugon sabay halik sa noo ko.

Tumayo na rin siya para mag inat ng katawan, pikit pa ang kanyang mga mata habang itinataas ang mga braso.

Kitang-kita ko ang pag galaw ng kanyang mga muscles sa tiyan at mga braso, pero di nakaligtas sa paningin ko ang isang bagay na nagpapula sa aking mukha. Alam kong normal lang naman na tigasan ang isang lalaki pag umaga lalo na kapag malamig. Bakas na bakas kasi ang hubog ng kanyang ari sa manipis na panjama na kanyang suot ngayon. ‘Wala nga pala siyang brief.’

Iniwas ko na lang ang aking paningin mula doon at pinagtuunan ng pansin ang pag aayos ng aming hinigaan.

▼△▼△▼△▼△

“Handa ka na Ry ko? Marami tayong pupuntahan ngayong araw!” masigla niyang wika.

Halatang excited na excited si Dylan ah, maaga kasi kaming nagising kanina at naligo na agad siya ganun din naman ako. Sa labas na lang daw kami kakain hindi dito sa hotel.

Pagkalabas pa lang ng aming kwarto ay humampas na agad sa aking katawan ang malamig na hangin na halos tumatagos sa suot kong damit at jacket.

Habang naglalakad kami dito sa hallway ng hotel papuntang elevator ay napansin siguro ito ni Dylan ang pangangatal ko sapagkat bigla na lang niyang hinawakan ang aking kamay. Hindi ko na ito tinanggal pa sapagkat masarap sa pakiramdam ang init niyang mga palad. Hindi pa siya nakuntento dahil nagawa pa niyang inilagay ang bawat daliri niya sa pagitan ng aking mga daliri.

Bago kami pumasok sa elevator ay ipinasok pa niya ang magkasugpong naming mga kamay sa loob ng bulsa ng suot niyang jacket.

Ang suot ni Dylan na jacket ay iyong mahaba na tinatawag di niyang trench coat, mas mahaba ito kesa sa normal na jacket. Sa tingin ko ay ang ganitong uri ng jacket ay nakikita lang sa ibang bansa kung saan ay suot ito ng mga business man.

‘Ang astig sobra ng porma ni Dylan, para talaga syang model,’ bulong ko pa sa aking isipan, pero nang maalala ko ang isang bagay ay mabilis na napalitan ng palihim na pagtawa ang ngiti na nasa aking labi.

Kahit gaano kasi siya kagwapo ngayon ay hindi pa rin maitatatanggi na wala naman siyang suot na brief.

Pagbukas ng elevator ay paglabas naman ng ilang tao, pero may naiwan na dalawang dalaga, nasa likuran namin sila at mula sa salamin ng pinto ng elevator ay pansin ko ang pagkatitig nila sa kamay namin na nakatago sa bulsa ng jacket ni Dylan.

Nagkakatinginan pa sila at nagngingitian. Yumuko na lang ako sapagkat pakiramdam kong pinagtatawanan nila kami. Kung gusto nilang mag isip ng masama ay sa akin na lamang at wag na nilang idamay pa si Dylan.

Kaya naman napagpasyahan ko na kumalas na sa aming pagkaka-hawak kamay. Pero tulad ng inaasahan ko, ayaw itong bitawan ni Dylan. Deretso lang siyang nakatingin sa harap, pero mahigpit ang kanyang kapit  sa aking kamay, parang ipinaparamdam niya na wala siyang paki-alam kung anong sabihin at isipin ng ibang tao.

“Hello.”

Napalingon ako bigla nang may marinig akong boses mula sa likuran ko. Iyong isa pala sa mga dalaga ang bumati sa akin, iyong isa naman ay kumakaway pa.

“Ah, hello din?” sagot ko na lang, di rin ako makapaniwala na kakausapin nila kami.

“Pasensya na kayo ah, di naman namin kayo pinagtatawanan,” paliwanag ng babaeng maikli ang buhok, maganda siya at halatang mayaman.

“Tunay yun, natutuwa lang kami sa inyo,” ani naman nung kasama niyang babae. Cute naman siya, dahil sa bilugan nitong mukha na tinernuhan pa ng mahaba, pero may bangs na buhok.

“Ah, ganun ba, wala iyon, wag nyo nang isipin pa,” tugon ko na lang, ramdam ko naman na sinsero sila sa paghingi ng tawad. Si Dylan naman ay nakatingin lang sa amin at nagmamasid.

“Mag-boyfriend ba kayo?” tanong ng babaeng mukhang siopao, ang cute kasi talaga. Ang tambok ng pisngi.

“H-Hindi,” nauutal na tugon ko, hindi ko inaasahan sa derektang tanong na iyon kaya naman sinamahan ko na lang ng isamg pilit na tawa.

“Hindi ba? Sayang naman, bagay na bagay kasi kayong dalawa, di ba Shane?” sabi ni ganda kay shane yun pala ang pangalan ni cute.

“Oo nga Mica. Gwapo at cute naku, perfect couple,” sabi naman ni Shane na sinabayan pa nilang dalawa ng napakatinis na irit.

Napangiwi na lang ako dahil sa pagsakit ng aking tenga at ulo dahil sa irit na iyon.

“Sorry girls, hindi talaga kami mag boyfriend,” nakangiti pang sabat ni Dylan sa dalawa, kaya nalungkot sila.

‘Hayss, kahit anong ka-sweetan pa ang gawin niya sayo hindi ka pa rin niya gusto, kaya wag kang assuming Rylan,” isip-isip ko pa.

Sakit naman, pero ako ang pumili nito kaya napayuko na lang ako para di nila makita ang ekspresyon sa aking mukha.

“Ganun ba, siguro sweet lang talaga kayo,” sabi pa ni Shane na halatang nanghinayang, tumango naman si Mica mula sa tabi nito.

TING!

Bumukas na ang elevator at napataas ang kilay ko sapagkat biglang hunarap si Dylan sa dalawang kasama namin.

“We’re not boyfriends because we’re already married,” nakangising pahayag pa ni Dylan.

Kaya naman malakas na pagsinghap ang maririnig mula sa dalawang dalaga. Ako nama’y napa-angat ang ulo at napatingin sa kanya dahil hindi ako makapaniwala sa sinabi nya.

“AHHHH!!!”

“YIIIIEEEEE!!!”

Dahil doon ay nakarinig lang naman kami ng isang nakakabinging sigawan at iritan sa loob ng elevator.

“Talaga, Wow!!! Congrats sa inyo!” masiglang saad ni Shane.

“Sabi ko na nga ba, may relasyon kayo eh, Congrats enjoy kayo dito sa baguio,” masayang sabi naman ni Mica at nakipag apir pa sa kaibigan niya.

Bumukas na ang pinto ng elevator at masayang umalis ang dalawang magkaibigan.

“Ry ko, halika na.”

Natulala na pala ako hindi pa rin tuluyang napasok sa utak ko ang mga sinabi niya. Nang makalabas na kami ng hotel ay hawak pa rin nya ang kamay ko.

“Bakit mo naman sinabi yun sa kanila?” tanong ko, sabay hila sa aking kamay pakalas sa kanya.

“Ayaw ko lang na ma-disappoint sila, bukod pa dun ay di naman nila tayo kilala.”

Ginawa nuya yun para hindi madisappoint ang iba tao, pero paano naman ang nararamdaman ko? Hayss! wala akong karapatang magalit, wala naman siyang kasalanan.

Minahal ko siya kahit alam kong hidi niya iyon kayang suklian kaya naman mga simpleng birong kagaya nun ay masyado akong nadadala. Siguro ay kailangan ko na itong itigil.

“Bakit Ry ko, may problema ba?”

“W-Wala naman, siguro ay gutom na ako.”

Nasa loob na kami ng kanyang kotse, hawak ko ang brochure na galing sa hotel. Mga best destination, restaurant and view sa buong baguio ang laman nito. Malaking tulong ito para alam namin ni Dylan kung anong mga pwede naming puntahan.

Katulad ng sabi ko kagabi sa kanya ay palengke ang una naming pupuntahan, baka kasi makalimutan pa namin ang pagbili ng brief niya kaya inuna na namin ito. Naglakadlakad kami sa loob ng palengke, napakaraming tinda, mga walis, souvenir at may mga prutas din, karamihan ay strawberry may maliliit at may malalaki din. Hanggang sa nakarating kami sa mga tindahan na ang tinitinda ay mga damit, karamihan ng mga tshirt dito ay puro souvenir shirt iyong may nakasulat na ‘I love baguio.’

“Mga sir bili na kayo,” alok ng matandang tindera sa amin.

“Ah, may brief at boxer po ba kayong tinda?”

“Oo naman utoy, ano bang size?”

“Large po,” sagot ko naman, alam ko na iyon sapagkat ako naman ang naglalaba ng mga damit niya kasama na rin iyon.

“Ry ko, sama mo din itong dalawang tshirt,” sabay abot sa akin ng mga souvenir shirt.

Nang maibigay na sa akin ng tindera ang mga pinamili ko ay sya din namang iniabot sa akin ni Dylan ang wallet niya para mabayaran ko na ang binili namin. Hindi ko din alam pero pag may binibili kami kahit saan ay lagi nyang ibinibigay sa akin ang wallet niya pagkailangan ng magbayad.

“Salamat po,” sabi ko pa sa tindera, at nagpasalamat din naman ito sa amin.

Lumabas na kami ng palengke para pumunta sa isang restaurant para makapag agahan na kami. Hindi naman iyon kalayuan kaya naman mabilis na nakarating kami roon.

Pagpasok mo pa lang sa lugar ay mapapansin mo na kaagad ang gandang kinatatayuan nito mula sa gilid ng restaurant ay makikita mo ang magandang tanawin.

Umupo kami sa may gilid na parte ng resto, umorder kami ng mga sikat nilang pagkain dito at di naman kami nabigo dahil talagang napakasarap ng mga ito, ang dessert nila ay may halong strawberry lahat. Habang sarap na sarap ako sa pagkain ay bigla na lang ako nakarinig ng “Click”.

Pagtingin ko, ay nakita kong nakangiti pa si Dylan habang kinukuhanan ako ng litrato nang patago, di ko na lang siya pinansin sapagkat mas mahalaga ang kinakain ko.

Pagkatapos namin kumain ay nagsimula na kaming pumunta sa iba’t iba lugar dito sa baguio, katulad ng park, church at nag harvest na rin kami kanina ni Dylan ng aming strawberry.

Ang saya sobra, hindi ganun kadami ang nakuha namin, at kahit maliliit sila ay talaga namang napaka-tamis. Dahil sa sobrang saya namin ni Dylan sa paglilibot kanina ay halos hindi na namin namalayan ang oras.

Hapon na ulit ngayon at palubog na ang araw, nakatanaw kami ni Dylan sa magandang tanawin dito sa isang park na aming tinigilan para makapagpahinga, nakasandal ako sa batong railing nitong park dala ko ang basket na may lamang strawberry na pinitas namin kanina. Habang pinagmamasdan ko ang namumula at nag oorange na kalangitan sapagkat palubog na ang araw ay unti- unti kong kinakain ang mga strawberry na aking dala. Tahimik dito kahit may pa-ilan-ilan pang mga tao na kasama kami dito. Nasa tabi ko si Dylan na tahimik ring nakatanaw sa paglubog ng araw.

“Ry ko, tanda mo pa ba yung sinabi ko sayo habang nasa kotse tayo papunta dito kahapon?”

“Yun bang, hindi lang ako ang maswerte pati ikaw din?”

“Oo, yun nga.”

“Ano bang ibig sabihin mo dun Dylan?”

Bumuntong hininga muna sya bago humarap sakin. “Di ba sabi mo, maswerte ka dahil nakilala mo ako?”

“Oo naman Dylan.”

“Alam mo ba Ry ko, mas maswerte ako dahil nakilala kita. Bata pa lang ako ay sanay na akong wala ang aking mga magulang sapagkat busy lagi sila sa trabaho. Si dad ay isang kilalang lawyer at si Mom naman ay isang business woman, si Yaya lang lagi ang nariyan para sakin. Minahal niya ako na parang tunay na apo kaya kahit wala ang mga magulang ko ay kinakaya ko naman.”

Nakikinig lang ako sa kwento niya dahil dito ko siya makikilala ng lubusan.

“Marami naman akong mga kaibigan sa school noon kaya hindi ako nalulungkot, hindi kami naghihirap sa buhay kaya naman nasusunod lahat ng gusto ko, pero may mga pagkakataon na naiinggit ako pag nakakakita ako ng buong pamilya, alam ko kasi sa sarili ko na iyon ang bagay na hindi ako magkakaroon.”

“Nasa High School ako ng umalis na si Yaya dahil nagkasakit na siya. Ilang beses akong ikinuha nina Mom and Dad ng bagong kasambahay, pero walang nagtagal sa kanila, meron kasing tamad, hindi marunong magluto at minsan ay bayolente pa ang iba. Dati ay hindi pa ganito ang pangangatawan ko, patpating bata pa ako noon kaya nasasaktan nila ako.”

Nabang nagkukwento siya ay mababakas ang lungkot at hirap na pinagdaanan niya noon. Sapagkat sa murang edad ay walang magulang ma gumabay at nagprotekta sa kanya.

‘Kung sa akin nangyari iyon, para matagal na akong sumuko, sapagkat ang pamilya para sa akin ang pinakamahalaga sa lahat.’

Ang kamay nyang nakapatong sa railing ay nagawa kong hawakan para ipakita at iparamdam na narito lang ako lagi para sa kanya, tinanggap naman niya iyon nang may ngiti sa labi bago ipagpatuloy ang kwento.

“Minsan tinatakot pa ako ng ilan naming naging kasambahay na wag akong magsusumbong kay Mom at Dad kung ayaw kong mas saktan nila ako, pero isang araw ay umuwi si Mom sa amin para bisitahin ako, nahuli niya ang bago kong yaya na sinasaktan ako kaya sa sobrang galit nila ay ipinakulonh nila ang kasambahay na iyon---”

“---simula noon ay lagi nang umuuwi si Dad sa bahay at nag-leave muna si mom sa trabaho para samahan ako. Kahit masama ang pinagdaanan ko napakasaya ko pa rin ng panahong iyon sapagkat akala ko ay magkaka sama-sama na kami sa wakas, pero iyon ang pagkakamali ko.”

Mula sa kwento ni Dylan ay hindi rin nagtagal ang mga magulang niya sapagkat bumalik din ang mga ito sa abroad kung saan naka-base ang trabaho ng mga ito. Naiwan si Dylan sa bagong condo na binili ng kanyang mga magulang.

Masama pala ang naging karanasan niya sa pagkakaroon ng kasambahay, ngayon alam ko na kung bakit kahit kailangang-kailangan na niya ng tulong sa bahay ay di siya kumukuha ng kasambahay.

“Hanggang ng mag high school na ako ay unti-unti ng mag mature at lumaki ng katawan ko kaya naman marami na ding humahanga sa aking mga babae, siguro dahil naghahanap ako ng kalinga ng isang tao ay nagawa kong makipag date sa ibat-ibang babae, pero lahat sila ay iniwan lang din ako, katulad ng mga magulang ko.”

Nanatili lang akong nakikinig sa kanya habang pinagmamasdan ang araw na ngayon ay mumunting sinag na lang ang natitira dahil sa paglubog nito. Nag aagaw na rin ang liwang at dilim na malawak na kalangitan.

“Pero, noong dumating ka sa buhay ko, alam kong di mo ako iiwan katulad ng ginawa ng lahat,” aniya, habang lumilitaw ang magandang ngiti sa kanyang gwapong mukha.

“Don’t worry Ry ko, di kita pine-pressure, pero----nang maramdaman ko kung paano magkaroon ng isang taong handang mag alaga sa akin, umunawa sa ugali at tanggapin kung sino talaga ako ay parang hindi ko na kaya ulit na maging mag-isa.”

Napansin ko na nakaharap na siya sa akin habang binabanggit ang mga bagay na iyon kasabay ng paghigpit ng hawak niya sa aking kamay.

Hindi ko kayang ipangako na habang buhay na nasa tabi niya ako sapagkat alam kong dadating ang panahon na magkakaroon din siya ng sarili nyang pamilya, asawa at anak, at sigurado din akong sa panahong iyon ay hindi na niya ako kailangan pa. Iniisip ko ang lahat ng ito habang nakayakap sa kanya sapagkat alam kong ito lang ang kaya kong gawin para sa kanya ngayon.

▼△▼△▼△▼△

BUMALIK
na kami sa Hotel upang  makapagpalit ng damit bago bumaba ulit at makakain ng hapunan sa buffet ng hotel. Sabi ni Dylan ay suotin daw namin ang souvenir shirt na binili kanina sa palengke. Hindi ko alam ang dahilan, pero wala namang masama sa ideya niya kaya sumang ayon na lamang ako.

Nandito na kami sa buffet ng hotel, ang daming pagkain na hindi ko naman mga kilala, hawak ko ang akinh plato habang tinitingnan bawat ulam na nakalatag sa lamesang pahaba.

“Ry ko! Gusto mo ba ito?” tanong niya, sabay lagay ng pagkain na itinuro niya sa plato ko.

Tsk, nagtanong pa siya ako di rin naman niya hinintay ang sagot ko.

“Eto pa, masarap din ito,” turan muli niya, habang walang humpay sa paglalagay sa platong hawak ko.

“Syempre wag mong kakalimutan ang kanin,” Ngumisi pa siya sa akin, habang binibigyan ko siya ng masamang tingin.

Lalagyan pa sana niya ng isa pang cup ng kanin ang plato ko nang biglang may magsalita sa likod namin.

“Sweet nyo talaga!!!”

“Hii lovebirds!”

Iyong dalawang dalaga pala.

“Good evening newly weds!!!” masayang bati pa ni Mica, iyong dalagang kasabay namin sa elevator kaninang umaga.

“Wow at naka couple shirt pa talaga kayo ah,” bati pa ni Shane sa suot namin habang nakatayo sa tabi ni Mica.

‘Hindi naman couple shirt ito eh, talagang magkatulad lang ang design ng suot namin.’

“Ah, good evening din sa inyo,” bati ko din sa kanila, si Dylan naman ay tumango lang bilang pagbati.

“May table na ba kayo? If there’s none then feel free to join our group,” saad ni Shane.

“No, its okay we already have our own,” sagot naman ni Dylan.

“Oh, ganun ba nice to see you again love birds,” sabi pa ni Mica sabay kaway palayo kasama si Shane.

“Eat well, sana nag enjoy kayo sa pamamasyal nyo kanina,” pahabol pa ni Shane.

Kumaway din naman ako sa kanila bago kami maglakad pabalik sa table namin ni Dylan.

Umupo na kami para kumain, maraming tao din ang narito ngayon katulad namin ay mga bakasyunista din sila. Pagtingin ko sa aking tapat ay napansin ko ang biglaang pagkawala ni Dylan.

‘Saan kaya nagpunta yun?’ Inilibot ko ang aking paningin para hanapin siya nang bigla ko siyang makita, di ko din napigilang di manlaki ang mata dahil sa napansin…

“Dylan! Baka di ko na kayang kainin yan.”

Chapter 24

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

NAGISING
ako dahil sa mabigat na brasong nakayakap sa akin. Ang lamig talaga dito! kaya imbis na umalis agad sa higaan ay isiniksik ko na lang ang aking sarili palapit kay Dylan, ang init kasi niya.

“Hmm,” ungol lang niya, habang mas hinigpitan pa ang pagkakayakap sa akin, nasa likuran ko siya kaya dama ko ang mainit nyang katawan na bumabalot sakin.

Pipikit pa sana ako para matulog ulit nang maaninag ko ang orasan na nakapatong sa side table ng kama, tanghali na pala. Malamig lang at madilim kaya akala ko ay maaga pa. 9:30 am na kaya kahit gusto ko pang matulog ay pinilit kong inalis ang aking sarili sa napaka-komportableng posisyon na iyon.

Inayos ko pa ang kumot ni Dylan bago ako nagtungo sa banyo para maka-ligo na, marami pa kasi kaming balak puntahan sa araw na ito kaya kailangan kong ihanda ang aking sarili sa pagod na mararanasan ko. Sure akong marami at mahaba-habang lakaran at pasyalan na naman ang aming kahaharapin ni Dylan. Nakakapagod man, pero hindi nun matutumbasan ang sayang aking nararamdaman.

Lumabas ako ng banyo na nakasuot ng bathrobe dahil nakalimutan ko na namang maghanda ng pamalit na damit.

Naka-upo ako sa kama, patalikod sa natutulog na Dylan habang naghahanap ng damit sa loob ng bag na aming dala.

Naisipan ko na rin na ipaghanda si Dylan ng damit na susuotin niya bago ko siya gisingin.

“Dylan!!!” gulat na sigaw ko nang bigla na lang may humila sakin pahiga ulit sa kama. Bigla pa siyang pumatong sakin at…

“Good morning Ry ko,” nakangisi pa niyang sambit sabay halik sa aking noo.

Sa bilis ng mga pangyayari ay halos di ako nakagalaw, pagkatapos ng kanyang ginawa ay tumayo na rin siya para magtungo sa banyo, naiwan akong tulala dahil sa pagkabigla.

‘Luko ka talaga Dylan!!!’ sigaw ko pa sa aking isipan, habang nagpapa-gulong gulong sa ibabaw ng kama.

‘MAGANDA ang panahon ngayon, may sikat ng araw kaya hindi ganun kalamig,’ isip-isip ko pa, habang naglalakad kami ni Dylan palabas ng hotel, napagpasyahan namin na sa labas na rin mag-agahan.

Hindi ko maintindihan, pero pagbaba palang namin sa lobby ng hotel ay iba na ang akinh pakiramdam, iyon bang parang laging nakatingin at nakamasid sa aming mga galaw.

Kahit ngayon ay ganun pa rin ang nararamdaman ko, kaya naman pilit kong ililingon ang aming dinadaanan para hanapin ang taong yun, pero sa huli ay bigo pa rin ako.

‘Siguro ay napasobra lang ang tulog ko kaya napapraning na ako.’ Napakibit-balikat pa ako.

▼△▼△▼△▼△

3RD PERSON POV

NANG
makarating na ang dalawa sa parking lot ay napansin ni Dylan na wala ang susi ng kotse niya.

“Ry ko, naiwan ang susi sa kwarto, dito ka lang ha, kukunin ko lang ng mabilis,” anito at nagmamadaling bumalik papasok sa hotel.

“T-Teka! Dylan —”

Bago pa matapos ni Rylan ang kanyang sasabihin ay malayo na si Dylan, kaya naman naiwan siya dito sa tabi ng kotse at parang baliw na palingon-lingon dahil sa biglaang pagtaas ng kanyang balahibo dulot ng kakaibang pakiramdam na parang may nakatingin at sumusubaybay sa kanya.

Nagbigay ito ng kilabot at kaba sa kanyang dibdib habang inililibot ang kanyang paningin sa buong paligid, ngunit wala naman siyang nakitang kakaiba o kahina-hinala.

Hindi lamang niya alam na nasa isa sa kotse na nakaparada sa parking lot ang taong kanina pang sumusubaybay sa kanya.

Maya-maya ay dumating na si Dylan at umalis na sila sa lugar na iyon, pilit niyang inaalis sa kanyang isipan ang mga bagay na gumugulo dito para naman ma-enjoy nila ang buong araw na ito.

Marami silang lugar na napuntahan at mga taong nakilala habang namamasyal, may mga foreigner at karamihan ay pilipino. Maraming nagpapa-picture kay Dylan sapagkat akala ng mga ito na isang modelo ang kanyang amo.

“Pwede mo ba kaming kunan ng picture?” saad pa ng isang babae, sabay abot ng cellphone nito nang hindi manlang hinihintay ang kanyang sagot.

Tinanggap naman niya iyon ng may simangot sa labi. ‘Nakikiusap ba sila o nag uutos?’ inis pa niyang bulong sa sarili.

Tumabi ang mga babae kay Dylan, at ang iba ay nakayakap pa rito. Pilit namang ngumiti si Dylan para sa picture, pagkatapos ay nagpasalamat ang mga babae at kumaway pa kay Dylan bago umalis.

‘Sarap ihagis ng cellphone na yun ah,’ nakangusong bulong niya sapagkat hindi manlang nagpasalamat ang babae pagkatapos na hablutin sa kanyang kamay ang cellphone nito.

“Hays.” Napabuntong hininga na lang si Rylan para pakalmahin ang sarili, ayaw naman niyang masira ang kanilang pamamasyal.

“Sorry talaga Ry ko, naistorbo pa tuloy tayo,” ani Dylan na bakas sa mukha ang lungkot nang makapalit ito sa kinatatayuan niya.

“Wala yun,” kaswal na aniya bago bumulong.”--- bakit kasi ang gwapo mo?”

“Huh? ano yun Ry ko?” tanong pa nito sa kanya.

“Wala,” patay malisya niyang tugon, sabay talikod dito para umalis na sa lugar na iyon.

“Ah, gwapo ako,” biglang sabi ni Dylan kaya naman napatigil siya sa paghakbang palayo.

‘Bwisit narinig pala niya,’ nahihiyang isip-isp pa niya, at mabilis na tinakpan ang namumulang mukha dulot ng hiya.

“Tunay na ba, Ry ko?” patuloy na pang aasar pa nito sa kanya.

“Ewan ko sayo!”

PUMUNTA
sila sa ibat-ibang market dito sa baguio at lubo na natuwa si Rylan sapagkat ang mumura lang ng mga gulay at prutas dito. Gusto niyang bumili para mailuto pag uwi kaso naisip niya na baka masira lang ito pag ngayon niya ito binili.

Habang nagdadaan sila ni Dylan sa bilihan ng mga souvenir ay naisip ni Rylan na bilhan sina Gab at iba pang mga kaibigan, gusto din niyang bilhan ang mga kapatid at magulang ng pasalubong.

“Dylan, gusto ko bumili ng pasalubong para sa aking pamilya at para sa mga kaibigan ko sa subdivision.”

“Sige ba, itong dream catcher maganda ito,” turo pa ni Dylan sa mga nakasabit na Dream catcher.

Napakaraming pwedeng pagpilian. May malalaki at meron din namang maliit na kasing laki lamang ng keychain.

“Ikaw Dylan, hindi ka ba bibili ng souvenir?” tanong pa niya dito, habang namimili.

“Hm, hindi na, wala naman akong pagbibigyan kasi kasama na kita rito,” sagot naman nito sa kanya.

“Eh? Paano si Nico hindi mo siya bibigyan?”

“Ah Oo nga no, siguradong hihingi yun, sige Ry ko pwede bang ikaw na rin ang pumili ng para kay Nico,” sagot naman ni Dylan.

Tumango na lang siya, bago ipagpatuloy ang pagpili ng mga pasalubong.

Madaming napili si Rylan, 10 na dream catcher na keychain, 5 souvenir shirt at maraming bote ng strawberry jam at peanut brittle. Huhugot na sana si Rylan sa kanyang bulsa para kunin ang kanyang pitaka nang iabot sa kanya ni Dylan ang wallet nito.

“Ry ko, bayaran mo na.”

“Dylan, may dala naman akong pera kaya ako na bahala dito,” sagot niya, sabay abot pabalik kay Dylan ng wallet nito.

“Pero---”

“Dylan, napag-usapan na natin ito di ba?” pagpapa-alaala pa niya. May lahi kasing kakulitan itong si Dylan.

Wala nang nagawa si Dylan kung hindi ang tumango at sumang-ayon. Ibinalik nito ang wallet sa likod na bulsa ng pantalon nito.

Pagkatapos bayaran at isupot ng tindera ang lahat ng pinamili nila ay nagprisinta na si Dylan na ito ang magdala.

Habang pabalik sila sa kotse ay naramdaman na naman ni Rylan na para bang may nakamasid sa kanila kaya bigla siyang lumingon at may nahagip siyang pigura ng isang lalaking mabilis na naglakad palayo sa kanila, humalo din ito sa karamihan ng mga taong naglalakad kaya hindi niya ito namukhaan.

“AHH!” gulat na sigaw niya ng biglang may humawak sa balikat niya. “---Dylan?”

“May problema ba, Ry ko?” nag-aalalang tanong pa nito, dahil sa tuliro niyang ekspresyon.

“W-Wala Dylan, nagulat lang ako,” sagot naman niya habang pinipilit na pakalmahin ang sarili dahil sa kabang nararamdaman. Bumigat rin ang kanyang paghinga dulot ng takot na kanyang nadarama ngayon.

Pero, dahil ayaw niyang masira ang araw na ito kaya pagkatapos ng pangyayaring iyon ay isinawalang bahala na lamang niya iyon at inisip na baka napaprining lang talaga siya.

Naging masaya pa ang buong maghapon nila ni Dylan, marami silang naipon na mga litrato na kuha sa ibat ibang lugar at destinasyon dito sa baguio.

Sumubok din sila na magsuot ng katutubong kasuotan ng mga taga baguio, nakisalamuha sila sa mga katutubo at nakipag sayaw pa. Lalong nagtilian ang mga kababaihan nang makita ang kasuotan ni Dylan, kahit naman siya ay di napigilang mapahanga sa taglay na kakisigan at kagwapuhan ng kanyang boss.

Nakasuot lang ito ng bahag para itago ang ibabang parte ng katawan nito, wala din itong suot na pang itaas at may nakalagay lang na maliit na tela sa braso at sa ulonan na parang headband.

Kitang-kita ang napaka-gandang katawan nito na sinamahan pa ng 6 pack abs at malalaking braso na talagang napahanga sa kanya. Dahil sa tangkad nitong 6’2 ay iisipin mong nakakita ka ng buhay na sculpture dahil perpektong hubog ng katawan nito, at syempre ang pamatay na mga tingin at ngiti pa nito. Bukod sa gwapo, macho at mayaman, napakabait at buti pa nito. Total package talaga ang boss niya, kaya hindi na nagtataka si Rylan kung bakit halos mahimatay na ang mga babae rito mapansin lang ni Dylan.

Hindi tuloy alam ni Rylan kung tatabi pa ba siya rito sapagkat walang-wala ang itsura niya. Hindi katulad ng kay Dylan na ang suot lang ay bahag, si Rylan ay nakasuot ng mahabang telang parang palda at tinernuhan pa ng damit na binurda rin. Alam niyang kasuotan ito ng babae dahil karamihan ng mga nakikita niyang turistang babae ay nakasuot ng katulad niya.

Gusto rin sana niyang magsulat ng pang lalaki pero, sino pa nga ba ang may pakana at may kagustuhan ng damit na ito kung hindi ang makulit at isip bata niyang boss na si Dylan.

Ayaw siyang pagsuotin nito ng bahag dahil daw ay lalamigin lang siya pag iyon lang ang kasuotan niya, bakod pa doon ay lingid sa kaalaman ni Rylan, kaya ayaw syang pagsuotin ni Dylan ng bahag lang dahil makikita ng ibang tao ang katawan niya. Umaandar na naman ang pagiging overprotective nito pagdating sa kanya.

‘Nandito ba kami para makipagsayaw o mag modeling?’ isip-isip pa ni Rylan.

Kasi naman talagang ipinag malaki na ni Dylan ang kakisigan nito sa lahat, halos mabaliw ang mga kababaihan at naiwang paghanga at ingit na lang ang nagawa ng mga kalalakihang nakakita dito.

Pinagkaguluhan na ng mga kababaihan si Dylan sapagkat ayon sa mga matatandang katutubo rito, kung sino ang unang isasayaw ng lalaki sa tugtug at indayog ng paghaharana gamit ang musika ng tribo ay ito din ang makakatuluyan nito habang buhay, kaya naman hindi magkandarapa ang mga kababaihan na sila ang piliin ni Dylan para isayaw.

Nakatingin lang si Rylan sa lahat ng kaganapan sa kanyang harapan, rinig pa niya ang mga usapan at pag aaya ng mga babae kay Dylan.

“Kuyang pogi, please! Ako na ang isayaw mo, siguradong di ka mabibigo.”

“Ako na lang, bagay na bagay kaya tayo!”

“Naku gwapo, ako ang piliin mo siguradong di ka magsisisi!”

Si Dylan naman ay di alam ang gagawin dahil sa mga babaeng ipinagsisiksikan ang sarili sa kanya.

[…]

Pero, dahil sa pahayag ni Dylan ay bigla na lang siyang napatingin sa dereksyon nito, mula doon ay nahawi ang mga babae at napatulala na lang siya habang nakatingin kay Dylan.

“Pasensya na talaga kayong lahat, pero may tao akong kasama ngayon dito, siya ang gusto kong  isayaw,” sabi nito, sabay tingin sa dereksyon niya.

Nagulat na lang si Rylan sapagkat napakabilis ng mga pangyayari at napansin na lang niyang nakatayo na si Dylan sa kanyang harapan habang  inilalahad nito ang kamay na para bang ina-aanyayahan siyang makipag sayaw.

Wala na nang nakagawa pa si Rylan kung hindi tanggapin ang kamay na nakalahad sa kanyang harapan, nang mahawakan na niya ito ay nagtungo sila sa gitna kung saan ay gaganapin ang sayaw.

Ang lakas ng kabog ng dibdib niya, pakiramdam ni Rylan ay parang ikakasal na sila ni Dylan, kahit ang tunay ay isang simpleng sayaw lamang ang magaganap.

‘Bakit kasi di pa pumili si Dylan sa mga kababaihang iyon, halos lahat naman ay maganda at mga sexy bakit ako pa,’ isip-isip pa niya, habang nagsisimulan namg iindyog ang katawan kasabay ng tugtug na likha ng mga katutubo.

Buti na lang at nakasuot siya ng pangbabae kaya hi di halata na lalaki siya, isama mo pa na ang hubog ng kanyang katawan ay para ring sa isang babae. Payat ito na may kasama pang malaking balakang, matambok din ang kanyang puwetan, ganyu rin ay may makinis at maputi siyang balat.

Habang nakikipag sayaw si Rylan kay Dylan ay pansin niya ang seryoso nitong ekspresyon habang nakatingin sa kanya at talaga namang ramdam niyang sa kanya lang ang focus ng atensyon nito, parang bang walang ibang taong nanunuod at nakapaligid sa kanilang dalawa, habang sinasabayan ang sayaw na maaring makapag-bibigkis sa mga buhay nila.

Yun nga lang hindi naman naniniwala si Rylan sa mga ganoong paniniwala sapagkat hindi alam niyang hindi iyon matutupad. Kaya naman sa halip na malungkot ay hindi na lamang siya nagpa-apekto sa bagay na nagpapabilis ng tibok kanyang puso at nagpapapula sa kanyang mukha, ang pakiramdam ng pagmamahal niya kay Dylan ay lubos niyang alam na hindi maaari.

Pagkatapos ng kanilang sayaw ay rinig na rinig pa niya ang bulungan ng mga kababaihan roon.

“Swerte naman ng babaeng yan, siya ang isinayaw nung gwapong mukhang model.”

“Ano ka ba, kasama sadya iyan nung lalaki kaya baka naman girlfriend na.”

“Sana ol, how to be you po ate?” bulong pa isang babae .

Napailing na lang siya sapagkat akala talaga ng mga ito ay babae rin siya.

Nakapagpalit na sila ng damit ni Dylan at pabalik na sa kotse, nang bigla na lang siyang may napansin na pamilyar na mukha sa di kalayuan.

Pilit nyang inaaninag ang taong yun, pero nakatagilid ito kaya di niya masyadong mamukhaan.

“Ry ko, nakapag sayaw na tayo ng katutubo nilang sayaw kaya naman forever na tayong magkasama,” masaya at nakangisi pang ani Dylan na para bang proud na proud ito.

Hindi naman niya halos maintindihan ang sinabi nito sapagkat nakatutuk ang kanyang atensyon sa isang tao. At sa hindi inaasahang pagkakaton ay bigla itong humarap sa kanilang dereksyon.

Nang lalaki at malakas siyang napasinghap nang mapagtanto kung sino ang taong iyon.

‘Si… L…Leo?’

Pinanglamigan at tinaasan siya ng mga balahibo sa katawan habang nakapako ang tingin sa dereksyon iyon.

“Ry ko!?” sigaw ni Dylan, sabay kabig sa kanyang balikat paharap dito.

“Okay ka lang ba? Bakit ka namumutla?” sunod-sunod na tanong nito habang seryosong nakatitig sa kanya.

Di niya alam ang isasagot at wala pa siya sa tamang katinuan kaya naman…
“A-Ah, napagod ata ako sa mga pinuntahan natin Dylan, pwede bang bumalik muna tayo sa hotel?” pakiusap na lang niya.

“Yeah,” tipid na sagot nito at inalalayan pa siya.

Bago nila ulit ipagpatuloy ang paglalakad ay sinulyapan pa niya ng isa pang beses ang dereksyong iyon, pero kagaya ng inaasahan niya ay wala na ang lalaki na katayo sa lugar na iyon kanina.

Kumapit siya sa kamay ni Dylan para mawala ang kabang nararamdaman niya. Buong puso namang hinawakan ni Dylan ang kanyang kamay at masuyong sinabayan ang kanyang paglalakad.

Hindi alam ni Rylan na kanina pa siyang napapansin ni Dylan na parang balisa at laging may tinitingan.

Alam nito na may maling nangyayari at lalo na itong nakumbinsi nang maramdaman ang kanyang paghawak gamit ang nanginginig niyang mga kamay.

Hinigpitan nito ang kapit sa kanya at inalalayan pa siya upang makasakay ng mabilis sa loob ng sasakyan. Ngunit bago ito sumakay ay inilibot muna ni Dylan ang matalas nitong paningin sa buong lugar at sinisiguradong walang kahina-hinalang taong nakasunod sa kanila.

‘Hm, better hide yourself, cause once I know who you are, I can’t guarantee you escape alive’ walang emosyong saad ni Dylan sa isipan nito.

Naramdaman nito ang kamay ni Rylan na nakakapit sa laylayan ng suot nitong t-shirt, bahagya ding hinihila ni Rylan  ang damit kaya yumuko si Dylan para sumilip sa loob ng kotse.

“Dylan, tayo na,” pakiusap pa ni Rylan na mababakas sa boses ang takot.

“Oo Ry ko aalis na tayo,” tugon ni Dylan habang marahang hinahaplos ang makinis at medyo namumutlang pisngi niya dahil sa lamig, sinuklay din nito ang buhok niya gamit ang mga daliri nito para mapakalma siya.

▼△▼△▼△▼△

RYLAN POV

Kalmado na ako habang naka-upo dito sa maliit na sala ng kwarto namin ni Dylan, hindi ko pa rin lubos na maisip kung tama ba ang nakita ko.

‘Si Leo ba talaga iyon? Pero imposible naman dahil nasa subdivision siya ngayon di ba?’ hindi ko mapigilang itanong sa aking sarili.

Baka naman namalikmata lang ako, pero kahawig talaga ni Leo ang taongiyon.

“Ry ko, okay na ba ang pakiramdam mo?” nag-alalang tanong ni Dylan ng makaupo siya sa aking tabi.

“Maayos na ako Dylan, saan ka nga pala galing?”

Nang maihatid niya ako dito sa kwarto kanina at mapainom ng tubig ay bigla na lang siyang umalis.

“Hm, kinausap ko lang ang front desk, ipina-cancel ko na ang ilang araw pa nating pananatili rito.”

“Ha!? Bakit naman? Dahil ba sa akin? Okay lang ako Dylan, wag mo akong alalahanin pa,” sunod-sunod at hindi magkaintindihang saad ko pa sa kanya.

‘Bwisit naman dahil pa sa akin kaya hindi mae-enjoy ni Dylan ang bakasyon niya?’

“Bago ko sagutin ang tanong mo, sabihin mo muna sa akin kung ano ang tunay nangyayari,” seryosong tanong naman niya, kaya wala na akong magawa para magsinungaling pa sa kanya.

“A-Ah, ano kasi Dylan----mula kaninang umaga pakiramdam ko na may sumusubaybay sa atin, akala ko nung una ay napa-praning lang ako, pero may napansin akong l-lalaki na parang sumusunod sa atin.”

“Ganun ba, kilala mo ba ang lalaking iyon?” tanong muli niya.

‘Sasabihin ko ba na si Leo? Pero di naman ako sigurado.’

“H-Hindi Dylan,” tugon ko, sabay iling ng ulo, dahil ayaw ko naman agad na magbintang lalo na at di ako sigurado.

“Delikado ito Ry ko, mas mabuti nang umuwi na tayo ngayon pa lang.”

------------++++

Sa halup na matakasan nila ang kapahamakan ay mas mapapalapit pa kaya sila rito?

Subaybayan natin ang mga sunod na mangyayari!!!

Chapter 25

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

DAHIL
sa nangyari ay minabuti na naming bumalik ng maaga sa maynila.

Nandito kami sa parking lot ng hotel habang isa-isang inilalagay sa compartment ng kotse ang aming mga bag na dala at iba pang supot na may lamang souvenir. Buti na lang at nakabili kami kahapon.

Pagkapos naming ayusin lahat ay nagsimula ng umandar ang sasakyan paalis sa lugar kung saan naganap ang una naming bakasyon. Dahil halos hindi ako nakatulog buong magdamag ay antok na antok ako ngayon sa byahe.

“Ry ko, sige na matulog ka na.”

Dahil antok na antok ako ay sinunod ko na lang ang payo ni Dylan. Iyun nga lang ay hindi ko pa matagal na naiipikit ang aking mata ay bigla na lang akong magising dahil sa biglaang pagpapatakbo ni Dylan ng mabilis sa kotseng aming sinasakyan.

“Dylan!!! Anong nangyayari?” takot na hiyaw ko sa kanya.

“May humahabol sa atin,” seryosong tugon niya at maya’t mayang tumitingin sa side mirror ng kotse.

Dahil sa sinabi niya ay napalingon din naman ako para tingnan ang tinutukoy niya. Tama nga si Dylan, may kulay pulang kotse na mabilis din na nagpapatakbo palapit sa amin, kaya naman ginagawa lahat ni Dylan ang makakaya niya para maka-over take sa mga sasakyang nasa unahan namin para matakasan ang kotseng pula.

Kaso kahit anong gawin namin ay nakakahabol pa rin ito. Palapit na ito nang palapit sa amin, natatanaw ko na rin ang itsura ng sakay nito dahil hindi naman tinted ang kotseng sinasakyan niya.

Mula sa aking kinalalagyan ay di ako makapaniwala sa aking nakikita. ‘Si… L-Leo nga.’

Masama siyang nakatingin sa amin, wala na ito sa katinuan niya, habang nakatitig ako sa galit at nakakatakot na mukha niya ay mas kinilabutan ako ng bigla namang syang ngumiti ng parang sa isang demonyo.

“Ry ko!!!” iyon na lang ang huli kong narinig kasabay ng isang malakas na tunog ng pag bangga.

“AHHHH, D-Dylan!!!” sigaw ko habang hinahabol pa ang aking hininga.

“Ry ko?” tugon ni Dylan, habang nagmamadaling lumalapit sa akin.

“Okay ka lang ba?” tanong pa niya sabay yakap sa akin at madahang hinahaplos ang aking likuran para pakalmahin ako.

Jusko! Hayss buti na lang at panaginip lang ang lahat. Habang nakayakap ako kay Dylan ay inilibot ko ang aking paningin, nandito na pala kami sa bahay at nakahiga ako sa kama ni Dylan, hindi na pala niya ako ginising ng makarating kami rito.

“S-Salamat Dylan,” nauutal na ani ko, dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin kumakalma ang nagwawala kong puso dulot ng kaba at takot.

“Walang anuman, Ry ko. Kumusta ang pakiramdam mo?” tanong pa niya habang hinahaplos ang aking pisngi.

Tumango na lang ako para ipaalam sa kanya na maayos na ang pakiramdam ko. Ayaw ko namang mag alala pa siya kaya hindi ko na binanggit kung anong napanaginipan ko.

▼△▼△▼△▼△

AYAW
ko naman magkulong sa bahay buong maghapon kaya naisipan kong pumunta sa court para makipaglaro sa aking mga kaibigan at syempre ay maibigay din ang mga pasalubong ko.

Hindi ko gustong matakot dahil lang sa mga panaginip at kutob na di naman tunay kaya kahit may kaunting pangamba ay minabuti ko pa rin na gumalaw na parang wala lang ang lahat.

Nang makauwi kami kahapon ay halos ayaw akong lubayan ni Dylan, kung saan ako magpunta ay lagi siyang nakasunod sa akin. Ayaw din niyang pumayag na matulog ako sa aking kwarto ng mag-isa kaya sa kwarto niya kami natulog ng gabing iyon.

Kaninang umaga ay gumising ako ng normal lalo na at balik na ulit ako sa trabaho, nagluto ako ng almusal at ipinaghanda siya ng susuotin. Ayaw pa sana niyang pumasok sa trabaho kung hindi lang tumawag si Nico at sinabing kailangang-kailangan na pumunta siya sa opisina ngayon. Pinilit ko pa siya dahil wala talaga siyang balak umalis.

Maaga daw siyang uuwi at wag daw muna akong lumabas ng bahay, pero paano ko ibibigay ang mga pasalubong ko kung nandito ako sa loob ng bahay kaya naman sinuway ko ang kanyang utos. Mabilis lang naman ako doon, uuwi din ako pagkabigay ng mga ito.

“Benny, ito oh strawberry jam.” Inabot ko sa kanya ang isang jar.

“Wow, masarap to salamat Rylan, salamat!” sagot naman nito. Lahat ay nabigyan ko na at huli na iyong kay Benny. Nginitian ko naman siya bilang sagot.

“Rylan, bakit nga pala napa-aga ang balik nyo?” nagtatakang tanong ni Rico.

“Ah, may importanteng kailangang gawin si Dylan sa trabaho kaya umuwi na kami,” palusot ko naman sa kanila.

“Ganun ba, pero nag-enjoy naman kayo dun di ba?” ani Jeff, habang kinakain ang peanut brittle na bigay ko.

“Oo naman, ang dami naming napuntahan nakakatuwa talaga,” masayang kwento ko pa sa kanila.

“Mabuti kong ganun, sana sa susunod ay makasama na kami,” ani benny, habang binubuksan na ang strawberry jam na hawak. ‘Luko din, balak atang kainin ng puro.’

Inilibot ko naman ang aking paningin para tingnan kung nandito sa Leo pero wala siya.

“M-May tanong ako sa inyo, pwede ba?”

“Oo naman Rylan,” si Jeff

“Tungkol ba saan?” si Rico

“Handa namin sagutin kahit math pa,” mayabang na sabi ni Benny kaya napatingin ang lahat sa kanya.

“Sige, si Benny na lang tanungin mo Rylan,” sabi pa ni Rico.

“Hindi naman tungkol sa math ang tanong ko,” pagpapakalma ko sa kanila. Parang kasing gusto nang batukan ni Rico ang nagyayabang na si Benny.

“Ano ba iyon?” ani Jeff at tuluyan nang hindi pinansin ang dalawa niyang kasama.

“A-Ah, kahapon ba ay nakita niyo si Leo dito, ibig sabihin ko ay hindi ba siya umalis ng subdivision?” kinakabahang tanong ko pa sa kanila.

“Hmm, si Leo? Sorry ha kaso hindi namin siya napansin kahapon, busy kami sa school eh.” Nagkibit balikat pa si Jeff.

“Oo nga Rylan, busy kami nitong mga nakaraang araw dahil sa midterms namin,” tugon ni Benny, kaya napatango na lang ako.

“Bakit mo nga pala naitano-----”

“Hindi umalis ng bahay si kuya Leo kahapon,” biglang singit ng isang boses kaya naman di na naituloy ni Rico ang tanong niya na siguradong wala akong kasagutan.

Si Gab pala ang sumagot, pero base sa kanya ay di daw umalis si Leo, ibig bang sabihin nito ay talagang guni-guni ko lang ang lahat?

“At paano mo naman nasabi ha bugwit?” masungit na tanong ni Rico kay Gab. Iba din ang katarayan nitong si Rico eh. Minsan natatawa na lang ako.

“Kasi katapat lang ng bahay namin ang bahay niya kaya pansin ko na may tao sa bahay nila kuya Leo nung mga nakaraang araw,” paliwanag pa ni Gab.

‘Teka, di ba ang tapat ng bahay nila Leo ay yung pink na bahay, ibigsabihin…’

“Gab! Dun ka ba nakatira sa pink na bahay?” nagmamadali kong tanong, bigla kasi akong may naalala.

“Oo kuya, kaya nga lagi kitang napupuntahan sa inyo kasi magkalapit lang ang bahay natin.”

“Ay barbie ka pala Gab, hahaha,” sabi ni Benny at nagtawanan pa ng tatlong magkakaibigan.

“Haha sa pink na bahay nakatira,” pang-aasar pa ng mga ito. Diko na lang pinansin at minabuti na tanungin pa si Gab.

“Ibig sabihin Gab ay kilala mo si----”

“Gabriel!!!” sigaw ng boses ng babae sa aming likuran kaya napalingon kaming lahat.

“Kanina pa kitang hinahanap, nandito ka lang p— oh hi cutie!” biglang naputol ang pagsesermon ni Lily ng makitang naroon din ako.

“Hello, Lily,” pagbati ko naman pabalik.

“Yow Lily, ngayon ka lang namin ulit nakita ah,” bati pa nila Jeff.

“Ate naman, di ba nag paalam ako sayo kanina dahil makikipaglaro ako kay kuya Rylan,” sagot naman ni Gab sa ate niya.

“Rylan? Ah Oo, ngayon alam ko na kung bakit pamilyar ang name mo cutie, lagi ka nga palang kinukwento sa amin ng makulit na ito,” saad ni Lily, sabay turo kay Gab.

Magkapatid pala ang dalawang ito kaya pala, magkahawig sila.

“Sige boys, mauuna na kami ha, may gagawin pa kasi kami,” pagpapaalam pa ni Lily sa min habang hila-hila ang nagpupumiglas na si Gab.

“Mga pre, uuna na rin ako ha, maaga kasing uuwi si Dylan kaya kelangan ko na ring umuwi sa bahay.”

“Pati ba naman ikaw Rylan,” nanglulumong sabi ni Benny.

“Oo nga Rylan, di pa tayo nakakapaglaro oh,” pagpapa awa rin ni Rico.

“Sorry talaga mga pr—”

“Mga bro, pwede pa ba akong sumali,” hirit ng isang boses na nagpatindig sa aking mga balahibo.

Pero kahit sobrang kaba ang aking nararamdaman ay di ko ito ipinahalata sa kanila, lalo na kay Leo na kadadating lang ngayon.

“Hindi pa nga kami nagsisimula eh paalis na itong si Rylan,” reklamo pa ni Rico.

“Oo nga Rylan, di ka ba makikipaglaro sa amin?” baling na tanong ni Leo sakin, lumunok ako ng ilang beses bago sumagot.

“A-Ah pasensya na talaga mga pre sa susunod na lang ha, sorry din L-Leo hindi sapat ang dala kong pasalubong, hindi na kita tuloy mabibigyan,” sabi ko pa.

Wala namang bago kay Leo ganun pa rin siya laging nakangiti, kaya naman na-isip ko na baka kathang isip ko lang talaga ang lahat, masama namang humusga sa isang tao lalo na at wala naman akong matibay na basehan.

“Okay lang Rylan, basta sa susunod ha sali ka na sa amin,” nakangiti pang saad ni Leo kaya naman biglang gumaan ang aking kalooban.

Wala naman akong dapat ikatakot , kasi hindi totoo lahat ng nasa isip ko. Mabait si Leo at hindi niya iyon magagawa.

Ngiti na lang din ang naisagot ko sa kanya at nagpaalam na ako sa aking mga kaibigan.

Pag uwi ko sa bahay ay nagsimula na akong maghanda para sa pagluluto, bigla namang may nag doorbell kaya natigil ang paghihiwa ko sa mga gulay na sangkap sa ginisang kangkong na lulutuin ko.

Alam kong hindi ito si Dylan dahil unang-una ay di siya nagdodoorbell. ‘Sino kaya iyon?’ tanong ko pa sa aking isipan habang nagmamadaling lumabas ng bahay.

“Hello cutie!! magandang hapon!” masiglang bati ni Lily na nasa labas ng aming gate.

“Magandang hapon din Lily, bakit ka napadalaw?” Lumapit ako at pinagbuksan siya ng gate.

“Ah, naparami kasi ang luto ko kaya naisipan kong dalhan ka,” nakangiti pang aniya, sabay abot ng tupperware na may lamang ulam.

“Ganun ba, maraming salamat Lily, nagluluto pa nga lamang ako ngayon ng hapunan namin ni Dylan.” Tinanggap ko naman iyon at napangiti pa nang maramdamang mainit pa ang tupperware na hawak ko.

“Wala iyon, pag bored ka na diyan sa inyo pwede kang bumisita sa amin.”

“Sige ba,” sabi ko na lamang, sapagkat di rin ako sigurado kung papayagan ba ako ni Dylan.

Habang nag uusap pa kami ni Lily ay bigla namang dating ng kotse ni Dylan. Pumarada muna ito sa gilid ng kalsada at saka lumabas.

“Ry ko,” bati pa nito, ng makalapit na siya sa amin, si lily naman ay natulala na habang nakatingin kay Dylan.

“Dylan, eto nga pala si Lily, naikwento ko na siya sayo dati.”

“Hello Ms. Lily, I’m Dylan, Nice meeting you,” magalang namang sagot ni Dylan habang nakikipag kamay pa kay Lily.

Mukha namang tinakasan na ng bait si Lily dahil hindi na siya gumagalaw, nakatitig lang siya kay Dylan.

Dahil matagal na silang magkahawak ng kamay ay nakaramdam na ako ng kakaiba, tinapik ko na si Lily sa balikat para magising siya dahil sa aking ginawa ay bigla naman siyang napabitaw sa kamay ni Dylan na ayaw pa ata niyang bitawan kanina.

“Ha-ha, sorry! Ah yes, nice finally meet you also Dylan, ako si nga pala ulit si Lily dyan lang ako  nakatira sa pink na bahay.”

Tumango naman si Dylan bilang pagsang-ayon sa sinabi ni Lily.

“Ahh yun nga, may binigay lang ako kay cutie hehe aalis na ako, magandang hapon ulit,” hindi magkaintindihang sabi pa ni Lily habang paalis.

Palihim pa akong napatawa sapagkat kita ko siyang lumingon muli at pasimpleng kumaway sa akin.

▼△▼△▼△▼△

“Magkapatid pala sila ni Gab, Dylan,” sabi ko pa habang nagsasandok ng kanin para sa plato nito, may laman na kasi ang plato ko.

“Sino?”

“Si Lily, kapatid siya ni Gab at kanina ko nga lang din nalaman,” pagpapaliwanag ko kay Dylan.

“Ibig sabihin ay lumabas ka kanina.”

“Aha-ha,” napatawa ako ng pilit habang napapangiwi. Nadulas ang dila ko, ayan tuloy nalaman niyang lumabas ako. “—Oo, s-sorry talaga Dylan, diyan lang naman sa court ibinigay ko lang ang mga pasalubong ko sa kanila tapos umuwi na ako,” paliwanag ko pa sa kanya.

“Ganun ba, mukhang maayos ka na ulit ngayon Ry ko, masaya ako, pero lagi ka pa rin mag-iingat ha,” paalala pa niya. Nakahinga naman ako ng maluwag sapagkat akala ko ay magagalit siya, mabuti na lang at napaka-mabait niya.

“Oo naman Dylan,” masaya ko namang sagot sa kanya.

----------+++

Habang masaya sina Dylan at Ry na kumakain ng hapunan ay siya namang pagpaplano ng taong yun para makuha ang taong gusto nito.

“Kaunti na lang mahal ko, kaunti na lang,” bulong pa ng misteryong lalaki.

Chapter 26

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

NAGING
maayos na ang mga sumunod na araw sa aking buhay, nawala na ang kaba at takot sa aking dibdib. Mas napalapit na rin ako sa mga bago kong kaibigan, kay Lily at Leo.

Si Lily ay medyo mataray, pero napakabait din. Ganun din naman ang kanyang nanay na si aling Mimi. Mula nga pala ng makilala ni Dylan si Lily ay pinayagan na rin niya akong pumunta at bumisita sa bahay nila, sabi pa ni Dylan ay mukhang mabait naman si Lily at higit sa lahat ay kapatid pa nito ang kaibigan kong si Gab kaya okay lang daw na pumunta ako sa kanila pag naiinip ako dito sa bahay.

Ang maganda pa niyan ay parehas din kami ng hilig ni Lily, masaya kami kapag nakakapag-bake. Kaya naman ng sabihin ko sa kanya na gumagawa ako ng mga dessert ay di na niya ako tinigilan para kulitin, gusto daw niyang matikman ang mga gawa ko, kaya nandito ako sa tapat ng bahay nila at magdo-doorbell, dala ko din sa aking isang kamay ang paperbag na may lamang mga tupperware.

“Cutiee! sorry natalagan ako,” nagmamadaling ani lily, habang binubuksan ang gate ng bahay nila.

“Okay lang Lily.”

“Halika, upo ka muna riyan sa sofa,” aniya ng makapasok na kami sa bahay nila at makarating sa living room.

Hapon na ngayon, siguro ay mga 3:00 pm na, ganito sadya akong oras dumadalaw sa kanila dahil tapos na ang lahat ng aking gawain sa bahay.

Pagtumatambay ako dito kayna lily ay lagi kaming nagkukwentuhan, nanunuod ng mga panghapong teleserye at minsan ay sabay na nagbe-bake sa kanilang kusina. Dati ay manager si Lily ng isang call center kaya lagi siyang busy. Ngayon ay naisipan niyang maging call center agent pa rin, pero working from home na lang kaya naman maraming libreng oras na siya ngayon.

“Wow, ang sasarap naman ng mga ito,” sabi niya habang tinitikman isa-isa ang mga dessert na dala ko.

“Fan mo na talaga ako, Cutieee galing mong magbake,” masaya pa niyang turan habang sarap na sarap sa pagkain.

“Ate pahingi din ako,” sabat naman ni Gab na kababa lang sa hagdan.

“Mamaya ka na bata, di ba may group project pa kayo? Layas na titirhan na lang kita mamaya,” mataray na anito sa kapatid, pero kahit ganyan kataray si Lily kay Gab ay mahal na mahal pa rin niya ang kapatid.

“Sige na nga ate, basta kuya Rylan ha, titirhan mo ako.”

“Oo naman Gab, mag iingat ka sa pupuntahan mo.”

“Gab, ito pamasahe mo,” pahabol na sabi pa ni aling Mimi.

“Salamat Ma!” ani Gab bago lumbas ng bahay.

“Tita, eto po oh, may dala akong dessert,” alok ko sa nanay nila Gab at Lily.

“Salamat Rylan, sige nga patikim din ako.”

“Naku, ang sarap nga di tulad ng luto nitong si Lily kahit ilang beses mag-try ay wala talagang pag asa,” natatawang sabi ni aling Mimi.

“Ma! naman, alam ko naman yun eh kaya nga nagpapaturo ako kay Cutie,” nakasimangot na sabi pa ni Lily sa kanyang ina.

Nakakatuwa talaga silang pagmasdan, di ko tuloy maiwasang di makaramdam ng inggit, miss ko na si nanay kaya napabuntong hininga na lamang ako.

“Okay ka lang ba Cutie?” nag alalang tanong ni Lily.

“Ah Oo naman, gusto mo bang turuan kitang gumawa ng brownies?” nakangiti ko pang alok sa kanya.

“Sige sige,” masayang sabi ni lily na halatang excited na.

Sinimulan namin ang paghahalo-halo ng mga sangkap at pagbe-bake nito sa oven, habang hinihintay itong maluto ay naisip ko na simula ng payagan ako ni Dylan na makapunta sa bahay nina Lily ay parang napawi ang lungkot na nararamdaman ko kapag umaalis si siya. Ngayon kasi ay may kasama na ako sa mga libre kong oras, sabay-sabay kaming nanunuod ng mga teleserye sa hapon at sabay-sabay din kaming nagmemeryenda. Marami din akong natutunang luto ng ulam dahil kay aling Mimi, dami niya sa aking itinuro.

Nandito na kami sa sala at kinakain ang brownies na niluto namin kanina.

“Oh, may iimprove pa pala itong baking skills mo Lily,” manghang sabi ni aling Mimi habang sabay-sabay naming tinitikman ang niluto niya.

“Sabi ko sayo Ma! magaling magturo si Cutie,” turan naman ni Lily na sinamahan pa ng tawa habang nakapamaywang pa.

Tumingin naman ako sa orasan na nakasabit sa pader ng sala nila. 5:00 pm na pala, kailangan ko ng umuwi.

Magpapaalam na sana ako sa kanila ng biglang tumunog ang cellphone sa bulsa ko.

“Hello, Dylan?”

Napatingin naman sa akin ang mag ina. Naka loud speaker siya kaya rinig ang sinasabi ni Dylan sa kabilang linya.

“Ry ko, niyaya ko ni Nico mag Gym, baka gabihin ako kaya mauna ka nang kumain, Okay.”

“Ah ganun ba Dylan, ano bang oras ang uwi mo? Hihintayin na kita.”

Habang nag uusap kami ay nakatingin lang sa Tv ang mag ina, pero alam kong nakikinig sila.

“Siguro mga 8:00 pm pa, wag mo na akong hintayin, baka malipasan ka pa ng gutom,” sabi pa nito mula sa kabilang linya.

“Okay lang ako Dylan, di ba lagi tayong sabay kumain?”

“Haha sige, wag ka mag alala uuwi ako agad, kung di lang makulit si Nico ay di ko siya sasamahan,” natatawa pang sabi ni Dylan.

“Sige bye Dylan.”

“Bye, Ry ko.”

Nang maibaba ko na ang tawag ay bigla namang…

“AYIEEEEHHH,” tili ng mag ina dito sa aking tabi kaya naman nagulat ako.

“Bakit ano nangyari?” Bigla kasi silang nagtilian.

“Ayiee! sa tunay Cutiee, magboss ba kayo o mag asawa? Ang sweet nyooo!!!” Hindi mapigilang sigaw ni Lily at nakipag apir pa siya sa kanyang ina.

“Oo nga naman, Rylan, parang ganyan din kami ng asawa ko noong nabubuhay pa siya.”

“Si mama talaga, ipinaalala pa talaga si papa,” nagdadramang reklamo naman ni Lily.

Habang nag aasaran pa ang mag ina ay naisipan ko naman na magpa alam na sa kanila.

“Gabi na po, mabuting umuwi na ako.”

“Eh, di ba mamaya pa naman ang dating ng asawa mo?” tanong pa ni Lily. Namula naman ang mukha ko dahil sa sinabi niya.

“Ikaw talaga lily, tumigil ka nga baka kung ano pang isipin ni Dylan pag narinig niya yan.” Pag sasaway ko sa kanya.

“Ayiiee para namang ayaw mo ah.”

“Ewan ko sayo, uuwina ako. Aling Mimi una na po ako,” paalam ko pa sa ina ni Lily.

“Sige nak, mag ingat ka sa pag uwi,” sabi pa niya, habang palabas ako ng bahay.

“Bye, Cutie!” hiyaw pa ni Lily. nang maihatid ako sa labas ng gate nila. Kumaway naman ako bago maglakad palayo.

Malapit na ako sa amin nang may naaninag akong pigura ng isang lalaking nakatayo sa labas ng gate namin.

Medyo kinabahan ako dahil madilim na ang paligid, malayo pa naman ang aming bahay dahil maraming bakanteng lote ang madadaana bago sumapit sa aming bahay, nasa dulo kasi talaga iyon.

“Ah sino po ang hanap niyo?” sigaw ko pa dahil ayaw kong lumapit dito gusto kong malaman muna kung sino muna ito. Lumingon ito sa akin at nanlaki ang aking mata dahil sa hawak nito.

Naglakad ito palapit sa akin, unti unti ring nakikita ko kung sino sya.

‘Jeff ?’

“Uyy pre anong ginagawa mo dito, gabi na ah.” Nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa nakita ko, si Jeff lang pala.

“Ah Rylan, kakauwi lang kasi ni mama galing canada kaya marami siyang pasalubong, naisip ko na bigyan ka din.” sabi pa niya habang napapakamot sa kanyang batok.

May hawak kasi syang  paper bag sa isang kamay at may yakap-yakap pa siyang malaking teddy bear.

“Ah ganun ba, pero gabi na sorry nag abala ka pa.”

“Wala iyon, ako nga ang naka-abala sayo eh, saan ka nga pala galing?” tanong pa nito.

“Ah, kay na Lily lang.”

“Heto oh, bigay ko talaga ito sayo,” sabay abot ng malaking bear.

“Talaga? Baka naman para sayo talaga ito ha,” Nahihiya naman akong tanggapin ito.

“Sige na Rylan tanggapin mo na.”

“S-Sige na nga.” Nakakahiya namang tanggihan pa, nagpunta pa siya dito kahit gabi na para lang ibigay ito.

“Maraming salamat Jeff,” ngiti ko pang sabi sa kanya, sinuklian naman niya iyon ng napakagandang ngiti rin at nagpaalam na.

Nang makapasok ako sa bahay ay inilagay ko muna sa sofa ang bear at yung paperbag na puno ng mga chocolates, kailangan ko na kasing magluto baka kasi bigla na lang dumating si Dylan.

Tumingin ako sa orasan na nakasabit sa pader ng kusina, 7:00 pm na, medyo naninibago ako. Hi di kasi ako sanay na ginagabi ng uwi si Dylan, karaniwan kasi ay lagi itong maaga, kaya naman isang oras pa lang na lumampas mula sa normal nyang oras ng pag uwi ay nag aalala na ako, kahit sabihing kasama pa niya si Nico.

Malapit nang matapos lahat ng aking niluluto ng biglang…

“Ry ko, I’m home!”

Napangiti naman ako ng marinig iyon, sa wakas nandito na ulit si Dylan, buong maghapon na naman kaming di nagkita kaya miss ko na siya.

“Dylan, welcome home!” masyang bati ko pa sa kanya, pero hindi siya sa akin nakatingin kung hindi sa bear na nasa sofa.

“Saan galing yan?” tanong niya sabay turo sa bear.

“Ah kay Jeff, binigay niya kanina lang, dumating daw kasi yung mama nya galing canada kaya maraming dalang pasalubong,” sagot ko naman.

“Ibalik mo bukas na bukas din yang bear na yan,” seryosong saad niya habang nakasimangot pa.

“Bakit naman Dylan?”

“Hindi nag aabroad ang nanay ni Jeff,” sagot niya bago naglalakad pa akyat sa hagdan.

Naguluhan naman ako, bakit nagsinungaling si jeff para bigyan lang ako ng ganito sabay tingin sa bear na naka-upo sa sofa.

“Dylan, kala ko ay 8:00 pa ang uwi mo?”

“Umuwi na ako ng maaga kasi nga nag aalala ako sayo, tapos magpapasok ka pa ng iba dito.”

“Huh? Wala naman akong pinapasok sa bahay, sa labas ko lang nakausap si Jeff.”

“Hindi si Jeff, yung bear.”

▼△▼△▼△▼△

LINGGO
ngayon kaya day off kami ni Dylan, sa wakas ay magkasama kami buong maghapon.

Kanina pa niya ako na kinukulit na ibalik ko na yung bear na yun. Gusto ko nga sanang isama sa kwarto ko kagabi kaso tutol si Dylan, Wag ko daw dalhin doon, baka daw yakap-yakapin ko pa. Pati ba naman Teddy bear pinagseselosan niya.

Katulad ng normal na linggo namin ni Dylan ay nagsimba muna kami tapos ng grocery, naglibot-libot din kami sa iba’t ibang tindahan dito sa loob ng mall at  nang mapagod at magutom na kami ay kumain naman kami sa isang japanese restaurant. Masasarap ang mga pagkain doon yun nga lang ay nahirapan ako sa paggamit ng chop stick sapagkat hindi  ako marunong gumamit nun.

Sabi pa ni Dylan ay wala daw kutsara doon dahil japanese restaurant nga. Kaya para lang makakain ako ay sinusubuan niya ako. Halinhinan kami, susubo siya sa kanyang sarili tapos ako naman ang susubuan niya. Hindi naman ako nailang kasi lagi naman namin iyong ginagawa sa bahay at wala din namang ganun ka daming tao sa loob ng resto.

Pagkatapos naming kumain ay may napansin ako dun sa table na dinaanan namin, iyong babaeng nakain ay may gamit na kutsara!!! Sinamaan ko ng tingin si Dylan, nakatalikod naman siya sa akin kaya di niya kita. ‘Pinagtripan na naman niya ako, wala daw kutsara eh meron naman.’

Pagkatapos namin kumain ay nagpasya na kaming umuwi, ipinatas namin lahat ng mga  grocery na pinamili namin. Tapos nanuod kami ng movie ng sunod sunod. Kahit nasa bahay lang kami ni Dylan ay masaya na ako basta magkasama kami.

Dahil sa haba ng pinapanuod namin ay di ko napansin na nakatulog na pala ako, nagising ako na nakahiga na sa kama niya at nakayakap pa siya sakin. Lagi na lang, basta nakatulog ako ay lagi na lang na sa kwarto niya ako nagigising, hindi man lang ako ihatid sa kwarto ko.

Napailing na lang ako habang tinitingnan ang orasan na nakapatong sa side table nya. 3:30 pm. Hapon na pala, siguradong nandun na sila Jeff at iba pa sa court. Ito na rin ang tamang oras para ibalik ko si teddy bear.

Tumayo na ako sa pagkakaupo ko sa kama at napagpasyahan na bumaba papunta sa aking kwarto para makapagpalit ng damit. Nagsuot ako ng short at tshirt dahil balak ko ding makipaglaro ng basketball ngayon. Pagkatapos kong mag palit ay pumunta ako sa kusina para humanap ng malaking bag na pwede kong paglagyan kay teddy bear.

Nandito ako sa sala habang pilit na pinagkakasya ang teddy bear sa isang shopping bag nang bigla namang dumating si Dylan na bihis na bihis.

“Saan ka pupunta Dylan?”

Nakaformal kasi siya na parang papasok sa opisina.

“Ah tumawag si Nico, may urgent meeting daw kami ngayon, pasensya na Ry ko, baka gabihin ulit ako.”

“Wala yun, mag ingat ka lagi.”

“Tatawag ako sayo mamaya ha, wag mong iwan dito sa bahay ang cellphone mo,” paalala pa niya, habang inaayos ang mamahaling relo na suot.

“Teka Dylan, aayusin ko lang ang necktie mo.” Mabilis akong lumapit oara ayosin ang necktie na suot niya.

“Salamat Ry ko, mag ingat ka lagi at ibalik mo na rin yang bear na yan. Kaya kitang bilhan kahit sampu pa nyan kung gusto mo talaga,” pa-alala pa niya, habang naglalakad papunta sa garahe ng sasakyan.

Dahil dadaan rin naman siya sa court kaya sumabay na ako. Pagkatapos nga ng ilang minuto ay…

“Bye Dylan!” ani ko sabay kaway sa kanya nang maibaba na niya ako rito sa court ng subdivision. Kumaway din siya bago umalis ang sasakyan at mawala na ito sa aking paningin.

“Uyy Rylan,” ani Benny .

“Hapon na ah, may pupuntahan pa si boss?” tanong naman ni Rico.

“Oo, may meeting daw siya ngayon.”

Si Leo naman ay narito rin at nakikipag laro sa ibang mga kabataan.

“Rylan!” masayang bati ni Jeff sa akin kaya bigla ko tuloy na alala na kailangan kong ibalik si teddy bear sa kanya.

“Ah Jeff, pwede ba kitang makausap,” sabay hila sa kanya papunta sa may tabi ng court.

“Ano yun Rylan?” nakangiti pa nyang sagot sa akin.

Nakukunsensya tuloy ako na ibalik ang binigay niya, pero mali rin namang tanggapin ito lalo na at hindi ko alam kung bakit kailangan nyang magsinungaling makapagbigay lang ng mga kanitong bagay sakin.

“Jeff, sorry talaga, pero di ko ito matatanggap,” sabay abot ko sa paper bag na may chocolate at teddy bear.

“Ha? b-bakit naman Rylan?”

“Di ba hindi naman nag aabroad ang nanay mo? Bakit ka nagsinungaling sa akin Jeff?”

Dahil sa tanong ko ay napayuko na lang siya at hindi agad nakasagot.

“S-Sorry Rylan, gusto ko lang naman na bigyan ka kapalit ng pasalubong mo sa akin nung galing kang baguio.”

“Bakit di mo na lang sinabi ang totoo?”

“Baka kasi magtanong ka kung bakit bear at chocolate ang ibibigay kong kapalit,” nahihiya naman niyang sagot.

“Eh bakit nga ba?” makulit ko pang tanong, habang natatawa.

“Rylan naman, wag mo ng itanong.”

Napatawa naman ako sa kanyang reaksyon, cute kasi nya, pulang pula na ang kanyang mukha at mga tenga.

“Kung di mo matatanggap yung teddy bear, ito na lang chocolates. Di ba pagkain to, masama tumanggi sa pagkain?” saad niya na nakangiti na rin.

“Sige sige, pero ishe-share ko sa kanila.” sabay turo sa aming mga kaibigan

“Hayss sige pero, dapat marami ang matira sayo ah.”

Tumango na lang ako. Bumalik na kami sa court at nagsimula ng makipaglaro sa mga kabataan na narito.

Ilang oras din ang nakalipas at pagod na pagod na kaming magkakaibigan kaya naman umupo muna kami sa upuan dito sa gilid ng court.

“Woahh!! ang intense nung game haha.” masayang sabi ni Benny at nakipag apir pa ito sa amin.

“Kaya nga ang gugulang nyo, mga gago!” sigaw naman ni Jeff kaya lalong nagkatawanan.

“Wag ako ang tingnan mo Jeff, si Leo ang matindi haha,” natatawang sabi ni Benny.

“Hindi ah, si Rico kaya, nang aapak ng paa,” sagot pa ni Leo kaya nagka asaran na.

“Ikaw Rylan, inapakan ka din ba nyang si Rico? Ang sakit sa paa,” tanong pa ni Leo sakin.

“Oo isang beses, muntik na nga akong matumba,” ani ko habang tumatawa.

“Gago ka talaga Rico, pati ba naman si Rylan,” sigaw pa ni Jeff kay Rico.

Kung magsigawan ang sila ay parang magkakagalit, pero nagtatawanan naman, masaya talagang magkaroon ng mga kaibigan.

Dahil sa sobrang pagod ay nauhaw ako ng sobra, kukunin ko na sana ang tubig ko ng bigla kong naalala na nakalimutan ko nga palang ihanda iyon kanina dahil may dala akong mga paper bag, nawala sa isip ko.

“Ikaw Rylan, di ka iinom?” ani Benny.

“Nakalimutan ko nga magdala,” natatawa ko pang sabi sabay kamot sa ulo.

“Eto Rylan, may laman pa ang tubigan ko,” pag aalok naman ni Leo sa akin.

Dahil uhaw na uhaw na rin naman ako ay tinanggap ko na iyon. Habang iniinom ko ito ay parang mas mapait ito kasya sa normal na lasa ng tubig kaya naisip ko na baka naman mineral water lang.

Pagkatapos naming mapahinga ay nagpaalam si Leo na kailangan na niyang umuwi kaya naman nauna siyang umalis sa amin. Kami naman ay nakapaglaro pa ng isa pang game, sa kalagitnaan nito ay bigla akong nakaramdam ng hilo kaya bigla akong tumigil at pumunta muna sa gilid ng court.

“Rylan, Okay ka lang?”

“Bakit bigla kang umalis?” tanong ni Rico, habang nakaipit sa tagiliran nito ang bolang dala.

“Ah wala, medyo pagod na ako, pwede bang mauna na ako sa inyo?” sagot ko naman, di ko pinahalata na may nararamdaman akong kakaiba.

“Hatid na kita, Rylan.” Prisinta pa ni Jeff.

Pero hi di ko na iyon tinanggap, hindi naman ako babae para magpahatid pa baka nasubrahan lang talaga ako sa pagod kaya ako nahihilo.

Madilim na ang paligid dahil hindi na namin napansin ang oras habang naglalaro kanina. Tahimik lang akong naglalakad kahit hindi ko na halos maaninag ang aking dinadaanan dahil sa sobrang hilo. Alam kong malapit na akong makauwi dahil nakalampas na ako sa pink na bahay nina Lily.

Sa hindi ko inaasahan ay bigla na lang akong natumba dahil sa sobrang hilo na aking nararamdaman, pumipikit na rin ang talukap ng aking mga mata, pero pilit ko pa rin itong nilalabanan.

Bago tuluyang pumikit ang aking mga mata ay napansin ko pa ang pares ng sapatos na nakaharap sa aking kinalalagyan, Bago mawala ang aking malay ay nagawa ko pang banggitin ang pangalan ng taong lubos kong minamahal.

‘Dylan.‘

Chapter 27

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

3RD PERSON POV

HABANG
isinasagawa ng taong iyon ang  masamang balak nito kay Rylan ay di nito alam na may nakatingin at nakapanuod mula sa di kalayuan.

NASA
meeting si Dylan sa isang mamahaling restaurant nang makaramdam siya ng kakaibang kabog sa kanyang dibdib, kinakabahan siya ng hindi nya maipaliwanag.

Bigla na lamang pumasok sa kanyang isipan ang maamong mukha ng Ry niya. Mabilis siyang nag excuse para magpunta sa Cr at matawagan ito, naiwan naman si Nico na nagtataka dahil sa ikinikilos ng kanyang boss

Pagpasok pa lang ni Dylan sa Cr ay tinawagan na niya si Rylan, pero kahit isang beses ay di ito sumasagot. Lalong lumakas ang kaba sa kanyang dibdib at napagpasyahan niya na umalis na.

“I’m sorry Mr. Henson but I really need to go,” matigas na pagkakasabi ni Dylan kaya di na nakatanggi ang kanyang kausap na business man. Nagmamadali si Dylan na pumunta sa parking lot ng restaurant para mahanap ang kotse niya.

“Teka boss , ano bang nagyayari?” nagtatakang tanong pa ni Nico, habang hinahabol ang mabilis na paglalakad niya.

“I need to go home, and when i call you you know what to do.”

Yun lang ang narinig ni Nico habang humaharurot na umalis ang kotseng sinasakyan ng kanyanh boss.

Sa tagal ng pagkaka-kilala ni Nico kay Dylan ay ngayon lang niya itong nakita na ganito kataranta.

▼△▼△▼△▼△

RYLAN POV

ANG DILIM
ng paligid kung nasaan ako ngayon, kahit tumingin ako saan mang dereksyon ay wala akong maaninag na kahit ano. Malamig rin ang paligid at walang ingay na maririnig, hindi rin ako makasigaw kahit gustuhin ko man.

Isang yabag ng paa ang aking narinig at palapit ito ng palapit sa aking kinaroroonan, gusto ko mang kumawala, pero may pumipigil sa akin. Habang lumalapit ang tunoy ay kasabay ng pagbigat ng aking paghinga at pagbilis nang pintig ng aking puso.

Pabilis nang pabilis at palapit na ito ng palapit nang…

Tumigil ito sa aking harapan…sabay tanggal sa bagay na nakaharang sa aking mga mata.

Isang lalaki, pamilyar ang kanyan mukha. Nakangisi siya sa akin na para bang wala na ito sa kanyang katinuan.

Habang unti-unti niyang inilalapit ang kanyang mukha ay unti-unti ko na rin itong na-aaninag, gayun din ang pagbigat ng aking paghinga na para bang mauubusan na ako ng hangin sa katawan…

Ayan na kaunti na lang at makikilala ko na ang lalaki nang biglang…

Pinilit kong hinabol ang aking hininga, ayan na naman ang aking panaginip.

Hindi naman ganun kadiliman sa aking kinalalagyan kaya nailibot ko ang aking paningin sa paligid at halos takasan ako ng dugo sa aking buong katawan ng makita ang lugar na kinalalagyan ko.

Unang-una ay hindi ito pamilyar sa akin, pangalawa ay nagkalat sa buong pader ang mga litrato ng iba’t ibang babae, halatang patago lamang na kinunan ng litrato ang mga babaeng ito.

Talaga namang nakakapangilabot ang aking nasaksihan ng makita ko na isa ang aking litrato sa mga nadikit sa pader. Ang ipinagtaka ko lamang ay ako lang ang lalaki, dahil lahat ng nasa larawan ay mga kababaihan, lahat sila ay maganda, pero di ko mawari ngunit pakiramdam ko ay may pagkakatulad silang lahat.

Bumalik ang lahat ng kaba at takot sa aking dibdib ng marinig ko ang isang boses.

“Gising ka na pala Rylan.”

Di ko magawang makasagot dahil sa tape na nakatapal sa bibig ko, may nakatali rin sa aking kamay at paa. Nakahiga ako sa isang lumang sofa dito sa loob ng isang kwarto na walang bintana at may maliit lang na pintuan.

Lumapit siya sa aking kinalalagyan, marahang hinaplos ang aking buhok at pisngi. Pilit kong iniiwas ang aking mukha, paano niya nagawa ito sakin, tinuring ko syang kaibigan. Wala akong magawa kaya tiningnan ko na lang siya ng masama.

“Wag kang magalit mahal ko, di ko naman talaga ito gustong gawin, kaso nga lang ay napakaraming humahadlang para magkasama na tayo, unang una na yang Dylan na iyon,” inis na sabi pa niya.

“Unang beses pa lang kitang nakita noon ay gusto na kita.”

Nagkita na kami noon? Pero hindi ko siya natatandaan.

“Gusto lang naman kitang makasama, lahat ng mga mahal ko sa buhay ay iniwan na ako, ano bang mali sakin!?” galit na sigaw pa niya na lalong nagbigay ng takot sa akin.

“HAHAHA! Si mama, Si papa! Bakit kailangang iwan nila ako? Ayaw na ba nila sa akin, pero ginawa ko naman ang lahat, ginawa ko ang lahat!!!”

Malungkot na pahayag niya habang umiiyak at tumatawa, mukhang wala na talaga siya sa katinuan. Sa mga oras na iyon imbis na galit ay awa ang naramdaman ko para sa kanya.

“Mhmmpp,” yan lang ang tunog na kaya kong gawin.

“Huh? may sinasabi ka ba Rylan? Gusto mo tanggalin ko yang nakalagay sa bibig mo?” tanong pa niya na akala mo ay bata ang kausap. Tumango naman ako ng ilang beses para sabihin na gusto ko.

“Pero, hindi ka pwedeng sumigaw ha.” Tumango ulit ako ng isa pang beses kaya
dahan-dahan niya namang tinanggal ang tape na nakalagay sa bibig ko.

“L-Leo, kung gusto mo lang ng makakausap ay handa akong makinig sayo.”

“Pero, hindi lang yun ang gusto ko! Gusto kong lumayo na tayong dalawa sa lugar na ito, maninirahan tayo sa ibang lugar,” pagpapantasya pang saad niya na nagbigay ng matinding takot sa akin.

“Pero Leo, hindi ako pwedeng sumama sayo.”

“Wala ka namang pagpipilian Rylan kaya naman sasama ka sa akin sa ayaw mo man o sa gusto. Aalis na tayo dito sa lalong madaling panahon, inaayos ko lang ang ilang bagay.”

Tumayo na ito sa pagkakaupo sa gilid ng sofa at naglakad na palabas ng maliit na pintuan.

“Teka L-Leo! Saan ka pupunta? Wag mo akong iwan dito!” sigaw ko pa sa kanya pero di naman ako niya ako pinansin.

▼△▼△▼△▼△

3RD PERSON POV

NAGMAMADALI
si Dylan na umuwi sa kanilang bahay, nagdadasal siya na sana ay madadatnan niya si Rylan sa kanilang bahay na masaya at nakangiting babati sa kanyang pag uwi.

Dahil sa bilis ng kanyang pagmamaneho ng sasakyan ay nakarating na agad siya sa tapat ng kanilang bahay, nagmadali siya sa paglalakad para makapasok rito.

“Ry ko!!!” sigaw pa niya pagpasok.

Pero hindi katulad ng kanyang inaasahan ang nangyari, walang Rylan ang masaya at nakangiting bumati sa kanya pabalik, sobrang takot at kaba ang namayani sa kalooban ni Dylan ng mga oras na iyon.

Hinanap niya sa bawat sulok ng bahay si Rylan, pero hindi niya ito nagawang mahanap.

Para na siyang baliw sa paghahanap sa buong bahay kaya naman naisipan niya na ipagtanong na sa ito sa mga kaibigan, Mabilis syang nagtatakbo sa pinakamalapit na pwede niyang pagtanungan.

“Lily!!!” sigaw pa niya sa labas ng bahay na pink.

“Oh! Dylan ikaw pala, gabi na ah,” turan pa nito sa kanya.

“Nandyan ba ang Ry ko,” humahangos na tanong pa niya.

“Ha? Wala siya dito, bakit? hindi pa ba siya umuuwi?” naguguluhan at kinakabahang tugon nito sa kanya.

“W-Wala siya sa bahay.”

“Halika, pumasok ka muna,” pag aaya pa ni Lily kay Dylan dahil mukhang natataranta na ito.

“Salamat na lang, pero kailangan ko pa siyang hanapin,” sagot ni Dylan na paalis na.

“Teka Dylan! Samahan na kitang maghanap alam ko pati ang bahay ng mga kaibigan niya,” pagpiprisinta pa ni Lily, nagpasalamat siya at nagtungo na sila pinaka unang bahay na pagtatanungan nila, ang bahay ni Rico.

