Author’s Note!

This story is a work of fiction. Names, characters, places, and incidents are the product of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events, locales, or persons, living or dead, is coincidental.

Four Cardinal Rules:

No Plagiarism.

Utang na loob nakikibasa na lang kayo ng story kaya dapat magbigay ng kaunting respeto man lang para doon sa nagsulat. Hindi madali ang magbuo ng isang istorya kaya mamatay na ang gagawa ng kahindik-hindik na krimen na ito. Shout out sa mga makakapal ang mukha na nagdodownload ng wattpad app pagkatapos ay kokopyahin yung buong story in .txt format, papalitan lang yung name ng characters, place, etc. tapos presto! Instant sa kanila na ang gawa mo. Saka yung best in screenshot, naku yang mga taong yan ang deserve ng mag-asawang sampal at magkapatid na pektos sa akin. Gigil niyo ko. Hmpf!

React Pa More, Vote Pa More!

Mas gusto ko na makakabasa ako ng mga comments coming from you my dear readers. Either good or bad comment yan is highly appreciated pa rin, that’s my way of connecting with you. Also please don’t forget to vote kung nagustuhan niyo po ang bawat kabanata na inyong mababasa. Uulitin ko po, hindi MANDATORY ang pag-vovote, kung nagustuhan niyo lang po. Pagdating naman sa comments ay hinihikayat ko ang lahat na maki-interact. That’s one way of monitoring my story if it’s on track or need some improvements.

Reporter’s Notebook.

I’m fully aware sa mga ganap regarding wattpad reporters na of course walang magawa kundi ang mag-report and yes, I am pertaining to us writers of BxB genre. Kami ang madalas na target for assassination. Dalawa lang ang dahilan na naiisip ko tungkol d’yan. Either attention seeker ito or bunga ng tinatawag natin na pagkainggit. Heto guys maayos na usapan ah, kapag itong kwento ay nawala sa wattpad ay wala na kayong aasahan pa na pagbabalik dahil ayoko naman sayangin ang oras at pagod ko sa pagsusulat tapos i-rereport lang ng kung sinu-sino di ba? Ayan malinaw yan, I don’t offer any chances mapa-istorya man yan o jowang naghanap ng kalinga at atensyon sa iba. Charaught!

No Pressure.

Hindi lamang po ito ang ginagawa ko. Marami din po akong responsibilidad outside wattpad and I do hope you understand that. Ang tanging maipapangako ko lamang sa inyong lahat ay sa bawat kabanata na isusulat ko ay siksik, liglig at umaapaw ang mababasa ninyo.

Kung nakaabot kayo hanggang dito ay paki-type sa comment section ang ating salmong tugunan, #UnangYugtoAngSimula

Oh siya, simulan na ang pagbabasa.

Happy reading!

The Lustful Neighbor

Copyright© 201

5

Original story by happy_pau

All Rights Reserved.

Chapter One

Buwan ng Abril, taong dalawang libo’t pito.

Sa kasagsagan ng tag-init ay nagdesisyon ang mag-asawang Delfin at Susan na lumuwas mula sa Cebu

patungong Maynila. Hindi para magbakasyon kung hindi para lumipat na sa kanilang bagong tayong bahay sa isang payak at payapang subdivision sa siyudad ng Paranaque.

Nais kasi ng mag-asawa na maging pamilyar na sa bago nilang tahanan at maging sa lugar kung saan sila maninirahan ang kanilang nag-iisang anak na lalaki na si Juan Carlo.

Ang tanging hangad lamang nina Delfin at Susan ay magkaroon ng magandang kinabukasan ang kanilang anak. Kaya nagdesisyon na ang mag-asawa na doon na sa Maynila pag-aaralin si Juan Carlo ng kanyang huling taon sa sekondarya hanggang sa kolehiyo na nito. Gagawin nila ang lahat sa abot ng kanilang makakaya upang matupad ang mga pangarap ng kanilang anak.

Itinuturing na isang milagro ng mag-asawa ang pagdating ng anak na si Juan Carlo sa kanilang buhay. Hindi naging madali para kay Susan ang dalhin ang anak sa kanyang sinapupunan. Dalawang beses na kasi itong nakunan at ayon sa doktor na sumuri sa kanya ay mahihirapan na siya na ipagpatuloy pa ang pagdadalang tao at maaari pa ito maging sanhi ng kanyang pagkamatay kung babalakin pa nilang muli na magkaanak ni Delfin.

Ngunit sa kabila ng paliwanag sa kanila ng doktor ay hindi pa rin natigatig at nawalan ng pag-asa sina Delfin at Susan.

Walang araw na hindi hiniling ng mag-asawa sa Poong Maykapal na nawa’y mabigyan silang muli ng pagkakataon na magkaroon ng isang supling.

Lahat ng uri ng dasal ay kanila nang naidalangin, kumain ng mga masusustansyang pagkain at regular na pagpapatingin sa doktor.

Sa loob ng pitong buwan ay matiyagang ginawa ito ng mag-asawang Susan at Delfin ngunit tila mailap pa rin sa kanila ang pagkakataon. Magkagayunman ay hindi sila pinanghinaan ng loob. Hindi pa rin sila sumusuko at naghanap pang muli ng ibang alternatibong paraan.

Hanggang sa isang araw ay napadpad sila sa milagrosong simbahan ng Simala. Malakas ang kanilang paniniwala na dito nasagot ang kanilang panalangin dahil pagkalipas lamang ng isang buwan ay isang magandang balita ang dumating sa kanilang mag-asawa.

Buntis na si Susan!

Walang pagsidlan ang galak at lubos na pasasalamat ang kanilang nararamdaman sa biyayang ipinagkaloob ng Poong Maykapal sa pagdating ni Juan Carlo sa kanilang pamilya. Ipinangako nila sa Diyos na aalagaan, poprotektahan at bubusugin nila ng labis na pagmamahal ang kanilang anak.

Lumaki naman na malusog, mabait, may takot sa Diyos, mapagmahal at masunurin na bata ito. Kinse anyos na ngayon si Juan Carlo at maipagmamalaki sa lahat ng mag-asawang Delfin at Susan na napalaki nila ng maayos ang kanilang nag-iisang anak na lalaki.

Matangkad ito para sa edad niya, dulot marahil ng vitamins na kanyang iniinom. Nakuha niya sa kanyang ina na si Susan ang pagkakaroon ng maputi at makinis na balat samantala, ang pagkahilig naman nito sa pagguhit at sa asignaturang mathematics ay minana naman niya sa kanyang ama na si Delfin na isang Civil Engineer.

Nagpasya ang mag-asawa na huwag ng bumalik pa sa pagtatrabaho si Susan. Dati kasi itong nagtatrabaho bilang isang front desk officer sa isang five star hotel sa Cebu upang lubos na matutukan at magabayan nang husto nito ang paglaki ng kanilang anak na si Juan Carlo.

Ibinuhos ng mag-asawa ang kanilang buong oras at atensyon sa nag-iisa nilang anak kaya lumaki ito na punong-puno ng pagkalinga at umaapaw sa pagmamahal.

“Nay ako na po.” Ang magalang na sabi ni Juan Carlo sa kanyang ina habang kinukuha ang mga bagahe nila sa conveyor. Kasalukuyan silang nasa domestic arrival ng Airport Terminal. Kakalapag lang ng kanilang sinasakyang eroplano sa paliparan ng Maynila.

“Salamat, anak.” Ang sagot naman sa kanya ni Susan.

Paglabas nila ng terminal ay agad naman inabangan ni Delfin ang sasakyan na magsusundo sa kanila. Ilang saglit pa ay may huminto sa tapat nila na isang puting kotse.

“Nandito na pala ang susundo sa atin.” Ang sabi ni Delfin sa kanyang mag-ina. Bumukas ang pinto ng sasakyan sa unahan at bumaba doon ang driver na nagmamaneho nito. Isang nakangiting lalaki ang sumalubong sa kanilang mag-anak.

“Good morning po, Engineer.” Ang magalang na  bati ng lalaki kay Delfin. Agad naman itong sinipat ng tingin ni Juan Carlo. Lingid sa kaalaman ng kanyang mga magulang ay matagal na niyang inililihim dito ang kanyang tunay na kasarian.

Sa edad pa lamang niya na dose ay nalaman na agad ni Juan Carlo na siya ay isang ganap na bakla. Mahilig siyang maglaro ng mga pambabae. Minsan din niyang pinaglaruan ang make up ng kanyang ina. Iba ang kanyang tingin sa mga lalaki kumpara sa mga babae, may halo itong malisya na kasama. Madalas din niyang pinagpapantasyahan ang mga lalaking modelo na nakahubad at tanging brief lamang ang suot sa mga magazine na kanyang tinitingnan kapag siya ay mag-isa lamang sa bahay.

Dahil siya ay nag-iisang anak na lalaki ng pamilya kung kaya’t kinailangan niyang ilihim pansamantala ang kanyang totoong kasarian upang hindi ito pagmulan ng sigalot sa pagitan niya at ng kanyang mga magulang.

Pinangangambahan ni Juan Carlo na baka hindi siya lubusang matanggap ng kanyang mga magulang. Batid niya ang kwento sa likod ng kanyang pagsilang at kung papaano naghirap ang mag-asawa. Kaya nangako ito sa kanyang sarili na hindi niya bibigyan ng dahilan sina Delfin at Susan para maging sakit ng ulo ng mga ito.

Ngunit sa kabilang banda ay patuloy na umaasa si Juan Carlo na darating din ang tamang panahon upang masabi niya dito ang tunay niyang pagkatao. Na balang araw ay magbabago ang ihip ng hangin at malugod siyang tatanggapin ng kanyang mga magulang bilang isang bakla.

Nasa kalagitnaan siya ng kanyang pag-iisip ng pukawin ang atensyon niya ng amang si Delfin.

“Anak, ayos ka lang ba?” Ang tanong sa kanya ni Delfin. Agad naman niyang ibinaling ang kanyang atensyon sa ama at sa lalaking kaharap niya.

“P-Po? Ano po yun ’tay?” Ang wika naman ni Juan Carlo sa ama.

“Kanina pa ko nagsasalita dito pero nakatulala ka lang dyan, anak. Marahil ay dulot yan ng biyahe natin. Siya nga pala, ito si Kuya Morris mo. Siya ang magiging driver natin. Ito naman ang nag-iisang anak ko na si Juan Carlo.” Ang pagpapakilala ni Delfin sa dalawa.

Malugod naman na inilahad ni Morris ang kanyang kamay kay Juan Carlo.

“Good morning po, Sir Juan Carlo.” Ang nakangiting bati sa kanya ni Morris.

Agad naman tumugon si Juan Carlo at inilahad din ang kanyang kamay dito.

“Good morning din po, Kuya Morris. Carlo na lang po ang itawag ninyo sa akin. Nakakailang po kasi kapag may sir ang tawag sa akin.” Ang sagot naman niya sa lalaki.

“Ganun ba? Oh sige. Carlo na lang ang itatawag ko kung yan ang iyong gusto. Good morning po, Ma’am Susan.” Ang bati ni Morris sa kanyang ina.

“Good morning din naman sayo hijo.” Ang sagot naman sa kanya ni Susan.

Samantala, tila may kuryente naman na naramdaman si Carlo ng maglapat ang mga palad nila ni Morris kaya agad siyang kumalas dito. Napansin naman ni Morris ang naging reaksyon ni Carlo kung kaya’t napangiti ito.

“Ang mabuti pa ay sumakay na tayong lahat sa kotse at ng makita niyo na ang bagong bahay na titirhan natin.” Ang wika naman ni Delfin sa kanila.

Agad naman kinuha ni Morris ang mga bagahe na dala ni Carlo at inilagay ito sa likurang bahagi ng kotse. Sa harapan umupo si Delfin katabi ni Morris habang ang mag-ina naman ay sa likod nila pumuwesto.

“Matagal po ba ang biyahe natin ’tay?” Ang tanong ni Carlo sa kanyang ama ngunit biglang si Morris ang sumagot.

“Wala pang trenta minutos nandoon na tayo sa bahay, Carlo.” Ang sabi nito habang nakatingin sa kanya sa rear view ng kotse.

“Bakit anak, excited ka na bang makita ang bagong tirahan natin?” Ang tanong sa kanya ni Susan.

“Siyempre po ’nay pero gusto ko po sana na  magpahinga muna saglit pagdating natin doon sa bahay. Medyo nahihilo po kasi ako.” Ang naging sagot naman ni Carlo sa kanyang ina.

“Ganun ba anak? Dulot nga siguro ng maaga natin biyahe yan. Ang mabuti pa ay matulog ka muna dito. Gigisingin na lamang kita kapag nasa bahay na tayo.” Ang wika sa kanya ng inang si Susan.

Hindi naman nakatulog si Carlo habang sila ay nasa biyahe. Hindi kasi siya mapakali sa kanyang kinauupuan. Naiilang kasi siya sa mga pasimpleng pagsulyap sa kanya ni Morris.

Hindi tuloy malaman ni Carlo kung saan niya ipapaling ang kanyang sarili para lamang makaiwas sa mga mata ni Morris. Hindi niya mawari ang nais na ipahiwatig sa kanya ng mga tingin ng lalaki at wala din siyang balak na alamin pa ito. Huminto lamang ito nang makapasok na ang kanilang sasakyan sa entrada ng subdivision.

“Nandito na tayo.” Ang wika ng kanyang ama na si Delfin pagkahinto ng kotse sa tapat ng kanilang bahay.

Naunang bumaba sa sasakyan si Morris, sumunod naman si Delfin at pagkatapos ay ang mag-inang Susan at Carlo. Isa-isa naman inilalabas ni Morris ang mga bagahe sa likod ng kotse.

“Tulungan na po kita.” Ang alok ni Carlo kay Morris.

“Naku hindi na Carlo, kaya ko na ito. Alam kong pagod ka pa sa biyahe kaya ang mabuti pa ay magpahinga ka na muna sa kwarto mo.” Ang sagot naman ni Morris sa kanya. Hindi na nagawa pang tumanggi ni Carlo dulot ng pagod sa biyahe kaya hinayaan na lamang niya ang driver nila ang mag-asikaso ng mga gamit.

“Nay, saan po pala ang magiging kwarto ko?” Ang tanong ni Carlo sa kanyang ina.

“Sa itaas anak. Halika at ituturo ko sa’yo.” Ang sabi naman sa kanya ni Susan.

Modern Zen ang tema ng disenyo ng kanilang bagong tahanan, ayon ito sa kanyang ama na si Delfin. Ang kanyang ama ang naging punong abala sa pagpapagawa nito habang ang kanyang ina naman ang pumili ng mga gamit at muebles para sa loob ng bahay.

Dalawang palapag ang bagong gawang bahay. Mayroon itong living room, dining room, kitchen, garahe na kasya para sa dalawang sasakyan, mini garden sa harap at limang kwarto.

Sa ikalawang palapag ng bahay ay may tatlong kwarto. Isa para kay Carlo, sa kanyang mga magulang at sa bisita. Ang natitirang dalawa naman ay nasa unang palapag at nakalaan para sa kasambahay at sa kanilang driver na si Morris. Inabot ng halos sampung buwan ang pagpapatayo ng kanilang bahay bago ito natapos.

“Ito ang magiging kwarto mo anak.” Ang sabi ni Susan kay Carlo pagbukas niya ng pinto. Bumungad kay Carlo ang kulay asul na loob ng kwarto, may kama sa gitna at mini drawer sa magkabilaang gilid nito, may study table, television at built-in closet. May sarili din itong banyo at higit sa lahat, may balkonahe sa gilid na tanaw ang isang bakanteng lote at isang malaking bahay.

“Nagustuhan mo ba anak?” Ang tanong sa kanya ni Susan.

Isang ngiti ang isinukli ni Carlo sa kanyang ina. “This is perfect! Blue is cool. Salamat po, nanay.” Ang wika ni Carlo sabay yumakap ito ng mahigpit kay Susan.

“You’re welcome, anak. Blue is cool but nanay is more cooler right?” Ang tanong sa kanya ni Susan.

“A lot more better than that, ’nay. Thank you po ulit sa inyo ni tatay.” Ang walang katapusang pasasalamat ni Carlo sabay pupog nito ng mga halik at yakap sa kanyang ina.

“Oh sige na magpahinga ka na muna. Kami na ang bahala nina Tatay Delfin at Kuya Morris mo sa mga bagahe natin. Gigisingin na lang kita kapag kakain na tayo.” Ang sabi ni Susan kay Carlo.

“Sige po ’nay. I love you po.” Ang wika ni Carlo sa kanyang ina.

“I love you too, anak.” Ang sagot naman sa kanya ni Susan.

Agad na inilapat ni Carlo ang kanyang pagal na katawan sa malambot na kama pagkalabas ng kwarto ng kanyang ina. Saglit niyang pinagmasdan ang bawat sulok ng kanyang kwarto. Simple, payapa ngunit masaya. Wala nang ibang mahihiling pa si Carlo sa Diyos kung hindi ang lubos na magpasalamat para sa mga biyayang kanilang natatanggap.

Isang bagong bahay at bagong panimula sa buhay para sa kanilang pamilya dito sa Maynila.

“Anak kakain na. Gising na.” Ang wika ni Susan sa kanya. Pagmulat ng mga mata ni Carlo ay nasilayan niya ang maganda at maamong mukha ng kanyang ina.

“Ang ganda mo talaga ’nay. Hindi ako nagtataka kung bakit labis na nahumaling sa’yo si tatay.” Ang sabi ni Carlo sa kanyang ina.

“Walang duda, anak ka nga ni Delfin. Pareho kayong bolero!” Ang natatawang sagot naman sa kanya ni Susan.

“Minahal mo naman si tatay kaya nga naging dalawa na ang bolero sa pamilya natin.” Ang biro ni Carlo sa kanyang ina.

“Naku ikaw talagang bata ka, masyado mo na kong binobola. Halika na nga sa baba at kakain na tayo.” Ang pag-aya naman ni Susan sa anak. Agad naman itong bumangon at nag-ayos ng sarili.

Masayang lumabas ng kwarto ang mag-ina. Kaagad naman itong napansin ni Delfin pagdating nila sa dining room.

“Mukhang masaya ang mag-ina ko ah.” Ang sabi ni Delfin sa dalawa.

“Naku mahal ito kasing anak mo, masyado akong binobola.” Ang natatawang kwento ni Susan sa kanyang asawa.

“Kanino pa ba magmamana ang anak natin kung hindi sa akin. Di ba anak?” Ang wika ni Delfin sabay kindat ng mata kay Carlo.

“Anong sa’yo? Kamukha ko kaya si Carlo. Di ba anak?” Hindi naman nagpatalo si Susan sa asawa.

Agad naman pumagitna sa mag-asawa si Carlo. “Siyempre po sa inyong dalawa ako nagmana. Hindi naman po ako mabubuo kung wala kayo pareho.” Ang wika niya.

“Oo nga naman!” Ang sabay na sabi nina Delfin at Susan. Napuno ng tawanan ang kanilang hapag kainan.

Sakto naman na parating si Morris sa kalagitnaan ng kanilang kasiyahan.

“Engineer…naku sorry po, mukhang nagkakasiyahan kayo. Mamaya ko na lang po kayo kakausapin.” Ang sabi ni Morris kay Delfin.

“Mamaya na yan, Morris. Halika na at sumabay ka na sa amin na kumain.” Ang wika naman ni Delfin sa kanya.

“Naku nakakahiya naman po, Engineer. Mauna na po kayo, mamaya na lamang po ako kakain.” Ang pagtanggi naman sa kanya ni Morris.

“Huwag ka nang mahiya sa amin, Morris. Simula sa araw na ito ay pamilya na tayo dito. Kaya halika na at saluhan mo kaming kumain ng tanghalian habang mainit pa itong mga niluto ko.” Ang segunda naman ni Susan sa kanya.

Sa huli ay hindi na nakatanggi pa si Morris. “Sige po ma’am. Maraming salamat po.” Ang tanging nasabi na lamang nito kay Susan. Umupo ito sa bakanteng upuan sa tabi ni Carlo.

“Siya nga pala anak, huling taon mo na sa high school. May naisip ka na bang kurso na nais mong kunin pagtuntong mo sa kolehiyo?” Ang tanong ni Delfin kay Carlo habang sila ay kumakain.

“Pinag-iisipan ko pa po ’tay kung Civil Engineering o Architecture ang kukunin kong kurso. May isang taon pa naman po ako para mapaghandaan ito.” Ang sagot ni Carlo sa ama.

“Siya nga pala mahal, bukas pa daw darating yung bago natin kasambahay.” Ang sabad naman ni Susan sa usapan ng mag-ama.

“Ganun ba? Yung assistant sa shop mo? Anong balita?” Ang tanong ni Delfin sa asawa.

Napatigil naman sa pagkain si Carlo. “Shop? Ano po yung tinutukoy ni tatay na shop?” Ang nagtatakang tanong niya kay Susan.

“Oo nga pala anak nakalimutan namin sabihin sa’yo, dahil malaki ka naman na ay naisipan ko na magtayo ng negosyo dito sa Maynila para may pagkaabalahan ako. Balak ko sana na magbukas ng bakeshop dito malapit sa ating lugar kaya kinailangan ko na din kumuha ng tauhan pati kasambahay upang makatulong sa akin. Pero sa totoo lang ay kinakabahan talaga ako dahil first time ko ulit na magtatrabaho buhat ng isilang ka.” Ang paliwanag ni Susan kay Carlo.

“Don’t worry, mahal. It’s about time to showcase your talent in baking.” Ang paninigurado ni Delfin sa kanyang asawa.

“You think so, mahal? Papatok kaya dito ang mga breads, cakes and pastries na gagawin ko?” Ang nangangambang tanong ni Susan.

“Opo naman ’nay. Magiging best seller ang mga ibebenta ninyo. Promise.” Ang pagsegunda naman ni Carlo sa kanyang ina.

“Sige na nga. Tiwala naman ako sa mga sinabi ninyong mag-ama. Siya nga pala, Morris mamaya samahan mo ko mamili sa grocery ng mga kakailanganin dito sa bahay. Bibili na din ako ng mga sangkap sa ibabake ko para matikman muna ninyo.” Ang bilin ni Susan sa driver.

“Sige po ma’am.” Ang sagot naman ni Morris.

“Ako na lang ang sasama kay ma’am mo sa pamimili. Ang mabuti pa ay dumito ka na muna sa bahay at samahan mo si Carlo. Hindi pa niya gamay ang lugar na ito.” Ang utos ni Delfin kay Morris.

Sasagot sana si Carlo kay Delfin ngunit naunahan agad siya ni Morris. “Huwag po kayong mag-alala. Babantayan ko po ang anak niyong si Carlo.” Ang wika niya.

Matapos nilang kumain ay nagpaalam si Carlo na aakyat muna sa kanyang kwarto upang magpahinga ngunit ang totoo nito ay nais lamang niya na makaiwas sa kanilang driver.

Lumalakas kasi ang tibok ng kanyang puso sa tuwing nandyan si Morris. Sa tuwing magtatagpo ang kanilang mga tingin sa isa’t-isa ay may kung anong init na dulot ito kay Carlo.

Sinarado ni Carlo ang pinto ng kwarto upang hindi makapasok agad ang kung sino man. Balak niya na magkulong muna dito hanggang sa makabalik ang kanyang mga magulang mula sa pamimili. Makalipas lamang ang ilang sandali ay may kumatok sa kanyang pintuan.

“Sino yan?” Ang tanong ni Carlo sa kumakatok.

“Anak ako ’to.” Tinig ng kanyang ina. Agad naman niya itong pinagbuksan ng pinto.

“Bakit po ’nay?” Ang tanong ni Carlo sa kanyang ina pagkapasok nito ng kwarto.

“Aalis na kami ng tatay mo. Wala ka bang gustong ipabili?” Ang balik na tanong sa kanya ni Susan.

“Don’t forget po my favorite drink!” Ang magiliw na sabi ni Carlo sa kanyang ina.

“Sige anak. Oh paano? Aalis na kami. Magtext ka na lang kung may kailangan ka pang ipabili sa akin.” Ang bilin ni Susan kay Carlo.

“Sige po ’nay. Mag-iingat po kayo ni tatay sa daan.” Ang paalala ni Carlo sa ina.

Hinalikan ni Susan sa noo ang anak bago ito lumabas at bumaba ng hagdanan. Hinintay muna ni Carlo na makalabas ng kanilang garahe ang sasakyan bago niya muling isinara ang pinto ng kanyang kwarto.

Sinigurado niya na nakasara ito ng maigi bago siya humiga sa kama. Nagpatugtog muna siya ng kanta sa kanyang cellphone hanggang sa tuluyan na siyang dalawin ng antok at makatulog.

Nasa kalaliman na si Carlo ng kanyang pagtulog nang biglang tumunog ang kanyang cellphone. Agad naman niyang kinapa ito saka sinagot ang tawag habang nakapikit pa ang kanyang mga mata.

“Hello.” Ang bungad na bati ni Carlo sa kabilang linya.

“Hello anak, si nanay ito. Natutulog ka ba?” Ang tanong sa kanya ni Susan.

“Opo ’nay, kakatulog ko lang po. May kailangan po ba kayo?” Ang balik na tanong ni Carlo sa ina.

“Oo anak. Makikisuyo sana si nanay sa’yo na kung maaari ay pakihanap si Morris sa ibaba. Pakisabi naman sa kanya na sagutin ang tawag ko. Hindi kasi siya sumasagot magmula pa kanina.” Ang pakiusap sa kanya ni Susan.

“Sige po ’nay. Saglit lang po at hahanapin ko muna si Kuya Morris.” Ang tugon naman ni Carlo sa kanyang ina.

“Salamat anak. Pasensya na sa abala.” Ang wika ni Susan kay Carlo.

“Walang anuman po ’nay. Sige po at hahanapin ko muna si Kuya Morris sa ibaba.” Ang sabi sa kanya ni Carlo.

Agad naman sumunod sa utos ng kanyang ina si Carlo pagkatapos ng kanilang tawag. Pagbaba niya ay wala siyang nakitang bakas ni anino man lamang ng kanilang driver.

“Nasaan kaya si Kuya Morris?” Ang nagtatakang tanong ni Carlo sa kanyang sarili. Nagtungo siya sa may garahe ngunit wala din ang lalaki doon. Naisipan niyang puntahan si Morris sa kanyang kwarto na matatagpuan sa likuran bahagi ng kanilang bahay.

Papalapit pa lamang si Carlo sa kwarto ng lalaki ay may naulinigan na siyang boses na tila galing sa isang babae. Inakala niya na baka may dumating na bisita si Morris kaya hindi nito agad napansin ang tawag ng kanyang ina.

Pagtapat niya sa may pintuan ng kwarto ay saka pa lamang napagtanto ni Carlo na ang tinig na kanya palang naririnig sa loob ay ungol pala mula sa isang babae!

Lihim na napamura si Carlo. Hindi niya akalain na magdadala ng babae ang kanilang driver habang wala ang kanyang mga magulang.

Upang matiyak niya ang kanyang hinala ay umisip ito ng paraan kung papaano niya masisilip ang loob ng kwarto. Doon ay nasipat ng kanyang mga mata ang nakauwang na bintana sa may sampayan ng mga damit.

Dahan dahan niyang inihakbang ang kanyang mga paa papalapit sa may bintana upang silipin ang nangyayari sa loob ng kwarto. Nanlaki ang mga mata ni Carlo nang bumungad sa kanya si Morris na nakahiga sa kama habang wala itong saplot sa katawan.

Nasilayan niya ang morenong pangangatawan ng driver na nangingintab dulot ng kanyang mga pawis. Hawak ng kaliwang kamay nito ang kanyang cellphone habang ang kanang kamay naman niya ay nakakapit sa naninigas nitong alaga. Ang ungol ng babae na naririnig ni Carlo ay mula sa pinapanood na porn video na galing sa cellphone na hawak ni Morris.

Nagsasariling sikap pala ang kanilang driver!

“Kaya pala hindi masagot ni Kuya Morris ang tawag ni nanay ay dahil may iba itong pinagkakaabalahan.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili habang pinagmamasdan niya ang pagsasalsal ng kanilang driver.

Balak na sanang umalis ni Carlo sa kanyang pwesto ngunit bigla niyang naulinigan ang mga katagang sinabi ni Morris na siya niyang kinabigla.

“Arrrggghhh! Tang ina ka, Carlo! Ang sarap mo! Ooohhh…”

SUSUNDAN…

Chapter Two

“Arghhh! Tang ina Carlo! Ang sarap mo!!!”

Nabigla si Carlo ng marinig niya ang kanyang pangalan na isinasambit ni Morris habang abala ito sa pagsasariling sikap. Muli siyang sumilip sa bintana at doon ay tuluyan na niyang nasilayan ang naghuhumindig na alaga ng binata. Nakaagaw ng pansin ni Carlo ang mahaba at matigas na alaga ni Morris habang sinasalsal niya ito gamit ang kanyang kanang kamay. Sa simula ay mabagal ang pagtaas baba ng kamay nito sa kanyang alaga hanggang sa kalaunan ay bumilis ito ng bumilis.

“Arghhh Carlo! Titirahin na kita! Ohhhh…”

“Ahhhh Carlo sige pa, isubo mo ang alaga ko! Isagad mo!” Ang magkasunod na sambit ni Morris na patuloy ang pagtaas baba ng kamay sa kanyang alaga habang nakatutok ang mga mata nito sa pinanonood. Lingid sa kaalaman ng kanyang mga magulang ay hindi na bago para kay Carlo ang makapanood ng porn dahil maging siya ay maaga din namulat sa makamundong bagay gaya ng nasasaksihan niya ngayon.

Sariwa pa sa kanyang alaala ang unang pagkakataon na makapanood siya ng ganitong uri ng palabas ng aksidente niyang makita ang isa sa mga trabahador ng kanyang ama nang minsan siyang bumisita sa isa sa mga itinatayo nitong bahay. Biglang nakaramdam ng kakaibang init si Carlo sa kanyang katawan habang pinagmamasdan nito ang hubad na katawan ni Morris. Nakadagdag pa dito ang paulit ulit na pagsambit ng kanyang pangalan.

“Arghhh Tang ina! Lalabasan na ko Carlo! Ipuputok ko sa loob mo. Ahhhh!!! Ahhhh!!! Ahhhh!!!!!!!” Sunod sunod na putok ang lumabas na katas mula sa alaga ni Morris. Tila humiwalay ang kaluluwa nito mula sa kanyang katawan. Waring nagdedeliryo ito sa sarap at napapatirik pa ang kanyang mga mata habang nilalabasan.

Sa sobrang sarap ng kanyang ginagawa ay hindi napansin ni Morris na may nanonood na pala sa kanya. Tila nahipnotismo naman si Carlo sa ginagawa ng binata, tila may nag-uudyok sa kanya na hawakan ang alaga nito. “Hindi pwede ’to. Mali itong iniisip ko.” Wika ni Carlo. Agad siyang naglakad papalayo sa kwarto dahil kung nagkataon na magtagal pa siya ay baka hindi na niya mapigilan ang kanyang sarili at tuluyan na siyang magpadala sa tukso.

Nakabalik na si Carlo sa loob ng bahay ng tumunog muli ang kanyang cellphone, isang tawag mula sa kanyang ina. Huminga muna siya ng malalim bago niya ito sinagot. “Hello nay.” Bungad ni Carlo. “Anak nakita mo na ba si Kuya Morris mo?” Tanong ng kanyang ina. “Wala po sa garahe nay, titingnan ko po sa likod baka po nagpapahinga.” Pagdadahilan ni Carlo. Bumalik na naman sa kanyang alaala ang nasaksihan niya kanina. “Ganun ba? Sige anak pakisuyo naman kung nandoon sa kwarto niya.” Ang malambing na pakiusap ni Susan sa anak. “Sige po nay, huwag niyo na pong ibababa ang tawag. Papunta na po ako sa likod.” Wika ni Carlo.

Muli siyang bumalik sa likod ng bahay upang puntahan si Morris. “Kuya Morris.” Tawag ni Carlo habang kumakatok sa pintuan. Hindi naman nagtagal ay lumabas ang binata. Nakasuot na ito ng shorts ngunit wala pa rin itong saplot sa itaas. Hindi naiwasan ni Carlo na pagmasdan ang katawan ni Morris habang nagpupunas ito ng pawis. “May kailangan ka Carlo?” Tanong ni Morris. Agad naman bumalik ang atensyon ni Carlo sa binata. “Ahh gusto ka daw pong kausapin ni nanay.” Wika ni Carlo sabay abot sa binata ng cellphone. Kunwari’y tumalikod si Carlo habang kausap ng binata ang kanyang ina.

“Kalma, Carlo.” Wika nito sa sarili. Ayaw niyang ipahalata kay Morris na nakita niya ang ginawa nito kanina. “Sige po ma’am. Okay po.” Wika ni Morris sa kabilang linya at tinapos na ang tawag. “Heto yung phone mo Carlo. Salamat pala.” Wika nito sabay abot sa kanya. Humarap naman si Carlo upang kunin ang kanyang cellphone. “Walang anuman. Sige po balik na ko sa loob.” Wika ni Carlo.

Aalis na sana si Carlo ng biglang hawakan ng binata ang kanyang braso. “Teka saglit. Baka gusto mong magkwentuhan muna tayo dito sa loob.” Aya ni Morris sa kanya. Agad naman inalis ni Carlo ang kamay ng binata. “Ahhh next time na lang po siguro kuya. Gusto ko po kasing magpahinga talaga. Sige po mauna na ko.” Sabi ni Carlo at tuluyan na siyang naglakad papalayo kay Morris. Napailing ang binata. “Next time, Carlo.” Ang nakangiting wika ni Morris habang pinagmamasdan ang papalayong si Carlo.

Sa kabilang banda naman ay hindi mapalagay si Carlo. Habol hininga niyang inakyat ang ikalawang palapag patungo sa kanyang silid. Agad niyang sinarado ang pinto ng kanyang kwarto pagpasok niya dito. “Teka ako ba yung Carlo na tinutukoy niya? Baka kapangalan ko lang at nag-over react lang ako sa narinig ko.” Nagtatakang tanong ni Carlo sa kanyang sarili. Imposible din naman na ibang Carlo ang tinutukoy ng binata dahil magmula pa kanina sa terminal ay napapansin na ni Carlo ang kakaibang tingin ni Morris sa kanya.

Hindi niya mawari ang naramdaman niya ng hawakan siya ng binata, para siyang nakuryente ng kamay nito. Ilang saglit din nag-isip si Carlo hanggang sa nanlaki ang kanyang mga mata sa napagtanto niya. Yung kamay na ginamit ni Morris sa pagsasarili niya ay siya din ginamit niya nung hawakan niya ang braso ni Carlo.

“Ahhhhhh!!!!” Sigaw ni Carlo sabay subsob ng kanyang mukha sa kanyang unan. Pasado alas singko nang hapon ng makabalik ng bahay ang mag-asawang Delfin at Susan. Sinalubong sila ni Morris para pagbuksan ng gate. “Morris nakita mo ba si Carlo?” Bungad na tanong ni Susan pagkababa nito ng sasakyan. “Nasa kwarto po niya ma’am. Pagkatapos po kasi natin mag-usap sabi po niya ay magpapahinga daw po muna siya.” Sabi naman ni Morris kay Susan.

“Napagod siguro sa biyahe, hayaan mo muna mahal na makapahinga ang bata. Mamaya mo na lang siya gisingin kapag kakain na tayo ng hapunan.” Ang sabi naman ng asawang si Delfin na kakababa lang din ng sasakyan. Sinunod naman ni Susan ang sinabi ng kanyang asawa na si Delfin. Hinayaan niya muna si Carlo sa kanyang pagpapahinga at dumiretso na siya sa kusina upang maghanda ng kanilang hapunan.

Mahimbing na natutulog si Carlo sa kanyang kwarto ng biglang bumukas ang pinto. Dahan dahan na naglakad ito papunta sa kama. Sinipat nito ang nahihimbing na si Carlo mula ulo hanggang paa. Isang ngiti ang pinakawalan nito. Hindi na ito nag-aksaya pa ng panahon, agad nitong binaba ang kanyang shorts at underwear na suot sa sahig. Hinaplos nito ang maputi at makinis na binti ni Carlo hanggang sa tuluyan na itong dumako sa mukha ng binatilyo.

Pinagmasdan nito ang maamo at tila anghel na mukha ni Carlo. Marahan niya itong hinaplos hanggang sa dumako ang kanyang daliri sa mga mamula mulang labi nito. Hindi na nito napigilan ang sarili kung kaya’t inilapit niya ang kanyang mukha sa mukha ng nahihimbing na si Carlo. Sa sobrang lapit ay nararamdaman na niya ang init ng hininga na ibinubuga nito. Muli niyang hinaplos ang mukha nito pagkatapos ay marahan niyang idinikit ang kanyang mga labi dito. Napakalambot ng mga labi ni Carlo. Unti unting nabubuhay ang alaga niya habang dahan dahan niyang hinahalikan ang walang kamalay malay na si Carlo.

Akma na niyang ibababa ang suot na pang-ibaba nito ng marinig niya ang mga yabag na nagmumula sa hagdanan. Lihim itong napamura dahil napurnada ang kanyang balak. Sa pagmamadali nito na makalabas ng kwarto ay hindi niya namalayan na nahulog ang kanyang underwear.

Samantala ay paakyat naman si Susan upang gisingin ang nahihimbing na si Carlo. Kakatok sana siya sa pinto ng mapansin niya na nakauwang ito kaya agad niyang binuksan ito at bumungad sa kanya si Carlo na nakahiga sa kama. “Anak gising na. Kakain na tayo.” Ang wika ni Susan kay Carlo. Dahil sa sobrang pagod ay hindi nagising agad ang binatilyo kaya nakailang beses na ginising ni Susan ito kasabay ng pagyugyog sa katawan nito. Ilang sandali pa ay nagmulat na din ang kanyang anak.

“Nay nandito na pala kayo. Anong oras na?” Tanong ni Carlo. “Kanina pa kami nandito anak at pasado ala sais nang gabi na kaya bumaba na tayo dahil handa na ang hapunan. Sumunod naman si Carlo at ito’y bumangon na sa kama. Dumiretso ito sa banyo upang maghilamos.

“Anak sa susunod pakisarado ng maigi ang pinto ha. Nakauwang kasi ito kanina bago ako pumasok.” Bilin ni Susan sa anak. Saglit na tumigil si Carlo. Agad nitong binalingan ang kanyang ina. “Po? Sinarado ko po ito ng maigi kanina.” Paliwanag niya. Napakunot noo si Susan. “Kakatok sana ako kanina pero nakita ko na bukas ng kaunti ang pinto kaya pumasok na ko para gisingin ka. Baka nakalimutan mo lang anak.” Wika ng kanyang ina.

“Sigurado ako na sinarado ko yung pinto kanina eh.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili. “Ang mabuti pa anak ay bumaba na tayo at baka lumamig na ang pagkain na niluto ko.” Wika ni Susan. Isinantabi muna ni Carlo ito at agad tumalima sa kanyang ina at sabay na silang bumaba ng hagdan.

Naabutan nila na nakaupo na sa lamesa sina Delfin at si Morris. Hindi pa rin mawaglit sa isip ni Carlo kung bakit nakabukas ang pinto ng kanyang kwarto pagkatapos ng kanilang hapunan. Agad niyang sinuri ang pinto pag-akyat niya. “Wala naman sira.” Wika ni Carlo sa sarili. Inikot niya ng tingin ang kwarto. Malinis at wala naman bahid ng kung anuman. Doon lang napanatag ang loob ni Carlo. Kinuha niya ang kanyang laptop ngunit hindi ito nagbukas. “Lowbat.” Wika ni Carlo.

Agad niyang kinuha sa bag ang charger ng laptop. Nasa ilalim ng kanyang study table ang outlet ng kuryente kaya kinailangan niyang bumaba upang isaksak ito. Tatayo na siya ng mapansin niya ang isang bagay sa ilalim ng kanyang kama.

“Ano ’to?” Biglang tanong ni Carlo ng makita niya ang underwear na nakakalat sa sahig ng kanyang kwarto. Sigurado siya na hindi sa kanya ito dahil kilala niya ang kanyang mga sinusuot. Bumalik sa kanyang alaala ang sinabi ng kanyang ina tungkol sa nakabukas na pinto.

Walang duda may ibang tao na pumasok sa kanyang kwarto!

Nakaramdam ng takot at pangamba si Carlo dahil baka kung ano ang kinuha sa kwarto niya kaya hinalungkat niya ang lahat ng kanyang mga gamit ngunit lahat ay kumpleto at walang bagay na nawala. Doon ay biglang pumasok ang isang pamilyar na tao na posibleng gumawa nito at ang may-ari ng underwear na naiwan sa kanyang kwarto…

…Si Morris.

Nais niyang malaman kung totoo ang kanyang hinala. Kaya minabuti niyang kausapin si Morris ng personal. Tiniyak muna niya na nasa kwarto na ang kanyang mga magulang bago niya ito puntahan sa kanyang kwarto. Malakas ang tibok ng puso ni Carlo habang papalapit sa kwarto. Kinakabahan man ay lakas loob niyang kinatok ang pinto. Bumungad sa kanya si Morris na waring nabigla.

“Oh Carlo bakit? May kailangan ka ba?” Tanong ni Morris. “Pwede ba tayong mag-usap sa loob kuya?” Tanong ni Carlo. Agad naman itong pumayag at pinapasok siya sa loob. “Ano pala ang sadya mo?” Tanong ni Morris ng maisarado na niya ang pinto. Huminga muna ng malalim si Carlo bago ito nagpakawala ng tanong. “Pumasok ka ba sa kwarto ko?”

Napansin ni Carlo ang pagkabigla sa mukha ni Morris. “H-Ha? H-Hindi ako p-pumasok sa k-kwarto mo.” Ang nauutal na sagot nito kay Carlo. Hindi na nagpatumpik tumpik pa si Carlo at kinuha niya ang underwear sa kanyang bulsa. “Sa’yo ba ’to?” Tanong niya kay Morris. Hindi agad nakaimik ang binata kaya tinungo ni Carlo ang drawer ni Morris at doon nakumpirma niya ang kanyang hinala. Muli niyang hinarap ang binata habang hawak ang underwear.

“Bakit ka pumasok ng kwarto?” Tanong muli ni Carlo ngunit hindi ito sinagot ni Morris. “Kapag hindi mo sinabi ang dahilan kung bakit ka pumasok sa kwarto ko ng walang paalam ay mapipilitan akong sabihin kina nanay at tatay ang ginawa mo.” Wika ni Carlo ngunit hindi nagpatinag sa banta nito si Morris. “Ayaw mo talagang magsalita ha. Sige tingnan natin.” Naiinis na sabi ni Carlo. Nagsimula na siyang maglakad papunta sa pinto ng bigla siyang hatakin ni Morris at itinulak siya pahiga sa kama.

“Gusto mong malaman ang totoo ha? Oo! Ako nga ang pumasok sa kwarto mo. Wala akong kinuha na gamit o kung anuman sa kwarto mo maliban lang sa isa.” Nanggigigil na sabi ni Morris. Nanlaki ang mga mata ni Carlo ng hubarin nito ang sando at shorts na suot sa kanyang harapan. Wala itong suot na brief kaya kitang kita ni Carlo ang natutulog na alaga ni Morris. May makakapal na buhok na nakapaligid sa kanyang alaga hanggang malapit sa may pusod.

Tila natuyo ang lalamunan ni Carlo sa kanyang nasisilayan. Hindi pa man gising ay masasabi mong may maipagmamalaki talaga itong si Morris. “A-Anong kailangan mo sa akin?” Nauutal na tanong ni Carlo. Hindi ito sumagot bagkus ay ngumisi lang si Morris. Kaba at takot ang naramdaman ni Carlo, tila alam na niya ang ibig pakahulugan ng reaksyon ni Morris.

“Ikaw ang kailangan ko.” Wika ni Morris. Pinilit tumayo ni Carlo ngunit naunahan siya ng mas malakas na si Morris. Umibabaw ito sa kanya sapat na upang hindi siya makatakas. Sinubukan ni Carlo na kumawala ngunit hindi niya kinaya ang bigat ng binata. “Kuya Morris huwag mong ituloy kung anuman ang binabalak mo.” Wika ni Carlo na pumipiglas pa rin. “Alam kong bakla ka. Alam ba ito ng mga magulang mo? Gusto mo bang sabihin ko sa kanila?” Wika ni Morris.

Doon ay nagsimula ng lumakas ang tibok ng puso ni Carlo. Alam niyang hindi pa ito ang tamang panahon para sabihin sa kanyang mga magulang ang kanyang lihim. Natatakot siya na baka hindi nila ito matanggap. “Please kuya. Don’t tell my parents about it.” Nagmamakaawang sabi ni Carlo. Nabigla naman si Morris ng makita niya ang pagtulo ng mga luha sa mata ni Carlo. Agad itong umalis sa ibabaw ni Carlo.

“Tahan na. Hindi ko sinasadya.” Pag-alo ni Morris sa umiiyak na si Carlo. Nabigla ang binata ng yakapin siya ni Carlo at doon ay bumuhos ang pag-iyak nito sa kanyang dibdib. Wala ng nagawa si Morris kundi yakapin ito ng mahigpit hanggang sa kumalma ang pakiramdam ni Carlo. Payat ang pangangatawan ni Carlo kaya naging madali para kay Morris na ikulong ito sa mga bisig niya. “Huy tahan na.” Alo ni Morris ngunit hindi pa rin natigil sa pag-iyak si Carlo.

Nangamba si Morris na baka marinig ng mga magulang ni Carlo ang pag-iyak nito kung kaya’t umisip siya ng paraan kung papaano mapapatahan ito. Agad siyang kumalas sa pagkakayakap dito at hinawakan ang magkabilang pisngi ni Carlo pagkatapos ay inilapit niya ang kanyang mukha upang ilapat ang kanyang mga labi sa labi ni Carlo.

Sa pangalawang pagkakataon ay nahalikan ni Morris si Carlo. Muli niyang naramdaman ang malambot nitong mga labi. Biglang kumislot ang natutulog na alaga ng binata. Tumigil sa pag-iyak si Carlo ng maramdaman niya ang matigas na bagay na tumatama sa kamay niya.

“Uhmmm k-kuya yung a-ano mo.” Ang nauutal na sabi ni Carlo matapos siyang halikan ng binata. Natawa naman si Morris sa reaksyon ni Carlo. “Wala eh. Tinigasan ako sa labi mo.” Kakamot kamot na wika ni Morris. Natatawa naman si Carlo sa inaasal ng binata sa kanya. “Pasensya na kuya kung umiyak ako sa’yo. Natakot lang talaga ako na baka isumbong mo ko sa mga magulang ko.” Sabi ni Carlo.

“Okay lang yun. Ako nga dapat ang humingi ng sorry sa’yo sa ginawa ko. Huwag kang mag-alala dahil wala naman akong balak na sabihin yung sikreto mo. Atin atin lang yun.” Paniniguro ni Morris sa kanya. “Salamat talaga kuya. Sige baka hanapin ako ni nanay sa kwarto.” Sabi ni Carlo. Tumayo na siya ng hawakan muli ni Morris ang kanyang kamay. “Bakit kuya?” Tanong ni Carlo. Hindi naman agad sumagot si Morris. Tila nahihirapan siyang sabihin ang kung anong nasa isip niya. “Ano ba yung gusto mong sabihin kuya? Hindi ako magagalit promise.” Wika nito sa binata.

“A-ano k-kasi. P-Pwede ba kong h-humingi ng pabor sa’yo?” Nauutal na tanong ni Morris. Umupo muli si Carlo sa tabi niya. “Anong pabor ba yun kuya?” Tanong ni Carlo. “A-Ahhh ano, pwede bang ikaw ang magpalabas.” Nahihiyang sabi ni Morris. “Ha? Anong palabas?” Ang naguguluhang tanong ni Carlo. Tinuro ni Morris ang kanyang alaga na ngayon ay tayong tayo at matigas na. Naalala ni Carlo ang nasaksihan niya kanina kaya nahulaan na niya ang gustong iparating ng binata sa kanya.

“Pwede ba?” Tanong ni Morris.

SUSUNDAN…

Chapter Three

“Pwede ba?” Tanong ni Morris.

Hindi malaman ni Carlo kung ano ang isasagot nito sa tanong ng binata. Aminado naman siya na ginagawa rin niya ang pagsasariling sikap tulad ng kay Morris pero ang kaibahan ay siya lang mag-isa ang gumagawa nun at wala siyang kasama. Ito ang unang beses na gagawin niya ito para sa ibang tao kaya naninibago si Carlo. Napansin agad naman ito ni Morris.

“Kung hindi mo gusto na gawin okay lang sa akin.” Wika ng binata sa kanya.

“A-Ano kasi kuya naiilang po kasi ako. First time po kasi na may humingi ng pabor sa akin na tulad ng ganito.” Paliwanag naman ni Carlo.

Napangiti naman si Morris sa kanyang narinig. “Sige ganito na lang para mawala yang kaba mo. Isipin mo na lang na para tayong nag-aaral ng sex education. Ako ang magtuturo tapos ikaw ang tuturuan ko. Okay ba sa’yo yun?” Wika ni Morris.

“Ano yan kuya demo? May practical exam?” Biro naman ni Carlo sabay nagtawanan ang dalawa. “Ikaw talaga. Ano game ka ba sa idea ko?” Tanong muli ni Morris sa kanya. Nag-aalangan man ay tumango na din si Carlo bilang hudyat ng kanyang pagsang-ayon. Hinawakan ni Morris ang kamay ni Carlo at dahan dahan niya itong ipinatong sa kanyang alaga. Tila nadarang ng nagbabagang apoy ang kamay ni Carlo ng mahawakan niya ang alaga nito.

“Kuya ang tigas naman po!” Gulat na sabi ni Carlo sabay alis ng kanyang kamay. Natawa naman si Morris sa naging reaksyon ni Carlo. “Pinatigas mo kasi eh. Teka ibalik mo nga ulit yung kamay mo.” Ang utos ni Morris sa kanya. Ipinatong muli ni Carlo ang kanyang kamay sa alaga ng binata. “Ngayon simulan mong hawakan mula ulo pababa sa katawan.” Ang utos ni Morris na agad naman sinunod ni Carlo.

Kakaibang init ang naramdaman ni Carlo ng isayad niya ang kanyang mga daliri sa ulo ng alaga ni Morris. Pinaikot niya ang kanyang daliri sa paligid ng ulo dahilan upang magbigay ng kakaibang sarap kaya hindi napigilan ni Morris na mapaungol.

“Ohhhh ang sarap nyan ginagawa mo.” Bulalas ni Morris. Hindi rin nagtagal ay dumako ang kamay ni Carlo pababa sa katawan ng alaga ni Morris. Napapalibutan ng makapal na buhok ang matigas at tayong tayo na alaga ng binata. Hindi na nag-aksaya pa ng panahon si Carlo, sinimulan niyang itaas baba ang kanyang kamay. Hindi naman mawari ni Morris kung saan direksyon niya ipapaling ang kanyang ulo dulot ng sarap na hatid ng mga kamay ni Carlo.

“Sige pa. Ohhhhh ang sarap nyan. Bilisan mo dali!” Pagsusumamo ni Morris. Lalo pang pinag-igihan ni Carlo ang pag-angat baba ng kanyang kamay. Mula sa mabagal ay bumilis ito ng bumilis. “Tang ina ang sarap!” Bulalas ni Morris. Nawala na ang hiya na nararamdaman ni Carlo ng mga oras na ito. Saglit na huminto ito. “Oh bakit ka tumigil?” Nagtatakang tanong ni Morris. “Nangangalay ang kamay ko sa pwesto ko kuya kaya lilipat ako.” Sagot naman ni Carlo.

Lumipat ito sa harapan ni Morris habang ang binata naman ay nakaupo sa gilid ng kama, nakasandal gamit ang dalawang kamay nito upang maging suporta. Ipinagpatuloy ni Carlo ang pagsalsal sa alaga nito. Nabigla na lang ang binata ng maramdaman niya ang pagkapa ni Carlo sa kanyang bayag. Hinimas himas at nilapirot niya ito na parang jolens. “Ahhhhhh.” Isang ungol ang pinakawalan ni Morris. Akala niya ay doon na magtatapos ito ngunit nabigla siya sa sumunod na ginawa ni Carlo.

“Arghhhhh tang ina ka Carlo! Anong ginagawa mo?” Bulalas ni Morris. Pilit kasing ipinapasok ni Carlo ang isang daliri sa butas ng binata. Tila mawawalan nang ulirat si Morris sa ginagawa ni Carlo. Ang isang kamay ay abala sa pagsasalsal habang ang isa naman ay pilit na pumapasok sa kanyang butas. Lihim na napapangiti si Carlo sa reaksyon ni Morris. Nakakadagdag libog ang pawisang katawan ng binata habang tumitirik ang kanyang mga mata sa sarap.

“Ito pala ang gusto mo ha pwes pagbibigyan kita.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili. Hindi siya nakuntento sa isang daliri lang kung kaya’t sinundan niya ito ng isa pang daliri, dahilan upang mapasigaw si Morris. “Tang ina kang bata ka. Yan ang gusto ko palaban! Sige itodo mo na at malapit na kong labasan!” Ang sabi naman ng binata kay Carlo. Binilisan pa niya ang pagsalsal at nagpasok pang muli ng isang daliri sa butas nito. Hindi na magkandatuto si Morris, hinahabol na din niya ang kanyang paghinga. “Arghhh tang ina Carlo lalabasan na ko sa ginagawa mo! Ahhhh puta ka hindi ko na kaya. Malapit na ko. Ahhhh!!!!”

Magkakasunod na putok ang sumunod na nangyari. Pumulandit ang masaganang katas mula sa alaga ni Morris. Tumalsik ito sa dibdib at mukha ng binata. Maging si Carlo ay natalsikan din sa mukha at ang iba naman ay sa kanyang kamay. Tuluyan ng napahiga si Morris habang hinahabol ang kanyang paghinga. Hindi naman tinantanan ni Carlo ang pagsalsal sa alaga ng binata. “Tama na yan. Baka dugo na lumabas dyan sa kakapiga mo.” Ang natatawang sabi ni Morris. “Ay sorry kuya.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo. Agad itong pumunta sa banyo upang maglinis.

Hindi niya namalayan na sumunod pala si Morris sa kanya. Naramdaman na lamang niya na may sumusundot na matigas na bagay sa kanyang likuran. Paglingon niya ay nakita niya si Morris na nakangisi habang dinudunggol ang kanyang alaga sa pwet ni Carlo. “Kuya anong ginagawa mo?” Tanong nito sa binata. “Parang kaya pa ng alaga ko ang round two. Pwede bang humirit ulit sa’yo?” Tanong ni Morris.

Kinuha ni Carlo ang tabo at sumalok ito ng tubig sa timba at pagkatapos ay binasa niya ang alaga ng binata. “Anong gagawin mo?” Nagtatakang tanong ni Morris. “Huhugasan ko yung alaga mo kuya.” Sagot naman ni Carlo. Kinuha nito ang sabon at sinimulan niyang sabunin ang alaga nito na matigas pa din. “Ayaw mo ba ng mabaho?” Natatawang tanong muli ni Morris. “Hindi kuya, hinugasan ko lang ang alaga mo para mahimasmasan ka. Masyado ka kasing mainit ngayon.” Sagot ni Carlo. Napailing na lamang si Morris sa sagot ng binata. Agad niyang inagaw ang sabon dito. Nagtaka naman si Carlo sa ginawa ng binata. “Itutuloy ko na ito sa pagligo kasi ang lagkit ko na dahil sa pawis.” Paliwanag ni Morris. Agad naman itong naintindihan ni Carlo. “Sige po kuya lalabas na ko ng banyo. Ikukuha na lang kita ng tuwalya.”

Hindi naman nagtagal sa pagligo si Morris. Pagkatapos niyang maligo ay hubo’t hubad itong lumabas ng banyo. Nagulat naman si Carlo ng makita niya ang binata na walang saplot na suot sa katawan. “Kuya nakasabit sa labas yung tuwalya niyo.” Wika ni Carlo habang nakapikit ito. Napangiti si Morris sa inasal ni Carlo. “Huwag ka ng pumikit dahil madalas mo na itong makikita.” Wika naman ni Morris. Nagtaka naman si Carlo kaya nagtanong muli ito. “Anong ibig niyong sabihin kuya?” Kinuha ni Morris ang nakasabit na tuwalya at sinimulan nitong tuyuin ang kanyang buhok.

Maganda ang hubog ng pangangatawan ni Morris. Hindi ito tulad ng sa iba na may pandesal sa tiyan pero masasabi mong may maipagmamalaki pa rin ito. Malaki at malapad ang kanyang dibdib. Hindi ganun kakapal ang buhok sa kilikili at mayroon din itong buhok sa ilalim ng pusod. Tila nanuyo ang kanyang lalamunan habang pinagmamasdan ang mga butil ng tubig sa katawan ni Morris. Kahinaan ni Carlo ang mga morenong lalaki. Kakaiba kasi ang dating sa kanya nito, may sex appeal kumbaga.

Nagulat na lamang si Carlo ng ibato ni Morris ang tuwalya sa kanyang mukha. “Yan ang sagot sa tanong mo bata.” Wika ni Morris. Kinuha nito ang inihandang damit ni Carlo sa kama at isa isang sinuot. “Alam kong pinipigilan mo lang ang sarili mo pero hindi mo maitatanggi sa akin na gusto mo din ang ginagawa natin.” Paliwanag ni Morris. “Kaya nga sinasabi ko sa’yo na hindi ito ang una at huli na gagawin natin ito.” Wika niya.

Aminado naman si Carlo na tama ang lahat ng sinabi ni Morris. Alam niyang darating siya sa ganitong parte ng kanyang buhay, ang mag-explore at macurious about sex. Binibigyan lang siya ng pagkakataon ni Morris na matutunan ito and at the same time ay ma-enjoy niya ito habang bata pa siya.

“Oh dito ka ba matutulog o sa kwarto mo? Kasi kapag dito ang sagot mo baka hindi ko din mapigilan ang sarili ko. Baka hindi ka makalakad ng maayos.” Tanong ni Morris.

Nanlaki naman ang mata ni Carlo sa narinig niya. “D-Doon po ako sa kwarto matutulog. Sige po kuya, good night.” Wika ni Carlo sabay talikod sa binata at naglakad papunta ng pinto. Bubuksan na sana niya ito ng hawakan siya ni Morris at iniharap sa kanya. Ngayon ay pareho silang nakatitig sa isa’t isa.

“Kuya Morris…”

Agad na sinunggaban ng halik ni Morris ang mga labi ni Carlo. “Uhmmm Carlo ang sarap ng mga labi mo.” Hinalikan nito ang leeg ni Carlo pagkatapos ay bumalik sa mga labi nito. Ipinapasok ni Morris ang kanyang dila sa bibig ni Carlo na malugod naman nitong tinanggap. Kapwa nag-eespadahan ang kanilang mga dila na animo’y naglalaban. “Ahhh kuya ang galing mo!” Puri ni Carlo habang sila ay naghahabol ng hininga. “May mas sasarap pa dyan.” Wika ni Morris.

Kinarga niya si Carlo habang patuloy sa pakikipaglaplapan. Dinala niya ito sa kanyang kama at dahan dahan inihiga ito. Patuloy na pinanggigilan ni Morris ang mga labi ni Carlo, pinuno niya ng laway ang bibig nito. Mainit, mapusok, nakakapaso - yan ang nararamdaman ni Carlo sa mga oras na ito. Hinayaan niya si Morris na magpakasawa sa kanyang ginagawa paglamutak sa kanyang labi. Ilang sandali pa ay tumigil si Morris sa kanyang ginagawa.

“Bakit ka tumigil kuya?” Nagtatakang tanong ni Carlo. Mataman siyang tinitigan ni Morris. “Sigurado ka na ba sa gagawin natin? Pwede ka pang umatras.” Ang tanong ni Morris. “Ngayon ka pa ba matatakot kuya kung kailan nakaibabaw ka na sa akin?” Ang sagot naman ng natatawang si Carlo. Agad na siniil ng halik ni Morris si Carlo. “Salamat. Pangako hinding hindi ka magsisisi sa gagawin natin.” Saglit na tumigil si Morris upang hubarin ang kasusuot lang na shorts at brief pagkatapos ay muli niyang sinibasib ang namumula ng labi ni Carlo.

“Isubo mo na ’to.” Sabi ni Morris. Nagpalit sila ng pwesto, si Morris naman ngayon ang nasa ilalim samantalang si Carlo naman ang umibabaw sa kanya. Namangha siya ng makita niyang matigas at nakatayo pa rin ang alaga ni Morris. Hinawakan niya ito at sinimulang itaas baba ang kanyang kamay.

“Handa ka na ba kuya?” Tanong ni Carlo. Tumango si Morris bilang hudyat para isubo na ito ni Carlo. Sa isang iglap ay naipasok nito sa kanyang bibig ang ulo ng alaga ni Morris.

“Ohhhh shit!” Bulalas ng binata ng maramdaman niya ang mainit na bibig ni Carlo. Unti unti ay ipinapasok ni Carlo ang kabuuan ng alaga ng binata. Mahaba at mataba ang alaga ni Morris kaya hindi sigurado ni Carlo kung kakayanin niyang sagarin ito hanggang dulo. Nasa kalahati pa lang pero nabibilaukan na si Carlo. “Huwag mo munang pilitin isagad para hindi ka mahirapan.” Ang sabi ni Morris sa kanya. Ginawa naman ito ni Carlo kaya sinimulan na niyang i-angat baba ang kanyang bibig sa alaga ni Morris hanggang sa kakayanin niya lang na abutin.

“Ahhhh sige paaaa!” Sambit ng binata sa kanya. Pinuno ng laway ni Carlo ang naninigas na alaga ni Morris. Pansamantala muna niya itong itinigil at lumapit sa mukha ng nakahiga na si Morris. “May girlfriend ka ba kuya?” Biglang tanong ni Carlo. “Ha? Wala akong girlfriend.” Sagot naman ni Morris. “Eh friends with benefits?” Tanong muli ni Carlo. “Yan dyan tayo marami.” Ang natatawang sabi ni Morris.

Sumeryoso ang mukha ni Carlo sa kanyang narinig. Walang kaabog abog ay umalis ito sa ibabaw ng binata at umupo ito sa tabi niya. Bumangon naman si Morris. “Bakit Carlo? May problema ba?” Tanong nito. Tiningnan siyang mabuti ni Carlo. “Hindi kasi ako okay sa ganitong set up. Ayokong ibigay ang sarili ko sa isang tao kung wala naman namamagitan sa amin bukod sa sex. Sorry kuya, hindi ko pala kaya.” Ang sabi ni Carlo. Tumayo ito at patakbong lumabas ng kwarto.

Hindi na ito napigilan pa ni Morris kaya hinayaan na lamang niya ito na umalis papalayo sa kanya. Humahangos si Carlo na bumalik sa kanyang kwarto. Agad niyang sinarado ito para hindi makapasok si Morris kung sumunod man ito sa kanya. Tinungo niya ang balkonahe sa labas ng kanyang kwarto upang sumagap ng hangin.

Malalim na ang gabi. Ang bilog na buwan at ang mga ilaw sa poste ng Meralco ang tanging nagsisilbing tanglaw niya sa dilim. Umupo si Carlo at doon ay nagsimulang tumakas ang mga luha sa kanyang mga mata. “Ano ba itong ginagawa ko?” Wika niya sa sarili. Sa sobrang bilis ng pangyayari ay hindi niya namalayan ang mga desisyon na kanyang ginagawa.

“Hindi ko pwedeng ibigay ang sarili ko kay Kuya Morris dahil hindi naman kami, walang kami at walang kasiguraduhan na magiging kami.” Wika ni Carlo. Natatakot siyang sumugal sa isang bagay na walang kasiguraduhan lalo pa at lihim pa ang kasarian niya sa kanyang mga magulang. “Mali ito, Carlo. Maling mali.” Kailangan niyang iwasan ang mga tukso na nakapaligid sa kanya, isa na doon ang driver nilang si Morris.

Huminga ng malalim si Carlo. Unti unti ay nagiging kalmado na ang kanyang pakiramdam. Muli niyang pinagmasdan ang kanilang lugar. Bukod sa mga ilaw ng poste na nagsisilbing gabay nila sa dilim, mga iilang bahay, ang bakanteng lote at ang malaking bahay na katapat nila ang tanging natatanaw ni Carlo mula sa kanyang balkonahe.

Ilang sandali pa ay napansin niya ang paparating na kulay itim na sasakyan na huminto sa malaking bahay na katapat nila. Nacurious si Carlo kung sino ang kanilang kapitbahay kaya agad niya itong sinundan ng tingin. Unang bumukas ang pinto sa may driver’s seat at lumabas ang isang lalaki. “Ito siguro yung kapitbahay namin.” Hula ni Carlo.

Hindi niya maaninag nang husto ang mukha ng lalaking bumaba dahil malayo ito sa kinatatayuan niya ngunit matangkad ito at mukhang batak ang katawan. “Baka tambay ng gym.” Wika ni Carlo sa sarili. Agad naman lumipat ang lalaki sa kabila upang pagbuksan ng pinto ang kasama niya. Isang babae na nakasuot ng kulay pulang spaghetti strap at mini skirt ang bumaba ng sasakyan.

Nanlaki ang mga mata ni Carlo ng agad sunggaban ng lalaki ng halik ang babae. Hindi naman nagpatalo ang babae at lumaban din ito ng halikan. Matagal din na naglaplapan ang dalawa hanggang sa buhatin ng lalaki ang babae at naglakad ito papasok sa malaking bahay. “Hustler na siguro itong kapitbahay namin.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili. Isa isang bumukas ang ilaw ng malaking bahay hanggang sa dumako ito sa kwarto na katapat din ng bahay nila Carlo.

Nagulat siya ng makita niyang hubo’t hubad na ang dalawa. Walang kurtina na nakaharang kaya pwedeng pwede na makita ng lahat ang nangyayari sa loob ng kwarto. Naalala niya ang nangyari sa kanila ni Morris sa kwarto kaya muling nagpuyos ang inis ni Carlo. “Ano ba itong mga ’to. Kulang na lang ay lagyan na nila ng karatula na ‘Free Viewing’ ang bahay nila. Daig pa ang live show. Aba! Sigurado ako na yang babae ay hindi rin niya jowa. Mga lalaki talaga!” Ang naiinis na sabi ni Carlo. Nais niyang makausap ang may-ari ng bahay kaya lumabas ito ng kanyang kwarto at mabilis na bumaba ng hagdan.

“Saan ka pupunta?” Tanong ni Morris na nasa mini garden pala at nagyoyosi. “Wala kang pake.” Ang galit na sagot ni Carlo sabay bukas ng gate at naglakad papalayo sa kanya. Sinundan naman ito ni Morris. Pagdating ni Carlo sa malaking bahay ay sunod sunod na pindot ng door bell ang kanyang ginawa. “Huy Carlo gabi na baka nakakaistorbo ka ng kapitbahay.” Sabi ni Morris. “Sila ang nakakaistorbo ng kapitbahay kaya huwag kang makikialam kuya.” Galit na sabi ni Carlo.

Nakailang pindot din siya ng door bell bago bumukas ang gate. Bumungad sa kanya ang lalaki na nakasuot lang ng boxer shorts. “What the hell are you doing? What do you want?” Tanong ng lalaki. Isang malakas na sampal ang lumapat sa mukha ng lalaki na siyang kinagulat nito. Nabigla din ang nasa likod na si Morris sa ginawang pagsampal ni Carlo.

“Next time kung makikipag-sex ka make sure na nakatakip ng kurtina ang kwarto mo at sa susunod na makikipag-sex ka ay doon lang sa taong mahal mo, hindi sa kung sino sino!”

SUSUNDAN…

Chapter Four

“Next time kung makikipag-sex ka make sure na nakatakip ng kurtina ang kwarto mo at sa susunod na makikipag-sex ka ay doon lang sa taong mahal mo, hindi sa kung sino sino!”

Napabalikwas si Carlo mula sa kanyang pagkakahiga. Mataas na ang sikat ng araw. Minasdan niya ang apat na sulok ng kanyang kwarto. Biglang pumasok sa kanyang isipan ang imahe ng lalaki sa kabilang bahay.

“Ano na naman itong ginawa ko!?” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili sabay takip ng dalawang kamay sa kanyang mukha.

Naalala niyang muli ang eksena na nangyari kagabi sa pagitan nila ng lalaki. “Jusko! Bakit pati pakikipag-sex niya ay napakialaman ko pa!” Ang nahihiyang sabi ni Carlo.

Tuluyan na niyang isinubsob ang kanyang mukha sa unan dahil sa sobrang kahihiyan. Matapos kasi niyang sabihin yun ay bigla na lamang ito kumaripas ng takbo pabalik ng kanilang bahay. Hindi na niya alam ang mga sumunod pang nangyari.

“Kailangan kong humingi ng paumanhin doon sa lalaki.” Ang wika ni Carlo. Naisip niyang mali ang ginawa niyang pagsampal dito kaya nais niyang bumawi.

Agad siyang bumangon at nag-ayos ng sarili bago lumabas ng kanyang kwarto. Pagbaba niya ay naabutan niya ang kanyang ina na may kausap na isang babae. Maliit lamang ito ng kaunti sa kanya, morena at sa tingin niya ay mukhang bata pa ito.

“Heto na pala si Carlo. Anak ito nga pala si Ate Christine mo. Siya yung sinasabi ko sa inyo ng tatay mo na magiging kasambahay natin.” Ang pagpapakilala ni Susan.

Agad naman inilahad ni Carlo ang kanyang kamay kay Christine.

“Nice to meet you po, Ate Christine.” Sinuklian naman ito ng isang ngiti sabay abot sa kamay ni Carlo.

“Nice to meet you din po, Sir Carlo. Tin na lang po ang itawag ninyo sa akin.” Ang sagot ni Christine sa kanya.

“Tatlong taon lang ang agwat ninyo kaya sigurado ako na magkakasundo kayong dalawa ni Tin.” Ang masayang sabi ni Susan sa anak.

“Oo nga po, ma’am. Mukhang mabait at magalang itong si Sir Carlo.” Ang segunda naman ni Christine.

“Carlo na lang po, ate. Hindi naman ganun kalayo ang agwat ng mga edad natin kaya okay na po yung first name basis.” Ang sabi ni Carlo sa kasambahay.

“Sige po, Sir este Carlo pala.” Ang natatawang sagot naman ni Christine.

“Ang mabuti pa anak ay kumain ka na habang nililibot ko si Christine sa buong bahay.” Ang utos ng kanyang ina.

“Si Tatay po?” Ang tanong ni Carlo.

“Naku kanina pa umalis ang tatay mo kasama si Morris. Pupunta daw sila sa construction site ng isa sa mga kliyente niya. Huwag mo na silang hintayin at baka gabihin na yun sa pag-uwi.” Ang sagot ni Susan sa anak.

Nakahanda na ang pagkain sa hapag kainan. Hotdog, scrambled egg at sinangag ang niluto ng kanyang ina para sa kanilang agahan. Kumuha siya ng plato, kutsara, tinidor at baso sa kusina.

Habang kumakain ay waring lumilipad ang isipan ni Carlo. Rumerehistro kasi ang mukha ng lalaki sa tuwing maaalala niya ito, idagdag mo pa sa kanyang alalahanin yung pagsampal pa niya dito nang malakas.

“Ano kaya ang pwede kong ibigay na pang peace offering?” Ang nagugulumihanang tanong niya sa sarili. Naalala din ni Carlo ang hindi magandang nasabi niya kay Morris kagabi.

“Hay! Bakit ba ang bilis gumalaw ng bibig na ’to kesa sa isip ko.” Ang wika niya sa sarili sabay tapik ng kamay sa kanyang bibig.

Pagkatapos niyang mag-agahan ay bumalik muli si Carlo sa kanyang kwarto. Sumilip siya sa balkonahe upang tingnan ang katapat nilang bahay na ngayon ay natatakpan na ito ng kurtina.

“Ano kayang nangyari kagabi pagkatapos? Itinuloy pa rin kaya nila yung pagsesex?” Nabigla si Carlo sa kanyang nasabi kaya agad niya itong iwinaglit sa kanyang isipan.

“Ano ba itong nasasabi ko? Nagiging mahalay na ata ako.” Ang wika nito sa kanyang sarili. Tinungo niya ang kanyang study table saka binuksan ang kanyang laptop. Nagse-search siya ng ideya sa internet ng maaari niyang gawing pang peace offering para sa lalaki sa kabilang bahay at para na din kay Morris.

Hindi pa siya nagtatagal sa kanyang ginagawa ay may biglang kumatok sa pinto. “Sino yan?” Ang tanong ni Carlo.

“Si Tin ’to.” Ang sagot naman sa kanya. Tumayo si Carlo upang pagbuksan ito.

“Bakit, Tin? May kailangan ka ba?” Ang tanong nito sa kasambahay.

“Pinapatanong kasi ni Ma’am Susan kung gusto mo daw bang tulungan siyang magbake ng mga cookies?” Ang sabi ni Tin.

Biglang kumislap ang mga mata ni Carlo sa kanyang narinig. “Finally! Alam ko na ang ibibigay ko. Thank you Ate Tin! Hulog ka ng langit sa akin.” Ang masayang sabi ni Carlo.

Nagtaka naman si Tin sa sinabi nito. “Ha? Anong ibibigay? Anong meron?”

Natawa naman si Carlo sa naging reaksyon ng kasambahay. “Don’t mind me, Ate Tin. Ang mabuti pa ay bumaba na tayo para tulungan si nanay sa pagba-bake.” Ang sagot naman nito sa kasambahay.

Naisipan ni Carlo na ipagbake na lamang ng cookies ang dalawang lalaki bilang peace offering sa nangyaring kaguluhan kagabi. Isinali na din nila ang kasambahay na si Tin sa kanilang ginagawa.

Masayahin at palabiro pala si Christine kaya naging masigla, maganda at madali ang kanilang ginagawang pagba-bake. Habang hinihintay nila na maluto ang mga cookies sa oven ay kumuha si Carlo ng mga materyales na gagamitin niya sa pagbuo ng lalagyan nito. Nakamasid naman sa kanya si Tin at ang inang si Susan.

“Wow! Ang galing mo naman.” Ang puri ni Tin ng matapos si Carlo sa ginagawa nitong cookie box.

“Naku sinabi mo pa! Napaka-malikhain niyang si Carlo, ultimo lalagyanan ng halaman ay nagagawa pa niyang mapaganda.” Ang segunda naman ng kanyang ina.

“Hindi naman po ’nay, nadaan lamang ito sa pagpa-praktis.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo.

“Teka tayo lang naman ang kakain ng mga cookies na ito bakit gumawa ka pa ng dalawang lalagyan? May pagbibigyan ka ba ng mga ito, anak?” Ang tanong ni Susan.

“Ah…eh…opo sana ’nay. Pang peace offering.” Ang sagot naman ni Carlo sa kanya.

“Ha? May nakaaway ka? Di ba’t bago pa lamang kayo dito?” Ang sabad naman ni Tin sa usapan nilang mag-ina.

“A-Ano k-kasi mahabang istorya po eh. Ikekwento ko na lang sa inyo sa susunod na pagkakataon.” Ang wika ni Carlo.

“Naku Carlo iwasan mo ang gulo ha at tiyak kong magagalit si Delfin nito kapag nalaman niyang nakikipag-away ka. Ayaw namin mapahamak ka at nag-iisa ka lang namin na anak. Hindi na kakayanin ni nanay na gumawa ng isa pa.” Ang pangaral naman ni Susan.

“Huwag po kayong mag-alala ni Tatay. Hindi naman po ganun katindi yung pinag-awayan, may hindi lang po kami pinagkaintindihan. Makakaasa po kayo na pagkatapos nito ay iiwas na po ako sa pakikipag-away.” Ang pangako ni Carlo sa kanyang ina.

“Siguraduhin mo lang anak ha? Mahal ka namin ng Tatay mo kaya pinoprotektahan ka lang namin.” Ang paliwanag ng kanyang ina.

“Opo ’nay naiintindihan ko po.” Ang sagot naman ni Carlo. Pagkatapos maluto ay masayang pinagsaluhan ng tatlo ang niluto nila na cookies.

Inihiwalay na ni Carlo ang para sa dalawang lalaki. Balak niya itong ibigay ng personal sa kanila para na din humingi ng dispensa sa kanyang nagawang pagkakamali.

Nang sumapit na ang gabi ay unang dumating ang kanyang ama na si Delfin at si Morris. Hinintay na muna ni Carlo na ang lahat ng tao sa bahay ay nakapahinga na bago ito tumungo sa likod ng bahay. Pagdating niya ay agad itong kumatok sa pinto ng kwarto.

Hindi naman nagtagal ay binuksan ito ni Morris. “Oh Carlo naparito ka. Anong atin?” Ang tanong niya.

Agad naman iniabot ni Carlo ang dala niyang box. “Para sa’yo.” Ang sambit naman niya.

Nangingiting tinanggap naman ito ni Morris. “Para saan ’to?” Ang nagtatakang tanong niya kay Carlo.

“Peace offering. Sorry nga pala sa mga nasabi ko kagabi. Bugso lamang yun ng damdamin kaya biglang lumabas sa aking bibig. Pasensya ka na, kuya.” Ang paghingi ng paumanhin ni Carlo.

“Halika ka, pasok ka muna kahit sandali.” Ang aya ni Morris sa kanya. Pumasok naman si Carlo at umupo ito sa gilid ng kama. Tumabi naman si Morris sa kanya at maingat na tinanggal ang nakataling pulang ribbon sa box.

“Binake namin ni nanay at ate tin yan pero yung box ako na ang gumawa.” Ang buong pagmamalaki ni Carlo sa kanya. Kumuha si Morris ng isang pirasong cookie at kinagat ito sa harapan ni Carlo. Dahan dahan niyang nginuya ito.

“Hmmm…masarap siya. Maraming salamat dito sa cookies, nag-abala ka pa tuloy. Huwag ka ng masyadong mag-alala, kalimutan mo na yung nangyari kagabi.” Ang nakangiting sabi ni Morris.

“Salamat talaga kuya ha saka pasensya na ulit. Sige babalik na ko sa kwarto ko. Aabangan ko pa kasi yung lalaki sa kabilang bahay.”

Napakunot ng noo naman si Morris sa sinabi ni Carlo. “Bakit mo inaabangan yun? Gusto mo siya?” Ang bulalas na tanong niya kay Carlo.

Nabigla naman si Carlo sa tanong ni Morris. “Hindi kuya, ang totoo kasi nito ay dalawa kayong pagbibigyan ko ng cookies. Peace offering sa ginawa ko, lalo na doon sa kapitbahay natin kasi nasampal ko siya. Oh paano, aalis na ko kuya. Enjoy your cookies.” Ang paalam nito sa lalaki.

Hindi pa man nakakatayo si Carlo ay napigilan na agad siya nito ni Morris. Nanlaki ang mga mata ni Carlo ng bigla siya nitong halikan.

“K-Kuya b-bakit mo po ako hinalikan?” Ang nagtatakang tanong ni Carlo.

“Halik yan ng pasasalamat.” Ang nakangiting sagot naman ni Morris.

“Kuya stop! Mali itong ginagawa natin.” Ang wika ni Carlo.

Naguluhan naman si Morris. “Ha? Anong mali sa ginawa ko?” Ang naguguluhang tanong niya.

“Hindi mo ko pwedeng basta na lamang halikan dahil—”

“Dahil ano? Wala tayong label?” Ang pagpuputol ni Morris sa sasabihin ni Carlo. Tumango naman ito sa kanya bilang pagsang-ayon.

Napabuntung hininga naman si Morris. “Anong gusto mong gawin ko?” Ang tanong niya dito.

“Hindi ko alam kuya basta huwag mo na lang ako ulit hahalikan.” Ang pakiusap naman ni Carlo ngunit muli siya nitong hinalikan.

“Liligawan kita kung yan ang gusto mo.” Ang diretsahang sabi ni Morris na ikinabigla naman ni Carlo.

“Luh. Parang tanga ka, kuya. Wala naman akong sinasabing ganyan.” Ang hindi makapaniwalang sambit niya kay Morris.

“Eh ano? Sabihin mo sa akin Carlo kung anong dapat kong gawin para maging tayo.” Ang muling tanong sa kanya ni Morris.

“A-Ano k-kuya wala akong alam kasi sa mga ganyan—ikaw pa lang ang unang nagtanong sa akin ng ganyan.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo. Lalong humanga si Morris sa napakainosenteng mukha ni Carlo. Hinawakan niya ang mga kamay nito.

“Liligawan kita hanggang sa sagutin mo ko. Handa akong magpakilala sa mga magulang mo kapag naging tayo. Gusto kong maging legal tayo.” Ang pahayag ni Morris.

Nabigla si Carlo sa sinabi ni Morris. “Kuya hindi ako babae. Ayokong ipagkait sa’yo yung normal na buhay na gusto mo.” Ang wika niya.

“Tanggap kita kung ano ka Carlo at tatanggapin ko ang anumang kahihinatnan nito basta kasama kita.” Ang paglalahad naman ni Morris.

“Hindi ko alam ang sasabihin ko kuya. Natatakot po ako.” Ang nangangambang sabi ni Carlo.

Niyakap niya si Carlo nang mahigpit. “Huwag kang matakot. Nandito ako para protektahan ka. Pangako ko sa’yo yan.” Ang paniniguro ni Morris sa kanya.

Matapos ang naging pag-amin ni Morris sa kanya ay sinabihan niya muna ito na pag-iisipan niya nang maigi ang magiging desisyon niya. Handa naman daw maghintay si Morris sa kanyang sagot. Ang tanging pakiusap lang niya ay hayaan itong makapanligaw sa kanya.

Nasa balkonahe na siya upang abangan ang lalaki sa katabing bahay. Pasado alas onse na ng gabi ngunit wala pa din ito. Tila nainip na si Carlo sa paghihintay kung kaya’t napagpasyahan niyang bumaba at hintayin na lamang ito sa mismong gate ng bahay nito. Hindi naman siya nagkamali sa desisyon na kanyang ginawa dahil kalaunan ay dumating na ang sasakyan nito.

Kinakabahan si Carlo nang lumabas ang lalaki mula sa kotse. Wala itong kasama na babae kaya gumaan kahit papaano ang kalooban niya. Matalim ang mga titig ng lalaki nang ito ay makalapit sa kanyang harapan.

“Need to slap my face again? The other side is free.” Ang sarkastikong sabi ng lalaki.

Kinakabahan man ay pinilit ni Carlo na iabot sa lalaki ang dala niya.

“I baked some cookies po for peace offering. I’m sorry sir for what I did last night. Nadala lang po ako ng bugso ng aking damdamin.” Ang paghingi niya ng paumanhin dito.

“Okay. I will accept your apology.” Ang mabilis na sagot naman ng lalaki sa kanya.

Tila nabuhayan ng loob si Carlo. “Talaga po? Naku salamat po, sir.” Ang natutuwang sabi niya.

“In one condition.” Ang wika ng lalaki.

Nagtaka naman si Carlo. “Ho? Ano pong condition?” Ang tanong niya.

“Feed me.”

“Do you cook?” Ang tanong ng lalaki kay Carlo nang makapasok sila sa bahay nito, hindi naman siya agad nakasagot sa tanong nito. Namangha kasi si Carlo sa ganda ng bahay. Mas malaki ito kumpara sa kanila. Malinis, black and white ang tema ng interior design, tempered glass ang hagdanan at mga bintana at higit sa lahat may infinity pool sa loob nito.

“Hey.” Ang boses mula sa lalaki na siyang pumutol sa pagmumuni muni ni Carlo.

“P-Po? Ano po yung sinasabi niyo?” Ang tanong ni Carlo sa kanya.

“Tch. I said do you cook? Because I’m starving.” Ang tanong muli ng lalaki sa kanya.

“Ahhh…kaunti lang po ang alam ko pero marunong naman po akong magluto. Pwede ko po bang masilip ang loob ng refrigerator niyo? Titingnan ko na lang po kung ano yung pwede kong lutuin.” Ang sagot ni Carlo.

“Go ahead. Just tell me when it’s done.” Ang wika naman ng lalaki pagkatapos ay umakyat na ito sa ikalawang palapag ng bahay.

Spicy chicken pork adobo ang naisip na lutuin ni Carlo para sa lalaki.

“Sasarapan ko ’to para makabawi man lang sa ginawa kong kasalanan sa kanya.” Ang sabi niya sa sarili. Nagsaing na din siya ng kanin. Pagkatapos makaluto ay naghain na siya sa may dining table.

“Sir, luto na po yung pagkain niyo.” Ang sambit ni Carlo ngunit hindi ito bumababa. Nakailang ulit pa siya na tawagin ito pero wala pa rin sumasagot sa kanya kaya nagdesisyon na siyang umakyat upang tawagin ito.

Kumatok si Carlo paglapit niya sa may pinto ng kwarto. “Sir, kain na po kayo.” Ang saad niya ngunit walang sumasagot kaya dahan-dahan niyang binuksan ang pinto. Nakita niyang nakahiga ang lalaki sa kama at mahimbing na natutulog.

“Gigisingin ko ba o hindi na?” Ang naguguluhang tanong ni Carlo sa kanyang sarili.

Sa huli ay lumapit na ito sa kama upang gisingin ang natutulog na lalaki. Tinapik-tapik niya ang balikat nito. “Sir, gising na po.” Ang wika ni Carlo. Hindi pa rin ito nagigising kaya sinimulan na niyang yugyugin ang katawan nito.

“Sir gising na—Ay!!!” Napasigaw si Carlo nang bigla nitong hawakan ang kanyang kamay at hatakin papalapit sa kanya. Nawalan siya ng balanse sa katawan kaya tuluyan ng napahiga si Carlo sa ibabaw ng lalaki.

Naramdaman ni Carlo ang malapad na dibdib ng lalaki sa kanyang mukha habang ang mga bisig nito ay ikinulong siya nang mahigpit sa pagkakayakap.

“Sir?” Ang sabi ni Carlo, dinig niya ang malakas at mabilis na tibok ng kanyang puso.

“Ssshhh…five more minutes.” Ang saway naman sa kanya ng lalaki. Wala naman nagawa si Carlo kundi ang hintayin na pakawalan siya ng lalaki. Mukhang napasarap kasi ang lalaki dahil muling itong nakatulog. Sinubukan ni Carlo na tanggalin ang mga kamay nito sa pagkakayakap sa kanya ngunit mahigpit pa rin ito.

“Saan ba nito nakukuha ang lakas niya? Grabe!” Ang bulalas ni Carlo sa sarili. Sa huli ay hinayaan na lamang niya ang lalaki, mukha kasing pagod ito kung kaya’t nakatulog agad.

Nararamdaman ni Carlo sa kanyang noo ang mainit na buga ng hininga ng lalaki. Unti-unti ay nakaramdam na din siya ng pagkaantok hanggang sa tuluyan ng pumikit ang mga mata niya habang nasa ibabaw ng lalaki.

Pagmulat ni Carlo ng kanyang mga mata ay wala na siya sa ibabaw ng lalaki, wala na din ito sa kama. Tanging unan at kumot na nakabalot sa kanya ang kanyang nakita. Agad siyang bumangon at lumabas ng kwarto, pagbaba niya ay nadatnan niya ang lalaki sa dining table na kumakain.

“Hi, sir. Sorry po at nakatulog ako sa kwarto niyo. Gusto niyo po bang initin ko yung pagkain? Mukha po kasing malamig na yan.” Tumango naman ang lalaki sa kanya bilang pagsang-ayon. Agad na kinuha ni Carlo ang pagkain at dinala sa may kusina upang ito’y initin, nagtimpla na din siya ng kape para dito.

Pagbalik niya sa lamesa ay agad niya itong inasikaso. “Ayan sir mainit na yung ulam tapos pinagtimpla ko po kayo ng kape para mainitan po yung sikmura niyo.” Ang sabi ni Carlo.

“Thank you. The food is totally great as well as your body, it keeps me sleep well earlier.” Ang puri ng lalaki sa kanya.

Bigla naman tinablan ng hiya si Carlo. “You’re welcome sir. Sana po ay nakabawi na ako sa inyo tungkol sa nangyari kagabi.” Ang saad niya.

“You know what? You’re the first one to slap my face.” Ang biglang sabi ng lalaki.

Nagulat naman si Carlo. “P-Po? Sorry po talaga. Hindi ko po sinasadya.” Ang paghingi nito ng paumanhin.

“That’s why I changed my mind and decided not to accept your apology.” Ang nakangising sabi ng lalaki.

“Ano po? Hindi pwede yan sir.” Ang pagtutol sa kanya ni Carlo.

“Whether you like it or not, you owe me one now.” Ang kaswal na pagkakasabi ng lalaki. Tumayo na si Carlo at akma na itong maglalakad papunta ng pinto ng tawagin siya ng lalaki.

“Hep! hep! I’m not finish eating, cookie boy. Go back and sit or else, I will do something that you don’t like. You choose.” Ang pagbabanta ng lalaki sa kanya.

Walang nagawa si Carlo kundi bumalik ito sa dining table at hintayin makatapos ang lalaki sa kanyang pagkain.

“Hey. Can I ask you something?” Ang tanong ng lalaki kay Carlo habang naghuhugas ito ng pinagkainan sa may kusina.

“Ano po yun?” Ang walang ganang tanong ni Carlo sa kanya.

“Are you gay?” Ang muli nitong tanong. Hindi naman siya sinagot ni Carlo.

“Silence means yes. How old are you, anyway?” Ang tanong ulit ng lalaki.

“Fifteen.” Ang matipid na sagot ni Carlo.

“Oh I see. Wait, are you still a virgin?” Ang nagtatakang tanong ng lalaki.

Hindi naman sumagot sa kanya si Carlo na siya naman ikinamangha ng lalaki.

“What the fuck. You’re still a virgin? No way!”

Huminto si Carlo sa paghuhugas at hinarap ang lalaki. “May problema ba kung aminin ko sa’yo na virgin at bakla ako?” Ang naiinis niyang tanong dito.

Bigla naman sumeryoso ang mukha ng lalaki pagkatapos ay humakbang ito papalapit sa kanya. Natatamaan na ng likod ni Carlo ang lababo subalit hindi ito alintana ng lalaki, ang dalawang kamay nito ay nakakapit sa lababo upang ikulong si Carlo sa kanyang katawan.

“So, I will be your first?”

SUSUNDAN…

Chapter Five

“So, I will be your first.”

Tinulak papalayo ni Carlo ang lalaki pagkatapos ay hinarap niya ang mga natitira pang hugasin sa lababo. “So that’s it. You ignore me?” Ang naiinis na tanong ng lalaki. Hindi naman umimik si Carlo at nagpatuloy ito sa paghuhugas. “Fuck!” Padabog na umalis ang lalaki at iniwan siya sa kusina. Doon pa lang nakahinga nang maluwag si Carlo. Ikinabigla niya ang inaasta ng lalaki sa kanya. Kinakabahan siya dahil wari’y nakikita niya si Morris sa katauhan ng lalaking ito, agresibo, malakas at higit sa lahat, misteryoso.

Alam niyang hindi maganda ang kahahantungan kung magtatagal pa siya sa bahay nito kung kaya’t mabilis niyang tinapos ang paghuhugas at paglilinis. Balak niyang hindi na magpaalam sa lalaki dahil baka pigilan pa siya nito. Isa isa niyang pinatay ang mga ilaw sa baba pagkatapos ay dahan dahan naglakad papunta sa pinto. Isasara na sana niya ito ng biglang sumulpot ang lalaki sa likuran niya.

“You’re leaving huh?” Wika nito. “Ay kabayo! Huwag mo nga akong takutin dyan. Hindi ko pa naman bahay ito baka mamaya may multo dito.” Gulat na sabi ni Carlo. Natawa naman ang lalaki sa naging reaksyon ni Carlo. “Honestly there’s ghost here. You can’t see it anyway but you will hear moans and screams of joy.” Nakangising sabi nito.

Nanlaki ang mga mata ni Carlo ng maintindihan niya ang ibig sabihin ng lalaki. “Walang duda, napakalibog mo sir. That’s not funny. Uuwi na ko baka hanapin na ko ng mga magulang ko.” Sabi ni Carlo. Pinagbuksan naman siya nito. Tuloy tuloy na siyang lumabas ng gate at hindi niya na ito muling nilingon pa.

Nakakailang hakbang pa lang siya ng tawagin muli siya nito. “Hey cookie virgin. What’s your name?” Tanong ng lalaki. Naiiritang nilingon niya ito. “My name is Carlo not cookie virgin so stop calling me that.” Naiinis niyang sagot dito. “Nice meeting you, Carlo. See you soon.” Ang nakangiting sabi ng lalaki. Tinalikuran ni Carlo ang lalaki at muling nagpatuloy sa paglalakad palayo dito. “Walang soon na magaganap.” Wika ni Carlo pagkasara niya ng gate ng kanilang bahay.

Kinabukasan ay nagbalik sa normal ang lahat. Hindi na naabutan ni Carlo si Morris at ang kanyang ama dahil maaga silang umalis para magtrabaho. Ang kanyang ina naman ay naging abala sa mga produktong ibebenta niya para sa kanyang itatayong bakeshop kasama ang mga bago niyang tauhan na sina Zoey at Ferdie. Pinili ni Carlo na tumulong sa mga gawaing bahay kasama ang kasambahay na si Tin.

“Alam mo Carlo bakit hindi ka lumabas mamaya para maglibot.” Wika ni Tin habang nagkukusot ng damit. “Ha? Ano naman gagawin ko sa labas ate? Tsaka okay lang naman po ako dito sa loob ng bahay.” Sagot naman ni Carlo. “Naku mabuburyong ka lang dito. Ang ganda kaya ng subdivision ninyo. Ang daming puno kaya presko ang hangin. Sigurado ako na may mga palaruan o court dito. Makipagkaibigan ka, ganun.” Pahayag ni Tin. Napaisip naman si Carlo. “Actually ate hindi ako sanay na makipagkaibigan. Hindi kasi ako palalabas ng bahay kahit noong nasa Cebu pa kami. Baka hindi ako magustuhan ng mga kasing edad ko dito dahil boring akong kasama.” Pag-amin ni Carlo.

Magmula pa noong bata ay hindi na talaga mahilig lumabas si Carlo kaya iilan lang ang naging kaibigan niya. Ang kababata niya at classmates niya nung elementary at highschool lang ang madalas nitong makasalamuha.

