Kabanata 1: Ang Bagong Himig

Mabigat ang bawat hakbang ni Samuel Rodriguez. Pakiramdam niya, pasan niya ang buong daigdig habang nakayuko at walang buhay na naglalakad sa gilid ng kalsada. Sa sobrang pagod, tila naging manhid na ang kanyang pandama sa ingay ng paligid—isang pagkakamaling muntik na niyang ikapahamak.

Isang humaharurot na sasakyan ang mabilis na paparating sa kanyang direksyon. Sa isang kisapmata, bago pa siya tuluyang mahagip, isang malakas na braso ang humablot sa kanya patungo sa dilim ng isang iskinita.

“Anong nangyari?” gulat na sambit ni Sam, habang habol ang hininga at nakadagan sa dibdib ng lalaking nagligtas sa kanya.

“Akala ko ba malabo lang ang paningin mo? Ngayon, bingi ka na rin?” asik ng lalaki. “Hindi mo ba narinig ang busina kanina?”

Nanigas si Samuel nang makilala ang boses na iyon. Pag-angat ng kanyang tingin, bumungad ang mukhang pilit na niyang ibinabaon sa limot. “Zandro?”

Mabilis siyang tumayo at nagpagpag ng damit, pilit na ibinabalik ang dangal sa harap ng lalaking naging bahagi ng kanyang masakit na nakaraan. Tumayo rin si Zandro, ang mga mata ay bakas ang nag-aalab na pag-aalala.

“Wala ka man lang bang balak magpasalamat?” tanong ni Zandro, hindi inaalis ang titig sa kanya.

“S-salamat. Sige, aalis na ako,” maikling tugon ni Sam, ngunit bago pa siya makahakbang ay mabilis siyang hinawakan ni Zandro sa braso.

“Sam, bumalik ka na sa akin, please… Alam kong naging hangal ako, pero hindi ko kayang mawala ka. Kung hindi kita sinundan, baka kung ano nang nangyari sa iyo!”

Pinalis ni Sam ang kamay nito. “Zee, akala ko ba malinaw na ang lahat? Hindi mo pwedeng talikuran ang responsibilidad mo kay Cindy at sa anak niyo. Pakiusap… kung gusto mo talaga akong tulungan, iwan mo na ako.”

Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Mabilis siyang tumakbo, nilulunod ang sarili sa ingay ng lungsod hanggang sa mapansin ang isang poster na nakapaskil sa pader: “Searching for our New Vocalist.”

“Hi! Ako si Aira. Gusto mo bang mag-audition?” Isang masayang tinig ang bumasag sa kanyang pagmumuni-muni. Isang babaeng may matamis na ngiti ang nag-abot sa kanya ng form.

“Ah, Miss… hindi na. Salamat na lang.”

“I’m Aira Santiago, isa ako sa mga miyembro ng banda. Hindi ako talent manager kung iyan ang iniisip mo,” tawa nito. “Subukan mo lang, wala namang mawawala, ’di ba?”

Dahil sa gaan ng loob, napa-oo si Sam. “S-sige.”

Sa Loob ng Recreational Center

“Bakit ba kailangang lalaki ang hanapin natin?” reklamo ng isang lalaking may kapansin-pansing pulang buhok.

“Ipapaalala ko lang sa iyo, Xavier, na lalaki ang kailangan dahil siya ang—” Hindi natapos ni Joshua ang sasabihin nang pumasok si Aira kasama si Samuel.

“Sino ang bitbit ni Aira? Mukhang masarap ang isang ’to, ah?” pilyong biro ni Liam, ang lalaking may gintong buhok, habang nakataas ang isang kilay.

“Guys, may ipakikilala ako. Siya si Samuel, o Sam for short,” pakilala ni Aira. Bahagyang tumango si Sam, bagaman nakakaramdam ng pagkailang sa mga titig na ibinabato sa kanya.

“Nandito siya para mag-audition. Baka naman pwedeng paunahin na natin siya?” pakiusap ni Aira.

Sina Joshua at Liam ay nakuha pang ngumiti nang palakaibigan, ngunit si Xavier ay nanatiling malamig ang pakikitungo.

“Papuntahin mo na siya sa gitna. Pagod na ako at ayokong mag-aksaya ng oras,” matigas na sabi ni Xavier sabay tayo.

“Saan ka pupunta?” tanong ni Joshua.

“Sa banyo. Huwag niyo na akong antayin dahil alam ko namang hindi ’yan papasa,” huling hirit ni Xavier bago tuluyang lumabas ng silid.

“Pasensya ka na sa kanya, ha? Masungit lang talaga ’yun pero mabait naman… minsan,” pag-alo ni Joshua.

Tumango lang si Sam at huminga nang malalim habang naglalakad patungo sa gitna ng entablado.

“Go, Sam! Kaya mo ’yan!” sigaw ni Aira mula sa ibaba.

Nakatitig si Xavier sa sariling repleksyon sa salamin, tila pilit na binabasa ang mga bakas ng nakaraang pilit niyang itinabaon. Ngunit ang katahimikan ng paligid ay biglang nabulabog ng isang mapangahas na tunog—isang mahayap na ungol na nagmumula sa kailaliman ng gusali. Hindi iyon ungol ng sakit, kundi ng ligaya; tunog ng dalawang kaluluwang nalulunod sa init ng laman.

Dahan-dahan, tila hinihila ng kuryosidad, tinunton ni Xavier ang pinagmumulan ng ingay. Humantong siya sa pinakadulong cubicle, kung saan ang tanging liwanag ay ang anino ng pagnanasa. Mula sa likod ng mga nakatambak na kahon, tumambad sa kanya ang isang eksenang hindi niya inaasahan: dalawang lalaki, kapwa hubad at tila wala sa sariling mundong pilit nilang inaabot.

Sa bawat galaw at bawat buntong-hininga ng dalawa, naramdaman ni Xavier ang unti-unting paggapang ng init sa kanyang sariling katawan. Ang kanyang hininga ay naging mababaw. Isang kakaibang tensyon ang namuo sa kanyang pagkatao, isang pamilyar na silakbo na mahirap pigilin. Sa dilim ng kanyang pinagtataguan, hinayaan niyang dalhin siya ng bugso ng damdamin, habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa bawat indayog ng dalawang lalaki sa unahan.

Nang umabot sa rurok ang ingay ng dalawa, kasabay nito ang pagkawala ng kontrol ni Xavier. Isang matinding sensasyon ang gumuhit sa kanyang buong kalamnan hanggang sa pakawalan niya ang lahat ng bigat na kanina pa namumuo sa kanyang loob. Napasandal siya sa mga kahon, habol ang hininga, habang ang pawis ay nangingilid sa kanyang noo.

Subalit ang panandaliang katahimikan ay muling nabasag.

“Ah—Sir Xavier? Pasensya na po kung naabala ko kayo!”

Nanigas si Xavier sa kanyang kinatatayuan. Si Sam. Nakatayo ito sa hindi kalayuan, nakapikit at nakayuko, bakas ang matinding hiya sa mukha. Nakita nito ang lahat—ang kalat sa sahig, ang kanyang gulo-gulong anyo, at ang ebidensya ng kanyang ginawa.

“A-anong ginagawa mo rito?” nanginginig at medyo paos na tanong ni Xavier habang mabilis na inaayos ang kanyang kasuotan.

“Pinapatawag po kayo ni Miss Aira… ako lang po ang inutusan niya. Patawad po, hindi ko sinasadyang makita kayo nang… ganoon,” nauutal na sagot ni Sam, ang mga pisngi ay tila nagliliyab sa pula.

“Maaari mo nang idilat ang mga mata mo,” malamig na utos ni Xavier, pilit na ibinabalik ang kanyang awtoridad.

“Huwag na po… ayos lang ako!” sagot ni Sam na tila natataranta pa rin.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Xavier. Tiningnan niya ang nakayukong binata bago siya humakbang palayo. Ang tensyon kanina ay napalitan ng isang mapang-uring katuwaan.

“Ikaw ang bahala,” wika niya. Bago tuluyang lumabas ng silid, isang mahinang bulong ang kumawala sa kanyang mga labi. “Kawawang taga-lupa.”

Itutuloy….

Kabanata 2: Ang Tunay na Katauhan

Ang nakaraan ay tila isang anino na laging nakabuntot kay Samuel—isang paalala na ang bawat pagkakataon ay may kaakibat na kapalit. Sa kanyang pagpasok sa mundong ito, hindi niya inaakalang magtatagpo ang kanyang landas at ang apat na taong babago sa takbo ng kanyang tadhana: sina Liam, Xavier, Aira, at Joshua.

Sila ang mga pigurang tila may hawak ng susi sa kanyang kinabukasan, o marahil, sa kanyang pagkawasak. Sino nga ba sila sa likod ng kanilang mga maskara? At ano ang tunay na papel na gagampanan ni Samuel sa gitna ng kanilang mga laro?

Sa bawat titig ni Xavier na tila bumubutas sa kanyang pagkatao, at sa bawat utos ni Aira na hindi niya matanggihan, nararamdaman ni Samuel na unti-unti na siyang nilalamon ng isang mundong hindi niya kailanman ninais pasukin.

Ang mga katanungang ito ay hindi na maghihintay pa ng matagal na kasagutan.

Ang Pagbabagong-anyo

“Nasaan si Sam?” Putol ni Aira sa katahimikan, ang kanyang mga mata ay naghahanap.

Bahagyang kumunot ang noo ni Xavier, tila bumabalik pa mula sa kung anong malalim na iniisip. “Bakit?”

“Bro, nakalimutan mo na ba? Si Sam ang dahilan kung bakit tayo nandito!” paalala ni Liam, bakas ang pagkabahala sa boses.

Lumingon si Aira kay Joshua, ang tinig ay puno ng awtoridad. “Naglagay ba kayo ng proteksyon sa paligid ng gusaling ito?”

“Wala dahil—” Hindi na natapos ni Joshua ang kanyang sasabihin nang isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong pundasyon ng gusali. Ang tunog ay tila pagpunit sa langit, nagmumula sa labas at nagdadala ng panganib.

“Hindi ko na maramdaman ang presensya ni Sam!” sigaw ni Joshua sa gitna ng usok. “Nasa labas ang kaguluhan!”

Nagkatinginan silang apat. Sa gitna ng tensyon, humakbang si Aira at nagpakawala ng isang matalim na tingin. “Mga lalaki nga naman! Ako pa talaga ang kailangang magbukas ng daan? Kaya ayaw kong magkaroon ng nobyo, eh!”

Itinaas ni Aira ang kanyang kamay. Sa isang kisapmata, nagliwanag ang kanyang singsing—isang nakasisilaw na puting liwanag na lumamon sa buong silid.

“Aira, Tagapagbantay ng Elemento ng Hangin!”

Sumunod ang tatlo, ang kani-kanilang mga simbolo ay nag-aapoy sa kapangyarihan.

“Joshua, Tagapagbantay ng Elemento ng Lupa!”

“Xavier, Tagapagbantay ng Elemento ng Apoy!”

“Liam, Tagapagbantay ng Elemento ng Tubig!”

Ang kanilang mga simpleng kasuotan ay naglaho, pinalitan ng mga baluting pandigma na kumikinang sa ilalim ng nagbabagang kisame. Ang hangin ay naging mailap, ang lupa ay niyanig ng kanilang presensya.

“Mauuna na ako! Nakakahiya naman sa inyo!” biro ni Aira bago tuluyang maging isang maringal na ibon at lumipad patungo sa labas. Agad siyang sinundan ni Joshua na nagbagong-anyo bilang isang dambuhalang puting lobo, ang bawat hakbang ay nag-iiwan ng lamat sa sahig.

“Sandali! Paano tayo?” sigaw ni Liam, natatarantang tumingin kay Xavier.

Isang mapanuksong ngiti ang sumilay kay Xavier. “Hindi ko na problema ’yan, Liam!” Sa isang iglap, naging isang naglalagablab na bolang apoy si Xavier at mabilis na humarurot palabas.

“Diyan kayo magaling, ang mang-iwan!” inis na sambit ni Liam. Ngunit bago pa siya mahuli, ang kanyang katawan ay naging purong tubig, dahan-dahang bumagsak sa sahig at mabilis na umagos palabas upang habulin ang kanyang mga kasama.

Ang Lihim ng Jamais 

“Huwag ka nang tumakbo! Hindi mo matatakasan ang tadhanang mamatay sa mga kamay ko!” Ang boses ng estranghero ay tila kulog na humahabol sa bawat hakbang ni Sam.

Hapo at hirap na sa paghinga, pilit pa ring nag-iisip si Sam sa gitna ng takot. Sino ba ang taong ito? Nasa prank show ba ako? Bakit may mga pasabog? Ngunit ang lahat ng tanong ay naputol nang matapilok siya. Humalik ang kanyang katawan sa malamig na lupa.

“Ngayon, wala ka nang kawala!” Sigaw ng humahabol sabay taas ng kanyang espada. Akmang itatarak na ito sa dibdib ni Sam nang biglang humagupit ang isang napakalakas na hangin. Mula sa itaas, isang maringal na ibon ang nagpakawala ng matinis na huni—isang tunog na tila yumanig sa kaluluwa ng salarin hanggang sa mabitawan nito ang sandata.

Kasabay nito, ang lupa sa paligid ni Sam ay tila nabuhay. Naglabasan ang mga dambuhalang ugat ng halaman at iginapos ang misteryosong lalaki. Sa sobrang gulat at pagod, tuluyang nagdilim ang paningin ni Sam.

Nagising si Sam sa isang silid na balot ng kulay pula—mula sa malambot na kama hanggang sa mga palamuti sa dingding. “Nasaan ako?” bulong niya habang inuunawa ang paligid.

Bumukas ang pinto at iniluwa nito sina Aira at Xavier.

“Gising na pala siya,” nakangiting bungad ni Aira.

“Mabuti naman, para makapagpahinga na ako,” maikling tugon ni Xavier, na tila wala pa ring pakialam.

“Aira? Sir Xavier? Ano bang nangyayari?” tanong ni Sam, bakas ang kalituhan.

“Sam, Aira na lang ang itawag mo sa akin,” malambot na sabi ng dalaga. “Ang totoo niyan…”

“Pinsan mo si Aira,” putol ni Xavier, direkta at walang paligoy-ligoy. “Pinatapon ka ng mga magulang mo rito sa mundo ng mga tao para itago. Kaya ngayon, wala kang alam sa mahika—tanga ka sa harap ng mga sugo ni Hex.”

“Xavier! Ako dapat ang magsasabi niyan!” galit na saway ni Aira.

“Pinsan? Mahika? Ano ba itong ‘good time’ niyo?” litong-lito na si Sam.

Matiyagang nagpaliwanag si Aira. Sa isang kumpas ng kanyang kamay, lumitaw sa hangin ang mga imahe ng isang maringal na mundo—ang Jamais . Ipinakita niya ang apat na kaharian: ang Lakur (Lupa), ang Hestia (Apoy), ang Andromeda (Tubig), at ang Aera (Hangin). Sa gitna ng lahat ay ang Harte , ang puso ng kanilang mundo.

“Ikaw ang sanggol sa larawang iyan, Sam. Anak nina Haring Gerald at Reyna Anya. Ikaw ang itinakdang magpapalaya sa Jamais mula sa kadiliman ni Hex,” salaysay ni Aira habang itinuturo ang gumuhong kastilyo.

“Pero… paano? Wala akong kapangyarihan. Parang Avatar ba ito? Kailangan ko bang pag-aralan ang apat na elemento?” tanong ni Sam, pilit na inuunawa ang sitwasyon.

Isang mapang-uyam na tawa ang kumawala kay Xavier. Lumapit siya kay Sam hanggang sa magtagpo ang kanilang mga mata. “Bubu mo! Ignorante pa!” singhal niya. “Tuturuan ka namin, para hindi ka magmukhang tanga sa oras na makaharap mo si Hex.”

Nanggilid ang luha sa mga mata ni Sam. Hindi niya alam kung ano ang mas masakit—ang katotohanang nawala ang kanyang mga magulang, o ang talim ng dila ni Xavier. Agad siyang bumangon at patakbong lumabas ng silid.

“Napakagaspang ng ugali mo!” bulyaw ni Joshua kay Xavier bago sinundan ang nagdadalamhating si Sam.

Itutuloy…

Kabanata 3: Ang Alab sa Gitna ng Alitan

Hindi mapigilan ni Sam ang pag-agos ng kanyang mga luha habang tinatahak ang pasilyo ng kastilyo. Ang bawat salita ni Xavier ay tila mga barya ng apoy na pumapaso sa kanyang pagkatao. Masakit na malaman na ang buong buhay mo ay isang pagkukunwari, ngunit mas masakit na maliitin ka ng taong inaasahan mong gagabay sa iyo.

Tumigil siya sa isang balkonahe kung saan tanaw ang bukang-liwayway ng isang mundong hindi niya kinagisnan. “Ignorante… tanga…” bulong ni Sam sa sarili. “Sino ba siya para sabihin iyon?”

Samantala, sa loob ng silid, naiwang nakatayo si Xavier habang nakatingin sa pintuang nilabasan ni Sam. Ramdam niya ang matatalim na tingin nina Aira at Joshua.

“Masyado kang marahas, Xavier,” seryosong saad ni Joshua. “Hindi siya pinalaki sa Jamais. Hindi niya kasalanan kung wala siyang alam.”

Isang mapait na ngisi ang sumilay sa labi ni Xavier. “Ang mundong ito ay hindi tumatanggap ng mahihina. Kung hindi niya kayang tiisin ang mga salita ko, paano pa ang hagupit ni Hex?”

Ngunit sa likod ng kanyang mapagmataas na anyo, may kung anong kumurot sa dibdib ni Xavier. Naalala niya ang takot sa mga mata ni Sam—ang parehong takot na nakita niya noong mahuli niya ito sa loob ng cubicle. Isang kakaibang init ang muling gumapang sa kanyang katawan, isang pakiramdam na pilit niyang itinuturing na galit, ngunit alam niyang higit pa roon ang dahilan.

“Hahanapin ko siya,” maikling sabi ni Xavier bago naglakad palabas, bitbit ang bigat ng isang emosyong hindi niya maipaliwanag.

Ang Pagtanggap at ang Pangako

Sa rooftop, sa ilalim ng malamlam na liwanag ng buwan, dahan-dahang nilapitan ni Joshua si Sam.

“Huwag kang tatalon,” malumanay na sambit ni Joshua.

Agad na lumingon si Sam, bakas ang pagod sa kanyang mga mata. “Pasensya na kayo… hindi ko lang talaga akalain na may ganoon palang mundo. At ang mas nakakatawa, ako pa raw ang magliligtas nito? Paano? Wala akong kahit anong kapangyarihan. Baka nagkakamali lang kayo ng taong hinahanap.”

Sasagot na sana si Joshua nang biglang sumulpot si Aira sa kanilang harapan, ang kanyang presensya ay tila isang sariwang hangin. “Hindi totoo ’yan, Sam. Una sa lahat, ang mga sinaunang kasulatan kanina—hindi iyon kayang basahin ng isang ordinaryong tao. Pero ikaw, nung binigkas mo ang mga letra, lumitaw sa noo mo ang simbolo ng ating lahi. At higit sa lahat… naramdaman ko ang koneksyon natin.”

“Tama si Aira. Wala nang duda, ikaw na nga ang hinahanap namin,” dagdag ni Joshua na may kasamang matatag na tango.

Ilang sandali pa ay sumulpot sina Liam at Xavier. Bakas ang pag-aalinlangan sa mukha ni Xavier habang tinutulak siya ni Liam papalapit sa binata. “Sam, may sasabihin si Xavier sa iyo,” udyok ni Liam.

Napabuntong-hininga si Xavier. Tumitig siya nang diretso sa mga mata ni Sam—isang titig na hindi na puno ng poot, kundi ng pagpapakumbaba. “Alam ko… na minsan ay masama akong magsalita. Patawad.”

Hindi agad sumagot si Sam, kaya lalong naging balisa si Xavier. “Sam, makinig ka. Sana maintindihan mo… hindi ko lang minsan mapigilan ang aking pagiging… bastos. Pero humihingi ako ng tapat na tawad sa iyo. Pasensya na sa mga nasabi ko.”

Sa halip na magalit, lumapit si Sam at hinawakan ang mahaba at pulang buhok ni Xavier. “Alam ko na kung bakit ka masungit. Dahil sa pula mong buhok—bagay na bagay sa isang tagapagbantay ng apoy. Apology accepted .”

“Ano? Anong Ap-polo-ap-septed ?” kunot-noong tanong ni Xavier, halatang nalilito sa banyagang salita.

Natawa si Liam at inakbayan ang dalawa. “Ibig sabihin, pinapatawad ka na niya. Nauna lang ako sa inyo rito sa mundo ng ilang araw kaya mas pamilyar na ako sa kanilang pananalita.”

Bumalik ang seryosong tingin ni Sam sa kanila. “Pero seryoso… paano ko kayo matutulungan? Wala akong alam sa mga ginagawa niyo.”

Hinawakan ni Aira ang balikat ni Sam habang si Liam naman ay hinawakan ang kamay ng binata, tinititigan siya nang may pag-asa. “Huwag kang mag-alala, kami ang magtuturo sa iyo. Sisiguraduhin naming magiging handa ka,” pangako ni Aira.

“Kung ganoon, bukas na bukas din, Sam… sisimulan na natin ang iyong pagsasanay,” nakangiting wika ni Joshua.

Habang ang lahat ay nagpaplano, nanatiling tahimik si Xavier. Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako kay Sam, tila may malalim na iniisip habang unti-unting naglalagablab ang isang bagong uri ng apoy sa loob ng kanyang dibdib.

 Ang Marka ng Pangako

Nagising si Sam sa paulit-ulit na hiyaw ng kanyang orasan. Alas-kuwatro pa lamang ng madaling araw. Akmang pipikit siyang muli nang maramdaman niya ang isang marahang haplos sa kanyang buhok—isang ugnayang tila may dalang kuryente na gumising sa kanyang diwa.

“Joshua?” bulong niya habang idinidilat ang mga mata.

Tumambad sa kanya ang tunay na anyo ni Joshua: mahaba at gintong buhok na tila hinabi mula sa sinag ng araw, at mga matang puno ng pangungusap. “Walang duda, taga-Jamais ka nga,” mungkahi ng prinsipe, habang ang kanyang daliri ay nananatili sa pisngi ni Sam.

“Isa ka bang prinsipe?” nauutal na tanong ni Sam, namamangha sa kinis ng balat at sa tangkad ng lalaking nasa kanyang harapan.

“Gaya nina Xavier at Liam, ako ay isang dugong bughaw,” sagot ni Joshua sabay kabig kay Sam para sa isang mahigpit na yakap. “Noong sanggol ka pa lamang, hiningi ko na sa iyong mga magulang na itadhana ka sa akin bilang kabiyak.”

Naramdaman ni Sam ang init ng katawan ni Joshua sa kabila ng manipis nitong suot. Sa pagitan ng kanilang mga katawan, isang matigas na presensya ang sumasagi sa kanyang puson—isang tahasang pag-amin ng pagnanasa.

“Sa ating mundo, ang pag-ibig ay walang pinipiling kasarian,” bulong ni Joshua bago sinakop ang mga labi ni Sam.

Ang halik na iyon ay hindi lamang pagbati; ito ay isang pag-angkin. Mabilis na itinulak ni Joshua si Sam pabalik sa kama. Ang bawat haplos at sipsip sa kanyang leeg at dibdib ay nagdulot ng mga ungol na hindi mapigilan ni Sam. Nang maghubad si Joshua, tumambad kay Sam ang naghuhuminding katibayan ng pagkalalaki ng prinsipe.

Sa gitna ng silakbo ng damdamin, hinayaan ni Sam na malunod siya sa ligayang hatid ng gabi. Ang mainit na likidong kumalat sa kanyang balat ay tila isang sumpa at pangako na nagbigay ng panibagong buhay sa kanyang pagkatao.

Nang magising si Sam sa sikat ng araw, alas-nuwebe na. Dali-dali siyang bumangon, ngunit bago pa siya makalabas, isang mapulang marka sa kanyang leeg ang tumambad sa kanya sa salamin—isang hickey na iniwan ni Joshua bilang tanda.

Pagbukas ng pinto, naroon na si Xavier, nag-aabang na may malamig na tingin. “Tayo na. Pinasusundo ka ng iyong pinsan,” anito habang hinahawakan siya sa braso.

Napansin ni Sam ang pasulyap-sulyap ni Xavier sa marka sa kanyang leeg. Isang kakaibang ngiti ang sumilay sa labi ng tagapagbantay ng apoy—isang ngiting tila may halong panunukso at panganib.

“Ano? Bakit ka nakatingin?” bulyaw ni Sam.

“Wala,” sagot ni Xavier, bagaman ang kanyang titig ay tila naglalagablab. Sa isang kumpas ng kanyang kamay, nilamon sila ng init at agad na naglaho sa silid.

Itutuloy…..

Kabanata 4: Ang Pagsasanay

Ang Nakaraan Matapos ang tapatang naganap, nagpakumbaba si Xavier at humingi ng paumanhin sa kanyang mga binitawang salita. Bagaman tila naghilom na ang tensyon sa pagitan nila ni Sam, isang misteryosong pangyayari ang nanalaytay sa katahimikan ng gabi. Sa gitna ng mahimbing na pagtulog ni Sam, isang hindi kilalang nilalang ang nanggulo sa kanyang pahinga—isang presensyang nag-iwan ng mapulang marka sa kanyang leeg, isang mantsang tila selyo ng isang lihim.

Nang sunduin siya ni Xavier kinabukasan, hindi nakaligtas sa mapanuring mata ng binata ang nakatagong marka.

“Bakit? Anong tinitingnan mo?” asik ni Sam. Bakas ang iritasyon sa kanyang boses habang mabilis na ikinukubli ng kanyang mga palad ang maseselang bahagi ng kanyang leeg.

Hindi sumagot si Xavier. Sa halip, isang makahulugang ngiti lamang ang gumuhit sa kanyang mga labi—ngiting may halong pait at kuryosidad.

Dinala ni Xavier si Sam sa paanan ng isang masukal na bundok, kung saan naghihintay ang mga tagapangalaga ng iba pang elemento. Pagkababa pa lamang nila, sinalubong na sila ng isang mahigpit na yakap mula kay Aira.

“Samuel!” masayang bulalas ni Aira. Napangiti na lamang si Sam, damang-dama ang init ng pagtanggap ng pinsan.

“Halika, may nais akong ipakilala sa iyo,” aya ni Aira.

Sa hindi kalayuan, isang babaeng may tindig-reyna ang nakatalikod habang kausap sina Liam at Joshua. “Selena, narito na siya!” tawag ni Aira.

Dahan-dahang lumingon ang babae. Isang matamis at mapagpalayang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. “Siya na ba ang aking pamangkin?” tanong nito bago yumukod bilang paggalang. “Ako si Selena, ang kapatid ng iyong inang si Reyna Anya.”

Nanginig ang boses ni Sam, namumuo ang luha sa kanyang mga mata. “Tita? Akala ko… akala ko mag-isa lang ako. Na parang kabute lang akong sumulpot sa mundong ito nang walang pamilya.”

“Huwag kang mag-alala, muli tayong mabubuo kapag natalo na natin si Hex,” pag-aamo ni Selena. Ngunit biglang napatigil ang kanyang paningin sa leeg ni Sam. “Anong nangyari diyan, pamangkin?”

Namula si Sam at hindi agad nakapagsalita. Maging si Joshua ay tila naging mailap ang tingin habang namumula ang mga pisngi. Bago pa man makasagot si Sam, mabilis na hinubad ni Xavier ang kanyang suot na t-shirt at maingat na ipinantakip sa marka sa leeg ng binata.

“Paumanhin, Binibining Selena. May allergy ang inyong pamangkin—parang ang Reyna Anya kapag nakakakain ng mani, nagkakapantal,” mabilis na palusot ni Xavier sabay kabig sa balikat ni Sam.

Napatingin si Sam sa kamay ni Xavier na mahigpit na nakahawak sa kanya. Bahagyang natawa si Selena. “Ah, naalala ko nga. Ngunit mawawala rin ’yan kapag natagpuan mo na ang iyong irog. At ikaw naman Xavier, huwag kang basta-basta maghuhubad sa harap ko. Bawal ang ganyang asal sa Hestia.”

“Selena, nasa Earth tayo. Wala tayo sa Hestia,” maikling sagot ni Xavier na may halong pilyong ngiti.

Bago maglaho ang lahat, isang kumikislap na pulseras na may asul na diamante ang lumitaw sa palad ni Selena. “Pag-aari ito ng iyong mga magulang, Samuel. Gamitin mo ito sa laban niyo kay Hex.” Unti-unting naging anino si Selena, pahiwatig na ang kanyang anyo ay isa lamang ilusyon mula sa kabilang mundo.

“Nasa panganib ang Hestia,” seryosong saad ni Liam. “Kasalukuyang ninanakaw ni Hex ang kapangyarihan ng limang kaharian.”

Sa gitna ng seryosong usapin, lumapit si Joshua kay Sam. Marahas niyang inalis ang kamay ni Xavier sa balikat nito at kinuha ang t-shirt na nakatakip sa leeg ni Sam. Sa isang bulong ng mahiwagang salita, isang kulay berdeng scarf ang lumitaw sa kanyang mga palad.

“Heto, isuot mo ito, mahal ko,” malambing na wika ni Joshua habang isinasabit ang scarf sa leeg ni Sam.

Nagkatinginan nang masama sina Joshua at Xavier—isang labanang tahimik na tanging si Aira lamang ang nakakarinig sa kanilang mga isipan. “Itigil niyo ’yan! Para kayo sa Reyna at sa ating kaharian!” saway ni Aira sa loob ng kanilang mga ulo.

“Magsimula na tayo,” pagpapatuloy ni Aira. “Kailangang lumabas ang kapangyarihan mo, Sam, hindi lang sa oras ng panganib.”

Ipinakita ni Liam ang kanyang anyo bilang Tagapangalaga ng Tubig, suot ang kanyang maringal na kasuotang pandigma. Ngunit bago pa makasunod si Aira, isang nakapanlulumong sigaw ang bumasag sa katahimikan ng bundok.

“Tulong!”

“Umaatake ang mga alagad ni Hex!”

Kabanata 5: Hex at ang Kanyang mga Alagad

Ang Nakaraan  

Sa ilalim ng malabay na mga puno ng kabundukan, tila huminto ang oras para kay Sam. Ang bawat salitang namumutawi sa bibig ni Selena ay nagsisilbing tulay sa mundong pilit ipinagkait sa kanya.

“Anong itsura ng aking ina? Si Ama? Anong mga katangian nila?” sunod-sunod na tanong ni Sam, ang kanyang tinig ay may halong panginginig at pananabik. “May namana ba ako sa kanila? At… ano iyon?”

Isang mapagmahal na ngiti lamang ang isinagot ng kanyang tiyahin, isang ngiting tila may dalang libong lihim na unti-unti pa lamang mabubuksan. Ngunit ang sandaling iyon ng katahimikan ay biglang nilapa ng isang matinis at nakapangingilabot na sigaw—isang desperadong paghingi ng saklolo na yumanig sa buong paligid.

“Ano iyon?” gulat na bulalas ni Sam, ang kanyang puso ay nagsisimulang tumibok nang mabilis dahil sa kaba.

“Malamang sigaw. Ano pa nga ba?” masungit na tugon ni Xavier, bagaman bakas sa kanyang mga mata ang pagiging alerto at ang pagbabago ng kanyang postura para sa isang pakikipaglaban.

Hindi na nag-aksaya ng panahon si Liam. Sa isang iglap, bumalot sa kanya ang isang liwanag na tila nagmumula sa kailaliman ng karagatan. Nang humupa ang liwanag, tumambad sa kanila si Liam na suot na ang kanyang maringal at matikas na kasuotang pandigma—isang baluti na kumikinang at tila may sariling buhay.

Napanganga si Sam, hindi maialis ang tingin sa transpormasyong nagaganap sa kanyang harapan. Doon niya napagtanto na ang kapayapaang kinalakihan niya sa Earth ay tuluyan nang nagtapos; ang digmaang nakatakda para sa kanya ay narito na.

ANG KARUGTUNG,

Isang nakabibinging katahimikan ang namayani matapos maglaho nina Aira, Liam, at Joshua sa isang kisapmata. Naiwan sina Xavier at Sam sa gitna ng masukal na kagubatan. Ramdam ni Sam ang nag-aalab na enerhiya mula kay Xavier—isang galit na tila Bulkang Mayon na anumang oras ay sasabog.

Agad na pinaningas ni Xavier ang kanyang mga kamao. Ang apoy na nagmumula sa kanyang balat ay hindi lamang basta init; ito ay simbolo ng kanyang poot. Gumawa siya ng isang naglalagablab na bolang apoy na nagbigay ng pulang liwanag sa paligid.

“Xavier,” malumanay na tawag ni Sam, “kung gusto mong sumunod sa kanila, ayos lang ako rito. Scout master ako; kaya kong alagaan ang sarili ko.”

Isang mapait na tawa ang kumawala kay Xavier. “Wala akong pakialam at hindi kita tinatanong! Ang hihina ninyong mga taga-kaharian. Puro kayo diplomasya at usapan habang ang Jamais ay unti-unti nang nilalamon ni Hex!” asik niya, ang kanyang mga mata ay tila naglalabas din ng mitsa ng apoy.

Yumuko si Sam, dama ang bigat ng kasalanang hindi naman niya ginawa. “Pasensya na… Humihingi ako ng tawad para sa aking mga magulang. Hindi ko man sila kilala, alam kong hindi nila ginustong malagay sa panganib ang inyong mundo.”

Akmang tatalikod na si Sam upang bigyan ng puwang ang nag-aapoy na galit ni Xavier nang isang matalim na huni ng hangin ang bumasag sa paligid.

“Sam, dapa!”

Sa isang iglap, marahas na itinulak ni Xavier si Sam sa lupa. Isang itim na palaso ang humaging sa kinalalagyan sana ng ulo ng binata at bumaon nang malalim sa puno sa likuran nila. Ang palaso ay naglalabas ng maitim na usok—isang sumpa mula sa kadiliman.

“Kanino galing ’yun?” hingal na tanong ni Sam habang mabilis na inililibot ang paningin sa madidilim na bahagi ng kagubatan.

JAMAIS

Habang bumabalot ang kadiliman sa lupain ng Jamais, isang pigura ang nakaluhod sa paanan ng isang itim na nilalang—ang malupit na si Hex.

“Panginoon, nahanap na namin ang apat na tagapangalaga. Kasama na nila ang lalaking tinutukoy sa propesiya ni Selena,” ulat ni Zandro, ang kanyang tinig ay malamig at puno ng katapatan sa kadiliman.

“Zandro,” paos na sambit ni Hex, “ipagpatuloy mo ang pakikipaghalubilo sa Itinakda. Ngunit mag-ingat ka kay Aira; may kakayahan siyang hubaran ang iyong mga lihim. Huwag mong hahayaang pasukin niya ang iyong isipan.”

“Masusunod, Panginoon,” tugon ni Zandro bago tuluyang naglaho sa anino.

Samantala, sa gitna ng kagubatan, binalot ng naglalagablab na liwanag si Xavier. “Sa likod ko!” maktol niya kay Sam.

“Xavier, Tagapangalaga ng Elemento ng Apoy!” saway ng kanyang tinig kasabay ng paglitaw ng kanyang baluting pandigma na tila hinulma mula sa lava.

Napako ang tingin ni Sam sa kanya. Isang katanungan ang bumabagabag sa kanyang isipan: Kung sina Liam, Joshua, at Aira ay may kanya-kanyang elemento… ano ang sa akin? Anong lakas ang nananalaytay sa aking mga ugat?

“Mamaya ka na mag-isip nang mag-isa! Tumakas ka na!” sigaw ni Xavier bago hinarap ang ulan ng mga palasong bumubulusok mula sa kadiliman.

Sa kabilang bahagi naman ng gubat, natunton nina Aira ang pinagmumulan ng sigaw, ngunit isang pamilyar na mukha ang sumalubong sa kanila.

“Victoria?” gulat na sambit ni Aira.

“Nagulat ka ba, dati kong kaibigan?” nakakaulol na ngiti ni Victoria. “Dahil sa pagbabalik ninyo, baka bangkay na ng Prinsipe ng Hestia ang inyong madatnan.”

Sa isang mabilis na kumpas ng kamay at bulong ng sumpa, isang itim na enerhiya ang humampas kina Aira, Liam, at Joshua. Tumalsik sila sa lakas ng puwersa, ang kanilang mga katawan ay tila nilalamon ng panghihina.

Naloko na… isa itong patibong, ang huling naisip ni Joshua bago tuluyang dumanas ng matinding sakit mula sa mahika ni Victoria.

Ang Pagkakanulo at ang Halik ng Astral

Habang patuloy ang ulan ng mga palasong itim, pilit na pinapanatili ni Xavier ang kanyang pananggalang na apoy. Bakas na ang pagod sa kanyang mukha.

“Bakit ang dami? Hindi ba nauubos ’yan?” sigaw ni Sam, bakas ang pangamba sa boses.

“Pumikit ka!” utos ni Xavier. Kahit naguguluhan, walang nagawa si Sam kundi sundin ang binata. “Ngayon, pakiramdaman mo ang paligid. Gamitin mo ang iyong isipan upang hanapin ang nilalang na nagpapakawala ng mahikang ito.”

Sa ilalim ng gabay ni Xavier, pumasok si Sam sa isang astral state . Nakita niya ang kanyang sarili mula sa itaas, kasama ang humihingal na si Xavier. Iginala niya ang kanyang paningin hanggang sa matagpuan niya ang isang lalaking nakatago sa malalabay na puno, may maitim na mahikang nagmumula sa mga daliri.

“Nakita ko na siya!” bulalas ni Sam.

Sa isang iglap, itinigil ni Xavier ang kanyang pananggalang. Bago pa man makapagreak si Sam, naramdaman niya ang malakas na pagkabig ni Xavier sa kanyang katawan at ang pagdampi ng mainit at mapusok na mga labi nito sa kanyang mga labi.

Isang pagsabog ng liwanag ang naganap. Nang imulat ni Sam ang kanyang mga mata, wala na sila sa gitna ng ulan ng palaso; nasa harapan na nila ang lalaking nagtatago.

“Bastos ka!” sigaw ni Sam, sabay tulak kay Xavier habang namumula ang mga pisngi. Ngunit hindi siya pinansin ni Xavier. Ang mga mata nito ay nakatuon sa kalaban.

“Ben? Paano ka nakatakas sa kulungan?” tanong ni Xavier, ang boses ay puno ng pait.

“Xavier, aking kapatid… hindi ka ba natutuwang makita ako?” nakangiting tugon ni Ben.

“Umanib ka na ba kay Hex? Siya ang pumatay sa ating ina!” galit na sigaw ni Xavier. Ngunit ang tanging sagot ni Ben ay isang malamig na tawa bago siya sumugod nang may masamang hangarin.

Samantala, matapos ang maikling engkwentro kay Victoria, agad na sumunod sina Aira, Joshua, at Liam. Naabutan nila ang kaguluhang iniwan nina Ben. Si Xavier ay nakahandusay at walang malay, habang si Sam ay pilit na nanlalaban gamit ang kakaunti niyang nalalamang mahika.

“Hindi!” sigaw ni Aira. “Aero Tornado!” Isang naglalakihang ipu-ipo ang lumitaw na naging dahilan upang mawalan ng balanse si Ben. Sa pagkakataong iyon, nagawang patumbahin ni Sam ang kalaban.

“Wala na tayong oras, Ben! Kailangan na nating umalis!” singhal ni Victoria bago sila tuluyang naglaho sa isang itim na usok.

Agad na dinaluhan ni Joshua si Sam. “Ayos ka lang ba, mahal ko?” tanong nito, puno ng pag-aalala ang mga mata habang hinahaplos ang mukha ng binata at banayad na hinalikan ang kanyang noo.

“A-ayos lang naman ako…” nauutal na sagot ni Sam, litung-lito sa magkakasunod na halik na natanggap mula sa dalawang magkaibang lalaki.

“Tama na muna ang pagiging love birds ,” biro ni Liam, bagaman bakas sa kanyang mukha ang pag-aalala sa nakahandusay na si Xavier.

Itutuloy….

Kabanata 6: Bagong Misyon

Sa lupain ng Jamais, binalot ng matinding kaba ang dibdib ni Selena nang magising siya sa isang nakatutulig na ingay sa labas ng kanyang kubol. Hingal na hingal na pumasok ang kanyang tapat na dama na si Georgia.

“Mahal na Prinsesa, sumalakay ang mga kawal ni Hex sa ating kuta! Hinahanap kayo ng kanyang tapat na heneral na si—”

Hindi na natapos ni Georgia ang sasabihin dahil agad na lumabas si Selena upang harapin ang panganib. Sa gitna ng kaguluhan, tumambad sa kanya ang isang pamilyar na mukha.

“Heneral Zandro!” galit na asik ni Selena. “May kasunduan tayo ng iyong panginoon! Nangako siya na walang masasaktan sa mga Jamaisan, lalo na sa apat na kaharian. Wala na kaming kapangyarihan… kalunos-lunos na ang kalagayan ng aking mga sinasakupan, ano pa ang nais niyo?”

“Prinsesa, nais kitang makausap nang tayong dalawa lamang,” seryosong tugon ni Zandro, ang kanyang boses ay walang bakas ng pagbabanta. “Tungkol ito sa lihim na kasunduan ng apat na kaharian.”

Napatitig si Selena sa mga mata ni Zandro. May kung anong mensahe roon na hindi kayang sabihin sa harap ng marami. “Sumunod ka sa akin,” maikling tugon ng prinsesa.

Samantala, sa isang pansamantalang himpilan, tila huminto ang mundo nang pormal na ianunsyo ni Joshua ang tunay na estado nila ni Sam.

“Alam ko na, Josh. Hindi mo kayang itago ang tibok ng puso mo sa akin,” wika ni Aira habang payapang humihigop ng kape.

Si Xavier naman ay nanatiling tahimik, ang kanyang atensyon ay nakatuon lamang sa pagkaing nasa harap niya. Tinapik siya ni Joshua sa balikat. “Hindi mo ba ako babatiin, Bro?”

Bahagyang itinaas ni Xavier ang kanyang paningin, malamig at walang emosyon. “Ah… edi ayos.”

Napansin ni Aira ang kakaibang aura ni Xavier at sinubukang pasukin ang isipan nito, ngunit mabilis siyang napansin ng binata. “Aira, itigil mo ang pagbabasa sa isip ng may isip!” asik ni Xavier sabay hagis ng dyaryo sa mukha ng dalaga.

Ilang sandali pa ay masayang pumasok sina Liam at Sam. “Guess what, guys? He taught me how to be maarte … like, duh? Bagay ba?” biro ni Liam na ikinatawa nang malakas ni Sam.

“Modern Prince ka na talaga, Liam,” tawang-tawa na sabi ni Sam.

Hindi na nagpalipas ng pagkakataon si Joshua. Lumapit siya kay Sam, hinawakan ang kamay nito, at binigyan siya ng isang matamis na halik sa mga labi.

“Josh, ano ba! Nakakahiya kay Insan!” pamumula ni Sam, pilit na ikinukubli ang kilig.

Dahil sa nasaksihang eksena, biglang tumayo si Xavier. “Busog na ako. Maliligo lang ako,” maikli niyang paalam bago tuluyang lumabas ng silid.

Pinaupo ni Joshua si Sam at pinagtimpla ng kape. Habang kumakain, napansin ni Sam ang kakaibang sarap ng tinapay. “Anong uring tinapay ito?”

Ngumiti si Aira, bakas ang pangungulila sa kanyang mga mata. “Tunay ngang anak ka ni Tita Anya. Dito siya sa mundong ito lumaki kaya rito ka rin nila itinago. Bata pa ako noon nang dumating siya sa Jamais, at katulad mo, mahilig din siyang kumain niyan.”

“Totoo ’yan,” dagdag ni Liam. “Napakaganda ni Reyna Anya, at paborito niya ang bawat tinapay na nasa hapag na ’yan.”

Natahimik ang lahat nang biglang magbago ang ekspresyon ni Aira. “Pero… kumusta na kaya si Tita Selena?”

Sa isang liblib na bahagi ng Jamais, iniabot ni Zandro ang nawawalang kwintas kay Selena. “Salamat sa paggising sa aking katinuan, Prinsesa. Ngunit kung muli akong lamunin ng dilim ni Hex… pakiusap, paslangin mo ako bago ko pa kayo muling masaktan,” seryosong pakiusap ng heneral.

“Maraming salamat, Zandro,” tugon ni Selena.

Biglang naging alerto ang pakiramdam ni Zandro. “May paparating! Patawad, Mahal na Prinsesa… hindi ito masakit.” Upang mapanatili ang kanyang balat-kayo sa harap ng mga kawal ni Hex, nagpakawala siya ng isang malakas na boltahe ng kidlat mula sa kalangitan.

Bumagsak si Selena, walang malay, habang sumisigaw si Zandro para sa kanyang mga kasama. “Iyan ang napapala ng mga lumalaban sa ating Panginoon!”

Nang makaalis ang mga kalaban, mabilis na sumaklolo si Georgia, luhaan habang tinitingnan ang lupaypay na katawan ng prinsesa.

Samantala, sa himpilan ng mga tagapangalaga, naglalakad si Sam patungo sa silid-pagsasanay. Ngunit sa isang iglap, bumukas ang pinto ng banyo at tumambad sa kanya si Xavier.

Basa pa ang pulang buhok ng prinsipe, at ang mga butil ng tubig ay dahan-dahang gumagapang mula sa kanyang matipunong dibdib, pababa sa kanyang six-pack abs na tila nililok mula sa bato. Hindi maalis ni Sam ang kanyang tingin sa perpektong pangangatawan ng binata.

“Wala ka nang makikita riyan, may tuwalya nang nakatakip,” nakangising sambit ni Xavier, putol sa pagpapantasiya ni Sam.

Dali-daling tinakpan ni Sam ang kanyang mga mata. “Xavier! Ano ba… bakit ka ba ganyan?”

“Bakit? Wala naman akong ginagawa. Ikaw itong malagkit ang tingin,” pang-aasar ni Xavier habang dahan-dahang lumalapit. “Bakit, hindi ba ganito ang katawan ng Prinsipe Josh mo?”

Akmang aalis na si Sam nang biglang dakmain ni Xavier ang kanyang braso at sapilitang ipinatong ang palad ni Sam sa kanyang dibdib. Ramdam ni Sam ang mabilis na tibok ng puso ng prinsipe.

“Wala ka ba talagang nararamdaman?” seryosong tanong ni Xavier, wala na ang bakas ng biro.

Binawi ni Sam ang kamay at nagmadaling tumakbo palayo. “Paumanhin, Prinsipe Xavier!”

Naiwang nakatitig si Xavier sa kawalan. “Hindi mo na ba talaga ako naalala, Samuel? O sadyang kinalimutan mo na ako?”

Ang Nakaraan (Flashback) Bago pa man ang lahat ng ito sa Jamais, muntik nang masawi si Sam sa isang aksidente sa Earth. Isang mabilis na sasakyan ang patungo sa kanya, ngunit sa isang kisapmata, isang estranghero ang tumulak sa kanya patungo sa isang eskinita. Ang estrangherong iyon ay si Xavier, na ginamit ang kanyang bilis at kakayahang tumagos sa materyal na bagay.

Ngunit nang magkamalay si Sam, ang mukha ni Zandro—ang kanyang nobyo noon—ang una niyang nakita, at inakala niyang ito ang kanyang tagapagligtas.

Bumalik ang huwisyo ni Xavier nang marinig ang boses ni Liam. “Oh, pare? Bakit nakatayo ka lang diyan? Magbihis ka na,” biro ni Liam habang tinitingnan ang tila tulalang prinsipe.

Pilit na ngumiti si Xavier upang itago ang gulo sa kanyang isipan. “Oo nga pala. Hinahanap na ba ako ni ‘Manang’ Aira?” biro niya, kahit alam niyang seryoso ang sitwasyong kinalalagyan nila.

“Kanina pa!” sagot ni Aira na kapapasok lang sa silid, ang mukha ay bakas ang bigat ng balitang dala. “May bagong misyon na ibinigay si Tita Selena. Kailangan nating mahanap at makolekta ang apat na diamante na sumasagisag sa apat na kaharian at apat na elemento.”

Tumitig si Aira sa kanila, lalo na kay Sam na kapapasok lang din. “Ang mga batong ito ang magsisilbing patunay na naging matagumpay ang pagsasanay ni Samuel. At higit sa lahat, ang apat na diamante ang tanging susi upang muli tayong makabalik sa Jamais.”

Nanahimik ang lahat. Alam nilang ang misyong ito ay hindi lamang paglalakbay—ito ay simula ng isang mapanganib na digmaan kung saan masusubok ang kanilang katapatan, lalo na’t may mga lihim ang nakaraan na unti-unti nang kumakawala.

Itutuloy…

Kabanata 7: Unang Misyon at ang Kambal na Buwan

Ang Nakaraan  

Ang bawat patak ng pawis at bawat kislap ng mahika ay naging saksi sa pagsisimula ng pagsasanay ni Samuel sa ilalim ng apat na tagapangalaga: ang mahinahong si Aira, ang masayahing si Liam, ang mapusok na si Xavier, at ang matapang na si Joshua.

Ngunit sa likod ng mga pagsasanay, unti-unting lumalabas ang mga anino ng nakaraan. Nakilala natin si Selena, ang tagapag-ingat ng mga lihim ni Reyna Anya. Higit sa lahat, nabulgar ang isang masakit na katotohanan: si Zandro, ang tapat na heneral ni Hex, ay ang lalaking minsang minahal ni Sam sa mundo ng mga tao. Nagkataon nga lang ba ang lahat, o bahagi ito ng isang madilim na plano?

Sa kabila ng lahat, nananatili ang matinding tensyon sa pagitan nina Sam at Xavier. Isang tanong na tila sumusumbat sa puso ang binitawan ng prinsipe habang sapilitang ipinadama ang tibok ng kanyang puso kay Sam: “Wala ka bang nararamdaman?”

ANG KARUGTUNG…

“Sam, kailangan mong mahanap ang apat na diamante,” seryosong saad ni Aira, habang ang liwanag ng kambal na buwan ay tumatagos sa bintana. “Ang mga batong ito ang tanging susi upang muling mabuksan ang pintuan ng ating tahanan.”

Tumango si Xavier, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha na pilit niyang ikinukubli. “Isinara na ni Binibining Selena ang lahat ng lagusan patungo sa Jamais. Ginawa niya ito upang protektahan ang mundong kinalakihan mo mula sa panganib ni Hex.”

“Huwag kang mag-alala, hindi ka nag-iisa. Narito kami para sa iyo,” dugtong ni Liam na may kasamang pampalakas-loob na ngiti.

Lumingon si Sam sa paligid, hinahanap ang pamilyar na presensya. “Nasaan si Josh?”

“Narito lang ako, mahal,” mabilis na tugon ni Joshua. Sa isang iglap ay nasa tabi na siya ni Sam at mahigpit itong niyakap, tila ipinaparating na hinding-hindi niya ito pababayaan.

“Ehem!” pagbasag ni Aira sa sandali ng dalawa. “Dala mo na ba, Josh?”

“Narito,” sagot ni Joshua sabay abot ng isang sinaunang libro na balot ng lumang balat. Ngunit bago pa man mahawakan ni Sam ang aklat, biglang naging blangko ang kanyang paningin. Ang ingay sa paligid ay naging mahinang bulong hanggang sa tuluyan siyang lamunin ng dilim.

“Samuel!”

Unang nakasalo si Xavier bago pa man tumama ang katawan ni Sam sa sahig, ngunit mabilis na kumilos si Joshua upang binuhat ang nobyo. Ang kaba sa silid ay halos mahawakan na sa tindi.

“Dalin niyo siya sa higaan, dali!” utos ni Aira.

Maingat na inihiga ni Joshua si Sam, habang sa labas, ang kambal na buwan ay tila naging mas matingkad ang kulay—isang babala na ang oras ay unti-unti nang nauubos.

Ang Halimaw sa Likod ng Kamera

Habang ang buong mundo ay nakatitig sa gwapong mukha ni Jules Santo Domingo sa telebisyon, lingid sa kanilang kaalaman ang madilim na katotohanang bumabalot sa kanya. Sa bawat ngiti niya sa harap ng kamera, may mga kaluluwang unti-unting nauubos. 

Sa kabilang dako, sa kuta ni Hex, isang utos ang muling binitawan para kay Zandro: “Magbalik ka sa mundo ng mga tao. Kunin mo ang puso ni Sam bago pa mahuli ang lahat.”

Sa silid ni Sam, bigla siyang napabalikwas mula sa isang nakapangingilabot na panaginip. “Huwag!” sigaw niya, habang malalaking butil ng pawis ang namumuo sa kanyang noo.

“Sam! Anong nangyari?” nag-aalalang tanong ni Joshua habang mahigpit siyang hinahawakan.

“Akala ko… akala ko totoo,” hingal na hingal na sabi ni Sam. Ikinuwento niya ang tungkol sa mga multong humihingi ng tulong—ang mga biktima ng isang halimaw na nagbabalat-kayo bilang tao. Nang ipakita ni Liam ang larawan ni Jules, hindi nagkamali si Sam.

“Siya nga,” turo ni Sam sa larawan ng aktor. “Siya ang humihigop sa enerhiya ng mga biktima.”

Napansin ni Joshua ang isang pamilyar na kislap sa leeg ng aktor. “Tingnan niyo ang suot niyang kwentas. Iyan ang diamante ng Aera , ang simbolo ng kaharian niyo, Aira!”

Hindi na nag-aksaya ng panahon ang grupo. Sa kabila ng pag-aalinlangan ni Xavier sa kakayahan ni Sam, nanindigan ang binata. “Gagawin ko ito para sa mga magulang ko! Ayoko nang minamaliit ako!” deklara ni Sam, ang mga mata ay nag-aapoy sa determinasyon.

Sa isang iglap, gamit ang teleportation spell ni Xavier, nakarating sila sa maingay at makulay na lungsod. Tumambad sa kanila ang isang malaking billboard ni Jules Santo Domingo.

“Saan tayo magsisimula?” tanong ni Xavier, habang inililibot ang tingin sa paligid.

“Base sa research ko, naghahanap siya ng bagong P.A. dahil… alam niyo na, nauubos ang mga dating kasama niya,” wika ni Liam na tila naglalaway sa kagandahan ng aktor. “Baka may isa sa atin ang pwedeng mag-apply? Pwede ba ako? Ang hot niya talaga!”

Isang matalim na tingin ang ipinukol ni Aira kay Liam bago sumulyap kay Sam. “May plano ako,” seryosong sabi ni Aira, habang ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng isang mapanganib na ideya.

Itutuloy…

Kabanata 8: Ang Kambal na Buwan (Unang Bahagi)

Ang Lihim ni Jules Sto. Domingo

Kilala si Jules sa kanyang maamong mukha at mala-Adonis na pangangatawan na tila ipininta ng mga diyos. Sumikat siya nang husto matapos ang pelikulang “Save Me From the Darkness,” kung saan ang kanyang pagganap ay nag-iwan ng marka sa puso ng marami. Ngunit sa likod ng kislap ng mga camera , bumubulong ang mga usap-usapan. Bakit nga ba ganoon kabilis ang kanyang pag-akyat sa rurok? May mga sabi-sabing ginagamit niya ang kanyang “alaga” upang makuha ang loob ng mga direktor, isang madilim na kapalit para sa kasikatan.

Ngunit para kay Senior Inspector Kiko Fernandez, may mas malalim at mas madugong misteryo sa likod ni Jules. Sa tuwing may namamatay na P.A. ang aktor, lalong nagniningning ang karera nito.

“Norman Cruz. Isang buwan lang siyang nanilbihan kay Mr. Sto. Domingo bago natagpuang bangkay,” ulat ng isang binatang pulis. “Gaya ng mga nauna, tila naubusan siya ng dugo. Tuyot ang katawan, Inspector. Tingnan niyo ang mga larawang ito.”

Matagal na tinitigan ni Inspector Kiko ang larawan bago malakas na hinampas ng dyaryo ang kasamahan. “Pinagloloko mo ba ako? Larawan ito ng anak ko! Isang tanong, isang sagot: pinopormahan mo ba ang anak ko?”

“Ah… eh…” Hindi na nakasagot ang binatang pulis nang isang mapang-akit na tinig ang bumasag sa kanilang asaran.

“Magandang umaga. Hinahanap ko si Senior Inspector Fernandez at si…”

Agad na tumayo si PO1 Mark at inilahad ang kamay sa babaeng nasa harap nila. “Miss, PO1 Mark pala. At oo, ito si Inspector Fernandez. Anong maitutulong namin sa iyo?”

“Ako si Aira,” pakilala ng dalaga, ang kanyang boses ay nanginginig at puno ng kunwaring pait. “Kapatid ako ni Norman Cruz. Nais ko lang malaman kung may pag-unlad na ba sa kaso ng kapatid ko.”

Habang nagsasalita, hindi maialis ni PO1 Mark ang kanyang paningin sa suot ni Aira. Dahil sa manipis na tela ng kanyang damit, tila nagrerebelde ang malulusog niyang dibdib, isang tanawing muntik nang magpawalang-malay sa binatang pulis.

“Ganoon ba? Sa ngayon, patuloy ang aming imbestigasyon, pero—”

Pinutol ni Inspector Kiko ang sagot ng bata. “Miss, sumunod ka sa opisina ko. May mga bagay tayong dapat pag-usapan nang masinsinan,” seryosong wika ng inspektor habang tumatayo.

Sa loob ng isang sikat na studio, balot ng kaba at antisipasyon ang paligid. Narito ang mga naghahangad na maging bagong Personal Assistant ng pinakasikat na aktor sa bansa.

“Next!” tawag ng isang babaeng naka-istilo ang pananamit.

“Ako na ba?” kabit-balikat na tanong ni Liam kay Sam.

“Oo, ikaw na. Galingan mo!” bulong ni Sam sabay tulak sa kaibigan.

Nang makaharap ni Liam ang babae, agad siyang nagpakitang-gilas. “Hi, Liam here. Twenty-seven. Marami na akong nahawakang artista at tumatagal naman ako nang halos sampung taon. Ang huli kong pinagsilbihan ay si Binibining Ann Marie Cervantes,” may kumpiyansang pakilala ni Liam.

“Talaga? Idol ko siya! Anyway, bakit ka umalis sa kanya?” tanong ng babaeng nagpakilala bilang Michelle habang sinusuri ang resume ni Liam.

“Nag-migrate na kasi ang buong pamilya nila sa Amerika, kaya heto, naghahanap ng bagong hamon,” maikling sagot ni Liam. “Nga pala, kasama ko rin ang kaibigan kong si Sam. Stylist din siya ni Miss Cervantes.”

Naging interesado si Michelle. Agad niyang pinuntahan si Jules na noo’y nakahiga at tila nagpapahinga. “Bes, may dalawang hot guys sa labas. At hulaan mo? Mga dating tauhan sila ni Ann Marie Cervantes. At ’yung isa? Sobrang cute.”

Dahan-dahang tumayo si Jules at sumilip sa siwang ng pinto. Agad na pako ang kanyang paningin kay Sam. Pinasadahan niya ng tingin ang matipunong pangangatawan ng binata, mula sa maamong mukha hanggang sa hubog ng hita na bakas sa suot nitong fit shorts .

Isang makahulugang ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Jules. “He’s hot… and definitely has the ‘assets.’ Sige, tanggapin mo na silang dalawa. Hire them,” maikling utos ni Jules bago muling humiga, tila may biktima na siyang nakita sa kanyang isipan.

Masayang bumalik si Michelle kina Liam at Sam upang ibalita ang magandang desisyon.

Sa loob ng opisina ni Inspector Fernandez, naging seryoso ang palitan ng tingin sa pagitan ng opisyal at ni Aira.

“Miss Cruz, naniniwala ka ba sa paranormal?” diretsahang tanong ng inspektor.

Napakunot ang noo ni Aira, pilit na itinatago ang kanyang tunay na pagkakakilanlan. “Ano ho? Tama ba ang narinig ko?”

“Alam kong mahirap paniwalaan, pero malakas ang kutob ko,” bulong ni Fernandez habang inilalabas ang kanyang journal. “Si Mr. Sto. Domingo… may ginagawa siyang hindi makatao. Tingnan mo ang mga biktimang ito. Lahat sila, natagpuang tuyot—walang natirang kahit isang patak ng dugo. Naniniwala akong bampira ang artistang iyan.”

Bahagyang natawa si Aira, isang mapang-asar na tawa. “Seriously? Pulis, naniniwala sa bampira? Pero sige, Inspector, papatulan ko ang kuwento mo. Paano mo nasabi?”

Habang sinusuri ni Aira ang mga larawan, naramdaman niya ang pagvibrate ng kanyang cellphone. Isang mensahe mula kay Xavier: “Umalis ka na riyan, papunta na ang tunay na kapatid ng biktima.”

Mabilis na tumayo si Aira. “Kailangan ko nang umalis, Inspector. Balitaan mo na lang ako sa kaso ng ‘kapatid’ ko,” aniya at nagmamadaling lumabas, saktong pagpasok ng totoong kaanak ni Norman Cruz.

Sa labas ng presinto, naghihintay si Xavier sa loob ng sasakyan. “Nabura mo ba ang alaala ng pulis na iyon?” bungad niya.

“Oo,” maikling sagot ni Aira habang sumasakay. “Nakuha na nina Liam at Sam ang trabaho. Ngayon, kailangan nating bumalik at kumonsulta kay Tita Selena at Joshua.”

Habang binabaybay ang kalsada, binalot ng katahimikan ang loob ng kotse hanggang sa basagin ito ni Aira. “Xavier… magtapat ka nga. May gusto ka ba sa pinsan ko?”

Napatigil si Xavier, ang kanyang mga kamay ay humigpit sa manibela. “Tigilan mo ang pagbabasa sa isip ko, Aira. Pero kung oo… masama ba?”

“Hindi masama, pero tandaan mo: naka-laan na si Samuel kay Joshua. Sanggol pa lang sila ay binasbasan na sila ni Tita Selena,” seryosong babala ni Aira. “Huwag mong hayaang ang damdamin mo ang maging hadlang sa pagkakaisa ng limang kaharian. Hawak ni Hex ang Jamais; hindi tayo pwedeng magkawatak-watak.”

Tinitigan ni Xavier ang kalsada, ang kanyang panga ay nagngangalit sa pigil na emosyon. “Alam ko. At wala rin akong puwang para sa pag-ibig… ako ang susunod na hari ng Hestia.”

Binilisan ni Xavier ang pagpapatakbo, pilit na iniiwan ang sakit na dulot ng katotohanang kailanman ay hindi magiging kanya si Sam.

Itutuloy….

Kabanata 9: Kambal na Buwan (Ikalawang Bahagi)

“

Ang nakaraan ay tila isang aninong pilit humahabol sa kasalukuyan.

Sa gitna ng usok at malamig na titig ng batas, hinarap nina Xavier at Aira ang opisyal na humahawak sa kaso ng mga pumanaw na Personal Assistant ni Jules. Bawat tanong ng pulis ay tila patalim na sumusuri sa kanilang katapatan; bawat sagot ay kailangang maingat, tila naglalakad sa manipis na yelo. Ramdam ang bigat ng hangin sa loob ng presinto, isang paalala na ang bawat hakbang ni Jules ay may kaakibat na panganib na hindi pa nila lubos na mawari.

Samantala, sa kabila ng panganib, nagawa nina Liam at Samuel na itaya ang kanilang mga buhay. Sa pamamagitan ng mapanuring pagbabalat-kayo, sumabak sila sa mapanghamong aplikasyon para sa bakanteng posisyon sa ilalim ni Jules.

Sa isang hindi inaasahang pagkakataon—o marahil ay laro ng tadhana—nakamit nila ang minimithing tagumpay. Tinanggap sila. Ngunit sa likod ng kanilang mga ngiti ng pasasalamat, alam nina Liam at Samuel na ang pagpasok sa mundo ni Jules ay hindi lamang tungkol sa trabaho. Ito ay pagpasok sa isang marahas na sayaw kung saan ang bawat maling galaw ay maaaring maging huli nila.

Ang Bahay sa Lilim ng Lihim

Tahimik ang malawak na sala ng mansyon, tanging ang tunog ng marangyang orasan ang sumasabay sa pintig ng kaba sa dibdib ni Nana Ella.

“Nana Ella, dumating na ba ang dalawang bagong tauhan?” Basag ni Jules sa katahimikan. Ang kanyang boses ay may awtoridad, ngunit may himig ng pagmamadali.

“Hindi pa, Sir. Bakit ho ba kayo kumuha agad ng bagong papalit?” Bakas sa mukha ng matanda ang pangamba. “Sir, may gusto sana akong ipakipag-usap sa inyo tungkol sa—”

“Nana Ella,” pagputol ni Jules, ang kanyang mga mata ay panandaliang lumambot bago muling naging malamig. “Huwag kayong mag-alala. Hindi ko hahayaang maulit ang nangyari noon… maliban na lamang kung magiging masyadong malikot ang kanilang mga mata at kamay sa loob ng bahay na ito.”

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ng matanda bago ito dahan-dahang tumalikod patungong kusina, bitbit ang bigat ng mga sekretong ayaw niyang muling mabuksan.

Ang Pagdating

Ilang sandali pa ay bumukas ang pinto. Pumasok sina Liam at Samuel , kasunod ang matalik na kaibigan ni Jules na hindi magkamayaw sa pananalita.

“Best, narito na sila! At naku, maniniwala ka ba?” hirit ng kanyang kaibigan habang pasimpleng sinusuri ang dalawang lalaki mula ulo hanggang paa. “Hindi sila mukhang mga tagapagsilbi. Tingnan mo ang tindig, ang kutis—lalo na ang Liam na ’yan! Halos kasing-kinis mo, nakakaloka!”

Hindi pinansin ni Jules ang panunukso ng kaibigan. Sa halip, nanatili ang kanyang tingin sa dalawa, tila sinusukat ang kanilang katapatan. “Nangako na ako, wala na akong gagawing kabaliwan. Ipaakyat mo na sa kanila ang mga gamit ko sa itaas.”

Sa likod ng marangyang kasuotan at matikas na pagharap, may isang lihim na pilit itinatago ni Jules—isang katotohanan tungkol sa kanyang tunay na kasarian na tila isang apoy na pilit ikinukulong sa yelo.

“Best, nandyan pa ba si—?” Putol ang sasabihin ng kaibigan nang muling lumitaw si Nana Ella.

“Ito na, Sir Jules. Narito na sa loob ng bag ang lahat ng kailangan ninyo para sa taping,” ani ng matanda, iniaabot ang gamit nang may halong pag-iingat.

“Maraming salamat, Nana Ella,” sagot ni Jules. Ang kanilang mga daliri ay bahagyang nagtagpo sa pag-abot ng bag—isang mabilis na sandali na tila may dalang mensahe ng pasasalamat at babala.

Ang Siwang sa Pagitan ng Dalawang Mundo

Sa loob ng silid ni Jules, tila sumasayaw ang alikabok sa sinag ng araw na tumatagos sa bintana. Manghang-mangha si Samuel habang iginagala ang paningin sa karangyaan ng paligid.

“Hindi pa rin ako makapaniwala, Liam. Narito na tayo sa loob ng tahanan ng sikat na si Jules,” bulong ni Samuel, bago bumaling sa kaibigan na may halong pagdududa. “Ngunit paano mo ba talaga nakilala ang isang Ann Marie Cervantes? Malalim ang ugat ng inyong ugnayan, hindi ba?”

Hindi lumingon si Liam, abala sa pag-angat ng mabibigat na maleta. “Mahabang kuwento, Sam. Mas mabuting bilisan na natin ito. Ikuukuwento ko ang lahat pagbalik natin sa bahay,” maikli niyang sagot, ngunit bakas sa kanyang boses ang bigat ng lihim na dala-dala.

“Sige, sabi mo eh,” tugon ni Sam at mabilis na kinuha ang mga natitirang gamit.

Ang Tawag ng Pangangailangan

Matapos maisakay ang lahat sa sasakyan, naramdaman ni Liam ang hindi maipaliwanag na sensasyon sa kanyang katawan—ang tawag ng kalikasan na hindi na kayang ipagpaliban.

“Boss Michelle, anong oras ba ang alis natin?” tanong ni Liam sa kaibigan ni Jules na abala sa pag-aayos ng sarili sa harap ng salamin.

“Sandali na lang, bakit?” sagot ni Michelle habang tinitingnan ang sariling repleksyon.

“Kailangan ko lang pong magbawas sandali. Mukhang may hindi magandang nakain ang tiyan ko kanina,” pagdadahilan ni Liam, habang bahagyang namimilipit.

“Sige, bilisan mo lang. Babalik na si Jules anumang sandali,” babala ni Michelle.

“Gusto mo samahan na kita, Li?” alok ni Sam, ngunit isang mabilis na iling ang isinagot ni Liam bago patakbong bumalik patungo sa loob ng bahay. Doon, nakasalubong niya sina Jules at Nana Ella na papalabas na.

“Sir, pasensya na ho, kailangan ko lang gumamit ng palikuran. Saan ho ba ang pinakamalapit?” hingal na tanong ni Liam.

Itinuro ni Nana Ella ang tamang direksyon. “Pagpasok mo, kumaliwa ka sa dulo. Sa pangalawang pinto, ijo.”

Nang makalagpas si Liam, bumaling si Jules kay Nana Ella, ang boses ay seryoso at puno ng pag-iingat. “Naka-lock na ba ang kwarto, pati na rin ang lihim na pinto sa loob ng banyo?”

“Opo, siniguro ko na ang lahat,” sagot ng matanda bago sila tuluyang nagtungo sa sasakyan. Samantala, mabilis na nahanap ni Liam ang pintong may karatulang Comfort Room . Sa pag-aakalang ligtas ang lahat, pinihit niya ang hawakan at pumasok sa loob—lingid sa kanyang kaalaman na doon magsisimula ang pagtatagpo ng kanyang mundo sa mundong pilit itinatago.

Ang Aninong sa Salamin: Ang Propesiya ng Jamais

Sa kabilang dako, sa isang lugar na tila hindi naaabot ng liwanag, kausap nina Aira ang kanilang Tiyahin na si Selena sa pamamagitan ng isang mahiwagang salamin.

“Tiya, mukhang magiging madali lang ang lahat. Matatalo rin natin sila,” mayabang na wika ni Aira.

“Tumigil ka, Aira!” saway ni Selena, ang kanyang tinig ay tila kulog na gumigising sa diwa. “Huwag mong mamaliitin ang mga alagad ni Hex. Higit pa sa iyong inaasahan ang kanilang kakayahan.”

Sumingit si Xavier sa usapan, ang mukha ay seryoso. “Binibining Selena, wala na bang ibang paraan upang magbukas ang lagusan patungo sa Jamais?”

“Mayroon,” sagot ni Selena, habang lumalabas ang imahe ng apat na nagkikinangang bato sa ibabaw ng salamin. “Kapag nakompleto ninyo ang apat na diamante na sumisimbolo sa apat na dakilang kaharian ng Jamais.”

Napataas ang kilay ni Joshua habang hawak ang isang sinaunang libro. “Bakit apat lang? Bakit hindi kasama ang kaharian nina Samuel?”

