The Library of Whispers [R18] [COMPLETED]

blbookshelf04 · 21 chapters · 23,367 words

The Library of Whispers

Jock Student (Top)

Delicate Librarian (Bottom)

Proceed with Caution:

This story features explicit sexual scenes and adult themes. Intended for audiences 18+ only. Reader discretion is strongly advised.

𝓢𝔂𝓷𝓸𝓹𝓼𝓲𝓼…

Ako si Noah, ang tahimik na librarian na kuntento na sa pagtatago sa likod ng malalaking cardigan at makakapal na libro. Ang payapa kong mundo ay nabulabog nang makahanap ako ng isang sulat sa margin ng tula ni Lord Byron - isang malalim at mapanuksong mensahe mula sa isang estranghero. Sinagot ko iyon, hindi inaakalang mahuhulog ako sa isang analog romance sa gitna ng mga shelf.

Ang problema? Ang lalaking nasa likod ng tinta ay si Iñigo - isang dambuhala, maskulado, at seryosong engineering student na ang akala ay isang “mahiwagang babae” ang ka-exchange niya ng mga sikreto.

Habang nagiging mas maanghang ang aming mga sulat, lalong bumibigat ang guilt ko. Paano ko sasabihin sa isang lalaking kasing-laki at kasing-lakas niya, na ang “rare kind of girl” na hinahanap niya ay ang lalaking librarian na laging umiiwas sa tingin niya?

Nang sa wakas ay magkaharap kami nang walang itinatago, nalaman kong hindi lang ako ang may sikreto. Dahil sa likod ng kanyang pag-aakalang babae ako, may isang katotohanang mas matamis at mas mapanganib: noon pa man, ako na talaga ang tanging tula na gusto niyang basahin.

1: Ink Traces

Ako si Noah. Dalawampu’t walong taon, limang talampakan at walong pulgada ang taas, at madalas mapagkamalang mas bata kaysa sa totoong edad ko. Kung titingnan mo ako sa gitna ng mga matatangkad na shelf dito sa National Library, mukha lang akong bahagi ng furniture — tahimik, maputla, at laging nakatago sa likod ng makakapal na libro. Gay ako, at sa totoo lang, mas madali pang makipag-date sa mga karakter nina Byron o Shelley kaysa sa mga totoong lalaki sa labas. Dito sa loob ng library, kontrolado ko ang lahat. Ang amoy ng lumang papel, ang katahimikan na paminsan-minsan lang nababasag ng pagbuklat ng pahina, at ang lamig ng aircon na tila nagpapatigil sa oras. Ito ang mundo ko. Isang maliit, payapang mundo na sapat na sana para sa akin.

Pero minsan, nakakasakal din ang sobrang katahimikan.

Alas-singko na ng hapon. Ang sikat ng araw sa labas ng malalaking bintana ay unti-unti nang nagiging kulay kahel, tumatagos sa mga alikabok na sumasayaw sa hangin. Inayos ko ang salamin ko at nagsimulang mag-ikot para sa huling inventory bago ang closing. Ramdam ko ang pagod sa likod ko, pero may kung anong comfort sa paghaplos sa mga spine ng mga libro — leather, tela, gasgas na papel.

Pagdating ko sa Section 800 — ang Poetry section — huminto ako. May isang maliit na volume ng Selected Poems of Lord Byron na medyo nakausli. Kinuha ko ito para ayusin, pero may napansin akong hindi dapat nandoon. May nakasingit na piraso ng punit na intermediate paper.

Sino namang gagawa nito sa isang classic?

Binuklat ko ang libro sa pahinang may marka. Doon, sa gilid ng tulang She Walks in Beauty , may nakasulat gamit ang asul na tinta. Hindi ito printed; sulat-kamay ito. Medyo magulo, madiin ang pagkakasulat, pero may kakaibang ganda. Binasa ko ang nakasulat: “The world outside is too loud, but these lines make me feel like I can finally breathe. Does anyone else feel like they’re drowning in the noise?”

Tumibok nang mabilis ang puso ko. Hindi ko alam kung bakit, pero parang naramdaman ko ang lungkot ng taong nagsulat nito. Hindi ito basta vandalism; para itong isang message in a bottle na inanod sa dalampasigan ko. Hinaplos ko ang tinta. Tuyong-tuyo na ito, pero parang may init pa ring naiiwan.

Sino ka? Bakit dito mo ’to iniwan?

Inilabas ko ang ballpen ko mula sa bulsa ng cardigan ko. Alam kong bawal ito. Bilang librarian, tungkulin kong panatilihing malinis ang mga libro. Pero ang kamay ko, tila may sariling isip. Sa ilalim ng kanyang tanong, sumulat ako: “Music is the only thing that drowns the noise, but silence is where we find ourselves. You’re not drowning alone.”

Mabilis kong isinara ang libro at ibinalik sa shelf. Ramdam ko ang init sa mga pisngi ko.

Para akong bata na gumagawa ng kasalanan. Noah, ano ba itong ginagawa mo?

Sinimulan ko nang patayin ang mga ilaw sa bawat section. Isa-isa, ang library ay binalot ng dapit-hapon. Ang mga anino ng mga shelf ay humaba, tila mga higanteng nagbabantay. Papunta na sana ako sa main entrance para i-lock ang pinto nang marinig ko ang kalansing ng bell sa pintuan.

Bumukas ang pinto at pumasok ang isang malamig na simoy ng hangin mula sa labas. Napalingon ako.

May pumasok. Isang lalaki na tila hindi nababagay sa tahimik at marupok na mundong ito. Matangkad siya — sobrang tangkad. Siguro ay nasa 6’5“ siya dahil kailangan niyang yumuko nang bahagya para hindi tumama ang ulo sa frame ng pinto. Ang balat niya ay kulay kape, isang magandang tan complexion na tila nanggaling sa pagbababad sa ilalim ng araw. Nakasuot siya ng simpleng itim na t-shirt na hapit sa kanyang dibdib, na nagpapakita ng hubog ng kanyang mga balikat at maskuladong braso.

Diyos ko, he’s huge. Parang hindi siya tao, parang isang estatwa na nabuhay.

Huminto siya sa harap ko, at biglang naramdaman ko kung gaano ako kaliit. Ang amoy niya ay pinaghalong pawis, mamahaling pabango, at ulan. Tiningnan niya ako — ang kanyang mga mata ay madilim pero may kakaibang ningning.

“Sir, sarado na ba kayo? Ibibigay ko lang sana ’to,” sabi niya. Ang boses niya ay malalim, baritono na parang dumagundong sa dibdib ko.

Tumingin ako sa orasan, pagkatapos ay sa kanya. “Ah, opo… actually, pa-close na ako. Pero sige, sandali lang naman siguro ’yan?”

Inabot niya sa akin ang isang libro. Ito ang Selected Poems of Lord Byron . Ang librong sinulatan ko pa lang.

Nanigas ako. Ang mga daliri ko ay dumampi sa kanyang mainit na balat habang kinukuha ko ang libro. Ang kuryenteng naramdaman ko ay hindi ko maipaliwanag. Tumingin ako sa kanya, sinusubukang basahin kung alam ba niya. Pero ang mukha niya ay seryoso, tila may malalim na iniisip.

“Salamat,” maikli niyang sabi. Tinitigan niya ako nang matagal — mas matagal sa normal na pagtingin sa isang librarian. May kung anong pagkilala sa kanyang mga mata na nagpakaba sa akin. “See you around, I guess.”

Tumalikod siya at lumabas ng pinto, ang kanyang malalaking hakbang ay mabilis siyang inilayo. Naiwan akong nakatayo sa dilim, yakap-yakap ang libro sa dibdib ko, habang ang puso ko ay tila gustong kumawala sa ribcage ko.

Siya ba ’yun? Ang laki niyang tao para sa ganoon kabanayad na salita.

Binuklat ko ang libro sa huling pagkakataon bago ako umuwi. Sa ilalim ng isinulat ko, may bagong dagdag. Isang maliit na drawing ng isang bituin at isang pangalan: Iñigo .

  ![](https://img.wattpad.com/39150f9e4fce29a127de4f57b16f88eb16652264/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6a356547444165434a4e424d4c513d3d2d313632313237343139302e3138613533393436653731666465336235303833373631323932322e706e67)

2: Margin Notes

Hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Paulit-ulit na bumabalik sa paningin ko ang imahe ni Iñigo — ang tangkad niya, ang kulay ng balat niya, at ang paraan ng pagtibok ng ugat sa kanyang braso habang inaabot niya ang libro. Pero higit sa lahat, ang pangalang Iñigo na nakasulat sa tabi ng drawing ng bituin. Pakiramdam ko, bawat letra ng pangalan niya ay may bigat, parang bawat haplos ng panulat niya sa papel ay may ibig sabihin.

Pagdating ko sa library kaninang umaga, mas maaga ako sa usual. Gusto kong mapag-isa bago dumagsa ang mga estudyante at mga lolo’t lola na mahilig magbasa ng dyaryo. Ang amoy ng kape sa tumbler ko at ang lamig ng umaga sa loob ng building ay karaniwang sapat na para pakalmahin ako, pero ngayon, parang may kung anong kaba na hindi mawala sa sikmura ko.

Noah, umayos ka nga. Isang patron lang siya. Isang higanteng patron na mahilig sa tula.

Agad akong naglakad papunta sa Section 800. Hinanap ko ang Byron volume. Pagbuklat ko, nandoon pa rin ang mga pinagsusulat namin. Isang silent conversation sa gitna ng mga patay na makata. Kumuha ako ng upuan at naupo sa sahig, nakatago sa pagitan ng dalawang matatangkad na shelf para walang makakita sa akin.

“You noticed,” bulong ko sa sarili ko habang tinititigan ang bituin na iginuhit niya.

Nag-isip ako nang matagal. Ano ang isasagot ko? Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko kailangan kong maging totoo. Kinuha ko ang paborito kong sign pen — yung mabilis matuyo ang tinta para hindi mag-smudge sa page.

Sumulat ako sa ilalim ng pangalan niya: “Iñigo is a strong name for someone who finds peace in quiet lines. Do you come here often, or do you just appear when the world gets too loud?”

Masyado bang personal? Masyado bang flirty?

Mabilis kong ibinalik ang libro sa shelf at tumayo. Inayos ko ang salamin ko at pilit na nag-focus sa trabaho. Buong umaga, bawat kalansing ng bell sa pinto ay nagpapalingon sa akin. Bawat matangkad na anino na dumadaan sa bintana, inaasahan kong siya na. Pero lumipas ang lunch break, lumipas ang hapon, at wala pa rin siya.

Bandang alas-tres, habang nag-aayos ako ng mga return books sa Philosophy section, naramdaman ko ang kakaibang bigat sa hangin. Alam niyo ’yung feeling na may nakatingin sa inyo kahit hindi niyo nakikita? ’Yun ang naramdaman ko. Dahan-dahan akong lumingon sa dulo ng aisle.

Doon, sa kabilang dulo ng shelf, nakatayo siya. Nakasuot siya ngayon ng gray na hoodie na nakatupi hanggang siko, showing off those massive, tanned forearms again. Nakasandal siya sa shelf, hawak ang isang libro, pero ang mga mata niya ay wala sa binabasa niya. Nakatingin siya sa akin.

Tumigil ang mundo ko. Ang ingay ng paligid — ang huni ng electric fan, ang bulungan ng mga estudyante — ay biglang naglaho. Ang nakita ko lang ay ang madilim na mga mata ni Iñigo na tila may kinakalkal sa loob ko.

Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya kumaway. Tiningnan niya lang ako nang matagal, isang tingin na puno ng kuryosidad at intensity. Ang layo namin sa isa’t isa, pero pakiramdam ko ay abot-kamay ko ang init na nanggagaling sa kanya.

Bakit ganyan siya makatingin?

Umiwas ako ng tingin, kunyari ay busy sa pag-aayos ng mga libro, pero nanginginig ang mga kamay ko. Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo sa leeg ko hanggang sa dulo ng mga tenga ko.

“Sir,” tawag ng isang estudyante sa likod ko. “Saan po ’yung section para sa thesis writing?”

“Ah, doon… sa second floor, dulo sa kanan,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.

Paglingon ko ulit sa dulo ng aisle, wala na si Iñigo. Nawala siya na parang bula, pero ang amoy ng kanyang pabango — a mixture of wood and musk — ay parang naiwan sa hangin.

Lumipas ang mga oras at mag-a-alas singko na naman. Hinihintay ko ang closing. Hinihintay ko kung babalik siya sa Poetry section. Alam ko kung saan siya pupunta. Alam ko kung anong libro ang hahanapin niya.

This is dangerous. Vandalizing state property, and potentially my own heart.

Noong malapit na ang closing, nagpanggap akong nagwawalis malapit sa Section 800. Nakita ko siyang pumasok muli. Mas mabilis ang lakad niya ngayon, parang may hinahabol. Hindi na siya tumingin sa counter kung saan ako madalas nakaupo. Dumiretso siya sa poetry.

Sinundan ko siya ng tingin mula sa malayo. Nakita ko ang likod niya — ang lapad ng kanyang mga balikat na tila kayang pasanin ang buong library. Nakita ko ang pag-abot niya sa Selected Poems of Lord Byron .

Habang hinahawakan niya ang libro, napansin ko ang isang bagay na hindi ko inaasahan mula sa isang lalaking kasing-laki at kasing-lakas niya.

Ang mga kamay niya — yung malalaki at maskuladong mga kamay na ’yun — ay bahagyang nanginginig habang binubuklat ang pahina.

Kinakabahan siya. Bakit siya kinakabahan?

Huminga siya nang malalim, isang buntong-hininga na sapat na para marinig ko kahit mula sa malayo. Tiningnan niya ang pahina kung saan ako sumulat. Nanatili siyang nakatayo doon nang ilang minuto, hindi gumagalaw, tila ba dinidama ang bawat salitang iniwan ko.

Dahan-dahan siyang lumingon sa direksyon ko. Nahuli niya akong nakatingin. Sa pagkakataong ito, hindi ako umiwas. Hinayaan ko ang mga mata naming magtagpo sa gitna ng mga shelf. May kung anong koneksyon na nabuo sa pagitan namin — isang ugnayan na hindi kailangan ng signal o kuryente.

Ibinaba niya ang libro, pero hindi niya binitawan. Kinuha niya ang isang panulat mula sa bulsa niya at nagsimulang magsulat muli, ang kanyang buong atensyon ay nasa puting espasyo ng margin.

“Noah!” tawag ng head librarian mula sa office. “Paki-lock na ’yung back exit bago ka umalis.”

“Opo, Ma’am!” sagot ko, pero ang mga mata ko ay na kay Iñigo pa rin.

Bago ako tumalikod, nakita ko si Iñigo na ibinalik ang libro. Tumingin siya sa akin sa huling pagkakataon, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang maliit, halos hindi mapansing kurba sa gilid ng labi niya. Isang tipid na ngiti. Isang ngiti na para sa librarian.

Tumalikod siya at naglakad palabas, ang bawat hakbang niya ay tila nag-iiwan ng marka sa sahig ng library.

Agad akong tumakbo papunta sa shelf nang makalabas siya. Kinuha ko ang libro, ang mga kamay ko ay nanginginig din ngayon. Binuklat ko ito sa pahina ng tula ni Byron.

Doon, sa ilalim ng tanong ko, may nakasulat na sagot.

“I only appear when I know you’re here. The world is less noisy when I’m reading your words. I guess — see you tomorrow.”

Napasandal ako sa shelf, hawak ang libro sa tapat ng puso ko. Ramdam ko ang bilis ng pintig nito. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko. ’Di niya naman ata alam na ako yung kausap niya sa libro. Impossible. Lalaki ako sa paningin niya.

Pero tomorrow. Sabi niya tomorrow. Please save me God, tomorrow.

  ![](https://img.wattpad.com/55db37c0d515b4d530993314c677f454abbb303d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6b6c314a64654a6f6a46547843673d3d2d313632313237343332342e313861353339646635616336633062313137353934383638343333372e706e67)

3: Silent Syntax

Ang ikatlong araw ay nagsimula sa isang kakaibang klase ng bigat sa dibdib. Hindi lang ito kaba; ito ay guilt na humahalo sa excitement. Habang naglalakad ako papasok sa National Library, ang bawat hakbang ko sa semento ay tila bumubulong ng babala. Noah, itigil mo na ito habang maaga pa. Pero paano ko ititigil ang isang bagay na nagparamdam sa akin na sa wakas, may nakakapansin sa akin? Kahit pa na ito ay maaaring maling akala lang.

Alas-nuwebe pa lang ng umaga, pero ang sikat ng araw sa Manila ay nanunuot na sa balat. Pagpasok ko sa loob, ang lamig ng aircon ay agad na humalik sa aking mga braso, pero hindi nito kayang palamigin ang nag-aapoy kong konsensya. Dumiretso ako sa counter, inilapag ang gamit ko, at pilit na nag-focus sa pag-aayos ng mga library cards.

Paano kung malaman niya? Ang tanong na iyon ay parang sirang plaka sa utak ko. Sa bawat note na isinusulat ko, lalong lumalalim ang pagkakalubog ko sa kasinungalingan. Maaaring sa paningin ni Iñigo, ako ay isang mahiwagang babae na may malalim na pag-unawa sa tula. Isang babae na marahil ay iniisip niyang kasing-lambot at kasing-ganda ng mga salitang isinusulat ko. Hindi niya alam na ang ka-exchange niya ng notes ay isang payat na lalaki na may salamin at laging nakatago sa malalaking cardigan.

Bandang alas-diyes, nakita ko siyang pumasok. Ibang-iba ang presensya ni Iñigo. Sa gitna ng mga matatanda at mga seryosong estudyante, para siyang isang bagyo na pumasok sa isang tahimik na silid. Nakasuot siya ng puting v-neck shirt na lalong nagpa-emphasize sa kanyang tan na balat at sa lapad ng kanyang dibdib. Habang naglalakad siya, ang bawat galaw ng kanyang mga binti ay nagpapakita ng lakas.

Bakit kailangang maging ganito siya kagwapo? bulong ng isip ko habang pilit kong ibinababa ang tingin sa logbook.

Hindi siya tumingin sa akin ngayon. Dumiretso siya sa Section 800. Maya-maya pa, umalis na siya, pero iniwan niya ang libro sa table na malapit sa shelf. Alam kong para sa akin ’yun. Hinintay ko munang makalayo siya bago ako lumapit.

Binuklat ko ang Selected Poems . Ang sulat niya ngayon ay mas mahaba, mas siksik.

“To be honest, I’ve never been good with people. I always feel like I’m too big for most rooms, like I’m just a body people look at without seeing who’s inside. But your words… they make me feel small in a good way. Like I don’t have to be the big guy for a second. I find so much comfort in you, even if we haven’t properly met. You’re a rare kind of girl, you know that?”

Napaupo ako sa kalapit na silya, ang libro ay nanginginig sa hawak ko. Rare kind of girl. Ang bawat salita ay parang kutsilyong humihiwa sa akin. Hindi ako babae, Iñigo. Ako ’yung lalaking madalas mong madaanan sa counter na hindi mo man lang tinitingnan nang seryoso dahil akala mo ay bahagi lang ako ng background nitong library.

Naramdaman ko ang pag-init ng sulok ng mga mata ko. Gusto kong sumigaw, gusto kong burahin lahat ng isinulat ko, pero nandoon ang pagnanasa na huwag mawala ang koneksyong ito. Kinain ko ang takot ko. Kumuha ako ng ballpen at sumulat: “What if the soul you’re talking to isn’t what you pictured? Does the message matter more than the messenger? Silence can be beautiful, but it can also hide things we’re afraid to say out loud.”

Habang ibinabalik ko ang libro sa shelf, hindi ko napansin na bumalik pala siya.

Sa sobrang kipot ng aisle ng Poetry section, hindi kami pwedeng magsalubong nang hindi nagkakadikit. Paalis na sana ako nang bigla siyang lumitaw mula sa kabilang dulo. Tumigil ako, ganoon din siya. Ang distansya namin ay wala pang isang dipa.

“Excuse me,” sabi niya, ang baritono niyang boses ay tila nanginginig sa lapit ko.

Tumabi ako para paraanin siya, pero dahil sa sobrang sikip, nagkadikit ang aming mga balikat. Ramdam ko ang tigas ng kanyang muscle sa braso — parang bato pero mainit. Ang tela ng kanyang t-shirt ay naggagasgasan sa balat ng braso ko. Ang bango niya ay tila bumalot sa akin; nakakalasing at nakakahilo.