“Ano ka ba kaya nga lalabas ka ng bahay para makipagkaibigan. Kung gusto ka nilang maging kaibigan eh di good, kung ayaw eh di hindi, walang pilitan. Huwag mong sayangin ang bakasyon mo na nandito ka lang sa loob ng bahay. Labas labas din pag may time.” Wika ni Tin.

“Ikaw talaga ate pero sige subukan ko mamayang hapon, maglilibot ako. Sure ka talaga ate hindi mo na ko kailangan dito?” Tanong niya.

“Sige palit na lang tayo, ako ang maglilibot tapos ikaw ang gumawa ng mga gawaing bahay. Mag-apply na lang kaya akong amo. Pwede kaya kay ma’am?” Biro ni Tin at kapwa sabay silang nagtawanan.

Pagsapit ng hapon ay naggayak na si Carlo upang lumabas ng bahay. Gagamitin niya ang bike na niregalo ng kanyang ama nung huling kaarawan niya upang maglibot. Saglit muna siyang nagpaalam kay Tin at sa kanyang ina. “Anak umuwi ka bago maghapunan at iwasan ang gulo okay?” Paalala ng kanyang ina. “Opo nay. Pangako po.” Sagot naman niya pagkatapos ay lumabas na siya ng bahay.

Malawak ang subdivision kung saan sila nakatira. Maraming mga puno tulad ng sinabi ni Tin kaya presko ang hangin. Namangha si Carlo sa iba’t ibang disenyo ng mga bahay na nakatayo dito. Mayroon din children’s playground, club house na may malaking swimming pool at basketball court na pwedeng magamit ng mga homeowners dito. Hindi pa ganun karami ang naninirahan dito. May mga open spaces na tulad ng katabing bahay nila ang hindi pa natatayuan. Tama nga ang sinabi ng kanilang kasambahay na si Tin dahil labis na ikinatuwa ni Carlo ang paglilibot nito. Naging magaan ang kanyang pakiramdam.

Napagpasyahan niyang tumambay sa may basketball court. Nagkataon naman na may mga lalaki na kasing edad niya ang naglalaro ngayon. Umupo ito hindi kalayuan sa kanila at masaya niya itong pinanood. Tila nasabik si Carlo dahil dati rin siyang naglalaro ng basketball kasama ang kababata niya, nahinto lamang ito nang lumipat sila ng Maynila.

Pagkatapos ng dalawang rounds ay lumapit ang lalaki na nakasuot ng puting jersey na may numero na 5 sa isa niyang kasama. “Pre mauna na ko sa inyo. Susunduin ko pa kasi yung girlfriend ko sa Phase III.” Wika ng lalaki.

“Paano na yan kulang na tayo ng isa?” Wika naman ng isa pang lalaki na nakaputing sando lang. Pakiwari ni Carlo ay kasama ito sa team nung aalis na lalaki. Nakapukaw ng pansin ni Carlo ang lalaki na nakatalikod sa kanya. Siya yung kausap nung dalawang lalaki na lumapit. Nakasuot siya ng kulay itim na jersey na may nakalagay na Cabrera #19.

Iginala ng nakatalikod na lalaki ang kanyang mga mata sa paligid ng court hanggang sa humarap ito sa direksyon kung saan nakaupo si Carlo at dito ay namasdan niya ang hitsura ng lalaki sa unang pagkakataon. Matangkad ito, chinito, maputi, matangos ang ilong at higit sa lahat ay ang magandang ngiti nito ang siyang dahilan kung bakit mas lalong napukaw ang atensyon ni Carlo. “Ang gwapo niya.” Ang tanging lumabas na mga salita sa kanyang bibig habang hindi inaalis ang tingin sa lalaki na noo’y papalapit na sa kanya. Akala ni Carlo ay tanging sa mga palabas o pelikula lamang niya mapapanood ang ganun eksena, yung tila ba bumabagal ang takbo ng oras habang lumalakas ang kabog ng kanyang dibdib ngunit heto at nangyayari na sa kanyang harapan!

“Hi.” Bati ng lalaki ng makalapit ito sa kanya. Hindi naman agad nakasagot si Carlo sa lalaki kaya muli itong nagtanong. “Are you okay?” Saka pa lamang bumalik sa ulirat si Carlo ng hawakan ng lalaki ang kanyang balikat. “H-Ha?” Tanong ni Carlo.

Napangiti naman ang lalaki. “Miguel nga pala. Itatanong ko sana kung marunong kang maglaro ng basketball? Kulang kasi kami ng isa.” Paliwanag ng nagpakilalang si Miguel sabay lahad ng kanyang kamay. “C-Carlo. Hindi ako ganun kagaling pero marunong naman akong maglaro kahit papano.” Sagot naman niya sabay abot din ng kanyang kamay dito. “Okay lang yan. Ano tara? Game ka?” Tanong niya kay Carlo. Tumango naman ito kay Miguel. “Game.” Saglit na ipinakilala ni Miguel si Carlo sa iba pang manlalaro bago sila muling nagpatuloy.

Sa umpisa ay tila nangangapa pa si Carlo ngunit kalaunan ay nakakahabol na siya sa galaw ng iba pang naglalaro. Naungusan ng tambalang Miguel at Carlo ang kalaban nila kaya sa huli ay sila ang nanalo. Sa sobrang tutok nila sa paglalaro ay hindi na namalayan ni Carlo na madilim na.

“Ahhh Miguel mauna na ko sa inyo baka hinahanap na kasi ako sa amin dahil ginabi ko sa pag-uwi. Salamat sa magandang laro.” Paalam ni Carlo kina Miguel.

“Sabay na tayong umuwi.” Sagot naman ni Miguel. Wala ng nagawa si Carlo ng sabayan siya nito. Dahil walang dalang bisikleta si Miguel ay naglakad na din si Carlo. “Magaling ka pala maglaro. Kung magkalaban tayo siguradong talo na kami.” Ang nangingiting sabi ni Miguel. “Hindi naman. Mas magaling ka pa rin sa akin.” Wika naman ni Carlo. “Teka matagal na kong nakatira dito sa subdivision pero ngayon pa lang kita nakita dito.” Sabi ni Miguel. “Kalilipat lang namin dito, galing kami sa Cebu.” Paliwanag ni Carlo. “Ahhh kaya pala.” Sagot naman ni Miguel.

Naging magaan ang loob ni Carlo kay Miguel. Marami silang napagkwentuhan habang naglalakad. Dahil sa unang beses pa lamang ni Carlo na lumabas ng bahay ay hindi pa siya ganun kapamilyar sa lugar kaya kinailangan nilang balikan kung saan siya dumaan kanina. Hindi naman kinakitaan ng pagkainip si Miguel bagkus ay matiyaga siya nitong sinamahan. Hindi naman nagtagal ay namataan na ni Carlo ang kanilang bahay.

“Doon nga pala ako nakatira.” Turo ni Carlo kay Miguel. “Magkalapit lang pala ang mga bahay natin.” Wika naman ni Miguel sabay turo sa bahay kung saan siya nakatira. “Dalawang bahay lang pala ang pagitan natin.” Nakangiting sabi ni Carlo. “Oo nga eh.” Wika naman ni Miguel. Hinatid ni Miguel si Carlo hanggang sa may gate nito. “Nice meeting you, Carlo. Sige uwi na din ako.” Paalam ni Miguel. “Nice meeting you din, Miguel. Ingat sa pag-uwi.” Sagot naman niya.

Minasdan ni Carlo ang papalayong si Miguel hanggang sa makapasok ito ng kanilang bahay. “Oh Carlo ginabi ka na ata ng uwi.” Bungad ni Delfin sa kanyang anak pagkapasok ng bahay. “Oo nga po tay. Napasarap po kasi ako sa paglalaro ng basketball doon sa court. Hindi ko na po namalayan na gabi na pala. Pasensya na po.” Wika naman ni Carlo. “Mamaya na natin yan pagkwentuhan. Ang mabuti pa ay maglinis ka muna ng katawan anak para makakain na tayo ng hapunan.” Sabad naman ng kanyang ina na lumapit na sa kanilang mag-ama.

Masayang nagkwento si Carlo sa kanila tungkol sa mga nakita niya kanina sa paglilibot pati ang mga nakilala niyang bagong kaibigan tulad ni Miguel. Masaya ang naging reaksyon ng kanyang mga magulang at si Tin maliban sa isa, si Morris. Agad naman itong napansin ni Carlo kaya kinausap niya ito habang naglilinis ito ng kotse.

“Mukhang hindi ka masaya kanina habang nagkekwento ako. May problema po ba kuya?” Tanong niya.

“Ha? Wala naman Carlo. Pagod lang sa biyahe.” Ang dahilan naman ni Morris. “Sure ka kuya?” Tanong muli nito. Saglit na tumigil si Morris para harapin si Carlo.

“Opo okay lang ako. Teka nag-aalala ka ba sa akin?” Ang tanong naman ni Morris.

“Ha? Hindi ah, napansin ko lang na tahimik ka kanina kaya tinanong kita kung okay ka lang.” Sagot naman ni Carlo. “Eh di concern ka nga sa akin kasi napansin mo yung pagiging tahimik ko. Nafafall ka na sa akin ano?” Ang nangingiting tanong ni Morris.

“Luh. Si kuya feeling. Nagtanong lang naman ako. Bahala ka nga dyan.” Naiinis na sabi nito. Hindi siya makatingin ng diretso kay Morris dahil pakiramdam ni Carlo ay namumula ang buong mukha nito sa hiya.

“Joke lang. Ito naman hindi mabiro. Mamaya pala dumaan ka sa kwarto bago ka matulog. May ibibigay ako sa’yo.” Masayang sabi ni Morris.

“Ano yun kuya?” Tanong ni Carlo.

“Secret. Basta pumunta ka mamaya para malaman mo.” Sabi naman ni Morris.

“Ano kaya yung ibibigay niya?” Nagtatakang tanong ni Carlo. Hinintay muna nito na makapasok na sa mga kwarto ang lahat bago puntahan si Morris.

“Kuya ano nga yung ibibigay mo at may pasecret secret ka pang nalalaman dyan?” Pangungulit ni Carlo kay Morris ng makapasok ito sa kwarto niya.

“Heto na ibibigay ko na pero bago ang lahat, pumikit ka muna.” Utos naman nito sa kanya. “Ay bakit may pagpikit pa kuya? Ano ba kasi yan?” Kinakabahan na tanong ni Carlo. “Basta pumikit ka muna.” Wika ni Morris. Wala naman nagawa si Carlo kundi sundin ito.

Habang nakapikit ito ay may kinuha si Morris sa loob ng kanyang cabinet pagkatapos ay pumwesto ito sa harapan ni Carlo. “Pwede ka ng dumilat.” Wika niya. Pagmulat ng mga mata ni Carlo ay bumungad sa kanya ang isang kumpol ng mga pulang rosas at isang teddy bear. Hindi agad ito nakapagsalita sa sobrang pagkabigla.

“Hindi mo ba nagustuhan?” Tanong ni Morris. Kinakabahan din siya sa magiging reaksyon ni Carlo. “Para sa akin po ba talaga ito?” Hindi makapaniwala si Carlo sa kanyang nakikita. “Oo nga. Para sa’yo talaga yan. Regalo ko sa nililigawan ko.” Ang nahihiyang sabi ni Morris.

Labis na ikinatuwa ni Carlo ang sorpresa ng binata sa kanya. Ito ang unang beses na may nagbigay sa kanya ng ganito at sa kapwa lalaki pa. “Iba pala ang pakiramdam ng nabibigyan ng ganito. Hindi na ko magtataka kung bakit ganun na lang ang reaksyon ng mga babae kapag nakakatanggap ng ganito. Salamat kuya.” Ang wika ni Carlo na nangingilid na ang mga luha sa sobrang saya.

“Sabi ko naman sa’yo seryoso ako nung sinabi kong liligawan kita. Ano nagustuhan mo ba?” Tanong niya. “Sobra kong nagustuhan yung regalo mo kuya.” Sagot naman ni Carlo. “Mabuti naman at nagustuhan mo. Tumakas pa ko kay engineer para mabili lang yan.” Pahayag ni Morris.

Sa sobrang saya ni Carlo ay hindi niya napigilang yakapin ang binata. “Thank you po dito.” Wika niya. Mahigpit naman siyang niyakap ng binata. “You’re welcome. Basta palagi mong tatandaan na hindi ako magsasawang gawin ito sa’yo para maging masaya ka lang. Pangako ko yan.” Wika ni Morris.

“Hindi mo naman kailangan gawin ito kuya eh. Yan tuloy napagastos ka pa ng dahil sa akin.” Nahihiyang sabi ni Carlo. Saglit na humiwalay si Morris para hawakan ang magkabilang pisngi ni Carlo. “Hindi ako nanghihinayang na gumastos kung para naman ito sa taong mahal ko.” Sagot naman niya. Dahan dahan na naglapit ang mga mukha ng dalawa. Banayad na dumampi ang mga labi ni Morris sa labi naman ni Carlo.

Muli, isang halik ang tumapos ng gabi sa pagitan nila Morris at Carlo.

Maagang nagising si Carlo kinabukasan. Napangiti ito ng makita niya ang mga rosas at teddy bear na itinabi niya sa kanyang pagtulog. Plano niya na maghanda ng almusal at babaunin ng kanyang ama at ni Morris sa trabaho. Nabigla si Tin ng makita niya si Carlo sa kusina na masayang naghahanda ng pagkain.

“Aba mukhang masarap ang naging tulog ni Carlo ah.” Bungad ni Tin. “Good morning Ate Tin. Umupo ka na dyan at malapit ng maluto itong agahan natin.” Wika naman ni Carlo. “Napaaga ka ata ng gising ngayon?” Tanong ni Tin. “Gusto ko sana na ako ang maghanda ng almusal tsaka baon ni tatay at Morris ngayon araw kaya nagset ako ng alarm sa phone ko kagabi.” Ang dahilan naman ni Carlo.

Pagkatapos magluto ay inumpisahan naman niya ang pagdedesign ng baon ng dalawa. Matiyaga naman nakamasid sa kanya si Tin na mangha mangha sa ginagawa niya. Sakto naman na bumaba na ang mag-asawa. “Good morning po.” Bati sa kanila ni Carlo. “Good morning anak. Ang aga mo atang nagising?” Bati ng kanyang inang si Susan sabay halik sa pisngi ni Carlo. “Naku ma’am si Carlo po ang naghanda ng almusal at baon nina Sir at Morris.” Pagbibida naman ni Tin sa amo.

“Talaga anak?” Hindi makapaniwalang ang kanyang amang si Delfin. “Opo tay. Hindi ko na po kasi kayo naaabutan pagkagising kaya inagahan ko po para sabay sabay tayong kumain ng agahan.” Paliwanag ni Carlo. “Ganun ba anak. Pagpasensyahan mo muna si tatay at abala lang sa trabaho. Pangako babawi kami ng nanay mo bago magsimula ang pasukan.” Pangako ni Delfin sa anak. “Oh ang mabuti pa ay umupo na tayo at kumain. Tin pakitawag naman si Morris para sumabay na sa atin.” Wika ni Susan. “Nay ako na lang po ang tatawag. Ate Tin ikaw na bahala maglagay ng mga plato sa lamesa.” Wika naman ni Carlo. “Ha? Oh sige ikaw bahala.” Naguguluhan sabi ni Tin.

Mabilis na pinuntahan ni Carlo ang kwarto ni Morris. “Kuya Morris!” Tawag ni Carlo habang kumakatok sa pinto ngunit pagpihit niya ay bukas pala ito kaya hindi na siya nag-atubili na pumasok sa kwarto. Narinig ni Carlo ang paglagaslas ng tubig mula sa banyo. “Mukhang naliligo pa si Kuya Morris.” Wika nito sa sarili.

Sa sandaling yun ay may kung anong pumasok sa isipan ni Carlo. Maingat siyang naglakad papunta sa banyo. Dahan dahan niyang binuksan ang pinto nito. Bumungad sa kanya ang malapad na likuran ni Morris. Ang morenong balat nito ay tila nang-aakit kay Carlo na hawakan ito.

Hind naman namalayan ni Morris na nasa likod na pala si Carlo habang pinagmamasdan ang kanyang likuran. Tapos na siyang magbanlaw ng kanyang katawan. Kukunin na niya ang tuwalya na nakasabit ng maramdaman niya ang dalawang kamay na pumulupot sa kanyang katawan.

“Good morning, my hubby.”

SUSUNDAN…

Chapter Six

“Good morning, my hubby.”

Naramdaman naman ni Carlo na seryoso talaga si Morris sa kanya kaya hindi na niya pinatagal pa ang proseso ng panliligaw nito sa kanya at mabilis itong sumagot ng matamis na oo. Labis naman ang kasiyahan na nararamdaman ni Morris ng sagutin siya nito. Alam niya sa kanyang sarili na si Carlo talaga ang itinitibok ng kanyang puso.

“Good morning, my wifey. Kumusta ang naging tulog mo?” Tanong ni Morris. Panandalian niyang tinanggal ang mga kamay nito sa pagkakayakap upang ibahin ang pwesto paharap naman kay Carlo. “Naging mahimbing ang pagtulog ko, hubby. Inagahan ko talaga ang paggising para paglutuan kayo ng agahan tsaka para na din sa babaunin ninyo ni Tatay.” Masayang sabi ni Carlo.

“Ang sweet naman ng wifey ko. Pakiss nga ko.” Hiling ni Morris. Muli niyang binalik ang mga kamay ni Carlo sa pagkakayakap sa kanyang katawan sabay siil ng halik dito. Malugod din naman itong tinanggap ni Carlo. “Hubby baka hanapin na tayo doon. Bihis ka na please.” Nag-aalalang sabi ni Carlo. Pihadong hinahanap na silang dalawa ng mga magulang ni Carlo sa loob ng bahay.

“Opo magbibihis na po ako. Sabay na tayong pumunta doon wifey.” Wika naman ni Morris. Tinulungan na ni Carlo ito sa damit na kanyang isusuot. Hindi naman mapigilan ni Morris na panakaw na halikan si Carlo habang binibihisan siya nito. “Hubby text mo ko kapag free time mo ha? Sinave ko na yung number ko sa phone mo kagabi.” Bilin ni Carlo sa kanya. “Opo, wifey. Magrereport ako sa’yo palagi.” Ang masayang sagot naman ni Morris. Pagkatapos magbihis ay humirit pa ang binata ng isa pang halik kay Carlo bago sila pumasok sa loob ng bahay.

Matalim na mga titig ang sumalubong sa dalawa mula sa inang si Susan. “Oh bakit ang tagal niyong bumalik?” Nagtatakang tanong ni Susan pagkaupo ng dalawa. “Sorry ma’am, naliligo po kasi ako. Hindi ko po narinig na tumatawag pala si Carlo sa labas ng kwarto.” Pagdadahilan ni Morris. “Opo ’nay, ang tagal kasing maligo ni Kuya Morris kaya hinintay ko na lang siyang matapos.” Segunda naman ni Carlo sa sinabi ng binata.

Magtatanong pa sana si Susan ng putulin na siya ng asawang si Delfin. “Okay na yan mahal, nandito naman na ang lahat. Ang mabuti pa ay kumain na tayo at lumalamig na ang pagkain.” Wika nito. Nakahinga nang maluwag ang dalawa ng hindi na muling nagusisa pa ang ina ni Carlo.

Pagkatapos mag-agahan ay nagmamadali ng lumabas si Delfin habang si Morris naman ay nauna na para painitin ang makina ng kotse. “Mag-iingat kayo sa biyahe mahal.” Ang bilin ni Susan ng ihatid niya sa labas ang asawa. “Don’t worry mahal, mag-iingat kami palagi.” Wika naman ni Delfin. “Tay ito pala yung baon mo. Ipapasok ko na sa loob ng kotse.” Paalala ni Carlo na nakasunod sa kanilang mag-asawa. “Salamat anak ha. Maaasahan ka talaga. Ikaw na bahala sa nanay mo pag-alis ko.” Ang bilin naman ni Delfin sa anak. “Opo ’tay. Ako na po ang bahala sa kay Nanay at Ate Tin.” Pangako ni Carlo sa ama.

Iniwan muna niya ang mag-asawa habang nag-uusap at tumungo sa sasakyan upang ilagay ang baon sa loob. “Hubby ito pala yung sa’yo. Huwag papalipas ng gutom.” Bilin ni Carlo kay Morris na nasa loob nang kotse. “Opo wifey.” Nakangiting sabi niya. Pasimpleng hinalikan ni Morris si Carlo. “I love you, wifey.” Agad naman itong tinugon ni Carlo. “I love you too, hubby.”

Sakto naman na dumating si Delfin upang buksan ang pinto ng kotse. “Tara na Morris at baka abutan pa tayo ng trapik sa daan.” Wika niya. “Okay po, engineer.” Sagot naman ni Morris. Hinintay muna nina Susan at Carlo na makaalis ng tuluyan ang kotse bago sila pumasok sa loob ng bahay.

“Mukhang close ka na kay Morris.” Wika ni Susan. “Ay opo naman ’nay. Malapit po talaga ako kay Kuya Morris at Ate Tin. Sila lang naman po kasi ang madalas kong nakakasama dito sa bahay bukod sa inyo ni Tatay.” Pagdadahilan naman ni Carlo.

“Kung sabagay pero anak huwag mo sanang kulungin ang sarili mo dito sa bahay. Kapag gusto mong magpahangin pwede kang lumabas para maglibot dito sa subdivision tulad ng ginawa mo kagabi. Make friends anak.” Ang paalala ng kanyang ina.

“Don’t worry ’nay may bago naman po akong nakilala kagabi. Hayaan niyo po ipapakilala ko sila sa inyo soon.” Ang sagot naman ni Carlo sa kanya. “Oh siya sige, ikaw ang bahala. Parating sina Zoey at Ferdie dito dahil tuturuan ko sila sa pagbabake kaya magiging busy ulit si nanay. Okay ka lang ba na si Tin muna ang bahala sa’yo?” Nag-aalalang tanong ni Susan.

Napangiti naman si Carlo sa concern sa kanya ng ina. “Nanay huwag niyo na po akong alalahanin pa. Hindi na po ako ganun kabata para bantayan pa kaya okay lang po ako.” Sagot niya. “You’re growing too fast anak. Binata ka na talaga. Oh siya sige nandoon lang ako sa may kusina. Kapag dumating yung dalawa padiretsuhin mo na lang doon.” Bilin ni Susan sa anak. Umakyat muna si Carlo sa kwarto upang tingnan ang kanyang cellphone. Isang unregistered number ang nagmessage sa kanya. Agad naman niya itong binuksan.

0915******* Good morning wifey. Ito nga pala yung number ko. Save mo ha? Papunta na kami ngayon sa office pero mamaya magsisite visit kami para mag-check. Anong gawa mo ngayon? Love you.

Napangiti naman si Carlo. Agad naman niya itong nireplyan.

0915******* Hi hubby. Sige isasave ko na itong number mo. Nandito ako ngayon sa kwarto pero bababa din ako para tulungan si Ate Tin. Mag-iingat kayo dyan ha? Huwag magtetext kapag nagmamaneho okay? Love you too.

Pagkatapos niyang i-send ang message ay bumaba muna ito upang tulungan si Tin na ngayon ay nagtatabas ng damo sa harapan ng bahay. “Uy tapatin mo nga ako. Anong meron sa inyo ni Morris?” Tanong ni Tin habang nagtatabas ito.

Bigla naman naubo si Carlo sa tanong ng kasambahay. Agad naman siyang sinaklolohan nito. “Uy sorry. Mali ata na nagtanong pa ko. Naku pasensya na. Okay ka lang ba?” Ang nag-aalalang tanong ni Tin. “Don’t worry ate, nasamid lang ako. Malapit lang talaga kami ni Kuya Morris tulad natin dalawa. Bakit meron pa bang iba?” Tanong ni Carlo. “Ganun ba? Napansin ko kasi kanina parang kakaiba yung tingin sa’yo nung lalaki.” Sagot naman ni Tin. Kinabahan naman si Carlo sa napansin ng kasambahay. “Anong klaseng tingin ba kasi yun ate?” Tanong niya. “Hindi ko ma-describe eh pero palagi ka niyang tinititigan habang kumakain tayo kanina. Grabe ang intense ha! Yung tipo bang hindi ka na pakakawalan. Kung may laser lang ang mga mata ni Morris malamang triple dead ka na kanina.” Pahayag ni Tin.

Lihim naman na natawa si Carlo. “Ito naman si hubby kung makatitig para akong kakainin.” Pabulong na sabi ni Carlo. “Ano yun?” Tanong ni Tin dahil hindi niya naintindihan ang huling sinabi ni Carlo. “Ay wala ate. Sabi ko masanay ka na dun kay Kuya Morris. Ganun lang talaga yun kung tumingin.” Pagdadahilan naman nito. “Ahhhh okay.” Tanging naisagot na lamang ni Tin.

Dahil sa napansin agad ang pagiging malapit sa isa’t isa ay balak ni Carlo na kausapin si Morris tungkol dito mamaya pag-uwi. Hindi pa sila legal sa mga magulang niya kaya dapat ibayong pag-iingat ang kailangan nilang gawin upang hindi makahalata sila maging ang kasambahay nito.

Sakto naman na may huminto na tricycle sa tapat ng kanilang bahay. “Good morning, Sir Carlo.” Masayang bati ni Ferdie pagkababa nito sa sinasakyang tricycle. Tumigil muna sandali si Carlo sa kanyang ginagawa upang batiin ito. “Good morning din po, Kuya Ferdie. Carlo na lang po ang itawag niyo sa akin.” Wika niya. “Hello, Carlo.” Bati naman ni Zoey na kasunod nitong bumaba. “Hello din, Ate Zoey. Hinihintay pala kayo ni nanay sa may kusina. Diretso na lang daw po kayo doon.” Ang sabi naman ni Carlo. “Bakla halika na. Pumasok na tayo sa balur at baka mainip na si Madam Susan sa paghihintay. Baka maimbyerna pa sa atin yun. Oh siya babu muna sa inyong dalawa dyan.” Wika ni Ferdie sabay hatak kay Zoey papasok sa loob ng bahay. Wala naman nagawa si Zoey sa lakas ni Ferdie.

“Alam mo malakas talaga ang kutob ko na si Ferdie ay bakla.” Wika ni Tin nang makapasok na ang dalawa. “Paano mo naman nasabi ate?” Tanong ni Carlo. “May pilantik ang mga kamay. Yung pagsasalita niya ay hindi normal na sinasabi ng mga lalaki tapos napansin mo ba yung kapal ng make up niya sa mukha? Naku sure ako bakla yan si Ferdie.” Paglalahad ni Tin sa kanya. “Eh si Zoey?” Tanong muli ni Carlo. Matagal na nag-isip si Tin. “Hindi ko sure pero mabigat ang pakiramdam ko sa kanya.” Wika ni Tin.

Nagtaka naman si Carlo. “Bakit? Mukha naman mabait si Ate Zoey ah.” Wika niya. “Naku Carlo inosente ka pa nga talaga. Yung mga tulad ni Zoey na mabait lang sa labas pero may itinatago naman kalandian sa loob. Naku ang dami ko ng nakitang ganyan. Kung ako may jowa ay hinding hindi ko ipapakilala sa kanya! Itatago ko pa kamo at baka agawin pa niya. Basta palagi mong tatandaan na ang pag-ibig ay parang quiapo, maraming snatchers na naglipana. Malingat ka lang ng tingin ay baka naagaw na ang taong mahal mo. Bantay bantay din ng jowa pag may time ganun.” Payo ni Tin sa kanya. “Ikaw talaga ate ang dami mong alam sa buhay. Tapusin na nga natin itong pagtatabas bago pa tayo matusta sa init.” Ang natatawang sabi ni Carlo.

Hindi niya man sabihin ay naapektuhan din siya sa payo ng kasambahay na si Tin. Paano nga kung mangyari sa kanila ni Morris ang ganun eksena? Hindi niya lubos maisip kung sakaling may umakit sa taong mahal niya. Alam niyang seryoso at mahal naman siya ni Morris pero sapat na ba itong matatawag para hindi ito tumingin sa iba at iwanan siya? Kahit anong gawin niya ay lalaki pa rin si Morris at balang araw ay hahanap at hahanap pa rin ito ng babae at hindi niya ito maiiwasan. Posible din na humanap ito ng katulad niya kapag hindi na ito masaya sa piling niya.

Ngunit sa kabila ng agam agam ay matibay pa rin na pinanghahawakan ni Carlo ang mga pangako sa kanya ni Morris. Kaya sa ngayon ay susugal muna siya sa relasyong ito hanggat kaya niya. Pagkatapos mananghalian ay umakyat muna siya para magpahinga. Tiningnan niya ang kanyang cellphone at puro text messages galing kay Morris ang kanyang natanggap.

From: Hubby Wifey umalis na kami ng office. Papunta na kami ngayon ng site.

From: Hubby Wifey dito na kami ng site. Anong gawa mo ngayon?

From: Hubby Busy ata ang wifey ko. Text mo ko kapag pwede ka na. I love you.

From: Hubby I miss you, wifey :(

Agad naman siyang nagreply dito.

Kakatapos lang namin mananghalian. Kumain na ba kayo? Huwag papalipas ng gutom. I love you too hubby.

Send. Ilang saglit lang ay nagring agad ang kanyang cellphone. Isang tawag mula kay Morris. “Hello wifey. Mabuti naman at sinagot mo ang tawag ko.” Bungad ni Morris sa kabilang linya.

“Pasensya ka na hubby tinulungan ko kasi si Ate Tin sa pagtatabas ng damo kaya hindi ko nasagot agad ang mga text messages mo. Teka kumain na ba kayo ni Tatay?” Tanong ni Carlo.

“Kakatapos lang din namin kumain wifey. Nandito kami ngayon sa site. Kausap ni engineer yung foreman kaya sumaglit ako ng tawag sa’yo.” Wika nito. “Ang sweet naman ng hubby ko. Oh baka makakita ka ng iba dyan. Ipagpalit mo ko agad.” Sabi ni Carlo. “Naku wifey malayong mangyari yun dahil puro lalaki ang nakikita ko dito sa site.” Sagot naman ni Morris sa kanya. “Yun na nga kinakatakot ko. Baka mamaya may bakla din dyan at akitin ka. Hot pa naman ng hubby ko.” Biro ni Carlo.

Natawa naman si Morris. “Kahit isang daan bakla pa ang lumapit sa akin para akitin ako ikaw lang ang nag-iisang laman ng puso’t isip ko. Mahal kita wifey at hindi kita ipagpapalit sa kahit na sino.” Wika niya. “Awww ang cheesy naman ni hubby kaya mahal na mahal din kita eh.” Kinikilig na sabi ni Carlo. “Wifey tapos ng kausapin ni engineer si foreman. Babalik na kami ng office. Text na muna tayo ha? I love you.” Sabi ni Morris. “Okay sige. Mag-iingat kayo sa daan. I love you too, hubby.” Sagot naman ni Carlo pagkatapos ay ibinaba na niya ang tawag.

Sa sobrang pagod ay dinalaw ng antok si Carlo kaya nagpasya siyang matulog na muna. Naalimpungatan ito ng may kumakatok sa may pintuan. “Sino yan?” Tanong ni Carlo habang nakapikit pa ang kanyang mga mata. “Si Tin ito.” Wika ng kasambahay. “Ate Tin bakit po?” Tanong muli ni Carlo. “May bisita ka sa baba. Miguel daw ang pangalan.” Sabi ni Tin.

Agad naman napadilat ng mga mata si Carlo ng marinig kung sino ang bumisita sa kanya. “Bakit kaya nandito yun?” Tanong ni Carlo sa sarili. “Ate pasabi pakihintay lang ako saglit.” Wika ni Carlo. “Sige sasabihin ko.” Sagot naman ni Tin pagkatapos ay bumaba na ito. Inaantok man ay bumangon na si Carlo sa kanyang kama upang mag-ayos ng sarili. Hindi naman siya nagtagal at bumaba na din ito.

Naabutan niya si Miguel na masayang nakikipag-usap sa kanyang ina sa may sala. “Nagkakilala na pala kayo ni Miguel.” Bungad ni Carlo. “Nandyan na pala ang anak ko. Pasensya ka na anak at na-excite si nanay kaya ako muna ang nag-entertain sa kanya habang tinatawag ka sa taas. Pinatikim ko din sa kanya itong mga cookies na gawa ko. Ang mabuti pa siguro ay maiwan ko muna kayong dalawa para makapag-usap. Kapag may kailangan kayo nandoon lang ako sa may kusina.” Masayang sabi ni Susan. “Salamat ’nay sa pag-aasikaso kay Miguel. Don’t worry, ako na ang bahala sa kanya.” Wika naman ni Carlo. Saglit na nagpaalam ito sa dalawa.

Pagkaalis ng kanyang ina saka ito umupo katapat si Miguel. “Kumusta? Ano nga pala ang sadya mo at naparito ka?” Tanong ni Carlo dito. “Okay naman ako. Balak ko sana na ayain kang maglibot ulit. Busy kasi yung iba kaya naisipan kong puntahan ka. Tatanungin sana kita kung pwede ka ngayon.” Wika ni Miguel. “Hmmm okay lang naman sa akin. Wala din naman akong ginagawa na. Teka magpapaalam lang ako kay nanay saglit.” Sabi naman ni Carlo.

Agad nitong tinungo ang kusina kung nasaan ang kanyang ina. “Nay nag-aaya po si Miguel na maglibot kami ngayon. Okay lang po ba?” Pagpapaalam ni Carlo. “Aba’y oo naman anak. Sige humayo kayo at magpakasaya. Ako na ang bahalang magsabi sa tatay mo kapag nauna siyang dumating mamaya.” Ang masayang sabi ni Susan sa anak.

Hinatid sila ng kanyang ina hanggang sa may gate. “Nice to meet you ma’am. Thank you din po sa masarap na cookies na inihanda ninyo.” Wika ni Miguel. “Naku Tita Susan na lang ang itawag mo sa akin iho at hindi ka naman na iba sa akin. Salamat din at nagustuhan mo ang cookies na ginawa ko. Pwede kang bumisita dito sa bahay anytime.” Sabi naman ni Susan kay Miguel. “Sige po ’nay aalis na po kami.” Wika naman ni Carlo. “Oh siya sige. Mag-iingat kayong dalawa. Huwag masyadong magpapagabi mga anak.” Paalala ni Susan sa dalawa. “Opo. Bye ’Nay.” Paalam ni Carlo. “Bye po, Tita Susan.” Paalam naman ni Miguel.

“Mabait at masayahin ang nanay mo.” Wika ni Miguel habang sila ay naglilibot gamit ang kanilang mga bike. “Sinabi mo pa. Ngayon na lang ulit kasi nakakita si nanay na may dumalaw sa bahay na kaibigan ko bukod doon sa kababata at mga kaklase ko sa Cebu. Kaya siguro ganyan kasaya yung reaksyon niya nung pumunta ka sa bahay.” Sagot naman ni Carlo. “Kaya pala. Hayaan mo magiging madalas na ang pagbisita ko sa bahay ninyo. Isasama ko din yung iba para mas masaya.” Sagot ni Miguel sa kanya.

Huminto sila ng mapadaan sila sa playground. Wala pa naman mga batang naglalaro kaya naisipan nilang tumambay muna dito. “Hindi ka ba pagagalitan ng mga magulang mo kung palagi kang pupunta sa bahay namin? Wala ka bang kapatid?” Nag-aalalang tanong ni Carlo kay Miguel ng makaupo na sila sa may swing. “Solong anak lang ako at madalas na nasa abroad ang parents ko. Kasama ko lang palagi sa bahay ay yung nag-alaga sa akin mula pagkabata at nagsisilbing guardian ko, dalawa pang kasambahay, isang house boy at isang family driver.” Kwento ni Miguel.

“Maswerte pa pala ako.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili. Kahit busy ang kanyang ama na si Delfin ay sinisigurado nitong magkakasama sila na kakain sa hapunan, magsisimba ng sama sama tuwing sasapit ang linggo at magkaroon ng family time sa libreng oras nito.

“Hey.” Wika ni Miguel sa nakatulalang si Carlo. Nanumbalik muli ang atensyon nito kay Miguel. “Sorry. Naisip ko lang na maswerte pa rin pala ako kasi nandyan at kasama ko sina nanay at tatay.” Sagot ni Carlo. “That’s why I envy people like you. I always wonder if anong feeling na kasama mo ang parents mo sa tabi mo, ordinaryo man o importanteng araw yan.” Wika ni Miguel.

“I’m sorry. Hindi na ko dapat nagtanong sa’yo.” Paumanhin ni Carlo. “Okay lang ano ka ba. Sanay naman na ko. Wait solong anak ka din pala. Pareho tayo.” Wika ni Miguel. “Yup. Kaya minsan napapaisip din ako kung anong pakiramdam ng may kapatid.” Sabi ni Carlo. “Masaya kasi may kasama kang maglaro, magbonding. Magulo kasi madalas mag-away ang magkapatid.” Sabi naman ni Miguel. “Ay ganun? Paano mo nalaman?” Tanong ni Carlo.

“Sa mga kwento ng mga kabarkada ko. May mga kapatid kasi sila kaya nalalaman ko yung mga nangyayari sa kanila.” Wika niya. “Masaya siguro magkaroon ng kapatid ano?” Wika ni Carlo. “Bakit gusto mo ba?” Tanong ni Miguel sa kanya. “Pwede din.” Sagot naman ni Carlo. Biglang tumayo si Miguel at humarap kay Carlo.

“Simula ngayon araw, kapatid na ni Miguel si Carlo at kapatid ni Carlo si Miguel. Ayos ba?” Tanong niya kay Carlo. Nangislap ang mga mata ni Carlo sa kanyang narinig. Sumagot naman ito agad kay Miguel. “Ayos na ayos! May kapatid na ko sa wakas! Woohoo!” Ang masayang sabi ni Carlo.

SUSUNDAN…

Chapter Seven

“Sino ang magiging kuya sa atin?” Tanong ni Miguel. “Teka magkasing edad lang tayo di ba?” Balik na tanong ni Carlo. “Oo.” Sagot ni Miguel. “Magkakatalo lang tayo sa buwan kung kailan tayo ipinanganak. Oh anong buwan ka?” Tanong muli nito kay Miguel. “December. Ikaw ba?” Tanong niya kay Carlo. “November. Isang buwan lang pala ang agwat ng tanda natin.” Wika niya.

Napansin naman ni Miguel ang paglungkot ng mukha ni Carlo. “May problema ba? Bakit mukhang nalungkot ka?” Tanong niya. “Wala naman. Akala ko kasi ikaw yung mas matanda sa atin dalawa. Gusto ko pa naman sana maging bunso.” Sabi ni Carlo. Inilagay ni Miguel ang kanyang kamay sa ulo ni Carlo saka nito ginulo ang kanyang buhok. “Bagay nga sa’yo maging bunso, may pagkaisip bata ka pa eh.” Biro ni Miguel. “Miguel naman eh. Tigilan mo na yan paggulo sa buhok ko at hindi naman ako aso.” Ang naiinis na sabi ni Carlo.

“Ikaw naman hindi na mabiro. Sige na ikaw na ang bunso at ako na ang magiging kuya. Okay na ba sa’yo yun?” Tanong ni Miguel. “Okay na okay! Paano Kuya Miguel na ang itatawag ko sa’yo magmula ngayon?” Wika niya. Tumango naman si Miguel. “Opo. Kuya na ang itatawag mo sa akin at bunso naman ang itatawag ko sa’yo.” Nakangiting sabi niya. Walang pagsidlan ang saya na nararamdaman nina Carlo at Miguel. Kahit magkaiba ang kanilang pinagmulan ay nakahanap pa rin sila ng sandalan sa bawat isa.

Pagkatapos ng masaya at mahabang kwentuhan ay naisipan nang dalawa na umuwi na. Hindi na rin sila sumakay sa mga bisikleta nila at parehong naglakad na lamang sila pabalik sa kani-kanilang mga bahay. “Salamat Kuya sa masayang kwentuhan. Next time ulit ha?” Wika ni Carlo. “Oo naman bunso. Susulitin natin ang buong bakasyon ng mga happy memories.” Nakangiting sabi ni Miguel.

Nakaliko na sila sa kalye malapit sa bahay ni Carlo ng biglang may bumusina sa kanila mula sa likuran. Huminto ang kotse sa tapat mismo nila. “Hey cookie virgin. We meet again.” Bungad ng lalaki ng ibaba nito ang bintana ng sasakyan. “Carlo nga ang name ko at hindi cookie virgin. Ang kulit niyo naman po.” Wika ni Carlo na tila naiinis na. “Good evening, sir.” Bati naman ni Miguel sa lalaki. “Good evening din, Miguel. So you’ve finally met cookie virgin huh? Nice.” Nakangising sabi ng lalaki.

“Magkakilala kayo ng lalaking ’to?” Hindi makapaniwalang tanong ni Carlo kay Miguel. “Syempre naman bunso. Business partners kasi sila ni Papa. Magkakilala na din pala kayo ni Sir Bullet?” Wika ni Miguel. “Ahh Bullet pala ang pangalan ng lalaking ’to.” Wika ni Carlo sa sarili. “Yes, Miguel. We’ve met one night nung kinatok niya ang gate ko at bigla akong sinampal nang malakas.” Sabi ni Bullet.

Nagulat naman si Miguel. “Ha? Anong sampal?” Nagtatakang tanong niya kay Carlo. “Naku ang dami mo ng nasasabi sir. Ang mabuti pa ay uuwi na po kami at baka kung ano pa po ang makwento mo. Bye po.” Wika ni Carlo sabay hatak kay Miguel papalayo sa kotse nito. Agad din naman na nagpaalam si Carlo kay Miguel pagkahatid sa kanya sa may gate upang makaiwas sa mga tanong nito. Pihadong mag-uusisa ito sa nangyari sa pagitan nila ng kapitbahay niyang si Bullet. Saka na lamang niya ito ikekwento kay Miguel kapag handa na siya.

Inabutan niya na nanonood sa may sala ang kanyang mga magulang at ang kasambahay na si Tin pagpasok niya sa loob ng bahay. “Good evening po.” Bati ni Carlo sabay mano sa kanyang ama’t ina. “Mukhang napasarap ang bonding niyo ni Miguel at ginabi na kayo ng pag-uwi.” Wika ni Susan sa anak. “Oo nga po ’nay. Napasarap po ang kwentuhan namin ni Kuya Miguel sa may playground. Kumain na po ba kayo ng hapunan?” Wika ni Carlo. “Tapos na kami anak. Kayo na lang ni Morris ang hindi pa kumakain at magpapahinga muna daw siya pagdating namin kanina.” Wika naman ng amang si Delfin.

“Sige po ’tay. Puntahan ko muna si Kuya Morris sa likod para sabay na kaming kumain.” Wika ni Carlo. “Siya nga pala anak. Next time papuntahin mo si Miguel dito sa bahay para makilala ko naman.” Bilin ng kanyang ama. “Sige po ’tay. Sabihin ko po sa kanya.” Ang masayang sabi ni Carlo.

Agad naman tinungo ni Carlo ang kwarto ni Morris upang ayain na itong maghapunan. Hindi naman nakalock ang pinto kung kaya’t binuksan niya ito. Bumungad sa kanya ang nakahigang si Morris na mahimbing na natutulog sa kama. Pagkatapos isarado ang pinto ng kwarto ay umupo si Carlo sa tabi nito. “Napagod ata sa pagmamaneho si hubby.” Wika niya habang pinagmamasdan ang mukha ni Morris.

Marahan niyang hinaplos ito ng kanyang mga kamay. “Hubby, gising na. Sabay na tayong kumain.” Wika ni Carlo ngunit hindi ito bumangon kaya muli niya itong ginising. “Hubby kain na tayo please. Nagugutom na yung wifey mo.” Wika niya.

Naalimpungatan si Morris sa boses na tumatawag sa kanya. Pagdilat ng kanyang mga mata ay nabungaran niya si Carlo na ginigising siya. “Nandito ka pala wifey. Sorry at nakatulog ako. Kanina ka pa dyan?” Tanong ni Morris. “Uhmm medyo hubby pero naintindihan ko naman na pagod ka sa pagmamaneho. Yun nga lang at kumakalam na yung sikmura ko sa gutom.” Sabi naman ni Carlo. “Umalis ka daw kasama yung bagong kaibigan mo sabi ni Tin pagdating namin kanina kaya nagpahinga muna ako dito. Gusto ko sana na sabay tayong kumain ng hapunan. Sorry talaga, wifey.” Paliwanag naman sa kanya ni Morris.

Ikinataba naman ng puso ni Carlo ang kanyang narinig. “Ang sweet naman ng hubby ko. Ang mabuti pa ay bumangon ka na para makakain na tayo. Parehas na tayong nalipasan ng gutom.” Sabi ni Carlo. “Opo babangon na. Teka wala bang kiss si hubby mula kay wifey?” Tanong ni Morris kay Carlo. “Ayun na nga, humirit na siya. Isa lang ha? At nagugutom na talaga ako.” Sagot naman ni Carlo sa kanya. Siya na ang lumapit kay Morris upang halikan ito sa labi. Kakawala na sana siya ngunit agad na gumalaw ang mga kamay nito upang yakapin si Carlo.

“Hubby di ba isang kiss lang ang sabi mo?” Tanong niya. Ngumisi si Morris. “Pumayag ba ko sa isa?” Sagot naman niya. Wala ng nagawa si Carlo ng umibabaw si Morris sa kanya. Tuluyan na siyang nakulong sa katawan nito. “Ako na lang ang kainin mo wifey.” Biro ni Morris. “Baliw ka hubby. Mamaya magtaka na sina nanay at tatay kung bakit hindi pa tayo naghahapunan. Kanina nga nagtatanong na si nanay at ate tin tungkol sa atin. Napapansin daw nila na sobrang lapit natin sa isa’t isa.” Nag-aalalang sabi ni Carlo.

Napabuntung hininga naman si Morris. “Bakit kasi hindi pa natin aminin sa mga magulang mo yung tungkol sa relasyon natin? Handa naman akong humarap sa kanila.” Tanong ni Morris. “Hubby alam mo naman na hindi lantad sa mga magulang ko yung kasarian ko. Kung dadagdagan ko pa ng pag-amin sa relasyon natin baka tuluyan na silang magalit sa akin. Sana maintindihan mo ko, hindi madali para sa akin yung sitwasyon ko ngayon.” Paglalahad ni Carlo.

Umalis si Morris sa ibabaw ni Carlo at umupo sa gilid ng kama. “Naiintindihan kita wifey sa sitwasyon mo. Gusto ko lang kasi na maging legal tayo sa magulang mo. Baka kasi mas magalit pa sila sa atin lalo na sa akin kung malaman nilang naglilihim tayo sa kanila.” Paliwanag naman ni Morris.

Bumangon si Carlo at umupo ito sa tabi niya. “Darating din tayo dyan hubby. Bigyan mo lang ako ng sapat na panahon para sabihin kina nanay at tatay ang lahat. Sa ngayon ay sulitin muna natin yung pagkakataon na magkasama tayo. Please hubby?” Wika ni Carlo. “Magkasama natin haharapin ang mga magulang mo kapag handa ka ng umamin. Pangako ko sa’yo yan.” Sabi naman ni Morris. “I love you, hubby.” Sabi ni Carlo sabay halik kay Morris. “I love you too, wifey. Huwag ka ng mag-alala pa. Halika na at kumain na tayo.” Ang nakangiting sabi ni Morris kay Carlo.

Hindi nagpahalata ang dalawa habang kumakain ng hapunan. Tila kaswal lang silang nag-uusap pero kapag walang nakatingin ay sumisimple ng halik at yakap si Morris kay Carlo habang naghuhugas naman ito ng pinagkainan. Pagkatapos maghugas ay inaya na si Carlo na umakyat ng kanyang ina para magpahinga. Wala naman itong nagawa kundi ang sumunod.

“Namimiss ko na agad ang yakap mo.” Wika ni Morris sa kabilang linya. Nasa balkonahe ngayon si Carlo habang kausap si Morris sa cellphone. “Namimiss ko na din yung amoy mo hubby.” Wika niya. “Ano bang amoy ko wifey?” Tanong ni Morris. “Amoy lalaki.” Ang natatawang sabi ni Carlo. “Hindi nga. Nagspray pa naman ako ng pabango. Akala ko magugustuhan mo.” Himig pagtatampo ni Morris. “Ikaw naman hubby hindi na mabiro. Syempre mabango ka, amoy baby.” Sabi ni Carlo. “Talaga wifey? Amoy baby ako?” Tanong ni Morris. “Oo hubby. Amoy baby ka, baby damulag.” Hindi na napigilan ni Carlo ang matawa sa pang-aasar niya kay Morris. “Ah baby damulag pala ha. Sige ganyan ka wifey.” Naiinis na sabi niya. “Joke lang. I love you hubby.” Bawi ni Carlo. “Hmmm di na kita love.” Sagot naman ni Morris. “Okay sige. Tapusin ko na itong tawag.” Pagbabanta ni Carlo. “Joke lang din. I love you too, wifey.” Wika ni Morris.

Habang nag-uusap ang dalawa ay sakto naman lumabas si Bullet sa balkonahe upang magpahangin. Nakita niya si Carlo na masayang nakikipag-usap sa cellphone kaya tinawag niya ito. “Hey cookie virgin!” Muntik ng mahulog ni Carlo ang hawak niyang cellphone sa pagkagulat. Agad niyang nasipat ng tingin si Bullet na nakangisi habang nakatingin sa kanya. “Wifey sino yun?” Tanong ni Morris sa kabilang linya. “Wala yun hubby. May siraulo lang na sumigaw. Ibababa ko muna yung tawag. Mamaya na lang ulit.” Sabi ni Carlo. “Okay sige. Maliligo muna ako. Tatawag na lang ako ulit mamaya. I love you wifey.” Wika ni Morris. “Okay hubby. I love you too.”

Pagkatapos ng tawag ay hinarap ni Carlo si Bullet. “Kulang pa ba yung cookies na binigay ko o yung sampal ang namimiss mo sir?” Tanong niya. “Hmmm can I choose both. I like sweets and also hard slaps.” Wika ni Bullet. “Sige sir next time pantayin natin yung sampal. Don’t worry po may freebies na chocolate chip cookies made by yours truly kang matatanggap.” Sarkastikong sabi ni Carlo.

“I like your attitude cookie virgin. It makes me hard.” Nakangising sabi nito. “Teka bakit parang ang halay ng sinasabi ng lalaking ’to.” Pabulong na sabi ni Carlo. “What did you say?” Tanong ni Bullet. “Sabi ko po ikiskis niyo na lang po yan sa pader baka sakaling mawala yung kati. Good night, sir.” Wika ni Carlo sabay pasok sa loob ng kwarto.

Hindi naman maipaliwanag ni Carlo ang sayang nararamdaman pagpasok niya ng kwarto. Nakabawi na din siya sa ginawa ni Bullet kanina. “Akala niya makakahirit siya sa akin. Lelang niya! Pero infairness hindi ko siya napapansin na nagdadala nang babae sa bahay niya. Ano kayang nangyari?” Nagtatakang tanong ni Carlo.

Matagal na naghintay si Carlo ng tawag mula kay Morris. Kanina niya pa ito inaabangan ngunit hindi pa rin ito tumatawag. Kaya balak niya na puntahan ito sa kwarto at tabihan ito sa pagtulog. Kinuha niya ang spare key ng kanyang kwarto at dahan dahan lumabas. Maingat niyang isinara ang pinto at hindi gumawa ng anuman ingay habang bumababa ito ng hagdanan.

Matagumpay siyang nakarating sa kwarto ni Morris. Bukas pa ang ilaw sa loob ngunit napakatahimik naman. Mabuti na lamang at hindi nilock ni Morris ang pinto kaya mabilis na nakapasok si Carlo sa loob ng kwarto. Tama nga ang kanyang hinala, nakatulog nang tuluyan si Morris at hindi na nito nagawang maligo pa. “Pagod na pagod si baby damulag. Kawawa naman.” Sabi ni Carlo.

Kumuha siya ng sando at shorts nito sa drawer upang pamalit niya sa pantulog. Hindi na kasi ito nakapagpalit pa ng damit. Lumabas muna si Carlo para kumuha ng maligamgam na tubig. Pagbalik niya ay sinimulan na niyang tanggalin ang suot ni Morris, inuna niya ang polo shirt. Tumambad sa kanya ang morenong katawan nito na puno ng pawis.

Hindi naiwasan ni Carlo na titigan ang malapad na dibdib nito na may butil butil ng pawis. Agad niyang binasa ang tuwalya ng maligamgam na tubig saka sinimulang punasan ang mukha ni Morris pagkatapos ay bumaba ang kamay niya pababa sa leeg hanggang sa umabot siya sa dibdib nito.

Napatigil si Carlo sa pagpupunas dahil unti unting lumalakas ang kabog ng kanyang dibdib. Bawat hagod niya ng tuwalya dito ay tumataas ang kanyang temperatura na wari’y inaapoy siya ng lagnat. “Kalma, Carlo. Pinupunasan mo lang ang dibdib niya hindi mo siya minomolestiya.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili.

Sa huli ay napabuntung hininga na lamang siya pagkatapos ay ipinagpatuloy niya ulit ang pagpupunas sa katawan ni Morris hanggang sa dumapo ang tuwalya sa dalawang mala-tsokolateng kulay na mga utong nito. Pinilit ni Carlo na pakalmahin ang kanyang sarili ngunit tila may boses na nag-uudyok sa kanya na paglaruan ito.

Maingat niyang pinaikot ang tuwalya sa kanan utong ni Morris pagkatapos ay sa kaliwang bahagi naman hanggang sa salitan na niya itong ginagawa. Ngunit tila mapanukso ang pagkakataon at bandang huli ay bumigay na si Carlo sa tawag ng init na kanyang nadarama. Inilapit niya ang kanyang mukha sa dibdib nito. Pinatulis niya ang kanyang dila at pinaikot ito sa paligid ng utong. Nagdulot ito ng kakaibang kiliti kay Morris dahilan kaya napaungol ito.

“Uhmmm.”

Tila musika ang hatid kay Carlo ng marinig nito ang pag-ungol ng binata kaya lalo pa niyang pinag-ibayo ang kanyang ginagawa. Salitan niyang dinilaan ang magkabilang utong ni Morris hanggang sa hindi na siya nakuntento at sinunod niyang puntiryahin ang kili kili nito. Iniangat ni Carlo ang dalawang kamay ng binata. Sakto lang ang lago ng mga buhok nito sa kili kili. Dinilaan niya ang kaliwang bahagi nito.

“Pwe! Ang pakla ng lasa.” Wika ni Carlo.

Nakalimutan niya na gumamit si Morris kanina ng deodorant bago umalis. Agad niyang pinunasan ang magkabilang kili kili ng binata pagkatapos ay muli niya itong dinilaan. Nagising naman si Morris sa kiliting hatid ng paghimod ni Carlo sa kanyang kili kili. Hindi naman niya ito pinigilan at kusang loob niya pang ibinuyangyang ito. “Ahhh sige pa wifey. Tang ina ang sarap ng dila mo. Ahhh…” Ang sambit ni Morris na sarap na sarap sa ginagawang paghimod sa kanya.

Naalala ni Carlo ang isa sa mga napanood niya sa porn at ito ang nagsisilbing gabay ng kanyang isipan ngayon. Pinanggigilan niya ang mga utong ni Morris, pinuno niya ng laway ang paligid ng utong at kili kili nito. Hindi na napigil ni Morris na itulak ang ulo nito pababa sa kanyang alaga. Naintindihan naman agad ito ni Carlo kaya siya na ang nagtanggal ng butones ng pantalon na suot nito. Pagkababa ng zipper ay isa isa niyang sinunod na tanggalin ang pantalon at brief nito.

Napalunok si Carlo ng tumambad sa kanya ang naghuhumindig na alaga ni Morris. Kahit nakita na niya ito ay hindi pa rin niya maiwasan na kabahan lalo pa at pangalawang beses pa lamang niyang gagawin ito. “Isubo mo na please wifey. Gusto ko ulit maramdaman ang init ng bibig mo.” Pagsusumamo ni Morris kay Carlo.

Agad nitong pinasadahan ng kanyang dila ang pusod nito pababa sa mga mumunting mga buhok nito. Hinawakan muna ni Carlo ang bayag nito bago ipinasok sa kanyang bibig ang ulo ng alaga nito. Pinatagal muna ni Carlo sa kanyang bibig ang ulo bago sinipsip at dinila dilaan ng paikot. “Uhmmm!!” Ang mahinang ungol ni Morris habang napapakapit naman sa buhok ni Carlo. Hindi malaman ni Morris kung saan papaling ang kanyang ulo sa sobrang sarap na kanyang nararamdaman lalo nang ituloy ni Carlo ang pagsubo at makaabot ito hanggang sa kalahati.

“Argghhh ang sarap nyan. Ang galing mo wifey.” Wika ni Morris. Napapatirik ito ng mata sa ginagawa ni Carlo na pagsubo pagkatapos ay sisipsipin sabay iluluwa ang bibig sa kanyang namamasang kargada. Muling pinuntirya ni Carlo ang dalawang itlog na nakalaylay sa pagitan ng mga hita ni Morris. Habang sinasalsal ng isang kamay ang kargada niya ay hinimod himod naman ng dila ni Carlo ang bayag nito. “Arghhhh tang ina ang sarap nyan!!!” Napapamura na si Morris.

Tuluyan na rin siyang bumukaka upang bigyang daan ng husto ang pagpapaligaya sa kanya ni Carlo. Napahawak na si Morris sa buhok ni Carlo upang kontrolin ang paglabas masok ng kanyang bibig. Nung umpisa ay nagagawa pa niya na bagalan ang pagsubo ni Carlo sa kanyang kargada ngunit kalaunan ay bumibilis na ito. Unti unti ay nagiging swabe na ang paglabas masok ng kanyang bibig at hindi na namamalayan ni Carlo na naisasagad nang husto ni Morris ang alaga niya kaya pinipilit niyang itulak papalayo ang katawan nito dahil nabibilaukan na siya. Hindi na mapigilan pa ni Morris ang kanyang sarili na hindi isagad ang kanyang kargada dito dahil sa unang pagkakataon ay tanging si Carlo lang ang tumagal sa pagsubo sa kanyang alaga.

Mainit. Madulas. Malalim.

Ganyan isalarawan ni Morris ang kanyang nararamdaman sa bawat pag-ulos na kanyang ginagawa sa bibig ni Carlo. Nakadagdag pa sa libog at sensasyon na kanyang nadarama ay ang maamo at mala-birheng mukha ni Carlo na nakatingin sa kanya habang isinasagad niya ang kanyang kargada.

“Ooohhhh puta ang saraaapppp! Tang ina malapit na ko wifey. Ipuputok ko sa loob ng bibig mo. Lunukin mo.” Sabi ni Morris. Wala naman nagawa si Carlo dahil mahigpit ang kapit nito sa buhok niya at patuloy pa rin ang paglabas masok ng kanyang kargada.

Naramdaman ni Carlo na tila lumalaki ang kargada nito. Hinahabol naman ni Morris ang kanyang hininga habang patuloy sa pagkadyot. “Arghhhhh wifey hindi ko na kaya! Ipuputok ko na sa loob mo. Heto na argggghhhhhh putang ina!!!!”

Sa huling pagsargo ng kanyang kargada ay sunod sunod na putok ng kanyang katas ang pumuno sa bibig ni Carlo. Sinagad ng husto ni Morris ang kanyang alaga sa bibig ni Carlo upang walang katas na makawala kaya wala na siyang nagawa kundi lunukin ito lahat. Kapwa sila naghahabol ng hininga.

Nagtungo si Carlo sa banyo upang maglinis ng kanyang bibig. “Wifey may extrang sepilyo ako dyan na pwede mong magamit.” Wika ni Morris na nakasunod pala sa kanya. Kinuha niya ito at binigay sa kanya. “Salamat hubby.” Sagot naman niya. Sabay na silang naglinis ng sarili sa banyo.

“Babalik ka ba sa kwarto mo wifey?” Ang tanong ni Morris ng makabalik na sila sa may kama. “Oo hubby baka hanapin ako doon sa kwarto ko.” Pagdadahilan ni Carlo. Nakita niya ang biglang paglungkot sa mukha ng binata kaya napangiti siya. “Joke lang. Dito ako sa tabi mo matutulog ngayon gabi. Yan ay kung gusto mo.”

Agad naman sumagot si Morris. “Gustong gusto wifey!” Tanging brief na lang ang sinuot ni Morris pagkatapos ay pinatay na niya ang ilaw at tumabi na siya kay Carlo na kasalukuyang nakahiga na. Agad niya itong niyakap ng mahigpit.

“Salamat wifey. Sobrang saya ko ngayon gabi dahil kasama kita. Mahal na mahal kita.” Wika ni Morris sabay halik sa mga labi ni Carlo.

“You’re welcome hubby. Mahal na mahal na mahal din kita.”

SUSUNDAN…

Chapter Eight

Toooot. Toooot. Toooot.

Nagising si Carlo sa tunog ng alarm ng kanyang cellphone. Ramdam niya ang mainit na hangin na tumatama sa kanyang batok. Nawala sa kanyang isip na ibang kwarto ang kanyang tinulugan. Ang hangin na dumadampi sa kanyang batok ay galing sa hininga ng kanyang katabi habang mahigpit naman na nakayakap ito sa kanya. Maingat niyang inalis ang kamay nito upang kuhanin ang kanyang cellphone para patayin ang alarm.

Alas kwatro na ng umaga, kailangan na niyang bumangon upang bumalik sa kanyang kwarto bago pa magising ang mga tao sa loob ng bahay. Binuksan ni Carlo ang ilaw sa kwarto. Napangiti siya habang pinagmamasdan si Morris na mahimbing na natutulog. Hindi siya nakatiis kaya muli siyang tumabi dito sabay yumakap nang mahigpit. Dahil wala itong suot na damit ay dama ni Carlo ang init ng katawan ni Morris. “I love you, hubby.” Wika ni Carlo sabay halik sa mga labi nito.

Gustong gusto niya palagi na halikan si Morris. Tila isang droga na labis niyang kinaaadikan ang malambot na mga labi nito. Matagal na tinitigan ni Carlo ang mukha ni Morris. “Ang swerte ko dahil may boyfriend akong tulad niya na mahal at tanggap yung totoong ako.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili. Sumagi sa kanyang isipan kung ano kaya ang magiging reaksyon ng kanyang mga magulang kapag nalaman nila ang relasyon nila ni Morris? Matatanggap kaya nila o sa bandang huli ay ipagtatabuyan siya nito? Napabuntung hininga siya. “Sana huwag mo akong sukuan hubby hanggang sa huli.” Pabulong na sabi ni Carlo.

Gustuhin man niya na magtagal kasama si Morris sa kwarto ay nag-aalala naman siya na baka magising na ang mga tao sa loob ng bahay at mahuli pa silang dalawa na magkasama kaya nagpasya na siyang bumangon at inayos ang susuotin ni Morris sa trabaho. Hinalikan niyang muli ito sa labi upang magpaalam pagkatapos ay pinatay ang ilaw saka tuluyang lumabas ng kwarto.

Matagumpay na nakabalik si Carlo sa kanyang kwarto. Inilapat niya ang kanyang katawan sa malambot na kama habang ang isip naman niya ay naglalakbay patungo kay Morris. “Ano ba ’to kababalik ko lang dito sa kwarto pero namimiss ko na agad siya.” Wika ni Carlo. Kinuha niya ang kanyang cellphone upang i-text ito.

Wifey: Nakasabit na yung damit na susuotin mo ngayon araw. Sorry at hindi na ko nakapagpaalam. Hindi na kita ginising para makapagpahinga ka pa. I love you hubby.

Send. Pagkatapos niyang mag-iwan ng mensahe ay muling siyang bumalik sa pagtulog. Mataas na ang sikat ng araw ng magising siya. Tiningnan niya ang kanyang cellphone at nakita niya na nagreply si Morris sa kanya.

Hubby: Good morning wifey. Salamat pala sa paghanda ng damit na susuotin ko. Papunta na kami ng office ni engineer. Siya nga pala may nilagay ako sa ref, kunin mo na lang pagkatapos mong mag-agahan. Nakalimutan ko kasing ibigay sa’yo kagabi. Mamaya na lang ulit. I love you too, wifey.

Hindi maiwasan ni Carlo na hindi kiligin. Daig pa kasi nila ang mag-asawa kung magturingan. Aminado siya na sobrang malambing si Morris sa kanya kaya habang tumatagal ay lumalalim ang pagmamahal niya para dito. Nagmadali siyang mag-ayos ng kanyang sarili upang makababa agad.

Nabungaran niya ang kasambahay na si Tin sa may kusina. “Good morning ate.” Bati niya. Sinalubong naman siya ni Tin ng isang makahulugang ngiti. “Good morning, Carlo. Kakain ka na? Saglit ikukuha kita ng plato.” Sabi ni Tin. Nagtaka man si Carlo ay isinantabi niya muna ito at dali daling tinungo ang refrigerator.

“Nasaan po pala si nanay?” Tanong ni Carlo habang binubuksan niya ang ref. “Umalis si ma’am kasama yung dalawa. Pupuntahan daw nila yung pwesto kung saan ilalagay yung bakeshop. Gusto kasi ni mama mo bago magsimula ang pasukan ay open na siya for business. Teka ayaw mo ba yung ulam? Gusto mo bang paglutuan kita ng iba?” Sabi ni Tin na kababalik lang mula sa kusina dala ang plato at baso. Napansin kasi niya na tila may hinahanap ito sa loob ng refrigerator.

“Ay hindi ate okay lang po. May hinahanap lang ako dito.” Wika ni Carlo. “Ahhh yung chocolate ba? Nilagay ni Morris sa may ilalim.” Sagot naman ni Tin. Hindi naman agad nakaimik si Carlo sa sinabi ng kasambahay. Kalaunan ay nakita naman niya ito. “Got it ate. Thank you pero paano mo nalaman na ito ang hinahanap ko?” Nagtatakang tanong ni Carlo.

Umupo si Tin sa tapat niya. “Nakita kita kagabi na pumasok sa kwarto ni Morris na may hawak na maliit na palanggana. Ikaw nga bata ka ay magtapat sa akin. Kayo ba ni Morris?” Ang diretsahang tanong ni Tin sa kanya. Hindi agad nakasagot si Carlo. Hindi niya matiyak kung dapat niya bang aminin ito sa kanilang kasambahay o hindi. Matindi ang kaba na nadarama niya ng mga oras na yun. Napansin naman ito ni Tin kaya agad niyang hinawakan nang mahigpit ang kamay ni Carlo.

“Huwag kang mag-alala. Sikreto lang natin dalawa ito. Kung ano lang ang kaya mong sabihin ay maiintindihan ko. Basta anuman ang mangyari nandito lang ako para makinig sa’yo.” Pangako ni Tin sa kanya.

Pinakalma muna ni Carlo ang kanyang sarili bago siya nagsimulang magkwento dito.

“Ate I’m gay. Hindi alam ng mga magulang ko na isa akong bakla. Ayaw kong masaktan sila dahil marami silang magagandang plano para sa kinabukasan ko. Nag-iisa lang akong anak at lalaki pa kaya tiyak akong sasama ang loob nila kapag nalaman nila ang tunay kong kasarian. At oo ate, boyfriend ko po si Morris. Mahal namin ang isa’t isa at natatakot ako na baka hindi kami tanggapin ng mga magulang ko kapag nalaman nila ang tungkol sa amin.” Paglalahad ni Carlo.

Napangiti naman si Tin matapos ang pag-amin nito. “Unang araw ko pa lang dito sa inyo ay alam ko na bakla ka. Malakas din ang kutob ko na may namamagitan sa inyo nung driver. Hinihintay ko lang na magkwento ka. Wala kang dapat ikatakot sa akin dahil hindi ko ugali na panghimasukan ang buhay ng tao lalo pa kung sikreto ito. Usisera ako oo pero hindi ako chismosa.” Ang natatawang sabi ni Tin.

“Magkaiba ba yung usisera at chismosa? Di ba pareho lang yun ng kahulugan?” Tanong ni Carlo. “Gaga hindi no. Ang usisera aalamin niya lang yung totoong nangyari pero para masatisfy lang yung curiousity niya ganun samantalang yung chismosa naman hahalukayin niya yung mga lihim ng mga tao na matagal ng nakabaon sa hukay pagkatapos ay ikakalat niya sa ibang tao. May dagdag bawas pa yung kwento nun.” Wika ni Tin.

“Ahhh ganun pala yun. Pero teka ate paano mo nalaman na may namamagitan sa amin ni Morris?” Nagtatakang tanong ni Carlo. “Malakas kasi ang kutob ko simula nung kumain tayo tapos kakaiba yung mga titig sa’yo ni Morris. Sa totoo lang hindi ko sinasadya na makita ka kagabi. Naalimpungatan kasi ako tapos nauuhaw pa ko kaya napalabas ako ng kwarto. Sakto naman na pabalik ka na doon sa kwarto niya dala nga yung palanggana. Nakumpirma ko lang yung hinala ko kanina nung nakita ko siya na may nilalagay sa ref. Akala ko nga pagkain niya na ipapalagay lang niya pero nung makita ko yung reaksyon mo nung sinabi ko yung chocolate doon ko na nasabi na ahhh magjowa nga kayo.” Kwento ni Tin.

“Wala naman akong balak na itago ito sa lahat ng ganun katagal ate. Naghahanap lang ako ng tamang panahon para aminin kina nanay at tatay yung tungkol sa tunay na kasarian ko at syempre yung sa amin dalawa. Ayokong biglain sila lalo pa ngayon na pareho silang abala sa kanilang ginagawa.” Wika ni Carlo.

“Naiintindihan kita. Hindi madali yung sitwasyon mo lalo pa at solong anak ka lang pero nakasisiguro din ako na hindi ka nila kayang itakwil dahil anak ka pa rin nila kahit magbaliktad man ang mundo. Mabait ka, hindi ka naman nagbibigay ng sakit ng ulo sa kanila. Yun nga lang tumatakas sa gabi para makipagkita sa jowa pero normal naman yun sa mga taong umiibig. Matatanggap ka din ng mga magulang mo sa tamang panahon. Magtiwala ka lang.” Ang payo ni Tin sa kanya.

“Ikaw na talaga ate ang life coach ko. Pero seryoso salamat sa’yo kasi ito yung unang beses na gumaan yung pakiramdam ko. Yung para bang nabunutan ako ng tinik sa dibdib. Ikaw pa lang kasi yung una kong napagsabihan ng sikreto ko. Salamat ate.” Wika naman ni Carlo. “Naku ano ka ba maliit na bagay lang yan. Basta pangako ko sa’yo na hindi ko ipagkakalat itong pinag-usapan natin ngayon bagkus ako pa ang unang tao na nasa likod mo na susuporta sa’yo kapag sinabi mo na ito sa mga magulang mo.” Ang nakangiting sabi ni Tin.

Hindi na napigilan ni Carlo ang pagtakas ng mga luha sa kanyang mga mata. Agad naman lumapit si Tin upang yakapin ito. “Ano ba ito para naman tayong nasa maalaala mo kaya. Ang mabuti pa ay pakalmahin mo muna ang iyong sarili pagkatapos ay kumain ka nang agahan.” Ang natatawang sabi ni Tin sa kanya.

Naging makabuluhan at hindi malilimutan na sandali ang nangyari ngayon umaga sa pagitan nina Carlo at Tin. Hindi lubos maisip ni Carlo ang saya na dulot ng kanyang pag-amin kay Tin. Tila isa siyang ibon na unang beses na lilipad papalayo sa kanyang hawla. Malaya. Masaya. May kapayapaan at kapanatagan sa puso. Ito ang ipinagkait ni Carlo sa kanyang sarili sa loob ng maraming taon at ngayon ay unti unti na siyang nabibigyan ng kalayaan mula sa tanikala ng kanyang lihim na pilit niyang ikinukulong.

Pagkatapos kumain ay tumulong si Carlo sa mga gawaing bahay kasama si Tin. Lumipas ang mga oras na hindi nila namamalayan dahil napuno ng kwentuhan at tawanan ang buong bahay. Pagsapit ng hapon ay dumating ang kanyang inang si Susan kasama sina Ferdie at Zoey. Agad naman sinalubong ito ni Carlo.

“Welcome home nay. Kumusta ang araw niyo?” Bungad ni Carlo. “Hello anak. Heto nakakapagod ang daming dapat gawin. Kumusta ang araw mo? Lumabas ka ba?” Tanong ni Susan sa anak. “Hindi po ako lumabas ng bahay nay. Tinapos kasi namin ni Ate Tin yung mga gawaing bahay para malinis kapag umuwi na kayo ni Tatay.” Wika ni Carlo.

“Ang sipag naman talaga ng anak ko oo. Naku Tin kabahan ka na baka mamaya si Carlo na ang sahuran ko buwan buwan.” Biro ni Susan sa kasambahay. “Mag-aapply na lang po akong anak niyo ma’am. Pwede po ba?” Biro naman ni Tin at nagtawanan na ang lahat. “Siya nga pala Tin agahan mo ang pagluluto ha at dito kakain sina Ferdie at Zoey ng hapunan. Baka dito ko na din sila patulugin at maaga kaming aalis bukas.” Ang bilin ni Susan kay Tin. “Sige po ma’am.” Sagot naman ni Tin. “Madam keri lang sa akin kung tabi kami ni Papa Morris sa kama. Hindi naman ako choosy.” Wika ni Ferdie kay Susan.

Nagulat naman si Carlo ng mabanggit ang pangalan ng kanyang nobyo. “Ahhh gusto mo pala si Morris ah.” Naiinis na wika ni Carlo sa sarili. Natawa naman si Susan. “Naku may guest room naman sa taas. Doon kayo matutulog ni Zoey. Ferdie ha? Magbehave ka.” Wika niya. “Wit madam. Nagbibiro lang po ako. Actually si Zoey talaga ang gagapang mamaya kay Papa Morris. Di ba crush mo yun?” Pagbubuking ni Ferdie sa kasama niyang babae.

Biglang nagpanting ang tenga ni Carlo sa kanyang narinig. “Uy hindi naman masyado bakla. Nakakahiya kay madam.” Ang sagot naman ni Zoey sabay nagtawanan sila maliban kay Carlo at Tin. Hindi ipinahalata ni Carlo ang pagkainis niya sa dalawang tauhan ng kanyang ina. “May balak pa kayong gapangin yung boyfriend ko. Mga malalandi kayo!” Wika ni Carlo sa kanyang isip.

Napansin naman ni Tin ang pagbabago sa reaksyon ng mukha ni Carlo kaya umisip ito ng paraan para mailayo ito sa dalawa. “Halika Carlo samahan mo muna ako sa kusina. Marami kang tatadtarin doon na karne at gulay.” Wika ni Tin saka niya hinawakan ang kamay ni Carlo at hinatak ito papuntang kusina. Agad naman kumuha ng baso si Tin at nagsalin ng malamig na tubig pagkatapos ay iniabot ito kay Carlo na wala pa rin imik. “Oh pampakalma.” Wika niya. Kinuha naman ito ni Carlo sabay ininom ito ng isang lagukan lang. “Okay ka na ba? Hindi na maipinta yung mukha mo dyan.” Tanong ni Tin.

“Naiinis ako ate. Ganito pala yung feeling kapag may mga umaaligid na may gusto sa kasintahan mo. Hindi ka mapanatag.” Wika ni Carlo. “Huwag mo ng alalahanin yung dalawa. Di ba sabi mo nga mahal ka ni Morris? Kahit milyon milyon pa ang umaligid sa kanya para tuksuhin siya, kung mahal ka talaga niya hindi niya magagawang bumigay sa temptasyon sa kanya ng ibang tao.” Sabi naman ni Tin. “Pero ate hindi pa rin ako mapalagay eh. Lalo pa at dito matutulog yung dalawa ngayon gabi. Baka mamaya akitin talaga ng babaeng yun si Morris.” Nag-aalalang sabi ni Carlo.

“Dyan mo mapapatunayan kung gaano ka kamahal ng isang tao. Kapag natukso siya ibig sabihin hindi ganun kalalim ang pagmamahal niya para sa’yo pero kapag hindi siya nagpadala sa tukso well congratulations dahil mahal na mahal ka ng taong yun kaya hindi siya gagawa ng dahilan para masaktan ka.” Wika ni Tin. “Sana nga ate hindi ganun kababaw ang pagmamahal ni Morris para sa akin, dahil kung mangyari na matukso siya sa iba baka hindi ko kayanin.” Sabi ni Carlo.

Habang nag-uusap silang dalawa ay biglang tumunog ang door bell. “Ako na titingin kung sino.” Wika ni Carlo. Tumayo na ito at tinungo ang labas upang tingnan kung sino ang dumating. Paglabas niya ng bahay ay nakita niya si Miguel sa may gate. “Hi, bunso.” Bungad ni Miguel sa kanya. “Hello, kuya.” Bati naman ni Carlo. “Hmmm mukhang wala ka sa mood ah. Tara lakad tayo.” Aya ni Miguel kay Carlo. “Oh go ka na Carlo. Kailangan mong sumagap ng sariwang hangin.” Sabad naman ni Tin na nasa likod na pala ni Carlo at nakikinig sa kanilang pag-uusap. Aangal pa sana si Carlo pero hinawakan na ni Miguel ang kanyang kamay. “Ikaw na bahala Miguel kay Carlo ha? Make sure na kalmado na siya pagbalik ninyo dito. Huwag ka ng mag-alala Carlo. Kaya kong magluto mag-isa. Sige na maglakad lakad na kayo.” Wika ni Tin sa dalawa. “Sige po. Ako na po bahala kay bunso.” Sagot naman ni Miguel kay Tin. Wala ng nagawa si Carlo kundi sumama kay Miguel.

Walang imikan ang dalawa habang sila’y naglalakad. Pag-upo nila sa may swing ay binasag ni Miguel ang katahimikan sa pagitan nila. “Pwede mo din akong shoulder to cry on buddy if you want.” Wika niya. “Nagmahal ka na ba kuya?” Tanong ni Carlo kay Miguel. “Hindi pa pero I’m pretty sure na may maibibigay naman si kuya na decent advice about love problems. Ano ba ang gumugulo sa isipan mo ngayon bunso?” Tanong ni Miguel.

Tumingala sa langit si Carlo habang nagsi-swing. “Paano kung malaman mo na may umaaligid na ibang tao sa kasintahan mo, anong gagawin mo?” Tanong niya kay Miguel. “Hmmm kung may umaaligid na iba pero hindi naman pinag-uukulan ng pansin ng partner ko hindi ako magagalit o matatakot na baka maagaw siya. Dapat kang mapanatag kung hindi siya nagpapakita ng interes doon sa mga umaaligid sa kanya dahil ibig sabihin nun ay wala siyang balak na saktan ka.” Sagot naman ni Miguel. “Kuya paano mo malalaman kung gaano kalalim yung pagmamahal sa’yo ng karelasyon mo?” Tanong ni Carlo.

“Nasusukat ba ang pag-ibig? I don’t think sukat is the right term para dyan. Malalaman mo lang kung gaano ka kamahal ng karelasyon mo kapag dumaan kayo sa pagsubok at nalampasan niyo yun ng magkasama pa rin kayo. Hindi pwede na isang tao lang ang magtatrabaho, dapat give and take kayo. Kailangan pag-usapan ng magkarelasyon ang problema ng bawat isa para maayos agad. Huwag patatagalin dahil maiipon lang ito ng maiipon hanggang sa mapuno na lang yan at isang araw ay sasabog na lang kayo bigla. Mas masarap harapin ang problema ng magkasama dahil mas magiging madali ang lahat kung kayo ay magtutulungan.” Paliwanag ni Miguel.

Napaisip si Carlo sa sinabi ni Miguel. Tama siya, walang dapat na ikapangamba kung hindi naman binibigyan ng interes ni Morris ang mga may gusto sa kanya. Kailangan lang nila na mapag-usapan kung ano yung bumabagabag sa kalooban ni Carlo sa kanilang relasyon upang mabigyan ito ng agarang solusyon.

Kailangan niyang kausapin si Morris ng masinsinan ngayon gabi.

SUSUNDAN…

Chapter Nine

“Okay ka na ba talaga bunso?” Tanong ni Miguel kay Carlo. Kasalukuyang kumakain sila ng ice cream na binili ni Miguel. “Yes kuya, gumaan na ang loob ko. Salamat pala dito sa libreng ice cream. Tingin ko isa ito sa nakatulong sa pagginhawa ng pakiramdam ko ngayon.” Sabi ni Carlo. “Mabuti naman kung ganun. Alam mo ba kapag malungkot ako ito yung hinahanap ko agad tapos nagiging masaya na ulit ako pagkatapos. Ito ang happy pill ko.” Nakangiting sabi ni Miguel.

“Effective nga itong happy pill mo kuya. Tingnan mo pareho na tayong nakangiti.” Wika naman ni Carlo. “Oo nga bunso. Ayan ha binigyan na kita ng paraan para maging masaya ka ulit kaya wala ka ng ibang idadahilan pa para maging malungkot. Okay?” Wika ni Miguel. “Opo. Palagi na kong kakain ng ice cream basta libre mo kuya.” Sagot naman ni Carlo. “Oo ba. Ibibili kita ng ice cream palagi basta maging masaya ka lang.” Sabi ni Miguel. “Ang sweet naman ng kuya ko tulad nitong ice cream na hawak natin.” Sagot naman ni Carlo. “Thank you sa papuri pero wala pa yan sa kaya ko pang gawin sa’yo bunso.” Sabi ni Miguel sa kanya.

Panandalian naman lumukob ang katahimikan sa pagitan nila. “May dumaan atang anghel sa atin. Bigla tayong nanahimik eh.” Wika ni Carlo. “Anghel agad? Hindi ba pwedeng demonyo muna yung dumaan.” Biro naman ni Miguel sabay nagtawanan silang dalawa. Naghintay ng tamang tiyempo si Miguel upang tanungin si Carlo tungkol sa naging problema nito.

“Pero seryoso muna tayo bunso. Ano bang nangyari sa’yo kanina? Bakit wala ka sa mood nung dumating ako. Dahil ba sa akin?” Tanong ni Miguel. “Hindi kuya. Mahabang istorya kasi eh tsaka hindi pa ko handa para ikwento ito sa’yo ngayon. Pasensya na kuya.” Sagot naman ni Carlo. “Okay lang. I understand if hindi mo pa kayang ikwento kung anong nangyari sa’yo ngayon. Pero gusto ko talagang malaman yung tungkol sa nangyari sa inyo ni Sir Bullet. Paano kayo nagkakilala at ano yung sampal na sinasabi niya?” Tanong ni Miguel sa kanya.

Napabuntung hininga si Carlo ng maalala niya ang gabing yun. “Mukhang malalim ang hugot ng paghinga mo bunso ah. Ano ba talaga ang nangyari sa inyo ni Sir Bullet? Magkwento ka naman.” Nagtatakang tanong muli ni Miguel. Wala ng nagawa si Carlo kundi sabihin dito ang buong pangyayari.

“Ganito kasi yun kuya. Gabi yun tapos nagpapahangin ako doon sa may balkonahe sa labas ng kwarto ko. Dumating yung kotse ni Sir Bullet, may kasama siyang babae tapos naglalampungan sila na parang sila lang ang tao dito sa subdivision. Akala ko nga may palive show na yung homeowners association dito sa atin nung gabing yun. Nakita talaga ng dalawa kong mata na pumasok sila doon sa kwarto, sa tapat mismo ng kwarto ko tapos nakahubad na sila pareho at kulang na lang eh sabihin ko yung magic words na “Let’s get ready to rumble!” Syempre nagalit ako dahil tingin ko naman ay kung saan lupalop niya lang napick up yung babae at ayoko ng ganun tipo ng lalaki. Kung si Maria, si Maria lang. Kung si Magdalena, si Magdalena lang ang kakanain. Stick to one dapat, maparelasyon man yan o sa sex. Sa sobrang galit ko napalabas ako bigla ng bahay at sinugod siya. Ayun paglabas niya ng gate sinampal ko siya ng malakas tapos kumaripas ako ng takbo pabalik sa bahay namin.“ Paglalahad ng kwento ni Carlo.

Napansin niya na nagpipigil ng tawa si Miguel. “May nakakatawa ba sa kwento ko?” Ang naiinis na tanong ni Carlo. “Sorry bunso pero nakakatawa talaga yung pagkakakwento mo.” Hindi na natiis ni Miguel ang kanyang sarili at tuluyan na niyang inilabas ang kanina pa niyang pinipigilang tawa.

“Sige kuya tumawa ka lang dyan. Uuwi na ko.” Napipikong sabi ni Carlo. Pinigilan naman siya ni Miguel. “Uy teka bunso. Sorry na. Hindi na ko tatawa promise. Ngayon alam ko na kung bakit ganun yung reaksyon ni Sir Bullet nung makita niya tayo.” Wika niya. “Ikaw kasi kuya inaasar mo pa ko, nakita mong nahihiya na ko sa ginawa ko. Nadala lang talaga ako ng bugso ng damdamin ko kaya nagawa ko yung bagay na yun.” Sabi ni Carlo.

“Ano ka ba bunso okay lang yun. Alam naman namin ang nangyayari sa bahay ni Sir Bullet tuwing gabi.” Wika naman ni Miguel. Hindi naman makapaniwala sa narinig si Carlo. “Ha? Alam ng lahat yung ginagawa nung lalaki na yun? Ibig sabihin matagal na siyang nagdadala ng babae sa bahay niya tuwing gabi?” Tanong niya. Tumango naman si Miguel.

“Oo bunso alam namin matagal na. Hindi naman nakakaapekto sa mga kapitbahay kaya walang nagrereklamo. Tahimik kasi si Sir Bullet, misteryoso ba. Lagi siyang wala sa bahay sa araw pero sa gabi naman nandyan siya tapos iba iba yung kasama niyang babae. Hindi mo siya makikita sa mga okasyon dito sa subdivision. Wala din siyang katulong o driver man lang, mag-isa lang siya dyan sa bahay.” Kwento ni Miguel. “Naku ayaw lang niya ng istorbo kapag gumagawa siya ng milagro.” Ang pabulong na sabi ni Carlo. “Ano yung sinasabi mo bunso?” Tanong ni Miguel. “H-Ha? Sabi ko baka ayaw niya ng may kasama sa bahay. Pero teka paano sila naging business partner ng papa mo?” Tanong ni Carlo.

“Ahh yun ba? Kapatid kasi ni papa yung mama ni Sir Bullet. Yung negosyo ng mga magulang nila Papa ay ipinasa na sa kanila at yun isa si Sir Bullet sa nagpapatakbo nito.” Wika niya. Nabigla naman si Carlo sa kanyang narinig.

“Wait. Magpinsan kayo? Bilog talaga ang mundo oo.” Bulalas niya. Natawa naman si Miguel sa naging reaksyon ni Carlo. “Bakit ayaw mo ba?” Tanong niya. “May choice ba tayo kuya? Syempre hindi di ba? Pero bakit Sir ang tawag mo sa kanya?” Nagtatakang tanong ni Carlo. “Nakasanayan ko lang na tawagin siya ng pormal. Siya nga pala, bakit ka niya tinawag na cookie virgin? Anong kwento dun?” Sagot naman ni Miguel.

“Binigyan ko siya nung binake kong cookies, peace offering para sa pagsampal ko sa kanya.” Sabi ni Carlo. “Ahhh…Tapos yung virgin ay dahil…” Hindi na pinatapos ni Carlo si Miguel sa sasabihin nito dahil agad na siyang tumayo. “Tara kuya uwi na tayo.” Wika ni Carlo pagkatapos ay naglakad na siya. Walang nagawa si Miguel kundi tumayo na rin at iiling iling na sumunod sa kanya.

Pasado alas sais nang gabi ng makabalik si Carlo sa bahay. Nakita niya ang sasakyan ng kanyang ama sa garahe. “Nandito na sila.” Wika niya. Muling nanumbalik ang kaba at agam agam ni Carlo. Pinakalma niya muna ang kanyang sarili bago ito pumasok ng bahay. Naabutan niya sila sa may kusina na masayang nagkekwentuhan. May kung anong kirot siyang nadama ng makita niyang magkatabi sina Zoey at ang kanyang nobyong si Morris habang nag-uusap.

“Oh tamang tama nandito na si Carlo. Halika anak umupo ka na dito at kumain.” Wika ni Susan. “Ipapahanap na sana kita kay Morris para sumabay sa amin kumain. Sakto naman ang pagdating mo. Kain na tayo anak.” Wika naman ni Delfin sa kanya. “Mamaya na lang po ako siguro kakain. Busog pa po kasi ako. Sige po akyat muna ako sa kwarto.” Wika ni Carlo. Nagtaka naman sina Delfin at Susan pagkaalis nito. “Anong nangyari kay Carlo?” Tanong ni Delfin sa kanyang asawa. “Hindi ko din alam mahal. Okay naman siya kanina.” Sagot naman ni Susan.

Ibinagsak ni Carlo ang kanyang katawan sa kama pagkadating niya ng kwarto. Hindi niya pala kaya na makita si Morris na may katabi o kausap na babae lalo pa at alam niyang may gusto ito sa kanyang nobyo. “Nagseselos na ba ako?” Tanong niya sa kanyang sarili. Napadako ang kanyang tingin sa teddy bear na bigay ni Morris sa kanya. Bumangon siya para kuhanin ito. “Ano bang dapat kong gawin sa daddy mo?” Wika ni Carlo habang kausap ang teddy bear. Niyakap niya ito ng mahigpit. Unti unti niyang ipinikit ang kanyang mga mata hanggang sa tuluyan siyang nakatulog.

Naalimpungatan si Carlo sa kalagitnaan ng kanyang pagtulog ng biglang tumunog ang kanyang cellphone. Hindi na niya tiningnan pa kung sino ang tumatawag at agad na niya itong sinagot. “Hello?” Bungad ni Carlo. “Wifey…” Napadilat ang kanyang mga mata ng marinig ang pamilyar na boses. “Hubby? Uhhmm bakit napatawag ka?” Tanong niya. “Natutulog ka na ba? Pasensya na, nag-aalala lang ako kasi sa’yo. Hindi ka kasi sumabay sa amin maghapunan. May problema ba wifey?” Nag-aalalang sabi ni Morris.

“Wala ito hubby, napagod lang ako kanina kaya umakyat muna ako para makapagpahinga.” Pagdadahilan ni Carlo. “Sigurado ka? Yun lang ba ang dahilan talaga?” Tanong ni Morris. Hindi agad umimik si Carlo. Hindi niya sigurado kung dapat ba niyang aminin kay Morris ang totoong nararamdaman niya ngayon. Natatakot siya na baka hindi siya maintindihan nito. “Wifey.” Wika ni Morris na naghihintay sa kabilang linya.

Huminga muna ng malalim si Carlo bago siya nagsalita. “Hindi ko maintindihan itong nararamdaman ko. Nung nakita ko kayong magkatabi ni Zoey na masayang nagkekwentuhan kanina may kumirot sa dibdib ko. May gusto sa’yo si Zoey. Babae siya tapos ako ito, isang bakla. Anong laban ko naman dun?” Paglalahad ni Carlo.

“Sabi ko na eh. Tama ang hinala ko, nagseselos ka wifey. Wala kang dapat ikatakot. Nakipagkwentuhan lang si Zoey sa akin kanina at kahit magkagusto pa siya sa akin ikaw pa rin ang pipiliin ko. Hindi lang ako nakaiwas kanina nung umupo na siya sa tabi ko dahil baka maghinala sina ma’am at engineer kung paalisin ko bigla si Zoey.” Paliwanag naman ni Morris.

“Pasensya ka na hubby kung nagkaroon ka ng kasintahang hindi ka man lang maipakilala sa magulang bilang nobyo niya. Maiintindihan ko kung gusto mo ng bumitiw sa relasyon natin dahil nahihirapan ka na sa sitwasyon.” Sabi ni Carlo. “Ha? Anong sinasabi mo? Wala akong balak na hiwalayan ka wifey. Oo aminado ako na hindi madali itong pinasok kong relasyon pero hindi ako agad susuko. Handa akong maghintay para sa’yo dahil mahal na mahal kita.” Sagot naman ni Morris.

Hindi naman napigilan ni Carlo ang umiyak habang kausap ito. “Wifey please huwag mo kong sukuan. Pagsubok lang sa atin ito at sabay natin itong haharapin. Please sabihin mong hindi ka bibitiw sa relasyon natin. Ipangako mo please…” Ang pagsusumamo ni Morris. Nag-aalinlangan ang kalooban ni Carlo habang sila’y magkausap.

Nagtatalo ang kanyang puso’t isip. Sabi ng kanyang isip ay kinakailangan na niyang bitawan ang kanilang relasyon dahil hindi siya nakasisigurado na hindi na mauulit pa ang ganitong sakit na nararamdaman niya at may posibilidad na may mas matindi pang problema na darating na maaaring magdulot ng matinding hapdi at sugat sa kanyang buhay. Samantala, ang puso naman ay nagsasabi na huwag bumitiw sa kanilang relasyon. Ito ay pagsubok na kailangan nilang pagdaanang dalawa upang mas lalong tumibay at maging matatag ang kanilang pagmamahalan.

“Wifey..” Tawag ni Morris. Huminga muna ng malalim si Carlo. “Gusto ko munang makapag-isip ng maayos ngayon gabi. Ang mabuti pa ay tapusin na natin itong tawag.” Wika niya. Dinig naman niya ang pagbuntung hininga ni Morris sa kabilang linya. “Kung yan ang gusto mo wala akong magagawa. Good night, wifey. I will always love you, tandaan mo yan.” Wika ni Morris at pagkatapos ay ibinaba na ang tawag.

Tinungo ni Carlo ang balkonahe at doon ay tuluyan na siyang napahagulgol ng iyak. “I hate this feeling! I hate this!” Wika ni Carlo. Hindi niya lubos na maintindihan ang matinding kirot na kanyang nadarama sa mga oras na ito. Tila isang punyal na isinaksak sa kanyang puso ang tindi ng sakit na kanyang nararanasan.

Ito ang unang beses na nasaktan siya sa unang nobyo, sa una niyang relasyon. Unang beses na nakaramdam siya ng selos at unang beses din na natakot sa posibilidad na maaaring maagaw sa kanya ang taong pinakamamahal niya. Kahit sinabi na ni Morris na siya ang mahal nito ay hindi pa rin mawala sa kanya ang matinding pagdududa.

Anuman ang gawin niya ay lalaki pa rin ito, hahanap hanapin pa rin niya ang nakasanayan na niya. Kung gugustuhin at magiging determinado lang si Zoey ay pwedeng pwede niya itong makuha mula sa kanya. Sa huli ay pwede pa rin siyang ipagpalit ni Morris sa babae.