“Rico!!!” sigaw pa ni Lily at Dylan sa labas ng bahay nito.

“Oh, anong meron? Bakit kayo napadpad dito?” ani Rico at bakas ang  pagtataka.

“Nandyan ba si Rylan?” nagmamadali pang tanong niya, kaya lalong nagtaka si Rico.

“Wala siya rito boss, hindi mo siya pinapayagan na humangout sa bahay ng iba di ba? Kaya imposible na nandito siya,” saad ni Rico.

“Bakit ano bang nangyayari?” tanong pa muli nito, dahil pakiramdam nito ay seryosong bagay ang nangyayari.

“Hindi pa umuuwi si Rylan sa bahay,” natatarantang sagot ni Dylan.

“Ha? Paano nangyari yun, eh nauna nga syang umuwi sa amin kanina, masama daw ang pakiramdam niya kaya nagpaalam na sya sa amin.”

Dahil sa sagot ni Rico ay lalong kinabahan si Dylan, alam nyang may nangyayari nang masama, sana naman ay di ito tungkol sa lalaking sumusunod sa kanila noong nasa baguio pa sila.

“Magtanong pa tayo sa iba, baka may nakakita pang iba kay Rylan,” ani naman ni Lily.

“Teka, tatawagan ko sina Benny at Jeff para makatulong,” prisinta pa ni Rico. Ilang minuto pang nakalipas ay dumating na sina Benny at Jeff na humahangos.

“Anong nangyari mga brad? Anong nangyari Rylan?” kinakabahan na rin na tanong ni Jeff.

“Hindi pa daw umuuwi ito sa kanila,” si Rico

“Ano?” gulat na sabi ni Jeff.

“Hala! Baka kung ano na ang nangyari sa kanya,” takot rin na sabi ni Benny.

Sinamaan naman ng tingin ni Lily si Benny sabay turo kay Dylan, hindi na naman kasi mapakali ito at parang kaunti na lang ay tatakasan na ng katinuan.

“Teka, si Leo? Tinawagan niyo ba?” tanong pa ni Jeff sa lahat.

“Wala akong number ni Leo at saka wala siya dyan di ba? May gagawin pa daw siya sabi niya kanina,” sambit ni Rico.

“Ano ba yan, kung kelan naman na kailangan natin ng tulong,” nanghihinayang pang sabi ni Benny.

“Wag na tayong magsayang oras , dahil marami na tayo ngayon, magsimula na tayong maghanap!” sigaw pa ni Lily kaya naman naghiwahiwalay na sila sa paghahanap.

“Mga brad, punta muna ako ng brgy. Hall, tatawag na ako ng brgy. Tanod para marami tayong kasama sa paghahanap,” ani Jeff at tumango naman ang lahat bilang pag sang ayon.

Laking pasasalamat naman ni Dylan dahil maraming mga tao na nag aalala at nagmamalasakit kay Rylan.

Ilang bahay na ang napagtanungan nila, pero kahit isa ay walang nakapagsabi kung nakita manlang daw ba nila si Rylan. Kasama ang mga barangay tanod ay nalibot na nila ang buong subdivision.

Habang pagod na pagod na sila sa paghahanap ay kasabay namang naghahanda si Leo para sa pag alis nila ni Rylan, alam nitong mahihirapan syang itakas si Rylan dahil maraming mga taong naghahanap at nagkalat sa labas, pero may plano ito.

Si Rylan naman ay nag-iisip din kung paano niya matatanggal ang tali sa kanyang kamay at paa, kung di lang nasa likuran niya ang kanyang mga kamay ay pwede nya sanang kagatin ang tape na nakatali rito kaso di naman sya ganun ka flexible para mailagay ang mga kamay na nakatali sa kanyang harap.

Sumigaw na din siya ng paulit-ulit, pero walang nangyayari, kaya naman sa tingin niya ay hindi ito isang normal na kwarto lamang.

Kung ano man ang plano at gustong mangyari ni Leo ay di hahayaan ni Rylan na maisakatuparan iyon.

Dahil pagpupumilit nyang tumayo ay nagresulta lang ito ng kanyang masakit na pagbagsak mula sa sofang kanyang hinihingaan.

“Aray ang sakit ah,” daing pa niya habang pinipilit gumapang kahit paunti-unti palapit sa pintuan.

---

NALIBOT
na nina Dylan ang buong subdivision katulong ang mga barangay tanod pero di talaga nila nakita si Rylan, ilang beses narin nilang nadaanan ang bahay ni Leo.

Mukhang wala ngang tao roon, pero nagbakasakali pa rin sila na sasagot si Leo at tutulungan silang maghanap kay Rylan, pero nabigo sila.

Dahil sa pagod sa paghahanap ay naisipan muna nilang bumalik sa bahay nina Lily para makapagpahinga ng kaunti at para mapag-isipan pa ang plano para sa susunod nilang gagawin.
Nahirapan sila sa pagkumbinsi kay Dylan na magpahinga muna dahil halatang walang balak ito. Ngayon ay nakaupo na lamang ito sa isang sulok ng sofa sa bahay nina Lily, tahimik at umuungol na parang galit na galit na hayop, napapalibutan din sya ng itim na aura na talagang nakakatakot.

“Anong balita jose?” Tanong ni aling Mimi nang dumating ang isang barangay tanod galing ito sa brgy. Hall para ireview ang CCTV sa may gate  gusto kasi nilang malaman kung lumabas ba si Rylan ng subdivision.

“Pasensya na kayo, pero base sa cctv ay hindi sya lumabas ng subdivision.”

“Ibig sabihin ay nandito lang siya sa loob ng subdivision, baka nasa isa lang sya sa mga bahay rito, pero alin? Napakaraming bahay dito,” naguguluhang sabi pa ni Jeff

“Ah kailangan ba nating ipaalam yang impormasyon kay boss?” tanong ni Benny.

“Oo naman,” sagot ni Lily.

“Eh, sino magsasabi? Ayaw kong lumapit kay boss. Nakakatakot siya baka ako pa ang pagbalingan ng galit nyan,” takot na sabi ni Rico.

Rinig naman ni Dylan ang lahat kaya naman ay naisip nya na tawagan na si Nico tumayo ito para dumistansya ng kaunti.

“Hello boss?” sagot ni Nico sa kabilang linya.

“Nico, you know what to do,” sabi ni Dylan sabay patay sa tawag.

Habang nagkakagulo sila sa sala ay bigla namang pagbaba ni Gab mula sa hagdan. Nagtaka naman ito sapagkat, bakit ang daming tao dito sa loob ng kanilang bahay.

“Ma, ate, ano pong nangyayari?”

“Gab, kumusta na pakiramdam mo? Wala ka na bang lagnat?” tanong din ni Aling Mimi.

“Tinatablan ka rin pala ng sakit, Gab,” asar pa ni Benny.

“Oo nga kuya, kaya nga di ako nakapaglaro sa court kanina,” sagot pa ng bata.

“Bakit nga pala kayo nandito mga kuya? tsaka may kulang sa inyo. Hmm, si kuya Rylan?” inosenteng tanong ni Gab, hindi tuloy nila alam kung sasabihin pa ba nila ang tunay na nangyayari sa bata.

Namayani ang katahimikan sa buong bahay, walang gustong sumagot kahit ang madaldal na si Benny at makulit na si Rico.

“Mga kuya ano ba talagang nangy—”

“Nawawala si Ry.”

Sagot naman ni Dylan na bumasag sa katahimikan ng lahat. Dahil sa sinabi ni Dylan ay napatingin ang lahat rito.

Nakatayo lang si Dylan sa may pinto ng bahay, walang mababakas na galit sa blanko nitong mukha, pero ang malamig nitong mga mata ang mas nagpapakaba sa mga kasama nito. Kilala bilang masayahin, kengkoy at mabait na kapitbahay si Dylan para sa lahat kaya natatakot ang mga ito sa kakaiba at di pamilyar na aura na meron siya ngayon.

“Paano pong nawawala si kuya Rylan ay nakita ko pa siya kanina.”

Narinig ang malakas na pagsingha sa buong bahay, at sabay-sabay din ang lahat na napatingin sa dereksyon ni Gab na parang isa itong angel na may dalang milagro. Lalong-lalo na si Dylan na nakaramdam ng kaunting pag-asa dahil sa pahayag ng bata.

“S-Saan mo siya nakita anak ?” tanong pa ni aling Mimi sa anak nito.

“Diyan po.”  Sabay turo nito ng daliri sa katapat na bahay.

Napasilay naman ang lahat sa bakanteng bahay ni Leo. Nagtaka naman ang lahat dahil walang tao doon, bago pa sila makakilos dahil sa pagkabigla ay wala na si Dylan, mabilis itong naglakad patungo doon kaya naman  nagmadali na ang lahat na sumunod sa kanya.

▼△▼△▼△▼△

MALAPIT
na si Rylan sa pintuan kaunti na lang at makakarating na siya roon nang bigla itong bumukas…

“Saan mo balak pupunta ha!?” sigaw ni Leo, sabay hawak sa kanyang buhok at kinaladkad siya palabas ng kwartong iyon, kaya naman napa-aray sya sa sakit dahil sa higpit ng pagkakahawak nito.

“Ahh Leo, masakit!! WAG!!” pagmamaka-awa pa niya, pero parang wala itong naririnig.

Dahil hagdan paakyat ang dadaanan nila ay wala nang nagawa si Leo kundi tanggalin ang tape na nakatali sa paa niya.

“Maglikot ka pa, puputulin ko talaga yang mga paa mo,” pagbabanta pa nito galit ang nakakapanindig balahibo nitong boses.

Dahil sa takot ay nakisama na lang siya lalo na at pansin niya ang baril na nakalagay sa bewang ni Leo. Ayaw pa niyang mamatay kaya naman napilitan siyang sundin ang utos nito.

Nang makaakyat sila ay rinig na rinig pa niya ang pagkalampag na nanggagaling sa pintuan ng bahay. Napamura pa si Leo dahil dito. Napatingin naman siya sa lugar na pinanggalingan nila. Isa pala iyong basement.

Gustong-gusto nyang sumigaw, pero hindi niya magawa dahil nakatutuk ang baril ni Leo sa kanya.

“BLAGG!!”

Isang malakas na tunog na nanggaling sa may pinto, biglang nawala sa kanya ang attensyon ni Leo kaya nagawa niya itong sipain sa tiyan at tumilapon ang baril na hawak nito, pero kahit na mimilipit na sa sakit ay nagawa pa nitong mahawakan ang paa niya kaya naman parehas na silang nakasalampak sa sahig.

“Rylan!!! Hindi mo ako matatakasa—”

Hindi na natapos ni Leo ang sasabihin ng bigla itong tumalsik dahil sa lakas ng suntok na pinakawalan ni Dylan. Tumama sa pader ang katawan nito at tuluyan nang nawalan ng malay.

Mula sa kinalalagyan ni Rylan ay tumingala siya para makita si Dylan. Mapapansin ang matikas na tindig nito habang nanlilisik ang mga mata sa galit na nararamdaman. Nag ngingitngit din ang mga ngipin at bagang nito habang nakatingin pa rin sa walang malay na si Leo sa sahig.

Sa likod nito ay nandun ang mga kaibigan nila at mga barangay tanod. Habang tinutulungan siya nina Lily na tumayo at alisin ang gapos sa kamay ay kita pa niya ang mabibigat na yabag ng paa ni Dylan palapit sa walang malay na katawan ni Leo at dahil sa bilis ng mga pangyayari ay hindi siya nakagalaw para pigilan ito.

Nasaksihan niya nang magsimula na nitong paulanan ng suntok pa si Leo na naghihingalo na sa sahig.

Nang mapagtanto niya ang mga nanguayari ay mabilis siyang tumakbo at pinigilan si Dylan, halos limang tao na ang pumipigil rito, pero di pa rin nila itong magawang mailayo kay Leo.

“Tama na boss!!”

“Tapos na ang lahat Boss Dylan, tama na!!”

“Knockout na ang kalaban boss, tama na!!!!”

Sigaw pa ng mga kaibigan nila, ngunit parang wala na itong naririnig. Nang matanggal na ang tali sa kamay ni Rylan ay wala syang takot na sumugod at yakapin ang nagwawalang si Dylan.

“Dylan!!! Tama na pakiusap!!” sigaw niya habang umiiyak dahil sa lahat ng nangyayari.

Para namang isang laruan na nawalan ng baterya si Dylan nang maramdaman ang yakap ni Rylan, unti-unti itong nawalan ng lakas at napayakap nalang din, ipinatong pa nito ang ulo sa balikat ng isa at madahang inaamoy ang leeg nito para mapakalma ang sarili.

Habang nakayakap si Dylan ay sinabayan na rin ni Rylan ng haplos sa likod at ulo para maipaalam nito na Nandito na sya at wala na sa kapahamakan.

Habang nagyayakapan sila ay sya namang dating ni Nico kasama ang mga pulis, ganun din ang ambulansya.
Kinuha na ng mga ito ang katawan ni Leo at isinakay sa ambulansya para madala na sa ospital.

Mahigpit ang pagkakahawak ni Dylan sa bewang ni Rylan habang palabas sa bahay na iyon.

“Tapos na ang lahat Ry ko, ligtas ka na.”

Chapter 28

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

HAYSS,
isang linggo na rin ang nakalipas nang mangyari ang tungkol sa pagdukot sa akin ni Leo. Si Dylan ay daig pa ang PSG dahil sa pagbabantay na ginagawa sa akin. 24/7 na nakadikit siya sa kin, pati pagligo ko ay kasabay na rin niya. Isang linggo din siyang nag-leave sa trabaho mula ng mangyari ang insidenteng iyon.

Ang buhay naman ay tuloy pa rin kahit napakaraming pagsubok. Natatandaan ko pa rin ang nangyari nang gabing iyon. Pagkatapos nilang maisakay si Leo sa ambulansya ay isinama naman kami sa police station para daw makunan ng statement dahil sa nangyaring kidnapping.

Doon ay isinalaysay ko lahat ng nangyari. Tinanong nila ako kung magsasampa kami ng kaso, pero umayaw ako. Nagalit pa nga si Dylan dahil hindi niya daw mapapatawad si Leo dahil sa ginawa nito. Pero sinabi ko naman sa kanila na hindi ako nito sinaktan at sa tingin ko ay may matinding pinagdadaanan ito.

Paglabas namin galing police station at pagpasok namin sa kotse ni Dylan ay hindi na ako pinakawalan nito sa kanyang yakap, pinabayaan ko lang siya dahil alam kong nag alala siya ng sobra sa akin. Ramdam ko pa ang pangangatal ng kanyang mga kamay na nakahawak sa akin kaya naman hinagod ko ang  kanyang likod para kumalma siya.

Inimbestigahan nila lahat ng mga babaeng nasa litrato at napag alaman nila na wala naman kahit isang ginalaw si Leo sa mga ito, mahilig lang siyang kumuha ng mga patagong litrato.

Hanggang ngayon ay nagpapagaling pa rin si Leo sa ospital. Nasabi din samin ng mga pulis na hindi siya makukulong dahil sa mental institution siya mapupunta para magpagaling.

Nagdadanas pala siya ng isang matinding depression kaya nakagawa siya ng mga ganung bagay.

Ngayon ay balak namin ni Dylan siyang bisitahin kasama ang mga kaibigan namin. Nung una ay di sila makapaniwala dahil nagawa iyon ni Leo, pero sabi naman din ni Benny na dati pa syang nakakahalata sa kinikilos nito, hindi lang niya pinagtuonan ng pansin. Galit sila sa ginawa nito, hindi mismo kay Leo. Alam ko na hindi agad nila mapapatawad ang taong itinuring na kaibigan, pero hindi rin ibigsabihin noon ay hindi na nila siya bibigyan pa ng pagkakataon na magbago.

Si Dylan ay di lang masyadong nagkukumento, pero alam kong hindi pa niya natatanggap ang lahat.

“Dylan tayo na!” sigaw ko, mula sa labas ng kwarto niya. Ang tagal kasi niya magbihis. Halatang ayaw nilang puntahan si Leo.

“Nandyan na Ry ko!” sigaw naman niya pabalik. Bumaba na ako para ihanda ang mga dadalhin ko para sa pagbisita.

Ilang minuto ang nakalipas ay bumaba na si Dylan mula sa kanyang kwarto at pumunta na kami sa garahe para ilagay ang mga dala namin. May dala din kaming prutas at bulaklak.

Nang makarating kami sa ospital ay sinamahan kami ng isang police officer para magtungo sa kwarto ni Leo, may mga pulis pa kasing nagbabantay rito.

Pagdating namin sa kwarto niya ay pinaghintay muna kami ng mga police bago namin siya makausap kaya naupo muna kaming lahat sa mahabang upuan sa labas ng kanyang kwarto.

Ngunit bago pa kami makaupo dito ay may mag asawa nang nauna sa amin.

“Ah bisita din po ba kayo ni Leo?” tanong ko naman sa di pa katandaang babae. Siguro mga 45 years old palang siya, halata ang pagod at pag aalala sa kanyang itsura.

“Oo hijo, anak ko si Leo, mga kaibigan niya ba kayo?” sagot naman niya sa sa amin na may kasama pang tipid na ngiti.

“Mga kaibigan nya po kami, kamusta na po siya?”

“Ang totoo ay di pa namin alam, kadadating lang din namin. Galing kasi kaming Hong-kong at di kami kaagad nakauwi rito,” aniya, habang nakatingin lang ng deretso sa pintuan ng kwarto ni Leo.

“Alam ko hijo ang nangyari at kung sino ka, maraming salamat dahil di mo sinampahan ng kaso ang anak ko dahil sa ginawa niya,” nangungusap na sabi pa ng ale sa akin, nakikinig lang naman sa amin ang ama ni Leo na nasa tabi ng ginang.

“Pero alam niyo din naman na hindi tama ang ginawa ng anak nyo di ba?” walang emosyong tanong ni Dylan sa ina na Leo.

“Alam ko hijo,”  napapayukong tugon ng ginang na halatang nahihiya dahil sa ginawa ng sariling anak.

”---- dati ay di naman siya ganyan, napakabait at masayahing bata nyan ni Leo, matalino at mapagmahal pa,” napapangiti pang sabi ng ginang muli, pero bakas ang lungkot sa mga mata niya.

“May nangyari po ba kaya sya nagkaganyan?” Kahit alam kong dahil ito sa kanyang pamilya kaya sya nagkaganyan ay gusto ko pa rin marinig ang tunay na nangyari mula sa kanyang mga magulang.

Napabuntong hininga muli ang ginang bago magsalita ulit.

“Nag-iisa naming anak si Leo ng aking dating asawa, nasa ikalawang taon na siya sa college ng maghiwalay kami ng kanyang tunay na ama. Pinakasal lang kami noon dahil sa isang kasunduan kaya naman hindi namin mahal ang isa’t isa.”

“Hindi nyo ba natutunang mahalin ang isa’t isa?” tanong ko naman dito, ibig sabihin ay hindi tunay na ama ni Leo ang lalaking kasama ngayon ng kanyang ina.

“Haha yun din ang akala ko hijo, kasi bago pa nila kami ipakasal ay may nobyo ako at may kasintahan naman siya, nang mabuntis ako kay Leo noon ay nagawa kong kalimutan ang mahal kong nobyo dahil tinanggap ko na sa sarili ko na magkakapamilya na kaming dalawa, at magiging isang masaya ring pamilya.”

“Ipinakita naman ni Harold, ang ama ni Leo na mahal niya kami at sinabi sa akin na wala na rin syang relasyon sa dating kasintahan. Namuhay kami ng tahimik at masaya, pero isang araw ay nahuli ko si Harold na nakikipagkita pa rin sa kanyang dating nobya, nasaktan ako ng sobra dahil doon pero kahit alam ko na ang lahat ay nagpakamartir parin ako para sa anak naming si Leo.”

Dahil sa kwento ng nanay ni Leo ay natigil ang ginagawa ng mga kaibigan namin, naglalaro kanina si Rico sa phone niya pero ngayon ay nakikinig na rin.

“Pero dumaan pa ang mga taon ay di ko na matiis pa ang ginagawa ng kanyang ama, akala ko noon dahil malaki na naman si Leo noon ay maiintindihan nya kung maghiwalay man kami ng kanyang ama, pero dun ako nagkamali. Lumaki kasi si leo na hindi nya kaming nakikitang nag aaway ng kanyang ama kaya sobra syang nagulat ng sabihin naming maghihiwalay na kami.”

“Ilang beses nya kami kinausap at pinagbati, pero di na niya nabago ang aming pasya. Simula noon ay nagkaroon na siya ng depression, hindi nya matanggap ang nangyari,” nakayukong kwento pa ng ginang.

“Okay lang po ba kayo? Ito po ang tubig,” pag aalok ko pa.

“Salamat hijo,” sabi ito at binigyan naman sya ng tissue ng lalaking katabi.

“Eh, nanay. Paano naman po sya na obsessed sa pag-stalk sa mga babae?” tanong naman ni Jeff.

“Ah, noon kasi ay may nobya sya at matagal na sila ni Melanie, mula highschool ay magkasintahan na sila.
Kahit nung nadepress ang anak ko ay nandun pa rin si Melanie para samahan at mahalin ang aking anak. Kaso dahil sa depression ni Leo noon ay nasangkot sila sa isang car accident. At naging dahilan kung bakit binawian ng buhay si Melanie. Dahil dun ay lalong lumala ang kalagayan ni Leo, dahil sinisisi nya ang sarili dahil sa nangyari.”

Nalungkot naman kaming lahat dahil sa sinabi nito, ang saklap pala talaga ng pinagdaanan ni Leo.

“Na-trauma si Leo ng sobra dahil dun, hindi sya nagsasalita. Laging umiiyak at nagkukulong lang sa kanyang kwarto. kaya naman ay ipinagamot na namin siya, at pagkalipas ng ilang taon ay naging mas maayos ang lagay niya, akala namin ay gumaling na siya hindi pa pala.”

“Bakit po? Anong nangyari?” tanong naman ni Benny

“Nagsimula noong may ipinakilala siyang bagong nobya samin, hindi kami makapaniwala dahil kamukha ito ng namatay nyang nobya. Akala namin noon ay nagkataon lang kaya di na lang namin pinansin pa. Pero nagsunod-sunod pa iyon, kaya naman kinausap na namin sya pero di sya nakinig samin at nagpasyang umalis ng di nagpapaalam,” malungkot na pahayag pa ng ale.

“Ang binibiktima ni Leo ay yung mga kamukha ng dati nyang nobya? Wow ha. Rylan siguro kahawig mo din si Melanie,” sabi pa ni Benny.

Ngayon alam ko na kung bakit parang may pagkakatulad lahat ng litrato ng babaeng nakita ko pader ng kwarto ni Leo noon, pare-parehas silang may itim na buhok at bilugang mga mata.

“Tama sya hijo, hawig ka nga ni Melanie kaya siguro ay nadamay ka sa obsession ni Leo, pasensya na talaga,” paghingi pa nito ng paumanhin.

“O-Okay lang po, tapos na po ang laha—”

Di natapos ang aking sasabihin ng biglang lumabas ang isang police sa silid ni Leo at pinayagan kaming makapasok, pero di sumabay ang mag asawa at sinabing mamaya na daw nila ito kakausapin.

Nang makapasok ay nakita namin siyang nakaupo at nakasandal sa headboard ng kama. Alam nyang nakapasok na kami sa kanyang kwarto, pero nakatungo lang siya na para bang ayaw kaming makita.

“Uyy!!! Pareng Leo, musta ka naman dito?” sigaw pa ni Benny ng makapasok ito sa pinto, dahil sa ginawa ni Benny ay biglang napatingin siya sa amin.

Medyo nangingitim pa rin ang mga pasa noya sa mukha at braso dahil sa mga suntok ni Dylan.

Dinaanan ng tingin niya ang lahat, pero yumuko suya bago magkasalubong ang aming mga mata. Nahihiya pa rin sya sa nangyari.

“Oy wag mo naman kaming isnobin brad,” sabi pa ni Rico, kaya napatunghay ulit ang ulo ni Leo.

“Bakit kayo nandito?” malamig na sabi pa nito samin.

“Aba’t ikaw pa ang mayabang ngayon!? Ikaw na nga ang dinadalaw eh,” inis din na tugon ni Rico.

“Choosy,” bulong namna ni Benny.

“Sino bang may sabi na dalawin nyo ako ha? Sino may sabi na puntahan niyo ako!?” galit na hiyaw naman ni Leo sa aming lahat.

“Ako ang nagyaya sa kanila Leo, gusto ka namin makita at makausap,” sabi ko naman sa kanya, bigla naman siyang natahimik.

“Ano pa ba ang gusto nyong malaman? Wala akong balak na kausapin kayo.”

“Woah! Ikaw pa talaga ang may ganang magsungit, kapal mo pre,” inis na sabi ni Rico, kaya naman pinigilan ito ni Jeff, gusto na kasi nitong sugudin si Leo.

“Nandito ang mga magulang mo Leo, nandun sila sa labas at naghihintay na makausap ka rin.”

Para naman syang binuhusan ng malamig na tubig dahil saking sinabi.

“Naikwento samin ng nanay mo ang nangyari kaya ka nagkaganyan, alam namin na napakahirap ng pinagdaanan mo sa buhay Leo, pero sana naman ay wag mog ipagkait sa iyong sarili ang maging tunay na masaya at malaya sa lungkot at pagsisisi na iyong nadarama.”

“Ano bang alam nyo sa akin para kaawaan nyo ako ha, di ko kailangan ng awa nyo!” sigaw nito sa akin kaya naman ang kaninang nanahimik na si Dylan sa isang tabi ay pumunta sa aking likuran. Bigla namang namutla si Leo ng makita si Dylan.

“Hindi namin alam ang pakiramdam ng mawalan ng buong pamilya at minamahal sa buhay pero sana naman Leo, isipin mo din na marami pang nagmamahal at nag aalala para sayo, buhay pa ang iyong ina, nandito pa kami bilang kaibigan mo, sana wag mo kami itaboy.”

Tumingin sya sakin habang nangingilid ang luha sa kanyang mga mata.

“H-Hindi ka ba galit sa akin Rylan?” nauutal na tanong niya gamit ang mahina at pabulong na boses.

“Sa tingin mo ba ay nandito ako kung galit ako sayo? Kaibigan kita Leo at di magbabago iyon, alam kong pinagsisihan mo ang iyong ginawa at tao lang din naman ako, hindi ako perpekto para hindi ka patawarin.” nakangiti kong sabi sa kanya, na walang bahid ng panghuhusga at kasinungalingan.

Dahil sa sinabi ko ay tumulo at umagos ang luha niya. Napangiti naman sina Jeff, Rico at Benny at nilapitan siya para tapikin sa balikat isa-isa.

“Kamusta kana Leo, eto oh dinalhan kita ng mga dessert ko, di ba gusto mong tikman ito,” nakangiti ko pang sabi sa kanya.

“Haha baka naman Rylan ikaw ang gustong tikman nitong si Leo,” asar pa ni Benny kaya napatawa ng malakas ang lahat.

“Gago talaga kayo!” namumulang sigaw ni Leo.

Si Dylan naman ay napahawak na lang sa bewang ko dahil sa biro ni Benny.

“Haha magpagaling kana kasi pre para makapaglaro na tayo ng basketball ulit, gaganti pa tayo sa pang gugulang ni Rico,” tumatawang sabi pa ni Jeff.

“Haha Oo nga, ang sakit kung mangyapak yan,” tumatawa na rin na sabi ni Leo.

Nakatingin lang naman kami ni Dylan habang nagkakasayahan sila. Nakakamiss yung ganitong tagpo, kung saan ay nagbibiruan lang kami lagi sa court pagkatapos maglaro kala ko ay di na ito mangyayari ulit, buti nalang at kahit papaano ay hindi tuluyang nasira ang aming pagkakaibigan.

Napansin nyang nakatingin ako sa kanya kaya humarap ito sa akin at…

“Rylan, sobra akong humihingi ng tawad sa lahat ng ginawa ko sayo, maraming salamat dahil pinatawad mo ako, pero pagnagkaroon ako nagpagkakataon ay hayaan mo sana na makabawi ako sayo,” seryosong sabi ni Leo sa akin.

“Wala na sa akin iyon Leo, napatawad na kita at di mo na kailangang bumawi pa sakin dahil magpagaling ka lang ng tuluyan ay masaya na ako, bumalik ka sa amin pag okay ka na.”

“Maraming maraming salamat Rylan, sobra akong nagkamali,” maluha-luha niyang sabi.

“Dylan, alam kong di mo pa ako napapatawad dahil sa ginawa ko kay Rylan, pero nangangako ako na hinding hindi ko na iyon mauulit pa.”

“Kung napatawad ka na ni Ry, wala na din sa akin iyon. Napatawad na rin kita, pero di ko nakakalimuta ang lahat at sana tupadin mo ang pangako mo,” madiin na pag kakasabi ni Dylan dito.

Napalunok naman si Leo ng ilang ulit bago tumango, mukhang natakot na talaga siya kay Dylan.

“Sorry din dahil napasobra ang nagawa ko sayo, hindi ko nakontrol ang sarili ko ng mga oras na iyon,” sinserong sabi din ni Dylan.

“Wala na yun, deserve ko naman kasi talaga at saka nakatulong pa nga sa akin, nagising ako sa katotohanan dahil sa suntok mo Dylan,” natatawang sabi pa ni Leo.

“Talaga, nakatulong yun sayo? Pwede pa-bugbug din kami?” sabi ng malukong si Benny.

“Hahaha sali ako, tutulungan din kita Leo,” sabi pa ni Rico.

“Uyy mga gago, gusto ko pang makalabas dito sa ospital.”

“Hahahahah,” tawanan nila.

“Leo, dadalawin ka namin doon minsan ah, magbait ka palagi at inumin lahat ng gamot mo para mabilis kang gumaling,” paalala ko pa sa kanya, ngumiti naman siya pabalik sa akin at tumango.

“Oo naman Rylan, magpapagaling ako agad kaya hintayin mo ako,” aniya, sabay hawak sa aking kamay.

Si Dylan naman ay kumunot ang kilay ay hinila ang aking kamay at mahigpit ring hinawakan.

“Hahaha overprotective talaga si Boss,” ani Rico at Benny saka nag apir pa.

Habang nag kukulitan pa sila ay biglang bumukas ang pinto ng kwarto ni leo, at pumasok ang dalawang batang babae at lalaki.

“Kuya Okay ka na ba?”

“Anong nangyari sayo kuya?”

Sabay na sabi pa ng makukulit na bata. Sumampa pa ito sa kama ni Leo.

“O-Ok na si kuya, wag nyo na akong alalahanin pa ok?” naluluhang sabi pa ni Leo sa mga kapatid.

“Uuwi ka na ba sa bahay kuya?”

“Magkakasama-sama na ba ulit tayo?”

“Hindi pa sa ngayon, pero pag gumaling na si kuya, siguradong uuwi agad sya,” nakangiti, habang nangingilid ang luha sa mga mata si Leo.

Pumasok na rin ang mga magulang ni Leo kaya nagpaalam na kami sa kanila, ngumiti at kumaway pa siya sa amin.

‘Hanggang sa muli Leo.‘

Chapter 29

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“HHAA!”
paghihikab ko pa habang nag iinat, hayss ~ bagong umaga, bagong araw na naman ng buhay ko.

Habang nagluluto ako sa kusina ng aming almusal at baon ni Dylan ay di ko mapigilang maisip at ramdaman na bumalik na sa normal ang buhay ko, kahit ngayon di pa rin ako makapaniwala na masasangkot ako sa isang kidnapping. Sa mga pelikula ko lang kasi na papanuod yung mga ganun.

Napatawad ko na si Leo at tapos na ang lahat, dapat ko nang ibaon sa limot ang lahat.

Pagkatapos kong magluto ay nagpunta na ako sa kwatro ni Dylan para gisingin siya at ipaghanda ng susuotin.

“Dylan!!! Gising na ik— Ahhh!!!”

“Good morning Ry ko,” nakangisi pang sabi niya, pagkatapos akong higitin pahiga sa kanyang kama.

“Bumangon ka na kung gising ka na pala.”

“Agang-aga ay nagsusungit ka na naman Ry ko, “natatawa pa niyang ani, habang naglalakad papasok ng banyo.

Napailing na lang ako habang inaayos ang hinigaan niya, pagkatapos ko ay inihanda ko naman ang damit nyang susuotin para sa araw na ito.

Nang maihanda ko na ang lahat ay nagpasya na akong bumaba para ihayin naman ang almusal naming dalawa.

Pagkatapos kong maghayin ay bumaba na si Dylan para mag almusal, sinabayan ko na ito para mapadali kami di kasi sya pumapayag na di ako sasabay sa kanya, nangungulit pa ito ng sobra.

“Dylan, dinagdagan ko ulit ang baon mo, ibigay mo kay Nico ang para sa kanya ha,” sabi ko pa habang inaabot ang baon niya.

“Eh bakit ba laging meron si Nico?” nakangusong pa niyang reklamo.

“Gusto mo bang agawan ka ni Nico ng pagkain?”

“Ayaw ko,” parang bata pa nyang sagot.

“Ayun naman pala e, kaya ibigay mo na yan para di ka na niya agawan pa.”

Tumango na lang siya, pagkatapos ay naglakad na papunta sa garahe kaya sumunod ako na ako para ipagbukas siya ng gate.

“Ry ko, mag iingat ka lagi dito ha, wag kang pupunta kung saan-saan.”

“Oo naman Dylan, kayna Lily lang ako pupunta mamaya pagtapos ko na ang mga gawain ko.”

“Tatawagan kita lagi, para malaman kong okay lang.”

“Okay po, sasagutin ko lahat ng tawag mo,” nakangiti kong sabi sa kanya.

“Sige, ano gusto mong pasalubong?” nakangiti pa niyang tanong, pagkatapos kong mabuksan ang gate at mailabas na niya ang sasakyan.

“Hmm, ikaw na bahala Dylan.”

“Sige, bye Ry ko.”

“Ba-bye din Dylan, mag iingat sa pagmamaneho ha.”

Sumaludo pa siya sa akin at pinaandar na ang kotse paalis. Habang nakatanaw ako sa sasakyang paalis ay bigla akong nagulat nang…

“Oyy agang-aga sweet niyo ha, kung magpaalamanan ay parang di na magkikita,” nang aasar na saas pa ni Lily.

“Agang-aga din Lily ay nasa kapitbahay ka na,” tugon ko naman habang isinasara ang gate ng garahe.

“Di naman, napansin ko lang kayo.”

“Bakit nga ba nandito ka na naman e, dun pa bahay niyo ah.” pagtataboy ko pa kanya.

“Sabi ko nga cutiee, may sasabihin kasi ako sayo,” nahihiya pa niyang bulong.

“Ano yun?”

“Magbibirthday na kasi ni Gab, pwede bang ikaw na ang kunin ko para gumawa ng cake at iba pang dessert para sa birthday party niya?”

Natulala naman ako sa sinabi nya, ako gagawa ng cake at iba pang dessert para sa isang party? eh!? kaya ko lang dati ginustong gumawa ng mga dessert ay dahil kay Dylan, tapos ngayon pang birthday party na din, aba nga naman.

“Rylan sige na, pleasels pumayag ka na, syempre naman may bayad ang pag arkila ko sayo no,” pangungulit pa niya sa akin.

“Ah kelan ba ang birthday ni Gab? pwede bang magpaalam muna ako kay Dylan?”

“Next week pa naman, Oo naman walang problema. Sana pumayag ang asawa mo haha,” natatawa pang niyang saad kaya napakunot ang noo ko, nang aasar nanaman ang babaeng ito.

“Sige mang asar ka pa, di ako lalo papayag,” pananakot ko pa sa kanya.

“Haha joke lang ikaw talaga.”

‘Ang kulit talaga ng babaeng ito.’ Isip-isip ko pa habang naglalakad kami patungo sa may gate ng bahay ni Dylan.

“Sige Lily, papasok na ako ha marami pa akong gagawin,” pagpapaalam ko sa kanya.

“Sige lang, ako din ay mag aayos ng bahay namin.”

“Hmm? bakit may bisita ka?” takang tanong ko sa kanya.

“Oo meron, punta ka samin mamaya ha, ipapakilala ko din sayo,” masaya pang niyang sabi habang tumatakbo pa balik sa kanila.

▼△▼△▼△▼△

“Okay na po ako nay, nakausap ko na po si Leo at ang pamilya niya nung nagpunta kami sa ospital kahapon.”

“Ganun ba, nakung bata ka, magi-ingat ka lagi diyan, wala kami ng tatay mo riyan para saklolohan ka,” bakas sa boses ni nanay ang pag aalala.

“Alam ko po iyon nay, pero di ko naman po pinababayaan ang sarili ko at higit pa doon ay narito naman po si Dylan, iniligtas at prinotektahan niya po ako,” napapangiti ko pang sabi. Mabuti na lang at di ako nakikita ni nanay, kung hindi ay siguradong napansin na niya ang pamumula ng pisngi ko.

Nandito nga pala ako sa kwarto ni Dylan para ayusin ang mga gamit niya. Bigla ko namang naisip na tawagan si nanay, ang huli kasi naming pag uusap ay nung gabing nasa police station ako syempre kailangan kong ipaalam sa kanila ang mga nangyayari sa akin. Nung una ay alalang-alala sila ni tatay sakin, pero nasabi ko naman sa kanila na okay na ako at tapos na ang lahat, pero parang di ata sila maka move on sa nangyari.

Heto at ganun parin ang pag aalala nila.

“Naku malaki talaga ang pasasalamat namin ng iyong ama dyan sa boss mo, napakabait at buti niya, sana pag nagkaroon ng pagkakataon ay makilala namin siya para makapagpasalamat kami ng personal.”

“Nay, nasabi ko na po kay Dylan ang pasasalamat niyo noon kahit ako naman po ay sobra ang pasasalamat sa kanya. Sana nga po nay, gusto ko po din syang ipakilala sa kambal siguradong magkakasundo sila,” natatawa ko pang saad kay nanay, habang nakaipit sa aking balikat ang cellphone dahil nagtutupi ako ng mga damit ni Dylan.

Iniisip ko pa lang ay para ngang napakagandang ideya nun, pero hindi pa sa ngayon dahil sobra ko na nga naabala si Dylan sa lahat ng mga nangyari, ilang beses na rin syang nag leave sa trabaho para lang sakin.

“Oo nga anak, nasa school pa sa ngayon ang mga kapatid mo , kaya di mo sila makakausap.”

“Okay lang po nay, tatawag na lang po ulit ako mamaya,” sabi ko naman at nagpaalam na dahil ipagpapatuloy ko pa ang pag aayos ng mga gamit ni Dylan.

Mabilis na dumaan ang oras, natapos na ako sa pag aayos at paglilinis ng buong bahay at iba pang dapat gawin. Nakapag tanghalian na rin ako, si Dylan naman ay maya’t maya tumatawag tulad ng pangako niya.

Alas tres na ng hapon at naisipan ko nang pumunta kayna Lily, bigla ko kasing naalala na may ipapakilala daw siya sakin. Ilang beses pa siyang nagchat na wag ko daw kakalimutan na pumunta sa kanila.

Pagkatapos kong isara ang bahay ay nagsimula na akong maglakad papunta sa bahay nila, pagtapat ko sa kanilang gate ay may nakaparada ditong hindi pamilyar na sasakyan.

‘Mukhang nandito na ang bisita nya ah, bigla tuloy akong nahiya, bakit ba kasing kailangan pang ipakilala sakin.’ napapailing na tanong ko pa sa aking sarili.

Nang makahanap na ako ng lakas ng loob ay nag-doorbell na ako. Mabilis namang bumukas ang pinto at inilabas nito ang nakangiting si Lily at halatang excited.

“Cutiee!!! buti nandito ka na.”

“Oo nga ih, pasensya na ngayon lang ako,” napapakamot ko pa sa batok na sabi ko.

“Wala yun, halika na,” aniya, sabay higit sa aking braso papasok sa bahay nila.
Nang makapasok kami ay nakasalubong namin si aling Mimi.

“Magandang hapon po aling Mimi,” masayang bati ko rito, nakikita ko talaga si nanay sa kanya kaya malapit ako dito.

“Oh Rylan, magandang hapon din, sige na hijo maupo ka muna sa sala,” nakangiting sagot naman ng Ginang sa akin.

Tumango na lang ako bilang pagsang ayon. Pagbaling ng aking ulo ay napansin kong wala na sa aking tabi si Lily , ewan ko kung saan na siya nagpunta. Naglakad na lang ako patungo sa sala.

Nang makarating ako roon ay may napansin ako na lalaking tahimik na nakaupo sa sofa. Siya na ata ang bisita nila, bata pa din ito mga kasing tanda lang siguro ni Dylan, gwapo din at may ipagmamalaki din ang katawan. Tumingin at ngumiti lang siya sa akin nang makitang dumating ako. Naiilang pero sinagot ko na din siya ng isang ngiti at umupo na sa sofa na medyo malayo sa kanya.

Dumating si Lily na may dalang tray na may lamang juice at brownies, mukhang nagustuhan talaga niya ang recipe na tinuro ko sa kanya dahil nagawa niya itong ihayin sa kanyang bisita.

“Cutie! Brandon, ito mag meryenda muna kayo,” masaya pa niyang sabi paglapag ng tray na dala sa center table ng sala.

“Salamat Lily.”

“Thanks, it’s look delicious.” sabi pa ng lalaki.

Umupo naman si lily sa tabi nito habang nakangiti na abot na ata sa tenga nya.

“Cutie, gusto ko nga pala ipakilala sayo ang boyfriend ko, si Brandon,” ngiting ngiting sabi pa ni Lily, sabay yakap sa braso ng lalaking katabi

Napataas naman ang kilay ko, Ah nobyo pala niya , pero bakit kailangan ipakilala pa sa akin?

“Ah, masaya akong makilala ka Brandon,” sabi ko pa ng nakangiti sabay lahad ng kamay sa harap noya.

“Brandon, sya naman si Rylan best friend ko at kapit bahay din,” pagpapakilala pa ni Lily sa akin.

“Nice finally meeting you Rylan,” sabi nito, sabay hawak sa aking kamay na nakalahad sa harap niya.

“Finally?” tanong ko pa.

“Ah lagi kasi kitang naikukwento kay Brandon kaya masaya lang syang makilala ka,” ani Lily.

“Yeah, okay ka na ba ngayon?” tanong pa nito. Tumaas naman ang kilay ko dahil sa tanong niya at tiningnan si Lily.

“Hehe nakwento ko din kasi sa kanya ang nangyaring kidnapping sayo,” sabi pa ng bruha, habang pilit na tumatawa. Napailing na lang ako.

‘Si Lily talaga, kelangan pa ba nyang ikwento iyon,’ bigla naman akong napahiya.

“O-Oo naman, maayos na ako.”

“Good to hear that, naikwento din sakin ni Lily na magaling ka daw gumawa ng mga dessert, lagi ka nyang ipinagmamalaki sa akin,” natatawa nitong sabi.

“Naku hindi naman masyado, medyo nakahiligan ko lang talaga gumawa ng mga panghimagas,” napapakamot sa batok na sagot ko naman.

“Ano ka ba cutie, pahumble ka pa ay ang galing mo naman talagang magbake, Oo nga pala Brandon siya ang kinuha ko para gumawa ng cake ni Gab para sa birthday party.”

“Really? Sure akong worth it yun.” nakangiti pa nitong sabi kay Lily, lalo tuloy akong napressure ay di pa nga ako nakakapagpaalam kay Dylan.

“Cutie, nakapag sabi ka na ba kay Dylan?” tanong pa nya.

“Hindi pa nga, nakalimutan kong banggitin sa kanya kanina nung tumawag siya.”

“Okay lang yan, basta mamaya ha, pagnatanong mo na siya ay tawagan mo agad ako,” sabi pa niya kaya napatango na lang ako.

Marami pa kaming napag usapan. Nalaman ko na matagal na pala sila ni Lily na magkarelasyon, mahigit dalawang taon na rin pala, nagkakilala sila sa isang seminar na parehas nilang dinaluhan noon.

Nang sabihin ni Lily kay brandon na wo-work from home na lang siya ay masayang sinuportahan pa nito ang kanyang desisyon. Naikwento din ni Lily sa akin na nagtatrabaho si Bradon sa isang advertising conpany sa ngayon at magaling daw talaga ito sa napiling trabaho.

Masaya at nawala ang aking pagka ilang, habang nagkukwentuhan kami, nakakatuwa kasing pagmasdan sina Lily at Brandon.

Sa totoo lang ay bagay na bagay sila kahit magkaiba ang ugali nila. Si lily ay maingay at madaldal habang ang nobyo naman niya ay di pala imik at talagang mapapansin mo ang pagiging propesyonal lalo na sa pananalita nito.

Nalaman ko din na laging pupunta si Brandon dito sa bahay nina lily dahil tutulungan niya itong mag ayos ng mga gagamitin para sa birthday party ni Gab. Napagkasunduan na nila na maghire na lang ng catering para sa mga pagkain, pero ipinagpipilitan talaga ni Lily na ako ang gagawa ng cake at iba pang dessert. Kaya hindi na lang ako umimik kasi wala naman sa akin ang desisyon, na kay Dylan pa rin iyon.

Dahil sa saya ng aming kwentuhan ay di ko na namalayan ang oras, pagtinigin ko sa orasan ng cellphone ko ay mag aalas sinco na ng hapon. Kaya naman nagpaalam na ako sa kanila.

“Hapon na rin pala pasensya na, pero kailangan ko ng umuwi, magluluto pa ako.”

“It’s okay, I’m sure were going to meet each other again,” sabi pa ni Brandon.

“Sige cutie, baka nandyan na ang asawa mo,” nakangisi pang sabi ni Lily, tiningnan ko na lang sita ng masama at kumaway na habang palabas ng bahay.

Habang palabas ako ng bahay ay narinig ko pa ang malakas na tawa niya. ‘Baliw na talaga ang babaeng iyon.’

Ilang sandali pa nag aking paglalakad ay nakarating na ko sa bahay, buti at wala pa si Dylan dahil hindi pa ako nakakapagluto ng hapunan.

Nagmadali na ako akong pumasok at dumeretso sa kusina para maghanda ng hapunan, nagpasya na lang ako na magluto ng sinigang na baboy at kanin.

Habang hinahalo ko ito ay naisip ko na kung sakali man na payagan ako ni Dylan sa pinapakiusap ni Lily eh hindi pa naman ako marunog magdesign ng birthday cake. Hayss pero sayang din yung raket, dagdag income din yun.

Sabi pa ni Lily ay babayaran din niya ako sa serbisyo ko.

Dahil sa lalim ng iniisip ko ay ko namalayan na dumating na pala si Dylan kaya nagulat ako sa boses niya na nanggaling sa sala.

“Ry ko, I’m home!”

“Welcome home, Dylan!” masaya kong tugon sa pagbati niya. Sinagot niya ako ng isang ngiti na nagpakabog sa aking dibdib.

Para kaming isang tunay na pamilya kapag ganito, ako yung asawa niya na laging naghihintay sa pag uwi niya. Anak na lang ang kulang sa min, haysss !!!! ano ba ang iniisip ko, para namang gusto nya ako bilang bahagi ng kanyang pamilyang bubuohin. Napabuntong hiniga na lang ako, nag-iilusyon na naman kasi ako.

“Ry ko, may problema ba?” nag aalala niyang tanong sa akin ng makalapit siya.

“Ah wala naman Dylan, sige na magbihis ka na, paluto na ang hapunan,” nakangiti ko pang sagot.

Tumango lang siya at naglakad na paakyat sa kwarto. Ako naman ay bumalik na sa kusina para ituloy ang pagluluto, iniisip ko na rin kung paano ako magpapaalam sa kanya.

Habang naghahayin ako ng pagkain namin ay nagkaroon ako ng lakas ng loob na pagpaalam na sa kanya.

“Ah Dylan, may ipagpapaalam lang sana ako.”

“Ano yon, Ry ko?” aniya, habang nilalagyan ang plato ko, ako naman ay umupo na sa kanyang tapat.

“Next week na kasi ay birthday na ni Gab, may ipinakiusap sakin si Lily.”

“Pakiusap? Ano daw yun?” parang nabuhay ang interes nya dahil sa sinabi ko.

“Kung pwede daw ay ako na lang ang gumawa ng birthday cake at iba pang dessert sa birthday party ni Gab, pwede ba?” nakayuko kong tanong sa kanya.

“Ry ko,” malambing nyang tawag sa pangalan ko kaya napatingin ako sa kanya.

“Syempre naman papayagan kita, Oo nga at nagtatrabaho ka sa akin pero wala naman akong karapatang pigilan ka, bukod pa dun ay susuportahan pa kita,” nakangiti naman nyang sabi sakin kaya sumilay ang malapad na ngisi sa aking labi.

‘Jusko, salamat po sa maunawain at mabait kong boss.’ sigaw ko pa sa aking sarili.

“Maraming maraming salamat Dylan,” maluha-luha ko namang sabi sa kanya, napakabait talaga ng boss ko.

“Haha walang problema Ry ko, basta kung kelangan mo ng tulong ay tawagan mo lang ako.”

“Naku Dylan, okay na okay lang ako, ayaw na kitang istorbuhin pa.”

“Seryoso ako Ry ha, kahit taga lagay lang sa oven ang trabaho ko, tutulungan kita,” natatawa niyang saad. Napatawa na rin ako dahil sa kakulitan nya.

“Wag na Dylan, tutulungan naman ako ni Lily at ni aling Mimi, pati pala si Brandon.”

“Brandon?” tanong pa niya matapos mawala ang ngiti sa kanyang labi at mapalitan ng pagkunot ng kilay ang kanyang ekspresyon.

“Ah Oo, nobyo siya ni Lily. Ipinakilala niya sa akin kanina.”

“Ibigsabihin makakasama mo lagi yung lalaking yan?” bakas ang inis sa kanyang boses.

“Syempre hindi, dito naman ako magbe-bake, hindi sa bahay nina Lily,” sagot ko naman, medyo na wala ang kunot sa noo niya nang marinig iyon.

“Hmm buti naman,” pagsang ayon pa niya at ipinagpatuloy na muli ang pagkain.

Medyo nagbago ang mood niya, pero alam kong mamaya ay babalik din naman ang kakulitan niya.

Pagkatapos naming kumain ay nagtungo si Dylan sa kanyang opisina dito sa bahay para ipagpatuloy ang ilang trabaho. Nang maayos ko na ang lahat ay nagpaalam na ako sa kanyang magpapahinga na ako, nakangiti naman siya ng payagan niya ako. Kaya tumuloy na ako sa aking kwarto.

Pabagsak akong humiga sa aking higaan, pero bago pumikit ang mga mata ko ay na-aalala ko pang tawagan si Lily at ipaalam sa kanya na pumayag na si Dylan.

▼△▼△▼△▼△

3RD PERSON POV

NANG
umagang iyon pagkatapos ng lahat ng gawain ni Rylan nagpunta na siya kayna Lily para maagang mapag usapan ang ilang bagay para sa kanyang trabaho.

“Lily ano bang mga dessert ang gusto mong gawin ko?”

“Ah syempre ang paborito ni Gab na Choco graham cake, ice cream at different kind of salads like fruit salad o kaya ay buko pandan,” sagot naman ni lily sa kanya.

“Sige,” Ani Rylan, habang isinusulat lahat ng sinabi ng kaibigan.

“Babe, may idadagdag ka pa ba?” tanong ni Lily sa nobyo nito.

“I think thats enough,” maikling sagot naman nito.

“Okayyy, Cutie dito ka ba sa bahay gagawa ng mga dessert mo?”

“Ah hindi, sa bahay na lang daw sabi ni Dylan,” saad ni Rylan, sinabi na lang niya para di na sya kulitin pa nito.

“Ganun ba paano kita matutulungan? napaka possessive talaga ng asawa mo, para namang laging aagawin ka namin,” nakangisi, pero may halong inis na sabi nito.

“Tumigil ka nga Lily, buti nga at pumayag,” pagsasayaw pa niya dito.

“Hayss, okay pero yung ingredient ay kami na ang bibili, dalhin na lang namin sa inyo ha.”

“Sige, salamat Lily.”

Napabuntong hiniga na lang si Rylan.
‘Si lily talaga kung ano ano ang sinasabi, baka kung ano pang isipin ni Brandon, alam ko kahit hindi nagsasalita ito ay nasa isip nya na bakla ako at lalaki ang asawa ko.’ Hindi niya mapigilang isipin.

‘Hayss daldal talaga ng babaeng yun.‘

Chapter 30

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Dylan, dederetso na ba tayo sa supermarket?” tanong ko kay Dylan nang makalabas kami sa simbahan.

Linggo ngayon at ilang araw na rin ang nakalipas nang mapag usapan namin ni Lily ang tungkol sa pagtulong ko para sa birthday ni Gab. Nadala na rin nila ni brandon ang mga sangkap nung isang araw.

Ang iniisip ko na lang ay kung anong design ang gagawin ko para sa cake ni Gab. Hayss, Hindi ko mapigilang mapabuntong hininga dahil wala pa akong maisip kahit ano.

Tatlong araw na lang at kaarawan na ni Gab kaya kailangan ko ng simulan ang paggagawa ng mga dessert na ihahanda sa birthday party niya, may freezer naman si Dylan sa bahay kaya doon ko na lang sila ilalagay para pagdating ng kaarawan ni Gab ay ready na ang mga ito. Ang huli ko lang na gagawin ay ang cake.

Napailing naman ako habang napapabuntong hininga nang maalala ang nangyari nang araw na dalhin ni Brandon at Lily ang mga sangkap sa bahay, hapon noon ng may nag doorbell.

PAGSILIP
ko sa labas ng gate ay nakita kong nasa labas ng bahay sina Brandon at Lily dala ang mga sangkap.

“Oh kayo pala, salamat kahit nakakahiya, kayo na ang namili at inihatid niyo pa talaga dito,” nahihiya kong sabi sa kanila.

“Wala yun, Cutie, maraming salamat talaga at pumayag ka na tumulong para sa birthday ni Gab, ako dapat ang mahiya pinilit kasi kita.”

“Naku wala yun Lily, salamat talaga sa paghahatid ng mga ito,” sabi ko naman at inabot na sa akin ni Brandon ang mga pinamili nila.

“You want some help? Marami ito,” tanong pa niya, sabay turo sa mga eco ba na nasa lapag.

“Okay lang Brandon kaya ko na,” sagot ko pa, bawal magpapasok ng ibang tao sa loob ng bahay remember.

“Your house is big and so elegant, it’s gorgeous,” nakangiti pa niyang kumento, pero hindi siya sa bahay nakatingin kung hindi sakin.

‘Syempre alangan namang sa pader sya humarap diba.’ Sarkastikong saad ng aking utak.

“Ah Oo salamat pero hindi akin ang bahay sa bo---”

Napatigil naman ako dahil sa malakas na tawa ni Lily.

“Hahaha babe, syempre hindi lang kanya ang bahay sa kanilang mag asawa,” natatawa pang sabi ni Lily sabay ngisi sakin.

Tumango naman si Brandon at ngumiti pa, tiningnan ko naman si lily ng masama dahil medyo hindi ko na nagugustuhan ang mga biro niya. Ayaw ko naman na may marinig si Dylan na ipinagkakalat ko na asawa ko siya, mahirap na, halos lahat pa naman ng mga di pagkakaintindihan ay nagsisimula lang sa mga biruan.

Kaya kailangan kong linawin ang lahat, Pinanglakihan ko muna si Lily ng mata para di na makialam pa nagkibit balikat lang naman ito.

“Ah brandon, ang bahay ay s—”

“Ry ko? Hm, may bisita pala tayo, bakit di mo papasukin?”

Naku naman, gusto kong isampal ang kamay ko sa aking mukha, nandito nga pala si Dylan, maaga syang umuwi galing sa trabaho.

“Ah ha-ha, si Lily lang ito inihatid lang nila ang mga sangkap Dylan,” sagot ko na lang para di na humaba ang usapan.

Pero di ko aasahan na magsasalita si Brandon.

“Oh hey there, ikaw ba ang asawa ni Rylan, nice meeting you pre,” masayang bati ni Brandon nang makita na lumabas si Dylan ng bahay.

Naka sando at short lang si Dylan, buti na lang at nakaisip pa niya na mag sando, kasi pag nasa bahay lang kami ay pagala-gala iyan na walang suot na pang itaas.

Dahil sa sinabi ni Brandon ay parang tinakasan ako ng lahat ng dugo sa aking katawan, at nang tingnan ko si Lily ay bigla rin siyang namutla. Malakas ang loob niyang magbiro dahil alam nyang sa ganitong oras ay wala pa si Dylan, pero di niya inaasahan na maagang nakauwi si Dylan ngayon.

Na-estatwa ako dahil sa gulat. Hindi ko  mai-galaw ang aking buong katawan sapagkat hindi ko alam kung anong gagawin sa sitwasyong ito. Bigla kong nahiling na sana ay bumukas na lang ang lupa at kainin na ako dahil sa hiya na nararamdaman ko ngayon.

Ang sumunod na nangyari ang isang bagay na hindi ko inaasahan na mangyayari at pumigil sa aking kagustuhang mamatay sa kahihiyang kinalalagyan ko ngayon.

“Ha—” habang nakatayo ay bigla namang may humapit sa aking bewang kaya napa-sigaw ako ng bahagya sa gulat.

“Yes, I’m Dylan husband of Ry, Nice meeting you too,” magalang na sagot naman ni Dylan na may kasama pang pagmamalaki at isang pisil sa aking bewang.

Hindi kayang ilarawan ng salitang gulat aking nararamdaman dahil sa sinabi niya. Si Lily ay ganun din ang naging reaksyon, pero mas mabilis itong nakabawi dahil nagawa pa niya akong bigyan ng nakakalokong ngiti.

“Why don’t you come inside para makapagkwentuhan pa tayo,” pag aaya pa ni Dylan sa dalawa.

“Hindi na Dylan, baka sa susunod na lang may pupuntahan pa kasi kami ni Brandon,” sagot naman ni Lily, bago tumingin at patagong kumindat sa akin.

“She’s right, sa birthday party naman ay magkikita pa tayo hindi ba?” ani Brandon.

“Oo nga pala, wag nyong kakalimutang pumunta ha magtatampo si Gab, sige una na kami,” pagpapaalam pa ni Lily.

‘Pahamak na lily na yan, ngayon paano ko haharapin si Dylan?’ napapa-buntong hininga kong saad sa aking isipan.

▼△▼△▼△▼△

PRESENT TIME

NAPABUNTONG
hininga na lang ulit ako nang maalala ang pangyayaring iyon, pag alis na pag alis nina Lily ay tinulungan akong magdala ni Dylan ng mga sangkap hanggang sa kusina. Ayaw ko sana syang kausapin dahil talagang nahihiya ako, pero kailangan kong humingi ng tawad.

Nilakasan ko ang loob ko at nag-sorry kay Dylan. Sinabi ko rin na nagbibiro lang si Lily nang sabihin nito kay Brandon na asawa ang kasama ko sa bahay kaya naman siya ang napagkamalan nitong asawa na tinutukoy ni Lily.

Nagulat na lang ako sa naging sagot niya, “Haha lagi na lang tayong napagkakamalang mag asawa, magpakasal na kaya tayo Ry ko,” nakangisi pa niyang sabi.

Alam kong nagpapatawa lang siya, pero iba ang dating nun para sa puso ko. ‘Heart, nagbibiro lang sya,’ pakiusap ko pa sa puso ko na gusto na atang maniwala sa sinasabi ni Dylan.

Pagkasabi niya noon ay tumatawa na pa siyang bumalik sa sala para manuod ng TV. Pagkatapos ng tagpong iyon ay di na namin ulit binuksan pa ang usapan tungkol doon. Naisip ko na kaya lang sumang ayon si Dylan sa sinabi ni Brandon ay para di ako mapahiya sa harap nito. Napaka maalalahanin talaga si Dylan. Pero di ba nya naisip na baka masira ang pangalan niya sa ibang tao kung marinig nila na may kinakasamang lalaki siya.

Nagising na lang ako sa pag iisip nang biglang may magsalita sa aking tabi.

“Oo sana, bakit may gusto ka bang puntahan pang ibang lugar?”

“Ha? Ah, wala naman,” sagot ko na lang sa kanya at pumasok na ako sa kotse.

“Mag grocery na lang muna tayo tapos kumain tayo sa labas bago umuwi,” nakangiti pa niyang sabi alok sa akin.
Tumango ako bilang sagot sa kanya.

Habang nag-gogrocery kami ay hindi maiwasan na mapunta ako sa iba’t ibang sulok ng supermarket para maghanap ng mga kailangan sa bahay.

“Dylan pwede ba akong kumuh—” napatigil ako sa pagsasalita nang mapansing wala na siya sa aking likuran

‘Nasaan na kaya siya?’ isip isip ko pa. Napakamot na lang ako ng ulo at nagkibit ng balikat, siguro ay nandyan lang siya sa paligid.

Ipinagpatuloy ko na ang pamimili ko pero walang Dylan na bumalik sa aking tabi kaya medyo nakaramdam ako ng pag aalala. Karaniwan ko na naman sya na naiiwan pag namimili kami, pero pag napansin niya na nawala ako ay hinahanap niya ako agad. Pero ngayon ay hindi, kaya nakakapagtaka talaga.

Habang tulak-tulak ko ang cart na may lamang mga pinamili ay nabigla ako sa aking nakita nang makaliko ako.

Si Dylan ay may kausap na babae, maganda ito at talagang sexy, habang nakatingin ako sa kanila ay di ko maiwasang hindi maasiwa sa nakikita ko. Kung makalapit kasi yung babae ay parang ahas na pumupulupot sa katawan ni Dylan, halatang nagpapkyut pa ito at sinamahan pa ng paghaplos sa braso at dibdib nito.

Habang tinitingnan ko sila ay may kung anong inis akong naramdaman. Ang lakas ng loob ng babaeng yun para makipaglandian sa pampubliko pa talagang lugar, hindi na nahiya at ito naman si Dylan ay hindi manlang magawang itaboy ang babaeng yon.

Ito si Dylan ang lakas ng loob na laging sabihin sa ibang tao na mag asawa kami. Bakit ba hindi ko din iyon gawin?

Hindi naman pwedeng siya lang lagi. Kaya naman taas noo akong naglakad papunta sa kinalalagyan nila, iniwan ko muna ang cart sa isang tabi.

“Dylan~ sige na, may alam akong malapit na bar dito, bakit di ka muna sumama sa akin?” malanding sabi pa ng babae sa gago kong boss.

“Ah pasensya na Mae, pero may kasama kasi ako ngayon kailangan ko na syang puntahan.”

Napangiti naman ako ng marinig ko ang pagtanggi ni Dylan sa babae.

Magpupumilit pa sana ang babae nang magulat ito dahil bigla kong hinampas ang kamay niyang nakapulupot sa braso ni Dylan.

“Ouch, sino ka ba?” galit na hiyaw nito, habang hinahaplos ang mahapding kamay.

“Hindi mo ba narinig ang sabi ng MAHAL kong ASAWA? Ayaw nyang sumama sayo di ba, kaya wag mong ipagpilitan ang sarili mo.”

Mas makatotohanan ay yumakap pa ako sa katawan ni Dylan at isinandal ang ulo ko sa dibdib niya habang masamang tinitingnan ang babaeng malandi.

Si Dylan naman ay nagulat saking ginawa at natulala na ata. Pero maya-maya ay naramdaman ko na yumakap na rin ang isa nyang braso sa aking bewang.

“Nagpapatawa ka ba?” mayabang na sabi pa ng babae sa akin.

“Hindi ako nagpapatawa dahil hindi ako clown, hindi katulad mo, hiyang hiya naman ako sa make-up mo.” Naitaas ko pa ang kilay ko habang binibigkas ang pahayag na iyon.

“Dylan! Sino ba ang baklang hampas lupang na yan ha?” inis na inis na tanong niya sa aking boss.

“Watch your mouth woman, hindi ko nagugustuhan ang mga sinasabi mo,” seryoso at matalim na sabi ni Dylan sa babae kaya naman namutla ito sa takot.

Kahit ako ay nagulat rin dahil hindi ako sanay na naririnig siya na nagsasalita ng ganito, mukhang nagalit talaga siya sa panglalait ng babae sa akin.

“Yang hampas lupang sinasabi mo ay ASAWA ko, so please shut the fvck up,” ani Dylan sa babae at binigyan pa ito ng isang nakakatakot na tungin bago ako hinigit paalis.

‘Patay na talaga, nagalit na ata si Dylan,’
napapangiwi kong saad sa aking sarili.
Dapat kasi di na ako nakialam pa, wala naman kasi akong karapatan. Gusto ko na lang na mapaluha habang mabilis na nilisan namin ang lugar na iyon.

“Dylan, sorry na talaga, pasensya na sa pakikialam ko,” pabulong kong sabi sa kanya kaya tumigil sya sa pagkaladkad sa akin.

Kitang kong huminga muna siya ng malalim para mapakalma ang sarili at bago humarap sa akin.

“Wag kang humingi ng tawad Ry ko, okay lang ang lahat mamaya na lang natin yan pag usapan. Bayaran muna natin ang mga pinamili mo,” nakangiti na ulit niyang saad sa akin at napansin ko din ang kakaibang kislap ng kanyang mga mata.

Ang kamay nyang mahigpit na nakahawak sa aking pulsuhan kanina ay bumaba para humawak sa aking kamay. Kahit alam kong may nakakakita sa amin ay hindi ko nagawang tanggalin ang kanyang kamay na mahigpit na nakahawak sa akin.

Bumalik kami kung saan ko iniwan ang cart at binayaran na ito sa counter, katulad nang nakasanayan ay ibinibigay niya ang kanyang wallet sa a greatkin pag may babayaran na.

Umalis kami ng lugar na iyon na hindi na ulit nakita ang pagmumukha ng babaeng iyon.

“Nagugutom na ako Ry ko, kain muna tayo.”

“Sige ba.”

Nagtungo kami sa isang fastfood para kumain bago umuwi. Ako’y nasa mesa habang si Dylan naman ay nakapila sa counter para umorder, ilang minuto pa ay bumalik na ito na may dalang isang katerbang pagkain, para laging may fiestahan sa table namin.

“Ry ko, kain na!” masaya pa niyang pag aalok sa akin.

Tumango naman ako at para sinamulan na ang pagkain at siya naman ay abalang-abala sa pag aayos ng kakainin ko, inilagay niya sa tapat ko ang spaghetti na nahalo na nyia. Binuksan na rin niya ang isang bucket na chicken at gravy at inaayos ang fries sa tabi nito, binuksan na rin niya ang burger ko para lagyan ng ketchup.

Inilagay din niya sa aking tapat ang sundae at coke float at ang nakakahanga pa ay mabilis nyang ginawa ang lahat ng iyon.

“Woah, Dylan pwede ka ng mag service crew,” natatawa ko pang sabi sa kanya.

Nginitian lang niya ako na para bang tinatanggap bilang isang complement ang sinabi kong pang aasar sa kanya.

Napataas naman ang kilay ko nang mas lumapad ang kanyang ngito bago itinuro ang pagkain niya. Habang inaayos ko ang pag kain niya ay sinimulan ko na rin ng aking paghingi ng tawad.

“Dylan, pasensya na sa kapangahasan ko,” nakayuko kong sabi habang naglalagay ng chicken at rice sa plato niya.

“Ry ko, di ba sabi ko sayo kanina ay wala lang yun, bukod pa doon ay tinulungan mo pa nga ako kanina ko pa kasing gustong layuan ang babaeng yun kaso ayaw papigil.”

“Sino ba yun?”

“Ah nakilala ko lang yun sa isang bar ng minsang isama ako ng business partner ko.”

“Hmm,” yun na lang ang naisagot ko sa kanya.

“Bakit parang di naniniwala ang mahal kong ASAWA?” May lambing pero nakangisi siya habang ipinagdidiinan ang salitang asawa.

Pinamulahan naman ako ng mukha nang ulitin pa niya ang pagtawag ko sa kanya kanina. ‘Oh lupa kainin mo na ako!!!’

“Haha namumula ka na Ry ko, nagselos ba ang asawa ko? Sorry na po di na ako lalapit sa kahit sinong babae,” aniya, na kaya lalong ikinapula ng aking mukha.

“Tigilan mo na nga ako Dylan,” painis na saad, pero gusto ko lang naman pagtakpan ang aking nararamdamang kahihiyan. Lalo lang naman siyang napatawa kahit sinusungitan ko na siya.

Pagkatapos naming kumain ay nagpasyang na kaming umuwi. Hanggang sa byahe ay hindi pa rin nawawala ang pilyong ngisi na nasa labi niya. Naiinis ako, pero hindi mawala sa aking isipan ang katotohanan na dapat galit siya sa aking ginawa, pero heto siya ngayon enjoy na enjoy pa sa pang aasar sa akin.

Nakaisip naman ako ng paraan para makaganti sa kanya. Inilagay ko ang isang kamay ko sa kanyang hita at sinabing…

“Maganda ata ang mood ng MAHAL kong ASAWA ah,” malambing na bulong ko pa sa kanya habang marahang pinipisil ang kanyang hita .

Dahil sa pagkagulat ay napa yapak pa siya sa preno ng sasakyan kaya naman biglaan ang naging pagtigil ng kotseng aming sinasakyan. Tiningnan niya ako na parang di siya makapaniwala sa aking ginawa.

Hindi ko napigilan ang aking sarili na matawa sa kanyang mukha na bakas ang gulat, pero halata pa rin ang namumula ng kanyang pisngi.

‘Payback time, mahal kong ASAWA!’

Chapter 31

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Ry ko, delikado yung ginawa mo kanina ah, wag mo ng uulitin yun,” pangaral pa ni Dylan nang makapasok kami sa bahay.

Dahil sa bigla nyang pagpreno kanina ay muntikan na kaming mabangga. Mukhang hindi talaga niya nagustuhan ang naging biro ko.

‘Pero bakit siya ang lakas mang asar? nainis na rin naman siya kaya sagadin na ko na di ba?’

“Bakit? Masama bang tawagin kitang Mahal kong Asawa?” nakangisi at malambing ko pang sabi sa kanya. Nakita kong namula na naman ang pisngi niya. ‘Kyut talaga.’

Pero, hindi ko inaasahan ang sunod niyang gagawin, jusko na asar na ata talaga siya.

Bigla kasing kumunot ang kanyang noo at masamang tumingin sa akin habang naglalakad palapit sa aking kinalalagyan. Napalunok naman ako nang sunod-sunod dahil sa takot. Hindi ko na din napansin na dahil sa pag-usad ko patalikod ay napasandal na ako sa pader.

“He-he Dylan nagbibir—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng bigla nyang iharang ang dalawang kamay sa aking gilid para ikulong ako sa pamamagitan ng katawan niya at mga braso.

Lalo akong kinabahan ng ilapit niya nang sobra ang kanyang mukha sa akin, wala akong nakikitang kahit anong emosyon sa kanyang mga mata kaya lalo akong natakot at napapikit na lang.

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang hininga niya sa may tenga ko at…

“Pag di ka pa tumigil Ry ko, aasawahin talaga kita,” turan niya, na puno ng pagbabanta habang marahang kinagat pa ang tenga ko na nagdala ng matinding kilabot sa aking buong katawan.

Naramdaman ko din ang pagbaba niya sa aking may leeg at balikat, kung saan doon ay ginawaran rin niya ng mumunting halik ang parteng iyon.

“D-Dylan sorry na nagbibiro l-lang ako.” nanginginig ko pang saad, habang inilalayo ang kanyang mukha sa aking leeg.

“Hindi ko pa tinatanggap ang sorry mo Ry ko. Biruin mo na ako sa ibang lugar wag lang pagnagmamaneho, napakadelikado talaga noon,” bulong niya habang nakasiksik pa rin ang mukha sa aking leeg at patuloy pa rin na inaamoy ang parteng iyon.

Ramdam ko rin na ang kamay na nasa pader kanina ay nakayakap na sa aking bewang. Napabuntong hininga naman ako, mukhang hindi talaga tama ang ginawa ko kanina.

“Sorry na talaga Dylan, hindi ko na uulitan pa,” sinsero kong paghingi ng tawad sa kanya. Inilagay ko din ang kamay ko sa kanyan likudan para marahang haplosin iyon. Naramdaman ko naman na mas humigpit ang yakap niya sa aking bewang.

“Wag mo nang uulitin yun Ry ko ha, kung ako lang ang masasaktan pag nabangga tayo ay okay lang sa akin, pero nandun ka din. Paano kung ikaw ang masaktan, hindi ko mapapatawad ang sarili ko.” Humarap siya sa akin at marahang hinaplos ang aking pisngi.

Nakunsensya naman ako ng sobra dahil hanggang sa huli ay kalagayan ko pa rin ang inaalala niya.

Bumuntong hininga muna ako bago tumingin sa kanya. Hinawakan ang kanyang mukha at tiningnan siya ng seryoso.

“Dylan, sorry na talaga ha di ko na uulitin yun, PERO tigilan mo na ako sa pang aasar mo!” sabi ko pa sa kanya. Nawala na ang kalungkutan sa mukha niya at napalitan na naman ito ng isang pilyong ngiti.

“Hindi naman kita inaasar ah, Mahal kong Asawa~” ngisi pa niyang sabi at sinamahan pa ng malakas na tawa.

“DYLAN!!!!”

▼△▼△▼△▼△

PAGKATAPOS
namin ayusin lahat ng grocery sa kusina ay nagluto na rin ako ng tanghalian para sa aming dalawa.

“Ry ko, anong dessert ang meron dyan?” tanong ni Dylan pagkatapos naming kumain.

“Ah, eto may bago akong gawa Dylan,” sabi ko sa kanya habang inihahanda ang panghimagas na galing sa ref.

Gumawa ako ng strawberry custard cake, para naman di masawa si Dylan kapag laging graham cake ang inihahanda ko sa kanya.

“Talaga Ry ko?” excited pa niyang ssaa.

“Eto oh.”

“Wow~ ang sarap nito Ry ko, pwede mo nang itinda ito ah, salamat Ry ko,” saad niya na manghang-mangha na naman sa sinpleng dessert na ginawa ko. Iginawa ko na rin siya ng orange juice.

“Walang anuman, sige na kumain ka na.”

“Ssan ka pupunta? Hindi mo ba ako sasabayang kumain nito?”

“Magpapalit pa ako ng mga bagong kurtina Dylan. Dumating na kasi yung order ko galing Lazada.”

Yung kurtina ata na nakakabit sa mga bintana dito sa bahay ay di pa napapaltan simula ng una itong inilagay dito.

Tatlong buwan na akong nagtatrabaho kay Dylan at dalawang buwan na mula ng binili niya ang bahay na ito kaya naman ibigsabihin lang nun ay limang buwan nang di napapalitana ang mga kurtinang yan.

Binigyan ako ni Dylan ng credit card para magamit pag may gusto akong bilhin para sa bahay, kaya naman naisipan ko ng bumili ng bagong kurtina dahil wala naman syang ibang pamalit dito.

“Ry ko day off mo ngayon kaya hindi mo kailangang magtrabaho. Sige na, halika na at kumain kasabay ko,” nagsusumamo pa niyang sabi, habang nagpapaawa.

Tama nga naman siya, pero para sakin ay pare-pareho lamang ang bawat araw ko. Na-iiba lang ang araw ng linggo dahil sa araw na ito ay nakakasama ko siya ng buong maghapon.

Nakakalimutan ko na nga minsan na may day-off pa ako dahil nakakalabas naman ako pag gusto ko.

Napabuntong hininga na lang ako at lumapit sa kanya para di na niya ako kulitin pa. Ngumiti naman siya nang makitang sumuko na ako dahil sa kanyang kakulitan.

“Ang dami mo pang palusot eh lalapit ka din pala mahal kong asawa.”

Mabilis naman akong napasingamot dahil ayan na naman siya sa kanyang mga pang aasar at biro.

“Ry ko! Sorry na!!!”

▼△▼△▼△▼△

NANDITO
kami ngayon ni Dylan sa pool na nasa gilid ng bahay. Mabuti na lang at hindi mainit dito sapagkat natatakpan ng anino ng bahay ang parteng ito. Pag Linggo ay kung hindi kami nagbabasketball ay nagsuswimming na lang kami dito.

Masarap sa pakiramdam ang magbabad sa tubig, Nakakarelax talaga,  pakiramdam ko rin mas makakapag isip ako ng idea kapag ganito.

“Ry ko, iginawa kita ng shake,” masaya at proud na sabi ni Dylan nang makaupo siya sa aking tabi dala ang basong hawak.

“Salamat Dylan,” ani ko sabay inom sa shake na dala niya, watermelon shake ito kaya naman talagang refreshing.

“Hmm, ang sarap ah, magaling ka na talaga gumawa nito,” pagpuri ko pa sa kanya kaya naman daig pa niya ang aso kung makangisi.

Ang itsura namin ngayon ay baligtad, parang ako ang boss na pinagsisilbihan niya sapagkat nakababad ako sa pool habang naka upo naman siya sa tabi ko at dala ang tray na may lamang shake at iba pang snack.

Ito daw ang paraan niya para makabawi sa akin dahil sa pang aasar na naman niya kanina.

“Syempre naman Ry ko, ikaw kaya ang nagturo sa akin.”

Napatawa na lang ako dahil ipinagmalaki pa niya talaga. Akala naman niya ay may magagawa ang pang bobola niya.

Pansin ko rin na may dala siyang towel at bath robe para sa aming dalawa.

Nang maipatong na niya ng maayos ang lahat ng dala sa gilid ng pool ay tumalon na rin siya para makaligo. Dahil sa laking tao niya at bigat ay halos maging tsunami ang tubig na humampas sa akin.

Napuno ng tawanan at kasihayan ang aming panliligo, ang saya lang na tahimik at maayos na ulit ang aming buhay.

Ang makita ko lang na masaya at masigla si Dylan ay di na iyon kayang matutumbasan ng kahit anong salapi. Maligaya akong mapunta sa kinalalagyan ko ngayon.

Masaya akong makasama sya..

Kahit ayaw kong titigan ang katawan niya ay hindi ko talaga maiwasan sapagkat nasa iisang lugar kami. Kitang- kita ko kung pwano tumulo at dumaloy ang butil ng tubig pa baba sa kanyang kahanga-hanga at matipunong katawan.

Para siyang isang dyos ng kagwapuhan kung hindi nga lang siya umaakto na parang batang isang napakakulit at walang awang sa pangbabasa, ganun din ang pagtatampisaw.

‘Aist, okay na sana, kaso sinira pa niya ang pagpapantasya ko.’ Napapabuntong hininga na lang ako at napapailing.

“Bakit mahal kong asawa? Nagsawa ka na bang pagmasdan ang kagwapuhan ko?” nakangisi pa nyang sabi at may pag taas-baba pa ang dalawang kilay kaya napa angat ang tingin ko sa kanya.

‘Aba’t magsisimula na naman ang lukong to ah.’

“Ewan ko sayo Dylan, yan ka na naman,” inis na turan ko at nagpasyang talikudan na lang siya. Ayaw ko ng patulan pa ang pang aasar niya. Sigurado akong magsasawa rin siya kapag di ko na siya pinapansin pa.

“HAHA Joke lang Ry ko,” tumatawa pa niyang saad, bago ako bigyan ng isang kindat na nagpakabog na naman sa aking puso.

“Bahala ka sa buhay mo.” Lumangoy na lang ako palayo sa kanya.

“Sorry na talaga mah— Eh Ry ko pala, ano gagawin ko para mapatawad mo?” nabubulol pa niyang sigaw at lumangoy din para habulin ako.

Hmm, ano nga ba? Ah!!! Alam ko na.

“Hmm,” sabi ko sabay ngisi sa kanya, siya nama’y napalunok ng di oras dahil sa tingin na ipinukol ko sa kanya.

“Dylan, Tulungan mo akong mag isip kung anong design para sa birthday cake ni Gab.”

“Ah, yun lang ba? Oo naman Ry ko, tutulungan kita sa abot ng makakaya ko.”  Pangako niya at sabay na nga kaming umahon sa tubig.

Yan na naman parang nag slow motion ang lahat habang nakatingin ako sa kanyang katawan na basa ng ttubig bago pa tumulo ang laway ko ay mas mabuting iiwas ko na lang ang paningin ko. ‘Sino ba naman kasi ang di maiingit sa ganda ng hubog ng katawan niya.’

Nang makaakyat ay dinampot niya ang towel at bathrobe para ibigay sa akin, pumasok na siya sa bahay kaya sumunod na tin ako para makapagpunas na ng katawan.

Pagkatapos namin magbanlaw at magbihis ay tumambay kami sa opisina niya para mag search daw ng iba’t ibang pwedeng design para sa cake ni Gab.

“Ito Ry ko? Pwede na kaya ito?”

Napatingin naman ako sa itinuro niya mula sa picture na nakalagay sa screen ng computer.

“Hmm, maganda nga yan Dylan, tamang tama talaga para kay Gab, nasabi kasi sa akin ni Lily na ang paboritong character daw ni Gab ay si ben 10,” Napapatango pa ako sapagkat bukod sa maganda ang nakitang picture niya ay simple din iyon.

Tumango naman siya at ngumiti. Nagpipindot rin siya sa compute para hanapin ang  tutorial video kung paano gagawin cake na iyon. Ilang minuto pa ay nahanap din namin iyon at pinanuod ng sabay.

Habang pinapanuod namin ang proseso ng pag gawa ay aaminin kong medyo mahirap iyong gawin, pero sa tingin ko naman ay makakaya ko para di madismaya si Lily at Gab. Mabuti na lang at may mga sapat akong sangkap para dito.

“Ry ko, ang astig pala ng pag gagawa ng cake ano? Pag gumawa ka ng cake ni Gab pwede ba akong manuod sayo?”

Day-off  ni Dylan ngayon at alam kong pagod na siya dahil sobrang daming ginagawa sa trabaho, pero nandito pa rin siya para tulungan ako sa halip na magpahinga.

“Dylan, salamat talaga sa pagtulong mo sa akin, dapat nagpapahinga ka ngayon dahil day-off mo rin ngayon,” sinserong sabi ko sa kanya.

“Wala yun Ry ko, at saka masaya naman ako basta kasama kita kahit ano pa ang ginagawa natin.”

‘Hayss, ikaw na talaga ni Dylan, ang bait mo tal---’

“Syempre naman tutulungan kita, mahal kong asawa HAHAHA,” dugtong pa niya sabay tawa ng malakas.

‘Bweset talaga! binabawi ko na lahat ng sinabi ko, hindi sya mabait! Luko ka talaga Dylan!’ hiyaw ko sa aking isipan, habang tinitingnan siya ng masama.

Dahil sa sinabi niya ay napasimangot ako at napatingin ng masama lalo sa kanya. Sa halip na tumigil sa pagtawa ay mas lalo pa siyang humalakhak.

“HAHAKHAKK---AHO!”

Ako naman ang napatawa nang bigla syang ubuhin dahil sa labis na pagtawa, ang bilis talaga ng karma.

“HAHAHA BLEHH!”

Chapter 32

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Cherry? Nasaan na yung cherry?” bulong ko pa habang hinahanap ang lata ng cherry na narito lang kanina sa tabi ko.

Nandito ako sa kusina ngayon at sinisimulan ng gawin ang mga dessert para sa birthday party ni Gab. Gusto nga sana tumulong ni Lily at Brandon, pero sinabi ko sa kanila na kaya ko na lahat at saka busy din naman sila ngayon sa pag aayos ng mga gagamitin at mga palaro. Nag-hire sila ng catering para sa decoration ng venue ganun din para sa ibang pagkain at clown din para sa mga bata.

Tapos ko nang gawin ang fruit salad at buko pandan. Patapos na rin dapat ako sa black forest graham cake kaso nga lang ay ngayon pa naisipan ng cherry na yun na taguan ako. Ang natitira ko na lang na gagawin ay choco fudge ice cream at oreo ice cream. Gumawa na rin daw ako ng mga cookies at macaroon pang give a way.

“Sigurado ako dito ko lang yun nilagay,” sabi ko sa aking sarili, wala naman akong ibang kasama dito ngayon sapagkat nasa trabaho si Dylan. Nakakalungkot man dahil nami-miss ko ang kakulitan niya.

Napapabuntong hininga na lang ako, kasalanan ito nung Cherry eh, kung sana di siya nawala ay di ako malulungkot. Ewan pati cherry ay sinisisi ko na.

“Nasan na kasi yunnn!?” inis na turan ko.

Kanina ko pa kasi hinahanap, pero di ko talaga makita, nakalkal ko na lahat ng nakapatong dito sa counter. Ganun din yung nasa cabinet at pati yung mga nasa paper bag kasi baka nailagay ko ulit dun, kaso wala talaga.

“Cherry ba ang hinahanap mo?”

“Oo yun nga, kanina ko pa nga hinahanap. Alam mo ba kung nasaa---” natigil ang aking sinasabi dahil bigla may nagsalita sa aking likuran, wala naman akong kasama. Patay may multo nga ata dito.

Dahan-dahan akong lumingon para tingnan kung sino ang nagsalita.

“Ito yung Cherry oh,” nakangiti pa niyang sabi habang inaabot ang lata sa aking harapan.