Sa sandaling iyon, nagtagpo ang aming mga mata. Ang taas niya ay nakakalula; kailangan kong i-tilt ang ulo ko nang husto para tignan siya. Nakita ko ang mga pilik-mata niya, ang maliliit na peklat sa kanyang panga, at ang lalim ng paghinga niya. Ang kanyang dibdib ay gumagalaw nang mabilis, katulad ng sa akin.

Does he feel it? The electricity? The intensity?

Nanatili kaming ganoon sa loob ng ilang segundo na parang tumagal ng ilang oras. Walang nagsasalita. Tanging ang tunog lang ng pagbuklat ng pahina mula sa malayo ang maririnig. Ang braso ko ay nakadikit pa rin sa kanya. Hindi siya gumalaw para umiwas. Sa halip, tila mas lalo pa siyang sumandal nang bahagya sa direksyon ko, sapat na para maramdaman ko ang init na nanggagaling sa kanyang katawan.

“S-sorry,” nauutal kong sabi bago ako mabilis na lumusot sa gilid niya.

Tumakbo ako pabalik sa counter, ang mga palad ko ay pinagpapawisan. Hindi ko mapigilan ang pagnginig ng aking tuhod. Noah, alam mo naman na na in that book, that’s just a conversation. So, why are you behaving this way?

Buong hapon akong tuliro. Hindi ako makapag-isip nang maayos. Ang imahe ni Iñigo na nakatayo sa tapat ko, ang pakiramdam ng balat niya sa balat ko — ayaw nitong mawala. Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung dapat ko na bang aminin ang totoo. Pero natatakot ako. Natatakot akong makita ang pandidiri sa mga mata niya kapag nalaman niyang ang mahiwagang babae ay isang “Noah” lang.

Bago matapos ang shift ko, dumaan ulit ako sa Byron section. Alam kong may iniwan siyang huling mensahe para sa araw na ito.

Binuklat ko ang libro sa pinakahuling page, sa likod ng flyleaf. Doon, may nakasulat na maikli pero nakakapigil-hiningang mensahe.

“I don’t care about the image in my head anymore. I just know your soul. And I want to hear your voice, not just read your ink. Can we meet by the willow tree in the courtyard? Tomorrow, 5:30 PM. Please be there.”

Nabitawan ko ang libro sa sahig. Ang tunog ng pagbagsak nito ay umalingawngaw sa buong tahimik na section. Ang willow tree. Ang courtyard. Ito na ang oras na magtatapos ang lahat, o magsisimula ang isang bagay na mas malalim.

Lord, ano ang gagawin ko?

  ![](https://img.wattpad.com/0212873205495278849e80d8a65ae0095d9f02f8/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f536442454571677a386466705f673d3d2d313632313237343336362e313861353361393634376166333361663335343031383830363437372e706e67)

4: Blurred Lines

Alas-singko y medya. Ang oras na dapat ay magbabago ang lahat.

Nakatayo ako sa likod ng makakapal na kurtina sa second floor ng library, nakasilip sa bintanang nakaharap sa courtyard. Ang ulan ay nagsisimulang pumatak, maliliit na butil na gumuguhit sa salamin, tila mga luhang hindi ko mailabas. Sa ibaba, sa ilalim ng malaking willow tree, nakatayo si Iñigo. Kahit mula sa malayo, kitang-kita ko ang kanyang bulto. Suot niya ang isang dark blue na jacket na bumabakat sa malalapad niyang balikat, at kahit basa na ang lupa, hindi siya gumagalaw.

Nandiyan siya. Naghihintay siya sa isang taong hindi naman nag-eexist.

Pinanood ko siya. Tumingin siya sa relo niya. Pagkatapos, tumingin siya sa entrance ng library, umaasang makakita ng isang babaeng dahan-dahang maglalakad patungo sa kanya. Sa tuwing may dadaan na babaeng naka-uniporme o naka-dress, nakikita ko ang bahagyang pag-angat ng kanyang balikat, ang pag-asa sa kanyang tindig — na agad ding guguho kapag lumampas lang ang mga ito.

Gusto kong bumaba. Gusto kong tumakbo at sabihing, “Iñigo, ako ’to. Ako ’yung sinusulatan mo.” Pero tiningnan ko ang sarili ko sa repleksyon ng bintana. Isang payat na lalaki. Maputla. Kumpara sa kanya na parang isang Greek god na nililok mula sa bato, para lang akong isang munting anino. Paano ko sasabihin sa isang lalaking, na ang akala ay babae ang kausap niya, na ang lahat ng emosyong naramdaman niya ay sayang lang?

He’s straight, Noah. Ang laki-laki niya, maskulado. He probably wants a girl who’s soft and delicate, not a guy who’s just… you.

Lumipas ang bente minutos. Tatlumpu. Ang ulan ay naging masugid na buhos. Nakita ko si Iñigo na hinayaan na lang na mabasa ang kanyang buhok. Nakayuko siya, ang kanyang malalaking kamay ay nakakuyom sa bulsa ng jacket. Sa huling pagkakataon, tumingin siya sa pinto ng library bago dahan-dahang tumalikod at naglakad palayo sa ilalim ng dilim.

Ang bawat hakbang niya ay parang tinatapakan ang puso ko. Pag-uwi ko nang gabing iyon, ang katahimikan ng apartment ko ay naging masakit. Hindi ako makakain. Ang tanging nararamdaman ko lang ay ang lamig ng aircon at ang bigat ng pagkakataong pinalampas ko.

Kinabukasan, parang may nakadagan na semento sa dibdib ko pagpasok sa trabaho. Ayaw ko sanang tingnan ang libro. Ayaw kong makita ang sakit na alam kong iniwan niya. Pero parang may magnet na humihila sa akin pabalik sa Section 800.

Nang makuha ko ang Selected Poems of Lord Byron , halos ayaw bumukas ng mga pahina dahil sa bigat ng kaba ko. Pagdating ko sa dulo, nakita ko ang bagong sulat. Mas magulo ang tinta, tila mabilis at nanginginig ang pagkakasulat.

“I waited until they closed the gates. I thought maybe you were just shy, or maybe you got caught up with work. But as the rain got colder, I realized… maybe I’m just a fool for believing a ghost. It hurts more than I thought it would. Why didn’t you come?”

Napahawak ako sa counter, kinakagat ang labi ko para hindi maiyak. Ang sakit sa bawat salita niya ay damang-dama ko. Hindi siya nagagalit; nasasaktan siya. At ako ang dahilan.

Maya-maya pa, narinig ko ang mabibigat na yabag. Alam ko ang tunog na ’yan. Hindi ko kailangang tumingin para malaman na si Iñigo na ’yun. Nagpatuloy ako sa pag-aayos ng mga return books, pilit na hindi nanginginig ang mga kamay.

Huminto siya sa harap ng counter. Sa pagkakataong ito, hindi siya dumiretso sa poetry. Nanatili siyang nakatayo doon hanggang sa mapilitan akong mag-angat ng tingin.

Ang kanyang mga mata ay mapupula, tila kulang sa tulog. Ang kanyang presensya ay mas lalong nakaka-overwhelm sa distansiyang ito. Tiningnan niya ako — hindi bilang isang librarian, kundi bilang isang taong gustong humingi ng tulong.

Inilapag niya ang isang makapal na art book sa counter para i-check out. Pero imbes na iurong ang libro sa akin, hinawakan niya ito nang mahigpit.

“Sir, paki-process nito,” sabi niya. Ang boses niya ay paos, mas malalim kaysa kahapon.

Inabot ko ang libro. Habang kinukuha ko ito, hindi niya binitawan ang cover. Sa halip, hinayaan niyang dumulas ang kanyang malalaking, mainit na daliri sa ibabaw ng aking mga kamay. Isang deliberate na touch. Hindi ito aksidente. Naramdaman ko ang kalyo sa kanyang palad, ang init na tila nanggagaling sa isang nagbabagang uling.

Nanatili ang kamay niya sa ibabaw ng sa akin. Tumingin ako sa kanya, ang hininga ko ay nabitin sa lalamunan. Ang laki ng kamay niya kumpara sa akin ay nakakamangha — ang isang daliri niya ay halos kasing-lapad na ng dalawa sa akin. Ang maskulado niyang braso ay nakapatong sa counter, occupied ang halos lahat ng space sa pagitan namin.

Bakit mo ako hinahawakan nang ganito?

Hindi siya kumikibo. Nakatitig lang siya sa akin, tila may hinahanap sa aking mukha, sa aking mga mata. Ang intensity ng titig niya ay sapat na para matunaw ako. Pagkatapos ng ilang segundong tila walang katapusan, dahan-dahan niyang binitawan ang libro at tumalikod nang walang sabi-sabi.

Nanginig ang mga tuhod ko kaya napaupo ako sa stool sa likod ng counter. Pinunasan ko ang pawis sa noo ko.

Noah, kailangan mo nang tumigil. At baka malaman niya pa.

Bago matapos ang araw, tiningnan ko ulit ang poetry book. Akala ko wala nang bago, pero sa pinaka-ilalim ng huling note niya, may dagdag na isang linya. Isang linyang nagpabago sa lahat ng takot ko.

“I don’t care who you are — man, woman, or ghost. I don’t care what you look like. I just need to know you’re real. Please, don’t leave me hanging in the dark again.”

Nabitawan ko ang ballpen ko. Alam niya. O kahit paano, nakaramdam siya. Pero sa kabila ng lahat, hindi siya lumayo.

He needs to know I’m real.

Kinuha ko ang libro, at sa unang pagkakataon, hindi lang ako sumulat. Kinuha ko ang isang maliit na bookmark na may tuyong bulaklak at inisip: Ito na ba ’yun? Ipapakita ko na ba ang sarili ko?

  ![](https://img.wattpad.com/67c14700d600e976c75f6ec4701f5489d7ee6bd9/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6d33774a6238795a3546444173773d3d2d313632313237343430392e3138613533623732376539363132646634313539313336363931322e706e67)

5: Hidden Truths

Hindi ko alam kung paano ko nagawang pumasok sa trabaho ngayong araw. Ang bawat hakbang ko papasok ng library ay parang paglakad patungo sa sarili kong hatol. Kagabi, hindi ako nakatulog. Nakatitig lang ako sa kisame, paulit-ulit na binabasa sa utak ko ang huling isinulat ni Iñigo. I don’t care who you are — man, woman, or ghost.

Pero paano kung sa katotohanan ay mandiri ka? bulong ng isip ko habang inaayos ko ang mga gamit sa counter.

Alas-nuwebe ng umaga. Ang library ay balot pa ng katahimikan, maliban sa mahinang ugong ng aircon. Kinuha ko ang Selected Poems of Lord Byron mula sa shelf. Ang bigat nito sa kamay ko ay tila nadagdagan. Ito na ang huling pagkakataon na magtatago ako sa likod ng mga tula. Binuksan ko ang page kung saan huling sumulat si Iñigo, at sa ilalim nito, nagsimula akong sumulat. Nanginginig ang kamay ko, bawat guhit ng ballpen ay tila nais sumigaw ng katotohanan.

“I am the one you see every day. The one behind the counter who never has enough courage to look you in the eye. I am Noah. I’m not the girl you imagined, and I’m terrified that once you see me — really see me — the magic of these pages will disappear. If you’re reading this, you know who I am now. The choice is yours.”

Mabilis kong isinara ang libro at ibinalik sa shelf. Ramdam ko ang lamig ng pawis sa aking likuran. Para akong magnanakaw na nag-iwan ng ebidensya. Bumalik ako sa counter, sinusubukang magmukhang busy sa pag-input ng data sa computer, pero ang totoo, bawat kalansing ng pinto ay nagpapatalon sa puso ko.

Alas-onse nang pumasok siya.

Sa pagkakataong ito, hindi siya dumiretso sa Section 800. Huminto siya sa gitna ng lobby, lumingon sa direksyon ko, at nanatili doon nang ilang segundo. Mula sa malayo, nakikita ko ang igting sa kanyang panga. Ang kanyang t-shirt ay hapit na hapit sa kanyang maskuladong dibdib, na mabilis na tumataas at bumababa. Pagkatapos, dahan-dahan siyang naglakad papunta sa Poetry section.

Heto na. Wala nang balikan.

Pinanood ko siya mula sa reflection ng monitor ko. Nakita ko ang pag-abot niya sa libro. Nakita ko ang paghinto niya habang binabasa ang confession ko. Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo. Hinintay ko ang galit. Hinintay ko siyang isara ang libro at maglakad palabas nang hindi lumilingon. Pero hindi niya ginawa ’yun. Sa halip, isinara niya ang libro nang dahan-dahan, hinawakan ito nang mahigpit, at nagsimulang maglakad papunta sa counter. Sa akin.

Ang bawat hakbang niya ay tila kulog na dumudurog sa aking pagkatao. Habang papalapit siya, mas lalong nagiging klaro ang kaibahan namin. Ako, na maliit, maputla, at halos walang laman ang braso kumpara sa kanya na parang isang bundok ng muscles at tan na balat. Paano magkakagusto ang isang tulad niya sa isang tulad ko?

Huminto siya sa harap ko. Ang bango niya ay lalong tumapang — isang halo ng ulan, kape, at ang natural na amoy ng lalaki. Inilapag niya ang libro sa counter.

“I’ll check this out again,” sabi niya. Ang boses niya ay mahina pero puno ng authority.

Inabot ko ang libro para i-scan, pero bago ko pa ito makuha, hinawakan niya ang kamay ko.

Hindi lang ito simpleng daplis. Binalot ng malaki niyang palad ang buong kamay ko. Ang init ng balat niya ay agad na gumapang sa aking braso, na nagpatayo ng lahat ng balahibo ko. Tumingin ako sa kanya, handa nang makita ang disappointment, pero ang nakita ko sa kanyang mga mata ay… pag-asa? Ang mga mata niya ay malalim, tila kinakapa ang bawat emosyon sa mukha ko.

Hindi ko binawi ang kamay ko. Hinayaan ko siyang hawakan ako sa harap ng lahat ng tao sa library. Ang malaki niyang hinlalaki ay dahan-dahang humahaplos sa likod ng palad ko, isang kilos na sobrang lambot pero puno ng pagnanasa. Ramdam ko ang lakas sa kanyang mga daliri, ang bawat kalyo na nagpapakita ng kanyang pagiging aktibo, kumpara sa aking mga kamay na puro papel lang ang hinahawakan.

“Noah,” tawag niya sa pangalan ko. Ang unang beses na narinig ko itong lumabas sa labi niya. “Look at me.”

Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko. Ang puso ko ay parang gustong tumalon palabas ng lalamunan ko. “S-sorry, Iñigo. I should have told you sooner. I’m not… I’m not what you wanted.”

Nanatiling nakahawak ang kamay niya sa akin. Mas hinigpitan pa niya ito nang bahagya, tila sinisiguradong hindi ako makakatakas. “Don’t tell me what I want,” bulong niya. Ang lapit ng mukha niya sa akin, ramdam ko ang init ng hininga niya. “You have no idea how long I’ve been waiting for you to write those words.”

Binitawan niya ang kamay ko para kuhanin ang libro, pero bago siya umalis, may iniwan siyang maliit na card sa ibabaw ng counter. Isang library card na may nakasulat na mensahe sa likod. Tumalikod siya nang hindi na muling nagsalita, iniwan akong tulala at hingal-kabayo.

Nanginginig kong kinuha ang card. Isang pangungusap lang ang nakasulat doon, gamit ang madiin at pamilyar niyang tinta.

“I knew it was you all along.”

Napasandal ako sa silya, hindi makapaniwala. Alam niya? Paano? Mula kailan? Ang lahat ng takot ko, ang lahat ng puyat ko dahil sa pag-iisip na baka mandiri siya — lahat ’yun ay tila nawalan ng saysay.

Alam niya, pero bumabalik pa rin siya. Alam niya, pero okay lang sa kanya na hawakan ang kamay ko.

Napatingin ako sa labas ng bintana. Ang sikat ng araw ay tila mas maliwanag ngayon. Pero sa gitna ng saya, may bagong kaba. Kung alam niya na ako ang kausap niya, at patuloy siyang lumalapit… ano na ang susunod na mangyayari? Hindi na lang ito tungkol sa mga tula. Ngayon, tungkol na ito sa aming dalawa.

Isinuksok ko ang card sa bulsa ko, ramdam ang bigat nito laban sa aking hita. Isang pangako. Isang simula. At sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot na makita siya bukas.

  ![](https://img.wattpad.com/0b4cbff8c1f177fe62e40a74b00f43707c1beb71/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f30306c574e395532346a577548513d3d2d313632313237343434322e313861353362373666623262363439383232313634303031333233342e706e67)

6: First Breath

Hindi ko alam kung paano ko natapos ang shift ko kahapon nang hindi nahihimatay. Ang mga salitang “I knew it was you all along” ay tila nakatatak na sa talukap ng mga mata ko. Ngayong umaga, habang naglalakad ako papasok, ang hangin sa paligid ng National Library ay parang mas mabigat, mas mainit — parang bawat atom sa hangin ay punong-puno ng static electricity.

Alam niya. Ang katotohanang iyon ay parang isang bagong mundong kailangan kong lakaran. Hindi na ako magtatago sa likod ng mga metapora ni Byron. Ngayon, ako na si Noah na kaharap ang isang Iñigo na totoong tao, hindi lang isang sulat-kamay sa margin ng libro.

Pinili kong mag-re-shelve ng mga libro sa dulo ng Reference Section, kung saan bihira ang tao at madilim ang mga sulok. Gusto ko ng katahimikan, pero ang isip ko ay parang palengke sa sobrang gulo. Maya-maya pa, narinig ko ang yabag na pamilyar na sa pandinig ko. Mabigat, dahan-dahan, at may kasamang kakaibang ritmo.

Huminto ang mga yabag sa likuran ko. Hindi ko kailangang lumingon para malaman na nandoon siya. Ang amoy pa lang niya — yung pamilyar na musk at ang lamig sa labas — ay sapat na para manginig ang mga kamay ko habang hawak ang isang hardbound na encyclopedia.

“Noah.”

Ang boses niya ay parang bulong lang, pero dahil sa sobrang tahimik ng library, tila umalingawngaw ito sa buong pagkatao ko. Dahan-dahan akong humarap sa kanya.

Nakasandal siya sa kabilang shelf, nakasuot ng isang simpleng black muscle tee. Ang kanyang mga braso — malalaki, tanned, at puno ng mga ugat na bumabakat sa balat — ay nakakrus sa kanyang dibdib. Sa lapit na ito, mas lalo kong naramdaman ang pagiging buff niya. Para siyang isang pader ng purong muscle na handang gumuho sa ibabaw ko.

“S-saan mo nalaman?” Ang unang tanong na lumabas sa bibig ko. “Na ako ’yun? Na… na lalaki ang kausap mo?”

Huminga siya nang malalim, at nakita ko ang pagtaas-baba ng kanyang malapad na dibdib. “The first day I saw you behind the counter, looking at the books I returned with those eyes… parang may hinahanap ka. And when I saw the ink on your fingers, the same shade of blue as the notes… hindi mahirap hulaan.”

Napayuko ako, tinitingnan ang sarili kong mga daliri. “Pero… bakit ka nagpatuloy? Bakit mo sinabing ‘rare kind of girl’ ako kung alam mo namang…”

“Dahil natatakot ako, Noah,” putol niya sa akin. Lumapit siya ng isang hakbang, sapat na para maramdaman ko ang init na buga ng kanyang katawan. “I’ve never… I’ve never been attracted to a man before. I spent my whole life being what people expected. Maskulado, varsity, ’yung tipong diretso lang ang tingin. Pero ’yung mga sinulat mo, ’yung paraan ng pag-iisip mo… it did something to me. It broke something open.”

Hindi pa siya nagkakagusto sa lalaki. Ang impormasyong iyon ay nagpadagdag sa kaba ko. Isa lang ba akong eksperimento? O seryoso siya?

“You’re different,” dugtong niya, ang boses niya ay puno ng emosyon na hindi ko kayang pangalanan. “Hindi kita tinitingnan bilang ‘lalaki’ lang o ‘babae.’ Tinitingnan kita bilang ikaw. At kahit anong gawin ko, hindi kita maalis sa isip ko.”