“Thinking of me?” Naputol ang pagmumuni muni ni Carlo ng isang boses na nagsalita. Pagtingin niya ay isang pamilyar na bulto ng lalaki ang kanyang nasilayan mula sa katapat na bahay–Si Bullet.

“Kapal mo!” Sagot naman ni Carlo. Napansin ni Bullet ang pasimpleng pagpupunas ni Carlo sa kanyang pisngi. Hindi man niya ito maaninag dahil madilim sa pwesto nito ay nahuhulaan na niya kung anong nangyari–umiiyak ito. “Hey cookie virgin, come here.” Utos ni Bullet. “At bakit naman ako pupunta dyan sa bahay mo sir?” Tanong ni Carlo. “You owe me one. Remember? No more excuses, I’ll wait you in the gate.” Wika niya.

Hindi na nakapalag si Carlo dahil pumasok na si Bullet sa loob ng kanyang kwarto. Nagdadalawang isip naman ngayon si Carlo kung lalabas ba siya o hindi ng bahay. Pipiliin na sana niyang huwag ng lumabas pero nasa may gate na si Bullet at nakaabang na sa kanya. “Ano ba naman buhay ’to oo. Ang daming sagabal sa pag-iisa ko.” Wika ni Carlo habang nag-aatubiling pumasok sa loob ng kanyang kwarto.

Nag-ayos muna siya ng kanyang sarili bago lumabas ng kanilang bahay upang hindi siya mahalata na galing siya sa pag-iyak. Sinalubong siya ng nakangising si Bullet pagdating niya sa may gate nito. “I get it. You can’t resist my charm cookie virgin.” Wika niya. Nainis naman si Carlo sa bungad ni Bullet. “In your dreams sir! Feeling nito!” Sabi ni Carlo.

Natawa naman si Bullet. “Easy. Masyado kang high blood dyan. Hindi ka magkaka-asawa nyan sige ka.” Wika niya. “Kung magiging matandang binata man ako wala ka ng pakialam doon sir.” Sigaw ni Carlo. “Oh that’s sad. Sayang naman ang lahi niyo kung tatanda kang virgin.” Natatawang sabi ni Bullet. “Mas okay na maging virgin kaysa naman sa hindi na nga virgin, hindi pa makuntento sa isa. Gabi gabi na lang iba’t iba ang kalampungan na babae. Teka nga muna, bakit niyo po ba ako pinapunta talaga dito? Para lang asarin ako ganun?” Naiinis na sabi ni Carlo.

“I’m starving.” Sagot ni Bullet. “Ha? Paglulutuin mo ko sa ganitong oras? Grabe na yan sir!” Bigla naman tumunog ang sikmura ni Carlo. Naalala niya na hindi pa pala siya kumakain ng hapunan. Napangiti naman si Bullet. “I guess we’re both hungry. Wait for me here.” Sabi niya.

Pumasok ito sa loob ng bahay at pansamantalang iniwan sa labas si Carlo. Pagbalik niya ay may dala na itong dalawang helmet. Iniabot niya ang isa kay Carlo. “Anong gagawin ko dito?” Tanong niya. “Use it. We’re going somewhere.” Sagot ni Bullet. Nagtataka naman si Carlo habang inilalabas ni Bullet ang kanyang motorsiklo mula sa garahe. Unang sumakay si Bullet. “Sakay na. Dali!” Wika niya. Wala ng nagawa si Carlo kundi umangkas sa likod ng motor ni Bullet. “Higpitan mo na ang pagkakahawak sa akin dahil we’re in for a bumpy joy ride.” Wika ni Bullet. “Siguraduhin mo lang sir na makakabalik ako ng bahay ng buo kundi patay ka sa mga magulang ko.” Banta ni Carlo. “Noted.” Sagot naman ni Bullet at pagkatapos ay pinaandar na niya ang motor.

Inakala ni Carlo na sa malapit lang siya dadalhin ni Bullet pero nabigla siya ng ituro nito ang Manila Bay sa kanya. “Mamaya babalikan natin ito pag-uwi.” Wika ni Bullet. “Saan mo ba talaga ako dadalhin sir? Ang layo na nito sa bahay natin.” Tanong ni Carlo. “Pupunta tayo sa may españa. May masarap na kainan doon tsaka konting gala. Joy ride nga di ba? Higpitan mo ang kapit baka mahulog ka sa kapogian ko.” Sabi ni Bullet. “Ang lakas naman ng hangin. Grabe talaga sir damang dama ko po.” Sagot naman ni Carlo sa kanya.

Habang nasa biyahe ay itinuturo ni Bullet sa kanya yung mga nadadaanan nila. Namangha si Carlo sa kanyang mga nakikita habang binabagtas nila ang kahabaan ng españa. Nadaanan din nila ang Quiapo Church, Recto, Morayta at ang University of Santo Tomas. Ito ang unang beses na may nagdala sa kanya sa maynila buhat ng dumating sila dito. Dinala siya ni Bullet sa isang bulalohan sa may españa. Sabi niya sikat daw ito kaya maraming dumadayo. Tunay nga naman ang sinabi ni Bullet dahil masarap at malasa ang mga pagkain na inorder nila. Gutom na gutom si Carlo dahil hindi siya kumain kanina ng hapunan kaya nakalimang fried rice siya.

“Bakit ka nga pala hindi kumain ng dinner kanina?” Tanong ni Bullet habang kumakain sila. Naalala naman ni Carlo ang nangyari kanina kaya biglang nag-iba ang reaksyon niya. “May nangyari ba sa bahay niyo?” Tanong muli ni Bullet. “Wala naman sir. Napagod kasi ako kanina kaya nagpahinga na muna ako sa kwarto. Late na kong nagising kaya ayun.” Sagot ni Carlo. “Next time huwag kang magpapalipas ng gutom dahil magkaka-ulcer ka sa ginagawa mo. Wala na kong aasarin na virgin kapag nawala ka.” Wika ni Bullet. “Wala palang pinipiling oras, araw at lugar yang pangbibwiset mo ano?” Naiinis na sabi ni Carlo. “You’re welcome.” Ang natatawang sagot ni Bullet.

Busog na busog ang pakiramdam ni Carlo ng matapos silang kumain. “Daan muna tayo ng McDo at may bibilhin ako.” Wika ni Bullet. Huminto sila sa may pinakamalapit na branch ng fast food. Si Bullet na lang ang pinapasok ni Carlo habang naghihintay siya sa may labas. Pagbalik ay may dalang supot na ito. “Two Iced coffee with vanilla and fries for our midnight snack.” Wika ni Bullet. “Grabe hindi ka pa nabusog sa kinain natin?” Tanong ni Carlo. “Hindi pa. Tara last stop na tayo bago umuwi.” Sabi ni Bullet.

Habang pabalik sila sa may roxas boulevard ay nakadama ng pagkaantok si Carlo. Napansin naman ni Bullet na lumuluwag ang kapit nito kaya huminto muna siya sa gilid. “Are you okay?” Tanong niya. “Okay lang. Medyo inaantok lang ako.” Sagot naman ni Carlo. “Yumakap ka na lang sa akin at isandal mo yung katawan mo sa likod ko kapag mapapapikit ka na. Baka kasi mahulog ka dyan, magkalat pa yung mga laman at dugo mo sa kalsada. Mahirap maglinis.” Wika ni Bullet. “Bwiset.” Pabulong na sabi ni Carlo. “What did you say?” Tanong ni Bullet. “Wala po. Sabi ko tara na po.” Sagot naman niya. Ganun nga ang ginawa ni Carlo ng ipagpatuloy nila ang biyahe.

Yumakap ito at isinandal ang sarili sa likod ni Bullet. Malaki ang katawan nito, nakakapa ni Carlo ang abs niya. Mabango din ito tulad ni Morris. Hindi na siya nagtataka pa kung bakit madali itong nakakabingwit ng mga babae tuwing gabi. Pagdating ng manila bay ay ipinarada muna nila ang motor sa may gilid. Iniabot ni Bullet ang iced coffee kay Carlo.

“Whenever you have a problem just go here or in the beach to wash away all the toxic and negativities that you’ve accumulate. Try it, it’s effective.” Wika ni Bullet. “Accumulate? Ano parang SM advantage card lang? May rewards ba yan na pwede i-redeem kung sakali?” Tanong naman ni Carlo. “Meron. Aside from peace of mind, you will also have my irresistible charm and oozing sex appeal.” Sagot ni Bullet.

“Luh! Ang lakas ng tama ng vetsin sa’yo sir. Next time huwag na tayong kumain dun.” Pang-aasar ni Carlo. “You know what? You’re right. Pinag-isipan kong maigi yung sinabi mo the night after you slapped me. I think I should need to stick to one person from now on.” Sabi ni Bullet. “Good for you sir pero I doubt kung makakaya mong hindi kumana ng maraming babae. Best of luck po.” Sarkastikong sabi ni Carlo. Ngumisi naman si Bullet. “If there’s one thing in my personal traits that I should be proud of, that is my determination to succeed. I’m very passionate and hard working just to achieve my target goals.” Pagmamayabang ni Bullet kay Carlo.

“Comparing love life in business? Seriously sir?” Hindi makapaniwalang sabi ni Carlo. “Yes. Business is like love, you need to invest first before you get the profit. Now I’ve finally made my decision to have a stick to one relationship.” Wika ni Bullet. “Congrats sir. Sino pala ang kawawang nilalang na paglalaanan mo ng iyong love investment?” Tanong ni Carlo. Nag-isip muna si Bullet bago niya ito sinagot. “I would like to invest my heart to someone like me.” Naguluhan naman si Carlo. “Huh? Like you?” Napangiti si Bullet. “Yes. Like me. A same sex relationship!”

SUSUNDAN…

Chapter Ten

“Yes. Like me. A same sex relationship!”

Muntik ng maibuga ni Carlo ang kanyang iniinom dahil sa pagkabigla. “Joke ba yun sir? Ikaw? Papatol sa bakla?” Ang natatawang sabi niya. Tiningnan naman siya ni Bullet mula ulo hanggang paa. “Why not?” Sagot naman nito sa kanya. Nailang naman si Carlo sa ginagawa nitong pagtitig sa kanya. “Kung may x-ray vision lang yang mga mata mo sir malamang nakita mo na ang buong katawan ko pati mga laman loob ko.” Wika niya dito. Ngumisi naman si Bullet. “You can also check mine if you want. All you have to do is just ask.” Tila nang-aakit na sabi niya.

Naintindihan naman agad ni Carlo ang ibig ipahiwatig nito sa kanya kaya mas lalo siyang nailang dito. Kapwa nanahimik ang dalawa, nagpapakiramdaman kung sino ang unang magsasalita.

“Sorry.” Magkasabay nilang sabi.

“Sige mauna ka na magsalita.” Wika ni Carlo.

“No, you go first.” Sagot naman ni Bullet. Muli na naman nagkaroon ng panandaliang katahimikan sa pagitan nilang dalawa.

Nakatunghay sila sa kalmadong dagat sa ilalim ng bilog na buwan. Muling sumagi sa isip ni Carlo ang naging pag-uusap nila ng kanyang nobyo na si Morris at ang pagseselos niya dito. Napabuntung hininga siya at napansin ito ni Bullet. “Someone said to me before na kapag may malalim na problema kang dinadala or may bumabagabag sa’yo just go to the sea and let the pain, heartaches and misery be wash away by the waves.” Wika ni Bullet. “Madalas ka din bang tumambay dito?” Tanong ni Carlo. “Hmmm dati.” Sagot naman ni Bullet sa kanya. Nagtaka naman si Carlo. “Dati? Bakit ngayon ba wala ka ng problemang dinadala?” Tanong niya.

“Of course I still have problems but now I learn how to deal with it. Dati kasi irrational pa kong mag-isip, childish, typical go with the flow but stick to one kind of a guy. You become mature as you grow older.” Sagot naman ni Bullet sa kanya. “Malalim ka din pala sir ano? Akala ko dati puro kabastusan lang ang nasa utak mo.” Ang natatawang sabi ni Carlo. “I’m just appreciating the beauty and wonders that life has to offer to me, that includes hot girls and good sex. You should try it too. Explore and have fun.” Payo naman ni Bullet sa kanya.

“Appreciating beauty and wonders of life, pinagandang term para sa kamanyakan at tawag ng laman. Nice. Anong tingin mo sa mga babae pagkain? Karinderya lang? Iba’t ibang putahe ang kailangan tikman?” Sarkastikong sabi ni Carlo. Napangiti naman si Bullet sa sinabi niya. “Let’s just say that I am a sex driven person. Casual hook ups and one night stand is simply normal to me. Sex gives me freedom. No hassles, no emotional attachments, just pure fun.” Paliwanag ni Bullet.

“Hala siya. Naku sir yan ginagawa mo ay hindi normal para sa akin. Ang sex ay sagrado yan. Ibibigay mo lamang ito sa taong mahal mo. Hindi yan basta basta pinapamigay na parang relief goods unless isa kang pa-raffle na tao.” Depensa naman ni Carlo. Bigla naman natawa si Bullet. “So that’s the main reason why you’re still a virgin? Does your boyfriend knows it?” Tanong ni Bullet. Nabigla naman si Carlo sa tanong niya. “H-Ha? Anong b-boyfriend? Wala po ako nun sir.” Nauutal na sabi niya.

“I’m a hot jerk but not that stupid. So tell me, is that the guy who accompany you that night when you slapped me?” Tanong ni Bullet. Hindi naman umimik si Carlo. “Guess I was right. Wait. Did you both have sex already?” Tanong niya muli ngunit hindi pa rin ito sinagot ni Carlo. Napabuntung hininga si Bullet. “Tch. You have to start to pray for a miracle because soon enough, that guy will look for it to someone else. Trust me. Been there, done that.” Babala ni Bullet.

Kinakabahan man ay nakuha muli ni Carlo ang magtanong kay Bullet. “Hindi ba sapat sa inyong mga lalaki ang pagmamahal lang? Paano kung hindi talaga kayang ibigay ng karelasyon niyo yung gusto niyo? Hihiwalayan niyo agad?” Tanong niya.

“Sex is the universal language between two persons. It plays a vital role in a relationship. You can’t just give love without sex or sex without love because it is a two way system, give and take. Sex will help your relationship grow. If hindi mo kayang ibigay yun sa partner mo then break up with him as early as now dahil soon magkakaroon ng complications ang relasyon niyo. Pareho niyo lang masasaktan ang bawat isa. Yung isa magloloko, hahanap ng kalinga sa iba habang ang isa naman ay iiyak kasi niloko at pinagpalit siya. Hindi mo naman siguro gugustuhin na umabot pa kayo sa ganun di ba?” Wika ni Bullet.

Aminado si Carlo na tama ang mga sinabi ni Bullet. Magiging unfair siya kay Morris kung ipagkakait niya yung bagay na yun pero hindi pa talaga siya handa na ipagkaloob ito sa binata kung sakali man hingin na niya ito sa kanya. “At the end of the day ikaw pa rin ang magdedesisyon ng buhay mo. Ayaw ko lang makakita ng umiiyak na virgin sa terrace tuwing gabi.” Sabi ni Bullet na ikinagulat naman ni Carlo. “Paano mo nalaman na umiyak ako?” Tanong niya dito. “Hinulaan ko lang. Sabi na nga ba eh umiiyak ka kanina.” Ang natatawang sabi ni Bullet. “Bwiset na lalaking ’to. Hinuhuli lang pala ako.” Pabulong na sabi ni Carlo. “Ha? What did you say?” Tanong ni Bullet. “W-Wala sir. Sabi ko po umuwi na tayo dahil baka hanapin na ko sa amin. Hindi kasi ako nakapagpaalam.” Wika ni Carlo. “Okay. As you wish.” Sagot naman ni Bullet.

Habang binabagtas ang daan ay walang ibang nasa isip ni Carlo kundi si Morris. Inaalala niya ang kanyang magiging desisyon sa kahihinatnan ng kanilang relasyon dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin siya sigurado. Pasado alas dos nang madaling araw ng makabalik sila sa subdivision. Inihatid siya ni Bullet sa mismong tapat ng bahay nila. Tinanggal ni Carlo ang helmet na nakasuot sa kanyang ulo at ibinigay ito kay Bullet.

“Maraming salamat sir sa pagdala niyo sa akin sa maynila at sa napakasarap na pagkain. Ito po ang unang beses na nakalabas ako ng subdivision kaya memorable po sa akin ito.” Masayang sabi niya. “You’re welcome. Wait, save your number here.” Sabi ni Bullet sabay abot kay Carlo ng kanyang cellphone. Sinave niya ang kanyang number pagkatapos ay binalik niya ulit ang cellphone kay Bullet. “Sige po sir. Papasok na po ako. Salamat po ulit.” Wika niya. “Okay. I’ll go ahead.” Paalam naman ni Bullet sa kanya.

Pagdating niya ng kwarto ay agad siyang naglinis ng katawan at nagpalit ng damit pantulog. Kasalukuyang nasa banyo siya ng makatanggap ng isang tawag. Kinuha niya ang cellphone upang tingnan kung sino ang tumatawag. Hindi pamilyar ang numero na lumabas ngunit nahuhulaan na niya kung sino ang may-ari nito. “Hello?” Bungad ni Carlo.

“Hey, It’s me. I’m already here in my room. How about you?” Wika ni Bullet sa kabilang linya. “Nasa banyo ako naghihilamos. Bakit ka pala napatawag sir? Miss mo ko agad? Huwag sir, hindi tayo talo.” Wika ni Carlo. “Wait, what? I’m just trying to call you to confirm if tama ba yung binigay mong number.” Sabi niya. “Mukha ba kong scammer para lokohin ka? Dapat pala talaga maling number ang binigay ko para hindi mo ko maabala.” Naiinis na sabi ni Carlo. Dinig naman niya ang pagtawa ni Bullet sa kabilang linya. “I like it when you’re so pissed off.” Wika niya. “Yan dyan ka magaling, sa pang-aasar sa akin. Okay sige bye na.” Wika ni Carlo. “Wait. I’m just kidding. It’s not the real reason why I’m calling you.” Pagpipigil ni Bullet. “Eh ano naman ang dahilan ng pagtawag mo sir?” Tanong ni Carlo.

“I just want you to know that whatever the things I’ve said kanina doesn’t mean na mangyayari din sa’yo. Posible lang na mangyari ito kung wala kang gagawin to prevent that to happen. Fight for your love until the end. Kung hindi man ito umabot sa happy ending at least you’ve tried. It’s better to fight for your happiness than to regret because you didn’t do anything to make the relationship work.” Wika ni Bullet.

“Thank you, sir. Tatandaan ko po ang sinabi niyo.” Sagot ni Carlo. “You’re welcome. Wet dreams cookie virgin.” Sabi ni Bullet sabay baba nito ng tawag. “Hindi ko talaga siya maintindihan. Minsan seryoso pero madalas pasmado ang bibig. Naku talaga! Grrrr!!!” Naiinis na sabi ni Carlo sa kanyang sarili. Ngunit sa isang banda ay tumimo sa kanya ang mga sinabi nito. Dahil sa kanya ay nakabuo na siya ng desisyon. Napangiti si Carlo. “Salamat, sir.”

Tok…tok…tok

Nagising si Carlo sa malalakas na katok sa pinto. Bumangon siya upang buksan ito. “Good morning, Carlo. Breakfast is ready!” Masayang bati ni Tin sa kanya. “Good morning din ate. Sige po bababa na lang ako mamaya.” Wika niya. “Ha? Malilipasan ka na naman ng gutom nyan. Hindi ka kumain ng hapunan kagabi tapos ngayon agahan. Baka mapano ka na nyan.” Nag-aalalang sabi ni Tin. “Ate huwag po kayong mag-alala. Busog pa po ako. Bababa na lang po ako mamaya. Kapag may naghanap sa akin pakisabi tulog ako.” Bilin ni Carlo sa kasambahay. Wala naman nagawa si Tin kundi sundin ito. Bumalik muli sa kama si Carlo pag-alis ni Tin. Tiningnan niya ang kanyang cellphone, may mga text messages siyang natanggap. Agad niyang binasa ito.

Hubby: Good morning wifey. Sana okay ka na. Please huwag ka ng magselos. Iiwasan ko na si Zoey para mapanatag ang loob mo. I miss you.

Namimiss na kita. Kausapin mo na ko wifey.

I love you, wifey. Please kausapin mo na ko.

0916*******: Hey…still asleep?

Sinave ni Carlo ang number ni Bullet pero hindi niya muna ito sinagot maging ang text messages sa kanya ni Morris. Balak niya itong kausapin ng personal mamayang gabi pagdating nito. Tama ang sinabi ni Bullet, dapat nilang pag-usapan ni Morris ang lahat ng mga bumabagabag sa kanyang loob dahil mahal niya ito at gagawin niya ang lahat upang maging maayos ang kanilang relasyon.

Hapon na nung nagpasya si Carlo na lumabas ng kwarto. Wala siyang naabutan na tao pagbaba niya. Dumiretso siya sa kusina upang initin ang pagkain. Habang naghahain siya sa lamesa ay biglang tumunog ang kanilang door bell. Paglabas niya ay nakita niya si Miguel na nag-aabang sa may gate. “Hi kuya.” Bati ni Carlo. “Hello bunso. Mabuti at gising ka na. Sabi kasi ni Ate Tin natutulog ka daw kanina kaya sabi ko babalik na lang ako ulit.” Wika ni Miguel. “Oo nga kuya, medyo napasarap ang tulog ko. Halika pasok ka muna. Samahan mo kong kumain.” Alok ni Carlo.

“Ngayon ka pa lang kakain?” Tanong ni Miguel habang papasok sila sa bahay. “Oo kuya. Kumalam na ang sikmura ko kaya ngayon pa lang ako kakain. Tara pagsaluhan natin itong pagkain na niluto ni ate.” Sabi ni Carlo. Kumuha siya ng isa pang plato sa kusina para kay Miguel. “Teka bakit parang ang tahimik ng bahay. Ikaw lang ba mag-isa ngayon dito?” Tanong niya. “Oo ata. Kakababa ko lang kasi kuya kaya hindi ko sigurado kung nasaan yung mga kasama ko dito sa bahay.” Sagot ni Carlo. “Ganun ba? Pareho pala tayo, wala din akong kasama sa bahay ngayon.” Wika ni Miguel.

“Nasaan pala yung mga kasama mo sa bahay?” Tanong ni Carlo. “Pumunta sila doon sa beach resort sa batangas. Darating kasi sina papa at mama at balak nila na magbakasyon kami doon ngayon summer.” Sabi ni Miguel. “Kailan kayo pupunta doon? Magtatagal ba kayo doon?” Tanong niya. “Sa susunod na linggo ang punta namin. Mga isang linggo lang kami siguro doon pagkatapos ay babalik na kami dito dahil paniguradong mag-aaya si Papa na mag-out of the country kami. Ito lang kasi yung panahon na pwede nila akong isama sa mga lakad nila.” Sagot naman ni Miguel.

“Matatagalan pala bago tayo muling magkita.” Malungkot na sabi ni Carlo. “Oo nga bunso. Baka sa enrollment at orientation sa school na tayo magkikita pagkatapos ng linggong ito. Di bale may cellphone naman, pwede tayong magtext at magkausap sa isa’t isa. Teka kayo ba wala kayong balak na magbakasyon?” Tanong ni Miguel. “Hindi ko sigurado kuya. Pareho kasing busy ngayon sina Tatay at Nanay sa trabaho at negosyo nila.” Tila malungkot na sabi niya. Napansin naman ni Miguel ang paglungkot sa mukha ni Carlo. “Baka naman siguro may plano sina Tita at Tito hindi pa lang nila nasasabi sa’yo. Huwag ka ng malungkot bunso. Sige ka papangit ka nyan lalo.” Biro ni Miguel. “So parang sinasabi mo na pangit talaga ako. Ganun ba kuya?” Tanong ni Carlo. “Hmmm parang ganun na nga.” Ang natatawang sabi ni Miguel. “Ang sama mo sa akin kuya.” Wika ni Carlo na wari’y nagtatampo. “Biro lang. Ayaw ko kasi na malungkot ka bunso. Siya nga pala, dumating na sina Tristan at Joshua galing bakasyon. Nag-aaya sila na maglaro ng basketball mamaya sa may court baka gusto mong sumama? Gusto ka din daw nilang makilala ng husto. Yan ay kung wala kang ibang gagawin.” Aya ni Miguel. “Sige kuya game ako dyan.” Pagpayag ni Carlo.

Nilinis muna nila ang kanilang pinagkainan pagkatapos ay inaya ni Carlo si Miguel na tumambay sa may balkonahe sa kwarto niya. “Ito pala yung sinasabi mo sa kwento mo. Ang legendary terrace.” Biro ni Miguel. “Oo kuya ito nga. Di ba nakakatuwa yang magaling na pinsan mo? Kung hindi ko napigilan malamang makakapanood ako ng live show nung gabing yun.” Ang natatawang sabi ni Carlo.

“Honestly bunso hindi naman ganyan dati si Sir Bullet. Nagkaroon siya ng girlfriend na sobra niyang minahal. Ikakasal na nga dapat siya noon eh.” Paglalahad ni Miguel. Bigla naman napukaw ang atensyon ni Carlo sa kwento nito. “Anong nangyari sa kanila?” Tanong niya. “Hindi ako sigurado sa totoong dahilan ng paghihiwalay nila pero hindi kasi sumipot sa mismong araw ng kasal nila yung babae. Magmula noon ay nagbago na si Sir Bullet. Palagi itong naglalasing at nagdadala ng iba’t ibang babae dyan sa bahay niya tuwing gabi. Napabayaan niya ang kanyang sarili pati na din yung negosyo nila ni Papa. Kaya nagdesisyon si Papa na saluhin na muna ang responsibilidad na napabayaan ni Sir Bullet. Kaya ayun palaging nasa ibang bansa sila ni mama habang ako ay naiwan dito.” Kwento ni Miguel.

“Kaya pala ganun ang ugali ng pinsan mo. Mayroon pala itong malalim na dahilan. Sorry kuya, hindi ko na dapat tinanong pa yun sa’yo.” Hinging paumanhin ni Carlo. “Okay lang bunso. Ganun talaga siguro kapag nagmahal ka ng lubos. Handa mong ibigay ang lahat kahit na ang buhay mo para lang mapasaya yung taong mahal mo. Yun nga lang kapag wala kang tinira para sa sarili mo ganito ang mangyayari tulad kay Sir Bullet.” Wika ni Miguel. “Ikaw ba kuya kapag nagmahal ka itotodo mo ba ang lahat o magtitira ka para sa sarili mo?” Tanong ni Carlo. “Kung ako yung nasa kalagayan ng pinsan ko baka mas masahol pa ang ginawa ko kaysa sa kanya. Palagi mong tatandaan bunso na kapag nagmahal ka makakalimutan mo na magtira ng para sa sarili mo. Gagawin mo yung lahat para lang makita siyang masaya kahit madalas ang kapalit nito ay ang pagkawasak ng puso mo. Ganun talaga ang pag-ibig, hahamakin ang lahat masunod ka lamang.” Sagot niya.

“Wow Francisco Balagtas is that you? Lakas makaflorante at laura ng linyahan mo kuya. Hindi na ko magtataka, pareho kayong malalim ng pinsan mo.” Wika ni Carlo. Nagtaka naman si Miguel. “Ha? Paano mo naman nasabi? Nagkausap na ba kayo ni Sir Bullet ng ganito kaseryoso?” Tanong niya. Tila nabuhusan ng malamig na yelo si Carlo ng madulas ang kanyang bibig. Hindi niya maikwento dito ang tungkol sa pag-alis nila ni Bullet kagabi.

Sakto naman na nakita niya si Tin na nakasakay sa tricycle. Inaya niya si Miguel na bumaba upang tulungan ang kasambahay na magbitbit ng mga dala niya kaya hindi na niya nagawa pang sagutin ang tanong nito. Pagkatapos maipasok ang lahat ng pinamili ay nagpaalam muna si Carlo kay Tin na pupunta ng court kasama si Miguel. Ibinuhos ni Carlo ang lahat ng atensyon niya sa paglalaro ng basketball kasama si Miguel.

Ngayon ay nagkaroon ng pagkakataon si Carlo upang lubos na makilala ang mga kaibigan ni Miguel. Si Joshua ay may pagkakalog, masayahin palagi at higit sa lahat, may pagkaisip bata. Siya yung nakasuot ng jersey #5 na pinalitan ni Carlo dahil susunduin daw ang kanyang nobya. Mabilis na nakapalagayang loob ito ni Carlo. Samantala tahimik at palaging seryoso naman si Tristan. Wala ito nung naglaro siya kasama sina Miguel. Dito siya nahirapan kasi hindi niya alam kung papaano niya ito kakausapin ng hindi naiilang. Pansin ni Carlo na mas malapit si Tristan kay Miguel kaya hinayaan niya na lang na ito ang kumausap dito.

Bago sila maghiwa-hiwalay ay inanyayahan ni Carlo ang mga ito na dumalaw sa bahay upang makilala sila ng kanyang mga magulang. Nagpasya naman si Miguel na gawin nila ito sa susunod na linggo pagbalik nila galing sa bakasyon. Pumayag naman sina Joshua at Tristan. Tulad ng nakagawian ay ginabi na sila ng uwi. Hinatid siya ni Miguel hanggang sa may gate. “Paano bukas na lang ulit.” Wika ni Miguel. “See you tomorrow kuya.” Sabi naman ni Carlo.

Matapos magpaalam sa isa’t isa ay hinintay niya muna na makapasok si Miguel sa bahay nila bago ito pumasok. Nakita niya si Morris na nakasandal sa may pinto at wari’y may hinihintay. “Ginabi ka na naman umuwi. Baka hindi ka na naman sumabay sa amin kumain.” Bungad na sabi ni Morris ng makalapit si Carlo sa kanya. “Huwag kang mag-alala sasabay ako sa inyo maghapunan. Maghihilamos lang ako saglit at puro pawis na ko.” Sagot naman ni Carlo. Nakalampas na siya sa binata ngunit huminto ito at muling bumalik. “Kailangan natin mag-usap. Pupunta ako sa kwarto mo mamaya.” Wika ni Carlo. “Aasahan ko ang pagdating mo.” Sagot ni Morris sa kanya.

SUSUNDAN…

Chapter Eleven

Tulad ng naipangako ni Carlo ay sumabay nga ito sa hapunan kasama ang mga magulang, ang kasambahay na si Tin at ang driver na si Morris. Naging panatag naman ang kalooban niya dahil hindi nila kasama si Zoey. “Kumusta ka na anak? Okay ka na ba?” Nag-aalalang tanong ni Susan. “Okay lang po ako ’nay. Huwag po kayong mag-alala.” Sabi naman niya sa kanyang ina. “Nag-aalala kami ng nanay mo kung bakit hindi ka sumabay sa amin kumain kagabi. Maging nung umaga ay hindi din kita nakita. Sigurado ka ba talaga anak na wala kang sakit na iniinda? Para mapa-check up ka namin agad kung sakali.” Sabi ng nag-aalala din si Delfin.

“Tay okay lang po talaga ako. Wala akong sakit promise.” Sagot naman niya sa ama. “Mabuti naman at okay ka na. Makakahinga na kami ng maluwag ng tatay mo. Siya nga pala anak, plano namin ng nanay mo na magbakasyon tayo.” Wika ni Delfin. “Oo nga anak. Gusto ko sana bago magbukas ang bakeshop ay makapagbakasyon muna tayo. Ano sa tingin mo?” Segunda naman ni Susan. “Okay lang po sa akin na magbakasyon. Para din makapagbonding tayo bago po magsimula ang pasukan.” Sagot ni Carlo sa ina.

“Naku mainam yan para hindi ka mabagot dito sa bahay. Di ba Morris?” Sabad naman ni Tin. Nabigla naman si Carlo ng banggitin ng kasambahay ang pangalan ng binata na katabi lang niya at kanina pa walang kibo. Tiningnan niya ito at inabangan kung ano ang kanyang isasagot sa sinabi ni Tin. “Tama si Tin. Kailangan ni Carlo ng bakasyon.” Ang nakangiting sabi ni Morris. “Mahal ayusin mo na agad ang schedule mo ha?” Bilin ni Susan sa asawa. “Yes mahal, I will fix my schedule.” Sagot naman ni Delfin.

Habang masayang nagkekwento sina Susan at Delfin tungkol sa nangyari sa kanilang araw ay hindi naman mapakali si Carlo sa ginagawang pag-aasikaso sa kanya ni Morris. Ang binata kasi ang naglagay ng ulam at kanin sa kanyang plato, maging pagsalin ng tubig sa kanyang baso ay hindi nito pinalampas. Kinakabahan si Carlo dahil baka mapansin ito ng kanyang mga magulang. Lihim naman na napangiti si Tin sa ginagawang pag-aasikaso ni Morris kay Carlo.

Pagkatapos ng hapunan ay tumulong si Carlo kay Tin sa paghuhugas ng mga pinagkainan. “Uy siya nga pala, kinausap ako ng jowa mo.” Bungad ni Tin. “Ha? Kailan kayo nag-usap ate?” Tanong ni Carlo. “Kanina pagdating nila ni sir. Nagulat nga ako eh.” Sabi ni Tin. “Weh? Paano yung gulat?” Tanong ni Carlo. Pinanlakihan siya ng mata ni Tin na kunwari’y nagulat. Natawa naman si Carlo sa ginawa ng kasambahay. “Ayan dyan ka magaling. Natatawa ka kapag pinapapangit ko yung sarili ko. Sadista ka din bata eh no.” Ang natatawang din sabi ni Tin.

“Baliw. Nakakatawa naman kasi talaga ate pero seryoso na. Anong sinabi sa’yo ni Morris?” Tanong ni Carlo. “Ayun kinamusta ka niya kung anong ginawa mo sa buong maghapon. Sabi ko hapon ka na bumaba para kumain tapos umalis ka kasama si Miguel para magbasketball. Pupuntahan ka nga dapat nun sa may court para sunduin kaso pinigilan ko lang dahil alam kong kailangan mong lumayo saglit para makapag-isip. Alam mo hindi niya man sabihin sa akin pero nag-aalala yung lalaki sa’yo.” Kwento ni Tin.

Napabuntung hininga si Carlo. “Alam ko naman ate. Syempre hindi ko maiwasan na magselos dahil alam mo yun, wala ako nung gaya sa’yo. Posible pa rin na maghanap si Morris ng babae.” Sabi naman ni Carlo. “Gusto mo palit tayo? Akin na lang yang si junjun mo tapos sa’yo na lang yung pechay ko.” Biro sa kanya ni Tin. Humagalpak naman ng tawa ang dalawa. “Baliw ka talaga ate! Baka naman second hand na yang pechay mo kaya binibigay mo na sa akin? Gusto ko ng sariwa at bago.” Ang sabi ni Carlo. “Naku hamo na kung hindi na sariwa yung akin, butas pa rin naman yan. Basta may mapapasukan lang si jowa mo okay na yan.” Sabi ni Tin at tuluyan ng napuno ng tawanan ang kusina.

“Mukhang nagkakasiyahan kayo dito ah. Anong meron?” Bungad ni Susan pagdating niya ng kusina. “Ay ’nay sorry maingay po ba kami? Si Ate Tin kasi pinopollute yung utak ko ng kung anu ano.” Ang natatawang sabi ni Carlo. “Totoo ba yung sinasabi ng anak ko Tin?” Tanong ni Susan sa kasambahay. “Naku ma’am hindi po. Tinuturuan ko lang si Carlo kung paano magluto gamit ang pechay.” Paliwanag ni Tin habang nagpipigil naman ng tawa si Carlo. Napakunot noo naman si Susan sa sinabi ni Tin. “Pechay? Di ba ayaw mo nun anak?” Takang tanong nito.

Bigla naman naubo si Carlo, agad siyang sinaklolohan ng kanyang ina. “Anak anong nangyayari sa’yo? Okay ka lang ba talaga?” Alalang tanong ni Susan sa anak. “Okay lang po ako ’nay. Bigla lang akong nasamid.” Sagot naman ni Carlo sa ina. Hindi niya mawari kung gulay pa ba ang tinutukoy ng kanyang ina o iba na. “Mabuti pa anak ay maghinay hinay ka muna siguro sa pagkikilos dito sa bahay. Tapusin niyo na yan at para makapagpahinga na kayo.” Bilin ni Susan sa dalawa. “Huwag po kayong mag-alala ma’am. Ako na po bahala dito kay Carlo.” Wika ni Tin. “Oh siya, ikaw na ang bahala Tin dito at aakyat na ko. Anak tapusin niyo na yan at magpahinga na.” Paalala ni Susan. “Sige po ’nay. Pahinga na po kayo. Tapusin ko lang po ito tapos aakyat na po ako.” Wika naman ni Carlo.

Nakahinga naman ng maluwag ang dalawa pagkaalis ni Susan. “Diyos kong bata ka talaga. Kung anu ano ang naiisip mo siguro kaya bigla kang umuubo dyan.” Sabi ni Tin. “Malay ko ba ate kung gulay na pechay ang tinutukoy ni nanay o yung tulad ng sa inyo.” Natatawang sabi ni Carlo. “Tapusin na nga natin itong paghuhugas para makapagpahinga ka na.” Wika ni Tin. “Naku ate baka mamaya pa ko makatulog nito. Mag-uusap pa kasi kami ni Morris pagkatapos natin maghugas.” Wika ni Carlo.

“Weh? Usap lang ba talaga?” Pag-uusisa ni Tin sa kanya. “Oo ate, mag-uusap lang. May kailangan lang kami ayusin.” Paliwanag ni Carlo. “Oh siya ikaw ang bahala. Sana ay maayos niyo na yan para lahat ay masaya. Good luck sa inyo mamaya.” Sabi naman ni Tin. Pagkatapos nilang maghugas ay umakyat muna siya sa kanyang kwarto para mag-ayos ng sarili. Pagcheck niya ng kanyang cellphone ay nakita niya ang isang text message galing kay Bullet.

Bullet: Hey, are you free this weekend?

Agad naman niyang sinagot ito.

Carlo: Good evening sir. Hindi po ako sigurado, baka po kasi may biglaan lakad kami. Bakit niyo po pala natanong?

Send. Hindi naman nagtagal at kaagad itong nagreply sa kanya.

Bullet: I was planning to go to Intramuros & Fort Santiago this coming weekend and I thought maybe you could come with me.

Pinag-isipan muna ng mabuti ni Carlo kung tatanggapin ba niya o hindi ang alok ni Bullet. Kung magkataon kasi ay ito ang unang beses na makakapunta siya sa lugar na tinutukoy nito ngunit sa kabilang banda naman ay nag-aalangan siya dahil baka magkaroon ng biglaang lakad ang pamilya at magdulot pa ito ng aberya. Matagal din bago siya nakapagreply dito.

Carlo: Salamat sir sa alok niyo pero hindi po talaga ako sigurado.

Send.

Agad na nagreply si Bullet.

Bullet: Okay. Just let me know if magbago ang schedule ninyo this weekend.

Hindi na nagawa pang magreply ni Carlo dahil naalala niya na naghihintay nga pala si Morris sa kwarto nito dahil mag-uusap silang dalawa. Nakaabang na si Morris sa labas ng pinto pagdating ni Carlo. “Akala ko hindi ka na pupunta.” Wika ni Morris ng makalapit na si Carlo sa kanya. “Pwede ko bang gawin yun sa hubby ko?” Ang malambing na sabi ni Carlo. Hindi na napigilan ni Morris na yakapin ito ng mahigpit. “Namiss kita wifey.” Wika niya. Kunwari’y nagdududa naman si Carlo sa sinabi nito. “Weh? Talaga ba?” Tanong niya. “Sobra kitang namiss. Totoo yun wifey.” Pag-uulit naman ni Morris. “Hmmm hindi ako naniniwala. Ang mabuti pa ay pumasok muna tayo sa loob para doon makapag-usap.” Sabi ni Carlo.

Naunang pumasok si Morris sa loob habang nakasunod naman siya sa likod nito. Nabigla na lang si Carlo ng isandal siya ni Morris sa pinto pagkasarado nito. “Hubby di ba mag-uusap muna tayo?” Ang naguguluhan na tanong niya. “Oo nga wifey. Mag-uusap nga tayo.” Nakangising sabi ni Morris. Walang nagawa si Carlo ng sakupin nito ang kanyang mga labi. “Uhmmm.” Isang mahinang ungol ang pinakawalan mula sa kanyang bibig. Ang mga kamay naman ni Morris ay nagsimulang gumapang pababa sa kanyang likuran. Pinisil pisil nito ang pwet ni Carlo sa sobrang panggigigil. “Teka hubby ibang usap itong gusto mo eh.” Wika ni Carlo ng makawala ang labi nito sa binata. “Sorry wifey. Sobra lang talaga kitang namiss kaya hindi ko mapigilan na panggigilan ka.” Sagot naman ni Morris.

Agad naman siyang dinala nito sa kama para maupo. “Ano ba yung gumugulo sa isipan mo wifey? Kung dahil ito kay Zoey ay wala kang dapat na ipag-alala dahil pinapangako ko naman sa’yo na ikaw lang ang mahal ko, wala ng iba pa.” Sabi niya. Pumikit muna pagkatapos ay huminga ng malalim si Carlo. Muli niyang idinilat ang kanyang mga mata at tiningnan si Morris. “Mahal din kita hubby, mahal na mahal. Oo, aaminin ko sa’yo na sobra akong nagseselos hindi lang dahil kay Zoey kundi sa lahat ng babae na gusto kang akitin. Hubby ikaw ang unang lalaki na minahal ko at hindi ko kayang isipin kung sakaling maghanap ka ng iba. Bakla ako na may kahinaan din. May mga bagay kang hahanapin na tanging sa mga babae mo lang makikita at yun ang kinakatakutan mong mangyari sa relasyon natin. Sana maintindihan mo ko kung bakit nagkakaganito ako hubby. Naninibago din ako sa nararamdaman ko ngayon.” Paliwanag ni Carlo.

Niyakap ng mahigpit ni Morris si Carlo. “Naiintindihan kita wifey. Tulad mo, ito rin ang unang beses na nagmahal ako ng bakla kaya naninibago din ako sa sitwasyon pero sabi ko naman sa’yo di ba gaano man kahirap ang pagsubok ay magkasama natin haharapin ito. Hindi ako bibitiw sa pangako ko sa’yo. Sana ganun ka din sa akin wifey.” Wika niya. Hindi na napigilan ni Carlo ang pagtakas ng mga luha sa kanyang mga mata. Maagap naman itong pinunasan ni Morris. “I’m sorry hubby. Napanghinaan ako ng loob. Sorry talaga.” Sabi ni Carlo.

“Ssshhh tahan na. Naiintindihan kita wifey. Pagsubok lang ito sa atin kaya dapat mas lalo pa natin pagtibayin ang tiwala sa isa’t isa. Basta ipangako mo lang sa akin na hindi mo ko susukuan.” Sabi ni Morris. “Sorry hubby. Pangako hinding hindi ako bibitiw sa relasyon natin. Hindi ako susuko sa pagmamahal mo.” Wika naman ni Carlo. “Salamat. Ngayon ay panatag na ang loob ko. Mahal na mahal kita, Carlo.” Sabi ni Morris. “Mahal na mahal din kita, Morris.” Sagot naman ni Carlo.

Muling nag-alab ang pagmamahalan nilang dalawa. Sinibasib ni Morris ng halik ang mga labi ni Carlo. Naging mapusok at mapangahas ito dahil kalaunan ay ipinapasok na niya ang kanyang dila sa bibig ni Carlo. “Uhmmm.” Nagpakawala ng isang ungol si Carlo sa sarap na dulot ng ginagawa ni Morris. Hindi rin siya nagpatalo at sinabayan niya ang mga dila ni Morris sa pakikipag-espadahan. Mainit, madulas at punong puno ng laway ang kanilang mga bibig. Pansamantala munang itinigil ni Morris ang kanilang ginagawa. Tumayo ito pagkatapos ay isa-isang niyang hinubad ang suot nitong saplot sa katawan. Bumungad kay Carlo ang morenong katawan ng kanyang nobyo.

“Wifey namiss ka na din nito.” Sabi ni Morris sabay turo sa kanyang nagsisimula ng tumigas na alaga na nakatapat sa mukha nito. Napangiti naman si Carlo sa bumungad sa kanya. “Talaga hubby? Nagbehave ba talaga yan?” Tanong niya sabay nguso sa alaga nito. “Oo naman wifey, behave na behave ’to. Wala ba kaming reward?” Nakangising sabi ni Morris. “Hmmmm…” Kunwari’y nag-isip muna si Carlo habang nakatingin sa katawan ni Morris. Wari’y nainip naman ang binata sa paghihintay kaya siya na ang unang kumilos. Hinila niya si Carlo patayo at muli niya itong siniil ng halik habang kinuha naman niya ang isang kamay nito at ipatong sa naghuhumindig niyang alaga.

Sinimulan salsalin ito ni Carlo. Angat baba, mabagal hanggang sa mabilis. Napapadiin naman ang lapat ng mga labi ni Morris kay Carlo sa tuwing napapabilis ang pagsalsal nito sa kanyang alaga. “Wifey subo mo na.” Hindi na nakatiis si Morris kaya inutusan na niya ito. Agad naman tumalima si Carlo. Pinaghahalikan niya ang leeg nito pababa sa kanyang dibdib. Pinagtuunan niya ng pansin ang dalawang utong ni Morris. Dinila dilaan at kinagat kagat niya ito. “Arghhh! Ang sarap nyan wifey.” Sambit nito. Pagkatapos sa dibdib ay dumako naman ang mga dila ni Carlo sa tiyan hanggang bumaba na sa alaga nito. Walang paligoy ligoy na ipinasok agad nito sa kanyang bibig ang alaga ni Morris. Subo, supsop sabay higop na parang lollipop ang ginawa ni Carlo.

“Grabe namiss ko ang bibig mo wifey! Arghhh kakaiba talaga.” Puri ni Morris sa kanya. Ginanahan naman si Carlo sa kanyang narinig kaya pinagpatuloy niya ang kanyang ginagawa. Hindi siya nakuntento sa pagsubo sa alaga maging ang dalawang bola na nakalaylay dito ay hindi niya pinalampas. Kanya rin itong isinubo, dinilaan at sinupsop na siyang dahilan upang mabaliw ng husto si Morris.

“Argggggghhhhh tang ina ang sarap nyan ginagawa mo. Huwag mong titigilan. Ahhhhh!!!!” Pinagbuti ni Carlo ang ginagawa niyang pag-angkin sa alaga nito. Hindi malaman naman ni Morris kung saan niya ipapaling ang kanyang ulo sa sarap na nadarama. “Ahhhh kainaman talaga.”

Hinawakan nang magkabilang kamay ni Morris ang ulo ni Carlo upang gabayan ang bibig nito sa paglalabas masok sa kanyang alaga. Nabibilaukan si Carlo sa sobrang pagsagad ni Morris sa kanyang alaga kaya madalas ay itinutulak na niya ito palayo upang makakuha siya ng hangin. Ramdam na ni Morris ang papalapit na siya kaya sinimulan na niyang pabilisin ang pagkadyot sa bibig nito habang si Carlo ay humawak na sa mga bewang ng nobyo upang kontrolin ang mabilis na pagbira nito sa loob ng kanyang bibig. “Wifey malapit na ko. Arghhhhh heto na ko. Ayan na lalabas na. Isasagad ko na! Ahhh…Ahhhhhhhhh!!!!” Sa huling bira niya ay sunod sunod na putok ang pinakawalang katas ni Morris sa bibig ni Carlo.

Napuno ang bibig niya kung kaya’t nilunok niya lahat ito ng isang buo. “Ang galing mo talagang sumubo wifey. Mukhang naparami ang lumabas na katas sa akin sa sobrang pagkamiss ko sa’yo.” Puri ni Morris sa kanya. “Hindi ka ba nagsariling sikap nung wala ako?” Tanong naman ni Carlo. Napakamot naman ng ulo si Morris. “H-Hindi wifey eh. Nilaan ko kasi talaga ito kung sakaling may mangyari sa atin ulit.” Paliwanag niya.

“Kaya pala pakiramdam ko ang dami nung nasa bibig ko tsaka tumaba ng kaunti yung alaga mo kumpara dati. Teka maglilinis muna ako.” Sabi ni Carlo sabay lakad patungo sa banyo ngunit humabol naman si Morris. “Sabay na tayo wifey.” Wika niya. Tiningnan naman siya ng matalim ni Carlo. “Siguraduhin mo lang hubby na maglilinis ka talaga ng katawan mo baka mamaya humirit ka pa ng round two.” Babala niya. “Oo nga wifey maglilinis lang ako pero…pagkatapos ng round two.” Sabi ni Morris. Wala ng nagawa si Carlo ng halikan siya nito papasok sa loob ng banyo.

Ibinagsak ni Carlo ang kanyang sarili sa kama ni Morris sa sobrang pagod. Kakatapos lang kasi nila dahil tulad ng kanyang hinala ay muli itong humirit. Natapos na din si Morris sa paglinis sa kanyang katawan. Naabutan niya si Carlo na nakahiga paglabas nito ng banyo. Nagsuot lang siya ng brief pagkatapos ay tumabi na ito dito. Pinalapit niya ito sa kanya at isinandal ang ulo ni Carlo sa kanyang dibdib. “Wifey.” Tawag ni Morris. “Bakit hubby?” Wika naman ni Carlo.

“Pwede mo bang ipangako sa akin na sa susunod na magkaroon tayo ng hindi pagkakaunawaan ay kailangan natin itong pag-usapan agad? Huwag na natin itong patagalin. Please wifey?” Ang pakiusap ni Morris sa kanya. “Opo. Pangako ko sa’yo yan hubby.” Wika naman ni Carlo. Hinalikan ni Morris sa noo si Carlo. “I love you, wifey.” Yumakap naman si Carlo sa kanya ng mahigpit. “I love you too, hubby. Sana dumating na yung panahon na pwede na kitang iharap sa mga magulang ko bilang nobyo.”

Napangiti naman si Morris sa sinabi niya. “Kapag handa ka na wifey. Kasama mo ko kapag dumating na tayo sa puntong yun. Susuportahan kita dahil mahal kita.” Wika niya. “Hindi ko akalain na sweet ka pala hubby.” Sabi ni Carlo. Nagtaka naman si Morris. “Bakit? Ano ba tingin mo sa akin?” Tanong niya. “Natakot ako noong una kasi kakaiba yung titig mo, yung pakikipag-usap mo sa akin minsan nakakailang tapos nung pinuntahan kita dito sa kwarto mo tapos nag-aano ka—” Pinutol ni Morris ang pagsasalita ni Carlo. “Teka kailan mo nga ko nakita wifey?” Tanong niya. “Nung unang araw ko dito. Ano kasi tumawag si nanay tapos inutusan niya ko na hanapin ka. Pagdating ko dito ayun nakita kita na nakahiga tapos ano ahhh nag-aano ka….sariling sikap ganun.” Paliwanag ni Carlo.

Hindi naman makapaniwala si Morris sa kanyang narinig. “Yun lang ba ang nakita mo?” Tanong ulit niya dito. Hindi naman malaman ni Carlo kung sasabihin niya dito ang totoo o hindi. “Wifey di ba nangako ka na magsasabi tayo ng totoo sa isa’t isa? Yun lang ba talaga ang nakita mo?” Tanong muli ni Morris. Wala ng nagawa si Carlo kundi sabihin ang totoo sa kanya. “Ano kasi…narinig ko yung pangalan ko na binanggit mo habang nagsasariling sikap ka kaya natakot ako sa’yo simula nun.” Paliwanag niya. “Sorry wifey kung natakot pala kita sa ginawa ko. Hindi ko talaga alam na nandoon ka nung ginagawa ko yun. Sorry talaga.” Paghingi ng paumanhin ni Morris.

“Okay naman na hubby. Napalitan naman na yung takot ko ng pagmamahal mo. Ikaw ha hindi mo sinasabi na may mahalay kang balak sa akin.” Biro ni Carlo. “Kung nagkataon nakita kita noon panigurado yun. Pero wifey may tanong pala ako sa’yo.” Sabi ni Morris. “Ano yun hubby?” Wika naman ni Carlo. “Balak ko sana na i-date ka sa day off ko. Gusto kitang masolo, alam mo naman ang hirap kapag nandito tayo sa bahay niyo. Yan ay kung papayag ka.” Sabi ni Morris.

“Kailan nga yung off mo?” Tanong ni Carlo. “Sa linggo wifey. Hmmm ano? Gusto mo ba?” Tanong niya. “Syempre gustong gusto!” Ang masayang sabi ni Carlo. “Okay sige. Magdadate tayo sa linggo. Salamat at pumayag ka. I love you wifey.” Wika ni Morris. “Excited na ko sa date natin sa linggo. I love you too, hubby.” Sabi ni Carlo.

SUSUNDAN…

Chapter Twelve

Simula ng magkausap sila ni Morris ay mas naging maayos na ang relasyon nila ni Carlo. Mas naging malambing at maalalahanin si Morris kumpara noong una. Naging tapat din sila sa mga saloobin nila sa isa’t isa kung kaya’t malimit na ang kanilang hindi napagkakasunduan. Sabi nga ni Ate Tin kailangan nilang mag-give and take kung gusto talaga nila na magtagal ang kanilang relasyon. Aminado naman si Carlo na siya ang nagiging sanhi ng madalas nilang hindi pagkakaunawaan. Ganun ata talaga siguro kapag unang beses mong pumasok sa isang relasyon. Mabuti na lamang at malawak ang pang-unawa ni Morris kaya hindi niya sinasabayan kapag may topak si Carlo.

Sumapit ang araw ng linggo. Masayang gumising si Carlo. Ito kasi ang araw na ipinangako ni Morris, ngayon kasi sila magdadate kaya magkahalong kaba at pagkasabik ang kanyang nadarama. Nag-ayos muna siya ng kanyang sarili bago ito lumabas ng kwarto. Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala kung papaano napapayag ni Morris ang kanyang mga magulang. Buong tapang na nagpaalam kasi ito dito at laking gulat ni Carlo dahil pumayag naman sila.

Pagbaba niya ay naabutan niya ang kanyang ama na si Delfin at ang kanyang nobyo na si Morris sa hapag kainan. Napansin niya na nakabihis silang pareho kaya tinanong niya ang kanyang ama. “Good morning ’tay. Aalis kayo ngayon?” Tanong ni Carlo. “Good morning anak. Oo may biglaan kasi nangyari doon sa site kaya kailangan namin puntahan ni Morris.” Paliwanag naman ng kanyang ama. Sakto naman dumating ang kanyang ina kasama si Tin mula sa kusina dala ang mga pagkain. “Magtatagal po ba kayo doon sa site ’tay?” Tanong muli ni Carlo. “Hindi ako sigurado anak. Bakit mo pala naitanong?” Wika ni Delfin.

“Naku mahal nakalimutan mo na. Ngayon yung lakad din nila ni Morris.” Sabad naman ni Susan. “Oo nga pala. Naku anak pasensya na at nakalimutan ko. Baka pwedeng ipagpaliban niyo muna yung lakad niyo? Kailangan lang ni tatay ng magmamaneho sa kanya ngayon araw.” Ang pakiusap ni Delfin sa anak. Wala naman nagawa si Carlo kundi sumang-ayon na lang sa kanyang ama. “Sige po ’tay. Okay lang po.” Wika niya. “Salamat anak. Hayaan mo bibigyan ko si Morris ng day off next week para sa inyong lakad.” Sabi naman ng kanyang ama. Tumango na lang si Carlo at umupo sa tabi ni Morris. Pasimple naman hinawakan nito ang kamay ni Carlo. “Sorry wifey.” Ang pabulong na sabi ni Morris. “Okay lang. Don’t worry hubby.” Mahinang sagot naman ni Carlo pagkatapos ay kumain na sila ng agahan. Todo asikaso naman ang nobyong si Morris sa kanya.

Pagkatapos mag-agahan ay hinatid ni Carlo ang kanyang ama at nobyo sa may sasakyan. “Sorry wifey. Bawi na lang ako next time.” Sabi ni Morris. “Okay lang. Kailangan ka ni Tatay. Sige na baka matraffic pa kayo sa daan.” Sabi ni Carlo. “Ingat po kayo ’tay sa biyahe.” Wika niya sa kanyang ama. “Salamat anak. Sorry talaga. Babawi na lang kami ni Morris sa’yo.” Wika ni Delfin sa anak. “Okay lang po yun. Huwag na po kayong mag-abala pa.” Sabi naman ni Carlo. “Oh siya sige. Aalis na kami. Tara na Morris.” Sabi ni Delfin. Hinintay lang ni Carlo na makaalis ang sasakyan bago isara ang gate. “Hay akala ko makakagala na kaming dalawa.” Wika ni Carlo sa sarili.

“Sinong kausap mo?” Nagulat si Carlo ng bumungad sa kanyang harapan si Bullet. “Ay kabayo! Ginugulat mo naman ako sir.” Sabi nito kay Bullet. “I’m sorry if nagulat ka. Nagjo-jogging kasi ako. Timing na nakita kita kaya lumapit na ko. Nakakaabala ba ko?” Tanong ni Bullet. “Hindi naman sir. Okay lang.” Sagot naman niya dito. “Anyway, I’m just asking if may lakad ka ngayon? I’m hoping na something’s changed sa schedule niyo.” Nakangiting sabi ni Bullet. “Oh. Actually sir postponed yung lakad ko ngayon.” Malungkot na sabi ni Carlo. “Really? That’s good to know. By the way, my offer to you is still available if you want.” Alok ni Bullet.

Nag-alangan naman si Carlo sa umpisa na agad naman napansin ni Bullet. “Is there anything wrong?” Tanong niya. “Hindi pa kasi ako nakakapagpaalam kay nanay tungkol sa alok mo sir. Baka hindi ako payagan dahil hindi ka pa naman niya kilala.” Paliwanag ni Carlo. “That’s it? Okay let me introduce first to your mom. Where is she?” Tanong ni Bullet. “Nasa loob sir. Sure ka ba talaga?” Tanong niya dito. “A hundred and one percent. So can I meet now your mom?” Wika ni Bullet. Walang nagawa si Carlo kundi papasukin ito.

Pagdating sa loob ay pinaupo muna niya ito sa may sala. “Tawagin ko lang si nanay.” Wika ni Carlo pagkatapos ay tinungo ang kusina kung nasaan ang kanyang ina. Ilang saglit lang ay dumating na si Carlo kasama ito, nasa likod naman nila ang kasambahay na si Tin. “Nay siya nga po pala si Sir Bullet.” Pakilala ni Carlo. Tumayo naman si Bullet at inilahad ang kanyang kamay. “Good morning ma’am. I’m Bullet Travis Dominguez but you can call me Bullet. I lived next door. Nice to meet you po.” Pagpapakilala niya. Iniabot naman ni Susan ang kanyang kamay dito. “Good morning din, Sir Bullet. Nice to meet you too. Maupo ka. Gusto mo ba ng juice or coffee?” Alok ni Susan. “Coffee na lang po ma’am. Thank you.” Wika naman ni Bullet. Inutusan naman ni Susan si Tin na magtimpla ng kape. “Ano nga pala ang maipaglilingkod ko sa’yo Sir Bullet?” Tanong ni Susan ng makaalis na ang kasambahay. “Carlo gave me some baked cookies last time. I assumed na kayo po ang gumawa nun, tama po ba?” Wika ni Bullet.

Nabigla naman si Susan. “Sandali po. Cookies? Teka…” Matagal siyang nag-isip. Pilit na inaalala kung kailan siya nagbigay dito. Nanlaki naman ang mga mata niya ng biglang may sumagi sa kanyang isipan. “Teka anak di ba gumawa tayo ng cookies dati?” Tanong ni Susan sa anak. Sakto naman dumating si Tin dala ang kape ng marinig niya ang tanong ni Susan kay Carlo. “Opo ma’am kasama natin si Carlo magbake ng cookies. Gumawa pa nga siya nung lalagyan nun dahil may pagbibigyan daw siya.” Sabad ni Tin. Nahihiya naman na sumagot si Carlo. “Opo ’nay. Siya po yung binigyan ko ng cookies. Yung peace offering.” Wika niya. “Naku kayo pala yung tinutukoy ng anak ko. Ano po ba ang nangyari?” Nag-aalalang tanong ni Susan. Napangiti naman si Bullet. “Don’t worry ma’am. It was just a slap in my face. Kasalanan ko din naman po kung bakit nagawa ni Carlo yun.” Kwento niya.

Nagkatinginan sina Susan at Tin sa isa’t isa. Hindi makapaniwala sa kanilang narinig. “Diyos kong bata ka. Bakit mo ginawa yun? Hindi ka namin pinalaki ng tatay mo na ganyan. Ako na ang humihingi ng paumanhin sa inyo Sir Bullet sa kung anuman ang ginawa sa’yo ng anak ko.” Ang nahihiyang sabi ni Susan. “It’s okay ma’am tapos na po yun. Nagpunta po talaga ako dito para itanong kung binibenta niyo po ba yung mga cookies na yun?” Wika ni Bullet. Si Carlo na ang sumagot dito. “Yes sir. Isa sa mga products na ibebenta ni nanay yung cookies sa itatayo niyang bakeshop.” Sabi niya.

“Really? That’s good to know. Hmmm is it too early if I will order now?” Tanong ni Bullet. “No sir. Ikaw ang magiging una namin customer kapag nagkataon. Para kailan po ba ito at ilan?” Tanong ni Susan sa kanya. “Next month. I would like to order two thousand sets ng baked cookies. Kakayanin po ba?” Tanong ni Bullet. Hindi naman agad nakasagot si Susan sa pagkabigla. “Nay okay ka lang po ba? Ate Tin tubig dali!” Wika ni Carlo. Agad naman kumuha si Tin ng tubig at iniabot sa kanya. “Ma’am are you okay? Maybe it’s too much Carlo.” Wika ni Bullet. “Naku hindi sir. Nagulat lang talaga si nanay kasi first time na may nag-order sa kanya ng ganyan karami. Di ba ’nay?” Sabi ni Carlo sa kanyang ina.

Tila nahimasmasan naman si Susan ng makainom ito ng tubig. “Pasensya na. Nabigla naman ako sa order niyo sir pero sige po kakayanin naman. Basta bigay niyo lang po yung full details about it.” Sagot naman niya. “Okay I think that’s settled then. I will coordinate na lang po sa inyo if I have questions. Kindly give to Carlo yung contract and the billing statement para po magawan agad ng check.” Wika ni Bullet. “Sige po, makakaasa kayo. Thank you po sa tiwalang ibinigay ninyo.” Sabi naman ni Susan. “You’re welcome ma’am. Oh by the way may isa pa pong dahilan kung bakit ako nandito.” Wika ni Bullet. “Ano po yun sir?” Tanong ni Susan. “I would like to ask your permission if pwede kong isama si Carlo on a road trip today? If it’s okay with you ma’am.” Paalam ni Bullet.

Hindi naman makahinga ng maayos si Carlo. Lalong lumalakas ang kabog ng kanyang dibdib habang inaabangan kung ano ang isasagot ng kanyang ina kay Bullet. Tiningnan muna ni Susan si Carlo bago ito bumaling kay Bullet. “Of course. You have my permission. Nacancel kasi ang lakad nila ng Kuya Morris niya kaya sigurado akong magmumukmok yan dito sa bahay. Much better nga na isama mo si Carlo para malibang. Just promise to me na iuuwi mo siya ng buo at walang sugat sa katawan.” Ang nakangiting sabi ni Susan. “I will ma’am. That’s a promise. I think I should better go now. I’ll text you when I’m done.” Wika ni Bullet kay Carlo.

Hinatid ng tatlo si Bullet hanggang sa labas ng gate. “Thank you ma’am for the coffee. It was nice meeting you again.” Sabi ni Bullet. “My pleasure sir. You can always drop by here anytime you want.” Ang masayang sagot ni Susan. “Thanks again. I’ll see you later.” Wika naman ni Bullet kay Carlo saka ito naglakad papalayo sa kanila. “Anak wala kang sinasabi na may bago ka palang kaibigan dito sa subdivision natin.” Sabi ni Susan. “Oo nga ma’am at in fairness ang gwapo ha?” Segunda naman ni Tin.

“Actually ’nay sasabihin ko naman po talaga sa inyo kaso naunahan na ko ni Sir Bullet. Pinsan nga pala siya ni Miguel.” Paliwanag ni Carlo. “Talaga? Ang gagwapo pala ng lahi nila ano? Huwag na huwag mong papakilala yan kay Ferdie.” Biro ni Tin. Natawa naman si Susan. “Bakit naman Tin? Ano bang gagawin ni Ferdie kapag nakita niya si Bullet?” Tanong niya. “Naku ma’am parang nakagat ng asong may rabbies yan si Ferdie kapag nakakakita ng gwapo at malaki ang katawan. Sabihan mo agad si Sir Bullet para makaiwas.” Wika ni Tin.

“Baliw ka talaga ate. Hindi naman siguro gagawin yun ni Kuya Ferdie. Baka masapak yun ni Sir Bullet kapag ginawa niya yun.” Ang natatawang sagot naman ni Carlo. “Hmmm sabagay. Mukha pa naman malakas ang mga kamao ni Sir Bullet. Teka bakit hindi ka pa nag-aayos dyan? Mamaya mauna pa sa’yo yung tao.” Sabi ni Tin. “Oo nga anak. Mag-ayos ka na doon. Huwag mong paghintayin ang unang customer ko.” Nagmamadaling sabi ng kanyang ina. “Paano ako mag-aayos kung pareho kayong nagtatanong?” Wika ni Carlo sabay tawanan nina Susan at Tin.

Kakatapos lang maligo ni Carlo ng kumatok sa pinto si Tin. “Nandyan na si Sir.” Wika nito. “Pakisabi saglit ate. Nagbibihis pa ko.” Sabi naman ni Carlo. Binilisan niya ang pagbibihis at pag-aayos ng sarili. Pagbaba niya ay naabutan niya ang kanyang ina at si Bullet na masayang nagkekwentuhan. “Nandito na pala ang anak ko.” Wika ni Susan ng makita si Carlo. Tumayo na si Bullet. “Shall we go?” Tanong niya. “Yup. Thanks ’nay sa pag-entertain kay Sir Bullet. Aalis na po kami.” Paalam ni Carlo sa kanyang ina. “You’re welcome anak. Have fun!” Wika naman ni Susan sa anak. Inihatid ni Susan at Tin ang dalawa sa labas ng gate. Nakaparada sa harap ng kanilang bahay ang itim na kotse ni Bullet. Bigla tuloy niyang naalala ang eksena sa pagitan ni Bullet at yung babaeng kasama nito. “Is there something wrong?” Tanong ni Bullet sa kanya. “H-Ha? W-Wala, okay lang ako. Tara na.” Wika ni Carlo. Pinagbuksan naman siya ni Bullet ng pinto pagkatapos ay sumakay na din ito. “Bullet ingatan mo ang anak ko ha? Ibalik mo yan dito ng buo.” Bilin sa kanya ni Susan. “I will Tita. Ibabalik ko po siya ng buong buo at walang sira. Sige po we’ll go ahead.” Wika ni Bullet pagkatapos ay pinaandar na niya ang sasakyan.

“Your mother is sweet and beautiful.” Puri ni Bullet. Kasalukuyan nilang binabagtas ang kahabaan ng Roxas Boulevard. “Thank you.” Matipid na sagot ni Carlo. “Tell me, what’s bothering in your mind right now?” Tanong ni Bullet. “Wala naman sir. Gusto ko lang muna pagmasdan yung ganda ng lugar na dinadaanan natin. Madilim na kasi nung pumunta tayo dito kaya hindi ko masyadong maaninag.” Paliwanag ni Carlo. “Okay. If that’s what you want. I will give it that to you.” Nakangiting sabi ni Bullet. “Thank you.” Nakangiting sagot naman niya dito.

Nakatingin nga si Carlo sa mga naglalakihang gusali, monumento ni Rizal, ang dagat sa Roxas Boulevard ngunit ang kanya naman isip ay nasa malayo. “Sana si Morris ang kasama ko ngayon.” Ang malungkot na wika ni Carlo sa kanyang sarili. Nanghihinayang siya dahil kung hindi nagkaaberya ay sila sana ang magkasama sa mga oras na ito. Naalala niya na hindi pa pala siya nakakapagpaalam dito na umalis siya. Agad niyang kinuha ang kanyang cellphone upang i-text ito ngunit nauna na itong nagtext sa kanya. Binasa niya ito.

Hubby: I’m sorry wifey. Hindi ako nakatanggi kay engineer. Biglaan din kasi yung nangyari sa site. Sana maintindihan mo. Pangako babawi ako sa next na off ko.

Huwag ka sana magtampo sa akin o sa tatay mo. Promise babawi ako sa’yo.

I love you, wifey. Huwag ka sana magalit ng dahil dito.

Nagreply naman si Carlo dito.

Wifey: Okay lang hubby. Naiintindihan ko naman ang sitwasyon mo. Trabaho yan na kailangan mong gawin, medyo nalungkot lang ako pero mawawala din ito. Siya nga pala hubby ipapaalam ko sa’yo na sumama ako kay Sir Bullet, yung nakatira sa kabilang bahay. Nagpaalam kasi siya kay nanay ayun pumayag naman. Nasa biyahe kami ngayon. Text mo na lang ako kapag libre ka. I love you too, hubby.

Send.

“Who’s that?” Tanong ni Bullet. “Ahhh wala. Tinext ko lang si nanay.” Pagdadahilan ni Carlo. “I see. Anyway, anong gusto mong unahin natin?” Tanong ni Bullet. “Nasa loob lang naman ng Intramuros yung Fort Santiago di ba?” Balik na tanong ni Carlo. “Yes it is.” Sagot ni Bullet. “Sige unahin na lang natin yung maglakad sa pader ng Intramuros tapos Fort Santiago, ihuli natin yung pagsimba sa Manila Cathedral. Okay lang ba sir?” Tanong ni Carlo. “That’s fine with me.” Sagot ni Bullet. Naghanap muna sila ng lugar kung saan pwede mag-park ng sasakyan ng makapasok na sila ng Intramuros.

Napalitan ng pagkamangha ang kaninang kalungkutan na nararamdaman ni Carlo ng makita niya ang makasaysayang lugar na ito sa Maynila. “Is it your first time here?” Hindi makapaniwalang tanong ni Bullet habang naglalakad sila sa pader ng Intramuros. “Oo sir. Ang tagal ko ng gustong puntahan ito nung nasa Cebu pa ko. Kaya lang busy pa sina Tatay at Nanay kaya hindi pa kami makapunta dito.” Nalungkot naman si Carlo ng maalala niya ang nangyaring aberya kanina. “Okay ka lang?” Tanong ni Bullet. Tumango naman si Carlo. “Okay lang po ako sir. Tara kuha tayo ng picture doon sa malaking bilog na yun oh.” Pag-iiba ni Carlo. Si Bullet ang kumuha ng litrato kay Carlo. “Ikaw naman sir, kuhanan kita ng picture dito for remembrance.” Wika ni Carlo. “No, I’m fine. Ikaw na lang ang kukuhanan ko.” Tanggi ni Bullet. “Ang KJ mo naman sir. Parang picture lang.” Sabi ni Carlo.

May isang lalaki naman ang lumapit sa kanila. “Sir kuhanan ko po kayong dalawa ng picture.” Alok ng lalaki. “Hulog ka ng langit kuya. Sir Bullet halika na picture na tayo.” Wala ng nagawa si Bullet ng hatakin siya ni Carlo. “One, two, three.” Hudyat ng lalaki na kumukuha ng litrato sa kanila. Pagkatapos magpasalamat ni Carlo sa lalaki ay agad niyang tiningnan ang mga kuha nitong larawan. “Ay ako lang ang nakangiti sa lahat ng mga pictures natin. Ang daya!” Wika ni Carlo. “Okay na yan at least may picture ka na sa idol mo.” Biro ni Bullet sa kanya. “Joke yun sir? Ang benta po.” Sarkastikong tanong ni Carlo. “I’m just kidding. Tara na para makarami pa tayo ng pupuntahan.” Ang sabi naman ni Bullet.

Sumakay sila sa kalesa upang malibot ang buong paligid ng intramuros. Halos isang oras din silang naglibot bago nagpasyang maupo muna sa may plaza sa tapat ng Manila Cathedral upang magpahinga saglit. “Bibili muna ako ng maiinom natin.” Wika ni Bullet. “Sige salamat.” Sagot naman ni Carlo. Pag-alis ni Bullet ay tiningnan muna niya ang kanyang cellphone. Hindi nga siya nagkamali dahil nagreply na ang kanyang nobyo na si Morris.

Hubby: Bullet? Yung sinampal mo? Teka paano kayo naging malapit sa isa’t isa? At bakit ka pumayag na sumama? May inililihim ka ba sa akin wifey?

Sunod sunod na tanong ni Morris sa kanya. Agad naman niyang sinagot ito.

Wifey: Oo siya nga. Mahabang kwento kung paano kami naging malapit sa isa’t isa pero sasabihin ko sa’yo mamaya pag-uwi. Pumayag na din ako kasi siguradong malulungkot lang ako sa bahay kung buong araw akong nandoon. Huwag kang mag-alala dahil naglilibot lang kami dito sa Intramuros at wala akong nililihim sa’yo kaya kumalma ka dyan hubby.

Send. Agad naman nagreply ito sa kanya.

Hubby: I’m sorry kung wala akong kwentang boyfriend sa’yo. Sige magpakasaya ka na dyan.

Hindi na nakasagot si Carlo dahil dumating na si Bullet dala ang kanilang inumin. “Oh bakit nakabusangot ang mukha mo dyan?” Tanong ni Bullet habang iniaabot ang inumin kay Carlo. “Salamat sir. Pahinga lang tayo saglit tapos diretso na tayo ng Fort Santiago.” Sabi niya kay Bullet. Naisip ni Carlo na mamaya na lang niya sasagutin si Morris. Ayaw niyang masira ang araw niya ngayon dahil nakakahiya din sa kanyang kasama. Gusto niyang i-enjoy ang araw na ito ng walang alalahanin.

SUSUNDAN…

Chapter Thirteen

Pagkatapos makapagpahinga ay dumiretso na nga sila sa Fort Santiago. Mahaba ang pila sa bilihan ng ticket pagdating nila. “Hintayin mo na lang ako dito. Ako na ang bibili ng ticket.” Wika ni Bullet. Nagkaroon naman ng pagkakataon si Carlo upang replyan ang text message ni Morris.

Wifey: Gusto ko lang aliwin ang sarili ko ngayon araw. Sana maintindihan mo hubby. Wala akong inililihim sa’yo kaya please pakiusap ko lang kumalma ka dyan. Mamaya natin ito pag-usapan pag-uwi natin pareho.

Send.

“Hey, we have tickets already. Let’s go.” Wika ni Bullet. “I’m coming!” Wika naman ni Carlo. Parang batang nangislap ang mga mata ni Carlo ng makapasok na sila sa Fort Santiago. Dream come true para sa kanya ang makita ang makasaysayang lugar na ito ng personal at hindi sa internet o sa mga pictures lang. Hindi naman niya pinalampas ang pagkuha ng mga larawan dito. Madalas ay solo lamang siya pero may mga pagkakataon din naman na sumasama si Bullet sa mga larawan at tulad ng iba pang litrato ay hindi na naman ito nakangiti.

“You find this place interesting huh?” Wika ni Bullet. Kasalukuyan silang nasa itaas na bahagi ng Fort Santiago at natatanaw ang kahabaan ng Ilog Pasig. “Syempre naman sir. Pakiramdam ko kasi para akong lumang tao. Kapag pumupunta ako sa mga makasaysayang lugar na tulad nito para akong hinihila nito pabalik sa mismong panahon na yun. Ewan ko ba pero ganun yung feeling ko talaga.” Paliwanag ni Carlo kay Bullet.

“Now I understand where the fascination comes from. Thank you for the explanation. I will find you weird kung hindi mo sinabi yan.” Wika ni Bullet. “Weird ko no sir? Moody pa.” Sabi ni Carlo. “Weird but cute.” Ang pabulong na sabi ni Bullet. Hindi naman naintindihan ni Carlo yung huling sinabi nito kaya pinaulit niya ito dito. “Ano yung sinabi niyo sir?” Natawa naman si Bullet. “Sabi ko weird pero virgin.” Biro niya. “Ayan ka na naman sa mga pang-aasar mo sir.” Tila napipikon na sabi ni Carlo. “I’m just kidding. C’mon let’s check the other stuff here before we eat.” Sabi ni Bullet.

Tila walang kapagod pagod si Carlo sa paglalakad. Huminto ito ng sumapit sila sa dating kulungan ni Jose Rizal. Mataman niyang tinitigan ito. “What are you thinking right now?” Tanong ni Bullet. “Naisip ko lang sir kung ano kaya yung tumatakbo sa isipan ni Jose Rizal nung nalalapit na yung araw kung kailan siya babarilin. Nagsisisi ba siya sa ginawa niyang pagtatanggol sa ating bansa para lang makamit ang ating kalayaan?” Wika ni Carlo.

Nabigla naman si Bullet sa kanyang narinig. “Woah! Wait that’s too deep. I didn’t know him personally but one thing is for sure, he did not regret sacrificing his life in exchanged for our freedom we enjoy today. Maybe he feared for his life at some point but regret? I don’t think so.” Paliwanag naman ni Bullet. Napabuntung hininga si Carlo. “Sana katulad din ako ni Rizal.” Wika niya. “What part?” Tanong ni Bullet.

“Yung part na naging matapang siya na ipaglaban yung tama. Sana may ganun din akong tapang tulad ni Rizal, Bonifacio at yung iba pang mga bayani.” Sabi ni Carlo. “Hey don’t make it too hard to yourself. Bata ka pa, I’m pretty sure marami ka pang pagdaraanan along the way. Do not overthink dahil mapaparanoid ka nyan sige ka.” Wika ni Bullet. “Sorry sir, masyado na ba kong malalim? Ang mabuti pa ay magpicture na lang tayo tapos kain na tayo.” Sabi ni Carlo. “Fine. Sige na sasama na ko sa picture basta huwag ka lang magtatanong ng malalalim at hindi ako handa para dyan.” Sagot naman ni Bullet.

Pagkatapos maglibot sa loob ng Fort Santiago ay kumain muna sina Carlo at Bullet sa restaurant na malapit sa Manila Cathedral. “Inabot na tayo ng hapon sa paglilibot. Ngayon ko lang naramdaman yung gutom.” Wika ni Carlo habang naghihintay sa pagdating ng inorder nilang pagkain. “Because you’re having fun that’s why you forgot to eat. Good thing at nag-aya ka na because I’m starving to death right now.” Wika ni Bullet. “Naku sorry sir. Sobra ko lang na-enjoy yung lugar. Pasensya na talaga.” Hinging paumanhin ni Carlo. “It’s okay, as long as your happy then we’re good. Ito na pala yung order natin.” Wika ni Bullet sabay turo sa waiter na may dala ng kanilang order. “Thanks for the treat.” Ang masayang sabi ni Carlo. “You’re welcome. Tara, let’s eat!” Sabi naman ni Bullet. Masaya nilang pinagsaluhan ang mga pagkain.

Panandalian naman nakalimutan ni Carlo ang lahat ng kanyang alalahanin at hinayaan ang sarili na maging masaya kasama si Bullet. Pagkatapos nilang kumain ay naglakad lakad muna sila pabalik sa may Plaza kung saan sila umupo kanina. “By the way, sino yung tinutukoy ni Tita Susan kanina na dapat kasama mo ngayon? I think his name is Morris if I’m not mistaken.” Wika ni Bullet. “Ahhh yun ba? Si Kuya Morris yung driver namin. Nangako kasi siya ngayon off niya na aalis kami kaso may biglaang lakad si tatay kasama siya kaya ayun cancelled yung alis namin.” Kwento ni Carlo. “Oh I see. That’s the reason why you looked sad. Am I right?” Tanong ni Bullet. Tumango naman si Carlo bilang sagot sa kanyang tanong. “Sobra siguro kayong malapit na dalawa.” Wika ni Bullet. “Hmmm oo. Sila ni Ate Tin lang naman kasi ang madalas kong kasama sa bahay. Idagdag mo pa si Miguel tapos ngayon ikaw. Kayo lang naman ang madalas na nakakasalamuha ko.” Sabi ni Carlo. “Oh I’m fluttered to hear my name. Thank you but like I’ve said you’re too young. Go out and meet new friends para hindi ka mabored sa bahay niyo.” Payo ni Bullet sa kanya. “Pag-isipan ko pero ngayon kayo na muna.” Nakangiting sabi ni Carlo. Wala ng nagawa si Bullet kundi sumang-ayon dito. “Fine. If that makes you happy.” Wika niya.

Maraming tao ang nagkalat sa labas ng Manila Cathedral ng maabutan nila. Linggo kasi ngayon kaya maraming tao ang pumupunta dito upang magsimba. “Hey, maybe we could go inside and attend the mass. I think it’s about to start already. Are you okay with it?” Tanong ni Bullet. “Sige po.” Sagot naman ni Carlo. Pagkapasok ng dalawa ay sakto naman nagbigay nang hudyat ang sakristan sa pagsisimula ng misa. Mataimtim silang nakinig at nanalangin. “Ipagkaloob natin ang kapayapaan sa isa’t isa. Peace be with you.” Wika ng Pari. Ito na ang hudyat upang batiin ang mga katabi. Hindi mawari nina Carlo at Bullet kung paano nila babatiin ang isa’t isa dahil lahat ng katabi nila ay pawang magkakasintahan na sabay sabay na humalik sa kanilang mga nobyo at nobya. Nabigla si Carlo ng halikan siya ni Bullet sa pisngi. “Peace be with you.” Wika ni Bullet. “P-Peace b-be with y-you din.” Nauutal na sabi ni Carlo.

Kumakagat na ang dilim ng makalabas sila ng simbahan. Habang sila ay naglalakad papunta sa kotse kung saan ito nakapark ay hindi maiwasan ni Carlo na magtaka sa ginawang paghalik ni Bullet sa kanyang pisngi. Agad din naman niya itong iwinaglit sa kanyang isipan. Ayaw niya itong bigyan ng kahit anuman bahid ng malisya kung kaya’t inisip na lamang niya ito bilang halik ng isang kapatid. “Pero bakit ang lakas ng tibok ng aking puso?” Wika ni Carlo sa kanyang sarili.

Nabalot ng katahimikan ang loob ng sasakyan. Kapwa hindi umiimik ang dalawa. Nakatutok ang atensyon ni Bullet sa daan habang si Carlo naman ay nakamasid lang sa labas. Pagdating nila sa may Quirino Grandstand ay nagsalita si Bullet. “Do you mind if I play some music?” Tanong niya. “No, it’s okay sir. Go ahead.” Wika ni Carlo. Agad na kinonekta ni Bullet ang kanyang cellphone sa audio player ng sasakyan at nagpatugtog.

Pabagalin muna natin ang ikot ng mundo, Pahintuin mga kamay ng oras sa relo, Dahan-dahan, dahan-dahan lang, Dahan-dahan, dahan-dahan lang…

“That’s better.” Wika ni Bullet. Mataman naman nakinig si Carlo sa saliw ng kanta.

Sobrang saya dahil nandito ka na Kahit mamaya lang ay aalis ka na rin agad ’Wag ka sanang mainis, panahon natin, mabilis Sandal mo muna sandali, ’di naman nagmamadali, ’di ba?

“You like it?” Tanong ni Bullet sa kanya. Tumango naman si Carlo bilang pagsang-ayon.

Dantay ka muna sa ’kin, beh Sulitin natin ang gabi Iyong mga problema’y itabi Labi mo sa akin, idampi

Kahit anong lalim, aking sisisirin ’Di na mabibitin pa sa aking gagawin

Hindi na napigilan ni Bullet ang kanyang sarili na sabayan ang tugtog. Nakisabay na din sa pagkanta si Carlo.

Pabagalin muna natin ang ikot ng mundo Ako’y sasayaw sa himig mo, atin ang gabi na ’to Pahintuin mga kamay ng oras sa relo Takasan natin ang gulo, lilipad papalayo

“Dahan-dahan, dahan-dahan lang.” Wika ni Bullet.

“Dahan-dahan, dahan-dahan lang.” Sagot naman ni Carlo.

Dahan-dahan ka lang, ngayon alam ko naman Hanggang dito ka lang, kalaban ang orasan Pa’no na ’ko ’pag gabi? ’Di sanay ng walang katabi Sandal mo muna sandali, ’di naman nagmamadali kaya

Pabagalin muna natin ang ikot ng mundo Ako’y sasayaw sa himig mo, atin ang gabi na ’to Pahintuin mga kamay ng oras sa relo Takasan natin ang gulo, lilipad papalayo

Dahan-dahan, dahan-dahan lang… Dahan-dahan, dahan-dahan lang…

Oh, pwede bang magpahinga muna saglit? Dahan-dahan lang… Oh, pwede bang magpahinga muna saglit? Dahan-dahan lang…

“Kung pwede lang natin pabagalin ang ikot ng mundo.” Wika ni Bullet. “Ano naman ang gagawin mo kung bumagal ang ikot ng mundo aber?” Tanong ni Carlo. Hininto ni Bullet ang kotse sabay nilingon siya. Muling lumakas ang kabog ng dibdib ni Carlo ng titigan siya ni Bullet. “I will make the most out of it na kasama ka.” Hindi naman agad nakasagot si Carlo dulot ng pagkabigla.

Unti unti ay lumalapit ang mukha ni Bullet sa kanya. Pilit naman inuusog ni Carlo ang kanyang sarili palayo dito ngunit dahil nakasuot sa kanya ang seat belt ay mas lalo siyang nahirapan. Kaunti na lang ay maglalapat na ang kanilang mga labi. Hinawakan niya ang pindutan ng kanyang upuan upang bumaba ito pero parang mas nakabuti pa ito para kay Bullet. Tinanggal niya ang seat belt na nakasuot sa kanya upang mas lalo pang lumapit kay Carlo. Ramdam na nito ang hininga ng lalaki.

Biglang sumagi sa kanyang isipan ang mukha ng kanyang nobyo na si Morris. Tinakpan niya ang bibig ni Bullet gamit ang kanyang dalawang kamay. “Sir huwag! May mahal na po akong iba!” Ang bulalas na sabi ni Carlo. Tila nahimasmasan naman si Bullet kaya tumigil ito at bumalik sa kanyang pwesto. Inayos naman ni Carlo ang kanyang upuan at ibinalik ito sa dati. “Sorry. I’ll drive you home now.” Wika ni Bullet. Agad niyang sinuot ang seat belt saka ipinagpatuloy ang kanyang pagmamaneho. Nilukob ng katahimikan ang paligid sa pagitan nilang dalawa.

Hindi na muling kinibo ni Bullet si Carlo hanggang sa makarating sila sa tapat ng bahay nito. “Salamat po sa paghatid sir.” Nag-aalangan sabi ni Carlo. Binuksan na niya ang pinto ng sasakyan ng pigilan siya ni Bullet. “Bakit po sir?” Kinakabahan tanong ni Carlo. Tila nahihirapan naman si Bullet na bigkasin ang mga salitang nais niyang sabihin para kay Carlo. “Sir?” Muling pagtawag niya dito. Sa pagkakataon yun ay humugot nang lakas ng loob si Bullet. “I’m sorry. I don’t do the romance thing.” Wika niya. Naguluhan naman si Carlo sa mga sinabi ni Bullet. “Ano pong ibig niyong sabihin?” Tanong niya dito. “I’m not the man for you. If you’re smart enough, you just stay away from me. You can go now.” Ang seryosong sabi ni Bullet.

Tahimik na bumaba ng sasakyan si Carlo. Pagkasara niya ng pinto ay agad na kumaripas ng takbo ang kotse ni Bullet papalayo sa kanya at naiwan siyang mag-isa. Hindi mawari ni Carlo ang nadarama niya sa mga oras na ito. Hindi niya mapigilan ang pagtakas ng kanyang mga luha sa mga sinabi sa kanya ni Bullet. Alam niya sa kanyang sarili na mahal niya si Morris ngunit bakit tila siya ay nasasaktan? Nagpunas muna si Carlo ng kanyang mga luha bago nagpasyang pumasok ng kanilang bahay.

Pagbukas niya ng gate ay napansin niya na wala pa ang kotse ng kanyang ama. Tumuloy na itong naglakad papasok sa loob. Naabutan niya ang kanyang ina at ang kasambahay na si Tin na nanonood sa may sala. “Good evening po ’nay, ate tin.” Bati ni Carlo. “Nandyan ka na pala anak. Nauna ka pang dumating sa tatay mo. Kumusta ang lakad ninyo?” Tanong ng kanyang ina. “Okay naman po ’nay. Nakakapagod maglakad pero masaya naman po.” Wika ni Carlo. “Kumain ka na ba? Ipaghahanda kita.” Alok naman ni Tin. “Huwag na po ate. Busog pa po ako. Sige po akyat na po ako sa taas, magpapahinga na po ako.” Paalam ni Carlo sa dalawa.

Pagdating sa kanyang kwarto ay dumiretso siya sa may balkonahe. Sarado pa ang mga ilaw sa bahay ni Bullet kaya muli siyang pumasok sa kanyang kwarto at ibinagsak ang patang pata na katawan sa malambot na kama. Kinuha niya ang kanyang cellphone upang i-text si Morris.

Wifey: Nakauwi na ko ng bahay. Kumain na ba kayo ni Tatay? Anong oras kayo uuwi?

Send. Sumagi sa kanyang isipan na i-text si Bullet ngunit alanganin siya dahil sa reaksyon nito kanina, nakasisigurado si Carlo na ayaw siyang makita o makausap nito. Hinintay niya ang reply ni Morris hanggang sa dalawin na siya ng antok at tuluyan na siyang nakatulog.

Naalimpungatan si Carlo ng maramdaman niya na tila may nakadagan sa kanyang katawan. Dahan dahan niyang idinilat ang kanyang mga mata. Nababalot ng dilim ang bumungad sa kanya sa buong kwarto. Biglang naman sumagi sa kanyang alaala na nakalimutan niyang patayin ito. Kinabahan si Carlo ng biglang gumalaw ang nakadagan sa kanya. Nakayakap ito sa kanya ng mahigpit kung kaya’t hindi siya makaalis mula rito.

Agad niyang kinuha ang kanyang cellphone at inilawan ang malaking bulto na katabi niya. Bumungad sa kanya si Morris na mahimbing na natutulog. “Hubby. Hubby gising.” Wika ni Carlo. “Hmmm…” Ang tanging nasambit ni Morris. “Hubby bakit ka nandito? Paano ka nakapasok?” Tanong ni Carlo. Nasilaw naman si Morris sa nakatapat na ilaw ng cellphone ni Carlo. “Hindi mo na kasi sinagot yung reply ko kagabi kaya naisipan kong silipin ka sana dito. Sakto naman na hindi mo nilock yung pinto kaya madali akong nakapasok. Saglit lang dapat ako dito kaso nadala na din ako ng antok.” Pupungas pungas na paliwanag ni Morris.

Pasado alas dos ng madaling araw na pagtingin ni Carlo ng oras sa kanyang cellphone. “Sorry hubby nakatulog na ko kagabi. Dapat doon ako sa kwarto mo matutulog kaya lang hindi na kinaya ng antok ko.” Wika ni Carlo. “Okay lang wifey. Ako naman ang matutulog dito sa kwarto mo para maiba naman. Pasensya na talaga kahapon. Alam kong nalungkot ka sa nangyari. Sorry din kung nagalit ako. Hindi dapat ako nagselos.” Sabi ni Morris. “Ha? Kay Bullet? Bakit ka naman magseselos dun?” Tanong ni Carlo. “Dahil siya ang kasama mo kahapon na dapat sana ay ako.” Sagot ni Morris.

“Hubby tapos na yun okay? Wala na tayong magagawa doon. Biglaan yun at pareho natin hindi ginusto yun. May iba pang araw naman para magdate tayong dalawa.” Wika naman ni Carlo. “Talaga?Hindi ka na galit sa akin wifey?” Paniniguro ni Morris. “Hmmm tampo na lang hubby.” Sabi ni Carlo. “Halika nga dito.” Niyakap ng mahigpit ni Morris si Carlo. “Huwag ka ng magtampo wifey.” Paglalambing niya. “Kiss mo muna ako hubby para mawala na yung tampo ko.” Sabi ni Carlo. Hinalikan naman ni Morris ito sa kanyang labi. “Bati na tayo wifey?” Tanong ni Morris. “Hmmm oo. Bati na tayo hubby.” Ang sagot naman ni Carlo sabay yakap sa nobyo. “Aguy ang matampuhin kong kasintahan gustong magpalambing. Teka wifey, kumusta nga pala yung lakad niyo kahapon?” Tanong ni Morris.

“Okay naman. Maganda ang Intramuros pati yung Fort Santiago. Sayang nga kasi hindi kita kasama.” Kwento ni Carlo. “Hayaan mo sa off ko tayo naman ang aalis. Nangako si engineer na bibigyan niya ko ngayon linggo. Nag-aalala kasi ang tatay mo na baka magtampo ka daw sa kanya.” Ang sabi ni Morris. “Si Tatay talaga. Hindi ko magagawang magtampo sa kanya. Naiintindihan ko na para din naman sa kinabukasan ko yung ginagawa niya.” Wika ni Carlo. “Mabuti naman kung ganun. Ang mahalaga ay okay na tayo.” Wika ni Morris.

“Hindi mo ba itatanong yung tungkol kay Sir Bullet?” Tanong ni Carlo. “Wifey may tiwala ako sa sinabi mo kanina. Ang importante sa akin ay kasama ka at okay tayong dalawa. Basta pangako mo lang na magiging tapat tayo sa isa’t isa. Okay?” Wika ni Morris. “Magiging tapat tayo sa isa’t isa. Pangako ko sa’yo yan hubby. I love you.” Sabi ni Carlo. “I love you too, wifey.” Ang sagot naman ni Morris sa kanya. “Tama nga ang sinabi ni Sir Bullet. Kailangan ko siyang layuan para sa ikatatahimik ng relasyon namin ni Morris.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili.

SUSUNDAN…

Chapter Fourteen

Pagpasok ng buwan ng Mayo ay dumating ang mga magulang ni Miguel sa bansa. Nagpaalam muna ito kay Carlo bago sila tumulak papuntang Batangas upang magbakasyon. Sa kabilang banda naman ay natuloy pa rin ang pag-order ni Bullet ng baked cookies sa nanay ni Carlo, yun nga lang ay hindi na siya ang kausap dito kundi mismo ang kanyang ina. Dumirekta na ito dito at tulad ng kanyang sinabi ay tuluyan na siyang iniwasan ni Bullet. Mas makabubuti ang ginawa nito para kay Carlo upang sa ganun ay hindi pagmulan ng pagdududa at pagseselos sa parte naman ng kanyang nobyo na si Morris.