“N-Nico? Ano ang ginagawa mo dito?”

“Ah, si boss isinam—”

“Ry ko! Nandito na ako,” masiglang hiyaw ni Dylan, sabay biglang sulpot mula sa pinto ng kusina.

Nagulat naman ako at napatingin sa orasan dito sa kusina. Woah! 2:30 pm pa lang, ang-aga niya umuwi at kasama pa talaga si Nico.

“W-Welcome home, Dylan at saka salamat Nico,” nauutal na sabi ko pa dahil sa gulat, sabay abot sa lata ng cherry na hawak niya.

“Ang aga nang uwi mo ngayon Dylan, at bakit kasama mo pa si Nico? Wala ba kayong masyadong ginagawa sa opisina?”

“Umuwi talaga ako ng maaga Ry ko, Ipinacancel ko muna lahat ng meeting ko ngayon para tulungan ka, isinama ko na rin si Nico para makatulong din natin.”

“Pero boss di naman ako marunong magbake at maggawa ng mga dessert, magaling lang ako kumain,” natatawang rason ni Nico habang napapakamot sa batok.

“May sinasabi ka Nico?” tanong ni Dylan habang pinandidilatan ito ng masama.

“Hehe wala boss,” napapatawang tugon ni Nico

“Nico, saan mo nga pala nakita itong lata ng cherry?” Hindi kasi mawala sa isip ko kung saan nagtago ang cherry na ito.

“Ah dito sa may pintuan ng kusina Rylan, bakit?” naguguluhang tanong pa niya, habang nakaupo na sa counter at nakatingin lang sa aking ginagawa.

Si Dylan naman ay tinitingnan ang mga panghimagas sa loob ng freezer.

“Kanina ko pa kasi hinahanap ito, siguro gumulong siya sa may pintuan kaya di ko makita.”

“Sa tingin ko din,” pagsang ayon pa niya, kaya napatango na lang ako.

Tuloy na sana ako sa ginagawa nang may mapansin ako. “DYLAN! Wag mong kainin yan!”

“Tinitikman ko lang naman Ry ko.”

Napatakbo naman ako sa kinalalagyan ni Dylan ng makita kong may hawak na siyang kutsara at binubuksan isa-isa ang mga lagayan ng dessert na nasa Freezer.

“Hindi para sayo yan, may ginawa akong meryenda para sayo dito.”

“Talaga? Tamang-tama gutom na ako,”  masayang tugon pa niya at tumabi na kay Nico.

“Kinain mo ba ang baon mo?”

“Oo naman Ry ko, sobrang sarap nga, kaso mabilis talaga akong magutom.”

Hindi na lang ako nagkumento sapagkat alam kong sa laki ng katawan niyang iyan ay talagang mabilis siyang magugutom. Siguro ay kailangan ko pang dagdagan ang baon niya.

“Tunay yun Rylan, nakakailang beses ako ng pagbili para lang sa meryenda nyang si boss,” tumatawang sabi pa ni Nico, napatingin naman ng masama si Dylan sa katabi.

“Oi parang ako lang ang nakain ah, mas malakas ka pa ngang kumain,” pagmamaktol ni Dylan sa ibinibintang ni Nico.

“Hindi ah, paano ko mauubos ay hindi mo nga ako bigyan,” sagot naman ni Nico.

Napailing na lang ako dahil sa kakulitan nila, parang mga batang nag aaway, pero kahit maingay sila ay mas gusto ko naman ito kaysa mag-isa lang ako.

“Nico kaya kita isinama dito ay para tumulong, di para kumain lang kaya gumalaw ka na dyan.”

“Wait naman boss di pa nga tayo tapos kumain,” sabi ni Nico habang ngumunguya pa rin.

Pinag meryenda ko muna kasi sila para di na nila pag interesan pa ang mga ginagawa naming dessert.

“Sige na tapusin nyo muna iyan, saka na lang kayo tumulong,” sabi ko na lang mukhang mag aaway na naman sila ih.

Pagkatapos ng ilang minuto ay natapos na rin silang kumain kaya handa na daw sila tumulong.

Si Dylan ay nagdudurog ng mga oreo para sa ice cream at si Nico naman ay bubukas ng mga lata ng gatas at iba.

“Dylan! Naku walang matitira pag ganyan ang ginagawa mo.”

Kinakain kasi niya ang mha oreo, buo man o yung durog na.

“Sorry Ry ko,” nahihiya pa niyang saad.

“Boss wag ka kasing magpahuli,” rinig ko pang bulong ni Nico. Magka-kutchaba pala ang dalawa.

Napabuntong hininga nalang ako, akala ko pa naman ay mas mapapadali ako sa pag gagawa ng mga ihahanda sa birthday ni Gab dahil may mga makakatulong na ako kaso mukhang hindi, pinapasakit lang nila ang ulo ko sa pag sasaway.

“Nico! Wag mong ubusin yang cherry.”

“HAHAHA sino may sabing wag magpapahuli.” Tawang-tawa pa si Dylan sa kalukohan nila ni Nico.

Sakit sa ulo talaga sila, pero kahit ganun ay napuno ng kaingayan, sigawan  at tawanan ang buong kusina dahil sa kanila. Di ko maipagkakaila na nag enjoy talaga ako sa pag be-bake dahil narito sila.

“Nailagay ko na lahat sa Freezer boss,” turan ni Nico ng makabalik siya sa kusina.

Tumakbo ng mabilis ang oras at di na namin na malayan na tapos na pala lahat ng kailangan naming gawin.

“Maraming maraming salamat sa tulong nyo, Dylan at Nico,” masaya kong sabi sa kanila.

“Wala yun Ry ko.”

“No problem Rylan.”

Kahit pagod ay nakangiti pa rin kaming tatlo. Sama-sama din kami sa paglilinis ng kusina dahil nagpumilit sila na tulong pa rin sabi ko sa kanila ay magpahinga na sila pero ayaw daw nila kaya hinayaan ko na lang.

“Hapon na rin naman Boss, Rylan kaya kailangan ko mg umuwi,” pagpapaalam pa ni Nico pagkatapos naming makapagpahinga sa sala.

“Nico, hindi ka pa ba dito maghahapunan?”

“Naku hindi na Rylan, nagtext na din ang inay kaya dun na ako kakain ng hapunan sa bahay,” nakangiti pa niyang sabi.

“Ganun ba, ah wag mo pa lang kakalimutan na pumunta dito bukas para sa birthday party ni Gab,” pahabol ko pa sa kanya.

“Oo nga, lalo na tumulong ka pa sa amin,” si Dylan.

“Maaasahan nyo ako basta mga kainan, kaya siguradong pupunta ako,” natatawa niyang sabi at saka kumaway na sa amin habang palabas na siya.

“Takaw mo talaga Nico,” rinig ko pang turan ni Dylan habang inihahatid sa gate ang kaibigan.

▼△▼△▼△▼△

NGAYON
na ang araw ng birthday ni Gab, kanina pa akong ayaw tigilan ni Lily sa mga chat at tawag.

Parang mas excited pa nga sIya kaysa sa kanyang kapatid. Lagi nyang sinasabi sa akin na binata na daw ang bunso nila eh 11 years old palang naman si Gab. Ewan ko dyan kay Lily, adik din at kalahati.

Nagsabi din sakin si Dylan na uuwi siya ng maaga at kasama ulit nya si Nico. Pahapon pa kasi ang birthday ni Gab, mga 2 pm pa. Tapos ko na rin kagabi ang birthday cake ni Gab kaya naman sobrang saya ni Lily dahil sigurado daw na magugustuhan iyon ng kanyang kapatid, nagpadala kasi ako ng larawan nung cake na natapos ko na sa kanya. masaya ako dahil mukhang di naman sya nadisappoint sa aking gawa.

Para naman sa pag gaganapan na lugar ay malaki din naman ang bahay nina Lily at may malawak din itong garden kaya dun na lang magaganap ang birthday party ni Gab.

Syempre dapat ay may regalo din ako dahil nakakahiya naman kung pupunta ako dun tapos wala man lang akong mai-ibigay kaya naman lalabas muna ako para maibili ng regalo si Gab. 11:30 am na ngayon at tapos ko na rin ang lahat ng aking gawain sa bahay at mamaya ana lang ako kakain ng tanghalian pag balik ko.

Nang maisarado ko na ang gate ng bahay ay nagsimula na akong maglakad palabas ng subdivision.

Nang may dumaan na jeep ay sumakay na ako para makapunta sa pinakamalapit na mall. Ilang minuto lang ang byahe at nakarating na rin ako. Gusto ko sana bilhan si Gab ng bagong Jersey para magamit sya pag naglalaro kai ng basketball, napakahilig kasi talaga niya sa larong iyon.

Nagtingin-tingin ako sa iba’t ibang tindahan na pwede kong mabilhan ng babagay na jersey para kay Gab.

“Sir ito lang po ba ang iaavail nyo?” sabi ng cashier sabay kindat pa. Maganda sya kaso nga lang ay ayoko ng mga babaeng unang nagbibigay ng motibo.

“Oo miss yan lang” sagot ko naman.

“650 pesos sir.”

“Ito,” sabay abot ko ng bayad, pagkatapos nyang ibalot ay ibinigay na nya ito sa akin pero may isinulat muna siya sa resibo kaya naman nahiwagaan ako kaya tiningnan ko.

Tss..  number pala, napalingon ako sa kanyang kinalalagyan at nag akto pa ito na tawagan ko daw siya. Napailing na lang ako dahil dun, wala na bang delikadesa ang mga babae ngayon?

Pagkatapos kong kumain ay nagpasya na akong umuwi lalo na at gutom na rin ako.

Papara na sana ako ng jeep kung di lang may kotseng humarang sa aking tapat.
Tiningnan ko ito ng masama kasi naman kung di sya humarang ay siguradong nakasakay na ako, ang init pa naman ng panahon ngayon.

Nagulat lang ako ng biglang bumukas ang bintana ng kotse.  “Hey Rylan, uuwi ka na ba?” nakangiting tanong pa ni Brandon.

“Ah Oo,” sagot ko naman habang sinisilayan kung nasa loob din ng kotse si Lily, pero wala siya roon.

“Hatid na kita, papunta na rin naman ako sa bahay nina Lily,” pag aaya pa nya sa akin.

“Ah haha wag na Brandon, mag je-jeep na lang ako,” pagtanggi ko pa sa kanya nakakahiya naman kasi.

Kaso bigla namang tumunog ang aking cellphone, nagtxt si Dylan, nasa bahay na daw siya at nasan daw ako? Naku patay kailangan ko ng umuwi.

“Mahihirapan ka pang sumakay dito at saka mainit ang panahon kaya halika,” saad ni Brandon.

“Ah s-sige na nga.” Wala na akong pagpipilian, tunay naman ang sinasabi niya atsaka nagmamadali akong makauwi ngayon.

“Salamat Brandon,” sabi ko ng makasakay ako sa kotse niya.

“Your very welcome Rylan.”

Pagkatapos noon ay wala ng nagsalita sa aming dalawa kaya medyo nakakailang.

“Galing ka din ba sa mall kaya ka nandun sa lugar na yun?” tanong ko pa para mabasag naman ang katahimikan.

“Nope, napadaan lang ako, napansin kita na nasa tabi ng kalsada.”

Napatango na lang ako ng ulo dahil wala na naman akong gusto pang sabibin. Napakatahimik naman ng isang ito, kabaligtaran talaga siya ni Lily na maingay.

Sabi nga sa kantang narinig ko noon “Love moves in mysterious ways,” kahit gaano kayo na iiba sa isat isa ay nagkakaroon pa rin ng pagkakataon na may nabubuo pa ring pag mamahalan, magkaiba ng ugali, ng hilig at kahit estado ng buhay.

‘Bakit kami ni Dylan magkapareho, pero parang wala pa ring pag asa----
Magkapareho nga talaga kami, magkaparehong lalaki.’ Napangiwi na lang ako dahil sa aking mga iniisip.

“Are you okay?” tanong pa ng katabi ko.

“Okay lang ako,” Napatawa pa ako ng pilit para ipakita na hindi ako naiilang.

Dahil sa pagtatanong niya ay bigla akong nagising sa malalim na pag iisip. At nang sumilip ako sa bintana ay nagulat ako na nandito na pala kami, at tumigil na nga ang aming sinakyang kotse sa tapat ng gate ng bahay ni Dylan.

Nakababa na ako ng kotse ni Brandon ng biglang bumukas ang gate at inilabas nito ang Dylan na halatang di nagugustuhan ang kanyang nakita.

“Ah Dylan nakisab—”

“Oii Rylan, sino yan boyfriend mo?” nakangisi pang tanong ni Nico ng bigla din itong sumulpot sa likod ni Dylan.

Napalunok na lang ako ng wala sa oras dahil sa sinabi ni Nico, ang alam pa naman ni Brandon ay asawa ko si Dylan, pero di naman yun alam ni Nico kaya di ko siya masisisi.

Ang tanga ko talaga dapat pala kanina nung kami ay nasa sasakyan ay dapat sinabi ko na ang totoo kay Brandon is para mawala na ang di pagkakaintindihang ito.

Gusto kong suntukin ang sarili ko ngayon dahil sa katangahan ko.

“Hey pre, its not what you think, isinabay ko lang si Rylan dahil papunta din naman ako dito ngayon, nakita ko lang sya sa tabi ng kalsada,” pagpapaliwanag pa ni Brandon at bumaba na din ito ng sasakyan.

“I don’t need your explanation, asawa ko lang ang paniniwalaan ko kung ano ang tunay na nangyari,” matigas na pagkakasabi pa ni Dylan gamit ang wala nitong emosyong ekspresyon.

Dahil sa nangyayari ay nakita kong kumunot ang noo ni Nico. Alam kong naguguluhan na siya sa nangyayari.

“Relax pre, kung ganun ay sya na lang ang tanungin mo,” sabi pa ni Brandon habang nakataas ang dalawang kamay na parang sumu-surrender.

“Ano bang nangy---?”

Naputol ang sasabihin ni Nico nang tingnan ito ng masama ni Dylan kaya napa atras na lang ito at pumasok sa loob ng bahay ng walang sinasabi.

“Ry get inside,” utos pa ni Dylan sa akin, dahil sa kaba ay nagmadali na akong pumasok sa bahay, hindi na rin ako nakapag pasalamat kay Brandon.

Hayss ano bang nangyayari kay Dylan, yan na naman siya, parang katulad nung nangyari sa court noon.

Ilang minuto pa ay pumasok na rin si Dylan sa loob ng bahay. Ako ay nakaupo lang sa sofa at ganun din si Nico. Hindi ko nga siya matingnan dahil nahihiya ako. Ako naman kasi may kasalanan ng lahat.

“Care to explain what happen, MAHAL KONG ASAWA?”

Chapter 33

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Happy birthday to you!!! happy  birthday Gabriel!!” masayang sigaw ng mga bisita sa birthday party ni Gab.

“Maraming salamat sa inyong lahat!!!” masiglang tugon naman ni Gab sa lahat.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko sina Benny, Rico at si Jeff ganun din ang iba pang mga kabataan na lagi kong nakikita pag naglalaro kami ng basketball sa court. Karamihan ng mga dumalo ay bata at mga magulang ng mga ito.

Magarbo ang okasyong ito, ang daming mga lobo, pagkain at marami ding mga palarong nakahanda. May mga clown din na nagpapatawa. Napaka saya ng tagpong ito, dahil sa aking nakikita ay di mawala sa aking kalooban na medyo mainggit, sana kung sa may kayang pamilya ako pinanganak ay makakaranas din ako ng ganito, pero kahit mahirap lang kami at napakaraming bahay na di ko naranasan noong bata pa ako ay hinding hindi ko parin ipagpapalit ang aking pamilya. Mahal na mahal ko sila.

Nakaupo ako sa isang table dito, kasama si Lily at si Nico, wala si aling mimi dahil busy sa mga bisita. Si Brandon naman ay nakikipag usap din sa mga bisita, ang alam ko ay dumalo din kasi dito ang boss nito sa trabaho.

“Miss Lily, salamat sa pag imbita sakin.” nakangiting sabi ni Nico

“No problem Nico, kung friend ka ni bespren Cutie, ibigsahin ay welcome na welcome ka dito samin,” sagot naman ni Lily dito.

“Oo nga pala Cutie bakit wala si Dylan? Pupunta ba siya?” baling na tanong pa ni Lily sa akin ng mapansing wala dito si Dylan.

Dahil sa tanong niya ay bigla kong naalala ang nangyari kanina kaya hindi ako agad nakasagot.

ʕ ꈍᴥꈍʔ

“Care to explain what happen, MAHAL kong ASAWA?”

“A-Ah Dylan, tama naman ang sinabi ni Brandon yun nga ang tunay na nangyari,” tugon ko habang pilit nagpapaliwanag sa kanya.

“Boss ano ba ---”

“Nico pumunta ka muna sa guest room,” utos niya kay Nico at bilis naman itong sumunod.

Nang makaalis na si Nico ay matinding kaba at pagkailang ang aking naramdaman. Hindi na muli kasi sya nagsalita. Naglakad siya at umupo sa tapat ng sofa na kinauupuan ko, nanaig ang mahabang katahimikan sa aming pagitan, nakatitig lang siya sa akin na parang may gustong sabihin pero di nya mabigkas.

“Dylan, p-pasensya na kung ano mang pagkakamali ang nagawa ko,” hindi ko na kasi matiis ang katahimikang namamayani sa pagitan namin.

“Sige na Dylan, sabihin mo sa akin kung ano ang nagawa ko,” pagsusumamo ko sa kanya para matapos na ang di pagkakaintindihang ito.

Bumuntong hininga muna siya bago nagsalita. “Ry ko, Hindi ka manlang nagsabi sa akin na aalis ka ng bahay at pagdating mo pa dito ay kasama mo pa ang lalaki yun,” bakas ang inis sa boses niya.

“Humihingi ako ng tawad dahil hindi ako nagpaalam na aalis ako ng bahay Dylan, pero ang paghatid sa akin ni Brandon ay di ko inaasahan dahil
nagmamadali ako kanina dahil natanggap ko ang txt mo sa akin kaya wala akong pagpipilian kung hindi sumabay sa kanya,” pagpapaliwang ko pa sa kanya.

“Ibig sabihin ba ay kasalanan ko kaya ka sumama sa lalaking yun?” balik na tanong naman niya.

“Syempre hindi yun ang ibigsabihin ko Dylan at alam mo yan at ano naman pati ang masama kung sumabay ako sa kanya eh kaibigan ko naman siya.” 

Iyon naman ang totoo kaya ano ba ang ikinagagalit niya kung sumabay man ako sa iba.

“Pero di mo kilala ng lubusan ang lalaking yun, paano kung maulit na naman ang nangyari noon!?” seryosong tugon niya at nagawa pang isigaw ang dulong parte ng salita.

Natahimik naman ako dahil sa pahayag niya, tanda ko noon na pinagsabihan na nkya ako na wag basta-basta magtitiwala, pero di ako nakinig at muntik na ngang mapahamak ang aking buhay.

Napayuko ako at napabuntong napabuntong sapagkat mukhanh hindi na talaga ako nadala. Sigurado akong hindi naman masamang tao si Brandon, pero paano kung sa ibang tao ay magtiwala din ako at mapahamak, siguradong si Dylan ang pinaka unang masasaktan kapag nangyari yun kasi siya ang taong sobrang nag aalala sa kalagayan ko.

Mas lalo akong napayuko sa hiya dahil sa pagsagot ko pa sa kanya, habang purong pag mamalasakit lang naman ang ginagawa niya para sakin. Ngayon talaga ay inaamin ko sa sarili ko na tanga talaga ako. Hindi ko tuloy di maiwasang mapaluha dahil sa mga kalukohan ko, nadadamay pa si Dylan.

Naitaas ko ang aking kamay para pahidin ang luhang namumuo at malapit nang pumatak.

“R-Ry ko, sorry dahil sa pagsigaw ko, pero para sayo din ang lahat ng sinasabi ko,” aniya at naramdaman ko na lang na nasa aking tabi na siya.

Hinigit niya ang aking ulo pasandal sa kanyang dibdib at niyakap ako ng mahigpit. Ginawaran rin niya ng halik ang aking ulo. Dun ko lang na ramdaman na umiiyak na pala ako.

“S-Sorry na twalaga Dylhan,” nauutal na saad, habang nakasiksik sa dibdib niya.

“Wag mo nang isipin yun Ry ko, sorry dahil napaiyak na naman kita,” mahinang bulong niya sa aking tenga.

Umalis ako sa pagkakasubsub sa kanyang dibdib at tiningnan siya, nakangiti naman siya ng bahagya sa akin at dahan-dahang pinapahid ang aking luha.

Napakabait talaga ni Dylan, kaya lalo akong napapamahal sa kanya, sobra na ata akong nahulog sa kanya na parang pagkakahulog sa isang balon na halos di ko na makita pa ang liwanag dahil sa lalim na aking kinalalagyan.

Lumapit ang mukha niya para biyayaan ako ng halik kaya napapikit ako, nagsimula siya sa noo, pababa sa mga mata at sa ilong at…

at nakaramdam ako ng isang malambot na bagay sa aking labi. Dahil doon ay bigla akong napamulat para makita ang kanyang mukha na mapayapa at nakapikit din, unti- unti ay gumalaw ang kanyang labi na nakalapat sa aking pares. Dahil sa lakas ng kabog ng aking dibdib at pagkalito ay nadala ang aking damdamin sa masarap nyang halik na nakapagpasara ulit ng aking mga mata.

Dahan-dahan at ingat na ingat ang pag galaw ng kanyang mga labi na para bang ninanamnam ang bawat paggalaw at paglapat ng aming mga labi sa isa’t isa, hanggang sa kapusin na kami ng aming hangin at pinaghiwalay na ang pagkakalapat ng mga labi, nanatiling magkadikit ang aming mga noo. Nang mahabol ko na ang aking hininga at unti-unti ko ng iminulat ang aking mga mata at ang kanyang napakagandang mga mata ang una kong nakita.

Nakangiti siya sa akin habang ako naman ay biglang nahiya at pinamulahan ng mukha dahil napagtanto ko kung ano lang ang nangyari at kung anong ginawa namin.

‘Jusko ko, nakipaghalikan lang naman ako sa boss ko at lalaki pa.’ Narinig kong tumawa sya ng kaunti kaya lalo akong napahiya at iniwas na lang ang paningin sa kanya.

Iyon nga lang ay habang nakatingin ako sa sa aming tagiliran ay di ako makapaniwala nang makita na naroon si Nico at sigurado akong kita nya lahat ng nangyari dahil sa ekspresyon niya na parang nakakita ng multo at laglag pa ang panga dahil sa hindi inaasahang nasaksihan.

‘Patay na talaga!’ Naestatwa na ako sa aking kinalalagyan.

“Ry ko?” ani Dylan, habang kinukuha ang atensyon ko sa pamamagitan ng pagkaway sa harap ng mukha ko. Mayamaya pa ay sinundan nya kung saan ako nakatingin at nakita niya si Nico.

“Ano ginagawa mo dyan Nico? Di ba sabi ko dun ka muna sa guest room dahil nag-uusap pa kami,” sita pa ni Dylan kay Nico.

Dahil sa sinabi ni Dylan ay nakabawi na si Nico sa gulat niya at gumuhit ang nakakalokong ngiti mula sa mga labi.

“Bumaba na ako boss kasi kala ko tapos na kayo MAG-USAP, HAHA mukhang di naman yun ang ginagawa nyo eh,” saad pa ni Nico sabay ngisi sa aming  direksyon.

‘Oh Dylan kainin— ibig sabihin ko ay lupa!! lupa kainin mo na ako!!! iligtas nyo ako sa kahihiyang ito.’

“Tss dami mong alam Nico,” walang pakialam na turan pa ni Dylan.

“Ako maraming alam boss, sure ka? di ko nga alam na kasal na pala kayo at di mo man lang ako inimbitahan! boss!!! Akala ko pa naman ay best friend mo ako,” pagmamaktol na sabi ni Nico.

Napahilamos na lang ng mukha si Dylan dahil sa sinasabi nito.

Kruuuue kruuue!!!

Napahawak ako sa aking tiyan ng maramdaman na dun galing ang tunog na iyon, kahit si Dylan at Nico ay napatingin din.

“Hayss, tama na nga yang kaka- atungal mo Nico, ipapaliwang ko na lang sayo lahat mamaya. Hindi pa nga pala tayo naglalunch, kumain muna tayo.”

“Halika na Ry ko, kain muna tayo ng kaunti bago pumunta sa birthday party,” sabi pa ni Dylan.

Natapos kaming kumain, pero di na ulit namin napag- usapan ang tungkol sa nangyaring halik at iba pa, si Nico na naman ay lagi lang nakangisi sa amin.

---

PRESENT TIME

“Ah may pupuntahan daw si Dylan, kaya baka mamaya pa s---”

“Uii Gab, Happy birthday!!!”

Saad ng noses na narinig ko mula sa di kalayuan kaya naman napatingin ako, si Dylan pala na may dalang malaking regalo sa isang kamay, ang isa naman ay gumugulo sa buhok ni Gab.

“Salamat po Kuya Dylan,” masayang sabi pa ni Gab.

Pagkatapos ibigay ang regalo ay sinalubong ito ni Aling Mimi para i-welcome. Sinenyasan niya ako na lumapit sa kanya kaya tumayo ako para puntahan siya.

“Saan ka galing Dylan?”

“Bumili lang ako ng regalo para kay Gab, natagalan ba ako?” sabi naman niya habang pabalik na kami sa dereksyon ng mesang aking pinanggalingan, pero nagulat kami ng biglang may humarang sa aming daan.

“Mr. Hendricks, Good to see you again,” bati ng isang lalaking mukhang business man din, at nasa likod nito si Brandon. 

“Oh hey there Mr. Vlad, Nice to see you too, di ko akalain na sa isang childrens party pa tayo magkikita muli,” natatawang tugon ni Dylan sa lalaki.

“So true, yan nga din ang nasa isip ko, inimbita lang ako ng employee ko,  si Brandon, sa tingin ko ay magkakilala na kayo hindi ba?” sabi ni Mr. Vlad sabay pakilala kay Brandon.

“Yes, I know him,” sagot ni Dylan.

Ako nama’y pabalik-balik lang ang tingin kung sino ang nagsasalita sa kanila.

“And who’s this beauty?” nagulat ako ng biglang tumingin sa akin ang kausap ni Dylan na lalaki, ngumiti pa ito at tiningnan ako mula ulo hanggang paa na parang kinikilatis niya ang aking itsura.

Napalunok ako ng wala sa oras dahil bakit kailangan pang madamay ako sa usapan nila. Napansin ko din na kumunot ang kilay ni Dylan dahil sa kakaiba nitong tingin sa akin.

“He’s Rylan, my wife,” ani Dylan, kahit napakaraming tao dito, wala syang pakialam kung may makarinig pang iba.

“Ry ko, Mr. Darwin Vlad is one of the greatest and successful business man in the country, he’s also my friend,” formal na pagpapakilala ni Dylan sa lalaking kausap.

“Oh Mr. Hendricks, you flatters me so much, no need for an introduction like that, para namang mas yayaman pa ako sayo. Besides you really have a good taste in choosing your partner,”

“Of course, I’m always choose the best,” nakangising turan ni Dylan pabalik.

“Nice meeting you Mr. Hendricks,” magalang na pagkikipagkilala ni Mr. Vlad at inilahad pa ang kamay sa aking harap.

Pinamulahan naman ako ng mukha dahil sa mga nangyayari, dahil lang ba nandito si Brandon kaya ipinakilala niya ako bilang asawa niya, pero kung yun lang naman ang dahilan ay sinabi ko na sa kanya kanina na kakausapin ko si Brandon para linawin na ang lahat.

“M-Masaya din po akong makilala ka Mr. Vlad,” pagbati ko rin, at naramdam ko na uminit ang aking pisngi dahil sa hiya.

“Your wife is really cute, I like him,” natatawa pang sabi ng lalaki.

“Sorry Mr. Vlad, you can like him, but you can’t have him. he’s mine and only mine,” nakangiti at proud ba saad ni Dylan, pero ramdam ko ang inis sa kanyang boses.

“of course, Mr. Hendricks,” natatawa nitong sagot dahil sa sinabi ni Dylan.

Nakangiti lang naman si Brandon sa likod ni Mr. Vlad.

“By the way, Nice to see you again  Mr. Vlad but we need to go,” pagpapaalam pa ni Dylan dito.

“Sure, Mr. Hendricks and I’m so glad to meet you Rylan,” nakangiti pang pahayag nito kaya tumango na lang ako at kumaway dahil hinila na ako ni Dylan.

Habang naglalakad kami pa balik sa table namin kanina ay di mawala sa aking isip ang mga katagang binanggit nya kanina.

‘He’s mine and Only mine’

‘He’s mine and Only mine’

‘He’s mine and Only mine’

“Uii Cutie !!! Okay ka lang ba?”

“Ayy he’ mine!” gulat na sabi ko dahil sa pagkabigla kay Lily, nandito na pala kami sa table.

“Ayiee, sino iniisip mo ah?” pang aasar pa niya sakin nang makaupo na ako.

“Ang asawa mo?” bulong pa niya sabay ngisi.

“Tumigil ka nga Lily,” pag sasaway ko sa kanya, napasimangot naman ako ng maalala na dahil sa kanya kaya kami nagkakaproblema ni Dylan.

“Ikaw naman, binibiro lang eh.”

“Lily may kasalanan ka pa sa akin baka nakakalimutan mo,” paalala ko sa kanya para manahimik na siya.

“Hehe syempre naman di ko nakakalimutan, sorry na talaga Cutie.”

Hayss paano kaya ako magkakaroon ng pagkakataon na makausap si Brandon, eh sobrang busy niya ngayon. Siguro mamaya na lang.

“Ry ko, eto ikinuha kita ng pagkain,” sabi ni Dylan sabay lapag ng plato sa aking harap, kaya pala walang maingay sa aking tabi dahil umalis pala siya kasama si Nico para kumuha ng pagkain.

“Salamat Dylan.”

Ngiti lang ang isinagot niya sakin, at umupo na sa aking tabi.

“Wow eto ba yung mga dessert na ginawa natin kahapon Rylan? Ang sasarap naman!!” masayang sabi ni Nico.

“Wait, tumulong ka sa paggagawa nito Nico?” manghang tanong naman ni Lily.

“Aba Oo naman, tumulong kami ni Boss,” taas noo-ng pagmamayabang pa ni Nico.

Napatawa naman ako kaya di na rin napigilan ni Lily na sumunod din.

“Teka, bakit kayo tumatawa eh tunay naman ah!”

“HAHAHA pagkakatanda ko ay pagbubukas lang ng lata ang ginawa mo kahapon Nico,” tumatawang sabi ni Dylan.

“P-pero boss, pagtulong na ri---”

Hindi na naituloy ni Nico ang sasabihin dahil alam nyang totoo naman ang sinabi ni Dylan.

Napuno ng tawanan at masayang kwentuhan ang mesa namin. Habang kumakain ay nag usap pa kami ng ilang mga bagay pa.

“Oh nagkakasiyahan pala kayo, pwede ba akong sumali,” ani Brandon na may dala na ding pagkain.

“Ang tagal mo kasi babe, kanina pa nga kitang hinihintay,” ani Lily sa bagong dating.

“Sorry babe, sinamahan ko pa si boss hanggang sa makaalis siya.”

“It’s okay, ang mahalaga ay nandito ka na,” nakangiti pang sabi ni Lily sa nobyo niya, at nagsimula na ulit silang kumain.

“Masarap talaga ang mga gawa mong desserts Rylan, why don’t you make it a business?”  suhestyon pa ni Brandon sa akin.

“Oo nga naman Cutie, sigurado akong patok ang ganitong business nowadays at pwede ka din mag gawa ng mga desserts and give a ways pag may mga party na katulad nito, pwede nilang kunin ang service mo.”

Napaisip naman ako sa sinabi nila, sa tingin ko ay pwede nga iyon, pero paano naman ang tunay kong trabaho kung magiging busy ako sa business na gagawin ko. Paano kung di ko na magampanan ang tunay kong trabaho, ang pagiging kasambahay ni Dylan. Baka magalit na siya sakin at tanggalin ako.

Napailing naman ako dahil sa mga iniisip ko, hindi pwedeng mangyari yun.

“Ah maganda ngang ideya yan pero wala pa akong malaking ipon para makapagsimula,” sabi ko na lang, isa din naman yun sa dahilan kung bakit di pa ako pwede magsimula ng kahit anong negosyo.

“Pero, kung pagsisimula lamang naman ay di mo pa kailangan ng ganun kalaking halaga, bukod pa dun ay kumpleto ang kagamitan nyo sa bahay,” sabi pa ni Nico.

“Ah eh yun nga haha,” napapakamot sa batok na sabi ko.

“Magandang ideya nga ang magkaroon ng negosyo para kay Ry at sigurado akong papatok iyon, pero sa tingin ko ay hindi pa sa ngayon,” saad ni Dylan kaya napatango na lang sila.

Napatingin naman ako sa kanya para magpasalamat ng pabulong dahil sa pagligtas niya sa akin sa usapang iyon.

Pagkatapos namin kumain ay nakisaya na rin kami sa iba’t ibang palaro na inihanda sina Brandon at Lily para sa party ni Gab. May mga sack race, bring me at marami pang iba.

Pagkatapos ng lahat ay nakaipon kami ni Dylan ng maraming mga candy at iba pang prize. Pero walang tatalo kay Nico,, dinaig pa nya ang lahat ng bata sa party na iyon. Dahil halos lahat ng palaro ay napanalunan niya.

Masaya ang ang nangyaring birthday party ni Gab, at hindi rin maikakaila na nasiyahan din siya ng sobra dahil dito, Maiyak-iyak na yumakap si Gab sa kanyang mama, ate at kuya Brandon para magpasalamat sa lahat at para sa party.

Napangiti naman ako ng maidako ko ang aking paningin sa aking tagiliran at nakita ko si Nico na ibinabahagi sa mga bata ang lahat ng premyong napanalunan niya.

Nagsisimula ng mag alisan ang mga bisita, halos kami na lang ang nakita dito.

“Kuya Rylan, kuya Dylan at kuya Nico salamat po sa pagdalo nyo, sobrang saya ko po ” masayang sabi ni Gab ng puntahan namin sya para magpaalam na.

“Wala yun Gab, happy birthday ulit,” sabi ko naman at ganun din ang ginawa ni Dylan at Nico.

Bago kami makalabas ng gate nila ay napansin kong nawala bigla si Dylan sa aking tabi. Narinig ko lang sa di kalayuan ang boses nya.

“Brandon,” pagtawag ni Dylan sa pangalan nito.

“Oh pareng Dylan,” ani brandon.

“Pwede ba kitang makausap?”

Chapter 34

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Pwede ba kitang makausap?”

“Oo naman, tungkol ba saan?” rinig ko pang sagot ni Brandon kay Dylan.

Nakita kong huminga muna ng malalim si Dylan bago nagsalita, ako nama’y nagpatuloy sa paglalakad pa lapit sa kanila.

I just want to apologize for everything I said earlier,” sinserong pagkakasabi ni Dylan kay Brandon.

“No worries pre, kung makita ko din na inihatid ng ibang lalaki ang mahal ko, lalo na kung asawa ko pa siguradong magagalit din ako.”

“Yun nga ang isa ko pang gustong linawin.”

“Dylan, pwede bang ako na ang magpaliwang sa kanya?” paghingi ko pa ng permiso nang makarating ako sa kinatatayuan nila.

“But— let me help you.” Bakas pa sa mukha niya ang pag-aalala.

“Okay lang ako at saka sa akin naman nagsimula ang lahat ng ito, sorry talaga Dylan dahil nadamay ka pa.” tumingin ako ng deretso sa kanyang mga mata para ipakita na sobra akong nagsisi.

“TEKA!!!Cutiee wag mong sulohin lahat ng sisi dahil ako talaga ang may gawa ng lahat.”

Nagulat ako ng biglang sumulpot sa likod ko si Lily.

“Lil—”

“Hindi!!! Dylan, Brandon… sorry talaga dahil sa pagbibiro ko ay umabot pa ang lahat sa ganito,” napapalabi namang paghingi ng tawad ni Lily kay Dylan at Brandon.

“Lily? Alam mo ang nangyari kanina?” tanong ko pa.

“Oo nasabi ni Brandon kanina sa akin, gusto ko sanang sabihin sa kanya ang lahat kaso di ko lang naituloy,” malungkot na saad ni Lily.

“Okay lang yun Lily, pwede bang ako na ang magpaliwanag kay Brandon?”

“Eh sige na nga, kung yan ang gusto mo pero nandito lang kami ni Dylan ha,” ani Lily sabay hila kay Dylan palayo.

“Teka lily, hindi ko iiwan si Ry—”

“Hayaan mo na muna sila Dylan, okay lang sila,” ani Lily habang pilit na hinihila si Dylan palayo.

Nang makita kong nakalayo na ang dalawa ay saka naman ako hunarap kay Brandon.

“Gusto ko lang sanang sabibin na hindi ko tunay na as---”

“---na hindi mo tunay na asawa si Dylan?” nakangiti pa niyang dugtong aq aking sasabihin.

“A-Alam mo ang totoo?”

“Yes, in fact I know it from the start. Nagpanggap lang akong walang alam dahil gusto kong makita ang reaksyon ni Dylan nang itanong ko kung siya ang asawa mo. Ang inaasahan ko ay magugulat siya at tatanggi ang lahat, pero di ko akalain na aaminin niyang lalaki ang asawa niya at walang pakialam sa mga sinasabi ng ibang tao.”

Natahimik naman ako dahil sa sinabi niya, ibigsabihin ay nakikisakay lang pala siya sa biro ni Lily.

“Nakakahanga di ba? Parang ipinagmamalaki pa niya na hindi lang basta isang lalaki ang asawa niya kundi isang Rylan ang tunay nuyang mahal,” nakangisi pang saas ni Brandon kaya napayuko ako para di niya makita ang pamumula ng aking mukha.

“N-Nagbibiro ka ba? Hindi niya ako mahal. Mabait lang talaga si Dylan kaya inako niya ako bilang asawa niya  dahil para hindi ako mapahiya sa iba. Sa katunayan ay wala talaga kaming relasyon.”

‘Kahit Hinalikan ka nya?’ biglang singit pa ng utak ko, kaya napasingamot ako.

‘Ewan!!! Wala lang yun, kasi pagkatapos naman ng lahat ay parang balewala lang sa kanya ang lahat.’ depensa ko pa sa makulit kong utak.

“Hmm, are you sure Rylan? Hindi kasi iyon ang nakita ko kanina nang magalit siya dahil lang may kasama kang iba. Naalala ko rin na wala siyang takot na ipakilala ka bilang asawa sa kanyang business partner na di man lang inisip na maaaring masira ang kanyang pangalan ibang isang kilalang business man.”

Wala akong masabi dahil yun naman ang totoo, pero imposible talaga ang lahat.

“Wala ako sa posisyon para pangunahan kayo, pero believe me. Rylan mahal ka din niya,” sambit pa ni Brandon na walang makikitang pagbibiro.

“T-Teka? Wala naman akong sinabing mahal ko siya ah, bakit may DIN?”

“Deny mo pa ba? Halata naman,” sambit muli niya habang tumatawa pa.

‘Ganun na ba kahalata sa galaw ko ang aking nararamdaman para kay Dylan?’
Sinimangutan ko lang siya na lalo niyang ikinatawa.

“Cute mo talaga, Rylan,” pang gigil pa niya, sabay kurot sa pisngi ko.

“Mashakit Brhandon.”

Pinipigilan ang kamay niya sa pagpisil sa aking pisngi nang makarinig kami ng isang sigaw.

“QUIT IT !!!”

Nabigla ako ng may humigit sa akin palayo. Si Dylan pala na masama ang tingin na ipinupukol kay Brandon.

“Sorry, nagkakatuwaan lang kami, di ba Rylan?” naka ngising tanong pa niya.

‘Inaasar din ako ng isang to, manang mana sa nobya niya, bagay nga talaga sila.’ isip-isip ko pa habang naka tingin sa kanya.

“Mukhang tapos na naman kayo mag-usap kaya mauuna na kami,” pagpapaalam pa ni Dylan.

Si Lily naman at Brandon ay kumaway na lang sa aming derekayon hanggang paalis kami. Paglabas namin ng gate ay nagpaalam na rin si Nico na uuwi na rin daw siya.

“Ba-bye sa inyo,” sabi nito sabay kaway pa sa amin.

Nang makaalis si Nico ay namayani sa pagitan namin ang katahimikan habang naglalakad pauwi sa bahay. Gusto ko sana siyang tanungin kung bakit niya ako hinalikan, pero wala akong lakas ng loob para gawin iyon.

Kung tunay na nakakamatay ang laging pagbuntong hininga, siguradong matagal na akong patay. Di ko kasi mapigilang gawin iyon lalo na nitong mga nakaraang araw.

“—y ko?”

“Ry ko!!?”

“Ha? Bakit Dylan?” gulat na tugon ko sa kanya, nalipad na naman ang isip ko, di ko man lang napansin na nandito na pala kasi sa tapat ng bahay.

“Okay ka lang? May ginawa ba ang lalaking yun sayo?” Kunot ang kilay na tanong naman niya sa akin.

“Wala Dylan, nag-usap lang kami, tayo na sa loob,” pag aaya ko pa sa kanya.

“Sure Ry ko, wala talaga?”

“Oo Dylan, wala talaga.”

“Talagang-talaga?” pangungulit pa niya.

“Oo, talagang-talaga.”

Ang kulit talaga ng lahi nito ni Dylan, ayaw ako tigilan hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay.

Busog naman kami dahil sa party, hindi na ako magluluto pa ng hapunan, bukod pa doon ay gabi na rin ngayon dahil medyo nagtagal ang party na yun.

Papunta na sana ako sa kwarto ng nagsalita na naman si Dylan, kaya napalingon ako sa kanya.

“Ry ko---

” Bakit, Dylan?” nagtataka ko pang ani, di ako alam kung anong problema niya.

“-----wala talaga?”

“Ewan ko sayo Dylan, ang kulit mooo!” Hindi pa pala siya tapos sa pangungulit.

▼△▼△▼△▼△

“November . 05 .”

Pagbasa ko sa kalendaryo na nakasabit sa loob ng aking kwarto, kay bilis talaga ng oras at panahon, akalain mo nga naman apat na buwan na akong nagtatrabaho kay Dylan at isang linggo na rin ang nakaraan ng magbirthday si Gab.

Ang relasyon namin ni Dylan ay ganun pa rin, boss ko siya at kasambahay niya ako. Ang tungkol naman sa halik na nangyari sa amin noon ay hindi na muli namin napag usapan pa. Sa tingin ko ay wala lamang iyon sa kanya kaya naman dapat ay hi di ko na rin isipin pa.

Umaga ngayon at kagigising ko pa lang, kailangan kong bilisan ang aking kilos dahil magluluto pa ako ng almusal at baon ni Dylan.

Pagkatapos kong maghilamos ng mukha at magtoothbrush ay minabuti ko ng dumeretso sa kusina para magluto. Naisipan kong mag gawa ng Nutella pancake ngayon, may prinito din akong itlog, bacon at hotdog atsaka nag-toast din ako ng tinapay. Para naman sa inumin ay naghanda ako ng melon juice… Nagsaing na rin ako ng kanin at nagluto ng Chicken fillet para sa baon ni Dylan.

Tiningnan ko ang orasan na nakasabit sa kusina at napansin na medyo natagalan ako sa pagluluto kaya nagmadali na kong umakyat sa kwarto ni Dylan para gisingin ito at ipaghanda ng susuotin.

“Dylan!!! gumising ka na, tanghali na oh.” Tinatapik pa ang braso niya.

“Ump, Ry ko?” Pupungas-pungas na sabi pa niya, habang kinukusot ang mga mata. ‘Ang cute lang niya parang bata.’

“Good morning Dylan, bumangon ka na diyan.”

“Good morning din Ry ko,” aniya, habang nag-iinat ng katawan at dumeretso na rin ito sa banyo para maligo. Ang damit na inihanda ko sa ay iniwan ko sa ibabaw ng kanyang kama.

“Dylan, bilisan mong maligo ha, mag-aalmusal ka pa!!! late na oh,” hiyaw ko mula sa labas ng Cr niya.

Makalipas ang ilang minuto ay bumaba na rin siya para makakain, katulad ng araw-araw na aking nakikita ay parang di pa rin ako nagsasawa tingnan ang gwapo nyang mukha at matikas nyang porma pag nakasuot na siya ng kanyang formal na suit at tie.

Hindi na ako magtataka kung bakit napakarami nyang taga hanga kahit saan. Kahit naman sino ay mabibighani sa kanyang angking kagwapuhan at pamatay na ngiti, pero bonus lang ang lahat ng iyon dahil ang ugali at kabutihan niya ang tunay na kahanga-hanga.

“—y ko!?”

“Ry kooo!!?”

“Ah bakit Dylan, may kailangan ka ba?” gulat na sagot ko sa kanya. ‘Ano ba yan, natulala na naman ako.’

“Wala naman Ry ko, natulala ka na naman sa kagwapuhan ko,” sabi pa nito na sinamahan pa ng pag ngisi.

“Ha? Ano yun Dylan?” inis na tanong ko pa sa kanya, agang-aga kasi ay dadali na naman siya.

“Wala Ry ko, sabi ko halika na nang makakain na tayo.”

“Dylan, baon mo.” Inabot ko na ang paperbag na may laman ng tanghalian niya.

“Salamat Ry ko,” nakangiti pa niyang tugon.

Nakuha na niya ang paperbag,  pero hindi pa rin siya umaalis sa aking harapan kaya nagtaka ako. Baka kasi may kailangan pa siya.

“May kailangan ka pa Dylan? May nakalimutan pa ba akong ibigay sayo,” tanong ko pa sa kanya.

Naibigay ko na ang bag, susi at baon niya. ‘May nakalimutan pa ba ako?’

“Meron Ry ko,” seryosong sagot kaya napataas ang kilay.

“Ano yun Dylan? Bilis kukunin ko na,” pagmamadali ko pa dahil late na siya.

“Wag na, ako na ang kukuha.”

“Hindi ako n---”

Naputol ang sasabihin ko dahil sa gulat nang lumapat ang labi niya sa aking pisngi.

“Salamat Ry ko!” masigla pa niyang pagkakasabi, habang tumatakbo palayo sa akin.

Nang mapagtanto ko ang nangyari ay wala na akong nagawa pa kundi sumigaw na lang.

“Dylannnnn!!!”

▼△▼△▼△▼△

3RD PERSON POV

MASAYA
si Dylan nang makarating siya sa opisina. Sinalubong naman siya ni Nico na bakas ang pagtataka sa mukha.

“Masaya ka ata boss, ano meron?”

“Wala naman Nico. Mag syota ka na ulit para sumaya ka din,” nakangisi pang sabi ni Dylan kaya di napigilan ni Nico na mapasimangot dahil sa sinabi ng kanyang boss.

“Nang-iingit ka ba boss? Edi ikaw na nga ang may lovelife,” asar na sagot ni Nico.

“HAHA Kaya nga pinapayuhan na kita na magsyota ulit,” tumatawa pang sabi ni Dylan.

‘Hindi naman ganun ka dali yun boss,’ isip-isip pa ni Nico sa sarili, habang napapanguso dahil sa inis.

Bago sila makalabas sa elevator ay may napagtanto si Nico. “Teka! Kayo na ba ni Rylan?”

Dahil sa tanong ni Nico ay para namang nabilaukan ng laway si Dylan dahil alam niya sa kanyang sarili na hindi pa nausad ang relasyon nila ni Rylan, hindi pa nga nila napag-uusapan ang halik na nangyari sa kanila noon. Napabuntong hininga na lang siya dahil sa iniisip.

Dahil sa narinig na buntong hininga galing sa boss niya, alam ni Nico na hindi pa rin nakakatuluyan ang dalawa. Gumuhit ang nakakalokong ngiti sa mga labi niya.

“Ang hina mo talaga boss, wag mong sabihing wala pa rin? Ano ba yan,” pang-aasar pa ni Nico habang tumatawa.

“Tss, Shut up Nico, panira ka ng umaga,” inis na sagot ni Dylan sabay pasok sa opisina nito.

Di naman napigilan ni Nico na mas mapatawa dahil sa naging reaksyon ng kanyang boss.

Pagpasok naman ni Dylan sa kanyang opisina ay pasalampak syang umupos sa kanyang swivel chair. Hindi niya maitatanggi na tama ang sinabi ni Nico, ang hina talaga niya pagdating kay Rylan.

Hindi man lang niya masabi ang tunay niyang nararamdaman para dito, alam niya sa kanyang sarili na nagagawa naman nyang iparamdam dito sa pamamagitan ng mga kilos at galaw, pero napakahalaga pa rin ng mga salita.

Dahil sa lalim na naman ng kanyang pag-iisip ay nawawala ang kanyang focus sa trabaho kaya naman inalis muna niya sa isip ang isang imahe na nagdadala ng saya sa buo nyang pagkatao. Ginawa niyang abala ang kanyang sarili para hindi muna makapag isip ng kung ano-ano.

Kapag kasi sumasagi ang maamong mukha ni Rylan ay hindi mapigilan ni Dylan na mamiss ito, kaya nga maya’t maya siyang tumatawag o kaya ay laging napapa-aga ang uwi dahil gustong-gusto niya na itong makasama. Excited siya laging uwi dahil kay Rylan.

Habang nagbabasa  ng mga papeles ay biglang may kumatok sa pintuan ng kanyang opisina.

“Come in,” tugon niya, mula sa pinto ay niluwa nito si Nico na may hawak na mga report ng iba’t ibang department ng kumpanya.

“Boss ito na ang report galing sa lahat ng department.”

“Hm, did you sort it out?” tanong pa niya.

“Hehe di pa boss,” saad nito habang  natatawa at napakamot pa sa batok.

Dahil sa sagot nito ay napataas ang kilay niya, binigyan niya ito ng tingin na, ” What- are- you- waiting-look.”

“Sabi ko nga boss, pwede dito ko na ayusin?” pakiusap pa nito, sabay lakad papunta sa accommodation area sa loob ng opisina niya.

Hindi na umimik si Dylan at ipinagpatuloy na lang ang pagbabasa ng mga papeles na hawak.

“Boss, ilang taon na nga pala si Rylan?”

Dahil sa pagkarinig ng pangalan ni Rylan ay nakuha agad nito ang atensyon ni Dylan.

“Why did you even ask?” takang tanong pa ni Dylan.

“Wala naman boss, mukhang bata pa kasi si Rylan, 17 lang ba siya?”

“Of course not. He’s not that young, baby face lang talaga ang Ry ko,” nakangisi pang tugon ni Dylan dahil sa maling hula ni Nico sa edad ni Ry.

“He’s turning 20 next month,” sagot pa niya.

“20? Talaga boss, kala ko nga ay 16 lang siya nung una kaming makita,” manghang sagot pa ni Nico.

“Bakit tayo 25 palang mukha nang tatay,” pabulong na sabi pa nito, kaso di ito nakaligtas sa pandinig ni Dylan.

“What do you mean, WE? Ikaw lang ang mukhang matanda dito.”

“Nagbibiro lang naman ako boss,” nakanguso pang sabi ni Nico.

“Ewan ko sayo, ang daldal mo talaga. If you’re already done hand it over.”

“Hindi pa ako tapos boss,” napapakamot sa batok na sabi pa ni Nico.

“Inuuna mo kasi kadaldalan mo.”

“Sorry na, pero bata pa talaga si Rylan ano?” sambit muli ni Nico.

Napataas naman ang kilay ni Dylan. ‘Ano bang problema ng isang ito sa edad ng Ry ko,’ isip-isip pa nya.

“Ano naman kung bata pa siya,” saad ni Dylan na naka-kunot na ang kilay.

“Ibig sabihin ay pwede pa syang mag-aral, wala ka bang balak pag-aralin siya?” makahulugang tugon ni Nico kaya natigilan naman si Dylan sa kanyang ginagawa.

“Si Ry ko papasok sa college? Sa tingin ko nga ay gusto nyang ipagpatuloy ang pag-aaral. Good idea Nico!” nakangiti pang pahayag ni Dylan.

‘Ano kaya ang itsura ng Ry ko na naka suot ng School Uniform?‘

Chapter 35

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Aaah~ Ry ko, dahan-dahan lang please.”

“Ayaw m-mo na ba Dylan? H-Hindi ba a-ako magaling dito, kanina pa akong pagod sa ginagawa k-ko?” nangangatal na sabi ko pa.

“Ah sobrang sarap Ry ko, pero hinay-hinay lang,” hinihingal naman niyang tugon.

“Tumigil ka nga Dylan, baka may makarinig pa sayo baka kung ano pang iisipin,” inis na turan ko pa kahit namumula na ang mukha ko.

“Okay lang yan Ry ko, tayo lang naman ang nandito,” nakangisi pang sabi niya habang nakadapa sa kanyang kama.

“Balakajan, ayaw ko na, nangangalay na ng kamay ko sa pagmamasahe sayo,” saad ko naman sabay alis sa pagkakaupo ko sa likuran niya.

“Teka Ry ko, joke lang naman, sige na kaunti pa,” nagpapa-awang pa niya.

“Di ba may sasabihin ka pa sa akin Dylan, bakit di mo pa simulan ngayon?”

“Oo nga pala, buti pina-alala mo Ry ko,” dahil sa sinabi niya ay napasimangot naman ako. Ibigsabihin ay nakalimutan talaga niya.

Pag uwi kasi niya kanina ay nasabi niya namay gusto daw siya sa aking sabihin kaya naman na paisip ako kung ano iyon.

Pagkatapos namin kumain ay pinapunta niya ako dito sa kanyang kwarto para pag-usapan ang tinutukoy niya, pero bigla na lang sumakit ang braso at likod niya kaya imassage ko daw muna.

Kaya ayan napunta kami sa ganitong sitwasyon at para pa atang nakalimutan na niya ang tunay na dahilan kung bakit niya ako pinatawag dito.

Umupo siya ng maayos sa kama at humarap sa akin, wala syang damit pang itaas at naka boxer shorts lang. Medyo na iilang ako sa kanya ngayon na di ko maintindihan, lagi naman akong pumupunta sa kwarto niya, dito pa nga ako natutulog at minsan ay magkatabi pa kami lalo na noong nangyari ang insidente kay Leo.

Pero ngayon ay parang may nararamdan akong kaba sapagkat hindi ko maiwasang di maalala ang halik na naganap sa amin noon, dahil sa hiyang nararamdaman ay nadama ko ang pag-iinit ng aking pisngi at buong katawan.

“Ah g-gabi na pala talaga D-Dylan, bukas na lang tayo mag-usap,” palusot ko pa upang maka alis na ako dito, ayaw ko naman na makita niya na ganito ang itsura ko.

“Ha? Teka, may sakit ka ba? Bakit ang pula oh,” nag-aalala pa nyang sabi sabay salat sa aking noo.

“W-Wala Dylan, okay lang ako pwede na ba ak—”

Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng bigla niya akong hawakan sa kamay upang di ako makaalis sa aking kinalalagyan.

“Teka Ry ko, May problema ba? Bakit di ka makatingin sa akin?” aniya, habang pilit na inaangat ang aking mukha paharap sa kanya.

“I-Inaantok na kasi ako Dylan,” palusot ko pa para bitawan na niya ako.

“Ganun ba,” tugon pa niya habang parang may malalim na iniisip, lumuwag na rin ang pagkakahawak nya sa aking kamay kaya napangiti ako.

Pero bago matanggal ng tuluyan ang pagkakahawak niya sakin ay sumilay ang nakakalokong ngiti sa kanyang labi at di ko inaasahan ang sunod niyang gagawin.

“Dylan!?” sigaw ko.

“Di ba inaantok ka na Ry ko, tayo nang matulog,” nakangisi pa niyang saad, sabay yakap sa akin pahiga sa kanyang kama.

“Oo! Pero hindi dito.” Pagpupumigko habang sinusubukang umalis sa pagkakadagan niya.

“Nandito ka na din naman, dito ka na matulog,” bulong niya, habang nakasiksik ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko.

“Please, sige na Ry ko,” pangungulit pa niya.

Ang kulit talaga ng Dylan na ito, para tuloy may malaki, mabigat at mainit na teddy bear na nakadagan sa akin ngayon. Yun nga lang, mabuti sana kung malambot na teddy bear kaso hindi eh, isa siyang mabigat at matigas na bear.

“Pero komportable naman,” sabi pa ng utak ko na laging nakapanig kay Dylan, sa tunay, utak ko ba ito o kay Dylan? Dun lagi naka-kampi ih.

Napabuntong hininga na lang ako, pati utak ko ngayon ay kinakaaway ko na rin.

Hangga’t hindi ako pumapayag sigiradong hindi aalis ang Dylan na ito, baka mauna pang maubusan ako ng hangin sa katawan dahil sa bigat niya bago ako bitawan kaya wala na akong pagpipilian.

“O-Oo na Dylan, dito na ako matutulog kaya pwede wag mo na akong patungan ang bigat mo,” tugon ko habang hinahampas ang balikat niya, para umalis na siya.

“Buti naman,” masaya at nakangisi pa niyang turan, sabay alis sa aking ibabaw. Humiga siya sa aking tabi at tumitig sa kisame ng kwarto.

Makalipas ang ilang minuto, napansin kong nakapikit na siya kaya akala ko tulog na, tumagilid ako pahiga at ipinikit na rin ang aking mga mata para matulog.

Kahit anong pilit ko sa aking sarili na matulog ay parang gising na gising pa rin ang aking diwa, hanggang ngayon kasi ay di mawala ang pagkailang na aking nararamdaman.

Hayss, dapat pala hindi ako nagpadala sa kanyang kakulitan, sana ngayon ay mahimbing na akong natutulog sa aking kwarto.

Dahil sa lalim ng aking iniisip ay di ko na napansin ang paglapit niya sa aking tabi, inilingkis niya ang kanyang braso sa aking katawan at inilapat kanyang ang dibdib sa aking likuran. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan na pumapawi sa lamig na aking nararamdaman at isinubsub din niya ang kanyang mukha sa aking batok.

“Ry ko, gising ka pa ba?” mahinang bulong niya sa aking may tenga.

Ayaw ko sana sumagot, pero alam ko naman na kanina pa nyang alam na gising pa ako.

“Hmm, bakit Dylan?”

“Pag usapan na natin ngayon,” bulong muli niya, habang pinahihigpit pa ang pagkakayakap sa aking katawan.

“Tungkol ba saan ang pag-uusapan natin?”

Mukhang importante ang gusto nyang sabihin ah, ayaw pang ipagpabukas.

“Gusto mo bang ipagpatuloy ang pag-aaral mo?” tanong niya na nakapag bigay sa akin ng gulat at pag-asa.

‘Seryoso ba sya? May pag-asa ba akong makapag-aral ulit. Dahil sa kanyang sinabi ay pinilit kong humarap sa kanya para makita kung seryoso ba sya. Gusto ko, gustong gusto ko PERO…’

“Nasabi sa akin ni Nico na bata ka pa naman daw kaya bakit nga naman hindi kita pag-aralin ng kolehiyo,” nahihiya pa nyang pahayag. Nahihiya siguro siya dahil hindi siya ang naka-isip ng ideyang iyon.

“Ah Dylan s-seryoso ka ba?” kinakabahang tanong ko sa kanya.

“Oo naman, ano gusto mo ba?” nakangiti pang tanong niya sakin na halatang hindi na makapag hintay sa aking sagot.

“Syempre naman----”

”--- Hindi.”

“HAHA sabi na nga ba at gus--- Teka? HINDI!?” Gulat na sigaw nIya, at napaupo pa dahil dito.

Umupo na rin ako at sumandal sa headboard ng kama para maka-usap siya ng maayos. Tumingin ako sa kanyang mukha na hanggang ngayon ay di pa rin makapaniwala sa naging sagot ko.

Napabuntong hininga pa ako bago magsalita. “Dylan, alam ko na oportunidad na ang pinalampas ko, pero syempre may dahilan ako.”

“Ano namang dahilan Ry ko? Hindi ba gusto mong mag-aral?” naguguluhang tanong nniya Tumango naman ako ng bahagya bilang sagot.

“Dylan, masaya ako at nagpapasalamat na gusto mo akong pag-aralin sa kolehiyo, pero ayoko naman na malibanan ang trabaho ko dito sa bahay, alam mo naman na sobrang busy ng mga college students di ba? Baka di ko na magawa ang mga gawain ko dito, baka pati weekends ko kainin na rin ng mga gawin sa school.”

Habang nagpapaliwanag ay pansin ko naman na napapatango siya.

“Pero kung magti-time management naman ako siguro ay kakayanin ko iyon, Ano sa tingin mo Dylan?” tanong ko pa sa kanya, para kasing sayang talaga kung palalampasin ko pa ito.

“Naiintindihan kita Ry ko, tunay nga talagang busy ang mag aral muli at ayaw ko naman na mapagod ka sobra sa pag-aaral at sa mga gawain mo dito sa bahay, bukod pa ang pag-aalalaga mo sa akin---” napatigil pa siya sa pagsasalita at biglang namulta ang kanyang ekspresyon dahil sa bagay na mukhang pumasok sa kanyang utak.

“Kapag busy ka na----- siguradong mawawalan ka na rin ng oras sa akin,” nanlalaki ang mga mata at namumutlang tumingin sa akin.

Hindi ko naman alam kung matatawa ba ako o maiinis sa kanya. Sa lahat ng aming pinag usapan. Iyon lang pala ang kanyang tunay na ikinakatakot.

Pero sa huli ay napangisi na lang ako dahil sa kanyag sinabi, mukhang mahalaga talaga para sa kanya ang presensya at attention ko.

“Pero, kung sakali, ano bang kurso ang gusto mong kunin, Ry ko?”

“Hm, mahilig talaga ako mag luto kaya sa tingin ko ay yung kursong tungkol sa pagluluto ang gusto ko,” nakangiti pang sagot ko sa kanya. ‘Wala naman kasi masamang mangarap.’

“Hmm, kung mag-aaral ka sa kolehiyo ng apat na taon ay talagang napakatagal nga noon, atsaka pagluluto? Culinary at HRM kung sakali,” sabi pa ni Dylan ng pabulong, sarili ata nya ang kinakausap niya.

Maya-maya pa ay halos mapatalon ako sa kama dahil sa biglaan niyang pagsigaw. “AH! Alam ko na Ry ko!!!” masaya niyang sigaw sa akin.

“Ano yun Dylan?”

“HAHAHA! may naisip na akong sasakto para sayo,” proud na hiyaw pa niya, habang nakatayo at nakapamaywang pa dito sa ibabaw ng kama, mukha tuloy syang baliw na may pagtawa pa nang pagkalakas-lakas.

“Tumahimik ka nga Dylan, gabi na oh,” saad ko pa sabay higit sa kanya pa-upo ulit sa kama.

“Sorry Ry ko, na-excite lang ako,” Umupo na ulit siya sa kama paharap sa akin.

“Oo na, ano bang sinasabi mo?”

“Di ba Ry ko, gusto mo ay magbake tapos gusto mo di masyadong busy at hawak mo pa rin ang oras mo kahit nag-aaral ka?”

“Oo tapos?”

“I-eenroll kita sa COOKING CLASS!!!” malakas na sigaw na naman niya kaya naman nabatukan ko dahil sa inis. ‘Kelangan ba laging sumigaw?’

“Cooking class?” naguguluhan ko namang tanong.

“Oo Ry ko, sa cooking class, 2-3 hours lang ang session sa isang araw at tatlong beses lang sa isang linggo ang pasok mo dun, at ito pa ang maganda Ry ko, montly ang pag-eenroll dun, ibig sabihin ay pwede kitang ieenroll ngayong buwan tapos pag ayaw mo na pumasok sa susunod na buwan ay pwedeng di na mag-enroll pa.” mahabang paliwanag naman niya.

Wah! Mukhang maganda nga ang cooking class na sinasabi niya ah, ilang oras lang ito sa isang araw at di nito sakop ang lahat ng oras ko kaya magagawa ko pa lahat ng aking mga gawain.

“Maganda nga yan Dylan,” nakangiti kong sabi habang naka thumps up pa.

“Sabi ko sayo magugustuhan mo yun! ihahanap na kita ng school bukas.”

“Oo nga pala Ry ko, di ba gusto mong magtayo ng negosyo? Ito na ang pagkakataon para makapag-ipon ka ng kaalaman para mas gumaling ka pa sa pagbe-bake,” masiglang aniya, habang kumikinang pa ang mga mata sa saya.

Dapat ako ang masaya, pero siya pa ang mas excited para sa akin, Nagbigay iyon ng tunay na ngiti sa aking labi.

Ano kayang mabuting bagay ang nagawa ko sa aking buhay, para bigyan ako ng diyos ng taong katulad ni Dylan.

“Maraming maraming salamat Dylan, hindi ko alam kung paano ko masusuklian ang lahat ng tulong mo.” Humawak ako sa kanyang mga kamay, yun lang ang aking alam para maipakita ang pasasalamat sa kanya.

“Hindi mo na kailangang suklian kung anong ginagawa ko para sayo dahil sa pag aalaga mo pa lang sa akin ay bayad mo na ang lahat,” tugon niya bago ako higit payakap sa kanya.

Sinuklian ko naman ang kanyang yakap sa paglingkis ng aking maliit na braso paikot sa kanyang leeg. Ang kamay naman niya ay nasa aking likod at bewang, maya-maya pa ay mula sa pagkakayap sa akin ay humiga na siya sa kama ng patalikod kaya mapahiga ako sa kanyang katawan.

“Dylan, tulog na tayo.” Habang pilit inaalis ang kanyang kamay payakap sa aking katawan, para maka-alis ako sa kanyang ibabaw.

“Hmm, sige tulog na Ry ko.”

“Oo kaya nga bitawan mo na ako,” pagpupumiglas ko pa sa kanya.

“Good night Ry ko,” aniya sabay tawa at lalong hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

▼△▼△▼△▼△

KINABUKASAN
ay maaga akong  nagising para makapagluto, napansin ko lang na sa dibdib niya pala ako nakatulog kaya pinamulahan ako ng mukha at nag madali ng umalis ng higaan at dumeretso sa banyo para makapaghilamos.

Pagbalik ko sa kwarto ay kita kong tulog pa rin si Dylan, kaya naglakad na ako palabas ng kanyang kwarto para magluto sa kusina. Medyo tanghali na ako nagising, pero okay lang kasi wala namang pasok sa trabaho si Dylan.

Nang makarating ako sa kusina ay sinimulan ko na ang pagluluto ng almusal namin. Sinangag, piniritong itlog at bislad na isda. Di naman maarte si Dylan sa pagkain kaya kahit anong iluto ko ay okay lang sa kanya.

Habang nagluluto ako ay bigla kong naalala ang napag-usapan namin ni Dylan kagabi, ibigsabihin ba talaga nito ay makakaroon na ako ng pormal na kaalaman sa pagbe-bake at pagpagawa ng mga dessert. Hayss di ko mapigilang masabik dahil doon.

Sana ay marami akong patutunan na magagamit ko pag nakapag ipon na ako para makapag bukas ng sariling negosyo. Sigurong matutuwa sina nanay at tatay pag nalaman nila ang tungkol sa pag aaral ko sa cooking class.

Pagkalipas ng ilang minuto ay dumating na si Dylan para makapag agahan na, pinagsaluhan namin ang aking niluto at masayang nag-usap para sa mga gagawin namin sa araw na ito.

“Halika na Ry ko! Punta tayo sa opisina para makapaghanap na ng school na pwede mong pasukan,” masiglang saad niya sabay takbo papunta sa dereksyon ng opisina.

Pagkatapos namin kumain kanina ay naglinis muna siya ng sasakyan sa garahe at ako naman ay naglinis ng bahay at nagdilig ng halaman.

Nang matapos na ang mga bawat gawain namin ay ito siya at excited na nag aaya papunta sa kanyang opisina para daw maghanap ng pwede kong pasukan.

“Sige lang Dylan, susunod ako.”

Gusto ko muna syang ipaggawa ng inumin bago ako sumunod sa opisina at dumeretso na muna ako sa kusina, ipinag gawa ko sya ng melon juice para refreshing, mainit kasi ang panahon ngayon.

Kumatok muna ko bago pumasok sa opisina nya. Nang makita nyang pumasok ako ay sumilay ang ngiti sa kanyang labi na nagpakabog na naman sa aking puso.

“Ry ko, tingnan mo itong nahanap kong school para sayo.”

Chapter 36

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Bukas pwede na nating kunin ang uniform mo.”

“Talaga Dylan, naka-enroll na ako kahit hindi na tayo pumupunta dun sa school?”

“Oo naman Ry ko, may online enrollment naman sila kaya di na tayo kailangan pumunta dun, at saka nabayaran ko na ang tuition mo for one month,” nakangiting sagot niya.

“Salamat Dylan, pwede bang ibawas mo na lang sa sahod ko ang ibinayad sa tuition fee?”

“Wag na, saka na lang may income ka na sa negosyo mo.”

“Eh pero matagal pa iyon,” takang tanong ko naman.

“Edi mas magaling, ibig sabihin ay matagal pa tayong magkakasama,” malambing na saad pa niya, sabay kindat sa aking dereksyon.

Hayss, wala talaga akong laban sa kanya, nakakatakot ang kakulitan niya.

▼△▼△▼△▼△

MONDAY

ITO
na ang araw na pinakahihintay ko, halos hindi nga ako nakatulog kagabi dahil sa pagkasabik. Ngayon ay pupunta na kami doon sa school na nag ooffer din ng cooking class para kunin ang aking uniform at schedule ng klase.

Hindi ko mapigilang mapahimig habang nagluluto dahil sa saya. Maaga din akong nagising para magluto at ipaghanda si Dylan ng susuotin niya, sabi nga pala ni Dylan ay sasamahan niya akong pumunta sa school kaya lalong nadoble ang aking sayang nararamdaman.

“AH! Dylan naman!” inis na sigaw ko pa ng biglang may yumakap sa aking likod.

“Good Morning Ry ko, mukhang maganda ang mood mo ngayon ah, excited?” wika niya habang nakapatong ang baba sa aking balikat.

“Oo excited ako, pero mukhang mas excited ka pa sa akin ah kasi ngayon ka lang bumangon sa higaan mo ng mag isa.  Aba himala talaga,” natatawa ko pang tugon.

“Hm… masaya lang ako Ry ko, at oo na inaamin ko na excited din ako para sayo,” bulong niya bago subsub ang mukha sa aking leeg. Nagbigay namin iyon ng matinding kiliti sa aking katawan.

“Sige na, maupo ka na Dylan. Luto na ito at ihahayin ko na.” Pagtataboy ko pa sa kanya.

“Okay Ry ko!” masigla pa niyang sagot.

Pagkahanda ko ng almusal sa mesa ay sinimulan na naming kumain.

“Ry ko, samahan kita pumunta sa School mo ha.”

“Sige ba, pag nakuha na natin edi sasakay na lang ako pauwi dito,” sabi ko habang iniiwas ang plato ko sa kanya, nilalagyan na naman kasi nya ng ulam ay puno pa ang plato ko.

“Nope—” seryosong sagot nito kaya napatigil ako at tiningnan siya na puno ng pagtataka.

“---pagkakuha natin ang kailngan mo sa School ay ihahatid kita dito sa bahay,” dugtong pa niya na bakas ang kaserysohan sa mukha.

Dahil sa gulat ay hindi ako nakailag nang bigla nyang lagay ng tatlong pirasong sausage ang plato ko.

‘Para-paraan nga naman Dylan,’ napapailing na isip-isip ko.

PAGKALIPAS
ng ilang minutong paghahanda ay dumeretso na ako sa sala para sana hintayin si Dylan, pero nagulat ako ng makitang naroon na siya at tahimik na naghihintay sa akin.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, bigla tuloy akong nailang sa aking suot na T-shirt na puti, may print ito na maliit na bear sa may dibdib at pantalong itim at vans na black n white.

Tanda ko ganto din ang tingin niya sa akin nung una kaming umalis para magsimba noon, pagkakaiba lang ay iling ang sagot niya noon samantalang ngayon ay tumango skya para sabihin na okay naman ang aking suot.

“Buhok mo lang ang hindi okay,” aniya pa parang dinugtungan lang ang sinabi ko sa aking utak.

Lumapit siya sa akin at marahang sinuklay ang aking buhok gamit ang kanyang mga daliri, ang sarap sa pakiramdam.

“Okay na Ry ko, tayo na,” nakangiti niyang pag aanyaya sa akin na halatang excited. Tumango naman ako at sumunod sa kanya patungo sa garahe.

Nagbyahe kami ng may labing limang minuto bago makarating sa school na aking papasukan. Hindi naman ito ganun kalaki, ipinark na lang ni Dylan ang kanyang kotse sa tapat nito.

Pagpasok namin dito ay napansin ko na tatlong building lang ang nasa loob ng school na ito, may mga estudyante na tumitigil at nagbubulungan at nakatingin kay Dylan habang nakikipag-usap siya sa Guard upang itanong ang lugar kung saan kami dapat pumunta.

“Wow~ ang Gwapo bes bago ba nating teacher yan?” kinikilig na sabi pa ng isang estudyante.

“Sana nga bes, siguradong makikinig ako pag siya ang magtuturo sa atin” tugon naman ng kaibigan nito.

Ang iba naman ay kinukunan pa si Dylan ng litrato nang patago. Napataas naman ang kilay ko dahil sa pinag uusapan nila, mga kabataan talaga ngayon.

“I see, thank you, manong Guard,” rinig ko pang sabi ni Dylan.

“Ry ko tayo na, dun daw sa building 1 ang registrar,” aniya, sabay hawak sa aking kamay, pero dahil naiilang ako kaya tinanggal ko iyon.

Hindi naman siya nagsalita kaya sumunod na lang ako nang maglakad na siya. Katulad ng laging nangyayari pag kami ay magkasama. Lahat ay tumitingin o lumilingon ng aming nakakasalubong dahil kay Dylan.  Karamihan pa ay mga babae.

Tahimik lang naman akong nakasunod sa kanya habang naglalakad kami. Siya naman ay parang batang ngayon mo lang nailibot sa mall, ang daldal niya.

“Ry ko, maliit lang itong school, pero maganda ano?”

Tumango ako.

“Ry ko tingnan mo yun, ang cute ng court nila.”

Tango ulit.

“Ry ko medyo madami din pala ang napasok dito.”

Tango pa rin.

Tango na lang ang sagot ko habang siya naman ay turo nang turo at dada nang dada habang naglalakad.

“Ry k—”

“Dylan,” pagtawag ko sa kanya.

“Ah huh?” excited na sagot naman niya habang ngiting-ngiti, kala siguro ay may idadaldal din ako sa kanya.

“Nandito na tayo,” sabi ko pa sabay turo sa likod niya.

Excited naman siyang humarap doon at naglakad ng pormal na kala mo ay di siya naging madaldal na bata kanina.

“Good day sir, how can i help you?” tanong ng babaeng register habang nakasilip sa maliit na bilog sa bintana ng isang glass wall. See through naman ang glass kaya pansin ko pa kung paano pamulahan ng pisngi ang babae habang nakatitig kay Dylan.

“Good day Miss, nandito kami para kunin ang schedule at uniform niya para sa Cooking class,” nakangiting sagot ni Dylan kaya naman lalong di magkaintindihan si ateng registrar.

“Ah a-ano pong n-name niya?” nauutal pang tanong nito.

“Rylan Arellano po,” Lumapit ako dun sa bintana at ako na ang sumagot dahil pag si Dylan pa ang patuloy na nakipag usap dito ay baka tuluyan ng mahimatay ang registrar.

“Ok sir, let me check first,” sabi pa nito.

Tumango na lang ako at naghintay sa tabi ni Dylan, pero nang makalingon ako ay nawawala na naman siya.

‘Dylan?’

“Sir pwede po selfie tayo?”
pabebeng sabi ng isang estudyante kay Dylan nang makita ko sila sa di kalayuan.

Napapalibutan na naman siya ng mga kababaihan. Di ko mapigilang mapabuntong hininga at mapa-iling dahil sa aking nakikita, napakasikat talaga niya.

Lahat siguro ng nakakakita sa kanya ay nag-aakala na isa siyang artista o kaya ay model, pero di nila alam isa siyang madaldal at sobrang kulit na tao.

Kahit lapitin siya ng maraming tao, alam ko naman sa sarili ko na ako lang ang nakaka-alam at nakakakilala kung sino siya talaga, napangiti na lang ako dahil sa aking naisip.

“Sir, Confirm na po, ito po ang schedule niyo at ang uniform niyo naman ay kukunin nyo sa Bldg. 3 Room, 12.”

Nagising naman ako dahil biglang nagsalita si ateng habang inaabot ang kapirasong papel.

“Marami pong salamat,” sabi ko ng makuha ko ang papel na may laman ng aking schedule.

Tinitingnan ko ang dereksyon ni Dylan, napapalibutan pa rin siya at mukhang di pa sila matatapos sa photoshoot nila kaya napayuko na lang ako para basahin ang nakasulat sa papel.

“Okay ka lang ba? Di mo ba alam ang pupuntahan mo?”

Ani ng boses na nanggaling sa aking likuran kaya napalingon ako.

May lalaking maputi na nakatingin sa akin, ibig sabihin ko ay nakayuko. Hamak na mas matangkad kasi siya sa kin, pero mas mababa siya kay Dylan.

“Ah hindi, okay lang ako. Nakuha ko na itong schedule ko sa registrar, binabasa ko lang,” tugon ko habang nakangiti pa sa kanya, mukha kasi siyang mabait kaya walang dahilan para sungitan ko siya.

“Ganun ba. Teka, transferee ka ba dito?” masaya pa niyang tanong, sabay tingin sa papel na aking hawak.

“Hindi eh, nag enroll ako para sa Co— Ayy Dylan teka!!!” napasigaw ko dahil sa gulat nang bigla na lang may humigit sa akin palayo.

“Tayo na Ry ko, papasok pa ako sa office,” nagmamadali niyang sabi.

Nagulat na lang yung lalaking kausap ko kanina kaya kinawayan ko na lang sya para mag ba-bye.

“Sino yun Ry ko?” nakasimangot na tanong pa ni Dylan ng makalabas kami sa Bldg I.

“Hindi ko pa din kilala eh, bigla mo akong hinigit kaya di ko natanong yung pangalan,” inosenteng tugon ko pa sa kanya, kaya lalong napakunot ang kanyang kilay.

“So nahadlangan ko pa kayo, ganun ba?” nakasimangot naman niyang bulong.

“Hindi naman, bigla lang syang lumapit kanina habang hinihintay kita.”

“Hinihintay? Wala naman akong pinuntahan,” takang tanong naman niya.

“Wala nga ba?” tanong ko pa habang binibigyan siya ng kakaibang tingin.

“Bakit di mo ako tinawag?” nakangiwi niyang saad ng mapagtanto ang aking ibigsabihin.

“Busy ka di ba? At saka alam mo ba ang pupuntahan natin, kanina mo pa kasi akong hinihila.”

“Ah haha hindi, saan nga ba Ry ko?” natatawang sagot nito sabay haplos sa batok.

Napailing na lang ako at ngayon ako naman ang humigit sa papunta sa aming destinasyon. Mapagkalipas ng ilang minutong paglalakad at paghahanap ng room na aming pupuntahan ay nakita na rin namin ito.

Kumatok muna kami sa pinto at sumilip kung may tao sa loob. Nang mapansin ng babaeng nakaupo sa table na may nakasilip sa pinto ay ngumiti ito at binati kami.

“Oh Good morning, pasok kayo,” sabi pa nito.

“Good morning din po, sabi ng registrar ay dito ko daw po makukuha ang aking uniform para sa Cooking class,” magalang na sabi ko dito.

“Yes dito nga, what’s your name sir,” nakangiti pa nitong sagot.

“Rylan Arellano po.”

“Okay, here,” sabay bigay sa akin ng isang paper bag na may logo ng school.

“---then perma ka lang dito.” Pumerma daw ako sa katunayan na natanggap ko na ang uniform ko.

Pagkatapos ay nagpasalamat kami sa kanya at umalis sa silid na iyon. Paglabas namin ay di ko mapigilang silipin ang laman ng paper bag. Excited na akong makita ang uniform ko at sa tingin ko ay ganun din si Dylan dahil nakikipag unahan pa ito sa akin sa pagsilip sa loob ng paper bag.

Habang naglalakad kami ay nagsimula na naman si Dylan mag-ingay. “Ry ko, mula bukas ay dito ka na mag aaral.”

Tango.

“Ry ko, ito na ang school mo.”

Tango ulit.

“Ry ko, makipag friends ka sa kanila ha.”

Tango na naman.

“Ry ko, sama ka sa akin sa office.”

Tango---

“Teka? Ano sabi mo?” tanong ko pa sa kanya para kasing iba ang pagkakarinig ko sa huli nyang sinabi.

“Kung anong narinig mo ay yun na yun Ry ko,” nakangisi pa niyang sagot.

“Ibig sabihin ay-------?”

“Yes, sasama ka sakin sa kompanya,” masayang hiyaw niya kaya lalong nagtinginan ang mga estudyante dito.
Napailing na lang ako sa kanya, bwisit na isahan na naman ako.

HABANG
nakasakay kami sa kanyang kotse ay napapansin ko na masaya siya at may pagsipol pa.

“Siguradong magugulat si Nico pag nakita ka niya,” tumatawang bulong pa niya.

Pagkalipas ng ilang minutong pagbabyahe ay nagpark si Dylan sa labas ng isang mataas at napakalaking building.

‘Woah! yan lang ang masasabi ko sa aking nakikita nang makababa kami ng sasakyan. Super taas at laki talaga ng building.

“Ry ko, halika na,” pag aaya pa ni Dylan sa akin nang mapansin niya na naiwan akong nakatayo at nakatingala.

“Ah! Oo nandyan na.”  Ayaw ko maiwan siguradong maliligaw ako sa loob nyan.

Pagtapak pa lang ni Dylan sa loob ng kanyang building ay napansin ko na biglang nagbago ang aura niya. Naging pormal ang kanyang tinding na ipinapakita ang pagiging propesyunal sa bawat hakbang at lakad, suot pa rin niya ang kanyang magandang ngiti, pero nawala na ang makulit at maingay na personalidad niya.

Lahat ng nakakakita at nakakasalubong niya ay yumuyuko at bumabati, sinasagot naman niya lahat ito ng isang ngiti.

Paglampas ng tingin ng mga empleyado sa kanya ay napapataas na lang ang kilay nila pagnakita nila akong nakasunod sa likod ni Dylan. Siguro iniisip nila kung sino ako at bakit ko kasama ang boss nila.

Derederetso lang si Dylan sa paglalakad habang ako naman ay busy sa pagtingin sa kapaligiran, nakalawak talaga dito at napakaganda. Manghang-mangha ako sa lahat ng aking nakikita.

Dahil sa aking pagtingin sa paligid ay naiwan na pala ako ni Dylan nang di ko namamalayan, nagulat ako na lang ako nang may mga guard na lumapit sa akin.

“Sir, nasan po ang ID nyo? Pwede po ba naming makita?” sabi pa ng isa sa mga guard.

“T-Teka lang po, wala po kasi akong ID pero may kasama po ako ng pumasok ako dito,” natatarantang sagot ko habang hinahanap si Dylan.

“Sorry sir, pero kung wala po kayong ID ay pwede pong mag intay muna kayo sa labas,” magalang na sabi ng guard.

Napabuntong hininga naman ako at tumango. At least kahit papaano ay mababait ang guard dito di tulad sa ibang establishimento.

Napatango na lang ako dahil sa sinabi nila, sa labas ko na lang tatawagan si Dylan. Naglalakad na ako palabas kasunod ang mga guard ng biglang may humigit saking braso.

“Saan ka pupunta?”

Chapter 37

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Sir kayo po pala?” gulat na sabi ng mga Guards ng makita kung sino ang humigit sa akin.

“Kilala nyo po ba sya?” tanong pa ng mga ito sabay turo sa akin.

“Yes, ako na bahala sa kanya.”

“Sige po sir, mauuna na po kami,” pagpapaalam pa ng mga guardya.

“N-Nico? Ikaw pala,” di makapaniwalang saad ko habang nakatingin sa kanya.

“Rylan! Anong ginagawa mo dito,” masiglang sagot naman niya at inalog-alog pa ang magkabila kong balikat.

“Ah kasama ko si Dy---”

“Ry ko!!! ” sigaw na nakapagpagulat sa amin ni Nico. Napatawa naman ako ng mapansing medyo napatalon pa si Nico dahil sa takot.

“Ry ko! Bakit bigla kang nawala? At bakit kasama mo si Nico,” tanong pa ni Dylan nang makalapit siya sa aming pwesto.

“Sorry Dylan, nalibang kasi ako sa pagtingin sa paligid, tapos dumating yung mga guards para palabasin ako, pero iniligtas ako ni Nico,” masayang pagkukwento ko pa sa kanya, kaya naman napatingin siya ng masama kay Nico.

Tinaasan lang naman siya ng dalawang kilay ni Nico at nginisihan.

“Hayss, kaya pala kahit salita ako ng salita kanina ay walang sumasagot, natakot ako ng mapansing nawala ka,” nag-aalala namang sabi ni Dylan.