Hindi ako makapagsalita. Ang tindi ng titig niya ay tila nilulusaw ang lahat ng depensa ko. Tumingin ako sa mga kamay niya — malalaki, magagaspang, at moreno. Ang kaibahan ng kulay ng balat namin ay nakakamangha. Ako, na parang porselana sa sobrang puti, at siya, na parang hinulma mula sa lupa.

Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang kamay. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ramdam ko ang hangin habang papalapit ang kanyang palad sa mukha ko. At pagkatapos, naramdaman ko ang kanyang unang haplos.

Iñigo cupped my face.

Diyos ko. Ang kamay niya ay sobrang laki na halos masakop na nito ang buong gilid ng mukha ko. Ang kanyang balat ay calloused — magaspang sa mga tamang parte, tanda ng mabibigat na gawain — laban sa malambot at maputla kong pisngi. Ang init na nanggagaling sa palad niya ay agad na nagpabilis ng tibok ng puso ko, parang isang drum na hinahampas nang malakas sa loob ng dibdib ko.

Inangat ko ang tingin ko sa kanya. Nakatitig siya sa labi ko, pagkatapos ay sa mga mata ko. Ang mga daliri niya ay dahan-dahang gumalaw, hinahaplos ang panga ko hanggang sa ibaba ng tenga ko. Ang sensasyon ay nakakalasing. Para akong hinihila sa isang malalim na whirlpool na wala akong balak takasan.

Ang laki ng kamay niya. Ang init. Ang sarap.

“Noah,” bulong niya muli, ang boses niya ay naging paos.

Dahan-dahan siyang yumuko. Habang papalapit ang mukha niya, naramdaman ko ang paghinto ng oras. Ang distansya sa pagitan namin ay unti-unting naglaho. Naramdaman ko ang dulo ng kanyang ilong na dumampi sa akin.

And then, his breath mingled with mine.

Amoy kape siya at mint, at ang init ng bawat hininga niya ay tumatama sa mga labi ko, nagpapadaloy ng kuryente sa buong spinal column ko. Napapikit ako, hinahayaan ang sarili ko na lamunin ng presensya niya. Ang bango niya, ang bigat ng kamay niya sa mukha ko, at ang pangako ng isang halik na matagal na naming isinusulat sa mga pahina ng libro.

This is it. This is the first breath of something real.

Ngunit bago pa tuluyang magdampi ang aming mga labi, isang malakas na kalabog mula sa kabilang aisle ang bumasag sa katahimikan.

“May tao ba diyan?” tawag ng isang boses mula sa malayo.

Agad kaming naghiwalay, parehong hingal at gulo ang isip. Tumingin si Iñigo sa akin, ang kanyang mga mata ay madilim at puno ng hindi natapos na pagnanasa.

“Hindi pa tayo tapos, Noah,” mahina niyang sabi bago siya mabilis na lumabas ng aisle, iniwan akong nakasandal sa shelf, hawak ang aking pisngi kung saan nananatili ang init ng kanyang kamay.

  ![](https://img.wattpad.com/a79bcdc26e8da82e52b95efce51e25a34746e49a/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f41497448515276767363376c32513d3d2d313632313237343438352e313861353362376237343231643564663136393339363432323938302e706e67)

7: Soft Collisions

Mula nang halos magdampi ang mga labi namin sa Reference Section, naging parang laro ng hide-and-seek ang bawat minuto ko sa library. Hindi ako makatitig nang diretso sa kahit kanino. Pakiramdam ko, nakasulat sa noo ko ang lahat ng bawal na nararamdaman ko. Ang init ng palad ni Iñigo sa pisngi ko ay parang isang phantom touch na hindi nawawala, tila ba minarkahan na niya ako bilang kanya.

Alas-kwatro na ng hapon. Ang sikat ng araw ay tumatagos sa mga glass pane ng National Library, lumilikha ng mahahabang anino na tila sumasayaw sa sahig. Pinili kong mag-ayos ng mga libro sa Biography section — isang medyo liblib na sulok kung saan ang matatangkad na shelf ay bumubuo ng isang maliit na kuta. Amoy lumang leather at alikabok dito, isang amoy na dati ay nagpapakalma sa akin, pero ngayon ay lalong nagpapakaba.

Bakit parang bawat sulok ng library, siya na ang nakikita ko?

Narinig ko ang mahinang yabag. Hindi ito ang nagmamadaling yabag ng isang estudyante. Ito ay mabigat, sigurado, at may kasamang kakaibang kuryente na tanging si Iñigo lang ang kayang magdala. Lumitaw siya sa dulo ng aisle. Nakasuot siya ng isang fitted na maroon shirt na tila sumasabog sa laki ng kanyang dibdib at biceps. Ang kulay ng shirt niya ay nagmukhang mas matingkad sa kanyang moreno na balat.

“Noah,” tawag niya, halos pabulong. Ang boses niya ay mas malalim ngayon, parang may kung anong nagbabara sa lalamunan niya.

Hindi ako nakapagsalita. Ibinaba ko ang librong hawak ko sa isang wooden table sa gitna ng aisle. Lumapit siya. Ang bawat hakbang niya ay tila kumukuha ng lahat ng oxygen sa paligid ko. Huminto siya sa harap ko, at muli, naramdaman ko ang pagiging maliit ko. Ang anino niya ay nilamon ang buong katawan ko.

“Hindi ako makapag-isip nang maayos simula kanina,” pag-amin niya. Ang kanyang mga mata ay madilim, puno ng intensity na nakakatunaw. “I tried to leave, but I kept coming back to you. To this.”

Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang mga kamay. Sa pagkakataong ito, hindi lang pisngi ko ang hinawakan niya. Ang kanyang malalaking kamay ay binalot ang magkabilang gilid ng leeg ko, ang kanyang mga hinlalaki ay humahaplos sa aking panga. Ang init niya ay nakakahilo. Ang kalyo sa kanyang mga daliri ay naggagasgasan sa malambot kong balat, isang sensasyong nagpapadala ng kuryente sa bawat nerve ending ko.

“Iñigo…” ang tanging nasabi ko, isang mahinang ungol na halos hindi lumabas sa labi ko.

At doon, nawala ang lahat ng pag-aalinlangan. Yumuko siya nang mabilis, at bago ko pa mahabol ang hininga ko, naramdaman ko na ang mga labi niya sa akin.

It was clumsy. It was desperate. Ang aming unang halik ay hindi parang sa mga pelikula na perpekto ang anggulo. Nabunggo ng ilong niya ang sa akin, at naramdaman ko ang bahagyang panginginig ng kanyang labi. Pero ang pressure, ang init, at ang pagnanasa — it’s overwhelming. Ang mga labi niya ay malambot pero mapilit, tila ba naghahanap ng sagot sa lahat ng mga tanong na isinulat namin sa libro.

Napaatras ako hanggang sa tumama ang likod ko sa wooden table, pero hindi siya huminto. Mas lalo siyang sumandal sa akin, ang kanyang maskuladong katawan ay nakadikit na sa buong harap ko. Ramdam ko ang tigas ng kanyang dibdib, ang lapad ng kanyang mga balikat na tila isang pader na humaharang sa mundo. Ang mga braso niya ay parang mga bakal na nakapulupot sa akin.

Diyos ko, ang lakas niya. He’s so… massive.

Ang halik ay naging mas malalim, mas mapusok. Ang dila niya ay dahan-dahang humingi ng daan, at nang pagbigyan ko siya, isang pagsabog ng sensasyon ang bumalot sa akin. Ang amoy ng mint at ang natural na bango ng lalaki ay tila pumasok at pumuno sa mga baga ko. Napakapit ako sa kanyang mga braso, ang aking maputlang mga kamay ay halos mawala sa laki ng kanyang biceps. Ang tigas ng muscle niya sa ilalim ng aking mga daliri ay isang shock sa sistema ko.

Biglang naramdaman ko ang kanyang malalaking kamay sa ilalim ng aking hita. Sa isang iglap, binuhat niya ako — parang wala lang ang bigat ko sa kanya — at iniupo sa ibabaw ng wooden table.

Napasinghap ako sa gulat, ang aking mga binti ay awtomatikong pumulupot sa kanyang baywang. Ang posisyon na ito ay naglagay sa amin sa parehong height. Mas naging madali para sa kanya ang halikan ako nang mas malalim. Ang kanyang mga kamay ay bumaba sa aking likuran, hinahatak ako palapit sa kanya hanggang sa wala nang puwang sa pagitan namin. Ramdam ko ang init ng kanyang hita sa pagitan ng mga binti ko, ang bigat ng kanyang pagnanasa na bumabakat sa kanyang pantalon.

I never knew a man could feel this powerful. I’m drowning in him, and I don’t want to be saved.

Ang kanyang paghinga ay naging mabilis at magaspang, tumatama sa aking leeg habang inililipat niya ang kanyang mga halik doon. Ang bawat haplos niya ay nag-iiwan ng apoy sa balat ko. Ang pagkakaiba ng aming mga katawan — ang aking pagiging lithe at payat laban sa kanyang buff and tanned na pangangatawan — ay lalong nagpaalab sa tensyon.

“Noah… you’re so soft,” ungol niya sa tenga ko, ang boses niya ay basag.

Naramdaman ko ang kanyang mga kamay na dahan-dahang gumagapang sa ilalim ng aking cardigan, ang kanyang mainit na palad ay dumampi sa aking baywang. Muntik na akong mapasigaw sa sarap at kaba.

Bigla, isang malamig na liwanag ang gumuhit sa dulo ng aisle.

Flicker.

Ang sinag ng isang flashlight ay tumama sa mga libro, ilang metro lang ang layo mula sa amin. Ang tunog ng mga yabag ng security guard ay papalapit na.

“Sino ’yan?” ang sigaw ng guard, ang boses niya ay masungit at puno ng suspisya.

Agad kaming natigilan. Ang puso ko ay parang gustong tumalon sa lalamunan ko. Sa isang mabilis na galaw, hinawakan ni Iñigo ang baywang ko, binuhat ako pababa mula sa table, at hinila ako sa pinakamadilim na sulok sa likod ng isang malaking encyclopedia shelf.

Doon, sa dilim, nanatili kaming magkadikit. Ramdam ko ang bawat tibok ng puso niya laban sa likod ko, ang init ng kanyang katawan na bumabalot sa akin habang pinipigilan namin ang aming paghinga. Ang liwanag ng flashlight ay dumaan sa harap ng aming pinagtataguan, dahan-dahang gumagalaw, tila naghahanap ng anumang senyales ng buhay, in the middle of the shelved inanimate objects.

  ![](https://img.wattpad.com/b8c7ed1035459ddfb4cf425b98084c2ecac569e6/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4869684642454a425932324845773d3d2d313632313237343532332e313861353362376662373133383439623830363430353235333632312e706e67)

8: Written Desires

Lumipas ang magdamag na parang isang panaginip na ayaw kong magising, pero ang bawat pintig ng katawan ko ay nagpapaalala sa akin na totoo ang lahat. Ang bawat haplos ni Iñigo sa dilim ng Biography section ay tila nakatatak pa rin sa balat ko. Ngayong umaga, ang hangin sa National Library ay hindi lang malamig; ito ay punong-puno ng tensyon, parang isang kuwerdas ng gitara na sobrang higpit ng pagkaka-stretch — isang maling galaw lang, mapuputol ito.

Hindi kami nag-usap pagpasok ko. Isang mabilis na sulyap lang sa counter, isang tango na puno ng mga lihim, at sapat na iyon para mag-init ang mukha ko. Pero ang aming komunikasyon ay bumalik sa kung saan ito nagsimula: sa mga pahina.

Dinala ko ang Selected Poems of Lord Byron sa dulo ng library, sa Restricted Archives kung saan ako lang ang may susi. Doon, sa gitna ng mga dokumentong hindi na pwedeng hiramin ng publiko, binuksan ko ang libro. Ang sulat ni Iñigo ngayon ay hindi na tula. Wala na ang mga metapora tungkol sa bituin o ulan. Ang tinta ay madiin, halos butasin ang papel sa sobrang intensity.

“I can’t stop thinking about how you felt against me on that table. Your skin is like silk, Noah. I close my eyes and I can still feel your legs wrapped around my waist. I’ve never wanted anything — anyone — this badly. It’s like a hunger I can’t satisfy. Every time I see you across the room, I just want to drag you into a corner and never let you go.”

Napasinghap ako, ang hininga ko ay naging mababaw. Raw. Confessional. Physical. Ang dati ay analog romance na puno ng hiya ay naging isang apoy na hindi na namin mapigilan. Kinuha ko ang ballpen ko, ang kamay ko ay nanginginig habang sumusulat sa ilalim ng kanyang mensahe.

“My body still aches from where you touched me. I look at my hands and I remember how small they looked against your chest. I’m scared of how much I want this too, Iñigo. The library used to be my sanctuary of silence, but now it’s just a place where I count the seconds until I can be near you again.”

Itinago ko ang libro sa isang madilim na shelf sa archives. Maya-maya pa, narinig ko ang mahinang pagpihit ng doorknob. Dahil restricted area ito, alam kong walang ibang papasok dito kundi ako — o ang taong binigyan ko ng senyas kanina.

Pumasok si Iñigo. Isang malaking bulto sa gitna ng mga cabinet na puno ng mga luma at madilaw na papel. Sa pagkakataong ito, hindi na siya ang stoic at tahimik na lalaking nakilala ko sa counter. Ang kanyang mga mata ay magulo, ang kanyang buhok ay tila paulit-ulit niyang sinasabunutan sa sobrang frustration.

“Noah,” ungol niya, at bago ko pa maibuka ang bibig ko, nasa harap ko na siya.

Isinandal niya ako sa isang metal filing cabinet. Ang tunog ng pagtama ng likod ko sa malamig na bakal ay umalingawngaw sa tahimik na archives. Pero hindi ko naramdaman ang lamig dahil ang init ni Iñigo ay nakabalot na sa akin. Ang kanyang mga kamay ay binalot ang aking mga braso, itinataas ang mga ito sa itaas ng ulo ko habang idinidikit niya ang kanyang katawan sa akin.

Nagsimula ang heavy grinding. Ang kanyang mga hita, na kasing-tigas ng troso, ay sumiksik sa pagitan ng mga binti ko. Ramdam ko ang bawat muscle sa kanyang maskuladong katawan na nakadikit sa bawat pulgada ko. Ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba, tumatama sa aking manipis na frame.

He’s losing it. Ang disiplinadong Iñigo, ang matangkad at maskuladong lalaki na laging kontrolado ang emosyon… he’s falling to the bottom for me.

Isang kakaibang pakiramdam ng enerhiya ang dumaloy sa akin. Sa kabila ng pagiging maliit ko, kumpara sa kanyang higanteng presensiya, ako ang dahilan kung bakit siya ganito kadesperado. Ako ang dahilan kung bakit ang isang lalaking tulad niya — na akala ay diretso lang ang landas — ay nanginginig ngayon sa pagnanasa.

“You’re doing this to me, Noah,” bulong niya sa leeg ko, ang boses niya ay basag at puno ng gutom. “Your scent… it’s everywhere. I can’t breathe without thinking of you.”

Ipinasok niya ang kanyang tuhod sa pagitan ng mga binti ko, dahan-dahang pinupuwersa ang sarili niya laban sa akin. Ang pressure ay nakakalunod. Ramdam ko ang tigas ng kanyang pagnanasa sa likod ng kanyang maong, ma dumidikit sa aking hita. Napakapit ako sa kanyang malalapad na balikat, ang aking mga kuko ay bumaon sa tela ng kanyang t-shirt habang iginigitgit ko rin ang sarili ko sa kanya.

Ang bawat ungol na lumalabas sa labi niya ay musika sa tenga ko. Ang kanyang stoic composure ay tuluyan nang gumuho. Wala na ang maskara ng straight na lalaki; ang nandoon lang ay isang lalaking uhaw sa haplos ng taong mahal niya.

“Iñigo, please…” ang tanging nasabi ko habang ang aking ulo ay nakasandal sa cabinet, ang aking paningin ay lumalabo sa sarap.

Huminto siya sandali, ang kanyang noo ay nakadikit sa akin. Ang pawis ay naglalandas mula sa kanyang temple, tumutulo sa aking pisngi. Ang amoy ng kanyang mainit na balat at ang bigat ng kanyang presensya ay sapat na para mawala ako sa sarili ko. Hinawakan niya ang panga ko, pinilit akong tumingin sa kanya. Ang kanyang mga mata ay punong-puno ng apoy, isang klase ng intensidad na hindi ko inakalang matatagpuan ko sa loob ng isang tahimik na library.

Dahan-dahan siyang yumuko, ang kanyang labi ay dumampi sa dulo ng tenga ko. Ang init ng hininga niya ay nagpadaloy ng kuryente sa buong spinal column ko.

“I want to do more than just kiss you, in here,” bulong niya, ang boses niya ay naging isang madilim na pangako na alam naming dalawa na hindi na namin matatalikuran.

Naiwan akong hingal na hingal habang dahan-dahan siyang lumayo, iniwan ang archives na tila ba may dumaang bagyo. Ang katahimikan ay bumalik, pero ang hangin ay nananatiling mainit, dala ang pangako ng isang gabi na babasag sa lahat ng mga rules na pinaniwalaan ko.

  ![](https://img.wattpad.com/e3dda0561a976766979f5b3f1bed56a81be7fd83/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f454e614770334e684753323531413d3d2d313632313237343536302e313861353362383536623235343537613334363031393330323135302e706e67)

9: Shelved Lust 🔴

Ang katahimikan ng library ngayong hapon ay mapanlinlang. Sa labas, ang ingay ng trapiko sa Maynila ay tila isang malayong bulong, pero dito sa loob, sa pagitan ng mga shelf ng Restricted Archives, ang tanging naririnig ko ay ang sarili kong mabilis na paghinga. Ang hangin ay amoy lumang papel, alikabok, at ang unti-unting namumuong init sa pagitan namin ni Iñigo.

Wala nang atrasan ’to, Noah. Nakasandal ako sa dulo ng isang matangkad na kahoy na shelf. Ang mga libro sa likuran ko ay nagbibigay ng kakaibang texture sa aking likod — mga matigas na spines na parang nagpapaalala sa akin sa pinasok namin na teritoryong hindi na dapat. Pero ang buong atensyon ko ay nasa lalaking nasa harap ko. Si Iñigo. Ang kanyang dambuhalang bulto ay halos harangan ang lahat ng liwanag na nanggagaling sa maliit na bintana sa itaas. Nakasuot siya ng isang itim na polo shirt na tila hindi na kayang ikulong ang laki ng kanyang dibdib. Ang tela ay humihigpit sa bawat galaw niya, nagpapakita ng mga guhit ng kanyang abs at ang malalakas na balikat na parang gawa sa marmol na nababalot ng mainit na balat.

Dahan-dahan siyang lumapit, ang bawat hakbang ay may bigat na nagpapakaba at nagpapanabik sa akin. Ang kanyang mga mata ay hindi kumukurap, nakatitig lang sa akin na parang isang mangangaso na sa wakas ay nahanap na ang kanyang pakay. Ramdam ko ang bawat tibok ng aking puso sa aking lalamunan.

“Noah,” bulong niya. Ang boses niya ay naging isang malalim at paos na ungol na parang galing sa kanyang dibdib. “Sabi ko sa ’yo… hindi na sapat ang halik lang. Gusto kitang tikman. Nang buo.” Bago pa ako makasagot, ang kanyang malalaking kamay ay sumunggab sa aking baywang. Ang init ng kanyang mga palad ay tumagos sa manipis kong suot, tila ba sinusunog ang balat ko. Hinila niya ako palapit sa kanya hanggang sa wala nang space na natitira. Ang tigas ng kanyang maskuladong katawan ay bumangga sa aking manipis na frame. Ramdam ko ang bawat muscle sa kanyang dibdib at hita — isang pader ng purong lakas na nakabalot sa akin. Ang kanyang dibdib ay tumataas-baba nang mabilis, ang kanyang tiyan ay matigas at mainit laban sa akin. At doon, sa pagitan ng aming mga katawan, ramdam ko na ang simula ng kanyang pagtigas — ang matigas na bukol sa kanyang pantalon na parang gustong sumabog.

Ang laki niya. Ang bango niya. Parang gusto kong malunod sa amoy ng musk, pawis, at ulan na dala niya. Parang lason na nakakaadik.