Ngayon ay mas naging maayos na ang kanilang relasyon. Kapwa nakakapag-adjust na sila sa isa’t isa, hindi naman maiiwasan ang magkaroon ng kaunting tampuhan ngunit hindi nila ito pinapatagal at agad nila itong pinag-uusapan.

Dahil sa dami ng orders ay kinailangan na ni Susan na magdagdag ng tauhan upang matapos ang lahat ng kanilang ibabake na cookies sa takdang oras. Tumulong na din sina Tin at Carlo sa paggawa upang mapadali at mapabilis ang kanilang trabaho. Nagbilin si Bullet na gawin dalawang batch ang pagdeliver ng mga baked cookies. Ang unang isang libo ay ipapadala sa mismong office nila samantalang ang natitirang isang libo naman ay dadalhin sa isang bahay ampunan.

“Mayroon na lamang tayong tatlong araw para sa unang batch na idedeliver. Ferdie nakakailan na tayo?” Tanong ni Susan sa kanyang tauhan. Kasalukuyan silang nasa may sala na siyang nagsisilbing pansamantalang gawaan nila. “As of today madam, nasa five hundred twenty six na baked cookies na po ang ating nagagawa.” Sabi ni Ferdie. “So it means mayroon pa tayong four hundred seventy four sets ng cookies na bubunuin. Kaya pa ba?” Tanong ni Susan.

“Kayang kaya!” Sabay sabay nilang sabi.

“Anak ilan na nagagawa mo dyan?” Tanong naman ni Susan kay Carlo. “Nay huwag po kayong mag-alala. Natapos ko na po yung lalagyan ng cookies para sa unang batch, si Tin na po ang bahalang magbigay sa inyo. Ito pong ginagawa ko ay para naman doon sa huling batch.” Sabi naman ni Carlo. “Salamat anak. Maaasahan ka talaga.” Puri ni Susan sa kanya. “You’re welcome po ’nay. Pagkatapos po namin ni Tin dito ay magluluto na kami ng kakainin natin.” Ang masayang sabi ni Carlo. “Mabuti pa nga anak at pihadong gutom na ang lahat.” Sambit naman ng kanyang ina.

Pansamantalang itinigil ni Carlo ang paggawa upang tulungan si Tin na mapabilis sa pagbibigay ng mga nagawa ng lalagyan ng cookies. Pagkatapos nito ay naghanda na sila upang magluto.

“Kumusta na nga pala kayo ni Sir Bullet? Nag-uusap pa ba kayo hanggang ngayon?” Tanong ni Tin habang naghihiwa ng sibuyas. “Naku hindi na po ate. Baka busy na yun sa trabaho.” Sabi naman ni Carlo. “Ang sabihin mo baka iba ang tinatrabaho niya. Alam mo ba na dalawang beses kong nakita yan kamakailan lang na may kalampungan na babae at magkaiba pa yung dinala niya dyan sa kabilang bahay.” Kwento ni Tin. “Hayaan na natin siya ate sa gusto niya. Buhay naman niya yan at labas na tayo doon.” Sagot naman ni Carlo.

Saglit na natigilan naman si Tin pagkatapos ay mataman niyang tinitigan si Carlo. “Bakit ganyan ka makatingin sa akin ate? May problema po ba?” Tanong niya. “Ikaw na bata ka magsabi ka nga ng totoo. Anong nangyari sa inyo ni Sir Bullet? Simula nung hinatid ka niya ay napansin ko na parang umiiwas na siya sa’yo.” Pag-uusisa ni Tin. “Hindi ko po alam sa kanya, ate. Baka hindi niya lang talaga ako gusto na maging kaibigan o di naman kaya ay busy lang talaga siya sa kanyang pribadong buhay kaya ganun.” Pagdadahilan ni Carlo.

Isang makahulugang tingin ang pinakawalan ni Tin. “Hindi ka naniniwala sa sinabi ko ano ate?” Wika ni Carlo. Napabuntung hininga naman ang kasambahay. “Hindi kasi ako kumbinsido sa sinabi mo pero kung anuman ang totoong nangyari sa pagitan ninyong dalawa ay hahayaan ko na lang na kayo ang umayos nito. Sayang naman kasi kung mawawalan ka ng isang kaibigan na pogi at macho tulad ni Sir Bullet.” Ang biro naman ni Tin. Napangiti naman si Carlo sa sinabi nito. “Ikaw talaga ate. Naku bilisan na nga natin ang pagluluto at tiyak kong nagugutom na yung mga kasama natin.” Paglilihis niya ng usapan. Hindi naman na muling nag-usisa pa si Tin kay Carlo at ibinaling nila ang kanilang atensyon sa ginagawang pagluluto.

Makalipas ang halos isang oras ay nakapaghanda na sila ng kanilang kakainin. Tinawag na ni Carlo ang lahat. “Ready na po ang pagkain. Tara kain na po tayo.” Ang masayang sabi nito sa kanila. Nagsipaghinto ang lahat sa kanilang ginagawa. “Lafangan na. Gora na tayo!” Ang eksaheradang sabi ni Ferdie. Sakto naman na may busina silang narinig mula sa labas. “Tamang tama at nandyan na din sila. Pasuyo naman pakibuksan ang gate.” Ang pakiusap ni Susan.

“Madam ako na ang magbubukas para kay Papa Morris at Engineer! Here I come baby.” Prisinta ni Ferdie. Nagtawanan ang lahat maliban kay Carlo na nagpipigil naman ng sarili na hindi makaramdam ng inis at selos sa mga sandaling iyon. Nabigo siyang pigilan ito dahil tumaas agad ang kanyang kilay ng makita niya na naka-angkla ang malanding kamay ni Ferdie sa matikas na braso ng kanyang nobyo. Napansin naman kaagad ni Morris ang matalim na mga titig ng kanyang kasintahan pagkapasok nila sa loob ng bahay. Mabilis niyang tinanggal ang mga kamay ni Ferdie sa pagkakalingkis sa kanyang braso.

Masayang sinalubong ni Susan ang asawang si Delfin. “Welcome home, mahal. Kumusta ang naging araw mo?” Bungad na bati ni Susan sa kanyang asawa. “Hello, mahal. My day was very tiring but fulfilling dahil nabawi naman ito ng aking masilayan ang iyong kagandahan.” Ang masayang sabi ni Delfin sa asawa. “Aguy aguy aguy kasweet naman nina madam at sir. Sana tayo din, Papa Morris.” Ang maharot na sabi ni Ferdie. “Oy Ferdie magtigil ka nga dyan. Hindi ka na nahiya sa mga amo natin.” Saway ni Zoey sa kanya ngunit inirapan lang siya ni Ferdie. “If I know naiinggit ka sa akin girl dahil hanggang ngayon ay hindi umeepekto ang ganda mo kay Papa Morris.” Sabi niya kay Zoey. “Bakla ka talaga, ang daldal mo kahit kailan. Halika na nga at kumain na tayo.” Ang tanging nasabi na lamang ni Zoey sa kasama.

Sinabayan pa rin ni Ferdie si Morris hanggang sa may lamesa. Uupo na sana ito sa tabi ni Morris ngunit pinigilan siya nito. “Papa Morris bakit? Ayaw mo ba kong katabi?” Ang nagtatakang tanong ni Ferdie. “Hindi naman sa ganun pero dito kasi ang pwesto nung anak ng amo natin kaya pasensya ka na. Sa iba ka na lang umupo.” Ang mahinahong paliwanag ni Morris sa kanya. Wala naman nagawa si Ferdie kundi ibigay ang upuan dito.

“Salamat.” Wika ni Carlo kay Morris ng makaupo na ito sa tabi niya.

“You’re welcome. Kain ka na.” Sagot naman ni Morris sa kanya.

Napansin naman ng kasambahay na si Tin ang pasimpleng pagsulyap ni Zoey sa dalawa habang sila’y kumakain. “May problema ba, Zoey? Hindi ba masarap yung pagkain?” Biglang tanong ni Tin na siya naman ikinagulat ng babae. “H-Ha?” Tila naguluhan naman si Zoey sa tanong nito. “Sabi ko may problema ba sa pagkain at medyo tahimik ka dyan.” Tanong muli ni Tin. “Okay naman yung pagkain, masarap siya. Pagod lang kaya tahimik ako ngayon.” Sagot naman ni Zoey sa kanya.

Pagkatapos kumain ay muli silang bumalik sa may sala upang ipagpatuloy ang kanilang trabaho. Pagkatapos magpalit ng damit ay tumulong na din si Delfin sa kanyang asawa habang si Morris naman ay nasa kusina upang tulungan sina Tin at Carlo sa paghuhugas at paglilinis ng pinagkainan.

“Maiwan ko muna kayo dito sa lababo para makapaghugas kayo ng maayos.” Ang makahulugang sabi ni Tin sa dalawa pagkatapos ay umalis na ito ng kusina.

“Kumusta ang naging araw mo?” Tanong ni Carlo kay Morris habang nagsasabon ito ng mga baso at plato.

“Ayun marami kaming pinuntahan ni Engineer kaya naging busy buong araw. Mabuti na lang at nawala din agad ang pagod ko kasi nakita na kita wifey.” Wika ni Morris.

“Ikaw hubby nahahawa ka na sa mga the moves ng tatay ko. Ganyan na ganyan ang linyahan niya sa nanay ko.” Biro ni Carlo.

“Ayaw mo ba wifey na maging malambing at sweet ako sa’yo?” Tanong ni Morris.

“Syempre gustong gusto ko. Cheesy and sweet.” Ang masayang sagot ni Carlo.

“I love you, wifey.” Bulong ni Morris.

“I love you too, hubby.” Wika naman ni Carlo.

Unti unting naglalapit ang kanilang mga mukha habang ang mga labi nila ay tila magnet na hinihila sila sa isa’t isa. Kaunti na lang at maglalapat na ang kanilang mga labi ngunit biglang dumating si Tin kaya kaagad na naglayo ang dalawa.

“Nakaistorbo ba ko sa inyong dalawa?” Tanong ni Tin. “Ay hindi naman masyado ate.” Sagot ni Carlo. “Sure? Wala ba kayong ginagawa nung paparating ako?” Tanong muli ni Tin sa dalawa. “Wala naman ate. Abala kami sa paghuhugas ng mga pinagkainan. Di ba Kuya Morris?” Tanong ni Carlo.

“Ahh oo. Tama si Carlo.” Patay malisyang sagot ni Morris. “Ahhh ganun ba? Akala ko kasi nakakaabala ako sa ginagawa niyo. Tulungan ko na kayo dyan para matapos natin agad. Marami kasing gagawin doon sa may sala.” Wika ni Tin na sinang-ayunan naman ng dalawa.

Gustuhin man ni Morris na lambingin si Carlo ay hindi niya ito magawa dahil maraming tao ngayon sa bahay. At base sa ginagawa nila ay mukhang matatagalan pa bago niya masolo ang kanyang kasintahan.

Pagkatapos nilang maghugas ng mga pinagkainan ay inilipat naman nila sa may dining room ang mga materyales upang doon ipagpatuloy ang kanina nilang ginagawa at para din lumaki ang espasyo ng mga nagbabake ng cookies doon sa may sala. Tinuruan ni Carlo sina Tin at Morris kung papaano gawin ang mga lalagyan ng cookies.

“Ikaw ang gumawa ng lahat ng ito?” Hindi makapaniwalang tanong ni Morris kay Carlo habang pinagmamasdan ang mga ito. “Oo. Mahilig na talaga akong magdesign ng mga tulad ng ganito magmula pagkabata. Isa ito sa mga ginagawa ko sa Cebu kapag may libre akong oras.” Wika ni Carlo.

“Wala na pala akong hahanapin sa iba kasi na sa’yo na ang lahat ng katangian na gusto ko.” Pabulong na sabi ni Morris.

Lihim naman na napangiti si Carlo sa kanyang narinig. “Nambobola ka na naman dyan. Pustahan nagamit mo na din yang linya na yan sa ibang babae.” Biro niya sa nobyo. “Walang halong bola yung sinabi ko sa’yo tsaka ngayon ko pa lamang ito nasabi sa buong buhay ko. Totoo yun.” Sabi naman ni Morris. “Talaga? Promise?” Paniniguro niya dito. “Promise. Cross my heart.” Sagot naman niya kay Carlo.

“Maniniwala lang ako kapag wala ng hadlang sa atin.” Wika ni Carlo sabay nguso sa paparating na si Zoey.

“Morris baka pwede mo naman kaming tulungan magbuhat nung mga karton ng cookies? Ang bigat kasi eh.” Tila nang-aakit na sabi ni Zoey. Tumaas naman ang kilay ni Carlo sa inasta ng babae sa kanyang nobyo ngunit pilit niyang pinakalma ang sarili. Inabangan niya kung ano ang magiging sagot ni Morris dito.

“Mukhang kaya naman ni Ferdie na magbuhat bakit hindi na lang siya yung pakiusapan mo Zoey?” Sabi naman ni Morris. “Hindi daw kasi kaya ni Ferdie na buhatin ang lahat ng kahon eh. Patulong naman please…” Wika ni Zoey. Tiningnan muna ni Morris si Carlo kung papayag ito. Wala naman nagawa si Carlo kaya tumango ito sa nobyo bilang senyales ng kanyang pagpayag. Saglit na umalis si Morris kasama si Zoey upang buhatin ang mga kahon. Lumipat naman ng pwesto si Tin at tumabi ito kay Carlo.

“Kahit kailan talaga panira sa eksena yan si Zoey. Kahit nung kumakain tayo napansin ko na nakatitig siya sa inyo.” Wika ni Tin. “Hayaan mo na ate. Tiwala naman ako kay Morris na hindi siya gagawa ng kahit na anong bagay na ikakaselos ko.” Sagot ni Carlo. “Masaya ako na marinig yan sa’yo pero dapat maging handa ka sa mga pwedeng mangyari.” Sabi ni Tin. Tila naguluhan naman si Carlo sa sinabi ng kasambahay. “Anong ibig mong sabihin ate?” Tanong niya.

“Ang mundo ay parang Quiapo, maraming snatcher at holdaper. Kung tatanga tanga ka ay posibleng makuha ang bagay na iniingatan mo. Ang gusto ko lang ipaintindi sa’yo ay huwag kang maging kampante. Sa panahon ngayon maraming relasyon na ang nasisira dahil sa mga ahas. Kung inaakala mo na nasa gubat pa sila ay nagkakamali kang bata ka dahil naglipat bahay na sila. Lagi mong pakatatandaan na walang matinong relasyon sa malanding may determinasyon. Hindi lang pagmamahal at tiwala ang batayan ngayon. Maging alerto ka.” Babala ni Tin sa kanya.

Nabahala naman si Carlo sa payo sa kanya ni Tin. Hindi nga imposible na mangyari ito lalo pa at mukhang pursigido si Zoey na akitin ang kanyang nobyo base sa nakita niya. Biglang tumayo si Carlo. “Oh saan ka pupunta?” Tanong ni Tin. “Dyan ka lang ate. Kukunin ko lang yung hiniram sa akin.” Sabi naman ni Carlo.

Naabutan niya sa may sala si Ferdie na mag-isang gumagawa. “Kuya nakita mo ba si Morris?” Tanong ni Carlo. “Ay witchekels. Bakit?” Tanong naman ni Ferdie. “Pumunta kasi si Zoey doon sa amin at nagpapatulong magbuhat ng mga kahon. Sabi niya kasi hindi mo daw kakayanin lahat.” Wika ni Carlo.

Nanlaki naman ang mata ni Ferdie sa kanyang narinig. “Ha? Eh wala pa naman laman yung mga kahon na yun. Baklang yun nagdahilan na naman para makalandi kay Papa Morris!” Ang sabi naman niya. Kinabahan naman si Carlo kaya agad niyang hinanap ang dalawa.

“Ate dumaan ba si Morris dito?” Tanong ni Carlo kay Tin.

“Hindi eh. Bakit?” Tanong ni Tin.

“Hindi ko kasi siya mahanap ate. Mag-isa lang doon na gumagawa si Kuya Ferdie sa may sala.” Sabi naman ni Carlo. Napahinto naman si Tin sa kanyang ginagawa. “Naku yan na nga ba ang sinasabi ko sa’yo. Tara at hanapin natin yang magaling mong jowa baka maagaw pa yan ng babaeng zuma.” Wika ni Tin.

Nagmamadali ang dalawa sa paghahanap kina Morris at Zoey. Tiningnan nila ang kwarto ng nobyo pero wala ito doon. Lumabas sila upang tingnan sa may garahe ngunit wala din sila dito. Bumalik muli sila sa loob at umakyat sa ikalawang palapag ng bahay upang tingnan doon. Pagbukas nila ng guest room kung saan nanunuluyan pansamantala ang dalawang tauhan ng kanyang nanay ay wala silang nakita ni anino ng dalawa. Doon na nagsimulang mabahala si Carlo.

“Ate nasaan kaya sila? Akala ko ba nagpapatulong lang si Zoey na magbuhat ng kahon. Bakit hindi ko na sila mahagilap?” Ang nangangambang sabi ni Carlo. “Hindi ko rin alam be. Ang mabuti pa ay tingnan muli natin sa labas baka inutusan lang.” Sagot naman ni Tin sa kanya. Muling silang bumaba upang hanapin sa labas ang dalawa. Saktong paglabas ng gate ni Carlo ay nakita niya sina Zoey at Morris na naglalakad pabalik nang bahay at masayang nagkekwentuhan. Hindi napigilan ni Carlo ang kanyang emosyon. Mabilis itong kumaripas ng takbo papalayo sa kanilang bahay. Hindi niya inalintana ang pagtawag sa kanya ni Tin. Ang tanging gusto niya lang gawin ng mga oras na ito ay magpakalayo layo.

Hindi namalayan ni Carlo ang haba ng itinakbo niya. Punung puno ng luha ang kanyang mga mata kaya hindi niya makita ng maayos ang kanyang dinaraanan. Tumigil lang siya sa pagtakbo ng madaanan niya ang playground. Umupo muna siya sa may swing at doon ay muli niyang ibinuhos ang kanina pang pinipigilan na damdamin. Humagulgol ng iyak si Carlo.

“Bakit hindi mo nagawang tumanggi? Bakit?” Wika niya sa kanyang sarili. Hindi makapaniwala si Carlo kung bakit hinayaan ni Morris na magkasama sila ni Zoey gayong isa ito sa pinagseselosan niya. Tama nga ang babala sa kanya ni Tin. Hindi talaga sapat ang tiwala at pagmamahal lang sa relasyon lalo pa at ang tukso ay nasa loob lang ng kanilang pamamahay at malayang umaaligid sa kanila.

“Carlo? Why are you here?”

Napatingala si Carlo. Bumungad sa kanya ang bulto ng isang lalaki na nakatayo sa kanyang harapan. Hindi niya ito maaninaw ng maayos dulot ng kanyang pag-iyak. “Sino po kayo?” Tanong ni Carlo dito. Umupo ang lalaki sa harapan niya upang pumantay kay Carlo.

“It’s me, Bullet.”

Nabigla naman si Carlo ng magpakilala si Bullet. Agad niyang pinunasan ang luha sa kanyang mga mata. Ayaw kasi niyang makita ni Bullet ang kalagayan niya ngayon. “Sorry po. Naabala ko po ba kayo?” Tanong niya.

“I’m just doing my late night exercise and I accidentally saw you when I passed through this street. Here take this.” Wika ni Bullet sabay abot ng panyo sa kanya.

“Salamat po pero hindi niyo naman po kailangan gawin ito. Okay lang po ako dito.” Wika ni Carlo sabay tanggi na kunin ang panyo mula kay Bullet.

“If you’re truly okay then I assumed that you’re in your house right now helping them instead of sobbing here alone. Am I correct?” Tanong naman ni Bullet.

Sa pagkakataong ito ay hindi na nakontrol ni Carlo ang kanyang emosyon. “Oo!!! Hindi na ko okay! Hindi ako okay! Malungkot ako. Ano masaya ka na ba sa sagot ko!?” Bulalas ni Carlo.

Napangiti naman si Bullet sa naging reaksyon ni Carlo. Hindi man lamang ito kinakitaan ng pagkabigla. “Very satisfied.” Wika niya.

“Bakit ka ba nandito? Hindi ba ikaw mismo ang nagsabi na layuan kita? Ginawa ko naman ang gusto mo, iniwasan kita! Pero bakit heto at nandito ka at nasa harapan ko? Pinaglalaruan mo ba talaga ako!?” Naiinis na sabi ni Carlo.

Tumayo si Bullet at tiningnan maigi si Carlo.

“Yes! I said those words to you but I can’t just leave you here crying all night. C’mon I will take you for a ride.”

SUSUNDAN…

Chapter Fifteen

“Yes! I said those words to you but I can’t just leave you here crying all night. C’mon I will take you for a ride.”

“Saan mo ko dadalhin?” Tanong ni Carlo. Bigla kasing hinatak ni Bullet ang kanyang kamay at nagsimulang maglakad papalayo sa may playground.

“I said I will take you for a ride. Don’t you get it?” Wika ni Bullet.

“Naiintindihan ko yung sinabi mo sir pero ang gusto kong malaman kung saan lupalop na naman tayo mapupunta? Hindi ako nakapagpaalam sa mga magulang ko, baka mag-alala sila kung matagal akong mawawala sa bahay.” Ang pangamba ni Carlo.

“Tch. Nakuha mong magmukmok dito sa playground in the middle of the night without them knowing and now you’re telling me that you’re worried na baka mag-alala sila? How ridiculous!” Bulalas ni Bullet. Pinilit ni Carlo na kalasin ang kamay niya sa mahigpit na pagkakahawak ni Bullet. “Oo na! Kasalanan ko na! Kasalanan ko na kasi nagmahal ako kaya ako nasasaktan. Kasalanan ko na kung bakit ako nagseselos. Kasalanan ko na kasi bakla ako at hindi ko kayang ibigay ang hinahanap ng karelasyon ko. Mayroon ka pa bang idadagdag?” Sarkastikong sabi ni Carlo.

Hinintay niya ang sasabihin ni Bullet ngunit nanatiling tahimik ito at nakatitig lamang sa kanya. Mas lalo nainis si Carlo sa ginagawa ng lalaki. Pakiwari niya ay palihim itong natutuwa sa nangyayari sa kanya ngayon. “Hindi ako sasama sa’yo.” Ang matigas na pagkakasabi niya kay Bullet.

Ngunit tila naging bingi ito sa kanyang sinabi dahil muli siyang hinawakan ni Bullet sa kamay at kinaladkad pabalik. “Ano ba!? Nasasaktan ako.” Wika ni Carlo. Huminto naman si Bullet at nilingon siya nito. “I’ll give you two options. One is hahatakin kita papunta sa bahay ko dahil nandoon ang kotse na gagamitin natin or two, bubuhatin kita mula rito pabalik. You decide.” Ang seryosong sabi ni Bullet. Nagtagisan ang kanilang mga mata na tila naghahamon kung sino ang unang bibigay. Wari’y nagpapakiramdaman kung sino ang unang susuko sa pagitan nilang dalawa.

“Okay. Maglalakad na ko.” Ang tanging nasabi na lang ni Carlo bilang pagsuko sa determinadong si Bullet. Nagsimula na muli ang kanilang paglalakad pabalik sa kanilang bahay. Ilang bahay na lamang ang pagitan bago ang bahay ni Carlo ay muling huminto si Bullet sa paglalakad. “Oh bakit ka huminto?” Nagtatakang tanong ni Carlo. “Wait for me here. Ako na lang ang kukuha ng kotse. Huwag kang magtatangkang tumakas.” Ang sabi ni Bullet. “Anong gagawin mo kapag tumakas ako aber?” Tila naghahamon na tanong ni Carlo sa kanya. Naging seryoso ang mukha ni Bullet. Lumapit ito sa kanya na halos hininga na lang ang pagitan. “I will kiss you if you try to escape from me.” Wika niya. Hindi naman agad nakapagsalita si Carlo dulot ng pagkabigla. “I’ll go ahead. Don’t you dare to run, cookie virgin. I’m warning you.” Banta ni Bullet pagkatapos ay umalis na ito papalayo sa kanya. Doon pa lamang nakahinga ng maluwag si Carlo. “Iba pala magseryoso yun, nakakatakot!” Ang wika niya sa kanyang sarili ng wala na ito sa paningin niya.

Ilang saglit lang ay huminto sa kanyang harapan ang kotse ni Bullet. Ibinaba nito ang kanyang bintana. “Get in.” Utos niya. Wala naman nagawa si Carlo kundi pumasok sa loob ng kotse. Dahil sa sobrang kaba niya ay nahirapan siyang ikabit ang seat belt sa kanyang katawan. Napansin naman ito ni Bullet kaya lumapit ito sa kanya upang siya ay tulungan. “Let me help you with that.” Wika niya. Halos hindi naman makahinga si Carlo dahil sa sobrang lapit ng mukha ni Bullet sa kanya. Lalo tuloy lumakas ang tibok ng kanyang puso sa kanyang dibdib. Nalalanghap din niya ang pabango na gamit nito, lalaking lalaki kahit nag-jogging ito kanina. “Ito siguro ang dahilan kung bakit maraming nahuhumaling dito.” Wika ni Carlo habang nakapikit ang kanyang mga mata. Kahit anong pagtitimpi ay hindi niya mapigilan na hindi amuyin ang lalaki. “Smells good isn’t it?” Tanong ni Bullet na kanina pa pala siya pinagmamasdan. “H-Ha? H-Hindi kay-ya. U-Umalis na nga tayo-o.” Ang nauutal na sabi ni Carlo. Napangiti naman si Bullet sa naging reaksyon nito sa kanya. “As you wish.”

Nabalot ng katahimikan sa pagitan nilang dalawa habang binabagtas ang daan. Hindi mawari ni Carlo kung bakit siya sinasamahan ni Bullet gayon ito naman ang unang nagsabi na layuan niya ito. “So tell me what happened to you and your boyfriend? Did he cheat on you already?” Bungad na tanong ni Bullet habang nagmamaneho. “Hindi. Hindi ko alam, hindi ako sigurado.” Wika ni Carlo na nakamasid lang sa labas ng kotse at tila lumilipad ang isip. “Is it because of the girl na kasama niya? Morris is your boyfriend’s name right?” Tanong muli ni Bullet. Agad siyang nilingon ni Carlo. “Nakita mo sila? Saan sila nagpunta? Anong ginagawa nila?” Sunod sunod na tanong niya. “Woah easy, easy. Masyado ka naman atang triggered cookie virgin. I just saw them walking papunta doon sa tindahan malapit sa guard house. I think the girl smoke and nagpasama lang sa boyfriend mo cause I didn’t see him holding a cigarette. That’s all I saw.” Kwento ni Bullet.

“Kahit na! Nagsinungaling pa rin yang babae na yan, kunwari nagpapatulong magbuhat yun pala gusto niya siya ang bubuhatin ng boyfriend ko. Naiinis ako kasi hindi man lang makaramdam si Morris sa pang-aakit ng babaeng yun.” Bulalas ni Carlo. Natawa naman si Bullet sa sinabi nito. “And what made you think na magiging honest ang boyfriend mo sa’yo twenty four hours a day, seven days a week huh? Tch. You’re too naive. No wonder kaya ka palaging nasasaktan.” Wika niya. Nagpanting naman ang tenga ni Carlo sa sinabi sa kanya ni Bullet. “Stop the car.” Wika niya pero hindi siya pinakinggan nito. “I said stop the car sir. Uuwi na lang ako.” Madiin na pagkakasabi ni Carlo. “No. I will drive you home myself.” Sabi naman ni Bullet. Hindi na napigilan ni Carlo ang bugso ng kanyang damdamin. “Ihihinto mo ang kotse o tatalon ako dito? Mamili ka.” Pagbabanta ni Carlo. Agad niyang tinanggal ang seat belt saka binuksan ang pinto ng sasakyan habang umaandar ito.

“Is that a threat?” Tanong ni Bullet. Tiningnan siya ni Carlo ng matalim. “I’m serious, sir.” Hindi inalis ni Carlo ang kanyang mga titig kay Bullet habang nagmamaneho ito. Sa huli ay walang nagawa si Bullet kundi ihinto ang kotse sa gilid ng daan. “Tch. Fine. If ayaw mong pag-usapan ang tungkol sa relasyon mo okay I will never brought it up again basta ituloy na lang natin ito para makapagisip isip ka. Ako ang maghahatid sa’yo pauwi ng bahay ninyo dahil pinagpaalam kita kay Tita Susan. So, can we just go now?” Wika ni Bullet.

Tila nahimasmasan naman si Carlo sa naging paliwanag ni Bullet. Sinara niya ang pinto ng sasakyan saka sinuot ang seat belt. Nang matiyak na okay na ang lahat saka muling pinaandar ni Bullet ang kotse. “Bakit tayo nandito?” Nagtatakang sabi ni Carlo ng huminto ang sasakyan. “It’s for you to find out.” Wika ni Bullet pagkatapos ay lumabas na ito ng kotse. Sumunod naman si Carlo sa kanya. May tatlong lalaki na sumalubong sa kanila. Dalawa dito ay mga nakauniporme habang ang isa naman ay nakasuot ng casual lang.

“Good evening sir. Your yacht is ready.” Wika ng isang lalaki na nakauniporme. “Thank you. By the way this is Carlo. Carlo this is my staff. Captain Romario and his assistant, Bernard. Then my personal assistant, Ceazar.” Pagpapakilala ni Bullet. Isa isa naman iniabot ng tatlo ang kanilang mga kamay kay Carlo tanda ng kanilang pagbati. “Nice to meet you, Sir Carlo.” Wika nila. “Nice to meet you din po. Carlo na lang po ang itawag ninyo sa akin.” Ang nahihiyang sabi niya sa kanila. “I think we’re good to go now. Let’s go.” Aya ni Bullet sa kanya.

Bumungad kay Carlo ang magagara at naglalakihang mga yate habang sila ay naglalakad. Namangha siya habang pinagmamasdan isa isa ang mga ito. “We’re here at my yacht.” Wika ni Bullet sabay tinuro ang isang malaking yate sa kanilang harapan. Hindi naman maikaila ni Carlo ang labis na pagkamangha sa kanyang mga mukha. “Ang ganda.” Mga katagang namutawi sa bibig ni Carlo. Palihim na napangiti si Bullet sa naging reaksyon nito. “I’m glad you liked it.” Inilibot ni Bullet si Carlo sa kabuuan ng yate.

“This kid is a ninety four foot. It has six rooms and four bathrooms, It also has an entertainment area so if you want to sing there’s karaoke. We also have here outdoor lounge if you want to breathe some fresh air while on board. And if you’re into water adventures, we have jet ski and rubber boat. By the way there’s two kitchens in here so if you’re starving you can get some food or feel free to ask Ceazar. He will accompany you while you’re here.” Wika ni Bullet.

“Wait? Ibig sabihin iiwanan mo ko dito mag-isa?” Tanong ni Carlo. “Just for a while. I’m doing some paperworks tonight but I will catch up to you as soon as I finished it.” Paliwanag naman ni Bullet. “Ganun ba? Sige okay lang. Maglilibot na lang ako dito sa loob ng yate mo.” Sagot niya. Tila nalungkot naman si Carlo. Inakala kasi niya na makakasama niya ito upang damayan siya sa kalungkutan na kanyang nararamdaman ngayon ngunit hindi pala. “Okay I’ll leave you two now. Ceazar take charge of him.” Bilin ni Bullet sa kanyang assistant. “Noted sir.” Sagot naman nito sa kanya. Nag-ikot ikot muli si Carlo pagkaalis ni Bullet. Nakasunod naman sa likod niya si Ceazar.

“Carlo you want drinks? Are you hungry?” Tanong ni Ceazar sa kanya. “Salamat po pero hindi pa ko nagugutom.” Sagot naman ni Carlo dito. “Okay. Just let me know if may kailangan ka ha?” Wika niya. “Ahhh pwede ba kong umakyat doon sa may taas? Gusto ko sana kasing umupo doon sa may harap ng yate. Yun ay kung pwede sana.” Hiling ni Carlo. “Sure. No problem with that. Come, follow me.” Sabi ni Ceazar. Dinala niya si Carlo sa may harap ng yate. Pagdating nila doon ay bumungad sa kanila ang malamig na simoy ng hangin kasabay ng liwanag na dulot ng bilog na buwan. Umupo silang dalawa sa harapan habang natatanaw ang kahabaan ng Roxas Boulevard. “Ang ganda pala dito kapag gabi tsaka tahimik din. Makakapagmuni muni ka dito ng maayos.” Sabi ni Carlo. “Alam mo pareho kayo ni Sir Bullet. Mahilig din siyang magpunta dito sa gabi para magmuni muni.” Wika ni Ceazar.

Tila may kung anong bagay ang nag-udyok kay Carlo upang usisain ang misteryosong buhay ni Bullet. “Matagal na ba siyang pumupunta dito?” Tanong niya. “Matagal na din. Alam mo ba sa loob ng dalawang taon ay palagi si Sir na nandito. Tuwing gabi yan at walang palya yun hanggang sa inabot yung araw ng linggo, tapos linggo naging buwan at buwan na naging taon na. Nandito lang siya parati habang nagpapakalunod sa alak. Wala naman kaming magawa kundi sumunod lang sa utos niya. Kahit pamilya ni Sir ay hindi siya mapigilan. Hanggang isang araw ay nagulat na lamang kaming lahat dahil huminto na siya sa pag-inom at bumalik na siya sa trabaho na parang walang nangyari.” Kwento ni Ceazar sa kanya.

“Ito marahil yung sinasabi ni Miguel sa akin tungkol sa naudlot nitong kasal.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili.

“Pero alam mo nakakapanibago si Sir ngayon. Bukod sa malimit na siyang magpunta dito tuwing gabi ay ito ang unang pagkakataon na bumisita siya na may kasama pa.” Wika ni Ceazar. “Bakit hindi ba siya nagdadala ng bisita dito?” Usisa ni Carlo. “Naku hindi nagdadala si Sir ng bisita dito, kahit pamilya niya o kaibigan man lang ay wala pang nakakatapak dito ni isa. Tanging ikaw pa lamang at yung huli na pinakilala niya sa amin na babae.”

“Sinong babae?” Tanong ni Carlo.

“Teka alalahanin ko. Sino nga ba yun? Aha! Alam ko na. Si ano—”

“Ceazar that’s enough.” Wika ni Bullet na seryosong nakatitig sa kanila. Nabigla naman si Ceazar kaya tila naaligaga ito. “Sorry Sir. Medyo napasarap yung kwentuhan namin ni Carlo.” Wika niya habang kakamot kamot ng kanyang ulo sa harap nito. “It’s okay. You can leave us now.” Utos ni Bullet. Agad naman tumalima si Ceazar. “Okay Sir. Pasensya na po ulit. Nice meeting you again, Carlo.” Wika niya sabay nagmamadaling umalis. Tumabi si Bullet sa kanya. Nabigla si Carlo ng gawing unan nito ang kanyang mga binti. “Sir matutulog ka lang pala bakit sa binti ko pa? Maraming kwarto dyan oh.” Reklamo ni Carlo. “Shhhh… Please let me stay here for just five minutes.” Wika ni Bullet na nakapikit na ang mga mata. Hindi naman makahinga ng maayos si Carlo dahil sa kanya. “Just breathe normally.” Sabi ni Bullet. Wala naman nagawa si Carlo. “Bahala ka nga dyan, sir. Yan ang gusto mo eh.” Pagsuko niya pagkatapos ay hinayaan na lamang niya itong matulog sa kanyang mga binti.

Hindi maiwasan ni Carlo na titigan ang mukha ni Bullet. “Maamo pala ang mukha nito kapag tulog.” Wika niya sa kanyang sarili. Matangos ang ilong, makapal ang kilay, mahaba ang mga pilik mata at higit sa lahat, mamula mula ang makapal niyang labi. “Gwapo naman pala itong si Sir.” Wika ni Carlo.

“You’re falling for me now huh?” Wika ni Bullet na kinabigla naman ni Carlo. “Luh. Feeling mo naman sir. Naappreciate ko lang po yung maamo niyong mukha kapag tulog po kayo. Subukan niyo pong matulog ng madalas dahil nakakadagdag po yan sa kapogian niyo po.” Sarkastikong sabi ni Carlo. Ngumisi naman si Bullet. “All you have to do is ask.” Wika niya. “Itulog mo na lang yan sir, antok lang yan. Teka nga akala ko ba magtatrabaho ka? Tapos mo na agad?” Tanong naman ni Carlo. “I’m too tired to read those reports. Hey, can you do me a favor?” Tanong ni Bullet. “Ano yun?” Wika naman ni Carlo. “Can you massage my head and comb my hair using your hand?” Pakiusap ni Bullet. “Huh? Bakit ko naman gagawin yun sa inyo sir?” Pagtanggi sagot ni Carlo. “My head is aching. Please help me get to sleep.” Wika ni Bullet. Nag-isip muna si Carlo bago ito pumayag sa hiling ni Bullet.

“Did you massage the head or comb the hair of your boyfriend?” Tanong ni Bullet. Kasalukuyan minamasahe ni Carlo ang kanyang ulo. “Hindi.” Matipid na sagot sa kanya nito. “Oh am I the first guy? I’m so honored.” Wika ni Bullet. “Hindi naman siya ganito maglambing. Yakap at halik lang ang bonding time namin.” Sabi ni Carlo. “Wait. No sex at all?” Tanong ni Bullet. “Blow job lang pero yung ipapasok na naku ayawan na. Hindi ko kaya.” Sagot naman ni Carlo. Natawa naman sa sinabi niya si Bullet. “So you’re guarding your hole huh? Nice.” Biro ni Bullet. “Hindi ko nga pa kasi kaya tsaka bata pa ko para gawin yan.” Paliwanag naman ni Carlo. “Until when you will preserve that? Kapag nakahanap na siya ng iba?” Tanong muli ni Bullet. “Hindi ko alam. Basta hanggat kaya ko, namin ng boyfriend ko.” Sabi ni Carlo. Hindi na muling nagbigay pa ng kahit anong komento si Bullet habang ipinagpatuloy naman ni Carlo ang pagmamasahe dito. Mukhang nasarapan naman sa masahe si Bullet dahil ilang saglit lang ay nakatulog na ito.

“Ano kayang nangyari sa kanila sa bahay?” Nag-aalalang tanong ni Carlo sa kanyang sarili. Hindi niya dala ang kanyang cellphone kaya hindi niya matext o matawagan man lamang ang mga tao sa kanilang bahay upang makibalita tungkol sa nangyayari sa kanila doon. “Pihadong kasama na naman ni hubby yung babae na yun.” Ang naiinis na sabi ni Carlo ng maalala nito ang nangyari. Ilang saglit lang ay dumating muli si Ceazar. “Tulog si sir?” Tanong niya. Tumango naman si Carlo sa kanya. “Oo, bakit?” Pabulong na tanong niya. “May tumatawag kasi sa cellphone ni sir. Tita Susan daw yung pangalan.” Wika ni Ceazar. Agad na kinuha ni Carlo ang cellphone ni Bullet ng marinig nito ang pangalan ng kanyang nanay.

“Hello ’nay.” Bungad na bati ni Carlo sa linya. “Carlo? Anak ikaw ba yan? Nasaan kayo ni Sir Bullet at bakit ikaw ang may hawak ng phone?” Tanong ni Susan sa anak ng mabosesan niya ito sa kabilang linya. “Ano kasi ’nay may inaasikaso lang po saglit si Sir Bullet, naiwan po niya yung phone niya kaya ako na po ang sumagot. Bakit po pala kayo napatawag?” Tanong ni Carlo. “Nag-aalala na kasi ang tatay mo sa’yo. Anong oras daw ba kayo uuwi?” Tanong ni Susan sa anak. “Pasensya na po ’nay kung pinag-alala ko po kayo ni tatay. Sabihan ko po si Sir Bullet para makauwi na kami. Sa bahay ko na lang po ikekwento sa inyo kung saan kami nagpunta.” Sagot naman ni Carlo sa kanyang ina.

“Oh siya sige. Mag-iingat kayo pag-uwi anak. I love you.” Wika ni Susan.

“I love you too, ’nay.” Sagot naman ni Carlo sabay baba nito ng tawag. Ngayon ay hindi naman niya malaman kung papaano gigisingin si Bullet na mahimbing na natutulog sa kanyang mga hita.

“Paano na ito?” Wika ni Carlo.

SUSUNDAN…

Chapter Sixteen

“Sir.” Wika ni Carlo. Pilit niyang ginigising si Bullet ngunit tila lumalim na ang pagkakahimbing nito sa kanyang mga hita.

“Sir gising na po. Namamanhid na po kasi yung mga binti ko.” Wika niya. Marahan niyang tinapik tapik ang pisngi nito. Nagbabaka sakali siya na magising ito sa ganitong paraan. Naging epektibo ang ginawa ni Carlo dahil kalaunan ay nagising si Bullet.

“Do I look ugly to you?” Tanong ni Bullet. Nabigla naman si Carlo sa tanong niya. “Ho? Hindi naman po. Bakit niyo pala naitanong yan?” Wika niya. “Nothing. It was just a random thought in my mind.” Sabi ni Bullet. Kahit hindi man niya aminin ay tila nahuhulaan na ni Carlo ang ibig ipahiwatig nito sa kanya. “Tingin mo ba kung pangit ka may lalapit ba sa’yo na mga babae para matikman ka? Syempre wala di ba? Kaya hindi ka pasok sa category ng pangit.” Sabi ni Carlo. “So tell me, which category do I fit in?” Tanong ni Bullet. Nag-isip muna si Carlo bago ito sumagot. “Hmmm manyak pero malalim mag-isip tapos seryoso tsaka generous.” Wika niya. “Seriously? Is that what you think of me? A pervert human being?” Hindi makapaniwalang sabi ni Bullet. “Sorry na sir pero yun talaga ang tingin ko sa’yo nung una. Kalaunan naman ay bumawi ka na sa ibang personality traits.” Wika ni Carlo. Napabuntung hininga si Bullet. “I guess first impression lasts after all.” Wika niya. Nakahinga ng maluwag si Carlo nang bumangon si Bullet.

“Did it hurt?” Tanong ni Bullet. Napansin niya kasi na minamasahe ni Carlo ang magkabila niyang hita. “Ahhh medyo. Namamanhid kasi yung mga binti at hita ko.” Sagot naman ni Carlo. Nagulat siya ng simulang masahiin ni Bullet ang namamanhid niyang mga binti. “Teka sir, ako na lang po ang magmamasahe.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo habang pinipigilan niya ang mga kamay nito. “I insist. I was the one to blame bakit namamanhid yan ngayon.” Pagpupumilit naman ni Bullet. Nahihiya man si Carlo ay pumayag na din ito kalaunan. Hindi kasi siya makatayo ng maayos dahil pakiramdam niya ay para siyang pinupulikat.

“Masakit pa ba?” Tanong ni Bullet habang minamasahe siya. Tumango naman si Carlo bilang sagot sa kanya. “Saan parte ba yung masakit?” Tanong muli niya. “Dito oh…” Wika ni Carlo sabay turo sa parte ng hita kung saan ito namamanhid. Natatakpan ng shorts na suot ni Carlo ang kaniyang hita kaya kinailangan ni Bullet na iangat ng kaunti ito. Tumambad sa kanyang harapan ang malasutlang kutis na mga hita ni Carlo. Sa unang pagkakataon ay napalunok si Bullet ng kanyang laway. Hindi niya mawari ang kakaibang init na kanyang nadarama habang pinagmamasdan niya ito. Napansin naman ni Carlo ang biglaan pananahimik ni Bullet habang nakatitig sa kanyang mga hita.

“Sir okay lang po ba kayo?” Nagtatakang tanong ni Carlo. “Huh? Y-Yeah I’m o-okay.” Ang nauutal na sabi ni Bullet. “Parang hindi kayo okay sir, pinagpapawisan po kayo. Masama po ba ang pakiramdam niyo?” Tanong muli ni Carlo. “I’m not sick. I feel hot that’s why I sweat a lot. Enough with me. I will start massaging you now. Just relax. Okay?” Paliwanag ni Bullet. Tumango naman si Carlo bilang pagsang-ayon dito.

Hinilot ni Bullet ang parte kung saan ito masakit. Madiin pero banayad ang bawat hagod ng kamay nito sa kanyang hita. Nakadama naman ng pagkailang si Carlo habang minamasahe siya ni Bullet. Konti na lang kasi ang pagitan ng mga kamay nito sa kanyang natutulog na alaga. “Sir tama na po. Ako na lang po ang maghihilot ng hita ko.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo. “No. It’s fine with me.” Wika naman ni Bullet habang patuloy na minamasahe ang hita ni Carlo.

Hindi mawari ni Bullet ang init na kanyang nararamdaman habang siya ay nagmamasahe. Pinagpapawisan siya ng todo gayun malamig at mahangin naman sa kanilang pwesto. Hindi ito ang unang beses na nagmasahe siya ng parte ng katawan ng ibang tao. Kadalasan ay sa mga babae niya ito ginagawa hindi sa kapwa niya lalaki lalo na maging sa mga bakla. Ngunit kakaiba si Carlo sa lahat dahil siya lang ang nakagawa nito kay Bullet. Habang pinagmamasdan ang hita ni Carlo ay sunod sunod ang paglunok ni Bullet ng kanyang laway. Tila natuyo ang kanyang mga lalamunan habang nakatitig dito. Maputi at makinis ang balat ni Carlo tulad ng kanyang ina. Nahahalata ang pagiging maalaga nito sa kanyang sarili.

Tila naman may kung anong boses na nag-uudyok sa isipan ni Bullet para itaas pa ang kaniyang kamay sa hita ni Carlo. Pinipigilan niya ang kanyang sarili ngunit wari’y may sariling buhay ang kanyang kamay. Unti unti itong umangat sa hita ni Carlo. Naging mas madiin din ang hagod ng kanyang pagmamasahe. Naramdaman naman ni Carlo ang pag-angat ng kamay ni Bullet. Gusto sana niya itong pigilan ngunit parang nawalan siya ng boses at hindi niya magawang tutulan man lamang ito. Lalo pang pinanggigilan ni Bullet ang hita ni Carlo, inangat pa niya ang kanyang kamay. Hindi pa siya nakuntento dito dahil ngayon naman ay pilit na niyang inaabot ang likuran bahagi ni Carlo. Dahil hindi niya maabot ito kaya’t inilapit pa ni Bullet ang kanyang sarili kay Carlo.

Napapikit naman si Carlo habang sinasamyo ang mabango at lalaking-lalaki na amoy nito. Naabot naman ni Bullet ang likuran bahagi ni Carlo. Pinisil pisil niya ang pisngi ng pwet nito. Napapakagat naman ng labi si Carlo sa kanyang ginagawa. Doon ay hindi na nakontrol ni Bullet ang kanina pa niyang pinipigilan emosyon at tuluyan na siyang naging mapangahas. Hinalikan niya si Carlo. “I can’t fight this urge anymore.” Wika ni Bullet.

Sa umpisa ay nagagawa pang maitulak ni Carlo ang mukha ni Bullet papalayo sa kanya ngunit wari’y may kung anong gayuma sa mga labi nito na kanyang hinahanap hanap sa tuwing ito’y humihiwalay sa kanyang mga labi. Tila nahihipnotismo siya ng kamandag ni Bullet. “Aaagghhh…Bullet…” Biglang nasambit ni Carlo ang pangalan nito. Isang makasalanan ngiti ang isinukli ni Bullet sa kanya. “I like the way you say my name. It makes my crotch even more harder.” Wika niya. Muli niyang sinibasib ang mga labi ni Carlo ngunit sa pagkakataong ito ay sinasalubong na siya nito. Tuluyan ng bumigay si Carlo na kanina pa din nagpipigil ng kanyang sarili.

Mainit, mapusok, nakakapaso at mapangahas. Ganyan isalarawan ni Carlo ang tagpo sa pagitan nila ngayon ni Bullet. Wari’y nasa isang digmaan sila na kapwa magkalaban kung mag-espadahan ang kanilang mga dila. Kapwa ayaw magpatalo. Pilit na ipinapasok ni Bullet ang kanyang dila sa loob ng bibig niya ngunit itinutulak naman ito palabas ng dila ni Carlo. Saglit na huminto si Bullet. “Wait. Is this your first time to do this?” Tanong niya. Naguluhan naman si Carlo sa tanong nito. “First time sa halik? Hindi na.” Sagot niya. “Then you know how to do the french kiss right?” Tanong muli ni Bullet. Napakunot noo si Carlo. “Huh? Ano yung french kiss?” Wika niya. Nabigla naman si Bullet sa sagot sa kanya ni Carlo.

“What the heck!? You mean all this time you didn’t know the french kiss thing?” Hindi makapaniwalang tanong ni Bullet. “Hindi ko nga kasi alam. Ano ba yun?” Tanong ni Carlo. Huminto si Bullet sa kanyang ginagawa pagkatapos ay humiga ito sa tabi ni Carlo. “Okay. I will explain it to you once. You better listen carefully. French kiss or commonly called as a deep kiss or a tongue kiss is a kind of kiss which both person’s tongues extend to touch each other’s lips or tongue. In short, it is a kiss with the tongue. Gets?” Paliwanag ni Bullet. “Aaahhh yun pala yun. Kaya pala pilit mong pinapasok yung dila mo sa bibig ko. Ako naman si tanga tinutulak ko yung dila mo papalayo.” Ang natatawang sabi ni Carlo. Hindi rin nagtagal ay bumigay na din si Bullet at nakitawa na din ito.

“Wait. What kiss did you and your boyfriend have done so far?” Tanong ni Bullet. “Ano lang simpleng halik lang ganun. Wala yung pauso mong dila dila na yan.” Sagot naman ni Carlo. “I can’t believe it. That’s ridiculous!” Napailing na lang si Bullet sa sinabi ni Carlo. “Oo nga. Totoo yun sir, walang halong biro.” Wika niya. “Don’t call me sir from now on. Call me by my name.” Sabi naman ni Bullet. Nagtaka naman si Carlo. “Ho? Bakit po?” Tanong niya. “I refuse to call me sir from the person whom I’ve got the first, second, third and fourth base. That’s inappropriate for me.” Paliwanag ni Bullet. Lalo naman naguluhan si Carlo sa sinabi nito. “Ano yung first, second, third at fourth base na sinasabi mo? Bakit hindi ko alam yan?” Wika ni Carlo. “Because you’re innocent and naive type of teenager. Someday you will know what I’m talking about.” Sabi ni Bullet. Dahil sa sinabi nito ay lalo pang naging mas mausisa si Carlo. “Bakit someday pa? Pwede mo naman ipaliwanag sa akin yung sinasabi mong base na yan. Laro ba yan tulad ng baseball o di kaya softball? Di ba may base doon?” Wika ni Carlo. Natawa naman si Bullet sa sinabi nito. Bumangon ito mula sa kanyang pagkakahiga. “I think we should go home now. I’m pretty sure that your parents is waiting for you. I’ll talk to the captain first. Just stay here.” Wika ni Bullet at umalis na ito papalayo kay Carlo.

“Uy Bullet sabihin mo na kasi. Hindi ako makakatulog nito mamaya pag-uwi.” Wika ni Carlo. Kasalukuyan nasa loob sila ng kotse habang bumibiyahe pabalik ng Paranaque. Mula pagbalik sa daungan ay hindi na nito tinigilan si Bullet sa kakatanong tungkol sa sinasabi nitong base. Hindi mapapanatag ang isip ni Carlo hanggat hindi niya nalalaman ang kahulugan nito. “Tell me, how far did you and your boyfriend have done so far?” Tanong ni Bullet. “Luh. Ano na naman bang klaseng tanong yan? Hindi ko na naman maintindihan.” Reklamo ni Carlo. Natawa naman si Bullet sa naging sagot sa kanya nito. “Fine. I will ask you some questions then just answer it. Be honest okay?” Wika ni Bullet. “Okay sige.” Sagot naman ni Carlo.

“Did your boyfriend kiss you?” - “Yes.”

“Did any of you kiss each other with a tounge?” - “No.”

“Have you been into anal sex already?” - “Anal? Ano yun?” Tanong ni Carlo. “Anal sex is when your boyfriend insert his penis to your behind. That’s what you called anal intercourse.” Paliwanag ni Bullet. “Aaahhh…yun pala ang ibig sabihin ng anal sex. Hindi pa ang sagot ko.” Wika ni Carlo.

“Here, have you tried the oral sex?” - “Yan alam ko na yan. Yes ang sagot ko dyan.” Sabi naman ni Carlo.

“Did any of you tried touching, kissing or licking certain parts of your body? With or without your clothes?” - “Hmmmm yes.”

“The first three bases is already checked. One more base left and you’re good for the home run, cookie virgin.” Natatawang sabi ni Bullet. Hindi pa rin maintindihan ni Carlo ang sinabi ni Bullet at kung bakit ito tumatawa. “Naiinis na ko.” Wika ni Carlo na tila napipikon na. “Calm down. The bases that we’re talking about is related to sex. The last one that I’ve mentioned earlier that you haven’t done that yet is what you called the penetration. That’s why you’re still my cookie virgin.” Biro ni Bullet. Nagulat naman si Carlo sa sinabi nito. “At kailan mo pa ako naging pag-aari aber?” Tanong ni Carlo. Ngumiti si Bullet. “When I’ve got my first and second base from you.” Wika nito. Natigilan naman si Carlo sa naging sagot sa kanya ni Bullet. Muling bumalik sa kanyang alaala ang halik at paghawak sa kanyang pwet ni Bullet. “M-Manyak ka talaga.” Biglang nasabi ni Carlo. Natawa naman si Bullet. “I’m just living it up to your first impression.” Wika niya.

Hindi na muling kumibo pa si Carlo pagkatapos noon. Pansamantalang nabalot ng katahimikan sa loob ng sasakyan. Naging maagap si Bullet at agad kinuha nito ang kanyang cellphone at isinaksak sa music player ng kotse. Muling narinig ni Carlo ang pamilyar na tugtog. “Paborito mo siguro yan.” Wika niya sa kanta. “Yeah. Favorite song namin ito ni —” Biglang tumigil sa pagsasalita si Bullet. “Sino?” Tanong ni Carlo. “A friend of mine.” Ang tanging naisagot na lamang ni Bullet sabay baling sa direksyon ng kanyang minamaneho. Pakiwari ni Carlo ay ang babae na nang-iwan kay Bullet ang dapat na babanggitin nito. Nag-iba kasi ang reaksyon ng mukha nito. Iniba na lamang ni Carlo ang takbo ng kanilang usapan.

“Salamat nga pala sa pagdala mo sa akin sa yate mo kanina. Hindi ko alam na sobrang yaman mo pala.” Wika ni Carlo. “You’re welcome. Did you enjoy the cruise?” Tanong ni Bullet. “Na-enjoy ko naman. Yun nga lang namanhid yung mga hita at binti ko pero maganda yung loob ng yate mo. Salamat ulit.” Sagot ni Carlo. “Next time I will invite you for an out of town trip. I’m sure magugustuhan mo yun lalo na kapag may araw. You can try the jet ski.” Wika ni Bullet. “Salamat sa imbitasyon pero aalis din kasi kami para magbakasyon.” Sabi ni Carlo. “Oh really? When?” Tanong ni Bullet. “Pagkatapos siguro nung mga orders mo.” Sagot naman ni Carlo. “I see. That’s fine with me. There will be a next time for my offer.” Ang nakangiting sabi ni Bullet.

Habang nagmamaneho si Bullet ay matiyaga siya nitong pinagmamasdan ni Carlo. Nais sana niya itong tanungin sa totoong dahilan kung bakit sila naghiwalay ng babae na kanyang pakakasalan ngunit isinantabi na lang muna ito ni Carlo. Hindi pa handa si Bullet na ikwento ito kaya rerespetuhin niya ang pribado nitong buhay.

Bumilis ang tibok ng puso ni Carlo ng makapasok na sila sa loob ng kanilang subdivision. Muli kasi niyang makakaharap sina Zoey at ang nobyo niyang si Morris. “Relax. Everything will be okay.” Wika ni Bullet na pinapakalma siya. Napansin kasi niya ang pagiging kabado ni Carlo. Hinawakan niya ang kamay nito bilang paniniguro na nasa likod lamang siya at handang sumuporta anuman ang mangyari. Hindi naman inalis ni Carlo ang kamay ni Bullet kundi mas lalo pa niya itong kinapitan. Pagliko nila sa kanilang kalye ay namataan na agad ni Carlo ang lalaking naging dahilan kung bakit niya kasama ngayon si Bullet.

“Morris.” Wika ni Carlo. Naintindihan naman ito ni Bullet kaya agad niyang inalis ang kanyang kamay sa pagkakahawak dito. Huminto ang sasakyan sa mismong tapat ng bahay. “Are you ready?” Tanong ni Bullet. “Natatakot ako.” Wika ni Carlo. Pasimpleng hinawakan ni Bullet ang kamay nito. “Don’t worry. I’ve got you.” Wika niya. Naunang lumabas si Bullet upang pagbuksan ng pinto si Carlo. Huminga muna siya ng malalim bago ito lumabas ng kotse. Kita ang selos sa mga mukha ni Morris ng makita niya sina Carlo at Bullet na magkasama. Nais sana niyang komprontahin ang dalawa ngunit lumabas na ang mag-asawang Delfin at Susan upang salubungin sila.

“Good morning sir and ma’am. Sorry po at na-late kami ng pag-uwi. Here’s your son, complete with no damage.” Wika ni Bullet sa mga magulang ni Carlo. “No, it’s okay hijo. We knew that Carlo is having stress these past few days kaya kung makakatulong ito sa kanyang well-being then I have nothing against it.” Sabi naman ni Delfin. “Thank you, Bullet sa paghatid sa anak namin. He look strong outside but he’s actually fragile inside. He’s been very sensitive lately kaya we are so worried for our son.” Wika ni Susan. “You have nothing to worried about Carlo. He just needs to breathe some fresh air once in a while. Nasa teenage years na kasi siya kaya pwede niyang maranasan ang lahat ng bagay. He needs to experience it for growth and maturity.” Paliwanag ni Bullet.

“Thank you again for taking care of our son.” Wika ni Delfin. “You’re always welcome. I better go now.” Sabi ni Bullet. “Salamat, Sir Bullet. See you soon.” Sabi naman ni Susan. Bago ito sumakay ay muling nagsalita si Bullet.

“Good night, Carlo.”

“Good night din, Bullet.” Sagot naman niya. Hinintay muna nila na makapasok ng bahay si Bullet bago sila nagsipasukan. Hindi naman nagkaroon ng pagkakataon si Morris na makausap si Carlo dahil kasama nito ang kanyang mga magulang. Pagdating sa kwarto ay saglit na kinausap si Carlo ng kanyang mga magulang.

“Anak, what happened to you kanina?” Tanong ni Delfin. “Kwento sa amin ni Tin bigla ka daw nagtatakbo papalayo ng bahay. Hindi naman daw niya alam kung bakit mo ginawa yun. Anak may problema ka ba? Sabihin mo sa amin.” Wika ni Susan. Nakahinga naman si Carlo dahil pinagtakpan siya ni Tin sa mga magulang nito. “Nay, Tay, huwag na po kayong mag-alala. Bunga lang po ito ng stress pero mawawala din po ito agad.” Sagot ni Carlo sa kanyang mga magulang. “Ganyan din ang sinabi mo nung huli anak. Nababahala na kami sa nangyayari sa’yo.” Sabi ni Delfin. “Mabuti na lamang at nakita ka ni Sir Bullet kanina sa may playground kaya ipinaalam ka niya sa amin.” Ang nag-aalalang sabi ni Susan.

“Anak mga magulang mo kami. Aminado kami ng nanay mo na naging abala kami sa kanya kanya namin trabaho, pero kaya namin isakripisyo ang lahat ng mayroon kami ngayon basta huwag lang mawawala ang anak ko sa amin.” Sabi ng kanyang ama na nangingilid na ang mga luha. “Patawarin mo kami anak kung napapabayaan ka namin dito na mag-isa. Hindi namin alam ng tatay mo ang gagawin kung mawawala ka sa amin. Ikaw lang ang rason namin para mabuhay anak.” Ang naiiyak na sabi ng kanyang ina.

Hindi na napigilan ni Carlo ang kanyang emosyon at nagsimula na itong humagulgol sa harapan ng kanyang mga magulang.

“Sorry po. Sorry po talaga.” Wika niya.

Agad na sinalubong ng mag-asawang Delfin at Susan ng mahigpit na yakap ang anak na si Carlo.

“Tahan na, anak. Magiging okay din ang lahat.”

SUSUNDAN…

Chapter Seventeen

Paggising ni Carlo kinabukasan ay bumungad sa kanyang harapan ang mahimbing na natutulog niyang mga magulang. Nagpasya sina Delfin at Susan na doon muna matulog sa kwarto ni Carlo upang samahan siya. Pagkatapos ng madamdaming tagpo sa pagitan niya at ng kanyang mga magulang ay doon napagtanto ni Carlo kung gaano siya kamahal ng mga ito. Naramdaman niya kung gaano ito labis na nag-alala sa pag-alis niya ng walang paalam. Tila inusig naman siya ng kanyang konsensya sa ginawa niyang paglalayas kagabi. Hindi man lamang niya inalala ang magiging damdamin ng kanyang mga magulang sa kanyang pag-alis ng bahay ng hindi man lang nagpapaalam sa kanila.

“Patawarin niyo po ako tatay, nanay.” Wika ni Carlo sa natutulog niyang mga magulang. Pinagitnaan siya nina Delfin at Susan kaya maingat siyang bumangon upang hindi sila magising. Kinuha ni Carlo ang kanyang naiwang cellphone sa may study table upang tingnan kung may tawag o mensahe siyang natanggap. Hindi naman siya nagkamali dahil punong puno ang kanyang inbox at call registry. Halos lahat ng ito ay galing kay Morris, mayroon iilan mula sa kanyang mga magulang at kay Bullet.

Una niyang binasa ang mensahe mula kay Bullet.

Bullet: I’m here in my room and I heard you cried. You’re such a cry baby.

Hey, that was a joke. I don’t mean it.

Things will get better. Trust me, you’ll be okay.

No sound of crying anymore. I guess it’s about time for me to sleep. Good night cookie virgin.

Good morning crying cookie virgin. Hope you feel better now.

Agad siyang nagreply dito.

Carlo: Good morning. Sorry at naabala kita ng pag-iyak ko. Hindi kasi sound proof itong kwarto ko. Salamat ulit sa’yo dahil naging magaan na ang pakiramdam ko ngayon. Ingat ka sa pagpasok sa trabaho.

Send. Sunod naman niyang binasa ang mga mensahe ni Morris.

Hubby: Wifey saan ka nagpunta? Sabi ni Tin tumakbo ka daw papalayo ng bahay. Nasaan ka at pupuntahan kita.

Wifey bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko? Nag-aalala ako sa’yo.

Wifey please text mo ko kung nasaan ka para mapuntahan kita.

Wifey dumaan dito ang sasakyan nung Bullet. Kasama ka ba niya?

Sinabi ni Ma’am Susan kasama mo daw yung lalaki na yan. Saan kayo pupunta?

Wifey…

Wifey nasaan na kayo?

Please sagutin mo ang tawag ko…

Wifey sagutin mo naman ang tawag at text ko sa’yo. Hindi mo alam na labis kaming nag-aalala sa’yo dito.

Wifey alas dose na. Hindi pa ba kayo uuwi?

Wifey hindi ako aalis dito sa labas ng gate hanggat hindi ka umuuwi.

Sabi ni ma’am pauwi na daw kayo. Mabuti naman kung ganun.

Hihintayin kita dito sa labas.

Ang sakit palang makita na may kasama kang ibang lalaki.

Kayo na ba?

Hindi mo na ba ako mahal?

Hihiwalayan mo na ba ako?

Nagseselos ako wifey…sobra…

Namimiss na kita wifey…

Mahal na mahal kita, wifey…

Sumagi sa isipan ni Carlo ang eksena kung saan nakita niya sila Morris at Zoey na magkasama habang masayang nag-uusap kagabi. Pilit niyang pinapakalma ang kanyang emosyon dahil kung magkataon ay baka humagulgol ulit siya at magising ang natutulog niyang mga magulang. Hindi na nagawa pang magreply ni Carlo kay Morris. Hanggang ngayon kasi ay hindi mawala ang inis nito sa kanyang nobyo. Ibinaba muna niya ang kanyang cellphone at siya ay nagtungo sa banyo upang mag-ayos ng kanyang sarili. Hindi na niya hahayaan na muli pa siyang maapektuhan ngayon ng selos dahil lang sa kanilang dalawa.

Naunang bumaba si Carlo. Naabutan niya si Tin na naghahanda ng mga pagkain sa lamesa. “Good morning ate.” Bungad ni Carlo. “Diyos kong bata ka pinag-alala mo talaga ako kagabi! Hindi ako magkandatuto sa pagpapaliwanag kina ma’am at sir sa nangyari sa’yo.” Wika ni Tin. “Relax ate. I’m okay. Salamat po pala at pinagtakpan niyo ako kagabi. Hindi ko lang talaga kinaya yung nakita ko pero ngayon ay mas okay na ko.” Sabi ni Carlo. “Naku mabuti naman kung ganun. Oh siya kumain ka muna. Mamaya na yan kwentuhan natin baka mawalan ka pa ng gana bigla.” Sabi naman ni Tin.

Habang kumakain si Carlo ay siya naman pagdating ni Morris. Tumabi ito sa kanya sa upuan ngunit hindi ito pinapansin ni Carlo na patuloy lang sa pagkain ng kanyang almusal.

“Bakit hindi mo sinasagot ang tawag at text ko sa’yo.” Wika ni Morris na hindi na nakatiis sa pandededma sa kanya ng kasintahan. Tiningnan siya ng maigi ni Carlo sa kanyang mga mata. “Naiwan ko kasi yung cellphone ko sa kwarto kaya hindi ko talaga masasagot ang calls at text messages mo.” Seryosong sagot niya. Sa puntong yun ay hindi na napigilan pa ni Morris ang kanyang emosyon kaya diretsahan na niyang tinumbok ang gusto niyang itanong dito. “Bakit kasama mo yung kapitbahay natin kagabi?” Anong namamagitan sa inyong dalawa? Kayo na ba?“ Hindi naman nagpasindak si Carlo sa kanya. “Walang kami. Nagkataon lang na nakita niya ko na umiiyak doon sa may playground kaya nag-alala siya para sa akin. Ngayon pwede ko bang malaman bakit kayo lumabas ng bahay ni Zoey? Kayo na din ba? May nangyari ba sa inyong dalawa sa labas?” Sunod sunod na tanong nito kay Morris.

“Hep hep! Kumalma kayong dalawa at baka marinig kayong dalawa ng mga tao dito sa bahay. Ang mabuti pa ay kumain na muna kayo. Pag-usapan niyo yang problema ninyo kapag pareho na kayong kalmado. Masyado kayong maiinit na dalawa ngayon umaga.” Wika ni Tin na pumagitna na sa kanilang pagtatalo. Saktong nagsibabaan na ang mga tao nang sila ay tumigil. Habang kumakain ang lahat ay hindi naman muling nagkibuan pa ang dalawa.

“Anak nakatulog ka ba ng maayos?” Tanong ng kanyang ama na si Delfin. “Opo ’tay. Naging mahimbing po ang tulog ko. Salamat po sa pagtabi ninyo ni nanay sa akin. Malaking tulong po ito.” Ang masayang sabi ni Carlo. “Mabuti naman kung ganun anak. Masaya ako at nakatabi ka namin sa pagtulog ulit ng tatay mo. Matagal na din magmula nang nahiwalay ka na sa amin sa pagtulog kaya nasabik ako. Mahal minsan gawin ulit natin ito.” Wika ni Susan sa asawa. “Sige mahal. Payag ako dyan.” Segunda naman ni Delfin.

“Morris gusto mo?” Alok ni Zoey sa kanya ng hotdog. Patay malisya naman si Carlo sa nangyayari. “Salamat pero meron pa kong ulam sa plato ko. Ako na lang ang kukuha kapag naubos ko na ito.” Sagot ni Morris kay Zoey. “Ay basag ka kay Papa Morris bhie. Hindi ka na naman naka-score.” Pang-aasar ni Ferdie sa kanya. “Tumigil ka nga dyan bakla ka. At least kasama ko siya kagabi. Di ba?” Wika ni Zoey kay Morris. Nagpanting naman ang tenga ni Carlo sa kanyang narinig. Mabilis niyang tinapos ang kanyang pagkain pagkatapos ay tumayo na ito tsaka dumiretso siya ng kusina upang hugasan ang kanyang pinagkainan.

Hindi niya namalayan na sinundan pala siya ni Morris. “Wifey magpapaliwanag ako.” Hindi siya nilingon ni Carlo at nagpatuloy ito sa paghuhugas. Hanggang sa makaalis sila Morris ay hindi niya ito kinausap. Samantala ay pinagtuunan naman ng pansin ni Carlo ang paggawa ng mga lalagyan ng mga cookies. Hindi kasi niya ito natapos dulot nga ng nangyari kagabi.

“Carlo tapos ka na ba dyan?” Tanong ni Zoey. Hindi namalayan ni Carlo ang pagsulpot ng babae sa may dining table dahil sa pagiging abala niya. Parang pinapakulong tubig sa takure ang emosyon ni Carlo ngayon. Nakikita pa lamang niya ang pagmumukha nila Morris at Zoey ay nag-iinit na agad ang kanyang ulo. Huminga muna ng malalim si Carlo bago niya ito hinarap.

“Hindi pa. Bakit? Wala na ba kayo doon sa pwesto niyo?” Tanong niya sa babae. “Meron pa naman. Teka bakit parang galit ka ata? Nagtatanong lang naman ako sa’yo.” Wika ni Zoey. Matalim na titig ang isinukli ni Carlo sa kanya.

“Pasensya ka na ha. Wala kasi akong panahon para sa kwentuhan dahil abala ako. Wala akong gana makipag-usap sa mga malalanding tao katulad mo.” Ang diretsahang sagot ni Carlo.

Hindi na nagawang kumibo ni Zoey at agad itong umalis sa kanyang harapan. Nakasalubong naman ito ng kasambahay na si Tin. “Anong nangyari doon kay Zoey? Bakit nagmamadaling umalis yun?” Tanong niya kay Carlo pagdating niya sa pwesto nito. “Ewan ko doon ate. Sinabi ko lang naman na wala akong panahon para makipagkwentuhan at wala akong gana para makipag-usap sa mga malalanding tao na tulad niya. Wala naman masama sa sinabi ko di ba ate? Tama naman kasi yun.” Ang kaswal na sagot ni Carlo.

Hindi naman makapaniwala si Tin sa kanyang narinig. “Hala! Nasabi mo lahat yun sa kanya? Grabe talaga ang nagagawa ng pag-ibig. Natututo ka ng maging matapang.” Sabi niya.

“Kailangan ate. Ayoko ng umiyak at tumakbo sa tuwing makikita ko silang dalawa na magkasama. Pagod na ko sa kakaselos. Hindi ko na hahayaan pa na may mga haliparot na aaligid sa taong mahal ko.” Sagot naman ni Carlo.

“Tama yan. Huwag kang papaapi sa mga malalandi na yan. Huwag mong hahayaan na may umagaw ng pagmamay-ari mo na. Kapag nasa katwiran, ipaglaban mo.” Wika ni Tin.

“Teka ate hindi ba sa palabas yan linya na yan? Ikaw talaga babad ka na sa telebisyon.” Ang natatawang sabi ni Carlo. “Syempre naman. Dyan ako kumukuha ng mga linyahan ko sa buhay. Ang mabuti pa ay tulungan na kita dito para matapos ka na dyan agad. Ang gusto ko ay magpahinga ka ngayon araw. Tigilan na yan stress at walang magandang maidudulot yan sa’yo.” Sabi ni Tin. “Salamat ate.” Sagot naman ni Carlo.

Sa tulong ng kasambahay na si Tin ay mabilis na natapos ni Carlo ang kanyang ginagawa. Si Tin na ang nagkusang magbigay nito sa mga trabahador upang makaiwas na magpang-abot sina Carlo at Zoey. Pagkatapos nilang maglinis ng mga kalat ay umakyat na si Carlo sa kanyang kwarto. Tiningnan niya ang kanyang cellphone. May mga text messages galing kay Morris at Bullet. Agad niya itong binasa.

Bullet: Hey, you okay now? I’m stuck in the middle of the meeting right now.

Nagreply naman si Carlo sa kanya.

Carlo: Yes, I’m okay now. Go on with your meeting. Huwag ka ng mag-alala sa akin.

Send. Sumunod naman niyang binasa ang mensahe ng kanyang nobyo na si Morris.

Hubby: Galit ka pa rin ba sa akin, wifey?

Kausapin mo naman na ako.

Namimiss na kasi kita.

Hindi ko kaya na mawala ka sa akin.

Mahal na mahal kita, wifey…

Nagreply si Carlo kay Morris.

Wifey: Let’s talk later. Puntahan mo ko mamaya sa may playground. Doon tayo mag-usap.

Send. Ilang saglit lang ay may hindi pamilyar na numero ang tumatawag sa kanya. Sinagot ito ni Carlo.

“Hello. Sino po sila?” Bungad na tanong ni Carlo sa kabilang linya.

“Kumusta ka na bunso?” Kumislap ang mga mata ni Carlo ng marinig niya ang pamilyar na boses.

“Kuya Miguel!!! I miss you. Okay naman ako dito. Ikaw kumusta ang bakasyon niyo ng family mo?” Wika ni Carlo. “Heto masaya naman. Tumawag ako para kumustahin ka. Bigla ka kasing sumagi sa isip ko kanina. Nag-alala ako na baka kung ano na ang nangyari sa’yo dyan.” Sabi naman ni Miguel.

“Kung alam mo lang kuya. Kung alam mo lang.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili.

“Ano ba yan kuya pati sa isip mo ay naaabala pa kita. Nakakahiya naman pero salamat pa rin sa concern kuya. Don’t worry about me, I’m perfectly fine. Just enjoy your vacation okay?” Sagot naman ni Carlo.

“Sure? Final answer na ba yan?” Paniniguro ni Miguel. “Yes, kuya. Final answer.” Sabi ni Carlo. “Okay kung yan ang sabi mo then mapapanatag na ang loob ko. Kapag kailangan mo ng kausap don’t hesitate to reach out to kuya okay? I’m just one call away, bunso. Ingat ka dyan.” Wika ni Miguel. “I will. Ingat ka kuya. Have fun!” Ang masayang sabi ni Carlo. Pagkatapos magpaalam sa isa’t-isa ay ibinaba na niya ang tawag.

“Mabuti pa si Kuya, may concern sa akin. Kahit nasa malayo ay hindi pa rin ako nakakalimutan kumustahin. Ganun din naman si Bullet pero si Morris parang wala lang sa kanya kung nasaktan ako sa ginawa niya kagabi. Buhay nga naman talaga oo.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili sabay bagsak ng kanyang katawan sa kama. Matagal niyang tinitigan ang kisame ng kanyang kwarto. Hanggang unti unti ay sumasara na ang kanyang mga mata at tuluyan na siyang nakatulog.

Nagising si Carlo sa mga katok sa kanyang pinto. Pupungas pungas siyang bumangon upang pagbuksan ito. “Oh ate para kanino yan?” Tanong ni Carlo. Bumungad sa kanyang harapan ang isang magandang kumpol ng bulaklak. “Aba’y malay ko. Basta may dumating na nagdeliver tapos ikaw ang hinahanap. Pero may sulat naman dyan na kasama kaya basahin mo na lang.” Sabi naman ni Tin sabay abot sa kanyang ng mga bulaklak. “Salamat ate.” Wika ni Carlo habang inaamoy amoy ang bulaklak na kanyang hawak.

“You’re welcome. Oh siya baba na ko ulit. Haba ng hair, nag-rejoice ka pa girl. Haba ng hair, nag-rejoice ka pa girl.” Biro ni Tin habang kumakanta ng jingle ng isang commercial. “Si ate talaga.” Ang natatawang sabi ni Carlo. Pagkasara niya ng pinto ay inilapag muna niya ang bulaklak sa kanyang study table pagkatapos ay kinuha niya ang sulat na kasama nito upang ito ay basahin.

Wifey,

Alam kong hindi sapat ang mga bulaklak na ito para mapawi ang iyong galit, pero sana kahit papaano ay makagaan at makaganda ito ng araw mo ngayon. Hindi ba nangako tayo sa isa’t isa na kapag mayroon tayong hindi pagkakaunawaan ay agad natin itong pag-uusapan? Please kausapin mo na ko, huwag na natin itong patagalin pa. Masakit para sa akin yung hindi mo ko kinakausap, dinededma mo lang ako kahit na magkatabi lang tayo ng upuan. Hindi ako sanay na hindi tayo nagpapansinan. Sobrang namimiss na kita.

Mahal na mahal kita at ayokong mawala ka sa akin.

Hubby.

Nangilid ng luha ang mga mata ni Carlo matapos niyang basahin ang sulat. Hindi niya lubos na akalain na magagawa ni Morris na magsulat para sa kanya. Bihira kasi sa panahon ngayon ang mga lalaki na nagsusulat para sa kanilang kasintahan. Kaya sobrang humanga si Carlo sa determinasyon ni Morris na ipaglaban ang kanilang relasyon. Taliwas sa kanya na nagawang ibaling ang atensyon sa ibang lalaki sa gitna ng hindi nila pagkakaunawaan.

Napalitan ng awa ang inis ni Carlo para sa nobyo niyang si Morris. Hindi siya naging tapat sa kanyang kasintahan tungkol sa nangyari sa kanila ni Bullet kagabi sa may yate. Ngayon ay inuusig naman siya ng kanyang konsensya sa nagawa niyang kasalanan. Hindi mapapanatag ang loob ni Carlo hanggat hindi niya ito nasasabi kay Morris.

Buo na ang kanyang desisyon, mamayang gabi ay ipagtatapat niya ang lahat kay Morris.

Pagsapit ng alas sais ng gabi ay nagpaalam si Carlo sa kanyang ina na magpapahangin sa labas. Nag-aalangan man ay pumayag na rin si Susan sa gusto ng anak. Bago umalis ay binilinan ni Carlo ang kasambahay na si Tin tungkol sa mangyayaring pag-uusap nila ni Morris. “Ate pasimple mong sabihan si Morris na nandoon ako sa may playground. Maghihintay ako doon para kausapin siya.” Wika ni Carlo. “Oo sige. Ako na ang bahala. Mag-iingat ka.” Sabi naman ni Tin. Gamit ang kanyang bike ay tinungo niya ang playground kung saan sila magtatagpo. Itinabi muna niya ang bike malapit sa may swing saka ito umupo pagkatapos. Dala niya din ang kanyang cellphone kung sakaling magkaroon ng aberya.

Habang tumatagal ay mas lalong bumibilis ang tibok ng puso ni Carlo. Natatakot siya sa maaaring mangyari kung sakaling sabihin niya kay Morris ang totoong nangyari sa kanila ni Bullet. Tahimik siyang dumalangin sa Maykapal na magkaroon ng isang milagro dahil hindi rin niya kakayanin kung maghiwalay sila ng kanyang kasintahan.

Ilang sandali lang ay namataan na niya ang pinakahihintay niyang sandali. Namataan niya si Morris na naglalakad. Mukhang nakita naman siya nito dahil patungo ang mga hakbang nito sa direksyon ni Carlo. Tila bumagal ang takbo ng oras ng relos habang unti unti itong naglalakad papalapit sa kanyang kinauupuan. Samantala ay hindi naman mapalagay si Carlo sa kanyang pwesto. Maraming bagay ang pumapasok sa kanyang isipan habang papalapit si Morris, lahat ito ay pawang hindi magaganda.

“Wifey.” Bungad ni Morris ng huminto ito sa kanyang harapan. Hindi magawang tingnan ng diretso ni Carlo si Morris dahil alam niya sa kanyang sarili ang nagawa niyang kasalanan. “Halika maupo ka muna sa tabi ko. Kailangan natin mag-usap hubby.” Wika ni Carlo. Sumunod naman ito sa kanya at umupo siya sa katabi nitong swing. “Natanggap mo ba ang bulaklak at sulat ko sa’yo?” Tanong ni Morris. “Oo natanggap ko. Salamat hubby. Maganda at mabango ang bulaklak. Hindi ko naman akalain na gagawa ka ng sulat para sa akin. Bibihira na lamang ngayon ang nakakatanggap ng ganito kaya maraming salamat.” Sabi naman ni Carlo. Panandalian na tumahimik ang dalawa. Pilit na hinahanap ang mga salitang nais na pakawalan sa bawat isa. Ilang saglit lang ay naunang nagsalita si Morris.

“Ako na muna siguro ang magpapaliwanag sa’yo tungkol sa nangyari kagabi. Ganito kasi yun, totoo na nagsinungaling sa atin si Zoey. Kahit ako man ay nagalit sa kanya nung makita ko na wala pa naman laman yung mga kahon. Pero sa isang banda ay naisip ko na maganda itong pagkakataon upang sabihin sa kanya na may mahal na kong iba at para na din iwasan na niya ako. Alam kong hindi mo ko papayagan kaya hindi ko na sinabi sa’yo. Kung alam ko lang na mangyayari lahat yun kagabi sana bumalik na lang ako sa’yo pagkatapos nun.” Pahayag ni Morris.

“Paano kayo napunta sa labas ng bahay na dalawa? Anong ginawa ninyo?” Tanong ni Carlo.

“Nagtanong siya sa akin kung may yosi ako. Sabi ko naman sa kanya ay wala, kaya nag-aya siya na kung pwede ay samahan ko siya na bumili sa may tindahan. Siya lang naman ang nagyosi dahil alam kong ayaw mo na humihithit ako ng sigarilyo. Ayoko ng dagdagan pa ang kasalanan ko sa’yo, wifey. Hinintay ko lang siya na matapos bago ko sinabi sa kanya yung totoong pakay ng pagsama ko sa kanya. Naintindihan naman ni Zoey yung gusto kong ipahiwatig sa kanya. Nangako naman siya sa akin na iiwasan na niya ako. Yun ang totoong nangyari kagabi. Walang nangyari sa amin, maniwala ka.” Paglalahad ng kwento ni Morris.

Lalong inusig ng kanyang konsensya si Carlo sa mga narinig niyang paliwanag mula kay Morris. Hindi na niya makayanan ang bigat ng kanyang nararamdaman dulot ng kasalanan niyang nagawa, kaya huminga muna siya ng malalim bago niya sabihin ang kanina pa niyang balak aminin.

“Maghiwalay na tayo, Morris.”

SUSUNDAN…

Chapter Eighteen

“Maghiwalay na tayo, Morris.”

Lakas loob na sinabi ni Carlo sa kanya. Tila nabingi naman si Morris sa kanyang narinig. “Ha? Anong sinabi mo?” Tanong niya. Napapikit naman ng kanyang mga mata si Carlo. Hindi niya kayang makita ang reaksyon sa mukha ni Morris. Hindi niya kayang makita ang sakit na idudulot ng kasalanan na kanyang nagawa sa taong pinakamamahal niya.

“Sabi ko ay maghiwalay na tayo.” Buong tapang na inulit ni Carlo ang kanyang binitawang salita.

Hindi naman makapaniwala si Morris. Wari’y isang matalim na punyal ang itinarak sa kanyang puso ng mga bawat kataga na namutawi mula sa bibig ni Carlo. “Bakit wifey? Sabihin mo sa akin kung bakit gusto mo akong hiwalayan dahil hindi ko talaga maintindihan.” Ang nasasaktan sabi ni Morris. Hindi naman malaman ni Carlo kung paano niya sisimulan ang kanyang nais sabihin. Pinaghandaan niyang maigi ang magiging pag-uusap nila ngayon gabi. Mula sa mga salita na kanyang gagamitin hanggang sa kahuli hulihang linya na kanyang sasabihin ay sinigurado niyang naitatak niya sa kanyang isipan. Ngunit sa isang iglap ay nawala na parang bula ang lahat ng kanyang kinabisado. Umurong ang kanyang dila at hindi na siya nakapagsalita pa sa harapan mismo ni Morris.

“Please wifey. Gusto kong marinig mula sa’yo ang dahilan kung bakit mo ko hihiwalayan.” Ang pakiusap ni Morris. Napabuntung hininga si Carlo. Ito na marahil ang tamang pagkakataon upang aminin niya dito ang totoo. Alam ni Carlo na anuman ang mangyari ay masasaktan at masasaktan pa rin si Morris sa dulo ng kanilang pag-uusap.

Huminga muna siya ng malalim bago niya muling binalingan si Morris.

“Hiwalayan mo na ko, Morris. Hindi ako naging tapat sa’yo.” Pag-amin ni Carlo.

Napakunot noo naman si Morris. “A-Anong i-ibig mong s-sabihin?” Ang nauutal na tanong niya.

“Hindi ko napigilan ang aking sarili kagabi. Nakipaghalikan ako kay Sir Bullet.” Ang diretsahang pagtatapat ni Carlo sa kanya.

Tila bomba na sumabog sa mukha ni Morris ang naging pag-amin sa kanya ni Carlo. Wala siyang kamalay malay na ang kanyang kasintahan ay nagawang magtaksil sa kanya. Sa puntong yun ay nagsimula ng tumakas ang mga luha sa mata ni Morris. “Bakit mo yun ginawa sa akin? Hindi pa ba sapat sa’yo ang pagmamahal na ibinibigay ko? Dahil ba sa driver niyo lang ako at siya naman ay mayaman? Dahil ba ito sa pagseselos mo kay Zoey kaya nagawa mo ang bagay na yan? Nakukulangan ka pa ba sa akin kaya humanap ka ng iba? Ipapalit mo ba sa akin yung Bullet na yun?” Ang magkakasunod na tanong niya kay Carlo.

“Alam ko na walang kapatawaran ang ginawa ko sa’yo ngunit hihingi pa rin ako ng patawad sa kasalanan nagawa ko. Hindi ko sinasadya ang nangyari, ngunit alam ko na hindi mo din naman ako paniniwalaan kahit ano pa ang maging dahilan ko. Wala kang kasalanan sa nangyari, ako ang naging mahina, ako ang naging marupok sa sitwasyon. Labas dito ang antas ng pamumuhay natin dalawa. Wala kang pagkukulang, sa akin ang problema. Naging mapusok ang aking damdamin dahil sa matinding selos ko sa inyong dalawa. Sa totoo lang, sapat na sapat ang pagmamahal na ibinibigay mo sa akin. Sa sobrang sapat nito ay hindi ko na napipigilan ang aking emosyon at nakakagawa na ko ng mga bagay na hindi tama sa ating relasyon. Kaya naisip ko na mas makakabuti para sa ating dalawa kung tayo ay maghihiwalay na lang. Ako ang sumira ng tiwala mo at ng relasyon natin. I’m sorry, Morris.” Ang paliwanag ni Carlo.

Tuluyan ng bumuhos ang mga luha sa pagitan nila Carlo at Morris. Napalitan ng pagtangis ang katahimikan ng buong paligid. Iyak nang iyak si Morris habang nakasubsob ang mukha nito sa kanyang dalawang kamay. Lumapit sa kanya si Carlo at lumuhod sa kanyang harapan.

“Patawarin mo ko, Morris. Anuman ang magiging desisyon mo ay tatanggapin ko. At kung iniisip mo na kaya ako makikipaghiwalay sa’yo ay dahil magiging kami ni Bullet ay nagkakamali ka. Wala akong balak na humanap ng iba dahil aminado ako na hindi ko pa kayang humawak ng isang relasyon. Mas makakabuti para sa akin na unahin na muna ang aking pag-aaral bago ang pag-ibig.” Paglalahad ni Carlo.

Patuloy sa pag-iyak si Morris. Gustuhin man ni Carlo na patahanin ito ay hindi niya magawa dahil siya ang naging sanhi ng pagtangis nito. Minabuti na lamang niya na hayaan muna ito hanggang sa kumalma ang kanyang emosyon.

Halos kalahating oras din bago nagsimulang humupa ang pag-iyak ni Morris. Iniabot ni Carlo ang kanyang panyo ngunit tinanggihan siya nito. “Mahal mo na ba si Bullet?” Tanong ni Morris sa garalgal nitong boses. “Sinasabi ko sa’yo ngayon pa lang na hindi ko mahal si Bullet.” Ang mabilis na sagot ni Carlo. Tiningnan siyang maigi ni Morris. Doon napagmasdan ni Carlo ang namumugto nitong mga mata. Hindi niya napigilan ang sarili kaya kanyang pinunasan ang mga luha nito ng hawak niyang panyo.

“I’m sorry.” Wika ni Carlo habang pinupunasan ang mga luha ni Morris. Nagsisisi siya kung bakit nagawa niyang bumigay sa mga halik ni Bullet. Nasasaktan siya na makita si Morris na nagdurusa ng dahil sa kanya. Kung pwede lang na maibalik ang oras ay gagawin niya ito upang sa gayon ay maitama niya ang kanyang nagawang pagkakamali.

Nabigla na lamang si Carlo ng halikan siya ni Morris. Maalab at punong puno ng pagmamahal ang naging paghalik nito sa kanyang mga labi. Sinuklian naman ito ni Carlo, nagpaubaya siya sa gusto ng kanyang nobyo. Tumagal ang naging halikan sa pagitan nilang dalawa. Kapwa sila naghahabol ng hininga ng maghiwalay ang kanilang mga labi.

“Mahal na mahal kita, Carlo. Ayaw kong mawala ka sa akin. Kaya kong magpatawad at kalimutan ang lahat ng nangyari ngayon basta huwag mo lang akong hihiwalayan dahil hindi ko kakayanin na mawala ka sa akin.” Pahayag ni Morris. Nangilid ng mga luha ang mata ni Carlo sa naging desisyon nito. “Morris hindi ako karapat dapat sa pagmamahal mo. Labis itong gagawin mo kumpara sa naging kasalanan ko sa’yo.” Ang nahihiyang sabi niya.

“Pero mas mahalaga ka sa akin kaysa sa kasalanan mo. Kaya hindi ako bibitiw sa relasyon natin kahit ano pa ang mangyari.” Sagot naman ni Morris sa kanya.

Niyakap ni Carlo ng mahigpit si Morris. “I’m sorry. I’m so sorry.” Ang mga salitang namutawi sa bibig ni Carlo habang ito ay humahagulgol sa pag-iyak. “Ssshhhh tahan na wifey. Baka sabihin nila engineer at ma’am ay pinapaiyak kita. Tahan ka na dyan.” Ang pag-alo ni Morris sa kanya. Kinuha niya ang panyo na hawak ni Carlo at siya naman ang nagpunas ng mga luha nito. “Pasensya ka na hubby. Kasalanan ko ito kaya hindi ko maiwasang umiyak sa harapan mo.” Sabi naman ni Carlo.

“Tama na ang iyakan natin wifey, baka iba na ang isipin ng mga taong makakakita sa atin.” Ang nakangiting sabi ni Morris. “Sorry ulit hubby. Gusto ko lang sana na aminin sa’yo ang lahat dahil ayaw ko na maglihim. Kahit ang kapalit ng pag-amin ko ay ang posibleng paghihiwalay natin ay pipilitin kong tanggapin dahil kasalanan ko naman ang lahat ng ito. Ako ang nagkulang. Sorry talaga, hubby.” Paghingi ng paumanhin ni Carlo.

“Alam ko naman yun wifey at nagpapasalamat ako na naging tapat ka sa akin. Aaminin ko sa’yo na masakit ang ginawa mo sa akin pero wala eh, mas nangingibabaw sa puso ko ang pagmamahal ko sa’yo. May pagkukulang din ako sa’yo dahil hinayaan kita na kainin ng selos kay Zoey. Pareho tayong nagkamali at nagkulang pero hindi ko basta basta susukuan ang relasyon natin. Kaya sana ganun ka din sa akin.” Wika ni Morris.

“Salamat sa panibagong pagkakataon na ibinigay mo sa akin, hubby. Pangako ko sa’yo na hinding-hindi ko ito sasayangin. Mahal na mahal kita hubby.” Sagot naman ni Carlo.

“Mas mahal na mahal kita, wifey.” Muli siyang hinalikan ni Morris sa labi. “Wifey maiba muna tayo. May gusto akong itanong sa’yo.” Wika niya. “Ano yun hubby?” Sabi naman ni Carlo.

“Hanggang anong base ang inabot ni Bullet sa’yo kagabi?” Tanong ni Morris.

Muling sumagi sa alaala ni Carlo ang sinabi ni Bullet sa kanya habang sila ay pauwi na.

“When I’ve got my first and second base from you.”

“Wifey?” Nagulat si Carlo ng tawagin siya ni Morris. “Ha?” Tanong niya. “Okay ka lang? Sabi ko hanggang saan base umabot yung lalaki na yun sa’yo?” Nagpipigil na sabi ni Morris.

“Aaahhh ano…” Hindi agad makasagot si Carlo sa tanong ni Morris. “Wifey magsabi ka ng totoo sa akin. Hindi ba niya nabanggit sa’yo yung base na tinutukoy ko?” Tanong muli ni Morris. “Alam ko hubby yung ibig sabihin ng base na tinatanong mo.” Sagot ni Carlo.

“Ibig sabihin meron nga. Ngayon sabihin mo sa akin wifey kung hanggang saan base ang kanyang inabot.” Tanong muli ni Morris. Wala ng nagawa si Carlo kundi sabihin dito ang totoo.

“First and second base.” Sabi ni Carlo.

Napapikit si Morris. May kaunting kirot sa puso siyang naramdaman sa naging sagot ni Carlo.

“I’m sorry, hubby.” Paghingi ng paumanhin ni Carlo. “Okay lang, wifey. Mabuti na lamang at hanggang second base lang ang inabot niya sa’yo. Kung nagkataon na umabot siya sa third at fourth base ay baka sugurin ko na siya sa bahay niya.” Banta ni Morris. Agad naman pinakalma ni Carlo ang nobyo.

“Pakiusap hubby huwag kang magpadalos dalos sa iyong desisyon. Maaaring maapektuhan hindi lang tayong dalawa kundi yung negosyo ni nanay. Nakikiusap ako sa’yo please, huwag mo siyang susugurin. Ako na lang ang lalayo sa kanya huwag lang kayong mag-away.” Sabi ni Carlo.