Huminga nang malalim si Selena, ang kanyang mga mata ay nagpakita ng respeto at takot. “Dahil ang kanilang kaharian ang nasa pusod ng Jamais. Sila ang mga Tagapag-ingat. Sila ang huling depensa bago ang lahat ay maglaho.”

Ang Mapandayang Akala

Matapos ang tawag ng kalikasan, mabilis na inayos ni Liam ang sarili. Ngunit sa kanyang paglabas ng banyo, isang pigura ang tila naghihintay sa kanya sa madilim na pasilyo.

“Si… Sir Jules?” gulat niyang sambit. Halos mapatigil ang tibok ng puso ni Liam nang makita ang kanyang amo na tila walang anumang saplot, ang balat ay kumikinang sa ilalim ng malamlam na ilaw.

“Liam… pasayahin mo naman ako,” bulong nito, ang boses ay parang musikang humahaplos sa pandinig.

Hindi na nakasagot si Liam dahil agad siyang siniil ng isang mainit na halik. Ramdam niya ang panggagalugad ng kamay nito sa kanyang katawan, partikular na sa bahaging unti-unti nang nagigising sa pagnanasa.

“Sir, baka… baka mahuli tayo sa taping,” pilit na pag-iwas ni Liam, bagaman ang kanyang katawan ay tila may sariling isip na tumutugon sa init ng kabilang panig.

Hindi tumugon ang lalaki. Sa halip, dahan-dahan nitong binuksan ang mga butones ng polo ni Liam hanggang sa tumambad ang matipunong dibdib nito. Sumunod na hinubad ang kanyang suot na shorts, hanggang sa tanging puting brief na lamang ang nagsisilbing harang sa nag-aalab niyang pagkatao.

“Mukhang masarap ito,” kagat-labing sabi ng lalaki habang nakatitig sa bakas ng pagkalalaki ni Liam.

Isang ungol ang kumawala sa mga labi ni Liam nang isandal siya sa pader. Ang bawat haplos at taas-babang galaw ng kamay ng kasiping ay tila kuryenteng gumagapang sa kanyang buong pagkatao. Nang bumaba ang mga halik nito sa kanyang dibdib at nilaro ang kanyang naninigas na utong, hindi na napigilan ni Liam ang mapamura sa sarap.

“O-ooohhh! Sir… ang galing ninyo… t*ngina!”

Ang Kambal na Pagkatao

Samantala, sa labas ng mansyon, nagsisimula nang mainip ang tunay na Jules. “Nasaan na ba si Liam? Bakit ang tagal?”

“Susundan ko na po, Sir,” prisinta ni Samuel.

Bago bumaba ng van, napansin ni Sam ang isang kakaibang detalye: ang half moon na pendant sa kwintas ni Jules. Isang mabilis na isip ang dumaan sa kanya—fashion lang ba ito, o may mas malalim na kahulugan?

Pagpasok ni Sam sa loob ng bahay, laking gulat niya sa kanyang nasilayan. Sa loob ng silid, nakapatong si Liam sa isang lalaking kamukhang-kamukha ni Jules.

“Isa pang Jules?!” bulalas ni Sam. Nabitawan ng dalawa ang isa’t isa, kapwa gulat sa istorbo.

Biglang naglaro sa isipan ni Sam ang paalala ni Xavier: “Sa misyon, huwag kang papalinlang sa iyong nakikita. Mas makapangyarihan ang isipan kaysa sa anumang kumpas.” Naalala niya ang pagsasanay nila kung saan ang anyo ni Xavier ay nagpapalit-palit—maging si Aira o dalawang Xavier.

Hindi nag-aksaya ng panahon si Sam. Itinuon niya ang kanyang buong konsentrasyon at binigkas ang mahiwagang salita upang hubaran ng balat-kayo ang huwad na nilalang.

“Re-ver-se Rashum!”

Isang nakakasilaw na liwanag ang bumalot sa silid. Kasabay nito, isang malakas na sigaw ang narinig mula sa likuran—ang tinig ni Jules na puno ng kapangyarihan.

“Buwan ang kapangyarihan, buwan din ang dahilan ng iyong pagkabuhay! Inuutusan kita, Julio… magbalik ka sa akin!”

Itutuloy…

Kabanata 10: Kambal na Buwan (Ikatlong Bahagi)

Kabanata 10“ Kambal na Buwan (Pangatlong Bahagi)

Ang hangin sa loob ng silid ay tila naging malapot sa tindi ng tensyon. Ang bango ng pagnanasa kanina ay napalitan ng malansang amoy ng panganib.

“Magdamit ka nga, Liam!” mariing utos ni Sam, sabay hagis ng tuwalya sa kaibigan. Nanginginig ang mga kamay ni Liam habang sinasalo ito; ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako sa pigurang kamukhang-kamukha ng kanyang amo—isang aninong tila unti-unting kumakawala sa katotohanan.

Mabibigat ang hakbang ni Jules habang papalapit. Ang kanyang mukha ay larawan ng poot at pagkadismaya.

“Ano ba ang pumasok sa utak mo at hinayaan mong mangyari ito?” bulyaw ni Jules kay Liam, bago bumaling nang may talim sa kanyang kasambahay. “Nana Ella, akala ko ba ay siniguro mong nakapinid ang pinto ni Julio? Bakit siya nakalabas? Bakit siya narito?!”

“S-sir Jules… nakikiusap ako, maniwala kayo,” nauutal na sagot ng matanda, ang mga mata ay puno ng katotohanan at takot. “Tiniyak kong naka-lock ang pinto. Hindi ako maaaring magkamali… tila may ibang pwersang nagbukas nito.”

“Anong klaseng nilalang ba siya?” sabat ni Sam, ang kanyang boses ay puno ng pagdududa habang nakatingin sa tila estatwang si Julio. “Siya ba… siya ba ang dahilan kung bakit isa-isang nawawala ang mga dating tauhan mo?”

Ang Pagdating ng mga Tagamasid

Bago pa man makasagot si Jules, ang paligid ay biglang binalot ng isang kakaibang liwanag. Mula sa kawalan, tatlong pigura ang sumulpot—sina Aira, Xavier, at Joshua . Ang kanilang presensya ay nagdala ng malamig na simoy na tila nanggaling pa sa ibang mundo.

“Dahil ang iyong amo ay nakipagkasundo sa isang nilalang mula sa kadiliman,” malamig na pahayag ni Aira. Ang kanyang tindig ay puno ng awtoridad, tila binabasa ang bawat lihim na nakatago sa puso ni Jules.

“Sino kayo?! Paano kayo nakapasok dito at paano ninyo nalaman ang mga bagay na iyan?” sigaw ni Nana Ella. Tumayo siya sa harap ni Jules, tila isang inang handang itaya ang buhay para sa anak na siya mismo ang nag-aruga mula pagkabata.

Hindi natinag si Xavier. Humakbang siya pasulong, ang kanyang mga mata ay naglalabas ng kakaibang kislap na tila sumasalamin sa kapangyarihan ng Jamais.

“Tapos na ang pagtatago sa likod ng mga anino, Jules,” pagbabanta ni Xavier. Ang kanyang boses ay tila dumadagundong sa loob ng silid. “Ilabas mo ang halimaw na nananahan sa ilalim ng liwanag ng buwan! Ilabas mo si Julio!”

Ang Sumpa ng Alenca

Sa gitna ng kaguluhan, mabilis na lumapit si Joshua kay Sam . Ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala, tila tinitiyak na walang kahit isang gasgas ang kanyang mahal sa buhay.

“Mahal, ayos ka lang ba? May masakit ba sa iyo?” bulong ni Joshua habang hinahawakan ang mga kamay ni Sam.

“Ayos lang ako, Josh. Ngunit si Li—” Hindi natapos ni Sam ang kanyang sasabihin nang mabasag ang katahimikan ng isang kalabog.

Sa isang iglap, bumagsak si Liam sa sahig. Ang kanyang katawan ay tila kinukuryente sa tindi ng pangingisay, habang ang kanyang mga mata ay tumirik at ang kanyang balat ay unti-unting namumutla.

“Liam! Anong nangyayari sa iyo?! Li, tumingin ka sa akin!” sigaw ni Sam, pilit na hinahawakan ang nanginginig na kaibigan, ngunit tila may invisible na pwersang tumutulak sa kanya palayo.

“Huli na ang lahat…” Mapait ang boses ni Jules habang nakatingin sa naghihingalong si Liam. “Naging alay na siya sa aking kakambal.”

“Kakambal?” ulit ni Sam, hindi makapaniwala. “Isang tao ang may gawa nito sa kanya?”

“Hindi siya tao, Jules,” putol ni Aira , ang kanyang boses ay tila hatol ng tadhana. “At lalong hindi mo siya tunay na kakambal. Ang nilalang na iyan ay isang Alenca —isa sa mga pinaka-mapanganib na nilalang mula sa Jamais.”

Naglakad si Aira paikot, habang ang kanyang mga mata ay naglalabas ng kakaibang liwanag. “Sila ang mga magnanakaw ng buhay. Kumukuha sila ng dugo at kaluluwa mula sa kanilang mga biktima upang manatiling buhay ang kanilang anyo. Ang kanilang lakas ay nagmumula sa nakalalasong liwanag ng buwan.”

Habang nagsasalita si Aira, mabilis na kumilos si Xavier . Lumapit siya kay Jules at, bago pa man makaiwas ang huli, idiniit niya ang kanyang mga daliri sa noo nito. Isang kislap ng asul na mahika ang lumabas sa pagtatagpo ng kanilang balat, tila binabasa ang bawat alaala at koneksyong namamagitan kay Jules at sa halimaw na si Julio.

Ang Alamat ng Nawalang Anino: Ang Lihim nina Jules at Julio

Noong sila ay mga bata pa, sina Jules at Julio ay tila iisang kaluluwang nahati sa dalawang katawan. Sila ang liwanag ng kanilang mga magulang. Ngunit sa isang madilim na gabi, isang trahedya ang naganap—isang aksidenteng kumuha sa buhay ni Julio. Ang masayahing bata ay naging isang malamig na bangkay, at kasabay nito ay namatay din ang katinuan ng kanilang mga magulang.

Sa tindi ng hapis at hindi matanggap na katotohanan, tinahak ng kanilang ama at ina ang landas na hindi dapat binabagtas. Sa ilalim ng isang Kambal na Buwan , sa gitna ng isang masukal na kagubatan, nanawagan sila sa Panginoon ng Kadiliman .

“Ibalik ninyo ang aming anak,” pagsusumamo nila. “Anumang kapalit, ibibigay namin.”

Dinirinig ng kadiliman ang bawat panalangin, ngunit palaging may lason ang bawat sagot nito. Bumalik nga si Julio, ngunit ang batang pumasok sa kanilang tahanan ay wala nang kislap sa mga mata. Ang katawan ay kay Julio, ngunit ang nananahan sa loob ay isang Alenca —isang nilalang na nagmula sa kailaliman ng Jamais.

Ang Sumpa ng Alenca

Hindi pagmamahal ang dala ng nagbalik na si Julio, kundi isang insatiable hunger —isang pagkauhaw na hindi napapawi ng tubig o pagkain. Ang nilalang na ito ay nabubuhay sa pamamagitan ng pagnanasa . Natuklasan ng mga magulang, sa kanilang malaking takot, na ang bawat haplos at bawat sensual na engkwentro ni Julio sa kanyang mga biktima ay isang patibong.

Sa sandaling maramdaman ng biktima ang rurok ng pagnanasa, doon hihigupin ng Alenca ang kanilang kaluluwa at dugo. Ang init ng katawan ay nagiging malamig na kamatayan.

Namatay ang kanilang mga magulang sa tindi ng pagsisisi, at naiwan si Jules na pasan ang sumpang ito. Itinago niya si Julio sa pinakamadilim na bahagi ng kanilang mansyon, pilit na ikinukulong ang halimaw. Ngunit sa bawat pagsikat ng buwan, lalong lumalakas ang Alenca, ginagamit ang anyo ni Julio upang manlinlang ng mga inosenteng tulad ni Liam—mga kaluluwang nagiging alay sa isang hungkag na pagnanasa.

 Ang Pagguho ng Kanluran at ang Maskara ng Poot

Sa kuta ni Binibining Selena sa Jamais, ang bango ng mga tuyong rosas ay napalitan ng amoy ng sunog na lupa. Humahangos na dumating ang kanyang pinagkakatiwalaang sugo.

“Masamang balita, Mahal na Prinsesa,” bungad nito, ang boses ay nanginginig sa takot. “Nasakop na ng mga alagad ni Hex ang kanlurang bayan. Ang mga mamamayang nanatiling tapat sa alaala ng iyong yumaong ama ay… wala nang natira.”

Hindi natapos ng sugo ang kanyang sasabihin nang biglang gumuho ang paligid sa paningin ni Selena. Napakapit siya sa kanyang upuan, ang kanyang puso ay tila pinipiga ng isang invisible na kamay.

“Ayos lang ba kayo, Mahal na Prinsesa?” alalang tanong ng sugo.

“May masamang nangyari sa mga Tagapagbantay,” bulong ni Selena, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa sakit. “Isang kaluluwa ang kasalukuyang nilalamon ng kadiliman. Hindi ito maaari… ang balanse ng dalawang mundo ay nanganganib!”

Ang Balak sa Kaharian ng Harte

Habang nagluluksa ang Kanluran, ang bulwagan ng Kaharian ng Harte ay umaalingawngaw sa tawa ng tagumpay. Nakaupo si Hex sa kanyang trono, ang kanyang presensya ay tila isang lason na kumakalat sa bawat sulok.

“Nasa mundo na ba ng mga mortal si Zandro?” tanong niya, ang tinig ay tila nanggagaling sa kailaliman ng lupa.

Lumapit si Via , ang tapat ngunit misteryosong tauhan ni Hex. Ang kanyang bawat hakbang ay may kaakibat na tunog ng kadena, isang paalala ng kanyang pinagmulan.

“Kasalukuyang naghahanap ng butas sa lagusan si Zandro, Panginoon,” sagot ni Via. “Ngunit pahintulutan ninyong magtanong… bakit kailangang ibalik pa ang isang tulad niya sa mundo ng mga tao? Alam nating lahat na ang katapatan ng Prinsipe ng Hestia ay matagal nang naglaho.”

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Hex. “Alam ko, Via. Kaya nga pinalaya kita mula sa iyong madilim na kulungan. Ikaw ang magiging mata at tenga ko. Sa oras na bumukas ang lagusan, sumama ka kay Zandro… at siguraduhin mong hindi na muling sisikatan ng araw ang anak nina Gerald at Anya. Patayin mo sila ayon sa ating plano.”

“Isang karangalan, Panginoon,” sagot ni Via. Ang kanyang boses ay puno ng malisya at uhaw sa paghihiganti. “Panahon na upang bayaran ng anak ang mga kasalanan ng kanyang mga magulang.”

Dahan-dahang itinaas ni Via ang kanyang kamay at tinanggal ang kalahating maskara na nakatakip sa kanang bahagi ng kanyang mukha. Maging si Hex ay napaatras nang masilayan ang kagimbal-gimbal na sumpa—isang ukit ng nabubulok na mahika na ipinataw sa kanya ng dating Hari at Reyna ng Lakur. Ang kanyang mukha ay isang paalala ng isang digmaang hindi pa natatapos.

Ang Simbolo ng Aera at ang Anino ng Hestia

“Jules, makinig ka! Traydor ang mga Alenca!” babala ni Joshua, ang boses ay puno ng awtoridad. “Kapag natapos na silang magpakasasa sa kaluluwa ng iyong mga tauhan, ikaw ang isusunod niya! Iligtas mo ang iyong sarili habang may oras pa!”

“Umalis na kayo sa bahay ko!” bulyaw ni Jules, ang kanyang mukha ay namumula sa galit at takot. “Maayos na ang kaibigan ninyo! Lumayas na kayo!”

Hindi na nakapagtimpi si Xavier. Akma niyang susuntukin si Jules ngunit mabilis siyang napigilan ni Aira. “Huwag, Xavier! Sapat na ang babalang ibinigay natin. Ang tadhana na niya ang humusga sa kanya.”

“Ito ba ang kailangan ninyo?” Isang malamig at pamilyar na tinig ang nanggaling sa likuran ni Jules.

“Julio? Bakit ka nagpakita?!” gulat na tanong ni Jules.

Lumabas mula sa anino ang nilalang na may mukha ni Julio. Ngunit sa pagkakataong ito, wala siyang bakas ng bangis. “Nais kong ibigay ang simbolo ng Aera,” aniya habang inilalahad ang isang kumikinang na diamante. “Bilang tanda ng aking pagbabago. Hindi ko niloko si Jules. Noong mapadpad ako sa mundo ng mga mortal, ang pamilya niya ang nagbukas ng pinto sa akin. Pinayagan nila akong hiramin ang anyo ng kanilang anak.”

Tumingin siya kay Aira. “Tama ka, Prinsesa. Ang mga Alenca ay uhaw sa kaluluwa, ngunit natutunan kong labanan ang gutom na iyon. Nabubuhay ako sa dugo ng mga hayop at paminsan-minsang pagdampi lamang sa mga tao—hindi upang pumatay, kundi upang mabuhay.”

“Kilala mo ako?” tanong ni Aira, na tila sinusukat ang katapatan ng nilalang.

“Naririnig ko ang bulong ng Jamais, kahit narito ako sa mundo ng mga tao,” sagot ni Julio. “At may dapat kayong malaman… hindi ako ang kumuha sa kaluluwa ng mga naging P.A. ni Jules. Noong huli akong umatake, may nakita akong isa pang nilalang sa dilim. Hindi ko nakita ang kanyang mukha, ngunit malinaw ang marka sa kanyang balat—ang selyo ng Kaharian ng Hestia.”

Matapos iabot ang diamante kay Sam, dahan-dahang naglaho si Julio sa hangin. “Nanghihina ako sa sikat ng araw. Paalam.”

Sa isang sulok, biglang bumangon si Liam, tila masigla at puno ng buhay. “Grabe, parang lumakas ako bigla. Hindi ko mapigilan ang sarap ng sensasyong iyon,” nakangising sabi niya.

“Malandi ka talaga! Tayo na!” biro ni Xavier bago sila tuluyang naglaho sa isang iglap.

Ang Larawan sa Wallet

Pagdating sa kanilang tahanan, bagsak ang katawan ni Sam sa sofa. Agad siyang nilapitan ni Joshua at hinalikan sa noo nang may paglalambing. “Napagod ba ang mahal ko? Gusto mo bang ipagluto kita ng paborito mo?”

“Sige…” matipid na sagot ni Sam. Ngunit sa kanyang pag-upo, aksidenteng nahulog ang kanyang wallet. Isang lumang larawan ang tumambad sa sahig.

“Zandro?” gulat na bulalas ni Xavier habang pinupulot ang larawan.

“Kilala mo siya?” tanong ni Sam.

“Siya ang kapatid ko, Sam. Ngunit… matagal na siyang namayapa,” sagot ni Xavier, ang boses ay puno ng pait. “Paanong may larawan ka kasama siya?”

“Patay na?” gulat na reaksyon ni Sam. “Imposible! Noong isang linggo lang ay nagkita kami sa isang eskinita. Iniligtas niya ako sa kapahamakan!”

“Buhay si Zandro?” sabat ni Aira. “Ngunit nasaksihan namin ang kanyang pagpanaw sa Jamais!”

Naguguluhan si Sam. “Baka nagkakamali lang kayo. Maraming Zandro sa mundo. At wala akong nakitang kahit anong mahika sa kanya. Sa katunayan… naging nobyo ko siya.”

“Ano?!” sabay na sigaw nina Xavier at Aira.

“Wala akong naramdamang kakaiba sa kanya,” depensa ni Sam. “I’m sure hindi siya ang kapatid mo, Xavier.”

Inilabas ni Xavier ang isang kwintas na may pendant na galing sa Hestia. “Ito ang kwintas na bigay ng aming ina. Katulad na katulad ng suot ng lalaki sa larawan mo, Sam. Siya ang kapatid ko.”

Napuno ng kaba ang dibdib ni Sam. “Nakakaloka kayo! Nawalan na ako ng gana. Masyadong maraming rebelasyon para sa isang araw!” dali-dali siyang umakyat sa kanyang kwarto, pilit na tinatakasan ang katotohanan.

Sa ibaba, naiwan ang apat na puno ng pag-aalinlangan.

“Kung buhay ang kapatid ko, dapat akong magalak,” bulong ni Xavier. “Ngunit ang sinabi ni Julio… ang marka ng Hestia sa kumuha ng mga kaluluwa…”

“Wag naman sana,” dalangin ni Joshua. “Ang mga taga-Hestia ang tagapangalaga ng huling pagsubok. Sila ang nagdedesisyon sa reinkarnasyon. Kung si Zandro nga ang kumuha ng mga kaluluwang iyon, nilapastangan niya ang pinakabanal na batas ng ating kaharian.”

Itutuloy…

Kabanata 11: Ang Pagbukas ng Lagusan

Kabanata 11: Ang Pagbukas ng Lagusan

Nagising si Samuel sa isang marahas at sunod-sunod na katok na tila gigibain ang pintuan ng kanyang silid.

“Sino ba ’yan?” mahinang ungol niya, pilit na idinidilat ang mga matang mabigat pa sa antok. Imbes na tumigil, lalong lumakas ang kalabog kaya wala siyang nagawa kundi bumangon at buksan ang pinto.

“Natutulog pa ang tao, bakit ba—”

Hindi natapos ni Sam ang kanyang reklamo nang bigla siyang lamunin ng isang mahigpit na yakap. Bago pa siya makapagsalita, naramdaman niya ang malalambot na labi ni Joshua na dumampi sa kanyang noo at pagkatapos ay sa kanyang mga labi—isang halik na panandaliang nagpatigil sa kanyang paghinga.

“Oh, Mahal… bakit ang aga? At bakit bihis na bihis kayo?” tanong ni Sam habang sinusuri ang ayos ng nobyo. “Ah, sandali! Magbibihis lang ako. Dalawang minuto at handa na ako para sa misyon!”

“Hindi na, Mahal,” malambing na pigil ni Joshua. “Kailangan naming bumalik sa Jamais upang suriin ang kalagayan ng aming mga kaharian. Huwag kang mag-alala, babalik kami agad.”

“Teka, sasama ako! Gusto kong makita ang Jamais!” pagmamakaawa ni Sam, ipinapakita ang kanyang pinaka-mapupungay na mata.

“Huwag mo akong tingnan nang ganyan… hindi pa maaari sa ngayon,” buntong-hininga ni Joshua. “Maiiwan dito si—”

“Ako!” biglang sabat ni Xavier mula sa likuran. Nakasandal ito sa pader, nakahalukipkip, at bakas ang pagkabagot sa mukha. “Magbabantay na naman ako ng alagain.”

Bumaling si Joshua kay Xavier, ang mukha ay naging seryoso. “Walang problema, Xavier. Makakaasa ka na ipaparating ko ang iyong pangungumusta sa iyong ama at ina. Ngunit pakiusap, Haring Xavier… bantayan mo ang aking irog. Huwag kayong mag-aaway, dahil kapag nalaman ito ni Aira, alam mo kung gaano siya kadelikado magalit.”

“Oo na, ako na ang bahala sa kutong ito,” pang-aasar ni Xavier sabay talikod.

“Aalis na ako, baka bulyawan na ako ni Aira. I love you , babalik kami agad,” huling sambit ni Joshua bago dahan-dahang naglaho sa hangin, na tila isang usok na tinangay ng hangin.

Ang Asaran sa Kusina

“Sige, I love you too ,” bulong ni Sam habang nakatingin sa bakanteng espasyo. “Kaloka, bakit kaya kumatok pa siya? Dati naman ay bigla na lang siyang sumusulpot sa kwarto ko na sobrang hot .”

Habang naliligaw ang isip ni Sam sa alaala ng kanilang unang pagkikita, bigla siyang tinusok ni Xavier sa noo.

“Manyakis! Anong lulutuin ko ngayon?”

“Ay!” Sa gulat ay napaatras si Sam, nawalan ng balanse, at tuluyang sumalampak sa sahig.

“See? Ewan ko ba kung bakit napakalamapa mo, gayong ikaw ang Prinsipe ng Harte,” dagdag na pang-aasar ni Xavier habang nakatitig sa kanya mula ulo hanggang paa.

“Hoy, hindi ako manyak! At sino ang nagsabing lampa ako?” bulyaw ni Sam habang dahan-dahang tumatayo at pinapagpagan ang sarili.

“Halata naman. Pagkatapos ninyong maghalikan ni Joshua, ang Elf Prince Charming mo, tinigasan ka kaagad. Masyadong bakat sa suot mong boxer shorts ,” tawang-tawa na wika ni Xavier. “Magluluto ako. At dahil ako ang chep , ako ang masusunod.”

“Hindi ‘chep’! Mahirap ba bigkasin ang letrang F? Chef ! Chef !” sigaw ni Sam, namumula ang mukha sa inis at hiya.

“Wala akong paki. Bumaba ka na pagkalipas ng ilang minuto para kumain. Manyak!” huling hirit ni Xavier bago tuluyang lumabas ng silid.

Naiwang mag-isa si Sam sa harap ng salamin. “Ang layo talaga ng ugali niya kay Zee… kung magkapatid man talaga sila. Pero kung taga-Jamais si Zee, may alam kaya siya tungkol sa akin?” bulong niya sa kanyang repleksyon.

Samantala, sa kusina, may namumuong balak si Xavier. Humablot siya ng isang dakot ng sili at malapad ang ngisi habang hinahalo ito sa kawali. “Lalagyan ko ’to ng napakaraming sili. Tingnan natin kung hindi ka maiyak sa sarap, Prinsipe ng Harte.”

Ang Nagbabagong Anyo ng Jamais

Sa kuta ni Selena, ang hangin ay tila lason na sumisipsip sa sigla ng kapaligiran. Gulat na napatingin si Aira sa kanyang tiyahin.

“Tiya Selena?” mahinang tawag ni Aira, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalinlangan.

“Oo, ako nga,” sagot ng matandang babae. Ang kanyang boses na dati ay puno ng himig ay naging paos at mahina.

“Anong nangyari sa inyo? Bakit… bakit tila tumanda kayo nang ilang dekada?” tanong ni Aira, habang tinitingnan ang mga kulubot sa balat ng tiyahin.

“Hindi na kayang tapatan ng aking mahika ang tumitinding kapangyarihang itim ni Hex,” buntong-hininga ni Selena. “Matagumpay nilang nawasak ang harang na itinayo ko sa lagusan. Wala na tayong oras, Aira. Kailangan ninyong makolekta ang apat na simbolo sa loob ng mga diamante. At si Samuel… kailangan na ninyo siyang sanayin nang husto bago ang huling pagtutuos.”

Lumapit ang mga tauhan ni Selena, yumuyukod sa harap ni Aira. “Binibining Aira?”

“Huwag kayong mangamba,” wika ni Aira sa kanila, pilit na pinapalakas ang loob. “Malapit nang maging handa ang anak ng aking tiyahin. Hawak na namin ang unang diamante—ang simbolo ng Aera.”

Ang Pagbabalik sa Pinagmulan

Sa gitna ng paghahanda, humakbang pasulong si Joshua. “Magtutungo muna ako sa silangang bahagi ng Jamais upang tingnan ang kalagayan ng aking mga kasamahan.”

“Tama ka, Joshua,” tugon ni Selena. “Kailangan mong magtungo sa iyong kaharian. May mahalagang bagay na ipapamana sa iyo ang iyong amang Hari na tanging ikaw lamang ang makakagamit.”

“Masusunod, Binibini,” sagot ni Joshua. Sa isang iglap, binalot siya ng isang makinang na liwanag. Ang kanyang anyo ay nagsimulang magbago; ang kanyang buhok ay naging kasing-puti ng niyebe, at ang kanyang mga tenga ay humaba at naging matulis—ang tunay na anyo ng isang Prinsipe ng mga Elf .

“Kami rin,” wika naman ni Liam, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa malinaw ngunit malalim na ilog sa tabi ng kuta. “Bibisitahin ko ang Andromeda.”

Walang pag-aalinlangang tumalon si Liam sa tubig. Sa sandaling dumampi ang kanyang balat sa ilog, ang kanyang mga binti ay nagsama at naging isang maringal na buntong asul na kumikislap sa ilalim ng tubig. Siya ay mabilis na lumangoy palayo, tila isang anino sa kailaliman.

Samantala, si Joshua (ang mandirigma ng Lakur) ay naghanda na rin. “Magtutungo ako sa Lakur upang tingnan ang kalagayan ng aking mga kalahi.” Sa isang iglap, ang kanyang katawan ay naging isang napakagandang berdeng ibon. Ipinagpag niya ang kanyang mga pakpak at mabilis na pumailanlang sa himpapawid.

Naiwang mag-isa si Aira, pinapanood ang kanyang mga kasama. Gamit ang kanyang kapangyarihan, bumigkas siya ng isang bulong na dinala ng hangin sa pandinig ng mga ito.

“Mag-iingat kayo. Kailangan nating makabalik agad sa mundo ng mga mortal… bago pa mahuli ang lahat.”

Ang Awit ni Rekoi

Bawat hakbang ni Samuel pababa ng hagdan ay sinasalubong ng mapanuksong bango ng niluluto ni Xavier.

“In fairness, bukod sa pagiging mayabang ng Hari ng Hestia, may ibubuga rin pala siya sa kusina,” bulong ni Sam sa sarili. Nang makitang nakahanda na ang hapag ngunit wala ang nagluto, agad siyang umupo. “Nagugutom na ako, Xavier! Mauuna na akong kumain, ha!”

Ngunit sa unang subo pa lamang ni Sam, ang inaasahan niyang sarap ay napalitan ng isang nag-aapoy na pakiramdam. “Jusko! Bakit ang anghang nito!” halos maisuka niya ang pagkain. Agad siyang tumakbo sa refrigerator at uminom ng malamig na tubig, ngunit tila lalong nagliyab ang kanyang lalamunan.

“Xavieeerrrr!” ang kanyang hiyaw ay umalingawngaw sa buong bahay.

Dali-daling lumabas si Xavier mula sa banyo, tanging isang puting tuwalya lamang ang nakapulupot sa kanyang balakang. Ang mga butil ng tubig ay gumagapang pa sa kanyang maskuladong dibdib.

“Bakit?” tanong nito, ngunit sinalubong siya ni Sam ng isang suntok na mabilis niyang naiwasan.

“Sobra ba ang galit mo sa akin? Pinag-tripan mo ba ako?” galit na sigaw ni Sam habang patuloy na sinusubukang saktan ang lalaki. Sa huli, sa pag-iwas ni Xavier, kapwa sila nawalan ng balanse at bumagsak sa sofa—si Samuel ay nakapatong sa matikas na katawan ng Prinsipe.

Napatigil si Sam. Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa asul na balintataw ni Xavier. “Kulay asul din ang mga mata mo?”

“Dahil may dugong bughaw kami, Sam,” sagot ni Xavier, ang kanyang boses ay naging malalim at seryoso. “Sina Aira at Liam… lahat kami ay may tatak ng Jamais.”

Magsasalita pa sana si Sam ngunit sa isang mabilis na pagkilos, binaligtad ni Xavier ang kanilang posisyon. Ngayon, ang Prinsipe na ang nasa ibabaw, ang kanyang hininga ay mainit na humahaplos sa mukha ni Sam. Bago pa makapag-protesta si Sam, siniil siya ni Xavier ng isang halik—isang halik na nagsimulang mapusok hanggang sa maging isang pagsusumamo.

Ang anghang ng sili ay napalitan ng anghang ng pagnanasa. Naramdaman ni Sam ang panginginig ng kanyang tuhod nang magsimulang kagatin ni Xavier ang kanyang mga labi, tila ninanamnam ang bawat sandali. Nang punitin ni Xavier ang pang-itaas na damit ni Sam at ihubad ang kanyang suot na shorts, ang lamig ng hangin sa sala ay mabilis na napalitan ng nag-aalab na init.

Ang Hubad na Katotohanan

Nang ihulog ni Xavier ang tuwalya, tumambad kay Sam ang perpektong anyo ng isang Adonis. Ang mga kalamnan nito ay tila inukit mula sa marmol, pababa sa maugat at nagngangalit na sandata ng kanyang pagkalalaki.

“Patawarin mo ako…” bulong ni Xavier. Kinuha niya ang kamay ni Sam at idiniit ito sa kanyang mainit na pagkatao. “Mahal na mahal kita, Sam. Noon pa man.”

Sa rurok ng tensyon, akmang ibubuka na ni Sam ang kanyang bibig upang tanggapin ang alok ni Xavier nang biglang umihip ang isang malakas at malamig na hangin—tila isang paalala mula sa katotohanan.

“Hindi!” marahas na pagpigil ni Sam. Tumayo siya at pilit na inayos ang sarili. “Ayokong mag-away kayo ni Josh dahil sa akin. Mahal ko si Josh, Xavier. Patawad.”

Bago pa man makalayo si Sam, hinawakan ni Xavier ang kanyang braso. Ang kanyang mga mata ay puno ng pait. “Mahal kita, Sam. Bata ka pa lang, sinusubaybayan na kita. Ako ang nagligtas sa iyo sa aksidente noong munti ka nang masagasaan!”

Natigilan si Sam. “Ano?”

“Tumatakas ako sa Jamais para lamang makita ka. Naaalala mo ba ito?” Inilabas ni Xavier ang isang lumang singsing na gawa sa plastik—mura, kupas, ngunit tila isang banal na relikya para sa kanya.

Nanginig ang buong pagkatao ni Sam. Ang mga alaala ng kanyang kabataan ay bumalik na parang isang pelikula. Ang “imaginary friend” na lagi niyang kalaro… ang batang lalaking sinabihan niyang walang ganoong singsing sa mundo nila.

“Ikaw ba si… Rekoi?” nanginginig na tanong ni Sam.

“Ako ito,” nakangiting sagot ni Xavier, kahit may luha sa kanyang mga mata. “Pinangalanan mo akong Rekoi dahil sabi mo ay pangit ang Xavier. At Samuel… tutuparin ko ang pangako ko sa iyo.”

Itutuloy….

Kabanata 12: Ang Mga Guho ng Jamais

ANG NAKARAAN,

Habang ang mundo ng mga mortal ay abala sa sarili nitong ingay, isang kakaibang katahimikan ang bumabalot sa lupain ng Jamais. Ang hangin, na dati ay puno ng halimuyak ng mga mahiwagang bulaklak, ngayon ay may lasa na ng abo at kalawang.

Sina Aira, Liam, at Joshua ay nakatayo sa hangganan ng kani-kanilang mga alaala. Ang mga kahariang dati ay nagniningning sa ginto at mahika ay tila mga kalansay na lamang ng nakaraan, pinatumba ng malupit na kamay ni Hex.

Ang Pagluha ng mga Kaharian

Sa gitna ng kaguluhan, unang tinahak ni Joshua ang landas patungo sa kanyang sinilangang kaharian. Ang mga matatayog na puno na dati ay nagsisilbing bantay ng kanilang bayan ay nakayuko na ngayon, tila nagluluksa sa pagkawala ng kanilang sigla. Bawat hakbang ng kanyang mga paa sa tuyong dahon ay tila isang buntong-hininga ng lupang matagal nang naghihintay sa kanyang pagbabalik.

Samantala, si am ay nakatitig sa daluyong ng tubig na hindi na kasing-linaw ng dati. Ang Andromeda, ang kanyang tahanan sa ilalim ng dagat, ay nababalot na ng itim na mahika. Ramdam niya ang panginginig ng kanyang buntot; ang bawat patak ng tubig sa kanyang balat ay tila nagsusumbong ng pasakit na dinanas ng kanyang mga kalahi.

Si Aira naman ay nanatiling matatag sa tabi ni Selena. Ang kanyang mga mata ay hindi kumukurap habang pinagmamasdan ang guho ng palasyo. Sa loob niya, ang galit ay unti-unting nagiging isang bagyo—isang bagyong nakatadhana para kay Hex.

Ang Naiwan sa Mundo ng Tao

Sa kabilang dako, libu-libong milya ang layo mula sa mahiwagang mundo, sina Samuel at Xavier ay naiwan sa gitna ng katahimikan ng kanilang tahanan. Ngunit ang katahimikang ito ay hindi mapayapa.

Matapos ang rebelasyon tungkol kay Rekoi , ang bawat sulyap ni Sam kay Xavier ay puno na ng kalituhan at hindi maipaliwanag na pintig ng puso. Ang pader na itayo ni Sam upang protektahan ang kanyang sarili ay unti-unti nang nagkakaroon ng mga lamat. Sa bawat paghinga ni Xavier, sa bawat pagkumpas ng kanyang mga kamay, tila hinihila si Sam pabalik sa isang pangakong matagal na niyang nakalimutan.

“Nandito ako para protektahan ka, Sam,” muling umalingawngaw ang boses ni Xavier sa isipan ni Sam. “Hindi lang bilang isang prinsipe, kundi bilang ang batang kalaro mo na hinding-hindi ka tatalikuran.”

Ang lagusan ay bukas na, ngunit ang pinakamahirap na daan ay hindi ang patungo sa Jamais, kundi ang landas patungo sa katotohanan ng kanilang mga puso.

Ang Babala ng mga Guho

Sa gitna ng nanunuyot na kagandahan ng Kaharian ng Aera , hinarap ni Aira ang kanyang Tiya Selena. Ang amoy ng tsaa ay hindi sapat upang pawiin ang bigat ng balitang dala ng matanda.

“Aira, kailangan ninyong bumalik sa mundo ng mga tao. Ngayon din,” seryosong wika ni Selena habang nakatingin sa malayo.

“Ano ang ibig ninyong sabihin, Tiya?” naguguluhang tanong ni Aira.

“Hindi pa kayo kumpleto,” sagot ni Selena. “Hindi lamang ang anak nina Anya at Gerald ang susi sa balanse ng Jamais. Kayong apat—kasama ang inyong mga tadhana—ang kailangang magkaisa. Bukas na bukas, lisanin ninyo ang lupain na ito at kolektahin ang mga natitirang diamante bago pa mahuli ang lahat.”

Ang Panganib sa Andromeda at Lakur

Sa kailaliman ng Andromeda , sinalubong si Liam ng kanyang inang Reyna na may bahid ng takot sa mga mata.

“Liam, anak, hindi ka dapat narito! Napakadelikado ng iyong pagbabalik,” babala ng Reyna habang mahigpit na hawak ang mga kamay ng anak.

“Ngunit Ina, kailangan naming malaman ang kalagayan ninyo!” giit ni Liam.

“Alam na ni Hex na nandito kayong apat,” pag-amin ng Reyna, ang kanyang boses ay nanginginig. “Napakalakas ng kanyang kapangyarihan; tila ba ang hangin mismo ang nagbubulong sa kanya ng inyong kinaroroonan. Nasakop na niya ang mga karatig-pook. Umalis na kayo habang may pagkakataon pa.”

Samantala, sa masukal na kagubatan ng Lakur , sinalubong si Joshua ng mga nagtatagong nilalang. Mula sa mga sinaunang puno, lumitaw ang isang matandang Duwende—ang Nuno ng Harte.

“Husua!” tawag ng Nuno sa tunay na pangalan ni Joshua. “Hindi kayo ligtas dito. At nawa’y hindi nagtungo si Xavier sa Hestia, dahil ang kanyang kaharian ay tuluyan nang naging abo… at ang masakit pa nito, ang sarili niyang kapatid na si Zandro ang may gawa.”

Tila binuhusan ng malamig na tubig si Joshua. “Zandro? Paano? Nakita namin siyang mamatay!”

“Walang imposible sa itim na kapangyarihan ni Hex,” malungkot na sagot ng Nuno. “Binuhay niya si Zandro upang maging alagad ng kadiliman. Bumalik na kayo sa mundo ng mga tao at protektahan ang anak ni Anya. Doon nakasalalay ang huling pag-asa.”

Ang Pakana sa Kastilyo ng Lakur

Sa loob ng madilim na kastilyo, nakaupo si Hex sa kanyang trono, habang sa kanyang harapan ay nakaluhod si Via.

“Via, sundan mo si Zandro sa mundo ng mga mortal,” utos ni Hex, ang boses ay puno ng malisya. “May hawak na silang isang diamante—ang simbolo ng Aera. Mula ngayon, ikaw ang tatayong Reyna ng Aera! Gawin mo ang lahat upang mabigo sila.”

“Masusunod, aking Panginoon,” sagot ni Via, habang ang kanyang mukha ay nagniningning sa pagnanasa sa kapangyarihan. “Ngunit paano ang mga prinsipe at si Aira?”

“Hayaan mo ang aking mga kawal na dumakip sa kanila dito sa Jamais,” tawa ni Hex na umalingawngaw sa buong bulwagan. “Habang sila ay abala sa pakikipaglaban dito, ito na ang pagkakataon nating tapusin ang anak ni Anya nang walang hadlang.”

Ang Anino ng Kahapon

Sa loob ng bahay, ang atmospera ay biglang bumigat. Ramdam ni Samuel ang kuryenteng dumadaloy sa hangin na tila babala ng isang darating na unos.

“Ano… anong nangyayari?” tanong ni Sam, na pilit binabasa ang seryosong mukha ni Xavier.

“Magdamit ka! May panganib sa paligid,” mariing utos ni Xavier. Ang kanyang mga mata ay hindi na asul, kundi tila nagbabaga na sa kaba at paghahanda.

“Baka sina Aira na ’yan, baka bumalik na sila,” pag-asa ni Sam.

“Hindi sila ’yon. Nararamdaman ko ang presensya nila, at ang isang ito… ay kakaiba,” sagot ni Xavier habang hinihila ang kanyang sariling enerhiya. “Gamitin mo ang iyong talas ng pakiramdam, Sam! Bahagi ito ng iyong pagsasanay!”

Isang sunod-sunod na tunog ng doorbell ang bumasag sa katahimikan. “Samuel? Tao po?” Isang tinig mula sa labas ng gate ang tumawag sa kanyang pangalan—isang boses na tila musika sa pandinig ni Sam, ngunit lason para kay Xavier.

“Kilala ko ang boses na ’yan,” bulong ni Sam. Dumungaw siya sa bintana at doon, nakatayo sa ilalim ng sikat ng araw, si Zandro . Kumaway pa ito, tila isang inosenteng bisita na nagdadala ng magandang balita.

“Buhay nga siya,” bulalas ni Xavier, ang kanyang mga kamao ay nakakuyom na sa galit.

Ang Pagtatagpo sa Gate

Mabilis na tinungo ng dalawa ang gate. Sa sandaling buksan ito ni Sam, akmang hahakbang na sana si Zandro papasok nang bigla itong napatigil, tila may pader na invisible na humarang sa kanya.

“Anong nangyayari? Samuel, hindi ako makagalaw!” sigaw ni Zandro, bakas ang gulat sa kanyang mukha.

Sa likuran ni Sam, nakatayo si Xavier na nag-aapoy ang mga kamay. Ang init na nagmumula sa kanya ay sapat na upang mapaso ang sinumang lalapit.

“Kapatid ko… kamusta?” malamig na bati ni Xavier.

“Xavier? Anong ginagawa mo rito?” gulat na tanong ni Zandro.

“Dapat ako ang nagtatanong niyan sa iyo! Paano ka nabuhay? At anong kailangan mo kay Samuel?” bulyaw ni Xavier. Lalo niyang hinigpitan ang pagkontrol sa enerhiya kaya napaluhod si Zandro sa sakit.

“Pakawalan mo ako! Ugh…” daing ni Zandro.

“Xavier, tama na! Nasasaktan mo siya!” pagmamakaawa ni Sam, pilit na hinahawakan ang braso ni Xavier upang patigilin ito.

“Samuel, huwag kang magpapadaya!” bulyaw ni Xavier. “Sa Jamais, tanging itim na mahika lamang ang bumubuhay sa mga patay! Tingnan mo ang kanyang aura—nababalutan siya ng kadiliman!”

“Zee… matagal mo na ba itong alam?” tanong ni Sam, nakatingin sa mga mata ni Zandro na puno ng pagsisisi.

“Oo, Sam… dahil ako ang inutusan ni Reyna Anya at Haring Gerald na magbantay sa iyo,” sagot ni Zandro habang namimilipit.

“Tama na, Xavier! Makinig muna tayo!” sigaw ni Sam.

“Hindi ako papayag na malapitan ka ng isang bangkay na nilamon ng dilim!” galit na sagot ni Xavier. Ngunit dahil sa pilit na pagpigil ni Sam, nawala ang konsentrasyon ng Prinsipe. “Bahala ka sa buhay mo! Kung gusto mong maniwala sa kanya, gawin mo!”

Sa isang iglap, naglaho si Xavier na parang bula, iniwan ang matinding init sa paligid.

Ang Katotohanan ni Zandro

Nakahinga nang maluwag si Zandro at dahan-dahang tumayo. Agad siyang nilapitan ni Sam. “Ayos ka lang ba, Zee?”

“Salamat, Sam. Ayos lang ako,” sagot nito habang hinihimas ang kanyang braso.

“Ngayon, magpaliwanag ka, Zandro. Lahat-lahat.”

Huminga nang malalim si Zandro, ang kanyang mga mata ay tumitig nang diretso sa mga mata ni Sam. “Ganito kasi ’yan…” Simula niya. Ipinaliwanag niya ang lihim na misyon na ibinigay sa kanya ng mga magulang ni Sam—na siya ang nakatalagang “Guardian” mula pa noong sanggol pa ang Prinsipe ng Harte. Sinabi rin niya ang tungkol sa kanyang pakikipagsapalaran upang mabawi ang kwentas ni Selena ng Aera mula sa kamay ng mga alagad ni Hex.

Ngunit sa likod ng kanyang mga paliwanag, nananatili ang isang katanungan: Sapat na ba ang katapatan niya upang burahin ang itim na mahikang nagpapanatili sa kanyang buhay?

Itutuloy…

Kabanata 13: Ang Patibong at ang Nakaraan (Unang Bahagi)

ANG NAKARAAN:

Sa mundo ng mga tao, ang muling pagtatagpo ng magkapatid ay hindi naging matamis, kundi isang mapait na pagsasagupa ng kapangyarihan at pagdududa.

“Sumunod ka… sa utos ng tagapagmana ng Kaharian ng Harte!” dumaing si Zandro . Ang kanyang boses ay nanginginig sa sakit habang ang kanyang katawan ay tila iginigapos ng nag-aapoy na mahika ni Xavier. Bawat himaymay ng kanyang kalamnan ay tila binabaklas ng init na nagmumula sa sarili niyang dugo.

“Ano ba, Xavier! Itigil mo ’yan!” bulyaw ni Sam . Ang kanyang tinig ay puno ng awtoridad na hindi niya alam na taglay niya. Sa isang iglap, tila napatid ang ugnayan ng mahika nang makita ni Xavier ang galit sa mga mata ng Prinsipe ng Harte.

Sa likod ng bawat bugso ng galit ni Xavier, naroon ang isang lihim na takot—takot na ang kapatid na minsan na niyang iniyakan ay isa na ngayong kasangkapan ng kadiliman.

Ang Panganib sa Jamais

Samantala, sa kabilang dako ng lagusan, ang atmospera sa kuta ni Selena ay naging malapot sa tindi ng panganib. Ang bango ng mga tuyong dahon ay napalitan ng amoy ng paparating na unos.

Sina Liam, Aira, at Joshua ay nakatayo sa gitna ng silid, tila mga ibon na nakakulong sa isang malaking bitag. Ang kanilang mga presensya sa Jamais ay nagsilbing mitsa na nagliyab sa galit ni Hex.

“Hindi kayo dapat narito!” bulalas ni Selena . Ang kanyang mga mata ay naniningkad sa dilaw na liwanag, isang senyales ng babala mula sa mga sinaunang espiritu. “Lalo na’t hindi pa kayo kumpleto… ang inyong mga kapangyarihan ay tila mitsa lamang ng kandila sa gitna ng isang malakas na bagyo. Mahina pa kayo.”

Tinitigan ni Selena ang mga mata ni Aira, at doon ay nakita niya ang isang anino ng pag-aalinlangan. Ang Prinsesa ng Aera, na dati ay puno ng kumpyansa, ay nakaramdam ng isang malamig na haplos sa kanyang batok—isang pahiwatig na ang kanilang pagbabalik sa sariling bayan ay maaaring maging huli na nilang hakbang.

“Kung hindi tayo kikilos ngayon, Tiya,” matapang na sagot ni Aira, bagaman nanginginig ang kanyang boses, “kailan pa? Hahayaan na lang ba nating lamunin ng kadiliman ang lahat?”

“Ang katapangan na walang sapat na lakas ay pagpapakamatay, Aira,” maikling tugon ni Selena bago ito bumaling sa lagusang unti-unti nang nagbabago ang kulay—isang tanda na ang mga alagad ni Hex ay nasa pintuan na nila.

ANG KARUGTUNG:

Mga Lihim sa Ilalim ng Alabok

Sa isang liblib na coffee shop , kung saan ang bango ng barako ay humahalo sa malamig na ihip ng aircon, nakaupo ang dalawa sa isang madilim na sulok. Ang distansya sa pagitan nila ay tila isang malawak na bangin na puno ng mga tanong.

“Zee… kamusta na si—” Hindi natapos ni Sam ang kanyang tanong, ang kanyang boses ay nanginginig sa pait ng selos at pangungulila.

“Samuel, makinig ka,” pagputol ni Zandro, ang kanyang mga mata ay diretsong nakatitig sa mga mata ni Sam. “Hindi ko anak ang dinadala niya. Walang nangyari sa amin… kailanman. Hindi sumagi sa isip ko na gawan ka ng masama, o higit sa lahat, ang lokohin ka.”

Dahan-dahang inabot ni Zandro ang mga kamay ni Sam sa ibabaw ng mesa. Ang init ng palad nito ay tila kuryenteng gumagapang sa balat ni Sam, ngunit agad niyang binawi ang kanyang mga kamay. Ang haplos na iyon ay masyadong mapanganib; masyadong pamilyar.

“Hindi ’yan ang gusto kong pag-usapan natin, Zee!” bulyaw ni Sam, pilit na itinatago ang kaba. “Ang gusto kong malaman ay ang totoo mong pagkatao. Totoo ba… totoo bang magkapatid kayo ni Xavier?”

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Zandro. “Oo, Sam. Nagmula kami sa iisang mundo. Sa mundong iniwan natin… sa Jamais.”

Nanlaki ang mga mata ni Sam. Ang katotohanan ay tila isang sampal na gumising sa kanya. “Kailan mo pa nalaman? Bakit nanahimik ka? Bakit hinayaan mong maging bulag ako sa sarili kong pinagmulan!”

“Matagal na, Sam,” mahinahong sagot ni Zandro, bagaman bakas ang bigat ng tungkulin sa kanyang boses. “Ipinadala ako ni Haring Gerald upang maging anino mo—upang bantayan ka sa mundong ito ng mga mortal. Kabilin-bilinan niya na huwag ipaalam ang tungkol sa iyong kapangyarihan hangga’t hindi ka pa handa. Dahil sa sandaling magising ang dugo ng Harte sa iyong mga ugat… doon lamang kita matuturuan ng tunay na mahika.”

Ang Bitag ng Panginoon ng Kadiliman

Sa loob ng kuta ni Selena, ang hangin ay tila naging kuryente sa tindi ng tensyon. Si Victoria ay namumutla na, ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang pilit na pinapanatiling bukas ang lagusan.

“Kailangan ninyo nang magmadali! Hindi na kakayanin ng aking kapangyarihan ang bigat ng lagusang ito!” sigaw ni Victoria, ang mga butil ng pawis ay mabilis na gumagapang sa kanyang noo.

“Tandaan ninyo… kailangang kumpleto kayong babalik dito sa Jamais upang bawiin ang lahat,” paalala ni Selena , ang kanyang boses ay tila isang huling pamamaalam.

Tumango sina Joshua at Liam bago mabilis na pumasok sa maliwanag na lagusan. Nagpahuli si Aira, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala sa kanyang Tiya.

“Aira, pumasok ka na! Hindi ko na alam kung hanggang kailan pa ako tatagal!” pagsusumamo ni Victoria.

Humakbang na sana si Aira papasok nang biglang binalot ng itim na usok ang bukana ng lagusan. Isang malakas at malamig na tinig ang umalingawngaw:

“Re-ver-se!”

Sa isang iglap, tila hinigop pabalik ang enerhiya ng lagusan, at sina Joshua at Liam ay marahas na iniluwa muli sa sahig ng kuta.

Ang Pagpapakita ni Hex

“H-Hex?” gulat na sambit ni Aira.

Mula sa anino, lumitaw ang mapanglaw na anyo ni Hex . Ang kanyang mga kuko na tila mga matatalas na patalim ay nakatutok na sa leeg ni Selena, habang si Victoria naman ay iginapos na ng mga kawal ng kadiliman.

“Tumakas na kayo! Magtungo kayo sa kabilang lagusan!” hiyaw ni Selena, bagaman alam niyang wala na silang kawala.

“Tumahimik ka, Aeran!” ngising aso ni Hex. “Isang malaking pagkakamali ang inyong pagbabalik. Ngayon ay nasa palad ko na ang inyong tadhana.”

“Ano bang kailangan mo sa amin?!” sigaw ni Liam, pilit na tumatayo sa kabila ng sakit ng katawan.

“Simple lang… ang inyong mga kapangyarihan. Isuko ninyo ang inyong katapatan sa akin!” tugon ni Hex, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa sakim.

“Hinding-hindi! Mamatay man kaming lumalaban alang-alang sa kapayapaan ng Jamais!” matapang na sagit ni Joshua.

Tumawa nang nakapanlulumo si Hex. “Patay agad? Huwag kang mag-alala, Prinsipe ng mga Duwende. Gusto ko, sa harap mismo ng inyong huling pag-asa kayo mawawalan ng hininga. Sa ngayon, magiging dagdag muna kayo sa aking koleksyon sa Lakur.”

Ang Huling Pag-asa

“Pakawalan mo na sila, Hex! Ako na lang ang ikulong mo!” pagsusumamo ni Selena.

“Wala ka nang silbi sa akin, Selena. Ni isang kumpas ng iyong kamay ay wala nang mahikang lumalabas,” pangungutya ni Hex. “Nararamdaman ko na… papalapit na ang anak nina Anya at Gerald upang iligtas ang kanyang mga polpol na tagabantay. At doon ko siya tatapusin.”

Sa isang iglap, isang pagsabog ng itim na liwanag ang naganap at naglaho si Hex kasama ang kanyang mga bihag.

Naiwang nanginginig sina Selena at Victoria sa tahimik na kuta.

“Mahal na Prinsesa… anong gagawin natin?” tanong ni Victoria, ang boses ay puno ng pait.

Tumingala si Selena, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng isang bagong klaseng determinasyon. “Oras na upang magbalik ang tunay na tagapagmana sa kanyang pinagmulan. Victoria, kailangan ko ang iyong tulong para sa huling ritwal.”

“Sabihin ninyo sa akin, Mahal na Prinsesa. Handa akong itaya ang lahat,” sagot ni Victoria, ang kanyang puso ay handa na para sa darating na digmaan.

Ang Koleksyon ng mga Diamante

Sa loob ng tahimik na coffee shop, tila tumigil ang mundo para kay Samuel habang nakatitig sa mga bagay na inilapag ni Zandro sa ibabaw ng mesa.

“Alam kong hinahanap ninyo ito,” mahinahong sabi ni Zandro.

Kumikinang sa liwanag ang apat na diamante na may mga ukit ng simbolo ng Lakur, Harte, Hestia, at Andromeda . Halos hindi makapaniwala si Sam habang dahan-dahang dinudukot mula sa kanyang bulsa ang huling piraso—ang diamante ng Aera .

“Andromeda… at Aera,” bulong ni Sam, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tuwa. “Paano mo nakuha ang mga ito, Zee?”

Muling hinawakan ni Zandro ang kamay ni Sam, sa pagkakataong ito ay hindi na binawi ng huli ang kanyang mga daliri. “Sinabi ko na sa iyo, Sam… sinusubaybayan kita. Kahit saan ka magpunta, naroon ako sa anino upang siguraduhing ligtas ka. Ang mga diamateng ito ang susi sa iyong pagbabalik.”

Ang Pagdating ni Victoria

Samantala, sa isang liblib na tambayan, nakaupo si Xavier habang ang kanyang isipan ay pilit na nilulutas ang misteryo ng kanyang kapatid.

“Buhay nga si Kuya… pero paano? At bakit siya nagtatago?” tanong niya sa sarili.

Biglang umihip ang isang napakalakas na hangin na naging sanhi ng paglipad ng mga tuyong dahon. Sa kanyang harapan, bumukas ang isang lagusan na naglalabas ng maputing liwanag. Inasahan ni Xavier na makikita ang pamilyar na mukha nina Aira, ngunit laking gulat niya nang isang sugatan at hapong babae ang lumabas.

“Dama Victoria?” sambit ni Xavier, agad na tumayo upang alalayan ang babae.

“Ako nga, Xavier,” hingal na sagot ni Victoria. “Nandito ba ang anak nina Reyna Anya at Haring Gerald? Kailangan natin siya!”

“Nasaan sina Aira? Bakit hindi mo sila kasama? Huwag mong sabihing nagpaiwan sila para mamasyal!” sunod-sunod na tanong ni Xavier, bagaman may namumuong kaba sa kanyang dibdib.

“Iyon ang dahilan kung bakit ako narito,” umiiyak na balita ni Victoria. “Nasa panganib silang tatlo. Hawak sila ni Hex ngayon… binihag sila sa gitna ng pagtakas.”

“Ano?! Sandali, buksan mo ulit ang lagusan! Pupuntahan ko sila!” sigaw ni Xavier, ang kanyang mga kamay ay nagsisimula nang mag-apoy sa galit.

“Hindi maaari, Xavier! Hindi mo kakayanin ang lakas ni Hex nang mag-isa,” pigil ni Victoria. “Kailangan nating isama si Samuel. Siya lamang ang tanging pag-asa upang mabuwag ang itim na mahika ni Hex.”

Ang Malamig na Rehas ng Lakur

Sa kailaliman ng piitan ni Hex sa Lakur, pilit na kumakawala si Aira mula sa kanyang mga gapos.

“Bakit hindi ko magamit ang mahika ko! Anong nangyayari?!” inis na bulyaw ni Aira, habang pilit na nagpapalabas ng hangin sa kanyang mga palad ngunit walang nangyayari.

“Huwag mo nang aksayahin ang lakas mo, Aira,” malungkot na sabi ni Joshua mula sa kabilang sulok ng madilim na selda. “May engkantasyon ang bawat bato ng piitang ito. Sinisipsip nito ang ating kapangyarihan.”

“May ideya ka ba, Aira, kung paano tayo makakalabas?” tanong ni Liam, ang kanyang boses ay bakas ang pagkapagod.

Tumingin si Aira sa kanyang mga kasama, ang kanyang mga mata ay nananatiling matapang sa kabila ng sitwasyon. “Correction, boys… hindi lang tayo basta lalabas dito. Lalabas tayo, tatapusin natin si Hex, at babalik tayo sa mundo ng mga tao para sunduin si Sam. Hindi pa tapos ang laban.”

Itutuloy….

Kabanata 14: Ang Patibong at ang Nakaraan (Ikalawang Bahagi)

ANG NAKARAAN: 

Bumagsak ang katahimikang may kasamang bigat. Sina Aira, Liam, at Joshua ay tila mga ibon sa loob ng hawla, walang magawa sa ilalim ng mapang-aping titig ni Hex.

“Bakit… bakit tila naglaho ang ating mga kapangyarihan?” pabulong na tanong ni Joshua. Bakas sa kaniyang boses ang panginginig at ang hindi maikubling takot. Sa bawat subok niyang tawagin ang kaniyang lakas, tanging kawalan ang sumasagot sa kaniya.

Sa kabilang dako, isang matamis ngunit mapanganib na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Zandro. Sa kaniyang mga palad, nagniningning ang limang diamante—ang mga hiyas na sumasalamin sa dangal at kasaysayan ng limang kaharian ng Jamais.

“Imposible… Paano mo napasakamay ang mga iyan?” Hindi makapaniwalang naibulalas ni Samuel. Nanlaki ang kaniyang mga mata, tila hindi matanggap ang katotohanang nasa kamay na ng kaaway ang kanilang huling pag-asa.

Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang lahat. Nabaling ang atensyon ni Xavier sa aninong papalapit. Sa paghawi ng dilim, lumitaw ang anyo ni Victoria—hapo, sugatan, at may dalang balitang magpapayanig sa kanilang lahat. Sa kaniyang mga mata pa lamang, alam na ni Xavier: ang masamang balitang dala nito ay hudyat ng isang mas malaking unos.

SA PAGPAPATULOY :

“Xavier, kasama mo ba ang anak ni Reyna Anya?” Bungad ni Victoria, hingal at bakas ang pagmamadali sa bawat salita.

Kumunot ang noo ni Xavier, tila nakaramdam ng kaba sa tono ng kausap. “Bakit mo siya hinahanap? Nasaan sina Aira? Bakit hindi mo sila kasama?” sunud-sunod niyang tanong.

Huminga nang malalim si Victoria bago sumagot. “Iyon na nga ang masamang balita, Prinsipe Xavier. Hawak ni Hex ang iba pang mga tagapangalaga. Mahigpit ang bilin ni Prinsesa Selena—kailangang bumalik na si Samuel sa Jamais sa lalong madaling panahon.”

“Anong sinasabi mo? Hindi pa handa si Samuel!” giit ni Xavier, ang kaniyang boses ay puno ng pag-aalala. “Isang elemento pa lamang ang kaya niyang paamuhin—ang hangin. Kulang pa ang kaniyang lakas para sa digmaang ito!”

“Batid iyon ni Prinsesa Selena,” matapang na tugon ni Victoria. “At kayong magkakapatid ang itinalaga upang gabayan at turuan siya.” Sa isang mabilis na kumpas ng kamay ni Victoria, tila nahati ang hangin at biglang lumitaw sa kanilang harapan sina Sam at Zandro.

“Nasaan tayo?” nagtatakang tanong ni Zandro habang inuunawa ang paligid.

“Nasa bahay ka na. Xavier? Anong nangyayari?” tanong naman ni Samuel, nalilito sa seryosong mukha ng mga kasama.

Nang mamataan ni Victoria si Samuel, agad siyang yumukod bilang tanda ng mataas na paggalang. “Mahal na Prinsipe!” aniya, isang pagsalubong na nagpatahimik sa paligid.

“Victoria? Anong ginagawa mo rito?” tanong ni Zandro, bakas ang pagtataka.

“Nasa panganib ang mga tagapangalaga. Inutos ni Prinsesa Selena na kailangang nang magtungo ng Prinsipe sa Jamais,” mabilis na paliwanag ni Victoria.

“Kung ganoon, ano pang hinihintay natin? Tayo na!” determinadong sabi ni Sam, handa nang humakbang.

“Hindi ka sasama!” Sabay na sigaw nina Xavier at Zandro. Nagkatinginan ang dalawa, tila nagulat din sa kanilang sabay na pagtutol.

“Wow, nag-duet pa talaga kayo!” biro ni Sam, pilit na itinatago ang kaba sa pamamagitan ng tawa. “Pero bakit? Kailangan nating iligtas ang mga kaibigan natin!”

“Ako na lang ang pupunta,” suhestiyon ni Zandro. “Alam ko ang bawat sulok at pasikot-sikot ng kastilyo. Bukod doon, hindi pa alam ni Hex na tinalikuran ko na siya.”

Umiling si Victoria. “Sa katunayan, may espiya kami sa Harte. Alam na ni Hex ang pagtataksil mo.”

“Wala nang oras para sa pagtatalo! Buksan mo na ang lagusan!” pagpupumilit ni Sam.

“Maiwan ka rito! Hindi ka sasama sa panganib,” mariing saway ni Xavier.

“Sang-ayon ako. Dito ka lang,” dagdag pa ni Zandro.

Bumagsak ang mga balikat ni Sam. “Ayaw niyo? Sige, bahala kayo,” malungkot niyang sabi sabay upo sa sofa, tila nagtatampo at ayaw nang makipagtalo.

“Ngayon na, Victoria!” utos ni Zandro. Agad na kumilos si Victoria at sa pamamagitan ng kaniyang kapangyarihan, bumukas ang isang kumikinang na lagusan na tila isang pinto sa ibang mundo.

“Paano ang Prinsipe? Iyon ang mahigpit na bilin ni Selena sa akin,” nag-a-alalang tanong ni Victoria.

“Hindi ko isusugal ang kaniyang buhay. Siya ang huling alas natin laban kay Hex,” tugon ni Xavier bago humakbang patungo sa lagusan.

Ngunit nang akmang papasok na silang tatlo, isang mabilis na anino ang sumunod. Naramdaman ni Xavier ang isang kamay na humawak nang mahigpit sa kaniyang bewang.

“Anak ng…!” Huli na nang tangkaing alisin ni Xavier ang kapit ni Sam. Hinila na sila ng puwersa ng lagusan.

Isang iglap lang at bumungad sa kanila ang isang mundong tila kinuha sa mga panaginip. “Wow! Ito ba ang Jamais? Napakaganda!” manghang sabi ni Sam, hindi magawang alisin ang tingin sa mga dambuhalang puno, mga halamang nagliliwanag, at mga nilalang na ngayon lang niya nakita.

“Bakit ka sumama?!” sabay na namang sigaw ng magkapatid, ang kanilang boses ay umalingawngaw sa kagubatan.

Napangiti na lamang si Victoria habang pinagmamasdan ang dalawa. Sa kabila ng panganib, tila may bagong pag-asa ang dala ng pasaway na Prinsipe.

Ang Piitan sa Harte

Sa kailaliman ng Kaharian ng Harte, sa gitna mismo ng Jamais, isang nakatutulig na tawa ang umalingawngaw sa madilim na bulwagan.

“Nararamdaman ko na… ang enerhiya ng anak ni Anya,” nakangising sambit ni Hex, habang ang kaniyang mga mata ay tila nagliliyab sa pananabik.

“Talaga, Panginoon? Kung gayon, nasa Jamais na nga ang itinakda?” tanong ni Via, ang tapat niyang kanang-kamay.

“Tama ka, Via. Unti-unti nang nahuhulog ang lahat sa aking mga kamay. Nagbubunga na ang aking mga plano!”

“Ano ang susunod nating hakbang, Panginoon?”

“Simple lang…” Tumingin si Hex sa malayo, tila nakikita na ang tagumpay. “Patayin ang kanilang huling pag-asa! Hahahaha!”

Hindi alam ni Hex na sa isang madilim na sulok sa itaas, isang maputing ibon ang matamang nakikinig. Nang matapos ang usapan, mabilis itong lumipad, tinahak ang mabatong pasilyo patungo sa piitan kung saan nakakulong sina Aira, Liam, at Joshua.

“Ang kaibigan mong ibon, Joshua! Nagbalik siya!” bulalas ni Liam nang makita ang pamilyar na anino.

Agad tumayo si Joshua at sinalubong ang ibon sa rehas. Nanatili silang magkatitigan nang ilang sandali, tila may palitang nagaganap sa pagitan ng kanilang mga isip. Pagkatapos ay muling lumipad ang ibon palayo.

“Anong balita? May pag-asa ba tayo?” tanong ni Aira, bakas ang kaba.

“Nasa Jamais na si Samuel,” seryosong sagot ni Joshua. “Tama ang aking kutob. Kailangan na nating makatakas dito sa lalong madaling panahon. Isang malaking patibong ang lahat ng ito!”

“Hindi maaari! Kailangan nating gumawa ng paraan!” giit ni Aira.

“Sinusubukan ko, pero tuyot ang paligid. Wala akong mahugot na tubig dito,” reklamo ni Liam habang nakatingin sa tuyong sahig ng selda.

“Ako naman, kaya kong pakiusapan ang mga halaman, pero kahit isang tuyong dahon ay wala rito,” dagdag ni Joshua.

Tumingin nang diretso si Aira sa kaniya. “Dahon lang ba ang kailangan mo?”

“Oo, bakit?”

“Sandali.” Ipinikit ni Aira ang kaniyang mga mata at huminga nang malalim.

Sa labas ng kastilyo, biglang nag-iba ang ihip ng hangin. Nagsimulang sumayaw ang mga puno, at sa isang malakas na bugso, tatlong piraso ng luntiang dahon ang sadyang pinalipad ng hangin papasok sa maliit na rehas ng kanilang kulungan.

“Dahon? Paano mo…?” gulat na tanong ni Liam.

“Gamitin natin ang utak, Liam. Huwag puro daldal,” pagtataray ni Aira. “O, ayan na ang tatlong dahon. Hindi kaya ng hangin ko ang bumuwal ng pader sa loob ng pesteng kulungang ito, kaya ikaw na ang bahala riyan.”

“Sapat na ito!” Ngumiti si Joshua. Itinapon niya ang mga dahon sa labas ng selda at binulungan ito ng isang sinaunang mantra.

Sa isang iglap, ang tatlong dahon ay nagbago ng anyo. Naging kawangis nila ang tatlong bilanggo—isang perpektong huwad.

“Ang galing! Paano tayo napunta sa labas?” manghang tanong ni Liam habang tinitingnan ang kaniyang sarili sa labas.

“Decoy lang iyan,” paliwanag ni Joshua. Inutusan niya ang mga huwad na magkagulo at litohen ang mga guwardiya habang sila ay nananatiling nakatago sa madilim na sulok ng selda.

Gaya ng plano, nagkagulo ang mga bantay. Sa gitna ng kalituhan, isang guwardiya ang aksidenteng napatapon ang susi sa sahig. Mabilis itong sinipa ng kamukha ni Aira papasok sa loob ng kanilang rehas.

“Hulihin ang mga iyan! Iharap sila kay Panginoong Hex!” sigaw ng pinuno ng mga gwardya habang hinahabol ang mga “dahon”.

Nang makalayo ang mga bantay, agad dinampot ni Aira ang susi at mabilis na binuksan ang padlock. Sa isang mahinang click , bumukas ang pinto ng kanilang kalayaan.

“Sa wakas!” sigaw ni Liam sa tuwa.

“Ssshhh! Tahimik!” saway ni Aira.

“Saan tayo ngayon? Ilang minuto lang ang itatagal ng aking mahika. Kailangan nating makalabas nang hindi napapansin,” nagmamadaling sabi ni Joshua.

“Lumapit kayo sa akin,” utos ni Liam. Ikinumpas niya ang kaniyang mga kamay at sa isang iglap, tila naglaho ang kanilang mga anyo.

“Invisible? Bakit hindi na lang tayo mag-teleport?” bulong ni Joshua.

“Hindi maaari. Mararamdaman ni Hex ang pagdaloy ng enerhiya kapag gumamit tayo ng portal. Mas ligtas ito,” sagot ni Liam habang dahan-dahang humahakbang palabas.

Ang Pagtataksil ng mga Dahon

“Panginoon! Halos… halos makatakas na sila!” hingal na balita ng isang guwardiya habang hila-hila ang tatlong bihag na kawangis nina Aira, Liam, at Joshua.

Nanatiling tahimik si Hex. Malamig niyang tinitigan ang tatlong pigura, ang kaniyang mga mata ay tila bumubutas sa kanilang pagkatao.

“Panginoon? May problema po ba?” nagtatakang tanong ng guwardiya nang mapansin ang kakaibang katahimikan ng kaniyang amo.