“Noah… fuck,”

he groaned low, his lips brushing my ear. “Ang init mo. Ang lambot mo. Ang sarap mong yakapin ng gan’to.” Dahan-dahan itinaas ni Iñigo ang aking t-shirt. Ang lamig ng hangin sa archives ay dumampi sa aking tiyan, pero agad itong napalitan ng init ng kanyang mga daliri. Itinaas niya ang tela nang dahan-dahan, parang sinasadyang pahabain ang paghihintay. Ang kanyang mga mata ay sumusunod sa bawat inch ng balat na nalalantad — ang aking maputlang tiyan, ang guhit ng aking ribs, hanggang sa tuluyang lumabas ang aking dibdib. Nakita ko sa kanyang mga mata ang isang klaseng gutom na nakakatunaw. Ang kanyang panga ay nag-igting habang tinititigan ang aking maputlang balat, ang aking maliliit na utong na ngayon ay nakatayo na dahil sa lamig at sa sobrang kagustuhan.

“You’re so fucking beautiful, Noah,” bulong niya, ang boses niya ay nanginginig na parang pinipigilan ang sarili. “Ang puti mo… ang lambot… gusto kong kainin ’tong utong mo hanggang sa umungol ka.” Yumuko siya. Napasinghap ako nang maramdaman ko ang init ng kanyang hininga sa aking balat. Mainit, basa, puno ng pangako. At pagkatapos, naramdaman ko ang kanyang labi. Dahan-dahan niyang sinimulang halikan ang aking dibdib, bawat dampi ay parang kuryenteng gumuguhit sa aking sistema. Ang kanyang magaspang na dila ay nilaro ang aking utong — mabilis na paghaplos, pag-ikot, pagdila na parang sinusubukang matikman kung gaano ako kasarap.

“Ahh… Iñigo…” Napakapit ako sa kanyang malalapad na balikat, ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang mga muscle. Ang tela ng kanyang polo ay basa na ng pawis sa ilalim ng aking palad.

Hindi siya tumigil. Sinipsip niya ang aking utong nang dahan-dahan, malalim, parang may gutom na bata na hindi na mapakali. Ang init ng kanyang bibig ay nakapalibot sa akin, ang kanyang dila ay patuloy na naglalaro habang ang kanyang mga ngipin ay bahagyang nagkakagat — hindi masakit, pero sapat para magpadala ng kuryente pababa sa aking tiyan, pababa sa pagitan ng aking mga hita kung saan ang aking sariling ari ay ngayon ay basa na at nananabik.

“Oh shit… yes… suck it harder,

Iñigo, please… kainin mo ang utong ko, ahhh…

“

I whispered, my voice breaking. Hindi ko alam kung saan galing ’yung mga salitang ’yun, pero parang natural na lumabas.

Iñigo groaned against my skin, the vibration sending shivers straight to my own manhood. “Gusto mo ’to, ha? Ang sarap mo, Noah… ang lambot ng utong mo. Parang hinog na hinog para sa akin.” Lalo niyang sinipsip, mas malalim, mas basa. Ang kanyang laway ay tumulo pababa sa aking dibdib habang ang kanyang isa pang kamay ay hinihimas ang kabilang utong ko, pinisil, pinaglaruan hanggang sa pareho silang nabasa at nanggigigil.

Ang sensasyon ay nakakalula. Ang maramdaman ang isang lalaking kasing-laki at kasing-lakas niya na nagpapakita ng ganitong klaseng debosyon sa katawan ko ay isang bagay na hindi ko inakalang posible. Ang bawat sipsip niya ay nagpapadala ng matitinding pintig sa pagitan ng aking mga binti. Ang aking ulo ay napasandal sa shelf, ang aking mga mata ay pumikit sa sarap habang ang kanyang dambuhalang kamay ay nananatiling nakahawak nang mahigpit sa aking hita, ang kanyang mga daliri ay bumabaon sa balat ko, sinisigurado na hindi ako makakatakas.

He’s completely losing himself. Ang dating tahimik na Iñigo ay wala na. Ang kanyang hininga ay mabigat, ang kanyang ungol ay mababa at desperado habang patuloy niyang kinakain ang aking dibdib. Ang kanyang balakang ay nagsimulang gumiling laban sa akin nang walang kontrol — mabagal muna, saka mas mabilis, ang matigas niyang burat ay pumipintig sa aking tiyan sa bawat galaw niya. Ramdam ko ang init at ang tigas nito kahit napapagitnaan ito ng dalawang layer ng tela.

Dahil sa sobrang sarap, ang aking sariling pagnanasa ay hindi na mapigilan. Ibinaba ko ang aking kamay, dahan-dahan kinakapa ang kanyang pantalon. Naramdaman ko agad ang laki at tigas ng kanyang burat na tila gustong pumutok sa loob ng tela. Ang buong haba nito ay parang bakal na nakabalot sa mainit na balat — mahabang, makapal, at tumitibok sa ilalim ng aking palad. Narinig ko ang kanyang malakas na paghinga, isang ma

gulo at desperadong tunog na nagpaalab pa lalo sa akin.

Iñigo groaned against my skin as my hand cupped him through the fabric. “Putangina, Noah… ang sarap ng kamay mo. Hawakan mo pa ang burat ko… mmm-hmmm… higpitan mo pa.” Sinimulan kong i-caress ang kanyang kahabaan sa ibabaw ng kanyang pantalon. Ang bawat paghagod ko ay mabagal — mula sa base hanggang sa ulo, pinipisil ko ang makapal na tip nito hanggang maramdaman ko ang basa na pauna niyang katas na tumutulo sa loob ng tela. Ang pressure ng kanyang maskuladong hita sa pagitan ng sa akin ay lalong nagpabigat sa nararamdaman ko. Ang init na nanggagaling sa kanya ay parang isang oven — overwhelming, nakakalasing.

“Noah… please… don’t stop,” ungol niya, ang kanyang mukha ay nakabaon na sa aking leeg. Ang kanyang mga hininga ay parang apoy sa balat ko habang patuloy siyang sumusubo sa aking utong. “Ang tigas mo na rin… ramdam ko na rin ’yung titi mo sa hita ko. Nasasarapan ka ba? Gusto mo ba ’kong tikman, ha?” Lalo kong binilisan ang paghagod. Ramdam ko ang bawat pintig ng kanyang burat sa ilalim ng aking palad — ang haba na halos hindi magkasya sa aking kamay kahit sa pamamagitan ng tela. Ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa sobrang pigil. Ang maskuladong lalaking ito, na akala ko ay hindi matitinag, ay ngayon ay parang luwad sa aking mga kamay. Naramdaman ko ang kanyang paghinga na naging mas maikli, mas mabilis.

Bigla, naramdaman ko ang pag-igting ng kanyang buong katawan. Ang kanyang mga muscle sa braso ay tumigas nang husto habang mas lalo niyang isiniksik ang kanyang sarili sa akin. Ang kanyang balakang ay gumiling nang mabilis, desperado, parang kinakantot na niya ang aking kamay.

“Noah… I’m—fuck, baby, I’m gonna cum… hawakan mo pa… bilisan mo pa… mas mahigpit… ahh shit—” Naramdaman ko ang init na bumalot sa aking kamay mula sa loob ng kanyang pantalon. Isang matinding panginginig ang dumaan sa kanyang buong bulto habang siya ay nilalabasan nang malakas sa loob nito. Ang mainit na tamod niya ay tumulo at tumagas sa tela, basa at malapot, nagpapadulas sa aking mga daliri habang patuloy kong hinahagod siya nang dahan-dahan, pinipiga ang bawat patak. Napasandal siya nang husto sa akin, ang kanyang bigat ay halos magpabuwal sa akin kung hindi lang ako nakasandal sa shelf. Ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis laban sa dibdib ko — isang wild, untamed rhythm. Nanatili kaming ganoon sa loob ng ilang minuto, hingal at basa ng pawis sa gitna ng malamig na archives. Ang amoy ng aming pinagsamang pagnanasa ay humalo sa amoy ng mga lumang tula — musk, tamod, at ang amoy ng kanyang pawis na parang droga. Ang kanyang katas ay mainit pa rin sa aking kamay, basa at malagkit, at hindi ko mapigilang isipin kung gaano karami ang na-release niya.

Dahan-dahan siya nag-angat ng tingin, ang kanyang mga mata ay puno ng isang klaseng init na hindi ko pa nakita noon. Hinaplos niya ang aking labi gamit ang kanyang hinlalaki, ang kanyang paghinga ay unti-unti nang kumakalma pero ang intensity sa kanyang tingin ay nandoon pa rin.

Yumuko siya at muli akong hinalikan — isang malalim, mapag-angkin na halik na tila nagsasabing simula pa lang ito. Ang kanyang dila ay pumasok sa akin nang malalim, lasa ng pawis at pagnanasa. Huminto siya malapit sa tenga ko, ang kanyang boses ay naging isang madilim na bulong na nagpatindig ng lahat ng balahibo ko.

“Tomorrow, I’m not stopping,” pangako niya, ang boses niya ay puno pa rin ng gutom, bago siya dahan-dahan lumayo, iniwan akong nakasandal sa shelf, nanginginig at uhaw sa susunod na pahina ng aming kuwento.

  ![](https://img.wattpad.com/23976216e6f748e2fe4f6c59c0e87a81ef048b44/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f73616752424472424f58355637513d3d2d313632313237343539392e313861353362386134346633343038653231393933333433363230332e706e67)

10: Risky Devotion 🔴

Ang sikat ng araw sa loob ng National Library ngayong umaga ay tila mas matalas, bawat sinag ay nagpapaalala sa akin na wala na kaming itinatago — maliban sa mundong nakapaligid sa amin. Habang naglalakad ako sa aisle, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang. Ang bawat tao na lumalagpas sa akin, bawat estudyanteng nakasubsob sa kanilang laptop, ay walang kaalam-alam sa apoy na lumamon sa dalawang lalaki na nasa loob ng gusaling ito.

Isang maling galaw, isang malakas na ungol, at tapos na kami.

Pero ang panganib? Iyon ang nagpapadaloy ng adrenaline sa mga ugat ko. Iyon ang nagpapabilis ng tibok ng puso ko sa tuwing maririnig ko ang pagbukas ng pinto. Hinanap ko si Iñigo sa gitna ng mga matatangkad na shelf ng Law Section — isang lugar na madalas ay walang tao, pero punong-puno ng mga echo ng tahimik na paghinga.

Nandoon siya. Nakatayo sa dulo, nagkukunwaring nagbabasa ng isang makapal na volume ng Civil Code. Pero nang magtagpo ang aming mga mata, alam ko na hindi batas ang nasa isip niya. Ang kanyang mga mata ay madilim, may dalang gutom na hindi napawi ng nangyari kahapon sa archives. Nakasuot siya ng isang fitted na polo na hapit sa kanyang malalapad na balikat, ang mga manggas ay nakatupi para ipakita ang kanyang maskuladong braso na puno ng mga ugat na parang mga lubid sa ilalim ng moreno niyang balat.

“Noah,” bulong niya, ang boses niya ay parang kuryenteng dumaan sa balat ko.

Iginiya ko siya sa pinakadulo, kung saan ang mga shelf ay bumubuo ng isang maliit na dead end. Maririnig namin ang mahihinang yabag ng mga patron sa kabilang aisle. Ang tunog ng pag-ubo ng isang matanda sa malayo. Ang bawat tunog ay paalala na hindi kami nag-iisa. Risky. Masyadong mapanganib. Pero nang makita ko ang igting sa kanyang panga, ang paraan ng pagtingin niya sa akin na parang ako lang ang nag-iisang may supply sa oxygen sa kwartong ito, nawala ang lahat ng takot ko.

Hinila niya ako palapit, pero sa pagkakataong ito, ako ang kumilos. Ipinatong ko ang aking mga kamay sa kanyang matitigas na hita, ramdam ang init at ang tigas ng kanyang muscles sa ilalim ng tela. Dahan-dahang lumuhod ako sa harap niya sa gitna ng malamig at maalikabok na sahig. Ang posisyon na ito ay nagbigay sa akin ng kakaibang perspektibo — mula sa ibaba, lalong naging dambuhala si Iñigo. Ang kanyang lapad, ang kanyang taas, ang kanyang pagiging maskulado ay lalong nakaka-overwhelm. Parang isang diyos na nakatingala sa akin mula sa itaas.

Dahan-dahan kong binaba ang zipper ng kanyang pantalon. Ang tunog nito sa tahimik na aisle ay parang isang pagsabog na nagpadala ng kuryente sa aking gulugod. Napasinghap si Iñigo, ang kanyang mga kamay ay agad na bumaon sa aking mga balikat, ang kanyang malalaking daliri ay nanggigigil sa paghawak.

“Noah… f-fuck,” ungol niya, pero agad niyang kinagat ang kanyang labi para pigilan ang ingay. “Ang tapang mo ah… dito talaga? Sa gitna ng library?”

Inilabas ko ang kanyang kahabaan. Ang init nito sa malamig na hangin ng library ay tila umuusok. Ang laki niya ay sapat na para manginig ang mga kamay ko — mahabang, makapal, may ugat na tumutubog sa buong haba, at ang ulo nitong kulay dark pink na basa na ng precum. Ang amoy niyang musk, pawis, at ang mabangong amoy ng isang lalaking nasa rurok ng pagnanasa.

I am the one in control now. This giant is mine. Your giant is mine.

Sinimulan ko siyang bigyan ng blowjob. Ang unang dampi ng dila ko sa ibabaw ng kanyang ulo ay nagpa-arch sa kanyang likod hanggang sa tumama ang kanyang ulo sa mga libro sa likuran niya. Narinig ko ang mahinang pag-alog ng shelf. Dahan-dahan kong nilamas ang kanyang makapal na ari gamit ang aking dila, mula sa base pataas, pinaglalaruan ang bawat ugat, pinahid ang precum na patuloy na tumutulo mula sa slit ng kanyang burat.

“Ssshh,” bulong ko sa kanya habang nakatingala, isang nakakalokong ngiti ang sumilip sa mga labi ko habang nakikita ko siyang hirap na hirap huminga. “Wag kang maingay, Iñigo . May mga tao sa kabilang aisle. Baka mahuli tayo… Gusto mo bang marinig nila kung gaano ka nasasarapan sa bibig ko, ha? mmmph…”

I took him in deeper. Ang init at tigas ng kanyang burat ay pumuno sa masikip kong bibig. Ang lasa niya ay maalat, mainit, at nakakaadik. Dahan-dahan kong sinubo siya hanggang sa maramdaman ko ang ulo niya na tumatama na sa likod ng aking lalamunan, kaya’t muntik na akong maduwal. Nag-iingat ako na wag mag-ingay, pero ang basa at malakas na tunog ng aking bibig sa kanyang ari ay mahina pa ring naririnig sa tahimik na pwesto namin.

Iñigo’s hands tightened in my hair. “Putangina, Noah… ang init ng bibig mo. Ang sikip sikip… Deeper… sige pa, isubo mo pa. Kainin mo ’ko nang buo.”

Lalong naging agresibo ang kanyang balakang. Gumagalaw siya nang mabilis pero kontrolado, sinalubong ang bawat pagbaba ng ulo ko. Ang kanyang malalaking binti ay nanginginig sa sobrang tension, ang muscles ay tumitigas sa ilalim ng aking mga palad. Nakita ko ang pawis na naglalandas mula sa kanyang temple, tumutulo pababa sa kanyang leeg at sa kanyang polo shirt na ngayon ay basa na rin sa bandang dibdib.

Ang bawat segundo ay puno ng panganib. Narinig ko ang isang estudyanteng naglalakad sa kabilang aisle, marahil ay naghahanap din ng libro. Ang yabag nito ay papalapit… papalapit…

Huwag kang lilingon. Huwag kang papasok dito.

Sa halip na matakot, lalong naging masarap ang lahat. Lalo kong binilisan ang pagsubo, ginagamit ang aking dila upang paulit-ulit na paliguan ang ilalim ng kanyang ulo habang ang aking kamay ay hinahagod ang natitirang bahagi na hindi kasya sa bibig ko. Ang aking laway ay tumutulo pababa sa kanyang baywang, basa at malagkit.

“Noah… I can’t… please… fuck, ang galing mo,” hikbi niya, ang kanyang boses ay naging isang desperadong bulong na puno ng pagnanasa. “Ang sarap… ang init… parang gusto kong kantutin ang bibig mo hanggang sa umiyak ka. Gusto mo ba ’yun? Gusto mo bang punuin ko ’yang bibig mo ng tamod ko dito mismo sa library?”

Binilisan ko pa ang galaw ko. Ang pressure sa lalamunan ko, ang init sa bibig ko, at ang tunog ng paghinga niya ay naging isang symphony ng pagnanasa sa gitna ng library. Ramdam ko ang pag-igting ng kanyang buong bulto. Ang kanyang mga kuko ay bumaon na sa aking balat sa balikat. Ang kanyang balakang ay nagsimulang gumalaw nang mas mabilis, mas desperado, parang kinakantot na talaga ang bibig ko.

Bigla, naramdaman ko ang matinding pintig. Ang init ay lumabas at bumalot sa loob ng bibig ko habang ang dambuhalang katawan ni Iñigo ay nanginginig sa isang matinding orgasm. Mainit, malapot, at marami — patuloy na tumutulo ang kanyang tamod sa aking lalamunan habang ang kanyang mga daliri ay nasa buhok ko, pinipigilan ang sarili na wag umungol nang malakas. Nilunok ko ito. Napasandal siya sa mga shelf, ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba, ang kanyang mga mata ay nakapikit nang mariin habang ninanamnam ang bawat segundong nilalabasan siya.

Nanatili akong nakaluhod, hinihingal din, tinitingnan ang lalaking nasa harap ko na tila nawalan ng lahat ng lakas. Ang kanyang malaking kamay ay dahan-dahang humaplos sa pisngi ko, ang kanyang tingin ay puno ng pasasalamat at isang klaseng debosyon na nakakatunaw.

“You… you’re going to be the death of me,” hingal niyang sabi, ang boses niya ay paos.

Aayusin ko na sana ang kanyang suot nang biglang…

KLAG!

Isang makapal na hardbound na libro mula sa shelf sa tabi namin ang nahulog at bumagsak sa sahig. Ang tunog nito ay tila isang putok ng baril sa sobrang tahimik na library.

“Hello? May tao ba diyan?” ang boses ng isang librarian — hindi ako, kundi ang isa pang senior staff — ay narinig mula sa dulo ng aisle, kasunod ang tunog ng papalapit na mga yabag .

Agad kaming nagkatinginan ni Iñigo, ang aming mga puso ay sabay na tumibok nang mabilis sa takot na mahuli. Ang kanyang tamod ay nasa aking mga labi at bibig, ang amoy nito ay nananatili pa rin sa hangin, habang ang mga yabag ay papalapit nang papalapit.

  ![](https://img.wattpad.com/ca07ef055f58fecbe4a0a464743b20e61d4fea97/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f53525a4d546268784d4a4e7266673d3d2d313632313237343633372e313861353362386632373335656632613638363434363739303930322e706e67)

11: Quiet Aftermath

Ang tunog ng pagbagsak ng libro ay tila isang hatol na nagpabalik sa amin sa realidad. Sa isang iglap, mabilis na inayos ni Iñigo ang kanyang pantalon habang ako naman ay mabilis na tumayo, pilit na pinapakalma ang aking nagwawalang hininga. Sumiksik kami sa pinakamadilim na sulok ng Law Section, sa likod ng malalaking volume ng jurisprudence, habang ang anino ng senior librarian ay dumaan sa dulo ng aisle.

“Baka hangin lang,” narinig naming bulong ng librarian bago unti-unting lumayo ang kanyang mga yabag.

Nakahinga ako nang malalim, ang aking likod ay nakasandal sa malamig na pader habang si Iñigo naman ay nakaharap sa akin, ang kanyang mga braso ay nakatukod sa magkabilang gilid ng ulo ko. Ang aming mga dibdib ay sabay na tumataas-baba, hingal na hingal hindi dahil sa pagtakbo, kundi dahil sa tensyong muntik nang sumabog.

Dahan-dahan kaming naupo sa sahig, nakatago sa pagitan ng dalawang shelf. Dito, sa maliit na espasyong ito, ang mundo ay tumigil muli. Inakbay ni Iñigo ang kanyang dambuhalang braso sa akin, hinila ako palapit sa kanya. Ang bigat ng kanyang braso sa aking balikat ay hindi nakakasakal; sa halip, ito ay nagbibigay ng pakiramdam na hinding-hindi ako mahuhulog.