“Pasensya na talaga Dylan.”

Tumango siya at bahagyang ngumiti sa akin na parang nabunutan ng tinik sa lalamunan. Hinawakan na rin niya ako sa kamay para daw di ako mawala ulit.

Yumuko na lang ako at hindi na pinapansin ang mga tingin na ipinupukol ng mga empleyado sa akin dahil sa paghawak ni Dylan sa aking kamay,  at pagsunod ni Nico sa aming likuran habang papasok sa elevator.

Nang makapasok kami sa loob ng elevator ay mas nakahinga ako ng maluwag dahil kami lang ang nandito. At wala na din ang kakaibang tingin na nagmumula sa mga tao.

“Okay ka lang Ry ko?” tanong pa sa akin ni Dylan habang umaandar ang elevator paakyat sa kanyang floor.

“Ayos lang ako Dylan.”

Maya-maya pa ay tumigil na ang elevator ng makita kong umabot na ito sa pinakataas na floor, naglakad kami sa isang mahabang pasilyo na may nakalatag na red na carpet.

Wow ang ganda-ganda talaga dito. Sa pader nito ay nakalagay ulit ang pangalan ng kumpanya, katulad ng makikita mo pagpasok palang ng building.

     
HENDRICKS ENTERPRISE

Habang papalapit kami sa isang pinto dun sa pinakadulo ay may madadaanan muna kaming table.

“Ry ko, yan ang table ni Nico,” ani Dylan habang tinuturo ang malinis at organize na table sa tabi ng pinto ng opisina niya.

“At ito naman ang opisina ko,” pagmamalaki pa niya nang makapasok kami sa loob ng silid niya.

May karapatan naman talaga syang ipagyabang ito sapagkat malaki at maluwag ang kanyang opisina. Nasa unahan ng bintanang malaki ang kanyang table tapos may maliit ba sala din dito.

Sa aking paglinga sa paligid ay napansin ko rin na may isa pang pinto.  ‘Siguro ay banyo yun?’ isip-isip ko pa.

Umupo na siya sa kanyang likod ng kanyang magandang mesa, si Nico naman ay nakasunod lang sa amin mula ng makapasok kami rito.

“Rylan, ito upuan oh,” alok pa ni Nico sabay lapag ng upuan sa tabi ng table ni Dylan.

“Salamat Nico, maasahan ka talaga,” pagpuri ni Dylan at sumaludo naman si Nico.

Nagpasalamat din ako dito at umupo na sa tabi ni Dylan, ngiting-ngiti naman siya sa akin habang inaayos ang magulo niyang table, napailing na lang ako sa kanya.

“Tutulungan na kita Dylan.”

“Salamat Ry ko, pasensya ka na ah, di kita isinama dito para mag ayos ng table ko, trabaho ito ni Nico eh,” pagpapalusot pa niya.

Napatawa na lang ako, hindi ko naman iniisip yun, masaya nga ako na-isinama niya ako rito.

Habang nag aayos ako ng table niya ay napansin ko ang name plate na nakapatong sa kanyang mesa, ENGR. DYLAN VON HENDRICKS ang nakasulat doon.

Hmm, Engineer pala siya akala ko ay isa lang syang business man. Habang ipinagpapatuloy ko ang aking ginagawa ay tumawag naman siya sa teleponong nasa kanyang table.

“Nico, do I have a meeting for today?”

“Hm, a lot? Then re-schedule all of them, except the quarteely report.”

“Okay, ready all the documents for the meeting.”

Napahanga naman ako sa kanya habang nakikipag usap siya sa telepono, seryoso siya at talagang napaka pormal, mukha talaga siyang business man. Ganito pala sya pag nasa trabaho.

Pagkatapos kong ayusin ang table niya ay nginitian pa niya ako at nagpasalamat.

“Ry ko, may meeting ako mamaya gusto mo bang sumama?” tanong pa nito.

Dahil gusto ko din naman malaman kung anong nangyayari sa mga meeting ay sumang-ayon na ako.

“Sige Dylan,” sagot ko sa kanya at sinagot naman niya iyon ng pisil sa aking pisngi.

Nagbukas siya ng laptop at nagsimula ng magtype doon, ako naman ay inabala na lang ang aking sarili sa paglalaro sa aking cellphone. Pansin ko na habang nakatingin siya sa laptop ay may hawak pa siyang mga papeles, hmm sobra namang busy niya, pwede naman sigurong isa-isa lang.

Maya-maya pa ay dumating na si Nico para sunduin si Dylan dahil magsisimula na daw ang meeting, habang naglalakad kami papunta doon sa conference room ay parang gusto kong tanungin ulit ang aking sarili, Bakit nga ba ulit ako nandito?

Mukhang ipapahiya ko na naman ang sarili ko ah, dapat kasi di na ako sumama.

Napailing na lang ako habang nakasunod sa dalawang lalaking swabeng naglalakad sa aking unahan, ang aastig talaga nila.

Sana nabiyayaan din ako ng malaki at matikas na katawan na kagaya ng kanila, hindi kagaya nitong katawan ko ang  hubong ay parang sa babae, pero wala naman akong magagawa kung hindi tanggapin ito, sapagkat ito ang kaloob sa akin ni God.

“Uii Rylan, anong problema? Kinakabahan ka?” natatawa pang tanong niya sa akin.

“Medyo,” sagot ko naman.

“Naku nga, dapat di ka na sumama, siguradong mabo-bored ka lang dun. Puro reporting lamang iyon ng bawat department,” bulong pa ni Nico sa akin.

“Pero maiinip din naman ako dun sa opisina kaya okay na rin dito sa meeting, at least kasama ko si Dylan.”

Hindi na siya sumagot at ngumisi na lang habang napapailing sa akin.

Bago siya maglakad papunta sa unahan ni Dylan ay narinig ko pa siyang  bumulong ng…

“Bagay na bagay talaga kayo.”

Natatanaw ko na ang pinto ng conference room at nauna na si Nico doon para ipagbukas ng pinto si Dylan, napansin siguro ni Dylan na nakayuko ako habang naglalakad kaya hinawakan niya ang aking kamay habang papasok na kami sa kwarto.

Pilit kong sinisilip ang aking paligid sa ilalim ng aking buhok na nakatabon sa aking mga mata dahil sa pagkakayuko. Malawak ang silid na ito, may mahabang table at maraming upuan. Bawat upuan ay okupado ng bawat isang tao.

Pagpasok pa lang namin ay narinig ko na ang pagbati nila kay Dylan, ngumiti lang naman siya sa mga ito at bumati pabalik.

Bawat isa sa kanila ay tinatapunan ako ng kakaibang tingin at reaksyon, may nakataas ang kilay, meron din namang nakasimangot, at may napapansin din akong mga nakangiti.

Pero ang lahat ay napaiwas na lang ng tingin ng bigyan sila ni Dylan ng tingin na may pagbabanta. Ipinagpatuloy niya ang paglalakad habang nakahawak sa aking kamay. Ako nama’y nanatiling nakatago sa likod niya.

Ang silya ni Dylan ay sa dulo ng table at nasa tagiliran naman niya lahat ng mga department heads.

Naglagay ulit si Nico ng upuan sa tabi ni Dylan at pinaupo ako dun habang siya naman ay tumayo sa kabilang gilid ni Dylan.

“Good morning. Well, since everyone is here, we should get started.

Maotoridad na sabi ni Dylan at di naman ang lahay magkaintindihan sa pag aayos ng kanilang mga irereport.

Tahimik lang akong nunuod sa mga nangyayari habang abala naman si Dylan sa pagbabasa sa mga papeles na hawak. Kahit busy siya sa ginagawa ay may oras pa rin siya para tumingin at ngumiti sa akin. Minsan ay bumubulong pa siya at nangungulit sa akin.

“Ry ko, inip ka na?” tanong pa niya pagkalipas ng ilang minuto.

“Hindi pa naman Dylan, bakit?”

“Baka kasi naiinip ka na, ito inom ka munang tubig,” alok pa niya, sabay abot sa akin ng bote ng mineral water na kakalahati na lang ang laman dahil nainom na niya kanina.

Inabot ko iyon at ininom, habang ginagawa ko iyon ay nakatingin lang siya sa akin kaya naman halos masamid ako sa iniinom ko.

“D-Dylan, yung nagpepresent ang tingnan mo, wag ako,” saad ko sa kanya, buti na lang at madilim ang paligid kaya hindi niya pansin ang pamumula ng aking pisngi.

Sumunod naman siya sa akin, pero halatang wala talaga syang interes sa mga nangyayari sa meeting na ito, pero minsan ay pag may gusto syang linawin ay tinatanong niya sa nagre-report, ang presentor naman ay di alam ang gagawin para makasagot sa lahat ng kanyang mga tanong. Naiisip ko tuloy na kahit parang wala syang interes sa mga nangyayari ay nakikinig pa rin siya ng mahusay.

“Hays, salamat na tapos din,” bulong pa niya sa sarili nang matapos na ang meeting na abot ng halos dalawa at kalahating oras.

Nag-alisan na ang lahat at kami na lang nina Dylan at Nico ang natira dito. Tumayo na siya nag-inat ng likod at braso, si Nico naman ay inayos lahat ng mga folder at papeles na ginamit sa meeting.

“Boss, Rylan una na ako, aayusin ko pa ito.” Paalam ni Nico sa amin at lumabas na ng silid.

Tumingi ako sa aking cellphone para makita ang oras, 11:30 am pa lang, maaga pa pala. Nang makarating kami at makapasok sa kanyang opisina ay dumeretso siya sa isang sofa dito sa kanyang mini sala. Mula doon ay may kinuha syang paperbag.

Teka? Kilala ko ang paperbag na yun ah, laman nun uniform ko. Paano na punta yan dito eh hindi ko naman dinala yan?

“Ry ko, bakit di mo muna isukat ang uniform mo para makita natin kung kasya sayo,” nakangiti pa niyangng sabi at inabot ang paperbag sa akin ng makalapit ako sa kanya.

“O-Okay, pero paano napunta ito dito, iniwan ko ito sa kotse kanina?”

“Ah ipinakuha ko yan sa isang employee ko para dalhin dito,” mayabang at puno pa ng pagmamalaking sabi pa niya sa akin at ngising-ngisi pa.

Napailing na lang ako at dumeretso na sa isang pinto dito sa loob ng opisina. Pagbukas ko nito ay nagulat ako sa aking nakita dahil ang pag-aakala ko ay isang itong banyo, pero isa pala itong bedroom.

“Pasok na Ry ko,” bulong pa ni Dylan sa aking tenga kaya halos mapatalon ako sa gulat, at agad ko din na tinakpan ang aking tenga dahil baka bulungan na naman niya.

“Dylan naman!” inis na reklamo ko pa sa kanya.

Tumawa pa siya bago sumagot. “Kanina ka pa kasing nakatulala sa harap nyang pinto, may nakita ka bang multo sa loob?”

“Wala, nagulat lang ako. Akala ko kasi banyo ito,” tugon ko at nagmamadaling pumasok sa kwarto.

Itinuro naman niya sa akin ang pinto ng banyo na nasa loob ng kwarto. Sabi niya isuot ko daw ang uniform at ipakita sa kanya.

Pagpasok ko sa banyo ay nagsimula na akong tanggalin ang aking damit at pantalon. Isinuot kong una ang pants ng uniform, medyo fit ito sa akin, pero okay lang naman. Nakakagalaw pa naman ako at komportable pa ang aking pakiramdam. Ang sunod ko namang isinuot ay ang pantaas na damit ng uniform. Maganda ito, hindi sikip at mahaba pa kaya takip ang aking pwetan.

Walang malaking salamin dito sa loob ng banyo kaya di ko makita ng buo ang aking itsura. Nang sa palagay ko ay okay na ang pagkakasuot ko dito ay lumabas na ako para ipakita ito kay Dylan. Nakita ko siyang nakaupo sa kama at may kausap sa cellphone.

“Yes please, here at HENDRICKS ENTERPRISE”

“Make it quick.”

“Thank you.”

Rinig ko pang sagot niya sa kanyang kausap sa cellphone, at ng mapansin niya akong nakatayo sa labas ng banyo ay napako ang kanyang tingin sa akin.

Napataas ang aking kilay dahil parang natulala na ata siya sa akin, ilang minuto pa ang lumipas ay hindi pa rin siya gumagalaw kaya naman dahil sa pag-aalala ay lumapit na ako sa kanya para tingnan kung nahinga pa ba siya.

‘Baka na stroke na siya.’

Hinawakan ko ang kanyang noo at iwinagayway ang aking kamay sa kanyang harap para makuha ang attensyon niya, pero di talaga siya nagalaw kaya natakot na ako at tumalikod sa kanya para humingi ng tulong kay Nico.

Paalis pa lang ako nang biglang…

“AHH! Dylan, papatayin mo ba talaga ako sa gulat!!” sigaw ko pa sa kanya nang bigla niya akong higitin niya ako pabalik.

Hindi siya sumagot, bagkus ay itinaas niya ang kanyang kamay sabay…

Thumps up.

Kasabay din nun ang pagtulo ng dugo sa kanyang ilong kaya lalo akong nataranta.

“D-Dylan! Dylan! Nadugo ang ilong mo!!!”

Chapter 38

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Ha? Dugo?” nagtataka pa niyang saad na para bang walang nararamdaman.

“Ayan!!! Nasa ilong mo!” sabi ko habang nagmadaling humanap ng damit na pwedeng ipamunas sa kanyang ilong.

Dahil sa aking pagkataranta ay nakadampot ako ng damit na puti na nakapatong sa kama.

Habang pinupunasan ko siya ay nakatitig lang naman siya sa akin. pagkatapos ko siyang punasan ay pinatingala ko siya para di na tumulo pa ang dugo sa ilong niya.

“Salamat Ry ko,” sabi pa niya habang pilit na sumisilip sakin kahit nakatingala na.

“Walang problema Dylan, teka may tissue ka ba dito o kaya ay bulak?”

“Oo Ry ko nasa cabinet sa loob ng banyo.”

Nagtungo naman ako sa lugar na sinabi niya at kinuha ang first aid kit doon, pagbalik ko ay inabutan ko siya ng tissue para ilagay sa kanyang ilong upang di na tumulo pa ang dugo sa kanyang damit.

Naipunas ko na lang ang ibang tissue sa aking noo na pawisan dahil sa pagkataranta.

“Ry ko, bagay na bagay sayo ang uniform mo,” kumento pa niya kahit may nakatapal ng tissue sa ilong nito.

“A-Ah salamat Dylan, okay ka na ba? hindi na natulo ang dugo?”

“Okay na ako Ry ko, salamat talaga sa pag aalaga mo sa akin,” nakangiting sabi pa niya.

Napahiya naman ako dahil sa mga ngiti niya kaya biglang uminit ang aking mukha, umiwas na lang ako at tumalikod sa kanya.

“Teka, wag kang tumalikod Ry ko, di ba ipapakita mo pa sa akin ang uniform mo?”

“Di ba n-nakita mo na,” sagot ko naman habang pinapakalma ang sarili.

“Hindi pa, halika ka rito sa harap ko,” pag aaya niya sa akin palapit sa kanya, nakaupo pa rin siya sa kama kaya pagtumayo ako sa harap niya ay hanggang dibdib ko lang ang mukha niya.

Lumapit na lang ako sa kanya para matapos na at makapagpalit na ako ng damit. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na parang manghang mangha sa nakikita.

Hmm, maganda naman talaga ang pagkakagawa nitong uniform, pati na rin ang telang ginamit. Siguro ay nagustuhan niya talaga ito.

“Ry ko, pwede ka bang umikot,” pakiusap pa niya, ako naman ay sumunod na lang sa kanya.

“Hmm, hindi ba masyadong fit itong pants mo Ry ko?” tanong pa niya sakin sabay hawak sa aking hita.

Tinayuan naman ako ng balahibo dahil sa kanyang ginawa, kaya agad ko ding tinanggal ang kamay niya na nakahawak roon.

“A-Ayos lang Dylan, hindi naman masyadong masikip, nakakagalaw pa ako ng maayos.”

“Buti na lang at mahaba ang damit mo, Gusto mo ba na kumuha pa tayo ng isa pang pares ng uniform?”

“Hindi na Dylan, lalabhan ko na lang ito lagi,” pagtanggi ko pa sa kanya, di ko naman talaga kailangan ng maraming uniform dahil tatlong araw lang naman sa isang linggo ang pasok ko.

“Sure ka di talaga sikip sayo itong pants mo?” tanong pa niya sabay pisil sa pwetan ko kaya naman sa sobrang gulat ko ay nabatukan ko pa siya.

“Dylan!! Tigilan mo ako ha, baka gusto mong paduguin ko ulit yang ilong mo!!!” inis na sabi ko pa sa kanya na may kasamang pagbabanta.

“Paano Ry ko? Maghuhubad ka ba sa harap ko?” tumatawang at puno nang pang aasar na aniya, bago tumakbo labas ng kwarto.

“DYLAN!!! Ang bastos mo talaga!” sigaw ko pa habang hinahabol siya sa loob ng opisina.

Kahit anong bilis niya sa pagtakbo ay nahabol ko pa rin sya, tawa naman siya nang tawa kahit sinasabunutan ko na siya.

“HAHAHA Ry ko, tama na.”

“Hindi!!! Magtanda ka muna,” sigaw ko pa dito.

“Sorry na talaga Ry ko, sorry na,” maniniwala na sana ako sa paghingi niya ng tawad kung hindi lang siya tumatawa.

“Uulitin mo ba pa!?” sigaw ko sa kanya.

“Hindi na po—”

“Buti nam—” sabi ko sa kanya at balak na sanang bitawan ang pagkakahawak sa buhok niya.

“---mahal kong asawa,” dugtong muli niya at mas lalo pang tutawa ng mas malakas.

Dahil sa pagkabigla ko sa sinabi niya ay nabitawan ko ang pagkakahawak sa kanyang buhok.

“Dylan,” inis na bulong ko sa kanya habang tinitingnan siya ng matalim.

Sya naman ay lalo pang natatawa sa aking naging reaksyon, palapit na ulit ako sa kinalalagyan niya ng biglang bumukas ang pinto.

“Masyado ata kayong nagsasaya ah, kumain muna kayong dalawa,” nakangisi pang sabi ni Nico na may hawak na plastic bag na may lamang pagkain.

“Hindi naman masyado Nico, salamat sa lunch,” sabi pa ni Dylan dito.

“Sure boss, ganda ng suot mo Rylan,” papuri pa ni Nico at kumindat pa bago lumabas, kumunot naman ang kilay ni Dylan dahil sa pagkindat nito.

“Ry ko, cease fire muna , halika lunch muna tayo,” saad niya, habang naglalakad patungo sa sofa dito sa opisina at ipinatong ang dala sa center table.

Napailing na lang ako sa kanya, gagong Dylan talaga ito, kung di ko lang Boss at mahal siya matagal ko na talaga siyang nasakal dahil sa inis.

Tinapunan ko siya ng tingin na nag sasabing, “Hindi pa tayo tapos.”

Nginisihan lang ako niya bilang sagot.
Umupo na ako sa tapat niya habang inaayos naman niya lahat ng pagkain sa mesa. Sinimulan na namin ang pagkain habang masayang nagkukwentuhan.

“Hm, sharap nweto Dyhlan,” sabi ko pa habang nginunguya ang fried chicken na hawak.

“Oo nga, pero mas masarap ang luto mo,” sagot niya sabay pahid ng daliri sa gilid ng labi ko, pinunasan pala niya ang ketsup na nandun.

Akala ko ipupunas niya iyon sa tissue, pero pinanglakihan ako ng mata ng bigla nyang isubo ang daliring may ketsup.

Napalunok na lang ako wala sa oras habang tinitingnan siya.

‘Gago talaga, ang daming alam ng Dylan na ito.’

PAGKALIPAS
ng mahabang oras ng pagkain namin dahil sa kalokohan ni Dylan ay natapos din kaming kumain.

“Dylan magbibihis lang ako,” sabi ko rito habang papasok sa kwarto, tumango naman siya.

“HAla! Anong susuotin ko Dylan?” sigaw ko pa ng makitang may bahid ng dugo ang puti kong tshirt. Ito pala ang naipunas ko kanina sa ilong niya.

“Ry ko anong nangyari?” nagmamadali naman siyang pumasok sa kwarto kung nasaan ako.

Hindi na ako sumagot at ipinakita na lang ang damit ko na may dugo, nanlaki naman ang mata niya sa nakita.

“Patay Ry ko.”

“Bakit? Dahil wala na akong susuotin?”

“Hindi, may multo nga dito,” takot na sabi pa niya habang nanlalaki ang mga mata.

“Walang multo dito! Ito yung ipinunas ko sa ilong mo kanina.”

“Ah ganun ba, teka ihahanap kita ng pwede mong isuot dito.” Naglakad siya papunta sa kanyang cabinet. Maya-maya pa ay may inabot siya sa aking isang long sleeve polo na kulay pitch na parang katulad ng suot niya.

Tinggap ko iyon kasi wala naman akong pagpipilian pa, alam kong malaki ito pero mas mabuti na kaysa wala.

Malaki talaga kaya naka-tuck in na lang ito. Itinupi ko ang aking uniform at inilagay ulit sa paperbag kasama ang damit ko na may mantsang dugo. Lalabhan ko na sila pag uwi ko mamaya.

“Cute mo Ry ko, bagay na bagay sayo,” sabi pa ni Dylan sabay takbo at yakap sakin na parang nanggigil. Hinaplos at tinapik ko na lang ang likod niya para bitawan na niya ako.

“Dylan, uuwi na ako ngayon dahil bibili pa ako ng mga gagamitin ko para bukas.

“Ha? Pero di ba sabi ko sayo kanina na ako ang maghahatid sayo pauwi.”

“Pero mamaya pa ang uwi mo di ba, kaya sasakay na lang ako pauwi.”

“Sasama ako sayo Ry ko, ipina-reschedule ko na lahat ng meeting ko ngayon at yung iba ko namang gagawin ay sa bahay ko na lang itutuloy.”

Alam kong wala naman akong laban sa kanya, bukod pa doon ay di ko pwedeng pigilan kung anong gusto niya kaya napatango na lang ako.

“Sya sige na nga, pwede mo din ba akong samahan mamili Dylan?”

“Oo naman Ry ko,” masayang sabi niya habang di magkaintindihan sa pag aayos ng kanyang mga gamit. Paglabas namin ay napatingin sa amin si Nico.

“Nico, ikaw na ang bahala,” saad pa ni Dylan dito.

“Okay Boss, pero mukhang nagkasayahan talaga kayo sa loob ah,” nakangisi pa nitong sabi habang nakatingin sa akin. Pansin niya na damit na ni Dylan ang suot ko.

“Oo naman, inggit ka?” natatawang sabi pa ni Dylan dito. Napakamot na lang sa ulo si Nico. Nagpaalam na rin ako sa kanya at kumaway naman siya sa akin bilang sagot.

▼△▼△▼△▼△

“Ry ko, ito magandang bag, bagay na bagay sayo kasi---” nakangisi pang sabi nito sabay pakita sa akin ng isang bag na pang kinder.

“—maliit HAHAHA.”

“Ewan ko sayo Dylan,” inis na sabi ko pa sa kanya, nagsisisi na talaga ako, dapat talaga di ko na ito isinama pa.

“Haha joke lang, promise ito na oh,” aniya, sabay bigay sa akin ng simple at katamtamang laki ng bagpack, kulay navy blue ito.

Dahil nagustuhan ko naman ang napili niya ay tinanggap ko na iyon, nandito nga pala kami sa department store.

Balak kong bumuli ng mga gagamitin ko para sa first day of the school ko. Ang totoo ay daig ko pa ang kindergarten na excited para sa unang araw ng eskwela. Habang namimili kami ni Dylan dito ay di ko talaga mapigilang mapangiti ng malawak dahil sa pagkasabik para bukas.

Nilagay ko na sa basket na dala ni Dylan yung bag, tapos ngayon ay nagtitingin ako ng tumbler para may baon naman akong tubig.  Bibili din ako ng isang notebook at ballpen, iyon kasi ang requirement na kailangan ko base sa nakasulat sa papel na ibinigay nila sa akin kanina.

Enjoy na enjoy ako sa pagtingin sa iba’t ibang mga paninda rito habang si Dylan naman ay tahimik na nakasunod lang sa akin. Minsan sinusulyapan ko siya kung nasa likod ko pa siya ,sobra kasi nyang tahimik kaya hindi ako sanay, pero buti na lang at nakikita ko pa rin naman siya dun at binibigyan pa niya ako ng ngiti pag nahuhuli niya akong sumusulyap sa kanya.

Habang nakapila ako para magbayad ay inihanda ko na ang aking pera, baka unahan na naman ako ni Dylan na magbayad, matagal na naming napag-usapan na hindi sya gagastos para sa akin, Sapagkat may pera din naman ako.

“Dylan, tahimik ka ata, may problema ba?” nagtatakang tanong ko pa rito habang naglalakad kami papuntang parking lot.

“Wala akong problema Ry ko, ayaw lang kitang gulohin sa pamimili mo, mukha kasing enjoy na enjoy ka,” madaldal na sagot na ulit niya.

Napangiti naman ako, salamat at okay lang pala siya, akala ko kasi ay sumama ulit ang pakiramdam niya dahil sa pagdugo ng ilong niya kanina.

Tahimik kaming nagbyahe pauwi, pagdating namin sa bahay ay dumeretso na ako sa aking kwarto para makapagpalit ng damit, gusto ko ding labahan ang aking uniform para maisuot ko bukas.

Pagkatapos kong magpalit ng damit ay nagtungo na ako sa laundry room para labhan ang kailangang labhan, tapos inilagay ko na rin ito sa dryer para mabilis matuyo.

Dahil hapon na, naisipan kong ipaggawa si Dylan ng meryenda. Ipinaghanda ko sya ng waffle w/ cream at Orange juice. Alam kong busy siya sa loob ng kanyang opisina dahil sa daming ginagawa, wala na siyang oras para pumunta dito sa kusina para kumain, kaya naman dinala ko na lang ang meryenda sa kanya.

Kumatok muna ako sa pinto at ng marinig kong pinapasok na nya ako ay saka ako dahan-dahan naglakad papasok roon.

“Dylan, meryenda mo,” sabi ko sabay lapag sa kanyang mesa.

“Salamat Ry ko, medyo nagugutom na nga ako eh, perfect ang dating mo,” masaya pa niyang sabi.

“Ah Pasensya na at naabala pa kita sa araw na ito ha, maraming salamat sa pagsama mo sakin sa school kanina at sa pamimili,” tagos sa pusong pasasalamat ko sa kanya.

“Wala yun Ry ko, itutulong ko sayo ang lahat ng kaya ko,” nakangiti pa nitong sabi sa akin kaya naman lalo akong naging masaya.

“Ry ko, sorry pero di na kita maihahatid sa unang araw mo sa cooking class ah,” malungkot pang sabi nito sakin.

“Okay lang yun Dylan, napakadami mo ng naitulong sa akin,” binigyan ko siya ng isang matamis na ngiti at nagpaalam na.

Mabilis na lumipas ang mga natitirang oras sa araw na ito, hanggang natagpuan ko na lang ang aking sarili na nakaupo sa aking higaan at hawak ang papel na kung saan nakasulat ang aking schedule.

Nakapaloob dito na ang pasok ko sa isang linggo ay Tuesday, Thursday at Friday lamang, 9:00 am-12:00 pm. Maganda ang schedule ko dahil bago ako pumasok sa cooking class ay tapos ko na lahat ng aking mga gawain dito sa bahay.

Naayos ko na rin ang aking mga gamit para bukas, ang bagpack ko na may lamang notebook at ballpen, may dala din akong tumbler. Naplantsa ko na rin ang aking uniform at inihanger na ito sa labas ng aking cabinet.

Sobra na akong excited para bukas!!! Sana magkaroon agad ako ng mga kaibigan.

‘God, salamat po sa biyayang ito!!!’

Chapter 39

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Dylan! Gising na.” Inaalog ko pa ang kanyang balikat.

“Hmm, Ry ko Good morning,” pupungas-pungas na sagot naman niya habang nagkukusot pa ng mata.

“Good morning Dylan, bumangon ka na at maligo.”

“Opo Ry po, sobrang excited ka ata ngayon ah,” ngisi pa niyang sabi sabay tingin sa alarm clock na nasa bedside table.

Di ko ipagkakaila na talaga namang maaga akong nagising ngayon dahil sa excited ako sa first day ko sa cooking class mamaya, pero syempre gusto ko din namang maaga si Dylan sa trabaho niya kaya ginising ko na rin.

“Ano naman kung excited ako ha? walang magbabago. Kailangan mo paring bumangon,” masungit na asik ko pa sa kanya.

Sa halip na magalit siya katulad ng mga natural na amo dahil pinangangaralan sila ng kanilang kasambahay ay nakangisi lang siya, at napapakamot sa ulo habang tumatayo mula sa higaan.

“Sabi ko nga po liligo na—” saad pa niya habang naglalakad papunta sa banyo.

“---mahal kong asawa,” pahabol pa niyang turan at mabilis na nagsara ng pintuan ng Cr.

Napa-iling na lang ako dahil nagsisimula na naman siya eh kay aga-aga pa.

Aaminin ko, naiinis talaga ako kapag inaasar niya ako, pero hindi ko rin naman maiwasang kiligin kapag tinatawag niya akong ganun. Pakiramdam ko kasi ay nasasanay na siya sa pagtawag sa akin noon, baka pagnagtagal pa ay maniwala na ang aking sarili na mahal na nga niya ako.

Kahit alam kong maliwanag pa sa sikat ng araw na hindi mangyayari iyon, pero di ko pa rin mapigilan ang aking sarili na mahalin siya.

Hayss, ayaw ko nang ipag patuloy ang isipin na ganito, di ba masaya dapat ako ngayon. Inayos ko na lang ang mga susuotin ni Dylan at nagtungo na sa kusina para magluto.

Habang naghahanda ako ng fruit juice ay dumating na si Dylan para kumain, inaya niya akong sabayan siya at napuno na naman ng gulo at ingay ang hapagkainan habang kami’y kumakain.

MAKALIPAS
ang ilang sandali ay narito na kami sa garage para ibigay ang baon niya at ipagbukas siya ng gate.

“Ry ko, ingat sa unang araw mo sa cooking class. Pagkatapos ng klase mo ay umuwi ka na dito ha,” paalala pa niya.

“Oo naman Dylan, ingat kq din sa pagmamaneho mo,” sagot ko naman sa kanya sabay kaway habang pinagmamasdan ang sasakyan niyang papalayo na sakin.

Pag alis ni Dylan ay sinimulan ko na ang aking mga gawain para matapos ko agad ito bago ako pumasok. Kahit medyo nakakapagod ang mga ginagawa ko ay ginawa ko parin itong lahat ng may ngiti sa labi.

Linis dito.. Linis doon
Laba dito … laba doon

“Hayss, natapos din,” sabi ko pa habang pinupunasan ang aking pawis sa noo.

Malinis na ang buong bahay. Ang kwarto ni Dylan, garahe, kusina at ang garden. Ngayon ang kailangan kong gawin ay maghanda na dahil papasok na ako!

Malawak ang ngiti sa aking labi habang tumatakbo ako papunta sa aking kwarto.

Yess!! This is it !!!

▼△▼△▼△▼△

“Dylan nandito na ako sa school,” ani ko pa kay Dylan habang kausap siya sa cellphone.

“Good to hear that, stay safe as always Ry ko.”

“Sige, tawag ulit ako sayo pag-uwi ko.”

“Okay, bye.”

Pagkababa ko sa tawag ay ibinulsa ko na ang aking cellphone. Naglakad ako papunta sa nakasulat na room sa aking schedule.

Napahawak pa ako sa aking pusong nagwawala ngayon sa loob ng aking dibdib dahil sa kaba habang nakatayo ako sa labas ng room kung saan gaganapin ang cooking Class.

“Kaya ko to.” mahinang bulong ko pa sa aking sarili habang mas pinalalakas ang aking loob. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at sumilip sa loob.

Oh, buti na lang at kakaunti pa lang ang mga tao sa loob. Halos  anim pa lang ang nasa loob ng silid. Pagpasok ko loob ay nagtinginan silang lahat sa akin kaya lalo akong napahiya. Nagmadali akong pumasok at umupo sa isang silya.

Nailibot ko na lang ang aking paningin sa paligid habang hinihintay na magsimula ang klase. Normal lang ang room sa labas, pero pagpasok mo dito ay mapapansin mong ang mga mesa ay parang pang laboratory. Mahahaba ito at ang upuan ay magkakatabi, parang sa canteen. Ganun ba.

Habang iginagala ko ang aking paningin ay bigla kong naramdaman na nagvibrate ang aking cellphone sa bulsa kaya kinuha ko muna ito para tingnan kung sino ang nagtxt.

Lily : Cutie!!! Umalis ba kayo ulit ng asawa mo? Bakit sarado ang bahay nyo?

Rylan : Ah wala kaming pinuntahan Lily, mamaya ko na lang ipapaliwanag ha, magsisimula na ang klase ko.

Text ko pa kay Lily dahil baka ano mang oras ay dumating na ang teacher namin.

‘Teka? Teacher ba talaga ang magtuturo samin o chef ? Ewan,’ napapakibit balikat na lang ako sapagkat di ko rin alam ang sagot.

Basta mamaya ko na lang ikukwento kay Lily at mabilis na itinago ang cellphone ko sa bag.

“Hello!!!”

Halos mapatalon ako sa aking kinauupuan nang biglang may sumigaw sa aking tabi.

“Ayy! H-Hello,” gulat kong tugon.

“Nakakatuwa ka naman, Okay ka lang? Para kang nakakita ng multo ah,” natatawa nitong sabi sa akin, habang nagtatakip ng labi.

“A-Ah okay lang ako,” nauutal ko namang tugon.

‘Ang cute naman niya,’ isip-isip ko pa habang nakatingin sa babaeng aking kaharap, halatang mayaman siya dahil sa kutis na napakakinis at maputi.

“First day mo ba ngayon?”

“Oo, ikaw rin ba?”

“Yup!” masigla pa niyang sagot.

Dahil sa malapad at maganda niyang ngiti, ganun din ang masaying personalidad kaya nasiyahan akong kausapin siya. Sa totoo lamang ay na aalala ko sa ugali niya si Lily.

“----yung mga pang 2nd month na ay pumapasok kung kelan naman wala tayong klase. Bale ang schedule nila ay Mon-Wed-Fri,” mabilis na paliwanag pa nita sa akin.

‘Cute nga siya pero para namang machine gun ang bibig, pwede na siyang kalaban ni Abra sa Fliptop battle.’ di ko mapigilang isipin habang nakikinig sa kanya.

“Ganun ba,” natatawang ko na lang na tugon sa kanya.

“Ano nga pala pangalan mo?”

“Rylan, Rylan Arellano,” nagmamadaling sagot ko rin sa kanya, sapagkat akiramdam ko ay kailangan ko dinng sabayan ang mataas niyang energy.

“Hello Rylan!!! I’m Mitchell Cruz, Mitch na lang,” nakangiti pa niyang sagot habang iniaabot sa akin ang kanyang kamay.

“Masaya akong makilala ka Mitch.”

“Nice meeting you too, Rylan,” masaya din niyang sabi habang walang tigil sa pakikipagkamay sa akin.

“Good day everyone!” sigaw na nakapagpatigil sa pakikipagkamay ni Mitch sa akin. Pakiramdam ko ay mababali ang aking kamay dahil sa kanya.

Nandito na pala ang aming teacher/chef kaya siguradong magsisimula na ang aming klase. Nang iikot ko ang aking paningin ay napansin ko na medyo nadagdagan pala kami dito sa loob ng room. Hmm, sampu na kami dito.

“Okay class, I’m happy to see na marami ang tuturuan ko this month,” masigla pa nitong sabi sa aming lahat.

Marami na ang sampu? ibigsabihin ay mas kakaunti noon? Hmm okay din yun para mas natutuonan niya kaming lahat ng pansin.

“I’m Chef Jessie by the way, ako ang magiging instructor nyo this month, ituturo ko sa inyo mula sa basic at complex pagdating sa baking.”

Tahimik lang akong nakikinig sa kanya dahil interesado talaga ako, habang etong babae sa tabi ko ay walang ibang ginawa kung hindi ang mangulit.

“Rylan, bakit ka nagtake ng cooking class?”

“Saan ka nakatira?”

“Sabay tayong mag snack mamaya ha.”

Yan ang ibig sabihin ko, walang tigil ang bibig talaga niya. Bulong lang lahat ng sinasabi niya, pero dahil sa paulit-ulit na pagsundot niya sa aking tagiliran ay talaga naman akong nawawala sa konsentrasyon ko.

Ipinaliwanag lang ni Chef Jessie lahat ng aming gagawin para sa mga susunod na araw. Sabi din niya sa pagitan daw ng 3 hrs naming klase ay may 30 mins. kaming break, kaya nga nandito kami ni Mitch sa Canteen ng school para bumili ng makakain bago bumalik sa classroom.

“Rylan, ano bibilhin mo?” tanong pa niya sa akin habang nakatingin kami sa lahat ng paninda dito sa canteen.

“Hm sandwich na lang,” sagot ko naman.

“Sige, pero mas gusto ko ang apple pie, bibili muna ako dun ah.” Itinuro pa niya ang kabilang banda, tumango na lang ako bilang sagot.

“Ate, ito po ang bayad,” sabi ko sabay abot ng pera at kapalit naman nito ay inabot niya sa akin ang sandwich at chuckie.

Pagka-abot ng ale ng sukli ay nagpasalamat ako at tumalikod na para puntahan si Mitch.

Pero hindi ko inaasahan na bigla na lang may bumangga sa akin, di ko naman kasi pansin na may tao pala sa likod ko.

Nahulog ang sandwich ko at kamalas-malasan naman ay naapakan naman niya ito.

“HAla Sorry talaga!” gulat din namang sabi nito dahil sa nangyari. Hindi agad ako nakasagot at napatingin na lang sa ipit na sandwich sa sahig, bigla naman akong nanlumo, sayang kasi.

“Sorry talaga, ibibili na lang kita ng bago,” nagmamadali pa nitong sabi sa akin. Alam ko namang aksidente ang nangyari kaya humarap na ako sa kanya para sabihing ayos lang.

“Ok— Teka!! ikaw yung kahapon!!” sigaw ko pa dahil sa gulat.

“Oo ako nga, akalain mo nga naman, magkikita pala ulit tayo,” natatawa niyang sagot.

“Oo nga eh, di ko rin inaasahan.”

“Ako nga pala si Cris, di ako nakapagpakilala kahapon,” nakangiti pang niyang ani sabay abot ng kamay sa akin.

“Ako naman si Rylan,” masaya ko din namang tugon, akalain mo nga naman na sa 1st day ko dito ay meron na akong dalawang nakilala.

“Paano Rylan, halika ibibili kita ng bago.”

“Naku wag na pre, okay lan—”

“Sige na, wag ka ng tumanggi pa, nasira ko pagkain mo oh.” Hindi na ako nakatanggi nang higitin niya ang braso ko, ngunit  hindi pa kami nakakalayo nang may bigla ding may humigit sa kabilang kong braso.

“Hoyy!!! Sino ka at saan mo dadalhin si Rylan?” sigaw ni Mitch na nakakapit sa kabilang braso ko.

“Hindi ako si Sino! May pangalan ako at wala ka na dun kung saan kami pupunta,” sagot naman ni Cris dito. Naku po dito pa talaga sila mag aaway.

“Wait lang—” Sinubukan ko pang pigilan sila.

“Wala akong pakialam sa pangalan mo unggoy. Tinatanong kita kung saan mo siya dadalhin?” inis na hiyaw naman ni Mitch pabalik.

“Wala ka na dun bansot, magkakilala kami,” asar na sabi pa ni Cris kay Mitch. Namula naman ang mukha ni Mitch sa galit dahil sa sinabi ni Cris.

“Hoy unggoy! hindi ako bansot, cute lang talaga, kung ako sayo bibitaw na ako dahil babalik na kami sa room.” si Mitch na parang sasabog na sa inis, bigla din nya akong hinigit kaya nabitawan ako ni Cris.

Ayy nga, ayaw ko naman na umabot pa kung saan ang lahat kaya kailangan ko silang ipakilala sa isa’t isa.

“Teka lang, awat muna,” nanahimik naman sila dahil sa sinabi ko, bumitaw na rin si Mitch sa kabila kong braso.

“Mitch, sya si Cris nakilala ko na siya dito kahapon,” sabi ko kay mitch sabay turo kay Cris, kita ko namang nginisihan ni Cris si Mitch na nagsasabihing…”Ako ang una niyang nakilala bansot.”

“Cris, siya naman si Mitch kaklase ko sa cooking class.”

Sinimangutan lang naman ni Mitch si Cris, halatang di siya natutuwa na makilala ito.

“Ano, okay na? Magkakilala na kayo ha,” mahinahon ko pang sabi sa dalawa dahil ang alam ko ay magkakaayos na sila o hindi?

“Bakit babalik agad kayo sa room ay bibilhan ko pa si Rylan ng pagkain,” saad ni Cris.

“Aber bakit mo naman siya bibilhan ng pagkain?” tugon ni Mitch.

“Kasi nga na— Teka! sino ka ba para paliwanagan ko ?” inis na sabi pa ni Cris dito.

Hayss, wala nang pag asa ang dalawang ito. Akala ko si Dylan lang ang isip bata, hindi pala. bago pa ako magutom dito ay bumalik na lang ako sa tindahan para bumili ulit. Iwan ko muna yung dalawang walang tigil sa pagsasagutan, parang matandang mag-asawa kung umakto.

Habang pabalik ako sa kinalalagyan nila ay narinig ko pa rin ang pagsasagutan nila.

“Ewan ko sayo unggoy, kung bibili man si Rylan ng pagkain kami ang magkasama at hindi ikaw!”

“Bahala ka sa buhay mo bansot, epal ka,” sagot naman ni Cris.

“Rylan tayo na, wala tayong mapapala sa ungg--- teka Rylan?” saad ni Mitch na hinahanap ako.

“Bakit Mitch,” sagot ko sa kanya nang makalapit na ako sa kanila, kinakain ko na rin ang sandwich ko at nainom na rin ng chuckie.

“Ha? Nakabili ka na Rylan,” nanglulumong sabi ni Cris.

“Oo eh, gutom na kasi ako at saka tama si Mitch kailangan na naming bumalik sa room,” sabi ko pa dito para maiiwas ko na rin sa gulo si Mitch, walang inuurungang daldalan ito eh.

“Ganun ba, sorry talaga Rylan ha, libre na lang kita sa ibang araw. Pag wala na yang epal na bansot,” pang-aasar na naman nito kay Mitch.

“Ikaw talaga ung—”

“Oo naman Cris, ba-bye,” pagpapaalam ko pa dito habang hinihila palayo si Mitch.

Nagmadali na kaming bumalik sa room dahil baka nagsisimula na ang klase, pagdating namin ay buti na lang at hindi pa.

Umupo na kami ulit at hinintay na magsimula ulit ang klase. Pagkalipas ng ilang minuto ng makabalik na lahat ng aming kasama rito ay nagsimula na ulit si chef Jessie.

Ayon sa kanya lahat ng gagamitin naming equipment at materials ay provided ng school at kasama na lahat yun sa tuition na binayaran, napahinga naman ako ng maluwag dahil sa sinabi nito, tapos pagkatapos nyang ipaliwang pa ang ilang bagay ay isinama niya kami sa ibang room kung saan kami magbe-bake.

Napaka-ganda dito at talagang humanga ako, puting puti ang buong lugar, ang itsura nito ay parang mga high class na kitchen na sa mga 5star restaurant mo lang makikita. Sobra naman akong na-excite na magbake na. Pero sabi ni Chef, sa mga unang session daw namin ay puro pa lecture then pagkatapos nun ay mag aactual na kami.

Ngiting-ngiti ako habang pabalik kami sa room.

“Mukhang super saya mo Rylan,” puna pang sabi ni Mitch sa akin.

“Oo masaya nga ako at saka excited na rin.”

“Truee, ako din nga eh,” sagot pa niya at nag-apir kami.

Pagbalik namin sa room ay kinuha lang namin ang aming bag dahil sinabi ni Chef na pwede na kaming umuwi. Nagkukwentuhan pa rin kami ni Mitch habang palabas ng biglang napasigaw ito ng makalabas kami ng pinto.

“Ayyy Unggoy!!! Anong ginagawa mo dito?”

Chapter 40

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Ayy bansot!” pang gagaya pa ni Cris sa sinabi ni Mitch.

“Ano bang ginagawa mo dito ha!?” inis na tanong naman ni Mitch.

“Bakit ba ang taray mo? Hindi naman ikaw ang ipinunta ko dito.”

“Aba’t ang lakas din talaga ng loob mo ano?” ani Mitch na nakapamaywang na.

“Talagang malakas ang loob ko dahil gwapo ako,” mayabang na sabi naman ni Cris dito.

“Yakk, mukhang yan, Gwapo?? Baka hindi lakas ng loob ang kailangan mo? Baka naman salamin?” malakas na tawa pa ni Mitch, napapailing na lang ako sa dalawang ito.

“Ikaw talaga bansot, ep—”

“May kailangan ka ba Cris?” tanong ko na lang para maawat ang awayan na naman nila.

“Ha-ha wala naman Rylan, di ba pauwi na kayo? Hatid na kita,” nahihiya pang sabi nito sabay kamot sa batok niya.

“Oo pauwi na kami, pasensya na di ko matatanggap ang alok mo, mag jejeep na lang ako pauwi,” pagpapaumanhin ko pang sabi dito.

“Ah ganun ba, Okay lang,” sagot naman ni Cris.

“Yakk, pa-good boy effect pa kasi,” nadidiring sabi ni Mitch dito. Nakita ko namang lumisik ang mata ni Cris dahil sa inis kay Mitch, naku po magsisimula na naman sila.

“Ha-ha di ba may klase ka pa Cris, pasensya na mauuna na kami ha,” sabi ko sabay higit kay Mitch para di na magsimula ang sagutan na naman nila.

“Ah Oo, babye Rylan,” rinig kong sigaw pa niya kaway na lang ang naisagot ko dito. Nang makarating kami sa may gate ay nagpaalam na kami sa isa’t isa.

“Bye Rylan! Hanggang sa muli,” sabi pa ni Mitch sabay kaway sa akin habang papasok sa mamahaling kotse.

Kumaway ako pabalik sa kanya at naglakad na ako papunta sa may kanto at doon sumakay ng jeep. Inabot ng ilang minuto ang byahe ko pauwi.

“Para na po,” sigaw ko pa sa driver at bumaba na ko sa kanto malapit sa subdivision. Nagmamadali akong naglakad para makarating sa gate, bukod sa mainit ay gutom na rin ako dahil lampas alas dose na.

Binati ako ng guard ng subdivision nang makita niya ako, nginitian ko naman ito at nagpatuloy sa paglalakad. Naalala ko pa na kailangan ko nga palang tawagan si Dylan, pero siguro mamaya na lang pag nasa bahay na ako.

Dumaan ako sa may court, walang naglalarong mga bata, sigurado akong nasa school pa sila. Ilang liko at deretso ay natanaw ko na ang bahay. Nagmadali ako sa paglalakad at sa wakas ay narating ko na rin ito.

“Hayss nakauwi rin,” masayang sabi ko nang maramdaman ko ang lamig ng aircon pagpasok ko pa lang sa bahay.

Dumeretso muna ako sa aking kwarto para magpalit ng damit at ipahiga ang aking sarili. Nagpalamig muna ako sa kwarto ko habang nakaupo sa kama, ang aking uniform ay tinupi ko muna dahil mamaya ko pa ito lalabhan.

“Oo Dylan, nandito na ako sa bahay,” kausap ko sita sa cellphone habang naglalakad ako papuntang kusina.

“Hindi pa, maghahanda palang ako ng tanghalian,” sagot ko pa.

“Ikaw ba kumain ka na?”

Kanina pakiramdam ko ay pagod ako, pero ngayong narinig ko na ulit ang boses ni Dylan, para akong battery na na-full charge, masaya at masigla na ulit ako.

“Oo Ry ko, nakakain na ako kanina. Kumain ka na rin, wag kang magpapalipas ng gutom,” paalala na niya.

Napangiti naman ako, kahit maliliit na bagay na gawin at sabihin niya sa akin ay nararamdaman kong tunay syang nag aalala. Hayss, ang lakas na talaga ng tama ko sa kanya.

“Oo kakain ako, nandito na ako sa kusina oh,” napakagat ako sa aking labi para pigilan ang ngiti na gustong sumilay mula doon.

“Mabuti naman, ah Oo nga pala may gusto ka bang ipabili o kaya ay kahit anong request?” tanong pa nito, naguluhan naman ako, request?

“Request?? Para saan?”

“Of course, It’s just a reward. Good job for passing your first day,” masaya niyang sabi mula sa kabilang linya.

Napaisip naman ako sa sinabi nya, request? ibig sabihin ba ay kahit ano. Napabuntong hininga muna ako bago nagsalita.

“Gusto ko sanang umuwi ka na ngayon para makasama na ulit kita at maikwento sayo lahat ng nangyari sa akin kanina, yan ang request ko,” hayss kung malakas lang ang loob ay yan eksaktong salita na gusto kong sabihin sa kanya pero dahil ayaw kong masira kong ano mang relasyon ang meron kami ngayon ay nanatili na lang ako sa sagot na.

“Naku wala naman akong gustong ipabili o request, masayang-masaya na ako Dylan, maraming salamat sayo,” pilit na ngiti ko pang tugon.

“Ganun ba, sya ako na lang ang bahala,” sabi pa niya, napatango na lang ako habang pilit inaalis ang kalungkutan sa aking boses baka makahalata pa siya.

Naglakad ako papunta sa mesa dala ang kanin at tirang ulam kaninang umaga para makapagtanghalian na.

“Sige Dylan, kakain na ako, tawag ka na lang ulit mamaya.”

“Oo naman, kumain ka ng marami ah, Bye Ry ko,” malambing pa niyang sabi, kaya di ko mapigilang mag init ang aking mukha kapag binabanggit niya ang pangalan ko na para bang sinasabi niya na kanya lang ako.

Hayss, kapag magkaharap kami ay di ko na lang pinapansin ang paraan ng pagtawag niya sakin, pero di ibig sabihin nun ay kalmado ang aking dibdib at puso kapag tinatawag niya ako. Miss ko na sya, gusto kong tumakbo sana ng mabilis ang oras para matapos agad ang trabaho niya.

Imbis na malungkot pa ay ipinagpatuloy ko na lang ang aking pagkain. Napaigtad naman ako sa aking pagkakaupo ng biglang mag-vibrate muli ang cellphone sa loob ng aking bulsa.

‘Baka may nakalimutang sabihin si Dylan,’ isip-isip ko pa.

“Hello Dyl--- ah Lily ikaw pala,” gulat na saad ko nang biglang boses ni Lily ang aking narinig imbis na kay Dylan.

“Ayiee sorry Cutie, did I disappoint you? Akala mo asawa mo ang natawag no,” pang aasar pa na sabi ni Lily sa akin.

“Ikaw talaga Lily, bakit ka napatawag?”

“Bakit? Di ba may sasabihin ka sa akin? Ang tagal na nga nating di na nakakapagbonding eh, tapos ngayon parang ayaw mo pa akong maka-usap,” nag iinarteng sabi pa niya at nagkukunwari pang umiiyak.

“Hindi naman, ikaw talaga lily, sige pagkatapos ng mga gawain ko ay pupunta ako sa inyo,” sagot ko sa kanya para di na siya malungkot.

“Talaga!? Yey!!! hintayin kita,” nakakabinging irit at sigaw ang nanggaling sa kabilang linya, sa sobrang sakit sa tenga ay nailayo ko na lang ang cellphone sa aking sarili.

Tunay naman kasi na di na talaga kami nakakapagbonding, simula kasi noong nakaraang linggo ay bumalik na siya ulit sa kanyang trabaho sa call center bilang manager/supervisor. Nag maternity leave daw kasi yung naka posisyon kaya naman pinabalik ulit siya ng boss nila.

Wala naman masyadong gagawin dito sa bahay pagkatapos kong maglaba ng uniform kaya naisipan ko ng pumunta kayna Lily.

Naglakad ako papunta sa bahay nila na may dalang paperbag sa isang kamay, gusto ko syang dalhan ng aking ginawang cheese cake.

Ding! Dong!

“Cutieee! Pasok ka,” excited na sabi niya nang makita nya ako sa labas ng gate nila.

“Salamat lily,” sagot ko naman ng buksan na nya ang gate at isama ako sa sala.

“Kamusta naman ang trabaho mo lily?”  Inilapag ko rin ang dalang paperbag sa center table.

“Okay naman, nainis lang ako kay boss, pwede naman syang kumuha ng ibang supervisor sa ibang branch, pero ako pa rin ang pinabalik niya, tsk,” kunot na kilay na reklamo pa niya.

“Wag ka ng mainis, ito oh dinalhan kita ng cheese cake,” nakangiti ko pang sabi para di na siya sumimangot pa.

“Yan ang gusto ko sayo cutieee! Alam mo talaga ang sekreto para sumaya ako!”

“Saan ka nga pala nagpunta kanina? Sinilip kita sa inyo, pero sarado kaya nagtaka ako.”

“Ah sa school ako galing, ngayon kasi ang unang araw ko sa cooking class,” masaya ko pang pagbabalita sa kanya

“Cooking class?” gulat pa niyang sambit.

“Oo, inenroll ako ni Dylan doon para daw magkaroon ako ng sapat na kaalaman bago ako magsimulang magnegosyo.”

“Wow! iba talaga yang asawa mo, este boss pala, at talagang ginagawa lahat para sayo ah,” manghang sabi pa niya.

“Nahihiya na nga ako sa kanya,”
nakayukong sagot ko.

“Bakit ka naman nahihiya eh, yan ang pagpapakita niya sayo ng nararamdaman niya,” nakangising sabi pa niya kaya napatingin naman ako sa kanya.

“Lily, tigilan mo na ako ha.”

“Bulag ka ba cutiee, wag mong sabihin na di mo nakikita ang lahat ng ginagawa niya para sayo?” napapailing pa siya pagkatapos sabihin iyon.

“Hindi naman sa ganun Lily, pero ayaw kong umasa kung alam ko namang hindi niya ako gusto sa ganung paraan.”

“Hays, di lumabas din ang totoo,” seryosong sabi niya.

“Anong ibig sabihin mo? Anong totoo?”

“Ang totoo na kaya ayaw mong aminin na may kakaiba sa inyo dahil ayaw mong masaktan kung sakaling hindi parehas ang nararamdaman nyo, diba?”

Aray naman, sapul na sapul kasi ang sinabi nya, yun naman talaga ang totoo. Bukod pa dun ay di ako bagay sa kanya, isang mayaman, gwapo at napakabuting lalaki ay di babagay sa isang katulad ko.

Napabuntong hininga na lang ako at napayuko, di ko na rin nasagot ang katanungan niya.

“Silence means yes. Please Rylan,” seryosong aniya bago humawak sa braso ko.

“Kaibigan mo ako, sabihin mo sa akin ang tunay mong nararamdaman,” nakangiti nyang pangungumbinsi sa akin.

Sa mga ngiti niya ay parang nakakakita ako ng isang tunay na kaibigan, iyon bang taong kayang sabihan ng lahat ng problema at pinagdadaanan.

Huminga muna ako ng malalim at sinabi sa kanya ang totoo.

“M-Mahal ko siya, Lily.”

Mga salitang pinakawalan ko na nagpagaan ng aking kalooban, para akong nawalan ng mabigat na bagay na nakapatong sa aking dibdib. Nakahinga ako ng maluwag.

“YESSS!!! sabi ko na nga ba!” nagulat naman ako dahil sa naging reaksyon niya, kala ko pa naman ay seryoso kaming nag uusap tapos bigla naman syang sisigaw.

“I’m so proud of you Cutie, my beshieee!” tumayo pa siya at parang baliw na suyaw, kung magsisigaw pa siya ay parang nanalo sa loto.

“Tumigil ka nga Lily,” natatawa ko ma ring pagpigil sa kanya.

“Hindi ka ba masaya? Di ba maluwag sa pakiramdam na masabi ang mga bagay na iyon?” aniya at hinila ako patayo para makisayaw sa kanya.

“Oo sobrang gaan nga sa pakiramdam.”

Nagpatugtog siya ng kanta at para kaming mga baliw na nagsasayaw dito sa sala nila, habang tumatawa at nagkukulitan.

“Anong nangyayari dito?!” 

Nagulat naman kami dahil sa boses na galing sa may pinto. Napatigil kami sa kalokohan na ginagawa namin.

“HAHA Ma, welcome back,” natatawang sabi ni Lily kay aling Mimi.

“Hello po aling Mimi,” sabi ko sabay kaway pa dito.

“Anong problema nyong dalawa? Halos dalawang linggo palang kayong di nagkikita ng tayong yan ha,” napapangisi pang sabi nito habang papasok ng bahay.

Dahil sa sinabi ni aling Mimi ay di na namin napigilang matawa rin, pinatay na ni Lily ang tugtug sa speaker at umupo na ulit kami.

“Basta Rylan. Believe me parehas kayo ng nararamdaman. Hindi ako bulag, nakikita at napapansin ko kung paano kayo magtinginang dalawa. Kung paano tumingin si Papa noon kay mama, alam mo yung tingin na puno ng pagmamahal? Ganun.”

“Sa ngayon siguro ay marami ka pang bagay na di tinatanggap sa iyong sarili kaya hirap kang aminin ang tunay mong nararamdaman, takot kang umasa pero kung mahal mo talaga siya, haharapin mo lahat ng consequences na pwedeng mangyari, ipaglalaban mo ang pagmamahal mo, kahit ano pang problema at pagsubok pa yan. Kung kayo talaga kayo talaga, destiny can’t be wrong and faith makes both of you stronger,” sabi niya sakin habang nakangiti.

“Maraming-maraming salamat Lily, tunay kang kaibigan,” maluha-luha ko pang saad, sa kanya ko palang nasabi ang mga bagay na ito maliban dun sa matandang babae na nakatabi ko sa upuan ng simbahan noon.

Akala ko kasi ay huhusgahan ako ng lahat pag nalaman nila na nagmamahal ako ng kapwa ko lalaki. Akala ko ay walang makakaintindi sa akin, salamat dahil may tao pa palang pwede kong pagkatiwalaan.

“Basta Lily, wag mo munang sa sabihin sa iba ha.” May tiwala naman ako sa kanya. Oo, makulit at talagang madaldal itong si Lily, pero alam kong tunay syang kaibigan.

“Oo naman, di ko lang maiipangako na titigil na ako sa pang-aasar sayo HAHA,” tumatawang sabi pa niya, napa-Iling na lang ako dahil sa kanyang kakulitan.

Pagkatapos ng seryoso naming pag uusap ay marami pa kaming napagkwentuhang ibang bagay, katulad na lang ng tungkol sa kanyang trabaho, kanila ni Brandon at pati tungkol sa aking negosyo.

“Basta pagnagsimula ka na sa business mo, ako unang oorder ha.”

“Oo naman, salamat may sure buyer na agad ako,” nakangiti ko pang sabi.

“Of course and I definitely love this cheese cake, sarap,” kumento pa niya sa dessert na dala ko. Di na namin na malayan ang oras dahil sa masayang kwentuhan at tawanan.

Napangiti naman ako habang naiisip na Namiss ko talaga ang bonding namin, kaso di na ito ganun kadalas dahil sa kanyang trabaho, pero sabi naman niya ay di na siya mag oover time, para minsan ay makapag usap pa rin kami.

Biglang tumunog ang doorbell.

Nagkatinginan kami dahil doon. Baka may bisita si Lily, baka si Brandon?

Tumayo na si Lily para tingnan kung sino iyon. Ako naman ay napatingin sa orasan ng bahay nila, hapon na rin pala, 4:45 na. Mukhang kailangan ko na ring umuwi, kaya tumayo na rin ako para sana magpa alam na, nang bigla naman siyang bumalik na may kasama.

“Ah Lily kai—”

“Cutiee, sinusundo kana ng asawa mo!” nakangisi pang sabi niya sa akin. Napasimangot naman ako dahil dun, totoo nga na di siya titigil sa pang aasar.

Napa-iwas na lang ako ng tingin kay Dylan dahil sa hiya, namula kasi ang mukha ko. Ayaw ko namang makita niya iyon.

Pero mas nagpapula ng aking pisngi at nagpagulat ng sobra kay Lily ang salitang hindi namin inaasahang sasabihin niya.

“Halika na mahal kong asawa, uwi na tayo.”

Chapter 41

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Ry ko, we’re homeee!” masaya pang sigaw ni Dylan ng makauwi na kami sa bahay, may pagtaas pa ang kamay niya habang nakasunod lang naman ako sa kanyang likodan.

“Ry ko, may pasalubong ako sayo,” aniya sabay abot sa akin ng box ng pizza, inilapag din niya ang dalang brief case sa sofa habang inaalis ang suot na coat.

“Salamat Dylan,” napakagat labi ako habang pinipigilan ang ngiti na gustong kumawala sa labi ko, medyo nahihiya pa rin ako dahil sa nangyari kanina, pero di ko mapilang masabik dahil narito na siya ulit.

Ilang oras lang kaming nagkahiwalay, pero napakatagal na noon para sa akin kaya naman masaya akong natupad ang aking hiling na maaga syang maka-uwi ngayon.

Dahil sa lalim ng iniisip ko ay hindi ko napansin na nakalapit na pala siya sa aking kinatatayuan. As in malapit na halos lumapat na ang aking mukha sa matipuno nyang dibdib.

Naramdaman kong itinaas niya ang aking mukha sa pamamagitan ng paghawak sa aking baba, iniyuko niya ang kanyang mukha hanggang sa halos
maglapat na ang aming ilong at inilingkis din niya sa aking bewang ang isa niyang braso.

Para akong nabingi at natulala sapagkat pakiramdam ko ay naglaho ang lahat ng nasa aming paligid at tanging malakas na tibok na lamang ng puso ko ang aking naririnig at ang maiinit niyang hininga na tumatama sa aking pisngi na nagdala ng matinding kilabot at kilig sa aking katawan.

Tumitig siya nang deretso sa aking mga mata, halos mapasinghap naman ako dahil sa tindi ng kanyang pagkakatitig sa akin na tila ba ay hinihigit ang aking kaluluwa papasok sa maberde niyang mga mata, kahit anong pilit kong iiwas ang aking paningin ay hindi ko magawa, parang may isang malakas na pwersang pumipigil sa akin na gawin iyon.

Ilang minuto siyang nanatili sa pagtitig sa akin nang maramdaman ko na unti-unting lumalapit pa ang kanyang mukha sa akin.

E-Eto na naman ba, hahalikan na naman nya ko? Dahil sa lakas ng kabog ng aking dibdib ay di ko na namalayan na naipikit ko na pala ang aking mata habang hinihintay na lumapat ang kanyang malambot at mainit na labi sa akin.

Hmm…bakit ang tagal ata? Imumulat ko na sana ang mata ko ng maramdaman ko ang kanyang hininga sa aking tenga, ang maiinit at mabango nyang hininga na nagpapainit ng aking katawan.

“Namiss mo ba ako, mahal kong asawa?” mahina at malambing pa niyang bulong sa aking tenga.

Para akong nauubusan ng hangin dahil sa kaba o dahil sa pagkakahawak niya sa aking katawan pasiksik sa kanya.

“Oo,” salitang di ko inaasahan na magmumula sa akin para sagutin ang kanyang katanungan, para akong napasailalim sa isang mahika at hipnotismo.

Nagulat ako ng humarap siya sa akin ng ngiting-ngiti, para siyang bata na binigyan ng kendi. Mabilis pa siyang lumapit sa akin at ginawaran ako ng halik sa pisngi.

“Namiss din kita ng sobra Ry ko,” masayang turan niya sabay yakap sa akin at binuhat pa talaga ako.

Nang maibaba niya ako ay narinig ko pa ang sinabi niya,” Ry ko magbibihis lang ako.” at umalis ito na parang itong buhawi sa bilis paakyat sa kanyang kwarto.

Napailing na lang ako dahil sa mga  nangyari, aaminin ko sa sarili ko na nanghinayang ako dahil di niya ako hinalikan, pero masaya pa rin ako dahil kasama ko na ulit siya, at yun lang ay sapat na.

▼△▼△▼△▼△

“Oo Dylan, may naging kaibigan na agad ako,” masayang pagbabalita ko pa sa kanya, habang nilalagyan ng kanin ang kanyang plato.

“Talaga Ry ko, ilan?” Nang maibaba niya ang tubig na iniinom.

“Dalawa sila Dylan, si Cris at Mitch.”

“Kaklase mo parehas?”

“Hindi eh, si Mitch lang ang kaklse ko sa Cooking class.”

“Sino yun isa,” kunot kilay na tanong muli niya.

“Siya yung lalaking kausap ko sa registrar kahapon, tanda mo na?”

Ang nakangiti nyang mukha kanina ay napalitan ng simangot dahil sa sinabi ko, mukhang tanda na nga niya.

“Cris ang pangalan niya,” masayang saad ko pa.

“Bakit sinasabi mo pa sa akin,” Bad mood na bulong niya.

“Di ba tinatanong mo ang pangalan niya kahapon? Sinabi na niya sa akin kanina,” nakangiti kong sagot na nakapagpangiwi naman sa kanya.

Napailing na lang siya at tahimik na ipinagpatuloy ang pagkain.

‘Ehh may nasabi ba akong mali?’

PAGKATAPOS
naming kumain ay dumeretso na si Dylan sa kanyang kwarto, sabi niya ay may ibibigay daw siya sa akin kaya pag natapos ko na ang lahat ng gawain ko dito sa kusina ay sumunod na ako sa kanyang kwarto.

Wala akong ideya kung anong ibibigay niya kaya naman binilisan ko na ang lilinis para malaman ko na kung ano iyon.

“Dylan, ano bang ibibigay mo,” tanong ko pa sa kanya nang mabuksan niya ang pinto ng kwart.

“Halika sa loob Ry ko,” pag aaya pa niya sa akin habang mas niluluwagan ang pagkakabukas ng pinto.

“Wag na Dylan, dito mo na ibigay,” matigas na pagkakasabi ko pa, ayokong pumasok sa kwarto niya dahil kadalasan ay pinipilit niya akong dun na rin matulog kaya naman kailangan kong tumanggi.

“Ry ko naman, sige na pasok kana, dito ko sa loob ibibigay,” nagpapaawa pang saad niya. Sinagot ko lang naman iyon ng isang iling.

“Ry ko ~ sige na, wala naman akong gagawin sayo eh.”

Tinaasan ko naman siya ng kilay at tiningnan ng parang nagsasabi ng…” Tunay ba?”

Napangisi naman siya at napakamot sa batok dahil alam niya ang ibig sabihin ng tingin ko.

“Pangako, pagkabigay ko ay pwede ka ng bumalik sa kwarto mo.” Itinaas pa niya ang isang kamay na parang nanunumpa para makumbinsi ako.

Tumango ako at ngumiti naman siya, pero bago pa siya tumalikod at papasukin ako ay nakita kong sumilay ang kakaibang ngiti sa kanyang labi. Hindi ko na lang iyon pinansin at ipinagpatuloy ang paglalakad papasok.

Naglakad siya papunta sa may tabi ng kama at may dimapot doon, hindi ko lang alam kung ano, inilagay niya iyon sa kanyang likod habang naglalakad pabalik sa aking kinalalagyan.

“Ry ko ito na,” masigla pa niyang sabi sabay pakita ng kanyang dala.

Pero nagtaka ako dahil wala naman syang dala, wala syang hawak. Tatanungin ko na sana siya ng bigla na lang…

“AHHHH!!! Dylan, loko ka talaga!!!” sigaw ko pa habang nagpupumiglas sa kanyang pagkakawak. ‘Naisahan na naman niya ako.’

Hindi man lang siya natinag at mas binilisan pa ang lalakad papunta sa kanyang kama habang buhat-buhat ako.

“Bitawan mo ako, Dylan!!!” sigaw ko pa. Imbis na pakinggan ang sinasabi ko ay narinig ko pa ang pagtawa niya.

“Dylan, Hindi mo ba ako iba—aahmp.”

Tiningnan ko siya ng masama dahil bigla niya akong ibinagsak sa kama.

Isang ngisi lang ang isinagot niya sa akin at ginawaran ako ng tingin na parang may masamang binabalak, hindi ko na talaga alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya.

“Dy-ylan, k-kung ano mang iniisip mo wag please,” kinakabahan ko pang pakiusap nang makitang naghuhubad na siya ng suot na damit.

Nginisihan niya lamang ako at dahan-dahang lumapit sa akin, dahil sa kaba ay pinilit kong umupo sa mula sa pagkakahiga ko sa kama niya.

“D-Dylan, pakiusap wag,” pagmamaka-awa ko pa sa kanya at handa ng umalis sa kama para tumakbo.

“AHHH, bitawan mo ako!” sigaw ko nang bigla nyang higitin pabalik ang aking paa papunta sa kanya at daganan ako sa kama.

“Saan ka pupunta Ry ko?” bulong pa niya sa aking tenga habang nakapatong sa aking likuran, ramdam ko ang matigas at matipuno nyang dibdib.

“Itutuloy lang naman natin ang ginagawa natin kanina sa sala, gusto mo ba yun?” malambing na pagkakabulong pa niya, kaya halos manginig ang aking buong katawan dahil sa init ng kanyang hininga, ganun din ang matigas na bagay na nakalapat sa aking pwetan.

“Sisimulan ko na ba?” tanong pa niya at sinimulan ng amuyin ang aking leeg at balikat.

Kasing puti na ako ng papel dahil sa kaba at pagkalito sa nangyayari. ‘Tunay ba ito? Ano bang nangyayari kay Dylan, nakahithit ata siya ng isang box na katol.’

Hindi ako naimik dahil sa takot at ramdam ko na rin ang pangingilid ng luha sa ang aking mata. Bago pa tumulo ang ang aking luha ay di ako makapaniwal sa aking narinig .

“AHAHAHA, Okay ka lang Ry ko? Nahinga ka pa ba?” aniya pa bago umalis sa pagkakapatong sa akin at sinilip ang aking mukha.

Napatawa siya lalo nang makita ang aking reaksyon, para kasi akong nakakita ng multo dahil di ako makapaniwala na pinag titripan na naman pala niya ako.

Ang gulat kong mukha ay napalitan ng isang simangot, kaso hindi pa ako nakaka-recover sa lahat ng nangyayari nang bigla naman niya akong binuhat at ipatong sa kanyang kandungan, niyakap niya ako at sinuklay ang aking buhok habang nakapatong ang aking mukha sa kanyang dibdib.

“Sorry na Ry ko, namiss lang talaga kita, nabitin ako sa yakap ko sayo kanina,” seryosong bulong niya nang mailayo ako ng kaunti sa kanya para mapunasan ang aking luha.

Napahinga naman ako ng malalim at nakaramdam ng ginhawa ng bumalik na ulit si Dylan sa pagiging normal. ‘Kung normal nga ba talaga sya? Sino kasing matinong tao ang gagawa ng ganun?’

Tumango naman ako para sabihing maayos lang ako, pero mukhang di siya kumbinsido.

“Sorry na Ry ko,” nagsisisi pa niyang turan at paulit-ulit na pinipindot ang aking pisngi gamit ang hintuturo niya.

“Ngingiti na yan, ayieee~ ngingiti na yan,” pangungulit pa niya sa akin habang kinikiliti ang aking tagiliran at panaka-nakang hinahalikan ang aking leeg at pisngi.

“D-Dylan, tama na please!” saad ko habang inaawat ang kamay niya na nasa aking tagiliran at mukha na nawalang tigil sa paghalik sa akin.

“Masaya na ako Ry ko dahil nakangiti ka na ulit, kukunin ko na ang ibibigay ko sayo.”

Tumayo na siya at naiwan akong nagpipigil ng ngiti habang na-aalala ang mga kalokohang ginagawa namin, napayakap na lang ako sa kanyang unan na kaamoy niya.

Bumalik siya na may dalang paper bag, lumapit siya at umupo sa gilid ng kama. Lumapit rin naman ako sa kanya habang yakap-yakap pa rin ang kanyang unan.

“Ito Ry ko, pasensya na sa ginawa ko kanina ha, gusto ko lang naman kasi na dito mo buksan para makita ko ang reaksyon mo.”

“Salamat Dylan, ano ang laman nitong paperbag?” Para kasing hindi pagkain ang laman, kaya napaisip ako.

“Surprise ko yan sayo Ry ko. Premyo mo yan dahil alam kong ginalingan mo sa unang araw mo sa Cooking class,” nakangiti pa niyang turan.

Kahit alam kong wala naman masyadong ginawa doon sa school ay nakaramdam pa rin ako ng pagka proud sa aking sarili, gusto kong mas galingan pa lahat ng aking mga ginagawa para sa kanya.

“Sige na buksan mo na Ry ko.”

Tumango ako at ma-ingat na binuksan ang paperbag na aking hawak. Nang mabuksan ko iyon ay dahan-dahan kong kinuha ko ang laman.

“Woah! Ang cute naman nito,” masayang sabi ko ng makita ang kabuohan ng telang aking hawak.

Isa itong brown na apron, may dalawang bulsa, may mukha ng isang bear (Raikuma) at may nakasulat sa baba nito na, “My Cute Chef,” napatawa naman ako sa regalo niya.

“Nagustuhan m—” tatanungin pa sana niya ako nang bigla ko siyang yakapin.

“Oo, sobrang nagustuhan ko Dylan! Salamat talaga.”

Niyakap din naman niya ako pabalik at  mas mahigpit pa. “Mabuti naman kung ganun Ry ko.”

“Sige nga Ry ko, isukat mo.”

Umalis ako sa kama at tumayo  naman sa harap niya. Tinulungan pa nga niya akong itali iyon sa aking likuran.

Nang maisuot ko ito ay tumingin ako sa kanya, nakangiti siya at kinuha ang kanyang cellphone para kunan ako ng litrato. Hinigit din niya ako kaya napaupo ako sa kanyang kandungan at nag picture ulit kami, kumuha pa kami ng maraming litrato at pinangako niya na ipagpiprint niya ako ng kopya nito.

Sinubukan ko ding isuot sa kanya ang apron, pero hindi ko napigilang mapatawa ng malakas nang hindi magpang abot ang tali sa kanyang likod. Ang laki kasi niya eh.

Napahiga ako sa kanyang kama dahil sa katatawa. Siya naman ay ganun din. Napatingin na lang ako sa kisame habang pinakakalma ang aking sarili, pakiramdam ko ay may nakatingin sa akin kaya naman lumingon ako sa aking tabi.

Hindi na ako nagulat nang makitang nakatingin siya sa akin, tumagilid na lang ako para makaharap sa kanya ng maayos. Ngumiti siya sa akin na nakapagpa-init na naman ng aking mukha, pero hindi ko inalis ang aking tingin sa kanya.

Ini-angat niya ang kanyang kamay at marahan hinaplos ang aking pisngi, ang mainit at malaki nyang palad ay talagang masarap sa pakiramdam.

“Ry ko.”

“Hmm?”

“Dito ka na matulog,” masuyo pa nyang sabi sa akin, habang ang kamay na humahaplos sa aking pisngi kanina ay pumunta sa aking bewang para higitin ako pa lapit sa kanya. Ngumiti muna ako ng matamis sa kanya bago sumagot.

“Ayoko ko.”

Chapter 42

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

ANG
sumunod na araw ay wala akong pasok sa cooking class kaya naman nasa bahay lang ako buong maghapon.

Hanggang ngayon ay di ko pa rin mapagilang di mapangiti kapag na-aalala ko ang nangyari kagabi, buong maghapon na ang nakalipas ay ganito pa rin ako, may sakit na ata talaga ako.

‘Love sickness!’ nababaliw na ata ako.

Nababaliw na talaga ako, nababaliw na ako kay Dylan. ‘Goodness, parang gustong sumigaw dahil sa kilig. Napatigil ako sa pagtawa ng mapansin kong naparami na pala ang lagay ko ng asin sa ulam na niluluto ko para sa hapunan namin.

Agad ko itong tinikman at dinagdagan ng tubig dahil medyo napa-alat nga.
Napatingin ako sa orasan para alamin kung malapit ng umuwi si Dylan. Sabik na ulit kasi ako na makasama siya, pero nawala ang ngiti sa labi ko ng mapansing late na siya.

6:00 pm ang uwi nya, 6:45 na pero wala pa siya. Kinuha ko ang aking cellphone sa bulsa ng apron (Yung regalo ni Dylan) na suot ko para tiningnan kung tumawag o nagtext siya.

Nanlumo ako dahil wala, ang huli nyang tawag sa akin ay kaninang 3:30 pm pa. Hmm, siguro ay na lowbat kaya di nakatawag, tapos may meeting pa siya.

Naluto ko na ang ulam at kanin, naihanda ko na din ang aming panghimagas. Okay na lahat, si Dylan na lang ang kulang.  Tumingin ulit ako sa orasan at napansin na gabi na talaga, mag aalas Otso na.

Naihanda ko na kanina ang hapunan sa mesa, kaso dahil wala pa talaga si Dylan at ayaw ko namang madumihan iyon ay inayos ko na lang muna ulit.

Nanuod muna ako sa sala habang naghihintay, naghintay na rin ako sa may pinto, hanggang nakita ko na lang na pabalik-balik na ang ginagawa kong paglalakad sa buong bahay.  Nag aalala na rin ako sa kanya, hindi yun nagpapagabi eh, kanina ay akala ko ay busy lang siya kaya ayaw kong istorbuhin, pero ngayon ay iba na.

Mabilis akong bumalik sa kusina para kunin ang cellphone sa apron na nakasabit doon. Kailangan ko na siyang tawagan.

Kringg!! kringgg!!

‘Nagri-ring lang ang cellphone niya, pero bakit kaya hindi niya sinasagot? Ano kayang nangyari sa kanya?’

Habang nakatitig ako sa aking cellphone ay bigla kong narinig ang doorbell. Ngayon lang ako tumakbo ng ganito kabilis sa buong buhay ko para lang makapunta kaagad sa pinto. Wala akong sinayang na oras at binuksan ko na agad ang pinto at dumeretso sa gate.

Mula sa labas ng gate ay nakita ko si Nico at akay-akay nito balikat si Dylan. Hindi agad ako nakapagsalita dahil sa aking nakikita, binuksan ko na lang ng tahimik ang gate at pinapasok sila.

“Pasensya k ana Rylan ha, alam kong di ka tinawagan ni boss tapos uuwi syang ganito,” napapakamot sa ulo pang sabi ni Nico nang maihiga na namin si Dylan sa kama nito.

Tumango na lang ako dahil hindi ko talaga alam kung ano ang sasabihin ko
Ang lalaking kanina ko pang hinihintay ay ito ngayon at nakaratay sa sobrang kalasingan.

Bumuntong hininga ako, walang mangyayari kung tatayo lang ako habang nakatingin sa kanya. Hindi ko rin malalaman ang mangyayari kung tatahimik lang ako dito.

“Ah Nico, pwede mo ba akong tulungan na bihisan siya?”

“Oo naman at saka pasensya na talaga Rylan,” sabi pa niya habang tinutulungan akong tanggalin ang damit ni Dylan.

“Bakit ka humihingi ng paumanhin sa akin, kasambahay niya lang ako at di asawa. Kung ano man ang gusto niyang gawin ay wala akong karapatang pigilan siya.”

Napailing na lamang si Nico at ipinang patuloy na namin ang ginagawa, nang mahubadan na namin si Dylan ay pinakuha ko muna si Nico ng mainit na tubig at plangganita sa kusina para mapunasan si Dylan at mawala ang pagka lasing nito.

Habang hinihintay ko si Nico ay napaupo na lang ako sa gilid ng kama kung saan nakahiga ang tulong na si Dylan dahil sa kalasingan. Pinagmasdan ko ang kanyang itsura. Alam kong may nangyari kaya siya naglasing.

Napahinga ako ng malalim, kaya ko bang malaman ang tunay na dahilan?

Naputol ang aking pag-iisip ng makitang pumasok si Nico na dala na ang lahat ng kailangan. Pinunasan ko ang buong katawan ni Dylan ng mainit-init na tubig. Tinuyo ko rin siya ng twalya bago pinulbuhan.  Habang ginagawa ko lahat ng iyon ay nakamasid lang si Nico sa isang tabi.

Tinatawag ko lang siya pag kailangan ko ng tulong katulad na lang ngayon na kailangan na namin syang damitan.

“Hays,” sabi ko habang pinupunas ang pawis sa aking noo dahil sa pagod. Napaupo na lang ako sa gilid ng kama ni Dylan para magpahiga.

Namayani naman ang katahimikan sa aming dalawa ni Nico, marami akong gustong itanong, pero di ko alam kung paano at saan ako magsisimula.

“Masaya akong makitang may nag aalaga na kay boss.”

Napatingin naman ako sa kanya dahil kanyang pahayag

“Anong ba talaga ang nangyari Nico?” nilakasan ko ang aking loob para magtanong sa kanya.

“Ahm sa tingin ko ay wala ako sa lugar para sabihin sayo ang bagay na iyon,” malungkot pang sabi nito

“Yan din ang sinabi mo noon sa akin, gusto ko lang namang maliwanagan,” pag mamakaawa ko pa sa kanya. Baka kasi may maitulong ako kung sakali man. Nakita kong napabuntong hininga ito bago sumagot.

“Kumain ka na ba?”

“Nico pleas—”

“Kumain muna tayo sa baba, magagalit si boss pag nalipasan ka,” sabi pa niya sabay akay sakin.

Nang makalabas kami ng pinto ay naintindihan ko na ang dahilan kung bakit iniba niya ang usapan. Ayaw nyang sa harap ni Dylan ikwento ang lahat.

Sumunod na lang ako pababa ng hagdan at papunta sa kusina. Umupo siya sa upuan at naghanda naman ako ng pagkain para sa aming dalawa.

“Pwede ka ng magsimula Nico,” sabi ko pa dito habang nakatalikod sa kanya dahil nag sasalin ako ng juice.

“Palabas na kami ni boss ng building nung biglang may humarang na babae sa kanya,” panimula pa niya.

“Sinong babae?” Hindi ko napigilang itanong. Napakamot muna siya ng ulo at ipinagpatuloy ang pagkukwento.

“Mula HighSchool ay kaklase ko na yan si Boss, napakabait niya pero talamak na babaero. Papalit-palit din siya ng mga girlfriend. Di ko naman siya mapigilan noon dahil wala naman akong karapatan, bukod pa doon ay  mukhang sa ganung bagay siya masaya.”

Siguro ang sinasabi ni Nico ay nung panahon na naghahanap pa si Dylan ng kalinga at pagmamahal ng iba kay lagi itong may girlfriend noon.

“Nagbago lang lahat iyon noong mag college na kami, napansin ko na naging seryoso si boss sa isang babae. Maganda ito, matalino at mabait. Grace ang pangalan niya, ilang buwan din siyang niligawan ni boss at di naman nabigo si Boss dahil sinagot siya nito. Doon ko nakita na mahal niya talaga ang babaeng iyon hindi katulad ng mga naging girlfriend niya.

Ang tawag nga sa kanila ng lahat ng mga estudyante sa aming University ay perfect couple, dahil bagay na bagay silang dalawa, ang dating Chick boy at babaerong si Boss ay tumino na, masaya ako para sa kanila.”

“Katulad ng inaasahan ko ay nagtagal sila, hindi lang isang buwan o taon kundi halos apat na taon, dahil sila pa hanggang nag 4th year college kami.

Yun nga lang ay may napansin ako nang malapit na ang aming graduation, parang laging may problema si boss di siya mapakali at minsan naman ay tulala. Tinanong ko siya kung anong problema, pero ilang beses nyang sinabing wala. Syempre di ako naniwala pero hindi ko na siya kinulit pa hanggang sa nagulat na lang ako nang bigla syang dumating dun sa inuupahan kong apartment pagkatapos ng Graduation namin na lasing na lasing.”

‘Ano kaya ang nangyari sa kanya?’ tanong pa sa isip ko pagkatapos kong marinig ang kwento ni Nico. Gustong- gusto ko siyang tanungin, pero kailangan kong pigilan ang aking sarili at manatili na lang na tahimik.

“Iyak siya ng iyak habang pinapapasok ko siya sa aking bahay, ang dami nyang sinasabi, pero halos wala akong maintindihan kaya naman pina-inom ko muna ito ng tubig at ipanag pahinga bago kausapin. Maya-maya ay nahimasmasan na siya at ikinuwento sa akin ang lahat ng nangyari.”

Hindi ko na nagawang maka-kain dahil ang lahat ng aking atensyon ay nakatuon sa kinukwento ni Nico.

“Si Grace daw ay may ibang lalaki na, halos di ako makapaniwala dahil sa sinabi nya, kaunti na lang kasi at pwede ng pagkamalang birhen ang babaeng iyon tapos malalaman kong may kabit na ibang lalaki at nabuntis pa siya noon. Kaya pala hindi umattend ng Graduation si Grace kasi buntis na siya ng panahon na iyon at ayaw din nyang makausap si Boss. Parang tanga si boss, ilang beses na bumalik sa bahay nina Grace, pero kahit isang beses ay di siya kinausap nito, ang lakas  pa daw ng loob noong lalaki na humarap at palayasin si boss sa bahay ng mismong girlfriend niya,” Hindi mapigilang di mapa iling si Nico habang binabalikan ang mga pangyayari sa nakaraan.