Isang mapait na tawa ang kumawala sa mga labi ni Hex. “Mga hangal! Naisahan kayo ng isang hamak na mahika! Hindi sila ang mga tunay na bihag!”

Sa isang mabilis na galaw, nagpakawala si Hex ng tatlong bolang apoy na kulay asul. Tumama ito sa dibdib ng mga bihag, at sa gitna ng usok, unti-unting naglaho ang kanilang anyong tao. Ang natira na lamang sa sahig ay tatlong piraso ng lantang dahon.

“Da… dahon?” Napanganga ang guwardiya, hindi makapaniwala sa kaniyang nakita.

“Mga bobo! Hanapin niyo ang mga tunay na tagapangalaga sa loob ng kastilyo! Hindi pa sila nakakalayo!” dumagundong ang boses ni Hex sa buong bulwagan, puno ng poot.

“Panginoon? Bakit kayo nagngangalit? Anong nangyayari?” tanong ni Via na noon lang nakarating, bakas ang pagtataka sa kaniyang mukha.

“Nakatakas ang iyong kapatid, Via!” direktang sagot ni Hex habang nakatalikod.

Natigilan si Via. Ang kaniyang mukha ay saglit na nabalot ng gulat bago ito napalitan ng isang madilim na ekspresyon. “Nakatakas si Aira? Hindi maaari! Kailangan ko ang kaniyang katawan upang maibalik ang dati kong anyo. Ako na ang personal na maghahanap sa kanila, Panginoon.”

Humarap si Hex sa kaniya, may mapanganib na ningning sa mga mata. “Marahil ay oras na… oras na para magharap kayong magkapatid.”

Isang tipid at misteryosong ngiti ang sumilay sa mga labi ni Via. Sa kaniyang isipan, may isang planong mas madilim pa sa gabi ang nagsisimulang mabuo.

Itutuloy…

Kabanata 15: Ang Pagkakawatak-watak ng Limang Tagapagtanggol (Unang Bahagi)

ANG NAKARAAN: 

Bagaman matagumpay ang mapangahas na pagtakas nina Aira, Liam, at Joshua mula sa madilim na piitan ng Harte, hindi naging sapat ang kanilang bilis upang malusutan ang matalas na pakiramdam ni Hex.

“Oras na para magkaharap kayo ng iyong kapatid,” malamig na utos ni Hex habang nakatitig sa kawalan, tila nakikita ang bawat galaw ng mga tumatakas.

Isang tipid na ngiti lamang ang itinugon ni Via—isang ngiting hindi umaabot sa mga mata, puno ng lason at mga lihim na balak na siya lamang ang nakakaalam.

Samantala, sa kabilang dako ng hangganan, sa wakas ay naramdaman na rin ni Samuel ang lupang kinalakihan ng kaniyang mga ninuno. Ang kaniyang boses ay puno ng pagkamangha habang nilalanghap ang hanging tila may dalang mahika.

“Ganito pala ang itsura ng Jamais?” usal niya, habang ang kaniyang mga mata ay pabalik-balik sa mga nagliliwanag na tanawin.

“Naloko na…” bulong ni Xavier, bahagyang napahilot sa kaniyang sentido. Sa tabi niya, napakamot na lamang si Zandro sa kaniyang ulo, batid na ang pagdating ng itinakdang prinsipe ay hudyat din ng pagsisimula ng mas malaking gulo.

Ang Pagkakawatak-watak (Karugtong)

“Hayaan niyo na siya. Iyon din ang nais ni Prinsesa Selena,” pakli ni Victoria upang payapain ang dalawa.

“Ngunit napakadelikado nito para sa kaniya!” giit ni Xavier, hindi maalis ang tingin sa kapatid.

“Sandali, bubuksan ko muli ang lagusan,” wika ni Zandro habang inihahanda ang kaniyang lakas, ngunit mabilis siyang pinigilan ni Samuel.

“Sandali lang! Bakit ba tila wala kayong tiwala sa akin?” hinarap sila ni Sam, bakas ang determinasyon sa mga mata. “Kailangan ako ng boyfriend ko, ng pinsan ko, at ng matalik kong kaibigan! Maaaring hilaw pa ako sa paggamit ng mahika, pero may sapat akong tapang para iligtas sila!”

“At ang pagiging mapusok na iyan ang magtutulak sa iyo sa kapahamakan!”

Isang tinig ang pumailanlang mula sa kanilang likuran. “Hindi kita dinala rito upang isuko sa kamay ni Hex. Narito ka upang maunawaan ang iyong tunay na pagkatao at upang ganap na maging isang Jamaisan!”

Lumingon sina Zandro, Xavier, at Victoria. Nanlaki ang kanilang mga mata nang makita si Selena—ngunit hindi na ito ang kilala nilang dalaga. Ang prinsesa ay muling bumalik sa anyo ng isang batang paslit.

“Prinsesa Selena? Bakit… bakit kayo naging bata?” gulat na tanong ni Victoria.

“Hindi na maganda ang takbo ng enerhiya sa Jamais,” seryosong tugon ng batang Selena. “Kailangan nang matutunan ni Sam na kontrolin ang apat na katangiang taglay ng diamanteng hawak mo.”

“Literal na nasa edad sampu ka na ngayon, Prinsesa,” puna ni Zandro, tila hindi pa rin makapaniwala.

“Binibining Selena, paano at bakit sila nahuli?” tanong naman ni Xavier, pilit na ibinabalik ang pokus sa misyon.

“Hindi ligtas ang mag-usap dito sa labas. Sumunod kayo sa bagong kuta,” utos ng bata.

Habang naglalakad, hindi napigilan ni Sam ang mag-comment. “Anyare kay Prinsesa Selena? Nagpa-derma ba siya? Bumata siya nang bongga! Sana may ganyang skin care din sa mundo ng mga tao!”

Bahagyang napangiti si Zandro. “Iyan ang proweba na hindi na balanse ang ating mundo, Sam. Si Prinsesa Selena ang nagsisilbing timbangan ng Jamais. Nararamdaman niya kung maayos pa ba ang daloy ng mahika o hindi na. Bago ako umalis, naging matanda siya… ngayon naman, naging bata. Ibig sabihin, mabilis na nagbabago ang kapalaran natin.”

“Hindi ko pa rin gets,” kamot-ulong sabi ni Sam.

“Mahina kasi ang utak mo, kaya ganoon,” banat ni Xavier.

“Aba, ikaw na ang matalino! Sige, ako na ang bobo!” asar na sigaw ni Samuel.

“Maaari bang tumahimik na kayo?” saway ni Selena. “Narito na tayo sa bukana ng kaharian ng mga duwende.”

Tumambad sa kanila ang isang dambuhalang puno na tila abot hanggang langit ang mga sanga. “Ang kaharian ng Lakur,” pabulong na wika ni Xavier.

Mula sa likuran ng malalaking ugat, lumabas ang isang maliit na Lambana at isang matandang duwende na may mahabang balbas.

“Maligayang pagdating sa Lakur, Mahal na Prinsesa Selena!” bati ng Lambana na nagngangalang Lila.

“Salamat, Lila. Kasama ko ang Prinsipe ng Harte,” pakilala ni Selena kay Sam.

“Kayo pala, Prinsipe Xavier at Zandro! Ikinagagalak ko kayong makitang muli,” wika ng matandang duwende habang nakayuko.

“Kami rin po, Lolo,” magalang na sagot ni Zandro.

“Pumasok na kayo sa loob ng kaharian. Marami tayong dapat pag-usapan at hindi na tayo dapat mag-aksaya ng panahon,” huling hirit ng matandang duwende bago sila iginiya papasok sa mahiwagang puno.

Ang Kagubatan ni Magindara

Malayo na ang narating nina Aira, Joshua, at Liam mula sa mapanglaw na kuta ng Harte. Huminto sila sa gitna ng isang mayabong na bahagi ng kagubatan kung saan ang mga puno ay tila bumubulong sa hangin.

“Sa tingin ko ay ligtas na tayo rito,” hingal na wika ni Liam habang inililibot ang paningin. “Narito tayo sa nasasakupan ni Magindara. Hindi basta-basta makakapasok ang mga alagad ni Hex sa protektadong kagubatang ito.”

“Magindara?” pag-uulit ni Aira, habang pinupunasan ang butil ng pawis sa kaniyang noo.

“Oo, ang Diwata ng Tubig,” paliwanag ni Liam. “Siya ang reyna ng mga batis at tagapangalaga ng buhay rito. Sandali lang, susubukan ko siyang tawagin.”

“Mag-iingat ka,” paalala ni Joshua, ang kaniyang mga mata ay pabalik-balik sa madidilim na sulok ng gubat. “Kahit nasa teritoryo tayo ni Magindara, nasa loob pa rin tayo ng teritoryo ng Harte. Isang maling galaw lang ay maaari tayong matunton.”

“Huwag kang mag-alala,” sagot ni Aira. “Susubukan ko ring kausapin ang hangin upang makibalita sa mga kaganapan sa labas.” Ipinikit ni Aira ang kaniyang mga mata at sa loob ng ilang sandali, ang banayad na simoy ay naging isang malakas na ihip na nagpasayaw sa mga dahon sa paligid.

Habang abala ang dalawa, si Joshua naman ay nakaluhod at nakadapat ang mga palad sa lupa, sinusubukang pakiramdaman ang pintig ng mga ugat.

“Joshua? Anong ginagawa mo?” tanong ni Liam.

“Hinahanap ko ang lagusan ng mga puno patungo sa Lakur,” sagot ni Joshua, bakas ang pagkadismaya sa mukha. “Ngunit tila sarado ang lahat. Nakalimutan ko… ako nga pala ang nag-utos na ipasara ang lahat ng lagusan papasok at palabas ng Lakur bago tayo nadakip.” Napakamot na lamang siya sa kaniyang ulo sa tindi ng pagsisisi.

“Sige, magpatuloy ka sa paghahanap,” wika ni Liam. “Pupunta lang ako sa batis na iyon para tawagin si Magindara.”

“Huwag kang lalayo sa amin!” huling hirit ni Joshua bago tuluyang humakbang si Liam patungo sa kumikinang na tubig ng batis.

Ngunit sa itaas ng isang matayog na sanga, nakatago sa likod ng makapal na dahon, matamang nakamasid si Via. Ang kaniyang mga mata ay nanunuot sa poot habang nakatitig sa tatlo.

“Akala niyo ba ay ganoon lang kadaling takasan ang aking Panginoon?” pabulong niyang sabi, sapat na upang siya lang ang makarinig. “Nagkakamali kayo.”

Ang kaniyang titig ay napako kay Aira. Isang mapait at mapanganib na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. “Ikaw, Aira… ang aking kapatid sa ama. Oras na para bawiin ko ang lahat ng nararapat sa akin!”

Kasabay ng kaniyang banta, isang maitim at nakakalason na usok ang dahan-dahang bumalot sa katawan ni Via. Ang hangin sa kaniyang paligid ay nagsimulang maging magulo at marahas—isang direktang hamon sa mahika ni Aira.

Ang Lihim ng Lakur at ang Binhing Pagdududa

Habang naghihintay, napako ang tingin ni Sam sa dalawang estatwa na tila nagbabantay sa bulwagan. “Sila ba ang mga magulang ni Joshua?” tanong niya kay Lila.

“Oo, Mahal na Prinsipe,” nakangiting tugon ng Lambana. “Sila ang Reyna Magnolia at ang Haring Husua.”

“Husua? O Joshua?” paglilinaw ni Sam, medyo nalilito sa bigkas.

“Husua ang tawag sa kaniya sa aming mundo. Kung Joshua naman sa inyong mundo, iisa lamang ang ibig sabihin niyon. At tama ka, Prinsipe, ipinangalan ang iyong kaibigan sa kaniyang yumaong ama.”

“Ah, parang Junior? Husua Junior? Haha! Medyo kakaiba pakinggan,” biro ni Sam, pero agad ding sumeryoso. “Pero lagot talaga sa akin si Joshua pag nagkita kami. Bakit hindi niya sinabi ang lahat ng ito sa akin?”

Sa kabilang panig ng silid, masinsinang kinakausap ni Selena ang matandang Duwende.

“Kung ganoon, Mahal na Prinsesa, laging bukas ang Lakur para sa mga Aeran, Hestian, Andromedian, at lalo na sa mga Hartian,” wika ng matanda. “Ngunit bakit ninyo dinala rito si Samuel sa gitna ng panganib? Lalo na’t nabalitaan kong bihag na si Prinsipe Joshua.”

“Kaya nga narito kami,” seryosong sagot ni Selena. “Sa lahat ng kaharian, ang Lakur lamang ang nananatiling ligtas mula sa maitim na mahika ni Hex.”

“Sapagkat ang Lakur ang pinakamalapit sa Harte, natutunan naming maging mapagmatyag,” paliwanag ng matanda. “Noong sinubukan nilang sumalakay, mabilis naming nalinlang ang mga kawal ni Hex. Maling puno ang kanilang sinunog! Ngunit, sandali… tungkol sa sunog…” Natigilan ang matanda nang maalala ang trahedyang sinapit ng ibang kaharian.

“Bakit, Nuno?” tanong ni Selena, ramdam ang biglang pagbabago ng aura ng matanda.

Tumingin nang matalim ang matandang Duwende kay Zandro. “Zandro… kakampi ka ba talaga namin?”

Kumunot ang noo ni Zandro. “Bakit niyo naitanong, Nuno? Alam niyo na sa Jamais nakatali ang aking katapatan.”

“Nang minsang magtungo ako sa inyong kaharian dahil sa bilin ni Husua na bantayan ang inyong nasasakupan… nakita kita,” mariing sabi ng matanda. “Nakita kitang kasama ng mga tauhan ni Hex habang nilalamon ng apoy ang inyong lupain!”

Natahimik ang lahat. Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo para kay Xavier. “Zee?” pabulong niyang tanong, puno ng sakit at pagtataka.

“Kailan ito nangyari?” depensa ni Zandro, bakas ang gulat sa kaniyang boses.

“Noong muling bumukas ang lagusan,” sagot ng matanda.

“Imposible! Malaking kalokohan!” bulyaw ni Zandro. “Nang bumukas ang lagusan, agad akong tumungo sa mundo ng mga tao upang tulungan si Husua na tipunin ang mga diamante! Hindi ba, Prinsesa Selena? Ikaw mismo ang nagpadala sa akin doon!”

“Totoo ang sinabi niya, Nuno,” pagpapatunay ni Selena, bagaman bakas din ang kalituhan sa kaniyang mukha. “Paano iyon mangyayari?”

Hindi napigilan ni Xavier na tumayo at ituro si Zandro. “Siguraduhin mo lang, Zee! Minsan mo na kaming pinagtaksilan! Kapag napatunayan kong ikaw ang pumaslang at sumira sa sarili nating kalahi…” Hindi na niya itinuloy ang banta, ngunit sapat na ang kaniyang titig upang magpaliwanag.

“Pangako, wala akong kasalanan!” giit ni Zandro, pilit na pinapanatili ang kaniyang paninindigan.

“Tama na!” saway ni Selena upang patigilin ang namumuong gulo. “Maiba tayo. Nangyari na ang dapat mangyari, Xavier. Ang mahalaga ngayon ay masugpo ang kasamaan ni Hex bago niya magamit si Sam. Hindi magiging ganap ang paghahari ni Hex hangga’t hindi naisasalin sa kaniya ang trono—at si Samuel lamang ang may kapangyarihang gumawa niyon!”

Ang Hagupit ng Kadiliman

Sa isang madilim na sulok ng kagubatan, itinaas ni Via ang kaniyang mga kamay at nagsimulang bumulong ng isang sumpa. “Hangin ng Kadiliman, inuutusan kitang pumasok at lasunin ang katawan ng Lakurian na iyan!”

Isang maitim at malapot na usok ang mabilis na gumapang sa lupa, tila isang ahas na naghahanap ng biktima, patungo sa kinaroroonan ni Joshua.

“Sino ’yan?” Agad na lumingon si Joshua, nakaramdam ng biglang panlalamig sa paligid.

Sa kaniyang tabi, nakita niya si Aira na balot na balot na ng isang dambuhalang ipo-ipo—isang proteksyon at sandata na binuo mula sa purong hangin. Dahil sa pagkabahala sa kaibigan, hindi napansin ni Joshua ang maitim na usok na dahan-dahang lumalangoy sa hangin patungo sa kaniyang ilong. Isang malalim na hininga, at tuluyan nang pumasok ang sumpa sa kaniyang katawan.

Mula sa malayo, isang mapait na tagumpay ang sumilay sa mga labi ni Via. “Oras na para maghasik ng kaguluhan… at harapin ang hilaw kong kapatid,” bulong niya bago dahan-dahang lumabas mula sa anino, hawak ang isang matalim na balaraw habang papalapit sa likuran ni Joshua.

Eksakto namang natapos si Aira sa kaniyang ritwal. Pagdilat ng kaniyang mga mata, ang unang bumungad sa kaniya ay ang anyo ng kaniyang kapatid na akmang isasaksak ang patalim sa likod ni Joshua.

“Via!” sigaw ni Aira.

“Hindi!” Sa isang mabilis na kumpas ng kamay, nagpakawala si Aira ng isang malakas na bugso ng hangin—isang puwersang sapat upang patalsikin ang sinumang haharang. Hindi siya nabigo; tumama ang kaniyang mahika sa dibdib ni Via.

“Anong nangyayari?” gulat na tanong ni Joshua, tila nagising mula sa isang masamang panaginip habang pilit na inuunawa ang gulo sa kaniyang paligid.

“Nandito ang ahas kong kapatid!” galit na sagot ni Aira, hindi inaalis ang tingin kay Via. “Muntikan ka na niyang paslangin!”

Napahiga sa damuhan si Via, hawak ang kaniyang dibdib na tinamaan ng hangin. Ngunit sa halip na dumaing sa sakit, isang nakakatakot na ngiti ang kaniyang itinugon.

“Hindi ka pa rin nagbabago, aking kapatid,” wika ni Via habang dahan-dahang tumatayo. “Lagi kang nakahandang magligtas ng iba… kahit hindi mo alam na huli na ang lahat.”

Itutuloy…

Kabanata 16: Ang Pagkakawatak-watak (Ikalawang Bahagi)

ANG NAKARAAN:

Sa loob ng malabay at mahiwagang kaharian ng Lakur, ligtas na nakarating sina Sam, Xavier, at Zandro sa ilalim ng gabay ng batang si Prinsesa Selena at ng tapat niyang alalay na si Victoria.

“Maligayang pagdating sa Lakur, Prinsesa Selena,” ang magalang na bati ng matandang duwende, habang ang kaniyang mga mata ay puno ng pag-asa at pangamba para sa kinabukasan ng Jamais.

Ngunit sa labas ng mga pader ng Lakur, sa kailaliman ng Kagubatan ng Harte, ang panganib ay tila isang aninong hindi humihiwalay kina Aira, Liam, at Joshua. Hindi nila batid na ang kanilang bawat hakbang ay binabantayan ni Via—ang bagong kamay ng kadiliman ni Hex, at ang kapatid na naging kaaway ni Aira.

“Hindi kayo makakaligtas sa aking mga kamay,” bulong ni Via, ang kaniyang tinig ay tila lason na humahalo sa hangin. Sa pamamagitan ng isang madilim na engkantasyon, nagpakawala siya ng isang itim na usok na parang buhay na nilalang—mabilis at tahimik na pumasok sa katawan ni Joshua, isang lason na dahan-dahang dudurog sa kanilang pagkakaisa.

ANG KARUGTUNG: 

Ang Trahedya sa Batis ni Magindara

“Hindi ka pa rin nagbabago, aking kapatid!” mayuyamong wika ni Via habang dahan-dahang tumatayo.

“Anong… anong nangyayari?” tila nalilitong tanong ni Joshua, bagaman ang kaniyang mga mata ay unti-unti nang nilalamon ng dilim.

“Tama nga ang aking hinala! Ang muli ninyong pagtapak sa Jamais ay isang malaking patibong na inihanda ng aking Panginoon,” nakangising dagdag ni Via. “At sa pagkakataong ito, sisiguraduhin kong wala nang sisikat na araw para sa inyo!”

“Via, hindi ko akalaing mas pipiliin mong pumanig sa kadiliman,” mahinahong sagot ni Aira, bagaman nakahanda ang kaniyang pakiramdam. “Hindi kita gustong kalabanin.”

“Pwes, ako! Sabik na sabik na kitang tapusin!” bulyaw ni Via sabay sugod nang may matinding pait.

Sunud-sunod ang mga atake ni Via, ngunit nanatiling maliksi si Aira. Panay ang kaniyang pag-ilag, ayaw saktan ang kapatid sa kabila ng poot nito.

“Babawiin ko ang lahat ng inagaw mo sa akin!” sigaw ni Via.

“Wala akong kinuha sa iyo! Wala akong hangaring maging Reyna ng Aera,” giit ni Aira habang umiiwas. “Alam mo ba kung anong tunay na misyon ang ibinilin ni Ama sa akin?”

Hindi na natapos ni Aira ang kaniyang sasabihin. Sa isang iglap, naglaho si Via at mabilis na lumitaw sa kaniyang likuran. Isang matinding tadyak ang tumama sa likod ni Aira na naging sanhi ng kaniyang pagkasubsob sa lupang basa.

“Tingnan mo ang iyong sarili, Aira. Mahina ka pa rin!” panunuya ni Via habang nakatingin sa kapatid na nasa lupa. “Anak ka lang naman ng isang hamak na dama na nalinlang ang aking amang Hari. Isang bastardong katulad mo ay hindi karapat-dapat na maging kahati sa trono! Ang mga gaya mong walang dugong bughaw ay hindi dapat tinatawag na Reyna!”

Akmang itatadyak ni Via ang kaniyang paa sa sikmura ni Aira nang biglang yumanig ang paligid. Dumating si Liam kasama ang isang babaeng may taglay na nakakasilaw na ganda at kapangyarihan—ang Diwatang si Magindara.

“Lumayas ka sa aking lupain, kampon ng kadiliman!” ang dumagundong na tinig ni Magindara. Sabay nito ang biglang pagdidilim ng langit at ang pagngangalit ng mga batis sa paligid.

“Umalis ka na, Via. Hindi ka hahayaang mabuhay ng mga kasama ko,” babala ni Aira habang pinipilit tumayo.

“Anong hindi?” tumawa nang malakas si Via. “Joshua! Inuutusan kitang paslangin ang lalaking Andromedian na iyan!”

Sa isang kisapmata, naglaho si Joshua. Mula sa ilalim ng lupa, lumitaw ang mga dambuhalang ugat na parang mga buhay na galamay. Mabilis nitong iginapos ang katawan ni Magindara at ni Liam.

“Paano… paano niya nagawa iyon?” gulat na tanong ni Liam.

Isang malamig na ngiti ang sumilay sa labi ni Joshua na ngayon ay nasa likuran na ni Liam. Sa isang kumpas ng kaniyang kamay, isang matulis na ugat ang bumaon nang malalim sa likod ni Liam. Napasigaw sa sakit ang binata bago tuluyang maligo sa sarili niyang dugo.

“HINDI!” ang naghihisteryang sigaw ni Aira.

Akmang lulundag si Aira upang saklolohan ang kaibigan nang maramdaman niya ang isang malamig na bakal na bumaon sa kaniyang likuran. Si Via.

“Paalam, aking kapatid. Ikumusta mo na lamang ako sa ating Ama,” pabulong na wika ni Via habang pinihit ang patalim sa loob ng sugat ni Aira.

Bago tuluyang mawalan ng malay, pilit na nag-angat ng tingin si Aira. “Mas lalo mong pinatunayan… na hindi ka karapat-dapat na maging pinuno ng Aera,” huling sambit niya bago bumagsak ang kaniyang katawan sa malamig na lupa.

“Prinsesa Aira!” sigaw ni Magindara na pilit kumakawala sa mga ugat.

“Kung ako sa iyo, Diwata, umanib ka na sa amin!” hamon ni Via.

“Ysuere akida hesya, Furto aki!” ang madiing tugon ni Magindara. Isang sumpa na ang ibig sabihin ay: “Hinding-hindi ako papanig sa kasamaan, mamatay man ako!”

“Kung iyan ang nais mo, pagbibigyan kita! Joshua, isunod na ang diwatang iyan!” utos ni Via.

Tumango si Joshua, ang kaniyang mga mata ay wala nang buhay. Ngunit bago pa man tumama ang mga ugat, mabilis na ikinumpas ni Magindara ang kaniyang kamay. Sa isang iglap, naging tubig ang kaniyang anyo kasama si Liam, habang ang katawan ni Aira ay tila nilamon ng lupa at naglaho.

“Bwisit! Hindi maaari! Kailangan ko silang mapatay!” sigaw ni Via sa galit dahil sa pagtakas ng mga ito.

Huminga siya nang malalim at lumingon kay Joshua. Hinaplos niya ang pisngi nito nang may pananabik. “Pero hindi bale na… hawak ko naman ang Prinsipe ng Lakur. Mapapakinabangan kita nang husto, Joshua.”

Samantala sa kaharian ng lupa ang Lakur,

“Narito na tayo sa Halaman ng buhay Kung saan ito ang nagpoprotekta sa kaharian.” Sabi ng Lambana kay Sam.

“Ang ganda! Teka bat tila natutuyo ang halamang ito?” Sabi ni Sam sabay turo sa halaman na katabi ng lambana.

“Ito ang alagang halaman ni Prinsepe Husua!” Sabi ni Lambana at binudburan niya ito ng gintog Alikabok pero Hindi padin bumabalik sa dati.

“Anong nangyayari?” Tanong ni Sam.

“Hindi maari, may masamang nangyayari kay Prinsepe Husua!” Sabi ng Lambana.

“Tama ka, hawak nila si Joshua ngayon. Sabi ng mga Lambana na napadaan sa Kagubatan ni Magindara. Nasugatan si Prinsesa Aira at Prinsepe Liam. Hindi na nila makausap ang Prinsepe Husua. Napasailalim na ito ng itim na kapangyarihan ni Hex ang Prinsepe!” Sabi ng Matandang duwende.

“Hindi! Ang pinsan ko? Si Liam si Joshua. Tulungan natin sila!” Nagaalalang sabi ni Sam.

“Kami na ang maghahanap kina Aira, at Liam! Magpatuloy kayong turuan si Prinsepe Sam ng Harte sa paggamit at pagkontrol ng apat na elemento.” Sabi ni Selena.

“Prinsesa Selena sasamahan ko kayo!” Sabi ni Zandro.

“Hindi pwde Zandro. Kayong dalawa ang magtuturo Kay Samuel sa Elemento ng Hestia. Bukas hahanapin ko sila ulit sa Aera o sa Kagubatan ng Harte. At pupuslit kami ni Nuno sa Kastilyo ng Harte upang tanggalin Ang sumpa ni Joshua.” Sabi ni Selena.

“Sa ngayon delikado pa Mahal na Prinsepe!” Sabi ng matandang Duwende.

“Pero? “ Sambit ni Sam.

“Samuel! Makinig ka sa mga pinuno natin! Utang na loob! Wag ka nang dumagdag pa sa pasanin ng Jamais!” Sabi ni Xavier habang nakataas ang kilay nito.

“Wag kang mag-aalala Mahal na Prinsepe. Nararamdaman kung buhay si Prinsesa Aira at Prinsepe Liam. “ Dagdag Sabi ng Lambana.

Ang Halakhak ng Kadiliman sa Harte

Bumalik ang eksena sa loob ng nakapangingilabot na bulwagan ng Kaharian ng Harte. Ang bawat hakbang ni Via ay umaalingawngaw sa malamig na sahig habang hila-hila niya ang kontroladong si Joshua.

“Panginoon, masdan mo kung sino ang aking dala,” nakangising bungad ni Via, bakas ang labis na pagmamalaki sa kaniyang nagawa.

Humarap si Hex mula sa kaniyang madilim na trono. Isang mapanganib na ningning ang sumilay sa kaniyang mga mata habang tinititigan ang tila lantang si Joshua. “Batid ko, Via. Mukhang umaayon ang lahat sa ating mga plano. Mahusay ang iyong ginawa dahil napuruhan mo ang ating mga kalaban.”

“Ibig bang sabihin ay tatapusin na natin sila, Panginoon?” tanong ni Via.

Umiling si Hex at muling tumawa nang mahina. “Hindi… sa ngayon, hahayaan nating manatiling buhay ang kanilang pag-asa. Ayoko ng kalaban na walang silbi. Hayaan nating maghilom ang kanilang mga sugat, dahil sa muli nating paghaharap, mas masarap silang durugin.”

Tumingin si Hex kay Joshua, na ngayon ay isa na lamang sunud-sunuran sa kaniyang itim na mahika. “At sa pagkakataong ito, hindi na sila kumpleto. Ang kanilang kalasag ay naging atin nang espada. Wala na silang magagawa.”

Isang nakatutulig na halakhak ang pinakawalan ni Hex, na sinabayan ng mapait na tawa ni Via. Ang tunog ng kanilang tagumpay ay tila isang sumpa na lumalabas sa kastilyo at lumalason sa buong Jamais.

Itutuloy…

Kabanata 17: Ang Apoy ng Hestia (Unang bahagi)

Sa Nakaraan…

Ang kalayaan nina Aira, Liam, at Joshua ay naging panandalian lamang sa gitna ng mapanglaw na Kagubatan ng Harte. Sa hindi inaasahang pagkakataon, ang kapatid ni Aira na si Via—na ngayon ay ganap nang nilamon ng kadiliman ni Hex—ay naghasik ng lagim.

Sa isang madugong paghaharap, matinding sugat ang tinamo nina Aira at Liam, at kung hindi dahil sa mahiwagang saklolo ng Diwatang si Magindara, maaaring doon na nagwakas ang kanilang mga kuwento. Ngunit ang pinakamabigat na dagok ay ang sinapit ni Joshua; ang Prinsipe ng Lakur ay binihag ng isang itim na sumpa, na naging dahilan upang ang kaniyang lakas ay maging sandata na ngayon nina Hex at Via laban sa sarili niyang mga kaibigan.

ANG KARUGTUNG…

Ang Alab ng Pagseselos

“Mag-focus ka, Sam! Kailangan mong ituon ang lahat ng enerhiya sa iyong mga palad. Pakawalan mo, huwag mong pigilan!” madiing utos ni Zandro habang nakabantay sa bawat galaw ni Samuel.

Mula sa malayo, tahimik na nagmamasid sina Selena, Victoria, at ang Nuno. Ang bawat kislap ng apoy ni Sam ay nagbibigay ng kakaibang liwanag sa kanilang mga mukha.

“Alam mo, Mahal na Prinsesa,” bulong ng Nuno, “naikwento ni Sam na nagkaroon sila ng ugnayan ni Zandro noong naroon pa sila sa mundo ng mga tao.”

“Batid ko, Nuno,” tugon ni Selena, ang kaniyang boses-bata ay bakas ang lalim ng pag-iisip. “Sinabi iyon sa akin ni Zandro noong inutusan ko siyang maging anino ni Samuel sa kabilang mundo. Ngunit… may iba akong nararamdaman.”

“Tungkol ba ito kay Zandro? Sa tingin mo ba ay may bahid pa rin siya ng kadiliman ni Hex?” tanong ni Victoria.

Umiling si Selena, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa direksyon ni Xavier na noon ay papalapit sa kinaroroonan nina Sam. “Hindi si Zandro… kundi si Samuel. Ang paraan ng pagtingin niya kay Xavier ay katulad ng paraan ng pagtingin ni Prinsipe Husua noon. May kakaibang kislap.”

“Ibig mong sabihin… may namumuong espesyal na damdamin si Samuel para kay Xavier?” tanong ng Nuno na tila hindi makapaniwala.

“Hindi ko matitiyak,” buntong-hininga ni Selena. “Buhay nila iyan. Ngunit dalangin ko na huwag maging mitsa ng sigalot sa Jamais ang anumang damdaming namumuo sa pagitan nila.”

Sa isang iglap, nawalan ng balanse si Samuel dahil sa bigat ng enerhiya. Natumba siya sa lupa at tyempong bumagsak si Zandro sa kaniyang ibabaw upang protektahan siya sa pagsabog ng apoy. Sa ganoong posisyon sila naabutan ni Xavier.

Mabilis na tumakbo si Xavier at halos itulak si Zandro palayo upang alalayan si Sam. “Ayos ka lang ba?” tanong niya, ngunit ang kaniyang mga mata ay nakatitig nang matalim kay Zandro.

Sa isang sandali, nag-iba ang ihip ng hangin. Ang mga kamay nina Xavier at Zandro ay sabay na nagliyab—isang apoy na hindi mula sa pagsasanay, kundi mula sa nag-aalab na poot at selos. Akmang aawat si Sam, ngunit sa tindi ng presensya ng dalawa ay tumilapon siya nang malayo.

“Itigil ninyo iyan!” sigaw ni Selena, agad na tumayo upang mamagitan.

Ngunit tila bingi ang dalawa. Mas lalong nag-alab ang paligid, ang init ay naging nakapapaso, tila nagtatapatan kung kaninong apoy ang mas higit.

“Hindi ba kayo makikinig sa akin?!” Sa pagkakataong ito, dumagundong ang boses ni Selena sa buong yungib. Ang kaniyang galit ay sapat na upang mapawi ang apoy sa mga kamay ng dalawang prinsipe.

Humarap si Selena sa kanila, bakas ang dismaya. “Ngayon, magpaliwanag kayo. Ang utos ko ay sanayin si Samuel, hindi ang mag-away na parang mga bata! Hindi na kayo ang mga batang prinsipe na kinalinga ko noon. Kung ang balak niyo lang ay magbangayan, lumayas kayo rito at ako na mismo ang magtuturo!”

“Patawad, Binibini,” pabulong na wika ni Xavier, sabay yuko.

“Patawarin mo rin ako, Pinuno,” dagdag ni Zandro na hindi na makatingin nang diretso.

“Mas mabuti pa nga iyon, Prinsesa Selena. Napakainit ng mga ulo ng dalawang ito!” sabat ni Sam, sinusubukang pagaanin ang loob ng lahat. Ngunit laking gulat niya—at ng lahat—nang mapansing ang kaniyang boses ay tuminis at naging parang boses ng isang babae.

“Prinsipe? Anong… anong nangyayari sa iyong boses?” gulat na tanong ni Selena, habang ang lahat ay nakapako ang tingin sa nagtatakang si Samuel.

Ang Misteryo ng Anyo at ang Hating Kaluluwa

Habang ang lahat sa Lakur ay nakatuon sa pagsasanay, ang matapang na Lambanang si Rosa ay nakapuslit sa loob ng Kastilyo ng Harte.

“Nasaan kaya si Prinsipe Husua?” pabulong niyang tanong habang mabilis na nagtatago sa ilalim ng isang mesa nang dumaan ang mga kawal ni Hex. Nang muling tumahimik, natunton niya ang silid kung saan naroon ang Prinsipe.

“Prinsipe Husua!” tawag niya, sabay sunod sa anino nito.

Samantala sa Lakur…

“Ang buhok mo, Mahal na Prinsipe… biglang humahaba!” gulat na bulalas ni Selena.

“Nuno, Pinunong Selena! Anong nangyayari sa akin?” tanong ni Sam. Ngunit ang kaniyang boses ay hindi na ang baritonong tinig na nakasanayan; ito ay tuminis at naging himig-babae. Kasabay nito, ang kaniyang katawan ay nagsimulang magkaroon ng kurba at dibdib na katulad ng sa isang dalaga.

Nanatiling nakatitig sina Xavier at Zandro, tila hindi maproseso ng kanilang isipan ang nakikita.

“Anong tinitingin-tingin niyo? Tumalikod kayo!” sigaw ng Nuno. Mabilis namang binalot ni Victoria si Sam ng isang makapal na kumot upang itago ang kaniyang nagbabagong anyo.

“Mahal na pinuno, bakit ako naging babae?” umiiyak na tanong ni Sam, bakas ang takot sa kaniyang mga mata.

“Maaari na kayong humarap,” wika ng Nuno. Agad na lumapit si Xavier at niyakap si Sam upang pakalmahin ito, habang si Zandro naman ay nanatiling tulala sa isang sulok.

“Nuno, may alam ka ba sa ganitong uri ng kababalaghan?” tanong ni Selena.

“Maitanong ko lang, Selena,” seryosong tugon ng Nuno. “Hindi ba’t lalaki ang anak nina Anya at Gerald? Ikaw mismo ang nag-alaga sa kaniya noong sanggol pa siya. Sigurado ka bang lalaki ang supling na iyon?”

“Oo, Nuno! Sigurado ako!” giit ni Selena, ngunit may bahid na ng pag-aalinlangan sa kaniyang boses. “Magpatuloy kayo sa pagsasanay. May kailangan akong kumpirmahin sa lalong madaling panahon!” Sa isang iglap, naglaho ang Prinsesa.

“Victoria, may kasarian na ako ng katulad sa babae… isinumpa ba ako?” hikbi ni Sam.

“Huwag kayong mangamba, Mahal na Sugo. Batid kong may kasagutan si Prinsesa Selena pagbalik niya,” pag-alo ni Victoria.

Ang Labanan sa Loob ng Harte

“Prinsipe Husua!” sigaw ni Rosa pagpasok sa silid.

“Sino ka?” malamig na tanong ni Joshua.

“Si Rosa po ito!”

“Hindi kita kilala! Umalis ka na bago pa kita tirisin na parang insekto!” banta ni Joshua.

“Ang sama mo na!” galit na sigaw ni Rosa. Sinubukan niyang paikutin si Joshua at budburan ng gintong alikabok, ngunit isang malakas na hampas ng pamaypay ang nagpatapon sa kaniya sa pader.

“Bumalik ka na sa Lakur!” pagmamakaawa ni Rosa habang nanghihina.

Akmang tatapakan na ni Joshua ang maliit na Lambana nang biglang lumabas mula sa kaniyang katawan ang isang kumikinang na anino—ang kaniyang tunay na espiritu.

“Hindi ko hahayaang gawin mo iyan!” sigaw ng Espiritu ni Joshua, pinipigilan ang sarili niyang katawan.

“Umalis ka riyan!” bulyaw ng Itim na Husua.

“Tumakas ka na, Rosa! Iligtas mo ang sarili mo!” utos ng tunay na Joshua.

Sa gitna ng pagtatalo ng dalawang kaluluwa, nakakita si Rosa ng isang pamilyar na halaman sa sulok ng silid. “Ang halaman ni Reyna Anya… ito ang ibinigay ko sa kaniya noon!” mabilis siyang lumapit at bumulong ng mga sinaunang salita. Bumukas ang isang maliit na lagusan sa loob ng mga dahon nito at mabilis siyang pumasok.

“Bwisit! Ako pa rin ang mananalo, Husua! Sa akin na ang katawan mo!” huling sigaw ng Itim na Husua habang pilit na nilulunod ang natitirang liwanag sa kaniyang puso.

Ang Paghilom sa Kanluran at ang Lihim ng Kanlaon

Sa kanlurang bahagi ng Andromeda, kung saan ang himpapawid ay laging nababalot ng banayad na hamog, dahan-dahang iminulat ni Liam ang kaniyang mga mata.

“Sa wakas, nagising ka na rin, Prinsipe Liam,” bungad ni Magindara, ang kaniyang tinig ay kasing-lamig ng agos ng batis. “Mabuti na lamang at naagapan ko ang lason sa iyong katawan.”

“Nasaan ako?” tanong ni Liam, habang pilit na ibinabangon ang nanghihinang katawan.

“Nasa Andromeda ka pa rin. Dito sa aking lihim na tahanan sa ilalim ng mga talon,” sagot ng Diwata.

Agad na rumehistro ang pangamba sa mukha ni Liam. “Teka… si Aira! Nasaan siya?”

“Huwag kang mag-alala, ligtas si Aira. Nasa pangangalaga siya ng isa ko pang kaibigang diwata sa isang tagong dako ng kagubatan,” pagpapakalma ni Magindara sa kaniya.

Sa Kuta ng Habagat…

Samantala, sa isang bahagi ng Aera na hindi pa naaabot ng itim na mahika ni Hex, hindi mapakali ang sugatang si Aira.

“Habagat, hindi ako maaaring manatili rito at tumunganga habang nasa panganib ang lahat!” giit ni Aira, pilit na tumatayo sa kaniyang higaan.

“Aira, makinig ka,” saway ng Diwatang si Habagat. “Sa oras na maghilom ang iyong mga sugat, hindi kita pipigilan. Ngunit sa ngayon, manatili ka muna rito sa tagong bahagi ng Aera. Ang sentro lamang ng kaharian ang nasira, ngunit kailangan mo ng lakas para mabawi ito. Magpagaling ka muna.”

Ang Paglalakbay ni Selena

Habang nagpapagaling ang mga tagapangalaga, mabilis na tinahak ni Selena ang hangganan patungo sa kabundukan ng Kanlaon. Doon ay bumungad sa kaniya ang isang anyong tila gawa sa ginto at bulaklak.

“Maligayang pagdating sa Kanlaon, Selena,” bati ng isang napakagandang diwata, ang kaniyang tinig ay parang awit ng mga ibon. “Kaibigan, anong maipaglilingkod ko sa iyo?”

“Magayon…” pabulong na sambit ni Selena. Bakas sa kaniyang mga mata ang bigat ng katanungang dala niya tungkol sa tunay na pagkakakilanlan ni Samuel.

Itutuloy…

Kabanata 18: Ang Apoy ng Hestia (Ikalawang Bahagi)

Sa Nakaraan…

Isang hindi maipaliwanag na kababalaghan ang gumulantang sa lahat sa gitna ng pagsasanay sa Lakur. Si Samuel, ang itinakdang Prinsipe ng Harte, ay sumailalim sa isang biglaang transpormasyon—ang kaniyang boses ay tuminis, ang kaniyang anyo ay lumambot, at ang kaniyang kasarian ay ganap na naging babae.

Upang hanapin ang kasagutan sa misteryong ito, nilisan ni Selena ang kuta at tinahak ang landas patungo sa kabundukan ng Kanlaon. Doon, sa gitna ng mga nagliliwanag na bulaklak at hamog, ay kaniyang tinawag ang isang matagal nang kaibigan.

“Magayon!” pabulong ngunit madiing sambit ni Selena. Dahan-dahang lumingon ang diwata, ang kaniyang kagandahan ay tila hiram sa bukang-liwayway.

SA PAGPAPATULOY…

ng Pagtitipon sa Lakur at ang Hatid na Balita

Sa kabundukan ng Kanlaon, masayang sinalubong ni Magayon ang kaniyang matalik na kaibigan.

“Selena! Ikaw na ba yan?” nakangiting bungad ng Diwata, sabay yakap nang mahigpit sa Prinsesa.

“Ako nga, mahal na Diwata,” sagot ni Selena, pilit na itinatago ang pagod sa kaniyang tinig.

“Bakit ka napasugod sa Kanlaon? Batid kong may mabigat kang suliranin kaya ka naparito,” usisa ni Magayon habang iginigiya si Selena sa isang upuang yari sa ugat ng puno.

“Siyang tunay, mahal na Diwata. Nasa bingit ng panganib ang Jamais…” Panimula ni Selena, at isa-isa niyang inilahad ang mga trahedyang sinapit nina Aira at ang misteryosong pagbabago ng anyo ni Samuel.

Samantala sa Lakur…

“Mabuti naman at nagkasya sa iyo ang kasuotang iyan!” nakangiting sabi ni Victoria habang pinagmamasdan si Sam.

“Hindi ako sanay, Victoria! Feeling ko ang lamig sa bawat sulok!” reklamo ni Sam. Bagaman balot na siya ng sutlang pambabae, hindi pa rin mawala ang kaniyang pagiging magaslaw kumilos.

“Bagay naman sa iyo, Mahal na Prinsipe… ay, Binibini,” biro ng Nuno.

“Siyang tunay. Nakakabighani ang iyong bagong anyo,” dagdag ni Zandro na tila hindi maalis ang tingin sa dalaga.

“Tumigil ka, Zandro! Kahit babae ako ngayon, kaya pa rin kitang sapakin!” naiinis na banta ni Sam, sabay porma ng kaniyang kamao.

Lihim na napangiti si Xavier sa gilid, ngunit sapat na iyon para mapansin ng matalas na mata ni Sam. Isang mabilis na sipa ang ibinigay ni Sam sa binti ng Prinsipe.

“Aray! Bakit?” reklamo ni Xavier habang hinihimas ang tinamaan.

“Kayong magkakapatid, wala kayong ginawa kundi inisin ako! At infairness, mukhang nagkaisa yata kayo sa goal niyo ngayon—ang asarin ako!” singhal ni Sam.

“Hindi naman sa ganoon, mi amore —este, Samuel! Nakakabighani lang talaga ang kagandahan mo. Kung narito lang si Aira, tiyak na sasang-ayon iyon sa akin,” pang-uuto ni Xavier.

“Mukhang narinig ko yata ang aking pangalan?”

Isang pamilyar na tinig ang umalingawngaw mula sa bukana ng silid. Halos mapatalon sa kagalakan ang lahat nang makita ang sugatan ngunit buhay na si Aira.

“Aira! Buhay ka! Salamat sa Bathala!” sigaw ni Xavier habang tinutulungan itong makapasok.

“Maraming nangyari, Xavier. Nasaan ang pinsan ko? Ligtas ba si Joshua?” direktang tanong ni Aira, hindi alintana ang sariling mga sugat.

Nagkatinginan sina Zandro at Xavier. “Ah, tungkol sa kaniya… may nangyari sa kaniya, Aira,” maingat na simula ni Zandro.

“Huwag niyo itong itago sa akin. Hawak ba siya ni Hex? At sino ang babaeng ito na kasama niyo? Nasaan si Tiya Selena?” sunod-sunod na tanong ni Aira, nalilito sa bagong mukha sa kaniyang harapan.

“Mahal na Prinsesa, maupo ka muna at hayaan mong ako na ang magpaliwanag,” wika ng Nuno.

“Aira, ako ito… ang pinsan mo. Ako si Sam,” pabulong na sabi ni Sam. Nanlaki ang mga mata ni Aira habang tinititigan ang dalaga mula ulo hanggang paa.

Sa gitna ng kanilang pagkukulong, isang nanghihinang nilalang ang biglang bumagsak sa kanilang harapan. Ang Lambanang si Rosa, punit-punit ang pakpak at halos wala nang malay.

“Mahabaging Bathala! Anong nangyari sa iyo, Rosa? Saan ka galing?” tanong ng Nuno habang mabilis itong dinadampot.

“Nagtungo ako… kay Prinsipe Husua,” hirap na sambit ni Rosa. “Ngunit nababalutan siya ng sumpa… ang kaniyang espiritu ay nakikipaglaban sa sarili niyang kadiliman.” Tuluyan nang nawalan ng malay ang maliit na lambana.

“Kamusta si Joshua? Ayos lang ba siya? Teka, obvious namang hindi! Rosa! Gising!” natatarantang sigaw ni Sam.

“Nasa ilalim siya ng sumpa ni Via,” mariing sabi ni Aira, ang kaniyang mga mata ay nagliliyab sa determinasyon. “Ang sarili kong kapatid ang nagbigay niyon sa kaniya. Ngunit huwag kayong mag-alala… alam ko kung paano siya palalayain. Pero kailangan nating kumilos bago tuluyang lamunin ng dilim ang kaniyang kaluluwa.”

Ang Lihim ng Scepter at ang Bagong Pagpapanggap

Sa kabundukan ng Kanlaon, ipinakita ni Magayon kay Selena ang isang pangitain mula sa nakaraan—isang alaala na matagal nang nabaon sa limot.

“Hindi talaga lalaki si Samuel, Selena,” simula ni Magayon habang nakatingin sa malinaw na lawa. “Ang tunay na anak ni Reyna Anya ay isang babae. Nagbago lamang ang kaniyang anyo upang maprotektahan siya nang mapadpad siya sa mundo ng mga tao. Ngunit sa huli, tanging si Samuel—o Samantha—ang mamimili kung sino ang nais niyang maging.”

Sa pangitain, nakita ni Selena ang Reyna Anya na mahigpit na yakap ang kaniyang sanggol.

“Samantha… bumalik ka sa Jamais kapag handa ka na. Maging malakas ka katulad ng lakas ng limang kaharian. Paalam, anak ko,” pabulong na panalangin ng Reyna bago pumasok sa silid ang isang babaeng taga-lupa na si Conching.

“Conching, batid mo ang dapat mong gawin,” bilin ng Reyna. “Alagaan mo siya nang mabuti sa inyong mundo.”

“Masusunod, Mahal na Reyna,” sagot ni Conching, bakas ang lungkot sa mga mata. “Ngunit maaari kayong sumama sa akin. Ayaw kong lumaki ang bata na hindi kayo kapiling ni Haring Gerald.”

“Hindi maaari, Conching. Bagsak na ang apat na kaharian at kailangang manindigan ang Harte. Hindi maaaring si Hex ang mamuno sa buong Jamais,” matatag na sagot ni Anya.

Nang makaalis si Conching dala ang sanggol, itinaas ni Anya ang kaniyang Scepter at binasbasan ito. “Walang sinumang may itim na hangarin ang makakahawak sa sandatang ito. Tanging ang aking anak lamang ang makapagpapaamo sa kapangyarihan nito!”

Balik sa Kasalukuyan…

“Kung ganoon, isang Prinsesa nga ang tagapagmana ng aking Tiya Anya,” sambit ni Selena, puno ng pagkamangha.

“Oo, Selena. At ang mga pagbabagong nararanasan niya ngayon ay epekto ng mahika ng Jamais na pilit ibinabalik ang kaniyang tunay na anyo,” paliwanag ni Magayon.

“Maraming salamat sa iyong tulong, Mahal na Diwata!” mabilis na nagpaalam si Selena upang balikan ang grupo.

Ang Paglusob ni Samantha sa Harte

Habang abala ang lahat sa Lakur, isang mapangahas na plano ang ginawa ni Sam. Gamit ang kaniyang bagong kapangyarihan, gumawa siya ng isang ilusyon upang akalain nina Xavier at Zandro na natutulog lamang siya sa kaniyang silid. Ngunit sa katotohanan, nasa bukana na siya ng Kastilyo ng Harte.

“Mabuti na lamang at nasundan ko kayo, Mahal na Prinsipe!” bulong ng Lambanang si Rosa na lumabas mula sa kaniyang bulsa. “Anong ginagawa niyo rito?”

“Rosa! Paano mo ako nahanap?” gulat na tanong ni Sam.

“Nakita ko ang ginawa mong ilusyon sa dalawang Prinsipe ng Hestia. Akala nila ay nananaginip ka lang, pero alam kong may balak ka,” sagot ni Rosa.

“Sige, dahil nandito ka na rin lang, kailangan natin si Joshua. Nasaan siya? Baka mahuli tayo rito—” Naputol ang sasabihin ni Sam nang makita ang isang grupo ng mga dama (mga katulong sa palasyo) na may dalang mga tray ng pagkain.

Isang pilyong ngiti ang sumilay sa mga labi ni Sam. “Alam ko na ang gagawin ko.”

“Ano? Malilintikan tayo kay Aira kapag nalaman niyang narito tayo!” babala ni Rosa.

“Rosa, tingnan mo ako. Babae ako ngayon. Hindi ako makikilala ni Hex o ng kung sinumang maligno rito. Kahit nga ako, hindi ko kilala ang sarili ko sa salamin, kaya it’s a tie na!” kumindat si Sam at dahan-dahang sumunod sa mga dama.

“Anong it’s a tie , Mahal na Prinsipe?” tanong ni Rosa, nalilito sa mga salita ni Sam.

“Basta, manatili ka lang sa anino ko. Magiging artista na naman ako sa pagkakataong ito!” pabulong na wika ni Sam habang mabilis na kumukuha ng isang uniporme ng dama upang makahalo sa grupo.

Itutuloy…

Kabanata 19: Ang mga Kapanalig sa Palasyo

Sa Nakaraan…

Sa kabila ng panganib, isang mapangahas na pagpasok ang ginawa ni Samuel sa kuta ni Hex. Bitbit ang layuning iligtas ang kasintahang si Joshua, na ngayon ay isa nang bulag na tagasunod ng kadiliman, pinasok niya ang Kastilyo ng Harte sa ilalim ng isang mapanlinlang na anyo.

Sa kabilang dako, natuklasan ni Selena mula sa Diwatang si Magayon ang katotohanang matagal nang itinago ng panahon: Ang supling nina Reyna Anya at Haring Gerald ay hindi isang prinsipe, kundi isang tunay na Prinsesa. Ang kaniyang pagiging lalaki sa mundo ng mga tao ay isang baluti lamang na binuo ng mahika ng kaniyang ina upang iligtas siya sa malupit na kamay ni Hex.

ANG KARUGTUNG…

Ang Lihim na Kapanalig sa Kusina ng Harte

“Malilintikan tayo kay Nuno nito, Mahal na Prinsipe! Kapag nalaman nilang wala ka sa Lakur, tiyak na mag-aalburuto na naman si Binibining Selena!” kaba na wika ni Rosa habang pilit na humahabol sa mabilis na lakad ni Sam.

Huminto si Sam at hinarap ang maliit na lambana. “Sandali, may susubukan ako sa iyo, Rosa.” Itinaas niya ang kaniyang palad at nagsimulang mag-isip nang malalim.

“Ano iyan?” pag-aalalang tanong ni Rosa, umatras siya nang kaunti.

“Hindi pwedeng ako lang ang maghahanap kay Joshua. Total sumama ka na rin naman, tumulong ka na. Sandali… parang ito ’yung itinuro sa akin ni Aira eh. Ano nga ba ’yung salitang ’yun?” bulong ni Sam habang kinakalkal ang kaniyang alaala.

“Mahal na Prinsipe, sigurado ka ba? Alam nating hilaw pa ang iyong pagkumpas at pag-usal ng mahika. Nakakatakot ’yan!” babala ni Rosa.

“Magtiwala ka lang!” Ngumiti si Sam at mabilis na bumigkas ng mga sinaunang salita kasabay ng isang eleganteng pagkumpas ng kamay. Sa isang iglap, bumalot ang liwanag kay Rosa, at nang pawiin ito, ang maliit na lambana ay kasing-laki na ni Sam.

“Ang galing! Humuhusay ka na nga, Mahal na Prinsipe!” manghang sabi ni Rosa habang pinagmamasdan ang kaniyang “tao” na anyo.

“Sabi ko sa iyo, eh,” proud na sagot ni Sam. Ngunit naputol ang kanilang pagdiriwang nang biglang bumukas ang pinto at pumasok ang isang matandang babae. Base sa kaniyang tindig at de-kalidad na kasuotan, halatang may mataas itong katungkulan sa palasyo.

“Sino kayo? Mga magnanakaw ba kayo?” bulyaw ng matanda, akmang tatawag na ito ng mga kawal.

“Huwag po!” mabilis na pigil ni Rosa. “Ako po si Rosa. Galing po kami ng kapatid ko sa bayan ng Boida. Sira na po ang aming bayan kaya sa kagubatan na lang kami nakatira. Parang awa niyo na po, senyora…”

“Matilda na lang,” biglang lumambot ang mukha ng matanda. “Taga-Boida rin ako. Talagang nakalulungkot ang sinapit ng ating banwa.”

“Aling Matilda, aalis na lang po kami,” singit ni Sam.

Nakataas ang kilay na lumingon si Matilda sa kaniya. “Anong tinawag mo sa akin, babae?”

“Pagpasensyahan niyo na po ang kapatid ko, Nana Matilda,” agap ni Rosa.

“Alam ko ang salitang Aling ,” seryosong sabi ni Matilda habang tinititigan si Sam. “Nanggaling ba ang kapatid mo sa mundo ng mga tao, Rosa?”

Sasagot na sana si Sam nang biglang dumating ang mga kawal. “Matilda, sino ang mga iyan?”

“Sila ang mga pamangkin ko,” mabilis na pagsisinungaling ni Matilda. “Pinagbibihis ko na sila para maging mga bagong dama. Bakit mo ako hinahanap?”

“Hinahanap na ng Hari ang pinapahanda niyang pagkain,” sagot ng kawal bago tuluyang umalis.

Nang makalayo ang mga kawal, humarap si Sam kay Matilda. “Ako nga po pala si Samantha,” aniya sabay abot ng kamay sa matanda. Ngunit nang magdampi ang kanilang mga palad, tila nakuryente si Matilda at natulala kay Sam.

“Nana Matilda? Ayos ka lang ba?” tanong ni Rosa.

Nang magbalik sa huwisyo, biglang lumuhod si Matilda sa harap ni Sam. “Mahal na Prinsesa… sa wakas ay nagbalik kayo. Matutuwa ang lahat ng mga kapanalig ni Reyna Anya.”

“Paano niyo nalaman?” gulat na tanong ni Rosa.

“May kakayahan akong makita ang tunay na anyo ng isang nilalang,” paliwanag ni Matilda habang itinuturo ang kanang braso ni Sam kung saan naroon ang simbolo ng Harte. “Nakita ko sa aking pangitain na ikaw ang anak ni Reyna Anya.”

“Kung ganoon, matutulungan niyo ba kami?” tanong ni Sam. “Hinahanap namin ang boyfriend ko—este, si Prinsipe Joshua. O Husua? Kaloka, ang daming pangalan ng lalaking ’yun!”

“Boyfriend?” napangiti si Matilda. “Kakaibang salita… minsan na rin akong nanirahan sa mundo ng mga tao, Mahal na Prinsesa, ngunit marahil ay matanda na ako kaya hindi ko na matandaan ang lahat. Tungkol sa Prinsipe ng Lakur, alam ko kung saan siya namamalagi. Sumunod kayo sa akin.”

“Maraming salamat!” masayang sabi ni Sam.

Ang Sigalot sa Lakur

Sa loob ng palasyo ng Lakur, ang katahimikan ay binasag ng isang malakas na sigaw na puno ng pagkadismaya.

“Samuel! Humanda ka talaga sa akin kapag nahanap kita!” bulyaw ni Aira, habang mabilis na naglalakad pabalik-balik sa bulwagan.

“Bakit, Aira? Anong nangyari kay Samuel?” mabilis na tanong ni Zandro, bakas ang matinding pag-aalala. Agad namang sumunod si Xavier, ang kaniyang mukha ay madilim at seryoso.

“Nasaan na ang pasaway na tagapagmana ng Harte?” mariing tanong ni Xavier.

“Tumakas! Sa tingin ko ay pinuntahan niya si Joshua sa Harte!” galit na sagot ni Aira.

“Huwag kayong masyadong mabahala,” singit ni Nuno. “Sinamahan siya ni Rosa. Batid kong hindi siya pababayaan ng lambana.”

“Susundan ko ang pasaway na ’yan!” deklara ni Xavier, akmang lalabas na ng silid.

“At bakit mo siya susundan?” humarang si Zandro sa kaniyang dadaan. “Para ikaw lang ang lumabas na tagapagligtas niya? Alam ko na ang diskarte mo, Xavier. Masyadong luma na ang istilo mo!”

“Ah, ganoon pala ha?” Sa isang iglap, nagbaga ang kamao ni Xavier at akmang susuntukin si Zandro, ngunit bago pa man dumampi ang kaniyang kamay ay binalot sila ng isang malakas na pwersa ng hangin.

“Hindi ba talaga kayo titigil?!” sigaw ni Aira habang pinipigilan ang dalawa gamit ang kaniyang mahika. “Sadyang tanga ba kayong dalawa o nagbubulag-bulagan lang? Si Samuel at Joshua ay mag-kasintahan na! Narinig ko ang pagtatalo ninyo kagabi—ang balak ninyong paligsahan para makuha ang puso niya. Utang na loob! May mas malaki tayong problema kaysa sa inyong pagnanasa! Hindi ko pa rin mahanap si Liam!”

“Tama si Prinsesa Aira,” pag-ayon ni Nuno. “Hindi sa kinakampihan ko ang aming Prinsipe Husua, ngunit hindi ito ang tamang panahon para sa inyong kumpetisyon. Ang kailangan nating isipin ay kung paano natin maililigtas ang Prinsipe mula sa kadiliman at mapapauwi ang lahat nang ligtas.”

Sa kalagitnaan ng tensyon, biglang lumitaw si Liam mula sa isang lagusan.

“Mabuti na lamang at muli kang nagpadala ng direksyon, Aira,” hingal na wika ni Liam. “Teka, nasaan si Samuel?”

“Halika, Liam. Ipaliwanag ko sa iyo sa daan,” tugon ni Aira habang hinihila ang kaibigan. “Tayo na ang susundo sa pasaway na Prinsipeng iyon bago pa siya mapahamak!” Sa isang iglap, kapwa sila naglaho sa paningin ng lahat.

Naiwang nakatayo ang dalawang Prinsipe ng Hestia, habang matamang nakatitig sa kanila ang Nuno.

“Tanging ang panahon lamang ang makakapagsabi kung sino sa inyong tatlo ang tunay na nakatakda para sa Prinsipe,” makahulugang sambit ng Nuno bago sila talikuran at iwanang nakayuko.

“Mahal ko si Samuel,” pabulong na sabi ni Xavier, tila kinakausap ang sarili. “Ako ang nagbantay sa kaniya noong bata pa siya… ako ang nakasama niya.”

“Tama na, Xavier,” sagot ni Zandro, bagaman bakas din ang pait sa kaniyang boses. “Tama si Aira at Nuno. Nasa piling na ni Husua si Sam. Siguro’y kailangan na lang nating maging masaya para sa kanila.”

“Sumusuko ka na ba?” hamon ni Xavier.

“Hindi,” matatag na tugon ni Zandro. “Susuyuin ko pa rin siya. Naniniwala akong may puwang pa ako sa puso ni Samuel, anuman ang mangyari.”

Ang Halik ng Katotohanan

Sa tulong ni Nana Matilda, ligtas na nakarating sina Samantha (Sam) at Rosa sa tapat ng silid ni Joshua.

“Narito na tayo, Mahal na Prinsipe… ay, Samantha. Ito na ang silid na sinasabi ni Nana Matilda,” bulong ni Rosa.

“Salamat, Rosa. Ibabalik na kita sa tunay mong anyo. Magmanman ka sa paligid at siguraduhing walang makakalapit na kalaban,” utos ni Sam. Sa isang mabilis na kumpas, muling naging maliit na Lambana si Rosa at maliksing nagtago sa mga palamuting halaman.

Dahan-dahang binuksan ni Sam ang pinto. “Senyor Husua, narito na po ang inyong pagkain,” aniya habang pilit na pinatitino ang boses. Ngunit halos malaglag ang kaniyang panga nang makita si Joshua na mahimbing na nakahiga, at tanging kumot lamang ang tumatakip sa maselang bahagi ng katawan nito.

Biglang nag-flashback sa isip ni Sam ang mga panaginip nila noong nasa mundo pa sila ng mga tao. “Focus, Samuel! Ay, Samantha pala. Kailangan mong mahalikan ang sleeping beauty mo. Pero ako ang Prinsesa ngayon? Kaloka!” bulong niya sa sarili.

“Hindi pala siya tulog dahil sa sumpa, tulog-mantika lang talaga! Pero bakit ganito matulog ang lalaking ito? Masyadong pang-bold star! Jusko, tukso layuan mo ako, baka hindi lang kiss ang maibigay ko!” biro pa ni Sam habang dahan-dahang lumalapit.

Ngunit bago pa man siya makadikit, biglang bumangon si Joshua. Ang kaniyang mga mata ay puno ng bagsik at itim na usok. “Anong ginagawa mo rito?” asik nito.

“Ah… Senyor, pinapahatid po ni Nana Matilda ang mga pagkain na ito para sa inyo,” sagot ni Sam, pilit na itinatago ang kaba. Sa isip-isip niya: “Kaloka itong suot ko, parang masisilip na ang kaluluwa ko sa sobrang sexy!”

“Makakaalis ka na!” taboy ni Joshua.

“May… may sasabihin lang po sana ako, Senyor. Maaari po bang ibulong?” pang-aakit ni Sam, na tila isang seductive na bida sa pelikula.

Nang tumango si Joshua, agad lumapit si Sam. Sa halip na bumulong, mabilis niyang siniil ng halik si Joshua sa mga labi nito. “Sana gumana!” sigaw niya sa kaniyang isip.

“Lapastangan!” sigaw ni Joshua. Buong lakas niyang itinulak si Sam dahilan upang tumilapon ang dalaga at humampas sa sahig.

Ngunit pagkaraan ng ilang sandali, napahawak si Joshua sa kaniyang leeg. Tila nasasakal ang itim na espiritu sa loob niya. “Anong… anong ginagawa mo sa akin, babae?!” ungol ni Joshua habang namimilipit sa sakit.

“Gumagana nga!” masayang sambit ni Sam kahit nahihilo sa pagkakabagok.

“Aaaaaarrrrghhhhh!” Isang nakapangingilabot na sigaw ang pinakawalan ni Joshua habang lumalabas ang itim na usok sa kaniyang katawan.

“Bumalik ka na, Joshua! Jebs naman oh, bumalik ka na!” umiiyak na pagsamo ni Sam bago siya tuluyang nawalan ng malay dahil sa pinsala ng pagkakatulak sa kaniya.

Eksakto namang pumasok si Nana Matilda at mabilis na sinaklolohan ang dalawa. “Rosa! Nasaan ka?”

“Nana Matilda, narito ako!” lumitaw ang maliit na lambana.

“Rosa, bumalik ka sa Lakur! Gamitin mo ang lagusan sa mga halaman. Humingi ka ng tulong sa mga kasamahan mo, bilis!” utos ni Matilda habang inaalalayan ang walang malay na si Sam.

Habang mabilis na lumulusot si Rosa sa mahiwagang lagusan, dahan-dahang humuhupa ang itim na usok sa paligid ni Joshua. Ang kaniyang mga mata ay nagsisimula nang bumalik sa dati, ngunit kapwa sila ni Sam na tila mga lantang halaman na nakahandusay sa sahig.

Itutuloy…

Kabanata 20: Ang Apat na Elemento ng Jamais

Hi mga mahal, before we start I would like to say thank you sa mga solid readers ko. Since Adonis Brothers

S1

& S2 pa. Thank you so much!

Medyo

madami

dami kayo. Comment nalang kayo sa baba para sa next chapter ay

mai-shout

out ko kayo! Yes Mahal

Sisigaw

ako! Lol!

Anyways, let’s start..

Sa Pagpapatuloy…

Sa loob ng silid, pilit na ginigising ni Matilda ang walang malay na si Samantha. “Mahal na Prinsesa, gumising ka! Samantha!”

Sa gitna ng kaba, bumukas ang pinto at pumasok si Adrian, isang batang kawal na nananatiling tapat sa alaala ng dating pamunuan ng Harte. “Nana Matilda, anong nangyari sa Prinsesa?” tanong nito, bakas ang pag-aalala sa kaniyang mukha.

“Tulungan mo ako, Adrian! Nasaktan ni Prinsipe Husua ang Prinsesa dahil sa sumpa. Ngunit masdan mo… ang Prinsipe, tila nagbabalik na ang kaniyang ulirat!” tugon ni Matilda habang mabilis na nilalapitan si Joshua na nagsisimula nang gumalaw.

“Ako na ang bahala sa Prinsesa, Nana,” sagot ni Adrian habang maingat na inaalalayan si Sam.

Sa Bulwagan ng Trono

Samantala, sa madilim at nakapangingilabot na bulwagan, nakaupo si Hex sa kaniyang trono habang si Via ay nakatayo sa kaniyang tabi. Biglang napahawak si Via sa kaniyang ulo, tila may nararamdamang kakaiba.

“Sandali… parang may mali,” bulong ni Via.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Hex, ang boses ay parang galing sa ilalim ng lupa.

“Nandito si—” Hindi na natapos ni Via ang kaniyang sasabihin nang bigla siyang mawalan ng malay at bumagsak sa sahig.

“Via! Mga kawal, tulungan niyo siya!” sigaw ni Hex. Ngunit bago pa makakilos ang mga bantay, isang malakas na bugso ng hangin at liwanag ang tumama sa kanila. Lumitaw sina Aira at Liam sa gitna ng bulwagan, matapang na hinarap ang kadiliman.

“Kamusta, Hex?” malamig na bati ni Aira.

“Aira… ang mapangahas na Prinsesa ng Aera,” ngumisi si Hex sa likod ng kaniyang maskara. “Mukhang hindi ka yata marunong bumilang, Prinsesa. Dalawa lamang kayo, habang ang aking hukbo ay hindi nabibilang.”

“Hindi ako natatakot,” matatag na sagot ni Aira, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa pigura ng kaaway. “Lalo na’t alam ko na kung sino ang nagtatago sa likod ng maskarang iyan. Huwag ka nang magpanggap… Haring Gerald! “

Tila huminto ang pag-ikot ng mundo sa loob ng bulwagan. Nanlaki ang mga mata ni Liam at napatingin sa kaniyang kasama. “Sandali… Aira? Sigurado ka ba? Paano? Bakit ang Hari ng Harte ang maghahasik ng ganitong kadiliman?”

Hindi sumagot si Hex, ngunit ang kaniyang katahimikan ay punong-puno ng panganib. Dahan-dahan niyang itinaas ang kaniyang kamay sa kaniyang maskara, habang ang paligid ay unti-unting nilalamon ng isang itim na enerhiya.

Flashback: Ang Sumpa ng Nakaraan

Bago ang madugong pagharap sa Harte, nagising si Aira sa isang payapang dako na puno ng sariwang hangin.

“Nasaan ako?” tanong ni Aira habang pilit na bumabangon.

“Huwag kang malikot, Prinsesa,” saway ng isang tinig na kasing-lamig ng amihan. “Hindi pa ganap na naghihilom ang mga sugat na tinamo mo mula kay Via.”

“Sino ka? Nasaan sina Liam at Joshua? Kailangan ko silang iligtas!” pag-aalalang sambit ni Aira.

“Narito ka sa aking tahanan, ang rurok ng Andromeda. Ako si Habagat, ang Diwata ng Hangin,” pakilala nito. “Ang iyong kasamang Andromedian ay ligtas sa piling ni Magindara. Ngunit ang Prinsipe ng Lakur… siya ay nabubuhay sa ilalim ng isang madilim na sumpa.”

Sa mga sumunod na araw, tinalakay nina Aira at Habagat ang mabilis na paglamon ng kadiliman sa Jamais.

“Hex? Imposible,” kunot-noong sabi ni Habagat. “Matagal na siyang nagapi ni Bathala noong unang panahon. Isa siyang sinaunang diwata na itinakwil dahil sa kasamaan.”

“Kung ganoon, sino ang nilalang na nagpapanggap na Hex ngayon?” tanong ni Aira.

“Mayroon akong paraan upang malaman, ngunit kailangan ko ang iyong tulong,” sabi ni Habagat habang hinahawakan ang kamay ni Aira. “Ipikit mo ang iyong mga mata. Tayo ay maglalakbay sa agos ng nakaraan.”

Sa kanilang isipan, bumalik sila sa isang panahon kung kailan ang Jamais ay balot pa ng liwanag.

“Tandaan mo, Aira, tayo ay mga saksi lamang sa alaalang ito. Hindi tayo makikita ng mga nilalang dito,” paalala ni Habagat.

Sa gitna ng isang luntiang hardin, nakita nila ang isang pamilyar na mukha. “Sino siya? Parang nakita ko na ang kaniyang wangis,” puna ni Aira.

“Siya ang diwatang si Herald,” tugon ni Habagat.