Para akong nasa loob ng isang kuta. For the first time in my life, I feel… protected.

Sumandal ako sa kanyang maskuladong dibdib. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa kanyang tan na balat, ang amoy ng kanyang t-shirt na may bahid pa rin ng aming pinagsaluhan kanina. Sa labas ng mga shelf na ito, ako ang librarian na kailangang sumunod sa rules, ang anak na laging tahimik, ang Noah na hindi napapansin. Pero dito sa bisig niya, ako lang si Noah na mahalaga sa kanya.

“Ano’ng iniisip mo?” bulong ni Iñigo. Ang kanyang boses ay naging malumanay, wala na ang agresyong naramdaman ko kanina.

“Iniisip ko lang… kung sino ka ba talaga kapag wala ka dito sa library,” sagot ko, tinitingnan ang aking maputlang mga daliri na nakapatong sa kanyang malaki at calloused na kamay. “Ano ba ang buhay mo sa labas?”

Huminga siya nang malalim, ang kanyang dibdib ay gumalaw laban sa likod ko. “Typical lang. Engineering student na pilit na pinagkakasya ang oras sa gym at sa pag-aaral. Ang tatay ko, retired military. Gusto niya ay laging matigas ang tingin sa akin. Kaya siguro dito ako tumatakas sa library. Dito, hindi ko kailangang maging ’yung ideal son niya.”

Naramdaman ko ang lungkot sa boses niya. Hinaplos ko ang kanyang braso, dinidama ang bawat muscle na tila nagre-relax sa ilalim ng aking mga daliri. “Pareho pala tayo. Ako naman, ang akala ng pamilya ko ay okay na ako sa ganito - na sapat na ang tahimik na buhay sa gitna ng mga libro. Hindi nila alam na bawat tula na binabasa ko, doon ko lang nararamdaman na buhay ako.”

Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-unawa. Sa sandaling iyon, ang emosyonal na koneksyon namin ay naging kasing-tindi ng pisikal na atraksyon. Hindi na lang ito tungkol sa pagnanasa; ito ay tungkol sa dalawang taong nahanap ang isa’t isa sa gitna ng ingay ng mundo.

“Salamat, Noah,” sabi niya, dahan-dahang hinahalikan ang tuktok ng ulo ko. “Salamat sa pakikinig. Sa hindi paghusga.”

Nanatili kaming ganoon nang matagal. Walang halikan, walang sekswal na ginagawa - magkasama lang sa gitna ng mga batas na tila wala nang halaga sa amin ngayon. Ang kanyang malaking katawan ay nagsilbing kumot ko sa lamig ng aircon. Sa bawat haplos niya sa aking braso, nararamdaman ko ang debosyon na unti-unting nabubuo.

Hindi ko akalain na ang isang taong kasing-laki niya ay may ganitong kalambot na puso.

Nang malapit na ang closing time, dahan-dahan kaming tumayo. Inayos namin ang mga nalaglag na libro para hindi mahalata ng ibang staff. Ang bawat galaw namin ay sync na, parang isang sayaw na kami lang ang nakakaalam ng musika.

Bago kami lumabas ng Law Section, hinawakan niya ang aking kamay. Madiin, sigurado. Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata, ang kanyang mukha ay seryoso pero may kasamang kakaibang kislap.

“Noah,” tawag niya, ang boses niya ay naging matatag. “Ayaw na

kitang

makasama

patago

lang, o sa pagitan ng mga shelf na ’to.“

Tumibok nang mabilis ang puso ko. “Anong ibig mong sabihin?”

Huminga siya nang malalim, tila kumukuha ng lakas ng loob. “Punta ka sa apartment ko bukas. Gusto kitang makasama nang walang kaba… sa labas ng library.”

Napatitig ako sa kanya, ang hininga ko ay tila nabitin. Sa labas? Ibig sabihin, wala nang pagtatago? Wala nang mga anino? Ang pagbangit ng kanyang apartment ay pangako ng isang realidad na matagal ko nang pinapangarap, pero kinatatakutan din.

Is this the start of something real, or the end of our secret sanctuary?

12: Domestic Rhythms

Ang paglabas sa gate ng National Library ay parang pagtawid sa isang portal. Sa loob, kami ay mga karakter sa isang tula, mga anino sa pagitan ng mga shelf. Pero habang naglalakad ako papunta sa address na ibinigay ni Iñigo, ang ingay ng Manila - ang busina ng mga jeep, ang usok, ang sikat ng araw na tumatama sa aking balat - ay nagpapaalala sa akin na totoong tao kami.

Iñigo’s apartment. Ang isiping makikita ko siya sa sarili niyang mundo ay nagpapakaba sa akin nang higit pa sa anumang mapanganib na tagpo namin sa library.

Nang marating ko ang isang medyo lumang building malapit sa isang unibersidad, tumigil ako sandali para ayusin ang aking salamin at ang suot kong cardigan. Pag-akyat ko sa third floor, huminto ako sa tapat ng Unit 302. Pagkakatok ko, bumukas agad ang pinto.

Doon siya, nakatayo sa tapat ko. Wala siyang suot na sapatos, naka-tsinelas lang, at suot ang isang maluwag na basketball shorts at isang puting sando. Ang sando ay hapit na hapit sa kanyang maskuladong dibdib, at ang mga balikat niya ay tila mas lalong lumapad sa loob ng maliit na entryway.

“Pasok ka, Noah,” sabi niya, ang boses niya ay malambot at may kasamang tipid na ngiti.

Pagpasok ko, agad kong nilingon ang paligid. Ang apartment niya ay simple lang - amoy kape, sabon, at ang pamilyar na amoy ng lalaki. May mga makakapal na libro ng engineering sa isang lamesa, mga weights sa isang sulok, at isang gitara na nakasandal sa sofa. Seeing his space makes him feel so… human. Hindi na lang siya ang misteryosong patron sa library; siya si Iñigo na nag-aaral hanggang madaling araw, na nagkakape nang mag-isa, na may sariling mga pangarap sa labas ng mga tula.

“Gusto mo ng maiinom? Tubig? Juice?” tanong niya habang naglalakad papunta sa maliit niyang kusina.

“Water will do, salamat,” sagot ko, nauupo sa dulo ng kanyang gray na sofa.

Pagbalik niya, inabot niya ang baso at naupo siya sa tabi ko. Ang sofa ay lumubog sa bigat niya. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa kanyang braso na nakadikit na ngayon sa akin.

Ang laki talaga niya. Hindi ko mapigilang ikompara ang sarili ko sa kanya. Ang aking mga binti na payat at maputla laban sa kanyang mga hita na kasing-tigas ng kahoy at balot ng morenong balat. Ang aking lithe frame ay tila maglalaho kapag niyakap niya ako.

“Salamat sa pagpunta,” bulong niya, inililigpit ang isang hibla ng buhok ko sa likod ng tenga ko. Ang haplos niya ay naging isang serye ng maliliit na halik sa aking panga.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Humarap ako sa kanya at hinalikan ko siya - isang matindi at gutom na halik. Dito, walang guard na darating. Walang librong mahuhulog. Ang aming paghahalikan sa sofa ay naging mapusok at puno ng intensity. Ang kanyang mga kamay ay bumaon sa aking buhok, habang ang aking mga kamay ay gumagapang sa kanyang malalapad na balikat, dinidama ang bawat muscle na tumitigas sa ilalim ng kanyang sando.

Binuhat niya ako at ipinatong sa kanyang hita habang naghahalikan kami. Ramdam ko ang kanyang pagnanasa na sumisiksik sa akin, ang init ng kanyang katawan na tila sumusunog sa aking balat. Dahan-dahan niyang hinubad ang sando niya, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang kabuuan ng kanyang torso sa ilalim ng liwanag.

Diyos ko. Ang kanyang dibdib ay malapad at matigas, ang kanyang abs ay malinaw ang bawat linya, at ang kanyang tanned na balat ay kumikinang sa pawis. Nakakasilaw ang pagiging maskulado niya. Tinulungan niya akong hubarin ang aking cardigan at t-shirt hanggang sa magdampi ang aming mga hubad na balat.

The contrast was staggering. Ang maputla at manipis kong katawan laban sa kanyang dambuhala at bronzed na bulto. Hinaplos niya ang aking tadyang, ang kanyang malaking palad ay halos masakop na ang buong gilid ng aking torso.

“You’re so delicate, Noah. Like a piece of art,” ungol niya sa leeg ko, ang kanyang dila ay nanggagalugad sa aking balat.

Nagsimula kaming mag-explore sa isa’t isa, ang mga kamay namin ay nanggagalugad sa bawat kurba at muscle. Ang kanyang pagnanasa ay naging masugid, ang bawat haplos niya ay nag-iiwan ng apoy. Ramdam ko ang bigat niya sa ibabaw ko habang inihihiga niya ako sa sofa, ang kanyang maskuladong hita ay nakadikit sa akin. Ang intensity ng bawat halik niya ay tila nagsasabing hindi na siya makapaghintay.

“Sa kwarto tayo,” bulong niya, ang boses ay paos at puno ng pagnanasa.

Tumayo siya habang karga-karga ako - isang madaling bagay para sa kanya - at naglakad papunta sa pintuan ng kanyang kwarto. Ang puso ko ay parang gustong kumawala sa bilis ng tibok.

Dahan-dahan niyang pinihit ang doorknob. And the bedroom door opens.

13: Bound Pages 🔴

Ang silid ni Iñigo ay puno ng amoy ng lavender at malinis na linen, isang malaking kaibahan sa maalikabok na archives ng library. Pagpasok namin, tanging ang asul na liwanag mula sa isang maliit na lamp ang nagbibigay ng anyo sa paligid. Ibinaba niya ako sa kanyang malambot na kama, at sa sandaling lumubog ang likod ko sa kutson, naramdaman ko ang tunay na kahulugan ng pagsuko. Dito, wala nang mga shelf na nagtatago sa amin. Wala nang takot na mahuli. Dito, sa kwartong ito, magiging isa ang mga salitang isinulat namin sa mga araw na iyon.

Lumuhod si Iñigo sa pagitan ng aking mga binti. Sa ilalim ng dim light, ang kanyang tanned na balat ay tila nagliliyab. Ang bawat muscle sa kanyang dibdib at tiyan ay malinaw ang bawat linya - malapad, matigas, at puno ng lakas. Ang kanyang malaking katawan ay parang nag-aalab habang nakatingin sa akin nang may malalim na debosyon. Hindi na ako nag-atubili. Hinila ko siya palapit.

Dahan-dahan kong ibinaba ang kanyang boxer. Lumabas ang kanyang burat - mainit, matigas na matigas, at sobrang laki. Ang ulo nito ay basa na ng precum, ang ugat ay mapapansin sa buong haba. Hinawakan ko muna ang base niya gamit ang isang kamay ko, mahigpit pero marahan, habang ang bibig ko ay lumapit sa ulo. Nilamas ko ang dila ko sa ibabaw nito, pinaikot-ikot sa slit kung saan patuloy na tumutulo ang mainit niyang paunang katas.

“Ahh… Noah… putangina,” ungol niya nang malalim, ang kanyang malalaking kamay ay bumaon sa unan sa magkabilang gilid ng ulo ko. “Ang init ng bibig mo… ang lambot… sige, kainin mo ’ko, baby.”

Lalong binilisan ko ang galaw ng dila ko habang ang kamay ko ay pataas-baba sa base niya, mahigpit na hinahagod ang makapal na ugat. Paminsan-minsan, ibinaba ko ang bibig ko para sipsipin ang kanyang malalaking bayag, nilalaro ang mga ito gamit ang dila ko habang patuloy na hinahaplos ang kanyang ari. Ang katawan niya ay nanginginig nang malakas, ang kanyang maskuladong tiyan ay tumitigas sa bawat sipsip ko.

Gusto kong ibigay sa kanya ang lahat. Gusto kong malasahan ang bawat parte niya.

Dahan-dahan niya akong pinabaliktad. Itinaas niya ang aking mga binti at ipinatong sa kanyang balikat. Ang aking puwit ngayon ay nakabuka sa harap niya. Dahan-dahan niyang nilapit ang kanyang mukha at sinimulan akong i-rim. Ang dila niya ay naglaro muna sa paligid ng aking butas, basa at mainit na pagdila na nagpaparamdam ng init. Pagkatapos, itinulak niya ang dila niya nang mas malalim, pinaikot-ikot sa loob, nilalasap ang lasa ko.

“Fuck…

Iñigo

… ahhh… ano ’yan… ang sarap…

ahh

shit,“ ungol ko nang malakas, ang aking mga hita ay nanginginig nang husto habang ang aking kamay ay nakahawak sa ulo niya. “Ang sarap, Iñigo… sige pa… Magpakabusog ka sa butas ko…”

Ang aking ungol ay naging mas malalim, mas desperado, habang ang aking butas ay bahagyang gumagalaw laban sa bibig niya, parang nagmamakaawa para sa higit pa.

I want him to know every part of me. I want this man to claim me.

Hindi na nakatiis si Iñigo. Hinila niya ako pabalik at pinapuwesto. Nakaluhod ako sa kama, ang aking mga kamay at tuhod ay nakabaon sa malambot na kutson. Ang likod ko ay nakayuko, ang puwit ko ay nakataas para sa kanya. Ramdam ko ang kanyang presensya sa likuran ko - isang malaking anino na bumabalot sa akin, ang init ng kanyang katawan ay parang oven na nakadikit sa likod ko.

Dahan-dahan niyang ipinahid ang ulo ng kanyang burat sa pagitan ng aking puwit. Mainit at basa ng laway at precum. Pagkatapos, mahina pero siguradong itinulak niya ito papasok.

“Nngghh…!” Napasinghap ako nang malakas. Ang pakiramdam ng pagiging “puno” ay nakakalula. Dahil sa kanyang laki, ramdam ko ang bawat pulgada ng pagpasok niya - ang pag-uunat ng aking butas, ang pressure sa loob, ang paraan kung paano niya ako sinasakop nang buo. Parang puno na puno ako, hanggang sa kaibuturan.

“You’re so tight, Noah…

f-fuck

… ang

sikip

mo… ang init sa loob mo,“ ungol niya sa likuran ko, ang kanyang boses ay basag na basag. Ang kanyang malalaking kamay ay nakahawak nang madiin sa aking baywang, ang mga daliri ay bumaon sa balat ko habang dahan-dahang iginigitgit ang kanyang buong haba sa loob ko. “Ang sarap ng virgin mong butas… ang init… ang

lambot

… gusto kong

ipasok

sa’yo ’to nang magdamag.“

Nagsimulang siyang gumalaw - mabagal muna, malalim na mga thrust na parang sinusukat kung gaano ako kasarap. Pagkatapos ay lalong bumilis. Ang tunog ng balat laban sa balat ay puno ng kwarto: plap… plap… plap… kasabay ng aming mabigat na paghinga. Ang kanyang maskuladong dibdib ay tumatama sa likod ko sa bawat tulak, ang kanyang pawis ay humahalo sa pawis ko.

Binago niya ang posisyon. Ipinatong ko ang aking mga kamay sa headboard ng kama habang ang aking mga tuhod ay nananatili sa kutson. Ang anggulong ito ay nagbigay sa kanya ng mas malalim na reach. Sa bawat malakas na ragasa, parang tumatama ang ulo ng kanyang burat sa prostate ko, nagpapadala ng matinding kuryente sa buong katawan ko.

“Ahh… Iñigo… doon… hit that spot… ahhh… mas malalim pa… fuck, ang sarap…” ungol ko, ang aking boses ay nanginginig. “Ang sarap…

punuin

mo ako… kantutin mo pa ’ko nang malakas.“

“Like this, baby?” tanong niya habang mas binibilisan ang galaw. “Gusto mo bang kantutin kita nang gan’to? Ang sarap ng butas mo… ang

sikip

… para akong

hinihigop

sa loob mo.

Sasakupin

kita nang buo, Noah… kantot ka sa’kin ng malala.“

Ramdam ko ang kanyang maskuladong dibdib na tumatama sa likod ko, ang kanyang mainit na hininga sa leeg ko, ang kanyang malalaking kamay na minsan ay pumipisil sa aking ari habang patuloy siyang bumabayo mula sa likuran.

Kinuha niya ang aking mga binti. Itinaas niya ang mga ito, hawak nang mahigpit sa baywang ko habang nakatayo siya sa sahig. Ang aking mga kamay ay nakabaon sa kama, ang katawan ko ay nakabitin habang siya ang buong nagdadala ng bigat ko. Ang gravity at ang kanyang lakas ay naging isang nakakalunod na kombinasyon. Sa posisyon na ito, mas malalim pa ang pagpasok niya - parang buong-buo na siya sa loob ko.

“Putangina… Noah… ang ganda mo sa ganitong posisyon,” ungol niya habang mabilis na nagpupusha. “Ang

sikip

mo, baby… parang ayaw akong

bitawan

ng butas mo. Tanggapin mo lahat, baby… tanggapin mo ang lahat ng tamod ko.“

Ang bawat ragasa ng kanyang katawan laban sa akin ay nagpapadala ng kuryente sa buong spinal column ko. Ang aming paghinga ay naging isa - mabilis, magaspang, at puno ng gutom. Ang tunog ng aming balat na nagbabanggaan ay malakas na ngayon, kasabay ng basa at malakas na tunog ng kanyang burat na pumapasok at lumalabas sa loob ko.

Sa gitna ng pinakamatinding bugso ng aming pagsasama, nang ang bawat haplos ay tila pagsabog ng bituin, naramdaman ko ang paghigpit ng kanyang hawak. Ang kanyang mga muscle sa braso ay tumigas na parang bakal, at ang kanyang mukha ay ibinaon niya sa aking balikat.

“Noah… Noah, I love you,” bulong niya, ang boses ay basag, puno ng katotohanang hindi na kayang ikulong ng anumang tula. “Mahal na mahal kita…

ahh

shit…

lalabasan

na ’ko…“

Kasabay ng kanyang mga salita, naramdaman ko ang mainit na tamod niya na tumalsik sa kaibuturan ko - mainit, malapot, at marami. Ang sensasyon ay nagdala sa akin sa sarili kong matinding orgasmo. Ang aking buong katawan ay nanginginig habang nilalabasan din ako, ang aking tamod ay tumalsik sa kutson.

Tumigil ang mundo ko

pagkatapos

namin. Nanatili kaming ganoon, magkayakap sa gitna ng pawis at hingal, habang ang mga salitang binitawan niya ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa katahimikan ng kwarto.

He said it. In the middle of all this heat, he chose those words.

Love.

14: Deep Ink 🔴

Nagising ako sa liwanag ng umaga na tumatagos sa manipis na kurtina ng kwarto ni Iñigo. Ang hangin ay amoy kape mula sa kusina at amoy ng balat naming dalawa na magdamag na magkadikit - puno ng pawis, tamod, at ang natitirang init ng kagabi. Sa tabi ko, natutulog pa ang dambuhalang lalaking nagpabago sa takbo ng buhay ko. Ang “I love you” niya kagabi ay parang tinta na tumulo sa tubig - dahan-dahang kumakalat, binabago ang kulay ng bawat alaala ko.

Mahal niya ako. Ang

isiping

iyon

nakakatakot

. Sa loob ng library,

madaling

magmahal

dahil tila tayo ay mga

karakter

lang sa fiction. Pero

ngayong

umaga, sa

gitna

ng mga

bayarin

lamesa

niya at ang

sikat

ng araw na

nagpapakita

ng bawat butas ng aming balat, ang pag-ibig ay naging totoo. Naging

mabigat

. Paano kung hindi niya

kayanin

kapag nasa labas na kami? Paano kung

balikan

niya ang dating buhay niya na wala ang

lalaking

tulad

ko?

Dahan-dahan akong gumalaw, pero agad akong naramdaman ni Iñigo. Dumilat ang kanyang mga mata - mga matang puno ng antok pero agad na nagliwanag nang makita ako. Hindi siya nagsalita; sa halip, hinila niya ako palapit sa kanya gamit ang malakas niyang braso. Ang init ng kanyang katawan ay agad na bumalot sa akin, parang kumot na mainit at mabigat. Ang kanyang morenong balat ay nakadikit sa maputla kong katawan, at ramdam ko agad ang pagtigas ng kanyang burat laban sa aking hita.