Naninikip naman ang aking dibdib at napahawak na lang sa aking bibig para pigilan ang emosyon na gustong kumawala. Sa likod ng lahat ng matatamis na ngiti at malakas na tawa ni Dylan ay nakatago ang sakit na pilit niyang ikinukubli, pagkatapos siyang iwan ng kanyang mga magulang ay ginago pa siya ng babaeng tunay niyang minahal.

“Pagkatapos ng gabing iyon nang ikwento niya sa akin ang lahat ay nawalan ako ng kumonikasyon sa kanya. Nagkita lang ulit kami noong  nag apply ako sa kanyang kompanya, nagulat din ako noong una ko syang makita na nakakangiti na pagkatapos ng lahat ng nangyari, alam kong hindi pa siya masyadong nakaka move-on noon kaya naman pagkalipas ng dalawang taon nang pinapunta siya ng kanyang mga magulang sa Europe ay pumayag siya.”

Nakayuko at tahimik lang akong nakikinig sa kanya.

“Pagkatapos ng isang taon, bumalik na siya sa kumpanya dito sa pilipinas at pagkalipas ng dalawang buwan. Napansin ko ang masaya niyang ngiti, iyun bang tunay na ngiti ang nakita ko sa labi ni boss nang ipagmalaki niya sa akin na may bago na syang KASAMBAHAY,” masaya pang sambit ni Nico habang nakatingin sa akin.

‘Iyon ba ang panahon ng maging kasambahay niya ako?’

“Araw-araw ay masaya at masiglang Mr. Hendricks ang aming nakikita sa opisina, lahat ng mga katrabaho ko ay nagtatanong kong may bago daw bang girlfriend o baka asawa na si boss dahil laging maaga itong umuuwi at bumibili ng pasalubong bago umuwi. Nakakadala rin ang masaya nyang aura na nagbibigay sa min ng liwanag. Masasabi ko Rylan na ngayon ko nag nakitang ganyan kasaya si boss, mas masaya pa kaysa sa relasyon nila ni Grace.”

May karapatan na ba akong umasa na may pag asa na kaming dalawa, na baka sakali ay mahal niya rin ako.

“Ibig sabihin ba ay si Grace ang humarang kay Dylan?” nakayuko ko pa ring tanong kay Nico kahit sigurado naman akong ang babaeng iyon nga.

Sa puso ko ay may nagsasabing baka naman ibang babae iyon at hindi si Grace na dati nitong minahal. Hindi maglalasing si Dylan kung wala na siyang nararamdaman para sa babaeng iyon.

Pero hindi ko na kailangan ng salkta galing kay Nico sapagkat heto na nga ang kalagayan ni Dylan ngayon.

Napahinga na lang ako ng malalim ng isang tango lang ang nakuha kong sagot may Nico. Sino bang tanga ang niloloko ko, syempre naman siya iyon di ba? Si Grace na sumira sa puso ni Dylan, si Grace na ipinaglalasing niya hanggang ngayon.

“A-Anong pinag usapan nila?” kinakabahang tanong ko pa kay Nico.

‘Paano kung gustong makipagbalikan nung ex niya? Paano kung hindi pa nakaka-move on si Dylan?’ Para akong mababaliw dahil sa mga bagay na tumatakbo sa utak ko ngayon.

“Iyon ang hindi ko alam, lumayo kasi sila kaya di ko narinig,” tapat na sagot ni Nico.

“Pagkatapos ng pag uusap nila ay nag aya si boss na mag inom, medyo na gulat pa ako dahil matagal na syang di nag iinom lalo na ng dumating ka sa buhay niya kaya alam kong may kakaiba. Pagdating namin sa bar ay umorder agad siya ng marami, wala naman siyang sinabi, tuloy tuloy lang ang  kanyang pag iinom.”

“Ilang beses ko siyang inawat, pero ayaw papigil kaya naman napilitan na akong iuwi siya dito, baka magkaroon pa ng gulo,” napabintong hininga l na lang si Nico pagkatapos isalaysay ang nangyari kanina.

Di na ako nakaimik dahil sa kanyang sinabi, mukhang malakas pa rin ang epekto ng babaeng yun kay Dylan.

“Wag kang mag aalala Rylan, mas boto ako sayo kasya sa babaeng yun,” nakangisi pang turan niya sabay kindat.
Napailing na lang ako sa kanya, manang-mana siya sa kanyang sa boss.

‘Anong gagawin ko mula ngayon?’ tanong ko pa sa isip ko.

Kakabahan na ba ako dahil bumalik na ang ex nya o ipaglalaban ko siya katulad ng sabi ni Lily. May isang katanungan nga lamang  na naiwan sa aking isipan.

‘Paano ko sya ipaglalaban kung sa simula pa lang ay WALA naman kaming RELASYON na pwedeng panghawakan?‘

Chapter 43

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

KINABUKASAN ay pinilit kong ginising si Dylan, pero mahimbing pa rin ang tulog niya kaya naisipan kong tawagan si Nico at sabihing baka di makapasok si Dylan.

“Nico, tulog pa rin si Dylan hanggang ngayon, baka di na sya makapasok sa trabaho.”

“Okay Rylan, ako na ang bahala dito,” sagot pa ni Nico.

Pagkatapos ng aming pag uusap ay bumalik na ako sa kusina para ipaghanda ng inumin si Dylan para sa kanyang hangover. Kailangan ko na rin ayusin ang aking mga gamit dahil may klase ako ngayon sa cooking class. Habang nagdidilig ako ng halaman sa garden at sa may pool ay napansin ko na nakaupo na si Dylan sa kusina. Gamit ang back door na kunektado sa bahay ay doon ako dumaan para mas madali akong makapunta sa kusina.

“Dylan, gising ka na pala, Good Morning,” masaya ko pang bati sa kanya na parang walang nangyari kagabi.

Hindi siya umimik, ni hindi nga niya ako tinapunan ng tingin, nakatulala lang siya sa kawalan na para bang wala ako sa kanyang harap.

Parang tinusok ng milyong karayom ang aking puso, ang sakit pala na hindi pansinin ng taong mahal mo, pero ayokong magdrama lalo na at umaga pa lang kaya naman lumapit ako sa kanya, baka naman inaantok pa? Kaya di niya ako napansin.

“Dylan,” pagtawag ko ulit sabay hawak sa kanyang balikat,  para naman siyang nakuryente at mabilis na lumayo sa akin. Pinigilan ko ang aking nararamdaman.

“Ah Ry ko ikaw pala, g-good morning,” mahinang bati pa niya at hindi pa makatingin ng deretso sa akin.

“Sigurado akong gutom ka na kaya ipaghahanda na kita ng almusal,” nakangiti, pero pinipigilan ko lang ang aking emosyon na bumuhos.

Hindi siya nagsalita at tumango na lamang, ibinigay ko rin ang ginawa kong banana shake para matanggal ang kanyang hangover. Nagpasalamat naman siya, pero ramdam ko na wala iyong kabuhay-buhay.

Hindi ko na lang pinansin ang lahat at minabuti na lang na maghanda para sa pagpasok sa aking cooking class.

Iniwan ko siya sa kusina habang kumakain, pero di man lang niya ako inalok o kinulit katulad dati. Hayss, masyado akong nag iisip ng kung ano-ano.

“Syempre masama ang pakimdam nya, babalik din siya sa dati,” pangungumbinsi ko pa sa aking isipan kahit alam kong kasinungalingan lamang ang lahat.

Pagkatapos kong magbihis ay binalikan ko siya sa kusina, ngunit wala na siya roon kaya, paakyat na sana ako sa kwarto niya ng mapansing nakaupo pala siya sa sofa.

“Dylan, aalis na ako ha, may niluto akong pagkain. Nasa ref imicrowave mo na lang mamaya.”

“Mag iingat ka,” yun lang ang naging sagot niya sa kin at binigyan ako ng tipid na ngiti.

Nakagat ko na lamang ang ibaba ng aking labi dahil sa sakit na naramdaman.

HINDI ko halos alam kung paano ako nakarating dito sa school dahil lutang na lutang  ang aking isipan, hindi rin ako nakatulog ng maayos kagabi.

Hindi ko rin maintindihan ang lahat ng sinsabi nitong madaldal kong katabi. Bumalik lang ang aking konsentrasyon ng dumating na si Chef, ayaw kong mag isip ng kung ano- ano buong maghapon kaya naman itinuon ko nalang ang aking atensyon sa lahat ng itinuturo ni Chef.

“Rylan may problema ba?” tanong ni Mitch at napatango naman si Cris na nasa tabi nito habang nabili kami sa canteen.

“Wala naman mitch,” sagot ko pa sa kanya.

“Anong wala eh kanina pa kaming nag aaway, pero di mo kami sinasaway.”

Gusto kong matawa sa dahilan ni Mitch, ibig sabihin ay referee pala nila ako.

“Oo nga Rylan, parang sobrang lalim ata ng iniisip mo ah,” pagsang ayon pa ni Cris. Mukhang ngayon lamang sila nagkasundo sa isang bagay.

“Wala to, baka gutom lang ito bili na tayo,” nakangiti ko pang sabi sa kanila para maniwala sila.

Nagkibit balikat naman ang dalawa at bumili na rin, magkaparehas na magkaparehas talaga ang dalawang ito.
Pagkatapos naming kumain ay bumalik kami sa room para ipagpatuloy ang klase, maraming itinuro si Chef na ikinatuwa ko talaga kaya naman kahit sa maikling oras na iyon ay nawala ang isip ko kay Dylan.

Pero sabi nga nila ang kasiyahan ay mabilis na natatapos dahil alas dose na at tapos na ang klase namin ibigsabihin ay uuwi na ako at makikita ko na ulit si Dylan, kung dati ay excited akong makita siya, ngayon ay hindi na, matinding pagkailang lamang ang aking nararamdaman at kirot sa aking puso.

Pero wala naman akong magagawa, wala naman akong ibang uuwian kung hindi doon.

PINALAKAS ko muna ang aking loob bago pumasok sa gate, pero paghila ko roon ay ayaw nito bumukas, napatingin ako sa baba at nakitang nakasarado ito, ibigsabihin ay umalis ng bahay si Dylan.

Nagmadali ko itong binuksan at pumasok sa loob, pagtingin ko sa garahe ay walang sasakyan niya. Nagtungo din ako sa ref, hindi niya manlang ginalaw ang aking niluto para sa kanya, napangiti ako ng mapait.

Nanglulumo akong nagtungo sa aking kwarto para magpalit ng damit.

Nilibang ko ang aking sarili sa pagtapos ng mga gawain sa loob ng bahay at sa garden. Para di ko mapansin ang oras at di na rin pumasok sa aking utak si Dylan.

Hindi ko alam kung saan nagpunta si Dylan mula nang umalis siya kanina, sigurado akong wala siya sa opisina dahil tumawag si Nico kanina at may pinasasabi kay Dylan. Hindi daw kasi siya sumasagot sa tawag ni Nico kaya dito na siya tumawag sa bahay.

Gabi na ngayon at nagluluto na ako ng aming hapunan. Para akong baliw na naghihintay sa masigla at masayang sigaw galing kay Dylan kapag dumadating siya sa bahay.

“I’m home,” iyan ang salita na nagpapasaya akin sa tuwing umuuwi siya, salitang nagpapawi sa lungkot at pananabik ko sa kanya. Pero mukhang hindi ko na ulit iyon maririnig pa.

Dumaan na naman ang ilang oras pa di pa rin siya dumadating, tinawagan ko na rin siya, ngunit wala namang sumasagot kaya nagpalipas oras na lang ako sa sala habang nanunuod. Di ko namalayan na nakatulog na pala ako kung hindi lang sa mahinang alog sa aking braso.

“Ry ko, bakit dito ka natutulog?” tanong pa niya.

“Hinihintay kasi kita Dylan, gutom ka na ba, ipaghahanda na kita ng hapunan,” nagmamadali ko pang sabi sa kanya at mabilis na tumayo.

“Wag na, kumain na ako sa labas. Pupunta na ako sa kwarto,” pagpigil pa niya sa akin na lalong nagpalungkot sa aking damdamin.

“Ah g-ganun ba, syempre naman dahil pagod ka na. Good night Dylan,” pinipilit ko pang ngumiti kahit nadudurog na ang aking puso sa sakit, ngayon niya lang tinanggihan ang aking luto. Mas masarap ba ang ipinakain sa kanya ng babaeng yun? Hindi naman ako tanga para hindi isipin na ang babaeng yun ang kasama niya kanina.

Ang masakit pa ay wala namang akong karapatan kaya dapat di ako nasasaktan. Mabait lang talaga si Dylan at ako namang si baliw ay nag isip agad na may happily ever after kami, na pwedeng mahalin din niya ako. Pero ang totoo ay ilusyon lang ang lahat.

Kailangan ko nasigurong sanayain ang aking sarili sa normal na relasyon ng isang amo sa kanyang katulong.

Malungkot at walang lakas akong napasalampak na lang sa aking higaan.
May isang dasal lamang ako bago ako pumikit. ‘Sana pag gising ko bukas ay bumalik na sa normal ang buhay namin ni Dylan.’

‘Sana bumalik na ang makulit at mapang asar kong si Dylan.‘

Chapter 44

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

MALUNGKOT
ako sapagkat hindi natupad ang aking panalangin ng gabing iyon.

Ang totoo nya ay lumipas na ang ilang araw, pero kahit kailan ay hindi iyon natupad, nagpatuloy ang malamig na pakikitungo sa akin ni Dylan. Lagi na rin siyang gabi na umuwi, kaya natuto na akong kumain mag-isa at itapon ang mga pagkain na hindi niya kinakain pagdating ng umaga.

Halos ang nagpapasaya na lang at nagbibigay sa akin ng insperasyon ay ang cooking class na aking pinapasukan, mawawala ang aking isipin pag nandun ako dahil maraming bagay akong na nalalaman.

Minsan pumupunta rin ako kayna Lily para makakwentuhan siya, alam kong napapansin niya na may mali sa akin, pero hindi pa niya ako kinukulit para alamin iyon. Tinanung niya lang ako nang isang beses kung okay lang ako. Syempre, Oo ang isinagot ko sa kanya para hindi na siya mag alala pa.

Martes ngayon at day off din ni Lily kaya gusto ko siyang puntahan. Dalawang linggo na rin ang nakalipas nang mag simulang maging malamig ang pakikitungo ni Dylan sa akin. Bigla siyang nagbago, minsan naiisip ko kung siya ba ang Dylan na dati kong kilala.

NAG DOORBELL ako nang makarating  sa tapat ng bahay nina Lily.

“Cutie! Buti naman dumalaw ka ulit,” masayang pagsalubong pa niya sa akin.

Napangiti naman ako dahil sa sigla niya. Pinapasok niya ako at mabilis na kinuha sa paper bag na aking dala. Alam niya kasing pagkain ang laman noon kaya inihahanda na niya. Bumalik siya sa sala na nakalagay na sa plato ang Strawbery short cake na dala ko at may dalawa ding baso ng juice.

“Cutiee, kumusta ang cooking class mo?” tanong pa niya nang makaupo sa aking tabi.

“Okay naman Lily, masaya at marami din akong natututunan.”

“Hmm, eh kumusta naman yung mga kaibigan mo dun?”

“Okay naman sila, hilig pa rin mag away.”

“Eh yung Chef nyo, kamusta?”
Tanong ulit niya.

“Okay naman si Chef, super galing pa rin magturo.”

“Kamusta si Dylan?”

“Ok— Okay naman, lagi naman siyang okay,” natatawa ko pang sabi, pero siya ay seryoso lang na nakatingin sa akin.

“Eh ikaw, kumusta ka naman?” bulong pa niya. Napatahimik naman ako dahil sa kanyang tanong.

‘Okay nga lang ba ako? Maayos pa ba ako’ gusto kong matawa sapagkat ni sa aking sarili ay hindi ko na alam ang sagot.

“Silence means yes din ba, Lily,” saad ko para patawanin siya, pero naka-serious mode ata siya ngayon kaya hindi man lang umangat ang gilid ng kanyang labi.

“Yes!!!—”

“----yes sa eyebag mo, yes dahil namumutla ka na,” nakasimangot pa niyang tugon sabay turo sa aking itsura.

Hindi naman ako nakatanggi pa dahil alam ko sa sarili ko na hindi na ako makatulog sa gabi, lagi akong nag aalala pag wala at di pa umuuwi si Dylan.

“Rylan, di ba sinabi ko sayo noon na pwede mong sabihin sa akin ang nararamdaman mo?” aniya sabay hawak sa aking balikat.

Napatango naman ako bilang sagot sa kanya, huminga ako ng malalim at sinimulan itong sabihin sa kanya lahat.

“Ano!!! Ang kapal din naman ng mukha ng babaeng yan!” inis na sigaw pa ni Lily matapos kong mag kwento.

“Lily, huminahon ka,” pagpigil ko pa sa kanya, para kasing gusto na niyang sumugod.

“Hindi ako hihinahon hangga’t di ko nakakalbo ang babaeng yan!”
Hinawakan ko na siya sa braso dahil balak ng tumakbo palabas.

“Pero wala naman tayong karapatan!”

Napatigil siya sa pagpupumiglas mula sa aking pagkakahawak nang marinig ang aking sinabi.

Kumalma siya at dahan-dahang umupo ulit. Alam nyang tama ang sinabi ko, kaya nga hanggang ngayon ay wala akong magawa kasi wala akong karapatan na pakialaman si Dylan.

“Cutiee, wala na ba tayong pwedeng gawin?” tanong pa niya pagkalipas ng ilang minutong katahimikan.

“Wala lily, kasalanan ko naman ang lahat kung bakit ako nasasaktan, walang kinalaman si Dylan dito, ako lang naman ang umasa na may mangyayari sa amin, pero sa katotohanan naman ay wala,” malungkot kong saad sa kanya.

Napatahimik na lang siya at sinimulan ko na lang ang pagkain. Sayang naman itong gawa ko kung walang kakain sa kanila. Siguro iyon pa ang isang bagay na nami-miss ko, hindi na natitikman ni Dylan ang mga dessert na ginagawa ko.

Napabuntong hininga na lang ako bago uminom ng juice nang bigla namang sumigaw si Lily kaya naman halos masamid ako sa gulat.

“Alam ko na cutieee!!!” sigaw niya.

“L-Lily naman, wag kang manggulat,” reklamo ko pa sa kanya, habang nagpupunas ng labi.

“Sorry na, pero maganda ang plano ko HAHAHA.” Tumawa pa siya na parang may masamang balak.

“Anong plano?” takang tanong ko naman.

“Make him jealous operation,” masaya niyang suhestyon.

“Ha? Sino ang ooperahan natin?” tanong ko pa, bigla naman niya akong inakbayan na parang isang sigang lalaki at ginulo pa ang aking buhok.

“Wala tayong ooperahan, pero may pagseselosin tayo,” nakangisi pa niyang sagot sa akin.

Napatingin na lang ako sa kanya, at naghihintay sa susunod nyang sasabihin.

“Alam mo Cutie, naniniwala akong mahal ka ni Dylan kaya pagseselosin natin siya para marealize niya na ikaw ang kanyang mahal at hindi ang babaeng iyon.”

“Paano naman natin gagawin yun?”

“Simple lang, di ba pinagseselosan niya si Brandon?”

Napatango naman ako.

“---siya ang gagamitin natin,” nakangisi pa niyang saad.

“Talino ko di ba?” ani Lily na hangang- hanga sa kanyang sarili.

“Pero sa tingin ko ay imposible yan Lily,” saad ko na nakapagpatigil sa kanyang pagtawa.

“Bakit naman?”

“Halos di na kasi kami nagkikitang ni Dylan, sa umaga ay nauuna pa siyang magising sa akin, pagpinupuntahan ko siya sa kanyang kwarto ay wala na siya roon, sa gabi naman ay gabi na siyang umuuwi kaya natutulog na ako,” malungkot na paliwanag ko pa.

“Ganun ba, wala ba talaga tayong pwedeng gawin?”

“Wala Lily, masaya nga pala akong makausap ka ulit, lagi mong napapagaan ang nararamdaman ko, salamat talaga.”

Ngumiti siya at bigla akong niyakap kaya naman napayakap na rin ako sa kanya, buti na lang may kaibigan ako.

“Wala yun Rylan, tibayan mo lagi ang loob mo,” payo pa niya sa akin.

Maya-maya pa ay nagpaalam na ako sa kanya.

“Di ba next friday ay tapos na ang cooking class mo?”

“Oo nga, bakit,” sagot ko na lang sa kanya. Hindi naman siya sumagot at napailing lang.

“Bye lily,” sabi ko pa sa kanya habang palabas na ako ng gate nila.

“Bye Cutie!!! ingat sa pag uwi,” rinig ko pang sigaw niya.

Habang pauwi ako ay may kakaiba akong nararamdaman, kakaibang kilabot at kabog ng aking dibdib, parang may masamang mangyayari. Sana ay wag naman.

Nagmadali akong umuwi, pero katulad ng inaasahan ko ay walang Dylan na nakangiting sasalubong sa akin pag uwi ko. Ngayon ko lang naramdman ang laki at espasyo ng bahay na ito, pakiramdam ko ay biglang naging kasing laki ng isang kastillo ang bahay na ito.

Tanda noon kahit kaming dalawa lang ni Dylan ang nakatira dito ay ramdam na ramdam ko pa rin ang init at saya na parang isang buong pamilya kami, pero ngayon parang nakatira ako sa freezer sa sobrang lamig ng pakiramdam dito. Hindi ko na rin matandaan kung kelan kami huling nakapag usap ni Dylan ng matino.

Napabuntong hininga na lang ako at saka nagtungo sa  kusina, alam kong hindi naman siya kakain kaya kaunti lang ang niluto ko.

Pagkatapos kong linisin ang kusina ay nagpasya na akong magtungo sa aking silid, napatingin pa ako sa orasang nakapatong sa aking bedside table nang makaupo ako sa aking kama.

11:00 pm na, pero wala parin si Dylan. Ngayon lang siya ginabi ng ganito, dati ay mga 9:30 ay nauwi na siya noon. Sobra akong nag aalala sa kanya hanggang umabot na sa punto na kumakabog na ang aking dibdib dahil sa kaba.

Hilig ko lang ngayon ay sana’y okay lang siya. Sinubukan ko rin na tawagan siya ng ilang ngunit hindi man lang niya sinasagot.

Dahil alam kong walang pag asa kung si Dylan ang tatawagan ko kaya si Nico na lang ang naisipan kong tawagan.

Makalipas ang ilang minutong pag-ring ng cellphone ay sumagot na siya.

“Hello Rylan, napatawag ka? Gabi na ah,” inaantok na sagot pa niya mula sa kabilang linya.

“Pasensya na sa abala Nico, may itatanong lang sana ako.”

“Ano yun?” takang tanong niya.

“Kasama mo ba si Dylan ngayon? Hindi pa kasi siya umuuwi.”

“Ha? Paanong hindi pa eh maaga siyang umal—is kanina,” napatigil pa siya sa pagsasalita nang bigla may naalala.

“Sorry na Rylan, pero sa tingin ko ay si Grace ang kasama niya ngayon.”

Para akong nabingi sa aking narinig, hindi ko na masyadong intindihan ang mga sunod na sinabi ni Nico.

“Rylan!? Uii Okay ka lang? Pasensy---” di ko na siya pinatapos ng bigla kong patayin ang tawag.

Inilayo ko ang cellphone ko sa aking tenga at naramdaman ko na lang itong nahulog sa aking tabi kasabay ng pagbagsak din ng masaganang luha at ang hikbi na di ko na nagawa pang pigilan.

Nag uunahan ang aking mga luha sa pagpatak. Ang sakit, ang sakit talaga. Ang pagod kong pakiramdam kanina ay parang nadoble pa dahil sa nalaman ko ngayon.

Pilit kong pinahid ang aking mga luha at nagpasyang humiga na lang para maitulog ang sakit na aking nararamdaman.

‘Sana pag gising ko bukas ay maayos na ang lahat.’

▼△▼△▼△▼△

KINABUKASAN, nagising ako at hiniling na sana ay panaginip lang ang lahat, pero mukhang ang magpapa alala sa akin na tunay ang lahat na ito ay ang masakit at paga kong mata dulot ng labis na pag iyak kkagabi

Habang nakatayo sa harap ng salamin sa munting banyo ng aking kwarto ay na haplos ko na lang ang namumutla kong pisngi at namamagang mga mata.

Naghilamos ako at huminga ng malalim, kahit anong mangyari ay kailangan kong magpatuloy sa aking buhay lalo na at may pasok ako sa cooking Class ngayon.

Dumeretso ako sa kwarto ni Dylan para tingnan kung nandun siya kaso lalo akong nanlumo ng mapansin kong hindi man lang ito nagalaw, ibig sabihin ay hindi siya umuwi ka gabi. Dahil sa panglulumo ay parang gusto na namang lumuham

Ibigsabihin ay magkasama sila ni Grace buong maghapon at magdamag.

Pinunasan ko na lang ang nangingilid kong luha habang isinasarado ang pinto ng kwarto niya. Pumunta na ako sa kusina para maghanda ng aking almusal, may nakita rin akong yelo sa ref kaya ipinahid ko iyon sa paga kong mata para mawala ang pamumula nito.

▼△▼△▼△▼△

“Rylan, sure ka bang okay ka lang, nag aalala na ako sayo,” bulong pa ni mitch sa akin habang nasa klase kami.

“Mitch, Okay lang talaga ako,” sagot ko naman sa kanya.

“Pero bakit namamaga ang m—”

“Shh nandyan na si Chef,” pagputol ko pa sa sasabihin niya.

Pansin ko naman na napailing na lang siya mula sa aking tabi. Itinuon ko na lang ang lahat ng aking atensyon sa mga ipinaliliwanag ni Chef. Naging mabilis ang mga pangyayari, at nakita ko na lang ang aking sarili na kasama na si Mitch sa Canteen.

“Dito ka lang, ako na bibili ng foods natin,” pagpe-prisinta pa niya at iniwan ako na nakaupo dito sa aming table.

Maya-maya pa ay dumating na rin si Mitch na may dalang tray na puno ng pagkain. “Kain na tayo Rylan,” nakangiti pa niyang sabi kahit alam kong nag aalala na suya.

“Salamat Mitch, nasan si Cris?” tanong ko pa, sanay kasi ako na lagi yung narito para makipag asaran kay Mitch.

“Busy daw siya eh, nag chat sa akin kanina.”

Napataas naman ang kilay ko. ‘Aba nga naman at magkachat na sila, Eh puro away lang ang ginagawa ng dalawang yan, mukhang may magandang mangyari sa dalawang ito, sana nga lamang ay magkatuluyan sila.’

Napatango na lang ako at sinimulan ng kumain, di ko na pinansin ang kanyang sinabi sapagkat baka mapahiya pa siya kapag inasar ko.

“Rylan, may pupuntahan ka ba mamaya?”

“Wala naman, bakit?”

“Mag mall na lang tayo para sumigla ka naman. Ano movie date tayo mamaya?” nakangiti pa niyang alok. Alam kong gusto niya lamang akong pasayahin ulit.

“Sige ba,” sagot ko naman, ayaw ko munang umuwi, siguradong malulungkot lang ako, kaya pumayag na akong sumama na lang muna ako kay Mitch.

“YES!” masiglang hiyaw pa niya. “Buti wala yung unggoy dito hihihi.”

PAGKATAPOS naming kumain ay bumalik na kami sa room para magpatuloy ng klase, naging mabilis lang ang oras at natapos na rin ito.

“Halika na Rylan, Lezzgo!!” masaya pa niyang sigaw habang hinihila ako papunta sa kanyang kotse.

Nang makarating kami sa mall ay lalong lumawak ang ngiti niya. Hinigit niya ako para maglaro, mag videoke,  hindi ko na lang mapigilang mapatawa dahil sapag pilit niyang abutin ang mataas na nota sa kanta kahit di naman niya kaya.

Hayss, lahat ginagawa ni Mitch para mapasaya ko, ayaw ko namang manatiling malungkot dahil lang sa lalaking yun, bahala siya sa buhay niya magsama sila ng babae niya!!!

Tumayo ako sa aking kinauupuan at sinamahan si Mitch sa pagkanta niya, nakita kong sumilay ang ngumiti sa kanyang labi dahil nagawa niya akong mapasaya.

Marami pa kaming pinuntahan. Nag window shopping kami, nagpabalik balik sa elevator at escalator ng mall habang tumatawa, para kaming mga batang ngayon lang nakapunta sa mall.

Nang mapagod kami ay kumain muna kami sa isang fastfood chain. Habang nakain ay nagkukwentuhan pa rin kami.

“Rylan, thanks talaga dahil sumama ka, alam mo naman na baka maging last bonding na natin ito dahil ceremony na natin sa Friday,” malungkot na saad niya.

Ito pa ang isa kong problema, sa Friday ay tapos na ang 1 month kong pagpasok sa cooking class, matatapos na rin ang aking kaligayahan. Lagi na lang akong malulungkot sa bahay habang iniisip ang mga bagay na ginagawa nina Dylan at Grace.

“Uii Rylan?!”

“Ha? Ano yun,” gulat na tanong ko naman.

“Sabi ko…kung sino ang isasama mo sa ceremony natin? Kasi ako isasama ko si Mommy at Daddy,” masaya pa niyng turan.

Hindi ako nakasagot dahil, wala naman talaga akong pwedeng isama, siguro kung okay kami ni Dylan. Hindi ko pa sinasabi sa kanya ay nagpeprisinta na siya na sumama, kaso’y iba na ngayon.

“Ano Ryl---”

“Tayo na Mitch, baka magsimula na yung movie,” sabi ko na lang sabay higit sa kanya palabas ng fastfood.

“Ehh pero may 30 mins pa bago mag simula yun.”

“Syempre pag maaga tayo makakapili tayo ng magandang pwesto.”

Napatango naman siya dahil sa sinabi ko, habang naglalakad kami ay meron akong napansin.

‘Tunay ba itong nakikita ko?’ Pero imposible baka pinaglalaruan lang ako ng aking paningin dahil sa pangungulila ko kay Dylan. Inisawalang bahala ko na lang ang aking nakita, at ipinagpatuloy ang paglalakad.

Imposible naman maging si Dylan ang lalaking yun, wala namang anak at asa—wa si Dylan? Hindi kaya----

Dahil sa aking naisip ay bigla ulit akong lumingon. Nang makumpirma ang lahat ay napangiti na lang ako ng mapait habang nakatitig sa eksenang aking nakikita.

Dahil nakatagilid ang lalaki kaya naman namukhaan ko siya. Hindi ako nagkamali---- si Dylan nga. Nakangiti sya sa batang babae na kanyang buhat-buhat at may babaeng pang nakayakap sa kanyang braso.

‘Wow, perfect family nga naman.’ napapakagat labi kong ani sa aking isipan, habang nakayukom ng mahigpit ang mga kamay.

Habang pinagmamasdan ko ang masaya nilang mga ekspresyon ay hindi lang nadudurog, nasisira at napupunit ang aking puso, para itong pinagpipiraso-raso sa sobrang sakit. Gusto kong sumigaw at umiyak sa sobrang bigat ng aking pakiramdam na halos hindi na ako makahinga.

Nagulat lang ako ng biglang may kumapit sa braso ko.

“Uii Rylan, nandito ka lang pala, kanina pa kita hinahan--- Teka Okay ka lang ba?” alalang tanong pa ni Mitch.

Pinilit kung tibayan ang aking loob at huminga muna ng malalim bago sumagot sa kanya.

“Pwede bang mag-Cr muna ako Mitch, mauna ka na dun susunod na lang ako,” sabi ko pa sa kanya at nagmadali nang tumakbo papunta sa Cr.

Bumuhos ang lahat ng sakit at hinagpis na aking nararamdaman nang makapasok ako sa isang cubicle dito sa Cr. Napaupo na ako sa sahig dahil sa sakit at panghihina ng aking mga tuhod, masaganag luha ang pumatak sa aking mga mata at tipid na hikbi na pilit kong itinatago ang lumabas saking mga labi.

Napayakap na lang ako sa aking mga binti habang nakaupo sa sahig. Ang sakit, sobrang sakit na… Akala ko, okay na ako, pero makita ko lang siya, makita ko lang na magkasama sila. Hindi ko na alam kung kaya ko pa bang tiisin ito.

Pagkalipas ng ilang minuto, nang mapakalma ko na ang aking sarili ay pinilit kung tumayo kahit hinang-hina na ang aking katawan dahil  sa sama ng loob.

Nagpunta ako sa harap ng salamin at nakita ang kaawa-awa kong itsura, pulang-pula ang aking mga mata at namamaga na rin ito.

Hindi ako pwedeng bumalik kay Mitch ng ganito. Uuwi na lang muna ako ngayon at itetxt ko na lang siya mamaya at sasabihing biglang sumama ang aking pakiramdam.

Naglakad ako palabas ng mall, nang may malaking katanungan sa aking isipan.

‘Anak ba ni Dylan ang batang iyon? Nagkabalikan na ba sila?‘

Chapter 45

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

PILIT
kong inayos ang aking sarili bago sumakay sa jeep, pagkatapos kong maiabot ang aking bayad ay yumuko na lang ako para di makita ng mga kasakay ko sa jeep ang paga at  namumula kong mata. Habang tahimik akong nakaupo ay biglang nag-vibrate ang aking cellphone.

“Rylan, nasaan ka na kanina pa kitang hinihintay dito,” sabi pa ni Mitch sa kabilang linya.

“P-Pasensya na Mitch, biglang sumama ang pakiramdam ko kaya umuwi na ako.”

“Ganun ba, sya mag ingat ka sa pag-uwi ha, pagaling ka,” malungkot, pero may pag unawa na saad pa niya.

“Salamat Mitch.”

▼△▼△▼△▼△

WALANG lakas ang aking katawan habang naglalakad ako papasok sa bahay. Wala din akong ganang kumain kaya dumeretso na lang ako sa aking kwarto para makapagbihis na.

Nang maayos ko lahat ng aking mga gamit at malabhan ko na ang aking uniform ay bumalik na ulit ako sa aking kwarto para magpahinga ulit, gusto kong itulog na lang ang lahat ng sakit at paghihinagpis na aking nararamdaman ngayon, hindi nga pisikal na sugat ang meron ako, pero durog na durog naman ang puso ko.

Habang nakahiga ako sa aking kama at nakatingin sa larawan namin ni Dylan noong niregaluhan niya ako ng apron ay di ko mapigilang mapangiti habang tumutulo ang aking mga luha.

Bahagya kong hinaplos ang nakangiting mukha ni Dylan sa litrato habang yakap niya ako. Miss na miss ko na siya, sobra na ang pangungulila ko sa kanya.

Wala akong ibang nagawa kundi ilagay sa aking dibdib at yakapin ang litrato niya. Habang lumuluha ay di ko na napansin na nakatulog na pala ako.

SA SOBRANG
sakit ng aking mata ay halos di ko ito maimulat, pero pinilit ko pa rin dahil kailangan ko nang bumangon. Tumingin ako sa orasan sa aking tabi, napasobra ata ang tulog ko dahil gabi na nang magising ako. Hindi pa rin naman ako nakakaramdam ng gutom, pero kailangan kong magluto, baka sakaling maisipan ni Dylan umuwi at kumain dito.

Niluto ko ang paborito naming ulam, adobo na may patatas, at kanin. 8:00 pm na ngunit wala pa siya. Siguro ay kasama niya hanggang ngayon ang kanyang pamilya.

Yun naman talaga ang dapat para kay Dylan. Ang magkaroon ng buo at sariling pamilya para mawala na ang pangungulila niya sa isa at buong pamilya na kahit kailan ay di niya nakamit.

Siguro ay kailangan ko nang tanggapin ang lahat, wala din namang magbabago kahit mag iiyak ako dito, di naman siya babalik at lalong di naman niya ako pipiliin. Tinapos ko ang pagkain ko at nilinis ang kusina.

▼△▼△▼△▼△

MULA paggising ko ng umaga ay pinilit ko nang pagaanin ang aking pakiramdam, ngumiti ako at sinimulan na ang gawain ko sa bahay, kahit ano pang nararamdaman ko ay di mababago nun na isa lang akong kasambahay ni Dylan, kaya kailangan ko pa rin gampanan ang aking tungkulin kahit hindi na umuuwi ang boss ko.

Itinuon ko na lang ang lahat ng aking atensyon sa pag lilinis para naman mawala sa aking isip ang kalungkutan.

Kahit gaano kadami ang gawin ko ay di pa rin mawala ang pagkakataon na bigla na lang akong matulala at isipin na naman ang nangyayari. Katulad na lang ngayon habang nagtutupi ako ng mga damit, di ko man lang napansin na kanina pa pala akong nakatulala sa kawalan.

Nagising lang ako ng biglang nag ring ang telepono sa sala. Nagmadali naman akong pumunta sa kinalalagyan noon at nagbabakasakali na baka si Dylan iyon.

“Hello, this is Hendricks residence.”

(…)

Hmm, walang namang sumagot sa kabilang linya.

“Hello?”

“Rylan, may sasabihin ako sayo sana ay tibayan mo ang loob mo ha, alam kong kaya mo ito,” nagmamadali pang sabi ni Nico sa kabilang linya, hindi ko naintindihan ang ibig sabihin niya pero, sumang ayon na rin ako.

“Okay, ano bang sasabihin mo Nico?”

“M-Mamaya kasi ay ano… Please wag kang magugulat ah,” sabi pa niya, nainis naman ako dahil masyado niya akong binibitin.

“Sige na Nico sabihin mo na.”

“Ano k-kasi… Uuwi si boss dyan mamaya kasama si Grace at ang pamilya niya, yun ang narinig ko sa pag uusap nila kanina,” aniya pa.

Para naman akong naestatwa sa aking narinig. May isasakit pa pala sa naramdaman ko kanina.

“Rylannn uii!!! Okay ka lang ba, nandyan ka pa?” rinig kong tanong pa niya mula sa kabilang linya.

Huminga ako ng malalim upang di mabasag ang boses ko bago sumagot sa kanya.

“Oo n-nandito pa ako N-Nico, Salamat dahil sinabi mo s-sakin ka-agad,” nauutal ako habang nagsasalita para lang pigilan ang bugso na naman ng aking damdamin.

Pagkasabi ko nun ay ibinaba ko na ang telepono, nablanko ang utak ko, di ko alam ang dapat kung gawin dahil sa sobrang sakit ng aking nararamdaman. Di ko nga alam kung akin bang boses ang naririnig na kong sumisigaw. Pakiramdam ko ay mababaliw na ako sa sobrang sakit.

Napaupo na lang ako sa sahig dahil sa paghihina ng aking katawan, isang malakas na sigaw ang pinakawalan ko para naman mailabas ko ang sobrang sakit na aking  nararamdaman, hikbi at iyak tanggi kong nagawa habang iniisip na… yung nga na makita lang silang magkakasama sa malayo ay parang dinudurog na ako, paano pa kung kaharap ko sila, si Dylan at ang babaeng iyon.

Hindi ko sila kayang tingnan at harapin sa estado ng sarili ko ngayon.

Nang makahinga ako ng malalim at mapakalma ko ang aking sarili ay tumayo ako at pinilit ayusin ang aking sarili. Mabuti na lang at malayo ang mga kapitbahay namin, siguro naman ay walang  nakarinig sa sigaw ko.

Sabi nga ni Lily at Nico ay kailangan kong tibayan ang aking kalooban, kaya iyan ang gagawin ko ngayon. Pagkatapos kong punasan ang aking mukha ay sinimulan ko na ulit maglinis ng bahay dahil may bisita kami mamaya.

Habang nilalabanan ko ang aking sarili na maiyak na naman ay patuloy ako sa aking mga gawain, nagulat lang ako ng biglang mag-vibrate ang CP ko sa bulsa. Di ako makapaniwala dahil si Dylan ang tumatawag sakin. Kahit nanginginig ang aking kamay na nakahawak sa cellphone ko ay pilit kong sinagot ang tawag.

Huminga ako ng malalim at inilapat ito sa aking tenga, handa na akong marinig ulit ang boses niya.

“Hello Ry,” napabuntong hininga ako para pakawalan ang hininga na kanina ko pang pinipigil. Ang malalim at maganda niyang boses ay narinig ko na rin sa wakas.

Miss na miss ko na siya, sobra, pero sa tingin ko ay hindi kami parehas ng nararamdaman. Hindi rin nakalampas sa aking pandinig ang pagbanggit nya sa aking pangalan, nawala na ang ‘KO’ na lagi nyang idinudugtong roon.

‘Iniwan mo na ba talaga ako, Dylan?’

Di ko mapigilan ang pagtulo ng aking luha at nailagay ko rin ang aking palad sa aking bibig para pigilan ang hikbi na gustong lumabas mula doon.

“Hello, are you still in there?”

Nagising ako ng marinig ulit ang kanyang boses. Inihanda ko muna ang sarili ko bago sumagot.

“Oo Dylan, bakit ka napatawag” pinilit kong di mautal habang nagsasalita.

“Cook something for dinner, I have a visitors later,” utod pa niya.

Lalo akong nanlumo dahil na kumperma ko na tunay talaga ang sinabi ni Nico, mas masakit nga lang pag sa kanya nagmula.

“Okay, ako na ang bahala,” sagot ko naman sa kanya, hindi na siya sumagot at naputol na ang tawag.

‘God please, bigyan nyo po ako ng lakas ng loob para harapin sila mamaya.’ napapatingala ko pang bulong.

Gusto ko ng makakausap ngayon kasi pakiramdam ko ay kaunti na lang at tatakasan na ako ulirat at katinuan sa katawan dahil sa lahat ng nangyayari  kaya naman sinubukan kong tawagan si Lily, alam kong nasa trabaho siya, pero siya lang ang pwede kong makausap tungkol dito.

Nagkulong ako sa kwarto habang hinihintay na sagutin ni Lily ang tawag ko, maaga pa naman ngayon, at mamaya pa ang dating nila kaya makakapaghanda pa ako ng hapunan para sa kanila mamaya.

“Hello Cutiee! Bakit napatawag ka?” masiglang bati niya sakin, napaka masayahin talaga ni Lily. Naiingit ako sa kanya.

“Lily, pwede ka bang makausap kahit sandali lang,” mahinang bulong ko pa.

“Okay ka lang ba? Anong nangyari? Sabihin mo sa akin please,” seryosong saad niya.

Huminga ako ng malalim at isinalaysay sa kanya lahat. Ilang minutong namayani ang katahimikan sa aming pagitan, alam kong nagulat din siya sa ikinuwento ko.

“Rylan, sana imbitado ako sa dinner nila mamaya,” turan niya pagkalipas ng ilang minuto.

“Bakit naman Lily? Gusto mong makilala si Grace?” tanong ko pa.

“Oo gustong-gusto ko, tapos kakalbuhin ko siya sa harap ng lahat HAHAHA,” tumawa pa siya ng malakas na isang parang baliw.

“Tumigil ka nga Lily, di ko na nga alam ang gagawin ko eh,” tugon ko naman kahit natatawa na rin. Alam talaga niya kung paano pagaanin ang pakiramdam ko.

“Madali lang ang sagot sa problema mo cutie, kailangan mo lang namang ipakita sa kanya na wala lang sayo ang nangyayari. Ipakita mo hindi ka na-aapektuhan, ganun.”

“Parang ang dali ng sinasabi mo ah, boses pa nga lang ni Dylan ang narinig ko kanina ay napaiyak na ako, makaharap ko pa kaya siya na kasama ang babaeng yun, baka mawalan ako ng malay.”

Sa halip na makakuha ako ng maayos na sagot ay tinawanan lang niya ako, luka din talaga itong si Lily.

“Di magaling, pagnahimatay ka ay ikikiss ka niya para magising ka ulit, HAHAHAA ano title ng story nyo? Sleeping Rylan? HAHAHA,” aniya pa na halos puro tawa lang naman ang narinig ko. Baliw talaga

Pero hindi ko mapapag kaila na sobra niya akong napapakalma. Dahil magaan na ulit ang loob ko ay parang kaya ko na silang harapin mamaya. ‘Salamat sa kalukoha mo Lily.’

“Joke lang Cutiee, promise tutulungan kita, uuwi ako ng maaga mamaya.”

“Talaga? Paano mo naman ako tutulungan?” interesadong tanong ko.

“I’ll do you a make over!!!”

Chapter 46

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Make over? Pero di ko kailangan ng make up Lily,” reklamo ko pa sa kanya, nagtataka na talaga ko sa mga pumasok sa utak ng babaeng ito.

“Ano ka ba, akong bahala sayo, hindi naman kita lalagyan ng make na para kang sasali sa miss universe. Yung light lang, basta ako bahala.”

Hindi ko alam kung pwede ko syang pagkatiwalaan pag dating sa ganitong bagay, baka mamaya ay mag mukha pa akong clown.

“Basta wait mo ako Cutie ha, uuwi ako ng maaga then chat kita, punta ka sa bahay,” sabi pa niya at nagpaalam na, masama na daw ang tingin ng boss niya.

Huminga ulit ako ng malalim at nagpasya na pumunta sa kusina para ihanda ang mga lulutuin ko mamaya. Malungkot man ako ay ayaw ko namang mapahiya si Dylan sa mga bisita niya mamaya kaya kailangan kong ayusin ang luto ko.

Nang matapos ko ng ihanda lahat, nahiwa ko na lahat ng sangkap ay itinago ito sa ref para ready ng iluto mamaya, gumawa din ako ng dessert.

Napatingin na lang ako sa orasan, 3:00 pm na, bakit kaya di pa nag chachat si Li---.

Naputol ang pagiisip ko ng mabasa ang chat ni Lily, punta na daw ako sa kanila dahil nakauwi na siya.

▼△▼△▼△▼△

“Cutiee, pasok ka bilis,” aniya sabay bukas ng gate. Mabilis niya akong hinila  papunta sa kwarto niya.

“Bakit tayo nandito sa kwarto mo?” takang tanong ko pa habang inililibot ang paningin sa loob ng kanyang silid.

“Syempre nandito ang mga pang make- up ko.”

“Seryoso ka bang make-up-an ako?” di makapaniwalang tanong ko ulit.

“Oo naman, tumingin ka nga sa salamin ng makita mo ang ibigsabihin ko.”

Sumunod naman ako sa kanya at lumapit sa malaking salamin na nakadikit sa pader.

Hayss, mukhang kailangan ko nga. Ang ibaba ng aking mata ay nangingitim na dahil sa kakapusan sa tulog, ang mga labi kong namumutla na at ang katawan kong medyo namamayat na. In short, zombie na ang itsura ko.

“Halika muna Cutie,” sabi niya sabay tapik sa kanyang tabi, habang nakaupo siya sa kama. Lumapit naman ako at umupo.

“Unang-una ay gusto kong kausapin ka,” aniya sabay hawak sa dalawang balikat ko.

“Anong pag uusapan natin?”

“Ano pa edi ito kung paano palalakasin ang loob mo para makaharap ka sa kanila mamaya. Tandaan mo Rylan, narito ako lagi para sayo, hindi lang ako pati ang buong pamilya ko alam kong maraming nagmamahal sayo kaya please tibayan mo ang loob mo,” seryosong saad niya habang nakatingin ng deretso sa aking mga mata.

Napangiti naman ako kahit nangingilid na ang luha sa aking mga mata. ‘God salamat po dahil pinagkalooban nyo ako ng mabuting kaibigan.’

“Salamat Lily.”

“Wala yun, okay. Kung ano man ang mangyari mamaya, eto ang lagi mong tatandaan narito lang kaming lahat, isipin mo lang kami pag pinanghihinaan kana ng loob pag pakiramdam mo na papatak na ang luha mo ngumiti ka lang, because smile is the best revenge, I mean weapon,” natatawa pa niyang saad.

Napatawa na rin ako at napayakap sa kanya, tinugunan niya ang yakap ko at mas hinigpitan pa iyon.

“Sige lang Rylan, ilabas mo lang ang sama ng loob mo at sakit na nararamdaman mo.”

Dahil sa kanyang sinabi ay hindi ko na napigilan ang luha na kanina ko pang pinipigilang ilabas.

Hinaplos niya ang likod ko habang ako’y umiiyak, pagkalipas ng ilang minuto ay  napatigil ako sa pag iyak dahil naramdaman ko na naiyak na rin si Lily, basa na kasi ang balikat ko.

“Lily bakit ka naiyak?” tanong ko pa habang pinupunas ang luha ko.

“Di ba dadamayan kita lagi, kaya nakiiyak na rin ako.”

Napatawa naman ako dahil sa kanya, iba din talaga siya. Siya naman ay nakitawa na rin kaya para kaming mga baliw na nagiiyakan kanina, ngayon naman ay nagtatawanan na.

“Oo nga pala Cutie, sino isasama mo sa ceremony mo bukas?”

Nalungkot naman ako bigla, tapos na ang cooking class ko tapos ganito pa kami ni Dylan ngayon. Kung okay kami ni Dylan syempre siya ang isasama ko.

“Shh, wag kanang malungkot. Ako na lang ang pupunta sa ceremony mo, sama ko na rin si Brandon,” nakangiti pa niyang alok.

“Talaga? Pero di ba may trabaho ka?” di makapaniwalang tanong ko pa.

“Ay! Speaking of work! Yes, may good news nga pala ako,” masayang hiyaw la niya nang bigla siyang may naalala.

“Good news?”

“Oo!!! Mula bukas ay balik na ulit ako dito sa bahay, dahil nakakuha na si boss ng bagong supervisor galing sa ibang branch,” masayang pagbabalita pa niya sakin.

“Wow ang galing naman, salamat talaga Lily.”

“Welcome Cutie, pagkatapos ng ceremony mo ay magde-date naman kami ni Brandon,” nakangisi pang turan niya sakin, napasimnagot naman ako.

“Haha joke lang, of course pagkatapos ng ceremony mo ay kakain tayo sa labas bilang celebration.”

“Salamat talaga lily,” masayang-masaya na sabi ko dito.

“Okay na yun Cutie, halika simulan na natin ang make-over!” masaya pa niyang sigaw na puno ng sigla.

Para ginawa nyang canvas ang mukha ko dahil sa kung ano-anong ipinapahid dito, pagpinipilit kong tumingin sa salamin ay pinipigilan niya ako. Mamaya na daw pag tapos na.

Pagkalipas ng isang daang taon ay natapos din si Lily sa pagpipinta ng mukha ko. Ngumiti muna siya bago ako payagan na pumunta sa salamin.

‘Wah— wow ang galing,’ yan na lang ang tanging naisip ko habang nakaharap sa salamin.

“Ano Cutie, nagustuhan mo ba? Sabi ko sayo eh, ako bahala,” mayabang na sabi pa niya.

Pero sa tingin ko naman ay may karapatan syang magmayabang dahil nagawa nga naman nyang ibalik ang dati kong itsura, nawala na ang eyebags ko, ang pamumutla ng labi at balat ko. Medyo nilagyan pa nga nya ng lip gloss ang labi ko para medyo pumula ito at maging makintab, napansin ko na parang medyo mapink din ang pisngi ko kaya itinuro ko iyon sa kanya.

“Kaunting blush on lang yan, Cutiee, Goodnesss! your soooo Cute!”

“Thank you talaga Lily.”

“You’re always welcome, halika ihahatid na kita sa baba, kailangan mo ng umuwi baka parating na sila.”

Bigla namang bumalik ang kaba ko sa dibdib, pero naramdaman kong hinawakan niya ako sa balikat at inakay palabas ng gate nila.

“Salamat ulit lily,” masaya ko pang sabi dito

“No problem Cutie, wag mong kakalimutan lahat ng sinabi ko sayo ha,” paalala pa niya habang kumakaway.

Nakangiti akong naglakad pauwi, malakas na rin ang loob ko, alam ko sa sarili ko na kaya ko na silang harapin ngayon. Pagdating ko sa bahay ay dumeretso ako agad sa kusina at sinimulan na ang pagluluto dahil sa tingin ko ay parating na sila.

Makalipas ng ilang oras ay natapos na rin ako, naihanda ko na ang lahat ng pagkain sa mesa, dessert na lang ang inaayos ko ngayon, pinapractice ko na rin ang ngiti na gagamitin ko pag dumating sila.

Medyo nagulat ako ng marinig kong bumukas ang pinto sa sala, wala man akong narinig na “I’M HOME” mula kay Dylan, ay alam ko pa rin na dumating na sila.

Mabilis kong inayos ang aking sarili at naglakad palabas ng kusina na suot ang ngiti na kanina ko pang prinaktis. Inilagay ko rin ang dalawa kong kamay sa aking likod, at dahan-dahang lumapit sa kanila.

Una kong napansin ay si Dylan na nakatingin sakin, hindi ko naman agad siya pinansin at inilibot na lang ang paningin ko sa mga kasama niya. Si Grace na may hawak-hawak na bata, at may dalawang matandang nasa likod, mga magulang ata niya ang mga ito.

“Good evening sir Dylan and company,” nakangiti ko pang bati sa kanila kahit ang pagkakayukom ko ng aking mga kamay ay sobrang higpit na dahil sa inis at kaba.

Tumango lang naman si Dylan, pero ang mga kasama nito ay hindi man lang ako tinapunan ng tingin.

“Dinners ready?” walang emosyong tanong niya sa akin.

“Yes, sir Dylan,” sagot ko naman sa kanya at igiguide na sila papunta sa mesa para makaupo sila, pansin ko pa kung paanong lumingkis ang babaeng iyon sa braso ni Dylan. ‘Ang kapal lang talaga ng mukha.’

Pinagsilbihan ko sila kagaya ng isang tunay na kasambahay dahil yun naman talaga ang trabaho ko, para silang mga hari at reyna kung mag utos. Pa refill nito, palinis nito, pakuha ng napkin at marami pang iba. Ganito siguro talaga ang mayayaman. Nang makita ko si Grace ay parang di ko kayang maniwala sa sinabi noon ni Nico na para itong anghel sa sobrang bait. Iba kasi ang nakikita ko ngayon.

Ramdam ko naman na nakasunod lang ang tingin ni Dylan sa lahat ng ginagawa ko. Hindi ko na lang siya pinapansin at pinag igihan na lang ang aking ginagawa.

Nakita ko kung paano intindihin ni Dylan ang bata, mukhang masaya naman siya kaya napangiti na rin ako, medyo masakit lang makita, pero di ba matagal ko na namang alam na ito ang mangyayari sa hinaharap. ‘Bakit ko pa kasi hinayaan ang sarili kong mahalin siya.’

Dahil sa lalim ng aking pag iisip ay di ko na naintindihan ang iba nilang pinag uusapan, nakatalikod lang kasi ako at nakaharap sa may lababo, habang sila naman ay masayang kumain sa mesa. Bigla lang akong pinanglamigan dahil sa pinag uusapan nila.

“Dylan, kelan ang wedding? I want it to be as soon as possible,” mataray na pagkakasabi pa ng nanay ni Grace.

“Soon, tita,” tipid at walang kabuhay buhay na sagot ni Dylan dito.

“Ano ka ba Mommy, of course gusto naming paghandaan muna iyon,” maarteng pagkakasabi pa ni Grace.

Nagtawanan pa sila habang ipinagpapatuloy ang pag uusap.
Para namang mababasag na ang basong hawak ko dahil sa higpit ng pagkakahawak ko dito, hindi ako nagkamali ng makarinig ako ng crack na tunog.

“Aray!” gulat na saad ko nang makitang tumutulo ang dugo mula sa aking daliri.
Napansin kong biglang napatayo si Dylan sa kanyang inuupan ng marinig ang aking daing.

“Babe saan ka pupunta?” maarteng tanong pa ni Grace dito.

Hindi iyon pinansin ni Dylan at ipinagpatuloy ang pag alis sana ngunit napilitan itong mapaupo ulit nang tingnan siya ng masama ng mga magulang ni Grace, napansin ko na inirapan pa ako ni Grace nang lumingon ito sa aking kinatatayuan.

Hayss… ano pa bang inaasahan ko, na babalik pa ang lahat sa normal. Na babalik pa si Dylan para ipagtanggol at tulungan ako? Nagpapatawa ba ako, syempre hindi, ikakasal na siya di ba?

Napailing na lang ako dahil sa mga iniisip ko, nilinisan ko ang aking sugat at nilagyan iyon ng tissue. Maya-maya pa ay naramdaman ko na tapos na sila kumain, inaya na sila ni Dylan sa sala.

Naiwan naman ako sa kusina at nagpasya na linisin na ang mesang iniwan nila. Nang malinis ko na ito ay sinimulan ko na ang pag huhugas ng plato.

Habang abala ako sa aking ginagawa ay naramdaman ko ang presensya sa likod ko kaya lumingon ako, hindi na ako na gulat na makita si Dylan. Nginitian ko siya ng matamis bago magsalita.

“Sir, may kailangan po ba kayo, dapat tinawag nyo na lang ako,” kalmadong sabi ko pa sa kanya kahit gulong-gulo na ako sa lahat ng nangyayari.

“Ry ko.”

Mahina pa niyang bulong,
habang suot ang malambot na ekspresyon sa kanyang mukha habang nakatingin sa kin, parang may gusto siyang sabihin pero di niya magawa.

Pagkatapos ng halos tatlong linggo ay ngayon lang kami nagkaharap ulit ng ganito kalapit. Miss na miss ko na siya, mula pagkakita ko pa lang sa kanya kanina ay gusto ko nang tumakbo at yakapin siya. Gusto ko ulit naramdaman ang init ng kanyang yakap.

Ilang minuto din kaming nagtitigan, mukhang wala naman siyang balak magsalita kaya nagpasya na akong tumalikod para ipagpatuloy ang paghuhugas ng plato.

“Dyl—Sir Dylan, ano ba sa tingin nyo ang ginagawa nyo?” gulat na tanong ko pa sa kanya nang bigla niya akong yakapin.

Isiniksik pa niya ang kanyang mukha sa leeg ko at ginawaran ng halik ang parteng iyon. Halos mapaupo naman ako dahil sa panghihina ng tuhod dahil sa ginawa niya, kung di niya lang ako yakap ng mahigpit ay baka napaupo na ako sa sahig.

“S-Sir, ano bang ginagawa nyo ha? Baka po makita pa tayo ng pamilya nyo,” madiin at pabulong ko pang sabi sa kanya habang pilit inaalis ang kamay na nakayakap sa aking bewang at mukhang nakalapat sa aking leeg.

Dahil sa pagpupumiglas ko ay binitawan na rin niya ako sa wakas, tiningnan niya ulit ako katulad kanina, pero di siya nagsalita. Napansin ko lang na parang pagod na pagod ang kanyang itsura, parang may malaki siyang problema.

Gustuhin ko mang habulin siya nang makita ko ang pagtalikod niya ay di ko magawa. Ano bang balak niya at ginawa niya iyon? May pamilya na siya, gusto pa ba niyang guluhin ang aking isipan.

‘Mukhang sa kasal mo na lang ulit tayo magkikita, Dylan.‘

Chapter 47

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

NAGISING
ako ng umagang iyon na wala na si Dylan, siguro ay maaga siyang umalis dahil napansin ko na wala na rin ang kotse niya sa garahe.

Nasanay na rin naman ako na lagi syang wala kaya naman ipinagpatuloy ko na lang ang dapat kong gawin. Nagluto ako ng almusal, naglinis ng bahay at garden.

Kahit mabigat pa rin ang aking kalooban dahil nalaman kong ikakasal na sila ni Grace ay pinilit ko pa rin na ngumiti, dapat maging masaya ako dahil ceremony ko ngayon, dahil nakatapos na ko ng one month sa cooking class.

Isinantabi ko muna lahat ng mga negative na isipin at pinanatili ang pagiging positibo. Pagkatapos ng lahat ng gawain ay naghanda na ako para sa pagpunta sa school. Inayos ko ang aking sarili, dapat extra ang kagwapuhan ko ngayon.

▼△▼△▼△▼△

MASAYA at nakangiti ako nang makarating ako sa school. Nakita ko agad si Mitch nang makapasok ako sa room, tumakbo siya palapit sa akin nang magtama ang aming mga mata.

“Rylan, kanina pa kitang hinihintay, halika papakilala kita kayna Mom and Dad,” sabi pa niya habang ngiting-ngiti, hinila rin niya ako palapit sa kanyang mga magulang. Habang palapit kami ay hindi ako makapaniwala sa aking nakita. Magulang niya ba ang mga ito o mga kapatid, ang babata pang tingnan.

“Mom, Dad. Si Rylan, yung lagi kong kinukwento sa inyo,” pagpapakilala pa ni Mitch sa akin.

“Hello hijo, we’re happy to finally meet you,” masayang sabi pa ng nanay ni Mitch, katulad niya ay maliit na babae lang din ito, hindi rin halata ang edad nito dahil sa ginhawa ng buhay. ‘Iba talaga pag mayaman.’

“Rylan, this is my Mom and Dad.”

“Masaya din naman po akong makilala kayo,” nakangiti kong sabi sa kanila, kinamayan ko rin ang tatay ni Mitch, At nginitian naman ako ng nanay niya.

Magpapaalam na sana ako sa kanila para hanapin si Lily at Brandon, sabi kasi ni Lily ay susunod na lang silang dalawa dito.

Hindi pa ako nakaka alis sa harap ng mga magulang ni Mitch ng biglang may nagsalita sa aking likuran.

“Oh siya ba ang girlfriend mo Rylan? You really have a good taste, what a pretty girl,” nakangisi pang pahayag ni Lily.

Kita kong namula pa ang pisngi ni Mitch dahil sa sinabi nito. Napailing naman ako, ano na naman kayang palabas ito ni Lily.

“Are you Rylan’s parents?” tanong pa ng nanay ni Mitch.

“Beg your pardon ma’am, but we’re not, I’m just his sister, and he’s my boyfriend,” nakangiti pang sagot naman ni Lily sabay hawak sa braso ni Brandon.

“I see, we’re the parents of Mitch,” sabi naman ng nanay ni Mitch. Dahil wala naman akong balak na makisali sa kalukohan ni Lily ay hinigit ko na lang paalis si Mitch.

“Rylan, saan tayo pupunta? Baka magsimula na ha.”

“Sa canteen lang, bibili lang tayong tubig.”

“Ah sige, gusto ko rin.”

“Eh ako di mo tatanungin kung gusto ko,” nagulat naman kami parehas ni Mitch dahil sa nagsalita sa aming likuran.

“Alam mo, hindi ka lang basta unggoy!! isa kang kabuteng unggoy!” inis na sigaw pa ni Mitch dito.

“Ewan ko sayo, bansot,” sagot lang naman ni Cris.

“Rylan, pwede bang manuod ng ceremony nyo?” tanong pa ni Cris sa akin pagbaling nito.

“Hindi ko alam eh, pero mabait naman si Chef kaya baka payagan ka,” nakangiting sagot ko pa rito.

Napa-YES naman ito at sinamahan kaming pumunta sa Canteen.

Sabay-sabay din kaming bumalik sa room dahil mukhang sobra ang pagka excited ni Mitch, pero kahit ako naman ay ganun din. Nang makabalik kami ay naka-upo na silang lahat at naroon na rin si Chef, buti naman at di pa nagsisimula.

Umupo si Mitch sa tabi ng kanyang mga magulang at ako naman ay sa tabi nina Lily at Brandon. Si Cris ay umupo naman sa bandang likod ng room.

Nang makita ni Chef na kumpleto na ang lahat ay nagsimula na ang aming mini ceremony. Nagbigay ng inspirational message si Chef para sa amin lahat, naging masaya ang buong ceremony dahil naghanda ng iba’t ibang intermission number ang iba naming kaklase tapos lalo pang nagkatawan ng sumali pa si Cris sa mga kalukohan nila.

Hindi lang para sa aming grupo ito dahil kasama din namin ang ibang group na nakatapos din ngayong month.

Nang maibigay na lahat ang mga certificate at tapos na rin ang picturan ay nagpaalam na ako kay Cris at Mitch.

“Rylan, di ka na ba talaga mag eenroll next month?” naluluha pa niyang tanong sa akin, napapatango na lang naman si Cris bilang pag sang ayon sa sinabi ni Mitch.

“Pasensya na Mitch, ang tunay nyan ay gusto kong magtayo ng negosyo, at gusto ko sanang simulan ngayong December, alam nyo naman baka maraming umorder di ba?” paliwanag ko pa sa kanila.

“Magtitinda ka rin ng mga desserts mo online?”

“Oo, sa tingin ko naman ay magandang negosyo iyon lalo na ngayong papasko kaya gusto kong subukan.”

“Wag kang mag alala Rylan, susuportahan ka namin,” nakangiting sabi pa ni Cris.

“Ah, oo nga Rylan, invite mo agad kami ha pag naggawa ka ng page sa FB oorder agad kami,” masayang sabi pa ni Mitch.

“Maraming salamat sa inyong dalawa, naging masaya ako sa loob ng isang buwan dito,” malungkot, pero nakangiti kong sabi sa kanila.

“Rylann!” napapaiyak na sabi ni Mitch sabay yakap sa akin.

Niyakap ko rin naman siya at naramdaman ko na yumakap na rin si Cris sa amin.

Masaya ako dahil nakilala ko sila at alam kong hindi dito nagtatapos ang pagkakaibigan namin. Kumaway ako kay Mitch habang nakasilip siya sa bintana ng kanilang kotse. Si Cris naman ay bumalik na sa loob ng school dahil may klase pa siya.

Tumingin ako sa kabilang kalsada at nakita kong kanina pa akong hinihintay nina Lily at Brandon. Nagmadali akong tumawid para mapuntahan sila.

“You take so long,” sabi pa ni Brandon sabay akbay sa akin.

“Sorry naman brandon, nagpaalam pa ako sa mga kaibigan ko.”

“Yeah, kita ko nga may pa-group hug pa kayo eh,” natatawang sabi pa niya sabay gulo sa buhok ko. Sa galing din mang asar ng isang to, manang-mana sa nobya niya.

“Nag iyakan ba kayo?” nakangisi pang tanong niya habang kinikiliti ako.

“HAHA H-Hindi ah, tama na Bran—”

Naputol ang sasabihin ko ng biglang may humigit palayo kay Brandon mula sa akin at ang sunod ko na lang na nakita ay nakasalampak na ito sa sahig habang hawak ang dumudugong labi.

Hindi ko alam ang gagawin ko dahil sa gulat. Tatanungin ko ba muna si Dylan kung bakit siya narito o tutulungan ko si Brandon na duguan sa sahig? Jusko ko di ko na alam.

Pero syempre pinili ko yung may sugat kaya naman nagmadali akong lumuhod para tulungan si Brandon.

“Brandon, okay ka lang ba?” kinakabahang tanong ko habang pinapahid ang labi niyang duguan.

Ngunit di pa nagtatagal ang lahat nang bigla naman akong mapahiyaw.

“AHH! Bitawan mo ko, teka!!! Ano ba Dylan!!!” sigaw ko pa nang bigla niya akong higitin palayo kay Brandon.

Wala naman siyang imik habang patuloy sa paghigit sa aking braso, habang nagpupumiglas ako sa pagkakahawak niya sa akin ay nakita ko pang gulat na gulat si Lily nang makita si Brandon dahil sa ganung kalagayan.

“Dylan!!! Bitawan mo na ako!!!” sigaw ko pa. Ngunit parang wala siyang naririnig.

Natakot rin ako nang bigla siyang humarap sa kin, walang sabi- sabing bigla na lang niya akong buhatin.

“Dylann!!!” pagrereklamo ko pa habang pilit tinutulak siya palayo sa akin.

Binuhat niya ako na parang bagong kasal, tinutulak ko naman ang kanyang dibdib para lumayo siya sa akin at para ibaba na niya ako.

“Wag kang malikot kung ayaw mong mahulog,” matigas na pagkakasabi pa niya sa akin, at mas hinigpitan pa ang pagkakahawak sa aking Bewang at binti.

Mabilis siyang naglakad palapit sa kanyang kotse, ibinaba niya ako para buksan ang pinto ng sasakyan. Niyakap din niya ako ng mahigpit para sigurado siyang di ako makakatakbo.

Nang mabuksan na niya ang pinto ay muli niya akonh binuhat at inilagay sa loob ng sasakyan.

Mabilis kong binuksan ang pinto sa aking tabi para makatakbo, di ko lang inaasahan na mabilis makakaikot si Dylan at makakasakay agad sa kotse. Hinigit niya ang braso ko at sinara ang pinto.

“Where do you think you’re going?” sabi pa niya at biglang hinila ang aking braso palapit sa kanya, kaya naman napasalampak ako sa kanyang dibdib.

“Dylan, B-Bitawan mo koo!”

Patuloy akong nagpupumiglas sa kanya, pero hindi niya ako pinansin at inilagay pa ang seatbelt ko.

Natatakot na ako sa nangyayari. Alam ko kasing ngayon ay walang bahid ng pagbibiro ang lahat ng kanyang galaw.
Ang kanyang bagang ay nag ngingit-ngit at naglilingas din ang kanyang mata sa galit, nanginginig na ako sa takot at nangingilid na rin ang aking luha.

“Dylan, ano ba? May pupuntahan pa kami,” sabi ko pa sa kanya, habang pilit na binubuksan ang pinto ng kotse. Hindi ko kayang makasama siya ngayon.

“YOU’RE NOT GOING ANYWHERE, ESPECIALLY WITH THAT GUY!!!” malakas niyang sigaw na naka-pagpatahimik sa akin. Takot ko na lang, baka sapakin din niya ako katulad ng ginawa niya kay Brandon kaya nanahimik na lang ako.

Napayuko na lang ako sa takot, narinig ko naman na pinaandar na niya ang makina ng sasakyan at umalis na kami sa lugar na iyon.

Wala kaming imikan habang nasa byahe, isang nakakailang na katahimikan ang namayani sa pagitan namin. Tumingin na lang ako sa bintana ng sasakyan para libangin ang aking sarili, ramdam ko na paminsa-minsan ay sinusulyapan niya ako, pero di ko na lang iyon pinansin.

Habang tulala pa rin akong nakatanaw sa labas ng bintana ay naramdaman ko na lang na tumigil na pala ang aming sinasakyan. Dahil siguro sa lalim ng aking iniisip ay di ko man lang namalayan na narito na kami sa labas ng bahay. Mabilis na lumabas si Dylan at pinagbuksan ako ng pinto.

Pagpasok na pagpasok namin sa bahay ay tumakbo na ako patungo sa aking kwarto. Akala ko ay makakalayo ako, pero hindi pala ng maramdaman ko na hinigit na naman ako ni Dylan pabalik.

“Saan ka pupunta? Mag-Uusap pa tayo,” sabi niya habang hawak ang aking braso.

‘Ano pa bang pag-uusapan pa namin? Yung katotohanan na ikakasal na siya o baka naman ay bibigyan pa niya ako ng invitation card.’

Gusto kong matawa, pero sa halip na iyon ang mangyari ay luha ang pumatak sa aking mga mata, habang inaalala ko ang bawat araw na binaliwala niya ako, yung sakin na makita ko silang buo at masayang pamilya.

Lahat ng sakit na naramdaman ko nang mga nakalipas na linggo at araw ay bumabalik na naman sa akin.

“May pag uusapan pa ba tayo Dylan? MERON BA??” sigaw ko sa kanya at marahas na hinigit ang braso ko.

“May pamilya ka na, masaya na kayo di ba? Ano pa bang gusto mo Dylan?”

Rumehistro ang pag aalala sa kanyang mukha nang makita niyang hindi ko na mapigilan ang pag agos ng aking luha.

“Ry ko, please mag-usap tayo, hayaan mo akong magpaliwanag sayo.”

“Dylan!!! W-Wala na dapat t-tayong pag-usapan pa at lalong hindi mo kailangang magpaliwanag. Hindi mo ako kasintahan o asawa, wala tayong relasyon, kaya bakit pa!?”  Hindi ko na napigilan pa ang aking sarili na sabihin iyon.

Natigilan naman siya dahil sa sinabi ko, yun naman kasi talaga ang totoo di ba?
Napabuntong hininga ako at pilit pinakalma ang sarili ko.

“P-Pasensya na Dylan sa mga sinabi ko, pagod lang siguro ako.”

Chapter 48

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Ry ko, please mag usap naman tayo oh,” ani Dylan mula sa labas ng pintuan ng aking kwarto.

Kanina pa yang si Dylan sa pangungulit, ilang beses ko ng sinabing ayaw ko siyang makausap at wala na rin naman kaming pag uusapan pa, ayaw talagang tumigil.

Ilang beses siyang pabalik-balik dito sa kwarto ko, lagi syang kumakatok at nangungulit. Kapag di ko siya kinakausap, umaalis na siya tapos mamaya nandyan na naman.

Pagkalipas ng ilang minuto mula nang marinig kong umalis na siya ay inaasahan kong hindi na siya babalik dahil mapapagod na siya sa kakatawag sa labas ng pinto.

Napabuga na lang ako ng hangin ng marinig na naman ang pagkatok sa aking pintuan.

“Ry ko, nagluto ako, halika ka kumain ka muna, wag kang magpalipas ng gutom.”

Napataas naman ang kilay ko dahil sa kanyang sinabi. Paano siya nakapagluto eh hindi naman siya marunong?

Dahil masama parin ang loob ko dahil sa sakit na naramdaman ko ng mga nakilipas na araw at hindi iyon madaling makalimutan kaya nagpasya na lang akong humiga. Dahil sa pagod ay di ko inaasahan na makakatulog ako.

NANG magising ako ay mabilis akong napatingin sa aking tabi para tingnan ang oras.

“Hayss, napasobra ang tulog ko, 6:30 pm na,” sabi ko pa habang nag iinat.

Nakalam na rin ang aking tiyan dahil sa gutom, ngayon lang nagsisimula kong nararamdamanang lahat ng gutom at pagod dahil sa mga pangyayari nang mga nakaraang araw.

Napabuntong hininga na lang ako, siguro naman ay nasa opisina o kwarto niya si Dylan. Makakapagluto ako ng tahimik sa kusina. Nagpasya na akong lumabas ng kwarto, pero ng mabuksan ko na ang pinto ay nagulat ako sa aking nakita.

Sa gilid ng pinto ay nakaupo si Dylan at nakayuko, hindi siya gumagalaw kaya dahan-dahan ko siyang nilapitan. Lumuhod ako sa tabi niya at napansin na nakatulog na pala siya sa pagkaka-upo sa sahig, hindi ko alam kung gaano katagal siyang naghintay dahil nakatulog na siya dito.

Napabuntong hininga naman ako habang pinagmamasdan siya. Baliw na ata talaga ako sa kanya, kahit anong sakit pa ang pag daanan ko, makasama lang siya ay handa kong tiisin lahat.

Habang nakatitig ako sa maamo niyang mukha habang mahimbing na natutulog ay napadako ang aking tingin sa kanyang kamay, lumambot ang tingin na pinupukol ko sa kanya ng makita ang maraming band aid na nakatapal sa kanyang mga daliri at kamay. Hindi ko mapigilang mapa-awa sa kanya, siguradong pinag hirapan talaga niya ang pagluluto kanina.

Kahit naman siguro medyo masama pa ang loob ko sa kanya ay hindi ko siya kayang tiisin ng sobra. Miss na miss ko na siya, gusto kong padaanin ang aking mga darili sa kanyang malambot at mabangong buhok, gusto ko siyang yakapin ng mahigpit, pero alam kong hindi pwede.

Ngayong kalmado na ako at nakakapag isip na ng matino ay gusto ko ng pakinggan ang kanyang paliwanag. Bukod pa doon ay marami akong katanungan sa aking isipan. Katulad na lang ng; Bakit bumalik na ulit siya sa normal niyang ugali? Nasan na ang pamilya niya? At ano ba talaga ang tunay na nangyayari?

Masasagot ko lang lahat ng iyon kung sisimulan ko na ngayong kausapin siya, kaya naman tinapik ko ang  kanyang balikat para magising siya.

“Hmm,” himig niya, habang kinukusot pa ang mga mata.

“Bakit ka natutulog dito, may kwarto ka naman di ba?” mataray na sabi ko pa sa kanya, syempre naman di tayo agad bibigay, tarayan din natin siya ng kaunti.

Nang marinig niya ang boses ko ay mabilis siyang tumayo at humarap sa akin.

“Ry ko!!! Buti gasing ka na, halika ipaghahanda kita ng pagkain,” masiglang sigaw pa niya habang ngiting-ngiti pa sa akin.

Hindi ko naman siya pinansin at nilampasan lamang siya, nagmadali naman siyang sumunod at inunahan pa ako sa pagpunta sa kusina. Pagdating namin doon ay ipinaghila pa niya ako ng upuan.

“Ry ko, chill ka lang dyan ha,” sabi pa niya at mabilis pa sa service crew kung gumalaw, ipinag sandok niya ako ng kanin at ulam.

Napatingin naman ako sa aking plato, hindi ko mapigilang mapalunok ng wala sa oras dahil sa itsura ng kanyang niluto.

Ang kanin ay malambot na parang lugaw tapos ang adobo niya ay overcook ang patatas. Sana naman ay okay ang lasa nito.

Habang nakatingin ako sa pagkaing inihanda niya ay busy naman siya sa pag gawa ng inumin. Nang mailapag niya sa tabi ko ang juice na kanyang ginawa ay dumeretso siya at umupo sa aking tapat. Ngiting-ngiti siya habang hinihintay na tikman ko ang kanyang luto.

Ayoko sanang tikman ito kung hindi ko lang alam kung gaano kadaming effort ang kanyang ginawa para lang maluto ito, tsaka gutom na rin naman ako. Malay ko naman baka masarap.

Hindi ko pinansin ang pagkakatitig sa akin ni Dylan at tinikman na lang ito. Hmm matigas ang karne, overcook ang patatas at hindi ko maintindihan ang lasa ng sabaw, parang maalat na medyo matamis, pero sobrang asim.

Hindi ko man na gustuhan ang lasa ay sinigurado ko pa rin na hindi niya mapapansin ang aking reaksyon. Nilunok ko iyon at ipinagpatuloy ang pagkain. Kita ko naman na ngumiti siya ng malawak na parang nanalo sa loto.

“Ry ko nagustuhan mo ba?” masayang tanong pa niya sa akin. Hindi ko siya pinansin at pilit na inubos ang aking pagkain.

“Ry ko, gusto mo pa?” masayang tanong niya nang matapos kong inumin ang juice na kanyang ginawa.

“Hindi ba may pag uusapan pa tayo,” sabi ko sa kanya, bago tumayo sa aking kinauupuan.

Nakita kong nagliwanag ang kanyang mga mata at gumuhit ang masayang ngiti sa kanyang labi dahil sa narinig.

“Oo Ry ko!”  masayang tugon niya at inaya ako sa sala.

Nakaupo kami sa isang sofa, pero may isang dipang layo sa isa’t isa. Pansin ko na parang di siya mapakali sa kanyang kinauupuan, parang may gusto siyang sabihin.

Napapatingin siya sakin tapos yuyuko at kakamot sa kanyang batok, ano kayang problema ng isang to?

“Ry ko—”

“Hmm?” Tinaasan ko siya ng kilay para sabihin na ituloy niya ang gustong sasabihin.

”--- bakit ang layo mo?” nahihiya pa niyang tanong, napangiti pa ito at napayuko.

Napabuntong hininga naman ako, akala ko ay kung ano na. Dami talaga niyang alam. Napakagat labi na lang ako at napa iwas ng tingin dahil napapangiti ako, namiss ko ito. Namiss ko ang kakulitan niya.

“Mag uusap pa ba tayo, Dylan?” naiinip kong turan.

“Sabi ko nga Ry ko,” nahihiya pa niyang sagot.

Nakita ko naman na huminga muna siya nang malalim at sumeryoso ang kanyang mukha. Sa tingin ko ay handa na siyang mag simula kaya umupo na ako ng maayos paharap sa kanya.

“Nagsimula ang lahat noong araw na maglasing ako. Kalalabas lang namin ni Nico sa building ng kumpanya, patungo na sana kami sa parking lot. Excited akong umuwi ng hapon na iyon, pero naputol ang kasiyahan ko ng biglang may babaeng humarang sa akin.”

Ito iyong parteng ikinuwento sa akin ni Nico, ang hindi ko lang alam ay kung ano ang pinag usapan nila ng oras na iyon, sigurado akong malalaman ko na iyon ngayon.

“Hindi ako makapaniwala kung sino ang humarang sakin, si Grace pala ang ex ko nung College, nabuntis siya ng kabit niya bago kami grumaduate. Pagkatapos ng apat na taon ay hindi ako makapaniwala na magkikita pa kaming muli pagkatapos ng ginawa niya ay may lakas pa pala siya ng loob na magpakita.”

ʕ ꈍᴥꈍʔ

“Dylan, please mag usap tayo, may kailangan kang malaman.”

“Matagal na tayong tapos Grace at wala na tayong kailangan pang pag usapan,” sabi ni Dylan dito sabay lampas. Sinenyasan na rin niya si Nico na mauna na sa parking lot. Tumango naman ito at sumunod sa kanya.

“Dylan! Please naman, kahit sandali lang,” pagmamakaawa pang sigaw ni Grace.

Hindi natinag si Dylan sa paglalakad, pero ang sumunod na sinabi ni Grace ang nagpakaba sa kanya. Hindi niya napigilang di mapatigil sa paglalakad.

“Dylan!!! Anak natin siya!” sigaw pa ni Grace.

Dahan-dahang napalingon si Dylan dito na suot ang di makapaniwalang ekspresyon. Mabilis na naglakad siya para higitin ang braso ni Grace at dalhin ito sa isang tabi.

“Anong ibig sabihin mo?” naguguluhang tanong ni Dylan dito.

“Anak natin si Giane. Isang taon na mula nang iwan ako ni Jake ng malaman niyang hindi nkya talaga anak si Giane. Hindi lang agad kami nakauwi dito sa pilipinas dahil nagpapagaling pa si Giane sa kanyang sakit,” malungkot na paliwanag ni Grace.

Para namang pinag bagsakan ng langit at lupa ang pakiramdam ni Dylan, ang una nyang naisip ay si Rylan. Paano nga kung tunay nyang anak si Gian, paano niya ipapaliwang iyon kay Rylan? Alam nyang malulungkot ito.

Halo-halo ang ang kanyang nararamdaman ng mga oras na iyon. Naguguluhan, nagagalit at higit sa lahat ay nalulungkot. Ni hindi nga niya alam kung paano natapos ang usapan nila ni Grace at kung pano sila nakarating ni Nico sa bar.

▼△▼△▼△▼△

PRESENT TIME

“Sobra akong nasaktan at di ko alam ang gagawin ko ng mga oras na iyon Ry ko kaya niyaya ko si Nico na magpunta sa bar at mag inom, baka sakali kasi na pag gising ko ay panaginip lang ang lahat, uuwi ako sayo at magiging masaya tayo, pero nang magising ako ng umagang iyon. Ang sakit sa ulo ko dahil sa hangover ang nagpatunay na totoo ang lahat, nang makarating ako sa kusina noon ay halos mapaluha ako habang na-aalala lahat ng nangyari,” malungkot na kwento ni Dylan sa akin habang nakayuko.

Hindi naman ako makapaniwala sa aking narinig. Kahit nasasaktan ako ay pinilit kong pinakalma ang aking sarili para mapakinggan ang buong pangayyari.

“Nung umagang iyon noong binati mo ako, hindi ko kayang tingnan ka dahil sa hiyang aking nararamdaman. Hindi ko kayang sabihin sayo ang lahat, Ry ko. Pag-alis mo ng araw na iyon ay nagpunta ako sa kusina para sana kainin yung iniwan mong pagkain sa ref, imamicrowave ko na sana ng biglang may tumawag sa akin. Si Grace pala, minamanali niya akong pumunta sa ospital kasi naroon na daw sila…Bigla ko namang na-alala na isa pala sa napagkasunduan namin na hindi ako maniniwala hanggang hindi kami nakakapagpa-DNA test.”

“Nang makarating ako sa ospital ay doon ko lang nakita si Giane, maliit at payat na bata lang siya. Hindi ko napigilang mapaawa sa kalagayan niya, tapos nung tinawag niya akong papa, parang nadurog ang puso sa awa. Alam kong walang kasalanan ang batang iyon.”

“Matagal bago makuha ang resulta ng DNA test at prinessure ako ng mga magulang ni Grace dahil gusto daw akong makasama ni Giane. Hindi ko naman magawang tanggihan ito dahil minsan ay nasaksihan ko pa kung paano ito dalawin ng sakit nito na epilepsy. Sobra akong nahahabag sa kalagayan ng bata kaya kahit sana sandali ay mapasaya ko siya. Ang totoo ay hindi ako sigurado kung ako talaga ang ama ni Giane, pero nanatili ako para sa kanya lang.”

Sana sinabi niya sa akin ito, maiintindihan ko naman. Pero siguro ng mga oras na iyon ay sobrang naguguluhan talaga si Dylan kaya di ko siya masisisi.

“Mabait na bata si Giane, kahit maliit lang siya at mahina ang katawan ay malawak naman ang kanyang pang-unawa, sinabi ko sa kanya na hindi kami sigurado kung ako talaga ang kanyang ama, pero pinangako ko na lang na sasamahan ko siya kahit ilang araw lang, hangga’t hindi pa lumalabas ang resulta.”