“Herald? Haring Gerald?!” gulat na sambit ni Aira. “Siya nga! Hindi ako maaaring magkamali!”

“Ano? Pero paano?” nalilitong tanong ni Habagat. Ikinumpas niya ang kaniyang kamay upang ipakita ang huling labanan ni Hex laban sa liwanag ng araw. Sa paningin ng lahat, tila natunaw si Hex sa ilalim ng matinding sikat ng araw.

Ngunit may napansin si Aira na hindi nakita ng iba noon. “Tingnan mo! Ang nasunog ay hindi si Hex… isa lamang iyong ilusyon!” Itinuro ni Aira ang isang anino sa likuran ng malalaking puno. Doon ay nakatayo si Herald, suot ang isang mapait na ngiti bago ito tuluyang maglaho.

“Nalinlang tayo!” bulalas ni Habagat. “Kung ang Haring Gerald na kilala niyo ay ang mismong sinaunang diwata na si Hex, kailangan ninyo ng higit na lakas. Hindi ito kayang puksain ng Prinsipe ng Harte nang mag-isa.”

Iniabot ni Habagat ang isang maliit na plawta na yari sa kristal. “Ihipan mo ito kung kailangan niyo ang saklolo ng mga diwata. Ako na ang bahalang magbalita sa Kanlaon tungkol sa pagbabalik ni Hex.”

Bago tuluyang bumalik sa kasalukuyan, nag-iwan ng huling babala si Habagat. “Tandaan mo, Aira: tanging ang pagsasanib ng Apat na Elemento ng Jamais—Lupa, Tubig, Hangin, at ang Apoy ng Hestia—ang may kakayahang tumupok sa itim na kapangyarihan ni Hex. Wala nang iba.”

Ang Pagtakas sa Kastilyo

“Nakapanlulumong isipin na maging si Tiya Anya ay nagawa mong linlangin!” singhal ni Aira, ang boses ay nanginginig sa pagkamuhi.

Isang mapait na ngisi ang sumilay sa mga labi ni Hex. “Mukhang nakikialam na ang mga diwata,” wika niya sa malalim na tono. “Ngunit huwag kayong umasang makalalabas pa kayo rito nang buhay.” Kasabay ng kanyang banta ang biglaang pag-aalab ng kanyang mga palad; ang apoy ay sumayaw nang marahas habang humahagupit ang isang mahiwagang hanging tila nanggagaling sa kailaliman ng lupa.

Mabilis na bumaling si Aira kay Liam. “Maghanda ka, Liam! Itakas mo na sina Sam at Joshua. Natatandaan mo pa ba ang lokasyong itinuro sa atin ni Rosa?”

Sandaling nag-alinlangan si Liam habang mabilis na nagbabalik sa kanyang isipan ang mga direksyong ibinigay ng kaibigan. “Ngunit paano ka?” tanong niya, bakas ang matinding pag-aalala sa kanyang mga mata.

“Ako na ang bahala sa sarili ko. Kaya kong tumakas! Umalis na kayo, bilis!” utos ni Aira.

Walang nagawa si Liam kundi tumango at sa isang kisapmata, naglaho siya sa tabi ng prinsesa.

“Anong balak mo ngayon, Prinsesa? Ang magpakamatay?” kutyang tanong ni Hex habang dahan-dahang lumalapit.

Sa isang sulok, nagising si Via. Bumungad sa kanya ang tanawin ng nag-iisang si Aira, napalilibutan ng mga nagbabantang kawal habang si Hex ay handa nang itapon ang naglalagablab na bolang apoy.

“Sandali, Panginoon! Huwag!” sigaw ni Via, mabilis na namagitan. “Ako… ako ang dapat na pumasok sa kanyang buhay. Ako ang papatay sa kanya!”

Bahagyang natigilan si Hex at dahan-dahang ibinaba ang kanyang kamay. Ngunit sa gitna ng panganib, isang mapanuyang ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Aira.

“Dapat nating ituloy ang ating plano, kapatid!” malakas na sigaw ni Aira na sadyang ipinaririnig sa lahat. “Ngayon na! Paslangin mo na siya!”

Napatitig ang mga kawal kina Hex at Via dahil sa pagkalito. Sa gitna ng kaguluhang dulot ng kanyang pag-arte, sinamantala ni Aira ang pagkakataon upang mabilis na tumakas at sundan ang kinaroroonan nina Liam.

Sa Silid ng Pagtitipon

Hingal na narating ni Aira ang silid kung nasaan sina Joshua at Liam.

“Hindi pa rin nagigising si Sam,” bungad ni Liam, ang mukha ay kakikitaan ng tensyon.

“Prinsesa Aira?” nanlalaki ang mga matang sambit ni Matilda.

“Nana Matilda! Salamat sa langit at ligtas ka!” bulalas ni Aira sabay yakap nang mahigpit sa matanda.

Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Adrian, hapu-hapo. “Parating na ang mga kawal! Kailangan niyo nang lisanin ang lugar na ito!”

“Adrian?” gulat na sabi ni Aira. “Ikaw ba ’yan, kapatid ko?”

“Oo, Aira. Masaya akong ligtas kayo ni Nana Matilda. Sumama na kayo sa amin!” mabilis na tugon ni Aira.

Umiling si Adrian. “Hindi maaari. Kailangan naming bantayan si Reyna Anya. Buhay siya at kasalukuyang nakakulong. Wala na tayong oras, kami na ni Nana Matilda ang bahala rito!”

“Aira, anong gagawin ko kay Sam?” singit ni Joshua, bakas ang taranta.

“Mamaya na ang paliwanag! Tayo na!” determinadong sagot ng prinsesa.

Matapos ang isang mabilis na pamamaalam, ikinumpas nina Liam, Aira, at Joshua ang kanilang mga kamay. Sa isang iglap, tanging hangin na lamang ang naiwan sa silid.

Upang iligaw ang mga tumutugis, mabilis na umarte si Matilda na tila nasasaktan habang inaalalayan ni Adrian. Nang bumaha ang mga kawal sa silid, agad silang hinarap ni Adrian.

“Anong nangyari sa Dama?” tanong ng pinuno ng mga kawal.

“Sinaktan siya ng mga kawatan!” mabilis na sagot ni Adrian. “Nakatakas si Prinsipe Joshua at sinaktan niya ang Dama bago sila lumisan!”

“Bilisan ninyo! Hindi pa sila nakakalayo!” dagdag ni Matilda habang itinuturo ang maling direksyon. “Nakita ko silang nagtungo sa hilagang bahagi ng kastilyo!”

Walang pag-aalinlangang nagtakbuhan ang mga kawal patungo sa hilaga, palayo sa tunay na landas ng mga tumakas.

ITUTULOY…

Kabanata 21: Ang Pagbabalik ni Selena

Ang Nakaraan

Matagumpay na naitakas ng grupo si Joshua mula sa malupit na kuko ni Hex. Ngunit higit sa pagkakaligtas ng prinsipe, isang mas matinding katotohanan ang yumanig sa lahat—ang pagkabura ng maskarang nagkukubli sa kasamaan.

“Huwag ka nang magtago sa likod ng huwad na maskarang iyan, Haring Gerald !” matapang na hamon ni Aira. Ang boses niya ay hindi nanginginig, bagkus ay puno ng poot habang nakatitig nang diretso sa mga mata ng kalaban.

Natigilan si Hex. Ang tawa niyang nakapaninindig-balahibo ay biglang naputol, hudyat na tinamaan ang kanyang lihim. Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng kastilyo, ang katahimikang namayani ay mas nakabibingi pa kaysa sa anumang pagsabog.

Oops! Before we start, I would like to say thank you kina, Kyle2318, Eminorin17, JonathanChavez5, Nicolealgones, Hyunkihyung, and AndrieLazaro2. Salamuch mga mahal sa pag vote and pagbasa hope nag enjoy kayo 😊

SA PAGPAPATULOY…

Ang Pagtitipon sa Kanlaon

“Dito… ihiga ninyo siya rito,” utos ni Aira kina Joshua at Liam habang maingat nilang ibinababa ang walang malay na katawan ni Sam.

“Buhay pa ba siya?” tanong ni Joshua, ang boses ay puno ng panginginig at pangamba.

Hinawakan ni Aira ang pulso ng dalaga at pumikit nang sandali. “Oo, nararamdaman ko pa ang kanyang diwa. Huwag kang mag-alala, Joshua. Buhay siya.”

Hindi nagtagal ay mabilis na lumapit sina Zandro at Xavier. Bakas ang labis na pag-aalala sa kanilang mga mukha nang makita ang kalagayan ni Sam.

“Samuel!” sigaw ni Zandro.

Agad na hinawakan ni Xavier ang kamay ni Sam at magalang itong hinagkan, habang si Zandro naman ay nag-iwan ng isang banayad na halik sa noo ng dalaga bilang tanda ng paggalang at pagmamahal.

Napakunot ang noo ni Joshua sa kanyang nakita. “Sandali! Ano itong ginagawa ninyo sa aking kabiyak?” matigas niyang tanong.

Hindi nakasagot ang dalawa, tila may malalim na dahilan na hindi nila maipaliwanag. Agad namang pumagitna si Rosa upang payapain ang tensyon.

“Prinsipe Husua, kailangan mong magpahinga. Ipapaliwanag namin ni Nuno ang lahat ng nangyari bago ka nawala,” malumanay na sabi ni Rosa.

“Tama si Rosa, Husua. Magtungo ka muna sa iyong silid upang makabawi ng lakas,” dagdag pa ni Nuno.

Napalingon si Liam kay Aira, bulong niya: “Aira, anong nangyayari? Bakit tila may agawan sa atensyon ni Sam? May ‘love triangle’ na ba rito?”

“Hayaan muna nating magising si Sam, Liam. Doon natin malalaman ang lahat,” makahulugang sagot ni Aira.

Ang Pagpapakita ni Selena

“Mabuti naman at sa wakas ay nabuo na ang apat na elemento!” Isang pamilyar at makapangyarihang boses ang umalingawngaw mula sa kanilang likuran.

“Tiya Selena?” sambit ni Aira. Nang lumingon siya, laking gulat niya nang makitang nagbalik na si Selena sa dati nitong maringal na anyo.

“Mahal na Prinsesa! Ang iyong anyo… hindi ka na mukhang bata!” masayang bulalas ni Victoria.

Ngumiti nang bahagya si Selena. “Tinulungan ako ng mga diwata, at sa wakas ay nakarating na rin si Habagat sa Kanlaon. Ngunit may mas malaking suliranin tayong kinakaharap—si Gerald at si Hex ay iisa. Hindi ko agad napansin ang mapanlinlang niyang balat-kayo, bagaman noong una pa lamang ay may duda na ako. Ngayon, kailangan nating maghanda.”

Sandaling natahimik si Aira bago nagtanong. “Ngunit Tiya, kung si Haring Gerald at si Hex ay iisa… nangangahulugan bang si Samuel ay sarili niyang dugo at laman?”

“Tama ka, Aira,” seryosong tugon ni Selena. “Ang tanong ay ito: makakaya kaya ni Samantha na kalabanin ang sarili niyang ama?”

Magsasalita pa sana si Xavier nang biglang gumalaw si Sam at dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata. “Nasaan ako? Nana Matilda?”

“Bes, si Liam ito! Kamusta ang pakiramdam mo?” agad na tanong ni Liam.

“Liam? Aira? Kayo ba ’yan?” mahinang tanong ni Sam habang pilit na inaaninag ang mga kaibigan.

“Kami nga ito. May masakit ba sa iyo?” malambing na tanong ni Aira.

“Si Joshua… nasaan siya?” hanap ni Sam. Agad namang lumapit si Joshua at hinawakan ang kanyang kamay nang may pagmamahal.

“Nandito ako, mahal ko. Salamat… salamat sa pagliligtas sa akin,” bulong ni Joshua. Isang matamis na ngiti ang isinagot ni Sam.

Ang Katotohanan sa Likod ng Kasarian

“Kamusta na, Samantha?” bati ni Selena.

“Selena?” gulat na sabi ni Sam.

“Tiya Selena, Sam. Dahil ang iyong ina na si Reyna Anya ay aking kapatid. Kamusta ka na, pamangkin ko?”

Tumingin si Sam sa kanyang sarili, bakas ang kalituhan. “Tiya… bakit hindi pa rin ako bumabalik sa pagiging lalaki? May sumpa pa rin ba sa aking katawan?”

Isang mapait na ngiti ang sumilay kay Selena. “Sumpa? Hindi iyan sumpa, Samantha. Ang totoo, ipinanganak kang isang babae. Nagbago lamang ang iyong anyo nang mapadpad ka sa mundo ng mga tao dahil sa pagnanais ng iyong ina na iligtas ka mula sa iyong—” napatigil si Selena, tila nag-iingat sa susunod na sasabihin.

“Sa aking ano, Tiya?”

Tiningnan ni Selena sina Aira bago sumagot. “Mula sa ating kalaban na si Hex.”

Nagkatinginan sina Aira, alam nilang may inililihim si Selena: ang katotohanang si Hex ay ang ama ni Sam.

“Handa na akong labanan siya,” determinadong sabi ni Sam. “Gagawin ko ang lahat upang iligtas ang aking ina at ama.”

“Kung gayon, buo na ang inyong loob. Bukas na bukas din ay magsisimula ang tunay ninyong pagsasanay. Magpahinga ka muna, Samantha, upang magkaroon ka ng sapat na lakas,” pangwakas ni Selena.

“Opo, Tiya,” nakangiting sagot ni Sam.

Bumaling si Selena sa iba. “Nuno, Victoria, Rosa—bantayan ninyo si Sam. Kakausapin ko ang mga tagapagbantay. Kasama ka, Zandro.”

“Ako po?” gulat na tanong ni Zandro.

“Oo, sumunod kayo sa akin.” At sa isang kumpas, lumakad na sila paalis, bitbit ang mga plano para sa darating na digmaan.

Ang Poot sa loob ng Harte

Samantala, sa loob ng madilim na kuta ng Harte, bumabalot ang isang tensyong tila sasabog anumang sandali.

“Via! Isa ka rin ba sa mga taksil na iyon? Sumagot ka!” kulog na tanong ni Hex, ang boses ay tila galing sa ilalim ng lupa habang nanlilisik ang mga mata kay Via.

“Panginoon, wala akong kinalaman sa anumang balak ni Aira!” depensa ni Via, pilit na pinatitibay ang loob sa harap ng kamatayan. “May kapangyarihan kayong silipin ang nakaraan, Panginoon. Bakit hindi ninyo iyon gamitin upang malaman ang katotohanan?”

Matagal siyang tinitigan ni Hex, tila binabasa ang bawat tibok ng kanyang puso. “Siguraduhin mong totoo ang bawat salitang lumalabas sa iyong bibig. Dahil sa sandaling matuklasan kong nililinlang mo ako, hindi ako magdadalawang-isip na kitlin ang iyong buhay.”

Ipinikit ni Hex ang kanyang mga mata at ginamit ang kanyang itim na mahika. Sinuri niya ang mga anino ng nakaraan upang kumpirmahin kung naging bahagi ba si Via ng pagtakas ni Aira.

“Panginoon?” untag ni Via nang muling magmulat ng mata ang hari. “Hindi pa ba natin babawiin ang Itinakda?”

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Hex. “Hindi pa… ngunit darating ang araw na muli kaming magkakaharap ng aking anak.”

Sa gitna ng kanilang pag-uusap, isang kawal ang humahangos na pumasok upang iulat ang balita tungkol sa pagkawala ni Joshua.

“Sabi ko na nga ba! Si Joshua ang tanging pakay nila rito,” uyam ni Hex, hindi man lang nababakas ang pagkagulat. “Ngayong muli na silang nagkasama-sama, wala pa rin silang laban sa akin. Alam kong hindi ako magagawang saktan ng sarili kong dugo at laman—lalo na’t alam na ni Aira ang katotohanan.”

Napakunot ang noo ni Via, tila may malalim na kuryosidad. “Maitanong ko lang, Panginoon… bakit ganoon na lamang ang pagnanais mong sakupin ang Jamais?”

“Simple lang,” sagot ni Hex habang nakatingin sa malayo, tila nakikita ang mundong nagliliyab. “Kapag tuluyan nang nawasak ang Jamais, magbubukas ang lahat ng lagusan—ang daan patungong Kanlaon at ang pintuan patungo sa mundo ng mga tao!”

Bahagyang natigilan si Via. “Ngunit kung sisirain ninyo ang Jamais, paano pa ako magiging Reyna ng Aera? Mawawalan na ako ng tahanan.”

“Wala akong pakialam sa iyong trono!” singhal ni Hex. “Maaari kang maghari sa mundo ng mga tao kung iyon ang nais mo! Hindi ako makapasok sa lagusang ginawa ni Selena dahil sa basbas ng mga diwata ng Kanlaon. Kaming mga itinapong nilalang ay magiging abo lamang sa sandaling pilitin naming tumapak doon nang walang pahintulot.”

Hindi man lubos na maunawaan ni Via ang kabuuan ng sumpa, isang sakim na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. “Kung gayon, Panginoon… nais ko ring maging Reyna sa mundo ng mga tao!”

Ang Lihim at ang Kasunduan

Sa isang sulok ng Kanlaon, malayo sa pandinig ni Samantha, nagtipon ang mga tagapangalaga sa ilalim ng malamig na liwanag ng buwan.

“Hinding-hindi ninyo babanggitin kay Samantha ang katotohanan tungkol kay Hex,” mariing utos ni Selena, ang kanyang mga mata ay nagbababala. “Masisira ang lahat ng ating plano. Ako na ang magpapaliwanag sa kanya kapag dumating na ang tamang panahon.”

Bumuntong-hininga si Xavier, bakas ang pag-aalinlangan sa kanyang mukha. “Mukhang hindi iyan magiging madali, Binibini. Ang katotohanan ay parang apoy—gaano mo man itago, pilit itong liliyab at lalabas.”

“Kailangan nating gawin ito,” pagpapatuloy ni Selena. “Ihanda ninyo si Samantha! Alam kong gagamitin siya ng kanyang ama upang wasakin ang Jamais. Sa sandaling gumuho ang harang na iyon, malaya nang makatatapapak si Hex dito sa Kanlaon… at doon niya isasagawa ang huling delubyo na uubos sa mundo ng mga tao.”

Sandaling natahimik ang lahat bago bumasag sa katahimikan si Aira, may halong biro ngunit may seryosong tono. “At paano naman ang magulong kuwento ng puso nilang lima? Alam nating lahat na may pagtingin kayo kay Samuel, Zandro at Xavier. Pero—”

“Pero sa akin siya!” biglang sabat ni Joshua, ang kanyang boses ay puno ng pag-angkin at selos. Hinarap niya si Xavier nang may matalim na tingin. “Ipinagkatiwala ko sa iyo si Samuel, Xavier! Pero bakit tila dahan-dahan mo nang inaahas ang mahal ko?”

Hindi natinag si Xavier. “Aaminin ko, may nararamdaman ako para sa kanya. Ngunit asahan mo, kaibigan… bilang paggalang sa ating samahan, hindi ko siya gagawan ng hakbang.”

Ngunit hindi ganoon ang naging tugon ni Zandro. Humakbang siya nang pasulong, diretsong nakatingin sa mga mata ni Joshua. “Ako… hindi ko maipapangako ang katapatang iyan. Tandaan mo, bago pa naging kayo, mayroon na kaming pinagsamahan ni Sam. At hindi ako mag-aatubiling bawiin siya sa iyo.”

Nagpalitan ng matitinding tingin ang mga binata, tila may kuryenteng dumadaloy sa pagitan nila.

“Kung ganoon… may the best man win? “ kantsaw ni Liam, pilit na binabawasan ang bigat ng atmospera.

Napailing na lamang si Aira habang nakatingin sa kanila. “Hay, mga lalaki talaga! Sa gitna ng paparating na digmaan, pag-ibig pa rin ang inuuna.”

Itutuloy…

Kabanata 22: Ang Kambal na sina Samuel at Samantha

Ang Nakaraan

Sa ilalim ng mapanlinlang na anino, tuluyan nang nahubaran ng maskara ang kasamaan. Sa tulong ng mga diwatang kaibigan nina Selena at Aira, nabunyag ang tunay na mukha ni Hex—ang haring nagkubli sa likod ng malupit na mahika. Ngunit higit sa kanyang pagkatao, ang mas nakahihindik na katotohanan ay ang kanyang planong gamitin ang sariling anak na si Sam upang wasakin ang Jamais at maghasik ng delubyo sa mundo ng mga tao.

Subalit sa gitna ng nagbabadyang digmaan, tila may isa pang labanang namumuo sa loob ng kanilang kampo. Isang labanang hindi ginagamitan ng espada, kundi ng damdamin—ang matinding pag-aagawan nina Xavier, Zandro, at Joshua sa puso ng dalagang hindi pa lubos na kilala ang kanyang sariling pagkatao.

SA PAGPAPATULOY…

Habang nakaupo si Sam at nakatitig sa kawalan, dahan-dahan siyang nilapitan ng kanyang Tiya Selena.

“Pamangkin? Mukhang malalim ang iyong iniisip,” puna ni Selena. “Tungkol ba ito sa iyong pagsasanay? Pinahihirapan ka ba nila?”

Kasama ni Sam si Rosa, na agad tumayo at nagbigay-pugay. “Maiwan ko muna kayo, Mahal na Prinsesa, Punong Selena,” wika ni Rosa sabay yuko. Bago umalis, iniabot niya ang isang maliit na handog kay Sam.

“Isang bulaklak? Salamat, Rosa. Napakabuti mong kaibigan,” nakangiting sabi ni Sam. Tuluyan nang lumisan si Rosa, dejando silang dalawa ni Selena.

“Bakit tila may lumbay sa iyong mga mata, Sam? Baka may maitutulong ako,” pag-alok ni Selena. “Alam mo, katulad ka ng iyong inang si Anya. Noong mga dalaga pa kami, ako ang lagi niyang tinatakbuhan kapag may problema siya. Madalas siyang umiiyak noon sa kanyang amang hari na si Demus.”

Nabuhayan ng loob si Sam. “Tiya, maaari ka bang magkuwento tungkol sa kanila? Kay Mama at Papa? Anong klaseng pinuno sila rito sa Jamais?”

Napangiti si Selena habang inaalala ang nakaraan. “Si Anya? Kasingkulit mo rin siya noon. Palagi siyang tumatakas sa palasyo para magtungo sa mundo ng mga mortal. Minsan pa nga, ako ang pinagpapanggap niyang siya—natutulog sa kanyang silid—habang wala siya. Muntik na akong maparusahan noon! Ngunit pagdating sa mahika, si Anya ang pinakamagaling sa lahat.”

“Eh, si Papa?” tanong ni Sam. “Mahal na mahal ba ni Papa si Mama?”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Selena. Ang ngiti ay napalitan ng isang seryoso at tila nababahalang tingin.

“Bakit, Tiya? May masama ba akong nasabi?” agad na tanong ni Sam.

Bumawi si Selena at pilit na ngumiti. “Ah, oo naman. Napakagaling niyang mamuno sa inyong kaharian.”

“Ang swerte naman ni Mama dahil ‘forever’ niya talagang nakasama ang mahal niya,” malungkot na sambit ni Sam.

“‘Forever’? Ano iyon? Hindi ko kabisado ang salitang mortal, pamangkin,” pagtataka ni Selena.

“Tiya, ang ‘forever’ ay nangangahulugang panghabambuhay,” paliwanag ni Sam sabay sulyap kay Xavier na nagkataong dumaan sa malapit.

“May ‘forever’ ka rin naman… si Joshua. Bakit, hindi mo ba mahal si Husua?”

“Mahal… pero naguguluhan ako,” mahinang sagot ni Sam.

“Naguguluhan? Tungkol ba ito sa dalawang taga-Hestia?” tanong ni Selena. “Alam kong si Zandro ang una mong pag-ibig bago kayo nagkahiwalay. At si Xavier naman… ayon kay Aira ay may lihim ding pagtingin sa iyo. Sila ang pinadala ko sa mundo ng mga tao upang bantayan ka noong bata ka pa.”

“Naikuwento na rin nila ’yan sa akin,” buntong-hininga ni Sam. “Pero Tiya, gaano ba ako kaimportante? Maliban sa pagiging prinsesa o prinsipe ng Harte, ano ba talaga ako? Naguguluhan na ako kung pipiliin ko bang maging Samantha o Samuel.”

Hinawakan ni Selena ang kamay ni Sam. “Lahat tayo ay may kanya-kanyang tadhana at pagpili. Sabi nga ni Aira, nasa atin kung anong landas ang ating tatahakin, basta’t handa tayong tanggapin ang kahihinatnan nito. Bakit, Sam? Nais mo bang manatiling lalaki?”

Tumingin si Sam sa malayo. “Tiya, sa mundong kinalakihan ko, ang mga katulad kong bakla… lalaki man kaming manamit, ang puso namin ay babae. Mahirap makahanap ng totoong pag-ibig sa mundo namin. Madalas kaming ginagamit—sa pera o sa laman. Marami sa amin ang pumapayag na sa ganoong kalakaran, basta maramdaman lang naming mahal kami. Lalo na kung ‘bet’ at ‘daks’ ang lalaki, panalo na, hindi na lugi ang ‘one-five’ mo.”

Bahagyang natawa si Selena sa mga terminong hindi niya pamilyar, ngunit nakuha niya ang punto. “Hindi ko man lubos na maunawaan ang iyong mga salita, ramdam ko ang bigat nito. Walang perpektong mundo, Sam. Kung ang mga ‘bakla’ sa mundo ninyo ay ganoon ang nararanasan, nasa kanila na rin kung pipiliin nilang maging masaya kahit pinagsasamantalahan sila. Ngunit ikaw, Sam… piliin mo ang alam mong tama. Dugo mang bughaw o tao, karapatan nating lahat ang maging maligaya.”

“Maraming salamat, Tiya!” madamdaming sabi ni Sam at niyakap nang mahigpit si Selena.

Sa Kabilang Panig

Mula sa malayo, pinapanood nina Liam, Aira, Joshua, at Xavier ang dalawa.

“Mukhang naguguluhan si Samuel sa mga nangyayari,” puna ni Liam.

“SAMANTHA, hindi Samuel!” pagtatama ni Xavier.

“Tahimik!” seryosong sabi ni Aira. “Hayaan muna nating makapag-usap ang dalawa. Balik tayo sa plano. Ayon sa ulat ni Adrian, nakuha ni Hex ang Libro ng mga Mahika. Kailangan natin ng tulong.”

“Anong balak mo, Aira?” tanong ni Joshua.

“Tutungo ako sa mundo ng mga tao. Kakausapin ko ang mga reinkarnasyon ng mga Tagalipon noon,” determinadong sagot ni Aira.

“Hindi ko sila kilala, pero sana ay matulungan nila tayo,” wika ni Xavier.

“Kaya kayo, bantayan ninyong maigi si Samuel… o si Samantha!” utos ni Aira.

“Masusunod, Your Highness !” sagot ni Liam.

“Kailangan kong magbalik sa silid-aklatan, Joshua. Tulungan mo akong hanapin ang impormasyon tungkol sa nilalang na si Sitan. Nabanggit na siya sa akin ni Habagat noon,” sabi ni Aira sabay hila kay Joshua.

“Tutulong din ako!” habol ni Liam.

“Ako naman ay… pupuntahan ko si Zandro,” tipid na sabi ni Xavier habang malalim ang iniisip.

Ang Anino ng Nakaraan sa Harte

Sa loob ng pinakamadilim na silid ng Kastilyo ng Harte, tanging ang malamlam na liwanag ng mga sulo ang nagbibigay-buhay sa paligid. Hawak ni Hex ang isang antigong aklat na tila humihinga sa sobrang kalumaan—ang Libro ng Mahika .

“Ngayong nasa ating mga kamay na ang dakilang aklat… anong susunod nating hakbang, Panginoon?” tanong ni Via, hindi maikubli ang kaba at pananabik sa kanyang tinig.

Isang mapait at mapanuyang ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Hex habang hinahaplos ang mga pahinang gawa sa balat ng hayop. “Gagamitin ko ang bawat titik na nakasulat dito upang gisingin ang natutulog na kapangyarihan. Bubuhayin ko ang aking ama.”

“Ama?” gulat na sambit ni Via, nanlalaki ang mga mata. “Sino ang inyong ama, Panginoon?”

Dahan-dahang iniharap ni Hex ang aklat kay Via. Nakabuklat ito sa isang pahinang may guhit ng isang nilalang na tila nagmumula sa kailaliman ng lupa, napalilibutan ng apoy at kadiliman.

“Si Amang Sitan ,” bulong ni Hex, ang boses ay tila isang sumpa na dinala ng hangin. “Ang hari ng kadiliman at ang tunay na panginoon ng lahat ng kasamaan.”

Natigilan si Via habang nakatitig sa larawan. Ramdam niya ang lamig na humahaplos sa kanyang batok. Ang muling pagbabalik ni Sitan ay hindi lamang nangangahulugan ng tagumpay ni Hex, kundi ang pagtatapos ng liwanag sa buong mundo.

Announcement :

Hello mga mahal, since may

bonggang

crossover tayo sa mga reincarnated magic series natin. I will be uploading and updating that series ulit. That’s the new era, new era daw? Lol Yan Ang new series natin sa The Secret of Adonis brothers.

Sa

mga hindi pa

nakabasa

ng The Secret of Adonis brothers

S1

and S2.

Nasa

profile ko po yan. Enjoy reading mga mahal.

Itutuloy….

Kabanata 23: Ang Misyon ni Aira at ang Kaharian sa Norte

Bago humakbang si Aira sa lagusang magbabalik sa kanya sa mundo ng mga tao, muling umalingawngaw sa kanyang isipan ang mga huling bilin ni Habagat.

“Tandaan mo, Aira,” wika ni Habagat habang iginagawad ang basbas, “ang iyong misyon ay hanapin ang mga reinkarnasyon ng mga Tagalipon. Mula sa sandaling ito, ikaw ay magiging isang diwata—ang Diwata ng Hangin na gagabay at magtatanggol sa kanila.”

Tiningnan ni Aira ang mga kakaibang sandata na ipinagkatiwala sa kanya. “Para saan ang mga ito?”

“Gagamitin mo ang mga iyan laban sa mga elementong nagnanais na hadlangan ka,” seryosong tugon ni Habagat. “Mag-iingat ka sa Baryo Marikit. Kailangan mong itago ang tunay mong pagkatao mula sa mga tagaroon. Hindi lamang ito para sa iyong misyon, kundi para na rin sa iyong sariling kaligtasan.”

Huminga nang malalim si Aira, ipinikit ang kanyang mga mata, at tuluyang humakbang papasok sa nagniningning na lagusan.

Ang Pagdating sa Baryo Marikit

Pagdilat ng kanyang mga mata, isang kupas na karatula ang bumungad sa kanya: “Welcome to Baryo Marikit.”

“Mukhang ito na nga ang sinasabi ni Habagat,” bulong ni Aira sa sarili. Ngunit bago pa man siya makapaglakad nang malayo, isang malakas na bangga ang nagpagewang sa kanya. Isang babaeng may dalang baldeng puno ng sari-saring gulay ang aksidente niyang nabangga.

“Pasensya na!” agad na paumanhin ni Aira habang tinutulungan ang babae.

“Ay, sorry ! Hindi kita nakita, ang likot kasi ng mga paa ko,” sambit naman ng babae habang inaayos ang kanyang mga paninda.

Tinitigang maigi ni Aira ang babae. May kung anong kakaibang enerhiya siyang nararamdaman dito—isang pamilyar na aura na hindi pangkaraniwan sa mga mortal.

“Ayos lang,” panimula ni Aira upang makipagpalagayan ng loob. “Ako nga pala si Aira. May hinahanap lang ako rito sa baryo niyo.”

“Ako naman si Suling!” masayang pakilala nito. “Sino bang hinahanap mo? Mga magulang mo ba? O baka nawawalang kamag-anak? Pasensya ka na, madaldal talaga ako. Pero teka, parang gutom ka na, Aira… Aira, ’di ba?”

“Oo, Aira,” nakangiting sagot ng diwata.

“S’ya, mabuti pa ay sumama ka muna sa bahay ko. Delikado na kasing magpagala-gala rito sa labas lalo na’t dapit-hapon na. Alam mo ba? May napapabalitang mga aswang na sumasalakay dito sa amin!” bulong ni Suling na may halong takot.

“Aswang?” naguguluhang tanong ni Aira. Sa mundo ng mga diwata, marami na siyang nakitang halimaw, ngunit ang salitang ito ay bago sa kanyang pandinig.

Napakunot ang noo ni Suling at tinitigan si Aira mula ulo hanggang paa. “Oo, aswang! ’Yung lumilipad at kumakain ng tao? ’Di mo alam ’yun? Kaloka ’to! Taga-saang mundo ka ba?”

Sasagot na sana si Aira nang biglang sumagi sa kanyang isip ang babala ni Habagat. Hindi siya maaaring mabuko.

“Ah… ano… taga-Maynila kasi ako. Pasensya na, hindi ako pamilyar sa mga kuwentong probinsya,” nahihiyang sagot ni Aira sabay pilit na ngiti.

Ang Nagbabadyang Unos sa Jamais

Habang ang lahat ay abala sa paghahanda, tahimik na nagmamasid sina Nuno at Selena mula sa itaas ng kuta.

“Napakahusay na ni Samantha sa pagkontrol ng tatlong elemento,” papuri ni Nuno habang nakatingin sa ibaba. “Ang bawat bigkas niya ng mga sinaunang mantra ay puno na ng katumpakan. Handa na ang iyong pamangkin, Selena.”

Ngunit sa halip na matuwa, isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ni Selena. “Iyan nga ang aking ikinatatakot, Nuno. Paano kung sa huli ay malaman niyang ang mortal na kalabang nais nating puksain ay ang sarili niyang ama? Hindi ko mapapatawad ang aking sarili kung maging mitsa ito ng kanyang pagkasira.”

“Hindi lamang iyan ang dapat nating ikabahala, Mahal na Prinsesa,” seryosong wika ng Nuno ng Lakur habang nakatitig sa Puno ng Buhay.

“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ni Selena, kinakabahan sa tono ng matanda.

“May mga pangitain si Samantha tungkol sa isang unos—isang bagyong hindi katulad ng nararanasan natin ngayon,” paliwanag ni Nuno. “Ang Kaharian ng Neyebe sa Norte… ang pagkakabasag ng sagradong setro ng ating kapanalig na Kaharian ng Novaria… muling manganganib ang lahat ng mundo, maging ang daigdig ng mga tao.”

Bumakas ang matinding pagkabahala sa mukha ni Selena. Ang digmaang akala nila ay lokal lamang sa Jamais ay tila kakalat na sa buong kalawakan.

Pagsasanay sa Gitna ng Tawanan

Sa kabilang dako ng hardin, masayang nagsasanay sina Sam at Joshua.

“Ngayon, Mahal, ituon mo ang iyong buong atensyon sa bagay na iyan,” utos ni Joshua habang itinuturo ang isang matandang puno. “Isipin mong hawak mo ang aking katawan—este, ang katawan ng punong iyan!” biro niya sabay kindat.

Natawa si Sam at bahagyang hinampas ang braso ni Joshua. “Mahal, nagsasanay ba tayo o nilalandi mo ako? Sige ka, kapag nalaman ito nina Aira at Tiya Selena, baka tuluyan ka nang ‘ma-tsugi’!”

“O sige na, seryoso na!” tumatawang bawi ni Joshua. Ikinumpas niya ang kanyang mga kamay nang may awtoridad, at sa isang iglap, namukadkad ang mga bunga sa mga sanga ng puno.

“Itinuro mo na ’yan sa akin noon sa mundo ng mga tao, ’di ba?” uyam ni Sam. Ikinumpas din niya ang kanyang mga palad, ngunit sa halip na mamunga, biglang naglagasan ang matatalim na dahon at mabilis na lumutang sa paligid nilang dalawa, tila naghihintay ng utos.

“Hindi naman ’yan ang itinuturo ko, eh! Pero teka… magandang ideya ’yan. Gawing armas ang mga dahon,” komento ni Joshua, manghang-mangha sa natural na talento ni Sam. “Sige pa, subukan natin ang ganito…”

Muling tinuruan ni Joshua si Sam, at sa pagkakataong ito, ang bawat galaw nila ay tila isang sayaw ng kapangyarihan at pag-ibig.

Ang Tukso sa Batis

Habang masayang nagsasanay ang magkasintahan, hindi naman maiwasan ang inggitan sa pagitan nina Liam, Xavier, at Zandro na nakamasid mula sa malayo.

“Nakakainggit talaga si Samantha,” buntong-hininga ni Liam, ang mukha ay bakas ng inis. “May Joshua na siya, samantalang ako? Halos mamatay na ako sa kamay ng mga halimaw na ’yon! Bwisit!”

“Sa tingin ko, mas bagay pa rin kami ni Sam,” hirit naman ni Xavier, na tila hindi pa rin sumusuko.

Napakunot ang noo ni Zandro. “Teka, akala ko ba titigil ka na?”

“Gusto ko ulit, bakit ba?” hamon ni Xavier. “Saka nag-usap na kami ni Joshua. May basbas na niya ang panunuyo ko.”

“Hay nako! Maiwan ko na nga kayo sa mga ilusyon niyo!” iritableng sabi ni Liam bago tumayo.

Nagpasya na rin si Xavier na tumayo at naglakad patungo sa malapit na batis. “Saan ka pupunta, Fire Boy ?” tanong ni Liam.

“Maliligo! Ano pa nga ba? Masyado nang mainit ang ulo ko,” sagot ni Xavier nang hindi lumilingon.

“Mabuti ’yan! Maligo ka para maging ‘fresh’ ka naman kahit konti. Dugyot mo na kaya!” biro ni Liam bago siya tuluyang maglaho sa isang kumpas ng hangin.

Ang Mapanganib na Biro

Nang marating ang batis, mabilis na hinubad ni Xavier ang kanyang mga kasuotan at agad na lumusong sa malamig na tubig. “Aaahhh! Ang sarap!” sambit niya habang dinarama ang pagdampi ng tubig sa kanyang pagod na katawan.

Ngunit hindi alam ni Xavier na nasa likuran lamang siya ng malalaking bato si Liam, nagkukubli at may binabalak na kalokohan.

“Tubig… tubig… pakinggan ang aking tinig,” bulong ni Liam habang ikinukumpas ang kanyang mga kamay sa hangin. “Lumikha ka ng isang kawangis ni Samantha!”

Sa isang iglap, ang tubig sa batis ay nagsimulang gumiwang at dahan-dahang namuo ang isang pigura. Sa harap ni Xavier, unti-unting nabuo ang mukha at katawan na kamukhang-kamukha ni Sam.

“Sam?! Anong ginagawa mo rito?” gulat na sigaw ni Xavier, sabay mabilis na tinalikuran ang dalaga at tinakpan ang kanyang sarili.

“Wala lang… gusto ko lang maligo kasabay ka,” wika ng huwad na Sam sa isang mapanuksong tono. Dahan-dahan nitong hinubad ang suot na saplot, na naglantad sa hubog ng kanyang katawan sa harapan ni Xavier.

Nanlaki ang mga mata ni Xavier at hindi mapigilang mapalunok. Ang kanyang puso ay nagsimulang tumibok nang mabilis dahil sa kalituhan at pagnanasa.

“Oh, bakit ka nakatingin? Takpan mo ang mga mata mo!” biro ng huwad na Sam.

Agad na pumihit pabalik si Xavier, ang mukha ay kasingpula na ng apoy na kanyang kinokontrol. “H-hindi ako titingin!”

“Siguraduhin mo lang,” paalala ng huwad na Sam habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Mararamdaman ko kapag lumingon ka sa akin…”

Sa likod ng mga bato, hindi magkamayaw sa kakatawa si Liam habang pinapanood ang epekto ng kanyang huwad na mahika. Ngunit ang simpleng kantsaw ay nauwi sa hindi inaasahang init ng katawan para kay Xavier.

Sa ilalim ng malamig na tubig, naramdaman ni Xavier ang pag-akyat ng kakaibang bugso ng pagnanasa. Ang imahe ni Sam sa kanyang harapan ay tila nagpakawala ng isang enerhiyang hindi niya mapigilan.

“Kaloka! Mukhang seryoso na ito, ititigil ko na ’to bago pa lumala!” bulong ni Liam nang makitang tila nawawala na sa sarili ang kaibigan. Sa isang kumpas ng kanyang kamay, biglang naglaho ang huwad na Sam at nagbalik sa pagiging payapang tubig.

Ngunit huli na ang lahat para kay Xavier. Binalot na siya ng matinding sensasyon; ang kalahati ng kanyang katawan ay nagniningas sa init habang ang kanyang sariling sandata ay tila naging isang baril na nakahanda nang pumutok. Sa gitna ng katahimikan ng batis, tuluyan nang kumawala ang puting likidong nagmula sa kanyang pagkalalaki, isang patunay ng matinding bugso na hindi niya napigilan.

Dahan-dahang lumapit si Liam, pilit na itinatago ang tawa habang nakatingin sa kaibigang hapu-hapo. “Sabi ko na nga ba… dudumihan mo lang ang malinis na tubig na ito!” kantsaw ni Liam sabay sapo sa kanyang noo.

Gabi sa Baryo Marikit

Samantala, sa mundo ng mga tao, pilit na iniaayos ni Aira ang kanyang pansamantalang tirahan.

“Dito na siguro ako magpapahinga,” bulong niya sa sarili habang nililibot ang tingin sa maliit na kubo. “Sabi ni Suling, wala na raw nakatira rito. Kaunting linis lang, magiging maayos din ang lahat.”

Napatingin siya sa bintana, iniisip ang kalagayan nina Sam at Joshua sa Jamais. Ngunit bago pa man siya makapag-isip nang malalim, isang kakaiba at kasuklam-suklam na amoy ang biglang humalik sa kanyang pang-amoy.

“Ano ’yun? Bakit ang baho?” usal ni Aira, napatakip ng ilong dahil sa lansa at amoy ng nabubulok na karne na tila nagmumula sa labas.

Hindi alam ng diwata na sa itaas ng malaking puno ng balete sa likuran ng kubo, may mga matang nanlilisik at gutom na nakamasid sa bawat galaw niya. Ramdam ni Aira ang biglang pagbigat ng hangin. Mabilis niyang isinara ang mga pinto at bintana, bawat bantas ng kanyang pandama ay nakatuon sa anumang susunod na mangyayari.

Katahimikan… hanggang sa bumasag ang isang matining na tili mula sa labas.

“Aswang! Aswang!”

Ang sigaw na iyon ang naging hudyat—nagsisimula na ang lagim sa Baryo Marikit.

ITUTULOY …

Kabanata 24: Ang Huling Bahagi ng Pagsasanay

Ang Nakaraan

Sa gitna ng nagbabadyang dilim, pansamantalang nilisan ni Aira ang Jamais upang tumungo sa mundo ng mga tao—bitbit ang isang misyong magtatakda sa kapalaran ng lahat. Naiwan naman sa pangangalaga nina Liam, Joshua, Xavier, at Zandro ang ating bida na si Sam. Sa kabila ng mga kulitan, selosan, at hindi inaasahang kalokohan sa batis, nananatili ang iisang layunin ng pangkat: ang ihanda si Sam sa huling pagtutuos na babago sa kasaysayan ng kanilang mundo.

SA PAGPAPATULOY…

Ang Huling Pagsubok sa Aydendril

“Sam…” tawag ni Selena, ang boses ay puno ng pagmamalaki at bahagyang lungkot.

Agad na lumapit ang dalaga at niyakap ang kanyang tiya, ramdam ang bigat ng mga darating na sandali. Kasabay nito ang paglapit nina Liam, Joshua, Xavier, at Zandro na naging saksi sa kanyang pag-unlad.

“Pinuno, bihasa na si Sam sa pagkontrol ng apat na elemento,” ulat ni Xavier na may malapad na ngiti. “Lahat ng itinuro namin sa kanya ay matagumpay niyang naisagawa.”

“Magaling!” tugon ni Selena, ngunit ang kanyang ngiti ay may kalakip na seryosong tingin. “Gayunpaman, may isa pang huling pagsubok.”

“Pagsubok? Ano ang ibig ninyong sabihin, Tiya?” nagtatakang tanong ni Sam.

“Isang huling hamon para sa Itinakda,” paliwanag ni Selena. “Ngunit ang pagsubok na iyan ay hindi magaganap dito sa Jamais… kundi sa ibang mundo.”

“Ano po ang ibig ninyong sabihin, Mahal na Prinsesa?” gulat na tanong ni Victoria.

“Magtutungo kayo sa Ayden , ang dating Aydendril,” deklara ni Selena. “Doon magaganap ang huling yugto ng paghahanda.”

Napatingin si Sam sa kanyang tiya, puno ng kuryosidad. “Tiya, saang dimensyon po ba ang Ayden na sinasabi ninyo?”

“Iyon ang orihinal na tahanan nating mga Jamaisan bago tayo napadpad sa mundong ito. Ang lupain ng mga dakilang nilalang. Doon mo matatagpuan ang lahat ng kasagutan,” makahulugang sagot ni Selena.

Hindi pa man nakakapagtanong muli si Samantha, mabilis na ikinumpas ni Selena ang kanyang mga kamay. Binalot ng nakasisilaw na liwanag ang paligid at sa isang iglap, tila hinigop ng kawalan ang bida.

Ang Pagbabalik ng Lalaki

Nang muling idilat ni Sam ang kanyang mga mata, isang pamilyar ngunit ibang hangin ang humalik sa kanyang balat. Napatingin siya sa paligid—wala na siya sa kagandahan ng Jamais.

“Nasaan ako?” tanong niya sa sarili. Ngunit agad siyang napatigil. Ang boses na lumabas sa kanyang bibig ay hindi na ang malambing na tinig ni Samantha. Ito ay mababa, baritono, at puno ng lakas—ang boses ni Samuel .

Nanlaki ang kanyang mga mata habang kinakapa ang kanyang mukha. Wala na ang mahabang pilik-mata at ang malambot na hugis ng pisngi. Pababa sa kanyang dibdib, ramdam niya ang pagtigas ng kanyang mga kalamnan. Ang dating hubog-babae ay naglaho; ang kanyang katawang lalaki ay muling nagbalik.

“Nagbalik na ako sa dati?” bulong niya, habang hinahaplos ang kanyang matitigas na braso at patag na dibdib. “Lalaki na ulit ako?”

Sa gitna ng kanyang pagkagulat, isang tanong ang namuo sa kanyang isipan: Ito ba ang sinasabing “Ayden,” o muli siyang itinapon sa mundo ng mga tao bilang isang ordinaryong mortal?

Ang Lihim ng mga Tagapagbantay

Habang si Sam ay muling tumatapak sa mundo ng mga mortal, naiwang tuliro sina Liam, Xavier, Joshua, at Zandro sa kuta.

“Saan mo dinala si Samantha, Pinuno?” puno ng pag-aalalang tanong ni Joshua.

“Nasa mundo na siya ng mga tao,” kalmadong sagot ni Selena. “At kayo ay susunod din doon. Ngunit pakiusap, manatiling lihim ang tungkol sa tunay niyang pagkatao. Ako na ang magpapaliwanag sa kanya sa tamang panahon. Sa ngayon, nararamdaman kong nagtagpo na si Aira at ang mga reinkarnasyon ng mga Tagalipon. Kailangan ninyo silang sunduin at magtungo sa Ayden upang tanggapin ang inyong mga bagong kapangyarihan.”

Bumaling siya kay Zandro at hinawakan ang ulo nito. “Zandro, nakalimutan kong sabihin… isa ka sa mga reinkarnasyon ng mga Tagalipon.”

Isang kakaibang lamig ang gumapang sa buong katawan ni Zandro, at bago pa siya makapagsalita ay bigla siyang naglaho.

“Nauna na ba si Zandro?” gulat na tanong ni Xavier.

“Ang totoo, kalahati lang ni Zandro ang nakasama natin simula pa noong una,” nakangiting paliwanag ni Selena. “Ipinabalik ko na ang kanyang diwa sa kanyang mortal na katawan.”

“Tunay na napakahiwaga ninyo, Prinsesa,” komento ni Liam na hindi malaman kung maloloka o mamamangha. “Ang gulo, pero sige! Tara na, sundan na natin si Samantha!”

Ang Pagbabagong-Anyo

Sabay-sabay na nagpakawala ng lakas ang tatlo. Si Joshua ay nagbagong-anyo bilang isang maringal na puting tigre at mabilis na tumakbo patungo sa kakahuyan. Sumunod si Xavier na naging isang Phoenix , ang mga pakpak ay nagniningas habang lumilipad paitaas. Si Liam naman ay tumalon sa ilog at sumabay sa agos ng tubig patungo sa lagusan.

“Mag-iingat kayo. Nawa’y magtagumpay kayo,” bulong ni Selena habang pinapanood silang maglaho.

Nang masiguro niyang wala na ang mga itinakda, bumaling siya kina Nuno, Rosa, at Victoria. Biglang nagbago ang atmospera—ang kanilang mga anyo ay unti-unting nagliwanag at nagbago.

“Tama na ang pagkukunwari, Victoria. Bumalik ka na sa dati mong anyo, Tyler ! At ikaw, Nuno? Ipakita mo na ang tunay mong mukha, Theo Adonis !” utos ni Rosa, na ngayon ay nagbagong-anyo rin bilang si Katalina .

“Plano lahat ito ni Jenna!” reklamo ni Theo, na hindi na isang duwende kundi isang matikas na lalaki. “Bakit ‘Nuno’ pa ang ipinangalan niyo sa akin para sa ‘cover identity’ ko?”

“Pasensya na, ha? Bakit parang kasalanan ko pa?” biro ni Selena, na ngayon ay lumantad na bilang ang makapangyarihang babaylan na si Jenna .

Dumating din si Adrian, ang bantay sa Harte, na ngayon ay kilala na bilang si Jake . Agad siyang niyakap ni Tyler nang may kagalakan.

Ang Tunay na Pagkakakilanlan:

Victoria (Ang Alalay) ➔ Tyler Adonis

Nuno (Ang Duwende) ➔ Theo Adonis

Rosa (Ang Pixie) ➔ Katalina

Adrian (Ang Kawal) ➔ Jake

Selena (Ang Prinsesa) ➔ Jenna (Ang Babaylan)

“Gusto ko nang makita ang anak natin. Kamusta na kaya si Kathleya?” sambit ni Katalina kay Theo, bakas ang pangungulila ng isang ina.

“Ako naman, parang buntis yata ako sa hirap ng pagpapanggap!” biro ni Tyler.

“Tumigil ka nga, Tyler! Bibigwasan kita riyan,” saway ni Jenna, bagaman may bahid ng ngiti.

“Ate Kat, tingnan mo itong si Jenna, masungit pa rin,” kantsaw ni Tyler. “Kahit ‘Selena’ ang pangalan niya kanina, mapanakit pa rin ang dila!”

Nagkatawanan ang lima sa kabila ng panganib. Naputol ang tawanan nang magtanong si Theo. “Walang ideya sina Raven tungkol dito, Insan?”

“Wala,” seryosong sagot ni Jenna. “Alam nilang hiniling ko kay Bathala na tanggalin ang ating pagiging immortal. Ngunit ang totoo, inilagay tayo rito ni Bathala para sa isang layunin. At ewan ko ba kung bakit ang mga kampon ni Sitan ay sadyang hindi maubos-ubos.”

“Ang mahalaga, nagawa natin ang ating bahagi,” wika ni Jake. “Kailan ang balik natin sa mundo ng mga tao?”

“Malapit na, Jake,” sagot ni Jenna habang nakatingin sa langit. “Sa ngayon, hayaan muna nating maging malakas ang mga Itinakda.”

Ang Babala sa Balita

Sa gitna ng ingay ng lungsod, muling nagkasama-sama ang apat. Ngunit bago pa man sila makahakbang patungo sa kanilang misyon, hinarap sila ni Samuel—na ngayon ay nasa anyong lalaki na muli.

“Sigurado ba kayo na sa Baryo Marikit tayo tutuloy? Napakalayo niyon sa siyudad!” paalala ni Sam, habang pilit na nakikibagay sa kanyang pamilyar na katawan. “At pakiusap, tandaan ninyo: walang gagamit ng kapangyarihan sa harap ng mga tao!”

“Speaking of!” singit ni Liam habang mabilis na dinampot ang remote control. “Hali kayo, tingnan niyo ito sa balita!”

Sabay-sabay silang napako ang tingin sa telebisyon. Isang breaking news ang kasalukuyang ipinapakita—isang kakaibang pangyayari sa gitna ng isang parke. Isang babae ang matapang na lumapit sa isang nagngangalit na ipo-ipo. Ang nakapagtataka, tila nag-aapoy ang mga kamay nito habang pilit na inaabot ang isang aninong nakakulong sa loob ng buhawi.

“Gosh! Superhumans!” bulalas ni Sam, nanlalaki ang mga mata.

“Baka mga kampon iyan ni Hex,” seryosong saad ni Joshua, ang kamay ay dahan-dahang humahawak sa kanyang tagiliran na tila naghahanap ng armas.

Umiling si Sam. “Hindi, Joshua. Wala akong nararamdamang bakas ng mahikang itim sa kanila. Kailangan ko silang puntahan!”

“Samuel,” pigil ni Xavier sa kanya, ang boses ay puno ng awtoridad. “Nakalimutan mo na ba ang utos ni Selena? Kailangan muna nating matagpuan si Aira sa Baryo Marikit upang makapunta tayo sa Ayden. Doon nakasalalay ang ating tunay na lakas.”

Napabuntong-hininga si Sam, alam niyang tama si Xavier. “Okay, fine. Kailan tayo aalis?”

“Bukas na bukas din, bago pa tayo maunahan ng mga kampon ni Hex,” determinadong sagot ni Xavier.

Itutuloy…

Kabanata 25: Ang Pagtatagpo

Sa gitna ng nagbabadyang digmaan, nahubaran na ang maskara ng mga tagapagbantay. Muling nagbalik ang mga makapangyarihang nilalang sa likod nina Selena at ng kanyang mga kasama—ang babaylan na si Jenna , ang matikas na si Jake , ang mapagmahal na si Katalina , at ang magkapatid na Adonis na sina Tyler at Theo . Ngunit sa kabila ng kanilang pagpapakilala, nananatili ang isang malaking katanungan: Ano ang magiging papel nila sa buhay ng mga Itinakda, at paano nila haharapin ang kadilimang nagmumula kay Sitan?

Wag na natin

papatagalin

pa, ito na ang karugtung..

SA PAGPAPATULOY…

Ang Pagtatagpo sa Kalsada ng Marikit

Narating na nina Sam, Liam, Joshua, at Xavier ang bukana ng Baryo Marikit. Huminto sila sa gitna ng kalsada habang inaaninag ang paligid na unti-unti nang nilalamon ng dapit-hapon.

“Ito na ba ’yun?” tanong ni Liam habang bitbit ang kanyang bag.

“Oo, sigurado ako. Pero ang problema, saan natin sisimulang hanapin si Insan? Medyo malawak ang baryong ito,” sagot ni Sam, na pilit pa ring kinakapa ang pakiramdam ng pagiging lalaki sa gitna ng sibilisasyon.

Habang nag-uusap, hindi nila napansin ang dalawang taong nagmamadali mula sa kabilang direksyon. Isang malakas na bangga ang naganap—tumama ang isang babae sa matitigas na balikat ni Joshua.

“Mag-ingat ka nga, Dennis!” singhal ng babae sa kanyang kasama habang inaayos ang sarili.

Agad namang ngumiti si Joshua, ang kanyang boses ay kalmado at magalang. “Ayos lang, binibini. Mag-iingat ka na lamang sa susunod.”

Sumagot naman ang lalaking tinawag na Dennis, na tila sanay na sa pagsusungit ng kasama. “Denise, nandito lang ako, hindi kita tinulak! Sadyang lampa ka lang talaga!”

“Teka, sandali,” singit ni Sam bago pa mag-away ang dalawa. “Mag-kasintahan ba kayo? Pero anyways, may itatanong lang sana ako. Taga-Baryo Marikit ba kayo? May hinahanap kasi kaming kaibigan, si Aira ang pangalan. Pinsan ko siya pero hindi ko alam kung saan ang tuloy niya rito.”

Agad na napatitig si Dennis kay Sam. May kung anong kakaibang “spark” o kuryosidad sa kanyang mga mata. “Hi, Dennis nga pala,” pakilala ng lalaki sabay lahad ng kamay kay Sam, na tila nabighani sa hitsura ng ating bida.

Agad namang naalarma si Joshua. Bago pa mahawakan ni Dennis ang kamay ni Sam, mabilis niyang hinarang ang sariling palad upang makipag-kamay.

“Joshua, pare. Boyfriend nito,” matigas na pakilala ni Joshua, pilit na ngumingiti kahit halatang naiinis na sa titig ng lalaki.

Natawa naman si Denise sa inasal ng kanyang kaibigan. “Ako naman si Denise, at siya ang kaibigan kong si Dennis. Pasensya na kayo, hindi kami taga-rito sa Marikit kaya hindi namin kilala ang Aira na sinasabi niyo.”

“Ah, ganoon ba? Sige, salamat pa rin!” sagot ni Sam.

“Walang anuman!” sambit ni Denise sabay hila sa braso ni Dennis na tila ayaw pang lumingon palayo kay Sam.

Nang makalayo na ang dalawa, agad na bumaling si Xavier kay Sam na may mapanuksong ngiti. “Ano ba ’yan, Sam? Kahit lalaki ka na, may nabibighani pa rin sa ganda mo. Iba talaga ang karisma ng isang Itinakda.”

“Nang-aasar ka ba, Xavier, o pinupuri mo ako?” kunot-noong tanong ni Sam.

“Tama na ’yan! Mag-aaway na naman ba kayo?” awat ni Liam habang napapakamot sa ulo. “Hay nako, ewan ko ba sa inyong dalawa. Puro kayo bangayan, gabi na oh!”

Ngumiti si Joshua, sinusubukang pagaanin ang loob ng grupo sa gitna ng kanilang pagkalito.

“Mabuti pa ay magsimula na tayong magtanong-tanong,” mungkahi ni Liam habang itinuturo ang magkabilang panig ng kalsada. “Dito ako sa kabila, kayo naman doon. Samahan mo ako, Xavier. Kayo na ‘love birds’ ang bahala sa bahaging iyon. Magkita-kita na lang tayo rito sa lugar na ito pagkatapos.”

Agad na naghiwalay ang apat, bawat hakbang ay puno ng pag-iingat habang nililibot ang misteryosong Baryo Marikit.

Ang Babala sa Kubo

Samantala, sa loob ng maliit na kubo ni Aira, tila tumigil ang pag-inog ng mundo. Ang hangin ay naging mabigat at ang bawat hininga niya ay may dalang pangamba.

“Hindi ako maaaring magkamali,” bulong ni Aira sa sarili habang nakakuyom ang mga palad. “Nararamdaman ko ang awra ni Hex sa paligid. Pero paano? Paano siya nakalabas ng Jamais nang hindi ko napapansin?”

Hindi niya alam, ang panganib ay mas malapit kaysa sa kanyang inaakala.

Ang Kasunduan sa Kastilyo ng Harte

Sa kabilang dimensyon, sa loob ng madilim na Kastilyo ng Harte, nakatitig si Hex sa isang antigong salamin. Ngunit hindi ang sariling repleksyon ang kanyang kaharap, kundi ang mapanlinlang na mukha ni Alpeydous .

“Kailan ka ba makakalabas sa kulungang iyan, Gerald?” uyam ni Alpeydous, ang boses ay tila nanggagaling sa kailaliman ng lupa. “Tandaan mo, hindi natin mabubuhay si Amang Sitan kung hindi tayo magiging isa!”

“Alpeydous, kaunting tiis na lang!” asik ni Hex, ang mga mata ay naglalagablab sa galit. “Sa sandaling mahanap ko ang mga pumatay kay Ama, isusunod ko ang pagwasak sa mundong pinagmulan nila!”

“Kung ganoon, bilisan mo,” babala ni Alpeydous. “Nararamdaman kong nagsasama-sama na ang mga asungot na hahadlang sa atin.”

Matapos ang kanilang usapan, unti-unting nagbago ang anyo ni Hex. Ang kanyang katawan ay naging itim na usok hanggang sa mamuo ito bilang isang malaking uwak . Mabilis siyang lumipad palabas ng bintana ng kastilyo, tila isang masamang pangitain sa langit.

Mula sa malayo, lihim na nakamasid si Via, ang kanyang mga mata ay puno ng inggit at ambisyon. “Saan naman kaya tutungo ang Hari? Hanggang ngayon, hindi ko pa rin nakukuha ang trono ng Aera. Kailangan kong kumilos.”

Ang Liwanag sa Kakahuyan

Lalong lumalim ang gabi sa Baryo Marikit, ngunit bigo pa rin ang apat na mahanap ang kinaroroonan ni Aira.

“Halos nalibot na natin ang buong baryo, pero kahit anino ni Aira, hindi natin makita!” reklamo ni Liam, habang hinihingal sa paglalakad.

“Sandali… tingnan niyo ’yun,” pigil ni Sam sabay turo sa madilim na bahagi ng kakahuyan.

“Liwanag? Isang kakaibang liwanag!” bulalas ni Xavier, habang pinagmamasdan ang naglalagablab na asul at puting kislap na nagmumula sa pagitan ng mga puno.

“Baka nandoon si Aira. Puntahan natin!” mungkahi ni Sam. Hindi na sila nag-atubili at mabilis na tinahak ang direksyon kung saan nagmumula ang misteryosong kislap.

Ang Harang ng mga Ugat

Nang marating nila ang sentro ng kakahuyan, bumungad sa kanila ang isang hindi kapani-paniwalang tanawin. Isang grupo ng limang kabataan ang nakapalibot sa isang dambuhala at mabalahibong nilalang na tila galing sa kailaliman ng lupa.

“Zee?” sambit ni Sam, nanlalaki ang mga mata nang mamukhaan ang isa sa mga kabataan. “Si Zandro! Kasama niya ang mga ‘superhumans’ na nasa balita!”

“Si Zandro nga!” segunda ni Xavier. Akma silang lalapit upang tumulong nang biglang yuminig ang lupa.

Sa isang iglap, ang mga dambuhalang puno sa paligid ay tila nabuhay. Ang mga ugat nito ay mabilis na gumapang at humarang sa kanilang daraanan, na tila isang buhay na pader na naglalayong ilayo sila sa limang kabataan. Kasabay nito, isang malakas na ihip ng hangin ang bumalot sa paligid, at doon nila namataan si Aira na pilit ding nakikipaglaban sa kabilang bahagi.

“Aira! Si Aira nga!” sigaw ni Sam.

“Sandali, ako ang bahala rito! Kaya kong pasunurin ang mga puno!” deklara ni Joshua. Ikinumpas niya ang kanyang mga kamay nang may awtoridad, ngunit sa kanyang pagkagulat, hindi sumunod ang kalikasan sa kanyang utos. Ang mga puno ay nanatiling matigas at agresibo sa kanila.

Ang Lihim na Tagapagbantay

Sa madilim na bahagi ng kakahuyan, nakatayo si Jake (ang dating Adrian), ang kanyang mga mata ay nakatitig sa bawat galaw nina Sam. Siya ang tunay na nagpapakilos sa mga puno gamit ang kanyang mas mataas na antas ng mahika.

“Pasensya na, ngunit hindi pa kayo maaaring magkita-kita sa ngayon,” bulong ni Jake sa hangin. “Masisira ang lahat ng plano ni Jenna kapag nagtagpo ang inyong mga landas nang wala sa panahon.”

Sa bawat pagtatangka nina Xavier at Liam na gumamit ng apoy at tubig upang wasakin ang harang, mas lalong nagngangalit ang mga sanga. Mabilis na ginapos ni Jake ang mga binti at bisig ng mga kasamahan ni Sam gamit ang matitigas na ugat, dahilan upang hindi sila makakilos at mapilitang panoorin ang labanang nagaganap sa kabilang panig ng pader na kahoy.

Ang Aral ng Kagubatan

Sa gitna ng kakahuyan, lalong humigpit ang gapos ng mga dambuhalang ugat sa apat na magkakaibigan. Ramdam ni Xavier ang init na nagmumula sa kanyang mga palad, handa nang magpakawala ng apoy.

“Sandali, Xavier! Huwag mong gagawin ’yan!” sigaw ni Liam. “Kapag sinunog mo ang mga punong ito, madadamay ang buong kagubatan!”

“Eh, anong gagawin ko?” bulyaw ni Xavier, habang namumula ang mukha sa hirap. “Hahayaan ko na lang ba na durugin ng mga ugat na ito ang ating mga buto?”

Sa gitna ng tensyon, biglang nagbalik sa alaala ni Samuel ang mga katagang binitawan ni Adrian (Jake) noong sila ay tumatakas pa lamang mula sa Kastilyo ng Harte.

“Huwag kayong manlalaban! Lahat ng gagawin ninyong pananakit sa puno ay siya ring ibabalik nila sa inyo. Kumalma kayo at makikinig sila.”

Ipinikit ni Samuel ang kanyang mga mata at pilit na pinatitigil ang mabilis na tibok ng kanyang puso. “Natatandaan niyo ba noong iniligtas natin si Joshua sa Harte?” tanong niya sa gitna ng paghingal.

“Wala akong maalala dahil sa sungit ni Aira noon!” reklamo ni Xavier.

“Ako, natatandaan ko, Sam!” tugon naman ni Liam.

“Kung ganoon, kumalma kayo!” utos ni Samuel. “Huwag kayong manlaban. Kung mas lalo tayong magpupumiglas, mas lalong hihigpitan ng mga puno ang gapos sa atin.”

Sinunod nila ang tinig ni Samuel. Dahan-dahang naglaho ang kanilang agresyon, at tila magic na dahan-dahang lumuwag ang mga malalaking sanga hanggang sa tuluyan silang bumagsak sa lupa, malaya na mula sa pagkaka-trap.

Ang Pagkikita ng Magpinsan

Nang tuluyan nang makawala, mabilis nilang nilingon ang kinaroroonan ng limang kabataan, ngunit huli na ang lahat—wala na ang grupo nina Zandro at ang mabalahibong nilalang. Ang tanging naiwan ay si Aira na hapu-hapo rin sa pakikipaglaban.

“Aira!” sigaw ni Samuel at agad na niyakap ang kanyang pinsan.

“Bakit kayo naririto? Paano ninyo ako nahanap?” gulat na tanong ni Aira habang inaayos ang kanyang sarili.

“Matagumpay ba ang misyon mo, Insan?” tanong ni Samuel.

“Oo, naibigay ko na sa kanila ang mga dapat nilang makuha,” seryosong sagot ni Aira. “Ngunit may mas malaking problema tayo. Nararamdaman ko ang presensya ni Hex dito sa mundo ng mga tao. Kailangan itong malaman ni Tiya Selena!”

Umiling si Joshua at humarap sa kanila. “Wala na tayong oras, Aira. Hindi na tayo makakabalik pa sa Jamais sa ngayon. Kailangan na nating magtungo sa Ayden para sa huling pagsubok ni Samuel.”

Tumingin si Joshua kina Xavier at Liam. “At kailangang naroon kaming apat na tagapagbantay upang gabayan siya.”

“Ayden?” kunot-noong tanong ni Aira. “Ngayon ko lang narinig ang pangalang iyan.”

Ang Mapagmasid na Anino

Habang nagkakaisa ang lima sa gitna ng kakahuyan, hindi nila napapansin ang isang pares ng mga matang matiyagang nagmamasid mula sa kadiliman ng mga puno. Nakatayo si Jake , ang kanyang anyo ay bahagyang natatakpan ng anino ng mga dahon, habang pinapanood ang tagumpay nina Samuel na makawala sa kanyang mga ugat.

Isang matipid na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. “Mukhang magtutungo na sila sa Aydendril,” bulong niya sa hangin, ang boses ay puno ng kumpirmasyon. “Sa wakas… tiyak na matutuwa si Jenna sa balitang ito.”

Hindi pa man humahalik ang hangin sa kanyang kinatatayuan, mabilis na naglaho si Jake—tila isang usok na tinangay ng gabi—upang ihatid ang balita sa kanilang pinuno.

Ang yugto ng pagsasanay sa mundo ng mga tao ay tapos na. Ngayon, ang tunay na pagsubok ay magsisimula sa lupain ng kanilang mga ninuno.

Itutuloy….

Kabanata 26: Ang Mundo ng Ayden

ANG NAKARAAN 

Matapos ang mahabang paghahanap, matagumpay na nahanap nina Xavier, Liam, Joshua, at Samuel ang kinaroroonan ni Aira sa gitna ng misteryosong Baryo Marikit. Sa kabila ng mga harang at panganib na kanilang hinarap, muling nagbuklod ang mga Itinakda. Habang sa di-kalayuan, lihim na nagmamasid si Jake—ang tagapangalagang nakakubli sa anino—na bakas ang kagalakan sa kanyang mga mata dahil sa wakas, ang mga piraso ng tadhana ay nagsisimula na ring magtagpo.

ANG KARUGTUNG… Ang Lihim ng Verglas

“Narito na tayo,” pahayag ni Sam habang nakatingala sa naglalakihang puno.

“Sigurado ka ba?” bakas ang pag-aalinlangan sa tinig ni Xavier, habang iginagala ang paningin sa masukal na paligid.

“Oo, sigurado ako. Ito ang palatandaang ibinigay ni Tiya Selena. Hindi ako maaaring magkamali, ito ang bundok na tinutukoy niya,” paninigurado ni Sam, bagaman may bahid ng kaba ang kanyang boses.

Humarap si Aira sa pinsan, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng kasagutan. “Kung gayon, Sam… nasaan ang lagusan patungong Ayden?”

Imbes na sumagot ay biglang napatigil si Sam. Napakamot siya sa kanyang ulo, isang kilos na tila nagpapahiwatig ng pagkalito.

“Bakit? May nararamdaman ka bang panganib, mahal ko?” Agad na lumapit si Joshua, handang protektahan ang nobyo sa anumang banta.

Isang pilit na ngiti ang isinagot ni Sam. “Hindi… hindi sa ganoon.”

“Bes, parang alam ko na ang ibig sabihin ng reaksyong iyan,” sabat ni Liam na tila nababasa na ang tumatakbo sa isip ng kaibigan.

“Ano iyon, Liam?” tanong ni Xavier, na nagsisimula nang mawalan ng pasensya.

“Nakalimutan ko… iyong spell na itinuro ni Tiya. Pasensya na kayo,” hiyang-hiyang pag-amin ni Sam, hindi makatingin nang diretso sa mga kasama.

“Samuel! Paano na ’yan?” bulyaw ni Xavier. “Hindi kami sinabihan ni Selena dahil ang akala namin ay alam mo ang bawat detalye! Kayo lang ang nag-usap tungkol dito!”

“Sinisigawan mo ba ang nobyo ko, Xavier?” agad na pumagitna si Joshua, madilim ang tingin sa lalaki. “Magpaliwanagan nga tayo!”

“Sandali! Huwag nga kayong mag-away!” pigil ni Aira sa dalawa. Ang kanyang tinig ay puno ng awtoridad ngunit may halong pakiusap. “Wala na nga rito si Zandro, tapos kayong dalawa naman ang magbabangayan? Utang na loob, hindi ngayon ang oras para rito!”

Humarap si Aira kay Sam at hinawakan ang balikat nito. “Samuel, pilitin mong alalahanin. Isipin mong mabuti.”