Nakaisip naman si Morris ng paraan upang hindi na muling makalapit si Bullet sa kanyang kasintahan. “Gusto kong magsimula tayong muli, wifey. At maniniwala lang ako na totoo ang intensyon mo kapag tinawagan mo siya sa harapan ko at sasabihin mo sa kanya na iiwasan mo na siya.” Hamon niya kay Carlo.

Nabigla man si Carlo sa kagustuhan ng kanyang nobyo ay minarapat niya itong gawin upang maiwasan ang gulo sa pagitan nina Morris at Bullet. “Sige hubby. Kung ito ang magiging paraan para lang mapanatag ang loob mo, sige gagawin ko ang gusto mo.” Sabi niya kay Morris bilang pagtanggap sa hamon nito. Kinuha niya ang kanyang cellphone at tinext si Bullet.

Carlo: Good evening sir. Free ka ba ngayon? Pwede ka bang tumawag sa akin? May nais sana akong sabihin sa’yo, importante lang. Salamat.

Send. Hindi pa nagtatagal ay tumawag na si Bullet sa kanya. Pinakita muna ni Carlo kay Morris kung sino ang tumatawag.

“I-loud speaker mo para marinig ko.” Utos ni Morris. Ginawa naman ito ni Carlo.

“Hey. What’s the matter?” Bungad ni Bullet sa kabilang linya.

“Aaahhh Good evening sir. Hindi na po ako magpapaligoy ligoy sa’yo. Didiretsahin na po kita sa pakay ko.” Ang kinakabahan sabi ni Carlo.

“Okay. I’m all ears. What is it?” Tanong ni Bullet.

Huminga muna si Carlo. “Nasa tabi ko po ngayon yung nobyo ko na si Morris. Inamin ko po sa kanya ang nangyari sa atin kagabi dahil pakiramdam ko ay kailangan itong malaman ng kasintahan ko. Hindi po kasi ako sanay na maglihim lalo pa at kasalanan ko. Nagdesisyon po kami na iiwas na lamang ako sa inyo upang hindi na pagmulan pa ng pag-aaway namin. Maraming salamat po sa mga tulong na ibinigay ninyo sa akin nung mga panahon na kailangan ko ng karamay pero tama po si Morris, kaming dalawa lamang ang tanging makakapag-ayos ng problema namin dahil kami ang magkarelasyon at siya po ang pipiliin ko.” Paliwanag ni Carlo.

Hindi agad sumagot si Bullet sa kabilang linya. Dinig naman ni Carlo ang malalalim nitong paghinga. Ilang saglit pa ay nagsalita na ito.

“I will respect your decision. And Morris, don’t you ever try to hurt him again or else I will steal him from you. Do you understand?”

Sumagot naman si Morris. “Hinding hindi ko siya sasaktan pare. Mahal na mahal ko si Carlo.”

“I’m sorry for intruding your relationship. Anyway, have a great night to the both of you.” Wika ni Bullet sabay baba nito ng tawag.

“Sana ay naging masaya ka sa ginawa ko.” Sabi ni Carlo pagkatapos ng tawag. “Sobrang masaya, wifey. Hindi ko alam na magagawa mo ito para sa akin. I love you, wifey.” Wika ni Morris sabay yakap sa kanya ng mahigpit. “I love you and sorry for everything, hubby.” Sagot naman ni Carlo.

Makalipas ang isang linggo ay muling nagbalik sa normal ang lahat. Magmula noon ay hindi na muling nakita pa ni Carlo si Bullet. Naging klaro naman kay Morris ang naging pangako nila sa isa’t isa. Nagagawa na nitong iwasan at tanggihan si Zoey kaya naging panatag na din ang loob ni Carlo. Napapansin naman nito ang madalas na pagsulyap sa kanya ni Zoey ngunit pinapabayaan na lamang niya ito. Mula kasi nung sinabihan niya ito ay hindi na siya muling kinausap pa ng babae.

Natapos na ang unang batch ng mga baked cookies at naideliver na ito sa office nila Bullet. Hindi na sumama si Carlo sa paghatid bilang respeto na din sa kanyang nobyo na si Morris. Ngayon ay ang huling batch naman ng mga cookies ang kinakailangan nilang matapos. Mayroon na lamang silang dalawang araw para gawin ito kaya ang lahat ng tao ay abala sa paggawa.

“Wifey.” Tawag ni Morris. Kasalukuyan silang nasa kusina at naghahanda ng tanghalian. Walang pasok ngayon sa trabaho si Morris. Gusto sana niyang ayain si Carlo sa labas para mag-date ngunit minabuti na lamang niya na samahan ito sa bahay upang tulungan ito. Marami pa kasing gagawin sa mga orders at kakaunti lang ang tauhan ng ina ni Carlo kaya nakisali na din siya sa pagbabake at pagbubuhat ng mga kahon.

“Bakit hubby? Diyos ko ang pawis mo! Teka nga kukuha ako ng tuwalya para punasan yang likod mo.” Ang sabi ni Carlo at pagkatapos ay saglit na umalis ito ng kusina. Pagbalik niya ay may dala na itong tuwalya pampunas.

“Oh talikod ka.” Utos ni Carlo. “Yes wifey.” Sagot naman ni Morris saka ito tumalikod. Itinaas ni Carlo ang damit nito upang mapunasan ng mabuti ang kanyang likod. “Hubby basang basa na yung damit mo ng pawis. Hubarin mo na yan at magpalit ka ng bago.” Ang naiiritang utos ni Carlo.

Agad naman hinubad ni Morris sa harapan nito ang suot na t-shirt na basang basa ng pawis. Tumambad kay Carlo ang pawisang katawan ni Morris. Bigla itong napalunok ng laway sa kanyang napagmamasdan. “Wifey pakipunasan naman itong dibdib ko please.” Ang pakiusap ni Morris sa kanya. Lumapit naman si Carlo sa kanya, ipinatong nito ang kanyang kamay na may hawak ng tuwalya sa dibdib ni Morris at tsaka nagsimulang punasan ito. Napansin naman ni Morris ang pagiging kabado ni Carlo.

“Nanginginig ka ata wifey. Relax, ikaw lang ang nakakatikim nito.” Tila nang-aakit na bulong ni Morris sa tenga ni Carlo. “Ano ka ba hubby, nakikiliti ako.” Wika ni Carlo habang pinupunasan ang dibdib nito. “Totoo naman ang sinasabi ko wifey. Sa’yo lang ang katawan ko. Ikaw lang ang may karapatan na lawayan ito.” Nang-aakit na sabi ni Morris. “Hubby ano ka ba? Mamaya may makarinig sa’yo tapos magsumbong pa kay nanay. Oh ikaw na ang bahalang magpunas ng katawan mo. Magpalit ka na din ng damit at magluluto pa ko ng tanghalian natin.” Ang sabi ni Carlo. Kakamot kamot naman ng ulo si Morris habang papaalis ito ng kusina.

Pagkatapos magluto ay tinulungan siya ni Tin na maghanda sa lamesa. Isa isa naman na nagsilapitan ang mga gumagawa sa may sala para kumain.

“Siya nga pala anak, may pabor sana si nanay sa’yo kung okay lang.” Wika ni Susan habang sila ay kumakain. “Ano po yun ’nay?” Tanong naman ni Carlo sa kanyang ina. “Pwede bang ikaw muna ang sumama sa pagdedeliver ng mga cookies sa bahay ampunan?” Sabi ng kanyang ina. “Ho? Bakit po ’nay?” Tanong muli ni Carlo.

“Hindi kasi ako pwede sa araw na yun dahil mag-aayos ako ng mga permits sa City Hall kasama si Zoey. Don’t worry kasama mo naman si Ferdie at yung iba pang mga trabahador. Sila ang mag-aassist sa’yo sa gagawin sa pagdedeliver. Please, anak pumayag ka na sa request ni nanay.” Ang pakiusap ni Susan sa kanyang anak.

Pasimpleng sumulyap si Carlo kay Morris upang hingin ang kanyang permiso. Wala naman nagawa ang kanyang nobyo kaya tumango na lamang ito bilang pagsang-ayon sa pakiusap ng ina ni Carlo.

“Sige po ’nay. Ako na po ang bahala sa huling delivery.” Sagot naman ni Carlo sa kanyang ina. “Naku salamat, anak. Maaasahan ka talaga.” Puri ni Susan kay Carlo.

Pagkatapos ng tanghalian ay muling nagbalik ang lahat sa paggawa. Dahil natapos na ni Carlo ang lahat ng lalagyanan ng cookies ay lumipat naman ito sa pagbabake. Naging abala si Carlo sa buong maghapon. Nakaalalay naman sa kanya ang nobyong si Morris.

“Sigurado ka ba hubby sa pagpayag mo na ako ang sasama sa pagdedeliver?” Tanong ni Carlo. Nasa labas sila ng bahay at kasalukuyang nagmemeryenda, break time kasi nila ngayon.

“Oo naman wifey. Sigurado ako doon sa desisyon ko, tsaka si ma’am naman ang humingi sa’yo ng pabor kaya dapat mo lang pagbigyan ang hiling ng iyong ina.” Sagot naman ni Morris sa kanya.

“Salamat, hubby. I love you.” Wika ni Carlo.

“I love you too, wifey.” Sagot naman ni Morris.

Bagamat nagpapasalamat siya sa pagpayag ni Morris sa pakiusap ng kanyang ina ay hindi maiwasan ni Carlo na mangamba. Posible kasi silang magkita ni Bullet doon sa bahay ampunan at hindi niya gugustuhin na mangyari yun.

Hindi na kakayanin ni Carlo na muli pang masaktan si Morris ng dahil sa kanya.

Hindi na muli…

SUSUNDAN…

Chapter Nineteen

Matapos ang dalawang araw ng pagiging abala ng lahat ay natapos din nila sa wakas ang huling batch ng baked cookies na inorder ni Bullet. Ngayong araw ay nakatakdang nilang i-deliver ito sa isang bahay ampunan.

“Mag-iingat kayo.” Paalala ni Morris sa kanya. Hindi kasi siya makakasama sa pagdedeliver dahil pupunta sila sa construction site ng ama ni Carlo. “Salamat. Kayo din ni tatay, mag-iingat kayo sa biyahe.” Wika naman ni Carlo. “Mag-text ka kapag nandoon na kayo sa bahay ampunan.” Bilin ni Morris. Hahalik sana ito sa kanya ngunit pinigilan niya ito. “Opo. Sige na at nandito na si tatay. I love you, hubby.” Ang natatawang sabi ni Carlo. “I love you too, wifey.” Sagot naman ni Morris sa kasintahan habang iiling-iling ito dahil napurnada ang kanyang binabalak.

“Mag-iingat po kayo sa biyahe, tatay.” Wika ni Carlo sa ama na papalapit na sa kanila. “Salamat. Ikaw din, anak. Good luck sa delivery ninyo mamaya. Aalis na kami ni Morris.” Paalam naman ni Delfin kay Carlo.

Hindi pa nakakapasok si Delfin sa kotse ay humahangos naman si Susan at Zoey papalapit sa kanila.

“Oh mahal anong nangyari?” Nag-aalalang tanong ni Delfin sa asawa. “Makikisabay sana kami mahal hanggang sa may labasan. Doon na lang kami mag-aabang ng masasakyan papunta ng City Hall.” Wika ni Susan. “Naku huwag na, ihahatid na namin kayo mismo doon. Pumasok na kayo para makaalis na tayo.” Sabi naman ni Delfin.

Unang pumasok si Zoey. Umupo ito sa passenger seat katabi ni Morris. Tinitigan mabuti ni Carlo ang nobyo bago binalingan ang kanyang ina. “Anak pasensya ka na at hindi kita masasamahan ngayon. Babawi kami ng tatay mo sa’yo pagkatapos nito. Ikaw na ang bahala sa delivery ha?” Bilin ni Susan sa anak. “Ako na po ang bahala ’nay. Huwag na po kayong mag-alala pa.” Ang nakangiting sabi ni Carlo. Hinalikan ni Susan sa noo ang anak bago ito pumasok ng sasakyan. Hinintay muna ni Carlo na makaalis ang kotse bago ito bumalik sa loob ng bahay.

Agad naman nag-ayos ng kanyang sarili si Carlo. Pagbaba niya ay naabutan niya si Ferdie na nagbabantay sa mga inilalabas na mga kahon. “Kumpleto po ba ang lahat ng mga orders?” Tanong ni Carlo. “Yes dear, mas kumpleto pa sa ngipin ko.” Biro ni Ferdie. “Kayo talaga. Maiwan ko po muna kayo saglit. Titingnan ko lang yung mga deliveries sa labas.” Wika ni Carlo.

Isang maliit na truck at isang van ang nirentahan ng kanyang ina para sa mga orders at para sa mga tauhan na magbubuhat. Nang matingnan na ni Carlo ang gagamitin sasakyan at matiyak na naipasok na ang lahat ng mga kahon sa loob ng truck ay nagbigay na siya ng hudyat upang sila’y umalis.

“Ate ikaw muna ang bahala dito sa bahay.” Bilin ni Carlo sa kasambahay na si Tin. “Oo, ako na ang bahala dito. Hindi naman ito aalis sa pwesto niya.” Biro ni Tin. “Ikaw talaga ate. Oh paano aalis na kami. Mamaya na lang tayo magkwentuhan.” Wika ni Carlo. “Sige. Mag-iingat kayo sa biyahe. Ferdie bantayan mo itong si Carlo, baka mawala.” Bilin ni Tin kay Ferdie. “Wit! Malaki na si bagets. Hindi na yan maliligaw ng landas pero sige keribels ko na yan.” Sagot naman ni Ferdie. Hinatid ng tingin ni Tin ang papaalis na mga sasakyan bago ito pumasok ng bahay.

Habang nasa biyahe ay hindi naman mapalagay si Carlo. Hindi niya maipaliwanag ang kaba na kanyang nararamdaman. Kinuha niya ang kanyang cellphone sa bag at tinext ang kasintahan si Morris.

Wifey: Nasa biyahe na kami papunta ng bahay ampunan. Text na lang kita kapag nandoon na kami.

P.S. Huwag ka talagang magkakamali hubby. Katabi mo pa naman si Zoey. I love you.

Send. Muli niyang ibinalik ang cellphone sa kanyang bag. Usad pagong naman ang daloy ng biyahe dulot ng naabutan nilang trapik sa kalsada.

“Matulog ka muna dear. Mahaba pa ang magiging biyahe natin.” Wika ni Ferdie. “Saan po ba yung address ng bahay ampunan?” Tanong ni Carlo. “Sa may San Fernando pa dear.” Sagot naman ni Ferdie.

“San Fernando? Saan po yun?” Tanong muli ni Carlo. “Ay nakakalokang bata ’to! Wit mo knows yung San Fernando?” Hindi makapaniwalang tanong ni Ferdie. “Hindi po eh. Bago pa lang po ako dito sa Maynila. Lumaki po kasi ako sa Cebu.” Paliwanag ni Carlo. “Aaahhh kaya pala. Sa San Fernando, Pampanga ang destinasyon ng beauty natin. Dahil traffic ngayon, malamang matatagalan pa tayo kaya magbeauty rest ka muna dyan.” Wika ni Ferdie. “Ganun po ba? Sige po iidlip muna ako.” Sagot naman ni Carlo.

Pasado alas onse nang umaga ng makarating sila sa bahay ampunan. Mahigit din sa tatlong oras ang kanilang naging biyahe mula Paranaque hanggang San Fernando, Pampanga. Sinalubong naman sila ng isang babae. Mababakas sa mukha nito ang kaniyang katandaan. Maputi na rin ang buhok nito at may hawak na tungkod pang suporta sa kanyang mga binti. Naunang bumaba ng sasakyan sina Carlo at Ferdie pagkatapos ay lumapit ito sa matandang babae upang ito’y kausapin.

“Magandang umaga po. Ako po si Carlo at siya naman po si Ferdie. Kami po ay magdedeliver sana sa address na ito ng mga baked cookies na inorder ni Mr. Bullet Travis Dominguez.” Bungad na sabi ni Carlo. Sinipat ng tingin ng matandang babae si Carlo mula ulo hanggang paa.

Nailang naman si Carlo sa paraan ng pagkakatitig nito sa kanya. “May problema po ba ma’am?” Tanong niya.

Maya maya pa ay ngumiti ito sa kanya. “Alam ko. Naikwento ka sa akin ni utoy. Ako nga pala si Magdalena, ang administrator ng Child is Hope Orphanage. Inay Magda na lang ang itawag ninyo sa akin.” Pagpapakilala nito sa kanila.

Nagtaka naman si Carlo sa sinabi nito. “Sino si utoy?” Wika niya sa kanyang sarili. Magtatanong pa sana siya kay Inay Magda ngunit biglang sumingit si Ferdie sa kanilang pag-uusap.

“Aaahh Mother Magda, saan po namin pu-pwedeng ilagay ang mga kahon ng mga cookies?” Tanong niya. “Hintayin niyo ko dito at tatawagin ko lang si Jane. Siya ang bahalang magturo sa inyo kung saan ito ilalagay.” Sabi naman ni Inay Magda pagkatapos ay umalis na ito sa kanilang harapan.

“Nakakaloka si Mother Magda, nakakatakot kung tumingin! Kulang na lang manika, karayom at walis tapos push na sa ritwal.” Ang sabi ni Ferdie. Sinaway naman siya ni Carlo. “Ssshhh. Huwag kang maingay kuya. Baka marinig ka ni Inay Magda. Baka mamaya ay magalit pa sa atin yun.” Wika niya.

Hindi naman na kumibo pa si Ferdie. Hinintay na lamang nila ang sinasabi ni Inay Magda na magtuturo sa kanila kung saan ilalagay ang mga orders.

Habang naghihintay sila ay kinuha ulit ni Carlo ang kanyang cellphone sa bag upang tingnan kung nagreply ba si Morris sa kanya.

Hubby: Naihatid namin ni Engineer sina Ma’am Susan at Zoey sa City Hall. Huwag kang mag-alala dahil nagbehave ako. Papunta na kami ngayon sa site. Kumusta kayo dyan?

Nagreply naman si Carlo.

Wifey: Nandito kami ngayon sa may San Fernando, Pampanga. Dito pala yung address ng bahay ampunan. Hinihintay lang namin yung mag-aassist sa amin para maibaba na sa truck yung mga kahon.

P.S. Hindi ako naniniwala na nagbehave ka. Walang I love you too.

Send. Ilang sandali pa ay may lumabas na isang babae. Bata pa ito, tingin ni Carlo ay nasa mid hanggang late twenties ang edad nito. Nakangiti itong lumapit sa kanila.

“Magandang araw sa inyo. Pasensya na sa paghihintay. Ako nga pala si Jane. Ang assistant ni Inay Magda sa pangangasiwa dito sa orphanage. Ituturo ko sa inyo kung saan ilalagay ang mga kahon. Tara pasok na po kayo.” Pagpapakilala niya.

Ipinalabas na ni Ferdie sa mga tauhan nito ang mga deliveries. Isa isa nilang ibinaba ang mga kahon ng cookies habang matiyaga naman itong binabantayan at binibilang ni Carlo. Matapos mabilang lahat ng mga kahon ay isa-isa na itong ipinasok sa loob.

Pagpasok nila sa loob ay namangha si Carlo sa kanyang namasdan. Hindi niya inaasahan ang ganitong hitsura ng bahay ampunan. Taliwas ito sa kanyang napapanood sa mga palabas sa telebisyon. Malaki at malawak ang lugar. Sa gitna nito ay may malaking stage na gawa sa semento. May playground, basketball court, chapel at higit sa lahat ay mayroon din itong swimming pool. Marami din puno dito kaya napakapresko ng hangin. Luntian ang mga damo at mga bulaklak na naggagandahan. Mahahalata mo na maalaga ang mga nakatira dito dahil hindi ito napapabayaan.

“Hi, ikaw siguro si Carlo. Tama ba?” Tanong ni Jane. Nagulat naman si Carlo sa pagsulpot nito sa kanyang likuran. “Oh sorry, natakot ba kita?” Nag-aalalang tanong ni Jane. “H-Hindi naman po ma’am. Sorry nagandahan lang kasi ako sa disenyo ng bahay ampunan. Ako nga po pala si Carlo.” Wika niya sabay abot dito ng kanyang kamay. Pinaunlakan naman ito ni Jane at inabot din nito ang kanyang kamay upang makipagshake hands.

“Mabuti naman at nagustuhan mo ang aming lugar. Teka huhulaan ko, hindi ito ang inaasahan mo ano?” Tanong ni Jane. Tumango naman si Carlo bilang pagsang-ayon. “Huwag kang mag-alala dahil hindi ka nag-iisa, marami kayo na ganyan din ang iniisip.” Ang natatawang sabi ni Jane. Nagkaroon ng pagkakataon si Carlo upang magtanong sa kanya. Dito na siya nagsimulang mag-usisa.

“Paano niyo po napapanatili ang ganda nitong lugar?” Tanong niya. “Hindi naman lingid sa kaalaman mo na ang isang bahay ampunan ay pinapatakbo sa tulong ng mga donasyon na kanilang natatanggap. Si Mr. Dominguez ang principal donor ng aming orphanage. Siya ang may pinakamalaking donasyon na ibinibigay dito. Lahat ng mga nakikita mo ay siya ang nagpagawa nito. Sinagot din niya ang kuryente, tubig, linya ng telepono, damit at pagkain ng mga bata.” Kwento sa kanya ni Jane.

“Matagal na po bang nagdodonate dito si Sir Bullet?” Tanong ni Carlo. “Sa pagkakaalam ko ay matagal tagal na din. Nung dumating ako dito ay isa na siya sa mga sponsors ng bahay ampunan. Tsaka malapit talaga siya sa mga bata at kay Inay Magda.” Sabi ni Jane.

Naalala naman ni Carlo ang isang partikular na sinabi ng matanda sa kanya kanina habang sila ay nag-uusap. “Ma’am kilala niyo po ba yung tinutukoy ni Inay Magda na utoy? Nabanggit niya po kasi ito kanina habang kausap ko siya.” Tanong ni Carlo. “Aaahh yun ba? Ang utoy na sinasabi ni Inay Magda ay walang iba kundi si—”

“Nandito na si Kuya Utoy!” Sigaw ng isang bata. Nagulat naman si Carlo sa biglaan pagsipag-sulputan ng mga bata sa kung saan at nag-uunahang tumakbo papunta sa may gate ng orphanage.

“Anong nangyayari?” Naguguluhan tanong ni Carlo. “Naku masanay ka na dito. Sa tuwing dumarating si Kuya Utoy nila ay lahat sila ay excited na makita ito. Halika at ipapakilala kita sa kanya.” Aya ni Jane. Nakasunod naman si Carlo sa kanyang likuran.

Habang naglalakad sila ay hindi naman maiwasan ni Carlo na makaramdam ng kaba. Sa bawat paghakbang niya ay palakas nang palakas ang pagtibok ng kanyang puso. Hindi niya mawari kung bakit hindi siya mapalagay at kung saan nanggagaling ang kanyang pangamba na nadarama.

Pagdating nila sa labas ay muntik na siyang mapamura nang makita niya ang isang pamilyar na sasakyan na nakaparada. Doon pa lang ay napagtanto na ni Carlo kung bakit siya kinakabahan ng husto.

Alam na niya ang gulong papasukin niya.

Samantala ay maraming bata ang nagkukumpulan sa labas ng maabutan nina Jane at Carlo. Hindi naman makita ni Carlo kung sino ang dinudumog ng mga bata. Ngunit sa kabilang banda ay tila nahuhulaan na niya kung sino ito base sa kanyang nakita. Hinawi ni Jane ang mga batang nagkakagulo. “Oh mga bata hindi namin kayo tinuruan ni Inay Magda na magkagulo kapag may bisita hindi ba? Gusto niyo bang magalit si Inay Magda sa inyo?” Tanong niya sa kanila.

Bigla naman tumahimik ang mga bata. Wari’y nakakita ito ng multo. Agad na nagsipulasan ang mga bata at nagtatakbo pabalik sa loob.

“Pagpasensyahan mo na ang nakita mo. Ganyan talaga sila kapag nakikita ang Kuya Utoy nila. Masyado kasing na-spoiled sila dito pero takot pa rin naman sila kapag binabanggit namin ang pangalan ni Inay Magda, siya kasi ang disciplinarian dito sa orphanage. Tiga balanse sa amin mga hindi mahilig mamalo ng mga bata.” Ang paliwanag ni Jane.

“Naku okay lang po ma’am. Tama naman po ang paraan ng pagdidisiplina ni Inay Magda. Kahit papaano ay dapat nakakaranas ng palo ang mga bata para matuto.” Wika naman ni Carlo.

“Naku pareho pala kayo ni Inay Magda sa ideya ng pagdidisiplina sa mga bata. Natitiyak kong magkakasundo kayong dalawa. Ay siya nga pala Carlo gusto kong ipakilala sa’yo ang pinagkakaguluhan kanina ng mga bata. Ito nga pala si Kuya Utoy.” Pagpapakilala ni Jane. Unti unting lumingon si Carlo sa kanyang likuran na tila ay nasa isang pelikula siya kung saan ang lahat ng nakapaligid sa kanya ay pawang naka-slow motion. Doon ay nakumpirma niya kung sino talaga ang tinutukoy nilang lahat na utoy.

At hindi nga nagkamali si Carlo sa kanyang kutob…

“Magandang araw po, Mr. Dominguez.” Ang bati ni Carlo sa kanya.

“Good afternoon, Carlo.” Ang naging sagot naman ni Bullet.

“Magkakilala kayo?” Hindi makapaniwalang tanong ni Jane sa dalawa. “Ay opo ma’am, kapitbahay po namin si Sir Bullet tapos yung nanay ko po yung nakausap niya tungkol sa pag-order ng mga baked cookies.” Paliwanag ni Carlo.

“What a coincidence! You two are neighbors. Nakakatuwa naman.” Ang masayang sabi ni Jane.

“Kung alam niyo lang ma’am ang totoong nangyari.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili.

Ngayon pa lang ulit nakita ni Carlo si Bullet magmula noon hinatid siya nito sa bahay. Nakasuot siya ngayon ng itim na polo shirt at puting shorts. Hapit sa kanya ang polo shirt na kanyang suot kung kaya’t bakat sa kanyang magkabilang braso ang namumutok na mga muscles nito. Bakat din ang malapad na dibdib nito sa harapan. Nakadagdag sa kanyang lalaking lalaki na karisma ang cap at shades na suot nito. Bumagay kay Bullet ang kanyang suot. Mas lalo naging gwapo at macho itong tingnan.

Agad naman iwinaglit ni Carlo ang kanyang naiisip. “Kalma, Carlo. Huwag kang mag-isip ng kung anu-ano.” Wika ni Carlo sa kanyang sarili.

Nakahinga ng maluwag si Carlo nang dumating si Ferdie. Lumapit ito sa kanila.

Agad nasipat ng mga mapanuring mata ni Ferdie si Bullet. “Uy good afternoon sir. Nandito pala kayo.” Ang malanding bati nito kay Bullet.

“Good afternoon. Yes, kararating ko lang din.” Sagot naman ni Bullet sa kanya.

“Kuya Ferds tapos na po bang ipasok ang lahat ng mga kahon?” Sabad na tanong ni Carlo sa kanilang pag-uusap. Gusto na sana niyang matapos ang paglalagay ng mga orders sa loob para may dahilan na sila para makaalis. Hindi naman agad nakasagot si Ferdie dahil nabaling na ang tingin nito kay Bullet.

“Huy!” Wika ni Carlo. “Ay kabayo! Ano ba yung tinatanong mo bagets?” Tanong ni Ferdie na kahit nagulat ay hindi pa rin inaalis ang mga mata kay Bullet. “Sabi ko kung tapos na po kayong ipasok yung mga kahon?” Tanong muli ni Carlo. “Oh yes dear. Yun nga pala ang dahilan ng ipinunta ko dito, para sabihin sa’yo na tapos na lahat. Pirma na lang then gora na tayo.” Sabi ni Ferdie.

“Ako na ang magpapapirma. Excuse me Miss Jane, itatanong ko po sana kung sino po ang authorized personnel na maaaring magsign nitong delivery at receiving copy na dala namin?” Tanong ni Carlo.

“I am.” Sagot naman ni Bullet. Kinakabahan man ay iniabot ni Carlo dito ang papel at ballpen na kailangan pirmahan. “Where do I sign?” Tanong ni Bullet. Agad naman lumapit si Carlo sa kanya. Amoy na amoy niya ang pabango na gamit ni Bullet. Tila nahihipnotismo ito sa bango kaya mas lalo pa siyang lumapit dito.

“Hey, where do I sign?” Tanong muli ni Bullet. Inangat ni Carlo ang kanyang daliri upang ituro kung saan ito pipirma.

Ngunit sa hindi inaasahan pagkakataon ay sa maling lugar napunta ang daliri ni Carlo.

“OMG! Bagets mali ang itinuturo mo!” Ang eksaheradang sabi ni Ferdie. Napanganga naman ang naging reaksyon ni Jane sa kanyang nasaksihan. Pagtingin ni Carlo ay laking gulat niya dahil mali nga ang napuntahan ng kanyang daliri.

Nakatutok ang mga daliri nito sa nipple ni Bullet. Hindi lang daplis kundi sapul na sapul ang pagkakadutdut ng daliri niya dito. Pareho silang nagkatinginan sa isa’t-isa. Hinawakan ni Bullet ang kanyang mga daliri. Nakita ni Carlo ang pagngisi nito.

“Tch. Very, very naughty. So, where do I sign again? I’ll guide your finger, baka sa iba pa ito mapunta. But if you will insist, I’m very much happy to satisfy your cravings.” Ang nang-aakit na sabi ni Bullet.

Mabuti na lamang at pabulong niyang sinabi ito kaya hindi masyadong naintindihan nina Ferdie at Jane. Itinuro naman kaagad ni Carlo kung saan pipirma si Bullet. Mabilis din niyang tinanggal ang kanyang daliri sa pagkakahawak nito.

“Okay sir. I think we’re okay now, time for us to go. It’s our pleasure to have business with you, Mr. Dominguez. Thank you very much.” Nakangiting sabi ni Carlo matapos mapirmahan nito ang kopya na dala nila. Inilahad na nito ang kanyang kamay sa harap ni Bullet bilang tanda ng pagtatapos ng kanilang transaksyon ng biglang sumulpot ang matandang babae.

“Sino nagsabi sa inyo na aalis na kayo? Hala pumasok kayo sa loob at kumain ng tanghalian. Huwag niyong sayangin ang inihanda namin para sa inyo.” Wika ni Inay Magda. Tatanggi pa sana si Carlo sa alok nito ngunit nagmamadaling nagsipasukan ang lahat ng tauhan nila sa loob.

“Wit dear! Kumain muna tayo dito bago bumalik sa Maynila. Tom jones na ang madlang pipol natin. Baka hindi lang sasakyan ang tumirik sa atin sa daan.” Sabi ni Ferdie sabay naglakad na ito papasok sa loob.

“We will give you some privacy. Sumunod na lang kayo sa amin. Tara na po, Inay.” Wika ni Jane pagkatapos ay inakay na niya si Inay Magda papalayo sa dalawa na naiwan sa labas.

“You should eat before you leave. Malayo pa ang biyahe niyo.” Wika ni Bullet.

“Salamat sir. Pasensya na din sa nangyari kanina. Hindi ko po sinasadya.” Paghingi ng paumanhin ni Carlo.

Ngumiti naman si Bullet. “No worries. I liked the way you touched my nipple. It makes my down under very, very hard. By the way congratulations.” Wika niya.

Naguluhan naman si Carlo. “Para saan po?” Tanong niya.

“For the successful delivery ng mga orders and also, for getting into second base with me.” Nakangising sabi ni Bullet tsaka ito naglakad papalayo. Naiwan naman si Carlo na nakanganga sa pagkabigla.

SUSUNDAN…

Chapter Twenty

Pagpasok nina Bullet at Carlo sa isa sa mga kwarto ay sumalubong sa kanila ang limang mahahabang lamesa na punong puno ng mga masasarap na pagkain at may kasama pang mainit init na kanin. Nakalatag ang mga ito sa dahon ng saging.

“Dear kain na kayo! Promising ang mga pagkain dito.” Wika ni Ferdie na nagsisimula ng kumain kasama ang iba pa. Nandoon din ang mga bata na kanina ay maingay at magulo na nagkukumpulan, ngayon naman ay tahimik at tila di makabasag pinggan silang kumakain.

“Utoy dito na kayo kumain dalawa ng kasama mo.” Wika ni Inay Magda sabay turo sa espasyo sa tabi niya. Pinaunlakan naman nila ang matandang babae. Pagkatapos maghugas ng kamay ay pumwesto na sina Carlo at Bullet upang kumain.

“Ganito ba kayo kumain? Lahat nakatayo?” Tanong ni Carlo. “Not usually. Ang tawag sa ganito ay boodle fight. Nakahain ang lahat ng mga pagkain at kanin sa dahon ng saging tapos sabay sabay kayong kakain ng nakatayo. Ginagawa lang nila ito kapag may mga bisita na pumupunta dito sa bahay ampunan o minsan kapag dumadalaw ako dito.” Paliwanag ni Bullet.

Nagsimula ng kumain si Carlo. Tunay nga na masasarap at nakakatakam ang lahat ng pagkain na nakahain sa kanyang harapan. Mayroon silang inihanda na inihaw na isda, inihaw na baboy, hotdog, adobong manok at baboy, menudo, kamatis at itlog na maalat. Sinamahan pa nila ito ng mainit na kanin at malamig na malamig na softdrinks.

“Carlo pagkatapos mong kumain dyan ay tikman mo naman ang ginawa kong panghimagas na buko pandan.” Sabi ni Inay Magda. “Sige po titikman ko po yan mamaya. Salamat po.” Sagot naman ni Carlo.

“Do you like the food?” Tanong ni Bullet sa kanya habang kumakain. “Opo sir, sobrang sarap ng inihanda nilang pagkain lalo na yung adobo at menudo. Gusto ko kasi ng may konting alat at tamis sa kinakain ko.” Paliwanag ni Carlo. “That’s good to know. Kumain ka ng marami at magpakabusog.” Ang nakangiting sabi ni Bullet.

“Alam mo ba Carlo na ito ang unang pagkakataon na nakita ko si utoy na nakangiti ng ganyan.” Wika ni Jane na katapat lang nila.

“Paanong hindi ngingiti ay katabi niya ang nagpapasaya sa kanya.” Segunda naman ni Inay Magda. Parehong nasamid naman sina Carlo at Bullet sa sinabi ng matanda. Agad silang inabutan ni Jane ng bote ng softdrinks.

“Mukhang malapit kayo sa isa’t isa ni utoy ano?” Ang makahulugang tanong ni Jane kay Carlo. Hindi naman siya nakasagot sa tanong nito.

“Naku sinabi mo pa, Jane. Nadala na nga ni utoy yan si Carlo kay Archer.” Wika ni Inay Magda. Nagtaka naman si Carlo. “Sino po si Archer?” Tanong niya.

“Hindi mo kilala si Archer? Yun ang pangalan ng yate niya. Hindi ba nagkekwento sa’yo yan si utoy? Alam mo ba na wala pa yan dinadala doon ni isa sa amin o maging sa pamilya niya? Tanging ikaw pa lang at yung babae niya. Sino nga ba ulit yun, utoy?” Tanong ni Inay Magda.

Bigla na lang nagbago ang reaksyon sa mukha ni Bullet ng mabanggit ng matanda ang babae na umiwan sa kanya.

“Let’s not talk about her. She’s all in the past.”

Nakahinga nang maluwag si Carlo ng tumigil na sila sa pagtatanong. Kung hindi pa nagsalita si Bullet ay malamang nagpatuloy pa rin sa pag-uusisa sina Jane at Inay Magda sa kanilang dalawa.

Habang kumakain ay hindi naman maiwasan ni Carlo na sulyapan si Bullet. May parte sa kanyang puso na masaya dahil nakita niyang muli ito, pero meron din naman na parte na malungkot dahil alam niyang hindi sila pwedeng mag-usap at kailangan niya itong iwasan, para sa pangako niya sa nobyong si Morris.

Lubos ang kabusugan na naramdaman ni Carlo pagkatapos niyang kumain. Hindi kasi niya natanggihan ang ibinibigay sa kanya ni Bullet at Inay Magda kaya ganun na lamang ang paglobo ng kanyang tiyan, daig pa nito ang buntis sa laki. Matapos nilang magligpit at maglinis ng mga pinagkainan ay nagpaalam muna siya na maglilibot libot upang matunawan. Sinabihan niya si Ferdie na magpahinga muna sila saglit bago sila umalis pabalik ng Maynila.

Habang siya’y naglalakad sa may pasilyo ay namataan ni Carlo ang isang bata na nakaupo sa may swing. Tahimik ito at tila malungkot base sa reaksyon ng kanyang mukha. Nilapitan niya ito upang kausapin.

“Hello. Kumusta ka?” Bungad na bati ni Carlo. Tiningnan lamang siya ng bata pagkatapos ay yumuko ito. Pakiwari ni Carlo ay kailangan ng karamay ngayon ng bata. Sinubukan niya muli itong kausapin. “Hello. Ako nga pala si Kuya Carlo. Anong pangalan mo?” Tanong niya. Pero hindi pa rin ito nagsalita. Mabuti na lamang at naalala niya na may baon siya sa bag na mga candies at bubble gum. Kinuha niya ito pagkatapos ay iniabot sa bata. “Gusto mo?” Alok ni Carlo.

Inangat ng bata ang kanyang ulo at matagal na tinitigan ang hawak ni Carlo. Tila nag-aalangan ito kung tatanggapin ba niya o hindi ang inaalok nito. “Huwag kang mag-alala. Walang lason yan, tingnan mo kong mabuti.” Wika ni Carlo. Nagbukas siya ng isang lollipop pagkatapos ay isinubo niya ito agad sa kanyang bibig upang patunayan sa bata na wala itong lason.

Kalaunan ay nakuha naman ni Carlo ang loob ng bata. Kumuha ito ng lollipop pero nahirapan siyang buksan ito. “Akin na buksan ko para sa’yo.” Alok ni Carlo. Iniabot naman ng bata ang lollipop sa kanya. Binuksan niya ito tsaka muling ibinalik sa bata.

“Salamat po.” Mahinang usal ng bata. Napangiti naman si Carlo sa pasasalamat ng bata sa kanya. “Wala pong anuman.” Sagot naman niya. Habang sinisipsip ng bata ang lollipop ay naalala ni Carlo si Morris. Kinuha niya sa bag ang cellphone at tiningnan kung may mensahe ito. Hindi naman siya nagkamali.

Hubby: Pampanga? Ang layo pala ng pinuntahan ninyo wifey. Kumain na ba kayo? Text mo ko kapag tapos na kayo dyan.

P.S. Nagbehave po ako, wifey. I love you, forever.

Napangiti naman si Carlo habang binabasa ang mensahe ni Morris. Agad itong nagreply sa kanya.

Wifey: Kakatapos lang namin mananghalian hubby. Kayo ni tatay? Kumain na ba kayo? Nagpapahinga lang kami saglit dito pagkatapos ay babalik na kami ng Maynila.

P.S. Naniniwala na ko sa forever, magmula ng makilala kita. I love you too.

Send.

“Bakit po kayo nakangiti?” Tanong ng bata kay Carlo. Nakatingin pala ito sa kanya habang siya ay nagbabasa ng mensahe sa kanyang cellphone. “Bakit ako nakangiti? Kasi po ako ay masaya.” Sagot ni Carlo.

“Bakit po kayo masaya?” Tanong muli ng bata. “Bakit ako masaya? Kasi po nabasa ko ang mensahe ng taong pinakamamahal ko.” Sagot muli ni Carlo.

“Sana may magmahal din sa akin tulad ng nararanasan niyo po.” Ang malungkot na sabi ng bata. Nagtaka naman si Carlo. “Bakit? Wala bang nagmamahal sa’yo? Si Miss Jane, Si Inay Magda, isama mo pa si Kuya Utoy mo tapos idagdag mo pa ko. Ang dami kayang nagmamahal sa’yo.” Wika niya. Tiningnan siyang maigi ng bata.

“Kung marami pong nagmamahal sa akin bakit hindi po ako masaya?” Ang tanong ng bata.

Hindi naman agad nakasagot dito si Carlo. Kahit siya ay hindi niya alam ang kasagutan sa tanong nito. Habang pinagmamasdan ni Carlo ang batang ito ay tila nakikita niya ang kanyang sarili dito. Minsan kasi sa buhay niya ay naranasan din niya ang ganitong uri ng pakiramdam. Lumapit ito sa bata at niyakap niya ito ng mahigpit.

“Hindi ko man masagot ang iyong tanong sana ay mapawi ng yakap kong ito ang nararamdaman mong lungkot kahit kaunti.” Wika ni Carlo. Yumakap din ang bata sa kanya ng mahigpit. Naiintindihan na ngayon ni Carlo ang sitwasyon ng bata at kung bakit ito nagiging malungkot. Naghahanap ito ng taong magpupuno sa kanya ng pagmamahal at pag-aaruga dahil kulang siya sa aspetong ito.

“Lahat din kaya ng mga batang nandirito ay katulad ng nararamdaman ng batang ito?” Tanong ni Carlo sa kanyang sarili.

Matagal na niyakap ni Carlo ang bata. Gusto niyang iparamdam dito na hindi siya nag-iisa. Sa pamamagitan ng kanyang yakap ay nais niyang ipabatid dito na mayroon nagmamahal at dadamay sa kanya.

Pagkatapos ng kanilang madamdaming tagpo ay nanumbalik ang sigla ng bata. Inalalayan ni Carlo ito sa pagsi-swing, naglaro sila ng habul-habulan, tumbang preso, taguan at marami pang iba. Ngumingiti na rin ito kumpara kanina noong una niya itong makita.

Hindi nila namalayan na nakalapit na si Bullet sa kanila habang pinagmamasdan silang dalawa na naglalaro. “Mukhang nagkakasiyahan kayo dito. Pwede pa ba kong sumali?” Wika niya.

“Syempre naman po, kuya utoy!” Ang malugod na sagot ng bata. Nagtatakbo ang bata papunta kay Bullet. Sinalubong naman niya ito ng mainit na yakap, pagkatapos ay kinarga niya ito tsaka ipinasan sa kanyang mga balikat.

“Oh ingat ha? Baka ma-out of balance kayo.” Nag-aalalang sabi ni Carlo. “Don’t worry. I can handle this kid.” Nakangiting sabi ni Bullet.

Kita sa mga mata ng bata ang saya na kanyang nararamdaman habang pasan pasan siya ni Bullet sa kanyang balikat. Tuwang tuwa ang bata kapag tumatakbo sila ni Bullet habang nakataas ang kanyang kamay. Pakiwari niya ay siya si superman na lumilipad. Nakangiti naman si Carlo habang pinagmamasdan ang dalawa. Ngayon na lamang din niya ulit kasi nakita si Bullet na ganito kasaya.

“Marahil ay ibig na din ni Sir Bullet ang magkaroon ng sarili niyang anak.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili.

“Para silang mag-ama kung magturingan hindi ba?” Ang masayang sabi ni Inay Magda. Hindi naman napansin ni Carlo ang pagdating ng matandang babae sa kanyang likuran dulot na rin siguro ng pagiging tutok nito sa dalawa habang masayang naglalaro.

“Oo nga po inay. Mabuti na lamang at bumalik na sa pagiging masiyahin ang bata. Malungkot po kasi ito nung naabutan ko siya dito kanina.” Ang kwento ni Carlo sa matandang babae.

Napabuntung hininga naman si Inay Magda.

“Bakit po, Inay? May problema po ba? Maupo muna po kayo dito.” Nag-aalalang tanong ni Carlo. Kaagad niyang inalalayan si Inay Magda na makaupo sa pinakamalapit na upuan.

Pagkaupo ng matanda ay nagsimula na itong magkwento kay Carlo.

“Ang lahat ng bata dito sa bahay ampunan ay mayroon kanya-kanyang kwento kung paano sila napunta dito at kung ano ang naging buhay nila bago sila napadpad dito. Lahat ng ito ay pawang malulungkot at masalimuot. Hindi naiiba ang sitwasyon ni Ismael. Ang batang pasan pasan ni utoy.” Wika ni Inay Magda sabay turo nito sa bata.

“Si Ismael ay nanggaling sa pamilya ng gumagamit ng ipinagbabawal na gamot. Mula pagkasilang sa kanya hanggang sa siya ay tumuntong ng apat na taon ay nakikita niya ang halos araw-araw na paggamit ng kanyang mga magulang ng droga kasama ang iba pa nilang mga kaibigan sa loob mismo ng kanilang pamamahay. Madalas din siyang nakararanas ng pang-aabuso mula sa kanila. Pambubugbog mula sa kanyang ama habang pinapaso naman siya ng sigarilyo ng kanyang ina kapag nakakagawa siya ng pagkakamali. Ang pinakamatindi sa lahat ay yung itinali siya ng kanyang ama pagkatapos ay ipinatiwarik sa may puno dahil lang sa ayaw nitong kumain. Mabuti na lamang at nakita siya ni utoy kung hindi ay malamang patay na ang batang yan ngayon.” Paglalahad ng kwento ni Inay Magda.

Napatakip naman ng bibig si Carlo dahil sa pagkagulat. Hindi niya lubos na akalain na mayroon mga magulang na kayang gawin ang ganun katindi at sukdulan pang-aabuso sa kanilang mga anak.

“Hindi ko po alam Inay Magda kung ano ang magiging reaksyon ko ng malaman ko ang tunay na kwento ni Ismael mula sa inyo. Masyado pa siyang bata para makaranas ng ganun uri ng buhay. Lahat ng bata, hindi lamang si Ismael na nandito sa bahay ampunan ay karapat dapat mabuhay ng maayos, payapa, puno ng pagmamahal at pag-aaruga.” Wika ni Carlo.

Napangiti naman si Inay Magda. “Alam mo ba, pareho kayo ng sinabi sa akin ni utoy. Ganyan na ganyan din ang linya na kanyang binitawan sa akin. Nakakatuwa talaga kayong dalawa.” Wika ng matanda. Hindi naman nakatiis si Carlo kung kaya’t sinabi niya dito ang totoong nangyari sa kanila ni Bullet.

“May ipagtatapat po sana ako sa inyo, Inay Magda. Ang totoo po kasi nyan ay mahigit isang linggo na po kaming hindi nag-uusap ni Sir Bullet. Ito po ang unang beses na nagkita kaming muli. Inay, bakla po ako at mayroon na po akong kasintahan. Bilang respeto sa nobyo ko ay nangako po ako na iiwasan ko si Sir Bullet upang hindi na siya magselos at pagmulan pa ito ng muling pagtatalo namin dalawa.” Ang pagtatapat ni Carlo.

Nakatunghay naman ang matanda sa dalawang naglalaro. Ilang saglit pa ay binalingan niya si Carlo ng tingin. “Alam ko ang lahat ng sinabi mo.” Nabigla naman si Carlo sa sinabi ng matanda. “Ho? Paano niyo po nalaman?” Nagtatakang tanong niya. “Dahil naikekwento ka ni utoy sa akin.” Sabi naman ni Inay Magda. Nag-usisang muli si Carlo. “Ano po ang mga naikwento sa inyo ni Bullet?

“Marami siyang naikwento sa akin tungkol sa’yo, hijo. Hindi naman naglilihim sa akin yan si utoy sa kanyang personal na buhay. Alam kong sinampal mo siya dahil nakita mo siya na may kasamang babae habang gumagawa sila ng milagro sa kwarto nito. Yung pagbibigay mo sa kanya ng cookies bilang peace offering sa ginawa mo. Yung pagpunta ninyo sa may bulalohan sa España. Yung pagtambay ninyo sa Roxas Boulevard. Nung inaya ka niya na magpunta sa Intramuros at Fort Santiago. Yung paglilibot ninyo kay Archer at yung ginawa niyang paghalik at pagpisil sa pwet mo ay naikwento niya sa akin. Lahat yun ay alam ko.” Ang detalyadong kwento ni Inay Magda sa kanya.

Hindi naman malaman ni Carlo kung paano niya itatago ang kanyang mukha dahil sa matinding kahihiyan. “Naku! Lahat po pala yan ay nasabi na sa inyo ni Sir Bullet. Wala na po akong mukha pang ihaharap sa inyo.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo.

Natawa naman si Inay Magda sa kanyang reaksyon. “Huwag kang mag-alala hijo at kaming dalawa lang ni utoy ang nakakaalam nito. Sa akin lang naman yan nagsasabi at wala ng iba pa.” Wika ng matanda.

Nagtaka naman dito si Carlo. “Inay matanong ko po pala kayo? Paano po kayo nagkakilala ni Sir Bullet at bakit sa inyo lang siya nagsasabi ng kanyang pribadong buhay?” Pag-uusisa niya.

“Noong kinse anyos yan si utoy ay naglayas yan sa kanilang bahay. Nag-away kasi sila ng kanyang ama kaya ayun umalis siya ng hindi nagpapaalam. Sumakay ba naman yan ng bus na hindi man lamang niya inaalam kung saan patutungo ang ruta nito, ganyan kalakas ang loob ng batang yan. Hanggang sa napadpad siya dito sa San Fernando. Nakita ko na lamang siya na palaboy laboy sa may gilid ng simbahan kaya naisip kong dalhin siya dito sa bahay ampunan para pansamantalang kupkupin. Kung hindi ako nagkakamali, mahigit kumulang na dalawang buwan yan dito tumira sa amin bago niya sinabi sa akin na naglayas siya.” Kwento ni Inay Magda.

“Ano pong ginawa ninyo nung inamin niya sa inyo na naglayas siya?” Tanong ni Carlo.

“Naku! Nung nalaman ko na naglayas siya eh di binigyan ko nga ng cobra de gulat. Ang sarap sarap pala ng buhay niya sa Maynila dahil mayaman ang kanyang pamilya tapos pupunta siya ng Pampanga para lang magpalaboy laboy. Maswerte nga siya at napunta siya sa marangyang pamilya di tulad ng mga batang kasama niya na kung hindi iniwan, pinabayaan ay binubugbog naman. Kaya ayun bugbog din ang inabot sa akin ng batang yan dati.” Ang natatawang kwento ni Inay Magda.

Hindi naman makapaniwala si Carlo sa naging kwento sa kanya ni Inay Magda. Kaya pala hindi siya natiis ni Bullet noong gabi na naglayas siya ng bahay ay dahil minsan sa buhay niya ay nagawa na din niya ang bagay na yun.

“Pero alam mo hijo, magmula noon ay nakita ko ang unti-unting pagbabago ng batang yan. Bumalik man siya sa kanyang tunay na pamilya ay hindi yan nakakalimot na bumisita at magbigay ng tulong sa amin. Kahit nung nag-aaral pa yan ay iniipon niya ang kanyang allowance at nagtatabi ito para lamang makapagpadala dito sa amin. Hanggang sa nagtrabaho na nga siya. Doon nagbago ang bahay ampunan. Inayos niya ito at pinaganda. Kung ano ang nakikita mo ngayon ay bunga ng pagsusumikap ni utoy. Itong lahat ay pangarap niya para sa amin ng mga kapatid niya.” Wika ni Inay Magda na nangingilid na ng luha ang kanyang mga mata.

“Masaya po ako Inay Magda para sa inyo at sa mga bata. Hindi nakalimutan ni Sir Bullet na tumanaw ng utang na loob sa taong nagpatuloy at kumupkop sa kanya noong naglayas siya. Naniniwala po ako na mayroon mabuting puso yan si utoy. Hindi nga lang niya pinapahalata sa lahat pero alam ko po ito dahil minsan na din po niya akong natulungan nung mga panahon na kailangan ko ng makakaramay.” Sabi naman ni Carlo na ngayon ay nangingilid na din ng mga luha ang kanyang mata.

“What happened to the both of you? Why are you crying?” Nag-aalalang tanong ni Bullet. Napansin na pala nito ang pag-iiyakan ng dalawa kaya lumapit ito sa kanilang pwesto.

“Bakit po sila umiiyak, Kuya Utoy? Malungkot din po ba sila?” Tanong ni Ismael.

Kapwa naman na nagtawanan sina Inay Magda at Carlo.

“Tears of joy ang tawag dito, Ismael. Huwag kang mag-alala. Masaya kaming lahat para sa’yo. Mahal na mahal ka namin.” Ang masayang sabi ni Carlo.

SUSUNDAN…

Chapter Twenty One

Matapos ang nangyaring iyakan sa pagitan nilang dalawa ay inaya naman ni Inay Magda si Ismael para pumasok na sa loob upang makapagpahinga na ito. Naiwan naman sina Bullet at Carlo sa may playground.

“Thank you, Carlo.” Wika ni Bullet ng makaalis na ang dalawa. “Para saan ang pasasalamat?” Tanong naman ni Carlo.

“For taking good care of Ismael kanina. Nagkaroon kasi ito ng trauma dulot ng pang-aabuso ng kanyang mga magulang noon. Kaya ibayong atensyon ang ibinibigay namin sa kanya ngayon upang sa ganun ay hindi ito makaapekto sa kanyang paglaki.” Paliwanag ni Bullet.

“Naku wala yun. Nauunawaan ko na ngayon kung bakit malungkot ang bata. I’m sorry to hear his sad story. Naging masalimuot man ang nakaraan ni Ismael ay nakatitiyak ako na magiging maganda at positibo naman ang ngayon at ang kanyang hinaharap dahil ginagabayan ninyo siya nina Inay Magda at Miss Jane.” Ang nakangiting sabi ni Carlo.

“Again, thank you for your kind gesture. I do appreciate it.” Pasasalamat ni Bullet.

“You’re welcome.” Sagot naman ni Carlo sa kanya. Pagkatapos nun ay hindi na muling nasundan pa ang kanilang tanungan. Tuluyan ng nabalot nang katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Ni isa sa kanila ay walang gustong maunang magsalita. Kapwa sila nagpapakiramdaman sa bawat isa.

Samantala ay hindi naman mapalagay sa pagkakaupo si Carlo. Tila sinisilihan ang kanyang pwet sa inuupuan niya. Nais na sana niyang magpaalam dito upang makaalis na ngunit nahihiya naman siyang magsabi dito dahil baka kung ano pa ang kanyang isipin. Matagal din silang hindi nagkikibuan hanggang sa tila nainip na si Bullet at nauna na itong nagtanong.

“Kumusta na kayo ni Morris?”

Sumagot naman si Carlo. “Ayun okay naman kami. Going strong.” Pagmamalaki niya. “That’s good to know. Hindi nasayang ang pag-iwas ko sa inyo.” Wika naman ni Bullet. Nabigla man si Carlo ay agad niyang iniba ang tanong dito. “Ikaw, kumusta ka?”

“I’m good.” Matipid na sagot ni Bullet. Nagtanong muli si Carlo. “Wala ka pa bang nahahanap na girlfriend?” Tiningnan siya ng seryoso ni Bullet. “Naiinip ka na ba sa pagiging single ko?” Tanong niya.

“Naku hindi naman sa ganun. Gusto ko lang na makita kang masaya. Deserve mo kaya yung magkaroon ng masayang love life.” Wika ni Carlo na kinakabahan na sa patutunguhan ng kanilang pag-uusap.

Natawa naman ng pagak si Bullet pagkatapos ay muli siyang tiningnan nito sa kanyang mga mata. “How will I supposed to be happy if my happiness is with someone else now?” Tanong niya.

Hindi naman nakapagsalita agad si Carlo sa sinabi ni Bullet. Nailang siya sa paraan ng pagkakatitig nito sa kanya kaya minabuti na lamang niya na tapusin na ang kanilang pag-uusap. “Naku! Kailangan na po pala namin umalis sir. Mahaba pa po kasi ang biyahe namin pabalik ng Maynila. Panigurado ako na hinahanap na kami ni nanay.” Wika ni Carlo.

Napailing na lamang si Bullet. “I see. Ihahatid na kita sa labas.” Sagot niya.

“Bakit nga pala ikaw ang nagdeliver ng mga orders ko?” Tanong ni Bullet. Kasalukuyan silang naglalakad sa may pasilyo ng bahay ampunan. “Hindi po ba nasabi sa’yo ni nanay? Pupunta po kasi siya ngayon sa City Hall para ayusin ang mga permits ng kanyang business. Napakiusapan po niya ako na kung maaari ay ako muna ang sumama sa pagdedeliver nila Kuya Ferdie.” Ang paliwanag ni Carlo sa kanya.

“I get it. So what was the reaction of your boyfriend to your mother’s request?” Tanong muli ni Bullet. “Hmmm okay naman sa kanya. Pumayag naman siya sa pakiusap ni nanay.” Sabi ni Carlo.

Nagulat si Bullet. “Oh really? I was surprised with your boyfriend’s reaction though.” Wika niya. Napakunot noo naman si Carlo. “Anong nakakagulat doon?” Tanong niya. Huminto si Bullet sa paglalakad pagkatapos ay humarap ito kay Carlo. “Because he’s letting you here knowing there is a possibility that we will meet again today.” Paliwanag niya.

Hindi naman makapaniwala si Carlo sa sinabi ni Bullet. “Alam mo Mr. Dominguez kahit pa mayroong ninety nine point ninety nine percent na chance na magkikita tayo ngayon araw dito ay alam namin pareho ni Morris na walang dapat ikatakot o ika-selos man lamang siya. Alam mo kung bakit? Kasi mayroon na kami ngayon na tiwala para sa isa’t isa. Mawawalan lang ng saysay ang pangako namin sa bawat isa kung isa sa amin ang magloko at sumira nito.” Pagbibigay diin ni Carlo.

Napangisi naman si Bullet. “I hope what everything that you’ve said to me now is all true. I will remember this day.” Wika niya.

“Naku kahit isaksak mo pa sa baga mo itong mga sinabi ko ay wala akong pakialam. Basta aalis na ko. Good bye, Mr. Dominguez.” Paalam ni Carlo sabay humakbang papaalis. Hindi pa man siya nakakalayo ay tinawag ni Bullet ang kanyang pangalan.

“Ano ba yun?” Naiiritang tanong ni Carlo.

“There’s no way in that direction. This is the exit.” Wika ni Bullet sabay turo kay Carlo ng daan palabas. Pagtingin niya ay saka niya lang naalala na lumiko pala sila ni Miss Jane doon. Nagkamali si Carlo ng daang tinatahak. Nagmamadali naman siyang bumalik sa pwesto ni Bullet.

“Salamat, Mr. Dominguez. Napakabait mong tunay talaga.” Wika ni Carlo sabay lumiko doon sa daan na itinuro niya. Napailing na lang si Bullet habang pinagmamasdan niya ang papalayo na si Carlo. “You’re welcome.” Ang natatawang sabi nito.

“Maraming salamat po Inay Magda at Miss Jane sa pagpapatuloy ninyo sa amin ngayon araw. Tunay pong masasarap at nakakatakam ang mga inihanda ninyong pagkain sa amin ng mga kasama ko. Gustuhin man po namin magtagal ay kailangan na po talaga namin bumalik ng Maynila.” Wika ni Carlo na ngayo’y nagpapaalam na sa dalawa.

“Walang anuman, Carlo. Palaging bukas ang Child is Hope Orphanage para sa inyo. Huwag sana kayong madadalang bumisita sa amin. Mag-iingat kayo sa biyahe.” Sabi ni Miss Jane.

“Sige po. Maraming salamat po ulit.” Sagot naman ni Carlo. Iniabot naman ni Inay Magda ang hawak nitong mga plastik.

“Ano po ito, Inay?” Tanong ni Carlo.

“Binaunan kita ng suman na gawa ko tsaka yung buko pandan. Naglagay din ako nung adobo at menudo dahil naalala ko na mahilig ka sa maalat at matamis na pagkain.” Wika ni Inay Magda. Tila kinurot naman ang puso ni Carlo kaya niyakap niya ng mahigpit ang matandang babae.

“Sobrang biyaya na po itong ibinigay ninyo sa akin inay. Hindi ko po ito makakalimutan. Maraming salamat po sa kabutihan ninyo. Balang araw ay masusuklian ko din po ito.” Wika ni Carlo.

“Dear gorabels na tayo. Baka abutan pa tayo ng dilim sa daan.” Paalala ni Ferdie.

“Sige po mauna na po kami. Maraming salamat ulit po sa inyong lahat.” Paalam ni Carlo. Pasakay na siya ng sasakyan ng biglang humahangos si Ismael na umiiyak.

“Oh bakit ka umiiyak, Ismael? Anong nangyari?” Nag-aalalang tanong ni Carlo. Kinuha niya ang panyo sa kanyang bulsa at pinunasan ang mga luha nito. “Iiwan niyo din po ba ako?” Tanong ni Ismael. “Naku opo eh. Hindi po kasi kami dito nakatira. Kailangan po namin bumalik ng Maynila kasi doon po ang bahay namin.” Ang paliwanag ni Carlo sa bata.

“Huwag na po kayong umalis. Dito na lang po kayo. Please huwag niyo po akong iiwan.” Pakiusap ni Ismael tsaka ito muling humagulgol ng iyak. Hindi naman malaman ni Carlo kung paano patatahanin ang bata. Nagtulong na sina Inay Magda at Miss Jane na kunin si Ismael ngunit mahigpit ang pagkakayakap nito sa katawan ni Carlo.

Sa pagkakataon yun ay lumapit na sa kanila si Bullet tsaka ito yumuko para makausap si Ismael. “Hey, buddy.” Wika niya. Tumingin sa kanya ang bata. “Ganito na lang, let’s make a deal. How about every weekend ay dadalhin kita sa Maynila to see Kuya Carlo. Gusto mo ba yun?” Tanong ni Bullet. Tumigil naman sa pag-iyak si Ismael. Nagulat si Carlo sa sinabi ni Bullet. Pinanlakihan niya ito ng mga mata pero hindi ito nagpatinag. “Yan ay kung papayag ang Kuya Carlo mo.” Sabi ni Bullet.

Tiningnan ni Ismael si Carlo. “Pwede ko po ba kayong makita ulit?” Ang hiling ng bata.

Hindi kayang makita ni Carlo ang mukha ni Ismael dahil panigurado siya na hindi niya matatanggihan ang hiling ng bata. Tiningnan niya si Bullet. Ibinuka nito ang kanyang mga labi. Wala siyang boses na narinig mula sa bibig nito ngunit buong buo niyang naintindihan agad ang mensahe na gusto nitong ipahiwatig.

“Para sa bata.”

Huminga muna ng malalim si Carlo bago niya muling binalingan si Ismael. “Okay sige. Payag na si kuya. See you next week.” Ang masayang sabi niya. Kitang-kita sa mukha ni Ismael ang labis na kasiyahan. Niyakap siya nitong muli bago ito bumalik sa tabi ni Bullet.

“Thank you.” Wika ni Bullet. Tumango lang si Carlo bilang sagot sa kanya pagkatapos ay pumasok na siya sa loob ng sasakyan. Walang tigil naman sa pagkaway si Ismael hanggang sa makaalis ang sasakyan.

Hindi napigilan ni Carlo ang kanyang pag-iyak habang sila ay nasa biyahe. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong nawawalay sa kanilang minamahal. Mahirap, masakit at nakakapanghina. Kahit na sa sandaling oras na magkasama sila ni Ismael ay naipadama nito kay Carlo ang kahalagahan ng pagkakaroon ng isang pamilya na puno ng pagmamahalan.

“Dear okay ka lang?” Nag-aalalang tanong ni Ferdie sabay abot sa kanya ng tissue. “Okay lang po ako. Don’t worry.” Sagot naman ni Carlo.

“Mabuti naman at okay ka lang. Pero jusko ha! Naloka ako sa mga nagbabagang eksena kanina. Akala ko ay nanonood ako ng drama sa hapon. Yung maghihiwalay yung magkapatid kasi kailangan pumunta nung kuya sa malayong lugar para magtrabaho tapos ayaw naman nung nakababatang kapatid na magkahiwalay sila. Isa ito sa pinakamadamdaming tagpo na nasaksihan ko kanina. Gusto sana kitang bigyan ng trophy dear eh para sa isang natatanging pagganap. Oh gusto mo yun dear?” Ang nakakatawang sabi ni Ferdie.

Napuno ng halakhakan ang loob ng sasakyan sa sinabi ni Ferdie. “Baliw ka talaga, Ferds. Nagawa mo pang biro yung seryosong nangyari kanina. Loko ka talaga.” Wika ng isa sa mga kasama nila sa sasakyan. “Pasensya na kayo. Gusto ko lang maging magaan at masaya ang biyahe natin pabalik ng Maynila at bukod doon ay para na din hindi tayo tanungin ni madam kapag nakita si bagets na namumugto ang mga mata sa kakaiyak.” Paliwanag ni Ferdie sa lahat.

“Don’t worry, Kuya Ferdie. Wala kang kasalanan, kapag tinanong ako sabihin ko yung totoong nangyari kanina. Pero salamat at napasaya mo kaming lahat. Okay na ko.” Ang sabi naman ni Carlo.

Kahit naabutan sila ng trapik sa kanilang biyahe ay hindi nila ito inalintana dahil kay Ferdie. Siya ang nagbigay buhay sa loob ng sasakyan dahil sa pagpapatawa nito.

Nasa expressway na sila ng maisipan ni Carlo na tingnan ang kanyang cellphone. May mensahe siyang natanggap mula sa kanyang ina na si Susan, sa nobyo na si Morris at kay Bullet. Isa isa niya itong binasa.

Nanay Susan: Anak kumusta ang naging delivery ninyo sa bahay ampunan? Kumain na ba kayo? Marami ka bang nakasalamuha na bata dyan?

Hubby: Kumain na kami ni engineer. Mabuti naman at kumain na din kayo. I-message mo ko wifey kapag paalis na kayo dyan okay?

P.S. Nandyan ba si Bullet? I love you, FOREVER.

Natawa naman si Carlo sa text message sa kanya ni Morris. Hinuli niyang basahin ang mensahe na ipinadala ni Bullet.

Bullet: Thank you for saying yes to Ismael. Hindi mo alam kung paano mo napasaya itong batang ito. Hanggang ngayon nga ay ikaw pa rin ang binabanggit. He’s too excited to see you next week kaya ayaw pang matulog.

Anyways keep safe on your journey back to manila. Have a great night to all of you.

Una niyang nireplyan ang nobyong si Morris.

Wifey: Nasa expressway na kami pabalik ng bahay. Yes, nandito nga si Bullet sa bahay ampunan. Don’t worry dahil harmless siya ngayon kaya naging panatag ang loob ko sa buong oras na nandito kami sa orphanage.

P.S. Napaka-intense ng pagmamahal mo. I LOVE YOU TOO, FOREVER AND EVER.

I DO na lang ang kulang.

Send. Sumunod naman niyang nireplyan ay si Bullet.

You’re welcome. Nandito na kami ngayon sa may expressway. Kahit na naiinis ako sa’yo kasi nangako ka sa bata ay hindi ko naman pwedeng tanggihan si Ismael. Basta para lang sa kanya okay? I-good night mo na lang ako sa kanya. Sabihin mo matulog na siya, pati ikaw din.

Send. Panghuli ay tinawagan naman niya ang kanyang ina.

“Hello anak. Kumusta kayo dyan? Pauwi na ba kayo?” Bungad na tanong ni Susan. “Nay relax. Nandito na kami sa may expressway pabalik nang bahay. Successful naman yung delivery namin nina Kuya Ferdie at ng iba pa namin kasama dito.” Wika ni Carlo.

“Naku mabuti naman kung ganun. Malaki ang pasasalamat ko talaga kay Sir Bullet sa malaking tiwala na ibinigay niya sa akin. Malaking tulong ito sa pagsisimula ng bake shop.” Sabi naman ni Susan. “I’m happy for you, ’nay. Sige po tatapusin ko na po ang tawag natin. Mamaya na lang po ulit tayo magkwentuhan pagdating namin sa bahay.” Paalam ni Carlo. “Oh siya sige anak. Mag-iingat kayo sa biyahe. Naghanda kami ni Tin ng makakain ninyong lahat. Hihintayin namin kayo dito.” Wika naman ng kanyang ina pagkatapos ay ibinaba na nito ang tawag.

Pasado alas otso ng gabi na sila nakarating ng bahay. Sinalubong sila ng mag-asawang Delfin at Susan at ang kasambahay na si Tin.

“Good evening po ’tay, ’nay.” Bungad na bati ni Carlo pagkababa niya ng sasakyan. “Good evening din anak. Halika pumasok na muna kayo at nakahain na ang hapunan. Kumain muna kayo at tiyak kong gutom kayo sa biyahe.” Wika ni Delfin. “Ferdie pumasok na kayo at ng makakain na.” Bilin ni Susan sa tauhan. “Yes madam. Oh ano pang hinihintay ninyo? Kainan na ulit!” Wika ni Ferdie.

“Ate nasaan po si Morris?” Tanong ni Carlo. Nagtaka naman si Tin. “Kanina kasama namin yun eh. Sabi pa nga niya aabangan ka din daw niya dito sa pag-uwi mo.” Wika ng kasambahay. “Wait ate. Nandito din ba si Zoey?” Kinakabahan tanong ni Carlo. “Ay oo be. Nandito pa rin siya. Lapit nang lapit nga yun kay Morris kanina pa eh.” Ang sagot naman ni Tin.

Pinahawak muna ni Carlo ang dala niyang plastik kay Tin at nagmamadali itong pumasok sa loob ng bahay. Walang anino nina Morris at Zoey siyang nakita sa may sala maging sa dining room kung saan nagkakainan na ang iba niyang kasama. Huli niyang tinungo ang kwarto ni Morris sa likod ng bahay.

Habang humahakbang siya papalapit sa may pinto ay lumalakas naman ang tibok ng kanyang puso. Pagdating niya sa may tapat ng pinto ay pigil hininga niya itong binuksan. Mabuti na lamang at hindi ito nakasara kaya mabilis siyang nakapasok.

Laking gulat niya sa kanyang nasaksihan. Nakahiga si Zoey sa kama habang nakasuot lamang ito ng bra at panty. Sakto naman na lumabas si Morris sa banyo na wala din suot kundi ang tuwalya lamang.

Nagulat si Morris ng makita niya si Carlo sa may pinto. “C-Carlo m-magpapaliwanag ako.” Ang nauutal na sabi niya. Pinigilan ni Carlo ang kanyang emosyon. Hindi niya ipinakita sa dalawa na nasasaktan siya sa kanyang nakita. “Nakahanda na yung pagkain. Kumain na daw kayo.” Wika ni Carlo tsaka ito tumalikod at humakbang papalayo sa kanila. Nakasalubong naman niya ang kasambahay na si Tin.

“Anong nangyari? Nakita mo sila Morris at Zoey?” Tanong ni Tin. “Oo ate. Nandoon silang dalawa sa kwarto, nagkakainan. Sige po akyat na muna ako sa kwarto. Wala na po akong gana kumain.” Wika ni Carlo pagkatapos ay umalis na ito sa harapan ng kasambahay na nagulat sa kanyang ibinalita.

Pagdating niya sa kwarto ay sinigurado muna niyang nakalocked ang pinto saka niya ibinagsak ang kanyang mukha sa unan at doon ay nagsimula na siyang humagulgol ng iyak. Isinubsob niya pa lalo ang kanyang sarili para hindi marinig ng iba ang kanyang pagtangis.

Ilang saglit lang ay tumigil sa pag-iyak si Carlo. Kinuha niya ang teddy bear na niregalo sa kanya ni Morris.

“Kahit kailan ay hindi pa rin talaga ako sapat para sa kanya. Babae pa rin talaga ang kanyang gusto at hindi isang binabae na katulad ko. Para saan pa ang pangako namin sa isa’t isa? Nasayang lang itong lahat dahil isa sa amin ay muling bumigay. Baka ito na yung tinatawag nilang karma dahil sa ginawa ko sa kanya nung naghalikan kami ni Bullet. Pero sapat na bang dahilan na maituturing ito para maghiganti siya sa akin?” Wika ni Carlo.

“Ang hirap pa lang magmahal. Ang dami kong luha na mailalabas. Kailan naman kaya ako magiging masaya? Yung matagal tagal sana.” Niyakap ni Carlo ng mahigpit ang teddy bear na kanyang hawak at sa puntong yun ay muling bumuhos ang mga luha sa kanyang mga mata.

SUSUNDAN…

Chapter Twenty Two

Kinabukasan ay buong araw na nagmukmok sa kanyang kwarto si Carlo. Nagdesisyon siya na magpahinga muna. Ayaw niyang makipag-usap sa mga tao at maging sa pagkain ay wala din siyang gana. Namumugto din ang kanyang mga mata kakaiyak buong magdamag. Nagbilin siya sa kanyang mga magulang maging sa kasambahay na si Tin na huwag muna siyang aabalahin. Wala naman nagawa ang lahat kundi sundin ang kagustuhan ni Carlo.

Labis na pag-aalala ang nararamdaman ngayon ng kanyang mga magulang. Hindi nila maipaliwanag kung bakit kakaiba ang inaasal ng kanilang anak na si Carlo.

“Tin may nasabi ba sa’yo ang anak ko kagabi?” Tanong ni Susan sa kasambahay. Minarapat na niyang kausapin ito dahil alam niyang malapit ang anak niya dito. “Naku ma’am kahit man ako ay naguguluhan sa anak ninyo. Okay naman si Carlo kagabi nung huling magkausap kami pagkatapos ngayon ay nag-iba na agad ang ihip ng hangin at ayaw na niyang lumabas ng kwarto. Kahit po ako ay ayaw din niyang kausapin.” Patay malisya na sagot ni Tin. Nagdahilan na lamang ang kasambahay sa totoong dahilan kung bakit talaga nagmumukmok si Carlo sa kanyang kwarto upang maprotektahan ito.

“Ganun ba? Nag-aalala na kasi kami ni Delfin kay Carlo. Hindi naman siya ganito noong nasa Cebu pa kami. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko sa anak ko, Tin.” Ang naiiyak na sabi ni Susan. Agad naman siyang inalo ng kasambahay. “Huwag po kayong mag-alala ma’am kay Carlo. Malalampasan din po niya kung anuman ang kanyang pinagdaraanan sa ngayon. Magtiwala po kayo sa inyong anak at huwag niyo po siyang susukuan.” Ang payo ni Tin sa kanyang amo.

“Salamat, Tin. Kapag nagsabi sa’yo ng problema si Carlo pakiusap payuhan mo siyang maigi. Alam kong makikinig ang anak ko sa’yo. Siguro nga dahil sa wala na kaming oras ng kanyang ama para sa kanya kaya siya nagkakaganyan ngayon.” Wika ni Susan.

“Sige po ma’am. Makakaasa po kayo sa akin. Ako na po ang bahala kay Carlo.” Ang pangako naman ni Tin kay Susan.

Pasado alas kwatro nang hapon ng magising muli si Carlo. Maraming tawag at mensahe siyang natanggap mula sa kanyang mga magulang, sa kanyang nobyo na si Morris, kay Bullet at kay Miguel. Isa-isa niya itong binasa.

Nanay Susan: Anak, kumusta ka? May problema ka bang iniinda? Nandito lang si nanay na handang makinig sa’yo.

Anak tanghali na. Tara kain tayo.

May gusto ka bang kainin anak? Ipagluluto kita. Nandito lang ako sa baba.

Anak gusto mo bang hatiran kita ng pagkain dyan sa kwarto mo?

Anak please, kausapin mo naman si nanay. Nag-aalala na ko sa’yo. Mahal na mahal ka namin ng tatay mo lagi mo yan pakakatandaan.

Sunod niyang binasa ang mga mensahe ng kanyang ama.

Tatay Delfin: Anak hindi ka na naman daw kumain ng agahan sabi ng nanay mo. Ano bang nangyayari sa’yo?

Anak kumusta na pakiramdam mo? Hindi mo daw sinasagot ang mga text messages ng nanay mo, maging sa akin din. Please talk to us, anak.

Anak, kumakain na kami ng tanghalian ni Morris. Sabi ng nanay mo hindi ka pa rin lumalabas ng kwarto. Kumain ka na anak, pakiusap.

Anak tinapos ko agad ng maaga ang trabaho ngayon. Pauwi na kami ni Morris ng bahay. Sana naman ay nakakain ka na ngayon. Huwag mong papabayaan ang iyong sarili.

Lagi mong pakakatandaan na mahal na mahal ka namin ng nanay mo. Lahat ay gagawin namin para maging maayos ang buhay mo.

Nangilid ng mga luha ang mga mata ni Carlo habang binabasa ang mga mensahe ng kanyang mga magulang. Alam niyang nahihirapan din ito sa kaniyang sitwasyon ngunit wala pa siyang lakas ng loob para aminin dito ang totoong nangyayari sa kanya.

Sunod niyang binasa ang mensahe ni Miguel.

Miguel: What happened to you, bunso? Sabi ni Ate Tin ayaw mo daw lumabas ng kwarto. Pumunta ako kanina dyan sa inyo para iabot sana yung pasalubong ko sa’yo kaso hindi naman kita nakita. Anyway, iniabot ko na lang kay Ate Tin yung mga pasalubong ko sa’yo, sana magustuhan mo ito. Pag-usapan na lang natin yan pagbalik ko okay? Gustuhin ko man sana na damayan ka ngayon kaso aalis na din kasi kami nina papa at mama papuntang Japan para magbakasyon. Pasensya ka na bunso, pangako babawi ako sa’yo pagbalik ko. Mag-iingat ka palagi at huwag pababayaan ang sarili.

Sumunod niyang binasa ang mensahe ni Bullet para sa kanya.

Bullet: I have a little bit of strange feeling right now. Are you okay? Your room feels so lonely and cold and that’s odd for me. Text me if you want to go to archer later tonight. Let’s talk about it and rest assured that it is purely conversation. Nothing more, nothing less.

Panghuli niyang binasa ay mula sa kanyang nobyo na si Morris.

Hubby: I’m sorry, wifey. Gusto ko sanang magpaliwanag sa’yo tungkol sa nakita mo kagabi sa pagitan namin ni Zoey. Ang totoo kasi nyan ay wala naman talagang nangyari sa amin. Sa sobrang pagmamadali ko para maabangan kita sa labas ay hindi ko sinasadyang mabangga si Zoey.

Hindi ko naman alam na hawak niya pala yung niluto ni Ma’am Susan na mechado. Tumapon ito sa damit ko kaya nagmantsa. Bumalik ako ng kwarto para magpalit pero sumunod pala si Zoey sa akin at nagmagandang loob na labhan yung damit ko. Sabi niya ituloy ko na lang daw sa pagligo yung gagawin ko dahil masangsang na daw ang amoy ko. Hindi ko naman alam kung bakit nakasuot lang siya ng bra at panty nung paglabas ko ng banyo. Tapos nabigla na lamang ako kasi nandoon ka na sa harap ng pinto at nakatingin sa amin.

Pangako wifey, hindi ko alam na gagawin ni Zoey yun. Nilocked ko naman yung pinto ng banyo kaya hindi siya makakapasok. Maniwala ka sa akin, hindi ko gagawin yung bagay na yun sa’yo.

Mahal na mahal kita alam mo yan, wifey.

Hindi na nagreply pa si Carlo sa lahat ng text messages na kanyang tinanggap. Hinayaan na lamang niya ito. Inilapag niya ang kanyang cellphone sa may drawer at muli siyang bumalik sa pagtulog.

Pasado alas sais ng gabi ng si Carlo ay muling magising. Bumangon na siya sa kanyang kama saka ito nagtungo sa banyo upang mag-ayos ng sarili. Pagtingin niya sa salamin ay nakita niya ang kalunos lunos niyang hitsura. “Nakakaawa kang nilalang, Carlo.” Wika niya sa kanyang sarili. Pagkatapos niyang mag-ayos ay lumabas na siya ng kwarto. Laking gulat niya ng makita niya si Morris na nag-aabang pala sa kanya sa labas ng pinto.

“Wifey magpapaliwanag ako.” Wika ni Morris sa kanya. Tiningnan lamang siya ni Carlo pagkatapos ay humakbang na ito pababa ng hagdanan. Nakasunod naman sa kanyang likuran itong si Morris. Pagdating ng dining room ay nakita niya sa lamesa na nakaupo ang kanyang mga magulang at ang taong pinakaiiwasan niyang makasama. Biglang nagpuyos sa galit si Carlo.

“Sinong nagsabi sa’yo na dyan ka maupo sa pwesto ko? Anak ka ba?” Wika ni Carlo kay Zoey. Nagulat naman sina Delfin at Susan sa kanilang narinig. Maging sina Tin at Morris ay nabigla din sa kanyang sinabi.

“Sorry, Carlo. Hindi ko sinasadya. Lilipat na lang ako ng upuan.” Paghingi ng paumanhin ni Zoey. Hindi pinansin ni Carlo ang babae bagkus ang binalingan nito ay si Morris.

“Morris dalhin mo si Zoey doon sa kwarto mo tutal doon ninyo gustong magkainan. Huwag ninyong babuyin ang lamesang ito.” Naiiritang sabi ni Carlo.

“Kalma ka lang, Carlo. Please nandito ang mga magulang mo at nasa harap tayo ng mga pagkain.” Ang malumanay na sabi ni Morris.

“Eh ano naman kung nasa harap tayo ng mga pagkain? May magbabago ba sa nangyayari ngayon?” Ang pagalit na tanong ni Carlo sa kanya.

Sa puntong yun ay napatayo na si Susan at lumapit sa kanyang anak upang ito ay sawayin. “Huminahon ka, Carlo. Hindi na namin alam ng tatay mo kung ano ba talaga ang nangyayari sa’yo? Bakit ka ba nagkakaganyan talaga anak?” Nag-aalalang tanong ni Susan.

“Wala talagang makakaintindi sa akin dito sa loob ng bahay na ito. Ni isa wala!” Ang pasigaw na sabi ni Carlo sa kanyang ina. Dito na tumayo sa kinauupuan ang kanyang ama na si Delfin at saka ito lumapit kay Carlo. Nagulat ang lahat ng bigyan nito ang anak ng isang nakabibinging sampal.

“That’s enough, Carlo. Masyado ka na namin nabibigyan ng kalayaan ng nanay mo kaya nagiging bastos ka na sa amin.” Galit na sabi ni Delfin.

“Delfin! Bakit mo naman sinampal ang anak natin?” Sigaw ni Susan sa kanyang asawa. Nabigla siya sa ginawa nito kay Carlo. Ni minsan kasi ay hindi ito napagbuhatan ng kamay ni Delfin.

Tiningnan naman ni Carlo sa mga mata ang kanyang ama habang hawak ng kanyang kamay ang pisngi kung saan dumapo ang palad nito. “I did everything I could just to be a good son to you and to nanay. Wala akong ibang ginawa kundi sumunod po sa inyo. Matanong ko nga po kayo ’tay, ilang beses ko po ba kayong binastos para maging karapat dapat ang sampal na ibinigay ninyo sa akin ngayon?” Tanong niya sa kanyang ama.

Tila nahimasmasan naman si Delfin sa kanyang nagawang pagsampal sa anak. Agad itong humingi ng paumanhin sa kanya. “C-Carlo anak. I’m sorry. Hindi ko sinasadya na—”

“It’s okay, ’tay. Tulad ng inyo pong sinabi, naging bastos po ako sa inyo ni nanay. Kaya dapat lamang po siguro ang sampal na ibinigay ninyo sa akin. I’m sorry kung naging bastos po ako sa inyo. Isang malaking pagkakamali po ang aking inasal ngayon sa inyong lahat. Sige po aakyat na po ako.” Wika ni Carlo sa kanila pagkatapos ay nagmamadali na itong bumalik paakyat sa kanyang kwarto.

Naiwan naman nakatulala sa dining room ang lahat. Bumuhos ang mga luha sa mata ni Susan. Kaagad naman inalo ito ng kasambahay na si Tin. “Maupo muna kayo ma’am at bibigyan ko kayo ng tubig na maiinom.” Wika ni Tin. “Salamat, Tin.” Sagot naman ni Susan sa garalgal nitong boses.

Tila nanghina naman ang mga tuhod ni Delfin at bigla itong napaupo. Mabuti na lamang at nakaalalay si Morris sa kanya sa likuran. “Okay lang po ba kayo, Engineer?” Ang nag-aalalang tanong ni Morris. “O-Okay lang ako salamat. Pero ang anak kong si Carlo…”

Hindi makapaniwala si Delfin sa kanyang nagawa. Binalingan niya ang kanyang asawa na ngayon ay unti-unti ng nagiging kalmado. “Ano ba itong ginawa ko sa anak natin mahal?” Wika niya kay Susan. “Nauunawaan kita mahal. Alam kong bunga lamang ito ng matinding emosyon kaya mo yun nagawa sa anak mo. Ang mabuti pa siguro ay palipasin muna natin itong gabi na ito pagkatapos ay kausapin natin dalawa si Carlo kapag mahinahon na tayong lahat.” Ang sabi naman ni Susan sa asawang si Delfin.

Samantala ay muling napahagulgol ng iyak si Carlo pagpasok niya sa kanyang kwarto. Akala niya ay todo na ang sakit na kanyang nararamdaman ngayon ngunit nagkakamali siya. Mas may isasagad pa pala ang sakit na ginawa nina Morris at Zoey. Hindi akalain ni Carlo na magagawa siyang sampalin ng sarili niyang ama sa harap pa ng maraming tao. Ito ang kauna-unahang beses na nasaktan siya ng kanyang ama magmula ng siya ay isinilang kaya iba ang hugot nito para kay Carlo.

Ilang sandali pa ay tumunog ang kanyang cellphone, kinuha niya ito sa may drawer. Agad na lamang niya ito sinagot ng hindi man lang niya tinitingnan kung sino ang tumatawag.

“Hello.” Bungad na bati ni Carlo.

“Hey, it’s me. Where are you?” Wika ni Bullet sa kabilang linya.

“Nandito ako sa kwarto. Bakit ka ba napatawag?” Napataas naman ng tono ng pagtatanong si Carlo kaya nabigla ang kanyang kausap. “Woah! Chill. There’s no harm in my question. I’m just asking where are you now?” Sabi ni Bullet.

“Sorry kung napagtaasan kita ng boses. Hindi ko sinasadya. Wala lang ako sa mood makipag-usap.” Ang paliwanag naman ni Carlo sa kanya. Tila nahuhulaan naman ni Bullet kung bakit nagkakaganito ngayon si Carlo. “I guess you’ll need to see Archer tonight. I guarantee you there will be no conversation unless you need it. We’re just chillin tonight. Deal?” Pangako niya dito.

Matagal na pinag-isipan ni Carlo ang alok sa kanya ni Bullet. Sa huli ay pumayag na din siya sa imbitasyon nito. “Okay, be ready. I’ll pick you up at your house in thirty minutes.” Sabi ni Bullet pagkatapos ay ibinaba na niya ang tawag. Bumangon muli si Carlo upang pumunta ng banyo para maligo.

Makalipas ang trenta minutos ay nagtext na si Bullet na nasa harap na siya ng bahay. Lumabas na si Carlo para bumaba. Naabutan naman niya sa may sala ang kanyang ina na si Susan.

“Aalis po muna ako ’nay.” Paalam ni Carlo sa kanyang ina. Tumayo si Susan upang lapitan ang anak. “Saan ka pupunta anak? Gabi na at saka hindi ka pa kumakain magmula kaninang umaga.” Nag-aalalang tanong niya. “Pupunta po kami sa yate ni Sir Bullet. Doon na lang po ako marahil kakain pagdating namin.” Sagot naman ni Carlo. Hindi sana papayag si Susan sa pag-alis ni Carlo ngunit nagsalita mula sa likuran ang asawang si Delfin.

“Hayaan mo muna ang anak natin mahal. Kasama naman niya si Bullet.” Ang mahinahon wika ng kanyang ama. Wala ng nagawa pa si Susan. “Sige anak. Kung dyan mapapanatag ang loob mo ay papayag na ko na umalis ka. Mag-iingat kayong dalawa sa biyahe.” Ang tanging nasabi na lamang ng kanyang ina.

“Salamat po. Sige po mauna na po kami.” Wika ni Carlo sa kanyang mga magulang.

Nakasunod ang mag-asawang Delfin at Susan sa likuran ng anak habang naglalakad ito papunta sa may gate. Namataan na ni Carlo ang paglabas ni Bullet mula sa kanyang sasakyan. Ngunit bago pa man siya makalabas ay pinigilan siya ni Morris na humahangos naman papalabas mula sa loob ng bahay.

“Anong kailangan mo?” Malamig na tanong ni Carlo. “Saan ka pupunta at bakit magkasama na naman kayo ng lalaking yan?” Naiinis na tanong ni Morris. Nagtaka naman ang mag-asawang Delfin at Susan sa paraan ng pagtatanong nito sa kanilang anak. Napansin naman ito ni Carlo. “Doon tayo sa labas mag-usap.” Wika niya. Sumunod naman si Morris. Paglabas nilang dalawa ay sinabihan ni Carlo si Bullet na kung maaaring maghintay muna sandali. Pumayag naman ito pagkatapos ay binalingan ang kanyang mga magulang upang kausapin sila.

“Saan na naman kayo pupunta, wifey?” Tanong ni Morris ng makalayo na silang dalawa. “Sa malayong lugar. Sa lugar na kung saan hindi ko makikita ang anino ninyo ni Zoey, kahit ngayon gabi lang.” Sagot naman ni Carlo.

Huminga naman ng malalim si Morris. “Alam kong galit ka ngayon sa akin pero pakiusap naman wifey, huwag kang sumama sa lalaking yan. Hindi ba’t nangako ka sa akin na iiwasan mo na siya? Bakit ngayon parang balewala na ito sa’yo? Wala akong tiwala sa Bullet na yan. Mamaya may iba pa lang plano yan sa’yo.” Wika niya.

Isang pagak na tawa ang naging reaksyon ni Carlo sa sinabi ni Morris.

“Una sa lahat, nais kong malaman mo na kaya ako sasama sa kanya upang makasagap ng ibang hangin. Hindi ako pupunta sa yate niya para lang lumandi tulad ng ginawa ninyo ng babae na yan. Pangalawa, hindi ko nakakalimutan ang pangako ko sa’yo. Sadyang nauna ka lang na sumira ng pangako mo sa akin. Huwag mo din iisipin na kaya sasama ako sa kanya ay dahil sa gumaganti lang ako sa’yo, wala sa hinagap ng isip ko yang bagay na yan. At panghuli, huwag kang mag-isip ng masama sa alok niya sa akin dahil makakaasa ka na wala kaming gagawin milagro tulad ng nakita ko. Sa totoo lang, sa inyong dalawa ni Bullet, mas wala akong tiwala sa’yo.” Wika ni Carlo tsaka ito tumalikod at humakbang papalayo sa kanya.

Nangilid ng mga luha ang mata ni Morris habang pinagmamasdan niya si Carlo habang ito’y papalayo sa kanyang harapan. Tila nawalan siya ng lakas at napanghinaan ito ng loob para pigilan ang kanyang kasintahan.

“Panghahawakan ko pa rin ang sinabi mo ngayon sa akin, wifey. Kung ang panandalian mong pag-alis ang magiging paraan para maibsan ang sakit na nadarama mo ngayon ay hahayaan kita. Masakit man para sa akin ay kailangan muna kitang ipaubaya sa lalaking yan. Naniniwala pa rin ako na mas mahalaga sa’yo ang ating pagmamahalan sa kahit ano pa man. Maghihintay ako sa iyong pagbabalik, wifey.” Puno ng pag-asa na sabi ni Morris habang tinitingnan niya ang papaalis na sasakyan lulan ang kanyang pinakamamahal.

SUSUNDAN…

Chapter Twenty Three

Magbuhat ng sila’y umalis ay tahimik lang na nagmamasid si Carlo sa mga nadaraanan ng kanilang sasakyan. Tulad naman ng naipangako ni Bullet ay hinayaan lamang niya si Carlo na makapagmuni-muni hanggang sa makarating sila sa kanilang destinasyon.

“I asked Ceazar earlier to prepare some food for us. Sabi kasi ni Tita Susan ay hindi ka daw kumakain magmula pa kanina umaga.” Wika ni Bullet. “Salamat. Natulog lang kasi ako buong araw. Wala din naman akong gana na kumain kanina.” Sabi naman ni Carlo. Hindi na muling kumibo pa si Bullet bagkus ay inaya na niya ito sa lounge area sa ikalawang palapag kung saan nakahanda na ang mga pagkain. Habang sila’y umaakyat ay nagsimula naman ng gumalaw ang yate palabas ng docking area.

“Salamat sa pag-imbitang muli sa akin dito, sir. Hindi naman po lingid sa kaalaman ko na iilang tao lamang ang hinahayaan mong makapunta dito kay Archer kaya isang napakalaking bagay na ito para sa akin.” Wika ni Carlo. Kasalukuyan silang kumakain habang pinagmamasdan ang mga kumukuti-kutitap na mga ilaw sa kahabaan ng Roxas Boulevard.

“I will only accept your thank you if you call me by my first name.” Nakangiting sabi ni Bullet. “I’m sorry, masyado ba kong pormal na magsalita sa’yo? Hindi lang talaga kasi ako sanay na tawagin ka sa pangalan mo.” Ang nahihiyang sagot naman ni Carlo.

“I understand but soon, you’ll get used to it. Besides, I’m just turning twenty five this year so let’s set aside the formality. Shall we?” Wika ni Bullet. Napaisip naman ng matagal si Carlo sa sinabi nito. Pagkatapos ay may biglang sumagi sa kanyang isipan kaya nanlaki ang kanyang mga mata. “Ha? Teka lang Bullet, ang ibig mo bang sabihin ay bente tres ka pa lang noon nung magpakasal ka?” Gulat na sabi niya. Huli nang napagtanto ni Carlo ang lumabas sa kanyang bibig dahil naging seryoso na ang reaksyon sa mukha ni Bullet.

“I-I’m s-sorry. Hindi ko sinasadya na tanungin ka—”

“It’s okay. Actually I’m only twenty one then when I proposed to my girlfriend. After that, we set the date of our wedding the following year.” Wika ni Bullet. Napalagok naman ng tubig si Carlo. “Bakit parang ang bilis ninyo naman dalawa na magdesisyon? Ang bata pa kaya ng bente uno para magpakasal agad.” Tanong niya.

“Honestly, I was the only one who decided to get us married. I thought she was the one for me. You know, sometimes younger people tends to be impulsive in making life decisions.” Sagot ni Bullet.

Tila may kung anong nag-udyok naman kay Carlo upang mas lalong usisain pa ang lalaki.