“Ang totoo niyan ay ngayon ang dating ng resulta ng  DNA test.”

Napatingin naman ako sa kanya dahil sa kanyang sinabi, biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Ang kaba sa aking dibdib ay lalong lumala. ‘Ano ang resulta?’ tanong na isinisigaw ng aking isip.

Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan hanggang sa magkaharap na kami. Yumuko siya at pumantay sa aking mukha, tiningnan niya ako ng deretso sa aking mga mata. Hindi ko na napigilan ang aking sarili at itanong ang kanina pang gumugulo sa aking isip.

“Ano ang resulta, Dylan?” bulong kong tanong sa kanya, pakiramdam ko ay mauubusan ako ng hininga dahil sa kaba.

Lumapit pa lalo ang kanyang mukha sa akin, inilingkis din niya ang kanyang braso paikot sa aking bewang. Napapikit ako ng dahil sa lapit ng gwapo nyang mukha sa akin. Sa halip na halik ang aking natanggap ay isang bulong sa aking tenga na nagbigay sa akin ng matinding saya.

“Negative ang resulta.”

Mabilis na napalayo ako sa kanya at nakita ang nakangiti niyang mukha, di ko na napigilan ang aking damdamin at napayakap na lang sa kanya habang lumuluha. ‘God thank you po!!!’

Ramdam ko din naman na yumakap din siya sa akin nang mas mahigpit pa hanggang sa mapa-upo na ako sa kanyang kandungan.

“Ry ko, negative talaga!!” masayang sigaw pa niya. Ilang beses naman akong napatango habang nakasiksik sa kanyang leeg. ‘Sobrang saya ko!!!’

‘Jusko salamat po!’ pasasalamat ko pa sa aking isip.

Inilayo niya ako sa kanya ng kaunti para mapunasan ang aking luha, binigyan din niya ako ng isang napakatamis na ngiti na nakapagpasaya sa akin, tapos niyakap ulit niya ako at pinaliguan ako ng halik sa iba’t ibang parte ng mukha. Sa noo, ilong, mata at sa pisngi. Kung yakapin niya ay ay parang ano mang oras ay maglalaho ako sa kanyang paningin.

“Sorry nga pala dahil sa mga ginawa ko ng mga nakaraang araw,” malungkot na sabi pa niya.

“Okay lang Dylan, sorry dahil hindi man lang kita natulungan,” tugon ko naman sabay hawak sa matipuno niyang balikat, ngumiti naman siya sa akin.

“Pero paano ang kasal nyo?” tanong ko pa.

“Syempre hindi na iyon matutuloy, nalaman ko din na gusto pala nilang bayaran si Dr. Lorenzo para ibahin ang resulta para pumabor sa kanila ito, buti na lang at di nakipagtulungan sa kanila ang doctor, sinabi nya sa aming lahat ang tunay na resulta nito.”

Bwisit talaga ang pamilyang iyon ah, gusto pa nilang lukohin si Dylan, kawawa naman ang bata sa kanila, hindi nito deserve magkapamilya ng katulad nila.

“Kaya pala parang gusto nilang madaliin ang kasal nyo, dahil sigurado sila sa magiging resulta,” napapailing na sabi ko pa.

“Tama ka, buti na lang talaga at may dignidad si Dr. Lorenzo, hindi sya nagpabayad sa pamilya ni Grace. At saka may napansin lang ako nung magdinner kami dito, Ry ko.”

“Ano yun, Dylan?” takang tanong ko pa sa kanya.

“Bakit sobrang ganda mo ng gabing iyon, kaya di maalis ang tingin ko sayo. Hindi ko nga din napigilan ang sarili ko kaya nayakap ka, pinaghandaan mo ba iyon?” nakangisi pang sabi niya sa akin, dahil sa hiya ay napasiksik na lang ako sa kanyang dibdib. Nakakahiya talaga, si Lily ang may gawa nun eh.

“Lalaki ako Dylan, hindi ako maganda,” bulong ko pa sa kanya, narinig ko naman na napatawa siya.

“Masayang-masaya ako ng malaman ko ang resulta Ry ko at alam ko rin na ngayon ang ceremony mo kaya nagmadali ako para maka-abot, pero di ko nagustuhan ang nakita ko ng makarating ako doon. Bakit nakadikit na naman sayo ang Brandon na yun?” tanong pa ni Dylan habang nakakunot ang kilay. Napangiti naman ako.

“Ah si Brandon ang kasama ko sa ceremony,” nakangisi ko pang sabi sa kanya, para asarin siya ng kaunti.

“Ano!? Aba’t anon---”

“Kakain pa nga sana kami sa labas para mag celebrate,” nakangisi ko pang sabi sa kanya sabay alis sa kanyang kandungan.

“What the--- Teka Ry ko, saan ka pupunta?” aniya at mabilis na hinabol ako.

Pinipigilan ko naman ang aking sarili para di mapatawa dahil sa kanyang reaksyon. Akala ko nakabawi na ako sa kanya, pero sa huli ay kay Dylan pa rin pala ang huling halakhak ng bigla na lang…

“AHH! Dylan!!! Bitawan mo ako!” sigaw ko pa nang bigla na naman niya akong buhatin at dalhin paakyat sa kwarto niya.

Ngumisi naman siya bago sumagot.

“Namiss lang kita mahal kong asawa.”

Chapter 49

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Dylan!!! Ano na naman ba ito ha?” inis na tanong ko sa kanya nang maibagsak niya ako sa kama.

Kutulad noon ay nginisihan niya lang ako at tingnan na parang may masamang balak, tinanggal din niya ang kanyang damit at inihagis iyon sa aking mukha. ‘Bastos talaga ang lokong ito,’ isip isip ko pa habang tinatanggal ang damit nyang nakatapal sa mukha ko.

“Dylan hindi na ako nagbibir—AHH.”

“Na-miss kita ng sobra Ry ko,” masayang saad niya at bigla na lang akong dinaganan, nakapatong siya sa akin, pero hindi naman niya inilalapat ang kanyang buong bigat.

Isinisik pa niya ang kanyang mukha sa aking leeg at inamoy iyon ng parang wala ng bukas, kung makayakap din siya sa akin ay parang sampung taon kaming hindi nagkita.

“Sa tunay Dylan, aso ka ba?” tanong ko pa, sobra maka pang amoy eh.

“Oo Ry ko, na uulol na nga ako sayo eh,” sagot pa niya habang nakangisi.

Kahit medyo na iinis ako sa kakulitan niya, isa naman iyon sa pinaka namiss ko ng panahong hindi niya ako pinapansin. Sobrang sakit sa damdamin na mabalewala kaya naman ngayon ay hahayaan ko na lang siya, bukod pa roon ay masaya akong nadadama ko na ulit ang maiinit niyang yakap at malambot na labi na laging dumadampi sa aking balat.

“Ry ko namiss mo ba ako?” tanong pa niya habang nakatingin sa akin.

Pinamulahan naman ako ng mukha at napaiwas na lang ng tingin dahil sa lapit ng kanyang mukha sa akin, kaunti na lang kasi ay maglalapat na ang aming mga ilong, tumango na lang ako at iniyakap ang braso sa kanyang leeg.

“May tanong pa ako sayo, sagutin mo ng maayos ha,” seryosong bulong niya sa aking tenga.

“Ano yun Dylan,” mahinang sagot ko naman sa kanya.

“Bakit si Brandon ang isinama mo sa ceremony?” pabulong na tanong niya na may halo pa ring inis.

Dahil gusto ko siyang inisin pa lalo ay hindi ako sumagot, nanatili lang akong tahimik habang nakasiksik ang aking mukha sa matigas nyang dibdib. Pinagsasawa ko pa ang aking sarili na amuyin siya.

‘Namiss ko siya ng sobra,’ napapangiti ko pang saad sa aking isipan.

“Hindi ka sasagot?” ramdam ko na ang inis niya hindi lang sa boses, napa-aray pa ako dahil sa gulat nang kagatin niya nang mahina ang aking tenga.

“Dylan, bakit ka ba nangangagat ha?”

“Tinatanong kita, pero di ka sumasagot, siguro gusto mo talagang maging aso ako?” tanong pa niya sabay kagat na naman sa tenga ko.

Jusko ko po, aso nga ata ang boss ko, hilig mang amoy at nangangagat pa eh. Pilit ko namang inilalayo ang mukha niya sa may tenga ko, iba na kasi ang pakiramdam ko, Unti-unti na ring nag iinit ang aking katawan kahit wala naman akong lagnat.

“Ahh~ Dylan, t-tama na,” hindi ko mapigilang mapa-ungol ng sipsipin niya ang likod na parte ng tenga ko, napaka sensitibo pa naman ng parteng iyon.

Naramdaman ko pang napangisi siya at imbis na makinig sa akin ay kinagat-kagat pa ang parteng iyon, para naman akong mauubusan ng hininga dahil sa bilis ng tibok ng puso ko isama pa ang pamumula ng aking mukha at leeg.

Pagkatapos ng ilang sandali ay naramdaman kong bumaba na sa leeg ko ang kanyang paghalik, ang katawan ko ay tila naestatwa at di na alam ang gagawin. Nagpatuloy siya sa kanyang ginagawa habang nawalan na ako ng lakas para magpumiglas pa, ramdam ko ang mumunting kuryenteng dumadaloy sa aking katawan sa bawat paglapat ng kanyang labi sa aking balat.

“D-Dylan, ahh p-pakiusap t-tama na,” nanghihina ko pakiusap sa kanya.

Pagkatapos niyang bigyan ng isang halik ang parte sa leeg ko na sinipsip at kinagat niya at tumingin pa siya sa akin na parang proud na proud pa sa kanyang ginawa.

Nang ilayo niya ang kanyang mukha ay nakahinga naman ako ng malalim para habulin ang nawalang hangin sa aking katawan. Naabot ko ang unan na nasa aking tabi at ihampas ko pa iyon sa kanya, tinanggap lang naman niya iyon at nginisihan pa ako.

“Gago ka talaga Dylan! Para saan yun ha?” inis na tanong ko pa.

“Bug repellant,” tipid na sagot niya sabay alis sa ibabaw ko.

“Ha, ano yun?” naguguluhang tanong ko pa sa kanya habang bumabangon sa pagkakahiga. Napa upo na lang ako sa kama habang hinawakan ang parteng kinagat niya.

“Para layuan ka ng mga peste.” Bumalik pa sa harap ko para gawaran ulit ng isang mabilis na halik ang aking pisngi.

“Cute mo talaga,” aniya bago maglakad papunta sa banyo.

Napabuntong hininga naman ako nang mawala na siya sa pangin ko. ‘Lukong Dylan yun,’ sabi ko pa sa aking isip at napahiga na lang ulit sa kama dahil sa kilig na nararamdaman.

Hindi ko mapigilang mapakagat sa aking labi para mapigilan ang ngiti na kanina pang gustong sumilay. Napayakap pa ako sa kanyang malambot na unan habang parang baliw na inaamoy iyon.

Dahil sa sayang nararamdaman ko dahil bumalik na ang buhay namin sa dati ay para akong baliw na nagpagulong-gulong dito sa kanyang kama. Muntik na nga lang ako mahulog nang makarinig ako ng mahinang tawa.

Dahan-dahan akong napatingin sa dereksyong pinang-gagalingan nun at napatakip na lang ako ng kumot sa aking sarili nang makita ko siyang nagpipigil ng tawa dahil nasaksihan niya ang kabaliwan ko.

Nang makapagtakip ako ng kumot ay narinig ko pang mas lumakas ang kanyang pagtawa. Bwisit talaga, nahuli pa niya ako sa ganung eksena.

“Okay lang yan Ry ko, promise di na ako tatawa,” bulong niya habang hinahaplos ang aking ulo ko na balot ng kumot.

Sumilip naman ako sa kanya, ngimiti siya at inilapit ang mukha sa akin at ginawaran ako ng isang halik sa noo na nakapagpangiti rin sa akin.

“Dito ka na matulog,” bulong pa niya.

Tumango ako bilang sagot na nakapagpangiti sa kanya ng sobra.

▼△▼△▼△▼△

NAGISING ako ng may ngiti sa aking labi. Ito na ata ang pinakasarap na tulog ko sa loob ng ilang linggo.

Nang maimulat ko ang aking mata ay maamo at gwapong mukha ni Dylan ang una kong nasilayan. Di ko napigilan ang aking sarili na haplusin ang kanyang pisngi, at labi.

Hayss… bawat araw na dumadaan ay lalo akong nahihirapang itago sa aking sarili ang tunay kong nararamdaman para kanya. Pakiramdam ko ay parang sasabog na ang aking dibdib dahil sa mga emosyon na gustong kumawala, gusto kong ipagtapat at iparamdam sa kanya kung gaano ko siya kamahal, pero hindi ko magawa sapagkat natatakot ako sa mga pwedeng mangyari.

Napabuntong hininga na lang ako dahil sa mga iniisip ko, agang-aga ay pinalulungkot ko na naman ang aking sarili, dapat ay maging masaya na ako dahil kasama ko na ulit siya, wag na dapat akong maghangad pa ng mas malaki.

Dahan-dahan ako bumangon para hindi siya magising, unti-unti kong tinanggal ang kanyang kamay na nakayakap sa akin. Matagumpay naman akong nakaupo, pero nang paalis na ako ay biglang may yumakap sa aking bewang.

“Hmm Ry ko, Good morning,” aniya kahit nakapikit pa.

“Good morning din Dylan, bitawan mo na ako kailangan ko ng magluto,” bulong ko naman sa kanya habang tinatanggal ang kamay nyang nakalingkis sa aking bewang.

“Maaga pa, tulog pa tayo,” makulit pa niyang request.

Napailing ako dahil sa kakulitan niya, inabot ko na lang ang aking cellphone na nakapatong sa bedside table.

DEC . 6 /  SUNDAY /  5:00 AM

Hmm linggo pala ngayon at wala siyang trabaho, siguro ay pwede pa nga kaming matulog ng kaunti kaya naman sinuklay ko ang kanyang buhok gamit ang aking kamay, nakita kong napangiti siya at maya-maya ay niluwagan na ang kanyang hawak sa akin, bumalik ako sa pagkakahiga sa dibdib niya at naramdaman ko naman na yumakap na ulit siya sa akin at hinalikan pa ang ulo at buhok ko.

▼△▼△▼△▼△

“Ry ko na-miss ko luto mo,” wika niya habang maganang kumakain.

Medyo tanghali na kami nagising dahil napasarap ang tulog namin kanina, buti na lang at day-off namin ngayon.

“Buti naman na namiss mo, kala ko sawa ka na sa luto ko.”

“Hindi ah, imposible yun.”

“Hmm sabi mo eh, may pupuntahan ba tayo mamaya?”

“Oo mag go-grocery?” di rin niya siguradong sagot.

Tumango na lang ako at ipinagpatuloy ang pagkain. Pagkatapos naming kumain ay  tinulungan ko na lang si Dylan maglinis ng kotse niya, nagkatuwaan pa nga kami dahil nagbabasaan at naghahabulan kami sa garahe habang naglilinis.

“Dylan ano ba!? Wag mo akong basain,” sigaw ko pa sa kanya sabay iwas sa hose na kanyang dala.

“Wala ka na ding magagawa Ry ko, basa ka na rin naman,” tumatawa pa niyang tugon habang pilit na binabasa ako.

Tumakbo naman ako para makaiwas, pero di ko inaasahang madudulas ako dahil sa sabon na nasa sahig.

“AHHH Dylan!!!”

Napapikit na lang ako ng mata habang hinihintay ang aking  masakit na pagbagsak. Ilang segundo ang lumipas, pero wala namang nangyari kaya napamulat na lang ako.

Nakita ko ang nag aalalang mukha niya, sinalo pala niya ako kaya hindi ako nasaktan. May pagka ninja din ata siya, ang bilis niya eh.

“Okay ka lang Ry ko? Walang masakit sayo?”

“Okay lang Dylan, salamat sa pagsalo mo sa akin,” ani ko habang umaalis na sa pagkakahawak niya.

“Sasaluhin naman talaga kita, kaya wag kang matakot na mahulog,” bulong pa niya.

“Ha? May sinasabi ka Dylan?”

“Ha-ha wala Ry ko, tapusin na lang natin ito, mag ingat ka ah para di ka madulas,”  napapatawang aniya sabay balik sa pagbabanlaw ng sasakyan.

Nagkibit balikat na lang ako at tinulungan siya, nag aya pa siyang magswimming dahil basa na rin naman daw kami.

Pagkatapos naming maglinis ng sasakyan ay nagtatakbo na siya na parang bata sa garden papunta sa pool.

“Ahh Ry ko tayo nang maligo!!!” masayang niyang sigaw pa, napailing na lang ako ng sumaboy ang tubig sa akin dahil sa pagtalon niya sa pool.

“Ry ko halika na!!!” masigla niyang pagtawag sa akin.

Napangiti na lang din ako dahil wala naman akong pagpipilian pa. Dahan-dahan ko na lang na hinubad ang basa kong damit. Hindi ko naman alam na nakatitig sa akin si Dylan, kaya nagulat ako ng mapansin na nakatulala na siya sa akin at…

“AYY! Dylan, nadugo na naman ang ilong mo!!!”

▼△▼△▼△▼△

“Hmm, malapit nang ma-expired ito,” bulong ko pa sa aking sarili habang tinitingnan ang likod na parte ng lata.

Nandito na kami sa supermarket ngayon upang mag grocery at mamili pa ng ibang gamit. Napag usapan kasi namin kanina na ituloy na ang aking negosyo kaya binili na din kami ng mga sangkap at mga gamit katulad ng disposable container.

Habang namimili ng mga sangkap ay di ko mapigilang mapa-buntong hininga na lang habang na-aalala ang nangyari kanina, kala ko kung napaano na siya dahil dumugo na naman ang kanyang ilong tapos namumula pa ang mukha at di makatingin sa akin ng deretso.

Pina-alis ko agad siya sa tubig para maalis ang dugo at matanong kung anong nangyari. Kaso tawa lang ang isinagot niya sa akin at sinabing wala lang daw iyon. Medyo natatakot na ako baka kasi may malalang sakit si Dylan. Samahan ko kaya siyang magpacheck-up minsan.

“Ry ko, kailangan mo ba nito?” tanong pa niya sabay pakita sa akin ng nutella.

“Hindi, pero sige lagay mo na din sa cart, alam ko namang gusto mo yan,” nakangisi ko pang sabi kaya na pa kamot na lang siya sa kanyang batok dahil sa hiya.

Marami pa kaming mga binili kaya natagalan kami sa paggogrocery. Nang matapos na kami ay pinahabilin muna namin ulit lahat ng ito sa kanilang baggage counter, may pupuntahan pa daw kasi kami ni Dylan.

“Dylan, saan tayo pupunta?”

“Manunuod ng Sine, Ry ko,” aniya at isinama ako para makapili ng movie ticket.

“Si Coco na lang.”

“Coco martin? May pelikula ba sya ngayon?” takang tanong pa niya sabay libot ng tingin sa paligid kung saan nakapaskil ang mga showing na movie.

“Hindi si Coco martin, ayun oh,” turo ko sa isang poster na may nakalagay na Coco, yung animated.

“Ah sige, miss dalawang ticket nga.”

Bumili muna kami ng popcorn at softdrink bago pumasok sa sinehan, siguro ay pang ilang araw ng showing yung movie kaya di na ganun ka dami ang nanunuod, dun kami sa may taas na parte umupo ni Dylan.

Maganda yung movie kaya naman naroon ang lahat ng atensyon ko, mabagal ang pagkain ko ng popcorn habang ang katabi ko naman ay parang nagmamadali sa pagkain. Ang bilis niyang naubus ang pagkain niya eh, maya-maya pa katulad ng iniisip ko ay nangungulit na siya. Bibili pa daw sya sa labas ng popcorn, tumango na lang ako sa kanya.

Dahil busy ako sa pinapanuod ko ay di ko napansin na di pa nabalik si Dylan.

“Kanina pa ng umalis yun ah, saan kaya siya nagpunta,” mahinang bulong ko pa sa aking sarili.

Naisip ko naman na baka nag-Cr lang din kaya matagal, pero kinabahan na ako ng mapansin na malapit ng matapos ang movie ay wala pa rin siya.

Tiningnan ko ang cellphone ko kung nagtext o chat man lang siya, pero wala. Nagpasya na akong lumabas ng sinehan at hanapin siya.

Nakailang ikot na ako sa pwede nyang puntahan, sa Cr, supermarket, fastfood at iba pa. Sa parking lot na lang ang di ko napupuntahan. Medyo makulimlim na ang panahon dahil hapon na.

Napabuga ako ng hangin ng mapansin na naroon pa sa parking lot ang sasakyan niya, ibig sabihin ay narito lang siya. Naglalakad na ako papunta doon nang biglang may humila sa akin

“Teka sino kayo, b-bitawan nyo ako!!!” sigaw ko pa. Natakot ako nang makitang may mga takip sila sa mukha.

Hindi sila nagsalita bagkus ay may panyo silang itinakip sa aking ilong at bibig.

Dahil sa pagkahilo ay nagdilim na ang aking paningin at hindi ko na alam ang sunod na pangyayari…

Chapter 50

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“AHHHH WAG!”

Napasigaw ako ng magising dahil sa tubig na ibinuhos sa aking ulo. Habol ang hininga ko, kala ko ay malulunod ako dahil sa tubig.

Mabilis kong inilibot ang aking mata sa paligid, madilim ito halos wala akong maaninag, pero may isang ilaw sa tapat ng aking ng aking kinauupuan.

Nanginginig ako sa lamig dahil sa pagkabasa ng aking sarili, ramdam ko rin ang sakit ng ibang parte ng aking katawan tulad na lang ng aking braso, sa tingin ko ay bali ito.

Habang unti-unti kong na-aalala ang mga nangyari ay kasabay din noon ang malakas na pagkabog ng aking puso dahil sa kaba, noong dinukot ako ni leo noon ay di ako nakaramdam na may mangyayaring masama sakin di tulad ngayon. Kung sino man ang may gawa nito ay siguradong may malaking galit sakin, pero wala naman akong kaaway o nakasamaan ng loob.

‘Wala nga ba?’

“Buti naman at gising ka na.”

Nang marinig ko ang boses na iyon ay alam ko na agad kung sino ito.

“Bakit di ka nagsasalita? Baklang ahas,” mataray na sabi nito habang bakas ang inis sa kanyang boses.

“Grace?”

“Buti at kilala mo kung sinong inaagawan mo,” mayabang na sabi pa niya.

‘Teka!! Hindi kaya sila din ang kumuha kay Dylan! Naku sana okay lang siya.’

“N-Nasaan si Dylan, ikaw din ba ang kumuha sa kanya!?”  kinakabahang sigaw ko.

“Hindi ko siya KINUHA dahil akin naman talaga siya!!! Wag kang umepal bakla, hindi ka niya mamahalin!” galit at pasigaw na sagot niya habang nanglilisik ang mata sa akin.

“Saan mo siya dinala?”

“Wala ka na dun, mula ngayon ay magkakasama na ulit kami,” nakangising sagot pa niya habang hinihimas ang baril na hawak.

A-Ano bang g-gagawin mo sa akin ha?” nauutal na tanong ko pa dahil sa kaba.

“Bakit ba ang dami mo pang tanong!!! Bakit di ka na lang mamatay!!!” sigaw pa niya sabay tutok ang baril sa akin.

BANG!!!

“WAGGGG!!!”

“Arrg!” Daing ko pa habang hawak ang aking ulo.

Ang sakit ng ulo ko, parang binibiyak ito at medyo nakakaramdam pa rin ako ng hilo. Habol ang hininga ko dahil sa kakaibang panaginip na iyon.

Pinagpawisan ako ng malamig dahil sa kaba, kala ko ay totoo na ang lahat… T-Teka?

Bigla akong napaupo dahil unti-unti nang bumabalik ang lahat ng aking ala-ala. May mga dumukot sa akin tapos nawawala pa si Dylan, jusko sana ay ayos lang siya.

‘May oras ka pang isipin ang kalagayan ng iba, kalagayan mo kaya isipin mo,’ epal na sabi ng aking utak.

‘Bakit ba ang taray ng utak ko, nababaliw na ata ako eh, kung ano-ano na kasi ang iniisip ko. Epekto din ba ito ng gamot na ipinaamoy nila sa akin.’

Mabilis kong inilibot ang aking paningin sa paligid. Hindi ito ang inaasahan kong makita, siguro mayaman yung kidnapper ko. Imbis na sa lumang bodega ako dinala ay sa hotel. ‘Wow lang.’

Pero halos maluha na ako ng makitang nakabath robe na lang ako at wala na ang suot kong damit kanina. Buti dahil wala namang masakit sa katawan ko katulad sa aking panaginip at saka, nare-rape ba ang lalaki?

Nasaan na ba ako at ano bang nangyayari?

Pumunta ako sa bedside table, baka nandun ang aking mga gamit, Cp at wallet pero wala. Naisipan ko na lang na magtungo sa balkunahe ng kwarto. Buti naman at bukas ang pintuan papunta doon, nagkaroon ako ng pag asa, baka mula roon ay makababa ako.

‘Talino mo talaga Rylan.’

Pero nawala lahat ng pag-asa ko nang pagsilip ko sa baba ng balkunahe ay halos malula ako sa taas ng kwartong kinalalagyan ko. Siguro mga nasa pang sampung floor ata ito. Kahit magsisigaw ako dito ay siguradong walang makakarinig sa akin.

Dahil sa lungkot at lamig ng nararamdaman ay napayakap na lang ako sa aking sarili. Nasaan na ba si Dylan? Gusto ko nang umuwi. Maluha-luha na ako habang iniisip ang mga bagay na iyon.

“Dylan!! Nasaan ka n---Aahh!!!” sigaw ko dahil sa sobrang gulat ng may yumakap sa aking likod.

“Nandito lang ako,” mahinang bulong sa aking tenga ng taong iyon, tumaas lahat ng balahibo ko sa katawan dahil sa init ng hininga niya ganun din ang kanyang katawan na nakabalot sa akin.

Kahit hindi na ako lumingon ay kilala ko na ang taong iyon. Syempre ang taong mahal ko.

Unti-unti akong humarap sa kanya at ngumiti.

Ngumiti lamang din siya sa akin ng matamis, napabuga naman ako ng hangin dahil sa pagaan ng aking pakiramdam. Nandito na si Dylan kaya alam kong magiging okay na ang lahat.

Para sa isang taga-pagligtas, inaasahan ko na ang itsura niya ay duguan o kaya ay bugbug sarado. Hindi sobrang gwapo, mabango at basa pa ang buhok. ‘T-Teka, kaliligo lang ba niya?’

“Dylan, ikaw ba ang may gawa ng lahat ng ito?”

“SURPRIS— Array!” bilang sigaw pa nito, sabay haplos sa kanyang ulo na binatukan ko.

“Ry ko, bakit ka naman ng babatok?”

“Bwisit ka talaga, alam mo ba kung gaano ako kinabahan at natakot dahil sa ginawa mo!” naluluhang ani ko sabay hampas sa dibdib niya. Tiningnan naman niya ako ng seryoso at hinawakan ang aking mga kamay.

“Humihingi ako ng tawad Ry ko kung napag alala kita, gusto lang kitang surpresahin, di ba birthday mo bukas?”

Napatingin ako sa kanya dahil sa kanyang sinabi, pinagplanuhan pala talaga niya ang lahat para sa kaarawan ko. Napayuko na lang ako at yumakap sa basa niyang dibdib. Naramdaman ko pa ang kanyang kamay na humahaplos sa aking likuran.

“Salamat Dylan,” mahinang bulong ko pa.

“Wala yun, Ry ko,” aniya at binuhat ako papunta sa kama.

Marahan siyang umupo doon habang ako’y nasa kandungan niya, Nakalingkis ang kanyang braso sa aking bewang at nakapatong naman ang ulo ko sa matipuno niyang dibdib. Tahimik lang kaming dalawa habang nilalasap ang bawat sandali na kami ay magkasama. Di ko akalain na alam niya ang kaarawa ko, ako nga mismo ay nakalimutan na iyon.

Pagkalipas ng ilang minutong katahimikan at paglalambing ni Dylan ay nagpasya na akong umalis sa pagkakayakap niya.

“Saan ka pupunta Ry ko?” tanong pa nito habang hawak parin ang aking bewang.

“Dylan gusto kong maligo, nasaan ang mga damit natin?” tanong ko pa sa kanya habang hinahanap ang mga gamit, nakita ko naman na napakamot pa ito sa kanyang ulo.

“W-Wala tayong dala,” nakangisi pa niyang tugon.

Napataas naman ang kilay ko, sabi niya kanina ay narito daw kami sa hotel sa may laguna, dahil magce-celebrate kami ng birthday ko, marami daw kaming pupuntahan bukas, pero wala syang dalang mga gamit?

“Hindi kasi ako marunong mag impake kaya di na lang ako nagdala, mag bath robe ka na lang ulit Ry ko, bibili na lang tayo bukas ng umaga,” nahihiya pa niyang saad.

Napabuntong hininga naman ako dahil sa sagot niya. Oo nga pala, speaking of Bathrobe.

“Bakit nga pala ako naka-bathrobe Dylan? Nasaan ang mga damit ko kanina?”

“Ah eh, basa ka kasi ng pawis kanina kaya tinanggal ko muna ang damit mo,” nahihiya at di makatingin sa akin habang kumakamot siya sa kanyang batok.

“Ganun ba?” sabi ko na lang habang nagmamadaling naglakad papasok ng banyo, wala naman akong magagawa kaya liligo na lang ako, kahit namumula pa ang aking pisngi dahil, sigurado akong sya ang nagtanggal ng lahat ng suot ko, ibig sabihin nakita na niya ang katawan, jusko!!! Nakakahiya.

Habang nagsasabon ako ng katawan ay may napansin ako. ‘Ano to?’ bulong ko pa sa sarili ko. Parang pasa na maliit at namumula, nasa bandang tiyan ko ito at hindi nag iisa.

Bigla kong naalala, ganto yung itsura nung iniwan niya sa aking leeg kahapon ah, Yung… yung parteng sinipsip niya ---AHHH !!!

‘Gagong Dylan!!! anong ginawa mo sa katawan ko?!’

Nagmadali ako sa paliligo at nagbathrobe palabas, kita ko siyang tahimik na nakaupo sa sofa at nanunuod ng Tv. Mabilis kong dinampot ang isang unan sa sofa at hinampas siya.

“Ry ko, Bakit?”

Kahit namumula ang mukha ko ay sinabi ko pa arin sa kanya.

“A-Anong ginawa mo sa katawan ko Dylan!!!” inis na sigaw ko sa kanya sabay hampas ulit ng unan.

“Aaahray ko Ry ko, wait lang,” sabi pa niya habang sinasangga ang paghampas ko sa kanya.

Tumigil naman ako hinintay ang sasabihin niya.

“Hehe Bug repellant?”

▼△▼△▼△▼△

“Hwah!” paghihikab ko pa dahil sa antok habang nasa baba kami ng hotel at nag aalmusal.

Habang hinihintay ko si Dylan na makabalik ay naalala ko ang nangyari kagabi kaya nga ako inaantok ngayon.

NAGISING
ako dahil mahinang bulong ni Dylan at tapik niya sa aking pisngi.

“Ry ko, gising na,” malambing na bulong pa niya sa aking tenga, ramdam ko rin ang mahina niyang pag alog sa aking katawan.

“Ahm D-Dylan? madilim pa.”

“Oo, sige na umupo ka muna,” natatawa pa niyang sabi  at niyakap ako para mai-upo.

Pilit kong inaninag ang oras saking cellphone kahit masakit sa mata ang liwanag nito. 11:59 pm? Sobrang aga pa, ano na naman kayang balak ni Dylan?

Maya-maya pa ay nakita kong nakangiti siya habang palapit sa akin na may dalang cake at bulaklak.

“Happy 20th birthday, Ry ko.”

Ako naman ay nakatulala lamang sa kanya, di ako makapaniwala na may taong mag aaksayang gumawa ng ganitong bagay para sa akin, hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang aking mga luha. Nakangiti si Dylan habang hinahaplos ang aking pisngi at pinapahid ang aking luha.

“Salamat Dylan!” sigaw ko pa at biglang niyakapap siya.

Mainit naman niya iyong tinanggap at sinagot din ng mahigpit na yakap, hinamplos ang aking likod at hinalikan ang kanyang ulo. Humiwalay siya sa akin at inilagay sa harap namin ang cake.

“Ry ko Happy happy birthday, make a wish then blow the candle.”

Pumikit ako at humiling sabay ihip sa kandila.

“Great! Flowers for you!” masiglang aniya nito sabay abot sa akin ng isang kumpol na bulaklak.

Masaya kong tinanggap iyon at binigyan siya ng matamis na ngiti tapos lumapit ako at ginawaran ko siya ng halik sa pisngi. Para naman syang naubusan ng hangin at di na makahinga, nakatitig lang siya sa akin at napapangiti nang maproseso na ng utak niya ang nangyari.

Pagkatapos nun ay dinamba niya ako at naghabulan kami sa buong kwarto, nagtatawanan at nagkakasayahan. Kinain din namin yung cake tapos mga alas dos na kami bago nakatulog.

▼△▼△▼△▼△

PRESENT TIME

“Ry ko ito na oh,”  nakangiting aniya sabay lapag ng pagkain sa mesa namin.

Siya na daw kasi ang kukuha ng pagkain namin kaya maghintay na lang daw ako sa kanya.

“Salamat Dylan.”

“Ha! ayoko, Dylan.”

“Sige na Ry ko, regalo ko sayo yun,” pagkukumbinsi pa niya.

“Hindi Dylan, sobra-sobra na ang ginagawa at binibigay mo sa akin, tama na yun. Hindi ko na kailangang mag-shopping,” pagtanggi ko pa sa alok niya.

Nandito kami sa mall ngayon, magsho-shopping daw kami bilang regalo niya. Ibig sabihin ay gagastos na naman siya para sa akin. Hindi!!! ayoko, sobra na lahat ng ginawa niya. Di ko na kailangan ng regalo.

“Ry ko, birthday mo naman ngayon, treat yourself with something. Pagbibili ka kasi ay laging para sa pamilya mo lang, kaya sige na, bumili ka na para sa sarili mo kahit ngayon lang. That’s my gift,” seryosong turan niya habang hawak ang braso ko. Medyo nakakailang na nga ang itsura namin ngayon dahil para kaming nag aaway sa harap ng isang shop dito.

Pinag titinginan na nga rin kami, pero di ako magpapadala agad. Okay pa ang mga gamit ko kaya di ako bibili ng bago.

“Ry ko!” pangungulit pa ni Dylan sakin.

“Hindi!! ayok---”
naputol ang sasabihin ko ng biglang may nagsalita sa likod namin.

“May problema ba? Ginugulo ka ba niya?”

Chapter 51

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

NAPALINGON
naman kaming dalawa sa lalaking nagsalita. Matangkad din ito, may itim na buhok at maputi ang kulay ng balat, matangos ang ilong, may makapal at maganda ang kilay at mapupulang labi.

Nagulat ako ng bigla nitong tinanggal ang kamay ni Dylan na nakahawak sa braso ko, hinigit ako nito sa tabi niya at sinanggahan ako na parang pinoprotektahan.

Dahil sa bilis ng pangyayari ay di agad rumehistro sa utak ko ang nangyari, si Dylan ay ganun din, hindi agad siya nakagalaw at halatang nagulat din.

“Okay ka lang? Pinipilit ka ba ng lalaking yan?” sabi pa sakin ng lalaking bagong dating.

“O-Okay lang ako, pero hindi, ano…” di ako makasagot ng deretso dahil naguguluhan pa rin ako sa mga nangyayari.

“Tinatakot ka ba niya?Okay lang yan, ako bahala sayo,” nakangiti pa nitong sabi sabay hila sa akin palayo.

Gusto kong sabihin sa kanya na wala kaming problema ni Dylan, at hindi ako sasama sa kanya. Hindi ko nga skya kilala. Pilit kong nililingon si Dylan pero nagulat ako nang makitang wala na siya sa kanyang kinatatayuan kanina.

‘Saan kaya  na siya nagpunta? Nainis kaya siya sa nagyari?’

“Ako nga pala si Mile, wag kang mag alala, ligtas ka na sa pang haharass ng lalaking yun,” nakangiti at proud na sabi pa nito. Napangiwi naman ako sa kanya habang tinatanggal ang pagkakahawak niya sa aking braso.

Nang humarap na ulit ako kay Mike para sabihin na bitawan na niya ako ay bigla namang may humigit sa kabila kong braso.

“Ah!”

Paglingon ko ay blanko at seryosong mukha ni Dylan ang una kong nakita, bago mapansin ang pagkakahawak niya sa aking kamay.

“May problema ba pre?” inis na tanong ni Mike kay Dylan.

Nang makita ko ang pagkunot ng kilay niya ay hindi ko na napigilan ang aking sarili na di mapangiwi. Alam kong galit na talaga siya.

“LET. HIM. GO,” seryosong saad ni Dylan gamit ang kalmado nitong boses, pero pansin ko rin na nagpipigil lamang siya ng galit.

“Ha? Pasensya na pre, pero di ko siya ibibigay sayo,” mayabang na tanong pa ni Mike. “---sino ka ba?” dugtong pa nito at mabilis na tiningnan si Dylan mula ulo hanggang paa.

“Hmm, you interfere even though you don’t know the real situation. You must be kidding me,” ani Dylan habang napapangisi pa.

Mukhang nainsulto naman si Mike at mabilis na sumagot. “Iniligtas ko siya mula sa panghaharass mo—”

“I will never hurt him and do something against his will, kaya bitawan mo na ang asawa before I charge you for kidnapping,” madiin at matigas na magkakasabi ni Dylan dito sabay hila sa akin, kaya napasalampak ako sa kanyang dibdib.

Mabilis pa niya akong niyakap at tiningnan ng masama si Mike.

“Come on, mahal kong asawa,” ani Dylan sabay akay  habang nakahawak sa bewang ko.

“Ah sorry sa—”

“Mike! Kanina pa kitang hinahanap, saan ka ba nagpunta,” napatingin ako sa lalaking dumating. Ang porma nito ay parang sa isang badboy ganun, gwapo din pero maraming mga hikaw at piercing.

“Wala naman,” ani Mike sabay anyaya sa kaibigan, tiningnan naman kami nito bago sumunod sa kasama.

Napabuntong hininga naman ako, parang di pa rin ako makapaniwala sa nangyari, ang bilis kasi. Masyado atang maaksyon ang birthday ko.

“Ry ko.”

“Dylan?” sagot ko pa dahil sa pagtawag niya sa pangalan ko.

Alam kong galit pa rin siya at nahihiya pa ako dahil kagagawan ko na naman kung bakit nangyari ang mga bagay na iyon. “Lets go, magsho-shopping pa tayo.”

“Ah sige,” sagot ko naman, di na ako pwede tumanggi at mag inarte ngayon, muntik ko na syang madala sa away kanina.

Nagpunta muna kami sa tindahan ng damit, katulad ng dati ay puro branded pa rin ang mga tinda dito at talaga namang mga mamahalin.

“Pumili ka ng kahit anong gusto mo,” aniya, sabay upo sa isang sofa dito sa loob ng tindahan. ‘Ewan bakit may sofa, baka upuan pag naghihintay.’

Magaganda lahat ng mga damit, pero hindi lingid sa kaalaman ko na mahal ang mga ito, kunwari ay pumipili ako dahil ramdam ko ang mata ni Dylan na  nakasunod sa lahat ng galaw ko. Maya-maya pa ng tapos na akong magtingin sa mga damit ay bumalik na ako sa kinauupuan niya, base sa itsura niya ay bad mood pa rin siya.

“Nasaan ang napili mo?” tanong pa niya nang makitang wala akong dala.

“Ah hehe w-wala kasi akong nagustuhan,” nakayuko po pang sabi ka kanya.

“Then we try different store,” tipid niyang sagot.

Nakasunod lang naman ako sa kanyang paglalakad, nagulat at di lang ako nakapag salita ng bigla nyang hawakan ang aking kamay, alam kong maraming tao sa paligid at maraming nakakakita sa amin, pero di ko magawang tanggalin ang pagkakahawak niya, napatakip ako sa aking bibig para pigilan ang ngiti sa aking labi.

Sunod naming pinuntahan ay tindahan ulit ng damit, ngayon ay sinamahan na nya akong pumili dahil di daw ako makapili pag hindi niya ako tinutulungan. Pinagsukat niya ulit ako ng sandamakmak na mga damit, pantalon at iba pa. Ako naman ay parang lalaban ng fashion show sa padami ng sinusukat na damit.

Nang ma-satisfy na siya sa mga napili ay binayaran na niya iyon lahat, pagkatapos noon ay sa iba’t iba pang tindahan kami pumunta.

Sa tindahan ng sapatos, department store at pati sa home supply ay napuntahan na namin. Masarap nga mamasyal lalo na at kasama mo ang taong mahal mo, feeling ko nagda-date kami.

Marami na rin kaming napamiling kung ano-ano, at saka mula kanina ay nawala na rin ang pagka bad mood ni Dylan kaya mas naging mas masaya ang pamamasyal namin. Nang magutom kami ay kumain kami sa isang korean restaurant.

Masaya ako sa pagkakataong ito, ngayon lang ako nakaranas ng ganitong mga bagay, noon kasi sa probinsya ay halos di na namin nace-celebrate ang ganitong mga okasyon dahil sa hirap ng buhay.

Ang totoo nyan ay namimiss ko ang pamilya ko, sana kasama ko sila sa masasayang pagkakataon ng buhay ko.
Mahaba-habang oras ang ginugol namin sa pagsho-shopping kaya naman lampas alas tres na nang makaalis kami sa mall.

Habang nasa sasakyan ay napalingon na lang ako sa lahat ng mga paperbag na nakalagay sa backseat. Naparami ata ang nabili namin ah.

“Dylan, saan tayo pupunta ngayon?” tanong ko pa habang seryoso siyang nagmamaneho ng sasakyan.

“Secret~, pero sigurado akong magugustuhan mo dun mahal kong asawa,” nakangisi pa niyang sagot.

Napaiwas na lang ako ng tingin dahil sa pamumula ng aking mukha, kahit lagi niya akong tinatawag ng ganun ay di ko pa rin mapigilan ang sarili kong mahiya at pamulahan dahil sa pang aasar niya.

‘Tch, magkakaroon din ako ng pagkakataon para makabawi sa pang aasar mo Dylan,’ bulong ko sa aking sarili at hindi napigilang di makangisi dahil sa aking naisip.

▼△▼△▼△▼△

3RD PERSON POV

Nagpunta sina Dylan at Rylan sa isang espesyal na lugar. Naisipan ni Dylan na dalhin dito si Rylan sapagkat espesyal rin para sa kanya ang taong ito.

Bago sila bumaba sa kotse ay tinakpan muna ni Dylan ng panyo ang mga mata ni Ry.

“Dylan, bakit kailangan pa ng ganito?” saad pa nito habang nakahawak sa kamay ni Dylan upang di madapa.

“Basta Ry ko, hawak ka lang sakin, aalalayan kita,” nakangiti pang sagot niya sa kasama.

Dahan-dahan silang naglakad patungo sa gilid na parte dito sa park kung saan
may nakalagay na table at mga gamit.
Nang makalapit sila dito ay saka naman tinanggal ni Dylan ang nakatakip sa mata ni Rylan.

Naitakip ni Rylan ang kamay sa bibig nito dahil sa labis na pagkamanghang nararamdaman.”Ang ganda dito Dylan,”
di naman makapaniwalang kumento Rylan dahil sa nakita.

Ang lugar ay puno ng mga Christmas lights, may mga nakasabit na mga litrato nila at may mga lobo din. May table sa gitna na nakadesenyo na pang romantic date.

Ipinaghila pa ni Dylan si Ry ng upuan bago ito umupo sa tapat. Manghang-mangha pa rin si Rylan sa lahat ng kanyang nakikita. Si Dylan naman ay napapangiti na lang habang pinagmamasdan ang masayang mukha ng taong espesyal sa kanya.

Matagal din itong pinagplanuhan ni Dylan para sa kaarawan ni Ry. Nagulo lang ang lahat nang dumating si Grace, nangamba pa siya sapagkat baka lahat ng kanyang plano ay masira na lamang. Mabuti at hanggang sa huli ay di siya pinabayaan ni God na mapunta sa taong di niya mahal. Hiningi rin niya ang tulong ni Nico para dukutin si Rylan mula sa labas ng mall.

Habang pinagmamasdan ni Dylan ang napakaganda at maamong mukha ni Ry ay di niya mapigilang di mapangiti habang nakikita niya lahat ng pwedeng mangyari sa kanilang future.

“—ylan?”

“Uii Dylan!” sabi pa ni Rylan na nakapagpagising sa kanyang pagpapantasya.

“Ry ko, Bakit?”

“Okay ka lang ba?” nag-aalalang tanong pa nito na nagpangiti ng todo sa kanya. Sobrang ma-aalahanin at mapagmahal nito kaya naman di niya mapigilang di mahulog ang loob dito.

“Syempre naman okay lang ako Ry ko, N-Nagustuhan mo ba dito?” kinakabahang tanong pa niya sa kaharap.

“Oo naman Dylan, sobrang ganda dito at salamat sa lahat,” masaya ngunit na hihitayang anito.

Napangiti nang malawak si Dylan dahil na appreciate at nagustuhan nito ang kanyang effort para dito. Naputol ang kanilang pagtititigan nang maalala niyang  ibigay ang isang kumpol ng bulaklak dito.

“Wow naman, salamat para dito Dylan,” di makapaniwala at medyo natawa pa ito habang inaamoy ang bawat bulaklak.

“Ang cute niya talaga,” napapangisi na lang si Dylan dahil sa iniisip.

“Wala yun Ry ko. Anything for you and happy birthday again, halika kain na tayo.”

Masaya silang kumain at nagkwentuhan na may kasamang asaran.

“Ry ko, may kwento ako sayo,” sabi niya kaya napatigil sa pagkain ng si Ry. Tumango naman iti para sabihin na ipagpatuloy niya ang kwento.

“Alam mo ba ang alamat ng santol?” tanong ni Dylan.

“Santol, yung prutas? Hindi.”

“Okay yan. Don’t worry. Ikukwento ko sayo.”

Nagpunas naman ng labi si Ry at itinuon sa kanya ang lahat ng atensyon.

“Isang araw naglalakad ang magkaibigang sina Juan at Pedro, sa di kalayuan ay may nakita si Pedrong isang puno na namumunga ng hugis bilog.

PEDRO
: JUAN NAKIKITA MO BA YUNG ISANG PUNO NA IYON NA MAY BUNGA.

JUAN
: SAAN TOL?

AT SIMULA NOON AY TINAWAG NA ITONG SANTOL. Pfft— iyon na ang alamat ng santol, di ba nakakatawa Ry ko,” tawang-tawa namang pang sabi niya.

Pero napatigil si Dylan sa pagtawa nang mapansing di naman tumatawa o natutuwa ang dapat pinapasaya niya, suot nito sa mukha ang inip na ekspresyon.

“Ang luma naman ng joke mo Dylan, wala bang bago?” tanong pa nito habang nagpipigil ng tawa dahil sa di maipinta niyang  ekspresyon.

Napasimangot kasi siya sapagkat hindi pumatok ang kanyang joke.

“Gusto mo bago? Yung nararamdaman ko para sayo di magba-BAGO,” nakangisi pa niyang turan at katulad ng kanyang inaasahan ay nasilayan ulit niya ang namumulang mukha ni Rylan.

Lalong itong gumaganda sa kanyang paningin, iyon ang isang bagay na hindi niya maitatanggi.

“E-Ewan ko sayo Dylan,” nauutal na sagot pa nito sa kanya.

“Ry ko, pwede ba kitang isayaw?” nakangiting niyang alok habang inaabot ang kamay kay Rylan.

Napailing na lang at napangiti ito at di nagtagal ay inaabot ang kamay niyang naghihintay.

Masayang tinulungan niya itong makatayo at pumunta sila sa gitnang bahagi ng lugar. Mula sa kung saan ay biglang may dumating na mga musikero.

Tumugtog ang mha ito ng magandang musika habang marahan silang sumasayaw, sinasabayan lamang ni Rylan ang galaw ni Dylan sapagkat di naman ito marunong sumayaw.

Halos yakap na niya si Rylan habang magkatitig sila sa isa’t isa. Nilalasap nila ang presensya ng bawat isa, kahit walang magsalita ay alam  at ramdam nila ang saya. Kuntenyo na sila sa ganitong bagay.

“Dylan, ang ganda ng lugar na ito,” mahinang bulong ni Rylan sa kanya.

“Espesyal ang lugar na ito sa akin Ry ko kaya gusto kitang dalhin dito,” nakangiti namang sagot ni Dylan.

“Talaga?”

“Oo, dito ako sa park na ito dinadala ako lagi ni Yaya kapag malungkot ako dahil matagal na di umuuwi sina mama at papa. Isinasama niya ako dito sa kanilang lugar. Noong maging college ako at ilan taon na kaming di nagkikita ay sinubukan ko siyang dalawin muli. Ngunit sa kasamaang palad ay huli na ako. Wala na daw siya balita sa akin ng kanyang mga anak. Puntod na lang ni yaya ang nadalaw ko ng panahong yon.”

“Tinuring niya akong tunay nyang apo at kamag anak kaya naman mahal na mahal ko din siya.”

“Napaka espesyal ng lugar na ito para sa akin dahil marami kaming ala-ala dito at naging parte na rin ng pagkatao ko.
Isinama kita dito Ry ko dahil gusto ko sayong ipakita ang lugar na hindi lang espesyal, kundi napaka halaga pa sa kin.”

“Masaya akong makita at mapuntahan ang lugar na ito Dylan, maraming salamat dahil dinala mo ako dito,” nginitian siya ng matamis ni Rylan habang nakatitig sa kanyang mga mata.

Hindi na nakapagpigil si Dylan dahil sa sobrang saya at pagmamahal na kanyang nararamdaman kaya nan naangkin na niya ang mapupula at malambot na labi ni Rylan.

Dahil sa gulat ay di agad ito nakatugon, pero dahil sa kakaibang sensasyon na nararamdaman ay di na nila namalayan na pumikit na ang kanilang mga mata habang pinagsasaluhan ang matamis na halik mula sa isa’t isa.

GUMALAW
ang kanilang labi kasabay ng mahina at mahinahong musika, di napigilang ni Rylan na hindi mapa ungol nang mahina at masuyong kagatin ni Dylan ang kanyang ibabang labi. Matinding kaba at kabog ng puso ang nararamdaman ni Rylan ng mga oras na iyon, halos hindi siya makapaniwala na nangyayari ang lahat.

Masarap at nakakapag init ng katawan ang halik na pinagsasaluhan nila ganun din nang maramdaman niya na unti-unting humihigpit ang pagyakap ni Dylan sa kanya, ang malaki at mainit na mga kamay nito ay dumadapo sa kanyang likuran papunta sa iba’t ibang parte ng kanyang katawan.

Wala nang pakialam si Dylan kung nasaan man sila ngayon ang gusto lang nito ay maangkin ang mahal nito, bumaba na sa leeg ni Rylan ang mga halik ni Dylan ng biglang…

“Ehem, Boss tapos na po ang duty namin, una na po kami.”

▼△▼△▼△▼△

Sana po nagustuhan nyo ang chapter na ito..

Hehe nakuha ko lang po sa facebook yung alamat ng santol Ctto po.

Pls dont forget to VOTE and COMMENT!!!

Cutiecane out!!!!

Chapter 52

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

NAPATIGIL
naman silang dalawa dahil sa pahayag ng isa sa mga musikero at hindi naman nila napigilan na di mapatawa.

Gusto sanang mainis ni Dylan dahil naputol ang kanilang mainit na moment ni Ry, ngunit napailing na lamang siya dahil parehas naman silang masaya at iyon ang mahalaga, ganun din ay hindi sila naiilang sa isa’t isa.

“Ry ko uwi na tayo,” natatawa pa ring pag aaya ni Dylan dito.

“Okay, pero paano itong mga gamit?” tanong naman ni Rylan.

“May mag aayos nyan Ry ko, halika na.”
Nagpatuloy sila sa kotse at nagpasya na bumalik sa hotel.

▼△▼△▼△▼△

RYLAN POV

NAGISING
ako dahil sa sinag ng araw na sumisilip sa bukas na kurtina.

Napatingin ako sa paligid habang inaalala kung nasaan ako. Habang bumabalik lahat ng nangyari sa amin kahapon ay bigla na lang akong napasigaw habang kinikikig at napasiksik na lang sa matigas at mainit kong unan na ang pangalan ay Dylan.

Kahit sabihing walang naganap na palitan ng ‘I love you’ sa aming pagitan ay kahit papaano ay nararamdaman ko na espesyal ako sa kanya. Iniisip ko palang ang bagay na iyon ay bumabalik ang kilig sa aking katawan.

“Good morning Ry ko, bakit may problema ba?” antok na tanong niya, sabay halik sa aking noo nang mapansi niyng nakasiksik ako sa kanya.

“Hehe good morning Dylan,” sagot ko naman habang umiiwas ng tingin sa kanya.

Tumayo na ako, pero biglang napa-upo dahil sa sakit ng aking TUHOD po, hindi bewang. Walang nangyari samin ni Dylan kagabi pag balik namin dito sa hotel.

Nabangga kasi ang tuhod ko sa gilid ng kama kaya napa upo ako dahil sa sakit nito, mabilis namang bumangon si Dylan at tinulungan akong tumayo.

“Sure ka bang okay ka lang?”

“Oo Dylan, sige na maligo ka na.”

Wala naman akong aayusing gamit dahil wala naman kaming dala. Yung mga paper bag naman ay nasa sasakyan lahat.

Pagkalipas ng ilang oras at pagkatapos ng medyo mahabang byahe ay nakauwi na rin kami. Masaya akong bumaba sa kotse habang nakangiti, sobrang saya ko ngayon at higit sa lahat ay matutuloy ko na ngayon at sa mga susunod na araw ang aking negosyo. Iniisip ko pa lang ay nasasabik na ako.

Naglakad ako na parang nanalo sa lotto dahil sa saya at lawak ng ngiti, wala akong pakialam sa aking dinadaanan nang biglang…

“ARAY!!!” daing ko nang tumama ulit ang masakit kong tuhod sa gilid ng kotse. ‘Aruy! Ang swerte ko talaga.’

“Ry ko!” sigaw pa ni Dylan para saluhin ako.

Ding !!! Dong!!!

“Cutieee!!! Pasok ka.” Katulad ng dati ay masigla akong binati ni Lily, di talaga kumukupas ang energy ng babaeng ito.

Nang makapasok ako sa bahay nila at mailibot ang aking paningin ay napatanong na lang ako.

“Bakit nandito na naman ako sa kwarto mo? Wala ka namang balak na lagyan ulit ako ng make-up no?”

“Wala, pero may ikukwento ka sa akin ngayon!!! Ayieeee~” malakas na sigaw pa niya.

“Ha? Ano namang ikukwento ko sayo?” takang tanong ko pa sa kanya.

“Deny pa more, alam kong may pinuntahan kayo ng asawa mo kahapon.”

“Paano mo naman nalaman na umalis kami?”

“Duh, syempre pinuntahan kita sa inyo, pero wala kayo the whole day, Cutie saan kayo nag honeymoon?” maarte pang sabi niya sabay hawi sa kanyang buhok na parang mga bitch girls sa pelikula.

“CCTV ka ba? Alam mo kapag wala ako sa bahay eh, tsaka anong honeymoon? tumigil ka nga,” pagsusuway ko pa sa kanya, bigla ko na naman kasing na-aalala ang nangyari kahapon eh. Namumula tuloy ang pisngi ko.

“Yang blush mo, di makakapagsinungaling,” sabi nito sabay turo sa mukha ko, dahil sa hiya ay napatakip na lang ako ng mukha.

“Sorry na Cutie kung parang ang creepy ko dahil lagi kitang tinitingnan sa inyo, medyo na praning lang ako dahil sa nangyari sayo noon, alam mo na yung insidente tungkol kay Leo,” seryosong aniya. Napangiti naman ako dahil pag aalala niya sakin.

“Sige na kwento mo na,” pangkukumbinsi pa niya sa akin habang nakangisi. Napabuntong hininga na lang ako at ikinuwento lahat maliban dun sa kiss namin ni Dylan.

“Ahhhhyiieeee!!! OMG!!!” malakas na sigaw niya habang pinapaypayan ang sarili gamit ang kanyang kamay. Napatingin naman ako sa aircon niya dito sa kwarto, bukas naman iyon at malamig naman bakit kailangan pa niyang paypayan ang kanyang sarili?

“Sweet talaga ng asawa mo Cutieee!!!” kinikilig na hiyaw niya, sabay subo ng pretzel ice cream na dala ko.

Ako naman ay ganun din ang ginawa baka masiraan lang ako ng tenga pagpinakinggan ko pa ang pag irit niya, sakit sa tenga.

Kahit medyo late na si Dylan kaninang umaga ay pumasok pa rin ito sa opisina, naglinis lang ako ng bahay at inihanda lahat ng gagamitin ko sa pag gagawa ng mga dessert para itinda ay nagpunta na ako dito kay Lily para kausapin siya tungkol dun, hindi tungkol sa birthday ko. Tsk tsk si Lily talaga.

“Oo nga pala, anong balak mo sa negosyo mo, itutuloy mo na ba?”

Hayss, salamat na banggit din niya sa wakas.

“Oo naman Lily, nakapamili na rin kami ni Dylan ng mga sangkap at container,” masaya ko pang balita sa kanya.

“Very good kung ganun, ang kailangan na lang nating gawin ay gumawa ng page mo sa FB para makakuha ka ng buyer!” masiglang sabi niya habang pumapalakpak na parang bata.

“Sige Lily, gawin na natin!!!”

“Okayy! Lets go!!!”  Tinulak niya ako  at pinaupo sa harap ng kanyang computer.

“Hmm? Simulan mo na Cutiee, ano pang hinihintay mo?” aniya, sabay taas ng kilay sa akin.

“Ahm, paano gumawa ng page, Lily?” nakangiting tanong ko pa sa kanya habang napapakamot sa ulo. Kita kong napabuntong hininga siya at napailing.

“Sabi ko nga ako na ang gagawa,”
sabi pa niya habang pinapaalis ako sa harap ng PC.

Pagkalipas ng ilang minuto ay nakagawa na si Lily ng page para sa aking munting negosyo. Pinangalanan namin itong “CUTIE CAKE SHOP.”

Nag upload si Lily ng mga picture ng bawat dessert na ibinebenta ko, nilagyan na rin namin iyon ng price at contact no. para maitext din nila ako. Nag invite din kami ng mga kaibigan para sumuporta sa aking online shop.

“Ayan!!! Tapos na Cutiee, pag may nag message sayo yun na yun! May buyer ka na!!!” masayang sigaw ni Lily sa akin at nag apir pa kaming dalawa.

Napakabait talaga ng isang to, maingay nga lang at madaldal, pero lab na lab ko siya.

“Maraming-maraming salamat talaga Lily.”

“No problem Cutie! Dont worry ako unang o-order sayo then magpo-post ako ng patunay na masarap lahat ng product mo para maraming ma-engganyong umorder din.”

“The best ka talaga Lily, salamat talaga!” ani ko at nag apir kami ulit.

Pagkatapos pa naming pag usapan ang ibang bagay tungkol dun ay inihatid na ako ni Lily sa gate nila.

“Lily salam—”

“Belated Happy birthday nga pala Cutiee, eto oh,” turan niya, sabay abot sa akin ng isang box.

“Salamat ulit ng marami,” nakangiti ko pang saad, hindi ko na alam kung paano pa siya pasasalamatan.

Kinawayan niya ako habang naglalakad ako palayo. Habang pauwi ako sa bahay ay tiningnan ko muna ang oras sa aking CP. 2:30 pm. Maaga pa, bago umuwi si Dylan ay makakapagsimula na ako sa pag gagawa kahit kaunti muna di naman ako sure kung may oorder agad.

Nang makarating ako sa kusina ay isinuot ko ang apron na regalo sa akin ni Dylan, inihanda ko na lahat ng aking gagamitin at mga sangkap. Naisipan kong gumawa muna ng black forest at choco cherry graham cake.

“Okay simulan na natin!” masayang sabi ko pa saking sarili, excited na talaga ako.

Dahil sa pagiging busy ko sa paggagawa ay di ko na namalayan ang oras, kundi lang nagvibrate ang CP ko sa bulsa ng aking apron ay di ako titigil.

“Hello, Dylan!”

“Ry ko, kamusta ka diyan sa bahay, anong ginagawa mo?” sunod-sunod na tanong niya sakin.

“Okay lang naman ako dito Dylan, nag gagawa ako ng mga desserts, iginawa na kasi ako ni Lily kanina ng Page sa FB,” masiglang pagbabalita ko pa dito.

“Great Ry ko, gusto mo bang umuwi ako ng maaga para tulungan ka?” pagpeprisinta pa niya.

“Naku wag na Dylan, Okay lang talaga ako.”

“Okay kung ganun Ry ko, wag kang magpakapagod ha,” malambing na pagkakasabi pa niya.

“Oo n-naman,” nauutal ko pang sagot sa kanya, napakalambing talaga niya. Di ko tuloy mapigilang mapangiti.

Nang magpaalam na siya sa akin ay ibinaba ko na ang tawag, at ibinalik ang CP sa aking bulsa. Ngayon ko lang napansin na ang dumi na pala ang aking itsura. Puno na ng cream at chocolate ng apron ko, may mga durog na graham din.

Pinagpagan ko lang muna ito ng kaunti, laba na kasi ang kailangan nito. Ipinagpatuloy ko na ang aking mga ginagawa para matapos na, at
pwede ko naman silang ilagay sa freezer kung sakaling di pa sila mabili.

Makalipas ang ilang sandali pa ay masaya kong tiningnan ang mga dessert na nakalatag sa lamesa. Ilalagay ko na lang sila sa freezer tapos okay na.

Pagtingin ko sa relo ay napailing na lang ako, hapon na at parating na si Dy---.

“Ry ko!!! I’m home!” malakas na sigaw ni Dylan mula sa sala.

Hayss! namiss ko ang bagay na ito, yung simpleng buhay namin ni Dylan, sana lagi na lang kaming ganito.

Masaya akong lumabas sa kusina at binati din siya na may ngiti sa labi.

“Welcome Dylan!!!”

Nang makita niya ako ay sumilay ang napakagandang ngiti sa kanyang labi at masiglang lumapit sa akin, mabilis siyang yumakap at ginawaran ako ng halik sa pisngi. Dahil sa bilis ng pangyayari ay hindi ako nakagalaw kaagad.

Napataas ang kilay ko ng makaalis si Dylan papunta sa kusina. ’ Hmm, bakit may yakap at halik ang pagbati niya? mag asawa ba kami?’

Napailing at iwinaksi ko na lang ang aking iniisip, nagsisimula na naman kasing mamula ang mukha ko.

Sumunod na lang ako sa kanya patungo sa kusina, naabutan ko syang manghang nakatingin sa ibabawa ng mesa kung nasan lahat ng ginawa ko.

“Woah galing talaga ng Ry ko, ang dami mo agad nagawa.”

“Hindi naman Dylan,” nahihiya ko pang sagot.

“Tulungan kitang magdala nito sa Freezer.”

Pagkasabi nya nun ay mabilis nyang binitbit ang mga ito papunta sa kabilang kwarto kung nasaan ang freezer, maayos ko naman na ipinatas ang lahat para di matapon.

Pagkatapos naming ayusin lahat ay nagtungo muna si Dylan sa kwarto nya para magbihis at nagsimula naman akong magluto ng hapunan namin.

MASAYA
naming pinagsaluhan ang hapunan habang nagkukwentuhan.

“Pag may umorder sayo ay idideliver mo yan sa kanila di ba?”

“Oo kasi wala naman akong tindahan.”

“Hmm, hindi ba delikado yung ganun, paano kung may balak pala sayong masama tapos kunwari lang na umo----”

“Dylan, napapraning ka na naman. Okay lang ako, siguro sa mall na lang ako makikipagkita para maraming tao, di ba mas ligtas yun?”

Napabuntong hininga na lang ako dahil sa mga sinasabi niya. Akala niya ay babae ako kung ituring. Lalaki pa rin ako at kung di ko man sila kayang labanan eh mabilis naman akong tumakbo, siguro matatakasan ko na sila, Kung may masama ngang tao na magtatangka na saktan ako.

“Okay, pero ihahatid muna kita dun pag may una ka ng buyer ha,” nag aalala paring niyang sabi.

Tumango na lang ako at ngumiti sa kanya, masaya ako dahil talagang inaalagaan niya ako at di pinababayaan, kaya lagi kong sinasabi kay nanay at tatay na maayos ang lagay ko dito, at wag silang mag alala sa seguridad ko.

Napapalibutan ako ng mga supportive na tao kaya naman gusto kong gawin ang best ko para maabot ko ang mga pangarap ko sa buhay.

▼△▼△▼△▼△

NGAYON
ay nasa kwarto na ako, kakatapos ko lang maligo dahil magpapahinga na ako. Nang makaupo ako sa kama ay bigla kong naalala ang regalo sa akin ni Lily. Kinuha ko iyon sa loob ng cabinet at dinala sa kama.

Unti-unti kong binuksan ito, “Hmm tela ang laman nito, damit ba ito? Bakit manipis?” tanong ko pa sa sarili habang tinitingnan ang tela.

Nang makita ko ang kabuohan nito ay bigla na lang akong nahiya at pinamulahan ng pisngi…

Lukong Lily talaga yan!! Bakit ganito ang regalo niya!

Isang sexy at pulang night gown.

🙈🙈🙈

Chapter 53

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

Dec. 8 ako nagsimula sa aking munting online shop at isang linggo na rin ang nakalipas.

Ang totoo nyan ay di pa rin ako makapaniwala dahil mukhang pumatok ang mga dessert ko, dahil siguro papalapit na ang kapaskuhan.

Ang una kong buyer ay si Lily, umorder siya sa akin ng tatlong black forest graham at brownies tapos nag-post siya sa page ko ng maganda niyang review tungkol sa aking products.

Tapos, nagsunod-sunod na sila. si Mitch, Cris at pati sina Jeff, Benny at Rico. Sobrang supportive talaga ng mga kaibigan ko pati yung mga kapit bahay namin dito sa subdivision ay umoorder na din. Gusto din daw nilang subukan.

Lahat sila ay nag post din sa page ko kung gaano nila nagustuhan ang mga dessert ko, kaya naman may mga ibang tao na rin na nagsisimulang umorder.

Kahit sobrang busy ay napakasaya ko pa rin ngayon dahil pakiramdam ko ay nagkakatotoo na ang aking pangarap.
Kumikita na ako ng sarili kong pera, maliban pa sa pagtatrabaho ko kay Dylan.

Pero kahit may ganito na akong negosyo ay di ko naman na kalimutan ang trabaho ko sa bahay. Nagbibigay lang ako ng oras kung kailan ako magdedeliver ng order nila para sabay-sabay na sila sa iisang lugar.

Pagkatapos ko sa lahat ng aking mga gawain sa bahay ay saka ako nagpupunta sa pinaka malapit na mall para makipagtagpo sa mga buyer ko, dala-dala ko ang malaking shopping bag na may laman na mga paninda ko, kahit mabigat at mahirap isakay sa jeep ang mga dala ko ay okay lang sa akin. Naniniwala kasi akon kung gusto mo talagang maging matagumpay ay kailangan mong mag tiyaga at mag tiis.

Mula naman ng magsimula ako sa negosyo kong ito ay todo ang suporta sa akin ni Dylan. Minsan pag maaga pa ay inihahatid niya sa ako sa mall para di ko na bitbitin ang mga mabibigat kong dala. Pagkatapos nun ay saka siya papasok sa kanyang trabaho. Napaka bait talaga ni Dylan.

“Cutiee, ang ganda pala talaga at ang laki ng loob ng bahay niyo ng asawa mo,” napapatango pang sabi ni Lily habang inililibot ang paningin sa loob ng bahay.

Tama yan, pinayagan ako ni Dylan na papasukin si Lily sa bahay dahil gusto daw ako nitong tulungan ako sa pag gawa ng mga paninda ko, dahil palapit na talaga ang kapaskuhan ay madami na ang umoorder kaya talagang kailangan ko ng katulong sa pag gagawa ng mga ito. Buti na lang at laging nandyan si Lily para sakluluhan ako, bukod pa doon ay sinabihan din niya ang mga katrabaho niya sa call center na umorder din sa akin kaya naman gumagawa na kami ngayon para ideliver sa building nila bukas.

“Buti pumayag ang asawa mo ano? kung hindi ay talagang pagod ka sa paggagawa ng lahat ng order,” sabi pa ni Lily ng makarating kami sa kusina.

“Tama ka, kaya nga tigilan mo na yang pagtawag kay Dylan na asawa ko, di naman yan tunay,” sabi ko pa sa kanya, kulit din kasi niya, kamag anak din ata ni Dylan ito eh.

“Yieee, parang ayaw mo naman haha.”

Napailing na lang ako habang inihahanda lahat ng sangkap, hapon na ngayon at sa bilis ng oras ay siguradong nandito na rin mamaya si Dylan kaya kailangan naming bilisan ang pag gagawa.

“Oo nga pala, bakit di ko napapansin si Brandon? Pumupunta pa ba siya dyan sa inyo?” Pagbubukas ko pa ng bagong usapan para maiba ang pinag uusapan namin kanina.

“Ah may pinuntahang business trip si Brandon sa taiwan kaya di sya nabisita nitong mga nakaraang araw,” natatawang sabi pa ni Lily, pero nakikita kong malungkot siya, siguradong miss na rin niya si Brandon.

“Kailan daw ang balik niya?”

“Di ko sure eh, ang alam ko ay 2 weeks siya dun,” aniya, habang nagdudurog ng graham crackers.

“2 weeks? edi hindi pala kayo magkasama sa pasko?” gulat na pahayag ko pa. Kaya naman pala malungkot siya, di lang basta sila nagkalayo, di pa sila magkasama sa pasko. Nakakalungkot nga iyon.

“Haha, Oo nga eh, pero ayos lang yun basta kasama ko naman ang pamilya ko ay masaya na rin ako,” natatawa pang tugon niya.

Parang bigla naman akong sinibat sa dibdib dahil sa kanyang sinabi. Napahinga ako ng malalim… G-Gusto ko ding makasama ang pamilya ko ngayong pasko. Miss na miss ko na sila.

“Okay ka lang?” nagising ako dahil sa paghawak ni Lily sa aking balikat.

“Ha? Oo naman, bilisan na nga natin ang pag gagawa nito,” nagmamadaling sagot ko para di niya mapansin ang bigla kong paglungkot.

Tumango at nagkibit balikat na lang sita sa akin at ipinagpatuloy na namin ang ginagawa. Dati ay black forest, choco chery at normal na graham cake lang ang nasa menu ko, ngayon ay dinagdagan na namin ito ng brownies, macaroons at cookies para pwede ring pang regalo, nilalagay namin ito ni Lily sa isang magandang box at nilalagyan ng ribbon. Buti na lang dahil mabenta din ito.

Pagkalipas ng ilang oras ay natapos na namin ni Lily ang lahat, noong ilalagay na sana namin ito sa freezer ay biglang may tumawag kay Lily kaya nauna na siyang umuwi. Gusto ko pa naman sana siyang imbitahin na dito na sa bahay kumain ng hapunan kaso mukhang nagmamadali siya kaya di ko na nasabi. Nagpasalamat at nagpaalam na lang ako sa kanya kanina.

Habang dinadala ko ang mga dessert sa freezer ay di ko ata narinig na dumating na si Dylan, napansin ko na lang siya na hinahanap ako sa loob ng kusina.

“Uii Dylan, Welcome home!” masiglang sigaw ko pa kaya naman halos mapatalon siya sa gulat dahil nakatalikod siya sakin.

“Ry ko naman, ikaw pala,” napapakamot sa batok na saad niya sabay lapit sa akin at yakap.

Tinugon ko naman iyon. Napabuntong hininga pa ako dahil pakiramdam ko ay nawala lahat ng pagod ko sa katawan, makita at makasama ko lang siya, hindi ko mapigilang mapangiti habang nakabalot ako sa maiinit na niyang katawan.

Humalik siya sa ulo ko at narinig ko pang bumulong siya ng “I’m home” bago ilayo ako ng kaunti sa kanya.

“Dahil full charge na ulit ako ay may energy na akong tulungan kang magdala nyan sa freezer,” masayang sabi niya sabay hakot lahat ng mga dessert sa freezer.

Habang pinagmamasdan ko siya ay masasabi kong parehas pala kami ng nararamdaman, kumukuha kami ng lakas mula sa isa’t isa.

Nagluto ako ng hapunan tapos kumain kami ng masaya habang nagkukwentuhan kung anong nangyari sa buong maghapon ng bawat isa.

“—y ko”

“Ry ko!!”

“Ha? A-Ano yun Dylan?” gulat na tanong ko pa, tiningnan naman niya ako na parang naghihinala.

“Sabi mo di ka masyadong napapagod dyan sa negosyo mo, pero kanina ka pang natutulala, okay ka lang ba talaga?” seryosong tanong niya kaya napayuko ako dahil sa hiya, nagawa ko pang pag alalahin si Dylan.

“Oo n-naman, ayos lang ako. Ahm si Nico ba kumusta na?” sabi ko pa sa kanya para ibahin ang usapan pero napailing lamang siya sakin.

▼△▼△▼△▼△

3RD PERSON POV

DUMAAN
pa ang ilang araw at lalong nagiging busy si Rylan sa negosyo niya, katulad din nun ay papalapit na rin ang kapaskuhan.

Kahit di sabihin ni Dylan ay napapansin niya na may gumugulo sa isip ni Rylan, gusto nyang malaman kung ano iyon pero kahit ilang beses naman nyang tanungin ito ay lagi lang nitong iniiba ang usapan.

Siguro ay hihintayin na lang niya na ito ang magsabi sa kanya ng kusa kung ano ba talaga ang problema, siniguro naman niya na walang gumugulong tao o nanakot sa Ry, kasi kung meron man, sya na ang bahala doon.

Habang lumilipas naman ang araw ay lalong di mapakali si Rylan dahil gusto sana nyang umuwi para makasama ang kanyang pamilya ngayong pasko, alam nyang papayag si Dylan dahil ganun ito kabait, pero nag aalala naman siya dito kaya hindi niya ito maiwan.

“Bakit di mo na lang isama sa inyo, ayaw mo palang iwan eh.”

“Hindi pwede may mahalagang —”

T-Teka, sino yung nagsalita, dahil sa gulat ay biglang napalingon si Rylan sa likod niya at ayun nakita niya si Lily na ngiting-ngiti .

“Lily! Paano ka nakapasok dito?” takang tanong pa ni Rylan dito, tinaasan lang naman siya nito ng kilay sabay turo sa bukas na gate.

“Sobra ata ang paglutang ng utak mo Cutiee, pati gate niyo nakalimutan mo nang saraduhan,” sabi pa nito sabay upo sa tabi nya.

Nandito kasi si Rylan sa harap ng bahay, nagdidilig ng halaman, linggo ngayon kaya nasa loob ng bahay si Dylan.

“Bakit pumasok ka ng walang pahintulot? Baka magalit si Dylan,” bulong pa niya sa kaibigan.

“Imposible yan kasi kanina pa kitang tinatawag, pero mukha ka namang tulala at bulong pa ng bulong kaya naman nang mapansin ko si Dylan na nasa garahe nyo ay sa kanya na lang ako nagpaalam, pumayag naman siya kaya narito ako ngayon.” Mahabang paliwanag ni Lily sa kanya.

‘Ang tindi talaga niya parang rapper sa bilis magsalita,’ isip isip pa niya habang napapailing.

“Yun ba ang problema mo?” tanong pa ni Lily sa kanya habang tinutulak ang bulaklak gamit ang hintuturo nito.

“Ahm Oo, di ko alam ang gagawin ko,” nakayukong sagot pa niya.

“Bakit di mo sundin ang sinabi ko sayo kanina?”

“Hindi pwede, may mahalagang project na pinagkakaabalahan si Dylan, hindi ko siya pwede isama dahil lang gusto ko, ma-aabala na naman siya, hayss nahihiya na ako sa lahat ng ginawa ni Dylan para sa akin,” malungkot na paliwanag pa niya dito.

“Naiintindihan kita, pero piliin mo sana kung ano ang sa tingin mo ay tamang desisyon,” sabi pa ni Lily sabay hawak sa kanyang balikat.

“Salamat talaga Lily,” nakangiti pang aniya. Tumango lang si Lily at nagpaalam na.

Bumalik na sa loob ng bahay si Rylan pagkatapos nyang magdilig ng halaman. Magbibihis pa siya dahil magsisimba sila ni Dylan ngayon, dadalhin na rin niya ang ilang paninda dahil may mga pa-order siya sa araw ding ito.

Tahimik sila ni Dylan habang nagbabyahe papunta sa simbahan, gusto mang sabihin ni Rylan ang nasa isip niya ay di pa niya alam kung ano ba ang kanyang pipiliin. Uuwi ba siya sa kanyang pamilya ngayong pasko o sasamahan niya si Dylan paa hindi ito maiwang mag isa ngayong pasko?

Ramdam niyang sumusulyap maya’t maya si Dylan, pero hindi ito nagsasalita. Nang makarating sila sa simbahan ay ipinagdasal ni Rylan ang mga gumugulo sa kanyang isipan at syempre nagpasalamalat din siya kay God dahil sa lahat ng biyaya na kanyang natatanggap.

Habang nagdadasal ay napatitig na lang siya sa gwapong mukha ni Dylan habang nakapikit ito at nagdadasal din.

Hindi ni Rylan mapigilang magbalik sa kanyang alala ang lahat ng mga pangyayaring naganap sa kanila.

Lahat ng mga masasayang tagpo katulad na lang noong una nyang ipinagluto ito ng pancake para maging premyo dahil sa paggaling nito sa sakit, ang bakasyon nila sa Baguio at syempre ang kanyang birthday lahat ng iyon ay naghatid ng matinding ligaya sa kanya, pero higit sa lahat ay ang makasama lang ito sa araw araw ay isang biyaya na para sa kanya.

Masaya syang makasama si Dylan at ayaw niyang malungkot ito lalo na sa pasko, alam ni Rylan na wala na naman itong makakasama kapag umalis siya.

Napabuntong hininga na lang siya at napatingin sa taas.

‘God, nakapili na po ako, gusto ko pong makasama si Dylan ngayong pasko sana naman ay maintindihan iyon ng aking pamilya.‘

TEASER

⛄
Jingle bells… Jingle bells

Jingle all the way
❄

Humihimig pa ako habang papasok sa kusina, Rinig na rinig ko pa ang malakas na Christmas song na tumutugtog mula sa sala.

Nakangiti ako habang tinitingnan ang kanin na aking niluto, masaya ako dahil perfect ang pagkakaluto ko dito, hindi malambot ,hindi rin naman bigas yung normal na kanin. Isa itong malaking achievement para sakin..

Gusto ko itong sabihin sa Ry ko, siguradong magiging proud sya sakin.

“Ry ko!! tingnan mo it—” mabilis akong lumingon pero imbis na masaya at nakangiting mukha ng mahal ko ang nakita ko ay isa lamang bakante at malamig na lugar dito sa kusina.

Napangiti ako ng pilit, para akong tinakasan ng lakas ng katawan at napaupo na lang sa isang upuan dito sa kusina. Ang masaya, mainit at maliwanag na pakiramdam kanina ay napalitan ng isang madilim at tahimik na pakiramdam na lamang.

Ang magagandang dekorasyon sa buong bahay at malakas at masayang musika ay parang nabalewala dahil nawala ang star ng buhay ko, ang nagsisilbing ilaw at liwanag ng buhay ko.

Ilang araw ko na bang pinipilit na maging masaya o maging normal ulit ang buhay ko mula ng umalis sya..

DEC . 22. ilang araw na lang pasko na, ang araw kung saan ay masaya at sama-sama, pero ako mag isa pa rin.

Habang nakaupo dito sa malamig at malaki kong bahay ay sa unang pagkakataon pagkatapos ng napakaraming taon,

Ngayon lang ulit ako lumuha..

“Ry ko, Mahal kong Asawa, Pls. Umuwi ka na!!”

Chapter 54

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

DEC. 19.

HABANG
pumipili ako ng christmas decoration ay di ko mapigilang mapangiti dahil sa malamig at masayang pakiramdam sa aking dibdib habang naririnig ang masiglang kanta na pampasko.

Sana maging masaya ang paskong ito para sa amin ni Dylan, medyo masakit pa rin sa akin na di ako uuwi ngayong pasko para makasama ang aking pamilya dahil di ko kayang iwan si Dylan, nakukunsensya ako pero mas na nanaig ang pagmamahal ko sa kanya, Kaya siya ang pinili ko.

Nagising lang ako sa aking pag iisip nang biglang magsalita si Dylan sa aking tabi.

“Ry ko, ito maganda oh,” saad niya sabay pakita sakin ng gold na Christmas balls.

“Sige maganda nga yan,” nakangiti ko pang sagot bago kunin ang Christmas balls na ibinibigay niya at inilagay iyon sa cart.

Nandito kami ni Dylan ngayon sa mall para bumili ng mga Christmas decoration para sa bahay, dapat noon pa namin ito ginawa, pero busy kami parehas nitong mga nakaraang araw kaya ngayon lang kami nakapamili.

Medyo late na, pero gusto pa rin ni Dylan magdecorate sa bahay, gusto din niya na magkaroon ng Christmas tree. Napapangiti na lang ako, nalabas na naman ang pagiging bata niya dahil sa kanyang pagiging excited.

Kahit ako din naman ay nasasabik na maglagay ng mga dekorasyon sa bahay, lalo na ang Christmas tree, ngayon lang ako makakaranas ng ganito.

Naglibot-libot pa kami para makapamili ng iba’t ibang dekorasyon. Sa huli ay nakabili kami ng Christmas tree, iba’t ibang ornaments, mga Christmas lights at marami pang iba.

Naisipan ko na rin na bumuli na ng mga regalo para sa mga kapatid ko, kay nanay at tatay, mahirap na kasing bumili pag sa isang araw ko pa ito ginawa. Sobrang dami ng tao ngayon, siksikan at halos lahat ay nagmamadali. Tipikal na araw basta nalalapit na ang kapaskuhan.

Mula ng makapagdesisyon ako na mas pinipili kong makasama si Dylan sa pasko ay hindi ko pa rin nakakausap ang nanay at tatay ko tungkol doon, tatawagan ko sila mamaya.

Pagkatapos naming mamili ay nagpunta pa kami sa ibang store, nag lunch na rin kami sa isang restaurant dito sa mall. Hindi pumasok si Dylan sa trabaho ngayon para nga daw samahan akong mamili ng decoration. Hindi rin ako tumanggap ng mga order ngayon para makapag focus kami ni Dylan sa pagbili at pag aayos ng bahay mamaya.

Nang makauwi kami sa bahay ay inilagay muna namin ni Dylan lahat ng mga pang decorate sa sala.

Nagbihis muna kami bago simulan ang pag aayos ng bahay. Parehas kaming nakangiti dahil sa excitement na nararamdaman.

“Ry ko, ano uunahin natin?” tanong pa niya habang inaalis lahat ng decor sa mga paperbag nito.

“Dito muna tayo sa loob ng bahay, unahin natin yung hagdan at mga bintana,” nakangiti ko pang sagot. Tumango naman siya at sinimulan na namin ang pagde-decorate.

Nilagyan namin ng ibat’t ibang design ang railing ng hagdan ganun din ang bintana at iba pang parte ng bahay, ginawa namin ito nang masaya at nagtatawanan. Paano ba naman hindi magiging masaya eh sobrang kulit ni Dylan.

Isang beses nga dahil sa pangungulit niya ay nabato ko na ng Christmas ball, katulad ng dati, sa halip na magalit ay tinawanan lang niya ako. Naghabulan pa kami sa sala at dahil sa mga nakakalat na gamit doon ay nadulas ako.

“Waahh Dylaann!”

“Ry ko!!!” aniya at nagmadaling saluhin ako ngunit huli na ang lahat kaya parehas kaming napasalampak at napahiga ako sa kanyang dibdib habang yakap naman niya ako.

“Okay ka lang b---”

Naputol ang sasabihin niya nang magkasalubong ang aming mga tingin, magkatapat ang aming mukha habang nasa ibabaw niya ako.

Naramdaman ko ang kamay niyang mas humihigpit sa pagyakap sa bewang ko, ang isang kamay naman niya ay marahang humahaplos sa aking pisngi. Nakangiti lamang siya sa akin habang tinitingnan ang aking buong mukha na parang sinasaulo niya bawat hugis at kurba nito, pero napansin ko lang na labi ko ang ipinagtutuonan niya ng pansin.

Dahil sa tahimik ng paligid ay parang nawala na ang mga bagay na nasa aming paligid, naramdaman ko na lang ang aking sarili na unti-unting yumuyuko para mapagtagpo ang aming mga labi.

Napapikit na lang ako habang hinihintay na lumapat ang aking labi sa kanya, pero bago pa mangyari iyon ay halos mapatalon ako sa gulat nang biglang may mag doorbell.