“Naalala ko na… pero dapat ay nasa tapat tayo ng isang malaking puno,” wika ni Sam.

“Narito ang pinakamalaking puno sa buong bundok na ito, mahal,” turo ni Joshua sa isang dambuhalang puno na tila bantay ng kagubatan.

Lumapit si Sam sa paanan nito. “Hindi ko mabigkas ang mga salita, pero isusulat ko na lang dito.” Kumuha siya ng isang tuyong sanga at maingat na iginuhit ang mga kakaibang simbolo sa lupa.

Nagtaka ang lahat habang pinagmamasdan ang mga guhit. “Hindi ko mabasa ’yan, Insan. Hindi iyan salitang Jamaisan o Aeran,” kumento ni Aira.

“Maging sa Andromeda, wala akong nakitang katulad niyan,” dagdag ni Liam, lalong naging misteryoso ang sitwasyon para sa kanila.

“Maging sa Lakur ay hindi ito pamilyar,” saad naman ni Joshua. “Alam ko ang iba’t ibang dayalekto, at sa tingin ko… isa itong sinaunang wika.”

Bahagyang natawa si Sam, isang tawang may halong pait. “Kita niyo na? Huwag niyo akong sisihin kung bakit hindi ko maalala, dahil kahit basahin ay hindi ko magawa.”

Dahan-dahang humakbang si Xavier papalapit sa malaking puno. Tinitigan niyang mabuti ang mga simbolong iginuhit ni Sam sa lupa.

“Hindi ito salita mula sa Hestia… pero alam ko kung paano ito basahin,” seryosong saad ni Xavier. “Sinasabi ko na nga ba, minsan na akong nakarating dito.”

“Anong ibig mong sabihin, Xavier?” tanong ni Aira, puno ng pagtataka.

“Nagmula ang lengguwaheng ito sa nasirang kaharian ng hilaga—ang kaharian ng nyebe… ang Verglas ,” tugon ni Xavier.

Natigilan si Aira. “Si Prinsesa Coco…” bulong niya. Nagbalik sa kanyang alaala ang matalik na kaibigan mula sa kahariang iyon. Ang mga titik at alpabeto ay biglang nagkaroon ng hugis sa kanyang isipan. Samantala, tila dinala naman si Sam ng isang pangitain—isang kahariang nababalutan ng yelo, nilalamon ng apoy at digmaan.

Nang tumapat si Xavier sa dambuhalang puno, huminga siya nang malalim. Sa gitna ng katahimikan ng gubat, dahan-dahan niyang binigkas ang mga sinaunang salita na tila isang bulong mula sa nakaraan.

Ang Mga Anino ng Nakaraan

Samantala, sa loob ng nagngangalit na Kastilyo ng Harte…

“Via!” mabilis na tawag ng isang dama.

Nakaupo si Via sa kanyang trono, matalim ang tinging nakapako sa malawak at tuyot na lupain ng Harte. Hindi man lang siya lumingon. “Bakit? Pinatatawag ba ako ni Hex?” malamig niyang tanong.

“Hindi po… nais ko lamang iulat na nakatakas si Reyna Anya sa kanyang piitan,” nauutal na balita ng dama.

“Ano?!” Biglang tumayo si Via, naglandas ang poot sa kanyang mukha. “Magtawag ka ng mga kawal! Ipahalughog mo ang bawat sulok ng palasyo. Alam kong hindi pa siya nakakalayo! Malalagot tayong lahat kapag nalaman ito!”

Yumuko ang dama, nanginginig sa takot. “Masusunod po!” Agad itong patakbong lumabas patungo sa mga nagkakagulong kawal.

Sa kabilang dako, sa tahimik na kuta sa Lakur…

Ligtas na naitakas ni Selena (na kilala rin bilang Jenna) si Reyna Anya. Malayo sa galamay ng Harte, pilit na pinapakalma ng Reyna ang kanyang sarili.

“Jenna, maraming salamat… pero bakit mo ako itinakas?” tanong ni Reyna Anya, bakas ang pagkalito sa kanyang mga mata. “Naririnig ko sa mga bulong-bulungan ng mga dama na narito ang anak kong si Samantha. Totoo ba?”

“Siyang tunay, Anya,” tugon ni Jenna habang inaayos ang ilang kagamitan. “Ngunit naglalakbay na sila ngayon kasama ang mga maharlika ng Hestia, Lakur, Andromeda, at Aera. Patungo sila sa kinaroroonan ng aking kaibigang si Jessel sa Ayden.”

Sandaling natigilan ang Reyna, tila may malalim na iniisip. “Alam na ba niya… na si Hex at ang kanyang ama ay iisa?”

Mabigat na umiling si Jenna. “Hindi pa. Sa tamang panahon, ako na ang magpapaliwanag sa kanya. Ang dapat nating unahin ngayon ay ang iyong kaligtasan.”

Eksakto namang dumating sina Katalina at Tyler, bitbit ang isang luma at makapal na aklat. “Narito na, Jenna. Dala na namin ang librong hinahanap mo,” wika ni Katalina.

“Maraming salamat,” tipid na sagot ni Jenna.

Napatingin si Anya sa babaeng kadarating lang. “Katalina? Ikaw nga ba ’yan? Akala ko ay bumalik ka na sa mundo ng mga tao. Kumusta na ang iyong mga anak?”

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Katalina. “Sa katunayan, Anya, wala akong balita sa kanila. Ngunit naniniwala ako… alam kong ligtas sila.”

Maya-maya pa ay humahangos na dumating sina Theo at Jake mula sa kanilang misyon.

“Jake, kumusta ang inyong lakad?” tanong ni Jenna.

“Tagumpay, Jenna,” nakangiting balita ni Jake. “Nasa daan na sila patungong Ayden sa mga sandaling ito.”

“Magaling. Ikaw naman, Theo? Nahanap mo ba ang lagusan ng impyerno dito sa Jamais?” baling ni Jenna sa isa pa.

“Oo, nahanap ko,” seryosong tugon ni Theo. “Mabuti na lang at wala rito si Sam. Alam nating lahat na siya ang tanging susi upang mabuksan ang pintuan ng kailaliman.”

“Bakit ba hindi matapos-tapos ang digmaang ito?” himutok ni Tyler, pagod na pagod sa takbo ng mga pangyayari.

Agad siyang naramdaman ni Jake. Niyakap siya nito nang mahigpit at tinitigan sa mga mata, tila nagbibigay ng lakas. “Huwag kang mag-alala. Minsan na nating natalo si Sitan… mapipigilan natin ang kanyang muling pagbabalik,” sambit ni Jake bago dahan-dahang hinalikan ang noo ni Tyler.

“Sana nga…” buntong-hininga ni Anya, ang kanyang tinig ay puno ng pangamba. “Ngunit kakayanin kaya ni Samantha? Kakayanin ba niyang labanan ang sarili niyang ama?”

“Magtiwala ka, Anya,” malumanay na sagot ni Jenna. “Magtiwala ka sa kanya.”

Ang Lagusan Patungong Ayden

Dahan-dahang binigkas ni Xavier ang mga sinaunang titik. Sa bawat pantig na lumalabas sa kanyang bibig, tila tumutugon ang kalikasan. Biglang umalog ang lupa—isang malakas na pagyanig na nagmula sa kailaliman, habang ang dambuhalang puno ay binalot ng isang nakabubulag na liwanag na halos lumamon sa buong kagubatan.

Nang dahan-dahang humupa ang liwanag at muling luminaw ang kanilang paningin, hindi na ang gasgas na katawan ng puno ang nasa harap nila. Isang napakalaking pintuan, na may mga ukit na tila sumasayaw, ang bumadya sa kanilang harapan.

Sa loob ng maringal na palasyo ng Ayden…

Napatayo si Reyna Jessel, hawak ang kanyang dibdib. Naramdaman niya ang isang pamilyar na enerhiya—ang pagbukas ng lagusan.

“Bakit, Jessel? Ano ang nararamdaman mo?” tanong ni Susmita, ang kanyang matapat na kaibigan, bakas ang pag-aalala.

“Ayos lang ako, Sus… pero may kakaiba akong nararamdaman,” bulong ni Jessel, tila malayo ang tingin.

“Ano iyon? Itim na kapangyarihan ba ang nagbabanta?” kuryosong tanong ni Susmita.

“Hindi. Nagbukas ang lagusan,” sagot ng Reyna, ang boses ay puno ng pagtataka. “Sa pagkakaalam ko, sina Jenna lang ang biniyayaan ko ng bagong spell upang buksan ang pintuang iyon. Hindi kaya… buhay si Jenna?”

Napaawang ang labi ni Susmita. “Imposible, Jessel. Saksi tayo sa kung paano sila tumanda at tuluyang pumanaw.”

“Alam ko! Pero paano kung binuhay silang muli ni Bathala? Hindi ako maaaring magkamali, Sus. Ang indayog ng kapangyarihang iyon ay kay Jenna,” paninindigan ni Jessel.

“Kung gayon, nais mo bang tunguhin ko ang kagubatan?” alok ni Susmita.

“Samahan mo na lamang ako. Kailangan nating makita kung sino ang panauhing iyon,” saad ni Jessel.

“Ngunit paano kung sina Alpia o Mia lamang iyon?” pag-aalinlangan ni Susmita.

Umiling ang Reyna. “Hindi. Iba ang ibinigay kong salita sa kanila. Mga Dalaket sila, at hinding-hindi tatalab sa kanila ang selyong inilaan ko para kay Jenna.”

“Sige, ikaw ang masusunod. Hintayin mo ako rito, kukunin ko lamang ang ating mga balabal,” wika ni Susmita.

“Bilisan mo!” utos ni Jessel.

“Opo, Mahal na Reyna!” biro ni Susmita bago mabilis na nagtungo sa kanyang silid.

Sa kabilang dako, matagumpay na nakatawid sina Sam sa kabilang panig.

Sinalubong sila ng hanging amoy ulan at sariwang lupa. “Ito na ba ang Ayden?” manghang tanong ni Xavier habang inililibot ang paningin.

“Nasa kagubatan tayo ng Ayden. Maging alerto kayo dahil may nagbabantay ritong isang halimaw—iyon ang babala sa akin ni Tiya Selena,” paalala ni Sam, ang kamay ay nakahawak na sa kanyang sandata.

“Anong uri naman ng halimaw?” tanong ni Liam, ngunit bago pa man makasagot si Sam, isang mabigat na yabag ang umalingawngaw mula sa kadiliman ng mga puno.

“Hangin, dinggin ang aking tinig! Protektahan mo kami ng iyong kapangyarihan… gawin mo kaming kawangis mo!” mabilis na usal ni Aira.

Sa isang iglap, tila naglaho ang kanilang mga katawan. Naging anino sila ng hangin—invisible sa paningin ng sinuman.

“Wow, ang galing!” bulong ni Sam, namamangha sa kapangyarihan ng pinsan.

“Tumahimik ka, Samuel,” saway ni Joshua, ang kanyang mga mata ay nakapikit habang nakikiramdam. “Nararamdaman ko na siya… ibinubulong ng mga halaman ang kanyang pagdating!”

Isang matalas at makapangyarihang tinig ang bumasag sa katahimikan ng gubat.

“Sino kayong mga lapastangang pumasok sa aking kagubatan?!” sigaw ng isang babae, ang boses ay puno ng poot at awtoridad.

Itutuloy…

Kabanata 27: Ang Anak ng isang Babaylan

ANG NAKARAAN…

Sa kabila ng panganib, matagumpay na natawid nina Sam ang hangganan patungong Ayden. Ang lihim na habilin ni Selena—na kilala rin bilang Jenna—ang nagsilbing susi sa saradong lagusan. Ngunit sa likod ng tagumpay na ito ay isang mas malalim na katanungan: Paano nabasa ni Xavier ang mga sinaunang titik na maging ang mga maharlika ng ibang kaharian ay hindi maunawaan? Isang misteryong tila nag-uugnay sa kanya sa isang nakalimutang panahon.

Habang ang Reyna ng Ayden ay nagmamadaling tinatahak ang kakahuyan upang hanapin ang bakas ng kanyang matalik na kaibigang si Jenna, sina Sam naman ay kasalukuyang nakikipaglaro sa kamatayan sa gitna ng masukal na kagubatan. Isang tinig ang bumasag sa katahimikan, at tila hindi sapat ang pagiging invisible upang makaligtas sa nagbabadyang labanan.

SA PAGPAPATULOY…

Sa Kalaliman ng Kagubatan ng Ayden

Sa pusod ng mahiwagang Kagubatan ng Ayden, muling naramdaman ni Sam ang pamilyar ngunit nakapapanghinang sensasyon ng pagbabago. Sa isang kisapmata, naglaho ang kaniyang anyong lalaki at humalili ang hubog ng isang babae.

“Bakit… bakit ako nagbalik sa ganitong anyo?” tanong ni Samantha. Maging ang kaniyang boses ay tila himig ng hanging amihan—pino at kakaiba.

“Marahil ay sadyang mapaglaro ang mahika sa mundong ito,” maikling tugon ni Xavier, bagaman bakas din sa kaniyang mukha ang pagtataka.

Ngunit ang katahimikan ay biniyak ng isang matalim at malamig na boses. “Sino kayong mga lapastangang nangahas pumasok sa aking teritoryo?”

Mula sa malalagong dahon, sumulpot ang isang pigurang nababalot ng itim na talukbong. Hawak nito ang isang pana, matalim ang tingin, at handang pumatay. Sa isang iglap, naging maalerto ang estranghero nang marinig ang usapan nina Sam. Walang pag-aalinlangan nitong binunot ang isang palaso at itinutok sa direksyon nila.

“Anong klaseng nilalang kayo? Saan kayo nanggaling?” muling tanong ng babae bago tuluyang pinakawalan ang kwerdas ng pana.

“Sam, mag-ingat ka!” sigaw ni Xavier sabay tulak kay Sam palayo. Ngunit huli na ang lahat para sa kaniya; bumaon ang dulo ng palaso sa kaniyang balikat. Kasabay ng kaniyang pagdaing ay ang pagguho ng mahiwagang harang na binuo ni Aira.

“Diyos ko, Xavier!” tiling sigaw ni Aira, puno ng sindak.

“Sino kayo?” ulit ng babaeng nakatalukbong, tila walang pakialam sa dumanak na dugo.

“Kami ang mga sugo ng Jamais! Hindi kami kaaway!” pagtatanggol ni Liam, pilit na pinapakalma ang sitwasyon.

“Jamais? Ngayon ko lang narinig ang kahariang iyan. Anong pakay ninyo rito sa Ayden?” Muling kumuha ng palaso ang babae at itinutok ito kay Liam.

Dito na sumabog ang galit ni Sam. “Subukan mo lang saktan ang mga kaibigan ko!”

Nagbago ang anyo ng mga mata ni Sam—ang dating maaliwalas na tingin ay napalitan ng kulay ng kadiliman. Sa kaniyang kanang palad, unti-unting sumiklab ang isang asul na apoy na tila nagmumula sa kailaliman ng kaniyang kaluluwa.

“Hindi na dalisay ang kaniyang kapangyarihan… Aira, anong gagawin natin?” kabadong tanong ni Joshua.

“Bantayan ninyo si Xavier! Ako nang bahala kay Sam!” tugon ni Aira. Ikinumpas niya ang kaniyang mga kamay at biglang umihip ang isang napakalakas na ipo-ipo na pinalibutan si Sam. “Hangin… dinggin ang aking hiling! Hugasan ang dumi at gawing dalisay ang kaniyang diwa!”

Ngunit ang babaeng nakatalukbong ay hindi natinag. Sa halip, lalong nagningning ang dulo ng kaniyang palaso. “Magtulungan man kayo, walang panama ang inyong mahika sa aking sandata!”

Bago pa man muling makapaminsala ang palaso, isang pamilyar na tinig ang dumagundong sa paligid. “Dana! Itigil mo ’yan!”

Sina Reyna Jessel at Susmihta.

Sa isang kumpas ni Jessel, nabali sa hangin ang palaso ni Dana at biglang tumigil ang unos na nilikha ni Aira. Napako ang tingin ng reyna kina Sam.

“Hindi kayo taga-Ayden. Kilala ko ang inyong mga suot… mula kayo sa mundo ng mga tao,” wika ni Jessel habang tinititigan ang bawat isa sa kanila. “At Jamais?”

“Jamais?” pag-uulit ni Dana, bakas ang gulat.

“Oo, Dana. Isang mundong katulad ng sa mga Mortal, Novaria, at Dalaketnon. Paano kayo nakapasok dito? Sino ang nagturo sa inyo ng mahiwagang salita? Kasama niyo ba si Jenna?” sunod-sunod na tanong ng Reyna.

Lumapit si Aira nang may paggalang. “Mahal na Reyna, ako po si Aira, Prinsesa ng Aera. Narito po kami sa utos ni Tiya Selena. Kayo raw po ang magbibigay ng huling pagsubok sa amin.”

Napakunot ang noo ni Jessel. “Aira? Selena? Hindi ko sila matandaan… ngunit kilala ko ang pinuno roon na si Anya.”

“Opo, anak po ni Anya si Sam,” mabilis na singit ni Liam.

Ngunit ang pag-uusap ay naputol nang sumigaw si Joshua sa takot. “Sandali! Parang hindi na humihinga si Xavier!”

Samantala, tuluyan nang nawalan ng malay si Sam sa bisig ni Aira.

“Dana! Anong lason ang inilagay mo sa palasong iyon?” galit na tanong ni Susmihta.

“Ina, patawad! Akala ko ay mga kaaway sila!” hingi ng paumanhin ni Dana.

“Mabuti pa’y sumunod na kayo sa palasyo bago mahuli ang lahat,” utos ni Jessel habang malalim ang tingin sa nag-aagaw-buhay na si Xavier.

Samantala sa Jamais…

Sa kabilang dako, sa naghihingalong kaharian ng Jamais, patuloy ang walang humpay na paghahanap ng mga kawal kay Anya. Ramdam sa hangin ang unti-unting pagkabulok ng paligid; ang bawat sulok ng kaharian ay tila nilalamon na ng anino at kasamaan ni Hex.

“Sana’y magtagumpay ang ating mga anak, Jenna,” mahinang sambit ni Anya, puno ng pag-asa ang boses sa gitna ng panganib.

“Hindi ko alam, Anya,” tugon ni Jenna, mababanaag ang pag-aalinlangan sa kaniyang mga mata. “Natatakot ako. Paano kung hindi ako matanggap ng sarili kong anak kapag nalaman niyang ako ang tunay niyang ina?”

Napatitig si Anya sa kaniyang kaibigan. “Hanggang ngayon ba ay hindi mo pa rin sinasabi kay Xavier ang katotohanan?”

“Hindi pa… ngunit darating ang araw na magtatapat din ako,” buntong-hininga ni Jenna.

“Nasaan sina Theo?” tanong ni Anya nang mapansing dalawa na lamang sila.

“Bumalik na sila sa kanilang mga pagbabalat-kayo. Hindi lamang kami ni Selena ang tinutugis ni Hex—lahat tayo ay nasa panganib. Sa ngayon, kailangan ko na ring ibalik ang anyo ni Selena.”

Hinaplos ni Jenna ang kaniyang mukha. Sa isang iglap, nagbago ang kaniyang mga katangian hanggang sa muling lumitaw ang mukha ni Selena. Isang ngiti ang sumilay sa mga labi ni Anya. “Tunay ka ngang pinakamakapangyarihang babaylan.”

Sa Kastilyo ni Jessel (Ayden)

Sa loob ng isang tahimik na silid sa kastilyo, dahan-dahang idinilat ni Xavier ang kaniyang mga mata.

“Kumusta na ang iyong mga sugat?” malambing na tanong ni Aira habang tinitingnan ang kaniyang balikat. Sa kabilang kama naman ay mahimbing pa ring natutulog sina Sam at Joshua.

“Alam mo ba, napalabas ni Sam ang itim na kapangyarihan niya kanina,” sabad ni Liam na hindi mapigilan ang pagkamangha. “Noong makita niyang nasaktan ka, tila nag-iba ang kaniyang pagkatao.”

“Liam, maaari ba?” saway ni Aira, nag-aalala sa epekto nito sa kanilang kaibigan.

Ngumiti nang mapait si Xavier. “Ayos lang, Aira. Tanggap ko na… na hindi kami itinadhana ng pinakamamahal ko. Sapat na sa akin na makitang inaalagaan siya ni Joshua.” Sulyap niya kay Joshua na tumugon naman ng isang payapang ngiti.

“Ngunit hindi biro ang nangyari,” seryosong dagdag ni Aira. “Ang galit na iyon ang maaaring gamitin ng kaniyang ama upang baluktutin ang kaniyang kalooban laban sa atin.”

Isang mahinang katok ang bumasag sa kanilang usapan. Tok! Tok!

“Maaari ba akong pumasok?”

Bumukas ang pinto at iniluwa nito si Reyna Jessel. Agad na tumayo sina Aira, Liam, at Joshua upang magbigay-pugay.

“Ngayon ay batid ko na kung saang bahagi kayo ng Jamais nagmula,” wika ng Reyna habang pinagmamasdan sila. “Lakur, Harte, Andromeda, Aera, at Hestia…”

Biglang natigilan ang Reyna nang mapako ang tingin kay Xavier. “Teka… ang iyong wangis…”

“Po?” pagtatakang tanong ni Xavier.

“Hindi ako maaaring magkamali. Ang balat na iyan sa iyong kamay… nakita ko na iyan sa isang sanggol noon. Anak ka ng aking matalik na kaibigan.”

Mabilis na umiling si Xavier. “Hindi po ako anak ni Anya. Si Sam po iyon.”

“Alam ko,” mahinahong sagot ni Jessel. “Dahil naroon ako nang bigyan ka ng basbas. Hindi sa Jamais, kundi sa mundo ng mga tao. Ikaw ay anak ng babaylang si Jenna.”

Hawak ni Jessel ang isang kumikinang na Waling-Waling na tila sumasayaw ang mga talulot habang papalapit siya kay Xavier.

“Hindi Jenna ang pangalan ng aking ina, kundi si Reyna—” Biglang napatigil si Xavier. Nagmula sa kailaliman ng kaniyang alaala ang isang lihim na usapan ng Hari at Reyna ng Hestia noong siya ay bata pa. Isang katotohanang matagal niyang pilit ibinabaon.

“Sino si Jenna? Buhay pa ba siya?” tanong ni Xavier, bahagyang nangangatog ang boses.

“Hindi ko alam. Ngunit ang mahiwagang salitang ginamit niyo upang makapasok sa Ayden? Si Jenna lamang ang may alam niyon. Marahil ay dapat ninyong tanungin ang nagngangalang Selena,” makahulugang mungkahi ng Reyna.

Eksakto namang nagmulat ng mata si Sam. “Sam! Gising ka na!” sigaw ni Joshua sabay haplos sa kamay ng kasintahan.

Lumapit si Jessel at hinawakan ang kamay ni Sam. Sa isang iglap, dumaan sa paningin ng Reyna ang lahat: ang payak na buhay ni Sam sa mundo ng mga mortal, ang pagbabalik sa Jamais, at ang mga mukha nina Hex at Anya. Isang pangalan ang namutawi sa labi ng Reyna.

“Anak siya ng anak ni Sitan?” bulong ni Jessel, bakas ang kilabot.

“Si… sinong Sitan?” naguguluhang tanong ni Sam na kakagising lang.

Nagkatinginan sina Jessel at Aira, tila may mensaheng dumadaloy sa pagitan nila na sila lamang ang nakakaunawa. Biglang binago ni Jessel ang kaniyang ekspresyon at ngumiti nang malapad.

“Sitan? Naku, iho, baka nagugutom ka lang kaya kung ano-ano ang naririnig mo!” tumatawang sabi ng Reyna upang pagaanin ang loob nila. “Alam mo ba, lumaki din ako sa mundo ng mga mortal. May dala ka bang chocolate? Namimiss ko na ang lasa niyon!”

Bahagyang natawa si Sam sa biglang pagbabago ng mood ng Reyna. “Meron po, Mahal na Reyna… pero nasa loob po ng bag ko.”

Kabanata 28: Ang mga Anak ng Pamilya Adonis

“Aira, tama?” untag ni Jessel, basag ang katahimikan ng palasyo.

“Opo, Mahal na Reyna,” magalang na tugon ni Aira sabay yuko bilang pagkilala.

“Nais kong sumama ka sa akin. May mahahalaga akong sasabihin tungkol sa dalawa mong kasamang mula sa Hestia at Harte,” seryosong wika ni Jessel bago tumalikod at naglakad patungo sa isang pribadong silid. Tumango si Aira at mabilis na sumunod, batid ang bigat ng lihim na maaaring malaman.

Samantala, sa labas ng kastilyo, abala si Sam sa pag-eensayo. Sinisikap niyang paamuhin ang kapangyarihan sa pamamagitan ng pagmamanipula sa mga halaman sa paligid.

“Mukhang nagiging eksperto ka na sa paggamit ng kapangyarihan mo, Bes?” puna ni Liam na kanina pa nakamasid.

“Kailangan, Liam. Paano na lang ang Jamais kung mananatili akong mahina? Lalo na’t hindi biro ang lakas ni Hex,” determinadong sagot ni Sam.

“Mabuti iyan. Anyway, titingnan ko lang si Aling Susmihta sa loob. Ayos lang bang iwan muna kita? Tandaan mo, si Joshua at Xavier ay nasa kakahuyan—hanggang ngayon ay nagpapatalbugan pa rin sa kaguwapuhan at galing!” biro ni Liam.

“Loko! Sige na, umalis ka na. Ayos lang ako rito, pangako,” tawa ni Sam.

“Sige, basta huwag kang lalayo. Mapapagalitan ako ni Aira kapag nawala ka na naman,” huling bilin ni Liam bago tuluyang pumasok sa palasyo.

Nang mag-isa na, muling nag-focus si Sam. “Ngayon, susubukan ko namang lumikha ng bolang apoy!” bulong niya sa sarili. Pinagdikit niya ang kaniyang mga palad, pilit na humuhugot ng enerhiya hanggang sa unti-unting sumiklab ang asul na ningas.

Ngunit sa gitna ng konsentrasyon, nawalan siya ng balanse. Akmang tutumba na siya nang may isang pares ng malalakas na braso ang sumalo sa kaniya.

“Ayos ka lang?” tanong ng isang baritunong tinig.

Napaangat ang tingin ni Sam at tila huminto ang mundo. Ang lalaking sumalo sa kaniya ay may matangos na ilong, mga matang kulay asul na tila dagat, at mga labing kulay rosas.

“Señor? Are you okay? You look like… hindi ka taga-Ayden?” muling tanong ng lalaki. Isang matamis na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi, dahilan upang lumabas ang malalalim na biloy sa kaniyang mga pisngi at kumislap ang kaniyang mapuputing ngipin.

Natulala si Sam. Isang salita lang ang pumasok sa kaniyang isip: “Ang pogi!”

Bahagyang hinawakan ng lalaki ang mukha ni Sam, dahilan upang magising ito sa kaniyang pagkakatulala. “Hi… pasensya na. Oo, hindi nga ako taga-rito. Salamat sa pagsalo,” nauutal na sabi ni Sam habang inaayos ang sarili.

“Anyway, my name is Cloud. And you are?” pakilala ng lalaki sabay abot ng kamay.

“Ah… ako si Sam,” sagot niya habang tinatanggap ang kamay ni Cloud.

“Nice to meet you. May I ask? Nakita mo ba si Ninang Jessel o si Ninang Susmihta?”

“Ninang?” gulat na tanong ni Sam.

“Yes, Ninang. Alam kong lumaki ka sa mundo ng mga tao, kaya sigurado akong alam mo ang ibig sabihin niyon,” nakangiting sabi ni Cloud.

“Oo naman! Mukhang nasa loob pa ng palasyo ang Reyna. Sandali at pupuntahan ko—”

Hindi pa man nakakahakbang si Sam ay lumabas na si Reyna Jessel kasama si Aira at isa pang magandang babae.

“Narito lang pala ang kapatid mo, Kathleya? Mukhang nagkakilala na sila ni Sam,” bungad ni Jessel.

“Sino po sila?” usisa ni Sam kay Aira.

“Sila ang mga anak ng magiting na mandirigma na dating tumalo kay Sitan, ang ama ni Hex,” paliwanag ni Aira.

“Hi, ako si Kathleya,” masayang bati ng babae.

“Ang daya mo, Kat! Nauna ka pang nakita ni Ninang,” reklamo ni Cloud bago bumaling sa Reyna. “Ninang, bibisita rito sina Tiya Alpia. May malaking suliranin kami sa anak ni Sitan na si Alpeydous.”

Napakunot ang noo ni Sam. “Ibig sabihin, sina Hex at Alpeydous ay parehong anak ni Sitan? Pero bakit sila magkahiwalay? Si Hex ay nasa Jamais habang si Alpeydous ay nasa mundo ng mga tao?”

“Isa lang ang kutob ko,” sagot ni Jessel. “May malalim na dahilan ang mga magulang nina Kathleya at Cloud, lalo na si Jenna. Malakas ang pakiramdam ko na sa mundo ninyo nagtatago ang mga dating Tagalipon.”

“Buhay sina Mama?” bulalas ni Kathleya.

“Bakit ni minsan ay hindi sila bumisita sa amin?” dagdag ni Cloud, bakas ang lungkot sa boses.

“May mga rason sila, Cloud. Alam kong ginawa nila ito upang hindi kayo mapahamak,” pagpapakalma ni Jessel.

Ngunit ang tensyon ay lalong tumindi nang humahangos na dumating sina Susmihta at Dana.

“Masamang balita, Mahal na Reyna! Nadukot nina Prinsepe Joshua at Xavier ng mga taga-Siteras!” sigaw ni Dana, hingal na hingal. “Sinubukan ko silang iligtas pero ginamit nila ang kanilang sinaunang kakayahan. Walang silbi ang mahika at ang aking mga palaso!”

“Siteras?” sambit ni Aira, puno ng kaba.

“Oo, ang mga Siteras! Sila ang mga sinaunang nilalang na sumakop sa Ayden noon,” paliwanag ni Jessel. “Matagal na silang nanahimik dahil sa aming kasunduan. Ngunit nararamdaman ko ang kapangyarihan ni Sitan sa likod nito. Nanganganib ang mga prinsepe!”

“Kami na ang pupunta roon. Kami ang magliligtas sa kanila,” prisinta ni Sam, nanlilisik ang mga mata sa galit.

“Samahan mo sila, Dana! Mag-iingat kayo!” utos ni Jessel.

“Sasama din ako. Matagal-tagal ko na ring hindi nagagamit ang lakas ko,” ani Cloud. Sa isang iglap, naging kulay puti ang kaniyang buhok at nabalot ng yelo ang kaniyang mga kamay.

“Cloud, makinig ka. Huwag mo silang papatayin. Iharap niyo sila sa akin,” huling bilin ni Jessel.

“Masusunod, Ninang,” tugon ni Cloud bago tumingin kay Dana.

“Sumunod kayo sa akin!” sigaw ni Dana, at mabilis silang naglaho patungo sa teritoryo ng mga Siteras.

Sa Teritoryo ng Tribo ng Siteras…

“Pakawalan ninyo ang mga kaibigan ng Reyna ng Ayden! Hindi na tayo babalik sa ating mga baluktot na gawain! Makinig kayo sa akin bilang inyong pinuno!” Ang boses ng babaeng lider ng tribo ay dumagundong sa gitna ng kampo, puno ng awtoridad at pangamba.

Ngunit tila bingi ang tatlong babaeng nakatayo sa kaniyang harapan. Sa halip na sumunod, isang mapait at nakangingilabot na ngiti ang isinukli nila.

“Hindi ikaw ang aming pinuno,” malamig na wika ni Marie. “Si Sitan… siya ang tunay na panginoon na aming pinaglilingkuran!”

Sa isang iglap, tila nagkaroon ng rebelyon sa loob ng kampo. Itinutok nina Rhea, Marie, at Lea ang kanilang mga pana sa sarili nilang pinuno at sa iba pang kasamahan.

“Rhea! Marie! Lea! Anong kamandag ang pumasok sa inyong mga isipan?” sigaw ng kanilang lider.

Ngunit tawa lamang ang naging sagot ni Marie. Kasabay nito, isang mahiwagang usok ang bumalot sa buong paligid. Isa-isang bumagsak ang mga miyembro ng tribo, nawalan ng malay ang lahat—kasama na ang kanilang pinuno. Sa gitna ng katahimikan ng mga tulog na mandirigma, tanging sina Xavier at Joshua na lamang ang natitirang gising, bagaman kapwa nakagapos at walang laban.

Bakit hindi ko magamit ang aking lakas? tanong ni Xavier sa kaniyang isip. Pilit niyang pinupukaw ang apoy sa kaniyang mga ugat, ngunit tila may kung anong sumusupil sa kaniyang mahika.

Sa kabilang dako, pilit ding kinakausap ni Joshua ang mga halaman at punong nakapaligid sa kanila, ngunit wala siyang maramdamang tugon. Ang kalikasan ng Siteras ay tila tulog o sadyang ipinagkakait ang tulong sa kaniya.

“Pakawalan ninyo kami, mga hayop kayo!” bulyaw ni Joshua, ang kaniyang boses ay puno ng poot at pagkadiri.

“Huwag kang mainip, mahal,” nakangising lumapit ang isa sa mga babae. “Kapag nagising na ang aming dakilang pinuno, gagamitin namin ang inyong mga katawan. Matagal na kaming hindi nakakatikim ng mga lalaking may dugong bughaw. Panahon na upang muling dumami ang lahi ng mga Siteras.”

Hinaplos niya ang mukha ni Joshua. “Kapag natapos na ang aming pinuno sa inyo, kami naman ang susunod. Sisibol mula sa inyong binhi ang bagong henerasyon ng mga makapangyarihang mandirigma na yuyurak at sasakop sa buong Ayden.”

“Nababaliw na kayo!” sigaw ni Xavier, ang kaniyang mukha ay namumula na sa galit at dismaya.

Ngunit tawa lamang ang isinukli ng babaeng may hawak sa kaniya. Sa isang mapangahas na pagkilos, dahan-dahang ipinasok nito ang kaniyang kamay sa loob ng kasuotan ni Xavier, isang paraan ng pagpapahiya at pagpapakita ng kanilang kapangyarihan. Gayundin ang ginawa ng kasama nito kay Joshua.

Pilit na pumiglas ang dalawang prinsipe, ngunit sa bawat galaw nila ay tila lalong humihigpit ang mahiwagang lubid na nakagapos sa kanila, tila nilalamon nito ang bawat lakas na natitira sa kanilang katawan.

Itutuloy…

Kabanata 29: Ang Reinkarnasyon at ang mga Tagabantay

ANG NAKARAAN,

Nakilala na ni Sam ang magkapatid na Sina Cloud at Kathleya ng bumisita ito sa Ayden. Ngunit sa kasamaang palad, nadukot naman Sina Xavier at Joshua ng mga Tribo na nangangalaga sa timog bahagi ng Ayden. Nang dahil sa isang maitim na usok ay nagbago ang kanilang mga ugali. Agad namang sumaklolo Sina Sam kasama si Dana at ang dalawang anak nina Theo at Katalina.

ANG KARUGTUNG…

Sa Hangganan ng Teritoryo ng Siteras

“Narito na tayo sa timog na bahagi ng Ayden. Ngunit bakit ganito? Bakit tuyot ang mga dahon dito?” bulong ni Dana habang maingat na hinahawakan ang mga dahon na tila nawalan ng buhay.

“Hindi ako nagkakamali, Dana,” seryosong tugon ni Kathleya. “Isa ito sa mga marka ng kapangyarihan ni Alpeydous. Sinisipsip nito ang buhay sa paligid.”

“Mag-iingat kayo. Nararamdaman ko ang kanilang presensya sa bawat anino,” babala ni Aira, habang ang kaniyang mga mata ay pilit na binabagtas ang kakahuyan.

“Tandaan ninyo, hindi natin sila dapat saktan,” paalala ni Dana. “Kailangan nating alisin ang sumpang lumulukob sa kanila.”

Hindi pa man sila nakakalayo ay isang babae mula sa Tribo ng Siteras ang lumitaw. “Dana, aking kaibigan. Anong hangin ang nagdala sa iyo rito?” tanong ng pinuno ng tribo na may mapanuyang ngiti.

“Nais naming siyasatin kung narito ang dalawang lalaking dinukot ng inyong mga tauhan,” diretsong sagot ni Dana.

“Dana, tila hindi ko nagugustuhan ang iyong tono,” pangungutya ng pinuno habang isa-isang lumalabas ang kaniyang mga kasamahan mula sa malalagong puno. “Anong pagdukot? Matagal na kaming tumigil sa mga gawaing iyon!”

Habang nagpapalitan ng matatalim na salita sina Dana, napansin ni Sam ang malalagkit na tingin ng mga kababaihan sa kanila—lalo na kay Cloud. Lumapit si Cloud kay Sam at bumulong.

“Mag-iingat ka, Samantha. It tila tayo ang kanilang pakay,” nakangising pabulong ni Cloud.

“Anong ibig mong sabihin?” usisa ni Sam.

“Noon, noong nasa ilalim pa sila ng anino ni Sitan, madalas silang mandukot ng mga kalalakihan sa Ayden para gawing alipin. Sabi ng Tiya Jenna ko, ginagawa silang sex slaves hanggang sa maubusan ng lakas at dugo. Para silang mga succubus ,” paliwanag ni Cloud.

“Ewan ko sa iyo, Cloud! Nag-iingles ka na naman, pero naintindihan ko ang punto mo!” pabulong na sagot ni Sam. Ngunit naputol ang usapan nang biglang itutok ng pinuno ng Siteras ang kaniyang espada sa leeg ni Dana.

Mabilis pa sa kidlat na gumanti si Dana; itinutok niya ang kaniyang pana sa gitna ng mga mata ng pinuno.

“Hindi ka ba nahihiya, Dana? Ang sandatang hawak mo ay galing sa aming tribo!” asik ng pinuno.

“Hindi ko iyon nakakalimutan! Ngunit ilabas ninyo ang mga lalaking dinukot ninyo!” ganti ni Dana.

“Wala kaming dinukot! Alam mong tapat kami kay Reyna Jessel!” depensa ng pinuno.

Sa gitna ng kanilang pagtatalo, isang pamilyar na sigaw ang bumasag sa hangin. “Si Joshua iyon!” sigaw ni Sam, nakapako ang tingin sa isang kubong kawayan sa hindi kalayuan.

“Puntahan niyo na sila! Kami na ang bahala rito!” utos ni Aira.

“Kathleya, sunduin mo ang ating mga alaga!” utos naman ni Cloud. Agad na sumunod si Kathleya habang naiwan sina Dana at Aira upang harapin ang tribo.

“Aira, tandaan mo: walang gagana na kapangyarihan sa lupain nila. Mag-iingat ka,” babala ni Dana bago abutan si Aira ng isang sanga ng kahoy mula sa kaniyang bag.

“Sanga? Baka mabali lang ito, Dana!” pag-aalinlangan ni Aira.

“Maniwala ka sa akin, hindi iyan basta sanga!” tugon ni Dana bago sumugod sa mga kababaihang nakapalibot sa kanila.

Samantala, mabilis na tinungo nina Sam at Cloud ang kubo. Ngunit bago pa sila makarating sa pinto, isang palaso ang biglang bumaon sa balikat ni Cloud.

“Lintik! Bakit hindi ko naramdaman iyon!” daing ni Cloud.

“Cloud! Ayos ka lang?” nag-aalalang tanong ni Sam.

“Ayos lang ako… Sam, pasukin mo na ang kubo!” utos ni Cloud. Nanlalabo na ang paningin niya, ngunit bago tuluyang mawalan ng malay ay bumigkas siya ng isang mahiwagang salita. Mula sa kaniyang kamay, isang kristal na nyebe ang lumabas at sumunod kay Sam na tila isang gabay.

Pagbukas ni Sam ng pinto, nanlumo siya sa kaniyang nakita. Nakagapos at nanghihina ang mga hubad na katawan nina Xavier at Joshua.

“Diyos ko! Anong ginawa nila sa inyo? Mahal? Xavier? Gumising kayo!” sigaw ni Sam habang mabilis na lumalapit.

Akmang kakalasin na niya ang mga lubid nang maramdaman niya ang isang malakas na hampas sa kaniyang likuran. Paglingon niya, dalawang babae mula sa tribo ang nakatayo—hubad din at nanlilisik ang mga mata.

“Bakit… bakit hindi siya nawalan ng malay?” tanong ng isa sa mga babae, bakas ang gulat sa mukha dahil hindi tumalab ang kanilang sandata kay Sam.

Ang Pagdating ng mga Tagapagmana

Sa kabilang dako, mabilis na tinatahak ng mga kabataang reinkarnasyon ang masukal na kagubatan, sa ilalim ng pamumuno ng magpipinsang Dennis at Marife.

“Magmadali kayo! Kailangan nila ang inyong tulong!” paghimok ni Kathleya, bakas ang pangamba sa kaniyang tinig.

“Miss Kat, malayo pa ba?” tanong ng isang dalaga, pilit na humahabol sa bilis ng kanilang paglakad.

“Denise, huwag kang OA, malapit na tayo,” tugon ni Kathleya. “Hindi nila kakayanin ang mga kalaban nang mag-isa. Kayo lamang ang may sapat na lakas upang pigilan ang muling pagbangon ni Sitan mula sa kailaliman ng impyerno. Kaya kumilos na kayo!”

Nang makaalis ang mga kabataang nasa ilalim ng kaniyang pangangalaga, narinig ni Kathleya ang tinig ni Cloud sa kaniyang isipan—isang utos na bigkasin ang isang sinaunang enkanto.

“Masusunod, Cloud. Napakarami mo namang utos,” bulong ni Kathleya. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at sa pagkakataong iyon, ang kristal na nyebeng pinalabas ni Cloud ay tuluyang lumukob sa katawan ni Sam.

Naramdaman ni Sam ang isang kakaibang bigat sa kaniyang katawan. Sa isang iglap, tila nagbago ang kaniyang presensya. “Bakit… bakit nagiging babae na naman ako? Wala naman ako sa Jamais!” tanong niya sa sarili habang nararamdaman ang dahan-dahang paghaba ng kaniyang buhok at ang pagbabago ng kaniyang hubog.

Natigilan ang dalawang babaeng Siteras sa nakitang pagbabagong-anyo. “Ano ba talaga ang nilalang na ito? Lalaki o babae?” takang tanong ng isa.

“Wala kayong pakialam, mga bruha!” bulyaw ni Sam. Sa isang malakas na kumpas ng kaniyang kamay, isang dambuhalang pwersa ang sumabog na naging dahilan ng pagkawasak ng buong kubo.

Maging si Sam ay nagulat sa sariling lakas. Nang tumilapon ang dalawang babae, agad niyang sinaklolohan sina Xavier at Joshua. Mabilis niyang kinalas ang mga lubid na nakagapos sa kanilang mga kamay at paa.

“Kaloka! Akala ko ba ‘lost baby girl’ ang drama ninyo rito? BDSM ba ang tawag sa palubid-lubid na ito? Ewan! Gumising na kayo, dali!” taranta ngunit may halong biro na sabi ni Sam habang pilit na ginigising ang dalawa.

Dahan-dahang nalusaw ang nyebe sa kaniyang katawan, ngunit nanatili ang kaniyang anyong babae. Sa labas, tuluyan nang dumating ang mga reinkarnasyon ng mga elemento.

“Kami ang harapin ninyo!” sigaw ng isang matapang na tinig.

Napalingon sina Dana at Aira sa mga bagong dating. “Ang mga reinkarnasyon ng mga elemento… narito na sila,” bulong ni Dana.

“Zandro?” gulat na sambit ni Aira. “Hindi ako maaaring magkamali… si Zandro ng Hestia!”

“Sabay-sabay, mga kasama!” sigaw ng isang dalaga mula sa panig ng mga reinkarnasyon.

“Iyan si Denise… ang babaeng Hestian,” pakilala ni Dana.

Ikinumpas ni Denise ang kaniyang kamay at agad siyang sinabayan ni Zandro. “Pinagsasama na nila ang dalawang elemento—tubig at apoy!” paliwanag ni Dana, isang hangang-hangang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi.

“Gaano mo sila kakilala, Dana?” usisa ni Aira habang nakamasid sa kamangha-manghang kapangyarihan ng dalawa.

“Katulad ninyo, sila ay mga sugo rin. Minsan na silang nagtungo rito noon,” sagot ni Dana.

“Umilag kayo!” dagundong ng isang tinig mula sa itaas.

Napaangat ang tingin ni Aira sa isang lalaking lumulutang sa himpapawid. “Bakit may korteng gintong bilog sa kaniyang ulo? At ang kaniyang mga pakpak… napakaliwanag! Sino siya, Dana?”

“Siya si Lance,” tugon ni Dana. “Ang Nephilim.”

Samantala, dumating na ang mga kabataang reinkarnasyon na pinamumunuan ng magpipinsang Dennis at Marife.

“Mag madali kayo kelangan nila ng tulong ninyo. “ Sambit ni Kathleya.

“Miss Kat? Malayo ba?” Tanong ng babae.

“Denise wag oa malapit lang. Hindi nila kakayanin Ang mga kalaban. At Alam kung mapipigilan ninyo ang pagka takas ni Sitan sa inpyerno. Kaya mag madali kayo.” Sabi ni Kathleya.

Nang makaalis na ang mga kabataang pinapangalagaan nila. Ay narinig nya ang boses ni cloud na inutusan syang magdasal ng isang engkantasyon.

“Masusunod Cloud. Daming utos!” Agad nyang ipinikit Ang kanyang mga mata at kasabay nun kumapit sa katawan ni Sam ang isang nyebe na pinakawalan ni Cloud kanina. 

Nakaramdam si Sam ng kakaiba at biglang bumigat Ang kanyang harapan. At nang magsalita ito ay biglang…

“Nagiging babae nanaman ako? Pero Wala ako sa Jamais!” Tanong nya sa sarili hanggang sa tuluyan ng humaba ang kanyang buhok.

Nagulat Ang dalawang babae sa pagbabago na nangyari.

“Ano ba talaga sya babae o lalaki?” Tanong ng isang babae.

“Wala kayong paki! Mga bruha!” Sigaw ni Sam at isang malakas na pwersa ang lumabas sa kanyang kamay. At nawasak ang buong kubo.

Nagulat din sya sa nangyari. Nang tumilapon palabas ng kubo Ang dalawang babae agad niyang sinaklolohan Sina Xavier at Joshua. Dali Dali niyang hinubad ang mga lubid na nakatali dito mula sa kamay at mga paa nito.

“Kaloka ginawa ba kayong are you lost baby girl? Bdsm ba tawag dun sa may palubid lubid? Ewan. Sandali gumising na Kayo ui” tarantang Sabi ni Sam.

Dahan dahan namang nalusaw sa katawan ni Sam ang nyebeng pinalabas ni Cloud. At nanatili pa din sya sakanyang itsura na bilang babae.

Dumating naman ang mga reinkarnasyon ng mga elemento.

“Kami ang harapin ninyo!” Sigaw ni ng babae.

Nang lingunin ito Nina Dana at Aira.

“Ang mga reinkarnasyon ng mga elemento.narito na sila.” Sabi ni Dana.

“Zandro? “ Gulat na Sabi ni Aira.

“Hindi ako nagkakamali si Zandro ng Hestia.” Sabi ni Aira.

“Sabay sabay mga kasama!” Sigaw ng babae na mula sa panig ng mga reinkarnasyon.

“Yan si Denise.. Ang babaeng Hestian!” Sabi ni Dana.

“Hestian? “ Sambit ni Aira.

Ikinumpas ni Denise Ang kanyang kamay lumapit Naman si Zandro sakanya at sinabayan Ang pagkumpas ni Denise.

“Ginagawa na nila Ang pag sasama ng dalawang elemento. Tubig at apoy!” Sabi ni Dana na nakangiti sa dalawa.

“Gaano mo sila ka kilala Dana?” Tanong ni Aira.

“Kilala Lang dahil katulad nyo mga sugo din sila. Minsan na silang nag tungo dito noon.” Sagot ni Dana.

“ Umilag kayo!“ Sigaw ng isang lalaki na nakalutang sa ire.

“ Bakit sya may korteng gintong bilog sa kanyang ulo. At may papak sya ng sobrang liwanag. Sino Naman sya Dana?“  Tanong ni Aira.

“Siya si Lance Ang nephilim. “ Pakilala ni Dana sakanya.

Itutuloy….

Kabanata 30: Ang Pagtatagpo ng mga Bayani

ANG KARUGTUNG…

Matapos ang tensyon sa Tribo ng Siteras at ang matagumpay na pagpapanumbalik sa kapayapaan sa kanilang lupain, nagtipon-tipon ang dalawang grupo ng mga bayani upang pag-usapan ang kanilang mga susunod na hakbang.

“Marife, kumusta ang kalagayan nila?” tanong ni Zandro, habang pinagmamasdan ang paligid na unti-unti nang bumabalik sa normal.

“Maayos na sila, Zandro. Kasalukuyan na silang pinapagaling ni Lance,” tugon ni Marife. Lumapit naman sina Sam at Aira sa kanila, bakas ang pagtataka sa kanilang mga mukha.

“Hi? Zee… hindi mo ba talaga kami naaalala?” tanong ni Sam, umaasang may kislap ng pagkilala sa mga mata ng kaibigan.

“Paumanhin, ngunit hindi ko kayo nakikilala,” malamig ngunit magalang na sagot ni Zandro. Agad namang pumagitna si Denise upang protektahan ang prinsipe.

“Zandro, Prinsipe ng Hestia? Paanong hindi mo kami makilala?” muling giit ni Aira. “Ako si Aira ng Aera, narito rin sina Joshua ng Lakur at si Xavier. Teka, nasaan si Liam?”

“Oo nga, hindi ko siya napansin kanina pa,” pag-aalala ni Sam.

Sa Silid-Aklatan ng Ayden

Habang ang lahat ay nasa gitna ng bakbakan, si Liam naman ay naiwan sa katahimikan ng malawak na silid-aklatan ng Ayden. Manghang-mangha niyang binabasa ang mga tala tungkol sa kagitingan ng mga dating Tagalipon at ang misteryo ng mga Engkantao.

“O, Liam? Akala ko ba ay sumama ka sa iyong mga kaibigan?” untag ni Reyna Jessel na kapapasok lang sa silid. “Nabalitaan kong nadukot ng mga taga-Siteras ang dalawang malapit kay Samuel.”

“Mahal na Reyna, tunay ngang kahanga-hanga ang mga dating Tagalipon. Napakalakas ng kanilang kapangyarihan,” tugon ni Liam bago sumagot sa tanong ng Reyna. “Tungkol naman sa dalawang iyon, huwag kayong mag-alala. Ang totoo niyan, jowa na ni Samuel ang poging duwende na si Joshua. Si Xavier naman, ’yung hot like fire mula sa Hestia, iyon ang masigasig na manliligaw. Ewan ko ba, Mahal na Reyna, ang gulo ng kanilang love life .”

Napangiti na lamang si Jessel sa prangka ngunit nakatutuwang tinuran ni Liam. Isinara ni Liam ang libro at naging seryoso ang kaniyang mukha. “Pero Mahal na Reyna, may itatanong lang ako… Paano nagkaroon ng supling ang Anak ng Kadiliman?”

Hindi pa man nakakasagot ang Reyna ay biglang bumukas ang pinto at iniluwa sina Alpia, Mia, at Raven.

“Nahanap na namin si Alice,” bungad ni Alpia, bakas ang pagod ngunit may determinasyon. “At hindi lamang si Alpeydous ang kaniyang anak—kambal sila.”

Agad na niyakap ni Jessel ang kaniyang mga dating kaibigan. “Jessel, sadyang nangulila ako sa iyo!” masayang bati ni Mia habang mahigpit ang yakap sa reyna.

Habang nagkakatuwaan ang mga kababaihan, nanatiling nakatitig si Raven kay Liam. “Sino ang magandang nilalang na ito?” tanong ni Raven, tila nabighani.

“Siya si Liam, isa sa mga bagong Guardians . Ang tagapangalaga ng elemento ng tubig,” pakilala ni Jessel.

Lumapit si Raven at marahang kinuha ang kamay ni Liam upang halikan ito. “Kay gandang pangalan, kasing-karikit ng iyong mga asul na mata.”

Bago pa man makahirit si Raven ay mabilis siyang piningot ni Mia sa tainga. “Tumigil ka nga, Raven! Baka paasahin mo na naman iyan. Maghunustar ka!”

Natawa si Liam sa kulitan ng dalawa, pati na rin sina Alpia at Jessel. Ngunit ang tawanan ay naputol nang pumasok si Susmihta. “Mahal na Reyna, narito na sina Cloud at Kathleya kasama ang mga panauhin.”

Sa Bulwagan ng Palasyo

Nagmadaling nagtungo ang lahat sa Bulwagan upang salubungin ang mga bagong dating. Doon ay nakita nila si Sam, na hanggang ngayon ay nasa anyong babae pa rin. Nang makita ni Alpia si Sam, tila ito nakakita ng isang multo mula sa nakaraan.

“Prinsesa Samantha… ang magiting na Mandirigmang Prinsesa!” sambit ni Alpia sa tono ng matinding paggalang.

“Ayos ka lang ba, Mahal na Reyna?” takang tanong ni Mia nang mapansin ang pagkakatulala ng kaibigan.

“Hindi ako maaaring magkamali,” bulong ni Alpia. “Kasing-wangis niya ang dakilang Mandirigmang Prinsesa ng sinaunang Dalaket.”

Naramdaman ni Sam ang lahat ng mga mata na nakatuon sa kaniya, puno ng pagkamangha at katanungan. “Bakit… bakit sila nakatingin sa akin nang ganyan?” pabulong niyang tanong kay Aira, tila nakararamdam ng kaba sa bigat ng titulong ibinigay sa kaniya.

Sa Naghihingalong Jamais…

Malalim ang iniisip ni Anya habang pinagmamasdan ang mga lantang dahon na naglalaglagan mula sa mga tuyot na puno. Ang bawat dahon ay tila sumasalamin sa unti-unting pagkawala ng buhay sa kaniyang paligid.

Nilapitan siya ni Selena na may bakas ng simpatya sa mga mata. “Nangungulila ka ba sa iyong mundo? Sa Dalaket?”

“Oo, Jenna,” buntong-hininga ni Anya. “Ngunit kapwa natin alam na hindi pa tayo maaaring tumawid sa lagusan. Nakapanghihinayang.”

“Hayaan mo na,” pag-aaliw ni Selena. “Tila napagod din si Hex sa kakahasik ng kaguluhan sa buong Jamais. Alam mo ba, kung hindi ako nagkakamali ay bisperas na ng Pasko sa mundo ng mga tao ngayon.”

Ikinumpas ni Selena ang kaniyang mga kamay. Sa isang iglap, isang malamig na simoy ng hangin ang pumasok sa kanilang dampa, tinatangay ang mga tuyong dahon na biglang nagliwanag na parang mga munting bituin—tila mga Christmas lights na nagbibigay ng panandaliang pag-asa.

“Napakaganda,” nakangiting sambit ni Anya. “Minsan din akong nakihalubilo sa mga mortal. Masasaya ang kanilang mga pagdiriwang.”

“Huwag kang mag-alala, darating sina Jake dito. Magdidiriwang tayo ng Pasko sa gitna ng digmaan,” pangako ni Selena.

Balik sa Ayden…

Sa loob ng palasyo, abala ang lahat sa pagbuo ng mga estratehiya.

“Nasaan sina Lance?” tanong ni Mia nang mapansing kulang ang kanilang bilang.

“Nagtungo na sila sa kanilang susunod na misyon,” tugon ni Cloud.

Lumingon si Kathleya sa kaniyang tiyahin. “Tita Alpia, anong hangin ang nagdala sa inyo rito?”

“Nahanap na namin ang babaeng nagluwal sa kambal na anak ni Sitan,” seryosong pahayag ni Alpia. “Ayon kay Alice, kinuha ni Jenna ang kakambal ni Alpeydous noon. Ngunit hanggang ngayon ay hindi ko pa rin batid kung nasaan ang batang iyon.”

“Si Hex… nasa mundo namin siya, sa Jamais,” sabad ni Aira.

Napakunot ang noo ni Alpia. “Kung gayon, malaki ang posibilidad na buhay sina Theo. May iginawad na sumpa si Jenna sa mga batang iyon at hindi ko pa matukoy kung ano. Mabuti sana kung narito si Katalina upang maliwanagan tayo sa nakaraan… ngunit tulad ng iba, siya ay nawawala. Hindi ko alam kung patay na ba sila o sadyang nagtatago.”

“Napakagulo,” komento ni Jessel. “Ngunit kung ang kambal ni Alpeydous ay nasa Jamais at naghahasik ng dilim, dapat ay nagtagpo na ang kanilang mga landas.”

“Mawalang-galang na po,” singit ni Sam. “Ngunit ayon kay Selena, hindi makalalabas si Hex sa Jamais hangga’t hindi niya ako napatatay.”

Tinitigan siya nang malalim ni Alpia. “Dahil nanalaytay sa iyong mga ugat ang dugo ng isang maharlikang Dalaket, Sam.”

“Oo, hindi kami nagkakamali. Isa ka sa amin,” pag-ayon ni Mia.

Sa gitna ng rebelasyong ito, naramdaman ni Sam ang isang mainit na yakap mula kay Joshua. “Kahit sino ka pa, Sam, tanggap kita. Tanggap ka namin.”

“Sandali, may nais akong ibigay sa iyo, Samantha,” untag ni Kathleya habang iniabot ang isang pulseras na gawa sa kakaibang materyales.

“Ano ito? Para saan?” tanong ni Sam.

“Handog iyan mula sa Tribo ng Siteras. Ang pulseras na iyan ay magsisilbing kalasag. Anumang mahika o atake mula sa iyong mga kalaban ay hindi tatalab sa iyo; magkakaroon ka ng proteksyong hindi nila nakikita,” paliwanag ni Kathleya.

Agad na niyakap ni Aira si Sam sa tuwa, ngunit nang madikit ang kaniyang balat sa pulseras, biglang nanirik ang kaniyang mga mata. Isang pangitain ang bumulaga sa kaniyang isipan: nakita niya si Samantha na nababalutan ng isang nagniningning na baluting pandigma—isang anyo na lubhang mas makapangyarihan kaysa sa kaniyang anyong lalaki.

“Aira? Ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong ni Sam nang mahimasmasan ang kaibigan.

“Hehe… ayos lang ako,” ngiting tugon ni Aira, bagaman bakas pa rin ang gulat sa kaniyang mga mata. “Masaya lang ako dahil sa bago mong sandata.”

Itutuloy….

Kabanata 31: Ang Katotohanan sa Likod ng Paglaho

ANG NAKARAAN

Sa wakas, nagtagpo na ang landas ng mga sugo ni Alpia at ng mga bagong tagapagtanggol na kinikilala bilang mga Guardians . Sa gitna ng pagtatagpong ito, isang lihim ang nabunyag kay Sam tungkol sa kaniyang tunay na pagkatao—ang kaniyang anyo bilang ang babaeng si Samantha.

“Ang mandirigmang Prinsesa ng mga Dalaket!” bulalas ni Alpia, bakas ang panginginig o pagkamangha sa kaniyang tinig.

Habang nangyayari ito, nakaharap nina Alpia, Mia, at Raven ang mga dugong bughaw na nagmula sa lupain ng Dalaket. Ang mga ito ay ang mga dating kapanalig nina Jenna na matagal nang nawalay sa kanila. Hindi lamang ang katotohanan ang bitbit ni Samantha sa labanang ito, kundi pati na rin ang isang makapangyarihang sandata na nagmula sa misteryosong Tribo ng Siteras .

SA PAGPAPATULOY…

Ang Lihim na Ritual sa Jamais

Sa kalaliman ng Jamais, sa loob ng kuta nina Selena at Anya, naghahanda ang lahat para sa isang mapanganib na hakbang.

“Pinatawag mo raw ako, Selena?” untag ni Victoria, ang matapat na alagad, habang lumalapit sa kinaroroonan ng kaniyang panginoon.

“Oo, Victoria. Kailangan ko ang iyong tulong upang pansamantalang maihiwalay ang aking kaluluwa sa aking pisikal na katawan dito sa Jamais,” seryosong tugon ni Selena habang maingat na iniaayos ang mga kagamitan para sa darating na ritwal. “Kailangan ko silang kausapin sa Aydendril. Masyadong malayo ang mundong iyon—katulad ng layo ng mundo ng mga mortal.”

Lumapit si Anya, bakas ang pagtataka sa kaniyang mga mata. “Selena? Bakit ka naghahanda? Ano ang iyong binabalak?”

“Kakausapin ko sina Samantha,” maikling tugon ni Selena, hindi inaalis ang tingin sa kaniyang ginagawa. “Tungkol ito sa bagong pangitain ni Katalina.”

“Masama ba ang nakita niya?” muling tanong ni Anya. Sa halip na sumagot, tinitigan lamang siya ni Selena nang may kalaliman bago ito marahang umupo sa gitna ng iginuhit na bilog sa sahig.

Sa sandaling iyon, isang lambana na nagngangalang Rosa ang dumating mula sa Palasyo ng mga Lakurian. Subalit sa isang kisapmata, nagbago ang anyo nito at lumitaw ang tunay na pagkatao ni Katalina.

“Ate Katalina? Napadalaw ka?” gulat na sambit ni Victoria.

“Victoria… Tyler… naghahanda na si Gerald sa sandaling ito,” babala ni Katalina, hingal ang boses. “At hinahanap niya si Selena. Batid na ni Hex na ang pagpaslang kay Jenna ang tanging susi upang makalaya siya sa gapos ng Jamais.”

“Paano niya natuklasan ang lihim na iyon?” tanong ni Anya, habang nanunuot ang kaba sa kaniyang dibdib.

“Dahil sa aking aklat,” mapait na sagot ni Selena. “Naiwan ko iyon sa Harte. Hindi ko akalaing magagamit ni Hex ang aklat na pagmamay-ari ni Itay.”

“Anong susunod nating hakbang, Insan?” tanong ni Katalina, determinasyon ang mababanaag sa mukha. “Nakahanda na kami ni Theo sa Lakur. Maging si Jake ay naghihintay na lamang ng iyong hudyat.”

Isang malamig na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Selena. “Pagbibigyan natin ang hangal na iyan. Ngunit sa ngayon, uunahin ko ang pakikipag-usap sa mga bata sa Aydendril.”

“Nakahanda na ang lahat!” pag-uulat ni Victoria.

Agad na sinimulan nina Selena at Victoria ang ritwal. Sa pag-usal ng mga sinaunang orasyon, unti-unting lumabo ang paligid hanggang sa tuluyang nahanap ng kaluluwa ni Selena ang lagusan patungo sa Ayden.

Ang Babala sa Ayden

Pagkatapos ng madamdaming yakapan nina Aira at Sam, biglang humugong ang isang malakas at malamig na hangin sa buong paligid. Mula sa tila nabubuksan na awang sa hangin, dahan-dahang lumitaw ang anyo ni Selena.

“Tiya?” gulat na sambit ni Aira habang mabilis silang lumalapit sa kaniya.

“Wala ako sa Ayden sa pisikal na anyo; tanging ang aking kaluluwa lamang ang naririto,” paliwanag ni Selena, bakas ang pagod ngunit may bahid ng pagmamalaki. “Ikinagagalak ko ang inyong tagumpay sa misyong ito. Ang bagong sandatang nakuha ninyo ay hindi lamang para kay Samantha—ang relos na ito ay magkakaloob sa inyo ng lakas na hindi ninyo pa nararanasan.”

Lumapit sina Jessel, Alpia, Raven, at Mia upang saksihan ang kaniyang pagdating. Sa likuran naman nila ay nanatiling nakamasid sina Cloud at Kathleya.

“Jenna? Kilala ko ang wangis na iyan,” seryosong saad ni Alpia. “Minsan mo na ring ipinakita sa amin ang anyong iyan sa gitna ng digmaan noon.”

Hindi agad nakasagot si Selena. Sa halip, ang kaniyang mga mata ay napuno ng luha na dahan-dahang gumulong sa kaniyang mga pisngi. Naguluhan ang grupo ni Samantha sa nakikitang pait sa kaniyang mukha.

“Alpia… Mia… Raven… Mahal na Reyna Jessel…” tawag niya sa kanilang mga pangalan, bawat salita ay may dalang bigat ng nakaraan.

“Guro… buhay ka nga ba?” nauutal na tanong ni Jessel. Sa sandaling iyon, ang anyo ni Selena ay unt-unting nagbago hanggang sa tuluyang lumitaw ang tunay na wangis ni Jenna.

“Ang magiting na Jenna… ang Tagalipon ng mga Oroskopyo,” bulong ni Liam, hindi makapaniwala.

“Jenna, ano ang nangyari?” umiiyak na tanong ni Alpia habang akmang yayakapin ang kaibigan, ngunit tumagos lamang ang kaniyang mga bisig sa anino nito.

“Jenna, sabihin mo… buhay ba ang mga magulang ng mga batang ito?” tanong ni Raven, tinitingnan sina Cloud at Kathleya.

Isang matipid na tango lamang ang isinagot ni Jenna. Ngunit bago pa man makapagpatuloy, bumasag ang boses ni Cloud, ang anak nina Katalina at Theo.

“Huwag na silang magpapakita sa amin ni Kathleya. Hindi na namin sila kailangan!” may poot na sigaw ni Cloud bago siya tuluyang naglaho sa paningin ng lahat.

Bagaman may pait sa kaniyang nalaman, pinanatili ni Kathleya ang kaniyang hinahon. Lumapit siya kay Samantha nang may dangal. “Tulad ng itinuro mo, Tiya, binabasbasan ko ang mandirigmang ito. Nawa’y maging matagumpay siya sa kaniyang mga layunin at manatiling dalisay ang kaniyang puso sa anumang pagsubok.”

Nagliwanag ang mga palad ni Kathleya habang nakalapat sa ulo ni Samantha, isang banal na basbas na binalot ang dalaga ng init. Ngumiti si Jenna kay Kathleya, ngunit bago pa siya makalapit, umatras ang dalaga.

“Hindi namin kailangan ng mga magulang, Tiya Jenna. Kung ipinaliwanag ninyo lang sana nang maaga ang lahat, marahil ay mas madali naming matatanggap. Handa akong makinig… ngunit hindi sa ngayon.” Sa isang kumpas ng kaniyang kamay, tuluyan na ring naglaho si Kathleya.

“Tiya Jenna… ibig sabihin ba nito ay pinsan ko sina Cloud at Kathleya?” tanong ni Aira, naghahanap ng kasagutan sa gulo ng kaniyang isip.

“Hindi na mahalaga kung saan kayo nagmula,” malambot na tugon ni Jenna. “Kahit anong mangyari, nanggaling kayo sa iisang dugo at mahal na mahal ko kayo.”

“Eh ako ba? Mahal mo ba ako, ina?” Isang matigas at tila may galit na tanong ang binitawan ni Xavier.

Napabaling ang atensyon ni Jessel sa kaniya. “Pasensya na, Guro. Nagtaka rin ako noong pumasok sila rito sa Ayden; tanging ang iyong anak lamang ang may kakayahang magbukas ng lagusan.”

“Walang problema, Mahal na Reyna. Walang lihim na hindi nabubunyag sa takdang panahon,” wika ni Jenna.

Humarap si Xavier nang may determinasyon. “Wala akong balak tumulad sa mga pinsan ko at lumayo. Kailangan ako ng aking grupo. Sa ngayon, misyon ang uunahin ko bago ang pansariling hinanakit. Ano ang iyong sadya, binibini?”

Namangha ang lahat sa ipinakitang katatagan ni Xavier. Doon ay isinalaysay ni Jenna ang tungkol sa masamang pangitain ni Katalina.

“Kung gayon, may alam akong isang sandata na pinangangalagaan ng mga Dalaket,” ani Alpia. “Dahil si Samantha ay apo ng aming sinaunang Reyna Dasia, kailangang magtungo ang lahat sa Dalaket upang makuha ang ikalawang sandata laban sa anak ni Sitan.”

“Mag-iingat kayo…” babala ni Jenna, ngunit bigla siyang napaubo at lumasap ng dugo.

“Ina! Anong nangyayari sa iyo?” sigaw ni Xavier, ngunit dahan-dahan nang naglalaho ang anino ni Jenna. Bago tuluyang mawala, binitawan niya ang huling babala: “Si Hex… sinasalakay na niya kami…”

“Nasa panganib sila!” determinadong sabi ni Aira. “Kayo na ang magtungo sa Dalaket, babalik ako sa Jamais!”

“Hindi maaari, Aira,” pigil ni Jessel. “Kailangang kayong lima ang kumuha sa sandata. Iyon ang nakasaad sa pangitain at dapat nating sundin ang tadhana.”

“Ngunit Mahal na Reyna, kailangan nila ng tulong!” apila ni Samantha.

“Samantha, hindi ka pa handa,” matigas na sabi ni Raven. “Magiging pabigat ka lamang kung susugod ka nang kulang ang iyong lakas.”

“Tama sila, bes,” pag-ayon ni Liam. “Tapusin muna natin ang misyon.”

Alam nina Mia at Alpia ang bigat ng loob ng mga bata, ngunit wala silang pagpipilian. “Mia, buksan mo na ang lagusan patungong Dalaket,” utos ni Alpia.

“Masusunod, Your Highness,” tugon ni Mia. Sa isang kumpas, bumukas ang isang madilim na lagusan na tila lalamon sa sinumang pumasok.

“Iyan ba ang Dalaket? Bakit napakadilim?” tanong ni Samantha, may halong kaba.

“Dahil kami ay nagmula sa lahi ng mga itim na engkanto,” paliwanag ni Alpia. “Ngunit hindi lahat ng itim ay masama. Ipapaliwanag ko ang lahat habang tayo ay naglalakbay.”

Isa-isang humakbang ang mga bayani patungo sa kadiliman, baon ang pangamba para sa kanilang mga mahal sa buhay at ang pag-asa para sa tagumpay.

Itutuloy…

Kabanata 32: Ang Piitan ng Kadiliman

Sa kabila ng bigat sa kanilang mga dibdib, walang pagpipilian ang mga sugo kundi magpatuloy. Ang huling bilin ni Selena—o ng magiting na si Jenna—ay isang utos na hindi maaaring baliin. Ito ang kanilang huling misyon, ang huling piraso ng puzzle na magbubuklod sa kanilang lakas upang harapin ang anak ni Sitan.

Ngunit habang naglalakad patungo sa kawalan, hindi maalis sa isipan ni Xavier ang huling sandali ng kaniyang ina: ang dugong dumanak sa mga labi nito at ang babalang tila isang sumpa na naiwan sa hangin. Si Hex… sinasalakay na niya kami.

“Humanda kayo,” basag ni Mia sa katahimikan.

Sa isang malakas na kumpas ng kaniyang mga kamay, ang hangin ay tila napunit upang bigyang-daan ang isang lagusang binalot ng makapal at tila buhay na usok. Hindi ito katulad ng mga naunang portal na kanilang nadaanan; ang lagusang patungong Dalaket ay naglalabas ng isang uri ng enerhiyang malamig at nakapangingilabot.