Sinimulan niyang paglaruan ang utong ko. Ang kanyang malalaking daliri ay dahan-dahang naglalaro sa aking dibdib, pinisil-pisil ang maliliit kong utong bago niya ito nilapitan gamit ang bibig niya. Mainit ang hininga niya, basa ang dila nang sinipsip niya ang isa kong utong nang malalim at marahan. Nilalaro ng dila niya ang sensitibong parte ito habang ang isa niyang kamay ay hinahaplos at kinukurot ang kabila.

“

Ahh

… Iñigo… ahhh…

ahh

…“ Napasinghap ako, ang likod ko ay bahagyang umarko sa kama. “Ang sarap… sige pa…

sipsipin

mo pa ang nipples ko…“

“Good morning, Noah,” bulong niya, ang boses ay malalim at paos habang patuloy na sumusubo sa dibdib ko. “Ang

lambot

utong

mo… parang

hinog

para sa

bibig

ko. Gusto kong kainin ’to

bilang

almusal

sa umaga.“

Bumaba ang kamay ko sa pagitan namin. Naramdaman ko ang kanyang pag-igting. Sabay naming hinawakan ang ari ng isa’t isa. Ang kanyang malaking kamay ay nakabalot sa aking ari, mahigpit na hinahagod pataas-baba, habang ang kamay ko ay nahihirapan sa laki ng kanya - mainit, matigas, at puno ng ugat. Sabay ang galaw namin, koordinado, mabilis na nagiging mas madiin. Ang tunog ng basa na kamay sa basa na ari ay napuno ang kwarto.

“Fuck… Noah… ang sarap ng

kamay

mo,“ ungol niya laban sa leeg ko. “

Higpitan

mo pa… sige,

hawakan

mo lang ako nang ganito… ganyan nga… parang ayaw mong

bitawan

ang burat ko, ah.“

“Iñigo… ahhh… kailangan nating

pag-usapan

’yung… ’yung

kagabi

,“ hingal kong sabi habang ang katawan ko ay nanginginig sa kuryenteng nagmumula sa kamay niya at sa bibig niya sa dibdib ko.

“Wala tayong

kailangang

pag-usapan

, Noah.

Ipapadama

ko na lang sa’yo ang lahat,“ sagot niya habang itinatagilid ang aking katawan.

Nakatihaya ako sa kaliwang gilid, ang likod ko ay nakadikit sa dibdib niya. Ang kanyang malaking katawan ay bumalot sa akin mula sa likuran - ang kanyang maskuladong braso ay nakayakap sa baywang ko, ang kanyang mainit na hininga ay tumatama sa leeg ko. Dahan-dahan niyang ipinahid ang ulo ng kanyang burat sa pagitan ng aking puwit, basa pa rin mula sa laway at pauna niyang katas. Pagkatapos, mahina pero siguradong itinulak niya ito papasok.

“Ahhhh…!” Napakapit ako sa kanyang braso. Ang pakiramdam ng pagpasok niya sa umaga ay mas intimate, mas mabagal. Ramdam ko ang bawat pulgada - ang pag-uunat ng butas ko, ang init, ang paraan kung paano niya ako pinupuno nang dahan-dahan. “Ang

lalim

mo… ahhh… ang init… Iñigo…“

“Mas

masikip

ka pala sa umaga, baby,“ bulong niya sa tenga ko habang nagsisimulang gumalaw. Mabagal ang pagbayo niya, malalim, parang sinusulit ang bawat segundo. “Ang sarap mong kantutin… Gusto kong palagi kang kantutin nang ganito habang

yakap-yakap

kita, baby.“

Ang pakiramdam ng kanyang maskuladong dibdib na nakadikit sa likod ko ay nakakalunod. Ramdam ko ang bawat muscle sa kanyang braso na nakayakap sa akin, ang kanyang tiyan na tumatama sa likod ko sa bawat galaw.

Itinaas ko ang aking kanang binti, inilagay sa harap para bigyan siya ng mas malalim na space. Sa posisyon na ito, mas malalim pa ang pagpasok niya, mas madali niyang naaabot ang sensitibong parte sa loob ko.

“Ahhh… Iñigo… doon… dyan… ahhh…

tamaan

mo lang yan,“ ungol ko, ang boses ko ay basag na. “Kantutin mo ako nang mabagal… gusto ko

maramdaman

ng buong buo ang burat mo…

punuin

mo ako, please…“

“Gan’to ba, baby?” tanong niya habang binibilisan nang konti ang galaw, ang kanyang kamay ay bumaba para hawakan ang aking ari at hinahagod ito kasabay ng kanyang pagbayo. “Gusto mo bang

punuin

kita ulit ng

tamod

ko? Gusto mo bang

maramdaman

na ako lang ang

nagmamay-ari

sa butas mo?“

Kaya ba nating

panindigan

’to sa labas? tanong ng isip ko habang ang aking mga mata ay pumipikit sa sarap. Kapag wala na tayo sa bubble ng tula at library, hindi ba tayo

mawawala

? Hindi ba siya

matatakot

kapag nakita siya ng mga kaibigan niya kasama ako?

Hindi siya sumagot sa salita, kundi sa galaw. Dahan-dahan niyang iniharap ako sa kanya. Itinaas niya ang aking mga binti sa kanyang malalapad na balikat. Ang posisyong ito ang pinaka-intimate sa lahat - kitang-kita ko ang bawat emosyon sa mukha niya. Ang kanyang mga mata ay nakatitig nang diretso sa akin, puno ng init at pagmamahal, tila sinasabing wala siyang balak bumitaw. Ang kanyang malaking katawan ay nakadagan sa akin, ang kanyang tanned na balat ay nakadikit sa katawan kong maputla, ang kanyang pawis ay tumutulo pababa sa dibdib ko.

Nagsimulang gumalaw siya nang mas malalim, mas mabilis. Ang bawat thrust ay malakas, ang tunog ng balat laban sa balat ay malakas sa tahimik na kwarto. Ang kanyang burat ay pumapasok nang buo sa bawat galaw, tumatama sa prostate ko nang paulit-ulit, nagpapadala ng matinding kuryente sa buong katawan ko.

“Iñigo… ang sarap… ahhh… hindi ko na kaya…

lalabasan

na ’ko,“ hingal ko, ang mga daliri ko ay bumaon sa kanyang likod.

“Sige, Noah…

lalabasan

na rin ako,“ ungol niya habang mas binibilisan. “Mahal kita…

tanggapin

mo lahat…

ahh

shit…

heto

na ang

tamod

ko…“

Nang marating namin ang rurok, ang pangalan ko ang tanging binabanggit niya. “Noah… Noah… mahal na mahal kita…” Ang mainit na tamod niya ay tumalsik sa loob ko - malapot at nakapagpapuno sa loob ko, habang ang sarili kong tamod ay tumalsik sa pagitan ng aming mga tiyan. Ang buong katawan ko ay nanginginig sa ilalim niya.

Nanatili kaming magkayakap sa ilalim ng kumot, pawis at hingal, habang ang sikat ng araw ay lalong tumitindi. Ang init ng kanyang katawan ay nakapalibot pa rin sa akin, pero ang isip ko ay puno ng tanong. Kaya ba talaga nating

panindigan

’to sa labas?

Tumayo ako para mag-shower at isuot ang t-shirt niya na sobrang laki sa akin. Habang naghahanap ako ng suklay sa drawer ng kanyang bedside table, may napansin akong isang piraso ng lumang papel. Hindi ito galing sa library. Ito ay isang punit na page mula sa isang notebook, madilaw na at halatang laging binubuklat.

Binasa ko ang nakasulat. Ang petsa ay anim na buwan na ang nakalilipas - bago pa man kami nagsimulang mag-exchange ng notes.

“May isang librarian sa Section 800.

Tahimik

siya,

laging

nakatago

sa likod ng

salamin

, pero ang

paraan

paghawak

niya sa mga

libro

… parang

hinahaplos

niya ang

kaluluwa

ng writer. He’s cute. Hindi ko alam kung paano siya

kakausapin

nang hindi

nagmumukhang

tanga. Siguro,

mag-iiwan

ako ng note. Sana

mapansin

niya. Sana…“

Nabitawan ko ang papel. Ang mga kamay ko ay nanginginig. Hindi pala ako ang unang

nakapansin

sa kanya. Ang lahat ng ito - ang mga tula, ang mga notes, ang babae na akala ko ay

hinahanap

niya - ay isang

paraan

lang pala para

mapalapit

sa akin.

He didn’t fall for the notes. He fell for me long before the first word was written.

15: External Echoes

Ang mundong binuo namin ni Iñigo sa loob ng apat na sulok ng kanyang apartment ay parang isang paraiso na walang hangganan. Dito, walang mapanghusgang mga mata. Walang kailangang patunayan. Pero habang naglalakad kami palabas ng building niya para kumain sa isang maliit na kainan sa kanto, ramdam ko ang pagbabago ng ihip ng hangin. Ang init ng kanyang malaking palad na nakahawak sa kamay ko ay nagbibigay sa akin ng lakas, pero ang bawat hakbang namin sa semento ng Maynila ay tila isang paghamon sa realidad.

This is it, Noah. Lalabas na tayo sa literary bubble natin.

Suot ko ang isa sa mga oversized hoodie ni Iñigo. Amoy siya — yung pampagising na amoy ng detergent at ang natural na musk ng kanyang balat. Sa tabi ko, si Iñigo ay parang isang dambuhalang tagapagtanggol. Nakasuot siya ng white tank top at basketball shorts, showing off those massive, tanned legs and arms. Ang bawat tao na nadadaanan namin ay napapalingon — hindi lang dahil sa height niya, kundi dahil sa kakaibang aura namin. Isang maliit at maputlang librarian na hawak-hawak ang kamay ng isang lalaking mukhang kayang bumali ng bakal.

“Noah, okay ka lang? Ang lamig ng kamay mo,” tanong niya, ang boses niya ay puno ng pag-aalala.

Hinigpitan niya ang hawak sa akin, ang kanyang malapad na hinlalaki ay dahan-dahang humahaplos sa likod ng palad ko. “O-okay lang. Medyo naninibago lang na… alam mo na, nasa labas tayo.”

“I told you, I’m not letting go. Kahit sino pa ang makakita,” bulong niya, bago niya dinala ang kamay ko sa kanyang labi para halikan.

Sana nga, Iñigo. Sana nga maging

ganoon

kadali.

Papunta na kami sa isang sikat na paresan nang biglang may tumawag sa pangalan niya mula sa malayo.

“Iñigo! Gago, ikaw nga!”

Nanigas ako. Paglingon ko, tatlong lalaki ang papalapit sa amin. Lahat sila ay matatangkad, maskulado, at may bitbit na mga gym bag — halatang mga tropa niya mula sa unibersidad. Sila ’yung tipo ng mga lalaki na madalas kong iwasan sa library; maingay, brusko, at puno ng “straight” energy.

“Uy, mga pre,” sagot ni Iñigo. Ramdam ko ang bahagyang pag-igting ng kanyang mga muscle sa braso, pero hindi niya binitawan ang kamay ko.

Ang tatlong lalaki ay huminto sa harap namin. Ang kanilang mga mata ay agad na bumaba sa aming magkahawak na kamay. Nakita ko ang biglang pagbabago ng expression sa mga mukha nila — mula sa tuwa, naging gulat, at pagkatapos ay isang klaseng awkward na pagkalito.

“Sino ’to, pre? Pinsan mo?” tanong ng isa, habang nakatingin sa akin nang may mapanuring mata. Ang tingin niya ay parang hinahanap kung nasaan ang joke sa sitwasyong ito.

Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo sa mukha ko. Gusto kong bawiin ang kamay ko. Gusto kong tumakbo pabalik sa library at magtago sa gitna ng mga shelf ng Fiction. Heto na ’yung kinatatakutan ko. Ang mundo niya, ang dating buhay niya, ay nahanap na kami.

Noah, bitaw na. Baka mapahiya siya. Baka iwan ka niya dito para lang maisalba ang image niya.

Huhugutin ko na sana ang kamay ko, pero bago ko pa magawa ’yun, mas lalong hinigpitan ni Iñigo ang hawak sa akin. Inakbay niya ang kanyang dambuhalang braso sa aking balikat at hinila ako palapit sa kanyang tagiliran hanggang sa ang balikat ko ay bumaon sa kanyang matigas na dibdib.

“Hindi ko siya pinsan, pre,” seryosong sabi ni Iñigo. Ang boses niya ay naging matatag, walang bakas ng pag-aalinlangan. “Si Noah ’to. Partner ko.”

Tumahimik ang buong paligid. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na tibok ng puso ni Iñigo sa ilalim ng kanyang sando at ang sarili kong heartbeat. Ang mga tropa niya ay hindi makapagsalita. Ang lalaking kilala nilang straight na varsity, ang engineering student na kinaiinggitan ng lahat dahil sa laki at lakas, ay kakapakilala lang sa isang lalaki bilang partner niya.

“Wait,

seryoso

ka, ’

Ñigo

? Akala namin… I mean, ’di ba mahilig ka sa mga chicks?“ sabi ng isa pang lalaki, sabay tawa nang pilit. “Lakas mo makipag-biruan, pre.”

Humarap si Iñigo sa kanila. Ang kanyang titig ay nakakalunod. Inilapit niya pa ako sa kanya, ang kanyang protective arm ay nakapulupot na ngayon sa baywang ko, halos masakop ng malaki niyang palad ang buong gilid ng torso ko.

“Hindi ako nagbibiro. Hindi ba pwedeng magbago ang lahat kapag nahanap mo na ’yung taong totoong nakakaintindi sa ’yo?” tanong ni Iñigo. Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon sa harap ng ibang tao, hinalikan niya ako sa noo. “Sige na, mga pre. May date pa kami. Una na kami.”

Hindi na niya hinintay ang sagot nila. Inalalayan niya ako sa paglalakad palayo, ang kanyang kamay ay nanatiling protektado ang baywang ko. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa kanya — isang init na hindi lang galing sa temperatura ng katawan, kundi sa apoy ng paninindigan.

Nang makalayo na kami, huminto kami sa ilalim ng isang puno sa tabi ng kalsada. Tumingin ako sa kanya, ang mga mata ko ay nangingilid ang luha.

“Iñigo… bakit mo ginawa ’yun? Baka kung ano’ng sabihin nila sa school niyo,” bulong ko.

Hinawakan niya ang mukha ko gamit ang dalawang kamay niya. Ang kanyang malalaking palad ay tila naging kuta ko sa magulong mundong ito. Ang calloused niyang mga daliri ay dahan-dahang pinunasan ang luhang tumakas sa mata ko.

“Noah, nakinig ka ba sa mga notes natin? Sabi ko, I don’t care about the noise outside. Ang mahalaga ay ikaw. Kung kailangan kong talikuran ang lahat ng ’yun para lang mahawakan ang kamay mo sa harap ng maraming tao, gagawin ko,” sabi niya, bago niya ako niyakap nang mahigpit.

Ibinaon ko ang mukha ko sa kanyang dibdib. Ramdam ko ang lakas ng kanyang mga muscle, ang amoy ng kanyang balat, at ang seguridad na tanging siya lang ang makakapagbigay.

He chose me.

Pinili

niya ako sa harap ng

mundong

mas pamilyar siya.

“Tara na,” aya niya, muling hinawakan ang kamay ko. “

Gutom

na ako, at kailangan pa nating

pagplanuhan

kung anong

libro

ang iva-vandalize natin bukas.“

Natawa ako sa gitna ng kaba. Habang naglalakad kami, hindi na ako tumitingin sa sahig. Tinitingnan ko na ang direksyon kung saan kami papunta — magkasama, magkahawak, at handang harapin ang anumang pedeng idulot ng aming pagmamahalan sa mundong hindi pa handa para sa amin.

Pero bago kami makarating sa paresan, tumunog ang phone ni Iñigo. Isang message mula sa tatay niya.

“Iñigo, nasa’n ka? Kailangan nating mag-usap. May nakita akong litrato mo online.”

16: Bold Verse 🔴

Ang hanging dala ng gabi sa labas ng apartment ni Iñigo ay tila may dalang kuryente. Pagkatapos ng nangyari sa labas — ang pagpapakilala niya sa akin sa harap ng kanyang mga tropa at ang nakakababahalang text mula sa kanyang tatay — inaasahan ko na magiging matamlay kami. Inasahan ko na mapapalitan ng takot ang init na namamagitan sa amin. Pero habang sinasara ni Iñigo ang pinto ng unit niya, naramdaman ko ang kakaibang aura mula sa kanya. Hindi siya natatakot. Mukhang… malaya siya.

He actually did it. Hindi niya binitawan ang kamay ko. For the first time, Noah, hindi ka lang isang lihim sa pagitan ng mga pahina. You are a verse written in bold.

Lumingon si Iñigo sa akin. Ang kanyang mga mata ay nagliliyab, hindi sa galit, kundi sa isang matinding emosyon na tila kanina pa gustong sumabog. Hinubad niya ang kanyang sando sa isang mabilis na galaw, revealing his massive, sculpted chest that was glistening with a thin layer of sweat from the tension earlier. Ang bawat muscle sa kanyang braso at dibdib ay tumitigas habang papalapit siya sa akin, parang handa nang sumabog ang lahat ng pinipigilan niya.

“Noah… I don’t care about my father’s text. I don’t care about what they say,” bulong niya, ang boses niya ay malalim, tila galing sa kaibuturan ng kanyang dambuhalang katawan. “Alam na nila that I’m yours. And you’re mine. Ngayon, gusto kong ipakita sa’yo kung gaano kalalim ’yun.”

Hinila niya ako palapit sa kanya. Ang init ng kanyang balat ay agad na tumagos sa aking hoodie. Binuhat niya ako — parang wala akong bigat, parang isang maliit na librong madaling dalhin — at inihiga sa kama. Sa sandaling ito, ang aming pagtatalik ay hindi lang basta pagnanasa. Ito ay isang selebrasyon. Isang pagpapakawala ng lahat ng stress, takot, at pag-aalinlangan na kinimkim namin sa loob ng maraming araw.

Sinimulan namin sa 69 position. Sa gitna ng malaking kama, ang aming mga katawan ay magkasalungat na nakapulupot sa isa’t isa. Ako ang nasa ibabaw, ang mukha ko ay nakaharap sa kanyang malaking burat na ngayon ay matigas na matigas na at basa na ng precum. Dahan-dahan kong sinubo ang ulo nito, nilalaro ng dila ko ang slit habang ang kamay ko ay hinahagod ang makapal na base. Kasabay noon, naramdaman ko ang init ng bibig niya sa aking ari — mainit, basa, at gutom na gutom. Ang dila niya ay paulit-ulit na naglalaro sa ulo ko, minsan ay sinisipsip nang malalim hanggang sa maramdaman ko ang likod ng lalamunan niya.

“Ahh… putangina, Noah… ang sarap ng bibig mo,” ungol niya laban sa aking hita, ang boses niya ay nanginginig. “Sige pa…

isubo

mo pa ’ko… kainin mo ’yang malaking burat ko habang

kinakain

ko rin ’tong sa’yo.“

Lalong binilisan ko ang pagsubo, ginagamit ang dila ko sa bawat ugat, habang ang kanyang bibig ay patuloy na sumusubo sa akin nang malalim at basa. Ang tunog ng aming bibig — paghigop, basa, at desperado — ay nakapuno sa kwarto. Ang aming mga hininga ay nagsasabay, ang aming mga ungol ay naghahalo. Messy, mainit, at sobrang intimate. Parang sabay naming binibigay ang lahat sa isa’t isa.

I am so proud of him. Ang lalaking ito, na akala ko ay ikakahiya ang tulad ko, ay siyang naging kuta ko sa labas. Ang lalaking ito na dating tahimik at stoic ay ngayon ay malakas na nagpapakita ng pagmamahal niya sa akin sa harap ng mundo.

Inayos niya ang aking puwesto. Nakaluhod ako sa kama, pero pinababa niya ako hanggang sa ang aking mga siko ang sumasalo sa aking bigat. Ang balakang ko ay nakaangat nang mataas, ang puwit ko ay nakabuka nang husto para sa kanya. Dahan-dahan niyang ipinahid ang ulo ng kanyang malaking burat sa pagitan ng aking pisngi bago itinulak ito papasok.