“Pwede ko bang malaman kung bakit hindi natuloy ang inyong kasal?” Tanong niya. Matagal na tinitigan ni Bullet ang mapayapang dagat. Akala ni Carlo ay hindi na nito sasagutin pa ang tanong niya ngunit kumukuha lamang pala ito ng lakas ng loob upang ilahad ang kanyang kwento.

“She went to america on the day of our wedding. She left me with a note asking to forgive her for leaving me. She said that she was overwhelmed by the sudden turn of events sa aming dalawa at hindi niya ito kinaya. Natakot siya, she just turned twenty only that time. She said it’s too early for us to get married. She has a lot of goals in mind that she wants to achieve and marriage is not her priority at that time.” Kwento ni Bullet.

“Nakakalungkot naman pala yang istorya ng buhay mo. Kung sa akin nangyari yan ay naku baka hindi ko talaga kayanin.” Wika ni Carlo. “Guess you were right.” Sagot naman ni Bullet.

Ngayon ay naging malinaw na para kay Carlo ang lahat. Tulad niya ay nagmahal lang din si Bullet sa murang edad. Inakala niya na ito na ang kanyang una at huling babae na mamahalin pero nagkamali pala siya. Sa huli ay iniwan din siya nito sa mismong altar kung saan dapat sila magsusumpaan ng kanilang pagmamahalan.

Pagkatapos kumain ay dumiretso sila sa harapan ng yate upang doon ipagpatuloy ang kanilang pagpapahangin at kwentuhan.

“Ano yan?” Tanong ni Carlo sabay turo sa hawak na baso ni Bullet.

“Oh this? It’s a chocolate milk drink, nilagay ko lang sa baso. You’re not allowed to drink liquor dahil menor de edad ka pa kaya ito na lang inumin mo. Sa akin ang wine.” Sabi naman ni Bullet tsaka niya inabot kay Carlo ang baso.

“Thank you. Ganito din ang iniinom ko sa bahay. Siya nga pala, pasensya ka na sa pagiging matabil ng dila ko. Alam kong ayaw mong pinag-uusapan ang pribado mong buhay. Sorry kung naging mausisa ako.” Paghingi ng paumanhin ni Carlo.

“It’s okay. Sometimes you just have to loosen a bit of yourself and also, curiousity makes people do either good or bad things. No harm, no foul.” Sabi ni Bullet.

Sa gitna ng mapayapang alon ng dagat, sa ilalim ng bilog na buwan na siyang tumatanglaw sa kanila ay muling nanariwa kay Carlo ang kasintahan niyang si Morris. Nakita niya kung paanong nasaktan ito habang papaalis siya kasama si Bullet na labis nitong pinagseselosan.

“Do you miss him?” Biglang tanong ni Bullet sa kanya. “Sinungaling naman ako kung sasabihin ko sa’yo na hindi.” Sagot ni Carlo.

“Do you love him?” Tanong muli ni Bullet. “Oo naman syempre.” Sagot muli ni Carlo.

“If you truly love and misses him then why are you here with me?” Tanong ni Bullet.

Napabuntung hininga naman si Carlo. “Napagtanto ko kasi na hindi pala sapat ang pagmamahal lang sa isang relasyon. Kung hindi ganun katibay ang pagtitiwala mo sa iyong partner ay palaging hahantong sa pagseselos at mauuwi lang sa pagtatalo ang inyong relasyon. Sa totoo lang ay sinusubukan ko naman na hindi magpaapekto lalo pa at palaging nasa bahay yung dahilan ng pagseselos ko pero kahit anong gawin ko ay dumarating pa rin sa punto na nag-aaway kami dahil sa babae na yun. Kung may lakas lang talaga ako ng loob na aminin sa mga magulang ko ang totoong kasarian ko ay marahil noon pa lang ay naipakilala ko na sa kanilang lahat si Morris bilang nobyo ko.” Ang pahayag ni Carlo.

“So you mean to say that you’re trusting me more than your boyfriend huh? What if I told you that I want to kiss you right now?” Tanong ni Bullet. Tiningnan siyang mabuti ni Carlo. “May tiwala ako sa’yo na hindi mo sisirain ang pangakong binitawan mo sa akin nung huli tayong mag-usap. Alam kong tutuparin mo ito kaya pumayag ako na sumama sa’yo dito kay archer.” Sagot niya dito.

“You’re truly naive, that’s why I call you cookie virgin. One thing that you must learn in real life is to never trust anyone especially men. Because once they’ll get what they need, it’s game over for you.” Wika ni Bullet.

“Huwag kang mag-alala dahil pili lang naman ang lalaking pinagkakatiwalaan ko. Si Miguel, ikaw tapos si tat—” Napahinto si Carlo sa kanyang pagsasalita. Naalala niya kasi ang kanyang ama na si Delfin at ang ginawa nitong pagsampal sa kanya. Napansin naman ni Bullet ang biglaan pananahimik ni Carlo.

“Hey, what’s wrong?” Nag-aalalang tanong ni Bullet. “H-Ha? W-Wala ito. May naalala lang ako.” Pagdadahilan ni Carlo sabay inom sa kanyang hawak na baso. Natawa naman si Bullet. “Bakit natawa ka? May sinabi ba kong nakakatawa sa’yo?” Nagtatakang tanong ni Carlo.

“Wala naman. It’s just that you’re not that good in lying. Your parents already told me what happened earlier while you’re busy talking to your boyfriend.” Wika ni Bullet.

“Nasabi na pala sa’yo agad ng mga magulang ko ang nangyari. Hindi na ko dapat magtaka pa.” Sabi ni Carlo. Lumapit naman sa kanyang kinauupuan si Bullet.

“Hey, don’t get mad at them. Your parents is so worried about you. They just asked me if I can talk to you and perhaps, give some good brotherly advice na alam kong hindi mo pakikinggan like what you are doing right now. They just ask for some help dahil hindi nila alam ang gagawin lalo pa ngayon at nasaktan ka ng tatay mo.” Ang mahinahon paliwanag ni Bullet sa kanya.

Napabuntung hininga muli si Carlo. “Alam ko. Hindi ko lang maiwasan na sumama ang loob ko kay tatay. Ito kasi ang unang pagkakataon na nagawa niya sa akin yun kaya nabigla ako. Magkagayunman ay mahal ko pa rin sila ni nanay at hindi naman magbabago yun kahit pagbali-baliktarin mo man ang mundo. Nagpapalipas lamang ako ng oras pero kakausapin ko pa rin naman sila kapag naging kalmado na ang lahat.” Ang sagot naman niya kay Bullet.

“That’s good to know. I know you’re a smart kid kaya hindi ako masyadong nag-aalala. Tulad mo ay malaki din ang tiwala ko sa’yo na maaayos mo ang problema mo sa mga magulang mo at kay Morris.” Wika ni Bullet.

Nagtaka naman si Carlo. “Aba himala. Nag-iba ata ang ihip ng hangin ngayong gabi kaya gusto mo kaming magkaayos ni Morris. Mukhang kailangan ko na talagang magpamisa sa linggo.” Ang sabi naman niya dito.

Natawa naman si Bullet sa sinabi ni Carlo. “If I will ask you right now to break up with Morris papayag ka ba? Syempre hindi di ba? So this will be the most realistic and truthful advice that I can give it to you.” Wika niya.

“Kung sabagay may point ka din naman. Hayaan mo at mag-uusap din kaming dalawa. Papahupain ko lang itong galit ko sa kanya.” Sabi ni Carlo.

“Well if that’s your decision then I will respect that. I’m just here to support your back a hundred and one percent.” Pangako ni Bullet sa kanya.

“Maraming salamat sa lahat ng naitulong mo sa akin at sa pamilya ko. Kung hindi ka tumawag kanina malamang nasa loob lang ako ng kwarto at nagmumukmok pa rin hanggang ngayon.” Ang pasasalamat naman ni Carlo sa kanya.

“You’re very much welcome. Archer is always available for you. Anyway, enough with this drama. For now, let’s enjoy the view here and hopefully no promises will be broken tonight. Let’s behave together.” Biro ni Bullet kay Carlo.

Nagpalipas ng buong magdamag sina Carlo at Bullet. Nais kasi ni Carlo na makita ang pagsikat ng araw habang lulan sila ng yate kaya pinagbigyan siya ni Bullet.

Pasado alas sais ng umaga ng masilayan nila ang pagsikat ng haring araw. Kitang-kita kay Carlo ang labis na pagkamangha habang pinagmamasdan ito. Lihim naman napangiti si Bullet habang tinititigan niyang maigi ang reaksyon ni Carlo. Para kasing itong bata na unang beses pa lang makakakita ng sunrise.

“What’s with this weird fascination look that I can see from your face?” Ang nagtatakang tanong ni Bullet kay Carlo.

“Weird ka dyan. Na-appreciate ko lang kasi yung ganda ng araw. Para kasi sa akin yung pagsikat ng araw ay sumisimbolo ng panibagong simula sa buhay ng tao. Parang munting paalala ng Diyos sa atin na binibigyan niya pa tayo ng isa pang panibagong pagkakataon para gawin yung mga dapat natin tapusin dito sa mundo.” Ang paliwanag ni Carlo kay Bullet.

“Well technically hindi tayo natulog magdamag kaya hindi tayo kasali sa memo na ibinigay ng Diyos.” Ang biro naman ni Bullet.

“Baliw ka talaga. Anong tingin mo sa Diyos? Selective ang pagbibigyan ng blessings?” Ang natatawang sabi ni Carlo.

“Maybe. We can never tell.” Sagot naman ni Bullet. “Hay naku. Nakatulog man o nagpuyat ay dapat pa rin tayong magpasalamat sa Poong Maykapal kasi humihinga pa tayo at buhay na buhay. Ang mabuti pa ay manahimik muna tayong dalawa at pagmasdan mabuti ang ganda ng araw at ng panahon. Okay?” Wika ni Carlo. “As you wish.” Ang nakangiting sagot naman ni Bullet.

Makalipas ang kalahating oras ay napagpasyahan ng dalawa na mag-ayos nang sarili upang makauwi na. Bago yun ay kumain muna sila ng agahan na inihanda ni Ceazar kasama ang dalawa pang tauhan sa yate.

“Sigurado ka ba na ikaw ang magmamaneho?” Tanong ni Carlo. Kasalukuyan silang naglalakad papunta sa kotse kung saan ito nakaparada. Marami kasi ang nainom na wine ni Bullet pagkatapos ay wala pa silang tulog kaya nag-aalala siya baka sila mapahamak sa daan.

Ngunit tinawanan lamang siya ni Bullet. “Are you serious right now?” It’s just a wine. I can manage to drive you home safe and sound.“ Wika niya.

“Sure ka ha? Naku sinasabi ko sa’yo, Bullet. Kapag napahamak tayo sa ginagawa mo.” Banta ni Carlo.

“Wait you’ve said last night that you trusted me more. What happened now?” Tanong ni Bullet.

“Naku wala na tsaka kagabi ko sinabi yun at hindi ngayon. Bahala na ang Diyos sa ating dalawa. Halika na nga.” Wika ni Carlo tsaka ito pumasok ng sasakyan. Natatawa naman na sumunod si Bullet dito.

Napatanda pa ng krus si Carlo habang pinapainit pa ni Bullet ang makina ng kotse. Ilang sandali pa ay umandar na ito. Hindi pa rin mapalagay si Carlo habang binabagtas nila ang daan pauwi. Tila nawala ang kanyang antok at gising na gising na nakatutok sa pagmamaneho ni Bullet.

“Hey, stop staring at me like that.” Saway ni Bullet habang nakatutok pa rin ang mga mata sa daan. “Sige lang magmaneho ka lang dyan. Huwag mo ko masyadong pansinin dito.” Ang sabi naman ni Carlo na hindi alintana ang pagsaway sa kanya at patuloy pa rin sa pagtitig kay Bullet.

“What you’re doing right now makes me a little bit awkward. Trust me on this one. I’ve got you, I promise I will drive you home safely.” Paninigurado ni Bullet sa kanya. Sa huli ay ibinigay na ni Carlo ang kanyang hinihingi at nagsimula na itong makatulog. Doon lang napanatag ang loob ni Bullet. May sumagi kasi sa kanyang isipan sa ginawa na ito ni Carlo kaya siya nailang.

“Sorry cookie virgin but you act exactly like her.” Ang wika ni Bullet sa kanyang sarili saka muling binaling ang atensyon sa pagmamaneho.

Mahimbing pa rin na natutulog si Carlo ng makapasok sila ng subdivision. Ipinarada ni Bullet ang kanyang sasakyan sa gilid ng kanilang bahay. Marahan niyang tinapik ang pisngi ni Carlo upang magising ito.

“Hey wake up, we’re here.” Sabi ni Bullet.

Pupungas pungas pa si Carlo pagdilat ng kanyang mga mata. “Nasaan na tayo?” Ang naalimpungatan tanong niya.

“Nandito na tayo sa bahay ninyo. I told you, I will drive you home safely just as I promised.” Wika ni Bullet sabay turo sa bahay nila Carlo.

“Naku oo nga. Salamat sa maingat na paghatid sa akin pero sure ka ha buhay pa tayong dalawa? Baka kasi nananaginip lang ako.” Hindi pa rin makapaniwala na sabi ni Carlo.

Agad naman siyang kinurot ni Bullet sa kanyang pisngi dahilan upang mapasigaw si Carlo. “I hope nasagot na ang tanong mo ngayon. You’re not dreaming anymore.” Ang natatawang sabi niya dito.

Marahang hinaplos ni Carlo ang kanyang pisngi kung saan siya kinurot nito. “Oo na. Naniniwala na ko, ang sakit ng kurot mo eh.” Wika niya.

“Wait before you go. I just remember now what Tita Susan said to me last night regarding on your supposed out of town trip. She’s worried that you will not join with them because of what happened. So I have an idea that I will propose to you if you like.” Ang sabi ni Bullet.

“Ano ba yang i-ooffer mo? Alam mo ikaw ha nahahalata ko na ginagamitan mo ko ng mga strategy mo. Hindi ako pumapasok sa business ha? Ipinapaalala ko lang sa’yo. Umayos ka dyan.” Wika ni Carlo.

“Tch. Fine but first, let me explain it to you my proposal. Then, I will let you decide if you want my idea or not. Deal?” Tanong ni Bullet.

“Hmmm sige na nga. Wala naman akong ibang pagpipilian kundi pakinggan yang sasabihin mo. Bilisan mo lang para makabalik na ko sa pagtulog.” Sagot ni Carlo.

“Okay. Here’s my offer. I have a private resort in Zambales. You can use it for free together with all the staff of your mother who help you to finished all of my orders. Also you don’t have to worry about the food, it’s on me. You just need to bring your clothes, camera, swimming attire and have some fun at the beach. This is my way of saying thank you for all your hardwork.” Paliwanag ni Bullet sa kanyang inaalok kay Carlo.

“Lahat ng staff? So ibig sabihin kasama si Zoey?” Wika ni Carlo sa kanyang sarili.

“I’m afraid you’re having second thoughts to my offer based on the reaction of your face.” Sabi ni Bullet.

“Aaahh pwede mo ba kong bigyan ng sapat na panahon para pag-isipan yang alok mo? Hindi lang kasi ito dahil sa libreng accommodation at pagkain kaya ako nagdadalawang isip. May mga bagay kasi akong isinasaalang-alang. Sana naiintindihan mo yung gusto kong ipahiwatig sa’yo. Konting oras lang naman ang hinihingi ko para makabuo ng desisyon.” Ang pakiusap ni Carlo kay Bullet.

Tiningnan mabuti ni Bullet ang mga mata ni Carlo bago siya muling nagsalita. “Tch. Fine. Whenever you made your decision, I’m just one call away. Okay? Now go upstairs and get some sleep first.” Wika niya.

“Thank you. Ikaw din matulog ka muna kahit kaunti. Mamaya mo na atupagin yang trabaho mo.” Bilin naman ni Carlo.

“I will. Good bye, Carlo.”

“Good bye, Bullet.”

SUSUNDAN…

Chapter Twenty Four

Matapos ang mahabang deliberasyon sa kanyang isipan ay sa wakas nakabuo na din ng desisyon si Carlo. Agad niyang isinangguni sa kanyang mga magulang ang tungkol sa nasabing alok sa kanya ni Bullet.

“Kayo na po ang bahala sa pagrenta ng kotse na gagamitin ng mga tauhan sa bakeshop. Ang tanging pakiusap ko lamang po sa inyo ay ihiwalay ninyo kami ni Zoey ng sasakyan.” Ang hiling ni Carlo sa kanyang mga magulang. Kasalukuyan silang nag-uusap ngayon sa may sala. Kapwa sabay naman na nagkatinginan sina Delfin at Susan.

“Huwag kang mag-alala anak dahil nakabili na si tatay ng van na magagamit ni nanay mo sa kanyang pang-araw araw na gawain sa bakeshop. Yun na lang siguro ang gagamitin natin para sa mga staff ng nanay mo.” Ang sagot ni Delfin sa anak.

Tila hindi naman sumasang-ayon si Susan sa kagustuhan ni Carlo. “Anak baka naman pwede natin pag-usapan ang tungkol kay Zoey? Sa totoo lang ay hindi kasi sila kakasyang lahat sa loob ng van. Maaari ba na doon na lang sa kotse natin sumakay sina Zoey at Ferdie pagpunta ng resort?” Ang tanong ni Susan sa anak.

Hindi naman nagustuhan ni Carlo ang naging reaksyon ng kanyang ina sa kanyang kahilingan kaya agad niya itong sinagot. “Pwede naman po ’nay. Isakay niyo po silang dalawa doon sa kotse ni tatay tapos ako na lang po ang hindi sasama para matapos po ang problema.”

Nabigla naman ang mag-asawa sa naging sagot ng kanilang anak.

“Carlo anak, nakikiusap naman si nanay sa’yo. Huwag ka naman ganyan kay Zoey.” Ang mahinahon sabi ni Susan. Dito na nagsimulang mag-iba ang timpla ni Carlo.

“Nay sa pagkakatanda ko po ay ako ang inalok ni Bullet, isinama lang sina Kuya Ferdie at ang iba pa bilang pasasalamat niya sa atin. Kung talagang ipagpipilitan ninyo na isama si Zoey sa iisang sasakyan kasama ako ay wala po akong magagawa kundi magpaubaya na lang sa kanila. Magpapaiwan na lang po ako dito sa bahay. Hindi ko po gugustuhin na makasama siya sa iisang kotse. Kaya lang naman po ako pumayag sa alok ay dahil gusto ni Bullet na mag-enjoy ako ngayon bakasyon pero parang iba ata ang mas gusto ninyo na maging masaya kaysa sa sarili ninyong anak.” Wika ni Carlo.

“Hindi naman sa ganun anak. Ang gusto lang na ipahiwatig ng nanay mo sa’yo ay kung maaari na isabay natin sina Ferdie at Zoey sa sasakyan. Pwede naman na doon ka sa harap katabi si Morris tapos sa likod naman yung dalawa. Ang tanging hangad namin ni nanay mo ay lahat tayo ay maging masaya sa pagbabakasyon natin. Huwag mo sana itong masamain.” Ang depensa naman ni Delfin.

Matagal na tinitigan ni Carlo ang kanyang mga magulang bago ito muling nagsalita. “Patawarin niyo po ako ngunit buo na ang aking pasya. Hahayaan ko na po kayong magdesisyon ukol dito. Sige po babalik na ko sa kwarto.” Wika ni Carlo pagkatapos ay tumalikod na ito at naglakad papalayo kina Delfin at Susan.

Nakakailang hakbang pa lamang si Carlo ng muling magsalita ang kanyang ina. “Anak hindi ko maintindihan kung bakit ganun na lamang ang galit mo kay Zoey. Mabait at maaasahan naman ito saka wala naman siyang ginagawang masama sa’yo para tratuhin mo siya ng ganyan.” Ang sabi ng kanyang ina na si Susan na wari’y naiinis na sa inaasal nito.

Muling humarap si Carlo at binalingan ng tingin ang kanyang mga magulang. “Maraming bagay sa mundo ang hindi natin maipaliwanag dahil hindi natin ito nakikita ng ating sariling mga mata. Hindi lahat ng ipinapakitang kabutihan sa’yo ng tao ay totoo, may iba na nagbabalat kayo lamang. Huwag po kayong papaloko.” Wika niya sa kanyang ina saka ito muling tumalikod at umakyat ng hagdanan. Naiwan naman ang mag-asawa na tulala at nagtataka.

Sa huli ay ipinagpilitan pa rin ni Susan ang kanyang desisyon na isakay sa kotse nila sina Zoey at Ferdie. Inakusahan naman niya si Carlo na gumagawa lang ng kwento laban kay Zoey dahil pakiramdam niya ay naiinggit lamang ito sa atensyon na ibinibigay niya para sa kanyang staff na babae.

Hindi na tumutol pa si Carlo sa naging desisyon ng kanyang ina kaya nagsabi na ito sa mag-asawa na hindi na siya sasama sa pagbabakasyon nila. Mas gugustuhin pa niya na magmukmok mag-isa sa bahay kaysa makasama ang babae na kanyang pinagseselosan.

Makailang beses din na sinubukan ni Delfin na kausapin ang anak na si Carlo at ang kanyang asawa na si Susan hinggil sa namumuong alitan sa pagitan nilang mag-ina ngunit matigas pa sa bato ang pagtanggi ng dalawa. Kasalukuyan siyang nagpapahangin sa labas ng kanilang bahay ng lumapit sa kanya si Morris upang samahan siya.

“Mukhang malalim ata ang iniisip ninyo engineer. May problema po ba?” Tanong ni Morris sa kanya ng makaupo ito sa kanyang tabi.

Napabuntung hininga si Delfin. “Sa totoo lang ay hindi ko na alam ang gagawin ko sa aking mag-ina.” Wika niya. “May nangyari po ba kay Carlo?” Nag-aalalang tanong ni Morris.

“Wala naman pero nagpasya kasi ang anak ko na hindi na sasama sa pagbabakasyon natin sa Zambales. Magpapaiwan na lang daw siya dito sa bahay mag-isa.” Ang paliwanag naman ni Delfin sa kanya.

“Ho? Bakit daw po hindi na siya sasama sa atin? Ano pong naging dahilan niya?” Tanong ni Morris. “Ayaw kasi niyang makasama sa iisang sasakyan si Zoey. Hindi ko alam kung bakit pero hindi niya gusto na makasabay ito sa pagpunta natin doon sa resort.” Sabi ni Delfin.

Tila nahuhulaan naman ni Morris kung bakit ganun na lamang ang naging desisyon ni Carlo. “Ano pong sinabi ni ma’am? Pumayag po ba siya sa gusto ni Carlo?” Tanong niya.

Muling huminga ng malalim si Delfin. “Yun nga ang pinoproblema ko. Hindi kasi sumasang-ayon si Susan sa hiling ni Carlo kaya nagdesisyon na ang anak ko na hindi na lang sasama sa atin. Kinausap ko na sila pareho ngunit pareho silang nagmamatigas. Hindi ko na alam kung papaano ko sila mapagkakasundo.” Wika niya.

“Hindi ka nag-iisa sa problema na yan, engineer.” Ang wika ni Morris sa kanyang isipan. Inaalala din niya ngayon ang plano ni Carlo na hindi nito pagsama. Balak pa naman sana niyang kausapin ito doon sa resort upang ayusin ang kanilang relasyon. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin siya kinakausap o kinikibo man lamang ni Carlo. Ilang beses din siyang nagtangka na kausapin ito ngunit agad itong lumalayo sa kanya. Gustuhin man ni Morris na hindi na lang sumama ay hindi pwede dahil siya ang magmamaneho ng sasakyan na gagamitin.

Kapwa napabuntung hininga na lamang sina Delfin at Morris.

Sumapit ang araw ng kanilang pag-alis. Ang lahat ay nakahanda na, sabik na sabik ng lumangoy at magtampisaw sa dagat. Ang lahat ay masaya maliban sa isa.

“Uy sure ka ba talaga na hindi ka sasama sa amin?” Tanong ng nag-aalalang kasambahay na si Tin. Kasalukuyan silang nag-uusap sa loob ng kwarto ni Carlo.

Ngumiti si Carlo. “Ate huwag kang mag-alala sa akin dahil kaya ko naman na mag-isa dito sa bahay. Ang dapat mong atupagin ay ang pag-eenjoy sa inyong bakasyon.” Wika niya.

“Hmpf! Bakit kasi hindi na lang ihiwalay ni ma’am si Zoey ng sasakyan para makasama ka. Mas pinili niya pa yung babae na yun kesa sa sarili niyang anak.” Sabi ni Tin.

“Hayaan mo na ate. Tapos na yan kaya dapat wala ng sisihan pa na mangyari. Ang mabuti pa ay mag-ayos ka na at baka ikaw pa ang hintayin nila sa baba.” Sagot ni Carlo sa kanya.

Tila nag-aalangan pang lumabas ng kwarto ang kasambahay. “Hindi na din ako sasama sa kanila. Dito na lang tayong dalawa sa bahay.” Wika ni Tin.

Lumapit si Carlo sa kanya. “Ate huwag na. Kailangan mo din magbakasyon at makapag-aliw man lang habang hindi pa nagsisimula ang pasok ko sa school. Sulitin mo yan pagpunta ninyo ng Zambales at baka matagalan pa ang susunod. Ikaw din, baka magsisi ka sa bandang huli.” Pangongonsensya nito.

“Sure ka talaga ha? Kaya mo dito mag-isa?” Tanong muli ni Tin.

“Oo ate. Promise kaya ko na dito. Maghanda ka na ng dadalhin mo.” Paninigurado ni Carlo sa kanya. Sa huli ay wala ng nagawa pa ang kasambahay.

“Oh sige. Puno naman ng stocks yung refrigerator sa kusina. Hindi ka mauubusan ng kakainin dito habang wala kami. Ano ba yan! Bakit ba ko nalulungkot sa hindi mo pagsama sa amin?” Ang maluha luhang sabi ni Tin.

“Sira ka talaga ate. Huwag ka ng malungkot dyan at babalik naman kayo dito. Tatlong araw lang naman kayo doon sa Zambales kung makapagdrama ka sa akin akala mo naman ay mag-aabroad na kayong lahat.” Ang natatawang sabi ni Carlo.

“Kasi naman iba pa rin kapag nandoon ka at kasama ka namin. Ikaw ang tunay na anak, hindi naman si Zoey.” Sagot naman ni Tin.

“Hayaan mo na ate. Isipin mo na lang na mag-eenjoy kayo doon sa resort. Sige na maghanda ka na doon ng mga gamit mo. Have fun ate!” Nakangiting sabi ni Carlo. Saglit na nagyakapan ang dalawa bago lumabas ng kwarto si Tin. Pagkasarado ng pinto ay humiga muli si Carlo sa kama upang matulog. Wala siyang balak na magpaalam sa kanyang mga magulang o kahit sa sino man sa baba.

Pagkaraan ng ilang oras ay naalimpungatan si Carlo ng tumunog ang kanyang cellphone. Pupungas pungas pa siya ng kunin ito upang sagutin ang tawag sa kanya.

“Hello?” Bungad ni Carlo.

“Hey, it’s me.” Tinig ni Bullet sa kabilang linya. Hindi sinabi ni Carlo dito na hindi siya sumama sa pagpunta sa resort.

“Bakit napatawag ka?” Ang patay malisya na tanong ni Carlo.

“I’m here at the gate of your house. Could you come over outside?” Wika ni Bullet.

“Sige. Saglit lang at bababa na ako.” Sagot naman ni Carlo pagkatapos ay pinatay na nito ang tawag. Pagtingin niya sa oras ay pasado alas dose nang tanghali. Wala na ang mga tao pagbaba niya ng bahay. Agad siyang kumaripas ng takbo papunta sa may gate para papasukin ang naghihintay na si Bullet na nakababad sa tirik na tirik na sikat ng araw.

“Pasok ka muna. Doon na tayo sa loob mag-usap at mainit dito sa labas.” Wika ni Carlo. Agad naman tumalima si Bullet at mabilis na naglakad papasok sa loob ng bahay habang nakasunod naman sa kanyang likuran si Carlo.

Pinaupo muna niya si Bullet sa may sala.

“Teka ikukuha kita ng malamig na juice sa ref.” Sabi ni Carlo. Agad niyang tinungo ang kusina para kunin ang pitsel na may laman na juice. Nagsasalin pa lamang siya sa baso ng biglang sumulpot si Bullet. Hindi niya namalayan na sumunod pala ito sa kanya.

“Ay kabayong pula! Nakakagulat ka naman lalaki ka.” Bulalas ni Carlo. Seryoso ang mukha ni Bullet habang nakatitig ito sa kanya.

Nakaramdam naman ng pagkailang si Carlo sa paraan ng pagkakatitig nito sa kanya kaya iniba niya ang takbo ng usapan. Kinuha niya ang isinalin na juice sa baso at iniabot dito.

“Palamig ka muna. Masyado kasing seryoso yang mukha mo.” Alok ni Carlo. Nabigla siya ng hawakan ng mahigpit ni Bullet ang kanyang mga kamay.

“B-Bakit B-ullet? May problema ba?” Nauutal na tanong ni Carlo.

“Your mother told me everything about what happened. Now tell me, what are your plans within the next three days?” Tanong ni Bullet sa kanya.

Napaisip naman si Carlo. “Sa totoo lang wala pa kong plano na gagawin. Baka pagkatapos natin mag-usap ay maglilinis ako ng buong bahay o di naman kaya ay maglalaba ako ng mga damit. Sa hapon naman maglilibot ako sa subdivision. Ganun siguro ang gagawin ko ngayon araw.” Sagot niya sa naging tanong ni Bullet.

“Are you okay with that?” Hindi makapaniwalang tanong ni Bullet.

“Sa hindi ko pagsama? Oo naman. Mas makakabuti na magpaiwan na lang ako dito sa bahay dahil hindi rin ako magiging lubos na masaya kung sumama ako sa kanila doon.” Sabi ni Carlo sa kanya.

Napansin ni Bullet ang biglang paglungkot ng mukha ni Carlo. Alam niyang hindi ito nagsasabi ng totoo sa kanya.

“Hey listen to me. Pack your things now.” Utos ni Bullet.

Nagtaka naman si Carlo. “Ha? Saan tayo pupunta?” Tanong niya.

“We’re going to see Archer later. Now I want you to prepare your clothes and other stuff that you’ve needed because we are going for some adventure this weekend. I think I should go now and get ready too.” Wika ni Bullet. Hinatid naman ni Carlo ito hanggang sa labas ng gate.

“Thank you for the juice. Get ready okay? I will pick you up in an hour.” Bilin ni Bullet sa kanya. Aalis na sana siya pero hinawakan ni Carlo ang kanyang braso.

“Teka hindi pa naman ako pumapayag sa gusto mo.” Pagtutol ni Carlo sa alok nito.

“Look, the reason why I offered my resort is for you to enjoy this summer vacation and yet, here you are in your house, alone and pretend that everything is okay even though it’s not. I couldn’t afford to see you unhappy like that. That’s why I will not take no for an answer so grab your things now and be ready. I will see you in an hour…”

Aangal pa sana si Carlo pero muling nagsalita si Bullet. “By the way, this is not an offer anymore. That’s an order.”

Kalahating oras na ang nakalilipas magbuhat ng sila’y maghiwalay ni Bullet ngunit hindi pa rin makapaniwala si Carlo sa nangyayari.

“May lahi siguro na mangkukulam ang pamilya nila Bullet. Ang lakas makapangbudol ng tao.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili habang nagtutupi ng mga damit na kanyang dadalhin. Hindi na kasi siya nakapag-impake ng mga gamit dahil hindi naman siya sasama sa kanyang mga magulang sa pagbabakasyon. Pero sa isang iglap ay heto at nagkukumahog siya na maghanda dahil lang sa utos ni Bullet.

Pagkatapos niyang mailagay sa bag ang lahat ng kanyang dadalhin ay nagtungo na si Carlo sa banyo upang maligo. Mabilis ang kanyang naging kilos dahil ayaw niyang paghintayin ng matagal si Bullet. Sinigurado din niya na wala siyang makakalimutan sa kanyang dala maging sa maiiwanan niya sa loob ng bahay.

Habang naghihintay sa pagdating ni Bullet ay tiningnan muna ni Carlo ang kanyang phone upang basahin ang mensahe na kanyang natanggap.

Tatay Delfin: Pasensya ka na anak kung hindi kita nagawang maipagtanggol sa iyong nanay. Sinubukan ko siyang kausapin ngunit hindi siya pumayag sa hiling mo. Alam kong nangako ako sa’yo na magbabakasyon tayong pamilya pero hindi ito ang nasa isip ko na mangyayari. Hayaan mo pagbalik namin ay tayo naman tatlo ng nanay mo ang aalis para magbakasyon. I’m sorry talaga, anak.

Pinigilan ni Carlo ang pagtulo ng kanyang mga luha habang binabasa ang mensahe mula sa kanyang ama. Sunod niyang tiningnan ang mensahe ni Morris para sa kanya.

Hubby: Nalulungkot ako ngayon dahil hindi ka sumama sa amin sa pagpunta ng Zambales. Miss na miss na kita wifey. Kung pwede lang na hindi na ko sumama dito para masamahan kita dyan ay gagawin ko pero hindi maaari dahil walang magmamaneho ng kotse. Gusto ko ng maayos ang relasyon natin wifey. Nasasaktan ako sa ginagawa mong paglayo sa akin, hindi ko kaya na mawala ka sa akin. Makakaasa ka na habang nandito ako ay iiwasan ko si Zoey. Ayaw ko ng dagdagan pa ang galit mo sa akin. Nag-usap na din kami ni Tin na magkasama kami sa iisang kwarto sa pagtulog para mapalagay ang loob mo. Sana sa pagbalik namin ay kausapin mo na ako. Mahal na mahal kita, wifey. Hindi yun magbabago. Mag-iingat ka dyan. I-text mo ako kapag kailangan mo ng makakausap. Nandito lang si hubby na handang maghintay sa pagbabalik ni wifey. I love you.

Nakaramdam ng kaunting kirot sa puso si Carlo ng mapansin niya na hindi nagtext ang kanyang ina na si Susan. Tanging ang kanyang ama na si Delfin at ang nobyo na si Morris ang nag-aalala para sa kanya.

“Nagagawa na ni nanay na hindi ako pansinin. Siguro nga ay mas mahal na niya si Zoey kaysa sa akin. Tama nga marahil si Ate Tin.” Ang malungkot na sabi ni Carlo sa kanyang sarili. Kinuha niya ang panyo sa kanyang bulsa at pinunasan ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Hindi ka dapat malungkot, Carlo. Kailangan mong tibayan ang loob mo. Kung sila ay nagsasaya doon, dapat ikaw din.” Ang wika niya. Sakto naman na huminto sa harapan ng kanilang bahay ang sasakyan ni Bullet. Isinarado ni Carlo ang pinto ng bahay pagkatapos ay naglakad na ito palabas ng gate. Sinalubong siya ni Bullet na nakasuot ng itim na polo shirt, puting shorts at sapatos. Nakadagdag sa kagwapuhan nito ang suot na shades sa kanyang mga mata.

“What do I look?” Tanong ni Bullet sa kanya.

Tiningnan ni Carlo si Bullet mula ulo hanggang paa. “Hmmm sige na nga. Gwapo ka sa suot mo ngayon.” Wika niya.

Napangiti naman si Bullet. “I’m glad that you’ve said that. So, shall we go now?” Tanong niya.

“Yes! Let’s go for some water adventure!” Ang masayang sabi ni Carlo.

SUSUNDAN…

Chapter Twenty Five

Hindi maalis sa mukha ni Bullet ang mga ngiti sa kanyang mga labi habang siya ay nagmamaneho papunta sa kanilang destinasyon. Kaagad naman itong napansin ni Carlo.

“Mukhang masaya ka ata ngayon?” Ang natatawang tanong ni Carlo habang pinagmamasdan si Bullet na ang atensyon naman ay nasa daan.

“Tch. I can’t help it. I’m in a good mood right now.” Ang nakangiting sagot ni Bullet sa kanyang tanong.

“Hindi naman ito siguro dahil sa pinuri kita na gwapo sa suot mo ano po?” Pang-aasar na tanong muli ni Carlo. Hindi naman agad na nakasagot si Bullet sa tanong niya.

“Aha! Yan na nga ba ang sinasabi ko. Kaya nga hindi kita masyadong pinapansin sa suot mo ay dahil baka lumaki ang ulo mo.” Wika ni Carlo.

“Wait. What head are you talking about? The visible one or the hidden one?” Tanong ni Bullet. Naintindihan naman agad ni Carlo kung ano ang tinutukoy nito kaya tila uminit ang kanyang mga pisngi sa labis na hiya.

“At naisingit mo pa talaga yan sa usapan natin ha? Alam mo kapag nananahimik dapat hindi iniistorbo dahil baka magalit.” Biro ni Carlo sa kanya.

Isang makahulugang ngiti naman ang pinakawalan ni Bullet. “Why don’t you try to wake him up? I think he has a lot of something to say to you. He can also play with you all day long if you want.” Ang mapanuksong sabi niya dito.

Hindi naman nagpatalo si Carlo sa sinabi ni Bullet. “Nah. I’m good. Kindly tell him that I’m not in the mood for playtime. Thank you.” Sagot niya.

Ipinagpatuloy pa rin ni Bullet ang kanyang ginagawang panunukso kay Carlo. “Tch. Too bad cause he also wants to feed you some milk but you’ve already declined his offer.”

Nanlaki naman ang mga mata ni Carlo sa kanyang narinig. “Milk ka dyan. Sige nga pakitanong mo dyan sa bestfriend mo kung saan niya kukunin yung gatas na ipapainom sa akin aber?” Tanong niya.

Lalong lumapad ang mga ngiti ni Bullet. “It’s in my hidden storage. But for you to experience it, you have to shake it first and reach the ultimate peak until it burst out inside of your mouth. That’s how it works.” Ang natatawang wika niya.

“Aaahhh kakaiba naman po pala yang gatas na yan. One of a kind.” Patay malisyang naman sabi ni Carlo.

“Yeah that’s true. You wanna try?” Alok ni Bullet.

Umiling si Carlo. “Okay na ako doon sa favorite chocolate drink ko. Salamat na lang po sa alok ninyo.” Pagtanggi niya dito. Sa huli ay tuluyan na din sumuko si Bullet at kusa na siyang tumigil sa panunukso kay Carlo.

Pagdating nila sa may Roxas Boulevard kung saan nakahimpil ang yate ay sinalubong sila ni Ceazar, ang personal assistant ni Bullet.

“Good afternoon Sir Bullet. Nice to meet you again, Sir Carlo. Archer is ready and he’s waiting for you.” Bungad ni Ceazar.

“Thank you. Let’s go and see Archer.” Wika naman ni Bullet kay Carlo. Nabigla siya ng hawakan nito ang kanyang kamay.

“Sige. Nice to meet you too, Ceazar.” Sabi ni Carlo sa personal assistant ni Bullet.

Hindi naman maipinta ang mukha ni Carlo habang sila’y naglalakad papunta sa yate. Hawak hawak pa rin kasi ni Bullet ang kanyang kamay. Hindi niya tuloy maiwasan na mabigyan ng ibang kahulugan ang ginagawa nito sa kanya.

Pagdating nila sa yate ay maingat siyang inalalayan ni Bullet. “Wow. Lakas makachicks ng ginagawa mo.” Ang biro ni Carlo sa kanya.

“Tch. I’m doing this because you deserved that care and attention.” Sagot ni Bullet sa kanya. Hindi naman nakapagsalita si Carlo sa sinabi nito. Pakiramdam niya ay namula ang kanyang mukha sa sobrang hiya. Mabilis niyang inalis ang kamay ni Bullet sa pagkakahawak sa kanya pagkatapos ay naglakad na siyang mag-isa paakyat papunta sa itaas ng yate. Hindi naman napigilan ni Bullet ang mapailing sa naging reaksyon ni Carlo sa kanya.

Tirik na tirik pa ang sikat ng araw ng sila ay umalis. May inihanda naman pananghalian si Ceazar na pinagsalu-saluhan ng lahat.

“Salamat sa masarap na pagkain na niluto niyo po.” Wika ni Carlo kay Ceazar.

“You’re welcome. Mabuti naman at nagustuhan mo ang inihanda kong pagkain.” Sagot naman ni Ceazar.

“Ceazar has a background in culinary arts. He’s just humble to you.” Sabad ni Bullet.

“Ikaw talaga sir binubuking mo ko pero yeah, totoo ang sinabi niya.” Wika ni Ceazar.

“Wow! Ang galing niyo naman po pala.” Puri ni Carlo.

“Naku hindi naman. Nadaan lang yan sa palagiang pagpapraktis. Actually si Sir Bullet ang nagpush sa akin para mag-aral sa culinary school. Siya din ang gumastos ng lahat kaya mas humble yan si Sir kesa sa akin.” Paglalahad ni Ceazar.

“Mabait naman pala itong si Sir mo. Hindi lang masyadong halata.” Ang natatawang sabi ni Carlo.

“Mabait na, mapagmahal pa.” Segunda naman ni Ceazar.

“Tch. Stop it already, Ceazar.” Wika ni Bullet sa kanyang assistant.

“Teka maiba tayo. Hindi mo pa pala sinasabi sa akin kung saan tayo pupunta. Hindi pa naman ako nakapagpaalam sa mga magulang ko. Baka mag-alala yun.” Sabi ni Carlo.

Napangiti si Bullet. “It’s a surprise. Also, you don’t have to worry about your parents because I have their blessings kaya kahit hindi ka na magpaalam ay okay lang.” Ang sagot naman niya dito.

“Mukhang malakas ka kina Tatay at Nanay ah. Anong ginawa mo para mapapayag mo sila?” Ang nagtatakang tanong ni Carlo.

“Nothing. I’m just using my charm to your parents. That’s all I did.” Sagot ni Bullet.

“Hmmm charm. Okay sabi mo eh.” Tanging naisagot na lamang ni Carlo.

“After this you can take some rest in one of the rooms here or go outside and chill. It will take a while before we arrive in our destination.” Wika ni Bullet. Tumango naman si Carlo bilang sagot sa kanya.

Pagkatapos nilang kumain ay naisipan ni Carlo na pasukin ang mga kwarto sa loob ng yate. Hindi niya kasi ito nagawa nung huli siyang pumunta dito. Mayroong anim na kwarto sa loob ng yate. Ang unang apat na kwarto na kanyang napasok ay modern ang disenyo nito. Mula sa sofa hanggang kama. May mga nakakabit din na mga telebisyon dito.

Pagdating sa ikalimang kwarto ay kakaiba naman ang napagmasdan ni Carlo. Ang kabuuan nito ay napapalibutan ng kulay pink na pintura. Ang mga furniture dito ay waring pambabae. “Para kanino kaya itong kwarto na ito?” Nagtatakang tanong niya. Dahil wala naman nakitang iba pa si Carlo bukod doon ay sunod naman niyang tinungo ang pang-anim at huling kwarto.

Pagbukas niya ng pinto ay nakita niya si Bullet na nakahiga sa kama. Isasarado na sana niyang muli ang pinto ng bigla itong magsalita.

“Can you stay here with me?” Tanong niya kay Carlo.

“Sorry nagising ba kita? Naglilibot kasi ako dito sa mga kwarto ni Archer. Hindi ko alam na nandito ka pala.” Paliwanag ni Carlo. Pumasok muli siya at lumapit sa kama kung saan ito nakahiga.

“No. It’s fine with me. So what do you think of the rooms here?” Tanong ni Bullet.

Umupo si Carlo sa kanyang tabi. “Hmmm okay naman siya. Maganda, modern ang design at higit sa lahat malinis. Pero mayroon lang ako isang bagay na labis na ipinagtataka.” Wika niya.

Kumunot naman ang noo ni Bullet sa sinabi nito. “What is it?” Tanong niya kay Carlo.

“Yung pang limang kwarto. Kakaiba kasi ang disenyo nito kumpara doon sa naunang apat na nakita ko. May nagmamay-ari ba ng kwarto na yun?” Tanong ni Carlo. Umiba ng pwesto ng pagkakahiga si Bullet. Inilagay niya ang kanyang ulo sa mga hita ni Carlo saka nito ipinikit ang kanyang mga mata.

“Can you do me a favor?” Tanong ni Bullet.

“Ha? Ano yun?” Wika ni Carlo sa kanya.

“Can you put your hand into my hair and gently comb it?” Ang hiling ni Bullet.

“Ha? Bullet naman daig mo pa ang bata.” Ang sabi naman ni Carlo.

“Please?” Ang pakiusap ni Bullet sa kanya. Wala naman nagawa si Carlo kundi sundin ito. Marahan niyang minasahe ito mula noo papunta sa likod ng kanyang ulo.

“That’s how I like it. Thank you.” Wika ni Bullet. Ipinagpatuloy lang ni Carlo ang ginagawa niya sa ulo nito hanggang sa nagsimula ng magkwento si Bullet sa kanya.

“That room is supposedly for my ex-girlfriend. I know that Ceazar told you a little about my life. There’s only two persons that I allowed to see archer other than my staff and personal assistant, it’s her and you. Actually my plan is to surprise her with that room that I renovated on the day of our honeymoon but unfortunately she left me on our wedding day. Since then, I haven’t seen that room. I totally forgot to change it.” Kwento niya.

Nakaramdam naman si Carlo ng lungkot para kay Bullet. Kahit hindi man niya aminin ay sigurado siya na labis itong nasaktan sa ginawang pag-iwan sa kanya ng kanyang kasintahan. Tama nga ang sinabi kanina ni Ceazar, tunay na mapagmahal na tao si Bullet at ipinapakita niya ito hindi sa salita kundi sa kanyang mga gawa.

Sa puntong yun ay umiral na ang pagiging mausisa ni Carlo. “Mahal mo pa ba siya?” Tanong niya.

Idinilat ni Bullet ang kanyang mga mata. Nagkasalubong ang kanilang mga tingin sa isa’t-isa. Hindi mawari ni Carlo ang iniisip ng lalaki sa mga oras na ito.

“She’s my everything. It’s hard to cut ties with your emotions especially to someone you’ve loved and cared the most.” Wika ni Bullet.

Natahimik naman si Carlo. Naalala niya kasi ang naging pangako nila sa isa’t-isa ng kanyang nobyo na si Morris at kung paano ito unti-unting nasira.

“Do you still love your boyfriend?” Tanong naman ni Bullet sa kanya.

Napabuntung hininga naman si Carlo. “Magiging sinungaling naman ako kung sasabihin ko sa’yo na hindi ko na mahal si Morris. Nahihirapan lang akong tanggapin yung nakita ko siya kasama yung babae na yun sa loob pa mismo ng kanyang kwarto. Nakatapis lang siya ng tuwalya na lumabas ng banyo habang bra at panty na lang ang suot nung babae. Sa tingin mo ba sinong matinong tao ang iisipin na walang nangyari sa kanilang dalawa?” Wika niya.

“Did he explain to you what really happen to them?” Tanong ni Bullet.

“Oo. Natapunan lang daw siya nung ulam na hawak nung babae na yun kaya naligo daw siya. Hindi daw niya namalayan na nakasunod pala sa kanya ito. Wala din daw alam si Morris kung bakit ganun ang suot ni Zoey nung nakita ko silang dalawa sa kwarto niya.” Ang paliwanag naman ni Carlo.

“Did you believe in his explanations to you?” Tanong muli ni Bullet.

“Syempre hindi ako naniwala. Alam ko sa simula pa lang ay kursunada na ni Zoey si Morris. Sinabihan ko na din siya na iwasan yung babae na yan pero hindi pa rin niya ginawa. Nung sinabi nga niya na iwasan kita ay ginawa ko pa din kahit labag sa loob ko.” Ang bulalas ni Carlo.

Nabigla naman si Bullet sa sinabi niya. “Wait. What do you mean by that?” Tanong niya. Tila nabuhusan naman ng malamig na tubig si Carlo dahil sa lumabas sa kanyang bibig.

“H-Ha? W-Wala kako sabi ko nung sinabi ni Morris na kailangan kitang iwasan ay ginawa ko dahil gusto kong maayos ang relasyon namin dalawa.” Ang nauutal na sabi ni Carlo.

“No, not that one. You’ve said something about me.” Pag-uulit ni Bullet. Napakamot naman ng ulo si Carlo.

“Sabi ko po ginawa ko yung gusto ni Morris na iwasan kita kahit labag sa loob ko. Ano okay na? Happy ka na?” Tanong ni Carlo kay Bullet.

Lumapad ang mga ngiti ni Bullet. “Yeah. That’s better. You can’t resist my charms after all. Don’t worry, it’s understandable.” Ang natatawang sabi niya.

“Luh. Feeling nito. Kaya lang naman labag sa loob ko yung gusto niyang gawin ko ay dahil wala naman masama na makipagkaibigan sa’yo. Kayo lang naman ang nagbibigay ng malisya.” Depensa ni Carlo.

“Yeah, yeah tell it to the marines.” Ang tanging sagot ni Bullet sa kanya.

“Bahala ka nga dyan.” Naaasar na sabi ni Carlo. Aalis na sana siya ngunit mas lalo pang idiniin ni Bullet ang kanyang ulo sa mga hita nito.

“Ano ba? Paalisin mo na ko at nangangalay na ang mga hita ko. Ang bigat kaya ng ulo mo.” Reklamo ni Carlo sa kanya.

“Five more minutes.” Wika ni Bullet. Hinayaan ulit ni Carlo na gawing unan nito ang kanyang mga hita. Muling ipinikit nito ang kanyang mga mata. Bago siya tuluyang mahimbing sa kanyang pagtulog ay nagsalita ulit si Bullet.

“Thank you. I’m glad to know that you don’t really want me to stay out of your life. You’ve just been forced to do it for the sake of your love with him and I fully understand your situation. I think I will do the same thing if I were your boyfriend.” Wika niya.

“Naku ang sabihin ninyo overprotective kayo na wala sa lugar. Kunwari ang dami ninyong bawal sa mga karelasyon ninyo pero yun pala kayo mismo yung gumagawa ng milagro. Wala kayong tiwala kasi mga gawain niyo din.” Bulalas ni Carlo.

“Hmmm maybe but not everytime. As for your case, just give your boyfriend the benefit of the doubt that nothing is really happened between the two of them and your just being paranoid and blinded by jealousy. You both have to meet half way if you really want to save your relationship or else it will end up into break up. Don’t give the girl any reasons to flirt with your guy. Take note of that.” Payo ni Bullet.

Lubos na napaisip si Carlo sa sinabi sa kanya ni Bullet. Tama ito, masyado siyang nagpadala sa bugso ng kanyang damdamin kung kaya’t hindi niya pinaniwalaan ang mga paliwanag sa kanya ni Morris. Imbes na mas lalo silang maging malapit at matatag sa isa’t-isa ay siya pa mismo ang nagbibigay ng dahilan para lumayo ang nobyo sa kanya. Kaya nakakagawa ng paraan si Zoey upang mapalapit lalo ang loob ng kanyang kasintahan sa kanya. Habang siya ay nasa yate kasama si Bullet ay nasa ibang lugar naman ang kanyang nobyo kasama ang babae na banta sa kanilang relasyon.

Nang matiyak ni Carlo na mahimbing na natutulog na si Bullet ay marahan niyang inilipat ang ulo nito sa may unan. Namanhid ang kanyang buong hita sa matagal na pagkakahiga nito kaya hindi siya agad nakatayo.

Hinayaan muna ni Carlo na mawala ang pangangalay ng kanyang mga hita bago siya lumabas ng kwarto. Palubog na ang araw ng sapitin niya ang pinakaharap ng yate. Umupo siya sa dati niyang pwesto saka niya kinuha ang kanyang cellphone. Sinubukan niyang tawagan ang numero ni Morris. Sa ikalawang ring pa lang ng tawag ay sinagot na siya agad ng kanyang nobyo.

“Hello, wifey?” Bungad na bati ni Morris sa kabilang linya. Huminga muna ng malalim si Carlo bago ito nagsalita.

“Hi, hubby. Kumusta kayo dyan?” Tanong niya sa kanyang nobyo.

“Mabuti naman at tinawagan mo ko. Miss na miss na kita, wifey. Nandoon silang lahat sa may dalampasigan at nagkakasayahan. Hinihintay ko talaga ang tawag mo kaya nandito ako sa balkonahe ng kwarto.” Wika ni Morris.

“Aaahhh sakto pala ang pagtawag ko sa’yo. Nasaan naman si Zoey? Baka magkasama kayo mula pa kanina?” Tanong ni Carlo na may himig ng pagseselos.

“Huwag kang mag-alala, wifey. Iniiwasan ko si Zoey mula pa kanina pag-alis namin dyan sa bahay. Promise kahit itanong mo pa kay Tin. Siya nga ang katabi ko sa harap ng kotse pagpunta namin dito sa resort.” Sagot naman ni Morris.

“Sigurado ka? Sige itatanong ko yan kay Ate Tin pagbalik ninyo ng bahay kung totoo ang mga sinabi mo.” Sabi ni Carlo.

“Promise wifey, totoo ang mga sinasabi ko sa’yo. Teka, ng bahay? Anong ibig mong sabihin? Wala ka ba ngayon dyan sa bahay?” Pag-uusisa ni Morris.

“Wala ako sa bahay. Nandito ako ngayon kay archer.” Sagot ni Carlo.

“Sino si archer? At bakit magkasama kayo? May namamagitan ba sa inyo?” Magkakasunod na tanong ni Morris.

Hindi naiwasan ni Carlo na matawa sa naging reaksyon ng kanyang nobyo. “Baliw. Pati ba naman yung yate ay pagseselosan mo pa hubby?” Wika niya.

“Yate? Yan ba yung pagmamay-ari ni Bullet? Magkasama ba kayo ngayon? Bakit?” Napataas na ng boses si Morris sa kabilang linya dulot ng bugso ng kanyang damdamin.

“Relax, hubby. Masyado kang highblood dyan. Opo kasama ko si Bullet. Nandoon siya sa kwarto niya at natutulog ng mahimbing habang ako naman ay nandito sa harap ng yate at pinagmamasdan ang papalubog na araw. Balak ko sana magpahinga sa bahay kaso pinuntahan niya ko at inalok na umalis. At dahil iniwan ninyo ako at mas pinili ni nanay si Zoey kaya minabuti ko ng sumama sa kanya. Huwag kang mag-alala at hindi ko gagawin yung nakita ko sa kwarto mo.” Paglalahad ni Carlo.

Tila nahimasmasan naman si Morris ng marinig niya ang paliwanag ng kanyang kasintahan.

“I’m sorry, wifey. Hindi kita nagawang ipagtanggol kay ma’am. Kahit si engineer ay nakokonsensya din sa ginawang pag-iwan sa’yo. Patawarin mo sana kami.” Wika ni Morris.

“Tapos na yun hubby. Ang dapat ninyong gawin ay maging masaya kayo dyan. Yan na lang ang hihingin kong pabor sa inyo. At syempre ang pag-iwas kay Zoey kung ayaw mong malintikan sa akin.” Ang banta naman ni Carlo sa nobyo.

“Pangako ko sa’yo na iiwasan ko si Zoey pero hindi ko alam kung magiging masaya ako dito dahil wala ka naman sa aking tabi.” Ang malungkot na sabi ni Morris.

“Sige ganito na lang. Bumawi ka na lang sa akin pagbalik ninyo ng maynila. Ituloy natin yung naudlot na date natin dapat. Ano okay na ba sa’yo yun?” Tanong ni Carlo.

Tila nabuhayan naman ng loob si Morris sa sinabi ng kanyang kasintahan. “Pangako idadate kita pagbalik namin. Babawi ako sa mga naging pagkukulang ko sa’yo. Mahal na mahal kita, wifey.” Wika niya.

“Mahal na mahal din kita, hubby.” Sagot naman ni Carlo sa kanyang nobyo.

SUSUNDAN…

Chapter Twenty Six

Magpahanggang ngayon ay nananatili pa rin tikom ang bibig ni Bullet sa destinasyon na kanilang pupuntahan. Inabutan na sila ng takipsilim sa gitna ng dagat kung kaya’t doon na din sila sa yate kumain ng kanilang hapunan.

“Is that your boyfriend?” Tanong ni Bullet sa kanya. Napansin kasi nito ang madalas na pagtunog ng cellphone ni Carlo habang sila ay kumakain.

“Ah oo. Nag-uupdate kasi si Morris sa akin tungkol sa nangyayari doon sa resort. Syempre kasama na din yung ginagawa niya doon tapos ako din, sinasabi ko sa kanya yung ginagawa ko dito.” Ang paliwanag naman ni Carlo sa kanya habang patuloy ito sa pagtipa ng kanyang cellphone.

Napangiti si Bullet. “You both are so clingy to each other. I remember myself in your boyfriend. I always keep in touch with my girlfriend, same thing with her. We’ve been talking and texting to each other twenty four hours a day, seven days a week.” Kwento niya dito.

Huminto sa pagtitipa ng cellphone si Carlo saka ibinaling nito ang tingin kay Bullet. “Hindi ba kapag palaging ganun ang ginagawa ninyo ay darating sa puntong magkakasawaan kayo? Okay lang siguro kung paminsan minsan niyo lang ginagawa yan pero kung madalas na ay tingin ko hindi na healthy para sa inyong relasyon yung ganyan set-up.” Wika niya.

Huminga ng malalim si Bullet. “I guess you were right. Maybe that’s one of the reasons why she left me. She’s been fed up with the kind of relationship that we’ve had.” Ang malungkot na sabi niya kay Carlo.

“I’m sorry, Bullet kung nabanggit ko pa ito sa’yo. Alam kong hindi mo maiiwasan na masaktan pa rin sa tuwing mababanggit ang dati mong nobya pero huwag mo sanang hayaan ang sarili mo na magpakalunod sa lungkot. Deserve mo din ang maging masaya at matupad ang iyong mga pangarap sa buhay tulad ng ginagawa ngayon nung dati mong karelasyon.” Ang payo ni Carlo sa kanya.

Namangha naman si Bullet sa mga sinabi sa kanya ni Carlo. “Wow. That’s the first time you’ve said something good in our conversation. Is there something in the food that makes you change in an instant? I wonder.” Tanong niya.

Natawa naman si Carlo sa naging tanong nito. “Baliw. Syempre kahit papaano ay may napupulot din akong aral mula sa’yo at sa mga naging karanasan ko. Sinusubukan ko siyang i-apply sa buhay ko ngayon para maiwasan ko ulit ang parehong pagkakamali na nagawa ko na dati.” Ang paliwanag naman nito kay Bullet.

“That’s good to know. Thank you for your wonderful and very timely advice. I will take note of that.” Wika naman ni Bullet sa kanya.

Matapos ang kanilang hapunan ay naisipan ni Carlo na magpahangin sa harap ng yate. Bumungad sa kanya ang mga nagkikislapang mga bituin sa langit at ang bilog na buwan na siyang tumatanglaw sa kanilang paglalakbay.

“Ang ganda.” Ang tanging nasabi ni Carlo habang pinagmamasdan ang kalangitan.

“Yeah. It’s so beautiful.” Bungad ni Bullet ngunit hindi ito nakatingin sa langit kundi nakatutok ang mga mata nito sa direksyon ni Carlo.

“Parang hindi naman yung langit ang tinutukoy mo.” Ang natatawang sabi ni Carlo sa kanya.

“Hindi nga.” Sagot naman ni Bullet sa kanya. Lumapit ito kay Carlo at iniabot sa kanya ang hawak nitong tasa.

“Coffee?” Alok ni Bullet.

“Uy salamat. Tamang tama, malamig pa naman dito sa taas.” Wika ni Carlo sabay kinuha nito ang tasa na hawak niya. Umupo si Bullet sa kanyang tabi. Habang pinagmamasdan nilang dalawa ang ganda ng langit ay muling tumunog ang cellphone ni Carlo.

“Si Morris, tumatawag. Sasagutin ko lang.” Wika ni Carlo. Tatayo sana ito para lumayo ngunit pinigilan siya ni Bullet. “No worries. Okay lang kahit hindi ka na umalis sa pwesto mo. I’ll behave myself.” Wika niya.

“Salamat.” Sabi naman ni Carlo. Agad niyang sinagot ang tawag ng kanyang nobyo.

“Hello, wifey. Kumusta ka dyan?” Bungad na tanong ni Morris sa kanya.

“Hello, hubby. Heto kakatapos lang namin kumain ng hapunan. Kumusta kayo dyan? Ano ng ginagawa ninyo?” Balik na tanong ni Carlo sa kanya.

“Kakatapos lang din namin kumain ng hapunan. Yung mga staff na lalaki ni ma’am ay nag-aayang uminom sa may dalampasigan pero tumanggi na ako kasi hindi ako nakapagpaalam sa’yo. Siya nga pala nandito si Tin sa kwarto gusto mo ba siyang makausap?” Tanong ni Morris sa kanya.

“Aba’y syempre naman!” Ang masiglang sabi ni Carlo. Malugod na ibinigay ni Morris kay Tin ang cellphone.

“Carlo!!! Kumusta ka dyan? Balita ko ay nagbakasyon ka din daw?” Wika ni Tin na wari’y sabik na sabik na makausap si Carlo.

“Oo nga ate, biglaan lang din ang nangyari. Pinuntahan kasi ako ni Bullet sa bahay tapos ayun inaya niya ko na umalis.” Ang sagot naman ni Carlo.

“Mabuti naman pala at dumaan dyan si Bullet ano? Kanina pa kasi akong umaga na nag-aalala sa’yo at naiwan ka nga mag-isa sa bahay. Wala naman kaming magawa sa naging desisyon ni Ma’am Susan. Feeling ko nga ay nabudol ni Zoey yang nanay mo kaya ganyan ang ginawa sa’yo.” Sabi ni Tin.

Napabuntung hininga naman si Carlo. “Hayaan mo na ate at tapos na rin naman. Nangyari na kaya wala na tayong magagawa para baguhin pa yan. Ang importante ay may makakasama ako habang wala kayo. Teka maiba tayo ate, kumusta nga pala sina nanay at tatay? Anong ginagawa nila?” Tanong ni Carlo.

“Ayun si Ma’am Susan ay kasama sina Zoey at Ferdie tapos si Sir Delfin naman ay bumalik ng kwarto pagkatapos namin kumain ng hapunan. Hindi ko na siya nakita pagkatapos nun.” Kwento ni Tin.

“Ganun ba? Eh si Morris ate may ginawa bang milagro dyan kasama si Zoey?” Tanong muli ni Carlo sa kasambahay.

“Naku Carlo nagbehave ang boyfriend mo dito. Nabigla nga ako nung hatakin ako nitong si Morris kanina sa kotse para sumakay sa harapan. Ako ang ginagawang pangsalag sa tuwing lalapit sa kanya yung haliparot na si Zoey. Naku alam mo ba nagulat kami nung pumunta yan babae na yan dito sa kwarto kanina.” Kwento ni Tin.

“Bakit daw pumunta si Zoey sa kwarto ninyo ate?” Tanong naman ni Carlo.

“Eh di ano pa? Para landiin ang jowa mo. Akala niya kasi wala ako dito sa kwarto. Nanlaki nga ang mata ng higad nung magpakita ako. Alam mo ba ang idinahilan ni Zoey kung bakit daw siya pumunta dito? Sabi niya magpapaturo daw siya kay Morris na lumangoy.” Wika ni Tin.

“Ano naman ang ginawa ninyo ni Morris?” Tanong ni Carlo.

“Naku pinalayo ko yung jowa mo at ako ang humarap sa haliparot na yun. Aba’y tinalakan ko nga, sabi ko ang daming lalaki na kasama namin doon bakit hindi siya doon magpaturo. Alam mo ba kung anong sinagot sa akin? Mas matututo daw siya kung si Morris ang kasama niya. Kumulo talaga ang dugo ko sa babae na yan. Muntik ko ng masabunutan. Kung hindi lang umawat yan jowa mo malamang kalbo na yan si Zoey pagbalik namin ng maynila.” Ang kwento ni Tin kay Carlo.

Hindi naman napigilan na matawa ni Carlo sa kwento ng kasambahay. “Hindi talaga titigil yan si Zoey hanggat hindi niya nakukuha si Morris. Mabuti na lang talaga ate at nandyan ka kung hindi malamang nagpadala na naman sa tukso yang magaling kong nobyo.” Wika niya dito.

“Naku Carlo huwag mong masyadong alalahanin si Morris dito dahil nakita ko naman na talagang umiiwas siya kay Zoey, nandito man ako o wala. Pero sige para mapalagay na din ang loob mo dyan ay ako na ang bahala sa jowa mo. Bantay sarado sa akin ito doon sa higad na si Zoey.” Pangako ni Tin sa kanya.

“Salamat ate. Tunay na maaasahan talaga kita. Ikaw na muna ang bahala dyan kay Morris habang wala ako.” Wika ni Carlo.

“Sure. Oh ibabalik ko na ulit itong cellphone kay Morris. Atat na atat ka ng kausapin.” Sabi ni Tin pagkatapos ay iniabot na ulit dito ang hawak na cellphone.

“Siguro naman wifey ay naniniwala ka na sa akin ngayon.” Wika ni Morris sa kabilang linya.

“Hmmm konti. Hindi pa rin ako kampante hanggat nandyan si Zoey na umaaligid sa’yo.” Sagot naman ni Carlo.

“Hay pangako wifey iiwasan ko siya hanggang matapos itong bakasyon namin dito. Miss na miss na talaga kitang makasama. Hinahanap hanap ko yung mga yakap at halik mo.” Paglalambing ni Morris sa kanya.

“Weh? Totoo ba yan sinasabi mo?” Hindi makapaniwalang tanong ni Carlo.

“Totoo lahat ng sinasabi ko sa’yo wifey. Ikaw lang naman ang hindi naniniwala sa akin.” May himig ng pagtatampo na sabi ni Morris.

“Naku nagdrama na naman itong hubby ko. Sige na nga naniniwala na ko na talagang nagbebehave ka dyan.” Sagot ni Carlo.

“Talaga wifey? Baka ikaw ang hindi nagbebehave dyan ha? Mamaya katabi mo pala yang lalaki na yan tapos hindi mo sinasabi sa akin.” Wika ni Morris.

“Actually hubby katabi ko nga si Bullet ngayon.” Pag-amin ni Carlo sa nobyo.

“Ano? Katabi mo siya at wala ka man lang balak na sabihin sa akin?” May himig ng pagseselos na tanong ni Morris.

“Hubby kumalma ka nga dyan. Katabi ko si Bullet at nagkakape kami. Malamig kasi dito sa may yate. Teka nga i-loud speaker ko para marinig mo ang sasabihin niya.” Wika ni Carlo saka nito pinindot ang kanyang cellphone.

“Anong gusto mong sabihin kay Morris? Nakikinig siya ngayon.” Tanong ni Carlo kay Bullet.

“Hey, Morris. It’s me, Bullet. I’m sitting next to Carlo now and we’re drinking coffee at the moment. There’s no need for you to be jealous at me. Not at all.” Wika niya.

Naging tahimik naman si Morris sa kabilang linya.

“Wala ka atang kibo dyan hubby? Hindi ka pa rin ba naniniwala sa sinabi namin pareho?” Tanong ni Carlo.

“May tiwala ako sa’yo, wifey pero sa kanya hindi.” Wika ni Morris. Natawa naman si Bullet sa sinabi nito. Sinaway naman siya ni Carlo.

“Huwag kang mag-alala masyado sa akin dito at nagbebehave naman itong si Bullet. Kapag may ginawa itong kakaiba sa akin ay ako na mismo ang uupak dito.” Pangako ni Carlo sa nobyo.

Tila nakumbinsi naman si Morris sa naging pangako sa kanya ni Carlo. “May tiwala ako sa sinabi mo. Sige ibababa ko na ang tawag at lowbat na yung phone ko. Kailangan ko na itong i-charge.” Wika niya.

“Sige hubby. Text mo na lang ako mamaya. Okay? I love you, hubby.” Sabi ni Carlo.

“Sige. I love you too, wifey. Mag-iingat ka dyan.” Bilin naman ni Morris.

“Salamat. Kayo din, mag-iingat kayo dyan.” Wika ni Carlo pagkatapos ay ibinaba na nito ang tawag.

“It’s pretty obvious that your boyfriend doesn’t trust me at all.” Sabi ni Bullet.

“Pagpasensyahan mo na lang si Morris. Seloso kasi siya kaya ganun na lang ang pagprotekta niya sa akin.” Depensa naman ni Carlo.

“Don’t worry because I fully understand him. Ganyan din kasi ako sa girlfriend ko dati.” Sagot ni Bullet sa kanya.

“Siguro ganyan talaga ang nangyayari sa isang tao kapag nagmamahal. Yung tipong gusto mo na sa inyong dalawa lang umiikot ang mundo. Ayaw mo na ibahagi yung taong mahal mo sa lahat. Kaya hindi ko rin masisisi si Morris kung bakit ganun na lang katindi ang pagseselos niya sa’yo.” Wika ni Carlo.

“Or maybe what your boyfriend feels about me is somehow true.” Sabi ni Bullet.

Napakunot naman ng noo si Carlo. “Anong ibig mong sabihin?” Tanong niya.

“All I’m saying is maybe it’s true that I have feelings for you.” Wika ni Bullet.

Pinandilatan naman ni Carlo ng kanyang mga mata si Bullet. “Hala anong pinagsasabi mo dyan? Epekto ba yan ng kapeng iniinom natin? Paano mangyayari yun na magkaroon ka ng feelings sa akin eh hindi ka pa nga nakakamove on sa ex-girlfriend mo hanggang ngayon? Anong tingin mo sa akin? Panakip butas lang? Naku Bullet sinasabi ko sa’yo, umayos ka dyan.” Banta ni Carlo sa kanya.

“Woah. Chill. What I’m saying is maybe he’s true about what he thinks of me but also, there is possibility that it’s not true at all.” Paliwanag ni Bullet.

“Naku mabuti na lang at nililinaw mo Bullet. Ayaw kong sirain ang tiwala ni Morris sa akin at ganun din ang tiwala ko sa’yo. Kaya kung anuman yang naiisip mo ngayon ay huwag mo ng ituloy.” Paalala ni Carlo sa kanya.

“Okay I will. We’re going to have some fun over the weekends so just relax. I’ll behave myself like what I promise to you earlier. And to make it up to you, I’m going to get something. Wait for me here.” Wika ni Bullet saka saglit na umalis ito. Pagbalik niya ay may dala na itong laptop at earphones.

“Para saan naman yan?” Nagtatakang tanong ni Carlo.

“Let’s listen to music while watching the night sky at para na din kumalma ang loob mo dyan.” Sagot naman ni Bullet. Binuksan niya ang kanyang laptop saka isinaksak dito ang earphones. Ibinigay niya ang isa kay Carlo habang ang isa naman ay sa kanya. Agad niyang ipinatugtog ang kanta sa kanyang playlist.

“This one is my favorite.” Wika ni Bullet pagkatapos ay humiga ito habang tinatanaw ang kalangitan samantalang pinapakinggan naman mabuti ni Carlo ang kanta.

O kay sarap sa ilalim ng kalawakan, Kapag kapiling kang tumitig sa kawalan, Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan, Nating dalawa… Nating dalawa…

Hindi na napigilan pa ni Bullet ang kanyang sarili at sinabayan na niya ang kanta habang pinagmamasdan nito ang maliwanag na kalangitan.

Tanaw pa rin kita, sinta. Kay layo ma’y nagniningning, mistula kang tala Sa tuwing nakakasama ka, Lumiliwanag ang daan sa kislap ng ’yong mga mata, Pag ikaw ang kasabay, puso’y napapalagay. Gabi’y tumatamis tuwing hawak ko ang ’yong kamay,

Lihim na napapasulyap si Carlo kay Bullet. Damang dama kasi nito ang pagsabay niya sa kanta. Hindi tuloy maiwasan ni Carlo na hindi humanga sa ganda ng boses ni Bullet.

O kay sarap sa ilalim ng kalawakan, Kapag kapiling kang tumitig sa kawalan, Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan, Nating dalawa… Nating dalawa…

Simoy ng hangin na kay lamig sa katawan Daig pa rin ng liyab na ’king nararamdaman Sa tuwing tayo’y magkabilang mundo Isang tingin ko lang sa buwan napalapit na rin sa iyo Langit ay nakangiti, nag-aabang sa sandali Buong paligid ay nasasabik sa ating halik

“Sing with me.” Pag-aya ni Bullet kay Carlo. Wala na din siyang nagawa kundi ang sabayan ito sa pagkanta.

O kay sarap sa ilalim ng kalawakan, Kapag kapiling kang tumitig sa kawalan, Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan, Nating dalawa… Nating dalawa…

O kay sarap sa ilalim ng kalawakan, Kapag kapiling kang tumitig sa kawalan, Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan, Nating dalawa… Nating dalawa…

Halika na sa ilalim ng kalawakan, Samahan mo akong tumitig sa kawalan, Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan, Nating dalawa… Nating dalawa…

“How was it?” Tanong ni Bullet kay Carlo pagkatapos ng kanta.

“Actually maganda siya. Ikaw ha hindi mo sinasabi na maganda pala ang boses mo.” Puri ni Carlo kay Bullet.

“Wait. Hindi ba narinig mo na kong kumanta nung huli tayong magkasama?” Ang tanong naman ni Bullet sa kanya.

Tumango naman si Carlo. “Oo nga pero mas malinaw ngayon yung boses mo kumpara nung huli tayong magkasama. Mas klaro kong narinig ngayon ang maganda mong tinig.” Ang naging sagot ni Carlo sa kanyang tanong.

Napangiti naman si Bullet sa sinabi ni Carlo. “I’m happy that you’ve liked it.” Wika niya.

“Alam mo napansin ko lang, kapwa magaganda yung mga kanta na pinarinig mo sa akin noon saka ito. Hindi ko alam na mahilig ka pala sa mga ganyang tipo ng tugtugan.” Ang nagtatakang sabi ni Carlo sa kanya.

Isang malungkot na ngiti ang isinukli ni Bullet sa kanya. “My ex-girlfriend was the one who introduce to me this kind of music. I really don’t like it at first but as the time goes by, I eventually fell in love with it. The same thing that happened with my feelings for her.” Wika ni Bullet.

“Sabi ko sa’yo eh, mahal mo pa rin siya hanggang ngayon. Ayaw mo lang aminin sa akin.” Sabi ni Carlo.

“Guess you we’re right.” Ang tanging nasabi na lamang ni Bullet sa kanya.

Nabalot naman ng panandaliang katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Hindi mawari ni Carlo kung papaano niya maibabalik muli ang masayang mood ni Bullet kanina. Nagiging malungkot kasi ito sa tuwing mababanggit o maaalala ang babae na kanyang minahal.

Kapwa silang nakatingin lamang sa kalawakan. Wala ni isa sa kanila ang kumikibo o umiimik man lang. Ilang sandali pa ay may dumaan na bulalakaw sa kanila. Nagkaroon tuloy ng pagkakataon si Carlo upang kausapin muli si Bullet.

“Uy tingnan mo oh, may shooting star. Tara wish tayo.” Wika ni Carlo sa kanya.

“Shooting star? Will it grant whatever I wish?” Tanong ni Bullet.

“Malay mo naman. Walang masama kung susubukan natin di ba? Oh basta humiling ka, yung talagang gustong gusto mo na matupad kaagad. Pumikit ka na tapos sabay tayong magwish okay?” Paalala ni Carlo.

“Okay.” Sagot naman ni Bullet. Pagbilang ng tatlo ay kapwa silang pumikit at taimtim na humiling.

“What is your wish?” Tanong ni Bullet kay Carlo pagdilat ng kanilang mga mata.

“Ako? Hmmm na sana maging okay na kami ni nanay at tatay tapos mawala na si Zoey sa buhay namin ni Morris. Ikaw ba? Anong hiniling mo?” Ang tanong naman ni Carlo kay Bullet.

“Secret.” Ang nakangiting sabi nito kay Carlo.

“Ang daya mo naman. Yung akin nga sinabi ko tapos sa’yo secret lang. Ano nga kasi yung wish mo?” Pangungulit ni Carlo dito.

Napangiti si Bullet. “You will be the first to know once my wish is granted.” Pangako niya kay Carlo.

SUSUNDAN…

Chapter Twenty Seven

Author’s Note:

Save the best for last.

Happiest birthday,

ArcesJinhyukiee

!

This chapter is for you. Happy reading!

---

Mataas na ang sikat ng araw nang magising si Carlo. Pupungas pungas pa itong bumangon ng kama at naglakad upang magtungo sa banyo para maghilamos. Paglabas niya ng kwarto ay nakasalubong niya ang assistant ni Bullet na si Ceazar.

“Good morning, Carlo. Kumusta ang naging pagtulog mo kagabi?” Bungad na tanong ni Ceazar sa kanya.

“Good morning din sa’yo, Ceazar. Naging maayos at mahimbing naman ang aking tulog. Late nga lang kasi pasado alas dos nang madaling araw na kami natapos sa aming kwentuhan ni Bullet.” Wika ni Carlo sa assistant.

“Mukha nga na nag-eenjoy kayo pareho sa inyong pag-uusap kaya minabuti ko ng maunang matulog sa inyo kagabi.” Sabi ni Ceazar.

“Naku sinabi mo pa. Madaldal din pala yang boss mo ano? Kagabi ko lang napansin saka makulit at palabiro. Kung hindi pa ko dinalaw ng antok ay pihado akong aabutin kami ng umaga sa aming kwentuhan.” Ang natatawang sabi ni Carlo sa kanya.

Napangiti naman si Ceazar. “Salamat, Carlo.”

Nagtaka naman si Carlo. “Ha? Para saan ang pasasalamat?” Tanong niya.

“Salamat dahil ibinalik mo ang dating Bullet na kilala ko.” Sagot ni Ceazar.

Lalo naman naguluhan si Carlo sa sinabi nito. “Teka muna, wala naman akong ginagawa sa boss mo saka hindi ba siya ganun sa’yo o sa iba pa niyang tauhan?” Tanong niya dito.

“Sa totoo lang, ito ang unang beses na nakita ko si Sir Bullet na ganyan kasaya magmula nang maghiwalay sila ng kanyang nobya. Simula noon ay palagi na itong seryoso at walang masyadong imik sa amin. Kaya nagulat kami sa company nung pumasok yan isang araw na masaya, nakangiti at palabiro sa lahat. Binati niya din ang lahat ng empleyado na kanyang nakakasalubong na ni minsan ay hindi niya ginagawa.” Kwento ni Ceazar.

“Pero bakit ka sa akin nagpapasalamat? Sa tingin ko ay wala naman akong nagawa para maging ganyan si Bullet.” Ang nagtatakang sabi ni Carlo.

“Dyan ka nagkakamali, Carlo. Hindi mo ba napapansin ang mga ginagawa sa’yo ni Sir Bullet? Hindi naman lingid sa’yo na walang ibang tao ang nakapunta dito kay Archer maliban sa dati niyang kasintahan at sa’yo. Sa tingin mo ba ay wala itong ibig sabihin sa kanya? Nagkaroon ba ng pagkakataon na nakapagkwento siya sa’yo tungkol sa kanyang nakaraan? Kung oo ang sagot mo ay napakaswerte mo dahil ni isa ay wala siyang pinapahintulutan na makapasok sa kanyang pribadong buhay.” Paglalahad sa kanya ni Ceazar.

Biglang sumagi sa isipan ni Carlo ang mga sinabi sa kanya ni Bullet kagabi.

“Or maybe what your boyfriend feels about me is somehow true.”

“All I’m saying is maybe it’s true that I have feelings for you.”

“Woah. Chill. What I’m saying is maybe he’s true about what he thinks of me but also, there is possibility that it’s not true at all.”

Naging palaisipan para kay Carlo ang maikling pag-uusap nila ni Ceazar kanina pagbalik niya sa kwarto. Kasalukuyan siyang nakahiga sa kama at tila lumulutang ang kanyang isip patungo sa kawalan. Ilang sandali pa ay may kumatok sa pintuan.

“Hey, it’s me. Are you there? Can I come in?” Bungad na tanong ni Bullet sa labas ng kwarto.

“Yup. Nandito ako. Sige pasok ka.” Sagot naman sa kanya ni Carlo.

Pagpasok ni Bullet sa kwarto ay napansin niya na tila wala sa kanyang sarili si Carlo kaya nag-alala ito. “Hey, are you okay?” Tanong niya dito.

“Oo naman. Bakit mo pala naitanong?” Sabi ni Carlo.

“You’ve seem occupied when I enter the room. I thought you’re sick or something happened to you.” Paliwanag sa kanya ni Bullet.

“Aaahhh yun ba? Naku wala ito. Ganito lang talaga ako kung minsan kapag bagong gising, laging nakatulala pero okay lang ako.” Sabi naman ni Carlo.

“Are you sure?” Tanong muli sa kanya ni Bullet.

“Oo nga, ang kulit. Pero teka maiba tayo, ano nga pala ang gagawin natin ngayon araw? At saka bakit hindi ka pa nakakapagpalit ng damit? Wala kang balak na maligo?” Tanong ni Carlo sa kanya. Napansin kasi niya na hindi pa rin ito nakakapagpalit ng damit na suot magmula pa kahapon.

Natawa naman si Bullet sa naging reaksyon ni Carlo. “Of course not, you silly cookie virgin. If you will just notice, Archer is not moving as we speak because we’re here already at our destination. Today we are going for some water adventure but first, we need to eat. Actually we’re a bit late because they are all patiently waiting for us to join them in breakfast.” Wika nito sa kanya.

Kaagad naman bumangon si Carlo sa kanyang pagkakahiga. “Ha! Bakit hindi mo agad sinabi na may naghihintay pala sa atin? Naku nakakahiya, tayo pa talaga ang huli. Masama pa naman na pinaghihintay ang pagkain sabi ng nanay ko. Ano pa ang ginagawa natin dito? Tara na!” Wika niya sabay karipas ng takbo papalabas ng kwarto. Iiling iling naman si Bullet na nakasunod sa kanya.

Hindi magkandatuto sa paghingi ng paumanhin si Carlo kina Captain Romario, Bernard at Ceazar dahil pinaghintay nila Bullet ito sa kanilang agahan. Natatawa naman tinanggap nito ang paumanhin ni Carlo pagkatapos ay nagsimula na silang kumain.

Pagkatapos nilang kumain ay ipinakita sa kanya ni Ceazar ang kanilang pupuntahan.

“Doon tayo magsisimula ng island hopping.” Wika ni Ceazar sabay turo sa napakagandang isla sa kanilang harapan.

Iniabot nito kay Carlo ang binoculars upang makita niya ang kabuuan ng isla.

“Ang ganda!” Ang tanging lumabas mula sa bibig ni Carlo.

Napangiti si Ceazar. “Mabuti naman at nagustuhan mo. Actually nasa stage pa ito ng development. Plano kasi itong gawing hotel and beach resort ni Sir Bullet.” Kwento niya.

Nanlaki naman ang mga mata ni Carlo sa kanyang narinig. Bumaling ito ng tingin kay Ceazar. “K-Kay B-Bullet itong i-isla na ito?” Ang nauutal niyang tanong.

“Yes. Bukod dito ay mayroon pang dalawang isla tayong pupuntahan na pagmamay-ari din niya. Kabibili lang niya nito mga tatlong buwan na ang nakakaraan.” Wika ni Ceazar.

“Wow! Bigtime pala talaga itong boss mo ano?” Sabi sa kanya ni Carlo.

“Hindi naman. Sakto lang.” Sagot naman ni Ceazar. Bumalik muli si Carlo sa pagtanaw sa ganda ng isla. Ilang saglit lang ay dumating na din si Bullet.

“Are you ready for some water action?” Tanong ni Bullet sa kanya. Nanlaki ang mga mata ni Carlo paglingon niya dahil bumungad sa kanya si Bullet na walang suot pang-itaas at tanging itim na shorts ang kanyang saplot sa katawan.

Napalunok ng laway si Carlo. Hindi ito ang unang beses na nakita niyang walang suot na pang-itaas si Bullet ngunit ito ang unang pagkakataon na makita niya ang katawan nito ng maliwanag at malapitan pa.

Matangkad si Bullet. Mahaba ang kilay at mga pilik mata nito. Kulay brown naman ang kanyang mga mata at mapula ang mga labi. Ang malapad na mga dibdib nito ay bumagay sa kanyang pangangatawan. At higit sa lahat ay ang walong abs sa kanyang tiyan na siyang pumukaw ng atensyon ni Carlo upang titigan itong mabuti.

“Grabe naman ang katawan ng taong ito. Siguro nung nagsabog ang Diyos sa mundo ng kagwapuhan at kakisigan ng katawan ay saktong nakatambay ito sa may labas ng kanilang bahay at nagpapahangin. Nasalo ng lalaking ito ang lahat ng biyaya.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili habang nakatutok pa rin ang binoculars na kanyang gamit sa mga abs nito.

“I guess this view is what you’ve liked the most. Am I right?” Tanong ni Bullet kay Carlo.

“H-Ha? H-Hindi k-kaya. Bakit ka ba kasi nakahubad? Magsuot ka nga kahit t-shirt o sando man lang.” Gulat na sabi ni Carlo. Agad niyang iniwas ang tingin dito at ibinaling muli ang atensyon sa isla.

Napangiti naman si Bullet sa naging reaksyon ni Carlo. “Nah. It’s better not to wear anything. It gives me freedom.” Wika niya.

Bumaling muli si Carlo ng tingin dito. “Freedom ka dyan. Oh hawakan mo muna ito at pupunta muna ako ng kwarto para makapagpalit din ng damit bago tayo umalis.” Sabi niya sabay abot kay Bullet ng hawak nitong binoculars.

“Would you mind if I help you? I’m good in undressing clothes.” Ang pilyong alok sa kanya ni Bullet.

Ngumiti naman si Carlo sa kanya. “Salamat sa alok mo pero hindi pa naman ako imbalido para magpatulong na magpalit ng damit ko. Kaya ko pa naman ito saka baka iba pa magawa mo kapag binihisan mo ko.” Ang makahulugang sagot niya dito.

“Are you sure?” Nakangising tanong ni Bullet.

“Oo nga sure ako. Aalis na muna ako baka iba pa magawa ko sa’yo, Bullet.” Paalam ni Carlo sabay tumalikod na ito at naglakad pabalik ng kwarto.

Hindi naman maalis ang mga ngiti sa labi ni Bullet habang pinagmamasdan ang papalayong si Carlo sa kanyang harapan.

“Mukhang masaya ata ang gising mo ngayon Sir.” Bungad ni Ceazar na kanina pang nakamasid sa kanilang dalawa.

“Yes, Ceazar. It is.” Ang masayang sabi ni Bullet.

“I assumed it is because of Carlo. Is that correct Sir?” Tanong muli sa kanya ni Ceazar. Hindi naman sinagot ni Bullet ang kanyang tanong.

“Sir alam kong boss kita pero nag-aalala po ako sa inyo lalo na kay Carlo. Alam kong siya ang dahilan kung bakit muling nagbabalik ang dating ikaw na masayahin, palabiro, palaging nakangiti pero mali ito.” Wika ng kanyang assistant.

Nagtaka naman si Bullet sa sinabi nito. “What do you mean by that?” Tanong niya.

“Kung ginagamit niyo lang si Carlo para makalimot sa kanya ay isang malaking pagkakamali po ito sir. Ayokong isipin na baka gawin niyo lang panakip butas sa nasasaktan mong puso yung bata.” Sagot ni Ceazar.

“It will not happen so cut it off, Ceazar.” Sabi naman ni Bullet.

“I’m sorry sir kung naging mapangahas ako sa inyo. Nag-aalala lang po talaga ako. Nangangamba ako na baka dahil sa sobra ninyong malapit sa isa’t-isa ni Carlo ay tuluyan ng mahulog ang loob ninyo pareho. Handa ka na ba talaga sir na pumasok muli sa panibagong relasyon? Paano kung bumalik siya? Paano naman si Carlo?” Tanong ni Ceazar.

Napaisip naman si Bullet sa mga sinabi ng kanyang assistant. Huminga siya ng malalim. “I will cross the bridge when I get there.” Sagot niya kay Ceazar.

“Sige po sir. Basta ako ay nagpapaalala lang sa inyo dahil ayoko pong masaktan kayo o di naman kaya ay makapanakit kayo ng damdamin ng ibang tao. Bata pa si Carlo at higit sa lahat ay hindi siya babae. Mamaya ay magkaroon ng mabigat na epekto sa kanya kapag nasaktan siya dulot ng magiging kahihinatnan nito. Huwag mo siyang sasaktan sir.” Wika sa kanya ni Ceazar.

“I will.” Sagot naman sa kanya ni Bullet.

Pagkatapos makapagpalit ng damit ni Carlo ay saka sila nagsimula sa kanilang unang araw, ang Island Hopping.

“Wear this.” Utos ni Bullet kay Carlo sabay abot sa kanya ng life vest.

“Salamat.” Wika naman ni Carlo pagkatapos ay isinuot na nito ang life vest na kanyang ibinigay. Gamit ang rubber boat ay pinuntahan nila ang unang isla.

Tulad ng sinabi ni Ceazar sa kanya kanina ay under development pa ito. May parte dito na may itinatayong hotel, villa at mga cabana samantala ang natitirang parte naman ay inilaan sa pagpapanatili ng kagandahan at kaayusan ng kalikasan sa isla. Alinsunod din ito sa mga alituntunin at batas ng lokal na pamahalaan at pambansang gobyerno ng bansa.

“What do you think of this island?” Tanong ni Bullet kay Carlo. Kasalukuyan silang naglalakad sa maputi at pinong buhanginan sa may dalampasigan.

“Maganda ang islang nabili mo, Bullet pero mas bumilib ako sa’yo dahil kaunting parte lang ng lupa ang ginamit mo para sa iyong itatayong negosyo. Natutuwa ako na hindi ka katulad ng ibang negosyante na walang pakialam sa kalagayan ng ating kalikasan ngayon.” Wika sa kanya ni Carlo.

“I’m glad that we have the same soft spot for our mother nature. Honestly, I really don’t like to be a businessman.” Sabi ni Bullet.

Nagtaka naman si Carlo. “Bakit? Hindi mo ba gusto ang ginagawa mo ngayon?” Tanong niya dito.

Tumigil si Bullet sa kanyang paglalakad at saka ito bumaling sa kanya ng tingin. “My dream is to be an engineer. I want to build structures that will help other people’s businesses, even with our own company. I want to show the world how I will transform a piece of land into a landmark of today.” May kinang sa mga mata niya habang sinasabi nito ang kanyang pangarap kay Carlo.

Napangiti naman si Carlo. “Then go for it. Abutin mo yang matagal mo ng pangarap.” Wika niya.

“Don’t you think I’m old enough to pursue my dreams?” Tanong sa kanya ni Bullet.

“The things that are meant for you will always be for you regardless of what age, it will come. Tandaan mo yan, Bullet. Kaya kung ako sa’yo i-push mo na yan pangarap mo. Lagyan mo ng kulay ang drawing book ng buhay mo.” Ang nakangiting sabi sa kanya ni Carlo.

“Thank you, Carlo.” Wika ni Bullet.

“You’re welcome, Bullet.” Sagot naman ni Carlo.

Pagkatapos nilang maglibot sa isla ay napagpasyahan na nilang bumalik sa may yate para sa susunod nilang pupuntahan. Sa ikalawang isla ay doon na nagsabi si Bullet na gagamitin nila ang jet ski.

“Ikaw na lang ang sumakay dyan. Okay na ko sa rubber boat.” Wika sa kanya ni Carlo. Natatakot kasi ito dahil hindi niya alam kung papaano ito gagamitin.

“Don’t worry, kasama mo ako. I’ll be the one to guide you.” Paniniguro naman ni Bullet sa kanya. Matagal na pinag-isipan ni Carlo ito bago siya nito napapayag sa bandang huli. Sa unang subok ay sa likod muna ni Bullet si Carlo.

“Are you ready?” Tanong ni Bullet ng makaupo na si Carlo sa kanyang likuran.

“Wait lang. Hindi pa ko sure.” Ang natatakot na sagot ni Carlo.

“Just tell me when you’re ready okay?” Paalala naman sa kanya ni Bullet.

“Kalma, Carlo. Kaya mo ito. May kasama ka naman kaya malalampasan mo ito.” Wika niya sa kanyang isipan.

Ilang saglit pa ay huminga ng malalim si Carlo pagkatapos ay nagbigay na ito ng hudyat kay Bullet upang paandarin ang jet ski.

“Hold on tight. This ride is a wild one.” Ang bilin sa kanya ni Bullet. Hindi na napigilan pa ito ni Carlo dahil agad umandar ang sinasakyan nilang jet ski.

Mabilis ang naging pagpapatakbo ni Bullet. Mabuti na lamang at may suot siyang proteksyon sa kanyang mga mata at katawan. Sa sobrang bilis kasi ng pag-andar nito ay humahampas na sa mukha ni Carlo ang tubig dagat.

“Bagalan mo naman, Bullet. Hindi ko na kaya.” Wika ni Carlo.

Hindi naman maintindihan ni Bullet ang kanyang sinabi dulot ng mabilis nilang pagtakbo. “Ha? Anong sabi mo?” Tanong niya.

“Sabi ko bagalan mo yung takbo!” Ang pasigaw na sabi sa kanya ni Carlo subalit hindi pa rin siya naintindihan nito.

Sa takot ni Carlo ay hindi na niya namalayan na nakayakap na pala siya ng mahigpit kay Bullet. Sapo niya ang matitigas na pandesal nito. Hindi tuloy niya naiwasan na pindutin ito ng bahagya.

Ang simpleng pagpindot ay nauwi sa pagkapa. Nakalimutan niya ang iniindang takot dulot ng pagkaabala niya. Dahil dito ay unti unting nawala ang pangamba ni Carlo hanggang sa matapos ang kanilang ikot.

“Saan ka pupunta? Akala ko ba ako ang susunod na magpapatakbo nito?” Ang tanong ni Carlo sa kanya. Nagtaka kasi siya ng biglang umalis sa pagkakaupo sa jet ski si Bullet.

Umiling si Bullet. “I can’t.” Sagot niya.

Napakunot noo naman si Carlo. “Ha? Bakit hindi ka pwede? Anong nangyari?” Tanong niya.

“You’ve touched my abs throughout our ride and this is what happened.” Wika ni Bullet sabay turo sa bumubukol sa bandang ibaba ng kanyang abs.

Pakiwari ni Carlo ay namumula na parang kamatis ang kanyang mukha sa sobrang hiya. Nanlaki ang kanyang mga mata dahil sobrang laki ng bumubukol sa kanya at dahil manipis ang suot na shorts ni Bullet ay bakat na bakat dito ang matigas niyang alaga.

“Sorry. Hindi ko sinasadya.” Paghingi ng paumanhin ni Carlo sa kanya.