“Ito na ang pintuan patungo sa aming tahanan,” seryosong wika ni Alpia, ang kaniyang mga mata ay tila nagliliyab sa gitna ng dilim. “Huwag kayong bibitaw. Sa mundong papasukin natin, ang takot ay isang paanyaya sa panganib.”

Nagkatinginan sina Samantha, Liam, at Aira. Huminga nang malalim si Samantha at hinawakan ang bagong sandatang suot—ang relos na magiging susi ng kaniyang kapangyarihan. Sa isang hudyat, sabay-sabay silang humakbang papasok sa lagusan.

Ang liwanag ng Ayden ay mabilis na nilamon ng anino. Sa bawat segundong lumilipas, ang kanilang mga katawan ay tila hinihigop ng isang malalim na kawalan, hanggang sa ang lahat ay maging itim. Wala silang marinig kundi ang tibok ng sarili nilang mga puso at ang mahinang bulong ng hangin na tila nagmumula sa kailaliman ng lupa.

Sila ay wala na sa mundong pamilyar sa kanila. Sila ay nasa pinto na ng Dalaket—ang kaharian kung saan ang kadiliman ay hindi kaaway, kundi isang paraan ng pamumuhay.

Ang Lihim ng Dalaketnon

Sa kanilang pagdaong sa lupain ng mga Dalaketnon, agad silang pinalibutan ng mga nilalang na nasa ilalim ng pamumuno ni Mia. Namangha ang grupo nina Samantha; sa halip na mga nakatatakot na halimaw, ang bumungad sa kanila ay mga engkantong may pambihirang kariktan—mapuputi ang balat na tila porselana at may tindig na kagalang-galang.

“Mahal na Reyna, sa wakas ay nagbalik na kayo,” salubong ng isang lalakeng Dalaketnon na may taglay na kakaibang kinang sa kaniyang mga mata.

“Pansin ko lang… bakit ang gaganda at ang popogi nilang lahat?” bulong ni Samantha, hindi maalis ang tingin sa mga nakapaligid sa kanila.

Lumapit sa kaniya si Raven, ang kaniyang tinig ay tila musika sa pandinig. “Ganito talaga ang aming anyo. Ang iba ay tinatawag kaming mga taga-Biringan,” paliwanag nito.

Kasabay ng kaniyang pagsasalita ay ang biglang pagbabago ng paligid. Ang kadiliman ay napalitan ng isang maunlad at maningning na lunsod. May mga sasakyang lumilipad sa kaitaasan na hindi kayang ipaliwanag ng siyensya ng mga mortal, at ang bawat sulok ay binabalot ng isang uri ng liwanag na hindi nakasisilaw kundi nakagiginhawa.

Subalit ang kapayapaang iyon ay nabasag ng isang balita mula sa isa pang opisyal ng lunsod. “Mahal na Reyna, at dating Reyna Alpia… sinalakay ang palasyo! Natangay ng mga hindi kilalang nilalang ang ating mga mahahalagang kagamitan, lalo na ang Setro ng Sinaunang Reyna Dasia.”

Sa isang iglap, gamit ang kanilang kapangyarihan, naglaho ang grupo at muling lumitaw sa loob ng bulwagan ng palasyo. Agad na yumuko ang mga kawal bilang pagpupugay kina Mia, Raven, at Alpia.

“Raven, magtungo ka sa silid ng mga sinaunang relikya. Siguraduhin mong naroon pa ang mga kagamitang iniwan ng Sinaunang Reyna!” utos ni Mia na may awtoridad. Hindi na nag-atubili si Raven at mabilis na tinahak ang madidilim na pasilyo ng palasyo.

Humarap si Mia kay Alpia, bakas ang pangamba sa kaniyang mukha. “Kailangan na nating tugisin ang mga tulisang iyon.”

“Masama ito,” tugon ni Alpia, ang isipan ay mabilis na naglalakbay. “Kailangan nating maibigay kay Samantha ang Palaso ng Mandirigmang Prinsesa. Ngunit mayroon akong naisip… babalik ako agad!”

“Saan ka pupunta, Mahal na Reyna?” tanong ni Aira, naguguluhan sa biglaang pagpapasya nito.

“Sa aking mga kaibigang sirena sa Oceana,” sagot ni Alpia habang unt-unting naglalaho ang kaniyang anyo. “Ramdam na ng bawat mundo ang pananalasa ng mga anak ni Sitan. Kailangan kong tiyakin ang kaligtasan nina Sierra.”

Ang Pagbagsak ng Jamais

Sa gitna ng kuta ng Jamais, habang ang kaluluwa ni Selena ay naglalakbay pa sa ibang dimensyon, isang nakamamatay na palaso ang bumasag sa kaniyang meditasyon. Tumagos ang talim nito sa kaniyang balikat, dahilan upang mapamulat siya sa gitna ng matinding hapdi.

Bumungad sa kaniya ang isang malagim na tanawin: bihag na ng mga kampon ni Hex sina Tyler, Katalina, at Anya. Sa malayo, tanging sina Jake at Theo lamang ang nakatakas, ngunit hindi rin sila makalapit.

“Jenna!” naghihisteryang sigaw ni Anya habang pilit na kumakawala sa mga bantay.

Walang kurap na hinugot ni Jenna ang palaso mula sa kaniyang balikat. Tiningnan niya nang may poot ang lalaking nakatayo sa kaniyang harapan—si Hex.

“Hindi kayo mananalo,” gumaralgal ang boses ni Jenna ngunit puno pa rin ng paninindigan. “Hindi ka makakaalis sa Jamais hangga’t humihinga pa ako!”

Isang nakatutulig na tawa ang isinagot ni Hex. “Alam ko, Selena… o mas kilala bilang Jenna, ang mapangahas na babaylang nagbilanggo sa aking ama. Ngayon, dumating na ang oras ng aming paghihiganti.”

Samantala, mabilis na nag-usal ng isang proteksyong dasal si Katalina. Isang invisible na dingding ang bumalot sa kanila, hindi upang protektahan ang kanilang mga sarili, kundi upang pigilan sina Theo at Jake na sumugod at mapahamak.

“Bitawan mo siya, Gerald!” sigaw ni Anya kay Hex. “Ako ang kailangan mo, hindi ba? Ako na lamang ang patayin mo!”

“Aking asawa…” malamig na tugon ni Hex, tinitigan si Anya nang walang bakas ng pagmamahal. “Wala ka nang silbi sa akin. Sa simula pa lamang, bahagi na ito ng aking plano. Batid ko ang dugong nananalaytay sa iyo—isang Dalaket. Ayon sa propesiya, tanging ang pagsasanib ng dugo ni Sitan at dugo ng isang Dalaket ang susi upang mapalaya si Ama mula sa kailaliman ng impyerno.”

“Walang hiya ka! Hinding-hindi ka tutulungan ng anak natin! Isisiwalat ko sa kaniya ang lahat ng iyong kasamaan!” banta ni Anya.

“Iyon ay kung makakapagsalita ka pa,” anas ni Hex. Sa isang mabilis na kumpas ng kaniyang kamay, ang balat ni Anya ay naging abo at matitigas na bato hanggang sa tuluyan itong maging isang malamig na istatwa.

Sinubukan ni Tyler na gumamit ng mahika, ngunit bago pa man siya makakilos ay naging bato na rin ang kaniyang mga kamay.

“Hindi niyo na magagamit ang inyong mga sumpa!” pagyayabang ni Hex. “Siguradong matutuwa si Ama sa inyong sinapit. Dalhin na sila sa palasyo! At ang istatwa ng aking asawa… ilagay niyo iyan sa aking koleksyon ng mga natalo!”

Napaluhod si Jenna, unt-unting nanghihina. Ramdam niya ang kakaibang hapdi na dumadaloy sa kaniyang mga ugat mula sa sugat ng palaso.

“Oo nga pala, Jenna,” lumingon si Hex bago umalis. “Ang palasong tumama sa iyo ay may lason mula sa Hestia. Nakipagkasundo sa amin ang kanilang pinuno. Hindi iyan basta lason—unti-unti nitong uubusin ang iyong kapangyarihan hanggang sa wala nang matira sa iyong buhay.”

Sa labas ng proteksyon ni Katalina, nanlulumo sina Jake at Theo.

“Anong gagawin natin? Hindi tayo makapasok, ang mahikang ito ay kay Katalina!” bulalas ni Theo, pilit na hinahampas ang tila pader na hangin.

“Kuya, kailangan nating kumalma,” pigil ni Jake, bagaman nanginginig ang kaniyang mga kamay. “Susundan natin sila sa palasyo. Doon natin sila ililigtas sa oras na bumaba ang kanilang depensa.”

Ang Pagbabalik ng Mandirigma

Balik ulit sa mundo ng mga Dalaketnon,

“Naririto pa ang gintong pana ni Prinsesa Samantha,” seryosong wika ni Raven habang maingat na iniaabot kay Mia ang sinaunang sandata.

“Heto, Samantha,” baling ni Mia sa dalaga. “Kung ikaw nga ang reinkarnasyon ng Prinsesa, ikaw lamang ang may karapatang humawak nito.”

Nang sandaling dumapo ang mga daliri ni Samantha sa malamig na ginto ng pana, isang nakasisilaw na liwanag ang bumalot sa kaniyang buong pagkatao. Sa isang kisapmata, ang kaniyang anyo ay nagbago at muling bumalik sa pagiging si Sam—ang kaniyang orihinal na anyong lalaki.

“Bakit biglang nagbalik si Sam sa dating anyo?” gulat na tanong ni Aira, habang sinusuri ang kaibigan.

“Iyan ang misteryong tanging si Jenna lamang ang makakasagot,” tugon ni Mia, na tila may malalim na iniisip. “Ngunit ang mas mahalaga ngayon ay ang setro ng iyong lola. Ano ang balak nilang gawin sa makapangyarihang relikyang iyon?”

Sa gitna ng kanilang pag-uusap, muling lumitaw si Alpia. Hawak na niya ang nawawalang setro, ngunit bakas ang pag-aalala sa kaniyang mukha.

“Tinulungan ako ni Sierra upang mabawi ito,” pagbabalita ni Alpia. “Ngunit may masamang balita—wala na itong bakas ng mahika. Tila hinigop na ang lahat ng enerhiya nito. Sa kasalukuyan, tinutugis na ng aking mga sugo ang mga tulisang nangahas na pumasok sa palasyo.”

“Kung gayon, subukan mo nga, Sam,” mungkahi ni Xavier. “Tingnan natin kung tutugon sa iyo ang sandata.”

Lumapit si Joshua at marahang hinawakan ang kamay ni Sam bilang pagsuporta. “Subukan mo, mahal,” bulong nito.

“Nasaan ang mga palaso?” tanong ni Sam habang sinusuri ang pana. “Bakit busog lamang ang naririto?”

“Dahil ang magsisilbing palaso mo ay ang mismong enerhiyang magmumula sa iyong katawan,” paliwanag ni Mia.

Biglang nayanig ang paligid sa pagdating nina Jake at Theo, hingal at bakas ang panganib sa kanilang mga mata.

“Kailangan ninyong tulungan si Selena!” sigaw ni Jake. “Hawak ni Hex ang iyong ina, Xavier! Ang buong Jamais ay nasa bingit ng kapahamakan!”

“Jake? Ikaw ba iyan?” hindi makapaniwalang sambit ni Mia nang makita ang dating kasama.

“Mahal na Reyna, ikinalulugod kong makita kayong muli… ngunit wala na tayong oras,” mabilis na sabi ni Theo. “Kailangan ko nang sunduin ang mga Guardians.”

Agad na hinawakan nina Theo at Jake ang mga balikat nina Sam at ng kaniyang mga kasama. Sa isang iglap, tila hinigop sila ng hangin at tuluyang naglaho sa loob ng Dalaket.

“Susundan ko sila!” determinadong sabi ni Alpia.

“Kasama mo ako,” pag-ayon ni Raven, bago sila tuluyang sumunod sa naglalagablab na tunggalian sa Jamais.

Itutuloy…

Kabanata 33: Ang Paghaharap

ANG NAKARAAN

Matapos ang mahabang paglalakbay, sa wakas ay napasakamay na ni Sam ang huling sandatang itinakda ng tadhana—ang Gintong Pana ng mga Dalaketnon. Ngunit ang tagumpay ay panandalian lamang. Sa gitna ng kanilang pagdiriwang sa Dalaket, dumating ang balitang nagpayanig sa kanilang katatagan: ang Jamais ay sinalakay ni Hex, at si Selena ay nasa bingit ng kamatayan.

SA PAGPAPATULOY…

Ang Harang sa Lagusan ng Jamais

Sa bukana ng lagusan patungong Jamais, pansamantalang napatigil ang grupo nina Alpia. Ramdam ang kakaibang enerhiyang bumabalot sa paligid.

“Ito na nga ang Jamais,” bulong ni Raven, pilit na inaaninag ang loob ng lagusan. “Nararamdaman ko ang presensya ni Tyler sa kabilang panig.”

Nilingon siya ni Mia na may bahagyang panunukso sa mga mata. “Raven, umamin ka nga… matapos ang tatlumpung taon, may nararamdaman ka pa rin ba para kay Tyler?”

Huminga nang malalim si Raven at pilit na ngumiti. “Hindi naman iyon basta-basta mawawala. Ngunit tanggap ko na ang lahat; nakikita ko namang masaya siya sa piling ni Jake. Pero teka, bakit ako ang nasa hot seat? Mabuti pang pumasok na tayo!”

“Sang-ayon ako,” wika ni Alpia. Inabot niya ang kamay upang hawakan ang lagusan, ngunit bigla siyang nakuryente at napilitang mapaabante pabalik. “Aray! Bakit ganito?”

Sinubukan din nina Mia at Raven na lumapit, ngunit tila may invisible na pader na tumulak sa kanila palayo.

“May paghihigpit ang harang ng Jamais,” pagsusuri ni Raven. “Parang may proteksyong…”

“Dahil iyan sa utos ni Jenna,” isang baritono at pamilyar na tinig ang bumasag sa kanilang usapan mula sa likuran. Nang lumingon sila, bumungad ang dalawang lalaking tila hindi tinablan ng panahon—sina Chad at Ian. Bagaman kulay abo na ang buhok ni Chad, ang kaniyang tindig ay nananatiling matatag.

“Chad?” gulat na sambit ni Mia.

“Ian, pare? Kayo ba talaga iyan?” dagdag ni Raven, hindi makapaniwala.

“Kami nga,” sagot ni Ian. “Kami ang inatasan nina Jenna na magbantay sa lagusang ito. Kailangang masiguro na hindi makalalabas si Hex, at hindi rin makapapasok si Alpeydous. Mapanganib kapag nagtagpo ang mga anak ni Sitan.”

“Lalo na kayo, Reyna Alpia,” babala ni Chad. “Kapag nakuha nila ang kahit isang patak ng inyong dugo, magkakaroon si Hex ng sapat na lakas upang tuluyang makalaya sa Jamais.”

Napakunot ang noo ni Alpia. “Ngunit bakit kailangang maging ganito kahigpit?”

“Hindi mo na ba naalala, Mahal na Reyna?” paalala ni Chad. “Kayo ni Jenna ang nag-seal sa pintuan ng impyerno.”

“Tama,” pag-ayon ni Mia nang magbalik ang kaniyang alaala. “Kayo ni Jenna, kasama ang noon ay bagong hirang na si Reyna Sierra at Reyna Jessel.”

“Ibig sabihin,” pagpapatuloy ni Raven, “kapag may masamang mangyari kay Jenna, nanganganib din ang kaligtasan nina Jessel at Sierra.”

Tumango si Ian nang may bigat sa dibdib. “Kaya pakiusap, Mahal na Reyna… bumalik na kayo sa Dalaket. Ramdam namin ang paghina ng kapangyarihan ni Jenna. Kailangang manatili kayong ligtas upang hindi mabasag ang seal.”

“Paano ang mga bata?” nag-aalalang tanong ni Alpia.

“Isipin mo, Your Highness,” wika ni Mia, habang nakatingin sa lagusan. “Ang mga batang iyon ay parang tayo lang noon. Baligtad nga lang ang sitwasyon—tayo ang mga diwatang gumagabay, at sila ang mga mandirigmang itinakda.”

Naliwanagan si Raven. “Nakuha ko na. May tiwala sa atin ang mga diwata noon, kaya dapat ay magtiwala rin tayo sa kakayahan ng mga batang ito.”

Sa isang tahimik na pag-unawa, tumango sina Chad at Ian, handang manatili sa kanilang post habang ang tadhana ay unt-unting gumugulong sa loob ng Jamais.

Ang Mapanganib na Balatkayo

Sa loob ng masukal na Jamais, tila nabibingi ang mga Guardians sa katahimikan ng panganib.

“Nasaan sina Selena?” nag-aalalang tanong ni Xavier, pilit na inaaninag ang kuta sa gitna ng usok.

“Ang iyong ina ang tinutukoy mo, hindi ba?” untag ni Aira, nais sanang pagaanin ang loob ng kasama.

“Sugurin na natin ang palasyo! Iligtas na natin sila!” sigaw ni Joshua, hindi na makapaghintay sa kaniyang galit.

“Hindi maaari,” pigil ni Jake. “Kailangang mag-isip tayo ng paraan upang iligtas sila nang walang madadamay na inosente sa hukbo ng Jamais, Andromeda, at Lakur. Marami sa kanila ang tapat kay Reyna Anya at biktima lamang ng panlilinlang.”

“Tama si Jake,” pagsang-ayon ni Theo. “Kailangan ng talino bago ang lakas.”

Sa gitna ng kanilang pagpaplano, humahangos na dumating si Liam. “Samantha? Samuel? Nasaan ka?”

“Nasaan si Sam?” gulat na tanong ni Aira.

“Hindi ko alam! Ang huling sabi niya ay kakausapin lang niya si Jake, pero wala naman siya rito,” sagot ni Liam, bakas ang kaba.

“Naloko na! Napakatigas talaga ng ulo ng batang iyon!” bulyaw ni Theo, batid ang panganib na pinasok ni Sam.

Hindi na sumagot si Aira. Sa isang mabilis na pag-ikot, nagliwanag ang kaniyang katawan at nagbago ang anyo—isang dambuhalang ibon ang pumalit sa kaniyang puwesto. “Nasa Harte si Sam. Sumunod kayo!” anunsyo niya bago tuluyang lumipad paitaas.

Mabilis na nagpalit-anyo rin sina Joshua, Liam, at Xavier upang makasabay. “Napakakulit talaga!” inis na sambit ni Joshua, bagaman mabilis siyang naglaho sa hangin kasama ang iba.

Sa Palasyo ng Harte

Habang ang iba ay nagmamadali, si Sam naman ay maingat na gumagapang sa likuran ng malalaking istatwang bato sa palasyo. “Saan kaya nila ikinulong sina Tiya Selena… at si Mama?” bulong niya sa sarili.

Isang kamay ang biglang humawak sa kaniyang balikat. Nang lumingon siya, bumungad ang mga mukha nina Kathleya at Cloud.

“Anong ginagawa niyo rito?” gulat na tanong ni Sam.

“Ikaw ang dapat naming tanungin! Akala namin ay nasa Dalaket ka,” balik na tanong ni Kathleya.

“Mag-ingat kayo, baka matunugan tayo ng mga bantay,” seryosong pakiusap ni Cloud.

“Nakuha ko na ang pana… pero wala itong palaso,” paliwanag ni Sam. “Kayo naman, akala ko ba ay nag-walk out na kayo?”

“Hindi namin kayang iwan ang aming ina,” matapang na tugon ni Cloud. “Dito ang punta namin upang iligtas siya.”

“Mabuti pa ay dito tayo dumaan,” turo ni Sam sa isang madilim na pasilyo. “May nakita akong mga kawal na may dalang pagkain para sa mga bihag.”

“Sandali, Sam,” hinarang siya ni Kathleya. “Paano ka ba nagiging babae? Paano iyon nangyayari?”

“Hindi ko rin alam! Kusa na lang itong nangyayari,” sagot ni Sam.

“Alam ko kung bakit,” sabat ni Cloud. “Naalala mo noong nasa tribo tayo? Alam kong may second personality ka pa. Huwag kang mag-alala, Sam, akong bahala sa iyo.”

Ang Salamin ni Hex

Sa kabilang panig ng palasyo, pinapanood ni Hex ang bawat galaw ng mga bata sa kaniyang mahiwagang salamin. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi.

“Via, ikaw na ang bahala sa kapatid mong si Aira. At ikaw naman, Kora, harapin mo ang mga Guardians,” utos ni Hex.

“Maraming panauhin ang darating sa palasyo, Panginoon. Tunay na kapana-panabik!” wika ni Via nang may malisya.

“Oras na upang subukan ang aking bagong kapangyarihan!” dagdag ni Kora, ang alagad na kayang gumaya ng anumang anyo.

“Anong balak mo sa mga anak nina Theo at sa iyong sariling anak, Panginoon?” tanong ni Via.

“Magpapakilala ako bilang isang kakampi,” sagot ni Hex habang hinuhubad ang kaniyang madilim na kapa at maskara. Sinenyasan niya ang isang kawal na lapitan siya at lagyan ng posas ang kaniyang mga kamay.

“Kawal! Anong kalapastanganan ito sa ating Panginoon?” galit na sigaw ni Via, na agad namang ginaya ni Kora ang boses.

“Ito ang aking plano upang makuha ang tiwala ng aking anak,” paliwanag ni Hex, habang ang kaniyang mukha ay nagpapanggap na sugatan at mahina. “Magpapakita ako bilang kaniyang amang matagal nang nakakulong.”

Habang dinitulak ng kawal si Hex patungo sa mga piitan, nagkataong dumaan ang grupo ni Sam.

“Sandali! May paparating!” babala ni Cloud.

“Kumapit kayo sa akin!” sigaw ni Kathleya. Sa isang iglap, binalot sila ng isang invisible na harang. “Huwag kayong gagawa ng ingay. Hindi nila tayo nakikita.”

Nang dumaan si Hex na nakagapos, tila nanuot ang kaniyang paningin sa kinaroroonan nina Sam. Nagtaka si Sam dahil tila nakikita sila ng lalaking dumaan. Nang makalayo ang mga kawal, hindi nakapagpigil si Sam.

“Parang kilala ko ang lalaking iyon…” bulong ni Sam.

“Sino?” tanong ni Kathleya.

“Masama ang kutob ko sa kaniya,” babala ni Cloud.

“Sandali… Papa ko iyon!” bulalas ni Sam. Bigla siyang kumawala sa pagkakahawak ni Kathleya at tumakbo patungo sa selda.

“Naloko na! Sam, bumalik ka rito!” sigaw ni Cloud, ngunit wala na silang nagawa kundi ang sumunod.

Samantala, sa bungad ng Harte, sinalubong ni Via ang pagdating nina Aira. “Half-sis? Kumusta ang paglalakbay?” nanunuyang bati ni Via.

“Via… hinding-hindi ka na ba talaga magtitino?” sigaw ni Aira, puno ng poot.

“Kapatid mo siya, Aira?” gulat na tanong ni Jake.

“Sa kasamaang palad,” yamot na sagot ni Aira habang inihahanda ang kaniyang sandata.

Itutuloy…

Kabanata 34: Ang mga Diwata at ang Mahiwagang Sandata na Adjil

ANG NAKARAAN…

Sa gitna ng lumalalang panganib, muling nagbalik sina Theo sa kuta ng Jamais, bitbit ang mga tagapagbantay na siyang magiging katuwang sa pagbawi kay Jenna mula sa malupit na kamay ni Hex. Ngunit hindi naging madali ang lahat; tinangka nina Alpia na sumunod at lusubin ang kuta, subalit nabigo ang mga Dalaket na tumapak sa lupain ng Jamais. Ang hadlang? Isang makapangyarihang salamangkang selyo na iniwan ni Jenna bago ang lahat—isang katotohanang masusing ipinaliwanag nina Charlie at Ian sa gitna ng kanilang pagtitipon.

“Ito ay sa madaling rason,” panimula ni Ian, habang seryosong nakatingin sa kanyang mga kasama. “Dahil kayong tatlo ang nag-iisang susi na nagpinid at nag-selyo sa mga pintuan ng impyerno.”

SA PAGPAPATULOY…

Sa Bundok Kanlaon,

“Dalikmata, may kakaiba akong nararamdaman. Isang kaba na tila humahaplos sa aking kaibuturan,” sambit ni Magayon . Bakas sa kanyang mukha ang ligalig, ang diwatang kilala sa kanyang angking kagandahan mula sa Albay ay tila nawawalan ng kapanatagan.

Si Dalikmata , ang diwatang biniyayaan ng paningin sa nakaraan at hinaharap—at ang siyang nagpapagaling sa mga malabong mata—ay napatigil sa kanyang ginagawa. Tumingin siya nang malalim kay Magayon.

“Bakit, Magayon? Anong panganib ang iyong nasisilip?” tanong ni Dalikmata.

“Pakiramdam ko, may masamang nangyayari kina—” Hindi na natapos ni Magayon ang kanyang sasabihin nang biglang sumulpot sa kanilang usapan ang tinig ni Maria Makiling .

“Kina Tyler at Theo. Nararamdaman din namin ang bigat na iyan, Magayon,” wika ni Maria Makiling. Kasama niya si Lalahon , ang makapangyarihang diyosa ng apoy at mga bulkan na may seryosong awra. “Ngunit may mas matindi pang balita. Nawawala ang Adjil !”

Nanlaki ang mga mata ni Magayon sa narinig. “Ang Adjil? Paanong nawala ang sagradong sandata sa loob ng Silid?”

“Natalo ang mga taong nagsisilbing reinkarnasyon ng ating mga dating sugo,” paliwanag ni Lalahon habang iniabot ang isang lapirot na papel. “Naiwan ang sulat na ito sa lugar ng pinangyarihan.”

Agad na binasa ni Magayon ang nilalaman nito. Sa tindi ng galit at pag-aalala, agad niyang pinunit ang sulat matapos itong basahin.

“Nasa malaking panganib ang Oceana. Papunta na roon si Alpeydous. Hindi ito maaaring mangyari!” deklara ni Magayon.

“Huwag kang mag-alala, Magayon. Magtutungo kami ni Lindagat sa Oceana upang magbantay,” pagpapakalma ni Dalikmata. Sa isang iglap, ikinumpas ni Dalikmata ang kanyang mga kamay, at kasabay ng pag-ihip ng hangin ay bigla siyang naglaho sa paningin ng lahat.

Humarap si Magayon sa mga natirang diwata. “Kailangan niyo akong samahan sa Jamais. Nasa panganib ang buhay ni Jenna.”

Ngunit umiling si Maria Makiling, ang boses ay puno ng awtoridad at pagpapaalala. “Magayon, nasa iyo ang trono ng Kanlaon. Ikaw ang pinuno ng ating lahi. Hindi ka maaaring direktang makialam sa mga digmaan ng mga mortal. Hayaan mong kami ni Lalahon ang tumungo roon, lalo na’t nawawala ang Adjil. Tandaan mo, ang sandatang iyon lamang ang may kakayahang magbukas sa mga pintuan ng impyerno.”

“Sa ngayon, wala pa itong silbi kung hindi nasa tamang kamay, ngunit kailangan na nating kumilos. Tayo na, Maria Makiling!” pagmamadali ni Lalahon.

Hinawakan ni Maria Makiling ang balikat ni Lalahon, at sa isang kisapmata, kapwa sila naglaho, iniwan si Magayon na puno ng pangamba sa gitna ng katahimikan ng Kanlaon.

SAMANTALA SA JAMAIS…

Muling nagtagpo ang landas nina Via at Aira sa gitna ng namumuong unos. Isang mapait na katotohanan ang namutawi sa mga labi ni Aira habang nakatingin kay Jake. “Sa kasamaang palad… siya ang kapatid ko sa ama.”

Isang mapanghamong ngiti ang sumilay sa mukha ni Via. “Hanggang ngayon, Aira, nananatili kang mahina. Nababanaag ko sa iyong aura ang takot, at maging ang bulong ng hangin mula sa kanluran ay nagpapatunay ng iyong kahinaan.” Ang bawat salita ni Via ay tila mitsa na lalong nagpaalab sa poot sa dibdib ni Aira.

Habang nagaganap ang komprontasyon, lihim namang sinundan nina Cloud, Kathleya, at Sam si Herald na kaladkad ng mga kawal. Narating nila ang isang madilim at mapanglaw na kuweba. Sa loob ng isang malamig na rehas, marahas na itinulak ng mga kawal si Herald. Nang makalayo ang mga guwardiya, mabilis na lumapit si Sam.

“Ama?” tawag ni Sam, ang boses ay puno ng pag-aalala. Lumingon si Herald, subalit ang kanyang mga mata ay walang emosyon, tila nagkukunwaring walang muwang sa mga nangyayari.

Habang pilit na kinakalikot ni Sam ang kandado, tinunton naman nina Cloud at Kathleya ang kinaroroonan ng kanilang mga magulang. Gamit ang taglay na kapangyarihan ni Cloud, natagpuan nila sina Jenna, Katalina, at Tyler.

“Mama!” bulalas ni Kathleya.

“Jusmiyo, mga bata! Anong ginagawa niyo rito? Patibong ito!” babala ni Jenna, ang mukha ay bakas ng matinding takot para sa mga anak.

“Tita, ililigtas namin kayo!” determinadong sagot ni Cloud.

“Cloud, Kathleya, hindi kayo dapat sumunod!” bulyaw ni Katalina, habang si Tyler ay lumingon sa paligid. “Nasaan si Sam? Kasama niyo ba siya?”

Matagumpay nilang napalaya ang kanilang mga magulang, kasama sina Anya at Tyler. “Nandoon siya, iniligtas ang kanyang ama. Nakita naming dinala ang Hari sa kanilang silid,” paliwanag ni Cloud.

“Hindi maaari… nasa panganib si Samantha!” sigaw ni Anya, ang tinig ay puno ng panginginig.

“Anong ibig mong sabihin? Hindi ko kayo naiintindihan,” nagugulang tanong ni Kathleya.

“Si Hex at Herald ay iisa. Gagamitin nila ang anak ko para sa kanilang masamang balak!” paliwanag ni Anya. Sa isang iglap, ikinumpas ni Jenna ang kanyang mga kamay. “Bumalik na kayo!” At sa isang kisapmata, naglaho sina Cloud at Kathleya upang mailayo sa kapahamakan.

“Halika, hanapin natin ang anak mo,” wika ni Katalina kay Anya.

Ilang sandali pa, dumating sina Liam, Joshua, at Xavier sa gitna ng kaguluhan. “Nasaan ang mga kawal?” tanong ni Joshua, ngunit hindi pa siya natatapos magsalita nang isang palaso ang muntik nang tumama sa kanyang dibdib. Nang lumingon siya, isang pamilyar na mukha ang tumambad sa kanila.

“Samantha?” gulat na sambit ni Liam. “Bes, bakit ikaw ang may gawa nito? Nasaan sina Binibining Selena? Nailigtas mo ba sila?”

“Isang malaking pagkakamali ang inyong pagtapak sa kaharian ng aking ama!” malamig na tugon ni Samantha, habang ang tatlong palaso ay nakatutok nang direkta sa kanila.

“Mahal? Anong nangyayari sa iyo?” tanong ni Joshua, puno ng sakit ang tinig. Tatangka siyang lumapit ngunit agad na pinakawalan ni Samantha ang mga palaso. Mabilis na nagbigkas ng spell si Xavier upang tupukin ng apoy ang mga sandata bago pa sila tamaan.

“Sino ka?” sigaw ni Xavier.

“Xavier, si Sam ’yan!” giit ni Joshua.

“Hindi siya si Samantha o si Samuel… may itim na kapangyarihang lumulukob sa kanyang pagkatao,” babala ni Xavier.

Mula sa anino, lumitaw si Hex na may mapang-uyam na tawa. “Magaling! Totoo ngang kadugo ka ni Jenna,” wika ni Hex. Hawak niya ngayon sina Anya, Jenna, Katalina, Tyler, at Samuel bilang mga bihag.

“Walang hiya ka! Pakawalan mo ang aking ina!” sigaw ni Xavier, ngunit agad siyang pinigilan nina Liam at Joshua.

“Tama na, antayin natin si Aira!” pigil ni Liam. Ilang sandali pa, dumating si Via, kaladkad ang isang nanghihinang Aira.

“Siya ba ang hinahanap niyo? Ang inyong walang kwentang kaibigan?” pagmamalaki ni Via.

“Mahusay, Via. Nasaan sina Jake at Theo?” tanong ni Hex.

“Nakatakas sila!” sagot ni Via. Dahil sa abala ng kanilang usapan, hindi nila napansin ang muling pag-ulan ng mga palaso mula kay Samantha. Sinubukan ni Liam na gumanti ng mahika, ngunit tila walang talab ang anumang atake kay Samantha.

“Liam, tandaan mo—nasa kanya ang sandata ng mga Tribo ng Ayden!” paalala ni Xavier.

“Kailangang makuha sina Aira at Samuel. Lilituhin ko sila!” ani Joshua, kahit nararamdaman na niya ang unti-unting pagkalat ng lason sa kanyang mga ugat.

“Tumakas na kayo! Hindi niyo kakayanin ang lakas ni Samantha!” pasigaw na utos ni Samuel. Ngunit nanatiling matatag si Joshua at hinarap ang dalaga. Habang abala ang lahat, sina Liam at Xavier ay biglang naglaho at lumitaw sa likuran ni Samuel upang kalasin ang mga gapos nito.

Sa kanilang isipan, nag-uusap sina Jenna at Katalina. “Kat, gumawa ka ng sunog sa kaharian bilang libangan… kailangang makatakas ni Samuel,” utos ni Jenna.

“Ako ang bahala, insan,” sagot ni Katalina. Gamit ang kanyang isipan, biglang nag-apoy ang trono ni Hex. Sinubukang apulahin ni Via ang apoy, ngunit pinigilan siya ni Hex. “Huwag kang tanga! Mas lalo mo lang palalakasin ang apoy sa kapangyarihan mo!” sigaw ni Hex.

Dahil sa kalituhan, matagumpay na nailigtas si Samuel. “Paalam!” ani Liam bago tuluyang naglaho kasama ang kaibigan.

Pinigilan naman ni Jenna si Xavier nang tangka itong magpaiwan. “Xavier, huwag! Kailangan mong protektahan si Samuel. Hanapin mo ang aking aklat sa Aera, nasa loob ito ng sekretong aklatan. Alam ni Aira kung nasaan iyon!”

“Masusunod, ina,” tugon ni Xavier bago muling sumabak sa harapan. Kahit nanghihina, pinilit nina Aira at Samuel na labanan ang mga kawal hanggang sa dumating sina Jake at Theo.

Yumanig ang buong kastilyo. Nagsilabasan ang dambuhalang mga ugat mula sa lupa na humampas sa mga kawal, habang si Theo ay lumikha ng isang nagngangalit na ipo-ipo.

“Tumakas na kayo! Sundin niyo ang utos ni Jenna! Wala tayong laban sa alter ego ni Samuel na si Samantha! Kailangan niyo nang umalis!” sigaw ni Theo.

Ikinumpas ni Liam ang kanyang kamay, kahit ang kalahati ng kanyang katawan ay tila bato na dahil sa paralisis ng lason…

BALIK SA MGA DIWATA…

Huli na nang dumaong ang mga diwata sa lupain ng Jamais. Ang usok at bakas ng labanan ay tila nanunuya sa kanilang pagdating.

“Mukhang huli na tayo,” seryosong pahayag ni Lalahon habang pinagmamasdan ang nagkalat na guho, binalingan niya si Maria Makiling na tila dismayado rin sa nasaksihan.

“Para kayong mga pulis sa pelikula—kung kailan tapos na ang lahat, saka lang dadating. Kaloka!” Isang pamilyar na tinig ang bumasag sa katahimikan.

“ Gassia ! Anong ginagawa mo rito?“ sabay na sigaw nina Maria Makiling at Lalahon, hindi makapaniwala sa presensya ng diwatang nasa harap nila.

“Chill lang kayo! Tinawag ako nina Jake at Theo kaya heto, nag-‘go’ ako rito para mag-rescue,” paliwanag ni Gassia habang tila wala lang sa kanya ang panganib. “Kaya lang, nakalimutan kong ‘mild’ lang dapat ang tulong na gagawin natin… ayun, nakatakas naman na sila. Sina Jake ay ligtas na rin, pero ang unfortunate na balita, bihag pa rin ni Hex sina Jenna.”

Napakamot na lamang sa kanilang ulo sina Lalahon at Maria Makiling. Hindi nila alam kung magpapasalamat ba sila o maiinis sa kakaibang daloy ng isip ni Gassia.

ITUTULOY…

Kabanata 35: Ang Adjil at ang Kaharian ng Aera

SA PAGPAPATULOY…

Unti-unti nang nanunumbalik ang lakas ng mga batang tagapagbantay matapos ang kanilang mabilis na pagtakas. Sa gitna ng katahimikan, bumasag ang puno ng pagtatakang tanong ni Joshua.

“Paanong nagawang mahiwalay ng dalawang katauhan ni Sam?”

Hindi rin makapaniwala si Aira habang nakatingin kay Samuel. “Samuel, anong nangyari? Nasaan sina Kathleya at Cloud?”

“Hindi ko rin matiyak,” buntong-hininga ni Sam, bakas ang trauma sa kanyang mga mata. “Masyadong mabilis ang lahat. Paghawak sa akin ni Papa, isang matinding dilim ang bumalot sa paningin ko. ‘Boom’—nawalan ako ng malay. Nagising na lamang akong muli na nakagapos na at parang may ibang nananahan sa loob ko.”

Sumingit si Liam sa usapan, ang mukha ay seryoso. “Aira, bago tayo nagkahiwa-hiwalay, inutusan ako ni Binibining Selena na hanapin ang kanyang aklat.”

Tumango si Aira, batid ang bigat ng misyong ito. “Kung ganoon, wala tayong ibang mapagpipilian. Magtutungo tayo sa nasirang kaharian ng Aera. Kumapit kayong lahat sa akin!”

SAMANTALA SA KAHARIAN NI HEX…

Sa loob ng madilim na kuta kung saan bihag pa rin sina Jenna, Tyler, at Katalina, isang malakas na kaguluhan ang namuo sa labas. Isang kawal ang humahangos na pumasok, halos hindi magkandaugaga sa pagbabalita kay Hex.

“Akala ko ba ay naitaboy na ang mga polpol na tagapagbantay na iyon?” mayabang na wika ni Samantha habang pinaglalaruan ang kanyang mga daliri. “Tila yata sadyang hinahanap nila ang kanilang kamatayan.”

“Ako na ang bahala sa kanila, Mahal na Prinsesa,” magalang na tugon ni Via sabay yuko bilang paggalang.

“Ngunit… hindi ang mga kasamahan ni Prinsesa Aira ang dumating. Sila ay mga—” Hindi na natapos ng kawal ang kanyang sasabihin. Sa isang iglap, nilamon siya ng isang nagngangalit na apoy. Sa harap ng kanilang mga mata, ang kawal ay natupok at naging abo na parang isang pirasong papel.

Agad na napatayo sina Hex at Samantha, ang kanilang mga pandama ay naging alerto. Mula sa makapal na usok, apat na mahiwagang babae ang marahang humakbang papasok. Ang kanilang presensya ay naghatid ng isang kakaibang awra na binalot ang buong bulwagan.

“Mukhang ikaw na nga ang pinatapon na anak ni Sitan dito sa Jamais,” diretsahang sabi ng babaeng nakasuot ng kulay asul, ang kanyang kasuotan ay kumikinang sa ilalim ng malamlam na liwanag.

“Sino kayong mga pangahas na naglakas-loob na tumapak sa aking kaharian?” singhal ni Hex.

“Oo nga, sino kayo? Mga alagad ba kayo ni Samuel?” hamon naman ni Samantha.

Nagkatinginan ang apat na babae. Isang matipid na ngiti ang sumilay sa isa sa kanila. “Narito kami dahil sa aming mga kaibigan. Ako si Maria Makiling !” pagpapakilala niya. Kasabay ng kanyang tinig ang isang malakas na yanig sa buong palasyo at ang pag-ihip ng isang mapaminsalang hangin.

Humakbang si Hex nang dahan-dahan, ang kanyang mga mata ay naniningkit. “Sinasabi ko na nga ba. Maria Makiling, ang diwata ng mga hayop at tagapangalaga ng elemento ng tubig. At ikaw…” turo niya sa isa pa, “…ikaw siguro si Lalahon , ang diwata ng kabundukan at apoy. Kasama niyo rin sina Dalikmata at Gassia —ang mga walang silbing diwatang nanghimasok sa labanan ng aking ama laban sa mga tagalipon noon!”

“Panginoon, sila ba ang mga diwatang ikinuwento niyo sa akin?” tanong ni Via, bakas ang panggigil.

“Wala nang iba!” sagot ni Gassia nang may halong pambubuska.

Ikinumpas ni Lalahon ang kanyang mga kamay upang magpakawala ng kapangyarihan, ngunit walang lumabas. Walang apoy, walang init. “Nakapagtataka… bakit hindi gumagana ang aking mahika? Anong nangyayari?”

“Ako naman!” subok ni Dalikmata, ngunit maging siya ay nabigo.

Humalakhak si Hex, ang tunog ay tila musika ng kamatayan. “Huwag niyo sa aking sabihing hindi niyo alam ang tungkol sa isang sumpa?”

“Sumpa ng alin?” pagtataka ni Lalahon.

“Hindi gagana ang ating kapangyarihan,” paliwanag ni Makiling, ang boses ay puno ng pagtanggap sa panganib. “May nagbigay ng isang malakas na sumpa upang pigilan tayo. Isang sumpang may basbas din mula sa isang diwata.”

“Tama! At isang malaking pagkakamali ang inyong pagsalakay rito,” wika ni Hex.

“Sinong diwata ang nagbigay sa iyo ng ganyang kapangyarihan?” tanong ni Gassia.

“Kilala ko na kung sino,” seryosong sagot ni Dalikmata. “Ang mortal na kaaway ni Magayon… si Margarita .”

“Eksakto, Dalikmata! Kami ni Alpeydous ay biniyayaan ng basbas ni Margarita,” muling tumawa nang napakalakas si Hex. “Mukhang matutuwa si Ama sa handog ko kapag napatay ko kayo.”

Inilabas ni Hex ang Libro ng Kadiliman . Sa sandaling ibuklat niya ang mga pahina nito, tila hinigop ang lakas ng apat na diwata.

“Minamalas nga naman!” reklamo ni Gassia habang pilit na tumatayo.

Ngunit bago pa man makakilos si Hex, biglang nag-yelo ang librong kanyang hawak. Isang napakalamig na hangin ang umihip sa paligid.

“May mga asungot sa paligid! Maghanda ka, Via!” sigaw ni Samantha habang bumubuo ng bolang apoy sa kanyang mga kamay.

Sa gitna ng kalituhan, biglang sumulpot sina Ian at Chad , ang mga tagapagbantay ng lagusan. “Tumakas na tayo, mga Mahal na Diwata!” mabilis nilang hinawakan ang balikat ng apat at sa isang iglap ay naglaho silang lahat.

“Bwisit! Nakatakas na naman sila!” galit na sigaw ni Via.

“Hayaan mo na sila, Via,” pakalma ni Hex. “Wala nang makakatalo sa atin. Hindi na magtatagal at makakalabas na ako sa Jamais upang makipagkita sa aking kambal. At kapag nagkasama na kami, mapapalaya na namin si Ama.”

“Kailan mo isasagawa, Ama, ang pagkitil sa buhay ni Jenna?” tanong ni Samantha.

“Kapag namatay na ang buwan sa Harte,” tugon ni Hex na may mapanglaw na ngiti. “Wala nang makapipigil sa atin. Sa oras na iyon, hindi na makagagamit ng kapangyarihan ng kalikasan ang mga tagalipon.”

SAMANTALA SA AERA…

Nakapanlulumo ang sinapit ng dating marikit na kaharian ng Aera. Ang mga nagtatayog na gusali na dati’y simbolo ng kapangyarihan ay nagmistulang mga kalansay na lamang ng nakaraan. Maging ang maringal na kastilyo nina Aira ay tuluyan nang gumuho, isang piping saksi sa lupit ng digmaan.

“Pumasok kayo rito, dali!” pagmamadali ni Aira sa kanyang mga kasama.

“Para tayong nasa isang haunted house ,” puna ni Samuel habang nililibot ang tingin sa paligid. “O mas tamang sabihing haunted castle .”

Agad siyang inakbayan ni Xavier nang may kasamang malokong ngiti. “Huwag kang mag-alala, nandito lang ako para sa iyo… este, nandito lang kami para sa iyo, Sammy,” biro nito. Matalim na tingin naman ang ibinato ni Joshua kay Xavier, kaya mabilis na binawi ng huli ang kanyang kamay at nag-“peace sign” bilang paghingi ng paumanhin.

“Narito na tayo sa lihim na aklatan ni Tiya Selena,” deklara ni Aira nang makarating sila sa isang bahagi ng hardin.

“Aklatan? Pero tila isang masukal na maze ang nasa harap natin,” puna ni Liam habang nakatingin sa matataas na damo at baging. “Nasaan ang mga aklat diyan?”

“Ganyan talaga ang disenyo nito upang iligaw ang mga hindi imbitado,” paliwanag ni Aira. “Ngunit huwag kayong mag-alala, nasa gitna ng maze na iyan ang librong ating hinahanap.”

Habang papalapit sila sa malaking tarangkahan ng hardin, biglang kumilos ang mga baging at tila may sariling buhay na humarang sa kanilang daan. Ang mga puno ay nagsilapit upang takpan ang bawat butas na maaaring pasukan.

“Mukhang hindi tayo welcome,” bulong ni Samuel.

Ngumiti si Aira at buong tapang na humarap sa mga halaman. “Mga bantay na puno, ako si Aira, ang tagasunod ng makapangyarihang salamangkera ng Jamais na si Selena. Narito ako para sa isang misyon na ipinagkatiwala ng aking Guro.”

Yumanig ang lupa at ang pinakamalaking puno sa gitna ay dahan-dahang gumalaw at nagsalita sa isang paos na tinig. “Paumanhin, Aira. Hindi ka namin maaaring papasukin sa hardin ni Selena kung wala siya. Kinakailangan mo siyang isama upang magbukas ang landas.”

Sa pag-aakalang makukuha ito sa dahas, lumapit si Joshua at hinawakan ang puno. Ngunit sa isang iglap, isang malakas na kuryente ang tumama sa kanya na nagpatalsik sa binata.

“Lapastangang taga-Lakur! Hindi kami katulad ng mga ordinaryong puno sa inyong kaharian,” galit na wika ng mga bantay. “Kami ang mga ninuno ng inyong lahi!”

Mabilis na sumaklolo sina Aira, Liam, at Sam kay Joshua. “Ayos ka lang ba, mahal?” nag-aalalang tanong ni Samuel.

“Maayos lang ako, akala ko kasi ay madadaan sa lakas,” sagot ni Joshua habang tinitiis ang hapdi.

“Huwag ka na munang magsalita, gagamutin kita,” sabi ni Samuel sabay haplos sa kamay ng nobyo.

Nang makita ang nangyari, humakbang si Xavier at matapang na hinawakan ang puno. Binalaan siya ng kanyang mga kasama ngunit hindi siya natinag. Inasahan nilang matatalsik din siya, ngunit sa halip ay nanatiling tahimik ang kapaligiran.

“Naamoy ko sa iyo ang dugo ng aking amo,” wika ng puno, ang tinig ay tila lumambot.

“Ako ang kaisa-isang anak ni Jenna, o Selena. Pahintulutan mo kaming makapasok at makatawid!” deklara ni Xavier nang may awtoridad.

“Tanging dalawa lamang ang maaari kong papasukin,” tugon ng bantay.

“Kayo na lang nina Aira ang pumasok,” mungkahi ni Liam.

“Hindi maaari. Kung papasok ako, dapat ay kasama ko kayong lahat,” giit ni Aira.

“Ikaw na lang ang sumama sa kanya, mahal,” nakangiting sabi ni Joshua kay Samuel. “Alam kong mahahanap mo ang aklat na iyon.”

“Bakit ako? At saka hindi pa tapos ang paggamot ko sa iyo,” pag-aalinlangan ni Sam.

“Ikaw na, Samuel. Ituturo ko sa iyo ang daan; sundan mo lang ang mga ‘Halaman ng Araw’ o ang tinatawag ninyong sunflower sa mundo ng mga tao,” utos ni Aira bago nagbigay ng mga karagdagang detalye. “Ako na ang bahala sa nobyo mo. Mas mapapagaling ko siya dahil may sapat pa akong kapangyarihan. Samuel, alam kong nanghihina ka dahil wala sa iyo ang iyong ikalawang katauhan, pero magtiwala ka… hindi ka pababayaan ni Xavier.”

“Oo nga, Bes. Ikaw pa, ‘lablab’ ka kaya ni Papa Xavier,” biro ni Liam upang pagaanin ang loob ng kaibigan.

“Tama siya. Mahal, may tiwala akong poprotektahan ka ni Xavier. Hindi ba, Prinsipe Xavier?” dagdag ni Joshua.

“Ah… eh, oo naman!” nauutal na sagot ni Xavier, habang hindi malaman kung saan titingin.

ITUTULOY…

Kabanata 36: Ang Sumpa ni Margarita

“Ligtas na po kayo rito,” pagtitiyak ni Chad, habang pilit na hinahabol ang kanyang hininga.

Lumapit naman si Ian, bakas ang relief sa kanyang mukha. “Isang malaking kagalakan na makita kayong muli, mga mahal na Diwata.”

Bagaman payapa na ang paligid, hindi maikakaila ang pagtataka sa mga mata ni Maria Makiling. “Nagagalak din kaming ligtas kayo… ngunit paanong nangyari iyon? Bakit tila nawalan ng bisa ang aming mga kapangyarihan sa gitna ng labanan?”

Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ni Chad bago siya sumagot. “Nalaman ni Jenna ang itinitagong balak ni Sitan. Hindi lamang ang pagbibigay ng supling kay Alice ang kanyang naging ‘back-up plan.’ Bago pa man malagutan ng hininga si Margarita sa huling digmaan, nag-iwan siya ng isang mapait na pamana—binasbasan niya ang mga anak ni Sitan.”

Sumingit si Ian, ang kanyang tinig ay puno ng pait. “Isang sumpa… na walang sinumang diwata ang makakagamit ng kapangyarihan laban sa mga anak ni Sitan.”

“Minamalas nga naman!” singhal ni Lalahon, habang kuyom ang kanyang mga palad. “At sa kabila ng lahat, bihag pa rin nila si Jenna.”

“True,” pagsang-ayon ni Gassia, halata ang pagkadismaya sa kanyang boses. “Hindi ko rin magamit ang powers ko laban sa mga masasamang ’yun. Nakakainis!”

Habang naroon ang kaguluhan sa labas, tuluyan nang pumasok sina Samuel at Xavier sa Hardin ni Selena . Ang hangin ay mabigat sa bango ng mga bulaklak, ngunit ramdam ang panganib sa bawat sulok ng naglalakihang mga halaman.

“Alalahanin mo, Samuel,” wika ni Aira sa isipan ng binata, “may dalawang pagsubok ang maze na iyan bago ninyo marating ang ating pakay. Una, kailangan ninyong mahanap ang isang ordinaryong panulat—ngunit huwag kayong malilinlang, dahil iyon ang susi sa Libro ni Selena. Sundan ninyo ang gintong paru-paro, dahil siya ang magtuturo sa inyo ng daan.”

Naka-ukit sa isip ni Samuel ang bawat bilin. Ngunit nagambala ang kanyang pagmumuni-muni nang magsalita si Xavier.

“Sam? Ayun ang paru-paro!” sabay turo ni Xavier sa kanyang likuran.

Mabilis na lumingon si Samuel, ngunit nanlaki ang kanyang mga mata nang mapansing may isa pang katulad nito sa likod mismo ni Xavier. “Sandali… sa likod mo, meron din!”

“May hindi tama rito,” kaba sa boses ni Xavier habang pinagmamasdan ang unti-unting pagdami ng mga kumukutitap na insekto. “Bakit biglang dumami ang mga gintong paru-paro? Alin sa kanila ang totoo?”

“Isang ilusyon, Xavier,” seryosong tugon ni Samuel habang pinapakalma ang sarili. “Kailangan nating matukoy ang tunay na gabay.”

“Paano?” tanong ni Xavier, bakas ang pagkalito.

“Ako nang bahala,” sagot ni Samuel, ang kanyang mga mata ay nakapokus sa kawan ng mga gintong pakpak. “Kakausapin ko sila.”

Samantala, sa loob ng malamig na Kaharian ng Harte…

Umalingawngaw ang nakakangilong tawa ni Hex sa loob ng bulwagan. “Nakita mo ba ang mga mukha ng mga mortal na kaaway ni Ama? Wala silang nagawa. Para silang mga langaw na hinampas ng tsinelas—walang kalaban-laban.”

“Tama ka, Mahal na Hari,” sang-ayon ni Via, may bahid ng pangungutya. “Nawala ang tapang na ipinagmamalaki nila.”

Tinitigan ni Hex si Samantha na kanina pa tila malayo ang iniisip at nakatulala sa kawalan. “Ayos ka lang ba, mahal kong anak?”

“Ayos lang ako, Ama,” tugon ni Samantha, bagaman may ibang lumbay sa kanyang mga mata. “Kailan ba natin makikita ang iyong kambal, si Alpeydous?”

Hindi pa man nakakasagot si Hex ay bigla itong napa-ubo at sumuka ng sariwang dugo.

“Mahal na Hari! Anong nangyayari?” sigaw ni Via sa gulat. Mabilis na dumalo si Samantha sa kanyang ama, ang pag-aalala ay rumihestro sa kanyang mukha.

“May nangyayaring hindi maganda sa kapatid ko!” hirap na saad ni Hex. Sa isang kumpas ng kanyang kamay, lumitaw ang isang dambuhalang salamin. Doon ay bumadya ang imahe ni Alpeydous—nanghihina, duguan, at tila malapit na sa bingit ng kamatayan.

“Bwisit! Mukhang natatalo na si Alpeydous!” pag-ngangalit ni Hex.

“Kung pahihintulutan ninyo, Mahal na Hari, magtutungo ako sa mundo ng mga tao upang tulungan sila,” alok ni Via.

“Hindi, Via. Kailangan ka rito sa kaharian,” mabilis na pagtanggi ng hari.

“Ako na, Ama,” mungkahi ni Samantha. “Mas kabisado ko ang mundo ng mga mortal.”

“Hindi rin maaari, Samantha,” mariing sabi ni Hex habang pinupunasan ang dugo sa kanyang labi. “Baka pagkakataon ito ng mga kalaban para agawin ka sa akin. Magpapadala ako ng mga kawal doon. Hindi tayo pwedeng magpadalos-dalos.”

Sa gitna ng nakalilitong maze, ipinikit ni Samuel ang kanyang mga mata at pinatahimik ang kanyang isipan. Sa isang sandali, ang dambuhalang kawan ng mga gintong paru-paro ay tila naging iisang tinig na bumubulong sa kanyang pandinig.

“Hindi mo kami mahahanap kung hindi ka magiging tapat sa iyong sarili… at sa amin,” sabay-sabay na wika ng mga nilalang, ang kanilang mga pakpak ay lumilikha ng isang hypnotic na tunog.

“Anong ibig nilang sabihin, Samuel?” naguguluhang tanong ni Xavier, habang pilit na itinataboy ang mga paru-parong lumiligid sa kanya.

“Tumahimik ka muna, Xavier,” saway ni Samuel, ang kanyang atensyon ay nananatili sa mga gintong anino. Muli siyang nagtanong, “Ano ang kailangan kong gawin upang mahanap ang totoong gabay?”

“Simple lang,” sagot ng koro ng mga paru-paro, “may isa kaming katanungan.”

“Ano iyon?”

“Nararamdaman namin ang isang lihim na pagtatangi sa iyong kasamahang Hestian,” direktang tanong ng mga ito na tila humahalukay sa kaibuturan ng kanyang pagkatao. “Totoo bang may nararamdaman ka para sa lalaking iyan?”

Napatitig si Xavier kay Samuel, ang kanyang mukha ay puno ng pagkabigla. “Samuel… totoo ba ang sinasabi nila?”

Bahagyang nanginig ang boses ng mga paru-paro, tila nagbabanta. “Kung hindi mo kayang harapin ang katotohanan, maaari na kayong lumabas ng hardin at talikuran ang inyong pakay.”

Huminga nang malalim si Samuel. Alam niyang walang silbi ang pagsisinungaling sa harap ng mahika. “Oo,” matapang niyang pag-amin, habang nakatingin nang diretso sa kawalan. “May nararamdaman akong espesyal para sa kanya… kahit alam kong hindi ito tama.”

Sa isang iglap, ang libu-libong maliliit na paru-paro ay nagtipon-tipon sa gitna ng hangin. Nagliwanag ang paligid at unti-unti silang nag-anyo bilang isang dambuhala at maringal na gintong paru-paro.

“Ang matapang na puso ay laging may kaakibat na gantimpala,” wika ng dambuhalang nilalang sa isang malalim at payapang tinig.

Dahan-dahang lumapit si Xavier kay Samuel. Isang tipid na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi bago niya inakbayan ang binata. “Alam ko namang may Joshua ka na… pero natutuwa akong malaman na hindi pa rin ako nawawala rito,” sabi ni Xavier sabay haplos sa dibdib ni Samuel, bago kinuha ang kamay nito at idiniit sa sarili niyang puso.

Samantala, sa labas ng maze…

Hindi nila batid na ang bawat kilos at salita nila ay malinaw na nakikita nina Aira sa pamamagitan ng isang mahiwagang pangitain.

“Naku po!” bulalas ni Liam, hindi makapaniwala sa kanyang nasaksihan.

Napalunok si Liam at napatingin sa kanyang mga kasama. Si Joshua at Aira naman ay nananatiling tahimik—isang katahimikang mas mabigat pa sa anumang salita. Walang mababakas na emosyon sa mukha ni Joshua, ngunit ang kanyang mga kamao ay dahan-dahang nagkukuyom.

Ang Huling Pagsubok: Ang Hininga ng Buhay

“Upang magamit ang panulat na iyan, kailangan ninyong makuha ang Adjil ,” wika ng dambuhalang paru-paro bago ito unt-unting naghiwa-hiwalay at naglaho na parang alikabok sa hangin. “Paglampas ninyo sa aking nasasakupan, hanapin ninyo ang halamang-gamot na siyang susi sa inyong huling misyon.”

Walang sinayang na oras ang dalawa. Habang naglalakad sa mas masukal na bahagi ng hardin, umalingawngaw sa isip ni Samuel ang babala ni Aira: “Sa huling pagsubok, kailangan ninyong mahanap ang halamang makakatulong sa inyong huminga.”

“Sandali, anong klaseng halaman daw ’yun?” kunot-noong tanong ni Xavier.

Hindi sumagot si Samuel. Sa halip, isa-isa niyang pinitas ang mga dahon sa paligid. Inamoy niya ang bawat talulot at bawat sanga, umaasang makatagpo ng pamilyar na samyo. Ngunit sa gitna ng kanyang paghahanap, biglang tumigil ang mundo.

Dahan-dahang nawalan ng hangin ang kanyang mga baga. Umiikot ang kanyang paningin at tila naging malabo ang bawat kulay sa paligid. Pinilit niyang magsalita, humingi ng saklolo, ngunit walang boses na lumabas sa kanyang mga labi.

“Samuel? Anong nangyayari?” bakas ang kaba sa tinig ni Xavier habang hawak ang isang puting bulaklak.

Bago pa man makasagot, tuluyan nang nawalan ng malay si Samuel. Mabilis siyang sinalo ni Xavier, ang kanyang ulo ay dahan-dahang idinantay sa bisig ng kasama.

“Ito na ’yung gamot!” bulalas ni Xavier. Ngunit kasabay nito, naramdaman din niya ang pagsisikip ng sariling dibdib. Humahapo siya, bawat hininga ay parang isang matulis na tinik. Doon niya naalala ang huling bilin ni Aira: “Tanging isa lang ang makakagamit ng halaman na iyan. At isa sa inyo ang magbibigay ng hininga sa isa.”

Agad na pinitas ni Xavier ang mga dahon ng puting bulaklak at isinubo ang mga ito. Isang kakaibang lamig—na tila menthol na dumadaloy sa kanyang ugat—ang bumalot sa kanyang lalamunan. Panandaliang bumalik ang kanyang lakas, ngunit si Samuel ay nananatiling maputla.

“Samuel? Samuel, gumising ka!” Pinulsuhan niya ang binata. “May pulso pa… sandali lang, Samuel. Kapit ka lang!”

Tinitigan ni Xavier ang maamong mukha ni Samuel. Sa gitna ng takot at pag-aalinlangan, huminga siya nang malalim at dahan-dahang idinampi ang kanyang mga labi sa labi ni Samuel upang ibahagi ang hiningang nagmula sa halaman.

Ilang sandali pa, biglang napabalikwas si Samuel. Naghahabol siya ng hininga, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa gulat. “Anong… anong nangyari?”

“Hinalikan kita,” diretsong sagot ni Xavier, bagaman umiwas siya ng tingin. “Hindi ko na alam ang gagawin… pero dibale na.”

“Anong dibale na? Bakit mo ako hinalikan?” tanong ni Samuel, ang kanyang mga pisngi ay unt-unting nagliliyab sa pula.

“Tumayo ka na riyan! Wala na tayong oras!” biglang asik ni Xavier, ang kanyang boses ay naging malamig at masungit muli.

“Napaka-moody mo talaga! Heto na, tatayo na po,” reklamo ni Samuel, bagaman litong-lito pa rin.

“Andoon na ang libro, tingnan mo! Napakapabaya mo kasi,” muling pangaral ni Xavier habang mabilis na naglalakad patungo sa dambuhalang aklat na nakapatong sa isang pedestal.

Sa Labas ng Maze…

Nanatiling nakapako ang paningin nina Aira sa mahiwagang pangitain. Ang katahimikan ay tila isang bagyong nagbababadya.

“Prinsepe Joshua… ayos ka lang ba?” mahinang tanong ni Liam, bakas ang pag-aalala para sa kaibigan.

Isang pilit na ngiti lamang ang isinagot ni Joshua. Ngunit ramdam ni Aira ang bigat sa puso ng prinsepe. Ang bawat sulyap nito sa pangitain ay puno ng pait.

“Pahamak,” bulong ni Aira sa kanyang sarili. “Nagkaaminan na, nagkahalikan pa. Mukhang lalong gumugulo ang tadhana.”

ITUTULOY…

Kabanata 37: Ang Pagbabalik sa Kastilyo

Sinalubong nina Aira sina Samuel at Xavier sa bukana ng maze, bakas ang kaba at pananabik sa kanilang mga mukha.

“Ito na ba?” tanong ni Liam, habang nakatitig sa lumang aklat na bitbit nila.

“Ito na nga… yata? Sa totoo lang, hindi rin ako sigurado,” medyo nag-aalinlangang sagot ni Samuel.

“Tama ang inyong nakuha. Ito ang nawawalang Libro ni Tiya Selena,” kumpirmasyon ni Aira. Ngunit nang akma niya itong hahawakan, isang malakas na kislap ng kuryente ang tumama sa kanyang mga daliri.

“Aray! Ano iyon?” gulat na sigaw ni Aira, habang hinihimas ang kanyang namamanhid na kamay.

Sa gitna ng tensyon, isang malapad na ngiti ang sumilay sa labi ni Joshua. Agad niyang niyakap nang mahigpit si Samuel. “Ang galing mo, Mahal!”

Napangiti na rin si Samuel at mabilis na yumakap pabalik, tila nakalimutan sandali ang panganib na naghihintay.

“So, magyayakapan na lang ba tayo rito habang-buhay?” pagbasag ni Xavier sa momentum, ang kanyang boses ay puno ng sarkasmo. “Tara na! May kailangan pa tayong pagbayarin!”

“Tama si Xavier. Tayo na!” deklara ni Aira sabay kumpas ng kanyang mga kamay upang ihanda ang kanilang paglalakbay.

Sa kabilang dako, sa piitan ng kastilyo…

Nakaramdam ng kakaibang enerhiya si Jenna—isang pag-asang matagal na niyang hindi nararamdaman.

“Nakuha na nila ang Adjil mo, Insan,” puna ni Katalina. “Akala ko ba sumumpa ka na hindi mo na kailanman gagamitin ang librong iyon?”

“Hindi ko na nga gagamitin para sa sarili ko,” makahulugang sagot ni Jenna. “Dahil kay Samantha ko iyon ipinangalan… hindi kay Samuel.”

“Ang labo mo talaga, Ate Jenna,” singit ni Tyler, nakakunot ang noo. “Bakit kay Samantha? Hindi ba’t panig na siya kay Hex?”

Isang misteryosong ngiti ang ipinakita ni Jenna. “Magtiwala ka lang sa plano ko, Tai.”

Ang Pagsalakay

Mabilis na nakarating ang grupo sa bukana ng palasyo ni Hex. Bumungad sa kanila ang daan-daang kawal na tila mga aninong nakahanda pumatay.

“Kakayanin ba natin ang dami ng mga ’yan?” kabadong tanong ni Liam.

“Huwag mong kalilimutan ang sinabi ni Tiya Selena,” pagpapaalala ni Aira. “Kapag kumpleto tayong lima, walang sinumang hukbo ang makakapabagsak sa atin.”

Humarap si Samuel sa kanyang mga kasama, ang kanyang mga mata ay naglalabiyab sa determinasyon. “Kailangan nating maghiwalay. Xavier, sa kanluran ka dumaan. Aira, sa silangan. Liam, sa hilagang bahagi dahil may batis doon na magagamit mo. Ako naman ang haharap sa bukana ng kastilyo. Oras na para magtuos kami ng ‘ama’ kong hilaw.”

“Paano ako? Mukhang kinalimutan mo yata ang kabiyak mo, Mahal?” biro ni Joshua, bagaman seryoso ang kanyang tingin.

“Samahan mo ako, Joshua,” nakangiting sagot ni Samuel.

“ ’Yun o!“ masayang tugon ng prinsepe.

Agad na naghiwa-hiwalay ang lima. “Akala ko ba ’wag maghihiwalay?” bulong ni Liam habang tumatakbo patungo sa kanyang pwesto.

Ang Digmaan

Hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Xavier . Pinaapoy niya ang kanyang mga kamay hanggang sa maging kulay asul ang ningas nito. Nagpakawala siya ng mga bolang apoy na tila nagbabagang lava, na tumunaw sa mga kalasag ng mga kawal. “Tikman ninyo ang bagsik ng Bulkang Hestia!”

Sa hilaga, pinakawalan ni Liam ang isang dambuhalang daluyong mula sa batis. Kasabay ng pagragasa ng tubig ay ang kanyang makapangyarihang tinig. Ang bawat nota ng kanyang kanta ay tila matutulis na karayom na nagpabingi at nagpahinto sa pag-atake ng mga kalaban.

Samantala, lumipad si Aira paitaas upang salubungin ang kanyang kapatid na si Via na naghihintay sa himpapawid. “Kamusta ka, aking alibughang kapatid?” malamig na bati ni Aira. Kasabay ng kanyang pananalita ay ang pagguhit ng dambuhalang kidlat na nagpaliwanag sa madilim na langit.

Sa harap ng kastilyo, magkasamang naglalakad sina Samuel at Joshua . Sa bawat hakbang ni Samuel, may mga dambuhalang ugat na sumusulpot mula sa lupa, pumupulupot at dumudurog sa sinumang kawal na humaharang.

“Matagal-tagal na rin akong hindi nakikipaglaban nang ganito,” wika ni Joshua habang inihahanda ang kanyang sariling lakas upang protektahan ang kanyang mahal.

Ang Dugo ng Isang Prinsipe

Habang nagkakagulo sa paligid, tumambad kay Samuel ang malamig na tingin ng kanyang kambal na si Samantha.

“Hello, Samuel,” nakakalokong bati ni Samantha, may bahid ng pangungutya. “Ang lakas naman ng loob mong sumugod dito. Hindi ka ba natatakot na ito na ang huling hininga mo?”

“Hindi,” mariing sagot ni Samuel. “Ikaw? Nararamdaman mo na ba ang takot?”

Sa isang mabilis na kumpas, nagpakawala si Samuel ng isang dambuhalang kidlat patungo sa kinalalagyan ni Hex. Ngunit bago pa ito tumama, mabilis na humarang si Samantha at sinalag ang atake nang walang kahirap-hirap.

“ ’Yun lang ba? Ang lambot naman!“ asik ni Samantha.

Mula sa kanyang trono, humalakhak si Hex. “Magaling, anak. Ikaw na ang bahala sa kanya. Ilang oras na lang at magbubukas na ang pintuan… isang patak na lang ng dugong bughaw ang kailangan ni Alpeydous.” Mabilis na bumigkas si Hex ng mga sinaunang orasyon na nagpayanig sa buong kastilyo.

“Hindi kita papayagan!” sigaw ni Joshua. Nagpalipad ang prinsipe ng daan-daang matatalas na dahon patungo kay Hex, ngunit sa isang kumpas lang ng hari, bumagsak ang mga ito at bumalik kay Joshua nang may mas matinding bilis.

Bago pa man tamaan ang prinsipe, biglang natupok ang mga dahon sa gitna ng hangin. Lumingon si Joshua at nakita si Samuel na nag-aapoy ang mga kamay.

“Ayos ka lang, Mahal?” tanong ni Samuel, ang mga mata ay nakapako sa kalaban.

“Salamat,” tugon ni Joshua na may tipid na ngiti. Nagtalikuran ang dalawa, handang harapin ang anumang panganib na darating.

“Alam mo, Samuel…” simula ni Joshua habang mahusay na iwinawasiwas ang kanyang kapangyarihan laban sa mga kawal.

“Joshua! Nakakatakas na si Samantha!” babala ni Samuel, ngunit hindi siya tinantanan ng kanyang kambal.

“Mahal na mahal kita,” pagpapatuloy ni Joshua, ang boses ay puno ng katapatan sa gitna ng ingay ng digmaan.

Napatigil sandali si Samuel, ang puso ay kumabog nang mabilis. “Joshua… ’wag ngayon, please. Pero… mahal din kita!”

Mabilis na hinawakan ni Samuel ang lupa. Mula rito ay bumulwak ang butil-butil na tubig upang gawing panangga. Ngunit tila nababasa ni Samantha ang bawat galaw niya. Ginaya ni Samantha ang kilos, ngunit sa halip na tubig ay biniyak nito ang lupa at nagpakawala ng isang mapanirang buhawi.

“Super predictive moves, my twin!” tawa ni Samantha.

Nagbanggaan ang apoy, tubig, at hangin, na lumikha ng isang makapal at nakakalitong usok sa buong paligid. Sa gitna ng zero-visibility, hindi napansin ni Samuel ang isang matulis na sanga na mabilis na paparating sa kanyang likuran.

“Samuel!”

Isang malakas na pagyakap ang naramdaman ni Samuel. Kasunod nito ang tunog ng pagbaon ng matulis na kahoy sa laman. Nanlaki ang mga mata ni Samuel nang makita ang duguang mukha ni Joshua na nakasandal sa kanyang balikat.

“Samuel… nakakalimutan mong… mag-ingat,” hirap na saad ni Joshua habang bumubulwak ang masaganang dugo sa kanyang bibig.

“Hindi! Hindi! Joshua! Sandali, kumapit ka lang!” hagulgol ni Samuel, habang dahan-dahang bumabagsak ang katawan ng prinsipe sa kanyang mga bisig.