“Nngghh…!” Napasinghap ako nang malakas. Sa anggulong ito, mas malalim pa ang pagpasok niya. Ramdam ko ang bawat pulgada — ang pag-unat ng butas ko, ang pressure, ang paraan kung paano niya ako sinasakop nang buo. “Ang

lalim

… ahhh… Iñigo… ang sarap… kantutin mo pa ’ko nang malakas…“

“Look at me, baby,” ungol niya habang hawak-hawak niya ang aking baywang nang madiin, ang mga daliri niya ay bumaon sa balat ko. “Gusto kong makita ’yang mukha mo habang kinakantot kita. Ang

sikip

mo pa rin…

ahh

… parang ayaw

bitawan

ang burat ko.

Tanggapin

mo ang lahat ng ’to, Noah… buong burat ko.“

Mabilis at malalim ang galaw niya. Ang tunog ng balat laban sa balat ay malakas — kasabay ng aming mabigat na paghinga. Ang kanyang maskuladong hita ay tumatama nang malakas sa aking puwit sa bawat bayo.

Ibinaba ko ang aking dibdib sa kama, ang mukha ko ay nakabaon sa unan habang ang aking balakang ay nananatiling nakaangat. Ang posisyon na ito ay nagbigay sa kanya ng mas malalim at mas kontroladong access. Ang bawat pagtama ng kanyang maskuladong hita sa aking puwit ay tila isang kumpas ng musika. Ramdam ko ang kanyang bigat — ang bigat ng isang engineering student at atleta na binuo mula sa purong muscle — na tila dinudurog ang lahat ng insecurities ko.

“You’re so beautiful, Noah.

Seryoso

…

hinding-hindi

ako

magsisisi

,“ bulong niya sa tenga ko, ang hininga niya ay mainit at puno ng kuryente habang patuloy na bumabayo mula sa likuran ko. “Ang init mo sa loob… ang

lambot

… gusto kong

isalpak

lang ’tong burat ko sa’yo nang

magdamag

. Gusto kong kantutin kita hanggang sa umiyak ka sa sarap.“

Pagkatapos ng matinding galaw, pinahiga niya ako nang flat sa aking tiyan, at dinala niya ang kanyang buong bigat sa ibabaw ko. This maximum body contact ang paborito ko. Ramdam ko ang bawat tibok ng kanyang puso sa likod ko, ang kanyang malalapad na dibdib at tiyan na nakadikit sa buong likod ko, ang kanyang malalaking braso na nakayakap sa akin mula sa magkabilang gilid. Ang rhythm ay naging mas sensual, mas mabagal, tila ba tinitikman namin ang bawat segundo ng aming tagumpay laban sa mundo.

“Ang sarap… ahhh… ang sarap ng gan’to… yakap-yakap kita habang nasa loob mo ako,” ungol niya sa leeg ko, ang galaw niya ay malalim at mabagal, parang sinusulit ang bawat pulgada. “Mahal kita, Noah… sobra. Salamat sa

pagtitiwala

mo sa’kin.“

This is where I belong. In the arms of a giant who isn’t afraid to be soft with me.

Sa huli, bago kami tuluyang mapagod, pinatalikod niya ako sa kanya, ang dambuhalang braso niya ay nakapulupot sa aking baywang, ang kanyang malaking palad ay nakapatong sa aking dibdib, ramdam ang mabilis na tibok ng puso ko. Ang bawat tulak niya mula sa likuran ay puno ng pagmamahal at pagmamay-ari. Ang aming mga balat ay basang-basa ng pawis, nagdidikit at tila nagiging isa.

Nang marating namin ang rurok, sabay kaming napasigaw sa dilim ng kwarto. Isang mahaba at nakakapagod na ungol na naglalaman ng lahat ng saya, relief, at pagmamahal. Ang init ng kanyang tamod ay tumalsik sa loob ko habang ang sarili kong tamod ay tumalsik sa kumot. Ang katawan ko ay nanginginig sa ilalim niya, puno ng sarap at emosyon.

Ilang minuto ang lumipas na tanging ang tunog lang ng aircon at ang aming hingal ang maririnig. Nakayakap pa rin si Iñigo sa akin mula sa likuran, ang kanyang ilong ay nakabaon sa leeg ko.

“Noah,” tawag niya, ang boses niya ay naging kalmado na pero puno pa rin ng init.

“Hmm?” tugon ko, habang hinahaplos ang kanyang malaking kamay na nasa ibabaw ko.

“Ayaw ko muna ditong mag-stay sa Manila sa weekend. Masyadong maingay. There’s so much noise,” sabi niya. Iniharap niya ako sa kanya, ang kanyang mukha ay seryoso pero may kasamang pananabik. “Let’s go somewhere else. Somewhere quiet. Naaalala mo ’yung nabanggit mong lumang library sa Vigan? ’Yung may mga archival documents na gusto mong makita?”

Namilog ang mga mata ko. “Vigan? Ang layo noon, Iñigo. At saka, mahal ang pamasahe—”

“I don’t care about the price. I just want to be with you. Just us, the old books, and the quiet,” putol niya sa akin, sabay halik sa dulo ng ilong ko. “Isang weekend na tayo lang ang nakakabasa ng kuwento natin.”

Napangiti ako. Ang ideya na malayo kami sa National Library, malayo sa kanyang tatay, at malayo sa mga mapanghusgang mata ay tila isang pangarap. Isang biyahe kung saan kami ang susulat ng sarili naming bold verse.

“Sige. Let’s go to Vigan,” bulong ko.

Niyakap niya ako nang mas mahigpit, ang kanyang dambuhalang katawan ay nagsisilbing proteksyon ko habang unti-unti kaming dinadalaw ng antok. Pero sa likod ng saya, alam kong ang text ng tatay niya ay hindi mawawala. Isang paglalakbay ito patungo sa katahimikan, pero alam kong pagbalik namin, kailangan na naming harapin ang huling kabanata ng aming pagtatago.

Pero sa ngayon… ang mahalaga ay ang init niya at ang pangako ng isang bagong pahina.

17: Travel Notes

Ang biyahe patungong Vigan ay parang isang panaginip na dahan-dahang nagkakatotoo sa bawat kilometrong nadadaanan ng bus. Habang nakasandal ang ulo ko sa malapad na balikat ni Iñigo, pinapanood ko ang pagpapalit ng tanawin sa labas ng bintana — mula sa magulong skyline ng Manila hanggang sa malalawak na palayan ng Central Luzon, at sa wakas, ang mga paliku-likong kalsada ng Ilocos.

Dati, ang

tanging

paglalakbay

na ginagawa ko ay sa

pamamagitan

ng mga

pahina

libro

. Mula sa Section 800,

nararating

ko ang Paris, London, o Rome. Pero ngayon,

hawak

ng isang

dambuhalang

lalaki ang

kamay

ko habang

binabagtas

namin ang

totoong

kalsada

. My quiet life has officially become an adventure.

Pagbaba namin sa Vigan, ang amoy ng lumang kahoy, kalsadang bato, at ang init ng sikat ng araw ay agad na bumalot sa amin. Si Iñigo, bitbit ang aming dalawang bag na parang wala lang bigat sa kanya, ay tumingin sa akin nang may malawak na ngiti. Ang kanyang white linen shirt ay bahagyang bumubuka sa bawat galaw ng kanyang maskuladong dibdib, at ang kanyang morenong balat ay tila kumikinang sa ilalim ng sikat ng araw ng Ilocos.

“Noah, look at this place. Para tayong

pumasok

sa loob ng isang historical fiction novel,“ sabi niya, ang boses niya ay puno ng parang batang pananabik.

Inakbay niya ang kanyang dambuhalang braso sa akin habang naglalakad kami sa kahabaan ng Calle Crisologo. Ang mga kalesang dumadaan, ang mga antigong bahay na bato, at ang tunog ng mga yabag sa cobblestones ay tila musika sa pandinig ko. Sa pagkakataong ito, hindi na ako natatakot. Dito sa malayong lugar, walang nakakakilala sa amin. Hawak-hawak ko ang kanyang malaking kamay nang walang alinlangan.

“Sabi ko sa ’yo,

magugustuhan

rito

. This is the perfect setting for us,“ bulong ko, isinisiksik ang sarili ko sa kanyang tagiliran.

Pumunta kami sa isang lumang museo na dati ay isang malaking ancestral house. Habang naglalakad kami sa gitna ng mga antigong gamit at mga lumang painting, naramdaman ko ang pagiging protective ni Iñigo. Sa tuwing may dadaan na grupo ng mga turista, mas lalo niyang hinahawakan nang madiin ang baywang ko, tila sinisiguradong walang makakabunggo sa akin.

Sa isang madilim at liblib na sulok ng museo, sa tapat ng isang malaking salamin na may gold-leaf frame, tumigil kami.

“Noah, look at the reflection,” bulong niya sa tenga ko.

Tumingin ako sa salamin. Nakita ko kami — isang maliit at maputlang lalaki na halos lamunin na ng presensya ng isang dambuhala at maskuladong lalaki sa likuran niya. Ang kaibahan ng aming mga katawan ay lalong naging klaro sa ilalim ng madilim na ilaw ng museo. Ang kanyang malalaking kamay ay nakapatong sa aking balikat, ang kanyang mukha ay nakasandal sa aking leeg.

We look like a classic novel come to life. The scholar and the warrior. The ink and the stone.

Dahan-dahan niyang iniharap ang mukha ko sa kanya. At doon, sa gitna ng mga alaala ng nakaraan, ninakaw niya ang isang halik. Isang mabilis pero madiin na halik na naging dahilan para manginig ang mga tuhod ko. Ang amoy ng lumang kahoy at ang bango ng kanyang balat ay humalo sa isang sensasyong tanging siya lang ang nakakapagbigay.

“Iñigo, baka may

makakita

sa atin,“ bulong ko, bagaman hindi ako lumalayo.

“

Hayaan

mo silang makita tayo. They’re just watching a beautiful story unfold,“ sagot niya bago muling idinampi ang kanyang labi sa noo ko.

Lumipas ang hapon na puno ng tawanan at mga nakaw na haplos. Kumain kami ng empanada sa plaza, uminom ng kape sa isang maliit na cafe na may mga shelf ng lumang libro, at naglakad-lakad hanggang sa maging kulay kahel ang langit. Pakiramdam ko, bawat segundo ay isang travel note na itinatala ko sa aking puso.

Nang mag-gabi na, bumalik kami sa aming hotel — isang lumang mansyon na ginawang boutique hotel. Ang aming kwarto ay may malaking four-poster bed at mga bintanang gawa sa capiz. Pagod kami pero puno ng saya.

Inilapag ni Iñigo ang mga bag sa gilid ng kama at huminga nang malalim. “I’ll just go down to the lobby for a second, Noah. Nakalimutan kong

itanong

kung anong oras ang breakfast bukas. Stay here, okay?“

“Sige.

Mag-aayos

lang din ako ng gamit ko,“ sagot ko, nakaupo sa dulo ng kama.

Pinanood ko siyang lumabas ng pinto. Ang bawat galaw niya ay puno ng kumpiyansa. Habang nag-aayos ako ng aking mga libro sa bedside table, hindi ko mapigilang mapangiti. Ang takot na naramdaman ko noong nakaraang gabi dahil sa text ng tatay niya ay tila nalunod na sa ganda ng Vigan.

Siguro, kaya naman naming

harapin

ang lahat basta

magkasama

kami.

Lumipas ang sampu, labing-limang minuto, pero hindi pa bumabalik si Iñigo. Naisipan kong bumaba na rin para tingnan kung ano ang nangyari. Baka nag-order na rin siya ng pagkain para sa dinner.

Pagbaba ko sa hagdan na gawa sa narra, narinig ko ang mga boses mula sa lobby. Isang pamilyar na boses — ang malalim na baritonong boses ni Iñigo. Pero may kasama siyang ibang boses. Isang boses ng babae, malambing pero may halong gulat.

“Iñigo? Iñigo de Silva? Oh my god, ikaw nga!”

Huminto ako sa dulo ng hagdan, nakatago sa likod ng isang malaking poste. Mula sa aking puwesto, nakita ko si Iñigo na nakatayo sa harap ng check-in counter. At sa harap niya ay isang magandang babae — naka-dress, may mahabang buhok, at may aura ng isang taong sanay sa marangyang buhay.

Nakita ko ang pagkabigla sa mukha ni Iñigo. Ang kanyang mga balikat ay tumigas, at ang kanyang mga kamay ay nakakuyom nang bahagya sa gilid niya.

“Sofia?” tawag ni Iñigo sa pangalan ng babae. Ang boses niya ay puno ng hindi maipaliwanag na tensyon.

“I can’t believe it! Small world talaga. What are you doing here in Vigan? Sabi ng parents mo, nasa Manila ka lang at busy sa engineering program mo,” sabi ng babae, sabay hawak sa braso ni Iñigo. Isang pamilyar na haplos, isang haplos ng taong may kasaysayan sa kanya. “Sabi rin nila… you’re still single. But I guess life has other plans for you, huh?”

Nanigas ang buong pagkatao ko. Sofia. Ang pangalan ay parang isang matulis na bagay na tumama sa dibdib ko. Sa paraan ng pagtingin niya kay Iñigo, alam kong hindi lang siya basta kakilala. Siya ang ideal na partner na marahil ay inaasahan ng pamilya ni Iñigo para sa kanya. Ang babaeng kabaligtaran ng lahat ng meron ako.

Nakita kong lumingon si Iñigo sa direksyon ng hagdan, tila naramdaman ang presensya ko. Ang aming mga mata ay nagtagpo sa dilim ng lobby. Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata — ang takot na muling mawasak ang mundong binuo namin sa harap ng isang multo mula sa kanyang nakaraan.

Ang travel notes namin ay biglang nagkaroon ng isang kabanata na hindi ko inaasahan. Isang kabanata kung saan kailangan kong malaman kung sapat na ba ang mga tula at nakaw na sandali para labanan ang isang buhay na matagal nang nakaplano para sa kanya.

18: Final Conflict

Ang lamig ng lobby ng hotel ay tila pumasok sa loob ng aking mga buto habang nakatayo ako sa anino ng narra staircase. Nakatingin lang ako kay Sofia — ang babaeng mukhang galing sa isang gloss magazine, ang babaeng may hawak sa braso ng aking Iñigo. Ang paraan ng pagtawa niya, ang paraan ng pag-angkin niya sa atensyon ni Iñigo, ay parang isang matalim na paalala: ito ang realidad na iniwan namin sa Manila. Ito ang mundong ginagalawan ng isang Iñigo De Silva.

Look at her, Noah. She fits. She matches the size of his world. Ikaw? Isang lihim ka lang na nakatago sa pagitan ng mga bookshelf. Isang aksidenteng nangyari dahil sa mga tula.

Nakita ko ang pag-igting ng panga ni Iñigo. Dahan-dahan niyang inalis ang kamay ni Sofia sa kanyang braso. Ang galaw niya ay magalang pero may pader. “It’s been a while, Sofia. And yes, busy ako. I didn’t expect to see you here.”

“Well, my family is here for a wedding. But Iñigo, your dad called me last week. He said you’ve been… distant. Sabi niya kailangan daw nating mag-catch up pagbalik mo,” Sofia added with a knowing smile, her eyes flickering with a challenge.

Hindi ko na kaya. Ang bawat salita ni Sofia ay parang mantsa ng tinta na sumisira sa malinis na pahina ng aming bakasyon. Tumalikod ako at mabilis na umakyat sa hagdan. Hindi ko inintindi ang tunog ng aking mga yabag sa kahoy. Pagpasok ko sa kwarto, agad kong isinara ang pinto at sumandal doon, habol ang hininga na tila tumakbo ako ng marathon.

My mind is conflicted. Heto na ’yun. Ang climax na hindi ko kayang isulat.

Ilang sandali pa, narinig ko ang mabigat at mabilis na yabag ni Iñigo sa labas. Pinihit niya ang doorknob, at dahil hindi ko naman ni-lock, pumasok siya agad. Hingal din siya, ang kanyang mukha ay balot ng frustration at kaba. Ang kanyang dambuhalang katawan ay tila nagpapasikip sa loob ng kwarto dahil sa tensyong dala niya.

“Noah! Bakit ka biglang umalis? I was about to introduce you—”

“Introduce me as what, Iñigo?” putol ko sa kanya. Ang boses ko ay nanginginig, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa galit na sumasabog mula sa insecurities ko. “As the librarian you write notes to? As the guy you’re having an experiment with while your dad plans your wedding with her?”

“Experiment? Noah, what the hell are you talking about?” Lumapit siya, ang kanyang mga kamay ay naka-extend na tila gusto akong hawakan, pero umatras ako. “You know Sofia is nothing to me. Part siya ng past na gusto kong iwanan!”

“Pero hindi ka hinahayaan ng past mo, ’di ba? The text from your dad, Sofia being here… it’s all pointing to one thing. You belong there, Iñigo. In that world where everything is correct and aligned. Ako? I’m just a quiet verse in a restricted section. Hindi tayo magtatagal sa labas ng library, aminin mo!”

“You’re wrong! Hindi mo ba nakita ang ginawa ko sa harap ng mga tropa ko? I chose you, Noah! I am choosing you every single day!” Ang boses niya ay umalingawngaw sa loob ng kwarto, malakas at puno ng authority ng isang lalaking hindi sanay na kinekwestyon ang kanyang katapatan.

“Madali kasing sabihin ’yan kapag tayo lang! Pero kapag nandoon na si Sofia, kapag nandoon na ang tatay mo… you’ll realize na masyadong malaki ang mawawala sa ’yo para lang sa isang tulad ko!” Sigaw ko pabalik. Ang sakit sa dibdib ko ay hindi na maipaliwanag. The agonizing fear of losing the analog magic we built was suffocating.

“Natatakot ako, Iñigo. Natatakot ako na isang araw, magigising ka at mare-realize mo na I’m just a footnote in your life.”

Natahimik ang kwarto. Tanging ang malalim na paghinga lang namin ang naririnig. Nakita ko ang sakit sa mga mata ni Iñigo — isang klase ng sakit na hindi ko akalaing magagawa kong ibigay sa kanya.

Bigla, sa isang mabilis na galaw, hinakbang niya ang distansya namin. Bago ko pa magawang lumayo, binalot na niya ako sa kanyang dambuhalang mga braso. Ang kanyang yakap ay desperado, mahigpit, at puno ng pagnanais na pagdikitin ang aming mga mundo.

“Sshh… stop it, Noah. Stop saying those things,” bulong niya sa buhok ko, ang kanyang boses ay naging paos. “You’re never a footnote in my life. Ikaw ang buong kwento. Ikaw ang

rason

kung bakit gusto kong

baguhin

ang ending na sila ang nagdesisyon para sa’kin.“

Humarap siya sa akin, ang kanyang mga kamay ay hinawakan ang mukha ko. Ang init ng kanyang palad ay tila tinutunaw ang lahat ng yelo sa puso ko. Hinalikan niya ako nang madiin — isang halik na may halong galit, desperation, at pangako. It was a needy embrace, our bodies pressing together as if trying to fuse our souls. Ramdam ko ang tigas ng kanyang muscle laban sa akin, ang kanyang lakas na tila sinasabing hinding-hindi niya ako bibitawan.

“I’m not leaving, Noah.

Hinding-hindi

kita

iiwan

,“ paninigurado niya, ang kanyang noo ay nakadikit sa akin.

Dahan-dahan siyang lumayo nang bahagya, pero nanatili siyang malapit. Ang kanyang mukha ay naging seryoso, isang desisyon ang nakatala sa kanyang mga mata.

“Noah, I need you to listen to me. I know you’re scared of the future. I know you’re scared of my family. So, I want to make sure you know exactly where you stand.”

At doon, sa gitna ng kwartong amoy lumang kahoy at puno ng aming mga alitan, dahan-dahang bumaba si Iñigo.

Iñigo gets down on one knee.

Napatakip ako ng bibig. Ang puso ko ay tumigil sa pagtibok. Is he proposing? Dito sa Vigan? After an argument? Hindi ko alam kung handa na ako. Hindi ko alam kung ito ba ang tamang oras.

“Iñigo… what are you doing?” bulong ko, ang mga mata ko ay nagsisimula nang mangilid ang luha.

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, may kinuha siya mula sa kanyang bulsa. Hindi ito isang maliit na box ng singsing.

Kinuha niya ang aking kanang kamay at inilagay ang isang susi sa aking palad. Isang susi na may keychain na hugis libro.