“Tch. It’s fine. But next time don’t do it in public because I might lose control over you.” Wika ni Bullet pagkatapos ay tinawag niya ang kanyang assistant na si Ceazar.

“Take charge of Carlo for the mean time. You go first to the island. Wait for me there.” Ang bilin sa kanya ni Bullet saka ito tumalikod at naglakad papalayo sa kanila.

“Galit ba si Bullet sa akin?” Tanong ni Carlo kay Ceazar pagkaupo nito sa harapan ng jet ski.

“Naku hindi galit sa’yo si Sir Bullet.” Sagot ni Ceazar.

“Bakit siya umalis kung talagang hindi siya galit sa akin?” Tanong muli ni Carlo sa kanya.

“Promise, Carlo hindi talaga galit si Sir Bullet sa’yo. Ano aaahhh kaya siya umalis kasi magpapalambot muna yun ng ulo. Sobra kasing galit na galit eh. Gusto ata nitong kumawala mula sa hawla.” Ang natatawang sabi ni Ceazar.

Matagal bago naintindihan ni Carlo ang ibig ipahiwatig ni Ceazar sa kanyang sinabi. Napatakip pa siya ng bibig habang tawa nang tawa naman ang assistant ni Bullet.

Pagdating nila ng isla ay hinintay muna nila na dumating si Bullet bago sila magsimulang maglibot. Hindi rin naman nagtagal ay dumating na din ito. Ngunit sa kasamaang palad ay hindi pa rin naaalis ang bakat sa kanyang suot na shorts. Nagpalit na din ito ng mas makapal na damit pang ibaba ngunit hindi pa rin nito naitago ang kanyang ipinagmamalaking kayamanan.

Habang naglilibot sila sa isla ay hindi maiwasan na mapadako ang tingin ni Carlo sa shorts nito. Napansin naman ito agad ni Bullet.

“The next time I caught you staring at my crotch I am going to let your hands to touch it whether you like it or not.” Ang banta ni Bullet kay Carlo.

SUSUNDAN…

Chapter Twenty Eight

“The next time I caught you staring at my crotch I am going to let your hands to touch it whether you like it or not.” Ang banta ni Bullet kay Carlo.

Sa takot na baka totohanin talaga nito ang kanyang banta ay pilit na iniwasan ng mga mata ni Carlo na tumingin sa bumabakat sa shorts ni Bullet. Minabuti na lamang niya na ituon ang kanyang pansin sa kanilang paglilibot.

Ang ikalawang isla na kanilang pinuntahan ay hindi pa nagagalaw ng mga tao kung kaya’t napanatili nito ang ganda at kalinisan ng lugar. Mayabong ito sa mga puno at iba’t-ibang uri ng halaman ngunit ang isa sa pinakanagustuhan talaga ni Carlo dito ay ang mga rock formations.

“We can dive there.” Wika ni Bullet habang itinuturo nito sa kanya ang mataas na batuhan kung saan pwede silang tumalon papunta sa ibaba ng dagat.

“Naku huwag na. Natatakot kasi ako sa mga ganyan kataas na lugar. Ang mabuti pa siguro ay ikaw na lang ang tumalon mag-isa tapos panonoorin na lang kita dito.” Ang pagtanggi sa kanya ni Carlo.

“C’mon don’t be afraid! I’m pretty sure that you will like this one. Just try it first.” Ang pamimilit naman sa kanya ni Bullet.

Nag-isip muna si Carlo kung susubukan ba niya ang pagtalon dito o hindi. Sa huli ay pumayag na din ito. “Hmmm oh sige na nga pero ikaw muna ang mauna tapos susunod na lang ako sa’yo.” Wika niya.

Pag-akyat nila ay agad na pumwesto si Bullet sa marking point kung saan lang sila maaaring tumalon. Inalalayan naman si Carlo ng dalawa pa nilang kasama na galing sa una nilang pinuntahan na isla. Nakabantay naman si Ceazar sa ibaba lulan ng jet ski at ang kasama nito na sakay naman ng rubber boat.

“I’m going to jump first then you’re next. Don’t worry because I will help you once you’re in the water.” Bilin sa kanya ni Bullet.

Tumango naman si Carlo. “Basta ipangako mo lang sa akin na aalalayan mo ko kapag bumagsak na ko sa tubig ha?” Ang nangangambang sabi niya kay Bullet.

“I promise I’ll be watching you there. But don’t worry at all because you’re wearing a life vest so you will float in the water automatically after you jump. Just trust me, okay?” Ang paniniguro sa kanya ni Bullet.

“Okay sige. Mag-iingat ka sa pagtalon.” Pahabol na paalala ni Carlo kay Bullet.

Natuwa naman si Bullet sa sinabi ni Carlo sa kanya. “I will.” Sagot naman niya dito.

Pagbilang niya ng tatlo ay saka ito tumalon. Kitang kita ng mga mata ni Carlo kung papaano bumulusok pababa ng tubig si Bullet. Doon na siya nakaramdam ng matinding kaba sa dibdib pero ngayon ay may kahalo na itong saya at pagkasabik.

Tama naman ang sinabi sa kanya ni Bullet dahil agad itong lumitaw sa tubig pagkatapos niyang tumalon. “You’re next, Carlo. You can do it!” Ang sigaw ni Bullet ng makasakay na siya ng rubber boat.

“Natatakot ako.” Ang pasigaw na sagot ni Carlo sa kanya.

“Sa umpisa ka lang matatakot sir pero mawawala din yan pagkatapos. Basta hingang malalim tapos sabay talon.” Wika naman ng isang lalaki na kasama nila.

“Bahala na!” Sabi ni Carlo sa kanyang sarili. Huminga muna siya ng malalim bago nito itinapak ang kanyang mga paa sa marking point.

“One, Two, Three!” Wika nito sabay talon ni Carlo. Isang mabilis na pagbagsak ang nangyari. Nakita na lamang ni Carlo ang kanyang sarili sa tubig habang inaalalayan siya ni Bullet na lumangoy papunta sa may rubber boat.

“How was it?” Tanong sa kanya ni Bullet ng makaahon na sila sa tubig.

“Mabilis lang pala yun pero sobrang saya niyang gawin. Nakakawala ng stress.” Ang masayang sabi naman ni Carlo.

“I told you. It’s worth the jump.” Sagot naman sa kanya ni Bullet.

“Oo nga. Sa tanang buhay ko ay ngayon ko lang nagawa ang pagtalon sa ganyan kataas na lugar. Salamat at itinulak mo ko na gawin ito dahil kung hindi ay marahil hanggang tingin na lang ako.” Pasasalamat sa kanya ni Carlo.

“You’re welcome. Sometimes you just have to feel the fear and do it anyway. That’s the quickest way to conquer it. Take note of that.” Ang paalala sa kanya ni Bullet.

“Salamat. Pakatatandaan ko yang sinabi mo sa akin ngayon.” Ang naging sagot naman ni Carlo sa kanya.

“No worries. Let’s move to the next island. I’m sure you will love it.” Ang masayang sabi ni Bullet kay Carlo.

Hindi nga nagkamali si Bullet sa kanyang sinabi dahil labis na namangha si Carlo ng makita niya ang sumunod na isla na kanilang pinuntahan. Mayroon kasi itong lagoon na lihim na nakatago sa loob mismo ng isla at kinakailangan pa itong dayuhin para makita ng sarili ninyong mga mata ang ikinukubli nitong kariktan.

“Ang ganda nito!” Ang namamanghang sabi ni Carlo habang iniikot nito ng tingin ang buong paligid ng lagoon.

“Yes, it is so beautiful but you are wonderful.” Sagot naman ni Bullet sa kanya.

“Hala! Ano na naman ang nasinghot mo at nagkakaganyan ka? Bolero ka talagang tunay.” Ang natatawang sabi sa kanya ni Carlo.

Tila nainis naman si Bullet sa ginawang pambabasag sa kanya ni Carlo ngunit binalewala na lamang niya ito. “Tch. Never mind. You are free to swim here. I’ll go ahead first.” Wika niya dito. Bigla nitong tinanggal ang suot niyang life vest. May suot siyang sando kaya pati ito ay inalis din niya.

Malayang pinagmasdan ni Carlo ang pag-alis nito ng suot na pang-itaas. Putok na putok ang mga pandesal nito sa tiyan habang ang linya sa magkabilang gilid ng kanyang bewang ay kitang kita. Tila fiesta sa mga mata ni Carlo ang kanyang nakikita sa mga oras na ito.

Kakaibang init naman sa katawan ang idinudulot ng mga butil ng pawis sa dibdib at tiyan ni Bullet kay Carlo. Nakakadagdag kasi ito ng pagiging sexy ng lalaki. At ang labis na ipinagtataka niya ay kung bakit hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala ang bumubukol sa loob ng shorts nito.

Perfect, Hot and Sexy . Ganyan ilarawan ni Carlo ang kanyang nakikita sa mga sandaling ito. Ang hindi niya alam ay sinasadya talaga ni Bullet na ipakita sa kanya ang katawan nito. Sinusubukan siya nito kung totoo bang hindi ito naaakit sa kanyang katawan.

Ngayong nakukumpirma na ni Bullet ang kanyang hinala kay Carlo ay bigla siyang nakaisip ng isang plano na balak niyang ipagawa dito na tiyak niyang magugustuhan din nito.

Checkmate.

Magkakasabay silang naligo sa lagoon kasama ang iba pa. Malamig ang tubig na dumadaloy dito, tamang tama lang sa sobrang init ng panahon ngayon.

Inakala ni Carlo na magtatagal sila doon sa lagoon dahil ito na ang huling isla na kanilang pupuntahan para sa araw na ito ngunit bigla siyang sinabihan ni Bullet na kailangan na nilang umalis. Wala na siyang nagawa kundi sundin ito.

Pagbalik sa yate ay nagtataka pa rin si Carlo kung saan pa sila pupunta. Malapit na kasing dumilim at inaalala niya na baka hindi na nila maabutan pa ng maliwanag ang kanilang pupuntahan. Ilang sandali pa ay may kumatok sa pinto.

“Sino yan?” Tanong ni Carlo.

“It’s me. Can I come in?” Tanong ni Bullet. Agad naman niya itong pinapasok sa loob ng kwarto.

“May kailangan ka ba sa akin?” Ang tanong sa kanya ni Carlo habang nag-aayos ito ng kanyang mukha sa salamin.

“Could you sit here first before I tell you why I’m here.” Ang utos ni Bullet sa kanya. Umupo naman si Carlo sa kama kaharap ang lalaki.

“So ano nga yung kailangan mo?” Tanong muli sa kanya ni Carlo.

Isang makahulugang ngiti ang isinukli ni Bullet kay Carlo. “I’m going to punish you for being naughty earlier.” Wika niya.

Nanlaki naman ang mga mata ni Carlo sa gulat sa sinabi ni Bullet. “Ha!? Anong parusa yang sinasabi mo? Teka wala naman akong ginawang paglabag kanina sa pagkakatanda ko.” Ang protesta naman niya dito.

“Yes you did. I saw you glanced at my body in the lagoon earlier. That’s why I’m going to punish you for being a bad kid.” Wika ni Bullet sa kanya.

Pilit na inalala ni Carlo ang nangyari sa may lagoon. Napabuntung hininga na lamang siya ng sumagi sa kanyang isipan na sumulyap nga siya sa katawan ni Bullet habang tinatanggal nito ang sando na kanyang suot kanina.

“So I guess you remember now.” Ang nakangising sabi ni Bullet.

“Teka naalala ko nga pala, wala kang sinabi sa banta mo na bawal akong tumingin dyan sa abs mo. Ang sinabi mo lang ay yung bakat dyan sa shorts mo. Nagtataka nga ako kung bakit bumubukol pa rin yan kahit naglalakad lang tayo kanina pagbalik natin dito kay Archer.” Depensa ni Carlo.

Napangisi si Bullet sa sinabi nito. “So you’ve glanced my crotch too. Nice one, naughty cookie. Time to punish you.” Wika niya.

Huli na ng mapagtanto ni Carlo ang kanyang sinabi kay Bullet kaya sumuko na din siya dito kalaunan. “Anong parusa naman ba yan na dapat kong gawin para matapos ka na dyan sa kalokohan mo?” Tanong niya. Agad inangat ni Bullet ang suot niyang t-shirt at muling tumambad kay Carlo ang pandesal nito.

“All you have to do is to touch my abs for ten seconds. That’s it.” Ang parusang ibinigay ni Bullet kay Carlo.

“Akala ko naman kung ano. Sige okay na yan. Mabuti na lang at madali lang ang parusa na ibinigay mo.” Pagpayag naman ni Carlo. Hinawakan ng isang kamay nito ang tiyan ni Bullet.

“Grabe ang tigas pala nitong abs mo. Tambay ka ba ng gym?” Gulat na tanong sa kanya ni Carlo.

“I have my own gym in the house.” Pagmamalaki ni Bullet kay Carlo.

“Eh di ikaw na mayaman. Oh simulan mo ng magbilang para matapos na.” Ang sabi sa kanya ni Carlo.

“Okay. Let’s start counting in ten, nine eight…” Habang nagbibilang si Bullet ay pinisil pisil ni Carlo ang matigas na pandesal nito sa tiyan. Pinanggigilan niya ito ng husto kaya hindi niya namalayan na tapos na ang sampung segundo.

“You can touch it all day if you want.” Ang nakangising sabi ni Bullet habang pinagmamasdan si Carlo na pinipindot pindot ang kanyang abs.

“Ay, sorry. Hindi ko napansin na tapos ka na palang magbilang.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo sabay alis ng kanyang kamay sa tiyan ni Bullet.

Natawa naman si Bullet sa naging reaksyon nito. “No harm, no foul. Take some rest. Soon we will reach our final destination.” Wika niya.

“Ang lakas makapelikula ng sinabi mo. Mamamatay na ba tayo?” Ang biro sa kanya ni Carlo.

Napangiti naman si Bullet. “Not today, cookie virgin. I’ll go ahead. See you later.” Wika niya saka ito naglakad papalabas ng kwarto.

Pagkaalis ni Bullet ay saka humiga si Carlo sa kama upang makapagpahinga. Dulot na rin ng sobrang pagod sa ginawa nilang paglilibot maghapon ay agad siyang nakatulog.

Makalipas ang ilang oras ay muling bumalik si Bullet sa kwarto ni Carlo. Napangiti siya ng makita niya ito na mahimbing na natutulog. Napakainosente at maamo ang mukha ni Carlo. Agad na nilapitan ito ni Bullet.

“Hey, we’re here.” Wika ni Bullet habang ginigising niya si Carlo.

“Nasaan na ba tayo?” Tanong ni Carlo na tila wala pa sa sarili habang pupungas pungas itong bumangon ng kama.

“You’ll see when we get there. Now it’s time to get up and let’s go.” Sagot sa kanya ni Bullet.

Madilim na ang buong paligid ng makarating sila. Habang lulan sila ng rubber boat ay namataan na nila ang isang isla. Kakaiba ito kumpara sa kanilang mga pinuntahan ngayon araw. Maliwanag ang buong lugar at may mga nakatayong istruktura din tulad ng cottages, villas at hotel.

Lumakas ang tibok ng puso ni Carlo. Tila nahuhulaan na niya kung saan sila patungo. Habang papalapit sila ay mas lalong tumindi ang kanyang kaba. Unti unti ay may mga dumarating na tao sa dalampasigan. Mga mukha na pamilyar kay Carlo. Hanggang sa namataan niya ang dalawang tao na malapit sa kanyang puso.

“We’re here in Zambales.” Wika sa kanya ni Bullet. Ang mga sumalubong sa kanila ay ang mga tauhan ng bakeshop kasama ang kanyang mga magulang.

“Good evening po.” Bungad ni Carlo ng makalapit siya sa kanyang mga magulang. Kaagad siyang sinalubong ng mainit na yakap ng kanyang ama na si Delfin.

“Mabuti naman at nakarating na kayo. Sinabihan kami ni Sir Bullet na pupunta kayo dito kaya hinintay namin ang inyong pagdating. Nagugutom ka na ba anak? May inihanda kami sa inyo.” Ang alok ni Delfin sa anak.

“Salamat po pero busog pa kasi ako. Yung mga kasama ko na lang po muna ang asikasuhin ninyo at natitiyak ko na gutom na po sila sa haba ng biyahe.” Sabi ni Carlo sa kanyang ama.

“Ganun ba? Oh sige kami na ang bahala sa kanila.” Sagot naman ni Delfin sa anak.

“Anak.” Wika ng kanyang ina na si Susan.

“Good evening po ’nay. Aaahhh ’tay nakita niyo po ba si Ate Tin?” Binalingan agad ni Carlo ng tanong ang kanyang ama. Pilit kasi niyang iniiwasan ang kanyang ina sa maaaring sabihin nito. Sa tingin kasi niya ay hindi pa ito ang tamang oras para sila’y magkausap tungkol sa nangyari sa pagitan nilang dalawa.

“Nasa villa si Tin kasama si Morris.” Ang sagot ni Delfin sa anak.

“Sige po pupuntahan ko muna sila doon. Maiwan ko po muna kayo dito.” Wika ni Carlo. Hindi na niya hinintay pa ang sagot ng kanyang mga magulang. Agad na siyang naglakad papalayo sa kanila.

Hindi mawari ni Carlo kung saan nanunuluyan sina Tin at Morris. Mabuti na lamang at nakasalubong niya si Ferdie.

“Uy dear nandito ka na pala. Where’s Papa Bullet?” Bungad sa kanya ni Ferdie.

Natawa naman si Carlo sa tanong nito. “Ikaw talaga Kuya Ferdie, nandoon sa may dalampasigan yung hinahanap mo. Siya nga po pala, alam niyo ba kung nasaan yung villa nila Ate Tin?” Tanong niya dito.

“Oh yes dear, knows ko. Wait, ihatid muna kita doon bago ko landiin si pogi doon sa may dagat.” Sabi naman ni Ferdie. Sinamahan nga siya nito hanggang doon sa mismong villa kung saan nanunuluyan ang dalawa.

Malapit na sila sa villa ng mamataan nina Carlo at Ferdie ang tatlo. Agad uminit ang ulo niya ng makita niya si Zoey habang hinihila nito ang kamay ng kanyang kasintahan na si Morris. Samantala ay inaawat naman ito ng kasambahay na si Tin.

“Ay nakakaloka talaga itong si Zoey. Ayaw papigil ng kipay kay Papa Morris!” Wika ni Ferdie habang pinapanood naman ni Carlo ang nagaganap sa pagitan ng tatlo.

“Halika na Morris inom na tayo doon. Konti lang naman eh.” Tila nang-aakit na pagkakasabi ni Zoey sa kanyang nobyo.

“Pass ako dyan sa inom. Iba na lang siguro ang ayain mo.” Ang pagtanggi naman sa kanya ni Morris.

“Eeehhh gusto ko ikaw ang kasama ko. Ang kill joy mo naman, parang konti lang naman ang iinumin mo eh. Dali na, inom na tayo. Promise hindi tayo magpapakalasing.” Sabi naman ni Zoey sa kanya.

“Ayaw nga ni Morris na sumama sa’yo na uminom. Bakit hindi ka makaintindi Zoey?” Ang naiiritang tanong sa kanya ni Tin.

“Bakit? Sino ka ba? At bakit mo ba pinipigilan si Morris na uminom kasama ako ha?” Balik na tanong ni Zoey kay Tin. Hindi na napigilan pa ni Carlo ang kanyang sarili kaya nagsalita na ito.

“Dahil ako ang nagsabi. May problema ka ba doon?” Mataray na tanong nito kay Zoey. Lahat sila ay nabaling ang tingin kina Ferdie at Carlo na kanina pa nakamasid at nanonood lang sa kanila.

“C-Carlo? Anong ginagawa mo dito?” Gulat na tanong ni Zoey sa kanya.

“Wala ka na sigurong pakialam kung dumating man ako o hindi dito. Una sa lahat kaibigan ko ang may-ari ng resort na ito at pangalawa boyfriend ko ang kinakalantari mo ngayon. Kaya bibigyan kita ng pagkakataon para dumistansya sa kanya kung ayaw mong mabangasan yang mukha mo.” Ang banta ni Carlo kay Zoey.

Napaawang ang bibig ng lahat sa gulat sa naging pag-amin ni Carlo tungkol sa estado nila ni Morris. Maging si Zoey ay nabigla sa kanyang narinig.

“B-Boyfriend? Ibig sabihin ay—”

“Oo. Bakla ako, Zoey!” Ang naging pag-amin sa kanya ni Carlo tungkol sa totoo niyang kasarian.

“Oh dear. Sabi ko na nga ba at tama ako. Never pumalpak ang aking radar. Welcome to the sisterhood!” Wika ni Ferdie kay Carlo.

Inalis ni Morris ang kamay ni Zoey saka ito lumipat sa tabi ni Carlo at hinawakan nito ng mahigpit ang kanyang kamay.

“Totoo lahat ng sinabi ni Carlo sa inyo ngayon. Boyfriend niya ako at mahal ko siya. Mahal na mahal!” Paglalahad ni Morris sa kanila ng totoo niyang nararamdaman para sa kasintahan.

Hindi kinaya ni Zoey ang naging rebelasyon nina Carlo at Morris kaya bigla itong umalis sa kanilang harapan. Binati naman ni Ferdie ang dalawa bago ito bumalik sa may dalampasigan.

“Sa wakas ay ipinagmalaki mo din ako sa lahat na boyfriend mo ko. Woohoo!” Sigaw ni Morris sa sobrang saya.

Pinigilan naman agad siya ni Carlo. “Ssshhh huwag kang maingay. Hindi ko pa nasasabi kina tatay at nanay ang tungkol sa ating dalawa.” Wika niya.

“Sorry, wifey. Masaya lang talaga ako dahil sa wakas ay ipinagsigawan mo na ako ang nobyo mo. Hindi ko na kailangan magdahilan pa ng kung anu ano dahil pwede ko ng sabihin na ikaw ang mahal ko. I love you, wifey.” Sabi ni Morris saka nito niyakap ng mahigpit si Carlo.

“I love you too, hubby.” Sagot naman sa kanya ni Carlo. Akma sana na hahalikan ni Morris ito sa labi ngunit may kamay na biglang pumigil sa kanya.

“Ehem. Baka nakakalimutan ninyo na nandito pa ako sa harapan ninyo. Baka lang naman napansin ninyo ako ano?” Wika sa kanila ni Tin. Nagtawanan naman ang magkasintahan.

“Ay sorry ate. Pasensya ka na at masyado kasing masaya itong si Morris nung nakita ako.” Sabi ni Carlo saka ito bumaling kay Tin para yakapin ito.

“Hindi nga halata masyado. Sakto lang yung saya na nararamdaman ni Morris. Teka maiba tayo, ano bang plano ninyong dalawa ngayon? Kailan niyo balak sabihin ang relasyon ninyo sa mga magulang mo?” Ang tanong ni Tin sa dalawa.

“Handa ka na ba wifey kung ngayon natin pormal na sabihin kina Engineer Delfin at Ma’am Susan ang tungkol sa relasyon natin?” Tanong sa kanya ni Morris.

“Natatakot ako, hubby. Baka hindi nila tayo matanggap. Lalo pa ngayon at mayroon kaming hindi pagkakaunawaan ni nanay. Baka makadagdag pa ito sa problema natin at ng pamilya ko.” Ang pangamba ni Carlo.

“Huwag kang mag-alala, wifey. Kasama mo ako na haharap sa mga magulang mo. Alam kong hindi ka nila matitiis dahil mahal na mahal ka nila. Magkasama natin haharapin ito.” Pangako ni Morris sa kanya.

“Tama si Morris. Ngayon na ang tamang panahon para sabihin sa mga magulang mo ang inyong relasyon. Mas makakabuti kung sa inyo manggagaling ang balita kaysa kina Zoey at Ferdie. Hindi imposible na makarating ito sa kanila kung ipagpapaliban pa ninyo ito ngayon. Huwag kang mag-alala, kasama niyo din ako.” Sabi naman ni Tin.

Nangangamba man si Carlo sa maaaring maging resulta ng kanilang pag-amin ay sumasang-ayon ito sa sinabi nina Tin at Morris.

Ang suspetsa kasi ni Carlo na posibleng magsabi ng kanyang lihim ay yung babae. Maaari kasing gamitin ni Zoey ito laban sa kanya. Pwede niya itong sabihin sa kanyang ina dahil alam nito na mayroon silang hindi pagkakaunawaan. Kinakailangan nilang maunahan ito sa pagsabi sa kanyang mga magulang bago pa mahuli ang lahat.

Napabuntung hininga si Carlo.

“Sige. Payag na ko. Ngayon natin sasabihin sa aking mga magulang ang totoong kasarian ko at maging ang relasyon natin. Bahala na kung anong mangyari sa atin basta ang alam ko ay kailangan kong sumugal para sa akin at sa ating dalawa.” Wika ni Carlo.

“Good luck, love birds. Nandito lang ako na handang sumuporta sa inyo.” Sabi ni Tin.

“Malalampasan natin ito na magkasama. Wala ng atrasan ito. I love you, wifey.” Sabi sa kanya ni Morris.

“Yes, hubby. Wala na itong atrasan pa. I love you too.” Sagot naman sa kanya ni Carlo.

SUSUNDAN…

Chapter Twenty Nine

Wala na itong atrasan pa.

Buo na ang desisyon ng magkasintahang Morris at Carlo na sabihin kina Delfin at Susan ang kanilang itinatagong relasyon. Ngayon gabi ay aaminin din ni Carlo sa kanyang mga magulang ang kanyang tunay na pagkatao.

Kasama si Tin ay agad nilang tinungo ang dalampasigan kung saan nagaganap ang kasiyahan. Naabutan nila doon ang mga magulang ni Carlo habang kausap si Bullet. Nabaling ang kanilang tingin sa pagdating nilang tatlo.

“May kailangan ba kayo anak? Bakit parang namumutla ka ata? May problema ka ba?” Ang bungad na tanong ni Delfin kay Carlo.

Pilit naman na pinapakalma ni Carlo ang kanyang sarili. Lalo kasi siyang kinakabahan ngayon dahil kaharap na niya mismo ang kanyang mga magulang.

“Itatanong ko po sana kung pwede ko ba kayong mahiram sandali? Gusto ko po sana kayong dalawa na makausap ni nanay, yung tayo lang po sana kung maaari.” Ang pakiusap ni Carlo sa kanyang mga magulang.

Kapwa naman na nagkatinginan ang mag-asawang Delfin at Susan. Binalingan nila ang kanilang kausap na si Bullet na agad naman naintindihan ang gustong mangyari ni Carlo.

“No problem with me. Go on and talk as you please. I will excuse myself for a moment.” Wika ni Bullet saka ito humakbang papalayo sa kanila.

“Ang mabuti pa ay doon natin ito pag-usapan sa aming kwarto.” Sabi naman ni Susan sa anak. Sumang-ayon naman ang lahat sa kanya.

Pagdating nila ng kwarto ay umupo ang mag-asawa sa sofa habang sina Morris at Carlo naman ay nakatayo sa kanilang harapan. Nakamasid naman si Tin sa likuran ng kanyang mga amo, nag-aabang sa mga susunod na mangyayari.

Kapwa kabado ang dalawa habang nakatingin sa kanila sina Delfin at Susan.

“Handa kaming makinig sa anuman na sasabihin ninyo. Huwag kayong matakot sa amin.” Wika sa kanila ni Susan.

“Ako na muna ang magsasalita.” Sabi ni Carlo kay Morris sabay baling ng tingin sa kanyang mga magulang. Dahan dahan itong humakbang papalapit sa kanila. Nagulantang ang mag-asawa ng biglang lumuhod si Carlo sa kanilang harapan.

“Teka ano bang nangyayari sa’yo anak? Bakit ka nakaluhod?” Ang nag-aalalang tanong ni Susan kay Carlo. Hinawakan niya ang kamay ng kanyang mga magulang habang dumadalangin sa Diyos na bigyan siya ng lakas ng loob sa kanyang gagawin.

Huminga muna si Carlo ng malalim. “Panginoon bahala na po kayo sa akin.” Ang huling usal niya sa Diyos bago niya sabihin ang mga katagang magpapabago sa kanyang buhay.

“Nanay, Tatay…bakla po ako.” Ang mabigat na pag-amin ni Carlo sa kanyang mga magulang.

Tila huminto ng panandalian naman ang oras ng marinig nina Delfin at Susan ang naging rebelasyon ng kanilang anak. Naghihintay naman sina Tin, Morris at Carlo sa susunod na sasabihin ng mag-asawa.

Ipinatong ni Susan ang isa niyang kamay sa ibabaw ng kamay ni Carlo. “Alam ko anak. Matagal na.” Wika niya.

Nabigla naman si Carlo sa sinabi ng kanyang ina. “Ho? Paano niyo po nalaman ’nay?” Ang nagtatakang tanong niya.

Ngumiti si Susan. “Dahil anak kita at walang sino man ang mas nakakakilala sa’yo ng husto kundi ang iyong sariling ina lamang. Nabigla lang ako dahil hindi ko inaasahan na ngayon gabi mo na aaminin sa amin ng tatay mo ang tungkol sa iyong inililihim na pagkatao.” Ang naging paliwanag niya sa anak.

Dito na nagsimulang pumatak ang mga luha ni Carlo. “Patawarin niyo po ako nanay kung hindi ko kaagad inamin sa inyo ni tatay ang tungkol sa tunay kong kasarian. Natatakot po kasi ako na baka magalit kayo sa akin. Alam ko po na napakahalaga para sa inyo ang magkaroon ng isang anak kaya ginawa ko po ang aking makakaya upang masuklian ang lahat ng paghihirap ninyo para sa akin. Pero hindi ko po talaga kayang dayain ang aking sarili. Hindi po ako lubos na masaya sa pagiging isang lalaki.” Pag-amin niya sa kanyang mga magulang.

Hindi naman agad nakapagsalita ang kanyang ama na si Delfin. Hindi mawari ni Carlo kung ano ang tumatakbo ngayon sa isipan ng kanyang ama.

“Tatay…” Sambit ni Carlo kay Delfin ngunit hindi pa rin siya nito kinikibo kung kaya ay minabuti nang kanyang ina na si Susan na pumagitna na sa kanilang mag-ama.

“Hayaan mo muna siguro anak si tatay mo na makapag-isip. Tulad ko ay nabigla din siya sa naging pag-amin mo kung kaya’t hindi ito ganun kadaling iproseso.” Ang naging paliwanag naman niya kay Carlo.

“Sige po ’nay, naiintindihan ko po. Siya nga po pala, hindi lang po ito ang dahilan kung bakit po namin kayo gustong makausap ngayon ni Morris.” Wika sa kanila ni Carlo.

Nagtaka muli ang mag-asawa. “Anong ibig mong sabihin anak?” Tanong ni Susan sa kanya.

“Ako na ang magsasabi sa mga magulang mo.” Ang sabad naman ni Morris na lumapit na din sa kanila at nakiluhod kasama si Carlo.

“Magandang gabi po sa inyo Engineer Delfin at Ma’am Susan. Gusto ko pong ipakilala sa inyo ng pormal ang aking sarili. Ako po si Morris Rivera na humaharap sa inyo ngayon hindi bilang isang driver ninyo kundi bilang kasintahan ng inyo pong anak na si Carlo.” Ang naging pagpapakilala ni Morris ng kanyang sarili sa kanila.

Napaawang naman ang mga bibig nina Delfin at Susan. Dito na napatayo ang ama ni Carlo.

“Kailan pa ninyo kami niloloko ng nanay mo ha Carlo? All this time ay inakala ko na magkapatid lang ang turingan ninyo sa isa’t-isa kaya sobrang malapit kayo. Yun pala ay may itinatago kayong kabulastugan sa loob mismo ng pamamahay ko. Hindi ka namin pinalaki para maglihim sa amin ng ganyan, Carlo!” Ang galit na sabi ni Delfin sa anak.

“Mahal maghulos dili ka. Pakinggan muna natin ang kanilang sasabihin. Maupo ka muna.” Pagpapakalma ni Susan sa asawa. Agad naman kumuha si Tin ng baso na may tubig para painumin ito.

Hinayaan muna nila na mahimasmasan si Delfin bago nila muling ipinagpatuloy ang kanilang pag-uusap.

“Mag-iisang buwan na po ang aming relasyon ng inyong anak. Matagal ko na pong sinasabi kay Carlo na balak kong humarap sa inyo upang pormal na magpakilala ngunit nakiusap po siya sa akin na huwag muna dahil hindi pa po siya handa. Iginagalang ko po ang desisyon ng inyong anak. Nangako po ako sa kanya na sa sandaling kaya na niyang humarap sa inyo ay makakaasa siya na kasama niya ako.” Paliwanag ni Morris sa mga magulang ni Carlo.

“Tama po ang lahat ng sinabi ni Morris sa inyo. Nadala po ako ng takot kaya minarapat kong huwag munang sabihin sa inyo ang tungkol sa aming relasyon. Hindi ko po hinangad na bastusin at lokohin kayo, ayaw ko lang pong dagdagan ang inyong problema. Patawad po tatay at nanay sa naging asal ko.” Ang segunda naman ni Carlo sa sinabi ng kanyang nobyo.

Napabuntung hininga na lang si Susan sa kanyang narinig mula kina Morris at Carlo habang si Delfin naman ay nananatiling walang imik.

“Marahil ay mas makabubuti para sa ating lahat kung ipagpapaliban muna natin ngayon gabi ang pag-uusap na ito. Pakalmahin muna natin ang damdamin ng bawat isa dahil sobrang bilis ng pangyayari at hindi namin kaya ng tatay mo na i-absorb ang lahat ng ito.” Ang naging desisyon ng kanyang ina na si Susan.

“Naiintindihan ko po nanay. Patawad po ulit.” Paghingi ng paumanhin ni Carlo.

“Patawarin niyo po kami Engineer Delfin at Ma’am Susan sa aming nagawang kasalanan sa inyo.” Sabi naman ni Morris.

Nagdesisyon na sina Morris at Carlo na tumayo at iwan muna ang mag-asawa para mabigyan sila ng panahon para makapag-isip. Aalis na dapat sila ng biglang magsalita ang kanyang ama na si Delfin.

“Habang nandito tayo sa resort ay huwag muna kayong magsama at mag-usap na dalawa. Doon ka muna sa yate Carlo kasama si Bullet hanggang pagbalik ng Maynila habang dito naman si Morris kasama namin. Maliwanag ba?” Ang utos ni Delfin sa magkasintahan.

Wala naman nagawa sina Morris at Carlo kundi ang sumang-ayon sa kagustuhan ng kanyang ama. “Naiintindihan po namin.”

Naging mahirap para sa kanilang dalawa ang naging desisyon ng ama ni Carlo. Kung kailan naman na handa na silang ipagsigawan sa lahat ang kanilang relasyon ay saka pa ito nagkaroon ng aberya.

“Ate ikaw na muna ang bahala kay Morris. Sabihan mo na lang ako kapag nagtangka pa rin si Zoey na lumapit sa boyfriend ko.” Ang bilin ni Carlo kay Tin saka nito kinuha ang numero ng cellphone ng kasambahay.

“Ako na ang bahala sa jowa mo. Huwag kang mag-alala masyado kay Zoey. Yakang yaka ko na yan.” Pagmamayabang ni Tin sa kanya.

Natawa naman si Carlo sa naging sagot nito. “Salamat ate. Oh paano hindi na ko makakapagpaalam sa kanya. Pupuntahan ko na si Bullet doon sa may dalampasigan.” Wika niya.

“Oh siya humayo ka na at magparami ng mga boylets. Kay gandang tunay eh ano.” Biro sa kanya ni Tin.

“Baliw. Sige na, bye ate.” Ang natatawang sabi ni Carlo habang nagpapaalam dito.

Nakakailang hakbang pa lamang si Carlo ng tawagin siya ni Morris. Lumingon ito sa kanyang likuran at nakita niya na humahangos ang kanyang nobyo papalapit sa kanya.

“Bakit hubby? May sasa—” Hindi na nagawang matapos ni Carlo ang kanyang sasabihin dahil agad siyang siniil ng halik ni Morris. Naramdaman niyang sabik na sabik ang kanyang nobyo sa naging paghalik nito sa kanya.

“Mahal na mahal kita, wifey. Sobrang miss na miss na kita.” Wika sa kanya ni Morris.

“Mahal na mahal din kita, hubby. Sobra din kitang namimiss kung alam mo lang. Basta lagi mong tatandaan na gagawin natin ito dahil ito ang makakabuti para sa ating dalawa. Konting tiis lang dahil hindi naman ito magtatagal.” Ang paalala sa kanya ni Carlo.

“Naiintindihan ko, wifey at handa akong maghintay kahit gaano pa yan katagal.” Ang pangako ni Morris sabay halik muli sa mga labi ni Carlo.

“Time is up love birds. Baka mahuli pa kayo nina sir at ma’am kapag nakita kayong dalawa na nagtutukaan. Magalit pa sa inyo yun lalo.” Ang paalala naman ni Tin habang nakamasid sa kanilang dalawa.

Kapwa naman na nagtawanan ang dalawa. Humirit pa ulit si Morris ng isang halik at mahigpit na yakap mula kay Carlo bago sila naghiwalay na dalawa.

Pagdating ni Carlo sa may dalampasigan ay agad niyang hinanap si Bullet.

“Nakita niyo ba si Sir Bullet?” Tanong ni Carlo sa mga kalalakihan na nakatambay doon.

“Hindi ko siya napansin.” Wika ng lalaki.

Sumabad naman ang isa pang lalaki na kasama nito. “Kanina kasama nung bakla. Ipagtanong mo na lang sa kanya.” Wika nito.

“Salamat ha. Sige mauna na ko.” Sagot naman ni Carlo sa kanila. Hinanap naman niya ngayon si Ferdie.

“Nasaan kaya yun?” Tanong ni Carlo sa kanyang sarili habang hinahagilap si Ferdie.

“Carlo, pwede ba tayong mag-usap?” Paglingon ni Carlo sa kanyang likuran ay bumungad sa kanya ang mukha ni Zoey.

“May dapat ba tayong pag-usapan ha, Zoey?” Tanong ni Carlo sa kanya.

Mapakla na tawa ang isinukli ni Zoey sa kanya. “Meron at tungkol ito kay Morris.” Wika niya.

Ngumiti naman si Carlo sa babae. “Aaahhh ano naman ang pag-uusapan natin tungkol sa boyfriend ko?” Pagbibigay diin niya kay Zoey.

“Hindi kayo bagay ni Morris kaya kung ako sa’yo ay hiwalayan mo na siya ngayon pa lang.” Ang mataray na sabi sa kanya ni Zoey.

“Ha? Sino naman ang nagbigay sa’yo ng karapatan para sabihin na hindi kami bagay ng boyfriend ko?” Ang matapang na sagot ni Carlo sa babae.

“Ako lang naman. Tandaan mo Carlo mayaman kayo at driver niyo lang si Morris. Sa tingin mo ba ay papayag ang mga magulang mo sa inyong relasyon? Mag-isip ka nga. Akala ko ba matalino ka tulad ng sinasabi ni Ma’am Susan?” Wika ni Zoey.

“Ikaw lang naman pala ang nagsabi kaya hindi ako dapat mangamba. Yes, aminado ako na magkaiba ang estado ng buhay namin ni Morris pero hindi ito ang hahadlang sa amin para magmahalan kami. As a matter of fact ay kinausap na namin ang mga magulang ko kanina para pormal ng ipakilala ang relasyon namin ng boyfriend ko. Mas mabuti kasi na sa amin mismo manggaling ang balita kaysa sa ibang tao. Hindi ba, Zoey?” Ang pagmamalaking sabi ni Carlo.

Hindi na nakontrol ni Zoey ang kanyang sarili at hinawakan na nito ang braso ni Carlo.

“Hindi kayo magiging masaya ni Morris tandaan mo yan. Magiging akin yang ipinagmamalaki mong boyfriend ngayon.” Ang banta ni Zoey kay Carlo.

Hindi naman nagpasindak dito si Carlo. “Kapag hindi mo tinanggal yang kamay mo sa braso ko ay makakaasa ka na may lalanding dyan sa mukha mo at sigurado ako na hindi mo ito magugustuhan.” Ang babala naman ni Carlo sa kanya.

Tila natakot naman si Zoey sa banta ni Carlo dahil kaagad naman niyang inalis ang kanyang kamay sa braso nito.

“Good. Tapos na ang usapan na ito kaya makakaalis ka na sa harapan ko. And one more thing Zoey, subukan mo lang na lumapit muli sa boyfriend ko ay hindi lang bugbog ang aabutin mo sa akin kundi pati na rin ang pag-alis mo sa trabaho. Naintindihan mo?” Ang banta muli ni Carlo sa babae.

Tiningnan muna siyang mabuti ni Zoey mula ulo hanggang paa saka siya nito inirapan. Kumuha si Carlo ng buhangin at balak sana niya itong batuhin ngunit biglang kumaripas ng takbo si Zoey papalayo sa kanya.

“Duwag naman pala ang hayop. Akala ko papalag sa akin eh.” Wika ni Carlo habang pinapagpag niya ang kanyang kamay.

“That scene was so epic.” Sabi ni Bullet na napapalakpak pa habang lumalapit kay Carlo.

“Kanina ka pa ba dyan?” Tanong sa kanya ni Carlo.

“Not really. I’m just passing through when I heard your conversation with that girl and I was like woah! The Carlo that I saw in the confrontation scene earlier is not the type of person that I expected to see.” Wika sa kanya ni Bullet.

“Bakit? Ano ba ang inaasahan mo na gagawin ko?” Tanong muli ni Carlo sa kanya.

“I thought you’re going to avoid confronting that girl, go somewhere alone and cry. But I was wrong and I have to admit that you’re far better from what I expected. Congratulations!” Puri sa kanya ni Bullet.

“Alam mo ngayon ko lang napagtanto na hindi ka basta pwedeng maging mahina na lang. Kailangan mo din maging malakas at matapang para ipagtanggol ang kung ano ang nararapat sa’yo.” Wika ni Carlo.

“That’s absolutely right. Anyway why are you here? Where’s your boyfriend?” Tanong sa kanya ni Bullet.

Biglang naalala ni Carlo ang tunay niyang pakay kung bakit siya naririto. “Ay oo nga pala. Ikaw ang hinahanap ko kaya ako napadpad dito.”

Nagtaka naman si Bullet. “Why? Is there’s something happened?” Tanong niya kay Carlo.

Napabuntung hininga naman si Carlo. “Oo eh. Yun nga ang dahilan kung bakit kita hinahanap kaso yung impakta na yun ang nakita ko.” Sabi ni Carlo.

“I see. Let’s get some woods first before we continue this conversation.” Wika ni Bullet.

“Para saan naman ang kahoy?” Tanong sa kanya ni Carlo.

“It’s getting cold now that’s why I’m making a bonfire for us.” Paliwanag naman sa kanya ni Bullet.

“We have designated spots here in the beach for bonfire activity to avoid further damage in the sand.” Kwento ni Bullet habang namumulot sila ng mga kahoy na gagawin pang siga.

“That’s nice. Para yung mga pupunta dito sa resort mo ay hindi basta basta gagawa ng bonfire kung saan lang nila gusto.” Sagot naman sa kanya ni Carlo.

Pagkatapos nilang makaipon ng sapat na kahoy na panggatong ay nagtungo na sila sa isa sa mga spots na sinasabi ni Bullet na maaaring gumawa ng bonfire. Ito na ang pinakahuli at dulong bahagi ng resort kaya tahimik at tanging ang alon lamang ng dagat ang iyong maririnig.

“Marunong ka pala magpaliyab ng apoy gamit yan.” Ang namamanghang sabi ni Carlo habang pinagmamasdan si Bullet na kinikiskis sa bato ang kusot na kanyang dala.

“I love playing with fire.” Ang makahulugang sabi ni Bullet. Naintindihan naman agad ni Carlo ang ibig pakahulugan ng sinabi ng lalaki.

“Hindi ko alam pero maayos naman yung sinabi ko kanina pero pagdating sa’yo ay naiiba na. Parang papunta na siya sa kahalayan.” Wika ni Carlo.

Natawa naman si Bullet. “Silly. Maybe it’s just your imagination, your wildest imagination.” Ang natatawang sabi niya.

“Sorry ha. Hayaan mo maglilinis ako ng tenga ko bukas. Baka kasi marami ng nakabara kaya iba na yung naririnig ko sa tuwing may sasabihin ka.” Ang sarkastikong sagot naman ni Carlo kay Bullet.

Habang nagpapainit sila sa may apoy ay umupo si Bullet sa kanyang tabi. Napapansin naman ni Carlo ang pagiging masaya ng mukha nito.

“Bakit parang ang saya mo ata ngayon? Anong meron?” Ang pag-uusisa sa kanya ni Carlo.

“Tch. I’m just happy.” Simpleng sagot ni Bullet habang inaayos ang mga kahoy.

“Bakit nga?” Ang tanong muli ni Carlo sa kanya.Tiningnan ni Bullet si Carlo sa kanyang mga mata.

Napapalunok naman ng laway si Carlo sa kaba dulot ng mga titig sa kanya ni Bullet.

“You wanna know why I’m happy?” Ang tanong ni Bullet kay Carlo.

“O-Oo naman. S-Syempre.” Ang nauutal na sagot sa kanya ni Carlo.

Napangiti si Bullet habang nakatitig kay Carlo. “I’m just happy because you’re here beside me. Spending probably our last night together.” Wika niya.

SUSUNDAN…

Chapter Thirty

Napangiti si Bullet habang nakatitig kay Carlo. “I’m just happy because you’re here beside me. Spending probably our last night together.” Wika niya.

“Anong ibig mong ipahiwatig doon sa huling sinabi mo?” Ang naguguluhang tanong sa kanya ni Carlo.

Natawa naman si Bullet sa naging reaksyon nito. “Tch. You caught that huh? Well, what I’m trying to say is, this night means a lot to me because this will be the last time that I’ve spending it with you.” Saad niya dito.

Nangamba naman si Carlo sa sinabi nito. “Ha? Bakit naman ito na yung huli? May ginawa ba kong mali sa’yo? Galit ka ba sa akin?” Ang magkakasunod na tanong niya kay Bullet.

“Calm down. There’s nothing wrong with you but before I answer all of your questions, let me hear you first. Tell me what happened earlier with your parents and the reason why are you looking for me?” Ang wika naman sa kanya ni Bullet.

Dito na nagsimulang magkwento sa kanya si Carlo. “Yung sinabi ko kanina kay Zoey na ipinakilala ko na sa mga magulang ko si Morris bilang nobyo ko ay pawang katotohanan yun. Naalala mo ba yung pinutol namin yung pag-uusap ninyo nina tatay at nanay? Doon naganap sa kwarto nila ang pormal na pag-uusap namin kasama si Morris at kasabay na din doon ang pag-amin ko sa tunay kong kasarian.” Ang paglalahad niya ng istorya dito.

“So, how did it turn out with your parents?” Ang tanong sa kanya ni Bullet. Napabuntung hininga na lamang si Carlo sa kanyang tanong.

“I guess it’s not that good. By the way, did your parents said something to you regarding about me?” Ang tanong muli sa kanya ni Bullet.

Nag-aalangan man ay sinagot pa rin ito ni Carlo. “Meron eh. Ang bilin sa amin ni Tatay ay doon muna daw ako kay Archer kasama ka habang si Morris naman ay maiiwan sa kanila hanggang sa pagbalik natin ng Maynila.” Saad niya.

Napatango naman si Bullet. “I see. Now I understand the reason why you’re here with me tonight instead of spending your time with your boyfriend.” Wika niya dito.

Napabuntung hininga muli si Carlo. “Yun na nga ang dahilan kung bakit kita hinahanap kanina. Ayaw kasi ni tatay na pagsamahin kaming dalawa ni Morris kaya wala kaming magagawa kundi ang sumunod sa kanyang utos.” Ang sabi naman niya.

Saglit na nilamon ng katahimikan ang buong paligid sa pagitan nilang dalawa. Nakatanaw ang mga mata ni Bullet sa dagat ngunit tila mas malayo pa ang inilalakbay ng kanyang isipan kaysa dito. Tanging ang ingay ng alon ng dagat at nagniningas na sanga ng mga kahoy ang siyang piping saksi sa kanilang hindi pag-iimikan.

Ilang sandali pa ay tila nakaipon naman ng sapat na lakas ng loob si Bullet kaya muli nitong kinausap si Carlo.

“It’s sad to think that you’re just here beside me because your father told you to do so. But on the other hand, I feel so damn lucky because he trusted me to take good care of you until we go back to Manila. This will give us enough time to spend and create wonderful memories together before I turn you over to Morris. I have to let you go because it is the right thing for me to do.” Ang malungkot na sabi ni Bullet sa kanya.

Napatingin naman si Carlo sa kanya. Tila nauunawaan na niya ngayon ang ibig pakahulugan nito sa kanya.

“B-Bullet, huwag mong sabihin na—”

“I’m falling in love with you, Carlo. And I know for sure that this time, it’s for real.” Ang naging pag-amin sa kanya ni Bullet.

Napaawang ang bibig ni Carlo dulot ng pagkabigla niya sa naging rebelasyon sa kanya ni Bullet. Hindi na nito nagawa pang magsalita kung kaya’t hinayaan niya na lamang na ilabas nito ang kung ano ang totoong nilalaman ng kanyang puso.

“Seriously, what I’ve said to you now is all true. But upon seeing you earlier confronting that girl named Zoey for the sake of your boyfriend made me think that maybe, we are not fated to love one another. And with that, I have no other choice but to let my feelings for you be wash away by the waves of the sea before it gets me drown later.” Ang dagdag pa ni Bullet sa kanya.

“Pero hindi mo naman kinakailangan na umiwas o lumayo sa akin. Pwede naman yun di ba? Yung tulad ng ganito, magkasama tayong nag-uusap. Yung masaya lang. Posible naman yun di ba?” Ang tanong naman sa kanya ni Carlo. Nagsisimula ng maging garalgal ang kanyang boses. Pinipigilan kasi niya na bumagsak ang namumuong luha sa kanyang mga mata.

Napabuntung hininga naman si Bullet. “But I have to do it or else, I’m going to steal you from Morris if I will choose to stay. I don’t want to ruin your relationship with him just because of my selfish behavior. That’s why it’s better for us to part ways as early as now before I lose my sanity and be madly in love with you.” Ang paglalahad niya dito.

Sa puntong yaon ay hindi na nakayanan pa ni Carlo ang bigat ng kanyang nararamdaman. Tuluyan ng bumagsak ang kanyang mga luha. Kaagad naman siyang inalo ni Bullet.

“Ssshhh don’t cry please. It’s hard for me to see you like that.” Ang pag-alo sa kanya ni Bullet.

Ngunit patuloy pa rin sa paghikbi si Carlo. Sa huli ay wala na siyang nagawa kundi hayaan na lamang ito hanggang sa ito’y mahimasmasan. Inilapit ni Bullet ang kanyang katawan kay Carlo hanggang sa sila ay magdikit nang husto. “Hey, you can lean on me if you want to.” Ang alok niya dito.

Agad na isinubsob naman ni Carlo ang kanyang sarili sa malapad na dibdib ni Bullet habang yakap siya ng mga bisig nito.

“You can cry on me as long as you want if that’s what makes you feel better.” Pagbibigay ng kasiguruhan sa kanya ni Bullet. Ibinuhos ni Carlo sa pag-iyak ang lahat ng bigat na nararamdaman niya sa kanyang dibdib.

Inabot din ng matagal na oras ang naging paghikbi ni Carlo bago siya nahimasmasan at bumalik sa pagiging kalmado.

“How do you feel now?” Ang tanong sa kanya ni Bullet ng maramdaman niya na tumigil na ito sa paghikbi. Umalis naman si Carlo mula sa pagkakasubsob niya sa dibdib nito pagkatapos ay umayos ito ng pagkakaupo.

Kumuha naman si Bullet ng panyo mula sa kanyang bulsa. “Here, take this.” Wika niya sabay iniabot ito kay Carlo.

Malugod na kinuha naman niya ito. “Salamat. Pasensya ka na ha kung madalas ay umiiyak ako sa’yo sa tuwing magkasama tayo. Hindi ko lang mapigilan ang aking sarili na hindi maging malungkot sa naging pasya mo.” Ang sabi ni Carlo sa kanya.

“It’s totally fine with me. Honestly, I really wanted to stay. Having a deep conversation and enjoying the moments together like we used to do. But we have to face the reality that is never gonna happen to us. We deserve to feel loved and be happy but unfortunately not in each other’s arms.” Wika naman sa kanya ni Bullet.

“Hindi na ba talaga magbabago ang desisyon mo?” Ang tanong ni Carlo sa kanya.

Seryoso siyang tinitigan ni Bullet. “If I will decide to stay, will you break up with him?” Ang tanong naman niya dito.

Nag-aalangan naman si Carlo sa kanyang magiging sagot sa tanong nito. Ayaw niyang mawala sa kanyang buhay si Bullet ngunit ayaw din niyang makipaghiwalay sa kanyang nobyo na si Morris. Naguguluhan ang kanyang isip at puso sa isasagot dito.

“Well, what’s your answer?” Ang tanong sa kanya ni Bullet na kanina pa nag-aabang sa kanyang magiging sagot.

Napapikit ng mga mata si Carlo. Huminga muna siya ng malalim bago niya sinagot ang tanong nito.

“I’m sorry Bullet pero hindi ko hihiwalayan si Morris. Siya ang mahal ko at siya pa rin ang pipiliin ko.” Ang naging desisyon ni Carlo.

Isang mapait na ngiti ang lumitaw sa mukha ni Bullet. “I understand. I knew from the very beginning that you will choose him over me. I just want you to say it out loud. That’s all I wanted to hear from you.” Wika niya dito.

Nakaramdam naman ng lungkot si Carlo. “Patawad. Hindi ko man gusto na mawala ka sa buhay ko pero alam ko din na nahihirapan ka na sa sitwasyon na kinasasadlakan natin ngayon. Kung ang pag-iwas mo sa akin ang tanging paraan para hindi ka na lalo pang masaktan ay wala akong magagawa kundi tanggapin ito ng bukal sa aking puso. Masakit man para sa akin ang naging desisyon mong ito ngunit ito marahil ang tama at dapat natin gawin.” Ang sabi naman niya.

“Thank you for setting me free. At least I know now that you’re more braver than my fiancée in facing and dealing the toughest decision of your life. I’m so proud of your improvement.” Wika sa kanya ni Bullet.

Hinawakan naman ni Carlo ang kamay niya. “Dahil yun ang kailangan, Bullet. Ayaw ko na makasakit ng damdamin ng ibang tao dahil batid kong babalik din sa akin kung ano ang ginawa ko. Itinuro sa akin ito ni nanay noon na hanggang ngayon ay hindi ko nakakalimutan.” Saad niya.

Napangiti si Bullet. “Your parents raised you well. They should be proud of you.” Wika niya.

“Sana nga.” Ang tanging naisagot sa kanya ni Carlo. Saglit na tumahimik ang dalawa.

“Carlo…”

“Bullet…” Ang magkasabay nilang sabi.

“Sige ikaw muna.” Wika ni Carlo.

“No. You first.” Saad naman ni Bullet.

At pinauna na nga siya ni Bullet na magsalita. “Nais ko lang magpasalamat sa’yo dahil sa mga pagkakataon na dumadaan ako sa problema ay palagi kang nandyan sa aking tabi para damayan ako. Ngayon ay kailangan ko ng sanayin ang aking sarili na harapin mag-isa ang susunod na mga pagsubok na darating sa aking buhay dahil wala ng Bullet na sasagip sa akin. Oh ikaw naman. Ano ba yung dapat na sasabihin mo sa akin?” Ang sabi sa kanya ni Carlo.

“I just want to ask you a favor. If that’s okay with you.” Wika ni Bullet sa kanya.

Napakunot naman ang noo ni Carlo. “Anong pabor ba yan hihingin mo? Yung kakayanin ko lang sana ha?” Saad naman ni Carlo.

Huminga muna ng malalim si Bullet bago siya nagsalita. “Can I be your boyfriend for a day?” Tanong niya dito.

Nagulat naman si Carlo sa hinihiling ni Bullet. “Ha? Bakit naman yan pa ang naisip mo na ihingi ng pabor sa akin?” Wika niya dito.

“I just want to have an unforgettable moment with you. And because this will be the last time that we will see each other that’s why I want to make it extra special for me.” Ang paliwanag sa kanya ni Bullet.

“Pero Bullet ano kasi—”

“Please, Carlo. Make me happy even just for a day. Let me feel the love again that I once knew. Please…” Ang pagsusumamo sa kanya ni Bullet.

Tila naantig naman ang puso ni Carlo sa hiling ni Bullet. Sa huli ay wala na siyang nagawa kundi ang pagbigyan ang kahilingan nito. “Sige na nga pero huli na ito ha? Mangako ka muna sa akin.” Ang sabi niya dito.

“This will be the last time. I promise.” Ang sagot naman sa kanya ni Bullet.

Biglang nagising si Carlo ng maramdaman niya ang isang mabigat na bagay na dumagan sa kanyang katawan. Pagdilat ng kanyang mga mata ay maliwanag na ang buong paligid dulot ng sikat ng araw.

Kasalukuyan siyang nakahiga sa isa sa mga kwarto sa loob mismo ng hotel. Ang mabigat na dumagan pala sa kanya ay hindi isang bagay kundi braso at hita. Paglingon niya ay mahimbing na natutulog sa kanyang tabi si Bullet habang nakayakap ito sa kanya ng mahigpit. Nakasiksik ito sa kanyang leeg kaya ramdam ni Carlo ang init ng hininga na ibinubuga nito.

Matapos kasi ng kanilang naging kasunduan ay nagpatuloy ang kanilang kwentuhan hanggang sa inabot na sila ng alas dose ng madaling araw. Nang magpasya na silang matutulog na ay doon nagsabi si Carlo na wala siyang ibang matutulugan. Hindi kasi pwede sa kanyang mga magulang dulot ng hindi magandang resulta ng naging pag-uusap nila at mas lalong hindi pwede kina Morris at Tin. Doon ay inalok ni Bullet sa kanya ang kwarto nito.

Inakala ni Carlo na mag-isa siyang matutulog sa kwarto ngunit nagkakamali pala siya. Dahil paglabas niya ng banyo matapos siyang maligo ay bumungad sa kanya ang nakahigang si Bullet habang mahimbing itong natutulog. Hindi na niya nagawa pang gisingin ito para palipatin ng ibang kwarto kaya doon na siya sa tabi nito inabutan ng antok hanggang sa siya ay makatulog na rin.

Malayang pinagmasdan ni Carlo si Bullet habang ito’y natutulog sa kanyang tabi. Napakaamo ng mukha nito, hindi napigilan ni Carlo na idampi ang kanyang mga daliri sa kilay nito. Pagkatapos ay dumako siya sa mahahabang mga pilik mata nito. Sunod niyang pinuntirya ang matangos nitong ilong at pinakahuli ay ang mapulang labi ni Bullet.

“Nung nagsabog ang Diyos sa mundo ng kagwapuhan bakit mo lahat kinuha? Napakasugapa mong lalaki ka.” Ang pabulong na sabi ni Carlo.

Hindi niya namalayan na gising na pala si Bullet at pinapakiramdaman lang siya nito. Nagulat si Carlo ng bigla itong dumilat habang nakahawak ang kanyang kamay sa pisngi nito.

“K-Kanina ka p-pa ba dyan g-gising?” Ang nauutal na tanong sa kanya ni Carlo.

Imbes na sagutin ni Bullet ang tanong nito ay bigla siyang umibabaw kay Carlo. “Anong ginagawa mo?” Ang nagtatakang tanong sa kanya nito.

“Good morning, Mrs. Dominguez.” Ang bungad na bati sa kanya ni Bullet.

Nanlaki naman ang mga mata ni Carlo ng marinig niya ang pagbati nito sa kanya. “Ano nga ulit yung tawag mo sa akin?” Ang tanong niya dito.

Ngumiti naman si Bullet. “Mrs. Dominguez.” Ang naging sagot niya kay Carlo.

“Kung makatawag ka naman sa akin ng Mrs. Dominguez akala mo ako ang nanay mo.” Wika naman sa kanya ni Carlo.

Natawa naman si Bullet sa sinabi nito. “Tch. Not my mom though but as my wife. Remember our deal last night? It starts today.” Ang paalala sa kanya ni Bullet.

Saka pa lamang sumagi sa isipan ni Carlo ang naging kasunduan nila kagabi. “Oo nga pala, sorry at nakalimutan ko. Simula sa oras na ito hanggang sa maihatid mo ako sa bahay ay boyfriend kita. Bawal maging sweet sa harap ng mga magulang ko, sa ibang tao lalo na kay Morris. Naiintindihan mo ba?” Ang bilin naman sa kanya ni Carlo.

“Noted. Mrs. Dominguez.” Ang naging sagot naman ni Bullet.

“Mayroon pa akong nakalimutan. Bawal ang kiss, yakap pwede.” Dagdag na bilin sa kanya ni Carlo.

“Tch. What’s the point of being your boyfriend if kiss is not allowed.” Ang tanong sa kanya ni Bullet.

“Basta bawal ang kiss okay? May totoo akong boyfriend Bullet at kung hahalikan mo ko para ko na din pinagtaksilan si Morris nyan. Sana naiintindihan mo yung gusto kong ipaunawa sa’yo. Ayaw ko lang ng gulo.” Wika sa kanya ni Carlo.

Umalis naman sa ibabaw niya si Bullet pagkatapos ay humiga ito muli ngunit nakatalikod na siya kay Carlo. “You can go now. I’ll join you later in breakfast.” Tila may himig ng pagtatampo na sabi ni Bullet.

“Ha? Sabay na tayong bumaba para mag-almusal. Bumangon ka na dyan.” Wika ni Carlo subalit hindi siya kinikibo ni Bullet. Nakailang beses na niyang niyugyog ito ngunit hindi siya nito iniimik.

“Grabe naman itong magtampo, daig pa ang babae kapag sinumpong.” Sabi ni Carlo sa kanyang sarili.

Hindi na natiis ni Carlo ang ginagawang pandededma sa kanya ni Bullet. “Oh sige na nga. Pwede mo na kong halikan pero sa pisngi lang. Hanggang doon lang ang kaya ng powers ko.” Wika niya dito.

Agad bumalikwas ng higa si Bullet paharap sa kanya. “I can deal with it.” Sagot niya sabay sunggab ng halik sa pisngi ni Carlo.

“C’mon let’s go outside and eat breakfast. We have a lot of things to do today, Mrs. Dominguez.” Ang nakangiting sabi ni Bullet sabay halik muli sa kanyang pisngi.

“Mukha nga magiging abala tayong dalawa ngayon araw na ito.” Ang sagot naman sa kanya ni Carlo.

Pagkatapos nilang kumain ng agahan sa hotel ay nagtungo sila sa may dalampasigan kung saan naroroon ang iba pa nilang kasama. Naabutan nila ang iba na nagtatampisaw na sa dagat, may lumalangoy at may nagbibilad ng kanilang katawan sa may buhanginan.

“Good morning po tatay, nanay.” Ang bati ni Carlo sa kanyang mga magulang na kasalukuyang nakaupo at nagpapahangin sa isa sa mga cottages na malapit sa may dalampasigan.

“Good morning din anak. Saan ka pala natulog kagabi?” Ang tanong ng kanyang ina na si Susan.

“Natulog po ako sa kwarto sa hotel kasama po si Bullet.” Ang sagot naman ni Carlo sa ina.

“Mabuti naman kung ganun.” Sabad ng kanyang ama na si Delfin.

“Huwag po kayong mag-alala ’tay dahil sinusunod po namin ni Morris ang inyong bilin.” Wika ni Carlo sa kanyang ama.

“Aba’y dapat lang dahil matagal niyo na pala kaming niloloko ng nanay mo. Mabuti nga at yan lang ang ginawa kong parusa sa inyong dalawa.” Sabi naman ni Delfin sa anak.

“Bakit po ’tay? Ano bang balak ninyong gawin sa amin ni Morris? Tanggalin siya sa trabaho? Pabalikin ako ng Cebu? Kalabisan ba ang ginawa namin kasalanan sa inyo para parusahan ninyo kami ng ganito? O baka naman po dahil sa bakla ako at nobyo ko si Morris kaya ganyan na lamang katindi ang galit ninyo sa amin?” Ang magkakasunod na tanong ni Carlo sa kanyang ama.

Nagpupuyos sa galit si Delfin sa mga sinabi ni Carlo. Bigla itong tumayo sa kanyang kinauupuan at pagkatapos ay dinuro duro ang kanyang anak.

“Hindi kita pinalaki para maging isang bakla at mas lalong hindi kita pinag-aaral para lang kumirengkeng. Pati ang driver natin ay pinatulan mo. Hindi mo na kami binigyan ng nanay mo ng kaunting kahihiyan man lamang. Nakakadiri kayong dalawa!” Ang nagngangalit na sabi ni Delfin.

Humahangos naman si Morris papunta sa cottage kung saan nagaganap ang mainit na pagtatalo ng mag-amang Delfin at Carlo. Sinabihan kasi siya ni Tin tungkol sa nangyayari doon kaya agad itong kumaripas ng takbo patungo sa kanila. Naabutan niya ang pagduro ng kanyang amo sa kanyang kasintahan habang pinapagalitan ito.

“Mahal ko po si Morris. Wala po akong pakialam kung driver natin siya o kung anuman ang estado niya sa buhay. Minahal ko siya bilang tao at hindi magbabago po yun. Nakakadiri? Kami? Kailan pa po naging nakakadiri ang pagmamahal? Dahil ba pareho kami ng kasarian? Yan na po ba ang pamantayan ng lipunan ngayon sa aming mga bakla? Wala na po ba kaming karapatan na magmahal at mabuhay katulad ng iba?” Ang wika ni Carlo sa kanyang ama na si Delfin.

“Mahal tigilan ninyo na ang pagtatalo ng anak mo. Nakakahiya na sa ibang tao at pinagtitinginan na tayo dito.” Ang pag-awat ni Susan sa asawa.

Tila nahimasmasan naman si Delfin. Sa puntong yaon ay inakay na siya ni Susan pabalik ng kanilang villa ngunit bago pa man ito umalis ay muling nagsalita si Delfin sa anak niyang si Carlo.

“Wala akong anak na bakla.”

SUSUNDAN…

Chapter Thirty One

“Wala akong anak na bakla.”

Hindi napigilan ni Carlo ang pagtakas ng mga luha sa kanyang mga mata. Batid niya na sa simula pa lamang ay hindi na magiging maganda ang kahihinatnan ng pag-amin niya sa kanyang mga magulang tungkol sa tunay niyang kasarian at maging sa kanilang relasyon ng nobyong si Morris.

Ngunit higit na mas masakit pala ang idudulot sa kanyang dibdib kapag sa bibig na mismo ng taong pinakamamahal niya nanggaling ang mga salitang ni minsan ay hindi niya inaasahan na maririnig mula dito. Tila punyal na itinarak sa puso ni Carlo ang mga katagang binitawan sa kanya ng amang si Delfin.

Masakit, Mahapdi at Makirot. Ito ang mga salitang naglalarawan sa kanyang nararamdaman sa mga oras na ito. At hindi niya ito nagawa pang maikubli sa kanyang kasama na si Bullet.

“Hey, are you okay?” Ang nag-aalalang tanong sa kanya nito. Kasalukuyan silang naglalakad na dalawa sa buhanginan sa may dalampasigan. Napansin kasi niya si Carlo na kanina pa walang kibo at waring nakalutang ang isip nito sa kawalan.

Binalingan siya ng tingin ni Carlo. “Oo na hindi eh. Oo kasi sa wakas ay nasabi ko na sa mga magulang ko yung lihim na matagal ko ng itinatago. Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib nung umamin ako sa kanila. Nabawasan din ng bahagya yung bigat na aking dinadala. Ngunit ang naging kapalit naman ng aking pagpapakatotoo ay yung galit at hindi pagtanggap sa akin ng mga magulang ko, lalo na si tatay. Kaya masasabi ko sa’yo na hindi buo ang kasiyahan ng aking puso ngayon.” Ang naging pag-amin niya dito.

Huminto naman si Bullet sa kanyang paglalakad. “Just give them enough time to process all the things that’s happening right now in your family. They’re just too overwhelmed by your unexpected revelations but keep in mind that no matter what happens, they are still your parents. And I don’t think that, just because you’re gay and having an intimate relationship with your driver will be a valid reason for them to disown and abandon their one and only child so easily. That’s too shallow for me if your parents will do that to you. I’m confident that your family will get through this situation. Soon enough, they will accept you for who you are because you’re so precious and important to them. Trust me, this too shall pass.” Ang naging payo naman niya dito.

Napabuntung hininga naman si Carlo. “Salamat. Sana nga ay dumating na yung tamang panahon kung saan buong puso na matatanggap ng mga magulang ko yung totoong pagkatao ko. Siyempre kasama na din doon yung taong nais kong mahalin at makasama ng panghabambuhay. Matagal ko na kasing panalangin ito sa Diyos na sana ay marinig niya.” Ang malungkot na sabi niya kay Bullet.

Ipinatong ni Bullet ang kanyang kamay sa balikat ni Carlo. “I’m pretty sure that God is listening to your prayers and he will answer it in due time. Also, don’t worry too much because you have another option. Remember?” Ang pagpapaalala naman sa kanya nito.

Napaisip tuloy bigla si Carlo sa kung ano ang tinutukoy ni Bullet sa kanya. “Anong option ba yung sinasabi mo? Para kasing wala akong matandaan.” Ang nagtatakang tanong niya dito.

“Tch. The night that we saw the shooting star. Your wish, don’t you remember?” Ang sagot naman sa kanya ni Bullet.

Doon na napagtanto ni Carlo ang tinutukoy ni Bullet sa kanya. “Aaahhh oo nga pala. Sorry at nakalimutan ko agad. Pero teka sandali lang, hindi ba magkasabay tayong humiling noon? Hanggang ngayon ay hindi mo pa rin sinasabi sa akin yung hiling mo. Ang daya mo talaga!” Ang reklamo naman niya dito.

Natawa naman si Bullet sa sinabi nito. “I didn’t say my wish to you because it’s impossible. I think it will not happen anytime soon, maybe in the afterlife.” Ang sagot niya kay Carlo.

Kaagad na tinapik ni Carlo ang braso ni Bullet. “Aba dyan ka nagkakamali! Nothing is impossible kaya kung gugustuhin mo lang talaga na mangyari ang isang bagay na ninanais mo. Hindi ba nga mayroon tayong tinatawag na law of attraction? May nabasa kasi ako na libro tungkol dito. Sabi doon ay kung ano yung naiisip mo, kung ano yung gusto mong maramdaman at kung ano yung nais mong matupad ang siyang lalapit at mangyayari sa’yo. Kung gusto mo na mahalin ka ay dapat maging mapagmahal kang tao. Kung gusto mo na irespeto ka ay dapat maging kagalang galang ka. Same energy dapat. Kaya nga sa tingin ko ay kulang pa ang ginagawa ko para maka-attract ng positive vibes dahil mas higit na nangingibabaw ngayon yung mga negative thoughts sa buhay ko.” Ang paliwanag nito kay Bullet.

“Do you think it will happen to me as well?” Ang tanong ni Bullet kay Carlo.

“Aba’y oo naman no! Naniniwala pa rin ako na mangyayari yung iniisip ko kaya dapat ganun ka din. Huwag kang mawalan ng pag-asa. Be positive, walang aayaw!” Ang sagot naman sa kanya ni Carlo.

“Okay fine. I will think about it later but for now, let’s set aside the drama first because you are going to fulfill your obligation to me as my better half.” Ang nakangiting sabi ni Bullet sa kanya.

“Hala? Ang pagkakaalam ko ay bilang boyfriend lang ang pinaalam mo sa akin bakit biglang napunta na kaagad sa my better half? Lakas makaasawa ng datingan mo dyan, Mr. Dominguez.” Ang natatawang sabi sa kanya ni Carlo.

“All I want at this very moment is for us to enjoy our last day here in the island before we go back to Manila and to live our own separate lives. I want to have an unforgettable and memorable moments with you that I will cherish in my heart forever. Will you do that for me, Mrs. Dominguez? Can you make me happy even just for a day? Please?” Ang pagsusumamo sa kanya ni Bullet sabay inilahad nito ang kanyang kamay.

Iniabot naman ni Carlo ang kanyang kamay dito. “Sino talaga sa ating dalawa ngayon ang mahilig sa drama aber? Halika na nga at bumalik na tayo doon sa kanila. Let’s go and be happy today, Mr. Dominguez.” Ang natatawang sagot naman niya dito.

Pagbalik nilang dalawa sa lugar kung saan naroroon ang lahat ay nasipat kaagad ng tingin ni Carlo ang kasambahay na si Tin kasama ang assistant ng kanyang ina na si Ferdie na kasalukuyang mga nakahiga sa may buhanginan habang nagbibilad ang mga ito sa sikat ng araw.

Nagpaalam muna sandali si Carlo kay Bullet. “Pupuntahan ko muna saglit si Ate Tin.” Wika niya dito.

“Go ahead. I’ll get some drinks for us first.” Ang sabi naman sa kanya ni Bullet. Pagkatapos niyang magpaalam dito ay agad na lumapit si Carlo sa pwesto nina Tin at Ferdie. Nais niya sanang makibalita dito tungkol sa nobyo niyang si Morris.

“Good morning, Ate Tin. Nasaan po pala si Morris? Bakit parang hindi niyo ata siya kasama ngayon?” Ang nag-aalalang tanong sa kanya ni Carlo.

Biglang naalimpungatan sa kanyang panandaliang pagkakahimbing ang kasambahay na si Tin ng kanyang maulinigan ang boses na nagsalita. Tinanggal nito ang suot nitong shades at pagkatapos ay mataman na tinitigan niya ang taong nasa kanyang harapan ngayon.

“Okay lang po ba kayo ate?” Ang nagtatakang tanong sa kanya ni Carlo. Doon pa lamang napagtanto ni Tin kung sino ang kumakausap sa kanya.

“Ikaw pala yan, Carlo. Naku pasensya ka na at napasarap ang pagkakatulog ko at hindi kita agad nakilala. Teka si Morris ba kamo?Ayun nagpaiwan yung kasintahan mo doon sa villa namin. Saka na lamang daw siya lalabas doon kapag pauwi na kami mamaya.” Ang paliwanag naman sa kanya ni Tin.

“Ganun po ba? Naku sayang naman at hindi niya ini-enjoy ng husto itong bakasyon natin dito ngayon.” May panghihinayang na sabi ni Carlo sa kanya.

“Oo nga eh, wala naman din akong nagawa para mapabalik ulit siya dito. Sinubukan ko siyang ayain kanina na maglangoy sa dagat ang kaso tumanggi na siya sa akin. Bigla kasing lumungkot yung reaksyon ng mukha niya nung nakita niya kayong nagtatalo ni Engineer kanina.” Ang kwento ni Tin sa kanya.

Napakunot ng noo naman si Carlo. “Nandito si Morris kanina? Nakita niya kaming nagtatalo ni tatay?” Ang nagtatakang tanong niya kay Tin.

“Oo eh. Nandito siya kanina habang nagkakaroon ng mainit na tensyon sa pagitan ninyo ni Engineer. Pasensya ka na ha pero ako kasi yung nagsabi sa nobyo mo tungkol sa nangyayari sa inyong mag-ama. Nagmamadali nga siyang pumunta dito para maipagtanggol ka sa tatay mo nung nalaman niya na nagtatalo kayo. Sorry talaga.” Ang paghingi naman ng paumanhin sa kanya ni Tin.

Napabuntung hininga na lamang si Carlo. “It’s okay, ate. Hindi naman po talaga maiiwasan na magtalo kami ni tatay lalo pa at galit ito ngayon sa akin. Anong sabi pala ni Morris nung naabutan niya kami ni tatay na nag-aaway?” Ang pag-uusisa sa kanya ni Carlo.

“Siyempre malungkot siya sa nangyayari sa inyo. Alam kasi ni Morris na isa siya sa dahilan kung bakit nagagalit sa’yo ngayon yung mga magulang mo. Nasasaktan siya para sa’yo habang pinagmamasdan namin kayo na nagtatalo na mag-ama. Gusto ka nga niyang lapitan kanina para ipagtanggol man lamang sa tatay mo kaya lang ay minabuti ko na pigilan siya agad sa kanyang binabalak. Baka mas lalo pang magalit si Engineer sa inyong dalawa kung nagkataon na nakisali pa si Morris sa inyong mag-ama.” Ang kwento ni Tin sa kanya.

“Mabuti na lamang at pinigilan mo po siya ate. Tama lang po ang ginawa niyo. Hanggat maaari ay kinakailangan muna namin iwasan ang isa’t-isa para hindi siya pag-initan ni tatay. Mas makakabuti ito para sa aming dalawa sa ngayon. Alam kong huhupa din ang galit sa akin ni tatay. Saka ko na siya ulit kakausapin kapag naayos na ang lahat.” Ang wika sa kanya ni Carlo.

“Eh paano naman yang si Zoey? Baka magkaroon pa ng ideya yung bestfriend nito para mas lalo pang lapitan yung nobyo mo ngayon hindi kayo pwede na magkasamang dalawa.” Ang nangangambang tanong ni Tin sa kanya sabay tinuro ang nakahigang si Ferdie.

“Yan din nga ang isa pa sa mga iniisip ko ate, pero naniniwala ako kay Morris na hindi siya gagawa ng anuman dahilan upang tuluyang masira ang relasyon namin dalawa. Ngayon pa ba siya magloloko kung kailan ipinakilala ko na siya sa mga magulang ko bilang aking nobyo? Ipinaglaban ko ang relasyon namin, hindi pa po ba sapat yun para umiwas siya sa mga umaakit sa kanya?” Ang wika naman ni Carlo kay Tin.

Sa puntong yun ay hindi na nakatiis si Ferdie na kanina pa nakikinig sa kanilang pag-uusap kaya nakisali na ito sa dalawa. “Huwag kang papakasiguro dear.” Ang sabi niya kay Carlo.

Nabaling naman ngayon ang tingin ni Carlo kay Ferdie. “Ano pong ibig niyong sabihin Kuya Ferdie?” Ang naguguluhang tanong sa kanya nito.

Napahawak si Ferdie sa kanyang dibdib dulot ng pagkabigla sa sinabi ni Carlo. “Dios mio kang bata ka! Kinikilabutan ako sa pagtawag mo sa akin ng kuya na yan! Ferdie o hindi naman kaya ay dear or beshy na lang ang itawag mo sa akin. Huwag lang kuya, tito, pare, ninong, lolo at higit sa lahat manong. Utang na loob dear! Naduduwal ako sa sinasabi mo!” Ang sagot niya kay Carlo.

“Naku Ferdie ha! Huwag mo nga takutin itong si Carlo sa mga sinasabi mo at huwag ka din mag-inarte dyan at wala kang matres. Ang mabuti pa ay pagsabihan mo yang si Zoey na layuan niya si Morris. Iwasan niya kamo na pag-interesan ang mga bagay na hindi niya pag-aaari.” Ang sabi naman sa kanya ni Tin.

Napabangon bigla si Ferdie mula sa pagkakahiga dulot ng mga sinabi ni Tin sa kanya. “Excuse me! Wala man akong matres, may butas pa rin naman ako no! At saka hindi ko naman tinatakot yan si Carlo. Sinasabi ko pa nga sa inyo ngayon pa lang na hindi yan nagpapatalo si Zoey sa kahit na anong laban. True yan, she gets what she really wants. Sa kahit ano pang paraan yan basta makuha niya ito ay push lang siya ng push. Kapag naging interesado siya sa iisang lalaki ay hindi na niya ito lulubayan hanggat hindi pumapasok sa kanyang kweba ang itinatagong hotdog with cheese ng bet niyang boylet. Gets niyo? Kaya kung ako sa’yo dear, bantayan mong maigi yan si Papa Morris dahil naniniwala pa rin ako sa kasabihan na walang matinong relasyon sa malanding may determinasyon. And I thank you.” Ang mahigpit na paalala niya dito.

Sumagi bigla sa isipan ni Carlo ang banta sa kanya ni Zoey noong huli silang magkausap.

“Hindi kayo magiging masaya ni Morris tandaan mo yan. Magiging akin yang ipinagmamalaki mong boyfriend ngayon.”

Tama ang mga tinuran ni Ferdie sa kanya. Hindi siya dapat maging kampante sa kanilang relasyon hanggat nasa paligid lang nila ang babaeng ito.

“In fairness ha pang beauty contest ang kasabihan mo pero seryoso may point doon si Ferdie. Sa ating tatlo siya ang mas higit na nakakakilala dyan kay Zoey. Kaya hindi ako magdududa sa paalala niya sa’yo. Hayaan mo at pag-iigihan ko ang pagbabantay sa nobyo mo habang hindi pa nareresolba ang problema ninyong dalawa.” Ang pangako naman ni Tin sa kanya.

Napangiti naman si Carlo sa naging pangako sa kanya ni Tin. “Salamat po ate. Alam mo naman na ikaw lang ang tanging maaasahan ko ngayon na magsisilbing mga mata ko kay Morris laban dyan kay Zoey. Teka nga sandali, nasaan nga pala yung babae na yun? Bakit hindi ko siya nakikita dito?” Ang nangangambang tanong ni Carlo.

“Aba’y oo nga ano. Nasaan kayang lupalop yung babae na yun?” Ang tanong din ni Tin.

“Don’t you worry mga dear at sure ako na hindi siya kasama ni Papa Morris ngayon. Confirmed yun, promise.” Ang sagot naman ni Ferdie sa kanila.

Nagtaka naman si Carlo sa sinabi nito. “Ho? Paano niyo naman po nasigurado na hindi niya pinuntahan sa villa si Morris?” Ang tanong niya dito.

“Oo nga paano mo nalaman? Manghuhula ka ba?” Ang segunda na tanong naman ni Tin sa kanya.

“Relax mga dear. Kaya ko nasabi na confirmed na wala siya doon sa villa ni Papa Morris kasi yung hinahanap ninyo ay ayun lang oh.” Ang wika ni Ferdie sabay itinuro sa kanilang dalawa si Zoey habang kasama naman si Bullet.

“Hanep, wala talagang patawad yang kaibigan mo ano? Kagabi si Morris tapos ngayon ay si Sir Bullet naman ang puntirya niya. Iba din talaga ang mga galawan ng babaeng ito.” Ang naiinis na sabi ni Tin kay Ferdie.

“I told you. Pero dios mio marimar naman! Pati ba si Papa Bullet ay balak din niyang agawin sa akin? This can’t be, borrow one carry two! Kailangan ko na siyang labanan!” Ang matapang na sabi ni Ferdie. Tumayo ito saka niya pinagpag ang mga buhangin sa kanyang katawan.

“Go Ferdie! Susuportahan kita sa pagkakataong ito. Lumaban ka, huwag kang papatalo sa pagboboy hunting!” Ang wika sa kanya ni Tin. Natatawa naman si Carlo habang pinagmamasdan ang dalawa.

“Hoy babae! Bakit kasama mo si Papa Bullet?” Ang mataray na sigaw ni Ferdie. Napalingon naman sa kanilang direksyon sina Zoey at Bullet. Lumapit ito sa kanila.

“Hoy ka din bakla ka! Anong masama kung kasama ko si Sir Bullet? Bakit may lihim din ba na kasintahan ito tulad ni Morris?” Ang mataray din na sagot ni Zoey kay Ferdie ngunit ang mga mata nito ay nakatingin kay Carlo.

Sa puntong yun ay tumayo na din si Carlo. “Bakit? Balak mo din bang agawin si Bullet kapag nalaman mo na may karelasyon siya tulad ng sa amin ni Morris? Yan na lang ba ang silbi mo sa buhay? Ang mang-agaw ng hindi sa’yo?” Ang nakangising sabi niya kay Zoey.

Nagpupuyos na sa galit si Zoey sa mga binitawang salita sa kanya ni Carlo. Mabuti na lamang at pumagitna na si Bullet sa kanilang dalawa.

“Hey, enough with that. We’re all here because we want to enjoy the vacation and fighting is not on our bucketlists so cut it off already.” Wika ni Bullet sa dalawa.

“Sorry.” Ang paghingi ng paumanhin sa kanya ni Carlo.

Lumingkis naman sa braso ni Bullet ang mga kamay ni Zoey. “I’m sorry po, Sir Bullet. Hindi ko naman ginusto na makipag-away kay Carlo. Sorry po talaga sir.” Ang sabi nito sa kanya.

Kapwa nagkatinginan naman sa bawat isa sina Ferdie, Tin at Carlo habang pinagmamasdan nila ngayon ang inaasta ni Zoey kay Bullet.

Napansin din naman ito ni Bullet kaya agad niyang tinanggal ang pagkakalingkis sa kanya ni Zoey. “Let’s go for a swim. Who wants to join me?” Paglilihis sa usapan ni Bullet.

“Me! I’m coming with you, Papa Bullet!” Wika ni Ferdie.

“Magtigil ka dyan bakla. Ako sir ang sasama sa’yo. Sabay tayong sumisid sa dagat.” Ang sabi naman ni Zoey.

“Lalangoy din ako.” Segunda naman ni Tin.

“And you?” Ang tanong ni Bullet kay Carlo na walang imik.

“Mamaya na lang siguro ako maliligo. Babalik muna ako sa hotel.” Ang sagot sa kanya ni Carlo. Tumalikod na siya sa kanila ngunit nahawakan agad siya ni Bullet sa kanyang kamay. Muli siyang humarap dito.

“You will swim with me.” Madiin na pagkakasabi ni Bullet sa kanya.

Wala naman nagawa si Carlo kundi ang sumunod dito. Hindi binitawan ni Bullet ang kanyang kamay habang naglalakad sila papunta sa may dagat.

“Papa Bullet babasain mo din ba yang suot mo na pang itaas?” Ang tanong ni Ferdie. Nakasuot kasi ito ng puting shirt.

“Paraparaan ka dyan Ferdie ha. May gusto ka lang atang makita.” Ang pang-aasar sa kanya ni Tin.

“Loka! Hindi kaya.” Ang pagmamaang maangan na sagot ni Ferdie sa kanya.

Ngumiti naman si Bullet. Bumaling ito ng tingin kay Carlo. “Yeah I think it’s better to take this shirt off.” Ang nakangisi nitong sabi.

Dahan dahan inangat ni Bullet ang kanyang suot na pang-itaas. Kapwa lahat sila ay nakatutok sa ginagawa ng lalaki. Iba’t-ibang reaksyon ang lumitaw habang sila’y nagmamasid. May napalunok ng laway, may napanganga ng bibig at may nanlaki ang mga mata.

Muli na naman nasilayan ni Carlo ang magandang hubog ng pangangatawan ni Bullet. Kahit hindi niya ito nakikita na nag-eehersisyo ay buo pa rin ang mga pandesal nito sa kanyang tiyan. Ang dalawang linya sa magkabilang bewang ay litaw na litaw pa rin. Ang malapad nitong dibdib na may mumunting buhok at ang kulay tsokolate nitong mga utong ay hindi rin nakalampas sa kanyang mapanuring mga mata.

Lihim na nagdiriwang sa labis na tuwa si Bullet habang nakikita niya ang reaksyon ni Carlo. Batid niya na kakaiba ang idinudulot kay Carlo ng kanyang katawan ngunit nagpipigil lamang ito ng kanyang sarili dahil sa nobyong si Morris. Lalo tuloy siyang nanggigigil dito. Kung maaari lang ay nais niyang maangkin ito sa sobrang kasabikan pero alam niyang hindi ito pwede.

Inihagis ni Bullet ang kanyang shirt kay Carlo na hanggang ngayon ay hindi pa rin maalis ang pagkakatitig sa katawan niya. Nasapul naman ito sa mukha na siyang nagpabalik ng kanyang atensyon dito.

“You really like the view huh?” Ang nakangising sabi ni Bullet kay Carlo.

“H-Hindi ah! F-Feeling nito.” Ang nauutal na sagot ni Carlo.

Natawa naman si Bullet. “C’mon! Swimming time!” Ang masaya nitong sabi saka ito nagtatakbo papunta sa dagat.

“Ang aga naman biyaya nito. Dios mio marimar. Sinong may panyo? Feeling ko ay maraming laway akong masasayang ngayon.” Ang wika ni Ferdie habang pinagmamasdan si Bullet na lumalangoy.

“Ferdie aso ka ba?” Ang tanong naman sa kanya ni Tin.

“Ha? Hindi. Bakit?” Ang sagot ni Ferdie sa kanya.

“Kasi nauulol ka na ata. Aso lang kasi ang naglalaway.” Ang natatawang sabi ni Tin.

“Tse! Daotera ka talaga ng moment eh no?” Ang naiinis na sabi sa kanya ni Ferdie.

“Biro lang Ferds. Halika na nga at makisisid na din tayo.” Pag-aya ni Tin sa kanya.

“Yan ang magandang narinig ko sa lahat ng mga sinabi mo ngayon. Dear halika na at makilangoy ka na din. Sige ka baka may lintang kumapit dyan kay Papa Bullet.” Ang wika naman ni Ferdie kay Carlo.

“Sige po. Mauna na muna kayo, itatabi ko lang itong shirt ni Bullet. Susunod din ako sa inyo.” Ang sagot sa kanya ni Carlo. Nauna na nga ang dalawa para sundan si Bullet sa dagat. Naiwan naman sina Zoey at Carlo.

“Hindi ka ba lalangoy?” Ang tanong sa kanya ni Zoey.

“Hindi mo ba narinig ang sinabi ko kanina? Maganda nga pero bungol naman.” Ang sagot ni Carlo sa kanya.

Napangisi naman si Zoey. “Magsaya ka ngayon hanggat gusto mo. Dahil sinasabi ko sa’yo ngayon Carlo, ang susunod nito ay mga luha at pighati.” Wika niya dito.

“Good luck with that.” Ang matapang na sagot naman ni Carlo kay Zoey.

SUSUNDAN…

Chapter Thirty Two

Inilapag ni Carlo ang damit ni Bullet sa pwesto nila Tin at Ferdie kanina pagkatapos ay sumunod na ito kung saan sila naroroon. Naabutan niya na nagkakasiyahan ang mga ito habang sila’y nagsisipaglangoy.

Hindi nga nagkamali si Carlo sa kanyang sinabi kanina dahil nasipat agad ng kanyang mga mata si Zoey na nakabuntot na naman kay Bullet habang abala ito sa paglangoy.

“Mukhang masaya naman si Bullet doon. Hindi na niya siguro kakailanganin pa ang dagdag na kasama.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili. Balak niya sana na lumangoy din sa dagat ngunit hindi siya magtatagal at agad din siyang babalik sa hotel upang makapagpahinga pa kahit sandali sa kwarto bago sila umuwi.

Hindi na nag-aksaya pa ng panahon si Carlo at agad na siyang nagtampisaw sa dagat mag-isa. Malamig at presko sa pakiramdam ang dulot sa katawan ni Carlo ng tubig alat. Sumagi naman sa kanyang isipan ang nakaugalian niyang pagpunta sa dagat tuwing sasapit ang hapon noong sila ay naninirahan pa sa Cebu. Malapit lang kasi ito sa kanilang tirahan kaya halos araw-araw ay tumatambay siya dito.

Kaya ngayon ay labis na nasabik si Carlo ng muli niyang masilayan ang dagat. Naiba pansamantala ang kanyang tanawin, puro kasi puno at basketball court lang ang kanyang napaglilibangan tingnan magbuhat ng sila ay lumuwas dito sa Maynila upang manirahan.

Langoy doon, langoy dito. Dumako pa si Carlo sa malalim na parte ng dagat at doon siya sumisid ng husto. Hindi niya alintana ang paparating na si Bullet dahil sa pagiging abala nito sa kanyang paglangoy. Nasa likuran bahagi niya nakapwesto ang lalaki kung kaya’t hindi niya ito agad napansin.

Samantala ay nakasunod lamang si Bullet habang patuloy naman sa paglangoy si Carlo. Pinagmamasdan niya ang bawat indayog ng katawan nito habang ito ay malayang pumapagaspas sa paglangoy na tulad ng isang ibon na lumilipad sa malawak na kalangitan.

Nang mapagod si Carlo sa pagsisid ay pansamantalang umibabaw muna ito sa tubig upang makasagap ng hangin. Doon lamang niya napansin na tila mayroon bumubundol na matigas na bagay sa kanyang likuran. Paglingon niya ay bumungad sa kanya ang mukha ni Bullet na nakangisi habang siya ay pinagmamasdan nito.

Nagitla naman si Carlo sa biglaang pagsulpot nito sa kanyang likuran. “K-Kanina ka pa ba dyan sa pwesto mo?” Ang tanong niya kay Bullet.

“Yes.” Ang maikling sagot sa kanya nito.

“Bakit hindi mo man lang sinabi sa akin na kanina ka pa pala nandyan? Nagugulat tuloy ako sa’yo, para ka kasing kabute na bigla na lang sumusulpot sa kung saan saan.” Ang naiinis na sabi ni Carlo sa kanya.

Mas inilapit pa lalo ni Bullet ang kanyang katawan kay Carlo. “Why? Because I like watching you from behind. Besides, it seems that you’ve already forgotten our deal last night, Mrs. Dominguez. So I took the liberty to come here just to remind you about that.” Ang sagot naman nito sa kanya.

Sinubukan ni Carlo na lumayo ng bahagya kay Bullet. “Hindi naman sa ganun. Kaya lang kasi nakita ko na mukhang nag-eenjoy ka naman na kasama si Zoey kaya naisip ko na baka hindi mo na ko kailangan pa doon.” Ang naging paliwanag niya sa lalaki.

“Tch. Who the hell did said to you that I’m enjoying her company!? I’m waiting for you to come but you didn’t keep your promise to me. And now you’re thinking that I’m happy without you by my side? That’s absurd!” Ang galit na sabi ni Bullet kay Carlo.

“A-Akala ko kasi okay lang sa’yo na w—”

“Shit!” Sa isang iglap ay naging seryoso ang mukha ni Bullet. Lumapit ito at agad na inilingkis ang kanyang kamay sa bewang ni Carlo. Napatili naman siya bigla ng hapitin nito ang kanyang katawan papalapit sa katawan ng lalaki. Ngayon ay kapwa magkadikit ang basa nilang katawan sa isa’t-isa. Inilapat ni Carlo ang kanyang dalawang kamay sa malapad na dibdib ni Bullet upang mapigilan ang lalaki sa kung anuman ang susunod na gagawin nito sa kanya.