Sa Kaharian ng Lakur…

Sa gitna ng kagubatan, ang Puno ng Buhay na simbolo ng pag-asa ng kaharian ay biglang nanghina. Dahan-dahang natuyo ang mga sanga nito at isa-isang naglaglagan ang mga gintong dahon sa lupa. Isang maliit na lambana ang lumapit, nanginginig sa takot.

“Mahal na Prinsipe!” tangis ng lambana habang pinagmamasdan ang pagpanaw ng liwanag sa puno.

Sa gitna ng pakikipaglaban nina Aira, Liam, at Xavier, isang malamig na kaba ang gumuhit sa kanilang mga dibdib.

“Napatigil ka, Aira? Pagod ka na ba?” pangungutya ni Via habang lumilipad sa kanyang paligid.

“Hindi pa tayo tapos!” sigaw ni Aira, bagaman ang kanyang mga mata ay puno na ng luha. Sa isang iglap, kumumpas ang kanyang kamay at naglaho siya sa gitna ng usok.

Ang Pagpanaw ng Prinsipe

Sa kailaliman ng piitan, biglang napahawak sa kanyang dibdib si Katalina. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa takot. “Nangyari na ang aking nakita sa pangitain… Isang dakilang buhay ang tuluyan nang naibuwis.”

“Sino?” gulat na tanong ni Reyna Anya, ang boses ay nanginginig. “Si Samuel ba? Ang anak ko ba?”

Balik sa gitna ng madugong digmaan…

“Liam, panangga!” sigaw ni Samuel, ang boses ay halos mapatid sa desperasyon.

Mabilis na ikinumpas ni Liam ang kanyang mga kamay. Isang dambuhalang asul na harang ang bumalot sa kanila, pansamantalang humaharang sa mga paparating na palaso at mahika.

“Bro… lumaban ka! Huwag kang susuko!” pagmamakaawa ni Xavier habang nakaluhod sa tabi ni Joshua.

“Joshua? Mahal? Please… sandali lang, lumaban ka!” hikbi ni Samuel. Tila nababaliw na siya sa sakit habang pilit na pinipigilan ang pag-agos ng dugo mula sa sugat ng prinsipe. Ang kanyang mga kamay, na dati’y puno ng mahika, ngayon ay puno na ng malapot na pulang likido.

Mula sa malayo, nakatitig si Samantha. Sa kabila ng kanyang pagiging malupit, isang butil ng luha ang hindi inaasahang gumulong sa kanyang pisngi—isang huling bakas ng kanyang pagkatao.

Ngunit walang bakas ng awa sa mukha ni Hex. Humalakhak siya, ang boses ay umalingawngaw sa buong kastilyo. “Magaling! Naipasa ko na kay Alpeydous ang huling patak ng dugo ni Jenna. Ilang sandali na lang at malaya na ako sa mundong ito… makakalabas na ang aking Ama!”

Sinubukang gamitin nina Aira at Samuel ang lahat ng kanilang natitirang lakas upang pagalingin si Joshua. Ngunit ang matulis na sanga ay may dalang sumpa na hindi kayang abutin ng kanilang karaniwang mahika.

“JOSHUAAAAA!” Isang nakapanlulumong sigaw ang nagmula kay Samuel nang maramdaman niyang tuluyan nang huminto ang tibok ng puso ng prinsipe.

Sa tindi ng galit at pait, sumigaw si Liam nang napakalakas. Ang kanyang tinig ay naging isang sonic wave na yumanig sa pundasyon ng palasyo. Isa-isang nagtalsikan ang mga kawal ni Hex, nadudurog ang mga kalasag at katawan sa tindi ng pwersa ng kanyang kanta ng kamatayan. “HINDI! HINDI MAAARI!”

Habang ang lahat ay nalulunod sa pait, lumutang sa himpapawid si Aira. Ang kanyang mga mata ay naging purong puti at nagsimula siyang bumigkas ng mga sinaunang salita—mga katagang hindi maintindihan ng mortal, mga bulong na tila nanggagaling sa kailaliman ng kaluluwa ni Tiya Selena.

ITUTULOY…

Kabanata 38: Apocalypse (UNANG BAHAGI )

Sa isang nakabibinging dagundong, tuluyan nang nag-uho ang mga pader sa pagitan ng mga dimensyon. Ang lagusan ng Jamais patungo sa mundo ng mga mortal ay bumukas—isang madilim na bukana na tila naghihintay na lamunin ang lahat ng liwanag.

Kasabay ng pagbukas nito ang biglang pagbagsak ni Jenna.

“Hindi! Hindi! Ate Jenna, lumaban ka!” sigaw ni Tyler, habang pilit na inaalalayan ang nanghihinang katawan ng pinsan.

Sa gitna ng kaguluhan, mabilis na kumilos sina Jake, Theo, Ian, at Chad. Nagkatinginan sila, batid ang panganib na dala ng bawat segundong lumilipas.

“Naloko na!” bulalas ni Ian habang nakatingin sa lagusan. “Wala na tayong oras.”

Ngunit isang kakaibang pangyayari ang nagpahinto sa lahat. Ang mukha ni Jenna ay nagsimulang magbago; ang kanyang mga katangian ay unt-unting naglalaho at napapalitan ng pamilyar na anyo ni Prinsesa Selena ng Aera . Ang dalawang kaluluwa ay tila nag-aagawan sa iisang sisidlan.

“Jenna… nararamdaman kong unti-unti nang humihina ang iyong Dunggan ,” wika ni Selena, ang kanyang boses ay tila nanggagaling sa kailaliman ng isang panaginip. “Anong nangyayari sa iyo?”

“Hindi na ako magtatagal…” hirap na tugon ni Jenna, habang mabilis na nagpapalit-palit ang kanilang mga anyo. “Kailangan ninyong pigilan si Sitan… bago ang lahat ay maging huli.”

“Alam ko namang hindi magandang ideya ang pagsasanib-katawan na iyan,” kumento ni Katalina, bagaman bakas ang pag-aalala sa kanyang mga mata. “Masyadong mapanganib para sa inyong dalawa.”

“Sandali! Huwag na kayong mag-talo!” pagputol ni Tyler sa usapan. “Kung nasa mundo na ng mga tao si Hex at ang kanyang hukbo, doon natin sila susundan. Minsan na natin silang nagapi—at gagawin nating muli ang lahat para matalo sila ngayon.”

“Sang-ayon ako kay Tyler,” matapang na deklara ni Jake. “Hindi natin hahayaang maghari ang kadiliman.”

“Kung ano man ang balak ninyo, sasama ako,” pagtitiyak ni Selena, habang pilit na pinatatatag ang kanyang tindig.

“Nasaan na ang Dunggan ni Jenna?” tanong ni Katalina, pilit na sinusuri ang aura ng prinsesa.

“Nananatili siya sa loob ng katawan ko,” sagot ni Selena, ang kanyang tinig ay puno ng pait. “Ngunit nanghihina na siya nang husto. Hindi ko alam kung hanggang kailan kakayanin ng aking mahika na panatilihin ang aming koneksyon. Kailangan nating kumilos… ngayon din.”

Ang Pagtitimbang ng Propesiya

Naputol ang mahika nina Aira nang isang matigas na bagay ang tumama sa kanyang batok, dahilan upang mawalan siya ng balanse.

“Aira!” sigaw ni Liam, mabilis na dumalo sa kasama. Ngunit huli na ang lahat; ang matibay na kalasag na ginawa ni Liam ay nagkapira-piraso na parang kristal.

“Hindi niyo ba naalala?” nakangising saad ni Samantha habang iwinawasiwas ang kanyang kumikinang na pulseras. “May kakayahan ang artifact na ito na tumagos sa anumang mahiwagang harang. Hindi lang nito kayang sanggahin ang inyong mga atake—kaya ko rin kayong paslangin gamit ang aking mga gintong palaso!”

Agad niyang itinutok ang pana, ang dulo ng gintong palaso ay nakatutok sa puso ni Samuel. Tatangkain sanang lumaban ni Xavier, ngunit pinigilan siya ni Samuel.

“Huwag kayong mangialam. Laban namin ito,” malamig na utos ni Samuel. Sa isang iglap, nagbago ang kanyang anyo. Ang kanyang kasuotan ay naging isang maringal na baluti—isang pinaghalong disenyo mula sa apat na dakilang kaharian na naglalabas ng nakasisilaw na aura.

“Hindi ito maganda,” bulong ni Aira, bakas ang pangamba. “Nasa sukdulan na ang kapangyarihan ni Samuel. Kung hindi siya kakalma, ang kanyang galit ay sapat na upang wasakin ang buong dimensyong ito.”

“Oh? New fashion trend? Bakit parang ang baduy?” pang-uuyam ni Samantha, bagaman bakas ang kaba sa kanyang mga mata.

Hindi sumagot si Samuel. Sa halip, isang matalim na tingin ang ibinigay niya bago bumigkas, “ Hestia Laperda! “

Yumanig ang buong Jamais sa isang malakas na lindol. Mula sa bitak ng lupa, bumulwak ang nagbabagang lava na bumakod sa kinalalagyan ni Samantha.

“Super easy?” tawa ni Samantha, ngunit natigilan siya nang mapagtantong hindi na siya makagalaw. Isang hindi nakikitang pwersa ang nagpako sa kanya sa kinatatayuan.

“ Aera Serra! “ dugtong ni Samuel. Naglitawan ang mga dambuhalang ipo-ipo sa bawat sulok, at ang pinakamalaki sa mga ito ay mabilis na humahagibis patungo kay Samantha. Sa huling kumpas ni Samuel, ang mga dambuhalang ugat mula sa ilalim ng lupa ay sumulpot upang tuluyan siyang gapusin.

“Pigilan ninyo siya!” Isang pamilyar na tinig ang umalingawngaw. Dumating si Selena, ang mukha ay puno ng babala. “Hindi maaaring isang tao lang ang humawak sa apat na elemento! Ang ikalimang elemento—ang balanse—ay dapat magmula sa inyong lima. Kayong lima ang itinakda ni Jenna upang iligtas ang ating tahanan!”

Niyakap nina Aira at Liam si Samuel, pilit itong pinapakalma upang bumalik sa kanyang tamang ulirat. Habang nangyayari ito, mabilis na binuklat ni Xavier ang libro ng kanyang ina at bumigkas ng mga sinaunang salita.

“Mag-iingat kayo. Sumunod kayo agad sa mundo ng mga tao!” huling bilin ni Selena bago siya naglaho na parang bula.

Nang matapos ni Xavier ang orasyon, isang nakakangilong sigaw ang nagmula sa katawan ni Samantha. Isang maitim na usok ang kumawala sa kanya. “Hinnndiiii! Hindi niyo ako mapapaalis!” hiyaw ng kadiliman bago ito tuluyang naglaho. Nagbalik si Samantha sa kanyang dating anyo, ngunit bago pa man siya makabawi, sumulpot si Via mula sa anino.

“Tandaan mo, Via,” wika ng isang boses na parang kay Hex sa kanyang isipan, “ang susi ay ang Prinsesa Samantha.”

Walang kaabog-abog na idinukot ni Via ang kanyang kamay sa dibdib ni Samantha. Isang kulay gintong susi ang lumabas mula sa puso ng prinsesa. “Salamat, sis! Ito na nga ang plano ni Panginoong Hex,” nakangising sabi ni Via bago mabilis na naglaho.

Nang magbalik sa dati ang lahat, agad na napatakbo si Samuel sa walang buhay na katawan ni Joshua. “Joshua! Gumising ka naman, oh!” hagulgol niya habang inaalog ang nobyo.

“Sam… may paraan pa,” mahinang sabi ni Samantha, habang pilit na bumabangon.

“Ano? Sabihin mo!”

“Tandaan mo… nasa puso mo lang ako,” nakangiting wika ni Samantha. Inilapag niya ang kanyang bracelet at pana sa tabi ni Samuel. Hinawakan niya ang kamay ni Joshua at sa isang iglap, isang nakabubulag na liwanag ang bumalot sa kanila.

Nang mawala ang liwanag, nagmulat ng mata si Joshua. Walang sugat, walang pasa, at tila nagising lamang mula sa isang mahimbing na tulog. “Anong… anong nangyari?”

Ang Pagtatagpo sa Mundo ng mga Mortal

Sa gitna ng isang abandonadong lungsod sa mundo ng mga tao, kung saan ang langit ay nababalutan ng kulay-dugong ulap, sa wakas ay nagkaharap ang dalawang anak ni Sitan. Ang hangin ay mabigat sa kapangyarihan ng kadiliman habang inilalatag nila ang huling bahagi ng kanilang plano upang palayain ang kanilang ama mula sa kailaliman.

“Hindi kami papayag!” Isang matapang na sigaw ang umalingawngaw.

Lumitaw sina Tyler, Jake, at ang kanilang mga kasama mula sa isang lagusan. Ang kanilang mga mukha ay puno ng dumi at sugat mula sa nakaraang labanan, ngunit ang kanilang mga mata ay naglalabiyab sa galit.

“Mga asungot!” singhal ni Hex, ang kanyang tinig ay parang kumalantog na bakal. Lumingon siya sa kanyang kapatid na si Alpeydous, na bagaman nanghihina pa ay bakas ang lason sa bawat tingin.

“Kailangan ko ng sapat na oras upang matapos ang rito,” malamig na utos ni Hex. “Paglaruan mo muna sila, Alpeydous… siguraduhin mong hindi sila makakaabot sa akin bago bumukas ang huling pintuan.”

Isang nakapanlulumong ngiti ang sumilay sa labi ni Alpeydous habang dahan-dahan siyang humahakbang patungo sa mga bayani. “Ito ang pagkakataong matagal ko nang hinihintay,” bulong niya sa hangin.

ITUTULOY…

Kabanata 39: Apocalypse (Pangalawang Bahagi)

“Si Samantha?” nangangatal na tanong ni Samuel, habang iginagala ang paningin sa paligid, umaasang makikita pa ang kambal.

“Samuel, wala na tayong oras. Kailangan na nating umalis,” paghimok ni Aira, ang boses ay puno ng awtoridad. “Kung nasaan man si Samantha ngayon, magpasalamat na lang tayo dahil ibinalik niya ang buhay ni Joshua. Huwag mong kalilimutan ang bilin ni Tiya Selena: kailangan tayong lima upang matapos ito.”

“Tama si Aira, Sammy,” dagdag ni Xavier, habang hinahawakan ang balikat ng kaibigan. “Tutulungan kita para mahanap at makausap muli si Samantha pagkatapos nito. Pero sa ngayon, may mundo pa tayong kailangang iligtas—ang mundong kumupkop sa iyo sa loob ng mahabang panahon.”

Tinitigan ni Samuel ang mga mukha ng kanyang mga kasama. Sa kanilang mga mata, nakita niya ang tiwala at determinasyon na kaya nila itong lagpasan. Dahan-dahan niyang pinulot ang naiwang bracelet at gintong pana ni Samantha—ang huling alaala ng kanyang sakripisyo.

“Tayo na,” mariing sabi ni Samuel.

“Yey! Ako nang bahala sa teleportation na ’yan!” deklara ni Liam. Sa isang malakas na kumpas ng kanyang mga kamay, isang liwanag ang bumalot sa kanilang lima bago sila tuluyang naglaho sa hangin ng Jamais.

Huli na nang dumating si Reyna Anya. “Anak! Sandali!” sigaw niya sa kawalan.

“Mahal na Reyna, magtiwala tayo sa iyong anak,” pag-alo ng matandang babalaye na kasama niya. “Ililigtas ng Prinsipe ang mundong kinalakhan niya, gaya ng pagliligtas niya sa ating sariling lupain.”

Samantala, sa Mundo ng mga Tao…

“Jake!” hiyaw ni Tyler nang makitang dumanak ang dugo sa balikat ni Jake dahil sa malupit na atake ni Alpeydous.

“Ate Katalina, atras!” sigaw ng limang kabataang mandirigma na sinanay nina Mia, Alpia, at Raven. Buong giting silang humarang upang bigyan ng puwang ang mga nakatatanda.

“Pasensya na, nahuli kami, Kat,” hingal na sabi ni Alpia habang dumarating sa gitna ng bakbakan.

“Walang anuman, Mahal na Reyna,” tugon ni Katalina, pilit na binabalanse ang kanyang enerhiya.

Agad na tinulungan ni Raven si Jake na makatayo, habang si Mia naman ay pinagliwanag ang kanyang mga palad. Ang bawat daliri niya ay naglalabas ng matatalim na kuryenteng tila naggagalaiting mga ahas.

“Team, kayo ang bahala kay Alpeydous!” utos ni Selena, bagaman ang kanyang anyo ay patuloy na nagbabago.

“Jenna? Bakit nasa anyo ka ni Selena?” gulat na tanong ni Alpia.

“Mahabang kuwento, Mahal na Reyna. Ngunit nanghihina na ang inyong kaibigan sa loob ng aking katawan. Susubukan ko pa ring tumulong kahit hindi na sapat ang aking mahika,” sagot ni Selena, ang boses ay pinaghalong tinig ng dalawang kaluluwa.

“Prinsesa Selena, paumanhin…” bulong ni Alpia, bakas ang pait sa pagkakaalam ng kalagayan ng kaibigan.

“Mamaya na ang usapan! Malapit nang makalabas si Sitan sa portal!” sigaw ni Theo habang mahusay na iwinawasiwas ang kanyang sandata laban sa hukbo nina Alpeydous at Hex. “Kuya! Nasaan na ba sila?”

Biglang umihip ang isang napakalakas na hangin na tila humihiwa sa balat. Sa isang iglap, bumukas ang isang maringal na portal sa kanilang likuran. Lumabas doon ang mga Reyna ng Ayden at Oceana—sina Sierra at Rica.

“Kahit kailan, Tyler, napakainipin mo,” biro ni Jessel habang inihahanda ang kanyang sariling lakas.

“Oo nga!” pagsang-ayon nina Sierra at Rica, ang kanilang presensya ay nagbigay ng panibagong lakas sa mga mandirigma.

Ngunit sa kabila ng kanilang pagdating, isang nakakangilabot na enerhiya ang bumalot sa buong mundo. Matagumpay na natapos nina Hex at Alpeydous ang rito. Mula sa madilim na kailaliman ng lagusan, dahan-dahang lumabas ang pinaka-kinatatakutang nilalang—ang kanilang ama, si Sitan .

Ang bawat hakbang ni Sitan sa lupa ay nagdudulot ng bitak sa semento at pagkamatay ng mga halaman sa paligid. Naramdaman ito hanggang sa tuktok ng Kanlaon.

“Naloko na… malaya na si Sitan,” nangangatal na sabi ni Magayon.

“Nararamdaman ko iyan, Magayon,” seryosong tugon ni Maria Makiling. “Tandaan mo ang utos ni Bathala: hindi na tayo maaaring makialam nang direkta sa labanang ito. May panlaban na sila sa ating mga Diwata. Ang tanging magagawa natin ay ipanalangin sila… na walang malagas sa kanilang hanay.”

“Nasaan si Gassia?” biglang tanong ni Magayon. Sabay silang napatingin kay Dalikamata, na biglang nailang sa kanilang titig.

“Bakit kayo sa akin nakatingin?” pagmamaang-maangan nito.

Hindi nagpatinag ang dalawa. “Dalikamata…”

“Oo na! Nasa mundo siya ng mga tao!” pag-amin ni Dalikamata.

“Kay tigas talaga ng ulo ng bruhang ’yan!” asik ni Maria Makiling bago siya tuluyang naglaho.

“Susundan ko sila!” deklara ni Dalikamata sabay kumpas ng kamay upang humabol sa bakbakan.

Yumanig ang lupa sa isang puwersang hindi pa kailanman naramdaman sa mundo ng mga tao. Ang mga gusali ay tila mga kawayang sumasayaw sa tindi ng yanig, at isa-isang napaatras ang panig ng kabutihan.

“Nakalabas na si Sitan!” sigaw ni Katalina, habang pilit na ibinabaon ang kanyang mga paa sa semento upang hindi mabuwal.

“Naloko na,” bulong ni Selena, na ramdam ang panginginig ng kanyang Dunggan .

“Nanghihina na ang aking mga estudyante,” pag-aalala ni Raven habang pinagmamasdan ang mga kabataang mandirigma na halos hindi na makatayo. “Ano ang plano ninyo?”

“Ilag!” Isang mabilis na sigaw ang nagmula kay Charlie nang isang palaso ang humagibis patungo kay Selena. Sa isang iglap, ginamit ni Charlie ang kanyang kapangyarihan upang i-freeze ang palaso sa gitna ng hangin.

“Salamat, Charlie,” hingal na pasasalamat ni Selena.

Sa gitna ng usok at apoy ng nag-aalab na portal, isang nilalang ang dahan-dahang lumabas. Ang kanyang mukha ay sapat na upang patigilin ang tibok ng puso ng sinumang mortal. May mga dambuhalang sungay sa kanyang ulo at mga pakpak na parang sa paniki na tumatakip sa langit.

“Sa wakas… malaya na ako!” ang paos na sigaw ni Sitan ay yumanig sa buong lungsod.

Sinubukan nina Theo at Tyler na pagsamahin ang kanilang mga elemento upang patamaan ang demonyo, ngunit tumagos lamang ito sa katawan ni Sitan na tila ba usok lang ang kanilang kalaban.

“Oh, kayo pala ’yan?” pangungutya ni Sitan. “Tyler, Theo, Jake, Katalina… at ikaw? Alam ko kung sino ang nasa loob mo, Jenna. Mga hunghang! Akala niyo ba ay matatalo niyo akong muli?”

“Minsan ka nang nagapi at kaya ka naming ibalik sa kailaliman!” matapang na sagot ni Selena.

“Matapang, pero wala nang bisa ang inyong mahika—kahit pa ang sa mga Diwata!” Kasabay ng kanyang tawa ay isang kidlat ang tumama sa likuran nina Tyler, at doon ay lumantad sina Dalikamata, Maria Makiling, at Gassia.

“Sumpain ka ni Bathala!” sigaw ni Dalikamata.

“Sa totoo lang, magkasing-taas lang kami ng inyong Bathala!” halakhak ni Sitan.

“Umalis na kayo, mga mahal na Diwata,” pakiusap ni Katalina.

“Bago kami lumisan, tandaan ninyo ito: kailangang mapaghiwalay ang dalawang anak ni Sitan upang humina ang kanilang koneksyon,” huling bilin ni Maria Makiling bago sila tuluyang naglaho.

Ang Pagdating ng Reinforcements

Ilang sandali pa, isang pamilyar na enerhiya ang naramdaman. Dumating sina Samuel kasama sina Cloud at Kathleya.

“Kailangang paghiwalayin sina Hex at Alpeydous,” giit ni Kathleya. “Hangga’t magkasama sila, hindi mauubos ang kanilang lakas. Pero kaya natin ito!”

“Anak?” gulat na sabi ni Theo.

“Sorry, Mom and Dad!” paumanhin ni Cloud habang agad na niyakap ni Katalina ang dalawa.

“Ang lalaki niyo na… patawad sa aming pagkukulang,” hikbi ni Katalina.

“It’s okay, Mom. We understand, right Kathy?” sabi ni Cloud, na sinundan ng isang determinadong tango mula kay Kathleya. “Pagtuulungan natin ito. Mga demonyo lang sila—mga Adonis tayo!”

“Mana nga ang batang ito kay Katalina,” nakangiting biro ni Raven sa gitna ng panganib.

“Guy, nanghihina na ang mga Ayden soldiers ko,” babala ni Jessel. “Pati ang mga katubigan ay nilalason na ni Sitan,” dagdag ni Sierra.

“Ako na ang bahala sa mga anak ni Sitan,” deklara ni Selena. “Team Alpia, kay Alpeydous kayo. Kami naman ang haharap sa ‘masakit sa bangs’ na si Hex!”

Lumuhod si Selena at gumuhit ng mga sinaunang simbolo sa lupa. “Pigilan niyo ang babaeng ’yan!” sigaw ni Sitan sa kanyang mga anak.

“Ituloy mo lang ’yan, Tiya! Kami nang bahala!” sigaw ni Aira.

“Ngayon na!” hudyat ni Samuel. Sabay-sabay na nagtaas ng kamay ang sampung kabataan, naglalabas ng magkakaibang kulay ng enerhiya na bumuo ng isang dambuhalang harang na kasing-laki ng buong lungsod.

“Pabaliktad ang pagbigkas ng orasyon!” turo ni Cloud kina Sierra at Jessel. “Gaya ng ginawa ni Xavier sa pangalawang katauhan ni Samuel, kailangang baligtarin ang sumpa upang sila ay mapunta sa ibang dimensyon!”

Habang naghahanda ang mga Reyna, nilapitan ni Kathleya si Samuel. “Samuel, kailangan namin si Samantha.”

Sa isang tapik sa noo, nagbago ang anyo ni Samuel. Humaba ang kanyang buhok at naging kulay ginto. Ang boses ni Samantha ang narinig ng lahat. “Sabi ko sa iyo, Samuel… ako ay ikaw. Hindi ako mawawala.”

Ang Huling Paghahanda

Nagulat sina Sitan at Hex sa nasaksihang pagbabago. “Kontrolin mong muli si Samantha, Hex! Malaki ang pakinabang niya sa atin!” utos ni Sitan.

“Masusunod, Ama,” sagot ni Hex habang lumalapit sa mahiwagang harang.

Sa kabilang panig, naghahanda na rin ang grupo nina Zandro. “Mahal mo pa rin ba si Samantha?” tanong ni Denise sa kanya.

“Hindi mawawala ’yun, Denise. Pero mas mahal kita,” tapat na sagot ni Zandro bago tumingin kina Samantha at Xavier. Isang huling ngiti ang ibinigay niya bago sila naglaho upang simulan ang kanilang bahagi ng misyon.

“Naglaho na si Alpeydous. Oras na!” deklara ni Alpia. “Magaling… tayo na!”

ITUTULOY…

Kabanata 40: Ang Propesiya ng Pagkadalisay

Sa tuktok ng Banal na Bundok ng Kanlaon, ang hanging umiihip ay puno ng pangamba.

“Kinakabahan ako, Makiling,” pag-amin ni Magayon habang nakatanaw sa abot-tanaw. “Paano kung hindi magtagumpay ang mga bagong itinakda?”

“Magayon, may pag-aalinlangan ka?” tugon ni Maria Makiling, ang boses ay kalmado ngunit may awtoridad. “Kahit kailan ay hindi tayo nakarinig ng ganyang sapantaha kay Libulan noong sina Tyler pa ang ating ginagabayan.”

“Tama si Ina,” singit ni Gassia. “Ang sinaunang Babaylan na si Jenna ang pumili sa kanila. Nakikita ko sa mga batang iyan ang alab nina Tyler at ng kanyang mga kasama. Wala akong nakikitang masamang pangitain.”

Ngunit natigil ang kanilang usapan nang dumating si Dalikmata bitbit ang Libro ng Kanlaon . Sa isang kumpas, bumukas ang mga pahina nito at lumitaw ang mga gintong letra.

“Vio ari he adio jeco,” basa ni Gassia.

“Anong ibig sabihin niyan, Ina?” tanong niya. Tumingin si Magayon sa kanila, ang mukha ay seryoso. “May mga masasawi,” malungkot niyang saad.

Sa Gitna ng Digmaan…

Matapos matagumpay na mapaghiwalay nina Selena ang dalawang anak ni Sitan sa magkaibang mundo, humarap si Katalina sa kanyang mga dating kasama. “Handa na ba kayong harapin muli ang ating mga kaaway?”

“Handang-handa na,” deklara ni Alpia. Sa isang kisap-mata, nagbago ang kanyang anyo—suot muli ang baluti ng pakikipagdigma na ginamit niya noong huling digmaan kay Sitan. Sumunod sina Mia at Raven, ang kanilang mga aura ay naglalabiyab sa lakas.

“Sandali! Iiwan niyo ba kami? Sasama ang mga Reyna ng Ayden at Oceana!” ani Jessel, habang mabilis na nag-aanyo ring mandirigma kasama si Sierra.

Nagpalit na rin ng kasuotan sina Katalina, Ian, Charlie, Theo, at Jake. Ngunit napansin ni Theo na nananatiling tahimik si Selena. “Selena, bakit hindi ka magpalit-anyo bilang si Jenna?”

“Patawad… ngunit tila wala na ang Dunggan ni Jenna sa aking katawan,” malungkot na sagot ni Selena. “Hindi ko na siya maramdaman.”

Ngumiti si Tyler at hinawakan ang balikat ng dalaga. “Lumaban ka bilang ikaw, Selena. Ikaw ang tagapagmana ng Aera. Alam kong kung nasaan man si Ate Jenna, sasabihin niya rin ito sa iyo: sapat na ang lakas mo.”

Niyakap ni Katalina ang dalaga. “Salamat sa pagliligtas sa kaluluwa ni Jenna. Pero kailangan ka namin ngayon bilang ang tunay na Selena.”

“Kung gayon, tayo na,” deklara ni Selena. Itinarak niya ang kanyang mahiwagang tungkod sa lupa, at sa isang pagsabog ng liwanag, naglaho sila upang saklolohan ang mga kasama.

Ang Paghaharap: Samantha laban kay Hex

Naiwan ang grupo ni Samuel sa gitna ng nagbabagang labanan. Paulit-ulit na iniilagan ang mga bolang apoy ni Hex habang si Aira naman ay nakikipagtuos sa kanyang kapatid na si Via.

“Hindi ka mapapatawad ng ating mga ninuno, Via! Bumalik ka na sa amin!” sigaw ni Aira. Ngunit isang mabilis na suntok ang tumama sa kanyang mukha, dahilan upang bumagsak siya mula sa himpapawid.

“Aira!” hiyaw ni Liam. Agad siyang nag-anyong isang dambuhalang Water Dragon at sumugod kay Via. Ngunit sa isang malamig na kumpas ni Via, nagbalik sa anyong tao si Liam. “Ang Dragon ng Andromeda? Nakakatawa,” pangungutya ng babae.

Samantala, sina Joshua, Xavier, at Samuel ay pilit na inaatake si Hex, ngunit tila hangin lamang ang kanilang hinahampas.

“Kay ganda naman ng anak ko… maganda ba o makisig?” asar ni Hex habang palipat-lipat ng pwesto gamit ang kanyang ilusyon.

“Huwag kang makikinig sa kanya, Samuel! Mag-focus ka!” paalala ni Xavier.

“Tama siya, Samuel,” dagdag ni Joshua. “Hanapin mo ang tunay na direksyon ni Hex. Kapag nahanap mo na, gamitin mo ang Pana ng Pagkadalisay !”

Ipinikit ni Samuel ang kanyang mga mata. Hinyaan niyang ang hangin ang magturo sa kanya ng katotohanan. “Hangin… ikaw na pinagmulan ng bawat hininga, ipakita mo sa akin ang kasagutan,” bulong niya.

Sa dilim ng kanyang isipan, isang kumikinang na dyamante ang lumitaw sa likod ng isang puno. Alam na niya. Hinagod niya ang kanyang buhok, at sa isang iglap, lumitaw ang Prinsesa Samantha. Mabilis ang kanyang bawat galaw; itinutok niya ang gintong pana sa likuran ng isang punong tila walang laman.

“End game, Daddy,” bulong ni Samantha bago pinakawalan ang palaso.

Tumagos ang gintong liwanag sa puno at tumama sa braso ni Hex. “Ang palasong iyan ay magdadalisay sa iyong dugo, Ama. Tatanggalin nito ang sumpa ng kadiliman sa iyong katawan,” deklara ni Samantha.

“HINDI!” sigaw ni Via at mabilis na sumugod kay Samantha upang maghiganti.

“Lapit, Birdy!” hamon ni Samantha, muling itututok sana ang pana ngunit pinigilan siya ni Aira.

“Huwag! Huwag mong sasaktan ang kapatid ko… hindi siya masama!” pakiusap ni Aira. Agad na ibinaba ni Samantha ang kanyang sandata. Nagbago ang anyo ni Aira bilang isang malaking ibon upang pigilan ang sariling kapatid, habang si Xavier naman ay mabilis na lumapit sa sugatang si Hex upang simulan ang dasal ng pagpapaalis sa sumpa ni Sitan.

Ang Alingawngaw ng Kahapon

Ang Nakaraan (Throwback)…

“Xavier, ikaw na ang itinakdang tagapag-ingat ng Libro ni Jenna,” seryosong bilin ni Alpia habang hawak ang balikat ng binata. “Gamitin mo ang bawat pahina nito upang palayain si Hex mula sa sumpa ni Sitan. Tandaan mo, anak siya ni Alice—isang mabuting kaluluwa. Sa sandaling tamaan ni Prinsesa Samantha si Hex ng Holy Arrow , huwag kang mag-aalinlangan. Bigkasin mo ang orasyon upang dalisayin ang kanyang katawan.”

Sa Kasalukuyan…

Mabilis na binuklat ni Xavier ang mga pahina ng libro. Ngunit bago pa man mamutawi sa kanyang mga labi ang unang salita, nayanig ang lupa. Mula sa ilalim, mabilis na sumulpot ang dambuhalang mga itim na ugat na parang mga ahas na kumulupot sa kanilang mga katawan.

“Hindi ako papayag na mangyari ang inyong balak!” dagundong na sigaw ni Hex.

Sa isang iglap, sina Liam, Aira, Joshua, Samuel, at maging si Xavier ay binihag ng mga ugat. Pilit silang nanlaban, ngunit lalong humihigpit ang kapit nito sa bawat galaw nila.

“Pakawalan mo kami!” hiyaw ni Xavier, habang pilit na inaabot ang libro.

“Malas,” bulong ni Aira, habang nararamdaman ang paglabas ng isang maitim at nakalalasong usok mula sa mga ugat. “Huwag ninyong… lanhapin…”

Ngunit huli na ang lahat. Isa-isang nanghina ang kanilang mga tuhod. Naunang nawalan ng malay si Samuel, hanggang sa tuluyan nang lamunin ng kadiliman ang kanilang ulirat.

“Magaling, Panginoon,” nakangising saad ni Via. “Papatayin ko na ba sila?”

“Huwag pa,” malamig na sagot ni Hex. “May mas malupit akong plano para sa kanila. Hahayaan ko silang malunod sa sarili nilang mga alaala.”

Ang Panaginip

Nagising si Samuel sa isang pamilyar na amoy—ang amoy ng pinaghalong kape at lumang semento. Iginala niya ang kanyang paningin. Puting kisame. Maingay na electric fan. At sa pader…

“Poster ni Julio? Nasa… apartment ko ako?” gulat niyang bulong. Tumunog ang kanyang alarm clock. 7:00 AM.

“Alas-siyete na pala?” Bumangon si Samuel, tila awtomatiko ang bawat kilos ng kanyang katawan. Nakatanggap siya ng text: ‘Hoy, Sammy! Late ka na sa shift mo sa convenience store!’

Biglang nag-ring ang kanyang phone. “Hello?”

“Sammy! Saan ka na ba?” tanong ng isang pamilyar na tinig ng babae.

“Sammy… ang tawag mo sa akin?” pagtataka ni Samuel.

“Oo, bakit? Bilisan mo na, may chika ako sa’yo! Nandito kanina si Zandro, hinahanap ka. Mukhang seryoso ang hitsura ni Zee.”

“Sige… papunta na ako,” sagot ni Samuel bago ibaba ang telepono.

Napatitig siya sa harap ng salamin. “Nakakapagtaka… ang huling alaala ko, nakulong kami nina Aira sa mga ugat. Si Hex… ang tatay ko… Panaginip lang ba ang lahat ng iyon?”

Pilit niyang inalala ang kanyang training. “Nag-training ako kung paano pagalawin ang tubig. Turo iyon ni… ni Bff Liam.” Kumuha siya ng baso, ikinumpas ang kamay, at naghintay. Walang nangyari. Ang tubig ay nanatiling tahimik sa loob ng baso.

“Bakit wala? So… imahinasyon ko lang ba ang lahat? Walang mga diwata? Walang kapangyarihan? Walang… Xavier?” Napahinto si Samuel. “Teka, bakit ko hinahanap si Xavier? Ah, tama! Kapatid ni Zandro si Xavier. Baka may alam si Zee!”

Nagmamadali siyang lumabas ng building, halos mabunggo pa ang matandang tagalinis na si Aling Juliet. “Good morning, Aling Juliet! Late na po ako, bye!” sigaw niya. Ngumiti lang ang matanda—isang ngiting tila may itinatagong misteryo.

Habang naglalakad sa kalsada, muntik na siyang mahagip ng isang mabilis na kotse kung hindi siya nahila ng isang kamay patungo sa iskinita. Isang malakas na busina ang umalingawngaw.

“Hey! Gusto mo bang magpakamatay? Gamitin mo ang stop, look, and listen !” sigaw ng driver bago mabilis na humarurot paalis.

Nagpatuloy si Samuel, lalong naguguluhan. Napadaan siya sa auditorium—ang lugar kung saan una niyang nakilala si Aira. Pumasok siya, umaasang may makikitang paskil o kahit anong bakas ng mahika, ngunit wala. Bakante ang entablado. Tahimik ang buong paligid.

“Joshua? Xavier? Bes Liam? Aira?” tawag niya, ngunit tanging alingawngaw lang ang sumasagot sa kanya. Tumulo ang kanyang luha. Naalala niya ang unang pagkikita nila ni Xavier sa banyo—ang kahiya-hiyang tagpong iyon na ngayon ay tila napakalayo na.

Agad siyang lumabas ng auditorium, at doon… nabunggo niya ang isang lalaking may pamilyar na bango.

“Samuel?” sabi ng lalaki.

“Zee?” tanging nasambit ni Samuel.

ITUTULOY…

Kabanata 41: Ang Salamin ng Ilusyon

“Zee?” tila hindi makapaniwalang bigkas ni Samuel.

“Samuel, anong ginagawa mo rito?” tanong ni Zandro, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. “Anyway, hinahanap talaga kita. Gusto ko lang humingi ng tawad sa lahat.”

“Zee, pwede bang huwag muna nating pag-usapan ’yan?” pagputol ni Samuel, ang kanyang isip ay gulung-gulo pa rin. “May importante lang akong kailangang itanong sa iyo. Tungkol sa kapatid mo… tungkol kay Xavier.”

“Gusto mo ba sa loob na lang ng kotse natin pag-usapan ’to? Nasa labas lang ng auditorium,” alok ni Zandro.

Sumama si Samuel at sumakay sa sasakyan. Ang bawat detalye—ang amoy ng leather, ang lamig ng aircon—ay tila masyadong totoo para maging isang panaginip.

“Tungkol saan ba ang pag-uusapan natin, Sam?” tanong ni Zandro habang ini-start ang makina.

“Alam kong hindi ka maniniwala, pero—” Naputol ang sasabihin ni Samuel nang biglang mag-ring ang kanyang cellphone. Isang pangalang pamilyar ang lumitaw sa screen. “Si Lily tumatawag. Sasagutin ko lang ito.”

Sa Mundo ng Katotohanan…

Habang mahimbing na natutulog ang kamalayan ni Samuel sa loob ng sasakyan ni Zandro, isang kakaibang pangyayari ang nagaganap sa gitna ng madilim na kagubatan ng Jamais.

Dahan-dahang humiwalay ang isang gintong anino mula sa katawan ni Samuel. Unti-unti itong nabuo hanggang sa lumantad ang anyo ni Prinsesa Samantha .

“Anong nangyayari?” gulat na bulong ni Samantha habang pinagmamasdan ang sariling mga kamay na tila gawa sa manipis na liwanag. “Bakit ako nahiwalay sa katawan ni Sam?”

Lumingon siya sa paligid at nakita ang nakapanlulumong tanawin. Ang limang bida—sina Samuel, Xavier, Joshua, Aira, at Liam—ay nakagapos sa mga itim na ugat, walang malay at dahan-dahang nilalason ng itim na usok. Sa di-kalayuan, abala sina Hex at Via sa paggamot ng kanilang mga sugat.

“Hex! Magbabayad ka!” sigaw ni Samantha, ngunit ni hindi man lang lumingon ang dalawa. Walang nakarinig sa kanya.

“Hindi maaari… naging isa na lamang akong Aura,” sambit niya sa sarili, puno ng kaba. “Ano ba talaga ang nangyayari?”

Sinubukan niyang sumanib muli sa katawan ni Samuel upang gisingin ito, ngunit tumitilapon lamang siya palayo na parang may hindi nakikitang harang. Hinawakan niya ang pisngi ni Joshua, ngunit tumagos lamang ang kanyang mga daliri sa balat ng prinsipe.

“Naloko na! Para na akong multo nito,” dismayadong sabi ni Samantha. “Kailangan ko ng tulong. Pero sino ang makakakita sa akin sa ganitong kalagayan?”

Sa gitna ng kanyang desperasyon, biglang nag-flash sa kanyang isipan ang mga mukha nina Cloud at Kathleya . Naalala niya ang kanilang mga pangako—ang mga batang ito na may dugong nanggaling sa mga sinaunang itinakda.

“Sila… sila lang ang may sapat na vibration para maramdaman ako,” bulong ni Samantha. “Kailangan ko silang mahanap bago tuluyang lamunin ng dilim ang kaluluwa nina Samuel.”

Ang Hibla ng Katotohanan

Ang Nakaraan (Throwback)…

“Kung kailangan mo ng saklolo, Samantha, huwag kang mag-aalinlangang lumapit sa amin ni Cloud,” malambing na sabi ni Kathleya noon, habang hinahawakan ang mga kamay ng prinsesa. “Sige na, bumalik ka na kay Samuel. Ramdam ko ang lungkot niya kapag wala ka.”

“Oo nga, Sammy. Balik ka na doon,” dagdag ni Cloud na may kasamang ngiti.

Sa Kasalukuyan…

Bitbit ang mga salitang iyon, mabilis na tinahak ng Aura ni Samantha ang lagusan patungo sa mundo ng mga tao. Hinanap ng kanyang nagliliwanag na anyo ang magkapatid na itinakda.

Sa Loob ng Ilusyon: Samuel at Zandro

Habang tumatakbo ang sasakyan ni Zandro, hindi mapakali si Samuel. “Zee, balik tayo sa itatanong ko. May kilala ka bang Xavier?”

Kitang-kita ang biglang pagbabago sa mukha ni Zandro. Nanlaki ang kanyang mga mata at tila napatapak siya nang bahagya sa preno. “Paano mo nakilala si Xavier?”

“Mahabang kuwento… pero sige, sasabihin ko na.” At sinimulang ilahad ni Samuel ang bawat detalye—ang Jamais, ang digmaan, ang kapangyarihan nina Aira, at ang katotohanang si Hex ang kanyang ama.

Sa Mundo ng mga Tao: Ang Pagtatagpo

Nahanap ni Samantha si Kathleya sa isang payak na kubo. Pilit siyang humarang sa harap ng dalaga, desperadong mapansin.

“Kathleya! Hoy! Hindi mo ba ako nararamdaman?” bulyaw ni Samantha. “May kakayahan ka na ni Jenna pero hindi ka man lang makaramdam ng… ng multo? Ewan ko kung multo na ba ako!”

Nagpapatuloy lang si Kathleya sa pagwawalis, ngunit biglang bumagal ang kanyang bawat kumpas. “Nararamdaman kita… at nakikita kita, Samantha,” mahinang sagot ni Kathleya nang hindi tumitingin. “Anong ginagawa mo rito? Bakit ka humiwalay sa katawan ni Samuel?”

“Iyon na nga ang problema, Kath! Nasa Deep Sleep silang lahat dahil sa mahika ni Hex. Kailangan ko ng tulong niyo ni Cloud,” pagsusumamo ni Samantha.

“Huwag kang magpapahalata,” biglang seryosong babala ni Kathleya habang patingin-tingin sa paligid. “May mga ligaw na espiritung taga-kuha ng Dunggan sa paligid. Mabuti pa, pumasok ka sa loob ng kubo ko. Bilis!”

Ang Mapait na Katotohanan

Habang si Zandro ay hindi makapaniwala sa rebelasyon ni Samuel, nagsimula na rin siyang mag-isip. “Kung totoo ang sinasabi mo… may kapangyarihan din ako, Sam? Pero bakit hangin lang ang sa akin? Si Xavier lang ang may apoy sa aming pamilya!”

“Hindi ko alam, Zee. Pero kailangan nating hanapin sina Aira, Liam, at Joshua,” giit ni Samuel.

“Kung nangyari na ito noon, nasaan sila ngayon?” tanong ni Zandro. Yumuko si Samuel, ang kanyang boses ay naging isang bulong. “Hindi ko alam…”

Sa kabilang dako, sa kinalalagyan nina Hex, isang malakas na halakhak ang umalingawngaw. Pinagmamasdan niya ang kanyang mga biktima na nanginginig at naghihirap sa loob ng kanilang mga panaginip.

“Panginoon? Bakit nagkaroon ng sugat si Xavier?” tanong ni Via, habang nakaturo sa dumudugong braso ng binata. “Sa panaginip niya lang naman siya tinamaan ng espada ni Haring Justus, ’di ba?”

“Dahil kung ano ang mangyari sa loob ng kanilang panaginip, iyon din ang mangyayari sa kanilang pisikal na katawan,” paliwanag ni Hex na may halong yabang. “Ganoon ako katalino, Via.”

Lumapit si Via kay Aira na ngayo’y hirap na hirap nang huminga, ang bawat hininga ay tila isang pakikipaglaban. “Sa wakas, mapapasaakin na ang Aera,” bulong ni Via. “Wala nang sagabal sa aking mga plano.”

 Ang Kwintas ng Katotohanan

Mabilis na nagbalik ang Aura ni Samantha sa madilim na pasilyo ng Jamais. Kailangan niyang mahanap ang tanging bagay na magsisilbing tulay sa pagitan ng ilusyon at realidad.

Habang nagmamadali, isang matandang tagasilbi ang tila nakaramdam sa kanyang presensya. “May nararamdaman akong Dunggan dito,” wika ng matanda habang pilit na itinititig ang malabong mga mata sa kawalan. “Magpakita ka at harapin mo ako!”

Nakamot na lang ng ulo si Samantha. “Sasagot naman ako kung nakikita niyo pa ako. Pero maiwan ko na kayo—kailangan ko pang iligtas ang katinuan ni Samuel.”

Ang Nakaraan (Throwback)…

Bago pa man tuluyang lamunin si Samuel ng itim na enerhiya ni Hex, ginamit niya ang kanyang huling lakas upang itulak ang kaluluwa ni Samantha palabas ng kanyang katawan. Isang sakripisyo upang manatiling gising ang kanyang katuwang.

“Humingi ka ng tulong, Sam!” ang huling sigaw ni Samuel bago siya tuluyang tumilapon sa kawalan ng malay.

Sa Kasalukuyan…

Inilibot ni Samantha ang kanyang paningin hanggang sa mahagip ng kanyang mata ang isang makinang na pulang kwintas na nakalapag sa malamig na sahig.

“Bakit nasa iyo ito, Samuel? Kay Xavier ito, ah! Naku, baka magselos si Joshua… pero kaloka, ang ganda mo!” biro ni Samantha sa sarili habang pilit na inaabot ang alahas. Noong una ay tumatagos lang ang kanyang mga kamay, ngunit naalala niya ang mahigpit na bilin ni Kathleya.

“Mag-focus ka, Samantha. Sa sandaling mahawakan mo ang gamit na iyon, bigkasin mo agad ang orasyon. Mayroon ka lamang isang pagkakataon, kaya galingan mo.”

Pumikit nang mariin si Samantha. Ibinuhos niya ang lahat ng kanyang emosyon at tiwala. Nang maramdaman niyang tila naging solido ang kwintas sa kanyang palad, mabilis siyang bumigkas:

“ Agora Lara Misa Ea! “

Isang nakabubulag na liwanag ang bumalot sa kwintas. Nakaramdam si Samantha ng isang malakas na paghila sa kanyang kaluluwa at sa isang iglap, napunta siya sa loob ng sasakyan ni Zandro—sa loob ng panaginip ni Samuel.

“Samuel!” sigaw ni Samantha.

“Sam? Mabuti naman at nahanap mo ako!” gulat na sabi ni Samuel.

“Sino siya?” pagtataka ni Zandro habang nakatitig sa nagliliwanag na babae.

“Mahabang kuwento, Zee. Pero mukhang makakabalik na ako sa tamang oras,” sagot ni Samuel, habang si Zandro ay napatitig na lang, litong-lito sa mga nangyayari.

“Samuel, hindi na ako ang magpapaliwanag. Wala na tayong oras! Kailangan mong magising ngayon din! Malubha na ang mga sugat nina Aira sa labas!” babala ni Samantha.

Ang Pag-aanyong Demonyo

Hindi lingid sa kanila, pinagmamasdan ni Hex ang bawat galaw nila sa loob ng kanyang mahiwagang salamin. “Via! Pigilan mo si Samantha! Hindi pwedeng magising ang anak ko!” galit na utos ni Hex.

“Masusunod, Panginoon!”

Susugod na sana si Via sa kinalalagyan nina Samuel nang biglang humarang si Kathleya. “ Ring of Fire! “ sigaw ng dalaga, at isang dambuhalang bilog ng apoy ang bumakod sa kanila.

“ Windy! “ dagdag ni Cloud, sabay kumpas ng kamay upang paypayan ang apoy na lalong nagpahirap kay Via.

“Mga asungot! Ang mga anak nina Katalina at Theo! Bwisit!” singhal ni Hex, ang kanyang tinig ay unti-unting nagiging garalgal at nakapangingilabot.

“Hindi ka namin hahayaan na masaktan mo ang pinsan namin at ang kanyang love interest !” sigaw ni Kathleya. “Cloud, nasaan na sina Marife? Bakit mo sila iniwan?”

Ngumiti si Cloud. “Wala na si Alpeydous! Siguradong paparating na rito ang aking mga reincarnated warriors !”

Sa tindi ng galit, nagsimulang magbago ang anyo ni Hex. Isang matulis na sungay ang unti-unting lumabas sa kanyang noo—isang katangian na katulad na katulad ng sa kanyang amang si Sitan. Ang kanyang balat ay naging kasing-itim ng gabi at ang kanyang aura ay naging purong kadiliman.

“Panginoon, anong gagawin natin?” tanong ni Via, bakas ang takot sa bagong anyo ng kanyang amo.

“Hindi ko alam, Via! Tawagin mo ang lahat ng natitirang kampon ni Ama! Patayin ang lahat ng iyan!”

Ang Bugna ng Hangin at Kadiliman

Sa Loob ng Panaginip…

“Sammy, pakinggan mo ako,” mabilis na utos ni Samantha, habang ang kanyang anyo ay nagsisimula nang magliwanag. “Banggitin mo ang iyong pangalan, at pagkatapos ay idikit mo ang iyong palad sa akin. Ngayon na!”

“Gets ko na!” tugon ni Samuel, ang kanyang determinasyon ay bumabalik.

“Sige… Samantha! “ sigaw ng prinsesa sabay lahad ng kanyang palad.

“ Samuel! “ sigaw naman ng binata. Sa sandaling maglapat ang kanilang mga palad, isang nakabubulag na liwanag ang sumabog sa loob ng ilusyon, winawasak ang bawat pader ng pekeng apartment at ang sasakyan ni Zandro hanggang sa maglaho ang lahat.

Sa Jamais: Ang Paggising

“Siya ang nasa propesiya… hindi si Alpeydous,” bulong ni Kathleya habang nakatingin kay Hex. “Siya ang sisidlan ng purong kadiliman!”

“Naloko na,” sambit ni Cloud, habang inihahanda ang kanyang sarili sa anumang pagsabog ng itim na enerhiya.

Sa gitna ng kaguluhan, dahan-dahang iminulat ni Samuel ang kanyang mga mata sa totoong mundo. Ngunit hindi lang siya ang nagising. Ang anyo ni Samantha ay nanatiling solido sa kanyang tabi.

“Ako nang bahala sa kanya,” matapang na deklara ni Samantha.

“Magaling, Samantha. Nagawa mo nang tama ang aking utos,” papuri ni Kathleya. Ngumiti lang ang prinsesa at isa-isang hinawakan ang mga kasamang nasa ilalim ng sumpa. Huli niyang nilapitan si Joshua.

“I love you,” bulong niya bago mabilis na hinalikan ang labi nito. Sa isang iglap, nagising si Joshua, ang kanyang mga mata ay puno ng pagtataka ngunit may halong ginhawa.

Sa di-kalayuan, nakaramdam ng kirot ng selos si Xavier. Napansin ito ni Cloud kaya agad niya itong nilapitan. “Insan, kung talagang mahal mo siya, palalayain mo ang kanyang puso. Alam mo namang hindi siya mapapasama sa piling ni Joshua, ’di ba?”

“Tama na ang usapan,” pagputol ni Kathleya. “Kailangang maganap na ang Bugna nina Samantha at Samuel.”

“Handa na kami, Kathleya,” wika ni Aira, habang tumatayo at pinapagpag ang dumi sa kanyang damit.

“Maging kaisa kayo ni Samantha upang labanan ang kasamaan,” deklara ni Kathleya. Itinapat niya ang kanyang mga kamay sa ulo nina Aira, Liam, Joshua, at Xavier. “Sa ngalan ng aking guro at tiyahin na si Jenna, binabasbasan ko kayo upang maging Kalasag at kapangyarihan ni Samantha!”

Ang Digmaan ng mga Elemento

“HINDIIIII! Hindi ako papayag!” pagngangalit ni Hex. Itinaas niya ang kanyang mga kamay at ang itim na usok ay namuo hanggang sa maging isang hukbo ng mga aninong mandirigma. “Sugod, mga kampon ng kadiliman!”

Lumapit si Aira kay Samantha. “Isa-isa lang dapat, dahil iisa lang ang ating puso. Handa ka na bang lumaban kasama ko?” nakangiting tanong ni Aira.

“Handa na, Insan,” sagot ni Samantha.

“Pwes, hawakan mo ang kamay ko!” Sa sandaling maglapat ang kanilang mga kamay, naglaho ang pisikal na katawan ni Aira at sumanib sa kaluluwa ni Samantha. Isang napakalakas na enerhiya ang bumalot sa prinsesa.

“Ngayon, Samantha, nasa iyo na ang elemento ng Hangin. Lumaban ka kasama si Aira!” sigaw ni Kathleya.

“Akong bahala sa iyo, Insan,” bulong ng boses ni Aira sa loob ng isipan ni Samantha.

Tumingkayad si Samantha at sa isang malakas na lundag, tumubo ang dambuhalang mga pakpak ng agila sa kanyang likuran. Sa bawat pagpaypay nito, ang hangin sa buong Jamais ay nagsisimulang mag-alimpuyo.

“Hangin sa Hangin!” sigaw ni Aira mula sa loob.

Umiikot-ikot si Samantha sa himpapawid hanggang sa makabuo siya ng isang dambuhalang ipo-ipo. Ang mga itim na nilalang ni Hex ay tinangay ng malakas na hanging ito at itinapon sa kawalan.

“Humawak kayo!” sigaw ni Joshua, habang ginagamit niya ang mga malalaking ugat upang protektahan sina Xavier at Liam mula sa tindi ng hangin.

“Kay lakas na ni Samantha,” manghang sabi ni Xavier.

“Siyempre, bff ko ’yan!” pagmamalaki ni Liam.

Habang nangyayari ito, si Via ay dahan-dahang bumabalik sa kanyang sariling ulirat. Ang tatak ni Hex sa kanyang batok ay naglalaho na. “Oo, naiingit ako kay Aira… pero hindi ako galit!” sigaw niya. Ngunit bago pa man siya tuluyang makalaya, isang madilim na boses ang bumulong sa kanyang isipan.

“Magalit ka, Via!” At sa isang iglap, muling naging madilim ang kanyang mga mata.

Ang Huling Harapin

Nang tuluyang mawala ang hukbo ng kadiliman, dahan-dahang bumaba si Samantha mula sa langit. Ang kanyang mga pakpak ay binalot ang kanyang katawan bilang proteksyon bago ito tuluyang naglaho.

Hinarap niya ang kanyang ama na ngayo’y puno na ng poot. “Ama? Handa ka na bang sumama kay Lolo?” may bahid ng pait na tanong ni Samantha.

Kinuha ni Hex ang kanyang itim na libro at mula rito ay humugot siya ng isang sandatang naglalabas ng aura ng kamatayan.

“Ang Espada ni Magwayen … ang Diwata ng Kamatayan!” gulat na sabi ni Via.

“Handa na ako, anak ko,” malamig na tugon ni Hex, habang itinataas ang madilim na sandata. “Handa na akong kitilin ang iyong buhay!”

ITUTULOY…

Kabanata 42: Ang Huling Laban (Unang Bahagi)

Nagsimula na ang digmaang itinakda ng tadhana—ama laban sa anak, kapatid laban sa kapatid, at ang liwanag laban sa sumpa ng purong kadiliman. Sa gitna ng kaguluhan, iisang tanong ang namamayani: sino ang mananatiling nakatayo sa huli?

Sa Bundok ng Kanlaon…

Nakatuon ang paningin ng mga Diwata sa kanilang mahiwagang salamin. Hindi makapaniwala si Dalikmata sa kanyang nakikita. “Ang Espada ni Magwayen…” bulong niya.

“Akala ko ba ay matagal na itong itinapon ni Magwayen sa kabilang mundo?” pagtatakang tanong ni Maria Makiling.

Biglang lumitaw ang anyo ni Magwayen, ang kanyang mukha ay puno ng pait. “Nilinlang ako ni Sitan noon sa Sulad, noong panahon nina Tyler. Hindi ko akalain na muli nilang makukuha ang sandatang iyon sa aking tahanan. Isang pagkakamali na ngayon ay nagbabanta sa buhay ng mga itinakda.”

Balik sa Labanan…

Sumugod si Hex taglay ang bilis ng isang demonyo. Bawat kumpas ng Espada ni Magwayen ay sinasalag ni Samantha, ngunit ramdam niya ang bigat ng bawat tama.

“Ama, tandaan mo! May Kalasag ako mula sa mga Dalaket!” sigaw ni Samantha habang pilit na ibinabalik ang puwersa ng atake.

“Malakas ka lang dahil sa pinsan mo! Makipaglaban ka nang patas!” pangungutya ni Hex sabay isang malakas na tulak na nagpatilapon sa prinsesa.

“Huwag kang makikinig sa kanya!” babala ni Aira mula sa loob ni Samantha. “Nasa kanya na ang kapangyarihan ni Sitan at ng kanyang kapatid. Hindi pa niya ibinubuhos ang lahat ng kanyang lakas.”

Sa kalagitnaan ng bakbakan, isang portal ang bumukas. Lumabas doon si Zandro kasama ang isang misteryosong babae na nagngangalang Denise. Agad na sumibol ang pag-asa sa puso ni Xavier, ngunit bago pa man sila makapag-usap nang maayos, isang itim na usok ang mabilis na sumanib kay Zandro.

“Mag-ingat kayo! Nasa ilalim siya ng kontrol ni Via!” sigaw ni Joshua.

Agad na inatake ni Zandro si Denise. “Hestia, kailangan ko ang tulong mo!” sigaw ni Denise, at mula sa kanyang likuran ay lumitaw ang naglalagablab na anyo ni Hestia. “Ang lalaking ito ay nasa ilalim ng isang malakas na sumpa!” deklara ng espiritu ng apoy.

Ang Sakripisyo ng Fusion Magic

Habang abala sina Joshua at Liam sa pagpigil kay Zandro at Via, napansin ni Denise ang nangyayari sa himpapawid. “Xavier, kailangan ninyong mag-ingat sa Fusion Magic na ginagawa ng itinakda. Kapag labis na mahika ang ginamit ni Samantha at ng kanyang gabay, maaari silang kapwa mamatay!”

“Aira! Hindi Aifa!” pagtatama ni Xavier, bagaman puno ng kaba ang kanyang dibdib.

Sa itaas, dumanas ng matinding panghihina si Aira. “Insan, hindi ko na kaya… nanghihina ako,” pag-amin niya.

“Hindi ako papayag na may mangyari sa iyo!” tugon ni Samantha. Sa isang kumpas, pinaghiwalay niya ang kanilang mga katawan. Dahil dito, nawala ang kanyang pakpak at sabay silang bumagsak ni Aira sa lupa.

“Kay hihina ninyong nilalang,” halakhak ni Hex habang dahan-dahang lumalabas ang kanyang mga pakpak na parang sa paniki.

Susugurin na sana ni Hex ang nanghihinang sina Aira nang biglang umalingawngaw ang isang sigaw na yari sa purong enerhiya. Si Liam ito—ginamit niya ang kanyang natural na kakayahan upang magpakawala ng isang sonic wave na nagpatilapon kay Hex, pati na rin kina Zandro at Via.

“Bes, oras na! Handa ka na ba?” tanong ni Samantha kay Liam.

“Diba dapat… Game ka na ba? “ biro ni Liam upang pagaanin ang loob ng kaibigan sa kabila ng panganib.

“Baliw! Sige na, gawin natin ang ginawa namin ni Insan,” sabi ni Samantha. “Isigaw mo ang pangalan mo at ilapat ang iyong mga palad sa akin!”

“ LIAM! “ sigaw ng binata habang itinatapat ang mga palad sa kaibigan.

Isang nakabubulag na asul na liwanag ang bumalot sa kanila. Mula sa liwanag, lumabas ang isang bagong anyo ni Samantha—suot ang isang makinang na baluti na katulad ng sa mga mandirigma ng Andromeda . Sa pagkakataong ito, ang kapangyarihan ng tubig at tunog ang kanyang sandata.

Ang Alon ng Andromeda at ang Buwan

Sa Mundo ng mga Tao…

Mula sa kanyang kubo, nakatitig si Kathleya sa mahiwagang salamin na ibinigay sa kanya ng mga Diwata ng Kanlaon. Ang kanyang mukha ay puno ng pagkamangha habang pinagmamasdan ang bagong anyo ni Samantha.

“Taglay mo na, Samantha, ang sinaunang kakayahan ng mga taga-Andromeda—ang pangalawang kaharian ng Oceana,” bulong ni Kathleya, ang kanyang boses ay tila naglalakbay sa hangin patungo sa Jamais. “Katulad nila, kaya mo nang kontrolin ang bawat patak ng tubig, lumikha ng ulan, at higit sa lahat… ang makapangyarihang boses ng mga sirena na kayang magpatunaw ng bato.”

Sa Jamais: Ang Bagsik ng Karagatan

“Itaas mo ang iyong mga kamay, Bes! Gagamitin natin ang aking Trident !” sigaw ni Liam mula sa loob ni Samantha. “Tamang-tama… gabi na. Full moon . Mas lalakas pa tayo ngayon!”

“Bakit, Bes? Werewolf yarn ?” biro ni Samantha kahit seryoso ang sitwasyon, habang dahan-dahang itinataas ang kanyang mga kamay.

Isang matalas na kidlat ang tumama sa kanyang mga palad, at sa isang iglap, lumitaw ang gintong Trident ng Andromeda. Sa sandaling matamaan sila ng pilak na liwanag ng kabilang buwan, nakaramdam sina Liam at Samantha ng isang napakalakas na enerhiya na dumadaloy sa kanilang ugat.

“Saan nanggaling ang lakas na ito, Bes?” manghang tanong ni Liam.

“Sa buwan!” sagot ni Samantha, ang kanyang boses ay naging dalawa. Sa isang kumpas ng Trident, bigla siyang naglaho sa hangin.

Nagimbal si Hex sa kanyang nasaksihan. Ang bilis ni Samantha ay hindi na normal. “Lumabas ka!” sigaw ni Hex habang pilit na iniwasiwas ang Espada ni Magwayen sa kawalan.

Hindi niya namalayan na nasa likuran na niya ang prinsesa. Sa isang malakas na pagbuka ng bibig, nagpakawala si Samantha ng isang Sonic Scream —ang boses ng sirena na naging isang pisikal na puwersa. Bumagsak si Hex at tumilapon nang napakalayo, tumama ang kanyang katawan sa mga naglalakihang bato.

Akmang tutulungan ni Via si Hex nang mabilis siyang harangin ni Hestia. “Saan ka pupunta!” sigaw ng espiritu ng apoy habang hinahawakan ang braso ng babae. Napasigaw si Via sa sakit dahil unt-unting nasusunog ang kanyang balat sa tindi ng init ng kamay ni Hestia.

Inutusan naman ni Via si Zandro na tulungan si Hex, ngunit mabilis si Denise. Agad niyang binago ang anyo ng kanyang sandata at ginawa itong isang mahiwagang lubid na gumapos kay Zandro. “Saan ka rin pupunta? Kahit kailan, Zandro, napaka-buang mo!” asik ni Denise habang hinihila ang lubid.

Ang Pag-asa ng mga Itinakda

Ngumiti nina Aira, Xavier, at Joshua nang makitang napabagsak ni Samantha si Hex.

“Walang tatalo sa closeness nila,” komento ni Xavier. “Pakiramdam ko, mas naging kababata pa ni Liam si Samuel kaysa sa akin. Grabe ang utak nila… laging nagkakasabay.”

Natawa sina Aira at Joshua sa sinabi ng kaibigan. “Basta!” seryosong sabi ni Joshua. “Kailangan nating manatiling malakas upang magawa ni Samantha ang kanyang Bugna .”

“Bakit kaya… tayo na lang apat ang sumanib kay Samantha?” mungkahi ni Aira. “Mas lalakas tayo kapag sama-sama!”

“Aira, hindi pwede,” pagtutol ni Xavier. “Tandaan mo! Nasa loob din ni Samantha si Samuel. Baka hindi kayanin ng kanyang katawan ang ganoon kadaming gabay. Maaari siyang… mamatay.”

“Tama si Xavier,” pagsang-ayon ni Joshua.

Ang Huling Harapin

Mukhang lamang si Samantha ngayon sa laban dahil sa kakayahan ni Liam. Ang Trident ay mabilis na tumatama sa katawan ni Hex, iniilagan ang bawat atake ng Espada ni Magwayen.

“Sumuko ka na, Ama!” sigaw ni Samantha bago muling nagpakawala ng sonic scream na nagpatilapon muli kay Hex.

“Trident… Tubig…” napaisip si Hex sa kanyang susunod na hakbang habang pinupunasan ang dugo sa kanyang labi. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit. “Kung tubig ang sandata mo… kadiliman ang aking sagot.”

ITUTULOY…

Kabanata 43: Ang Paglamon sa Buwan at ang Panunumpa ni Via

Tiningnan ni Hex ang kalangitan na may mapanuyang ngiti. Ngayon ay alam na niya ang lihim ng lakas nina Samantha at Liam.

“Buwan… Katulad ng mga nilalang ng karimlan, lumalakas ang mga sirena dahil sa liwanag ng buwan,” wika ni Hex. Itinaas niya ang kanyang mga kamay at bumigkas ng isang sinaunang orasyon. Sa isang iglap, ang makapal at itim na ulap ay lumamon sa kabilang buwan. Nagdilim ang buong Jamais.

“Naloko na!” sigaw ni Joshua, ang kanyang mukha ay puno ng kaba.

“Bakit?” tanong ni Denise habang mahigpit pa ring hawak ang gapos kay Zandro.

“Nanghihina ang mga sirena kapag nawawala ang buwan,” paliwanag ni Joshua. “Sinasabing noong kinain ng Bakunawa ang anim na buwan, ang sangkatauhan ay naghirap. Gumawa ng panibagong buwan ang mga taga-Andromeda, ngunit nang muling magtangka ang Bakunawa, pinigilan na siya ng dyosang si Haliya. Kapag bilog ang buwan, nagbubunyi ang Andromeda—pero kapag nagkulimlim, nawawala ang kanilang lakas.”

Ang Pagbagsak ng Andromeda

Sa itaas, biglang naramdaman nina Liam at Samantha ang matinding bigat sa kanilang mga katawan.

“Bes, delikado! Marami na tayong sugat at nanghihina ka na!” babala ni Liam.

“Kaya pa ’to!” pilit na tugon ni Samantha, ngunit nang akmang isasaksak niya ang Trident, bigla itong naging purong tubig at naglaho sa kanyang mga palad.

“Bes? Anyare?!” gulat na tanong ni Samantha. Bago pa man makasagot si Liam, isang dambuhalang tipak ng lupa ang biglang umangat sa paanan ni Samantha, at doon ay sinalubong siya ni Hex ng isang suntok na may puwersa ng isang demonyo.

Dahil sa lakas ng impak, nagkahiwalay ang mga kaluluwa nina Samantha at Liam. Tumilapon sila sa magkaibang direksyon.

“Samantha!” hiyaw ni Joshua. Susugod sana si Xavier ngunit pinigilan siya ni Aira.

“Huwag nating sayangin ang lakas natin. Sundin natin ang utos ni Jenna,” sabi ni Aira bago tumingin kay Joshua. “Joshua, patulong!”

Agad na nakuha ni Joshua ang plano. Yumuko siya at nagsilbing tuntungan. Gamit ang kanyang bilis, tumalon si Aira paitaas upang maabot si Samantha na kasalukuyang nahuhulog mula sa himpapawid. Sa isang iglap, naglapat ang kanilang mga palad.

“ AIRA! “ “ SA-SAMANTHA… “

Matagumpay silang nag-fusion muli. Muling tumubo ang mga pakpak ni Samantha at mabilis niyang sinagip ang walang malay na si Liam bago ito tuluyang bumagsak sa lupa.

Ang Pagbabalik at ang Sakripisyo

Nang makalapag sa lupa, humiwalay muli si Aira. Walang malay si Samantha, ang kanyang katawan ay puno ng sugat. Agad na sumaklolo si Joshua, ginagamit ang kanyang kapangyarihan sa mga halaman upang sugpuin ang pagdurugo ng prinsesa.

Sa kabilang dako, nagbalik na sa katinuan si Zandro matapos sunugin ni Hestia ang marka sa kanyang batok. “Denise, pakawalan mo na ako rito!” reklamo ni Zandro.

“Wait, hindi ka na ba kontrolado ng babaeng ’yan?” tanong ni Denise.

“Hindi na, Denise. Pinalaya na siya ni Hestia mula sa sumpa ni Hex,” sagot ng espiritu bago bumalik sa katawan ni Denise.

Dahan-dahang lumapit si Via kay Aira. Ang kanyang mga mata ay wala nang bahid ng itim na sumpa, kundi puno ng pagsisisi. “Hindi ko alam ang ginagawa ko… patawad, kapatid ko,” umiiyak na sabi ni Via.

Ngumiti si Aira sa kabila ng hapdi. “Masaya ako at nagbalik ka na, Via. Napatawad na kita… matagal na.”

“Hindi ako papayag na saktan ka pa niya,” panunumpa ni Via, habang nanlilisik ang mga mata sa direksyon ni Hex. “Nangako ako sa Amang Hari na ako ang poprotekta sa iyo.”

“Ayos lang, Via… masaya ako dahil maayos ka na,” bulong ni Aira.

Hinarap ni Via ang naglalakad na si Hex. “Oras na para magbayad, Panginoong Huwad!”

Tumawa lang si Hex. “Ikaw? Kaya kitang patayin sa isang iglap lang!”

“Huwag nang pumalag, Via!” pakiusap ni Aira, ngunit hindi na nakinig ang kanyang kapatid.

“Ate, tabi! Protektahan niyo ang itinakdang prinsesa!” sigaw ni Via. Isang dambuhalang ipo-ipo ng itim at puting hangin ang bumalot sa buong katawan ni Via. Sumugod siya kay Hex nang walang takot sa kanyang mga mata.