DING!!! DONG!!!

Mabilis akong tumayo na parang walang nangyari, inayos ko ang aking damit at mukha bago lumabas. Napansin ko pa na napasimangot si Dylan bago tumayo sa pagkakahiga niya sa sahig.

“Rylan!!! May Graham cake ka pa ba?” tanong pa ni Jeff nang mabuksan ko ang gate.

“Ah, a-anong flavor ng graham cake?” nauutal ko pang tanong sa kanya.

Di ako makapaniwala na ako pa ang magsisimulang humalik kay Dylan, Kahit nahihiya ako dahil sa nangyari ay medyo nanghihinayang ak—

“Rylan?” ani Jeff habang iwinawagay way ang kanyang kamay sa aking harapan.

“Ah hehe ano yun?” natatawa ko pang tanong sabay kamot sa ulo. Hayss, kung saan-saan na pupunta ang isip ko. Nakakahiya.

“Okay ka lang ba, bakit namumula ang mukha mo, wala ka bang sakit?” nag aalala pang tanong niya.

“Feeling ko hindi sakit ang may gawa ng blush na yan.”

Napatingin naman kami ni Jeff sa aming tagilaran ng may magsalita doon.

Nakangising si Lily ang nakita namin, sino pa ba. Hayss.. hindi lang pala isang CCTV ito, mukhang may lahing kabute rin.

“Tumigil ka nga Lily, yan ka na naman.”

“Haha Jeff, bakit mo naman kasi ginugulo itong si Cutiee, e mukhang busy pa sila ng asawa nya sa loob.”

Lukong Lily talaga ito oh, lakas talaga mang asar, nakita ko pang mas lumawak ang ngisi sa kanyang mukha ng makita ang naguguluhang ekspresyon sa mukha ni Jeff.

Napailing na lang ako at tinanong ng maayos kung anong kailangan ni Jeff.

“Kahit anong flavor Rylan, kung anong meron diyan, dalawa lang,” sagot naman ni Jeff.

“Sige kukuha lang ako,” sabi ko naman papasok na ulit sana ako nang biglang hilahin ako ni Lily.

“Cutiee sama ako sayo,” masiglang sabi pa niya.

“Hindi pwede, umuwi ka na,” masungit na sagot ko naman.

“Che, ang sungit mo naman Cutie, sya una na ako, Byiee,” sabi pa niya sabay alis sa harap namin ni Jeff.

Pag alis ni Lily ay nagpaalam ako kay Jeff na kukunin ko lang ang binibili nya, Tumango lang naman ito at ngumiti.

Pagpasok ko sa loob ay nakita ko si Dylan na itinatayo na ang Christmas tree. Nagmadali na akong pumunta sa kusina para kumuha ng graham cake at dalhin ito kay Jeff.

“Salamat Rylan,” ani jeff pagkaabot ko sa kanya ng dessert.

“Salamat din,” masaya ko pang sagot.

Bumalik na ako sa loob ng bahay at napansin ko na hinihintay na pala ako ni Dylan habang nakaupo siya sa sofa.

Nang makita niya ako ay ngumiti pa siya ng matamis, parang natutunaw naman ang aking pakiramdam pag ganyan siya. Inaya ko na lang siyang ipagpatuloy na ang pagde-decorate namin ng bahay at Christmas tree.

“Sige Ry ko, simulan na natin itong Christmas tree,” masiglang sigaw pa niya.

Napangiti naman ako ng malawak at sinimulan na namin ito. Nilagyan namin ito ng iba’t ibang ornaments at garlands para mas gumanda, binalutan din namin ito ng Christmas lights para mabuhay ang kulay ng aming Christmas tree. Pagkalipas ng ilang minuto unti-unti ng nabubuo at nagkakadesign na ito.

“Wow ang ganda Ry ko.”

“Ang ganda nga Dylan.”

Sabay na pagkakasabi pa namin ng matapos na namin ang pagdedesign ng Christmas Tree, pero habang tinitingnan ko ito ay may napansin ako, parang may kulang eh.

“Ah! Alam ko na ang kulang!” biglang sigaw ko pa kaya napatingin sa akin si Dylan.

“Anong kulang Ry ko?”

“Yung star sa taas ng Christmas tree, di pa natin naiilagay,” sabi ko kay Dylan sabay turo sa taas ng Christmas tree.

“Hm, oo Ry ko, pero di pa natin siya ilalagay ngayon, sa 25 pa, sa araw ng pasko,” paliwanag pa niya.

Ah napatango naman ako, di pa pala ilalagay iyon ngayon.

PAGKALIPAS
ng ilang oras ng natapos na namin ni Dylan ang pagde-decorate ng buong bahay pati ang labas.

Nakakapagod pero sobrang saya, nandito na kami ngayon ulit sa sala para linisin lahat ng mga kalat.

Ibinalot namin lahat ng kalat sa isang malaking plastic bag at inilagay sa may labas ng bahay para bukas ay makuha na ng mga junk collector.

Nang papasok na ako sa loob ng bahay ay biglang nagkabanggaan kami ni Dylan sa pinto ng bahay. Nagkatitigan lang kami ng biglang siyang ngumisi at may itinuro sa aming taas, napatingala naman ako at nakita ko lang naman ay isang bilog na ornaments.

Ehh yun ba ang tinuturo niya? Wala naman akong nakikitang espesyal dun maliban sa cute ito. Kaya napatingin na ulit ako sa kanya, nagulat ako ng biglang halikan niya ako sa labi, mabilis lang naman parang lumapat lang iyon.

Kumunot ang kilay ko at hinabol siya sa buong bahay.

“Dylann!!! Para saan yun ah!?”
sigaw ko pa.

“Tradisyon yun Ry ko! Wag ka nang magalit,” tumatawa pang sagot niya habang tumatakbo.

“Wala akong pakialam sa tradisyon nyong mayayaman!!!”

▼△▼△▼△▼△

Arrg!!! Kunot pa rin ang kilay ko pag naiisip ko ang kalukohan ng Dylan na yan mula kanina, simula ng mahalikan nya ako ng isang beses sa tapat ng pintuan ay naulit pa iyon ng ilang beses.

Kapag dumadaan ako sa pinto ng kusina, di ko alam na meron din pala dung nakasabit na mistletoe. Binabantayan niya ako dun sa may gilid ng pinto, pag dumadaan ako ay lagi niya akong ninanakawan ng halik. ‘Mabuti at sa pisngi lang.’

Nandito ako sa kwarto ko ngayon, kakatapos ko lang maligo. Naghahanda na rin ako sa pagtulog.

Nang mapansin ko ang CP ko na nakapatong sa bedside table ay bigla kong naalala na kailangan ko nga pa lang tawagan sina nanay at tatay upang magpaalam na di ako makakauwi ngayong kapaskuhan.

Medyo kinakabahan ako, pero alam ko naman na mabait ang aking mga magulang.

Kringgg! Kringggg!

“Hello anak!!!” masayang boses ni nanay ang una kong narinig.

“Anak? Hello nandyan ka ba?”

Habang naririnig ang boses ng pinakamahalagang babae sa aking buhay ay parang hindi lang isang sibat, kutsilyo at pana ang tumusok sa aking dibdib, sobrang sakit na malayo sa kanila, miss na miss ko na sila.

Pinakalma ko muna ang aking sarili bago sumagot, pakiramdam ko kasi ay ano mang oras ay bubuhos na ang aking luha.

“A-Ah Opo n-nay, nandito po ako,” sabi ko habang pinipilit na ngumiti.

“Kumusta ka na diyan anak? Masaya at proud ako sa lahat ng nakakamit mo, tandaan mo nandito lang kami lagi para sayo ha,” malambing na sabi pa ni nanay.

“Opo nay, salamat po.”

‘Ang pamilya ko, lagi kaming magkakasama kahit ano mang mangyari, kahit maraming bagay na kapos kami kahit kailan ay di iyon naging hadlang para hindi kami maging masaya. Lahat ng okasyon ay magkakasama kami, may handa man o wala, basta sama-sama,’ di ko mapigilang di manikip ang aking dibdib dahil sa mga bagay na naiisip ko, nangingilid na rin ang luha sa aking mga mata.

“Ah ana— Kuya!!! hello po!!!” bigla akong tinakasan ng hangin sa aking katawan nang marinig ang boses ng aking mga kapatid, pigil ang aking hininga at di ko na napigilang tumulo ang aking luha.

“Kuya?!”
“Nandyan pa ba sya?”
“Oo naman, Kuyaa?!”

Naririnig ko ang boses nila, pero di ako makapagsalita, baka kasi marinig nila ang aking mga hikbi dahil sa pag iyak.

Nang mapatibay ko na ang aking sarili at handa na ako ay nakasagot na ako sa kanila.

“Ha-ha nandito na si Kuya, hello ken, hello ben!” pilit kong pinasigla ang aking boses para di nila mapansin na malungkot ako.

“KUYA!! Hello po!” sabay na sigaw pa nilang dalawa, napangiti na naman ako. Miss na miss ko na ang mga kapatid ko.

“Kumusta kayo diyan, nagpakabait ba kayo? baka naman nag pasaway kayo kay nanay ah?”

“Hindi po kuya.”

“Hindi po talaga.”

“Haha ganun ba, good boy pala kayo ha,” sabi ko pa habang pinapahid ang luha sa aking pisngi at mata.

“Opo naman kuya!”

Napangiti na ako habang kausap sila, nakalimutan ko ang aking lungkot at iba pang bagay na iniisip ko ngayon. Marami pa kaming napag usapan at napag kwentuhan, nakausap ko na rin si tatay at nanay kanina kaso makulit ang dalawa kong kapatid at laging inaagaw sa kanila ang cellphone para makausap ako.

“Kuya? Mabait ba talaga ang boss mo, ibigsabihin ba nun ay papayagan ka nyang umuwi ngay— Anak sige na ako naman ang kakausap sa kuya nyo, maglaro muna kayo sa labas,” rinig ko pang sabi ni nanay sa kabilang linya.

Dahil sa naring ko ay bumalik na naman ang sakit at lungkot sa aking dibdib.

“Anak, Rylan pasensya ka na sa mga kapatid mo ah, namiss ka lang nila sobra,” mahinahon pang sabi ni nanay sakin.

“Ok l-lang po nay, miss ko na rin kayong lahat,” sagot ko pa habang nakatingin sa mga shopping bag na may lamang mga regalo para sa kanilang lahat.

‘Tss, sino bang niloko ko, syempre di sila masisiyahan at magiging masaya basta nagpadala ako ng mga regalo, kahit gaano pa kadami iyon dahil isang anak, kuya at kapatid ang kailangan ng pamilya ko,’ Napapailing na lang ako habang naiisip ang mga bagay na iyon, Iyon naman kasi ang katotohanan.

Dahil sa lalim ng iniisip ko ay di ko agad narinig si nanay.

”---- ka ba?”

“Po? Ano yun nay?” tanong ko pa.

“Anak, makakauwi ka ba?” pag uulit pa ni nanay sa tanong nya kanina.

Napabuntong hininga muna ako bago sumagot…

“Opo, uuwi ako.”

Chapter 55

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

3RD PERSON POV

“Bye, Ry ko please mag iingat ka.”
Paalam ni Dylan sabay halik at yakap kay Rylan.

Nandito sila ngayon sa terminal ng Bus papuntang Bulacan.

▼△▼△▼△▼△

   
FLASHBACK

DEC. 20

NAGISING
si Rylan na mabigat ang pakiramdam at kalooban, ngayon kasi ay magpapaalam siya kay Dylan na uuwi siya sa probinsya para makasama ang kanyang pamilya ngayong pasko.

Katulad ng araw-araw nyang ginagawa ay nagtungo siya sa kusina para magluto at pagkatapos naman ay pupuntahan niya si Dylan sa kwarto nito para gisingin at ihanda ang susuotin, sa buong oras na iyon ay di niya mapigilang di mapakali.

Di niya alam kung paano sasabihin kay Dylan ang lahat, ang hindidi naman niya alam ay naghihintay lang naman si Dylan na kausapin niya ito tungkol sa bagay na gumugulo sa kanya.

Habang kumakain sila ay ramdam niyang panaka-nakang sumusulyap ng tingin si Dylan sa kanya, siguro ay napapansin na nito ang kakaiba niyang kinikilos.

“Ry ko, kung may sasabihin ka ay okay lang, makikinig ako,” nakangiti pang saad nito nang hindi na nito napigilan ang sarili na mag salita.

“D-Dylan, alam mo di ba na malapit na ang pasko kaya naman, a-ano kasi--- ahm,” nakayuko aniya, nahihirapan kasi siyang sabihin ng deretso ang lahat.

“Gusto mong umuwi sa inyo, tama?” anito, kaya naman mabilis na napatingin siya dito.

Tumango siya ng bahagya para ipahayag na tama ang sinabi ni Dylan.

“Oh bakit malungkot ka, gusto mo pa lang umuwi sa pamilya mo,” dugtong pa nito, habang naroon pa rin ang masiglang ngiti sa labi nito.

“P-Paano ka Dylan? Wala kang kas—”

“Ry ko, ayos lang ako dito, wag mo akong alalahin,” natatawa pang nito, pero sa loob-loob nito ay ayaw nitong paalisin si Rylan ngunit hindi rin nito pwedeng ipagdamot siya mula sarili pamilya.

“Gusto mo bang umuwi na ngayon? Abot ka pa sa byahe papunta sa Bulacan,” alok pa ni Dylan muli sa kanya.

“P-Pero Dylan h---”

“Sige na Ry ko, magbihis ka na, ihahatid kita sa terminal.”

Wala nang nagawa si Rylan dahil sa utos ni Dylan sa kanya, nagtungo na lang siya sa kanyang kwarto para magbihis at i-ayos lahat ng kailangan nyang dalhin.

Pagkatapos niyang ayusin lahat ay  nagtungo na siya sa garahe dahil nandun na si Dylan at hinihintay siya. Nang mailagay na nila lahat ng mga gamit ni Rylan sa trunk ng sasakyan ay nagbyahe na sila sa station ng Bus.

▼△▼△▼△▼△

PRESENT TIME

“Bye Dylan,” sigaw pa ni Rylan habang kumakaway sa bintana ng Bus.

Malungkot si Rylan at nangingilid ang mga luha sa kanyang mga mata, habang nakikita ang paalis na kotse na sinasakyan ni Dylan. Ayaw sana nyang iwan si Dylan, pero mas mahalaga ang kanyang pamilya.

KAHIT
malungkot naman si Dylan dahil ayaw nyang malayo kay Rylan ay nagtungo pa rin siya sa trabaho dahil may mahalaga siyang project na di pwede palampasin, kung gugustuhin naman ay pwede niya itong tanggihan at sumama kay Rylan sa probinsya nito, pero siguradong kung sasama siya doon, ay siya pa rin ang iintindihin ni Rylan sa lahat ng oras sa halip na pamilya nito.

Ayaw niya ng ganun, ang pasko ay araw ng pamilya, gusto niyang makapag focus si Rylan sa pamilya niti. Kaya kahit gusto niyang maging selfish ay hindi naman niya magawa.

Napabuntong hininga na lang siya habang napapaisip ng…

‘Ano ba naman ang isa pang pasko na wala akong kasama, sanay naman ako.’
Napangiti na lamang siya ng pilit.

---

SA ISANG
banda naman, kahit malungkot si rin Rylan ay pinilit na lang niyang maging masaya at ngumiti para gumaan kahit kaunti ang kanyang kalooban.

Habang nasa byahe ay napatingin na lamang siya sa bintana ng bus, kitang kita niya kung paano napalitan ng mayabong at malawak na lupain na may mga puno sa kalayuan ang mga building at establishimentong kanilang nadadaanan.

Malamig at sariwa na rin ang hangin, ilang minuto pa ay narating na rin nila ang estasyon ng bus doon at bumaba na siya para maka sakay sa tricycle papunta sa kanilang maliit na barrio.

▼△▼△▼△▼△

RYLAN POV

Pagkalipas ng isa at kalahating oras ay bumaba na ko sa tricycle at nang mabayaran ko ito ay sinimulan ko ng lakadin ang natitirang distansya papunta sa lugar namin. Dala ko ang bagpack ko at ang malaking shopping bag na may laman na mga regalo para sa kanilang lahat mabigat ito, pero kaya ko pa naman.

Unti-unti ang aking paglalakad sa mabatong daan na napapalibutan ng mga puno, namiss ko ang lugar na ito, ang lugar kung saan ako lumaki.

“Yes, nakarating na rin ako!”
Masayang ani ko nang makarating ako sa bukana ng aming barrio.

May ilan-ilang mga tao na tumitingin sa akin, meron namang nagkukwentuhan habang nakatingin sa akin.

“Di ba anak yan ni aling yolly?”

“Oo, iyong nagpunta sa maynila.”

“Aba at mukhang sinuwerte ang batang yan doon ah.”

Yan ang ilan sa mga naririnig ko kaya naman bago pa nila ako lalong pag chismisan ay nagmadali na ako pauwi sa amin.

Maliit lamang itong aming barrio, kakaunti ang mga nakatira at magkakalayo ang mga bahay. Walang palengke at iba pang mga gusali dito, naroon lahat iyon sa bayan, kaya naman malayo-layo din ang nilalakad namin ni nanay pag napunta kami sa trabaho noon. Si nanay ay nagtitinda ng kahit ano sa palengke, mga gulay, bislad na isda at iba pa. Ako naman ay taga luto sa isang karenderya sa palengke.

Habang naglalakad ay napukaw ang aking atensyon dahil sa masiglang sigaw na aking naririnig.

“Si Kuya nga!”

“Nay nandito na si Kuya!!!”

Napangiti ako ng malawak ng makita ang pag salubong sa akin ng aking mga kapatid.

Yumakap ako sa kanila ng makalapit na sila sa akin. Napansin ko din na masayang nakangiti si nanay nang makita niya ako

“Anak, jusko nandito ka na nga!”
ani nanay habang papalapit na rin, mabilis siyang tumakbo at niyakap din ako. Masaya ko namang tinugunan iyon, napaluha pa ako habang yakap sila.

“Halika anak, pumasok ka muna sa loob, alam kong pagod ka sa byahe.”

Ang dalawa ko namang kapatid ang nagdala ng aking mga bitbit papasok sa bahay.

Pagpasok ko sa aming bahay ay nakaramdam agad ako ng pag gaan ng aking pakiramdam, inilibot ko ang aking paningin sa kabuohan ng bahay namin. Medyo may mga nagbago na rin dahil sa padala kong pera, may naiipagawa na nila ang ilang problema dito sa bahay, katulad ng sirang bubong at mga dingding.

Masaya ako na nakakatulong ako sa kanila, nakakapag aral na din ng maayos ang aking mga kapatid.

‘Salamat God nakauwi na rin po ako.’

“Kayo talaga, ang kukulit nyo!” masayang ani ko pa habang pinakikinggan lahat ng kwento ng mga kapatid ko.

“Oo kuya, kung nakita mo lang yung mukha niya haha!” maingay na sabi pa ni Ken.

Hayss, ang sarap sa pakiramdam na makasama ulit sila, ang aking buong pamilya. Ilang buwan din akong nawala sa piling nila, pero masaya ako dahil nandito na ulit ako.

Nasa trabaho daw si tatay kaya wala ito kanina, pero nang tawagan siya ni nanay ay nagmadali daw itong umuwi para makita ako. Napawi lahat ng lungkot at sakit na aking nararamdam bago ako pumunta dito dahil kasama ko na silang lahat.

Naghanda si Nanay ng hapunan para sa aming at masaya namin iyong pinag saluhan.

---

DEC. 21

“Nay aalis na po kami!!!”

“Nay, tay uuna na po kami,” paalam ko pa kay nanay at tatay habang nalabas kami sa kawayan na gate.

“Sige mga anak, mag ingat kayo ha, uwi kayo agad,” sagot naman ni Nanay habang kumakaway sa amin.

Papunta kami sa bayan ngayon para mamasyal kasama ang aking mga kapatid. Bibili na rin kami ng damit nila para sa darating na pasko. Excited na excited sila mula pa kanina pang umaga.

May dala naman akong pera galing sa ipon ko mula sa bawat sahod ko kaya may magagastos ako ngayon, gusto pa nga akong bigyan ni Dylan, pero tinanggihan ko na dahil may ipon naman ako. Iyong perang nakasobre na regalo daw niya para sa mga kapatid ko lang ang tinanggap ko sa kanya. Ang kulit kasi.

“Kuya, ito po ang gusto ko,” sabi ni Ben habang hawak ang isang parehas ng sapatos.

“Kuya ito naman po ang akin,” ani Ken na may hawak din.

“Sige, pero isukat nyo muna,” sagot ko naman habang nakangiti sa kanila.

Tumango naman ang aking mga kapatid at mabilis na isinukat ang mga sapatos na dala nila.

Nang mabili namin iyon ay nagpunta naman kami sa bilihan ng damit at iba pa. Masigla ang aking mga kapatid habang namamasyal kami, hila sakin dito, hila sakin doon. Napapangiti na lang ako dahil sa dami ng energy nila.

Maraming tao na din dito sa bayan, maraming pamilya at mga kabataan dahil papasko na. Masaya at maliwanag ang lahat, kahit malamig ang panahon ay ramdam pa rin ang init ng pagmamahalan na nakapaloob sa bawat isa.

Palinga-linga ako sa paligid habang masayang pinagmamasdan ang nakangiting mukha ng bawat tao na aking nakikita. Nagulat na lang ako ng biglang may umakbay sa akin.

“Uyy pareng Rylan, ikaw nga!!!”

“Kailan ka pa nakauwi?”

“Bakit di ka man lang nagsabi sa amin, naka uwi kana pala.”

Di ako makapaniwala habang nakatingin sa mga kababata ko dito sa probinsya. Sina Kiko, Glenn at Marco.

“Uyy mga pare!!! haha isa isa lang, mahina ang kalaban,” masiglang sigaw ko sa kanila, masaya akong makita sila.

“Pasensya na di agad ako nakapagsabi sa inyo, kahapon lang ako nakarating,” sagot ko pa sa tanong nila.

Habang tinitingnan ang aking mga kapatid na masayang naglalaro dito sa plaza, nagpunta kami dito para magpahinga muna, di ko naman naisip na makikita ko pa ang mga kababata ko dito.

“Haha masaya kaming makita ka ulit,” sabi ni Kiko, yung naka akbay sa akin.

“Oo nga pre, kung wala lang kaming pupuntahan ngayon ay gusto pa naming makipag kwentuhan sayo,” ani Marco habang ipinapakita ang listahan na kailangan nilang bilhin.

“Wala namang problema, edi mamaya, tambay ulit tayo sa tindahan ni aling Rosa. Iyong tambayan natin noon,” sabi naman ni Glenn.

Napatango naman kaming lahat dahil maganda ang plano niya. Namiss ko din sila. Nakakatawa lang dahil na aalala ko sina Jeff, Benny at Rico sa kanila.

“Maganda nga iyon Glenn. Paano Rylan, sunduin ka na lang namin mamaya sa inyo ha,” ani Kiko.

“Haha Sige ba, intayin ko kayo mamaya,” nakangiti ko pang tugon sa kanila.

Pagkatapos nun ay nagpaalam na silang tatlo at niyaya ko na ring umuwi ang aking mga kapatid.

Nang makauwi kami ay masiglang nagkwento ang aking mga kapatid sa lahat ng lugar na aming pinanggalingan at mga tindahan na aming pinuntahan.

Lumipas ang buong maghapon nang kay bilis, gabi na ngayon hinihintay ko na dumating ang aking mga kaibigan, kaso ang tagal nila, wala na atang balak na dumating ang mga iyon kaya napa upo na lang ako sa upuan na nasa labas ng bahay.

Nilalasap ko pa ang malamig na hangin at iniisip ang kalagayan ni Dylan,“Okay pa kaya siya doon, kumakain kaya siya ng maayos?”

Nami-miss ko na agad siya, ilang oras nga lang na magkahiwalay kami ay hinahanap-hanap ko na siya, ngayon pa kaya na malayo kami sa isa’t isa.

Napayuko na lang ako dahil sa mga iniisip ko, naramdaman ko na lang na may umupo sa aking tabi.

“Anak, okay ka lang ba? Habi na baka mahamugan ka pa dito, pumasok na tayo sa loob,” mahinang turan pa ni nanay sa akin.

Nginitian ko naman siya at sinabing… “Okay lang po ako nay, nagpapahangin lang po ako.”

“Ganun ba anak, kumusta ang buhay mo sa maynila?”

“Maayos naman po ako sa maynila nanay, sanay na rin ako ako doon at saka may mga kaibigan na rin ako sa subdivision na tinitirhan ko.”

“Mabuti yan, eh si Mr. Hendricks, maayos ba ang trato nyia sayo?” nag aalala pang anong niya. Kahit siguro marami akong magagandang bagay na ibinabalita sa kanila ay gusto pa rin nilang malaman iyon ng personal.

“Opo nay, okay na okay ang trato sa akin ni Dylan, sobrang bait po niya,” masayang sabi ko pa, lalo ko tuloy na miss si Dylan dahil sa pag uusap siya.

“Mukha ngang masaya ka doon anak dahil inaalagaan ka ng maayos ng boss mo.”

Napatango naman ako sa sinabi ni nanay, yun naman kasi ang tunay bukod pa doon ay…

‘Nay, sa tingin ko po ay Mahal ko na rin si Dylan.‘

Chapter 56

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

R

YLAN POV

[“Nay, sa tingin ko po ay Mahal ko na rin si Dylan” ]

“Nak, Okay ka lang,” biglang sabi ni nanay kaya napatingin ang ako sa kanya.

“He-he opo nay,” sagot ko naman.

Hayss… kala ko tunay na, nag iimahenasyon lang pala ako. Kung malakas lang ang loob ko ay siguradong nasabi ko na yun, kaso hindi eh.

“Nay medyo antok na rin po ako, tulog na tayo,” pag aaya ko pa kay nanay papasok ng bahay.

Katamtaman lamang ang laki nitong bahay namin, pero may dalawang maliit na kwarto. Doon sa isang kwarto ay kay nanay at tatay, dun naman sa isa ay tulugan namin ng aking mga kapatid. Sa banig lang kami noon natutulog pero ngayon may kutson na. Natutuwa lang isipin na may maitutulong ako sa kanila kahit maliit na bagay lamang.

Nang makapasok ako sa kwarto ay nakita ko pa na mahimbing ng natutulog ang kambal, dahan-dahan lang ang aking galaw pahiga sa tabi nila, baka kasi magising pa sila.

“Kamusta ka na kaya Dylan? Okay ka lang ba diyan?” alalang tanong ko pa sa aking isip habang nakatingin sa bubong ng aming bahay, nag aalala na talaga ako sa kalagayan niya doon.

“Dylan? Siya po yung boss niyo di ba?”

“Oo sya n--- Teka! Ben? Bakit gising ka pa?”

Halos mapabalikwas ako ng higa dahil sa gulat ng magsalita ang aking kapatid, T-Teka? Ibig sabihin ay narinig niya ang iniisip ko?

“Kuya hindi po, ibinubulong niyo lang kaya narinig ko,” sagot niya muli. Jusko, kailangan ko ng tigilan ang bagay na yun.

“Ganun ba, pasensya na nagising pa kita,” nakangiting sagot ko na lang sa kanya.

“Okay lang po kuya, salamat nga pala po dahil umuwi kayo ngayon para makasama namin at saka ipinamili niyo pa kami ng mga damit at sapatos.”

“Naku, wala yun kayo pa, mga kapatid ko kayo kaya nga ako nag tatrabaho para sa inyo at sa buong pamilya natin,” sabi ko dito sabay gulo sa buhok niya, naka tagilid siya pahiga para makausap ako.

“Kuya, masaya kaming makasama ka, pero mukhang miss mo na ang boss mo,” nakangisi pang sabi naman ni Ken. Hindi ko inaasahan na gising din pala siya.

“K-Kayo talaga, hindi naman, nag aalala lamang ako sa kanya,” nahihiyang pagtanggi ko pa.

“Yiee! Kuya namumula ka oh.”

Ang kukulit talaga ng kambal na ito. Galing din mang asar eh.

“Naku kayo talaga, sya- sya matulog na tayo.”

Sumunod naman sila, pero tinawanan muna ako bago yumakap sa akin. Kahit nag alala ay nakatulog ako na may ngiti sa labi.

▼△▼△▼△▼△

DEC. 22

DYLAN POV

WALANG
kabuhay-buhay akong nagising sa araw na ito, bumangon, naligo at nagbihis. Yan lang ang ginawa ko bago magpunta sa opisina. Simula nang umalis ang Ry ko, nawalan na ako ng ganang kumain, lahat ng pagkain para sa akin ngayon ay parang wala ng lasa.

Mukhang sobra akong nasanay sa luto ng mahal ko, lahat kasi ng niluluto at ginagawa nyang dessert ay puno ng pag mamahal. Kaya ngayong wala siya ay daig ko pa ang taong namatayan ng buong pamilya dahil sa sobrang lungkot.

Gustong-gusto ko syang tawagan, pero pinipigilan ko ang aking sariling gawin ang bagay na iyon, ayaw kong istorbohin ang oras niya para sa kanyang pamilya. Matagal din silang nagkahiwa-hiwalay kaya naman gusto ko na mag focus muna siya sa kanyang pamilya ngayo. Pangako naman niya sa akin na basta nakalipas ang pasko ay uuwi na rin siya.

Dalawang araw pa lang ang nakakalipas ay parang dalawang taon na iyon para sa akin. 1 Day = 1 year para sa akin. Ganun katindi ang pangungulila ko sa kanya.

“Oh Boss, bakit para kang zombie?” napakagandang bati sa akin ng aking sekritaryong si Nico.

Imbis na makipag asaran sa kanya katulad ng dati ay binabuti ko na lang na lampasan siya at sumakay na lang sa elevator, wala talaga ako sa mood makipag usap ngayon.

“May problema ka ba, Boss?” seryosong tanong pa niya.

Napabuntong hininga muna ako bago sumagot, kahit ano naman kasing mangyari ay best friend ko pa rin ang lukong ito, siya lang ang napagsasabihan ko ng lahat.

“Wala sa bahay ang Ry ko,” malungkot na sabi ko pa sabay tingin sa aking repleksyon sa pinto ng elevator. Mula doon ay kita ko kung gaano kaitim ang aking eyebag at kaputla ng aking labi, May tumutubo na rin na pailan-ilan na basbas sa baba ko.

“Ow, iniwan ka na niya sa wakas?” sabi niya habang nakataas ang kilay at nakangisi.

Napatingin naman ako ng masama sa kanya, gagong Nico talaga.

“Of course not, hinding-hindi ako iiwan ng Ry ko, umuwi lang siya para makasama ang pamilya niya ngayong pasko,” inis na sagot ko naman.

“Ah, sa tindi ba naman ng ginawa mo dahil kay Grace, kala ko sumuko na si Rylan,” sabi pa nito habang patango tango.

“We’re already done with that. Okay na kami, umuwi lang talaga siya, babalik din ang Ry ko,” pagdedepensa ko pa sa kanya. Napailing naman siya bago tumingin sa akin ng deretso.

“Hm Boss, wag ka ng malungkot, sabi mo nga na babalik siya di ba? Baka naman gusto mong kumain at matulog, mukha ka na talagang Zombie.”

“Wala talaga akong gana, Nico,” sagot ko naman sabay labas ng elevator ng makarating na kami sa floor kung saan ang office ko.

“Boss, ikaw din, magagalit si Rylan pag nakita kang ganyan!” sigaw pa ni Nico bago ako makapasok sa aking opisina.

DUMAAN
ang isang buong araw na wala ako sa aking sarili, lagi na lang akong natutulala sa isang tabi.

Mahirap man ay ayoko talaga na makita akong ganito ng Ry ko, siguradong magagalit yun.

Kaya naman tumayo ako sa aking upuan, nag inat ng braso at iba pang bahagi ng katawan, kailangan kong maging masigla at masaya katulad ng dati, ayoko ng mag mukmuk sa isang tabi. Sabi ko nga kanina, ilang araw lamang na wala ang mahal ko, babalik din siya sa akin.

Ngumiti ako ng malawak at pumasok sa aking personal room dito sa opisina para ayusin ang aking sarili. Naghilamos ako ng mukha para lalo akong magising, nag ahit ako ng balbas at bigote.

“There! Handsome as always, Dylan,” sabi ko pa sa aking repleksyon sa salamin.

Kahit meron pa ring bakas ng kalungkutan sa aking mga mata ay pinilit ko na lang itong hindi pansinin.
Lumabas ako ng opisina nang nakangiti kaya naman sumalubong sa akin ang gulat na ekspresyon ni Nico.

“Wow Boss, tindi ng transformation mo ah, Zombie into Prince charming, ano meron? Pauwi na ba si Rylan?” makulit na puna pa ni Nico sa aking itsura.

“Not yet, pero di ba sabi mo hindi magugustuhan ng Ry ko kung magiging malungkot ako. That’s why, here I am back to normal.”

Napailing naman siya habang natatawa.

“Okay na, ikaw na ang gwapo boss. Pauwi ka na ba?”

“Yeah, I’m going then, Nico.”

Tumango naman siya at kumaway pa.
Pagkalabas ko ng building ay nagtungo ako sa parking lot para makauwi na.

I saw every people that I’ve pass, they’re wearing the same happy and cheerful smile in their faces, I envy them. Sana kaya ko ding ngumiti ng tunay at totoo.

Ang ganda ng paligid puno ng mga dekorasyong pampasko, maraming tao sa daan, pamilya, magkasintahan at karamihan ay mga kabataan.

Mula kabataan ay di ko naranasan ang tipikal na pasko kasama ang aking pamilya, busy lagi ang mga magulang ko sa business nila, minsan kahit pasko ay di sila umuuwi, kaya laging si Yaya lang ang aking kasama.

Simula ng dumating si Ry sa madilim at matamlay kong buhay ay para syang isang star na bumaba para maging liwanag ng buhay ko, nagbigay ng saya, init at pagmamahal ang presensya niya para sa akin.

To the point that I can’t bare to live without him anymore, I want him to be by my side as always, every day of my life. Hindi na ako sanay na wala siya. Bawat minuto ay hinahanap-hanap ko siya.

▼△▼△▼△▼△

RYLAN POV

GINUGOL
ko ang buong maghapon na kasama ang aking pamilya, nagpunta ulit kami sa bayan, ngayon nga lang ay kasama na silang lahat, si nanay, tatay at yung kambal.

Nabili kami ng mga panghanda para bukas ng gabi, ang noche buena. Naglibot-libot kami sa plaza at iba pang tindahan dito sa bayan. Masaya kaming lahat dahil sa wakas ay magkakasama na ulit kami.

“Tay ang ganda po.”

“Wow!!! Ang galing mo tay.”

Manghang sabi ng kambal habang itinatayo ni Tatay ang binili naming Christmas tree, bata pa lang ako noon ay gusto ko nang magkaroon kami ng Christmas tree pag pasko, katulad ng sa ibang pamilya pero dahil kapos sa pera ay hindi namin magawang makabili.

Tanda ko pa, naiinggit ako dati pagna-kakakita ako ng ganun sa loob ng bahay ng iba.

Kaya ngayon may pera na ako at kaya ko nang makabili, syempre di ko hahayaan na maranasan din ng mga kapatid ko ang bagay na nararamdaman ko noon. Gusto kong maging maayos ang pasko nila at ang mga susunod pa.

Nakangiti ako habang pinapanood ang kambal na lagyan ng design ang Christmas tree, nagtatawanan at talagang nakakasiyahan sila. Bigla ko tuloy na alala nung nagde-decorate din namin ni Dylan ng Christmas tree sa bahay. Masaya at nagkakatuwaan din kami.

“Ano kayang ginagawa ni Dylan ngayon?” tanong ko pa sa isip ko habang nakatanaw sa labas ng bintana namin, kita ko pa dito ang paglubog ng araw. Hapon na naman, tatlong araw ko pa lang di kasama si Dylan.

Napayuko na lang ako para di nila mapansin ang malungkot na ekspresyon ng aking mukha.

Napatunghay ako sa pagkakayuko ng makinig ko ang boses sa labas ng bahay.

“Nandyan po ba si Rylan?”

▼△▼△▼△▼△

DYLAN POV

Makalipas ang ilang oras dahil sa traffic ay nakauwi na rin ako. Katulad ng nakasanayan ko ay mabilis akong pumasok sa bahay at sumigaw…

“Ry ko, I’m home!!”

Napangiti ako ng pilit nang lumipas ang ilang minuto at walang sumagot sa pagbati ko, nawala sa isip ko na wala nga pala si Ry ngayon.

Napabuntong hininga ako dahil sa bigat ng aking pakiramdam. Ang bahay na ito ang pundasyon ng relasyon namin. Kahit anong mangyari ay alam kong narito siya lagi at naghihintay sa akin ngunit ngayon ay wala.

Ganito din ba kasakit ang naramdaman niya noong panahon na di ako umuuwi dahil kasama ko si Grace? Kung ganito nga ay di ko siya masisisi noong nagalit siya sa akin noon. Sobra pala talagang sakit at hirap ng pakiramdam.

Parang pinipiga ang aking puso sa kirot at paghihinagpis, nangingilid na ang luha sa aking mga mata habang tinitingnan ang bawat sulok ng bahay na kung saan ay lagi siyang naroon.

Nakikita-kita ko pa ang masaya at nakangiti niyang mukha habang binabanggit ang pangalan ko.

Napasinghap ako nang wala sa oras ng maramdaman ko ang pagtulo ng luha sa aking pisngi. Mabilis ko itong pinahid.

‘No no no!’ hindi ako pwedeng maging ganito kahina, babalik din ang mahal ko kailangan ko lang syang hintayin.

Pinatibay ko ang aking sarili at nagpasyang ipagpatuloy ang aking nasimulan kanina. Kailangan kong maging masaya. At syempre kailangan kong kumain, siguradong nag alala na ang Ry ko sa akin, dapat ay hindi siya madisappoint.

Kaya naman pagkatapos kong magbihis ay dumeretso na ako sa kusina.

      
Jingle bells… Jingle bells

            Jingle all the way

Humihimig pa ako habang papasok sa kusina. Rinig na rinig ko pa ang malakas na Christmas song na tumutugtog mula sa sala.

Nakangiti ako habang tinitingnan ang kanin na aking niluto, masaya ako dahil perfect ang pagkakaluto ko dito. Hindi malambot, hindi rin naman sunog. Iyon bang normal na kanin. Isa itong malaking achievement para sa akin…

Gusto ko itong sabihin kay Ry ko, siguradong magiging proud siya sa akin.

“Ry ko!!! Tingnan mo it—” mabilis akong lumingon, pero imbis na masaya at nakangiting mukha ng mahal ko ang aking nakita ay isa lamang bakante at malamig na lugar dito sa kusina.

Napangiti ako ng pilit, para akong tinakasan ng lakas ng katawan at napaupo na lang sa isang upuan dito sa kusina. Ang masaya, mainit at maliwanag na pakiramdam kanina ay napalitan ng isang madilim at tahimik na pakiramdam na lamang.

Ang magagandang dekorasyon sa buong bahay at malakas at masayang musika ay parang nabalewala dahil nawala ang star ng buhay ko, ang nagsisilbing ilaw at liwanag ng buhay ko.

Ilang araw ko na bang pinipilit na maging masaya o maging normal ulit ang buhay ko mula ng umalis sya..

DEC . 22. ilang araw na lang pasko na, ang araw kung saan ay masaya at sama-sama, pero ako mag isa pa rin.

Habang nakaupo dito sa malamig at malaki kong bahay ay sa unang pagkakataon pagkatapos ng napakaraming taon,

Ngayon lang ulit ako lumuha…

“Ry ko, mahal kong asawa. Please, umuwi ka na.”

Chapter 57

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

[Still Dec. 22.]

Nagpaalam ako kayna tatay na titingnan ko kung sino ang nasa pinto, tumango naman sila bilang sagot.

Paglabas ko ay nakita ko ang pagmumukha ng mga kababata kong mahilig mang indian, sabi pupuntahan ako kahapon pero di sumipot, kaya napa nakakunot ang kilay ko habang nakatingin sa kanila.

“Haha, sorry na Rylan, may ginawa lang kami kahapon kaya di kami nakapunta dito” si Marco habang napapakamot sa batok dahil sa hiya.

“Oo nga pre, sorry na, miss ka na namin” si Glenn

“Tayo na pre, marami-rami pa tayong pagkukwentuhan” si kiko sabay akbay na naman sakin.

Naglakad kami papunta sa tambayan namin mula noon, ang tindahan ni aling Rosa. Bumili muna kami ng softdrinks para di kami palayisin ni aling Rosa dahil sa pagtambay dito.

Umupo kami sa isang tabi dala ang softdrinks.

“Hayss pre, mukhang asensado ka na ah” puna pa ni Marco ng makaupo kami.

“Haha hindi naman, nakahanap lang ako ng maayos na trabaho dun” sagot ko naman.

“Wews, hindi daw eh balita namin na may sarili ka na daw na negosyo dun” sabi ng chismosong si Glenn.

“Oo nga, bukod pa dun ay tingnan mo yang balat mo, lalo ka ng naging tisoy haha, ang puti mo” si Kiko habang tumatawa, May pagsundot pa ito sa braso ko.

“Ah mabait kasi ang boss ko kaya pinayagan nya akong magtinda ng mga panghimagas na ginagawa ko pag tapos ko na ang trabaho ko sa bahay” seryosong sagot ko naman sa kanila.

“Sana lahat ay sinuswerte kagaya mo pre, pero alam mo ba, sobra kaming kinabahan noong nagdesisyon ka na pumunta sa maynila noon, alam naman nating lahat na sobrang delikado roon pero nagbakasakali ka parin.” napapailing pa na sabi ni kiko, yung dalawa naman ay napapatango dahil sa pag sang ayon sa sinabi nya.

“Tama yun pre, kung hindi lang kami na duwag noon, sana nasamahan ka namin, sobra kaming nag alala para sayo, buti na lang at maayos ang napuntahan mong trabaho” si Marco

Hayss napangiti naman ako dahil sa masayang nararamdaman, akalain mo naman na tunay na nag aalala ang mga kaibigan ko saking kalagayan.

“Maraming maraming salamat sa pag aalala nyo mga pre, Ok na ako at eto oh namumuti pa haha” sabi ko naman kaya nagkatawanan pa kami.

“Di ba kasambahay ka Rylan, hindi ba mahirap ang trabaho mo dun?, marami ka bang pinagsisilbihan?” tanong pa ni Marco.

Oo di ko ikinahihiya ang trabaho ko, proud pa nga ako eh.

“Oo kasambahay ako, hindi naman mahirap ang trabaho ko dun, iisa naman kasi ang boss ko, kaming dalawa lang sa bahay”

“Eh ganun ba, matanda ang boss mo ano??!!” malakas na sabi pa ni Glenn na kala mo ay tama sya sa hinala nya.

“Haha hindi, bata pa ang boss ko, 25 pa lang sya” tunay na sagot ko naman sa kanila.

Napatangi naman silang tatlo dahil sa sagot ko.

“Sexy ba? baka maka jackpot ka lalo pre” malokong hirit pa ni Kiko

Napatawa naman ako sa sinabi nya, haha kung mahal din ako ni Dylan, siguradong jackpot nga iyon ,kaso hindi eh.

“Haha lalaki ang boss ko eh”

“Sayang naman, mabai----”

Naputol ang sasabihin ni Glenn ng biglang magvibrate ang cellphone ko kaya nag excuse muna ako sa kanila.

Dahil medyo madilim na ay di na ako masyadong lumayo. Oh kung sino ang aming pinag uusapan ay sya namang tumatawag ngayon.

“Hello Dylan”

“Ry kooo!!” nakakabinging sigaw mula sa kabilang linya, inilayo ko pa ang CP sa aking tenga.

“Dyl---”

“Ry koo!! mhiss na mhiss na *Hic kitwaa ” magulong pagpapatuloy pa nito sa sinasabi nya.

“Dylan, Lasing ka ba??” napakunot ang kilay habang tinatanong sya.

“Dhi ako *Hic lashengg, Ry koo! ”

Naku po, Maniniwala na sana ko kung di sya sinisinok eh, Hayss.. Ano kayang problema nito, bakit sya naglasing?.

“Dylan, inom ka muna ng tubig, para mahimas-masan ka ng kaunti” utos ko pa dito. Narinig ko na gumalaw ito kasunod noon ay maingay na mga kalabog.

“Dylan, Hello? Ok ka lang ba?”

Kinakabahan tuloy ako, wala ako sa tabi nya para alagaan sya ngayon.

“Ry - Ry koo!! eto naka *hic inom na ako ng t-tubig” sinisinok pa rin na sagot nito.

“Bakit ka ba naglalasing, may problema ka ba?” alalang tanong ko pa dito, napapakamot na lang ako sa aking ulo dahil sa kabang aking nararamdaman.

“W-wala akong problemwa, nalulungkot ako *Hic ngayon, Ry koo!! mish na mish na kitaaa!!”

Naninikip ang dibdib ko habang pinakikinggan sya, miss na miss ko na rin sya.

“Ry koo!!, h-hindi ko kayang m-mawala ka, *Hic pleawse umuwi ka n-na” sabi pa nito habang umiiyak, napatakip ako sa aking bibig para di bumuhos ang aking pakiramdam.

“Pleasee umuwi ka n-na Mahal k-kong Asawa!”

Rinig na rinig ko pa ang paghikbi nya, patuloy lang sya sa pagtangis habang tahimik lang akong nakikinig sa kanya.

Pinakalma ko muna ang sarili ko bago sumagot sa kanya.

“Ahm, Dylan, Miss na rin kita pero bakit di ka na muna magpahinga ngayon, matulog ka na ha” Bilin ko pa sa kanya.

“Okay *Hic Ry koo!!” sagot naman nito at naputol na ang tawag.

Napabuntong hininga ako bago bumalik sa aking mga kaibigan.

“Oh bakit mukhang problemado ka?” tanong naman ni Glenn ng makabalik ako.

“Haha wala, gabi na rin naman mga pre uuna na ako ha” paalam ko pa sa kanila, tumango naman ang mga ito at nagpaalam din sakin.

Habang pauwi ako ay di mawala ang pag aalala ko sa kanya.

” Naku baka mahulog yun sa hagdan habang umaakyat yun papunta sa kwarto nya!” Arrg, napatakbo ako pauwi dahil sa iniisip ko.

“Oh Anak, buti nandito kana, halika kumain na tayo” nakangiti pang salubong sakin ni nanay, Pagpasok ko sa aming bahay.

“Ah ok po nay”  Sagot ko naman habang dumudulog sa aming lamesa, Kung san nakaupo na ang aking mga kapatid, si tatay at nanay.

Habang nakain kami ay di pa rin ako mapakali, halos di ako makakain dahil sa pag iisip ko sa kalagayan nya, pansin ko naman si nanay at tatay na pasulyap sulyap sakin.

“Kuya, Okay ka lang ba?”

“Kuya, ayaw mo ba ng ulam?”

Mabilis naman akong napailing ng marinig ang sinabi ng kambal.

“Haha walang problema, sobrang sarap ng ulam, syempre si nanay ang nagluto nito” natatawa ko pang sagot sa mga ito.

Iwinakasi ko naman ang iniisip ko at sinabayan ang maganang pagkain nila.

Pagkatapos naming kumain ay tinulungan ko si nanay sa paglilinis ng lamesa at paghuhugas ng pinggan.

“Nak”

“Rylan”

“Ay!! nay, tay kayo po pala” gulat na sabi ko ng biglang may magsalita sa tabi ko habang tahimik na nakaupo ako sa labas ng bahay.

“Nak, pwede mo kaming kausapin, kung may gumugulo man sayo” malambing na turan ni tatay.

“Oo anak, nandito lang kami lagi para sayo” pag sang ayon naman ni Nanay.

“Ano po kasi nay, tay, nag aalala po ako kay Dylan, kaya di po ako mapakali” nakayukong pag amin sa kanila.

Nagkatinginan pa sila bago sumagot si nanay sakin.

“Nak, namimiss mo na ba ang boss mo?” nakangiting tanong ni nanay, bigla naman akong  napatingin sa kanya at pinamulahan ng pisngi.

“H-hindi po nay, Ano ba naman k---”

“Haha pero anak, tinatanong ka lang naman ng nanay mo” natatawang turan ni tatay sakin.

Napayuko naman ako ulit dahil sa hiya. at naikamot ko pa ang aking kamay sa ulo.

“Bakit ka naman mag aalala sa kanya eh, mas matanda pa ata iyon sayo di ba?” si nanay

“Opo, pero di po sya marunong magluto, maglinis ng kwarto nya at higit sa lahat ay isip bata iyon” Bigla naman akong napatakip saking bibig dahil sa mga sinabi ko.

Kita ko na nagbigayan ng may kahulugang tingin sina tatay at nanay sa isa’t isa.

“Nak, gusto mo na bang umuwi kay sir Dylan mo?” Mahinahong sabi ni nanay sakin. Di naman ako makapaniwala sa sinabi nila.

“Pero Nay, nandito na ako, kasama ko na kayo at di pa sumasapit ang pasko hindi kayo pwedeng iwan!” napasigaw ko pang sagot sa kanila, Tiningnan naman nila ako na may pag unawa.

“Nay, malulungkot ang kambal pag umalis ako” naluluha ko pang dugtong.

“Haha di ka man maniwala anak, pero yung dalawa pa ang nagsabi samin na miss mo na daw ang boss mo at tuwing gabi ay binabanggit mo ang pangalan nya”

pinamulahan ako ng mukha ng todo dahil sa sinabi ni tatay. Juskong mga bata naman eto oh. Sinasabi ko ba talaga yun pag tulog ako.

“Haha Nak, wag ka ng mahiya. Kung miss mo na talaga ang boss mo at gusto mo syang makasama ngayong pasko ay wala namang problema samin, aminin mo lang ang isang bagay samin”

Kinabahan ako dahil sa huling sinabi ni nanay. Ano kayang aaminin ko sa kanila.

“Ano po yun?”

“Mahal mo na ba si Sir Dylan, Oo o Hindi ?”
deretsong tanong ni nanay, jusko!! lupa kainin mo na ako dahil sa hiyang nararamdaman ko ngayon.

“Nay baki----”

Napapailing pa si nanay dahil sa isasagot ko. “Oo o Hindi, yan lang ang pagpipilian mo”

Napapayuko ako dahil sa hiya at pag aalala, alam kong mabait ang mga magulang pero pano kung di nila matanggap na lalaki ang minamahal ko?

“Anak, pangako di kami magagalit, sige na” mahinahon namang sabi ni tatay sakin kaya napatingin ako sa kanya. Ang mukha nilang nakangiti ay nagbigay ng lakas ng loob sakin.

“O-Opo Nay, tay M-Mahal ko po si Dylan” mahinang bulong ko pa na sapat lang para marinig nila.

“Yun naman pala!! eh di tapos ang usapan” masayang sabi ni nanay at nag apir pa talaga sila ni tatay, ang bagets din ng mga magulang eh.

“Paano ano, ayusin mo na ang gamit mo at ihahatid kita sa istasyon ng Bus, ngayon din” masigla pang turan naman ni tatay.

“T-Teka tay, baka nabibigla kayo, gabi na ho” sagot ko pa pero si tatay ay handang handa na.

Pagpasok ko sa bahay ay nagulat pa ako sa aking nakita.

“Kuya, handa na ang bag mo”

“Oo nga kuya, eto po”

Sabi pa ng kambal habang dala ang aking bag na nakaayos na.

“Pinag kaisahan nyo ba ako?” di makapaniwlang tanong ko pa, parang handang handa na sila sa pag alis ko eh.

“Haha pansin kasi namin anak na may lungkot at pangungulila sa yong mga mata simula pa lang ng dumating ka dito kaya inaasahan na namin na uuwi ka din agad doon” sagot naman ni Nanay.

Ibang klase talaga ang pakiramdam ng mga ina, Nakakahanga talaga bukod pa doon ay Dapat ba akong maging masaya dahil sobrang supportive ang pamilya ko.

“Tay may masaaakyan pa po ba ako pabalik ng maynila ngayon eh gabi na”

“Oo naman nak, may kakilala ko doon sa istasyon, ipasasabay kita papuntang maynila” sagot pa ni tatay sakin.

Mabilis kong sinukbit ang aking bag at nagpaalam sa aking mga kapatid at kay nanay.

Pagkalipas ng ilang oras ay nakarating din kami sa station ng Bus. Lumapit si tatay sa isang driver ng bus doon para makipag usap, eto na ata yung sinasabi nyang kakilala nya.

Kasama ang ibang pasahero ay pinasakay na rin nya ako doon.

“Tay, babye po!!” sigaw ko pa kay tatay habang paalis ang bus na aking sinasakyan.

“Bye anak, mag iingat ka” rinig ko pang sigaw din ni tatay.

Napasandal ako sa upuan habang inaalala ang huling sinabi ni tatay sakin bago ako sumakay ng Bus.

“Anak tandaan mo, kahit magkakalayo ang myembro ng isang pamilya ay na nanatili pa rin itong isang pamilya, kaya wag kang malungkot dahil kahit hindi tayo pisikal na magkakasama, lagi ka namang nasa puso namin.”

---

BONUS

Dylan kaunti na lang magkakasama na ulit tayo

• Rylan

Chapter 58

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Utoy, nandito na tayo sa maynila.”

Nagising ako dahil sa pag alog ng aking balikat. Pupungas-pungas akong nagising, napatingin ako sa bintana ng bus, madilim pa pala. Dala-dala ang aking bag ay nagmadali na akong bumaba sa Bus at nagpasalamat sa driver.

Naglakad ako sa may kanto para maghintay ng masasakyang taxi pauwi, sumilay muna ako sa aking cellphone para tingnan ang oras.

DEC. 23 / 2:00 am

“Dec. 23 na pala, dalawang araw na lang at pasko na,” isip-isip ko pa habang humihikab, sakto naman na may dumating na taxi at mabilis naman akong sumakay doon para makauwi na.

Kahit antok na antok ay pinilit ko pa ring manatiling gising ang aking sarili. Excited na akong makauwi, at makita si Dylan. Makalipas ang ilang minuto ay nakarating na din kami sa subdivision.

Kahit madilim pa ay masaya pa rin akong binati ng mga guard ng subdivision. Nagnining-ning naman ang ngiti sa aking labi, masaya at masigla akong nagtatakbo pa uwi.

Pagkatapos ng ilang liko sa ilang street dito sa loob ng subdivision ay nakarating din ako sa harap ng aming bahay ni Dylan. Habang pinagmamasdan ang kabuohan ng bahay mula sa labas ay muli akong napangiti. Namiss ko ang bahay na ito, pero mas namiss ko ang may ari ng bahay na ito.

Dahil may susi naman ako kaya nakapasok agad ako sa loob ng bahay, kahit hindi ko halos maaninag ang paligid at loob ng bahay na tunay kong mahal, ang bawat sulok nito ay napaka espesyal para sa akin.

Habang naglalakad ako papasok ay halos madulas ako ng may mayapakan akong bilog na bagay, pinulot ko agad ito at napangiwi na makitang lata pala ito ng beer.

Nang mabuksan ko ang ilaw ay bumulaga sa aking harapan ang magulong sala at maraming nakakalat na bote at lata ng beer.

Di ko tuloy maiwasang mapailing. Bago ko ayusin ang kalat na ito, ay kailangan ko munang siguraduhing na maayos din ang taong may kagagawan ng kalat na ito.

Tsk. Tsk. Dylan talaga.

Nagpasya muna akong magpunta sa aking kwarto para magbihis bago puntahan si Dylan sa kanyang kwarto.

Dahan dahan kong binuksan ang pinto ng kanyang kwarto at sumilip sa loob nito.

Marahan ang ginawa kong paghakbang palapit sa kanyang higaan. Kahit madilim ay halos atakihin ako sa puso dahil sa eksenang nasa harapan ko ngayon.

‘TAMA BA ANG NAKIKITA KO??’

‘S-Si Dylan! M-May kayakap na b-babae!! At parehas silang walang saplot!!!’

BLAGG!!!!

“Ah!” napasigaw ako sa gulat nang biglang mahulog ang cellphone ko, napatakip naman ako agad sa aking bibig para di na ako makagawa ng ingay.

Dahil sa nangyari ay nagising ako sa katotohanan, napatingin agad ako kay Dylan at nakita itong mag isang nakahiga sa kanyang kama.

Napapunas ako ng pawis sa aking noo. Mabuti na lang dahil imahinasyon ko lang pala iyon. Antok pa ata ako, kung ano-anong naiisip ko eh.

Nagpatuloy na lang ako sa paglapit sa kanya, napangiwi pa ako dahil sa mabahong amoy ng alak galing sa kanya.

Umupo ako sa tagiliran ng kama at pinagmasdan ang maamo niyang mukha habang natutulog. Binuksan ko ang lamp shade sa kanyang bedside table para makita ng maayos ang kanyang itsura.

“Kawawa naman ang Dylan ko,” mahinang bulong ko pa habang hinahaplos ang namumutla niyang mukha at pansin ko rin ang nangingitim niyang eyebags.

Ramdam ko na hindi siya kompurtable sa kanyang pagtulog dulot ng pawis na namumuo sa kanyang noo at kayawan.
Wala din syang suot na damit at naka boxer lang. Kaya medyo nagtataka ako kung bakit pinagpapawisan pa siya eh ang lamig-lamig naman dito sa kanyang kwarto.

Pumunta muna ako sa banyo para kumuha ng basang towel para mapunasan siya, baka sakaling humupa ng kaunti ang kanyang kalasinhan. Nagdala na din ako ng pulbo.

Dahan-dahan kong pinunasan ang bawat parte ng kanyang katawan, mula ulo hanggang paa. Kahit namumula at nanginginig ang aking kamay habang ginagawa iyon ay mas inisip ko na kailangan niya ako ngayon kaya dapat iwaksi ko muna kung ano man ang iniisip ko.

Dumaan ang aking kamay sa kanyang mukha, leeg , matipuno at matigas nyang dibdib at abs. Pinunasan ko din ang hita niya at binti pati ang paa.

“Hayss, okay pulbo naman, para mabango ka na ulit Dylan,” nakangiti ko pang sabi habang naglalagay ng pulbo sa aking kamay at handa nang ipunas iyon sa kanya.

Pagkatapos ng ilang minuto ay napangiti ako nang malawak habang pinagmamasdan ang kabuohan niya, mukha syang isang pulburon dahil sa sobrang dami ng pulbos sa katawan at mukha.

“Hindi ka lang mukhang baby, amoy baby pa,” nang gigil na bulong ko pa habang hinahalikan ang kanyang pisngi nang paulit-ulit.

“Ayy!” gulat na sigaw ko ng biglang may kamay na yumakap sa aking bewang.

“Hmm, Ry ko?” mahinang bulong niya habang nakapikit.

“D-Dylan?” pagtawag ko pa sa pangalan niya dahil akala ko ay gising na siya.

Pinagmasdan ko ang kanyang mukha habang nakayakap ang kamay niya sa akin.

Nagulat ako ng makitang napangiti siya kahit nakapikit, siguro ay maganda ang napapananginipan niya tapos bigla siyang lumuha. Ang tubig na galing sa kanyang mga mata ay unti-unting nakabasa sa kanyang unan.

Halos madurog naman ang puso ko dahil sa nasaksihang iyon, pero lalong nasaktan ang aking kalooban ng bigla nyang tawagin ang aking pangalan, At kausapin ako na parang nasa loob ng kanyang panaginip.

“Ry kom M-Miss na miss na kita,” mahinang bulong nito habang lumuluha pa arin.

Parang natutunaw ang aking puso sa lahat ng nangyayari kaya naman dahan-dahan kong pinunasan ang luha sa kanyang mga mata.

“Mahal ko. P-Please---umuwi— kana,” sabi pa niya na tila nagmamaka-awa.

Napasinghap ako nang maramdaman ang pagkabasa ng aking pisngi. Hindi ko man lang namalayan na umiiyak na rin pala ako.

Ganito na ba nuya ako ka miss para iyakan at magpakalasing pa.

“Dylan, nandito na ako, wag ka ng malungkot,” bulong ko pa sa kanya.

Nakita ko naman na napangiti siya at maya-maya pa ay napansin ko na humihik na pala.

Napangiti ako at inayos ang aking itsura. Hinalikan ko ang kanyang noo at dahil sa antok ay nakihiga na rin ako sa kanyang tabi.

“Sweet Dreams, Dylan.

▼△▼△▼△▼△

DYLAN POV

MAGAAN
ang aking pakiramdam at masaya akong nagising sa umagang ito. Nakangiti akong bumangon at nag inat ng braso at katawan.

‘What a great dream,’ isip-isip ko pa habang napapangiti. Napanaginipan ko
kagabi na umuwi na daw ang mahal ko at ngumiti pa sa akin.

Naaalala ko rin na nag inom ako kagabi,  pero ngayon ay hindi ganun kasakit ang ulo ko, ang astig talaga ng mahal ko, napanaginipan ko lang siya ay nawala na ang mga problema ko.

Para akong baliw na hindi maalis ang ngiti sa aking labi. Nagtungo na ako sa banyo para maligo, feeling ko magiging maganda ang araw na ito para sa akin.

Pahimig-himg pa ako habang naliligo at ganun din nang ako’y nagbibihis na.

‘I’m makes sure that NO one can ruin my day.’

Maliban na lang nang halos mapatalon ako sa takot at gulat ng mapansing may bagay/tao o multo sa ilalim ng aking kumot. Hugis tao ito pero…

‘Imposible! I don’t remember bringing any girls last night!’

Then who the hell is this!?

Chapter 59

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

DYLAN POV

PARA
akong mabangis na hayop habang iniikutan ang aking kama. Kung sino man ito at paano siya nakapasok sa aking bahay at kwarto?

Magnanakaw kaya ito? Ang lakas naman ng loob nito, magnanakaw na eh, makikitulog pa.

I frown my eyebrow while walking straight to it. Ha!! I’m done making fun of this. Maganda ang araw ko at hindi ang bagay na ito ang sisira doon.

Nang makalapit ako sa kama ay mabilis kong tinanggal ang kumot na nakatakip dito.

WHOOOSSS!!

Nanlaki ang aking mata at halos mahulog sa sahig ang aking panga dahil sa gulat nang makita kung sino ang taong nasa ilalim ng kumot ko.

“R-Ry ko!?” gulat na tanong ko pa sa sarili habang nakatitig doon.

Gusto kong lumapit at hawakan siya, pero hindi pa rin ako makagalaw dahil sa pagkabigla.

Kahit napakaraming katanungan sa aking isipan ay wala akong pakialam, ang mahalaga ay nandito na ulit ang mahal ko. Bago lumapit sa kanya ay napingot ko pa ang tenga ko para lang makumpirma na di ako na-nanaginip.

“Arekup,” sabi ko pa dahil sa sakit ng tenga ko.

Umupo ako sa gilid ng kama para mapagmasdan ang kanyang magandang mukha, Miss na miss ko na talaga siya. Dahan-dahan kong hinaplos ang kanyang pisngi gamit ang isa kong kamay.

I can’t help to feel scared, baka maglaho siya kapag bigla ko siyang hinawakan.

While looking lovingly in his sleeping form, I can’t help myself to remember the first time we met and that thing…

…Is definitely brings smile to my face.

                    
▼△▼△▼△▼△

Mainit ang panahon, busy si Nico kaya naisipan kong magkusa nang bumili ng meryenda.

Mula sa bintana ng fastfood ay napansin ko ang isang lalaki na pinalilibutan ng mga bakla. Mukhang ginugulo siya ng mga ito, gustong-gusto ko na siyang puntahan, pero ang tagal ng order ko kaya hindi agad ako makaalis.

Napapataas na ang aking kilay dahil sa tagal dumating ng order ko, natakot ata ang crew nang makita ang mukha ko kaya minadali na nila ang aking order.

Nang makuha ko na ito ay mabilis akong tumakbo palabas, nakita ko kasing isinasama na siya ng mga bakla, hindi ko alam ang pangalan niya, pero kailangan ko syang tawagin para makuha ang kanyang atensyon kaya naman, isinigaw ko ang unang pangalan na pumasok sa aking utak.

I called him Ryan, di ko naman akalain na malapit pala iyon sa tunay nyang pangalan.

Inakbayan ko agad siya at tinakot ang mga bakla na nakapalibot sa kanya. Naawa din ako sa kanyang itsura kaya ibinigay ko na lang ang dala kong pagkain.

Unang beses pa lang na nagtama ang aming mga mata, ramdam ko na may espesyal sa kanya. Parang may connection sa aming dalawa na hindi ko maipaliwanag.

I can feel some invisible force that pushing myself on him.

Hindi ako yung taong mabilis magbahagi ng tungkol sa aking personal na buhay, pero pag dating sa kanya. I didn’t hesitate to talk about who am I.

I even invite him to be my maid even though I got traumatize by my past maid. Hindi ko siya kilala ngunit magaan ang loob ko sa kanya. Kaya naman nang siya’y pumayag na maging kasambahay ko ay hindi ko na siya pinakawalan pa.

I dont believe in destiny, but the thought of meeting him is destiny itself. Mapaglaro talaga ang tadhana at doon ako naniniwala.

Para siyang isang ilaw, mainit at nagbibigay ng maliwanag sa madilim kong buhay. Isang ngiti niya lang ay pumapawi na sa lahat ng problema at isipin ko.

Even though he’s a guy, I can’t help to fall in love in him. I’m not gay, I know it myself but still I’m attracted to his selfless and kind nature.

Napaka maaalahanin nya, maalaga at mabait. Nakikinig siya sa akin at isinasalang alang niya lahat ng aking opinyon and he’s also perfect in his job, I’m always excited to come home early because I know that he’s always waiting for me.

Nung una ay pilit kong iwinaksi sa aking isip yung attraction ko sa kanya dahil alam kong lalaki siya. I think that I’ve just mistaken my attachment to him as a sign of Love.

But when I saw someone getting close to him, even it’s a girl or a guy. I can’t help to feel this jealousy surging and burning my whole body and mind.

I WANT HIM FOR MY SELF, I WANT HIM TO BE MINE.

And when I finally admitted to my self that I really love him, I feel this light feeling in my chest. Para akong nakaramdam ng matinding kasiyahan.

While I’m looking at his sleeping face, I know that just my action can’t clarify my true feelings for him, I need to tell him that I love him.

ANG KAMAY na humahaplos sa kanyang pisngi ay dumaan sa kanyang mga mata at mahabang pilik mata at ang pinka gusto kong parte, ang kanyang mapulang labi na kay masarap halikan.

“Napakaswerte ko dahil nakilala kita, Ry ko,” bulong ko habang binibigyan ng mumunting halik ang makinis at malambot niyang pisngi.

Napangiti ako ng malapad habang inaamoy ang mabango niyang leeg, napakasaya ko dahil kasama ko siya ngayon. Pakiramdam ko ay bumalik lahat ng sigla at energy na nawala sa akin nang umalis siya.

Habang sarap na sarap ako sa pag amoy at paghalik sa leeg at iba pang parte ng kanyang katawan ay nabigla ako ng may kamay na humawak sa aking buhok.

“Dylan, ano sa tingin mo ang ginagawa mo ha?” inis na sabi niya sa akin.

“Good morning Ry ko,” natatawa ko pang sabi habang umuupo ng maayos. Halos nakasubsub na kasi ako sa kanya.

“Good Morning Dylan. Kumusta ang pakiramdam mo?” nag aalala pang tanong niya sa akin habang tinitinggan ng maayos ang aking mukha at itsura.

Napangisi naman ako lalo, napakabait talaga ng mahal ko, inuuna pa nyang alalahanin ang kalagayan ko kaysa sa kanyang sarili.

“Okay na okay Ry ko lalo na at narito ka na,” masayang turab ko sabay yakap sa kanya.

Napangiti ako lalo ng maramdaman na sinuklian niya ang maiinit kong pagyakap.

“Bakit ka nga pala biglang napauwi Ry ko, may problema ba?” takang tanong ko pa.

Umiling naman siya bago sumagot.

“Nag aalala kasi ako sayo kaya napag desisyonan kung bumalik, at para may kasama ka na rin ngayong pasko,” sabi niya at binigyan pa ako ng matamis na ngiti.

Parang natutunaw ang aking puso sa sobrang saya. Who am I to deserve someone like this angel? Mula noon siya lang ang nag paramdam ng tunay na pagmamahal sa akin.

“Hm, maganda ata ang mood mo ngayon ah,” sabi pa niya habang nakangiti sa akin.

Hindi naman ako nakapagpigil at bigla kong halikan ang pisngi niya.

“Syempre naman, salamat dahil umuwi ka na mahal ko,” seryosong sagot ko pa at nakita ko naman ang gulat sa kanyang maamong mukha dahil sa pahayag ko.

“A-Ah ang aga-aga ay nagbibiro ka na Dylan,” naiilang na sagot pa niya sabay iwas ng tingin sa akin.

Nope, I know that this is the right time to tell him what I’ve really feel about him.

I lifted up his chin to make sure that he can see the seriousness in my face.

“Ry ko, hindi ako nagbibiro, totoo ang sinabi ko dahil yun ang nararamdaman ko.”

“Hayss, hangover lang yan,” sagot niya sa akin sabay alis sa harap ko.

What! Hindi pwedeng balewalain na lang niya ng ganun ganun ang sinasabi ko, bakit di sya maniwala?

Dahil sa inis at pagkalito ay mabilis ko syang hinabol at hinawakan ang braso bago pa siya makalabas ng kwarto.

“Rylan!”

Bigla siyang napatingin sa akin dahil sa pagtawag ko ng kanyang tunay pangalan at pag hawak sa kanyang braso.

Alam niyang seryoso ako sapagkat ginamit ko na ang buo niyang pangalan.

“Rylan, believe me. I love you and, and please don’t ignore my feelings.”

“A-Alam ko na mahilig ako magbiro, pero hindi sa ganitong bagay. Seryoso ako sayo Rylan, mahal na mahal kita, your the star of my life, my sunshine and light. Ikaw lang ang nagparamdam sa akin ng tunay na pagmamahal at pag aalaga na matagal ko nang hinahanap at inaasam. L-Lagi akong natatakot na baka isang araw ay iwan mo ako, pero heto ka hanggang sa huli ay inaalala pa arin ang kalagayan ko.”

“Alam kong sobra-sobra na ang hinihiling ko sayo, pero hindi ko naman hangad na sagutin mo agad ang nararamdam ko para sayo ngayon, ang gusto ko lang ay maniwala ka. Please maniwala ka at hayaan mong patuloy kang mahalin,” sabi ko pa sa kanya habang naglalakad palapit.

Di naman siya gumagalaw sa kanyang kinatatayuan, nakayuko lamang siya kaya hindi ko makita ang ekspresyon ng kanyang mukha.

“D-Dylan,” mahina nyang bulong habang nangingilid ang mga luha sa mga mata.

“Seryoso ka ba talaga, hindi ka nagbibiro?” tanong pa niya sa akin kaya napangiti ako at tumango sa kanya bago siya yakapin.

“Oo naman, mahal kong asawa,” malambing ko pang sagot.

“Siguraduhin mo lang, malaman ko lang na nagbibiro ka lang. Naku.. sasakalin talaga kita,” bulong pa niya sabay siksik sa aking dibdib.

Napatawa ako bago magbitaw ulit ng isang kataga.

“Mahalin mo lang ako Aasawahin talaga kita”

• Dylan

---

Cane’s here!!!

Ayieee thanks po sa lahat ng mga nagtatyagang magbasa ng story kong ito.

Sa wakas po ay nagconfess na si Dylan, sana po ay subaybayan pa rin natin ang mga susunod na mangyayari..

Thanks po ulit!!!

Pls. Dont forget to
VOTE
and
COMMENT
.

Chapter 60

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

DEC. 23

“Ry ko.”

“Ry koo!”

“Ry koooo !!!”

Nakakabingi na tong si Dylan ah, kanina pa siyang tawag nang tawag sa pangalan ko na parang walang bukas.

Kunot na kunot ang kilay ko habang para namang baliw itong si Dylan na ayaw akong tantanan. Kung saan ako magpunta nandun din siya, lagi na lang nakasunod. Katulad na lang ngayon, habang nagluluto ako ng agahan namin ay nakayakap siya sa likod ko.

Sa totoo lang, hindi ako makagalaw dahil sa laki niya.

“DYLAN! Umupo ka muna dun!!”

“Pero Ry k—”

“Walang pero- pero,” inis na saad ko pa sabay turo sa upuan sa island counter.

Para naman syang pinalong tuta habang malungkot na naglalakad patungo sa isang upuan

“Ry ko, namiss lang naman kasi kita ng sobra kaya ayaw kong mawala ka sa paningin ko baka mamaya na-nanaginip lang pala ako at bigla kang mawala,” malungkot na turan pa niya habang nakatingin sa akin.

Napabuntong hininga naman ako bago tumapit sa kanya.

“Dylan, hindi ito panaginip at hindi ako mawawala. Nandito lang ako lagi para sayo,” nakangiti ko pang tugon at ginulo ang kanyang buhok.

Kinuha naman niya ang kamay ko na nasa kanyang ulo  at inilapit iyon sa kanyang labi para halikan.

‘Wag mo akong lambingin ng ganito, Dylan, hindi pa ako halos nakaka move-on sa confession mo sa akin kanina,’ isip-isip ko pa habang napapakagat labi dahil sa pagpipigil ng ngiti.

Alam kong namumula na naman ang mukha ko kaya mabilis kong binawi ang aking kamay sa kanya.

Tumalikod ako at ipinagpatuloy ang pag luluto ng ulam, magsasaing na sana ako ng kanin ng makitang may laman ito.

“Dylan, sinong nagluto ng kanin?” takang tanong ko habang nakatingin pa arin sa kanin sa kaldero, mukhang kagabi pa ito. Maayos ang pagkakasaing nito ah.

“Ako Ry ko, bakit?” nag aalala pang sabi naman niya.

Tumingin ako sa kanya at…

“Good job.”

▼△▼△▼△▼△

10:30 am

“Ry ko, ano pang bibilhin natin!?” pasigaw na tanong pa ni Dylan habang namimili kami sa supermarket para sa noche buena bukas.

Sobrang daming tao na ngayon sa mga supermarket sa oras na ito, dapat pala bago ako umalis ay nag grocery na kami.

“Yung pang macaroni salad,” sagot ko naman, kaya kahit sobrang daming tao ay nakipagsiksikan kami para makuha ang sangkap para dun.

Nang makumpleto na namin ang lahat ng kailangan ay pumila na kami sa counter kahit sobrang haba ng pila dito.
Pagkalipas ng halos isang oras ng pagpila sa counter ay nakaalis din kami sa supermarket.

“Dylan, uuwi na ba tayo?” tanong ko pa habang naglalakad kami, imbis na sumagot siya ay bigla na lang niya akong hinigit papasok sa isang arcade.

“Mamaya na, mag enjoy muna tayo dito,” masigla pa niyang dagdag at hinila ako sa unang larong nakita niya.

“Woah! Ang dami na nating ticket Ry ko,” hiyaw pa niya habang mas ginagalingan sa pag shoshoot ng bola sa basket.

Sa sobrang pagkamangha ay para namang nakakita ng NBA player ang mga batang nanunuod sa kanya.

Ang galing niya ha, lahat ng hagis niya ay na shoot at talaga namang walang palya. Hindi ko tuloy maiwasang mapatanong sa kanya.

“Dylan, basketball player ka ba?”

Malay ko naman di ba, baka tsamba lang pala lahat.

“Oo Ry ko, mula highschool hanggang College, varsity ako,” proud na sabi pa niya

‘Hm kaya pala takot makipaglaro yung mga nasa subdivision pag nalaman nilang kasali si Dylan sa game,’ isip-isip ko pa habang napapatango.

Maya-maya pa, ako naman ang pinapatira niya sa pag shoot ng bola, mahirap dahil gumagalaw yung hoop, pero sobrang saya naman. Kahit lagi niya akong tinatawanan dahil sablay ang hagis ko.

Marami pa kaming sinubukan na ibang game, lahat ay naging masaya tulad na lang nitong racing game.

“Dylan bitawan mo ako, paano ako makakapaglaro kung hawak mo ako?”

“Baka kasi mahulog ka,” nag aalala pa niyang sabi sakin habang nakahawak ang aking bewang dahil nakasakay ako sa isang kunwaring motor dito, tapos may screen sa harap. Ganun.

“Hindi ako mahuhulog Dylan, marunong akong mag bike.”

“Bike yun, hindi motor.”

“Ewan ko sayo Dylan, hindi ko ikamamatay pag nahulog ako dito.” kunot noo na sagot ko pa. Dahil sa ingay namin kaya nakakuha na kami ng atensyon ng iba.

“Hihi Cute naman nila!”

“Ayieee yaoi!!!”

“BL is life!”

Narinig pa naming sigaw ng mga kabataang babae sa di kalayuan habang nakatingin sa amin.

Napangiwi na lang ako, napansin ko naman na masaya pang kumaway si Dylan sa kanila. Nagkatinginan naman ang dalawang teenager at lalong napatili sa saya.

Napailing naman ako at ipinagpatuloy na lang ang paglalaro. Pagkatapos naming maglaro doon ay nagpunta naman kami Crane Game.

Ilang beses si Dylan nag-try, pero di talaga siya makakuha ng bear, at napapasigaw pa kami kapag malapit na nyang makuha kaso nahuhulog din.

Pansin ko sa aming paligid na dumadami na rin ang mga tao na nanunuod kay Dylan at yung iba ay nakiki-cheer na din. Lalo tuloy sumasaya dahil sa mga ito, habang pinagmamasdan ko ang paligid ay…

Nagulat naman ako ng sumigaw si Dylan sa tuwa at itaas ang isang maliit na brown bear na hawak. Ang kanyang malawak at masayang ngiti ay tinalo pa ang ngiti ng taong nanalo ng isang milyon sa loto.

Di naman magkamayaw ang palakpak na nakuha niya habang palapit ito sakin.

“Ayyyyiieeeee!”

“Ahhhh ang sweettt!!! Sana all.”

“Swerte mo bes.”

Di ko na napigilang mapangiti nang ibigay niya sa akin ang bear na pinaghirap niyang kunin. Namula pa lalo ang mga pisngi ko dahil sa reaksyon ng mga taong nakapaligid samin.

Nakakaloko lang dahil sinagad na ni Dylan ang pagpapakilig sa mga babae dito nang yakapin pa niya ako sa harap ng lahat. Dahil sa hiya naman ay napasiksik na lang ako sa kanyang dibdib.

Mas hinigpitan naman niya ang pagkakayakap sa akin habang hinahaplos ang aking buhok.

---

“Dylan, ang laki nung bear na nakuha natin, nung pinapaltan natin lahat ng mga ticket ah,” nakangiti ko pang sabi habang sinusulyapan ang mga bear sa backseat ng kotse.

Pauwi na kami ngayon sa bahay, tapos na rin naman kami mag grocery at nakapag saya na rin kami sa arcade.

“Ry ko mas mahalaga ba yan sayo kaysa sa bear na pinaghirapan ko?” nagmamaktol pa niya habang nakanguso.

“Wala naman akong sinabing ganun ah,” natatawa ko namang sagot dahil sa ekspresyon ng mukha niya. Cute sobra.

“Syempre mas gusto ko si TINY, pinaghirapan mong kunin yun eh,” masaya ko pang sabi sabay kuha ng maliit na bear.

“Tiny pala ha,” nakangisi pang sabi niya at biglang iginilid sa isang tabi ang kotse.

“Teka, Dylan bakit mo---Aahahaha.”

Nagulat ako ng itigil niya ang sasakyan sa tabing kalsada at biglang kilitiin ako.
Di ko mapigilang mapatawa ng malakas dahil sa pag kiliti niya sa bewang at leeg ko.

“AHAHAH D-Dylan, tama please!”

Habang hinahabol ko pa ang hininga ko dahil sa katatawa ay napansin ko naman na nakatulala lang siya sa akin.

“Dylan, Okay ka lang?” sabi ko pa habang iwinawagayway ang aking kamay sa harap ng mukha niya.

“O-Okay lang ako, Ry ko,” sagot naman niya at napaiwas pa ng tingin habang namumula ang pisngi.

“Mas gumaganda ka kasi pag tumatawa ka ng ganyan,” napapakamot sa batok pa niyang dugtong. Oras ko naman para pamulahan ng mukha dahil sa kanyang sinabi.

“L-Lalaki ako Dylan! Hindi ako maganda,” sigaw ko pa sa kanya habang tinuturo ang manebela.

“Sige na, magmaneho ka na.”

Pero imbis na sumunod ay lalo pa siyang ngumisi.

“Nope, kiss muna,” saad pa niya habang itinataas baba ang kanyang kilay.

“A-yo-ko !”

“Hindi tayo aalis dito, bahala ka,” pangungunsensya pa niya sa akin. Tiningnan ko muna siya nang patagilid at tinaasan siya ng kilay at…

Chuppp!!!

Lumawak lalo ang ngisi niya sa labi at pinaandar na ang sasakyan. Pagkalipas ng ilang minuto ay nakauwi na rin kami sa subdivision. Nang magpapark na kami sa tapat ng bahay ay may napansin ako.

“Dylan, bakit may nakapark na kotse sa harap ng bahay mo?” takang tanong ko pa sabay turo sa kotseng asul.

“Bahay ‘NATIN’ !” sagot naman niya sabay labas ng sasakyan. Sumunod naman ako sa kanya palapit sa kotseng asul.

Kumatok ito sa bintana ng kotse nang makalapit kami dito. Unti-unting bumaba ang bintana nito at nagulat kami parehas kung sino ang taong nasa loob.

“Mom, Dad!” sigaw pa ni Dylan.

Chapter 61

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

[Mom, Dad!]

LUMABAS
naman ang dalawang tao sa sasakyan. Sumalubong naman si Dylan sa kanila nang sabik na sabik. Yumakap siya sa mga ito at ngumiti ng napakaganda.

Habang pinagmamasdan ko sila ay hindi ko mapigilan ang aking sarili na mapangiti dahil ngayon ko lang nakita na ganito kasaya si Dylan.

Hayss.. Ang ganda nila pagmasdan, sa wakas ay nabuo na ang kanilang pamilya.

“Mom, Dad masaya po akong makita kayo!” masiglang sabi pa ni Dylan sa kanyang mga magulang.

“Of course anak we’re so happy to see you too, we miss you so much kaya nang magkaroon kami ng pagkakataon ay pumunta na kami dito,” turan naman ng kanyang nanay.

Ang mga magulang niya ay hindi pa ganun ka tanda, napaka ganda ng nanay niya at kamukhang-kamukha naman niya ang kanyang tatay. Minus ang mga ngiti dahil mukhang sobrang seryoso nito.

“It’s nice to see you my son,” bati naman ng tatay niya. Ngumiti naman si Dylan at yumakap sa ama nito.

Yan ang isa pang gusto ko kay Dylan, kahit anong pagkukulang sa kanya ng kanyang mga magulang ay hindi pa rin iyon naging dahilan para magalit siya sa mga ito.

Binuksan ko na lang ang gate at pinto ng bahay para makapasok na sila at makapagkwentuhan ng maayos sa sala.

“Ry ko salamat,” bulong pa sa akin ni Dylan ng makapasok na sila.

“Wala yun, magluluto na ako ng tanghalian,” nakangiti ko namang sagot sa kanya at nagtungo na ako sa kusina.

Habang nagluluto ako ng abodo w/ patatas, chicken bbq at kanin para sa tanghalian ay nakikipag usap naman si Dylan sa mga magulang nito sa sala.

Pagkalipas ng isang oras ay naluto at naihanda ko ang lahat sa hapagkainan tapos ay dumeretso na ako sa sala para sunduin sila.

“H-Handa na po ang tanghalian,” nauutal ko pang sabi dahil nahihiya ako sa mga tingin na ipinupukol sa akin ng magulang niya.

“Mom, Dad, come on let’s eat,” masayang pag aanyaya pa ni Dylan sa mga ito.

“Wait, butbwho is he?” tanong pa ng nanay niya sabay turo sa akin kaya naman lalo akong kinabahan, napatingin naman ako kay Dylan para humingi ng tulong.

“Ma, si Ry ko!” sagot naman ni Dylan sabay akbay pa sa akin. Lalo akong natakot nang tumaas ang magandang kilay ng kanyang nanay dahil sa sagot ni Dylan.

Namutla naman ako, dapat kasi ‘Kasambahay na lang ang sinabi niya,’ isip-isip ko pa, at saka baka tarayan pa ako ng nanay niya kaya lalo akong natakot.

“R-Rylan Arellano po,” mahinang pagpapakilala ko naman.

“We know,” tipid na sagot naman ng tatay niya, kaya napatingin naman ako dito.

Habang nakatingala ako sa tatay ni Dylan ay narinig ko namang napatawa ang nanay niya, kaya lumipat ang tingin ko dito.

“Dont be so nervous hijo, we already know who you are,” nakangiting sabi ng nanay nito.

“Naku, lagi kang ikinukwento samin ni Dylan, ipinagmamalaki din niya ang mga luto mo,” dugtong pa nito. Bigla namang nag init ang mukha ko sa hiya at napasiksik sa tagiliran ni Dylan.