“Noah, I didn’t get down here to ask for your hand in marriage… not yet. I know we’re young, and I know we’re just starting,” panimula niya, nakatingala sa akin nang may buong katapatan. “This is the key to a small studio apartment I just leased in Manila. Under my name. Not my dad’s. It’s away from my family, away from everyone’s expectations. It’s our new library. It’s our own space where we can write our own rules, without anyone else looking.”

Napatitig ako sa susi. Ang bigat nito sa palad ko ay parang isang angkla.

“I’m kneeling because I want to show you that I’m surrendering everything just to have a life with you. This is my promise, Noah. I’m not choosing my past. I’m choosing us. Will you move in with me?”

19: Infinite Prose 🔴

Ang susi sa palad ko ay parang isang piraso ng metal na may dalang kakaibang bigat - isang bigat na hindi nakakalunod, kundi nakaka-angkla sa katotohanan. Habang nakaluhod pa rin si Iñigo sa harap ko, ang kanyang mga mata ay punong-puno ng pag-asa at takot na baka tumanggi ako. Ang dambuhalang lalaking ito, na kayang buhatin ang mundo, ay tila nakadepende ang buong paghinga sa isasagot ko.

This is our infinite prose. Hindi na ito tula na may

hangganan

. Hindi na ito chapter na

kailangang

matapos. He’s offering me a home - a real one, hindi lang sa

pagitan

ng mga bookshelf.

“Iñigo…” ang tanging nasabi ko bago ako tuluyang bumigay.

Lumuhod din ako sa harap niya, ang aming mga tuhod ay magkadikit sa sahig ng lumang hotel room na ito sa Vigan. Niyakap ko siya nang mahigpit, ibinaon ko ang mukha ko sa kanyang leeg habang humihikbi. “Yes. Yes, I’ll move in with you. Kahit saan, basta ikaw ang kasama ko. Hindi na ako

aalis

pa.“

Naramdaman ko ang malakas na buga ng kanyang hininga - isang buntong-hininga ng relief na parang nabunutan siya ng tinik sa dibdib. Binuhat niya ako nang mabilis at tumayo siya, ang kanyang malalakas na braso ay nakapulupot sa akin habang pinapaulanan niya ng halik ang buong mukha ko. Ang emosyon sa pagitan namin ay sobrang tindi, parang isang bagyong kanina pa gustong sumabog pero ngayon lang nahanap ang tamang direksyon. Walang galit, walang selos, walang takot sa pamilya niya. Tanging ang pangako lang ng aming kinabukasan.

Inihiga niya ako sa four-poster bed. Sa ilalim ng madilim na ilaw ng antique na kwarto, ang aming reconciliation ay naging isang apoy na mainit at puno ng emosyon. Wala nang pag-aalinlangan. Wala nang pagtatago.

Sinimulan ko siyang i-blowjob. Gusto kong iparamdam sa kanya ang pasasalamat ko, ang pagsuko ko, ang pagmamahal ko. Dahan-dahan kong ibinaba ang kanyang boxer at lumabas ang kanyang malaking burat - mainit, matigas, at basa na ng precum sa ulo. Hinawakan ko muna ang base gamit ang dalawang kamay ko dahil sa sobrang laki nito, pagkatapos ay nilapit ko ang bibig ko. Dahan-dahan kong sinubo ang ulo, nilalaro ng dila ko ang slit kung saan patuloy na tumutulo ang mainit na katas. Pagkatapos ay ibinaba ko ang bibig ko nang mas malalim, sinisipsip nang mahigpit habang ang dila ko ay naglalaro sa bawat ugat.

“

Ahh

… putangina, Noah… ang init ng

bibig

mo,“ ungol niya nang malalim, ang kanyang malalaking kamay ay bumaon sa aking buhok, dahan-dahang iginigitgit ang sarili niya sa akin. “Sige pa, baby…

isubo

mo pa ’ko nang malalim… kainin mo ’yang malaking burat ko… ang galing mo, ang sarap… ahhh…“

Lalong binilisan ko ang galaw, ginagamit ang dila ko sa ilalim ng ulo habang ang isa kong kamay ay hinahagod ang base at ang isa ay marahan na hinimas ang kanyang malalaking bayag. Ang lasa niya ay maalat at nakakaadik, ang amoy ng kanyang musk ay pumupuno sa ilong ko. His pleasure is my prose, each sound he makes is a word I want to memorize.

Dahan-dahan niya akong pinataob at sinunod na i-rim. Itinaas niya ang binti ko at ipinatong sa balikat niya. Ang puwit ko ay nakabukaka sa harap niya. Dahan-dahan niyang inilapit ang mukha niya at sinimulang dilaan ang paligid ng butas ko - basa, mainit, at puno ng sensasyon. Pagkatapos ay itinulak niya ang dila niya nang malalim, pinaikot-ikot sa loob, nilalasap ang bawat parte ng kalooban ko.

“Iñigo… God… ang sarap… ahhh…

ahh

shit,“ ungol ko nang malakas, ang aking mga hita ay nanginginig nang husto habang ang aking kamay ay nakahawak sa ulo niya. “Sige pa… kainin mo lang ang butas ko…

tikman

mo kung

gaano

ako

kasarap

… ahhh…“

Nanginginig ang muscle ko sa binti sa bawat haplos ng dila niya. Ang pagiging vulnerable ko sa harap niya, ang pagpayag kong galugarin niya ang bawat parte ng aking manipis na katawan, ay isang selyo ng aking tiwala.

“Iñigo… please… I need you now…

ahh

… I need you inside me, I need to feel you,“ bulong ko, ang boses ay basag sa pagnanasa. “Pasukin mo na ’ko.”

Inayos niya ang aking puwesto. Nakasubsob ako nang mababa sa kama, ang aking mukha ay nakabaon sa unan habang ang aking balakang ay nakaangat nang husto at ang tuhod ko ay nakayuko. Ang anggulong ito ay mas madiin, mas malalim. Dahan-dahan niyang ipinahid ang ulo ng kanyang malaking burat sa pagitan ng aking puwit bago itinulak ito papasok nang buo.

“

Nngghh … Iñigo

!“ Napasinghap ako nang malakas. Ang pakiramdam ng pagpasok niya ay sobrang intense - ramdam ko ang bawat pulgada, ang pag-uunat, ang init, ang paraan kung paano niya ako pinupuno nang lubusan. “Ang

lalim

mo, Iñigo… ang sarap… kantutin mo na ’ko nang malakas…

punuin

mo na ’ko, please…“

The realization hit me: ang mga katawan namin ngayon ay

nagsasalita

na ng isang

lengguwahe

na kami lang ang

nakakaintindi

. It’s no longer just sex; it’s a commitment written in skin and sweat.

Mabilis at malalim ang galaw niya, ang kanyang malalakas na kamay ay nakahawak sa aking baywang, iginigitgit ang kanyang sarili nang mas malalim sa bawat thrust. Ang tunog ng balat laban sa balat ay malakas sa tahimik na kwarto.

Iniharap niya ako sa kanya. Sa pagkakataong ito, ako ang nasa ibabaw. Nakahiga siya sa kama habang ako ay nakaupo sa kanyang baywang. Dahan-dahan akong bumababa sa kanyang malaking burat, ramdam ang bawat pulgada habang pinupuno niya ako nang buo. Nakatingin ako nang diretso sa kanyang mga mata habang nagsisimulang gumalaw ako pataas-baba.

“You’re doing amazing, Noah. Ride me, baby…” ungol niya, ang kanyang malalaking kamay ay humahaplos sa aking baywang at dibdib, tinutulungan ako sa bawat rhythm. “Sige lang, baby…

sakyan

mo lang ako…

kontrolin

mo ’ko… ang

sikip

mo… shit… sarap mo sa

ibabaw

ko…“

Lalong binilisan ko ang galaw, ang aking mga kamay ay nakapatong sa kanyang matigas na dibdib habang patuloy akong bumababa nang malalim. Ang kanyang dambuhalang torso ay kumikinang sa pawis, ang kanyang mga abs ay tumitigas sa bawat galaw ko. Ang pakiramdam ng pagiging “puno” habang nakatingin sa lalaking nagbigay sa akin ng susi sa kanyang buhay ay nakakalula.

Pagkatapos, habang nasa ibabaw pa rin ako, sumandal ako nang buo sa likuran, ang aking mga kamay ay sumusuporta sa akin sa ibabaw ng kanyang mga hita. Ang pagbabago ng anggulo ay nagbigay ng kakaibang sensasyon - mas matindi, mas mapusok, parang tumatama sa ibang parte sa loob ko. Ang aming mga hininga ay nagsasabay sa isang wild na melody. Ang ingay ng antique na kama ay sumasabay sa bawat kumpas ng aming pagsasama: creak… creak… creak…

“

Ahh

… Iñigo… doon… ang sarap dun… ahhh…

lalabasan

na ako,“ hingal ko, ang katawan ko ay nanginginig.

“I love you, Noah…

lalabasan

na rin ako…

tanggapin

mo lahat ng

tamod

ko… ahhh…“ ungol niya habang hinahawakan ang aking baywang at tinutulungan akong gumalaw nang mas mabilis.

Nang dumating ang rurok, sabay kaming bumagsak sa kutson. Ang mainit na tamod niya ay tumalsik sa loob ko, habang ang sarili kong tamod ay tumalsik sa kanyang tiyan. Magkayakap, hingal, at puno ng kuryente ang bawat dampi ng aming balat. Ang katahimikan ng gabi sa Vigan ay tila nagbibigay-pugay sa aming dalawa. Wala nang babaeng involved, wala nang pamilya, wala nang library rules. Kami lang.

Kinabukasan, ang biyahe pabalik ng Manila ay hindi na kasing-bigat ng dati. Hawak-hawak ko ang susi sa bulsa ko habang ang ulo ko ay nakasandal sa balikat ni Iñigo sa loob ng bus. Pagdating namin sa lungsod, bago kami dumiretso sa aming bagong apartment, may isang hiling ako sa kanya.

“Iñigo, pede bang

daanan

natin? Kahit

sandali

lang,“ bulong ko.

Alam niya na kung saan. Ang aming orihinal na lugar. Ang National Library of the Philippines.

Pumasok kami nang magkahawak-kamay. Ang amoy ng lumang papel at ang katahimikan ng Reference Section ay tila bumati sa amin. Naglakad kami patungo sa Section 800, sa shelf kung saan matatagpuan ang Selected Poems of Lord Byron.

Kinuha ko ang libro. Ang mga margin nito ay puno na ng aming mga nakaraang pag-uusap. Binuksan ko ang huling pahina, kinuha ang aking ballpen, at sumulat ng isang huling note.

“The poems have ended, but the story continues

. Thank you for finding me in the margins.“

Ibinalik ko ang libro sa shelf. Tumingin sa akin si Iñigo, ang kanyang mga mata ay puno ng pagmamahal. Inakbay niya ang kanyang dambuhalang braso sa akin at sabay kaming lumakad palabas ng library, iniiwan ang aming mga anino sa pagitan ng mga bookshelf, handang isulat ang susunod na kabanata ng aming buhay nang hindi na kailangang magtago sa dilim.

The infinite prose starts now.

20: Eternal Library 🔴

Sunod na araw, gabi na nang makabisita ulit kami sa National Library. Ang mga ilaw sa labas ay nagbibigay ng mahahabang anino sa façade ng gusali, tila isang higanteng nakatitig sa amin. Gamit ang susi ko bilang librarian, pumasok kami - hindi bilang mga estranghero, kundi bilang mga may-ari ng bawat sulok at bawat salitang nakatago rito. Ang katahimikan sa loob ay hindi na nakakabingi; ito ay tila isang yakap ng isang matandang kaibigan na matagal na naming kilala.

Dito tayo

nagsimula

, Iñigo. Sa

gitna

ng mga bulong at mga

nakatagong

sulat

. Dito rin natin

itatatak

ang ating walang

hanggan

. Hindi na ito tula na may

hangganan

; ito na ang ating

katotohanan

Naglakad kami patungo sa Section 800. Ang amoy ng lumang papel at floor wax ay tila isang pamilyar na kumpas na bumabalik sa amin. Hawak-hawak ni Iñigo ang kamay ko, ang kanyang malaking palad ay nanginginig nang bahagya - hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng emosyon. Sa bawat hakbang namin sa tiles, ramdam ko ang pagbabago ng aming katayuan. Hindi na ako ang librarian na nagtatago sa anino; ako na ang bida sa sarili kong kwento.

Pagdating sa shelf ng Selected Poems of Lord Byron, kinuha namin ang libro. Pinanood ko si Iñigo habang binubuksan niya ang huling pahina. Kinuha niya ang ballpen at may isinulat kami - isang joint note para sa susunod na malungkot na kaluluwa na maghahanap ng sagot sa pagitan ng mga pahinang ito.

“To whoever finds this: the most beautiful stories aren’t always printed. Sometimes, they are written in the margins of a brave heart. Don’t be afraid to look beyond the text. Love will find you where you least expect it.”

Ibinalik namin ang libro, pero hindi kami umalis. Ang tensyon sa pagitan namin ay tila isang kuwerdas na pinitik. Sa gitna ng dilim ng library, kung saan ang tanging liwanag ay ang sinag ng buwan na tumatagos sa mga bintana, naramdaman namin ang tawag ng isa’t isa. After hours. Walang tao. Walang takot na mahuli. Ito na ang aming huling gabi rito bilang lihim.

Look at him, Noah. Look at those broad shoulders, that tanned skin na

kumikinang

buwan

, the way he looks at you like you’re his entire world. He’s not just a patron anymore. He is my home. Siya ang buong mundo ko.

Isinandal ako ni Iñigo sa matibay na kahoy na shelf. Ang mga libro sa likod ko ay nagbibigay ng kakaibang texture sa aking likod. Nakatayo kami nang magkaharap, ang aking likod ay nakadiin sa mga spine ng mga libro. Binuhat niya ang isa kong binti at ipinulupot sa kanyang baywang habang ang isang kamay niya ay nakatukod sa shelf para sa suporta. Ang kanyang malaking burat ay mainit at matigas na nakadiin sa aking tiyan.

Dahan-dahan niyang ipinahid ang ulo nito sa pagitan ng aking mga hita bago dahan-dahang itinulak papasok. Napasinghap ako nang malakas. Ang posisyon na ito ay nakakalula - ramdam ko ang bawat pulgada ng pagpasok niya habang nakatayo kaming magkaharap, ang kanyang dibdib ay nakadikit sa akin, ang kanyang mainit na hininga ay tumatama sa mukha ko.

“Dito kita unang

minahal

, Noah. Sa

anino

ng mga

librong

ito… ahhh…“ bulong niya, ang kanyang boses ay nanginginig sa pagnanasa habang nagsisimulang gumalaw. “Ang sikip sikip mo, baby… ang init mo… putangina, pupunuin kita dito.”

Ang bawat halik niya ay puno ng debosyon, bawat malalim na tulak ay nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko. Ang tunog ng aming balat na nagbabanggaan ay mahina pero malinaw sa tahimik na pasilyo.

Dinala niya ako sa gitna ng aisle. Ipinatong ko ang aking mga kamay sa sahig habang binuhat niya ang aking mga binti sa kanyang baywang, ang katawan ko ay nakabitin habang siya ang buong nagdadala ng bigat ko. Ang gravity ay naging kakampi namin. Ang bawat malakas na ragasa ng kanyang maskuladong katawan ay tila isang kabanata ng aming pagmamahalan na isinusulat sa hangin. Ang lakas niya ay nakakalunod, ang bawat haplos ng kanyang calloused na palad sa aking hita ay nag-iiwan ng apoy.

“Ang ganda mo sa

ganitong

posisyon

,“ ungol niya habang mabilis na nagpupusha. “Ang sikip ng butas mo… parang ayaw ng

bitawan

ang burat ko…

Tanggapin

mo lahat, Noah… gusto kong

maramdaman

mo na ako lang ang

nagmamay-ari

sa’yo.“

Pinaluhod niya ako sa pagitan ng mga shelf, ang aking mga kamay ay nakakapit sa gilid ng bookshelf para sa balanse. Ang puwit ko ay nakaangat para sa kanya. Dahan-dahan niyang ipinasok muli ang kanyang malaking burat, mas malalim pa kaysa kanina. Ang anggulong ito ay nagbigay sa kanya ng pagkakataon na maisagad ang kanyang kabuuan.

“Ah… ahhh… Iñigo… don’t stop… please… thrust harder…” ungol ko, ang aking paningin ay lumalabo sa sarap. “Kantutin mo lang ako nang malakas…

punuin

mo ’ko ng tamod mo dito sa library…“

“Masarap ba, baby? Do you like this?” tanong niya habang binibilisan ang galaw, ang kanyang malalakas na hita ay tumatama sa aking puwit nang malakas at basa. “Ang sarap ng butas mo… ang init… ang sikip… Noah, mahal kita… mahal na mahal kita.”

Ipinaupo niya ako sa gilid ng isang study table. Nakaupo ako sa dulo ng matibay na kahoy na mesa habang siya ay nakatayo sa harap ko, itinataas ang aking mga binti sa kanyang malalapad na balikat. Sa posisyong ito, kitang-kita namin ang isa’t isa. Ang kanyang dambuhalang torso ay kumikinang sa pawis, ang kanyang mga muscle ay tumitigas sa bawat ragasa ng kanyang balakang. Ang intensity sa kanyang mga mata ay sapat na para tunawin ang lahat ng takot ko.

“Ang sarap mo, baby… ang

lambot

mo sa loob,“ ungol niya habang mabilis na bumabayo. “

Tingnan

mo ako, Noah…

tingnan

mo kung

gaano

kita

kamahal

habang kinakantot kita.“

Sa huli, inihiga niya ako sa ibabaw ng lamesa. Ipinulupot ko ang aking mga binti nang mahigpit sa kanyang baywang, hinahatak siya palapit hanggang sa wala nang puwang sa pagitan namin. Sa bawat pagbaon niya sa akin, ramdam ko ang kanyang pangako; ang pangako ng bawat umagang magkasama kami.

“I love you, Noah. Forever, baby…” hikbi niya bago ang huling pagsabog ng aming pagnanasa. “

Lalabasan

na ako…

tanggapin

mo lahat…

ahh

shit…“

Ang mainit na tamod niya ay tumalsik sa kaibuturan ko nang marami at malapot - habang ang sarili kong tamod ay tumalsik sa pagitan ng aming mga tiyan. Ang buong katawan ko ay nanginginig sa ilalim niya, puno ng sarap at pagmamahal.

Nanatili kaming magkayakap sa ibabaw ng lamesa, hingal at basa ng pawis, habang ang library ay tila nagiging saksi sa aming huling tagpo rito. Ang katahimikan ay bumalik, pero may kasama na itong kapayapaan.

Bago kami lumabas ng gusali, lumapit muli si Iñigo sa shelf kung saan nandoon ang Selected Poems of Lord Byron. Kinuha niya ang libro sa huling pagkakataon. Binuksan niya ito sa page ng paborito naming tula.

Kinuha ko ang ballpen, at sa ilalim ng huling stanza, isinulat ko ang mga salitang tatapos sa aming pagtatago at magpapasimula sa aming buhay sa labas.

“We are the story now.”

Isinara ni Iñigo ang libro at ibinalik ito sa kinalalagyan. Inakbay niya ang kanyang dambuhalang braso sa akin, hinalikan ang aking temple, at sabay kaming naglakad palabas ng library. Sa labas, ang liwanag ng Manila ay naghihintay - hindi na bilang isang mapanghusgang mundo, kundi bilang isang blangkong papel na handa na naming sulatan ng aming sariling, walang hanggang prosa.

HE END.

Share this story:

The Library of Whispers [R18] [COMPLETED]

The Library of Whispers

1: Ink Traces

2: Margin Notes

3: Silent Syntax

4: Blurred Lines

5: Hidden Truths

6: First Breath

7: Soft Collisions

8: Written Desires

9: Shelved Lust 🔴

10: Risky Devotion 🔴

11: Quiet Aftermath

12: Domestic Rhythms

13: Bound Pages 🔴

14: Deep Ink 🔴

15: External Echoes

16: Bold Verse 🔴

17: Travel Notes

18: Final Conflict

19: Infinite Prose 🔴

20: Eternal Library 🔴

Table of Contents

The Library of Whispers [R18] [COMPLETED]

Install WattHub

Dismiss install banner?

Notifications