“Kung ano man ang mangyari… bayad ko na ito sa mundong kinalakhan ko. Nakakahiya akong prinsesa ng Aera kung hahayaan kitang manalo!” sigaw ni Via.

“WAAAAAAG! Via, bumalik ka!” hiyaw ni Aira, ngunit ang kanyang kapatid ay tuluyan nang naging isang bulalakaw ng hangin patungo sa espada ni Hex.

Ang Paghihiwalay at ang Bagong Kalasag

Sa gitna ng kaguluhan, mabilis na lumapit si Denise sa nanghihinang katawan ni Samantha. “Kailangan nating paghiwalayin silang dalawa. Masyadong malakas ang presensya ni Samuel sa loob, nahihirapan ang katawan ni Samantha na mag-adjust,” paliwanag ni Denise.

“Tama siya,” pagsang-ayon ni Zandro. “Ito rin ang huling bilin ni Jenna sa amin bago kami tumawid sa lagusan.”

“Pero paano?” tanong ni Joshua, bakas ang pag-aalala. “Hindi na halos makagalaw si Samantha.”

“Hestia, sinasamo kita!” sigaw ni Denise. Sa isang iglap, muling lumabas ang naglalagablab na anyo ng espiritu ng apoy.

“Alam ko kung paano. Katulad ni Samantha, isa rin akong enerhiyang naghahanap ng sisidlan,” wika ni Hestia habang dahan-dahang hinahawakan ang noo ni Samantha. Umubo nang bahagya ang prinsesa, at sa isang nakabubulag na kislap, tuluyan nang naghiwalay ang kamalayan nina Samuel at Samantha.

“Maraming salamat, Hestia,” sambit ni Denise bago bumalik ang espiritu sa kanyang katawan.

Napatayo si Samuel, kinakapa ang sariling mukha. “Paano… paano ako nakalabas sa katawan ni Samantha?”

“Samuel, ikaw ang Main Vessel ,” paliwanag ni Denise. “Si Samantha ang walang pisikal na anyo, pero ngayon, pansamantala siyang binigyan ni Hestia ng sariling enerhiya. Pero kailangan nating magmadali.”

Ang Plano ni Aira

Habang abala pa si Hex sa pakikipagtuos kay Via sa himpapawid, nagtipon ang mga itinakda. “Anong susunod na plano, Zee?” tanong ni Xavier.

Humarap si Aira sa kanila, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon. “Joshua, sumanib ka kay Samantha. At ikaw, Xavier… sumanib ka kay Samuel.”

Nagulat ang lahat sa mungkahi ng prinsesa ng Aera. “Paano, Insan?” tanong ni Samuel. “Hindi ba’t si Samantha lang ang compatible na vessel para sa fusion?”

Biglang bumangon si Liam mula sa kanyang kinalalagyan. Inihanda niya ang kanyang mga kamay at binasbasan ang kanyang matalik na kaibigan. “ Tubig ng Andromeda, katawan ng aking kaibigan… gawing dalisay at patatagin! “

Isang asul na marka ang lumitaw sa noo ni Samuel—isang simbolo na handa na ang kanyang katawan na tanggapin ang kapangyarihan ni Xavier.

“Ngayon na!” sigaw ni Aira.

Kahit nanghihina, itinaas ni Samantha ang kanyang kamay. Ang kanyang boses, bagaman nanginginig, ay puno ng awtoridad. “ SAMANTHA! “

Inilapat ni Joshua ang kanyang palad sa palad ng kanyang minamahal. “ JOSHUA! “

Isang dambuhalang liwanag na kulay ginto at berde ang bumalot sa kanila. Mula sa liwanag, lumabas ang isang anyo na tila isang diyosa mula sa alamat. Ang kanyang kasuotan ay naging isang maringal na baluti ng Reyna ng Lakur . Ang kanyang dating gintong buhok ay naging kasing-puti ng niyebe—katulad ng kulay ng buhok ni Joshua.

Ang bagong Samantha ay hindi na lamang basta mandirigma; siya na ang simbolo ng buhay at kalikasan.

Ang Sumpa ng Kambal at ang Huling Hininga ni Via

Habang abala ang lahat, mabilis na lumapit si Samuel kay Xavier. Bakas sa mukha ng dalawa ang kaba, ngunit alam nilang ito na ang tanging paraan.

“Samuel… gusto ko lang sabihin sa’yo na…” Hindi na natapos ni Xavier ang kanyang sasabihin nang biglang lapatan ni Samuel ng isang mabilis ngunit mapusok na halik ang kanyang mga labi.

“Gusto rin kita,” bulong ni Samuel matapos ang halik, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa determinasyon.

Mula sa di-kalayuan, nakita nina Samantha at Joshua ang tagpong iyon. Isang tipid na ngiti ang sumilay sa labi ng prinsesa. “Hindi ka ba nagseselos, Joshua?” tanong ni Samantha.

“Hindi,” seryosong tugon ng prinsipe ng Lakur. “Dahil alam kong matagal nang gusto ni Samuel si Xavier. Iba ang koneksyon nilang dalawa.”

Inihanda nina Samuel at Xavier ang kanilang mga sarili. Itinaas ni Samuel ang kanyang kamay, ang boses ay puno ng awtoridad. “ SAMUEL! “

Inilapat naman ni Xavier ang kanyang palad sa palad ng kanyang minamahal. “ XAVIER! “

Isang dambuhalang liwanag na kulay pula at kahel ang bumalot sa kanila. Mula sa liwanag, lumabas ang isang anyo ng isang mandirigmang puno ng alab. Ang kasuotan ni Samuel ay naging isang maringal na baluti ng Hestia , ang kaharian ng apoy.

Ang Rebelasyon ni Via

Sa himpapawid, nakatitig si Via sa nagbabagong anyo nina Samuel at Samantha. Isang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, bagaman puno na ng sugat ang kanyang katawan.

“Matakot ka na, Hex,” wika ni Via, ang kanyang boses ay tila naglalakbay sa hangin. “Diba ang sabi ng Libro ng Kadiliman: Kambal laban sa Kambal ? Nasaan na ang lakas mo ngayon? Ang lakas na nanggaling sa iyong kapatid at ama? Sa palagay ko… hindi mo makakayanan ang pinagsamang lakas ng kambal!”

“Tumahimik ka!” galit na sigaw ni Hex, ngunit hindi siya pinakinggan ni Via.

“Ako ang nakakaalam na kambal ang totoong anak ni Reyna Anya ng Harte,” pagpapatuloy ni Via. “Itinago namin si Samuel sa mundo ng mga tao, habang si Samantha naman ay nanatili rito sa Jamais. Ako at si Jenna ang gumawa ng paraan upang protektahan si Samantha dito. Ginawa namin siyang gabay ni Samuel. Pero sa ikalabinsiyam na kaarawan ni Samuel, muling magsasama ang kambal, at magkakakatawan si Samantha!”

Sa tindi ng galit, binali ni Hex ang kanyang sariling sungay at walang kaabog-abog na ibinaon ito sa dibdib ni Via.

“ VIAAAAAAAA!!!! “ Isang nakapanlulumong sigaw ang nagmula kay Aira.

Nilingon ni Via si Aira at ngumiti. “Katapusan mo na! Er Vali me Keru solifaTado! “ Sambit ni Via, ang boses ay puno ng pait. ( Hangal na Panginoon ng Kadiliman! ) Bihasa si Via sa sinaunang wika ng Jamais dahil si Selena mismo ang nagturo sa kanya ng mga engkantasyon.

Dahan-dahang bumagsak si Via mula sa himpapawid. Agad na kumilos si Samuel, nagpakawala ng mga bolang apoy na nagsilbing tuntungan para sa bawat kamay at paa ni Via, upang dahan-dahan siyang makababa sa lupa.

Nang makalapag si Via, agad siyang nilapitan nina Aira at Liam. “Via, bakit mo ginawa iyon?” umiiyak na tanong ni Aira.

“Bayad-utang… sa Jamais,” mahinang sagot ni Via, habang pilit na ngumingiti.

Walang tigil sa pag-iyak sina Aira at Liam. Si Via, bagaman stricto, ay isa sa kanilang mga pinakamatalik na kaibigan. “Via, huwag ka namang ganiyan! Diba sabi mo… bibigyan mo pa ako ng jowa?” hagulgol ni Liam.

Hinawakan ni Via ang kamay ni Liam. “Mag-iilaw ang kamay mo… kapag nakita mo na ang Jamaisan o tao na para sa iyo. At mamahalin ka niya nang totoo. Pasensya na, Li… alam kong nasaktan kita noon.”

“Ayos lang, napatawad ka na namin,” bulong ni Liam.

“Oo, tama. Huwag mo kaming iiwan,” pagmamakaawa ni Samantha.

Umiiyak din sina Samuel at Xavier. Tumingin si Via kay Samuel. “Samuel at Samantha… kambal kayong ipinanganak. Ako ang nagbigay ng ideya kay Reyna Anya na ilagay ka sa mundo ng mga tao.”

“Talunin niyo ang kadiliman. Kung totoong ama niyo siya… hindi siya mananakit ng mga taong importante sa inyo. Gawin ninyo ang tama!” ang huling bilin ni Via bago siya tuluyang bawian ng hininga.

“ HINDIIIII!!!! VIAAAAA!! “ muling pagpalahaw ni Aira.

Habang ang lahat ay nalulunod sa pait, nagkatinginan sina Samantha at Samuel. Isang matalim na tingin ang kanilang ibinigay sa direksyon ni Hex. “Handa na, Samuel?” tanong ni Samantha.

ITUTULOY…

Kabanata 44: Ang Pagbagsak ng Ayden at ang Lihim na Basbas

Ang Nakaraan (Harte, Kaharian ng Ayden)…

Ang langit ng Ayden ay kulay dugo. Ang maringal na kaharian ng Harte ay unti-unti nang nilalamon ng itim na usok at apoy. Sa loob ng palasyo, hindi magkamayaw ang lahat habang naririnig ang bawat pagguho ng mga pader.

“Mahal na Reyna, anong plano mo sa kambal?” tanong ni Via, habang yakap-yakap ang nanginginig na si Samantha.

“Naitago na ni Selena si Samuel sa mundo ng mga tao,” sagot ni Reyna Anya, ang kanyang boses ay nanginginig sa pait ng desisyon. Bilang ina, ang ipaghiwalay ang kanyang mga anak ang pinakamasakit na sakripisyong ginawa niya.

“Si Samantha? Bakit narito pa siya?” tanong ni Via.

“Iyon na nga… kailangan ko ang tulong ninyo,” pakiusap ng Reyna. Isang dambuhalang piraso ng pader ang biglang bumagsak sa kanilang kinalalagyan, ngunit bago pa sila madaganan, biglang huminto ang lahat. Ang alikabok ay nanatili sa hangin; ang tunog ng digmaan ay naputol.

Dumating si Dalikamata . Gamit ang kanyang kapangyarihan, pinahinto niya ang daloy ng oras. “Hindi magtatagal ang aking kapangyarihan,” babala ng Diwata. “Tungkol sa iyong anak… handa ang Kanlaon na itago si Samantha. Napagkasunduan na namin ito ng mga kasama kong Diwata.”

“Kung gayon, iyon ang ating gagawin upang mailigtas siya!” sambit ni Via. Agad na iniabot ni Anya ang sanggol na si Samantha kay Dalikamata.

Ngunit bago tuluyang maglaho ang Diwata, humadlang si Via. “Sandali! Bibigyan ko ng basbas ang bata!” Inilabas ni Via ang isang hibla ng buhok na palihim niyang nakuha mula kay Herald (Hex). Inilapat niya ito sa noo ng sanggol.

“Binasbasan kita, munting Prinsesa ng Harte… Inu hasre senduja erco alvia Santi Herald Abiya. “ ( Dugo sa dugo, walang sinoman ang makakasakit sa iyo—kahit ang iyong sariling ama! )

Ang Paghaharap nina Anya at Hex

Sa isang kisapmata, naglaho si Dalikamata bitbit ang sanggol. Kasabay nito ang pagbabalik ng ingay ng digmaan. Isang sugatang kawal ang humahangos na lumapit.

“Mahal na Reyna, bagsak na ang kanlurang bahagi! Nasakop na ang mga karatig-kaharian!” ulat nito.

“Kailangan kong puntahan si Aira!” sigaw ni Via, ngunit pinigilan siya ni Selena na karga-karga sina Liam, Joshua, Aira, at Xavier. “Ligtas na ang mga bata, Via. Naitabi ko na sila.”

“Nasaan ang kapatid kong si Zandro?” tanong ng batang si Xavier, ang mga mata ay puno ng luha. “Hahanapin natin siya, Xavier, pangako,” alo ni Anya.

Biglang naging abo ang kawal sa harap nila. Mula sa likuran ng abo, lumabas si Hex (Herald) na may nakatatakot na ngiti. “Kumusta, mahal ko? Kung pumayag ka lang sanang ibigay ang ating mga anak, hindi sana nagkakaganito ang mundo mo.”

“Herald, kasuklam-suklam ka! Kailanman ay hindi mo mahahawakan ang mga anak ko!” sigaw ni Anya. Itinaas niya ang kanyang setro at nagpakawala ng isang nakabubulag na liwanag.

“Sugod, mga kawal!” utos ni Hex. Nagdikit-dikit ang mga tapat na kawal ni Anya upang protektahan ang reyna, ngunit ang mga kampon ni Hex ay tila mga aninong kasing-bilis ng hangin. Isa-isang bumagsak ang mga bantay ni Anya.

“Via, ngayon na!” sigaw ni Selena. Nagpakawala si Via ng malalakas na kidlat na tumupok sa mga kaaway, ngunit sa gitna ng kaguluhan, isang palaso ang bumaon sa likuran ni Reyna Anya.

“Mahal na Reyna! Itatakas ka namin!” sigaw ni Via.

“Hindi na… itakas niyo ang mga bata,” bulong ni Anya, habang bumubuhos ang dugo. “Sila ang magbabalik sa aking mga anak dito upang sugpuin ang kadiliman.” Sa huling pagkakataon, ikinumpas ni Anya ang kanyang setro at pilit na itinapon sina Selena, Via, at ang mga bata sa isang ligtas na lagusan.

Ang Trono ng Harte

Naiwang mag-isa si Anya sa harap ni Hex. “Anong tingin mo sa sarili mo, Anya? Mandirigma? Wala pang isinisilang na Jamaisan o Diwata na papaslang sa akin,” pagmamalaki ni Hex.

Ngumiti si Anya sa kabila ng hapdi. “Isinilang na sila…”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Hex, biglang nakaramdam ng kaba.

“Dahil… ako ang nagsilang sa kanila,” mahinang tugon ni Anya bago tuluyang nawalan ng malay.

“Kunin siya at ikulong!” utos ni Hex. Umupo siya sa trono ng Harte, ngunit ang mga huling salita ni Anya ay tila isang sumpa na paulit-ulit na umalingawngaw sa kanyang isipan. Bakit “sila”?

Ang Huling Sayaw ng Kambal at ang Puso ng Lakur

Balik sa Kasalukuyan…

“Napakatuso talaga ni Anya,” bulong ni Hex, ang kanyang tinig ay tila galing sa kailaliman ng lupa habang pinagmamasdan ang kambal na nagmamadaling gamutin ang sugat ni Via. “Hindi ko akalain na dalawang supling ang kanyang isinilang.”

“Ate Via! Gumising ka!” hiyaw ni Aira, habang bumubuhos ang luha sa kanyang mga pisngi. Sina Samuel at Samantha naman ay mabilis na lumapit upang tumulong.

Lumapit sina Denise at Zandro sa kambal. “Samuel at Samantha… ito na ang takdang oras,” seryosong sabi ni Denise. “Kailangan niyo nang matalo si Hex.”

“Kung ganun… handa na ako!” deklara ni Samuel, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa determinasyon.

“Hindi ka pa ba handa kanina?” biro ni Samantha kahit seryoso ang sitwasyon. Ngumiti si Samuel habang inihahanda ang kanyang sarili sa pag-atake, ngunit pinigilan siya ng kanyang kapatid.

“Sandali,” sabi ni Samantha. “Kung may basbas ako ni Ate Via, kailangan mo rin nito, Samuel.”

Hinubad ni Samantha ang kanyang gintong polseras at kwentas—ang mga mahiwagang kalasag na ibinigay sa kanya ni Susmihta ng Ayden. “ Ang mga kalasag mo? “ gulat na sambit ni Samuel.

“Ikaw na ang gumamit. Mas mabuti nang sigurado tayo,” sagot ni Samantha habang isinusuot ang mga ito sa kanyang kapatid.

Ang Digmaan ng Kambal

“Tayo na!” sigaw ni Samuel. Isang malakas na halakhak ang narinig mula sa loob niya. “ Ayos! “ wika ni Xavier.

Nang nasa tapat na sila ni Hex, mabilis na kumilos si Samantha. Itinutok niya ang kanyang gintong pana. “ Pana ng Pagkadalisay, sugatan at tapusin ang kadiliman! “ sigaw niya bago pinakawalan ang palaso. Kasabay nito, gumawa si Samuel ng isang dambuhalang bolang apoy at itinapon ito patungo sa kanilang ama.

Isang pagsabog ng liwanag at apoy ang naganap, ngunit nang mapawi ang usok, nakatayo pa rin si Hex—walang kaanu-ano at walang bahid ng sugat.

“Iyon na ’yun?” pangungutya ni Hex, na sa isang iglap ay nasa likuran na ng dalawa. “Ikinahihiya ko na maging anak kayong dalawa.” Nagpakawala siya ng isang malakas na suntok na nagpatilapon sa kambal mula sa himpapawid hanggang sa bumagsak sila sa lupa.

Dahan-dahang bumangon ang kambal, pinapaspas ang dumi sa kanilang baluti. “Kakaiba ang lakas natin, Sam. Hindi tayo masyadong napupuruhan sa mga atake ni Hex,” pansin ni Samuel.

“Dahil ’yan sa Kalasag ng Ayden,” paliwanag ni Samantha. “Pero mag-iingat ka, Samuel. Nasa kanya pa ang itim na libro. Kailangan nating gumawa ng paraan upang makuha iyan at sirain.”

Nagkatinginan ang kambal at nagpalitan ng ngiti. “Sige… isa pang lipad?” tanong ni Samuel.

“Ang mahuhuli… panget!” hamon ni Samantha bago mabilis na tumalon paitaas.

Sumunod si Samuel, at sa isang kisapmata ay nasa himpapawid na silang muli. “Sam… ang libro. Lilituhin ko si Hex,” sabi ni Samantha habang inihahanda ang kanyang plano. Tumango si Samuel at nag-antay ng pagkakataon.

Ang Ilusyon at ang Sakripisyo ng Lakur

Ikinumpas ni Samantha ang kanyang mga kamay, at bigla siyang dumami. Isang libong anyo ni Samantha ang bumalot sa kalangitan. “ Magaling, Samantha… kakayahan din ’yan naming mga taga-Lakur! “ puri ni Joshua mula sa loob niya.

Gamit ang kanyang kapangyarihan ng Invisibility , dahan-dahang nagtungo si Samuel sa likuran ni Hex. Upang hindi mapansin ang kanyang pagkawala, gumawa si Samantha ng isang huwad na anyo ni Samuel.

“Hex, sumuko ka na!” sigaw ng isang libong boses ni Samantha nang sabay-sabay. “Kakayanin mo bang kalabanin kaming sampung libo?”

Kukunin na sana ni Hex ang kanyang itim na libro nang biglang may bumaon sa kanyang likuran. Nang lumingon siya, nakangiti si Aira sa kanya. “Anong pakiramdam ng sarili mong sungay ang nakabaon sa likuran mo!”

“Lapastangan kang Aeran!” sigaw ni Hex habang pinakakawalan ang isang malakas na sampal na nagpatilapon kay Aira.

“Yan lang ba ang kaya mo?” pang-aasar pa ni Aira kahit nanginginig ang boses sa hapdi.

“Aira, umalis ka na diyan, Insan!” pakiusap ni Samantha, bakas ang kaba sa boses.

“Gusto mo talagang sumunod sa kapatid mo?” malamig na tugon ni Hex. “Pwes, ibinigay ko sa iyo ang kamatayan na gusto mo!” Tumalas ang kanyang mga kuko, handang kitilin ang buhay ni Aira.

Susugurin na sana ni Hex ang nanghihinang Aeran, hindi pinapansin ang mga ilusyon ni Samantha kahit magkasugat-sugat na siya. Dudukutin na sana ni Hex ang puso ni Aira nang biglang isang malakas na sipa ang nagpatilapon sa kanya.

“Hinahanap mo ba ito… Ama?” nakangiting sabi ni Samuel, na nagpakita na sa wakas, hawak-hawak ang Itim na Libro.

Habang abala ang mag-ama, nag-uusap naman sina Samantha at Joshua sa loob ng prinsesa. “Samantha… ibubuhos ko na ang huli kong kapangyarihan. Tulungan mo ang kapatid mo!” wika ni Joshua.

“Mahal mo pa rin siya no? Ayiieee!” biro ni Samantha kahit seryoso ang sitwasyon.

“Samantha?” pagtatama ni Joshua, bagaman may bahid ng hiya sa boses.

“Oo na, ito na… ang plano natin,” seryosong sabi ni Samantha.

“ Kalikasan, ika’y aking tinatawagan. Lakas mo aking kailangan. Gawin akong isang hayop na kayang tumalo sa kadiliman! “ sigaw ni Samantha. Isang dambuhalang ipo-ipo ng hangin at mga dahon ang bumalot sa kanya, na naghuhudyat ng kanyang huling pagbabagong anyo.

Sa Kanlaon…

“Sana’y magwagi kayo,” bulong ni Magayon, ang kanyang mga mata ay puno ng panalangin.

“Magtiwala ka, Magayon,” seryosong tugon ni Gassia. “Hindi tayo bibiguin ng mga Napili ni Bathala.”

ITUTULOY…

Kapit

lang mga Mahal,

nalalapit

na Ang

pagtatapos

ng ating kwento.

Pero wag mag-

aalala

, may bago ka

nanamang

kwentong

aabangan

. Ito ay Ang Dondé Esta

Rexxy

?

Nasa wall ko lang Po try to read baka

magustuhan

ninyo salamat Po.

Kabanata 45: Ang Huling Elemento (Ang Himig ng Paglikha)

“Aaarrrghhhhhhh!!! Ibigay mo sa akin yan!” Ang paos na sigaw ni Hex ay umalingawngaw sa buong Jamais habang namimilipit siya sa sakit, pilit na inaabot si Samuel upang bawiin ang Itim na Libro.

Sa kabilang dako, isang liwanag ang bumukas. Matagumpay na nakapasok si Selena sa Jamais kasama ang mga Tagalipon—sina Katalina, Theo, Tyler, Ian, Charlie, Jake, at ang nanghihinang si Jenna.

“Magaling, Selena…” mahinang sambit ni Jenna, akay ng kanyang mga kasama. “Kailangan na nating mahanap ang dalawang itinakda bago maging huli ang lahat.” Sa isang kumpas ni Selena, muli silang naglaho upang tumungo sa sentro ng labanan.

Ang Pag-atake ni Hex at ang Tinig ng Andromeda

“Insan, ilag!” sigaw ni Samuel nang magpakawala si Hex ng isang maitim na bolang apoy.

Habang abala si Samuel sa pag-iwas, si Samantha naman ay kasalukuyan pa ring nasa gitna ng kanyang pagpapalit-anyo. Nang mapansin ito ni Hex, agad siyang sumugod at nagpakawala ng isang malakas na suntok. Dahil sa tindi ng impak, tumilapon si Samantha at lumubog sa malalim na karagatan ng Andromeda.

“Saaaammm!!” hiyaw ni Samuel.

“Mag-focus ka, Samuel! Sunugin mo na ang libro!” utos ni Xavier mula sa loob niya. Ibinuka ni Samuel ang kanyang palad at dahan-dahang nag-alab ang apoy hanggang sa maging dambuhala ito. Ngunit bago pa man madampi ang apoy sa libro, dumating sina Jenna.

“Huwag!” sigaw ni Jenna. “Huwag mong susunugin ’yan! Magiging abo lang ang lahat ng pinaghirapan ninyong apat kapag ginawa mo iyan.”

Habang pinagsasabihan ni Tyler si Aira na puno pa rin ng pighati sa pagkawala ni Via, biglang nakita ng lahat ang pag-ahon ni Samantha mula sa dagat. Wala na sa kanyang katawan si Joshua, ngunit may kakaibang aura ang bumabalot sa dalaga.

“Tubig… Tama!” bulong ni Samantha. Niyakap niya si Joshua, at sa gitna ng yakap na iyon, naramdaman ni Joshua ang mabilis na kabog ng kanyang dibdib.

Nagsimulang mag-humming si Samantha. Isang misteryosong tunog ang umalingawngaw sa buong Jamais. Napalingon si Hex at Samuel; tila napatigil ang oras.

“Ang kanta ng mga Sirena…” manghang sabi ni Jenna. “Ang Kanta ng Liwanag. Mahigit ilang siglo na ang nakalipas mula nang huling marinig ang himig na iyan.”

Ang Melodiya ng Pagbabago

Dahil sa dalisay na tinig ni Samantha, biglang naghiwalay ang mga kaluluwa nina Samuel at Xavier. “Sandali, bakit ako?” pagtataka ni Xavier.

Sinamantala ni Hex ang pagkakataon upang salakayin si Samuel, ngunit bago pa siya makalapit, naramdaman niya ang unt-unting pagtigas ng kanyang sariling katawan. Dumating din si Reyna Alpia kasama sina Mia at Raven.

“Alam ko ang kantang ’yan. Naririnig ko na ’yan sa bansang Hapon,” wika ni Alpia, at nagsimula siyang bumigkas ng mga salitang Hapon na sinasabayan ang himig ni Samantha.

Habang kumakanta si Samantha sa wika ng Jamaisan, ang alon sa baybayin ay lalong lumakas. Dumating na rin sina Jessel at Sierra, ang bagong Reyna ng Oceana. “Ang kantang iyan… kinanta iyan ni Inang Olivia,” sabi ni Jessel.

“Tama ka!” Isang boses ang sumabat. Si Reyna Anya . Isinuot niya ang kwentas ng kanilang kaharian at tumayo sa harap ng kanyang mga anak.

“Anya?” gulat na sabi ni Hex. Akma niyang babawiin ang libro, ngunit ang kanyang mga kamay at binti ay tuluyan nang naging bato. “Arrggghhh! Itigil niyo yan!”

Ang Huling Konsiyerto ng Kaligtasan

Lumapit si Reyna Anya kina Samantha at Samuel. Mula sa kanyang mga palad, isang maliwanag na bagay ang lumabas at dahan-dahang naging isang mikropono.

“Music story na yata ’to!” biro ni Samuel sa kabila ng kaba, na nagpatawa kina Joshua at Xavier.

Sinabayan nina Samuel at Samantha ang kanilang ina, kasama sina Liam, Sierra, at Alpia. Ang kanilang mga boses ay nagtagpo, lumilikha ng isang kapangyarihang hindi kayang tibagin ng anumang kadiliman.

Sa bawat nota, ang Jamais ay nagsimulang magbago. Ang mga patay na puno sa Lakur ay muling nabuhay at nagkaroon ng malagong dahon. Ang mga tuyong ilog ay muling naging masigla.

“Ang kapangyarihan ng anak ni Sitan ay sirain ang kalikasan,” paliwanag ni Jenna. “Kabaliktaran naman ang kanyang mga anak—kaya nilang ibalik ang kagandahan ng lahat sa pamamagitan ng kanilang pagsasama.”

Lumapit sina Xavier, Aira, at Joshua. Hinawakan nila ang mga balikat nina Samantha at Samuel bilang suporta. Si Liam naman ay pumagitna sa dalawa niyang matalik na kaibigan.

Habang patuloy ang kanilang pag-awit, si Hex ay tuluyan nang naging isang estatwang bato—ang kanyang poot ay nakulong sa loob ng matigas na anyo.

Ang kanilang tinig ay lumampas sa hangganan ng Jamais. Umabot ito sa Mundo ng mga Tao, sa Dalaket, at sa Oceana. Sa bawat dako, ang polusyon ay naglaho, ang mga nakakalbong kagubatan ay muling naging luntian, at ang maruming dagat ay naging kristal sa linaw. Ang mundo ay muling huminga.

Ang Basbas ng mga Diwata at ang Bagong Simula

Habang nagbubunyi ang lahat, ang katawan ni Via ay dahan-dahang naging nagniningning na abo. Inilipad ng hangin ang kanyang mga labi patungo sa kaharian ng Aera .

“Mga mahal kong Aeran, patawad sa aking mga nagawa. Huwag kayong mag-alala, mapupunta kayo sa kamay ng isang mabuting Reyna,” bulong ng hangin, ang huling tinig ni Via bago siya tuluyang naglaho. Sa ibaba, ang mga natitirang Aeran ay sabay-sabay na nakayuko, isang pagpupugay sa prinsesang nagbalik-loob sa liwanag.

Samantala sa Harte , ang kastilyo na dati ay tigang at puno ng tinik ay muling nilalamon ng kulay berde. Ang mga halaman ay gumagapang sa mga pader, at ang mga bulaklak ay muling bumubuka.

“Nuno! Nabuhay na ang mga halaman sa kastilyo!” sigaw ng isang maliit na lambana.

“Nagtagumpay na sina Prinsipe Joshua at ang kambal,” sambit ni Nuno habang nakatingin sa malayo, may bakas ng luha ng katuwaan sa kanyang mga mata.

Ang Pagdating ng mga Diwata

Balik sa gitna ng labanan, iniabot ni Samuel ang Itim na Libro ni Hex kay Jenna. Kinuha rin ni Jenna ang Libro ng Liwanag na hawak ni Xavier.

“Ma, anong gagawin mo sa dalawang libro?” tanong ni Xavier.

“Eh, si Hex? Magiging bato na lang ba siya habambuhay?” usisa naman ni Samantha habang nakatingin sa estatwa ng kanilang ama.

“Naubos na ang kanyang kapangyarihan noong makuha ni Samuel ang libro. Kaya siya nanghina noong nagsimula kayong kumanta,” isang malambing ngunit makapangyarihang boses ang sumagot mula sa kanilang likuran.

Agad na lumingon ang mga Tagalipon at sabay-sabay na yumuko bilang paggalang.

“Dayang Magayon?” sambit ni Jenna.

“Kamusta ka, Jenna?” ngiting tanong ni Magayon. Namangha si Samantha sa ganda ng diwata. “Marami akong naririnig tungkol sa kanya. Siya ang diyosa ng Bulkang Mayon,” bulong ni Samantha sa kapatid.

“Tama ka, Samantha,” tugon ni Magayon. “Naparito ako upang kunin ang Libro ng Liwanag at Kadiliman, pati na rin ang estatwa ni Hex. Dadalhin namin sila sa Kanlaon upang bantayan kaming mga Diwata. Sa gayon, wala nang muling mangyayaring ganitong delubyo sa hinaharap.”

Hindi nagtagal, lumitaw din sina Gassia , Maria Makiling , at Dalikamata upang saksihan ang tagumpay.

Ang Basbas ng Kaligtasan

“Kung iyan ang inyong nais,” sabi ni Jenna at buong tiwalang iniabot ang mga libro kay Magayon.

Lumapit naman sina Maria Makiling at Gassia sa kambal upang mag-iwan ng isang espesyal na regalo. Ipinatong ni Maria Makiling ang kanyang mga palad sa ulo nina Samuel at Samantha.

“Sa oras na ito, hindi na kayo iisa,” deklara ni Maria Makiling. “Isinilang kayong dalawa, at mabubuhay kayong dalawa bilang magkahiwalay na nilalang.”

Si Gassia naman ay gumuhit ng isang mahiwagang marka sa kanilang mga balat—ang tanda ng mga Tagapagligtas . “Bilang tanda na kayo ay kabilang na sa hanay ng mga dakilang bayani, katulad nina Marife at Dennis na nauna sa inyo.”

“ MABUHAY KAYO! “ sigaw ni Dalikamata na umalingawngaw sa buong paligid.

Isang malakas na hiyaw ng tagumpay ang nagmula sa bawat Jamaisan, Tagalipon, at Diwata. Sa wakas, ang digmaang naghiwalay sa pamilya at sumira sa kalikasan ay natapos na sa ilalim ng pagmamahalan ng magkapatid.

ITUTULOY…

Kabanata 46: Ang Ikatlong Bunga at ang Bagong Propesiya

Ang Nakaraan…

Hi, Samantha here! Akala ko talaga ay tapos na ang lahat. Natalo na namin si Hex sa wakas, sa tulong ng mga tunay naming kaibigan at ni Samuel. Ang laking bonus pa dahil binigyan kami ng mga Diwata ng regalong hindi ko inaasahan—may sarili na akong katawan at hindi na ako makikihati kay Samuel. Pero habang nalulunod kami sa saya at yakapan, tila may hindi kami inaasahang panganib na nakaabang… lalo na sa isa naming malapit na kaibigan.

Ang Karugtong: Ang Lindol sa Kanlaon

Habang nagdiriwang ang mga kaharian dahil sa pagbabalik ng liwanag at katahimikan, isang hindi inaasahang pangyayari ang nagaganap sa banal na bundok ng Kanlaon .

Biglang niyanig ng isang malakas na lindol ang buong lugar. Ang mga puno ay sumasayaw sa tindi ng pag-uga ng lupa. Agad na nagtungo si Dayang Magayon sa pinakailalim na silid—ang silid kung saan inuukit ng tadhana ang mga panibagong propesiya na tanging mga Diwata lamang ang nakakaalam.

Hingal na huminto si Magayon sa harap ng isang sinaunang pader. Nanlaki ang kanyang mga mata habang binabasa ang mga letrang tila bagong ukit pa lamang at nagliliwanag ng kulay lila.

“Tatlong bunga ang nakatakdang sisira sa mga mundong pinag-iingatan,

Ang dalawa ang magdadala ng kaayusan,

Ang isa naman ang sisira at magdadala ng delubyo.“

“Hindi maaari…” bulong ni Magayon, ang kanyang boses ay puno ng kaba.

Agad na sumunod sa silid sina Gassia , Dalikamata , at Maria Makiling . “Magayon! Anong nangyayari? Bakit nagagalit ang bundok?” tanong ni Gassia.

Hindi nakapagsalita si Magayon. Itinuro lamang niya ang nakasulat sa pader. Sabay-sabay na napasinghap ang mga Diwata nang mabasa ang nakaukit na tadhana. Kinabahan ang lahat; ang katuwaan kanina ay napalitan ng matinding takot.

“Hindi ako nagkakamali… dahil dalawa lang ang anak ni Anya!” giit ni Dalikamata, habang mabilis na nag-iisip. “Sino ang ikatlong bunga? May iba pa bang anak si Hex na hindi natin alam?”

Naging seryoso ang mukha ni Magayon. Tila may isang alaala o kutob na pilit kumakawala sa kanyang isipan. “Magtutungo ako sa Jamais. Sinasabi ko na nga ba… malakas ang pakiramdam ko na siya iyon,” madiing sabi ni Magayon.

Nang walang pag-aalinlangan, nagliwanag ang katawan ni Magayon at nagpalit-anyo siya bilang isang dambuhala at maringal na ibon. Sa isang pagpag ng kanyang mga pakpak, lumipad siya patungo sa kinaroroonan nina Samantha.

“Huwag kang magpaiwan, Magayon! Sasama kami!” sigaw ni Maria Makiling habang sumunod sila nina Gassia at Dalikamata sa pamamagitan ng hangin.

Ang Maskara ng Aeran at ang Itim na Propesiya

Habang mahigpit ang yakap nina Samuel at Samantha, isang mabilis na anino ang sumingit. Biglang itinulak ni Liam ang kambal nang may puwersa, dahilan upang matumba sila sa damuhan. Ngunit bago pa sila makareact, isang matalas na tunog ng pagbaon ng patalim ang narinig.

Isang punyal ang nakatarak sa tiyan ni Liam. Dahan-dahang dumanak ang sariwang dugo sa kanyang damit. Bago pa tuluyang manghina ang kanyang tuhod, nakita ni Liam ang isang nakapanlulumong ngiti—isang ngiting hindi sa kaibigan, kundi sa isang kaaway.

“B~bakit… Ai?” tanging naisambit ni Liam bago siya tuluyang bumagsak.

Hindi makagalaw ang lahat. Ang gulat ay naging paralisado. Si Aira—ang leader, ang tagapagmana ng Aera, ang itinuring nilang sandigan—ay nakatayo sa gitna nila na may hawak na duguang kamay.

Agad na kumilos sina Tyler at ang grupo nina Marife at Dennis, ngunit tila may invisible na pader na humarang sa kanila. Maging sina Alpia, Mia, at Raven ay naging tila mga estatwang bato sa kani-kanilang kinalalagyan.

Mabilis na hinarang nina Xavier at Joshua ang kambal. “Sa likod lang kayo namin!” utos ni Joshua, ang kanyang baluti ay nagliliwanag sa depensa. Si Xavier naman ay nagpaapoy ng kanyang mga kamay, ang galit ay mababanaag sa kanyang mga mata.

“Aira! Anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Xavier.

Tumawa nang mahina si Aira, isang tunog na walang bahid ng kabutihan. “Hindi ang dalawa kong mangmang na kapatid ang nakatakdang sisira sa mga mundo… kundi AKO !”

Sa isang iglap, nagbago ang kanyang anyo. Ang dating kulay puting buhok na simbolo ng kadalisayan ng Aera ay naging kasing-itim ng gabi. Ang kanyang mga mata ay nag-apoy sa lila at itim na enerhiya.

“Insan… bakit mo ’to ginagawa?” nanginginig na tanong ni Samuel.

“Tanga! Magkapatid tayo sa dugo ni Hex!” asik ni Aira. “Lahat ng nangyari—ang pagkatalo ni Hex, ang pagkanta ninyo—ay bahagi ng plano ko. Napakatalino ko, ’di ba?” lumingon siya kay Liam na halos mawalan na ng malay.

“Paano ka nabuo? Sino ang ina mo?!” tanong ni Selena, pilit na kumakawala sa sumpa.

“Tiya? Wala!” halakhak ni Aira. “Ginawa ako ni Ama gamit ang sinaunang salamangka mula sa abo at dugo ni Sitan, at ng diwatang kapanalig niya na si Margarita. Hindi ako ang tunay na anak ni Haring Meydo. Wala tayong koneksyon, Selena!” Sa isang kumpas, bigla siyang nag-teleport sa likuran ni Selena, pinaparamdam ang kanyang malamig na presensya.

Sinubukan nina Tyler at Alpia na gumamit ng mind magic , ngunit tila tumatalbog lang ito. “Hindi tatalab ang kapangyarihan ninyo dahil nilagyan ko na ng sumpa ang buong Jamais,” patuloy ni Aira habang prenteng umuupo sa isang malaking bato na tila isang reyna ng kadiliman. “Lahat kayo ay luluha ng dugo.”

“Aira, tinuring ka naming kapatid! Guro ng grupo!” sigaw ni Samantha.

“FYI? Isa akong anak ng kadiliman at diwata. Ginamit ko lang kayo para malaman ang Huling Elemento. Pero nakakalungkot… ang Huling Elemento ay isang kanta lang pala? Masyado kayong pabida, kayong mga Sirena.”

Itinuro ni Aira ang kanyang kamay at isang maitim na usok ang pumasok sa lalamunan nina Sierra, Alpia, Jessel, Samuel, at Samantha. Sa isang sandali, nawala ang kanilang kakayahang bumigkas ng anumang nota. Ang kanilang mga boses ay ninakaw.

“Magbabayad ka! Lapastangan!” sigaw ni Sierra, bagaman paos at hirap na.

Tumayo si Aira at tinitigan ang kambal. “May proposal ako. What if samahan ninyo akong sakupin ang lahat ng mundo? Lalo na ang mundong kinalakhan mo, Samuel? Imagine the power!”

“Hindi ako papayag!” sigaw ni Samuel. Hinawakan niya ang kamay ni Xavier at sa isang iglap, nagsanib silang muli. Ganun din ang ginawa nina Samantha at Joshua.

“Sa tingin ninyo, makakaya ninyo akong apat?” tanong ni Aira, puno ng kumpiyansa.

“Subukan natin, ‘Insan’!” ngising sabi ni Samuel habang inilalabas ang Espada ng Prinsesa Emerald , ang sandata ng dating Reyna ng Dalaket.

Si Samantha naman ay inihanda ang kanyang espada mula sa Ayden, ang sandatang may kalasag na kayang magbalik ng anumang sumpa.

“Alam ko na ang mga kahinaan ng mga sandatang iyan,” wika ni Aira, ang kanyang mga kuko ay humahaba at naging kasing-talas ng mga punyal. “Hindi na ako mahihirapan na paslangin kayo.”

Ang Sakripisyo ng Prinsipe ng Andromeda

Habang nalulunod ang lahat sa takot, unti-unting kumikilos ang isang aninong akala ng lahat ay pumanaw na. Si Liam—na nagpanggap na patay upang makahanap ng pagkakataon—ay dahan-dahang tumatayo.

Lingid sa kaalaman ni Aira, matagal na siyang lihim na binabantayan ni Liam. Naalala ng binata ang babala ng diwatang si Magindara noong nakalaban nila si Via sa kakahuyan.

“Mag-iingat ka sa kasama ninyo,” wika ni Magindara bago tumalon sa ilog. “May nararamdaman akong hindi maganda sa kanya. Ang babaeng nagtataglay ng Huwad na Hangin… tanging kapahamakan ang kanyang dala.”

Dahil sa babalang iyon, inihanda ni Liam ang kanyang sarili. Sa kabila ng hapdi ng sugat at lasong nananalaytay sa kanyang dugo, tumakbo siya nang buong lakas at humarang sa gitna nina Samantha, Samuel, at Aira.

“Buhay ka pa pala?” pangungutya ni Aira. “Anong laban ninyong mga itinakda sa aking may dugong diwata?”

“Wala nga,” hingal na sagot ni Liam. “Pero kapag nagsama kami… matatalo ka namin.”

Ang Huling Engkantasyon ni Leyam

“Papano ka lalaban kung ilang oras na lang ay mamatay ka na sa lason?!” sigaw ni Aira.

Hindi sumagot si Liam. Sa halip, nagpalit-anyo siya bilang isang makapangyarihang Sireno —ang kanyang pang-ibabang bahagi ay naging buntot ng isda na kumikinang sa ilalim ng madilim na langit ng Jamais. Hinawakan niya ang mga kamay nina Samantha at Samuel.

“Tinatawagan ko ang mga espiritu ng tubig… bigyan ng katuparan aking mga salita,” pag-usal ni Liam. Ang kanyang boses ay tila awit mula sa kailaliman ng dagat. “ Tinig ay maging iisa, katawan at kaluluwa ay magiging iisa. Leyam, Prinsipe ng Andromeda! “

Sa isang nakabubulag na asul na liwanag, ang pisikal na anyo ni Liam ay unti-unting naglaho. Ngunit ang kanyang enerhiya ay hindi nawala; pumasok ito sa loob nina Samantha at Samuel, nagbibigay ng isang lakas na hindi pa nila kailanman naramdaman.

“Kasama na ninyo ako,” bulong ng boses ni Liam sa kanilang isipan. “Masaya ako dahil nagamit ko nang tama ang aking kapangyarihan… sa huling pagkakataon.”

“Hindi ko sasayangin ang sakripisyo mo, Bes!” sigaw ni Samuel, habang nararamdaman ang pag-apoy ng kanyang puso.

Ang Pagharang sa Kanlaon

Sa labas ng Jamais, pilit na kumukumpas sina Magayon at Gassia upang makapasok sa lagusan, ngunit isang itim na harang ang pumipigil sa kanila.

“Anong nangyayari, Magayon? Bakit hindi tayo makapasok?!” tanong ni Gassia.

“Hindi ko alam! Subukan pa rin natin!” tugon ni Magayon habang pilit na binabasag ang sumpa ni Aira.

Samantala, nakapikit si Dalikamata , ang kanyang ikatlong mata ay nakatitig sa nagaganap sa loob. “Isang buhay na naman ang nagbuwis,” malungkot niyang wika.

Ang Huling Bakbakan

Sa loob ng Jamais, naduduling sina Selena at Jenna sa bilis ng galaw nina Aira at ng kambal. Ang bawat banggaan ng kanilang kapangyarihan ay lumilikha ng lindol.

“Bakit ngayon pa? Bakit hindi ko ito nakita sa aking pangitain?” tanong ni Jenna, na puno ng pagsisisi.

“Maging ako, Insan… naitago niya sa akin ang lahat noong sinasanay natin siya,” dagdag ni Katalina.

Habang ang mga kalalakihan ay pilit na kumakawala sa itim na enerhiyang nakagapos sa kanila, patuloy ang pag-atake ni Aira. Ang tatlong anak ni Hex—ang dalawang bunga ng liwanag at ang nag-iisang bunga ng delubyo—ay nagtatagis sa isang labanang magtatakda ng katapusan.

Sino ang susunod na magbubuwis ng buhay? Kaya bang talunin ng kambal ang kapatid na nagtataglay ng dugo ng diwata at kadiliman?

ABANGAN SA HULING KABANATA NG ATING KWENTO…

So kapit lang mga Mahal.. anyway may bago akong kwento na

sinusulat

.

Paki check naman mga Mahal sa wall ko Ang kwento ni

Rexxy

sa Donde

esta

Rexxy

?

Thanks Mahal.

Kabanata 47: Ang Pagbagsak ng Harte at ang Banta sa Dalaket

Sa gitna ng paralisadong Jamais, walang magawa sina Tyler kundi ang manood sa unt-unting pagguho ng kanilang pag-asa. “Bakit hindi natin napansin ang dilim sa kanyang puso?” bulong ni Jake, habang pilit na iginagalaw ang kanyang mga daliri.

“Ipanalangin na lang natin na hindi sila tuluyang madaig,” sagot ni Tyler, ang kanyang mga mata ay nakapako sa nagaganap na labanan.

Ang Paglumpo sa Kambal

Masyadong mabilis si Aira. Bago pa man makalingon si Samantha, naramdaman na niya ang malamig na talim ng punyal na bumaon sa kanyang likuran. Sa tindi ng hapdi, hindi na nakayanan ni Joshua na manatili sa kanyang katawan; sapilitan silang naghiwalay at sabay na bumagsak sa tuyong lupa.

“ SAAMMAANTHAAA!! “ Ang sigaw ni Samuel ay yumanig sa paligid. Akma siyang susugod upang saklolohan ang kapatid, ngunit isang dambuhalang kidlat ang humarang sa kanyang daraanan.

“Mag-iingat ka, Samuel! Kaya niyang manipulahin ang bawat hibla ng hangin!” babala ni Xavier mula sa loob niya.

“Naiintindihan ko!” asik ni Samuel. Sa gitna ng galit, muling nagliyab ang kanyang mga palad at tumubo ang dalawang pakpak na gawa sa purong apoy ng Hestia. “ Magpakita ka, Aira! Huwag kang duwag! “

Ngunit ang hangin ay kakampi ni Aira. Sa isang kisapmata, nasa likuran na rin siya ni Samuel. Isang malakas na boltahe ng kidlat ang tumama sa binhi ng Hestia. Katulad ni Samantha, sapilitang humiwalay si Xavier kay Samuel. Sabay silang bumagsak, nanghihina at sugatan.

Ang Tagumpay ng Delubyo

“Bagsak na ang mga tanga!” halakhak ni Aira. Ang kanyang boses ay wala nang bakas ng pagkakaibigan.

Nilapitan niya ang magkapatid, ngunit humarang ang nanghihinang sina Joshua at Xavier. “Huwag kang magtatangkang saktan sila!” sabay nilang deklara, pilit na itinatayo ang kanilang mga nangangatog na tuhod.

“Wag niyo nang sayayin ang lakas ninyo,” madiing sabi ni Aira. “Wala na kayong magagawa. Patay na ang Prinsipe ng Andromeda. Bagsak na ang anim na itinakda. Sabi ng babaylang si Jenna, tayo ang dapat na tatalo sa Hari ng Kadiliman—pero tingnan niyo, palpak! Napakagaling talaga ni Ama.”

Itinaas ni Aira ang kanyang mga kamay, handa nang tapusin ang dalawang prinsipe gamit ang isang huling kidlat. Ngunit isang biglang pag-ihip ng malakas na hangin ang nagpatigil sa kanya.

“Kami ang kailangan mo, ’di ba? Kami na lang!” sigaw ni Samuel, pilit na iniaangat ang kanyang ulo.

Ngumiti si Aira, isang ngiting nakakapangilabot. Hinablot niya ang buhok ni Samuel at bumulong, “Kayong dalawa ni Samantha ang magdadala sa akin sa Dalaket at Ayden.”

Ang Susunod na Target: Dalaket

Kahit nanghihina, pilit na ikinukumpas ni Samantha ang kanyang kamay, ngunit tila tuyo na ang kanyang kapangyarihan.

“Samantha… huwag nang magpilit,” pang-aasar ni Aira. “Alam ko na kung saan tayo magsisimula. Sa kaharian kung saan lumaki ang inyong ina… sa Dalaket !” Sa isang mabilis na kislap ng itim na liwanag, naglaho si Aira bitbit ang sugatang kambal.

“ SAAMMUUEELL!! “ hiyaw ni Xavier.

“Susundan natin sila!” wika ni Joshua. Sa kabila ng mga sugat, hindi sila nag-atubili. Agad din silang naglaho upang habulin ang anino ni Aira.

Ang Pagdating ng mga Diwata

Nang makaalis ang delubyo, unt-unting nagbalik ang kontrol sa katawan nina Tyler at Selena. Mabilis na lumapit si Selena kay Jenna. “Jenna… anong gagawin natin?”

Nilingon ni Jenna ang grupo ni Zandro at Marife. “Handa ba kayong lumaban?”

“Handa kami, Pinuno!” sigaw ni Marife, na sinundan ng determinadong tango ng kanyang mga kasama. “Susundan natin sila sa Dalaket!”

Ngunit bago pa sila makakilos, lumitaw sina Gassia at Dalikamata . “Hindi kayo pwedeng makisali, Jenna,” pigil ni Dalikamata. “Hindi kayo ang nakatakdang makakatalo sa kadiliman. Tanging sila lang.”

“Sinong sila?” tanong ni Alpia.

“Ang kambal at ang dalawang prinsipe,” sagot ni Gassia. “Ang tungkulin natin ngayon ay humanap ng paraan kung paano natin mapipigilan ang tuluyang pagsira ni Aira sa mga mundo.”

Ang Pag-atake sa Tatlong Puno at ang Pagbabalik ng Sireno

Sa bawat hakbang ni Aira sa lupain ng Dalaket , ang lupa ay tila nawawalan ng buhay. Sa pamamagitan ng isang sinaunang sumpa, unt-unting nanghihina ang mga engkantong bantay ng kaharian. “Lalakas ako hangga’t nariyan kayong dalawa sa aking panig,” nakangising sabi ni Aira sa kawalan.

Sa loob ng kastilyo, mabilis na kumilos si Alpia kasama nina Mia at Raven. Binuksan niya ang isang lihim na pader na naglantad sa Puno ng Buhay —ang sagradong punong nag-uugnay sa kailaliman ng dagat at sa kagubatan ng Ayden.

“Kapag nasira ito, maglalaho ang ating mundo, maging ang mundo ng mga tao,” babala ni Alpia. Pinitas niya ang isang gintong bunga at iniabot ito sa kanyang mga dama. “Itago ninyo ito. Kung makapasok man si Aira, ang bungang ito ang huling pag-asa ng ating lahi.”

Maya-maya pa, bumukas ang pinto at iniluwa ang nagbabagong anyo na si Aira. “Pinag-antay ko ba kayo?” aniya na may halong pangungutya.

“Nasaan sina Samuel at Samantha?!” sigaw ni Mia, habang ang mga kidlat ay sumasayaw sa kanyang mga daliri.

“Pinapunta ko sila sa Ayden at Oceana upang tapusin ang mga kahariang nakialam noon,” tugon ni Aira bago nagpakawala ng isang dambuhalang ipo-ipo.

Ang Sakripisyo sa Ayden

Sa kaharian ng Ayden , ang kapaligiran ay balot ng kaba. Nagtungo si Jessel sa silid ng Puno ng Aydendril , ang punong may mga dahon na kasing-puti ng ulap.

“Inang Olivia, patawad,” bulong ni Jessel habang hinahawi ang buhok sa kanyang batok. Isang nagniningning na ugat-vinya ang lumabas mula sa kanyang balat. “Ito lang ang tanging paraan. Kahit mawalan ako ng kapangyarihan, ililigtas ko ang puno.” Pinutol ni Jessel ang sariling ugat at mabilis itong ibinaon sa lupa upang magsilbing proteksyon.

Biglang pumasok si Samuel, hila-hila ang sugatang si Susmihta. Ang kanyang mga mata ay walang buhay—isang palatandaan na siya ay kontrolado na ni Aira.

“Kamusta, Mahal na Reyna?” wika ni Samuel na may nakakatakot na ngiti. “Ito ba ang punong dapat naming wasakin?”

“Gumising ka, itinakdang mandirigma!” sigaw ni Jessel, kahit siya ay nanghihina na dahil sa pagputol ng kanyang ugat. Ngunit isang malakas na tulak ang ginawa ni Samuel kay Susmihta patungo kay Jessel. Sa gitna ng panghihina, inilabas ni Jessel ang kanyang banal na libro upang harapin ang dating kaibigan.

Ang Pagkabuhay sa Oceana

Sa kailaliman ng Oceana , nakaharap na si Samantha sa mga Korales ng Pagkadalisay . Dumating sina Xavier at Joshua upang pigilan siya, suot ang mga mahiwagang bunga na nagbibigay sa kanila ng kakayahang huminga sa ilalim ng dagat.

“Samantha, gumising ka!” pakiusap ni Sierra.

“Bakit naman ako gigising? Gising na gising ako!” asik ni Samantha. Nagpakawala siya ng isang itim na enerhiya na nagpatalsik sa tatlo.

“Masungit talaga ’yang syota mo, Prinsipe Joshua!” biro ni Xavier, pilit na naglalabas ng apoy ngunit agad itong namamatay sa tubig. Sa isang iglap, nasa likuran na nila si Samantha at isang malakas na suntok ang nagpatumba kay Xavier.

Habang abala ang kambal sa pakikipaglaban, itinaas ni Sierra ang kanyang Trident sa harap ng mga korales. “Sa ngalan ni Lindagat, binibigyan ko ng basbas ang mga korales na ito kapalit ng aking buntot at pagiging Reyna!”

Ngunit imbes na mawasak, ang mga korales ay nagliwanag at isang libong tinig ang nagsalita: “ Isang maharlika mula sa kabilang kaharian ang nagbuwis ng buhay… siya ang aming bubuhayin. “

Sa isang kislap, naglaho ang mga korales, at mula sa anino ni Samantha, isang pamilyar na boses ang narinig.

“ Liam? “ gulat na sambit ni Joshua.

Buhay si Liam. Kumindat lang ang Prinsipe ng Andromeda at mabilis na sinunggaban ang mga kamay ni Samantha.

“ AAARRRGHHHHHHH!!!!!!! “ hiyaw ni Samantha nang maramdaman ang purong enerhiya ng tubig mula kay Liam.

“Bes, gumising ka! Bumalik ka na sa amin!” sigaw ni Liam habang pilit na binabasag ang sumpa ni Aira sa loob ng katawan ni Samantha.

Ang Salamin ng Katotohanan at ang Tunay na Aira

Sa Dalaket , hindi nagapi ang bilis ni Alpia. Sa kabila ng pagkasira ng Puno ng Buhay, ang espiritu ng mga Dalaketnon ay nanatiling matatag. Sa tulong nina Mia at Raven, matagumpay nilang naigapos ang huwad na Aira.

“Salamin ng pagkadalisay, dinggin ang utos ng isang Reyna. Ikulong ang dungan ng babaeng ito!” Sa isang nakakasilaw na liwanag, tuluyang naipasok at nakulong ang huwad na Aira sa loob ng mahiwagang salamin. Bagaman sugatan ang lupain, mabilis na naitanim nina Alpia ang huling bunga, at sa isang iglap, isang bagong Puno ng Buhay ang sumibol—simbolo ng pag-asa.

Ang Paglaya sa Ayden at Oceana

Sa Aydendril , sa tulong ng mga tribong hindi tinatablan ng mahika, nailigtas ni Jessel si Samuel. Gamit ang kanyang banal na libro, pinalayas niya ang itim na usok na lumukob sa binata.

“Para hindi na siya muling malukuban ng kadiliman,” bulong ni Xavier. Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mukha at idinampi ang kanyang mga labi sa labi ni Samuel—isang selyo ng proteksyon at pag-ibig na nagpatibay sa kanilang ugnayan.

Sa Oceana naman, sa pamamagitan ng Trident ni Sierra at ang lakas nina Liam at Joshua, nagapi ang sumpa sa katawan ni Samantha. “Ligtas na si Samantha,” deklara ni Sierra. Sa isang kumpas ng kanyang trident, muling ibinalik ang mga itinakda sa ibabaw ng lupa.

“Maligayang pagbabalik, Liam. Prinsipe ng Andromeda!” nakangiting pagbati ni Sierra bago sila tuluyang naglaho sa kailaliman.

Ang Rebelasyon ng Reyna Anya

Muling nagtipon ang lahat sa Jamais . Sa gitna ng pag-aalinlangan ni Selena tungkol sa papel ni Aira sa propesiya, isang pamilyar na anino ang lumitaw kasama si Reyna Anya. Isang babaeng kamukha ni Aira, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng kabutihan at pagod.

“Ang Aira na nakalaban ninyo ay isang huwad—isang nilalang na gawa sa salamangka ni Hex,” paliwanag ni Reyna Anya. “Noong ipinanganak ang totoong Aira, ikinulong siya ni Hex. Nahanap ko siya sa Aera sa tulong ng abo ni Via.”

Gulat ang lahat. Ang babaeng nasa harap nila ay ang tunay na Aira , ang ikatlong anak ng Hari ng Aera.

“Ako ang tunay na Aira,” mahinang bati ng dalaga. “Ako ang gumagabay sa inyo mula sa hangin noong kayo ay nasa mundo ng mga tao. Ako ang nagbigay ng babala kay Liam tungkol sa Kambal ng Buwan. Kahit nakagapos ako, pilit kong ginamit ang aking lakas upang makarating sa inyo ang mga sagisag ng elemento.”

Napatitig ang lahat sa kanyang mga kamay na puno ng sugat mula sa pagkaka-kadena. Sa kabila ng lahat ng hirap, hindi siya sumuko upang protektahan ang kanyang mga pinsan.

Hindi na nag-atubili sina Samantha, Samuel, Liam, Joshua, at Xavier. Sabay-sabay nilang niyakap ang kanilang tunay na pinsan. “Maraming salamat, Insan…” nakangiting pasasalamat ni Samuel. Sa wakas, ang pamilya ay buo na, at ang tunay na “Ikatlong Bunga” ay kakampi ng liwanag.

ITUTULOY…

Kabanata 48 : Ang Salamin ng Katotohanan at ang Tunay na Aira

Sa Dalaket , hindi nagapi ang bilis ni Alpia. Sa kabila ng pagkasira ng Puno ng Buhay, ang espiritu ng mga Dalaketnon ay nanatiling matatag. Sa tulong nina Mia at Raven, matagumpay nilang naigapos ang huwad na Aira.

“Salamin ng pagkadalisay, dinggin ang utos ng isang Reyna. Ikulong ang dungan ng babaeng ito!” Sa isang nakakasilaw na liwanag, tuluyang naipasok at nakulong ang huwad na Aira sa loob ng mahiwagang salamin. Bagaman sugatan ang lupain, mabilis na naitanim nina Alpia ang huling bunga, at sa isang iglap, isang bagong Puno ng Buhay ang sumibol—simbolo ng pag-asa.

Ang Paglaya sa Ayden at Oceana

Sa Aydendril , sa tulong ng mga tribong hindi tinatablan ng mahika, nailigtas ni Jessel si Samuel. Gamit ang kanyang banal na libro, pinalayas niya ang itim na usok na lumukob sa binata.

“Para hindi na siya muling malukuban ng kadiliman,” bulong ni Xavier. Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mukha at idinampi ang kanyang mga labi sa labi ni Samuel—isang selyo ng proteksyon at pag-ibig na nagpatibay sa kanilang ugnayan.

Sa Oceana naman, sa pamamagitan ng Trident ni Sierra at ang lakas nina Liam at Joshua, nagapi ang sumpa sa katawan ni Samantha. “Ligtas na si Samantha,” deklara ni Sierra. Sa isang kumpas ng kanyang trident, muling ibinalik ang mga itinakda sa ibabaw ng lupa.

“Maligayang pagbabalik, Liam. Prinsipe ng Andromeda!” nakangiting pagbati ni Sierra bago sila tuluyang naglaho sa kailaliman.

Ang Rebelasyon ng Reyna Anya

Muling nagtipon ang lahat sa Jamais . Sa gitna ng pag-aalinlangan ni Selena tungkol sa papel ni Aira sa propesiya, isang pamilyar na anino ang lumitaw kasama si Reyna Anya. Isang babaeng kamukha ni Aira, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng kabutihan at pagod.

“Ang Aira na nakalaban ninyo ay isang huwad—isang nilalang na gawa sa salamangka ni Hex,” paliwanag ni Reyna Anya. “Noong ipinanganak ang totoong Aira, ikinulong siya ni Hex. Nahanap ko siya sa Aera sa tulong ng abo ni Via.”

Gulat ang lahat. Ang babaeng nasa harap nila ay ang tunay na Aira , ang ikatlong anak ng Hari ng Aera.

“Ako ang tunay na Aira,” mahinang bati ng dalaga. “Ako ang gumagabay sa inyo mula sa hangin noong kayo ay nasa mundo ng mga tao. Ako ang nagbigay ng babala kay Liam tungkol sa Kambal ng Buwan. Kahit nakagapos ako, pilit kong ginamit ang aking lakas upang makarating sa inyo ang mga sagisag ng elemento.”

Napatitig ang lahat sa kanyang mga kamay na puno ng sugat mula sa pagkaka-kadena. Sa kabila ng lahat ng hirap, hindi siya sumuko upang protektahan ang kanyang mga pinsan.

Hindi na nag-atubili sina Samantha, Samuel, Liam, Joshua, at Xavier. Sabay-sabay nilang niyakap ang kanilang tunay na pinsan. “Maraming salamat, Insan…” nakangiting pasasalamat ni Samuel. Sa wakas, ang pamilya ay buo na, at ang tunay na “Ikatlong Bunga” ay kakampi ng liwanag.

Ang Huling Propesiya at ang Pamamaalam sa Jamais

Sa tuktok ng Kanlaon, kung saan nananahan ang mga diwata, tila huminto ang oras. Nakapako ang paningin ni Magayon sa mga titik ng huling propesiya tungkol kay Aira, ang bawat salita ay tila may dalang babala. Isang pamilyar na tinig ang bumasag sa katahimikan mula sa kanyang likuran.

“Tila nagkakamali ang propesiya tungkol kay Aira, Magayon,” wika ni Lalahon habang papalapit. “Si Aira nga ang tinutukoy, ngunit siya ay isang huwad lamang.”

Lumingon si Magayon at bahagyang ngumiti. “Maligayang pagbabalik, Lalahon. Kasama mo ba sina Lindagat at Libulan? Kumusta ang inyong pagbisita sa tahanan ng ating Bathala?”

Kasabay nito ang paglitaw nina Libulan at Lindagat mula sa kakahuyan. “Hindi nagkakamali ang propesiya,” seryosong saad ni Libulan. “Maaaring may malalim na dahilan kung bakit ganoon ang nakasulat. Ang tadhana ay hindi palaging tiyak.”

“Tama si Libulan,” pag-ayon ni Lindagat. “Pinaalalahanan tayo ng Bathala na ang propesiya ay isang gabay na maaari pang baguhin ng mga nilalang na bahagi nito.”

Maya-maya pa ay dumating sina Gassia, Dalikamata, at Maria Makiling. Bakas sa mukha ni Maria ang pag-aalala. “Tila madilim ang iyong pananaw ngayon, Lalahon. Noong nasa ilalim pa ng ating kalinga sina Theo at Tyler, ginawa natin ang lahat upang iligtas sila mula sa kamay ni Sitan. Ang propesiya ay gabay, hindi isang hatol na hindi mababali.”

“Marahil ay pagod lamang ako,” matipid na tugon ni Lalahon bago ito tuluyang naglaho sa isang kisapmata.

“Huwag mo na itong isipin, Magayon,” alo ni Libulan. “Naging matagumpay ang iyong paggabay sa mga supling ni Hex. Masdan mo, nananatili sila sa panig ng liwanag.”

Ngunit sa gitna ng kanilang pag-uusap, biglang niyanig ang buong kapaligiran. Isang nakapanghihilakbot na liwanag ang lumitaw—isang bagong propesiya. Nanlaki ang kanilang mga mata nang mabasa ang mga pangalang nakaukit: Samantha at Samuel.

“Sana ay huwag itong magkatotoo,” bulong ni Gassia na puno ng pangamba.

Ang Koronasyon sa Jamais

Samantala sa kaharian ng Jamais, idinadaos ang isang makasaysayang koronasyon. Naunang kinoronahan sina Joshua ng Harte, Liam ng Andromeda, Aira ng Aera, at Xavier ng Hestia. Ang huling nakatayo sa harap ng trono ay ang magkambal na sina Samantha at Samuel.

Nakatayo sina Selena at Jenna sa harapan, habang si Reyna Anya ay hawak ang mga korona para sa kanyang mga anak.

“Prinsesa Samantha,” panimula ni Selena, “ang iyong katapangan sa digmaan ay hindi matatawaran. Nararapat lamang na tanghalin kang Reyna at bagong tagapangalaga ng Binhi ng Puno ng Buhay.” Marahang lumuhod si Samantha, at sa gitna ng katahimikan, ipinatong sa kanyang ulo ang makinang na korona.

Humarap naman si Jenna kay Samuel. “Prinsipe Samuel, ikaw ay halimbawa ng isang pinunong matapang at tuso, ngunit may pusong marunong magmahal. Ang kaharian ng Jamais ay naghihintay sa iyong pamumuno.”

Ngunit sa halip na yumuko, umatras si Samuel at humingi ng paumanhin. “Patawad, Miss Jenna, Tiya Selena… Inang Reyna. Hindi ko po matatanggap ang korona ng Jamais.”

Nagkagulo ang mga naroon. Lumapit sina Liam at Aira na may pagtataka.

“Nais ko pong manirahan sa mundo ng mga tao,” pagpapatuloy ni Samuel, ang tinig ay bahagyang nangangatog. “Doon ako lumaki, at doon ko matatagpuan ang tunay na kaligayahan. Sana ay maunawaan ninyo.”

Niyakap siya ng kanyang ina nang mahigpit. “Anak, alam ko na ito ang iyong pipiliin. Sigurado ka na ba sa iyong pasya?”

“Opo, Ina. Patawad po,” sagot ni Samuel habang dumadaloy ang mga luha.

“Kung iyan ang magpapasaya sa iyo, papayag ako,” sabi ng Reyna sa gitna ng paghikbi.

Biglang hinubad ni Xavier ang kanyang korona at lumuhod sa harap ni Aira. “Sasama ako kay Samuel. Iniibig ko siya at handa kong ialay ang aking buhay upang samahan siya saanman siya magtungo.”

Nagkaroon ng kasunduan: ang pag-alis nila ay nangangahulugang permanenteng pagsasara ng lagusan ng Jamais. Si Zandro ang humalili sa tungkulin ni Xavier sa Hestia, habang ang lahat ay nagbigay ng huling pagpupugay.

Ang Babala sa Dilim

Pagkatapos ng marangyang handaan at ang mapagbigay na tulong ni Miss Alpia sa mundo ng mga tao, sina Samuel at Xavier ay nagsimulang bumuo ng bagong buhay. Ngunit sa isang madilim na sulok ng kabilang mundo, isang nilalang na nababalutan ng itim na usok ang nakamasid sa kanila sa isang mahiwagang salamin.

“Isang malaking pagkakamali,” nakakangilabot na tawa ng nilalang. “Hindi pa tapos ang kadiliman. Huwag kayong makampante.”

Sa hardin ng Harte, biglang napatigil si Samantha. Lumingon siya sa paligid, tila may narinig na bulong mula sa hangin.

“Narinig mo ba ’yon, Joshua?” tanong niya.

“Ang alin? Wala naman akong naririnig,” sagot ni Joshua.

“Ah, wala… baka guni-guni ko lang,” wika ni Samantha, ngunit ang kabog sa kanyang dibdib ay nagsasabing nagsisimula pa lamang ang tunay na panganib.

Sa Mundo ng mga Tao

Isang matunog na pagkabasag ng porselana ang bumasag sa katahimikan ng kusina. Napasinghap si Samuel nang maramdaman ang hapdi sa kanyang palad; nasugatan siya sa gulat.

“Samuel? Bakit, mahal? Anong nangyari?” nag-aalalang tanong ni Xavier habang mabilis na lumalapit.

“Narinig mo ba ’yon?” tanong ni Samuel, ang kanyang paningin ay nakapako sa kawalan, tila may hinahanap na hindi nakikita.

“Wala naman… Halika nga rito. Gagamutin natin ’yang sugat mo,” tugon ni Xavier. Kinuha niya ang bote ng alcohol at mga halamang gamot. “Gaya ng pag-aalaga mo sa akin noon, titiisin mo ang hapdi nito, ha?”

Tumango lamang si Samuel, ngunit nananatiling abala ang kanyang isipan. Ang halakhak na iyon—pamilyar ang boses, pamilyar ang bagsak ng bawat salita. Isang alaala ng kadiliman na tila pilit kumakawala mula sa kanyang nakaraan.

“Huhugasan muna natin ito para hindi maimpeksyon,” muling wika ni Xavier habang maingat na inilalapit ang sugatang kamay ni Samuel sa umaagos na tubig mula sa gripo. Ngunit sa kabila ng lamig ng tubig, ramdam ni Samuel ang init ng nagbabadyang panganib.

Sa Bundok ng Kanlaon

Sa gitna ng nagngangalit na hangin sa tuktok ng bulkan, binasa ni Magayon ang mga bagong titik na umuusok sa bato ng propesiya.

“Muling magbabalik ang kadiliman dahil sa isang pagkakamali… Muling malalagay sa kapahamakan ang buong mundo,” mahinang basa ni Magayon, ang kanyang tinig ay nanginginig sa kaba.

“Sino? At saan ito magsisimula?” tanong niya sa kawalan.

“Iyan ang katanungang hindi ko masagot, maging ng aking ikatlong mata,” sambit ni Dalikamata habang nakapikit nang mariin, pilit na sumisilip sa hinaharap ngunit purong kadiliman lamang ang nakikita.

“Maging ang mga hayop at halaman ay tila nawalan ng tinig. Wala silang maibigay na impormasyon,” dagdag ni Gassia, “ngunit nararamdaman ko ang kanilang panginginig. Alam nila… alam nilang malapit na ang panganib.”

Tumingala si Magayon sa langit na unti-unting nilalamon ng itim na ulap. “Kailangan nating maghanda. Dahil kung darating man ang panahong iyon, hindi tayo maaaring mabigo.”

WAKAS