“Aww so cuteeee! wag kang mahiya,” natatawa pang turan ulit ng nanay ni Dylan sa akin. Habang nagulat naman ako ng biglang guluhin ng tatay nya ang aking buhok.

“Dad, he’s Mine,” parang batang sabi ni Dylan sabay yakap sa akin pa layo sa kanyang ama.

Napatawa naman lalo ang nanay nya at napangiti ang kanyang tatay. Ako naman ay lalong napahiya dahil sa pagiging isip bata ni Dylan.

“Bakit di na lang tayo kumain, I really want to try your cooking dear,” sabi naman ng nanay ni Dylan at nagpasya na kaming pumunta sa dining room para kumain.

“Oh my, you’re really skilled in cooking Rylan, I love your adobo,” puri pa ng nanay ni Dylan.

“Ah salamat po ma’am,” sagot ko naman, ayaw ko sanang sumabay sa kanilang kumain, pero pinilit nila ako.

“Dont be, don’t call me ma’am, it’s Mom,” pagtatama pa nito sa akin.

“And he is your Dad,” dugtong na sabi pa nito sabay turo sa tatay ni Dylan.

Napalaki naman ang mata ko at napatingin kay Dylan. Nakatingin naman pala siya sa akin at hinawakan pa ang aking kamay sa ilalim ng mesa para iparamdam na lagi lang syang nakasuporta sa akin.

“O-Okay po, Mom, Dad,” nakayukong sabi ko naman dahil sa hiya.

“Much better, right?” anito.

“Mom, Dad, try nyo din yung mga dessert ng Ry ko, sobrang sarap,” pagmamalaki pang sabi ni Dylan sa kanyang mga magulang.

“Of course, I can’t wait for it,” saad ni mom

“I bet, it taste awesome,” kumento ni Dad.

Napangiti naman ako ng malaki at inihanda ang mga panghimagas para matikman nila, tinulungan din ako ni Dylan sa pag aayos ng mga ito.

Napakasupportive talaga ni Dylan, hindi nya ako iniiwan at hinahayaang gumawa ng lahat. Lagi syang nandyan para tulungan ako.

Naging masaya ang buong oras ng aming pagkain dahil sa mga nakakatuwang kwento ni Mom tungkol sa kabataan ni Dylan. Pansin ko lang na napakadaldal ng nanay ni Dylan habang ang tatay naman niya ay tahimik lang. Ngayon alam ko na kung kanino nagmana si Dylan.

Napaka-palabiro at masayahin ng nanay ni Dylan, ang ugali nito ay bagets na bagets. Ang tatay naman nya ay pangiti-ngiti lang.

Pagkatapos naming kumain ng tanghalian ay nagpresinta pa si mom na tulungan ako sa paglilinis ng kusina, napakabait din pala nito, kaugali talaga siya ni Dylan, habang ang itsura naman ni Dylan ay galing sa dad niya.

“Ah M-Mom, ako na po ang bahala dito,” sabi ko pa, bisita namin sila kaya dapat ay hindi na sila mag intindi pa.

“Ano ka ba, gusto ko lang namang tumulong,” natatawa nitong sagot at tinulungan akong mag linis ng mesa.

“Ah sige po, pero ako na po maghuhugas ng plato ha,” napapakamot sa ulo na sabi ko pa sa kanya.

“Okay pero, tuturuan mo akong mag gawa ng mga dessert. Sobrang sarap kasi, siguradong ma-miss ko yan pagbalik namin sa Britain,” nakangiti namang turan pa niya, kaya napatango na lang ako.

Mabilis naming natapos ang paglilinis dahil mukhang excited talaga si mom na matutong maggawa ng panghimagas.

“Tapos, anong sunod nating ilalagay?” tanong pa niya habang tinuturuan ko siya kung paano gumawa ng black forest graham cake, yun kasi ang gusto niya.

“Ah ilalagay na po ang cream,” sagot ko naman.

Habang nagpapatuloy kami sa aming ginagawa ay may namagitan sa aming katahimikan, pero hindi naman ito nakakailang.

“Hijo, maraming salamat,”
napatingin naman ako kay mom dahil bigla siyang nagsalita.

“Salamat po saan?” takang tanong ko naman.

“Alam kong napakarami naming pagkukulang kay Dylan bilang magulang niya, mula bata pa lamang ay di na namin nagampanan ang pagiging mabuting magulang sa kanya. Masyado kaming naging busy sa trabaho,” sabi niya habang naglalagay ng durog na crackers sa tupperware.

“Mahal na mahal namin siya, pero siguro ay di pa kami handa bilang maging magulang noon, bata pa kasi kami ni George nang maipanganak ko si Dylan. Lagi namin siyang naiiwan sa mga yaya niya, dahil malayo kami noon ay di namin alam ang tunay na nangyayari, hanggang sa nalaman na lang namin na huli na ang lahat at sinasaktan na siya ng mga kinuha naming tauhan para mag alaga sa kanya.”

“Pero alam mo hijo ang mas nakakatawa, kahit anong mangyari ay hindi niya nagawang magtanim ng sama ng loob sa amin,” pagkukwento pa niya habang malungkot na nakayuko.

‘Alam kong gusto nilang bumawi sa lahat ng pagkukulang nila kay Dylan, pero di sila makahanap ng pagkakataon,’ isip-isip ko pa habang nakatitig kay mom.

“Gusto ko lang na magpasalamat sayo Rylan dahil alam kong nasa mabuting kamay ang aming anak, napakaswerte ng aking anak na makilala ka dahil alam ko na aalagaan mo siya,” nakangiti pang niyang saas.

“Ako po dapat ang magpasalamat sa kanya Mom, dahil hindi lang trabaho ang ibinigay niya sa akin, binigyan nya din po ako ng bago at mas maayos na buhay,” sagot ko naman at binigyan siya ng matamis na ngiti.

“Ganun ba, masaya akong malaman na nahanap nyo ang isa’t isa, wag kang mag alala dahil botong-boto ako sayo hijo,” natatawa pang sabi niya at ipinagpatuloy pa rin ang ginagawa.
Napakamot naman ako batok dahil sa hiya.

“Okay lang po ba talaga sa inyo na lalaki ang karelasyon ng inyong anak?” tanong ko pa dito.

“Hm, noong una ay parang hindi rin ako makapaniwala, pero kung iyon ang ikaliligaya niya ay hindi ko na hahadlangan pa. Hindi nga namin siya naalagaan at naipadama ang pagmamahal namin kaya ngayon na may nagmamahal na sa kanya ng sobra ay hindi na kami magiging kontrabida at paghihiwalayin pa sila, ayaw kong mas lumayo ang loob ni Dylan sa amin,” madamdaming sagot pa niya, kaya napangiti naman ako.

“Ang totoo nyan ay tumawag si Dylan sa amin noon at sinabing may nakuha na daw syang bagong kasambahay. Kinabahan kami ni George kasi baka maulit na naman ang lahat, ayaw naming masaktan ulit si Dylan, pero habang tumatagal ay napapanatag ang aming kalooban dahil sa mga kwento nito tungkol sayo, lagi ka nyang ipinagmamalaki at ipinagmamayabang sa amin,” natatawa pang saas niya ulit.

“Ayy nga, sii Dylan talaga,” napapailing pa na sabi ko naman. Lokong Dylan yan, lagi pa nya akong kinukwento sa mga magulang niya.

“Hindi niya man sa amin sinabi ng derekta na mahal ka niya, pero sa nakikita namin at sa mga galaw niya ay wala namang duda na iyon ang nararamdaman niya para sayo. Mahal na Mahal ka ni Dylan, yun lang ang masisigurado ko,” sabi niya sabay kindat pa sa akin.

Pinamulahan naman ako ng mukha at napa iwas na lang ng tingin. Mas lalong kumabog ang dibdib ko nang malaman na kahit mga magulang ni Dylan ay sumusuporta sa amin

“Naku Dad, yun nga ang sinasabi ko,” tumatawa pang sabi ni Dylan sa kanyang ama habang papasok sila sa kusina. Napatingin naman kami ni Mom dahil sa pagdating nila.

“Ry ko!Namiss kita agad!” sigaw pa ni Dylan nang magtagpo ang aming mga mata, mabilis itong tumakbo palapit sa akin at yumakap.

“Ang cute nyo talagang dalawa,” natatawa pang sabi ni Mom habang nakatingin sa amin. Dahil sa hiya ay napatago na lang ako sa katawan ni Dylan.

Pero mas nakakahiya pala at nakakagulat ang sasabihin ng tatay niya…

“So, kelan ang kasal?”

Chapter 62

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

PAGKATAPOS
ng pag uusap namin kanina ng mama ni Dylan at ang kakaibang biro ng tatay nito ay ipinagpatuloy namin ang paggawa ng mga dessert katulong si Dylan at Dad.

Napagpasyahan din nila na dito sa bahay magpalipas ng gabi kaya inihanda namin ni Dylan ang guest room para sa kanila.

“Ry ko, tulog na rin tayo,” nakangiti pang sabi ni Dylan habang hinihigit ako papasok sa kwarto niya.

“Oo tutulog na ako, pero di sa kwarto mo,” nakangiti ko namang sagot.

“Eh Ry ko, please dito ka na matulog,” pangungulit pa niya.

Napailing na lang ako dahil sa pagpapa-cute niya.

“A-yo-ko,” sagot ko pa rin.

▼△▼△▼△▼△

DEC . 24

MAAGA
akong nagising para makapaghanda ng agahan naming lahat lalo na at dito rin kakain ang mga magulang ni Dylan.

“Hm, Noche Buena na pala mamaya,” sabi ko pa nang mapatingin ako sa kalendaryo sa pader.

Tatawag ako mamaya sa aking pamilya para batiin sila, tinawagan ko na sila kahapon para sabihin na ligtas akong nakarating sa maynila at kasama ko na ulit si Dylan.

Pagkatapos kong maghilamos ng mukha ay nagmadali na ako papunta sa kusina para magluto, pero nang makarating ako dito ay nagulat ako na naroon na rin si mom.

“Ang aga nyo naman pong magising,” sabi ko pa ng makalapit ako sa kanya.

“Gusto ko kasing magpa impress ng kaunti sa inyo ni Dylan kaya ako na ang magluluto ng agahan,” nakangiti pa niyang saas.

“Ganun po ba, pwede ko po ba kayong tulungan?” tanong ko pa habang inililibot ang paningin sa pwede kong gawin.

“Oo naman, halika.”

“Magluluto ako ng omelet, french toast at bacon. Can you stir some egg?”

“Okay po,” sagot ko naman at ginawa na ang pakiusap nito.

Pagkalipas ng ilang minutong pagluluto ay natapos na rin namin ito.

“Hijo, can you wake them up?” pakiusap pa ni mom.

Tumango naman ako at nagpatuloy na sa pag akyat sa hagdan, kaso pag akyat ko ay nakasalubong ko si Dad sa hagdan.

“Good morning po,” magalang kong bati dito.

Ngumiti naman ito bago sumagot. “Good morning too, Rylan”

“Ah handa na po ang agahan, gigisingin ko lang po si Dylan.”

Nagpatuloy ako sa paglalakad patungo sa kwarto ni Dylan.

“Dylan, gising na!!”

“Ry ko, Good morning.”

“Good Morning Dylan, sige na bumangon ka na at kakain na,” utos ko pa sa kanya.

“Sige, Ry ko,” nakangiting sagot niya sabay halik sa labi ko bago pumasok sa banyo.

Napailing na lang ako at napakagat labi dahil sa halik na ibinigay niya.Nauna na rin akong bumaba papunta sa kusina para tulungan si Mom, habang nagtitimpla ako ng juice ay dumating na si Dylan.

Masaya naming pinagsaluhan ang agahan habang kakwentuhan sina Mom at Dad.

Pagkalipas ng ilang minuto at natapos na kaming kumain ay nagpaalam ang mga magulang ni Dylan sa amin.

“Paano mga anak, we need to go,”  malulungkot na turan pa ni Mom habang nasa may pinto na kami.

“Akala ko Mom, Dad ay makakasama namin kayo mamaya sa Noche Buena?” ani Dylan sa kanila.

“We’re really sorry anak, pero kailangan na naming bumalik sa Britain,” sabi naman ni Dad kay Dylan habang tinatapik pa ito sa balikat.

“Mag iingat po kayo,” sabi ko naman sa kanila.

“Cute talaga,” masaya pang sabi ni Mom sabay yakap sa akin.

“George, dapat kasi nag anak pa tayo ng isa,” dugtong na sabi pa ng mama ni Dylan habang patuloy akong  pinang gigilan.

“Are you kidding me, Dianne. Si Dylan nga di natin na-alagaan. Paano pa kaya kung nag anak pa tayo ng isa?” natatawang sabi ni Dad.

“Pero Dad, gusto ko nga ng kapatid,” makulit pang hirit ni Dylan.

“But son, matanda na kami,” napapailing pang sabi naman ni Dad kaya napatawa kami.

“Mom, Dad maraming salamat sa pagbisita nyo,” naluluha, pero masayang sabi ni Dylan sa kanyang mga magulang.

“No problem son, kulang pa ang lahat ng ito,” nakangiti ring sabi ni Dad at ginulo ang buhok ni Dylan.

“Rylan, Ikaw na ang bahala sa anak ko, I know you are the right person for him,” nakangiti pang bulong sa akin ni Mom kaya napatango naman ako sa kanya bilang sagot.

“Rylan, hijo, Welcome to the Family,” sabay na sabi ng mga magulang ni Dylan sa akin.

Napangiti kahit naluluha dahil sa saya ako habang yakap-yakap ni Dylan at sumama na rin sa pagkayakap sina Mom at Dad. Pakiramdam ko ay tanggap na tanggap talaga nila ako para sa anak nila at bilang kapamilya na rin.

Maya-maya ay nagpaalam na rin ang mga ito samin ni Dylan.

Sinamahan namin sila sa kanilang sasakyan sa labas ng gate at inihatid ito ng mga kaway habang paalis ang kotseng kanilang kotse.

▼△▼△▼△▼△

7:30 pm

“Opo nay, nagluluto na po ako ngayon,” sabi ko pa kay nanay habang kausap siya sa cellphone. Narito ako sa kusina para magluto ng Noche buena namin.

“Kinabahan nga din po ako, pero buti na lang dahil mabait ang mga magulang ni Dylan,” pagkukwento ko pa kay nanay tungkol sa mga magulang ni Dylan.

“Mabuti naman kung ganun anak, napakabait mo naman kasi kaya imposible talagang ayawan ka nila” natatawa pang sagot naman ni Nanay.

“Kayo talaga nay. Sige po ipagpapatuloy ko na ang pagluluto ko,” sabi ko pa at nagpaalam na dito.

“Make my wish come true

All I want for Christmas is you~”

Malakas na tugtog pampasko ang naririnig ko sa buong bahay.

Masaya, maliwanag at maingay yan ang nararamdaman ko ngayon. Nakangiti ako habang inihahanda lahat ng sangkap para sa mga lulutuin ko.

“Ry ko!! tutulungan na kita,” masiglang sabi ni Dylan ng makapasok siya sa kusina.

“Sige ba,” sagot ko naman sa kanya, para mapabilis na rin ang paluluto namin, ipinag hiwa ko sya ng mga gulay, bawang, sibuyas at iba pa.

Hindi ko na kailangan mag alala sapagkat marunong na siya ngayon dahil na turuan ko na siya.

Habang naghihiwa siya ng carrots ay narinig kong napapasabay siya sa kantang pampasko.

“All i WANT for Christmas is YOU~ ” kanta pa nyia habang nakatingin sa akin at nakangisi.

Hindi ko alam kung may kahulugan ba ang mga ngisi nyang iyon, di ko na lang siya pinansin at pinagtuonan ng pansin ang ginagawa kong macaroni salad.

Nakatalikod ako sa kanya kaya nabigla ako nang yakapin niya ako.

“AH! Dylan! Ano ba?” may inis na sabi ko pa. Ngumisi lang naman siya at hinalikan ang batok ko kaya para akong nakuryente dahil sa kakaibang sensasyong naramdaman.

“D-Dylan, wag ahh~ p-pakiusap” pagpipigil ko pa sa kanya habang patuloy ang paghalik niya sa aking leeg, sinisip-sip niya ang ilang parte nito at minsan ay kinakagat pa.

Mabilis na tibok ng puso at mahirap na paghinga ang aking nararanasan dahil sa ginagawa niya, hindi ko sinasabing ayaw ko ng pakiramdam, pero kakaiba iyon para sa akin.

Ang isang kamay niya ay nakahawak sa aking bewang habang ang isa naman ay nasa loob ng suot kong tshirt, naglalakbay ang malaki at mainit nyang kamay sa aking katawan, halos mapaliyad ang aking likod dahil sa gulat ng bigla nyang pisilin ang aking dibdib.

“Aah~ D-Dylan!!” di ko mapigilang mapa ungol dahil sa ginagawa niya.

“Hm? Masarap ba, Mahal ko~” mapang akit na bulong pa niya sa aking tenga kaya lalong nag init ang aking katawan. Naramdaman ko din ang pagkasabik niya dahil sa malaki at matigas na bagay na paulit-ulit lumalapat sa aking pwetan.

“Jusko po! Gising na ang junior niya!!” sigaw ko pa sa aking isipan dahil sa gulat, pero di ko rin naman maitatanggi na di ko nararamdaman ang pagkabuhay din ng aking ari sa pagitan ng aking mga hita.

“Masama ito” isip-isip ko pa nang bigla niyang iharap ako sa kanya at halikan ng marahas.

“Ump ahh~” ungol ko pa dahil nadadala na sa mga halik niya, napakasarap at init ng bawat galaw ng aming mga labi.
Bwisit! Gusto ko mang itigil ito ay hindi ko magawa.

Inilagay ko ang aking mga kamay sa kanyang leeg para mas mapalapit siya sa akin. Niyakap naman niya ang aking katawan at inilagay ang isang binti sa pagitan ng aking mga hita. Para akong nawawala sa sarili at nagpapadala sa init ng aking katawan nang ikiskis ko ang aking sarili sa kanyang binti. Di ko mapigilang mapaungol ng malakas dahil sa sarap, nakangisi lang naman siya sa akin.

“Hmm Mahal ko~ I love it, just keep moaning for me,” hinihingal na sabi pa niya nang mag hiwalay ang aming mga labi dahil sa pagkaubos ng hangin sa aming baga.

Hahalikan na sana niya muli ako kaso nga lang ay biglang may nagdoorbell.

Ding !!! Dong!!!

Dahil sa gulat ay bigla akong napahiwalay sa kanya, nagising ako sa katotohanan, tiningnan ko ang aking sarili, tingnan ko siya.

“Wahhh!!” sigaw ko pa dahil sa realisasyon ng mga pangyayari.

“Kalma ka lang Ry ko, ako na ang titingin kung sino ang nasa pinto,” sabi niya sa akin. Halos mapatalon pa ako nang halikan niya ang pisngi ko bago umalis.

Habol ko ang aking hininga dahil pa rin sa bilis ng tibog ng aking puso. Nanginginig ang aking kamay habang inaayos ang damit kong nakalihis at nakalabas na ang aking balikat, ang laylayan ng aking damit ay nakataas din. Sinuklay ko ang aking buhok para ayusin ito at napasanday ako sa counter para di mapaupo dahil sa panghihina ng aking mga tuhod.

Hindi ako makapaniwala dahil sa nangyari kaya naman pinamulahan ako ng mukha dahil sa hiya, pero kahit ganun ay napakagat labi na lang ako para pigilan ang ngiti na gustong sumilay mula dito. Syempre hindi ko inaayawan ang nangyari at alam ko rin na may mangyayari din naman sa amin ni Dylan sa hinaharap, medyo nagulat lang siguro ako.

“Ry ko.”

“Ha!?” gulat na tugon ko pa nang bigla niya akong tawagin, masyadong napalalim ang kasi ang aking iniisip.

“A-Ah sino nasa pinto?”

“Best friend mo, ito oh may binigay na pancit,” sagot naman niya at inilapag sa mesa ang dala.

“Ganun ba, sigurado akong masarap yan,” sabi ko naman sa kanya ng nakangiti, pero sya ay parang may iniisip at malungkot.

“May problema ba, Dylan?” tanong ko pa nang makalapit ako sa kanya.

“Wala naman Ry ko. H-Hindi mo ba nagustuhan ang ginawa ko kanina? Galit ka ba?” nakayuko pang sabi naman niya sa akin.

‘Nag aalala siya dahil sa naging reaksyon ko kanina. Ibigsabihin ay concern siya sa akin.’ Napangiti naman ako dahil sa iniisip ko.

“Hindi ako galit, nagulat lamang talaga ako sa ginawa mo,” sabi ko pa sa kanya habang hinahawakan ang kanyang mukha paharap sa akin, nakanguso pa rin siya, pero napapangiti na.

“Sorry talaga, mahal ko,” sinsero pa niyang saad.

“Okay lang yun, basta magsasabi ka sa susunod para di ako magulat,” sabi ko sa kanya at binigyan pa ito ng matamis na ngiti.

Tumango siya at napangisi pa dahil sa sinabi ko.

“Ry ko, pwedeng pa-kiss?” tanong pa niya kaya napatawa ako bago tumango. Mabilis naman siyang tumugon at hinalikan ako sa labi.

Nakiusap ako sa kanya na tapusin na namin ang pagluluto para mabigyan ko din si Lily ng handa naming pagkain, nakakahiya naman kung di namin sila bibigyan.

“Dylan, eto oh,” sabi ko pa sa kanya sabay abot ng plato niya na may lamang pagkain. Nauna na kasi nyang lagyan ang plato ko kanina.

“Salamat Ry ko, Merry Christmas!!” masiglang sigaw pa niya habang tinatanggap ang plato.

“Merry Christmas din, Dylan!”

Masaya at magana naming pinagsaluhan ang aming noche buena na may kasamang tawanan at kasiyahan.

“Ry ko, sobra akong nabusog ah, ang sarap mo talagang magluto,” masaya pa nitong sabi habang hinihimas ang kanyang tiyan.

Sabi niya ay busog na busog siya, pero para namang di man lang lumaki ang kanyang tiyan.

“Salamat Dylan, buti at nagustuhan mo,” nakangiti ko namang sagot habang naka upo kami sa sofa at nanunuod ng mga palabas na pampasko.

“Ry ko~” malambing na sabi pa niya sa akin.

“Ano yun, Dylan?”

“Ahm, ano kasi—” napapakamot pa sa batok niyang sabi.

Napataas naman ang aking kilay sa mga kinikilos niya. “Ano nga yun, Dylan?”

“Hehe, pwede nating ituloy yung kanina?” napapatawa pang bulong niya.

“Ha!!?” gulat na reaksyon ko at biglang nag init ang mukha ko.

“Hindi ba sabi mo, magsabi lang ako para di ka magulat,” nakangisi pang aniya.

Nanlaki naman ang mga mata ko dahil sa kanyang sinabi.

“Ui, hindi ibigsabihin nun, ay papayag na ako!!!”

Chapter 63

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

DEC. 25

“Kuya Rylan!!! Merry Christmas po!” magiliw na sabi pa ni Gab habang nasa gate ito ng bahay.

“Merry Christmas din Gab, halika pasok ka,” tugon ko at mas niluwagan ang pagkakabukas ng gate para makapasok siya. Masaya naman siya at nakangiti pa bago sumunod sa akin.

“Nasaan ang ate mo?” tanong ko pa nang makapasok na kami, pinaupo ko pa siya sa sofa.

“Ah papunta na po dito.”

“Hello, Gab!” masigla namang bati ni Dylan ng makarating kami sa sala.

Masaya namang binati din ni Gab si Dylan at nakipag apir pa ito. Nagpunta ako sa kusina para kunin ang mga ginawa kong gave away na dessert, tulad ng macaroons at brownies na nasa box. Naghanda rin ako ng pagkain para makakain muna ang mga bisita namin.

Naghanda rin kami ni Dylan ng maraming mga 20-50 peso bill para ipamigay sa mga batang namamasko sa labas ng bahay. Maya-maya ay narinig ko ulit na may nag-doorbell kaya lumabas ulit ako, pero bago ako makalabas ay nakita ko pang masayang nagkukwentuhan sina Dylan at Gab sa sala.

“Oh kayo pala mga pare, Jeff, Benny at Rico!” masayang sigaw ko ng makita ko kung sinong nasa gate.

“Merry Christmas, Rylan!” sabay-sabay na bati naman nilang tatlo. Napangiti ako at pinapasok sila sa bahay, nagulat pa nga sila dahil pumayag si Dylan na magpapasok sa loob ng bahay.

“Syempre, pasko naman eh.”

“Oo nga kaya extra sa bait si Boss Dylan!” masiglang sigaw pa ni Benny.

“Ang ganda pala talaga ng bahay nyo, Rylan,” ani Rico habang palinga-linga sa paligid. Nang makarating kami sa sala ay pinaupo ko din sila doon.

“Salamat, Rylan,” ani Jeff.

Tapos binati nilang lahat si Dylan at nakipagkwentuhan na rin dito.

“Mga pre, Gab, Kain muna kayo oh,” pag aalok ko sa kanila at masaya naman silang tumugon. Rinig ko pa ang makulit nilang usapan.

“Benny! Ang daya mo talaga, akin yun,” reklamo ni Rico sabay batok kay Benny.

“Bakit ka ba nagagalit? Marami pa naman dito,” sagot naman ni Benny sabay turo sa plato ng Cordon bleu.

“Basta!” makulit na sabi ni Rico kaya napakamot sa ulo si Benny.

Habang nakain sila ay nag-aayos ako ng mga regalo sa ilalim ng Christmas tree ay…T-Teka! Regalo?

“Dylan, may regalo ba talaga dito sa ilalim ng Christmas tree?” takang tanong ko pa rito, wala naman kasi akong naalalang may mga regalo dito.

“Oo naman Ry ko, sadyang may rega--- Teka? dalawa lang dapat ang regalo dyan ah, bakit dumami?” takang tanong din niya at lumapit sa akin.

“Saan kaya galing yan?” tanong pa ni Dylan habang kinakalog ang mga regalo.

“Teka Dylan, may pangalan oh,” sabi ko pa habang pinipigilan ko ang pag kalog niya sa box na kanyang hawak. Tumango naman siya at napatingin kami sa pangalan na nasa ilalim ng box.

“Woah! kay Mom at Dad pala ito galing,” masayang sabi ni Dylan at ngumiti sa akin. Napatango naman ako at nagulat dahil may tumapik sa aking balikat.

“Ah Lily? Teka paano ka nakapasok?” gulat na tanong ko pa dito.

“Kuya Rylan, ako po ang nagpapasok sa kanila busy po kasi kayo ni Kuya Dylan,” natatawa pang sabi ni Gab.

“Masyado ata kayong busy ng asawa mo ah,” nakangisi pang sabi ni Lily.

Napatayo naman ako sa pagkakaupo sa sahig na may carpet para batiin silang dalawa.

“Merry Christmas Lily, at Brandon??” nagtatakang sabi ko dito.

“Di ba hindi mo makakasama si Brandon ngayong pasko?” tanong ko pa kay Lily.

“Umuwi siya dahil mahal niya ako hahahaha!” parang baliw na sabi ni Lily habang tumatawa ng malakas.

Nagkatinginan naman kaming lahat sa dahil sa kalukahan niya. Napatigil sa pagkain si Benny at sa pakikipag kwentuhan sina jeff at Gab.

“Ibig sabihin ay mahal na mahal din pala ako ng Ry ko?” nagulat kami nila Lily at Brandon dahil sa sinabi ni Dylan.

Pinamulahan naman ako ng mukha at dahil sa hiya ay nabatukan ko siya. Namilog ang mata ni Lily sakin at…

“Marami kang dapat ikwento sa akin, Cutiee!!!”

▼△▼△▼△▼△

PAGKATAPOS
ng napakasayang pasko at bagong taon, maniwala man kayo sa hindi ay isa’t kalahating buwan na ang nakalipas, ipinagpatuloy ko pa rin ang aking negosyo, mukhang marami pa rin kasi ang may gusto nito at may mga umoorder pa rin.

Narito ako ngayon sa jeep para magdeliver ng mga order na dessert sa aking mga buyer sa pinakamalapit na mall dito.

Pagna-aalala ko ang nangyari noong bagong taon ay di ko parin mapigilang hindi mapatawa, dinaos kasi namin ni Dylan ang bagong taon sa probinsya kasama ang aking pamilya.

▼△▼△▼△▼△

FLASHBACK

DEC. 30

“Ry ko, Gusto mo ba mag bakasyon ulit tayo para sa bagong taon?” tanong ni Dylan sakin habang nasa kwarto niya kami at naghahanda nang matulog.

“Bakasyon?”

“Oo Ry ko, kahit saang lugar na gusto mo,” nakangiti pang turan niya sabay higa sa tabi ko.

“AHA! Alam ko na Dylan kung saan!” masayang sabi ko pa. Nagulat pa siya at napataas ang kilay sa pagtataka.

Kinabukasan ay nagbyahe kami pauwi sa aking probinsya sa Bulacan, hindi ko tinawagan sina Nanay para ma-surprise sila pag dumating kami ni Dylan.

Pagkalipas ng halos kalahating araw na pagba-byahe namin ay nakarating din kami sa bungad ng Bario. Kahit pagod si Dylan ay nakikita ko pa rin ang saya sa kanyang mga mata.

Pinagtitinginan na naman kami ng mga tao doon dahil sa kotseng sinasakyan namin, pero mukhang mas nagulat sila nang bumaba na si Dylan mula doon.

“Wow foreigner!”

“Ang gwapo naman.”

“Sino yan? Artista ba?”

Mga bulong bulongan pa na naririnig ko sa paligid kaya naman minabuti na naming pumasok sa bahay. Kumatok muna ako ng ilang beses at maya-maya ay may nagbukas na nito.

“Sino p--- Ahh inay! Si Kuya po!!!” malakas na sigaw ni Ben ng makita niya ako.

Mabibilis na yabag ng paa ang aking narinig at masayang mukha ni nanay at tatay pati na rin kay Ken ang aking nakita.

Masayang-masaya silang niyakap ako, pero para naman silang naestatwa ng mapansin nila ang tao sa aking likuran.

“Kuya sino po siya?” takang tanong pa ni Ken sabay turo kay Dylan.

“Ah sya si----”

Bago pa ako makasagot ay pinapasok muna kami ni nanay, napayuko pa si Dylan sa pagpasok sa pinto dahil sa tangkad nito.

“Alam kong pagod kayo kaya magpahinga muna kayo ha, ito tubig inom muna kayo,” ani nanay habang naglalapag ng dalawang basong may tubig sa mesa.

“Maghahanda lamang kami ng tatay mo ng hapunan natin,” sabi pa ni nanay ulit kaya napatango na lang kaming dalawa.

Walang ka-arte arte namang ininom ni Dylan lahat ng laman ng baso at napahinga pa ng malamim. Ako naman ay napatingin na lang sa mga kapatid ko na pilit nagtatago sa isang sulok at pasilip-silip sa amin ni Dylan.

Napangiti naman ako at kinawayan sila para lumapit sa akin. Nagkatinginan pa ang dalawa at dahan-dahang lumapit.

“Siya si Kuya Dylan, ang Boss ko sa maynila,” mahinahong pagpapakilala ko pa sa aking mga kapatid, nag- Hi naman si Dylan sa kanila.

“Yes! Sabi na nga ba, nakita ko na siya dati,” masayang sabi pa ni Ken.

“Talaga, saan naman?” takang tanong ni Dylan.

“Sa picture po na pinadala ni Kuya noon,” mayabang na sagot pa ni Ken kaya napatingin sa akin si Dylan.

“Oo, natatandaan ko na nga iyon, ipinadala ko noon yung pinaka una nating litrato,” sabi ko naman kay Dylan.

“Yung ipinagluto mo ako ng pancake?” tanong pa niya.

“Oo yun nga, kaso hindi na ulit akong nakapagpadala sa kanila noon dahil naging busy na tayo.”

“Dapat pala magpadala ka lagi sa kanila,” natatawa pang sabi ni Dylan kaya napatawa ako, habang nag uusap naman kami ay nakapanuod lang sa amin ang kambal.

“Sa tingin ko nga rin. Hindi pa ba basa ang likod mo?” tanong ko pa dahil sa init ng panahon kahit hapon na.

“Hindi pa naman siguro Ry ko,” sagot naman niya sa akin, kita kong pawisan na ang kanyang noo kaya kinuha ko ang panyo sa bulsa ko at pinunasan siya.

Habang nasa ganoong tagpo kami ay nakalimutan ko na ang aking mga kapatid narito pa nga pala sila. Kaya naman napatingin kami ni Dylan ng magsalita ito.

“Ah bakit po kung mag usap kayo ay parang mag asawa?” inosente pang tanong ni Ben sa amin.

Pinamulahan agad ako ng mukha at nakita ko namang napangisi si Ken dahil sa sinabi ng kanyang kakambal. Hayys siguradong aasarin na naman ako nito.

Kahit kambal sila ay malaki ang kaibahan nila sa isa’t isa. Si Ben ay tahimik at napakabait habang si Ken naman ay pasaway at makulit.

“Para ba talaga kaming mag asawa? bagay ba kami?”

Hindi ko inaasahang tanong naman ni Dylan sa kambal kaya naman nabatukan ko siya.

“Ry ko naman, tinatanong ko lang naman sila,” napanguso at napahawak pa siya sa parte ng ulo nyang binatukan ko.

“Ewan ko sayo Dylan,” sabi ko dito sabay alis, narinig ko pa naman na nagtawan pa sila.

Nagtungo ako sa lutuan namin sa likod bahay, nakita kong naroon sina nanay at tatay na naghahanda ng makakain.

“Nay, tay tulungan ko na po kayo.”

“Naku wag na anak, magpahinga muna kayo ng sir Dylan mo,” sagot naman ni Nanay at napatango na lang si tatay.

“Okay lang po si Dylan, kasama niya ang kambal at mukhang nagkakasiyahan pa sila,” sagot ko pa kay nanay.

“Ganun ba anak, sya halika at tulungan mo akong maglinis ng karne,” sabi naman ni tatay kaya lumapit ako sa kinauupuan nito at kinuha ang karneng lilinisin ko sa gripo.

“Anak, masaya kaming umuwi ka ngayon at magkakasama na ulit tayo,” rinig ko pang sabi ni tatay sa aking likuran.

“Masaya din po ako tatay.”

“At may isa pang bagay na ikinasasaya namin,” dugtong pa ni tatay.

“Ano naman po iyon?” takang tanong ko pa nang matapos kong linisan ang karne.

“Salamat dahil dinala mo dito ang Sir Dylan mo, matagal na naming gustong makilala siya lalo na ng aminin mong mahal mo siya,” derektang sabi naman ni nanay kaya halos mabitawan ko ang lalagyan ng karne buti at nasalo agad ito ni nanay.

“N-Nay naman, preno din po, sobrang deretso naman kayo magsalita,” napapakamot pa sa ulo kong sabi dahil sa hiya.

“Bakit ba anak, iyon naman ang tunay at para makilala din namin siya ng maayos kung mabuti nga ba talaga siyang tao.”

Napanguso na lang ako dahil sa sinabi ni tatay.

‘Naku maghanda ka na Dylan, mukhang may interogation ka mamaya,’ isip-isip ko pa habang papasok sa bahay, pinaalis na kasi ako ni nanay at tatay.

Pagpasok ko sa loob ng bahay ay naabutan ko silang nakukwentuhan pa rin, pero may ipinapakita si Dylan sa kanyang Cellphone sa kambal.

“Haha Oo yan ang picture namin nitong nakaraang pasko,” rinig kong sabi pa ni Dylan sa kambal.

“Wow, mukhang ang laki po pala ng bahay nyo, kuya Dylan,” manghang sabi pa ni Ben.

“Medyo nga,” sagot naman ni Dylan.

Nang makalapit na ako sa kanila ay tinapik ko sa balikat si Dylan kaya napatingin siya sakin.

“Anong pinag uusapan nyo ha?”

“Ipinapakita ko lang sa kanila ang mga pictures natin,” nakangiti pang sagot naman ni Dylan.

Pagkalipas ng ilang minuto pa ay naghapunan na kami. Pagkatapos naming magdasal ay pinagsaluhan namin ang niluto ni nanay at tatay na sinigang na baboy at kanin.

“Wow sobrang sarap po ng luto nyo nay, tay,” masiglang sabi pa ni Dylan kaya napangiti naman ang aking mga magulang.

“Mabuti naman at nagustuhan mo, sir Dylan,” sagot pa ni nanay.

“Dylan na lang po Nay,” natatawa pang sabi ni Dylan kaya napatango si nanay dito.

“Pagpasensyahan mo na ang bahay namin hijo, pero malinis at maaliwalas naman dito,” sabi pa ni tatay .

“Naku wala pong problema sakin yun tatay,” sagot muli niya.

Habang nakain ay nagpatuloy ang pagkukwentuhan ba o tanungan? Ang dami kasing tinatanong nina nanay at tatay kay Dylan katulad ng tungkol sa pamilya, trabaho at iba pa, sinagot naman lahat ito ni Dylan ng tunay lahat.

Okay naman ang usapan nila, pag kailagan kong sumali sa usapan ay nakikisali din naman ako, wala namang mga nakakahiyang tanong sina tatay at nanay kaya. Okay lang.

Akala ko ay matatapos ang buong paghahapunan namin na iyon ng maayos at di ako namumula pero sa tingin ko ay di iyon mangyayari dahil sa huling tanong ni tatay na halos makapagpahulog sakin sa upuan.

“Dylan, ikaw ba’y seryoso sa anak namin?”

Chapter 64

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Tay naman?” reklamo ko pa.

“Anak, ako nang bahala dito, okay,” sabi pa ni tatay kaya napayuko na lang ako, pero naramdaman ko ang kamay ni Dylan na humawak sa akin sa ilalim ng mesa.

Tumingin ako sa kanya at binigyan niya ako ng matamis na ngiti bago sumagot kay tatay.

“Opo, seryosong-seryoso po ako kay Rylan, tay. Una ko pa lang po syang nakilala noon ay alam kong may espesyal sa kanya kaya hindi ko na sya pinakawalan pa at nung makilala at makasama ko ng siya ay masasabi kong hindi ako nagkamali. Mabait, ma-aalahanin, mapagmahal at napakabuti po niya kaya naman hindi ko po hahayaan na humadlang sa amin ang estado ng buhay namin, kasarian o kahit ang sasabihin ng iba,” confident na sabi ni Dylan sa aking mga magulang kaya napatango at napangiti sila.

“Handa ko po syang panagutan at kukunin ko po lahat ng responsibilidad, ipagkaloob niyo lamang siya sakin,” dugtong na sabi pa niya.

Namumula na ang mukha ko sa lahat ng sinasabi niya, pero di maalis ang saya at pagka-proud ko sa kanya. Para iparamdam na masaya ako ay mas hinigpitan ko pa ang hawak sa kanyang kamay.

Nakita ko ang pag apruba sa mukha ng aking mga magulang dahil sa tapang at paninindigan ni Dylan. Magsasalita na sana si tatay ng maunahan siya ni Ben.

“Pananagutan? Buntis po ba si Kuya?” inosenteng tanong muli nito.

Ang seryosong hapagkainan ay napuno ng tawanan dahil sa sinabi niya, gusto ko namang lamunin na ako ng lupa dahil sa hiya.

Bago matapos ang paghahapunang iyon ay ibinigay ni tatay at nanay ang basbas nila kay Dylan.

Hindi ko man inaasahang magiging ganito ang kakalabasan ng pagpunta namin ni Dylan dito ay masasabi ko pa rin na masaya naman ako dahil nakilala ng aking pamilya ang taong mahal ko.

Pagkatapos naming kumain ay inayos ko na ang aming banig at kutson para makatulog na.

Ngayon ay…

“Jan. 1/ Bagong taon na!!!” malakas na sigaw ng kambal at ni Dylan sa harap ng bahay.

Agang-aga ay napakarami na nilang energy ah, napakamot na lang ako ng ulo at napahikab.

“Anak, bangon na dyan, kakain na tayo ng agahan,”  rinig ko na sabi ni nanay sa labas ng kwarto.

Lumabas ako ng kwarto habang nag iinat pa ng braso. Nakita kong nakaupo na sila sa mesa lahat, nang makita nila akong parating ay biglang may humarap sa aking tatlong bata. Oh si Dylan pala yung isa.

Maingay ang naging agahan namin dahil sa mga bata kasama na si Dylan, at higit sa lahat ay mukhang talagang nagustuhan siya nina tatay at nanay. Giliw na giliw kasi sa kanya ang mga ito.

Nang matapos kaming kumain ay nagpasya ko munang isama si Dylan sa bayan para ipasyal siya at para makapamili na rin kami ng pang handa namin mamayang gabi ng bagong taon.

“Astig pala talaga dito, kahit maliit ang bayan nuyo ay marami pa ring makikitang kakaiba,” masayang sabi ni Dylan habang palinga-linga sa paligid.

Pinagtitinginan naman siya ng mga taong aming nakakasalubong o kaya ay nadaanan lang.

“Oo naman, maganda talaga dito, at maraming mabibiling mga produktong dito lamang gawa,” sagot ko naman habang itinuturo sa kanya ang iba’t ibang tindahan ng native products.

Mangha namang napatingin si Dylan sa mga iyon. Pagkalipas ng ilang oras na paglilibot sa bayan at palengke ay nabili na namin lahat ng mga kailangan.

“Dylan, ano pang bibilhin natin?” tanong ko pa habang dala ang mga supot at bayong na may lamang mga panghanda.

“Hm, bagong taon naman ngayon kaya kailangan natin ng mga paputok!” masigla pa niyang tugon.

“Sige, pero dapat ay mahihina lang baka masaktan pa ang kambal,” sagot ko naman kaya napatango naman siya.

“T-Teka! Si pareng Rylan yun ah.”

“Oo nga!!!”

“Tara lapitan natin.”

Mga boses na narinig ko sa aming likuran kaya napalingo ako dahil sa pagkaka banggit ng pangalan ko.
Pagharap ko ay tama nga ako sa hinala, ang tatlo kong mga kababata.

“Uyy mga pre, kayo pala,” nakangiti ko pang bati sa kanila. Bumati naman sila sa akin pabalik.

“Oh nandito na naman kayo sa bayan ah, anong racket nyo dito?” natatawang tanong ko pa.

“Tama ka dyan, pre,” ani Marco.

“May Racket talaga kami,” nakangisi namang dagdag ni Glenn.

“As in tunay na Racket!!!” sigaw naman ni Kiko sabay pakita ng hawak na malaking paputok.

“Wow paputok naman ang tinda niyo ngayon?”

“Haha Oo, bibili ka ba?” ani Marco.

“Oo per—”

“Woah!! may forenger!!!” sigaw pa ni Kiko sabay turo kay Dylan kaya di ko na natuloy ang sinasabi ko.

“Luko, foreigner, hindi forenger,” sabi naman ni Glenn sabay batok kay Kiko.

“Kilala mo ba sya Rylan? ” tanong ni Marco.

“Oo, kasama ko siya,” sagot ko naman dito, habang si Dylan naman ay nakatingin lang sa amin.

“Wow, tour guide ka na rin ngayon, pre?” mangha pa namang sabi ni Kiko.

“Hindi, sya ang Boss ko sa maynila,” sagot ko naman at nakita ko pa ang pagkabigla at pagkamangha sa mukha nila habang tinitingnan si Dylan.

“A-Astigg!!!” sigaw pa ni Marco,

“Hey, Boss we a-are um friends of Rylan,” nauutal na sabi pa ni Glenn kay Dylan. Tumingin naman si Dylan sa kanilang tatlo at ngumiti bago magsalita.

“Hello, Ako naman si Dylan, isinama ako dito ni Ry para mag daos ng bagong taon,” masaya pang pakilala ni Dylan sa mga ito, halos malalaglag naman ang kanilang panga dahil sa gulat. Ako naman ay napangisi na lang dahil sa reaksyon nila.

“Pre, marunong siyang magtagalog,” di makapaniwalang sabi ni Glenn.

“Haha Oo naman, dito sa pilipinas ipinanganak si Dylan.”

Nag fist bump pa sila isa isa kay Dylan tapos bumili kami sa kanila ng mga paputok, yung mahihina lang tulad ng fountain at lusis.

Pag uwi namin sa bahay ay nagsimula nang magluto sina nanay at tatay, tumulong na rin ako sa kanila. Habang nagpapa apoy si tatay ng kalan, kami naman ni nanay ay naghihiwa ng mga sangkap.

Ang alam ko ay kalaro ni Dylan ang kambal kaya nagulat ako ng bigla siyang sumilip sa amin sa likod bahay.

“Pwede po ba akong tumulong?” tanong pa nya sa amin.

“Naku wag na hijo, mauusukan ka lamang dito,” sagot pa ni Nanay, Napatawa naman ako nang mapanguso si Dylan.

“Ano bang gusto mong itulong, hijo?”
natatawang tanong pa ni tatay, kita kasi niya na gusto talaga ni Dylan.

“Ah gusto ko pong subukan yun, tatay,” sagot naman ni Dylan sabay turo sa kahoy at palakol.

“Marunong ka bang magsibak ng kahoy?” alalang tanong ko naman, baka masaktan pa siya.

“Oo naman, nakapanuod na ako noon nang nagsisibak ng kahoy,” mayabang na sabi pa niya sabay hawak sa palakol.

Ipinuwesto niya ang isang kahoy sa ibabaw ng sangkalan, kami naman nina tatay at nanay ay nakapanuod lang sa kanya. Itinaas nya ang palakol at pinatama sa kahoy.

“Wow!” tanging na sabi namin dahil sa pagkamangha sa kanya. Isang hataw lang niya ng palakol ay nahahati na niya ang kahoy.

Pagkatapos nyang mag-try ng isa ay napasarap na ata siya dahil halos maubus niya lahat ng mga kahoy na dapat sibakin.

“Dylan, tama na yan ang dami mo nang nagawa oh,” pagpigil ko sa kanya at nilapitan para punasan ang pawis niya.

Ngumiti naman siya sa akin ng maganda at hinayaan lang akong punasan siya. Si nanay at tatay naman ay nakangisi lang habang pinapanuod kami.

Pagsapit ng gabi ay di namagkamayaw ang mga kabataan sa pagpapaputok kaya naman na puno ng ingay ang kapaligiran, at masaya naman naming pinagsaluhan ang aming handa.

Pagkatapos naming kumain ay isinama kami ng kambal sa malawak na pilapil ng sakahan para manuod ng fireworks.
Mula kasi sa bayan ay kitang-kita dito ang fireworks.

Manghang-mangha kami habang pinapanuod ang pagsabog ng ibat ibang kulay sa madilim ba kalangitan.

Nakangiti ako habang nanunuod ng fireworks display ng biglang may humawak sa aking kamay kaya napatingin ako sa aking katabi.

“Happy New Year, mahal ko,” nakangiting bati sa akin ni Dylan.

“Happy New Year din, Dylan,” sagot ko naman sa kanya habang pinapanuod ang repleksyon ng makukulay na ilaw sa kanyang mga mata. Napakaganda talaga.

“Ry ko, ano ba tayo ngayon?” bulong pa niya sakin.

“Anong ibig sabihin mo?” takang tanong ko pa.

“Anong relasyon natin ngayon?” napapakamot sa ulo pa niyang tanong ulit.

“Hindi ko alam?” sagot ko naman.

“Ha? Pero-”?

“Hindi mo naman kasi ako tinatanong ng pormal,” nangingiti ko pang sabi.

“A-Ah Oo, Ry ko. Mahal na mahal kita, pumapayag ka bang maging boyfriend ko?” nauutal pa niyang tanong.

“Oo naman, mahal na mahal din kita,” nakangiti ko namang sagot sa kanya.

Ngumiti siya sa akin ng napakaganda at dahan-dahang inilapit ang mukha sakin. Alam kong narito lahat ng aking pamilya, pero di ko mapigilan ang sayang nararamdaman ko ngayon.

Naramdaman ko na lang ang paglapat ng labi niya sa akin. Masaya naman akong tinugon iyon.

Masaya pa naming pinagsasaluhan ang aming halik ng biglang…

“Ehem,” tinghim ni tatay.

▼△▼△▼△▼△

PRESENT TIME

NAGISING
ako sa pagbabalik tanaw ng mga nangyari noong bagong taon nang biglang isigaw ng barker ng jeep na narito na ako sa dapat kong babaan.

Mabilis akong pumara at bumaba ng jeep, kaso bago pa ako makapasok sa mall ay nag-vibrate ang CP ko sa bulsa.

May nag-chat pala.

Eh? Hindi daw makukuha ng buyer ko ang mga order niya, ano ba yan?

Lahat kasi ng dala ko ngayon ay iisa lang ang umorder kaya ibigsabihin ay lugi ako. Napabuntong hininga ako habang naglalakad na sana pauwi kaso bigla ulit nag-chat yung buyer ko.

Sabi niya kukunin daw niya ang mga order kung idedeliver ko ito sa address na ibibigay niya.

Dahil ayaw kong umuwi ng luhaan ay nagbakasakali akong puntahan ang address na ibinigay niya.

“Nandito na po tayo,” sabi pa ng taxi driver. Pagkatapos kong magbayad ay bumaba na ako.

“Eh tama ba address na napuntahan ko?” tanong ko pa sa isip ko, habang nakatingin sa isang building na maganda. Magtatanong na sana ako sa guard ng biglang may lumabas na babae.

“Ay dito po,” sabi ng babaeng bagong dating.

Sumunod naman ako dito at pumasok kami sa isang kwarto na puno ng design, parang may magaganap na reception o party dito.

lahat ng mesa at upuan ay may mga balot na mga tela at may ribbon pa.
Sobrang ganda ng paligid at mukhang hindi pa nagsisimula ang Event na mangyayari dito.

Nailibot ko ang aking paningin sa paligid hanggang sa mapunta ito sa stage sa unahan ng venue.

‘T-Teka, tama ba ang nababasa ko na nakasulat sa pader ng Stage??’ tanong ko pa sa aking isip.

Kinusot ko ang aking mata, pero hindi nagbabago ang nakikita ko.

ENGAGEMENT
of
DYLAN AND ----

“Ito po ang bayad.”

Nawala ang tingin ko sa unahan ng biglang magsalita ang babae sa aking tabi.

“Ah, Maraming salamat sa pag order,” sabi ko pa, paalis na sana ko ng biglang mamatay ang ilaw sa buong lugar.

Napatigil ako sa paglalakad dahil sa dilim ng paligid. Napatalon ako sa gulat ng biglang may spot light na tumapat sa akin, at nakarinig ako ng kumakanta.

“Wise men say only fools rush in
But I can’t help falling in love with you
Oh, shall I stay, would it be a sin
Oh, if I can’t help falling in love with you?”

Napatingin ako dahil may isa pang spot light na lumabas sa may stage at isang lalaki ang nakatayo sa ilalim nun.

Hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan dahil sa pagkabigla, hindi ko alam ang nangyayari.

“Take my hand, take my whole life too
Oh, for I can’t help falling in love with you.”

Nagpatuloy ang lalaki sa pagkanta, malakas na tibok ng puso ang aking nararamdaman at halos nanlalabo na rin ang aking paningin dahil sa luha sa na nangingilid mula doon.

“Oh, like a river flows, surely to the sea
Darling, so it goes, some things are meant to be
Oh, take my hand, take my whole life too
For I can’t help falling in love with you.”

Lalong lumalakas ang kabog ng puso ko habang patuloy ang paglapit ng lalaki sa aking kinatatayuan.

“Oh, for I can’t help falling in love with you.”

Pagkatapos nyang kantahin ang huling liriko ay saktong nasa harap ko na siya. Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng luha ko ng bigyan niya ako ng isang matamis na ngiti.

“D-Dylan, anong nangyayari?” naguguluhan ko pang tanong sa kanya.

Sa halip na sumagot ay ngumiti lamang siya at lumuhod sa aking harapan.

“D-Dylan. Teka! Ano b—”

“Rylan Arellano, mahal na mahal kita. Pilit kong pinigilan ang aking nararamdaman para sayo noon, sapagkat natatakot ako sa mga pwedeng mangyari kung sakaling aminin ko sa aking sarili na mahal kita, pero dahil sa sobrang nararamdaman ko para sayo ay nagkaroon ako ng lakas ng loob na sabihin at isigaw na mahal na mahal kita at ikaw lang ang gusto ko.”

“Please, sana ay bigyan mo ako ng pagkakataon na ipakita, iparamdam at ipagmalaki sa lahat na akin ka lang. Bigyan mo sana ako ng pagkakataon na patunayan sayo na ako ang Best na asawa sa lahat.”

“Maging official na kitang asawa, Rylan Arellano.. Please, Marry Me?” anita at inilabas ang isang box ng sing-sing.

Habang nagsasalita siya ay patuloy ang pagtulo ng aking luha, nailagay ko ang aking kamay sa aking labi para pigilan ang hikbi na gustong lumabas mula dito.

“Ry ko?” tanong pa niya habang nakatingala sa akin.

Napahinga muna ako ng malalim at binigyan sya ng isang matamis na ngiti.

“Oo, D-Dylan papakasalan kita,” naiiyak pa arin na sagot ko. Bigla siyang tumayo at niyakap ako.

Inilagay niya sa aking daliri ang sing-sing at hinalikan ako. Bago kami maghiwalay ay narinig namin ang malakas na palakpakan.

“Congrats sa inyo!!!”

---

Cane’s here!!

Ayiee thanks po sa lahat ng sumubaybay at sumuporta sa kwento ni Dylan at Rylan.

Last chap. na po ang sunod!!

Byieee!!

Pls. dont forget to
VOTE
and
COMMENT💕

Fin.

I HOPE YOU ENJOY READING THIS CHAPTER ヾ(＾-＾)ノ

RYLAN POV

“Lily kinakabahan ako,” bulong ko pa habang inaayusan niya ako.

“Ngayon mo pa talaga na-tripan na kabahan ha, sa araw pa talaga ng kasal niyo,” sagot naman niya habang inaayos ang buhok ko.

“Hindi ko mapigilang kabahan eh,” sagot ko pa sabay pahid sa mukha.

“Wag kang kabahan, easy lang to, At wag mong burahin ang nilagay kong face powder!” confident pang sagot naman nita sabay hampas sa kamay kong pumapahid sa mukha ko.

“Kung maka-easy ka naman, bakit nakapag pakasal ka na ba dati?” tanong ko naman.

“OO DAPAT!!! Kaso nauna kayo di ba? Dapat kami ni Brandon ang ikakasal eh, pero sabi nyang unggoy mong asawa ay kayo muna,” may inis na sabi pa niya kaya napailing na lang ako.

“Para kasing ambilis naman,” sabi ko pa habang tinitingnan ang sarili ko sa harap ng salamin.

“Ano bang mabilis? Isang taon na ang nakalipas mula nung magpropose sayo si Dylan,” saad pa niya kaya napatango naman ako.

“Hays, sabi ko nga,” sabi ko na lang sabay kibit balikat.

“Ayaw mo bang magpakasal? Di ka ready gurl, kami kaya muna,” pang aasar pa ni Lily kaya sinimangutan ko siya.

“Ewan ko sayo Lily, syempre gusto ko. Mahal ko si Dylan at gusto kong magkaroon kami ng sariling pamilya,” napapangiti ko pang sagot.

“Yun naman pala eh! Sya suot mo na yang gown mo,” nakangisi pang sabi niya ulit. Sinimangutan ko ulit siya at kinuha ang tuxedo na puti para suotin.

“Anak, ready ka na ba?” rinig ko pang sabi ni nanay habang nagbibihis ako.

“Hindi pa po, nay.” Lumabas ako nang tapos na akong magbihis.

“Anak, ang gwapo mo,” sabi ni nanay at tatay.

“Bagay na bagay sayo kuya.”

“Oo po, kuya ang ganda mo!”

Kahit kinakabahan at parang lalabas na ang puso ko sa lakas ng kabog nito ay di ko napigilang mapatawa ng malakas dahil sa kapatid ko, kakaiba talaga siya.

‘Maganda daw ako? Luko din itong si Ben.’

“Ano gurl, ready ka na?— Ayy tita, tito nandyan na pala kayo,” sabi pa ni Lily pagpasok sa pinto.

“Anak, tandaan mo ha, nandito lang kami para sayo, proud na proud kami sayo at mahal na mahal ka namin,” sabi ni nanay sakin saka sila sumama kay Lily para mauna na sa simbahan.

Jusko lalo na akong kinabahan.

Pabalik-palik ang lakad ko sa buong paligid dahil sa halo-halong emosyon ko ngayon. Kinakabahan, excitement at kasiyahan lahat yan ay parang full force ang pag atake sakin ngayon.

“Sir, the bridal car is ready,” sabi pa ng lalaki kaya lalong lumakas ang kabog sa aking dibdib.

Habang nakasakay ako sa puting kotse ay di ko mapigilang maisip na, “Jusko tuloy na tuloy na talaga ang kasalan ko, di pa rin ako makapaniwala na mauuwi sa ganito ang pagpunta ko sa maynila noon, trabaho lang ang gusto ko pero asawa naman ang ipinagkaloob sa akin ni God, hayyss sino ba ako para tumanggi eh ang binigay naman niya sa akin ay isang gwapo, mabait at mayamang  lalaki.” napangiti naman ako sa iniisip ko.

▼△▼△▼△▼△

DYLAN POV

“Nico, Okay lang ba ang itsura ko?” tanong ko pa kay Nico na nasa sa tabi ko habang naghihintay kami sa aking mahal.

“Boss, sampung beses mo na atang natanong yan eh,” bored na sagot pa niya

“Son, you look great, don’t be nervous,” nakangiti namang sabi ni Dad kaya napahinga ako ng malalim.

“This is my wedding day!” sigaw ko pa sa isip ko.  I feel this excitement and nervous at the same time.

I know that any minute from now, that door will open and reveal the love of my life. I can’t wait to see him.

Inilibot ko ang aking paningin sa buong paligid, this Church in NY is really a great choice, hindi lang dahil open ito para sa Same sex marriage, ay napaka ganda din nito. Hindi naman ganun kadaming tao ngayon, private marriage kasi ito kaya family ko lamang at kay Ry ang nandito ganun din sina Lily, brandon at Nico.

I’m at the end of aisle near the altar, patiently waiting to the arrival of my love.

My eyebrow frown and my chest feel heavy with anxiety and worry. Minute turns to hours, but my love did’nt came.

Kita ko ang pag aalala sa mukha nina nanay at tatay sa kinauupoan nila, ilang beses na ring tinatawagan nila si Ry, pero hindi ito sumasagot.

“Dad, where is he?” kinakabanag tanong ko pa dito. Puno na ng pag aalala ang aking isip at kalooban.

“Calm down, son,” sabi pa ni dad sabay tapik sa balikat ko.

“But dad, what if —”

“Nak, dadating siya, okay, kalma ka lang,” sabi naman ni Mom ng mapansin ko ito sa likod ni Dad.

I keep facing back ang forth, How can I calm down? I don’t know where he is, what if he’s in danger?

I can’t wait anymore.

“Son! Where are you going?” sabi ni Dad habang pinipigilan ako sa pag alis.

“Hahanapin ko siya, Dad!”

“Anak, please maghintay pa tayo,” sabi naman ni Nanay at Mom kaya napatigil ako.

Para akong zombie na umupo sa isang tabi habang napupuno ng kung ano-anong sitwasyon na pwedeng mangyari ang aking utak, sa pagdaan ng minuto at oras ay lalong lumalakas ang kaba sa king dibdib.

“Nasaan na ba ang mahal ko? Ano na kaya ang nangyari sa kanya?” kinakanahang isip-isip ko pa.

Napasabunot na lang ako sa king buhok dahil sa pagkabalisa. Naluluha na rin ako, bakit ba ngayon pa ito nangyari? Kita ko na di naman magkaintindihan sina Lily at Nico sa pagtawag kay Ry, pero pagtinitingnan ko sila ay umiiling lamang sa kanila.

“Dad, baka naman ayaw ako pakasalanan ng Ry ko?” naiiyak na sabi ko pa kay Dad sa aking tabi.

Tiningnan lang ako nito ng masama na parang nagsasabi na tumahimik na ako sa kalukohan ko. Napanguso naman ako at napayuko na lang.

“Wala talaga?”

“Hindi ko talaga ma-contact eh.”

Rinig ko pang usapan nina Lily, Nico at Brandon.

Hayys ako dapat ang naghahanap sa kany---

“Rylan!!! Bakit ngayon ka lang?”

“Anak, saan ka galing?”

“Nag aalala na kami sayo?”

Bigla akong napatunghay ng marinig ang pangalan ng mahal ko. Mabilis akong napatayo sa pag kakaupo ko at sinilip kung siya nga iyon, napapalibutan kasi siya.

Pagsilip ko ay nagtama ang aming mga paningin, nginitia nya ako ng matamis at lahat ng pag aalala ay nawala ng parang bula lamang.

Unti-unti itong lumapit sa akin at ako naman ay parang naestatwa at di makagalaw sa kinatatayuan.

“Anong nangyari sayo, Dylan?” natatawa pa niyang tanong habang inaayos ang suot kong tuxedo at ang magulo kong buhok, pinunasan din niya ang luha sa aking mga mata.

Di ko na napigilan ang sarili ko na yakapin sya. Tumawa lang naman siya at tinugon ang mainit kong yakap.

Nung hahalikan ko na sana sya ay pinigilan ako ni Dad at hinigit palapit sa altar kung nasaan ang inip na pari. Siguradong inis na ito dahil sa tagal ng paghihintay.

Masaya kong nilingon ang aking katabi sa altar, ang napaka ganda at cute kong mapapangasawa.

Nagsimula na ang mga seremonya.

“Dylan Von Hendricks, do you come here freely and without reservation to give yourself to Rylan Arellano, in marriage? If so, answer “I do,” pahayag ni Father.

“I do,” masayang sagot ko.

“Rylan Arellan do you come here freely and without reservation to give yourself to Dylan Von Hendricks in marriage? If so, answer “I do.”

“I do,” naluluha naman nyang sagot.

“Dylan Von Hendricks and Rylan Arellano, having heard that it is your intention to be married to each other, I now ask you to declare your marriage vows.”

“Please face each other and hold hands.”

“I Dylan Von Hendricks take you Rylan Arellano to be my wedded husband,” sabi ko habang hawak ang mga kamay niya.

“I Rylan Arellano take you Dylan Von Hendricks to be my wedded husband,” sabi naman nya habang nakangiti sakin.

“I will share my life with yours, build our dreams together, support you through times of trouble, and rejoice with you in times of happiness.

I promise to give you respect, love and loyalty.

This commitment is made in love, kept in faith, lived in hope, and made new every day of our lives.” sabay naming sabi.

EXCHANGE WEDDING RINGS

” Your wedding ring are the outward and visible sign of the inward and invisible bond which already unites you two hearts in love. May the wedding rings you exchanged today remind you always that you are surrounded by enduring love.”

Masayang masaya kong isinuot ang sing-sing sa daliri ng mahal ko habang ganun din naman ang ginawa nya para sakin.

“And so now by the power vested in me by God it is my honor and delight to declare you husband and husband. You may seal this declaration with a kiss.”

Nakangiti kami sa isa’t isa habang marahang hinalikan ko ito sa labi.

“I am pleased to present the newlyweds, Mr. and Mrs. Hendricks!”

Malakas na palakpakan ang sunod na narinig namin. Pagkatapos ng kasalan ay nagtungo na kami sa reception na ginanap sa isang hotel.

Masaya at maingay ang naging pagsasalo- salo.

We even have our first dance.

“Ry ko, bakit ka nalate kanina?” tanong ko pa sa kanya habang kumakain kami ng  wedding cake.

“Nasiraan yung bridal car kaya tinakbo ko na lang, buti na lang dahil may nagturo sa akin kung saan yung simbahan, kung hindi baka naligaw pa ako,” natatawa pa niyang sagot sabay subo sa akin ng cake.

Astig talaga ng asawa ko, kaya pala pawisan sya pagdating doon sa simbahan kanina.

▼△▼△▼△▼△

“Ry ko, gising,” sabi ko pa habang tinatapik ang pisngi niya ng mahina.

“Hm, Dylan?” sagot naman nya habang nagkukusot pa ng mata.

“Nakatulog pala ako.”

“Oo, naparami ata ang inom mo ng wine,” sabi ko pa habang tinatabihan siya sa pagkakaupo sa kama.

“Oo nga eh, lakas ng tama sa akin,” natatawa pa niyang sabi, but I just ignore him and proceed to kiss his neck.

“D-Dylan, di ba bukas pa ang simula ng H-Honeymoon natin?” nahihiya pa niyang sabi.

“Yeah, but this is our first night as a newly wed,” nakangisi ko pang sabi, at kita kong napa iwas sya ng tingin habang nagbu-blush.

“My wife, so cute,” bulong ko pa.

I continue to kiss his ear down to his jaw, he’s just gripping my shoulder while moaning. That makes my grin wider.

“D-Dylan, mag shower ka muna,” sabi pa niya kaya napatingin ako sa kanya.

“Mabaho na ba ako mahal ko?” tanong ko pa sabay amoy sa kili-kili ko.

“Hm, hindi naman mabaho—”

“Sige na Dylan, maligo ka na,” sabi pa niya sabay tulak sakin papunta sa Banyo. Nang maipasok na nya ako ay mabilis nyang sinaraduhan ang pinto.

“Ano kayang problema ng Ry ko? Baka nahihiya?” napangisi ako habang iniisip iyon.

Nasa banyo na rin naman ako, kaya naligo na ako para fresh. Pagkatapos kong maligo ay nagtapis lang ako ng towel sa aking lower region at lumabas na sa banyo.

‘Siguradong magugulat ang aking mahal,’ yan ang iniisip ko, pero nang makita ko syang nakaupo sa kama habang nakasuot ng manipis at pulang lingirie ay alam ko sa sarili ko na ako ang tunay na nagulat.

“R-Ry ko?” mahinang bulong ko pa dahil sa pagkabigla.

Hindi lang ang damit nya ang mapula pati na rin ang kanyang balat sa sobrang hiya.

I can feel the heat build up in my body, and my cock arose like it has its own life, ready to go in action.

My jaw drop and my droll slip in my lips from the sight that lies before me.

“W-Wag mo akong titigan, D-Dylan,” nauutal na sabi pa niya habang hinahaplos ang kanyang braso.

“How can’t I, if you look so delicious right now,” sabi ko pa rito habang dahan-dahan ang paglalakad palapit sa kanya.

When our eyes met, I can’t help myself to pounce into him. He let out a scream of surprise but I already shut it with my kisses.

Napa-ungol ako dahil sa pagiging mapusok ng aming halika, I suck his tongue and taste his sweet mouth.

“I love you,” I whisper seductively in his ear.

“M-Mahal na mahal din kita Dylan,” mahinang bulong naman nito.

“Where do you get that lingerie?”

“Regalo ni Lily,” sagot naman nya.

And our long night is just begun.

END.

     

⋇⋆✦⋆⋇　

“Celebrate endings—for they precede new beginnings.”

Cane’s here!!
😢😢

N
akakalungkot man po pero ito na ang pagtatapos ng isang istorya.

Maraming maraming salamat sa lahat ng sumubaybay, sumuporta mga nagvote at comment.

Its a GoodBye for now!!

Last Note!!

Cane’s last note!!

Salamat po sa lahat ng sumama at sumabay sa kwento nina Dylan at Rylan!!

I’m so happy dahil ito po ang pinaka una kong book na natapos. Marami na din po akong mga naisip na story before pero hindi ko ako nakaabot hanggang huli.

Sa mga reader ko po na nagtiyaga magbasa, maraming maraming salamat po!!

I dedicate this story to
ColorItBlue03

Sya po ang naging inspiration ko kung bakit ako nagsulat ng sarili kong story, its inspired to his/her book
Three wishes.

Guys this must be the end, but every end has a new beginning!!!

If you want some futher announcement just visit me in my FB page.

Byieee!!

SPECIAL CHAPTER: HONEYMOON

Hey guys!!! eto na po ang special chapter: Honeymoon nina Dylan at Rylan.. Ngayon pa lang sorry na po dahil super trying hard yung BS ko pero sana ma- appreciate nyo pa rin!!

Enjoy!!

Thanks
BJrokiSakata
for this wonderful Fanart!! thanks bes, love lots💕

         -------------********---------------

SPECIAL CHAPTER: HONEYMOON

DYLAN POV

“Dylan, gising na!!!” excited na sabi ng asawa ko habang nagmamadaling inaalog ang aking balikat.

Kinukusot ko pa ang mata ko dahil sa antok, nailibot ko ang aking paningin sa paligid. Preskong hangin, at mahinang tunog ng alon.

‘Hayss, napakagandang tanawin at lugar, perpekto para sa aming honeymoon ng aking mahal,’ isip-isip ko pa habang gumuguhit ang malapad na ngiti sa aking labi.

“Dylan, maligo ka na!” sabi pa sakin ng mahal ko ng makita nya akong nakatayo lang sa gilid ng kama.

“Sobra ata ang excitement ng asawa ko ah,” nakangisi ko pang sabi sa kanya, Inirapan lang naman niya ako at lumabas ng kwarto.

Napailing na lang ako habang nakangisi pa arin at bumagtas na papunta sa banyo. Mabilis akong naligo dahil baka magalit na talaga ang mahal kong asawa. Mukhang excited na excited na syang maglibot sa tabing dagat ah.

We’re in hawaii for our 2 weeks honeymoon, mom and dad fund this vacation for us a gift in our wedding. Kadadating lang namin dito kagabi kaya naman hapon na ng kami ay magising, At sobrang sabik na rin ang mahal ko na maglibot sa buong lugar.

Nang matapos akong maligo ay nagbihis ako ng damit na inihanda ng Ry ko.

“Mahal ko, halika na,” pag aaya ko pa sa kanya nang makita ko siyang nakaupo sa sofa at nakanguso. Napangisi ako lalo dahil sa sobrang kyut niya.

“Wag ka nang magtampo,” sabi ko pa sabay kurot sa pisngi niya kaya lalo niya akong tiningnan ng masama.

Napatawa ako lalo at yumuko para mahalikan ang napakalambot nyang mga labi.

Namula ang mga pisngi niya at napayakap sakin kaya naman wala na akong nagawa kundi ang isiksik ang mukha ko sa leeg nya para maamoy ang matamis at mabango nyang halimuyak.

Pagkatapos ng ilang minuto ay ngumiti na siya sakin at naglakad na kami palabas ng hotel na aming tinutuluyan.
Maraming mga tao dito sa labas ng resort. Karamihan ay mga foreigner galing sa iba’t ibang bansa na kagaya namin.

Maganda ang paligid at napakaganda talaga ng tanawin, may mga turista rin, pero di naman ganun ka occupied ang lugar. Nilingon ko ang tabi ko para hawakan ang kamay ng asawa ko, baka kasi bigla syang mawala.

“Ry ko, kumapit k—” sabi ko pa sa tabi ko pero nagulat ako ng mapansing wala na nga sya!

“Ry ko, Ry ko!!” sigaw ko pa dahil sa pagkataranta.

‘Wha.. Where is he??’

Inilibot ko ang aking panigin sa buong paligid para hanapin siya, Linga dito ..Linga doon

‘Where is h—’

“E-Eh s-sorry, I’m with m-my hu—”

“Its okay beautiful, you can join us.”

“Yes, we’re a good companion.”

Mula sa malayo ay napansin ko ang dalawang turista na pinalilibutan ang asawa mo.

I squint my eye and my forehead crease from irritation. Who are they to scare my wife like that. I march myself to their place and let them feel my presence behind them.

“Dylan!” mangiyak ngiyak na sigaw pa ng asawa ko ng mapansin niya ako, napalingon naman ang dalawang foreigner na namimilit sa Ry ko para sumama sa kanila.

“Who are you, dude?” mayabang na sabi pa ng lalaki.

“Yeah, he’s our catch, find someone else, will you?” dugtong pa ng kasama nito.

“Your catch huh?” sabi ko pa habang napapatango.

“Yeah, why dont you mind your own business,” sabi ulit nito at nakipag apir pa sa kasama niya.

Naiyukom ko ang aking mga kamay dahil sa inis. Di ko na napigilan ang aking sarili at nagpakawala ng isang malakas na suntok na tumama sa panga ng nito, gumanti naman ang kasama nito at pinatumba ko rin sa pamamagitan ng isang suntok.
Naririnig ko pa ang pagsigaw ng aking asawa, pero di ko magawang tumigil.

Gulat ang dalawa na napatinga sa akin habang hawak ang mga duguan nilang ilong at bibig. Mabilis na tumakbo si Ry sa tabi ko at kumapit sa aking braso para pigilan ako.

“He is my fucking business!! Because he’s my wife !!!” malakas na sigaw ko pa sa mga ito.

Napalaki pa ang mata ng mga ito at nagmadali ng tumakbo kung saang dereksyon. Nag alisan naman ang mga taong nanunuod ng pangyayari kanina.

“D-Dylan, sorry talaga, dapat kasi di ako umalis sa tabi mo,” bulong pa ng mahal ko habang inaalog ang aking braso.

“Hayss, okay lang mahal ko tayo na, wag ka ng lalayo sakin ha,” sabi ko pa sabay kapit sa kamay niya. Ngumiti naman siya nang matamis sakin kaya nagawaran ko siya ng halik sa labi at pisngi.

Humanahap kami ng pwesto sa batuhang parte nitong beach para panuodin ang paglubog ng araw.

“Napakaganda dito Dylan, kitang-kita ang sunset,” masayang sabi ng mahal ko habang nakatanaw sa lugar kung saan nagtatagpo ang kalangitan at karagatan.

“Napakagandang tanawin talaga,” mahinang bulong ko pa habang nakatingin sa maganda at maamong mukha ng asawa ko.

Ang linawag at repleksyon ng paglubog ng araw ay nagnining-ning sa mga mata ng mahal ko.

“Ry ko,” pagtawag ko pa sa pangalan niya.

“Ano yun, Dylan?” tanong pa nya sakin, ngumiti lamang ako at hinawakan ang kamay niya.

“Hanggang ngayon ay parang nasa loob parin ako ng isang panaginip, isang napakagandang panaginip na ayaw ko nang gumising pa. Ngayon pagkatapos ng buong buhay kong paghahanap ay natagpuan ko na ang bubuo ng aking pagkatao, at aking hinaharap. Ngayon mahal ko nandito ka na, kasama na kita at di na tayo maghihiwalay pa,” sabi ko sa kanya sabay halik sa kamay niya.

Nginitian nya ako ng matamis at inalis ang pagkakahawak sa aking mga kamay. Hinawakan nya ang aking mga pisngi at pinalapat ang aming mga labi.

“Mahal na mahal kita, Dylan. Napakaswerte ko dahil nakilala kita, minahal kita ng walang hinihinging kapalit pero nang tumbasan mo ang aking pagmamahal ay abot langit ang pasasalamat ko,” mahinang bulong nya sakin habang magkalapat parin ang mga noo namin.

Dahil sa bugso ng sobrang pagmamahal sa aking dibdib ay nagawa kong paglapatin muli ang aming mga labi.

Gumalaw ang aming mga labi habang dinadama ang lamig ng paligid dahil lumubog na ang araw. Medyo madilim na rin sa lugar kung nasan kami ngayon.

Mapusok at mainit ang naging halikan namin ng mahal ko, inilingkis nya ang kanyang mga braso sa aking leeg para mas mapalalim ang aming halikan. Iginapang ko naman ang aking kamay sa kanyang likuran para haplusin ang malambot at makinis nyang balat.

“Ahh D-Dylan,” ungol pa nya nang maghiwalay ang aming mga labi at sipsipin ko naman ang kanyang leeg.

Ang mga kamay na nasa kanyang likod kaniya ay iginapang ko naman sa kanyang harapan at sabay pisil sa matigas na butil sa kanyang dibdib.

Napaliyad at napa-ungol sya habang pinagsasawa ko ang aking mga labi sa kanyang leeg at balikat. Huhubarin ko na sana ang kanyang suot na tshirt ng pigilan niya ako.

“D-Dylan, p-pwede bang sa kwarto na lang natin ituloy ito,” nahihiya pa nyang sabi pero napaka mapangakit naman para sa aking pandinig.

Hinalikan ko sya ng isang beses pa at tinulungan syang tumayo. Dahil sa matinding sensasyon ay halos di nya maitayo ang kanyang mga paa kaya naman pinasakay ko na lang sya sa likuran ko.

             ------------------------------
                   WARNING !!

“Nhg!” tanging ungol nya habang hinahalikan ko ang kanyang leeg pababa sa collarbone nang matanggal ko na ang kanyang tshirt.

Dahil sa bilis kong tumakbo kanina ay nakarating kaagad kami sa hotel at ibinagsak ko sya sa malambot naming kama.

Hinubad ko ang suot kong damit at short habang sa boxer na lang ang natira, pinamulahan naman sya ng mukha at halos di makatingin sa akin ng deretso.

“Wag ka nang mahiya mahal ko, nakita mo na ito dati,” pang aasar ko pa sa kanya. Ngumisi naman ako at mabilis na sinunggaban siya.

“D-Dylan, ahh tama na, wag mong sipsipin ang leeg ko,” pakiusap pa niya habang pilit na inaalis ang ulo ko sa kanyang leeg.

Napasimangot naman ako sa kanya, gusto ko pang tikman ang balat niya eh. Not just his neck but every inch of his body.

Kahit namumula ang buong mukha sa hiya ay nagsalita pa arin ang mahal ko.

“P-Pwede bang sa d-dibdib ko na lang?” nahihiya pa nyang sabi sabay hawak sa kanyang katawan.

Napapikit ako ng mata dahil sa pagpipigil ng aking sarili. ‘Ahhh sobrang kyut niya.’ sigaw ko pa sa aking isipan.

I can feel the restrained in my boxer because of my arousal. Ipinusisyon ko ang aking sarili sa pagitan ng nakabukas nyang hita.

I follows his request and suck his pink nipples while pinching his others. Napaliyad ang kanyang likod at napasigaw ito dahil sa sarap na hatid ko sa kanyang katawan.

“Ohh D-Dylan, Nhg!!!” sigaw pa niya habang palipat lipat ang pagsipsip ko sa dibdib niya  Napasabunot pa siya sa aking buhok habang pinagsasawa ko ang aking bibig sa kanyang mapupulang nipples.

Habang ginagawa ko ito ay napatingin ako sa kanyang mukha na puno ng pinaghalong sakit at kasiyahan. Pawisan na ang kanyang noo at nangingintab na ang kanyang katawan dahil sa pawis.

He’s so mesmerizing, so beautiful, I can’t believe myself that he is mine, only mine.

“Mine,” sabi ko pa ng sakupin kong muli ang kanyang mga Labi.

Narahan kong iginalaw ang aking bewang para magkasalubong ang aming mga ari.

We moan in unison when we feel this friction created by rubbing our lower regions.

“So sweet,” mahinang bulong ko pa sa kanyang tenga sabay halik sa leeg at collarbone nito, habang hinuhubad ang short at brief na suot niya.

Nang mahubad ko na lahat ng kasuotan niya ay lumayo ako ng kaunti para tingnan ang kabuohan niya. Napangisi ako ng takpan niya ang kanyang ari at dibdib sa hiya.

“Don’t cover yourself, you’re so beautiful, my wife,” mapang akit na bulong ko pa sa kanya habang inaalis ang kamay na nakatakip sa kanyang katawan.

Nginitian ko siya at ipinagpatuloy ang paghalik sa katawan niya. Gusto na talagang kumawala ng aking alaga dahil sa sikip ng aking boxer. Kinuha ko ang isang kamay ng nahal ko at idinampi sa aking boner.

“Ahh wag,” sabi pa niya habang iniiwas ang kamay niya sa aking ari.

“Please nahal ko,” bulong ko pa sa tenga niya.

Napahinga naman siya ng malalim at unti-unting hinawakan ito. napahigpit ang pagkakapit nya dito kaya napa ungol ako sa sarap.

“Nhg, A-Ang l-laki,” gulat na sabi pa niya kaya napatawa ko. Dahil sa hiya ay napabitaw naman siya at tumalikod sa akin.

“Sorry na mahal ko, di naman kita tinatawanan,” sabi ko pa sa kanya.

Umalis ako sa pagkakapatong ko sa kanya para hubarin ang natitirang tela sa katawan ko. Napansin ko pang napasilip ito sa akin at naestatwa na siya nang dumako sa ibabang bahagi ng katawan ko ang kanyang paningin.

“Like what you see? Mahal ko,” ngising sabi ko pa sa kanya sabay turo sa ari ko.
Lalong nanlaki ang mata niya at nailing.

Naglakad ako papalapit sa kanya habang siya naman ay napapausod paatras sa akin.

“D-Dylan,” takot pa nyang bulong kaya napangisi ako lalo.

Nang makalapit ako sa kanya ay hinigit ko ang dalawa nyang hita palapit sa akin. Mula sa ilalim ng unan ay kumuha ako ng lube at condom.

“Dylan? Dahan-dahan lang please,”  takot aniya sakin habang nilalagyan ko naman ng pangpadulas ang aking mga daliri.

“Let me handle this, my love,” sabi ko pa sa kanya sabay halik sa kanya.

Marahan kong inilandas ang aking mga daliri sa kanyang butas. Napaigtad naman nito dahil sa lamig nang bigla kong paghawak dito.

Habang hinahalikan ko siya ay unti-unti ko namang ipinasok ang isang daliri sa loob niya. Napaungol naman siya

“Shh its okay, nasakit ba?” pagpapakalma ko pa sa kanya.

“H-Hindi naman, medyo nakakailang lamang.”

Ipinagpatuloy ko naman ang paglabas pasok ng aking daliri sa kanya. Ang isang daliri kanina ay nadagdagan ng isa pa hanggang sa naging tatlo na.

Ang ekspresyon nyang naiilang ay napalitan ng sarap ng biglang may tamaan ako sa loob nya, napaungol ito ng malakas napatakip sa bibig nya.

“Found it,” nakangisi ko pang bulong dito. Napatakip naman ito ng kamay sa mukha dahil sa hiya.

“Mahal ko pwede na ba?” tanong ko pa sa kanya, hindi ko na kaya eh, parang sasabog na ang aking sarli dahil sa paghihintay. He just nod his head and I proceed to push my cock into his tight hole.

“Ahhh D-Dylan!!!” sigaw pa nito at napakapit na lang ng mahigpit sa bedsheet. Nang una ay mabagal ang paggalaw ko sa mainit at masikip na lagusan nito.

“Arrg so tight, my love,” sabi ko pa habang mas binibilisan ang pagbayo sa kanya. Napapaungol lang naman siya at hindi alam kong saan ibabaling ang ulo dahil sa sensasyong  nararamdaman.

“D-Dylan, Ohh! please,” sabi pa niya habang mas ibinabaon ko ang kahabaan ko sa loob nya at mahigpit na pagkakahawak sa hiya nya.

“Please, what? My love,” tanong ko pa dito habang hinihingal pa.

“A-Alam mo na iyon,” sabi naman niya sa akin at inilagay pa ang braso sa leeg ko.

“Sabihin mo mahal ko para malaman ko,” sagot ko naman sa kanya habang nakangisi pa. Napatingin siya sa akin ng masama na lalong nagpangisi sa akin.

“Please, b-bilisan mo pa,” nahihiya naman nyang bulong. Hinalikan ko naman ito dahil sa pangi-gigil sa kanya.

Binilisan ko ang paggalaw sa loob nya, puro ungol at mabigat na hinggal ang maririnig sa buong kwarto.

“Ahhh oh Dy— ahh,” sigaw pa nito habang ibinabaon ang kanyang mga kuko sa aking balikat.

Mukhang lalabasan na ang mahal ko kaya naman mas ibinukas ko pa ang hita nya at binilisan ang paggalaw sa loob nya.

“Ahhh Dylan ko!!!” sigaw pa nito kaya napangisi ako.

“Yes! My love, I’m all yours,” sabi ko pa habang hinihingal.

“Scream my name, mahal ko,”
sabi ko pa, tumango naman siya.

“DYLAN!!!!”

Napasigaw na lang siya habang nilalabasan siya ng malabot at maputing likido.

Napaungol naman ako habang nilalabasan naman ako sa loob nya.
Dahil sa pagod ay napahiga na lang ako sa tabi nya, parehas naming hinahabol ang hininga ng isa’t isa. Pansin ko pa na halos pumikit na ang talukap ng kanyang mga mata dahil sa pagod.

“I love you, Ry ko,” bulong ko pa sa tenga nya.

Kahit pagod at antok na antok na ay humarap parin ito sakin at…

“I love you too, Dylan.”

                               
END
.

Thank you!!!

Ayiee !! thanks po and congratulation for ” The Kasambahay” for reaching 29.3K reads  and  2.42k votes..

I have a little gift for all my readers!!

This is Rylan Arellano, my main character..

This is my own drawing!!

I hope you like it..💕

▼△▼△▼△▼△

Ang
‘The Kasambahay’
po ay nasa Goodnovel din, so happy po dahil ginawan nila ng banner.

(－‸ლ)ᴳᴼˢᴴ super gwapo ni

Rylan!!!

▼△▼△▼△▼△

FANARTS

NOTE
: Sa mga gusto magpadala ng fanarts para sa TKB, open po ang messenger ko.

Add me:

@cane callenreese on Fb

©2020CutieCane23