Lalong lumakas ang kabog sa dibdib ni Carlo ng maramdaman niya muli ang kakaibang init na dulot sa kanya ng lalaki. “A-Ano bang ginagawa mo Bullet. A-Ang daming tao oh.” Ang nag-aalala niyang sabi dito.

“Tch. I don’t care with all of them! I’m so pissed off right now! You wanna know why I’m so mad at you?” Ang tanong sa kanya ni Bullet.

“A-Ano?” Ang nauutal na sagot naman ni Carlo sa kanya. Ang akala niya ay akma siyang hahalikan ni Bullet dahil bigla na lamang nitong niyuko ang kanyang ulo kaya agad siyang napapikit ng kanyang mga mata. Dumako ang ulo ni Bullet sa kanyang tenga saka ito bumulong.

“What I really don’t like the most is when someone broke their promise to me. It really pisses me off. You don’t wanna mess with Bullet Travis Dominguez.” Ang wika ng lalaki kay Carlo.

Tila nakuryente ang buong katawan ni Carlo habang nagsasalita si Bullet sa kanyang tenga. Kinabahan siya sa sinabi ng lalaki kung kaya’t agad itong humingi ng paumanhin dito. “Uy pasensya na talaga. Alam mo naman na hindi ko gusto na makasama si Zoey di ba? Saka hindi ko naman nakakalimutan yung ipinangako ko sa’yo. Ako pa rin ang Mrs. Dominguez mo sa araw na ito. Peksman! Cross my heart pa. Sorry na.” Ang pangako sa kanya ni Carlo.

Hindi pa rin kumikibo si Bullet. Agad na umisip ng ibang paraan si Carlo upang amuhin ang nagngangalit na tigre sa kanyang harapan. Inilapit niya ang katawan niya sa lalaki at inilingkis ang kanyang mga kamay paikot sa leeg nito.

Ngayon ay yakap na ni Carlo ang galit na si Bullet. “Uy sorry na. Ngiti ka na dyan, Mr. Dominguez. Mahaba pa naman ang araw na pagsasaluhan natin eh. Sige ka papangit ka nyan kapag nakasimangot ka palagi.” Ang malambing na sabi niya sa lalaki. Ngunit hindi pa rin umiimik si Bullet. Tila walang epekto ang kanyang ginagawang pagsuyo dito.

Napabuntung hininga na lamang si Carlo. “Okay sige na. Anong gusto mong gawin ko para ngumiti ka na dyan? Sabihin mo na ngayon.” Ang tanong niya kay Bullet. Tiningnan siya nito ng matagal bago ito nagsalita.

“Kiss…” Ang pabulong na sagot ni Bullet.

“Ha? Anong sabi mo?” Pag-uulit na tanong ni Carlo sa kanya.

“I said I want…kiss.” Ang muling sagot sa kanya ni Bullet.

“Kiss? Dito? At sa maraming tao mo pa talaga naisipan yang gusto mo?” Ang hindi makapaniwalang sabi ni Carlo sa kanya.

“I want kiss. That’s my condition.” Ang matigas na sagot naman sa kanya ni Bullet. Kinakabahan naman ngayon si Carlo. Baka kasi biglang lumitaw si Morris at makita nito ang ginagawa nila. Pakiramdam niya ay nagtataksil na siya sa kanyang nobyo ngunit inaalala din niya na baka mag-amok naman itong si Bullet kung hindi niya gagawin ang gusto nito.

“Bahala na!” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili. Sa huli ay wala siyang nagawa kundi ang gawin ang kagustuhan ng lalaki.

“Lumubog ka sa tubig.” Ang utos ni Carlo sa kanya.

Nagtaka naman si Bullet sa utos ni Carlo. “Why?” Ang tanong niya dito.

“Wala ng maraming tanong pa. Sumunod ka na lang sa sinasabi ko. Dalian mo!” Ang naiinis naman na sabi ni Carlo sa kanya. Sumunod naman sa kanya si Bullet, inilubog nito ang kanyang sarili sa tubig. Nang matiyak ni Carlo na nakalubog na ito ay saka naman din siya lumubog sa ilalim ng tubig at mabilis na hinalikan sa pisngi si Bullet.

“Ayan hinalikan na kita. Okay na tayo ha?” Ang wika ni Carlo ng makaahon na sila sa ibabaw ng tubig.

“What? Is that a kiss to you?” Ang bulalas ni Bullet sa kanya habang hinahabol nito ang kanyang paghinga.

“Huwag ka ng mag-inarte dyan, Mr. Dominguez. Yan lang ang kaya kong ibigay sa’yo. Remember, may totoo akong kasintahan.” Ang paalala naman sa kanya ni Carlo.

Napahinga na lamang ng malalim si Bullet. “Tch. Fine. So what do you want us to do now?” Ang tanong nito sa kanya.

“Pwede bang dito na lang tayo lumangoy? Hindi ko kasi gusto na makasama si Zoey.” Ang pakiusap naman sa kanya ni Carlo.

“If that’s what you want. But please, don’t go anywhere else without me okay? Promise to me that, Mrs. Dominguez.” Ang wika ni Bullet sa kanya.

“Pangako dito lang ako sa tabi mo, Mr. Dominguez. Sorry ulit kung pinag-alala kita.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

“I’m sorry too if I got mad at you. I just don’t want to lose sight of you.” Ang paghingi naman ng paumanhin sa kanya ni Bullet.

“Alam mo kung hindi ko lang alam na deal lang ito, iisipin ko na baka nagseselos ka na talaga sa akin.” Ang natatawang sabi ni Carlo sa kanya. Muling niyakap ni Bullet ang katawan ni Carlo.

“Really huh? I think you’re the one who’s been jealous to me because of Zoey.” Ang banat naman sa kanya ni Bullet.

“Ha? Ako magseselos sa’yo dahil kay Zoey? Luh. Feeling talaga nito.” Ang hindi makapaniwalang sabi ni Carlo sa kanya.

“All you have to do is just ask and I’m all yours, Mrs. Dominguez.” Ang nakangiting sabi ni Bullet kay Carlo.

“Sira ka talaga. Halika na nga, langoy na tayo. Baka kung saan pa mapunta itong usapan natin.” Ang aya nito sa kanya. Napailing na lamang si Bullet sa mabilis na paglihis sa usapan nila ni Carlo.

Panandalian muna na isinantabi ni Carlo ang kanyang iniindang problema at nagpakasaya siya sa paglangoy kasama si Bullet. Nagtagal ang dalawa sa pagsisid at pagtampisaw sa dagat hanggang ang mga katawan nila ay mahapo. Malapit na mananghalian ng sila’y umahon dito. Pagdating nila sa may cottage ay sinalubong agad sila nina Tin at Ferdie.

“Mukhang napasarap ata ang inyong paglangoy na dalawa. Ang tanong ng bayan, masarap bang sumisid si Papa Bullet my dear?” Ang tanong ni Ferdie kay Carlo.

“Ha? Malay ko po, hindi ko alam yung tinutukoy mo Ate Ferds.” Ang namumulang sagot sa kanya ni Carlo. Magsasalita pa sana si Ferdie ngunit agad itong sinaway ni Tin.

“Naku Ferdie ikaw talaga! Hayaan mo muna sila na makapagpatuyo ng mga katawan nila, tingnan mo at basang-basa sila. Mamaya ka na umariba ng tanong dyan. Siya nga pala Carlo, ito yung tuwalya ninyo ni Sir Bullet. Binigay yan ng staff ng hotel kanina para sa inyo habang nasa dagat kayo at abala sa paglangoy. Ito din pala yung t-shirt na hinubad ni Sir kanina. Pagpasensyahan niyo na at nasinghot na ni Ferdie ang lahat ng amoy nito.” Wika ni Tin sa dalawa sabay abot dito ng damit at kanilang mga tuwalya.

“Salamat ate. Huwag kang mag-alala dahil kahit na masinghot ni Ate Ferds ang amoy nito ay tiyak kong may lalabas pa rin itong bango sa katawan.” Ang natatawang sabi naman sa kanya ni Carlo habang iniaabot nito ang tuwalya kay Bullet.

Napatili naman si Ferdie sa naging sagot ni Carlo. “Ay! Alam na alam mo dear ha? Pwes! Ikalawang tanong ng bayan, naamoy mo na ba si Papa Bullet?” Ang muling pagtatanong niya dito.

Mabilis ang naging sagot ni Carlo sa tanong ni Ferdie. “Oo naman po at matitiyak ko sa inyong lahat na mabango talaga yan si Bullet. Di ba tama ako?” Ang wika niya dito sabay baling ng tingin kay Bullet na kasalukuyan naman na nagpupunas ng basa niyang katawan.

Napatingin naman si Bullet kay Carlo at binigyan siya nito ng isang makahulugang ngiti. “If you said that I smell good then you’ve got to believe in him.” Ang sabi ng lalaki sa kanila.

“Oh my gulay! Kainggit ka naman dear! Gusto ko din maamoy ng personal si Papa Bullet.” Ang wika naman ni Ferdie. Aakma na sana itong lalapit sa lalaki para amuyin ito ngunit agad na iniharang ni Tin ang kanyang braso dito. Hindi sinasadya na masungalngal ni Tin ang nguso ni Ferdie.

“Aray dear ha. Yan tayo dito, pisikalan na ha.” Ang sabi ni Ferdie habang hawak nito ang kanyang nguso.

“Ikaw naman kasi bakla. Hindi mo napigil yang sarili mo ayan tuloy, nasungalngal ka ng wala sa oras. Sorry na, hindi ko naman ito sinasadya.” Ang pagsuyo ni Tin kay Ferdie.

“It’s okay, Ferdie. Just forgive her already then later I will give you a hug.” Ang sabi naman ni Bullet sa kanya.

Tila kumislap ang mga mata ni Ferdie sa sinabi ni Bullet. “True ba yan? Baka joke time lang yan, Papa Bullet?” Ang paniniguro nito sa kanya.

Napangiti naman si Bullet sa reaksyon nito. “Yes, Ferdie. That’s a promise.” Ang naging sagot naman niya dito.

“Okay I forgive you na dear. I’m the lucky person ngayon!” Ang sigaw ni Ferdie sa sobrang tuwa habang nagsasayaw pa ito.

“But to me, you’re the luckiest.” Ang pabulong na sabi ni Bullet habang nakadako ang kanyang tingin sa nakatalikod naman na si Carlo na masayang pinagmamasdan ang tuwang-tuwa na si Ferdie.

Pagkatapos nilang makapagpatuyo ng kanilang mga katawan ay sama sama sila na kumain sa loob ng cottage.

“Nasaan pala sina tatay at nanay?” Ang tanong ni Carlo kay Tin ng makaupo na sila.

“Sa villa na lang daw silang dalawa kakain. Hinatiran ko na sila kanina, isinama ko na pati yung pagkain para kay Morris dahil alam kong hindi din yun pupunta dito.” Ang sagot naman ni Tin sa kanya.

Napatango na lamang si Carlo sa ibinalita ng kanilang kasambahay. Inaasahan kasi niya na makikita man lamang niya ang kanyang mga magulang kahit sa pagkain man lang. Hindi rin niya nasilayan ang kasintahang si Morris kahit sandali kaya hindi na naitago ni Carlo ang lungkot sa kanyang mukha.

Napansin naman ito ni Bullet kaya agad niyang iniba ang takbo ng usapan.

“After we eat here, we need to go back to the hotel because Ceazar will pick us up within an hour.” Ang paalala ni Bullet kay Carlo.

“Ha? Bakit ang bilis naman ata? Saka oo nga pala, ngayon ko lang naalala na hindi ko pa nakikita yung mga kasama natin kay archer. Nasaan na ba yung mga yun?” Ang tanong naman ni Carlo sa kanya.

“They’re already with archer now and they’re just waiting for us.” Ang sagot sa kanya ni Bullet.

“Wait dear. Sino si archer. Gwapo din ba yun?” Ang sabad naman ni Ferdie sa kanilang usapan.

Nagkatinginan sina Bullet at Carlo sa isa’t-isa pagkatapos ay kapwa sila nagtawanan.

Pagkatapos ng masarap na pananghalian ay dumiretso na sila sa hotel upang maligo at magpalit ng kanilang damit.

“Ceazar brought your bag.” Ang sabi ni Bullet pagkalabas ni Carlo mula sa banyo.

“Naku salamat. Kanina ko pa kasi iniisip kung papaano ako magpapalit ng damit ngayon. Hindi ko kasi nadala itong bag nung pumunta tayo dito kagabi.” Ang wika sa kanya ni Carlo.

“I know. That’s why I ask him to get our things before coming here. I’m gonna take a shower now so you can have a privacy.” Ang sabi naman ni Bullet. Humakbang na ito papunta sa banyo ng tawagin siya ni Carlo.

“Aaahhh Bullet.” Wika nito.

Binalingan ng tingin ni Bullet si Carlo. “Yes?” Ang tanong niya dito.

“Wala lang. Gusto ko lang magpasalamat sa lahat.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

Napangiti naman sa kanya si Bullet. “Save your thank you’s for later when we get there.” Ang sabi nito.

Nagtaka naman si Carlo sa sinabi sa kanya ni Bullet. “Saan tayo pupunta? Ang naguguluhan niyang tanong dito.

“Secret.” Ang maikling sagot ni Bullet sa kanya pagkatapos ay iniwan na niya si Carlo at tuluyan ng pumasok na ito ng banyo.

Inabutan nila sa lobby ng hotel ang assistant ni Bullet na si Ceazar na naghihintay sa kanila.

“Ako na ang magdadala ng bag mo, Carlo.” Ang sabi sa kanya ni Ceazar.

“Naku salamat pero magaan lang naman itong bag. Kayang kaya ko na ito.” Ang pagtanggi naman sa kanya ni Carlo. Hindi naman nagpumilit pa si Ceazar sa kanyang alok dito.

“Is everything good there?” Ang tanong ni Bullet sa kanyang assistant.

“Yes sir. We’re good to go na po.” Ang sagot naman ni Ceazar sa kanya.

“Okay. Wait for us in the boat. Magpapaalam lang kami sandali.” Ang bilin sa kanya ni Bullet.

“Noted sir.” Ang wika ni Ceazar sa kanya.

Tinungo nila Bullet at Carlo kung nasaan sina Tin at Ferdie. Kasalukuyan na din itong nag-aayos ng mga gamit ng maabutan ito ng dalawa.

“Ate Tin mauuna na kami sa inyo sa pag-alis.” Ang paalam ni Carlo sa kasambahay.

“Oh sige, mag-iingat kayo sa biyahe. Mamaya ay aalis na din kami pabalik ng Maynila.” Ang sabi ni Tin sa kanya.

“Ikaw na din sana ang bahalang magsabi sa mga magulang ko at maging kay Morris na nauna na kong umalis sa inyo.” Ang pahabol na bilin sa kanya ni Carlo.

“Huwag kang mag-alala. Ako na ang bahala. Babantayan ko si Morris. Hindi ko hahayaan na makalapit si Zoey sa nobyo mo.” Ang pangako naman sa kanya ni Tin.

“Salamat talaga ate. Sige mauuna na kami ni B—”

Nanlaki ang mga mata nina Tin at Carlo ng makita nila na mahigpit na magkayakap sina Ferdie at Bullet.

“Anong ginagawa ninyong dalawa dyan?” Ang nagtatakang tanong ni Tin sa kanila.

“I’m keeping my promise to Ferdie.” Ang sagot sa kanya ni Bullet.

“Totoo nga ang tsismis. Ang bango bango ni Papa Bullet. Amoy baby!” Ang sabi naman ni Ferdie habang inaamoy amoy nito ang leeg ng lalaki. Lumapit na si Tin upang hatakin na si Ferdie papalayo dito.

“Grabe ka naman makasinghot bakla dito kay Sir Bullet. Baka mapunta na si Sir Bullet sa ilong mo.” Ang natatawang sabi ni Tin sa kanya.

“Exaggerated yang statement mo dear ha? Pero promise ang bango niya talaga! Nakakabaliw si Papa Bullet!” Ang wika ni Ferdie.

Natatawa naman si Bullet sa reaksyon sa kanya ni Ferdie. “Thank you for the compliment. As much as we want to stay here a little longer but we really need to go now.” Ang sabi nito sa kanila.

“Don’t worry sir. Kami na ang bahalang magsabi kina Engineer Delfin at Ma’am Susan na nakaalis na kayo.” Ang sabi naman ni Tin sa kanya.

Hinatid sila nina Tin at Ferdie kung saan nakaparada ang rubber boat na sasakyan nila. Naabutan nila doon si Ceazar na naghihintay na sa kanilang pagdating.

“Ay may gwapo pala dito. Hello pogi, ako nga pala si Ferdie pero pwede mo rin akong tawagin babe for short.” Ang biro ni Ferdie kay Ceazar.

“Hello, Sir Ferdie. Nice to meet you po.” Ang naging sagot sa kanya ni Ceazar.

“Aba’y bastos ’tong batang ’to ah!” Ang wika naman ni Ferdie.

“Sige na Carlo umalis na kayo baka kung ano pa ang magawa nitong si Ferdie.” Ang natatawang sabi ni Tin sa kanya. Sumakay na ang tatlo sa rubber boat. Pinaandar na ito ni Ceazar at ilang sandali pa ay unti-unting na silang lumalayo sa isla.

“May sinabi ba kong mali kay Sir Ferdie? Bakit siya nagalit sa akin?” Ang nag-aalalang tanong ni Ceazar sa kanila. Kapwa naman nagtawanan ang dalawa.

“There’s nothing to worry about. Trust me, he’s totally fine with you.” Ang sagot sa kanya ni Bullet.

“Okay na okay.” Ang segunda naman ni Carlo habang pinipigilan nito ang kanyang pagtawa.

Pagdating nila sa yate ay muling tinanong ni Carlo si Bullet kung saan sila pupunta.

“So pwede ko na bang malaman kung saan ang next destination natin, Mr. Dominguez?” Ang tanong niya dito.

Binigyan siya ni Bullet ng isang matamis na mga ngiti. “A place where it makes me genuinely happy and at peace. Don’t worry, you’ll find out soon.” Ang sagot niya kay Carlo.

Ilang saglit lang ay naramdaman na nila ang paggalaw ni archer. Nagpaalam muna si Carlo kay Bullet na magpapahinga muna siya sa kwarto. Gigisingin na lamang daw siya nito pagdating nila doon sa sinasabi nitong lugar.

Pagpasok niya ng kwarto ay agad na humiga si Carlo sa malambot na kama. Inilibot niya ng tingin ang kabuuan ng kwarto.

“Ito na siguro ang huling pagkakataon na makikita at makakasama kita sa paglalakbay na tulad nito. Salamat sa lahat ng masasaya at hindi malilimutang karanasan ko na kasama kita. Till we meet again, Archer.” Ang wika ni Carlo saka nito ipinikit ang kanyang mga mata hanggang sa tuluyan na siyang lamunin ng antok at mahimbing na nakatulog.

SUSUNDAN…

Chapter Thirty Three

“We’re here, Mrs. Dominguez. Wake up now.” Ang wika ni Bullet habang ginigising niya si Carlo.

Pagmulat ng kanyang mga mata ay agad bumungad kay Carlo ang gwapong mukha ni Bullet habang nakatingin ito sa kanya. Pupungas pungas siyang bumangon mula sa kanyang pagkakahiga sa kama.

“Anong oras na?” Ang tanong sa kanya ni Carlo.

“It’s past three already.” Ang sagot naman ni Bullet sa kanya.

“Saan ba talaga tayo pupunta? Saka sakto lang ba itong suot ko sa pupuntahan natin?” Ang muling tanong sa kanya ni Carlo. Humarap ito sa salamin upang mag-ayos ng sarili.

“You’ll find out soon once we get there. And don’t be bother on your clothes at all, the usual shirt and shorts will do.” Ang nakangiting sabi sa kanya ni Bullet.

Tinitigan naman ni Carlo mula sa repleksyon ng salamin si Bullet. “Sige. Paniniwalaan ko yan sinabi mo.” Ang wika niya dito.

Pagkatapos ng kanilang maikling pag-uusap ay nagtungo na silang dalawa sa likurang bahagi ng yate kung saan naghihintay na sa kanila si Ceazar lulan ng rubber boat. Nang makasakay na sina Bullet at Carlo ay saka nito pinasibat nang mabilis ang kanilang sinasakyan.

Habang binabagtas nila ang malawak na dagat ay unti-unti naman na nakakaramdam ng lungkot sa puso si Carlo. Hindi niya maunawaan kung bakit ito ang kanyang nadarama sa mga oras na ito. Marahil ay dahil sa maikling panahon na pagbisita nila dito ay napalapit na ang kanyang loob sa mga lugar na kanilang napuntahan.

O baka dahil sa mismong tao na kasama niya sa pagpunta dito kaya siya nakakaramdam ng kalungkutan ngayon.

“This is the place that I’m talking about.”

Naputol ang pagmumuni-muni ni Carlo nang magsalita si Bullet. Pagtingin niya sa lugar na tinutukoy nito ay bigla siyang napangiti. Sa puntong ito ay alam na alam na ni Carlo kung saan siya balak na dalhin ni Bullet.

“Dito mo pala ako dadalhin, may pa-secret secret ka pang nalalaman dyan.” Ang biro ni Carlo kay Bullet habang sila’y naglalakad.

“All for the sake of thrill and excitement. I bet you’ve got curious about the place too. Please don’t deny it, it’s obvious all over your face.” Ang nangingiting sabi ni Bullet sa kanya.

“Oo na, inaamin ko na na-curious ako sa pa-sorpresa mo. Masaya ka na?” Ang tanong naman sa kanya ni Carlo.

“Very much happy.” Ang naging sagot naman sa kanya ni Bullet. Nagpatuloy ang kanilang kulitan at asaran hanggang sa makarating sila sa mismong lugar.

“Ang ganda talaga dito. Payapa, malinis at kalmado lang. Hindi siya nakakasawang tingnan.” Ang manghang sabi ni Carlo habang pinagmamasdan niya ang lagoon.

“That’s the reason why I pick this place as our final destination. I want to have a happy memory here in lagoon together with you. It’s a perfect remembrance before we part ways.” Ang wika naman sa kanya ni Bullet.

Binalingan ng tingin ni Carlo si Bullet. “Kailangan ba talaga natin lumayo sa isa’t-isa? Hindi ba pwedeng maging masaya sa kung ano ang meron sa atin ngayon?” Ang tanong niya dito.

Napabuntung hininga si Bullet sa tanong nito. “It’s not that easy. Come with me. I will show you something.” Ang sabi niya.

Naguguluhan man ay sumama si Carlo sa kanya at naglakad silang muli. Sa unahan ng lagoon ay mayroon pang itinatagong yaman ang isla na ito. Papalapit pa lamang sila ay naririnig na nila ang tunog ng rumaragasang daloy ng tubig.

Namangha si Carlo sa kanyang nakita.

“This is my real surprise to you.” Ang wika ni Bullet habang itinuturo nito sa kanya ang talon.

“Ang ganda nito, Bullet. Sobrang ganda!” Ang sabi ni Carlo dito.

Napangiti naman si Bullet sa reaksyon ng mukha ni Carlo. “I’m glad that you’ve liked it.” Ang wika nito.

“Ang buong akala ko talaga ay yung lagoon lang yung pupuntahan natin. Salamat talaga sa magandang sorpresa mo sa akin. Hinding hindi ko ito makakalimutan.” Ang sabi ni Carlo saka nito ginawaran ng mahigpit na yakap si Bullet.

Malugod naman na tinanggap ni Bullet ang mga yakap sa kanya ni Carlo. “You’re welcome, Mrs. Dominguez.” Ang wika niya dito.

Matagal ang naging yakapan nina Bullet at Carlo. Tila walang gustong bumitiw sa kanilang dalawa.

“Huwag mo akong iwanan mag-isa. Natatakot ako na mawala ka, Mr. Dominguez.” Ang mahinang usal ni Carlo sa kanya.

“But I have to let you go because Morris is waiting for you. Do you still love him?” Ang tanong sa kanya ni Bullet.

“Mahal ko si Morris.” Ang diretsahang sagot ni Carlo sa kanya.

“Then fight for it. Tell him that you love him so much.” Ang wika sa kanya ni Bullet.

“Mahal ko si Morris pero ayoko din na mawala ka sa buhay ko, Bullet.” Ang sambit naman ni Carlo sa kanya.

Kumalas si Bullet sa kanilang yakapan. Hinawakan ng kanyang mga kamay ang magkabilang pisngi nito at ipinagdikit niya ang kanilang mga noo sa isa’t-isa.

“Are you falling in love with me too?” Ang seryosong tanong ni Bullet sa kanya.

Sa puntong ito ay naiintindihan na ni Carlo ang totoong dahilan sa likod ng lungkot na lumulukob sa kanyang puso. Nasagot na sa mga oras na ito ang hindi niya maipaliwanag na nararamdaman.

“Yes.” Ang mahinang usal ni Carlo.

Napangiti si Bullet sa naging sagot sa kanya nito. “I guess this is what they called ‘Right love at the wrong time’. Maybe our fate is playing with us right now.” Ang wika niya.

“Siguro nga ay pinaglalaruan tayo ng tadhana.” Ang natatawang sabi naman ni Carlo. Pumantay si Bullet kay Carlo. Ngayon ay kapwa sila nakatingin sa bawat isa habang nakahawak pa rin ang mga kamay ni Bullet sa mukha nito.

“Always remember this, I’m letting you go with Morris not because I don’t love you at all. I truly love you that’s why I’m giving you back to him. What brings you joy makes me happy too. That’s all that matters to me.” Ang wika sa kanya ni Bullet.

Hindi na napigilan ng dalawa ang kanilang emosyon. Tulad ng sa talon ay kapwa rumaragasa din ang kanilang mga ikinukubling mga damdamin para sa isa’t-isa.

Kaagad na siniil ng halik ni Bullet ang mga labi niya. Hindi na tumutol pa si Carlo sa ginawa nito bagkus ay nagpaubaya na siya dito.

Samantala ay lubos naman ang kasiyahan sa puso ni Bullet dahil muli niyang nahagkan ang mga labi ni Carlo. At mas lalo pa siyang sumaya dahil nalaman niya na may nararamdaman na din ito para sa kanya.

Tila babasagin na bagay naman kung ingatan ni Bullet ang kanyang paghalik sa mga labi ni Carlo. Nais niyang namnamin muna nilang dalawa ang hiram na pagkakataon.

Matagal ang naging halikan sa pagitan nilang dalawa. Kapwa sila naghahabol ng hininga matapos maghiwalay ng kanilang mga labi.

“Can I make a request, Mrs. Dominguez?” Ang tanong ni Bullet sa kanya.

“Ano yun, Mr. Dominguez?” Ang sabi naman sa kanya ni Carlo.

“Mr. Bullet Travis Dominguez would like to ask you to dance with him. Will you grant his request?” Ang tanong niya dito.

Kunwari’y pinag-iisipan pang mabuti ni Carlo kung ano ang kanyang isasagot kay Bullet. Palihim siyang napapangiti dahil bakas sa mukha ng lalaki ang kaba nito habang hinihintay ang kanyang magiging sagot. Malulungkot na sana si Bullet dahil inakala nito na ayaw ni Carlo.

“Mr. Juan Carlo Felaire will only accept the request of Mr. Bullet Travis Dominguez in one condition.” Ang wika sa kanya nito.

Napakunot naman ng noo si Bullet. “What’s the condition?” Ang tanong niya dito.

“I will accept your request only if you’ll sing to me while we dance. That’s the condition.” Ang sagot naman ni Carlo sa kanya.

Hindi naman nag-isip pa ng matagal si Bullet at agad niya itong sinagot. “I will gladly accept the condition, Mrs. Dominguez.” Ang nangingiti pa nitong sabi. Ipinatong ni Carlo ang kanyang kanan kamay sa balikat ni Bullet habang ang kanan kamay naman ng lalaki ay dumako sa kanyang bewang. Magkahawak naman ang kanilang kaliwang kamay habang nagsisimula ng gumalaw ang kanilang mga katawan.

“Hmmm ano nga pala ang kakantahin mo para sa akin, Mr. Dominguez?” Ang tanong sa kanya ni Carlo.

“Teka lang.” Ang sagot naman ni Bullet sa kanya.

“Ay sorry. Nag-iisip ka pa pala. Sige, take your time.” Ang nahihiyang sabi sa kanya ni Carlo.

“Tch. You silly one. That’s the name of the song.” Ang nangingiting wika ni Bullet kay Carlo.

“Ay sorry naman ulit. Akala ko kasi ay nag-iisip ka pa ng kakantahin mo dyan. Sige kanta ka na, makikinig ako sa’yo.” Ang natatawang sabi naman ni Carlo sa kanya.

“Okay. Here it goes.” Ang sagot ni Bullet.

“Pabagalin muna natin ang ikot ng mundo. Pahintuin mga kamay ng oras sa relo. Dahan-dahan, dahan-dahan lang. Dahan-dahan, dahan-dahan lang…”

Napangiti naman si Carlo ng marinig niya ang pamilyar na kanta na inaawit ni Bullet ngayon para sa kanya. Isinandal niya ang kanyang ulo sa dibdib ng lalaki habang siya’y nakikinig dito.

“Sobrang saya dahil nandito ka na. Kahit mamaya lang ay aalis ka na rin agad. ’Wag ka sanang mainis, panahon natin, mabilis. Sandal mo muna sandali, ’di naman nagmamadali, ’di ba?” Tila akma naman ang mga linya sa kanta sa tunay na nararamdaman ni Bullet para kay Carlo.

“Dantay ka muna sa ’kin, beh. Sulitin natin ang gabi. Iyong mga problema’y itabi. Labi mo sa akin, idampi.” Mas lalo pang isinubsob ni Carlo ang kanyang ulo sa dibdib ni Bullet. Ayaw niya kasing ipahalata dito ang kilig na kanyang nararamdaman sa mga sandaling ito.

“Pabagalin muna natin ang ikot ng mundo. Ako’y sasayaw sa himig mo, atin ang gabi na ’to. Pahintuin mga kamay ng oras sa relo. Takasan natin ang gulo, lilipad papalayo.” Ang lihim na dalangin nila habang sila’y sumasayaw ng mabagal, na sana’y hindi na matapos pa ang araw na ito na sila ay magkasamang dalawa.

“Dahan-dahan ka lang, ngayon alam ko naman. Hanggang dito ka lang, kalaban ang orasan. Pa’no na ’ko ’pag gabi? ’Di sanay ng walang katabi. Sandal mo muna sandali, ’di naman nagmamadali kaya…” Ang mga bawat linya sa kanta ay waring pana na tumatagos sa kanilang mga puso’t isipan.

“…Pabagalin muna natin ang ikot ng mundo. Ako’y sasayaw sa himig mo, atin ang gabi na ’to. Pahintuin mga kamay ng oras sa relo. Takasan natin ang gulo, lilipad papalayo.” Hindi na napigilan pa ni Carlo ang kanyang pagluha. Mahigpit naman siyang niyakap ni Bullet.

“Dahan-dahan, dahan-dahan lang…”

“Oh, pwede bang magpahinga muna saglit?”

“Dahan-dahan lang…” Pagkatapos ng huling linya ay agad na inalo ni Bullet ang umiiyak na si Carlo.

“Let’s end this day a happy one, Mrs. Dominguez. No more tears okay?” Ang sabi ni Bullet habang inaalo niya si Carlo.

“S-Sorry.” Ang paghingi ng paumanhin sa kanya ni Carlo.

“It’s okay. I understand what you’ve feel right now but I would be very glad if I see you more happy and smiling rather than crying.” Ang wika sa kanya ni Bullet.

“Sorry talaga. Ano nga pala ang gusto mong gawin natin ngayon dito?” Ang tanong ni Carlo sa kanya.

“We only have an hour to stay here before Ceazar arrives. Let’s do whatever we can while we’re here.” Ang sagot naman sa kanya ni Bullet.

“Gusto ko sana magbabad dito sa may talon. Maaari mo ba kong samahan?” Ang hiling ni Carlo sa kanya.

“I would love too, Mrs. Dominguez!” Ang malugod na sagot sa kanya ni Bullet.

Ang halos isang oras nilang pagbababad sa talon ay waring inabot lamang ng wala pang sampung minuto sa kanila. Hindi na nila namalayan ang oras basta ang mahalaga ay masaya na magkasama sina Bullet at Carlo habang nagtatampisaw at naglalaro ng tubig ng talon. Tila nakahanap sila ng isang paraiso na para lamang sa kanilang dalawa. Kung hindi pa tumawag ang assistant niyang si Ceazar ay wala pa sana silang balak na umahon at bumalik sa lagoon.

“May iba pa bang nakapunta na dito sa talon bukod sa ating dalawa?” Ang tanong ni Carlo kay Bullet habang naglalakad sila pabalik ng lagoon. Nandoon na kasi si Ceazar at hinihintay na ang kanilang pagdating.

“There’s only three persons that I allowed to go to the falls. Me, you and the caretaker of this place.” Ang sagot naman sa kanya ni Bullet.

“I see. Kaya pala malinis at sobrang payapa ng lugar. Hindi pa siya dinadayo ng mga tao.” Ang wika ni Carlo.

“I actually plan to strictly prohibit the falls and lagoon from the tourist once we open the island to the public. I do not want to spoil the beauty and sacredness of this place.” Ang paliwanag naman ni Bullet sa kanya.

Napaisip naman si Carlo. “Kung gusto mo talaga na mapanatili ang ganda ng lugar, bakit hindi mo na lang gawin itong vacation place mo imbes na magpatayo ka dyan ng hotel para sa negosyo mo? Hindi kasi maiiwasan na dayuhin ito ng mga turista kapag nalaman nila na may itinatagong yaman ang isla na ito.” Ang panukala niya kay Bullet.

“I’ll think about that but first, I want you to name this place.” Ang sabi ni Bullet sa kanya.

Nagtaka naman si Carlo. “Ha? Bakit ako? Pwede naman ikaw dahil pagmamay-ari mo itong isla.” Ang tanong niya kay Bullet.

“Yes it’s true but I would be very happy if you will name this place for me.” Ang sagot ni Bullet kay Carlo.

“Okay sige. Dahil request ito ni Mr. Dominguez kaya iisipan ko ito ng magandang pangalan.” Ang wika sa kanya ni Carlo. Pinag-isipan niyang mabuti ang maaaring ipangalan sa lugar.

“Do you have a name in mind?” Ang tila naiinip na tanong sa kanya ni Bullet.

“Meron na.” Ang sagot naman ni Carlo sa kanya.

“So tell me, what will be the name of this place?” Ang tanong muli sa kanya ni Bullet.

“The Playful Fate.” Ang naging sagot sa kanya ni Carlo.

Saglit na natahimik naman si Bullet.

“B-Bullet?” Ang tawag ni Carlo. Bumalik naman ang atensyon ni Bullet sa kanya.

“Can you tell me the reason why you named this place, The Playful Fate?” Ang tanong sa kanya ni Bullet.

Isang ngiti ang ibinigay sa kanya ni Carlo. “Kaya ko naisipan ibigay ang pangalan na ito dito ay dahil minsan sa ating buhay ay mayroong pinaglaruan ang tadhana na dalawang tao. Pinagtagpo sila at dinala sa lugar na ito, sa lugar kung saan maaari silang maging masaya na silang dalawa lamang. Sa lugar kung saan bumabagal ang panahon at humihinto ang oras. Walang problema, walang ibang taong masasaktan at walang iba na hahadlang sa kanila.” Ang naging paliwanag niya kay Bullet.

“That’s a well-thought name. I like it, No, I loved it already!” Ang puri sa kanya ni Bullet.

“Salamat at nagustuhan mo ito.” Ang sabi naman ni Carlo sa kanya.

Huminto sa paglalakad si Bullet saka niya binalingan ng tingin si Carlo. Humakbang siya papalapit dito. “I love the name but what I really love is this…” Muling siniil ni Bullet ng halik si Carlo.

Nabigla naman si Carlo sa ginawang pagsakop sa kanyang labi ni Bullet. “Ughhmm…” Hindi na nito nagawa pang makapagsalita dahil naharangan na ito ng labi ng lalaki.

“Mukhang nakakarami ka na ata ng halik, Mr. Dominguez?” Ang wika ni Carlo kay Bullet matapos ang kanilang halikan.

“I apologize for my behaviour. I just can’t control myself kissing your lips.” Ang paghingi ng paumanhin sa kanya ni Bullet.

“Naku nagdahilan ka pa. Ang mabuti pa ay maglakad na tayo ulit at may naghihintay sa atin.” Ang sabi sa kanya ni Carlo. Nakakailang hakbang na ito nang pigilan siya ni Bullet.

Binalingan ito ng tingin ni Carlo. “Bakit? May problema ba?” Ang tanong niya dito.

“I want to tell you something.” Ang wika naman sa kanya ni Bullet. Lumapit sa kanya si Carlo. Ngayon ay magkaharap na silang dalawa at kapwa magkasalubong ang kanilang mga tingin.

“Ano ba yung gusto mong sabihin sa akin? Naghihintay na kasi si Ceazar sa atin doon sa may lagoon.” Ang tanong ni Carlo sa kanya.

“He can wait for us. Let me take this chance first to say what’s on my mind and my heart.” Ang seryosong sabi sa kanya ni Bullet.

Tumango naman sa kanya si Carlo bilang hudyat na handa na siyang makinig sa anuman sasabihin niya.

Huminga muna ng malalim si Bullet bago ito nagsimulang magsalita.

“Remember the night when we’re together at archer then suddenly a shooting star appears above the night sky? Since then you’ve always ask me what is my wish because I didn’t tell you mine right? Tch. I thought that it’s impossible but I was totally wrong. Now, I want to tell you what’s inside my wish.” Bakas ang kaba sa mukha ni Bullet. Pati si Carlo ay nagsisimula na din kabahan.

“I ask the shooting star three things. One, I will kiss your lips thrice in one day. Second, I will show you this place three times and third, you will name this place that related to fate or destiny.”

Napatakip naman ng bibig si Carlo habang nakikinig sa sinasabi sa kanya ni Bullet.

“The second wish is if I show you this place three times. First time, I’ll let you know what’s inside my wish. Second time, I will be your boyfriend for real and the third time will be…marriage.”

Hindi na nagawa pang makapagtanong ni Carlo dulot ng pagkabigla. Hinayaan niya na lamang si Bullet na magpatuloy sa pagsasalita.

“The third wish is what I really can’t believed up to this moment. I didn’t know what will you name this place. That’s why I got speechless earlier when you said it. I guess it was just pure luck.” Ang salaysay sa kanya ni Bullet.

Dito na nagkaroon ng pagkakataon upang makahugot ng lakas ng loob si Carlo para makapagsalita.

“Kahit ako man ay nabigla sa aking mga narinig. Ngayon ay batid ko na kung bakit hindi mo ito kaagad na sinabi sa akin noon. Ito pala ang tunay na nilalaman ng iyong hiling. Bumilib ako sa tapang na ipinakita mo ngayon. Hindi kasi lahat ng tao ay kayang magtapat ng kanyang totoong damdamin tulad ng iyong ginawa ngayon, marahil dulot na din ng takot o di naman kaya ay hiya. Salamat, Bullet. Magiging panatag na ang aking isipan dyan sa hiling mo na yan.” Ang wika ni Carlo sa kanya.

Hindi naman mapakali sa kanyang kinatatayuan si Bullet. “Tch. Actually there’s one more in my wish that I want to fulfill before the day ends.” Ang sabi niya.

Napakunot ng noo naman si Carlo. “Ano yun?” Ang tanong niya kay Bullet.

Napakamot naman ng ulo ang lalaki. “Tch. I’m not so used to this kind of stuff so please bare with me.” Ang nahihiyang sabi ni Bullet sa kanya.

Natawa naman si Carlo sa inaasal ngayon ni Bullet sa kanya. “Ano nga kasi yun, Mr. Dominguez? Para kang tanga dyan.” Ang sabi niya dito.

“Tch. Fine. I want to fulfill the first wish. There’s one more kiss left to be done today.” Namumula na ang mukha ni Bullet sa sobrang hiya na nararamdaman habang siya’y nagsasalita.

“Yun lang pala. Akala ko naman kung ano na. Sige na gawin na natin ito para matapos na.” Ang mabilis na sagot sa kanya ni Carlo.

“I’m surprised that you’re not hesitating anymore.” Ang sabi ni Bullet sa kanya.

“Huwag ka ng magulat pa dyan dahil kung isasama ko yung hinalikan mo ako doon kay archer bale pang-apat na beses mo na ito. Ano hahalik ka ba o uuwi na tayo?” Ang diretsahang tanong ni Carlo kay Bullet.

Ngayon ay ang lalaki naman ang natawa sa naging reaksyon ng mukha ni Carlo. “Tch. Fine let’s do this. Just think of it like it’s a goodbye kiss okay?” Ang wika sa kanya ni Bullet.

“Okay sige.” Ang sagot naman sa kanya ni Carlo.

“Hold my hand.” Ang utos ni Bullet sa kanya. Hinawakan naman ni Carlo ang kanyang mga kamay.

“Before this day ends, I would like to say thank you for making our deal a one roller coaster ride of emotions. It makes me jealous and terribly mad but for the most part, it brings me joy and genuine happiness. I had fun being with you and for me this is the perfect picture of memories that I want to cherish forever. Thank you to the shooting star for doing a great job. If the fate will become playful again, I hope and pray that my second wish will be granted. I want to see you here in this exact place someday. Shout out to the universe, I hope you can hear everything that I’ve said.” Ang mahaba ngunit makabuluhang salaysay ni Bullet kay Carlo.

Pinipigilan naman ni Carlo na hindi umiyak sa harapan ni Bullet. “Salamat din sa’yo kasi sa maikling panahon ay naging masaya ako na walang ibang inaalala. Salamat dahil tinanggap mo ang tunay kong pagkatao at ipinakita mo sa akin na ang pagmamahal ay walang kinikilalang kasarian. Panghabambuhay ko itong maaalala sa aking puso’t isipan.”

“I love you, Mrs. Dominguez.”

“I love you too, Mr. Dominguez.”

At isang halik ang tumapos ng isang maganda at hindi malilimutang alaala para kina Bullet at Carlo.

SUSUNDAN…

Chapter Thirty Four

Toooot. Toooot. Toooot.

Pasado alas kwatro na ng umaga. Maagang nagmulat ng mga mata si Carlo. Ngayon kasi ang unang araw ng pagbubukas ng bakeshop ng kanyang ina na si Susan kaya nais niya itong tulungan bilang pagsuporta dito.

Nag-inat muna ng katawan si Carlo bago ito bumangon sa kanyang higaan. Pagkatapos ay tinungo niya ang banyo upang maligo. Matapos niyang makapag-ayos ng kanyang sarili ay handa na siya na bumaba para tulungan si Tin sa pag-aasikaso. Ngunit bago pa man siya makalabas ng kwarto ay hindi niya sinasadyang mabaling ang kanyang tingin sa may balkonahe.

Ngumiti nang mapait si Carlo habang pinagmamasdan niya ang katapat na kwarto. Madilim at nababalot ng katahimikan ang buong paligid nito.

Apat na araw na ang nakalilipas magmula nang sila ay umuwi galing sa kanilang bakasyon subalit magpahanggang ngayon ay hindi na muling nasilayan pa ni Carlo ni anino man lamang ni Bullet. Tinupad nito ang kanyang sinabi na hindi na muli pang magpapakita sa kanya.

Nakaramdam ng lungkot sa kanyang puso si Carlo. Kahit sa maikling panahon na sila ay nagkasama ay aminado ito na napalapit na ang kanyang loob sa lalaki. At nakatitiyak siya na matatagalan pa bago niya mawaglit sa kanyang puso’t-isipan si Bullet.

Napabuntung hininga si Carlo. “Totoo nga ang sabi ng ilang tao na nakaranas ng ganito. Mahirap ng alisin ang isang bagay na nakasanayan mo na sa iyong buhay.” Ang wika niya sa kanyang sarili. Muli siyang sumulyap sa kwarto ni Bullet pagkatapos ay binuksan ang pinto saka lumabas ng kanyang kwarto.

Naabutan ni Carlo ang kasambahay na si Tin sa may kusina na naghahanda ng kanilang kakainin.

“Good morning, Ate Tin.” Ang bungad na bati sa kanya ni Carlo.

Napalingon naman si Tin sa kanyang direksyon. “Good morning din sa’yo, Carlo. Nagugutom ka na ba? Teka malapit nang matapos itong niluluto ko.

“Okay lang, ate. Hindi pa naman ako nagugutom. Siya nga pala, Gising na ba si Morris?” Ang tanong ni Carlo kay Tin.

“Naku hindi pa. Ang mabuti pa ay puntahan mo na sa kwarto niya bago pa kayo maunahan ni Sir Delfin.” Ang sabi naman sa kanya ni Tin.

“Sige ate, gigisingin ko muna si Morris para makasabay natin siya sa agahan.” Ang wika ni Carlo sa kanya.

“Baka ibang gising ang gawin mo doon sa nobyo mo ha? Nandito ang almusal baka doon pa kayo magkainan sa kwarto ni Morris.” Ang pabirong paalala ni Tin sa dalawa.

“Grabe ka sa amin ate! Kakasimula pa lang ng araw pero puro kahalayan na ang nasa isip mo.” Ang natatawang sabi naman ni Carlo sa kanya.

“Anong grabe? Kahalayan ba agad yun? Hindi ba pwede na nagpapaalala lang ako? Mapusok si Morris, marupok ka naman. Kaya alam na kung ano ang susunod na mangyayari.” Ang wika sa kanya ni Tin.

“Ang susunod na mangyayari ay masusunog na yang piniprito mo kapag hindi pa ako umalis para puntahan si Morris. Bye muna sa’yo, Ate Tin.” Ang paalam ni Carlo sa kanya.

“Bye din sa’yo, Carlo. Nawa’y makarami kayo ni Morris.” Ang pahabol na biro ni Tin sa kanya.

“Sira ka talaga, Ate. Walang ganun huy!” Ang natatawang sabi ni Carlo kay Tin saka ito lumabas ng kusina para puntahan ang kwarto ng kanyang kasintahan.

May duplicate key siya ng kwarto ng lalaki kaya mabilis siyang nakapasok dito. Pagbukas niya ng ilaw ay naabutan niya ito na mahimbing na natutulog sa kanyang higaan. Inayos muna ni Carlo ang damit na susuotin nito pati ang gagamitin niya sa pagligo bago niya ito ginising.

“Hubby, gising na.” Ang wika ni Carlo kay Morris. Naalimpungatan naman ang lalaki sa pagyugyog sa kanyang katawan. Pagdilat niya ng mata ay bumungad sa kanya ang mukha ni Carlo.

“Good morning, wifey.” Isang matamis na ngiti ang ibinigay ni Morris kasabay ng kanyang pagbati.

Malugod naman na sinuklian ni Carlo ang kanyang bati ng isang halik sa kanyang mga labi. “Good morning din, hubby. Bangon ka na at maaga pa kayong aalis ni tatay.” Ang wika niya sa nobyo.

“Tabi ka muna sa akin kahit five minutes lang. Gusto ko lang yakapin ng mahigpit ang taong pinakamamahal ko. Please, wifey.” Ang malambing na pakiusap ni Morris sa kanya.

Hindi na nagawa pang tumanggi ni Carlo sa hiling ng kanyang nobyo. Tumabi ito sa kasintahan sa paghiga sa kama. Kaagad naman siyang niyakap ni Morris.

“I love you, wifey. Salamat at pinagbigyan mo ko ngayon.” Ang sabi sa kanya ni Morris.

“I love you too, hubby. Pasensya ka na at saglit lang tayo na nagkakasama, madalas ay patago pa tayo kung magkita.” Ang paghingi ng paumanhin ni Carlo sa kanya.

“Okay lang yun, wifey. Naiintindihan ko ang sitwasyon natin. Huwag ka na masyadong mag-alala pa dyan. Naniniwala ako na balang araw ay matatanggap din tayo nina Engineer Delfin at Ma’am Susan. Sa ngayon ay sundin natin kung ano ang kagustuhan ng mga magulang mo para sa’yo din naman kapakanan. Iniisip lang nila ang kabutihan mo kaya nirerespeto ko ang kanilang reaksyon.” Ang wika naman sa kanya ni Morris.

“Salamat sa walang sawa mong pag-intindi sa kalagayan ko sa aking mga magulang. Sana lang ay hindi ka agad mapagod at tuluyang sumuko sa ating relasyon. Hindi ko alam ang gagawin kapag tuluyan mo na kong iwanan. Labis akong masasaktan kapag nangyari ang sandaling yaon.” Ang nangangambang sabi ni Carlo sa kanyang nobyo.

Hinigpitan pa lalo ni Morris ang kanyang yakap kay Carlo. “Huwag kang matakot, wifey. Hindi ako mawawala sa’yo. Hindi ko sasayangin ang mga pinaghirapan natin sa relasyon na ito para lang mauwi sa wala ang lahat.” Ang pangako sa kanya ni Morris.

Siniil ng halik ni Morris ang mga labi ni Carlo. Ipinaramdam niya dito ang kasiguraduhan ng kanyang wagas na pagmamahal para sa kasintahan.

Pangako na siya ay mananatili sa kanyang piling.

“Mahal na mahal kita, hubby.” Ang sambit ni Carlo kay Morris.

“Mas mahal na mahal kita, wifey.” Ang sagot naman ni Morris sa kanya.

Hanggang ngayon ay hindi pa nagkakaroon ng pagkakataon na makapag-usap nang masinsinan si Carlo at ang kanyang ama na si Delfin. Batid niya na pilit siyang iniiwasan nito sa tuwing magtatagpo ang kanilang mga landas sa loob ng kanilang tahanan.

Ganito din ang kaso sa kanila ng kanyang ina na si Susan. Ang kaibahan nga lang ay kinakausap naman siya nito ngunit ramdam dito ang kanyang pagkailag kay Carlo. Idagdag pa sa patuloy na hindi pagkakaunawaan sa pagitan ng mag-ina ay ang panunulsol ni Zoey. Tuluyan na nitong nabilog ang pag-iisip ng babaeng amo kung kaya’t malabo pa sa tubig baha ngayon ang kanilang pag-aayos.

Masakit para sa isang anak na tulad ni Carlo ang tratuhin ang kanyang kasarian tulad sa isang nakakahawang sakit ng kanya mismong sariling mga magulang. Ngunit wala siyang magawa kundi ang taimtim na manalangin na nawa ay mabuksan ang kanilang kaisipan at matanggap ang kanyang pagkatao balang araw.

Gaya ng nakagawian, pagkatapos ng kanilang tahimik na agahan ay nagmamadali ng umalis si Delfin.

“Tatapusin ko lamang itong meeting sa aking kliyente pagkatapos ay didiretso na kami sa bakeshop upang tumulong sa inyo.” Ang wika ni Delfin sa kanyang asawa na si Susan.

“Talaga, mahal? Naku maraming salamat sa iyong suporta para sa akin. Presensya mo lamang doon ay sapat na upang mapalakas ang aking loob.” Ang sabi naman ni Susan sa asawa.

“Anything for you, mahal. Paano tutuloy na kami. Halika na, Morris. Aalis na tayo.” Ang paalam ni Delfin sa asawa. Hinatid siya ni Susan hanggang sa may garahe.

“Mauna na kami, wifey. Good luck sa inyo mamaya sa grand opening ng bakeshop ni Ma’am Susan.” Ang nagmamadaling wika ni Morris kay Carlo.

“Salamat, hubby. Mag-iingat palagi sa pagmamaneho at kasama mo pa naman si tatay sa biyahe.” Ang bilin sa kanya ni Carlo.

“Huwag kang mag-alala, wifey. Ako na ang bahala kay Engineer. Pangako iingatan ko ang aking pagmamaneho. Siya nga pala Tin, huwag mong pababayaan si Carlo mamaya ha?” Ang pahabol na bilin ni Morris sa kasambahay.

“Naku, Morris. Hindi mo na ko kailangan pang paalalahanan. Ako na ang bahala sa jowa mo.” Ang paniniguro naman sa kanya ni Tin.

“Salamat, Tin. Aasahan ko yang sinabi mo. Oh sige aalis na kami. Mamaya na lang ulit.” Ang paalam ni Morris sa dalawa saka ito humahangos papalabas ng bahay.

“Hindi ka man lamang tinapunan ng tingin ng tatay mo bago siya umalis. Hanggang kailan ka kaya niya titikisin?” Ang tanong ni Tin kay Carlo pagkaalis ni Morris.

“Hindi ko din alam ate pero naniniwala pa rin ako na magkakaayos din kami ni tatay sa takdang panahon. Sa ngayon ay wala akong ibang dapat na gawin kundi ang maghintay sa araw na yun.” Ang puno ng pag-asa na sagot sa kanya ni Carlo.

Napabuntung hininga na lamang si Tin. “Yan nga ang tanging magagawa lang natin sa ngayon, ang maghintay.” Ang wika niya.

“Malalagpasan din namin itong pagsubok na ito. Ang mabuti pa ay tapusin na natin itong mga hugasin dahil mahaba pa ang magiging araw natin.” Ang sabi ni Carlo sa kanya.

Pagdating sa bakeshop ay laking gulat nila dahil dagsa ang mga tao na nakapila para sa nalalapit nilang pagbubukas.

“Diyos ko! Ang daming tao!” Ang hindi makapaniwalang sabi ni Susan habang pinagmamasdan nito ang napakahabang pila.

“Oo nga ma’am. Grabe! Sobrang epektibo nung naisip na ideya ni Carlo para sa grand opening ng bakeshop.” Ang segunda naman ni Tin sa kanyang among babae.

Isa kasi sa mga iminungkahi ni Carlo ang pagbuo ng marketing campaign para sa negosyo ng kanyang ina. Bukod sa pamimigay ng mga leaflets ay nagbenta din sila ng mga tickets. Nakapaloob dito ang mga produkto ng bakeshop na may kasamang mga freebies. Naging makabuluhan naman ang kanyang ideya dahil dumagsa ang mga tao ngayon.

Binalingan ng tingin ni Susan si Carlo. “Salamat, anak.” Ang nakangiting sabi niya dito.

“Walang anuman po, ’nay.” Ang sagot naman ni Carlo sa kanyang ina.

Nagsimula ang pagbubukas ng bakeshop sa isang ribbon cutting.

“Magandang buhay! It’s official ladies and gentlemen, boys and girls, bakla at tomboy, may ngipin o wala, matanda o bata. Tuloy po kayong lahat sa grand opening ng newest and sweetest store in town… Welcome to Eat’s Delicious!” Ang masiglang panimula ni Ferdie sa mga tao.

Sinundan ito ng pagpasok ng mga customer na sabik na makita at matikman ang mga produktong ginawa ni Susan. Hindi naman magkandatuto sa pag-eestima at pag-aasikaso sina Carlo at Tin sa mga bumibili. Wala pang isang oras ay naubos na ang mga paninda na nakalagay sa istante, kaya kinailangan nila na maglabas muli.

Bukod sa masasarap na tinapay, cake at cookies na kanilang itinitinda ay isa din sa mga kinagiliwan ng mga taong bumisita sa bakeshop ay ang personalized na mga lalagyanan nito.

Lumapit ang isang matandang babae kay Susan. “Hello miss. Itatanong ko lang sana kung sino ang gumawa nito? Ang ganda kasi eh.” Ang wika nito.

“Ang anak ko po ang gumawa nito.” Ang buong pagmamalaki na sabi sa kanya ni Susan.

“Nasaan siya? Nais kong makilala ang iyong anak.” Ang tanong ng matandang babae sa kanya.

“Halika po at lapitan natin ang aking anak.” Ang sagot naman sa kanya ni Susan. Buong lugod naman niyang sinamahan ang matandang babae sa pwesto nina Tin at Carlo.

Kasalukuyang nag-eestima ng bumibili si Carlo nang lumapit ang dalawa.

“Anak maaari ka bang maistorbo kahit sandali?” Ang wika ni Susan kay Carlo.

“Oo naman po. Ano po pala ang atin?” Ang tanong ni Carlo sa ina.

“May customer kasi na gusto kang makilala.” Ang sabi naman ni Susan sa anak sabay turo sa matandang babae na kasama niya.

“Ito po pala ang anak ko na si Carlo.” Ang pakilala ni Susan dito.

“Ikaw pala ang gumawa ng mga magagandang lalagyanan na ito. Naku hijo, tiyak akong magugustuhan ito ng mga kaibigan ko.” Ang puri ng babaeng customer kay Carlo.

“Maraming salamat naman po at nagustuhan ninyo ang mga gawa ko. Nawa ay magustuhan niyo din ang lasa ng mga produkto na ginawa ng aking ina.” Ang wika ni Carlo sa customer.

“Huwag kang mag-alala, hijo. Parehong maganda at masarap ang ibinibenta ng inyong bakeshop. Pihado akong dudumugin ito ng mga parokyano.” Ang malugod na sabi ng babaeng customer sa kanya.

“Naku magdilang anghel po sana kayo, ma’am.” Ang masayang saad sa kanya ni Carlo.

“Anyway, congratulations sa inyong grand opening. Sige mauna na ko.” Ang paalam sa kanya ng babaeng customer.

“Good job, anak.” Ang wika ni Susan kay Carlo pagkaalis ng matandang babae saka ito muling bumalik sa may counter.

Nagalak naman ang kalooban ni Carlo sa sinabi ng kanyang ina. Kahit papaano ay naibsan ang lungkot na nadarama niya.

Buong umaga ay naging abala ang mag-inang Susan at Carlo kasama ang iba pang mga staff ng bakeshop. Hindi matapos-tapos ang pagdagsa ng mga tao kung kaya’t tuloy-tuloy ang kanilang naging trabaho.

Pasado ala una nang hapon ng humupa ang pagdating ng mga tao. Lumapit si Ferdie sa pwesto ni Carlo.

“Dear, pinapasabi ni Madam Susan na mag-break na kayo ni Tin habang kaunti ang mga customers. Bilisan niyo lang ha at kami naman ni Zoey ang susunod sa inyo. Baka iba ang makain ko dito sa gutom ko, ang dami pa naman boys dito.” Ang pabirong banta ni Ferdie.

Sakto naman na lumapit si Tin sa dalawa at narinig ang sinabi nito. “Tao sila, Ferdie. Hindi sila hotdog.” Ang sabad niya sa kanila.

“Keri na yun, dear. May hotdog din naman sila na pwedeng kagat-kagatin.” Ang wika sa kanya ni Ferdie.

“Hep! Hep! Bago pa mapunta sa kung saan ang inyong usapan ay kakain na kami. Halika na, ate.” Ang pagpuputol ni Carlo sa pag-uusap ng dalawa. Inaya na niya sa likod si Tin upang kumain.

“Grabe kapagod pala itong grand opening na ito.” Ang bungad ni Tin kay Carlo pagkaupo nila. Maliit lamang ang espasyo ng bakeshop. Mabuti na lamang at may park sa likod na pwede nilang kainan. Maagang gumising si Tin upang magluto ng tanghalian para sa kanilang lahat.

“Oo nga. Hindi ko akalain na dadagsain itong unang araw ng bakeshop ni nanay.” Ang sabi sa kanya ni Carlo.

“Naku dapat silang magpasalamat sa’yo dahil ikaw ang naghatak ng maraming customers ngayon, ideya mo kaya yun.” Ang wika naman ni Tin sa kanya.

“Ano ka ba ate, okay lang sa akin yun kahit hindi na sila magpasalamat. Ang mahalaga ay natulungan ko si nanay sa muli niyang pagbabalik sa pagtatrabaho. Mukha naman tagumpay tayo dahil masaya siya sa naging resulta ng ginawa natin.” Ang paglalahad sa kanya ni Carlo.

“Anong mukha? Successful kamo tayo, masayang-masaya kaya si Ma’am Susan. Maganda ang ibinunga ng pagbabahay-bahay natin. Naging malaki ang benta ng bakeshop ngayon unang araw.” Ang sambit sa kanya ni Tin.

Ipinatong ni Carlo ang kanyang palad sa ibabaw ng kamay ni Tin. “Maraming salamat ate sa lahat ng itinulong mo sa akin. Hindi ko ito magagawa na mag-isa lang kung wala ang tulong mo at ni Morris. Kasama kayo sa tagumpay ng negosyo ni nanay. Batid ko na hindi na sakop ng trabaho mo ito pero hindi ka nag-alinlangan na tulungan pa rin ako.” Ang pasasalamat niya dito.

Bakas naman kay Tin ang pangingilid ng luha sa kanyang mga mata sa mga tinuran ni Carlo. “Alam mo, ito ang unang beses na makarinig ako ng mga salitang binitawan mo. Pakiramdam ko tuloy ay mahalaga ako. Salamat din sa’yo. Nakakataba ng puso ang mga sinabi mo sa akin ngayon. Hindi ko ito makakalimutan, promise.” Ang sabi ng kasambahay dito.

Kapwa naluha ang dalawa sa labis na tuwa na kanilang nadarama.

“Mukha tayong mga tanga dito na nag-iiyakan. Kumain na nga tayo at baka totohanin pa ni Ferdie ang kanyang banta sa atin kanina.” Ang natatawang wika ni Tin kay Carlo.

“Mabuti pa nga, ate. Siya nga pala, salamat sa masarap na pananghalian na niluto mo.” Ang sabi naman ni Carlo sa kanya.

Pagkatapos ng kanilang masayang pagsasalo ay bumalik na sa loob sina Tin at Carlo upang palitan sina Ferdie at Zoey.

“Too late, my dear. Dumating si Papa Bullet dito kanina kaso nakabreak kayong dalawa.” Ang salubong na balita ni Ferdie sa kanila pagdating.

“P-Po? Nasaan na po siya?” Ang biglang tanong sa kanya ni Carlo.

“Kakaalis lang niya dear pero nagulat ako kasi kasama niya yung girlfriend niya tapos binilhan niya ng baked cookies saka yung chocolate moist cake.” Ang sagot naman sa kanya ni Ferdie.

“Baka naman kaibigan lang ni Sir Bullet yung babae na kasama niya. Binigyan mo lang ng ibang kahulugan yung pagbili niya para dito.” Ang sabad ni Tin sa usapan ng dalawa.

“No, dear. Si Papa Bullet mismo ang nagpakilala ng kanyang girlfriend sa akin.” Ang pagbibigay diin ni Ferdie kay Tin.

Tahimik naman si Carlo habang nakikinig sa sinasabi ni Ferdie. Napansin naman agad ito ni Tin.

“Uy, Carlo natahimik ka na dyan. Okay ka lang ba?” Ang tanong niya dito.

Bumalik naman ang atensyon ni Carlo sa kasambahay. “Okay lang po ako, ate. Kayo na po ang susunod na magbebreak. Kain na po kayo, kami na ang bahala dito.” Ang wika ni Carlo kay Ferdie.

Inilihis na niya ang usapan upang makaiwas sa maaari pang itanong sa kanya ng dalawa.

Nakaramdam ng kaunting kirot sa puso si Carlo nang marinig niya ang balita mula kay Ferdie. Batid niya na wala siyang karapatan na sumama ang kanyang loob sa mabilis na pagpapalit ni Bullet ngunit hindi niya mapigilan na hindi maghinanakit sa lalaki.

“Tama nga na si Morris ang lalaking pinili ko. Mabilis magpalit si Bullet ng karelasyon at kung nagkataon ay mapapabilang ako sa kanyang koleksyon ng mga nabiktima na niya.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili.

Sa sobrang pagkalutang ng kanyang isip ay hindi na namalayan ni Carlo ang paglapit ng isang pamilyar na tao sa kanyang buhay.

“Pwede ba kong magpa-assist ng order sa’yo, bunso?” Ang tanong nito sa kanya.

Bumaling ang atensyon ni Carlo sa tao na nasa kanyang harapan. “Ikaw pala yan. Kailan ka pa dumating, kuya?” Ang bungad na tanong nito kay Miguel.

“Kagabi lang, bunso. Teka okay ka lang ba? Parang wala ka ata sa wisyo ngayon.” Ang nag-aalalang tanong ni Miguel sa kanya.

“Naku sorry, kuya. Pagod lang kaya lutang na ang isip ko. Dinumog ng mga customers ang bakeshop mula pa kaninang umaga. Siya nga pala, may nagustuhan ka na bang bilhin?” Ang wika sa kanya ni Carlo.

“Balita ko nga. Anyway, congrats sa inyong grand opening. Hmmm, actually wala pa. Ano ba ang maaari mong mairekomenda sa akin? Mukha kasing masasarap lahat ng nakadisplay.” Ang tanong naman sa kanya ni Miguel.

“Siyempre naman, kuya. Lahat ng itinitinda namin dito sa bakeshop ay puro masasarap.” Ang buong pagmamalaking pahayag sa kanya ni Carlo.

“Naniniwala na ko, bunso. Basta ikaw ang nagsabi ay sigurado ako na totoong masarap ito. Sige bigyan mo ko ng tig-iisang box ng delicious cookies, cheesy ensaimada at chocolate moist cake.” Ang wika ni Miguel sa kanya.

“Copy, kuya. Pakihintay lang sandali at ihahanda ko lang muna yung mga order mo.” Ang sabi naman ni Carlo. Tumango lang naman sa kanya si Miguel.

Pagkatapos nitong mabayaran ang inorder ay nagpaalam na agad ito kay Carlo.

“Sige bunso, mauna na ko. Congrats muli sa bagong business venture ni Tita Susan. Sa susunod na lang tayo mag-usap kapag libre ka na.” Ang wika ni Miguel sa kanya.

“Salamat sa pagpunta mo ngayon dito, kuya. Hayaan mo at makakapag-usap din tayo sa isa sa mga araw na ito.” Ang pangako naman sa kanya ni Carlo.

“Aasahan ko yan. Bye, bunso.” Ang paalam ni Miguel.

“Bye, kuya. Ingat ka sa pag-uwi.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

Pag-alis ni Miguel ay siya naman pagdating nina Delfin at Morris.

“Sorry, mahal. Napahaba ang oras ng meeting namin ng kliyente ko. Nahuli na ba kami ng dating?” Ang tanong ni Delfin sa asawa.

“Don’t worry, mahal. Pinapaubos na lang namin itong huling batch. Pagkatapos ay maaari na tayong magsara.” Ang sagot sa kanya ni Susan.

Nagulat naman si Delfin sa sinabi ng kanyang asawa. “Last batch? Hapon pa lang ah, wala na agad kayong maibenta?” Ang tanong niya.

“Yes, mahal. Wala na tayong maibebenta kasi naubos na yung stocks at nasimot lahat pati yung mga supplies sa paggawa na inorder ko.” Ang sagot ni Susan sa asawa.

“Talaga ba? Ang ibig sabihin ba nito ay naging mabenta ang unang araw ng bakeshop?” Ang hindi makapaniwalang sabi sa kanya ni Delfin.

“Oo, mahal. Hindi lang mabenta kundi mabentang-mabenta!” Ang masayang pahayag ni Susan kay Delfin.

“Aba’y magandang balita itong nalaman ko mula sa’yo. Nagbunga ang lahat ng pagpapakapagod mo, mahal.” Ang saad ni Delfin sa asawa.

“Hindi lang ako ang naging dahilan ng matagumpay na grand opening ng Eat’s Delicious. Bukod sa mga staff, malaki ang naging bahagi ng anak natin na si Carlo. Siya ang gumawa ng marketing plan kung bakit dinumog mula pa kaninang umaga ang bakeshop. Nagustuhan din ng mga bumibili ang mga lalagyanan na ginawa niya.” Ang kwento ni Susan sa asawa.

Bumaling ang tingin ni Delfin sa kanyang anak na si Carlo na kasalukuyang kausap ang isa sa mga bumibili.

Pagsapit ng ala sais ng gabi ay tuluyan ng naubos ang huling produkto nila para sa araw na ito.

“Dahil successful ang grand opening ng Eat’s Delicious ay itetreat ko kayong lahat sa isang masarap na hapunan.” Ang anunsiyo ni Delfin. Natuwa ang lahat ng staff, may iba na napapalakpak pa.

“Hay salamat. Hindi ko na kakailanganin pa na magluto ng kakainin pagdating natin sa bahay.” Ang wika ni Tin.

Pasimpleng lumapit naman si Morris sa pwesto ni Carlo. “Congrats, wifey. Ang galing mo talaga.” Ang pabulong na sabi niya dito.

“Salamat, hubby.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

Pagkasara ng bakeshop ay kanya-kanya nang nagsipasok ang mga staff sa van habang sina Susan, Tin, Ferdie at Zoey ay sa isang sasakyan sumakay kasama nina Delfin at Morris.

“Dear hindi ka pa ba papasok? Gusto na namin lumafang ng bonggang-bongga.” Ang tanong ni Ferdie kay Carlo na nasa labas pa ng kotse.

Umiling si Carlo. “Hindi na po siguro ako sasama sa inyo. Ibig ko na po kasing umuwi ng bahay upang magpahinga.” Ang sagot niya dito.

Nabigla naman sina Susan at Tin sa sinabi ni Carlo, pati si Morris ay napalingon sa direksyon ng kasintahan.

“Ha? Hindi ka pa ba nagugutom? Kanina pa tayo kumain ah.” Ang nag-aalalang tanong ni Tin sa kanya.

“Hindi pa naman, ate. Ikaen niyo na lang po ako doon.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

Hindi na nakatiis si Susan kaya nagsalita na ito. “Sigurado ka ba sa desisyon mo, anak?” Ang tanong niya dito.

Sumagot naman si Carlo. “Opo, ’nay. Sure po ako. Sige po, mag-iingat kayo sa biyahe.” Ang wika niya sa ina.

Nakatahimik lang ang kanyang ama na si Delfin habang sila ay nag-uusap na mag-ina.

Isinara na ni Carlo ang pinto ng kotse. Hinintay muna niya na makaalis ang mga sasakyan bago siya pumara ng tricycle pauwi.

Ibinagsak ni Carlo ang kanyang pagal na katawan sa kanyang kama pagdating niya ng bahay. Ngayon niya naramdaman ang lahat ng pagod mula sa idinaos na pagbubukas ng bakeshop ng kanyang ina.

Sa kabila nito ay masaya si Carlo dahil naging matagumpay ang kanyang naisip na paraan upang makahikayat ng mga customer para sa kanilang grand opening.

Higit sa lahat, ang kasiyahan ng kanyang ina.

Habang nagpapahinga siya ay may humintong sasakyan sabay bumisina ito.

“Ang bilis naman nilang kumain.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili. Napilitan siyang bumangon sa pag-aakalang ito ay ang kanyang mga magulang.

Mali siya ng inakala.

Pinagsisihan ni Carlo kung bakit siya bumangon pa at bumaba para tingnan ang labas ng kanilang bahay.

Nasaksihan tuloy ng kanyang dalawang mata ang lalaking matagal na hindi nagpakita sa kanya…

…na may kasamang babae at sila ay kasalukuyan na naghahalikan.

SUSUNDAN…

Chapter Thirty Five

Sumapit ang araw ng linggo.

Maagang nagmulat ng mata si Carlo tulad ng kanyang nakagawian. Ngunit ang kaibahan ngayon ay hindi siya agad bumangon sa kanyang higaan. Gising ang diwa niya ngunit ang isip naman ay nakalutang sa hangin.

Hanggang ngayon ay pinagsisisihan pa rin niya ang kanyang nasaksihan. Ang gabing iyon ang isa sa pinakamasakit na nakita niya, ang masilayang may kahalikan na iba si Bullet.

“Bakit ba ako naaapektuhan sa nakita ko? Wala naman kaming relasyon na dalawa.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili. Tinitigan niya ang kisame ng kwarto.

Wala nga ba talaga?

Tok…Tok… Tok…

“Sino yan?” Ang tanong ni Carlo sa kumakatok sa may pinto ng kanyang kwarto.

“Si Tin ito. Nakahanda na ang almusal. Sumunod ka na lang sa baba sabi ni Ma’am Susan.” Ang sagot sa kanya ng kanilang kasambahay.

“Sige po, susunod na lang ako sa inyo. Salamat, ate.” Ang sabi naman sa kanya ni Carlo. Pagkaalis ni Tin ay hindi siya agad bumangon. Nagtatalo kasi ang kanyang isip at katawan.

Gusto ng kanyang isip na bumangon na ngunit ayaw naman makisama ng katawan niya.

Ilang sandali pa ay tumunog ang kanyang cellphone. Isang mensahe ang kanyang natanggap mula sa nobyo na si Morris. Ito ay kanyang binasa.

Hubby: Good morning, wifey. Handa na ang pagkain dito sa lamesa, ikaw na lang ang hinihintay. Sabay na tayong kumain. Baba ka na, please.

I love you.

Hindi na nakatanggi pa si Carlo sa pakiusap ng kanyang nobyo. Agad siyang nagreply dito.

Wifey: Good morning din sa’yo, hubby. Sige po, bababa na ako. Maghihilamos lang ako pagkatapos ay sasabay na ko sa’yo sa agahan.

P.S. I love you, too.

Send. Pagkatapos ay bumangon na siya saka nagtungo sa banyo upang mag-ayos ng kanyang sarili.

Sa huli ay nanalo ang isip ni Carlo laban sa kanyang katawan.

Naabutan niya sina Delfin, Susan, Tin at Morris na nakaupo na. Nagsisimula na silang kumain maliban sa kanyang nobyo. Tahimik na umupo si Carlo, wala siyang imik habang kumakain.

Naputol ang katahimikan ng lahat nang magsalita si Susan. “Nais kong magsimba tayong lahat pagkatapos natin kumain ng almusal. Gusto kong magpasalamat sa Poong Maykapal sa matagumpay na pagbubukas ng bakeshop at sa mga biyayang ipinagkaloob niya sa atin dito sa bago natin tahanan.” Ang wika ni Susan.

“Mainam ang iyong naisip, mahal. Matagal na din kasi magbuhat yung huling simba natin. Ito ang unang beses na pupunta tayo sa simbahan na magkakasama.” Ang segunda naman ni Delfin sa sinabi ng asawa.

“Teka, mahal. Wala ka bang lakad ngayon sa construction site?” Ang tanong ni Susan sa asawa.

“Wala naman, mahal. Tamang-tama ito para magbonding at makapagrelax tayo.” Ang sagot sa kanya ni Delfin.

Binalingan ng tingin ni Susan si Morris. “Oo nga pala, day off mo ngayon. May pupuntahan ka ba pagkatapos nito?” Ang tanong niya sa lalaki.

“Wala naman po akong ibang lakad ngayon araw, ma’am. Maaari ko po kayong ipagmaneho mamaya.” Ang sabi ni Morris sa among babae.

“Naku mabuti naman kung ganun. Salamat sa’yo.” Ang sambit sa kanya ni Susan.

Samantala, napansin naman ni Delfin ang pagiging tahimik ng anak niyang si Carlo. Naabutan nila ito noong gabi na sila ay kumain sa labas na nakatulala at umiiyak habang nakaupo ito sa may gutter sa labas ng kanilang bahay. Hindi naman ito sumagot ng tanungin nila ito kung ano ba talaga ang nangyari sa kanya.

“Ikaw, Carlo. Wala ka bang ibang pupuntahan ngayon araw?” Ang biglang tanong ni Delfin sa anak.

Hindi agad nakakibo si Carlo kung kaya’t kinailangan pa ni Tin na tapikin ito sa kamay.

“P-Po? Ano po yun, ate?” Ang tanong sa kanya ni Carlo.

“Tinatanong ni Sir Delfin kung may ibang lakad ka ngayon kasi gusto ni Ma’am Susan na magsimba tayong lahat.” Ang wika naman ni Tin sa kanya.

Lumingon si Carlo sa direksyon ni Delfin. “W-Wala po akong lakad ngayon, ’tay.” Ang sagot niya sa kanyang ama.

Tumango naman si Delfin sa anak. “Good. Pagkatapos kumain ay maghanda na ang lahat dahil tayo ay aalis para magsimba.” Ang paalala ng padre de pamilya sa lahat.

Pagkatapos nilang kumain ay nagkusang tumulong si Carlo kay Tin sa paghuhugas ng mga pinagkainan.

“Ikaw na bata ka ay magsabi nga sa akin ng totoo. Ano ba talaga ang nangyayari sa’yo? Nung isang gabi ka pa ganyan.” Ang nag-aalalang tanong ni Tin sa kanya.

“Wala po ito, ate. Okay lang po talaga ako.” Ang sagot naman sa kanya ni Carlo.

“Anong wala? May okay ba na nakatulala at naiyak sa may gilid ng daan.” Ang wika ni Tin kay Carlo.

“Huwag po kayong masyadong mag-alala sa akin dahil okay na okay po talaga ako.” Ang paggagarantiya ni Carlo sa kanya.

“Sigurado ka ba dyan talaga ha, Carlo? Baka naglilihim ka na sa akin ng nararamdaman mo.” May himig ng pagtatampo na sabi ni Tin.

“Opo, ate. Magsasabi naman po ako sa inyo kapag mayroon po akong iniindang problema.” Ang pangako naman sa kanya ni Carlo.

Napabuntung ng hininga na lamang si Tin. “Sige, ikaw ang bahala. Basta lagi mong pakakatandaan na nandito lang ako na handang makinig sa mga hinaing mo sa buhay.” Ang saad niya.

“Alam ko po, ate. Salamat sa pag-aalala mo sa akin.” Ang wika sa kanya ni Carlo.

“Ano ka ba? Wala yun. Ang mabuti pa ay tapusin na natin itong mga hugasin para makapag-ayos na tayo ng ating mga sarili.” Ang sabi naman ni Tin sa kanya.

Paglabas ni Carlo sa banyo mula sa katatapos lang na pagligo ay tinungo niya ang closet upang maghanap ng damit na kanyang susuotin.

Dumako ang kanyang tingin sa isang damit na nakasabit. Ito ang kanyang sinuot nang minsan siyang ayain ni Bullet sa Intramuros.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mukha ni Carlo. “Ang bilis mo naman magpalit. Ginawa mong parang isang damit ang damdamin ng tao.” May himig ng kalungkutan na sabi niya sa kanyang sarili habang pinakatititigan ang damit.

Sumagi sa isipan ni Carlo ang gabi kung kailan nagkatagpo ang mga landas nila ni Bullet.

Sa pag-aakalang ang sasakyan na kanyang narinig na huminto at bumisina ay mula sa kanyang mga magulang, napilitang bumangon sa pagkakahiga si Carlo upang bumaba at salubungin sila.

Nagtaka siya dahil paglabas niya ng pinto ay wala naman sasakyan na nakahimpil sa tapat ng kanilang gate.

“Sigurado ako na may narinig akong kotse na huminto. Hindi ako maaaring magkamali.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili.

Upang mapatunayan kung tama ba ang kanyang narinig ay lumabas ito ng kanilang gate. Laking gulat ni Carlo dahil paglingon niya ay nakita niya ang pamilyar na kulay itim na sasakyan. Sa harap nito ay nakapwesto ang isang babae at isang lalaki.

Hindi niya kilala ang babae ngunit ang lalaki ay lubos niyang namumukhaan.

“Bullet…”

Nasasaksihan ng mga mata ni Carlo ang maalab na paghahalikan ng dalawa. Tila nasa isang pribadong lugar ang mga ito kung maglaplapan. Waring mga walang pakialam kung may makakita na ibang tao sa kanilang ginagawa.

Ilang sandali pa ay naghiwalay ang mga labi nito, pansamantalang natigil ang kanilang halikan. Napatingin ang babae sa kinaroroonan ni Carlo. Doon pa lamang ito tinablan ng hiya sa katawan. Agad na inaya nito si Bullet na pumasok na sa bahay nito pero tila nabingi na ang lalaki sa sinasabi nito dahil napako na ang tingin nito kay Carlo na nakatingin din sa kanya.

Ang daming naglalaro sa isipan ni Carlo sa mga oras na ito habang pinagmamasdan niya ang lalaki. Nais niya itong lapitan upang kausapin at tanungin ngunit hindi niya magawang igalaw man lang ang kanyang mga paa.

Bago pa man makagawa ng hakbang si Carlo ay nagitla siya sa sumunod na ginawa ni Bullet. Hinawakan nito ang pwet ng babae, saka ipinagdikit niya ang kanilang katawan sa isa’t-isa.

Pinatalikod ni Bullet ang babae sa direksyon ni Carlo.

Mapusok na hinalikan muli ni Bullet ang kasama nito habang nakatingin siya kay Carlo.

Hindi makapaniwala si Carlo habang pinagmamasdan niya ang dalawa. Hindi na niya nakikita ang dating Bullet na kanyang nakilala sa katauhan ng lalaki na nasa harapan niya ngayon.

Panandaliang kumalas ang babae sa kanilang halikan. Hindi na siguro nito mapigilan ang init na kanyang nararamdaman kung kaya’t pwersahan na nitong inaaya si Bullet papasok ng bahay.

Hindi na tumutol pa si Bullet sa kagustuhan ng babae kaya pinauna na niya ito sa loob. Bago pa man sumunod ang lalaki ay muli itong sumulyap sa pwesto ni Carlo saka ito ngumisi.

Sinadya man ito ni Bullet para saktan ang kalooban ni Carlo ay nagwagi siya dahil pag-alis ng lalaki ay napaupo siya sa may gutter na waring hinang-hina. Dito na bumuhos ang emosyon na pilit pinipigilan ni Carlo at tuluyan na siyang tumangis.

Samantala ay nakapasok na ng subdivision ang sasakyan lulan sina Delfin, Susan, Tin at Morris. Unang nakapansin sa kanya ang kasambahay na si Tin pagliko nila sa kalye malapit sa kanilang bahay.

“Teka si Carlo ba yung nakaupo sa may labas?” Ang wika ni Tin. Napasilip naman sina Delfin at Susan sa tinuran ng kanilang kasambahay.

“Si Carlo nga pero teka, bakit parang umiiyak ata siya?” Ang segunda naman ni Morris sa kanya. Agad nitong inihinto ang kotse pagtapat nila ng bahay.

Hindi na nito alintana ang magiging reaksyon pa ng kanyang amo na si Delfin. Agad siyang lumabas ng sasakyan upang saklolohan ang kasintahan na si Carlo.

“Wifey ako ito, si Morris. Anong nangyari sa’yo? Bakit ka umiiyak?” Ang nag-aalalang tanong ni Morris sa kanya.

Napatingin si Carlo sa kanyang nobyo saka ito yumakap ng mahigpit. Muling bumuhos ang panibagong bugso ng mga luha sa kanyang mga mata.

“Ano ang nangyari sa’yo anak at bakit ka nandito sa labas ng bahay? Diyos ko! Delfin baka pinasok ng magnanakaw ang ating bahay at sakto naman na nandito si Carlo. Siguro ay tinakot o di kaya ay pinagbantaan nila ang anak natin.” Ang wika ni Susan sa asawa.

“Dito muna kayo sa labas. Kami muna ni Morris ang papasok sa loob ng bahay para tingnan kung may nakapasok na ibang tao at kung may kinuha sila na mahahalagang gamit sa atin.” Ang utos ni Delfin sa kanila.

“Tin, ikaw na muna ang bahala kay Carlo.” Ang bilin ni Morris sa kanya.

“Oo, sige.” Ang sagot naman sa kanya ni Tin.

“Kalmahin mo ang iyong sarili, wifey. Huwag kang matakot dahil nandito kaming lahat sa tabi mo. Babalikan kita, pangako.” Ang wika ni Morris pagkatapos ay hinalikan nito sa noo si Carlo.

“Mag-iingat kayong dalawa.” Ang huling mga kataga na sinabi ni Susan bago pumasok sina Delfin at Morris sa loob ng bahay.

Magbuhat ng gabing iyon ay palaisipan pa rin sa lahat kung bakit nagkaganon si Carlo. Wala naman magnanakaw na nakapasok, maging ang kanilang mga gamit ay kumpleto naman at walang nawala.

Lingid sa kaalaman ng lahat ay hindi bagay ang tinangay sa kanila kung hindi ang puso ni Carlo.

“Carlo, pinapatanong ni Ma’am Susan kung tapos ka na daw.” Ang wika ni Tin habang kumakatok ito sa labas ng kanyang kwarto.

“Patapos na po ako, ate.” Ang sagot ni Carlo sa kanya.

“Sige. Sumunod ka na lang sa baba. Bilisan mo na dyan. Ikaw na lang kasi ang hinihintay namin.” Ang bilin sa kanya ni Tin bago ito umalis sa harap ng kanyang kwarto.

Muling pinagmasdan ni Carlo ang damit pagkatapos ay isinara na nito ang kanyang closet.

Ito ang unang pagkakataon na nakasama ni Carlo ang kanyang mga magulang sa pagsimba mula nang sila ay dumating at manirahan dito sa Maynila. Gumaan ang kanyang damdamin at naibsan nang kaunti ang alalahanin niya.

Napapansin din niya ang pagluwag sa kanilang relasyon ni Morris ng amang si Delfin. Nakakapag-usap na sila ng nobyo na hindi nila kailangan pang itago ito dito. Labis ang ipinagpapasalamat ni Carlo. Unti-unti ay nagiging maayos na ang lahat.

Pagkatapos ng misa ay kumain sila ng tanghalian sa isang buffet restaurant.

“Sa wakas ay nakasama ka na sa amin.” Ang wika ni Tin kay Carlo habang sila ay namimili ng kakainin.

“Oo nga ate. Mabuti na lamang at nag-aya si nanay na magsimba kung hindi ay baka nasa kwarto lang ako ngayon at nakahiga.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

“Day off ni Morris ngayon di ba? Hindi ka ba niya inaya na gumala man lang?” Ang nagtatakang tanong sa kanya ni Tin.

“Hindi ate eh at kahit na ayain din niya ako baka hindi rin kami payagan ni tatay. Alam mo naman ang sitwasyon namin sa mga magulang ko. Ayaw kong sagarin ang kabaitan nila, sapat na sa akin yung pagiging maluwag ni tatay sa amin ngayon ni Morris.” Ang sagot naman ni Carlo sa kanya.

“Kung sabagay, kapansin-pansin nga ang pagbabago ng ihip ng hangin ni Engineer. Marahil ay dahil ito doon sa gabing nakita ka namin na umiiyak. Tunay nga siguro na totoo ang kasabihan ng matatanda na hindi kayang tikisin ng magulang ang kanyang sariling anak.” Ang paglalahad sa kanya ni Tin.

“Baka nga po, ate. Saka na siguro yung date namin ni Morris, makakapaghintay naman yan. Ang importante ay mahal namin ang isa’t-isa.” Ang sabi naman ni Carlo sa kanya.

“Siyang tunay. Ang mahalaga sa akin ngayon ay makakuha na tayo ng pagkain dahil nagugutom na ako.” Ang sambit sa kanya ni Tin.

“Sang-ayon ako dyan sa sinabi mo, ate. Nagugutom na din ako eh.” Ang natatawang segunda ni Carlo kay Tin.

Isang masayang pananghalian ang kanilang pinagsaluhan. Sandaling napawi ang lungkot ng nakatutuwang mga kwento. Nagkaroon ng pagkakataon si Carlo at ang kanyang mga magulang na makapag-usap at magkumustahan sa bawat isa, gaya nang dati nilang ginagawa. Unti-unting nawala ang pagkailang at muling nanunumbalik ang samahan ng kanilang pamilya.

“Kumusta ang experience ninyo? Nabusog ba ang lahat?” Ang tanong ni Susan pagkalabas nila ng restaurant.

“Naku ma’am, hindi lang busog kundi busog na busog! Ang sasarap lahat ng mga nakahain na mga pagkain.” Ang wika sa kanya ni Tin.

“Bukod sa masarap na pagkain ay ang masayang kwentuhan po ang labis kong nagustuhan, ma’am.” Ang sabi naman ni Morris kay Susan.

“How about you, Carlo?” Ang tanong ni Delfin sa anak.

Napangiti si Carlo sa ama. “Masaya po ako sa naging bonding natin ngayon, ’tay. Salamat po sa inyo ni nanay.” Ang sagot niya kay Delfin.

“Walang anuman, anak. Dapat ay gawin natin madalas ito tuwing sasapit ang araw ng linggo. Ano sa tingin mo, mahal?” Ang mungkahi ni Susan sa asawa.

“That’s a better idea. Let’s do it, just like the old times.” Ang saad ni Delfin sa kanya.

“Salamat, mahal. Oh paano? Halika na at umuwi na tayo ng bahay.” Ang aya ni Susan sa lahat.

Hanggang pag-uwi ay walang tigil ang kanilang kwentuhan sa loob ng sasakyan. Tuwang-tuwa ang lahat sa mga baon na istorya sa buhay ng kasambahay na si Tin na sadyang labis na nakakatawa. Hindi nila tuloy namalayan na nakarating na pala sila sa kanilang bahay.

Nakababa na ang lahat nang may maalala si Delfin. “Siya nga pala, Morris. Hindi ba day off mo ngayon? Bakit hindi mo ayain si Carlo na gumala tutal ala una pa lang naman ng hapon?” Ang wika nito sa lalaki.

Nabigla naman sina Carlo at Tin sa kanilang narinig. Kapwa nagkatinginan naman ang magkasintahan.

“Ano po ang ibig niyong sabihin, ’tay?” Ang tanong ni Carlo sa kanyang ama.

“Sumagi kasi sa isip ko yung ipinangako ko sa’yo noon na bibigyan ko si Morris ng rest day para kayo ay makagalang dalawa. Hindi nga lang ito natuloy dahil naging abala na kami sa construction site.” Ang sagot nito sa anak.

Ang tinutukoy ni Delfin ay ang araw kung saan ay aalis dapat sina Morris at Carlo ngunit nagkaroon sila ng biglaang lakad kaya bandang huli ay si Bullet ang nakasama ni Carlo na umalis imbes na ang kanyang nobyo.

“Talaga, Engineer? Pinapayagan niyo na po ako na ilabas ngayon ang inyong anak na si Carlo?” Ang hindi makapaniwalang sabi ni Morris sa kanyang among lalaki.

“Oo, Morris kaya umalis na kayong dalawa bago pa mag-iba ang aking isip. Gamitin niyo na ang sasakyan dahil wala na kaming ibang pupuntahan ni Ma’am Susan mo ngayong araw na ito.” Ang wika sa kanya ni Delfin.

“Basta iingatan mo lang ang anak namin. Binigay namin si Carlo sa’yo ng buo kaya dapat ibalik mo din siya sa amin ng buo. Nagkakaintindihan ba tayo?” Ang mahigpit na paalala ni Susan kay Morris.

“Yes, ma’am. Maliwanag po sa akin.” Ang nakangiting sabi ni Morris sa babaeng amo.

Isang mahigpit na yakap ang iginawad ni Carlo sa kanyang mga magulang. “Maraming salamat po.” Ang naluluhang sambit niya sa kanila.

“Enjoy your day, anak.” Ang wika ni Susan sa anak.

“Go and be happy. Just don’t do anything stupid and reckless.” Ang paalala naman ni Delfin sa kanya.

“I will, ’tay. Sige po aalis na kami ni Morris.” Ang paalam ni Carlo sa kanila.

“Have fun, love birds!” Ang pahabol na sabi ni Tin sa dalawa. Bakas sa mukha nito ang labis na tuwa para sa magkasintahan.

“Salamat, ate.” Ang sambit naman ni Carlo.

Inalalayan siya ni Morris sa pagpasok sa loob ng sasakyan. Sa tabi ng nobyo umupo si Carlo. Pinaandar na nito ang kotse. Saglit na nagpaalam ang dalawa kina Delfin, Susan at Tin. Bago sila tuluyang umalis.

“Wifey totoo ba itong nangyayari sa ating dalawa? Kurutin mo nga ako baka nananaginip lamang ako.” Ang tanong ni Morris sa kasintahan habang binabagtas nila ang kalsada. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin ito makapaniwala.

Ngunit imbes na kurot ay isang halik ang ibinigay ni Carlo sa pisngi ni Morris. “Totoo talaga ang lahat ng ito kaya maniwala ka na, hubby.” Ang sagot nito sa nobyo.

“Pasensya ka na, wifey. Nagulat talaga ako sa biglaang pagpayag ni Engineer. Ang tagal ko na kasing inaasam na makapagdate tayong dalawa. Sa wakas ay masosolo na din kita.” Ang masayang wika sa kanya ni Morris.

“Sobra naman ang pagkasabik mo sa akin, hubby. Eh nagkikita naman tayo sa bahay di ba?” Ang natatawang sabi ni Carlo sa nobyo.

“Oo nga pero iba yung ngayon. Hindi na natin kailangan pa na magkita ng patago. Malaya na tayong magpahayag ng ating mga damdamin. Pwede na kitang ipagsigawan sa lahat na kasintahan kita at nobyo mo ako. Kaya sobra ang saya na nadarama ko, parang sasabog na nga eh dahil punong-puno na.” Ang paliwanag naman sa kanya ni Morris.

Hinawakan nito ang kamay ni Carlo saka niya ito hinalikan. “I love you, wifey.” Ang sambit ni Morris.

“I love you too, hubby.” Ang sagot naman ni Carlo.

Tila nasa alapaap ngayon si Carlo sa labis na tuwa na kanyang nararamdaman. Dininig ng diyos ang kanyang dalangin. Hindi niya akalain na mangyayari agad ang kanyang matagal na pinapangarap, ang maging maayos at lubos na matanggap ng mga magulang niya ang kanyang relasyon. Kaya labis ang pasasalamat nito.

Ang tanging hangad ngayon ni Carlo ay maging masaya at hindi malilimutan ang kanilang first date ni Morris.

“Nasaan na tayo, hubby?” Ang tanong ni Carlo sa nobyo nang huminto ang sasakyan sa may gilid ng hospital.

“Dito ka lang, wifey. Hintayin mo ako.” Ang bilin sa kanya ni Morris. Tumango naman bilang pagsang-ayon si Carlo.

Naghintay sa loob ng kotse si Carlo. Nagtaka siya kalaunan dahil matagal na ang lumipas ngunit hindi pa rin nagbabalik si Morris.

“Nasaan na kaya yun?” May himig ng pagkainip na sabi ni Carlo sa kanyang sarili. Lalabas na sana siya upang hanapin ang nobyo nang saktong dumating naman si Morris.

“Saan ka galing? Kanina pa ko naghihintay sa’yo dito?” Ang naiiritang tanong ni Carlo sa kanya pagpasok pa lamang nito sa loob ng kotse.

“Hep! Hep! Bago ka magalit sa akin ay nais ko munang ibigay sa’yo ito.” Ang wika ni Morris sabay abot sa kanya nito ng kumpol ng mga rosas.

Nabigla si Carlo sa ibinigay sa kanya ng nobyo.

Napakamot naman si Morris ng ulo. “Happy first monthsary, wifey.” Ang sambit niya kay Carlo.

Hindi agad nakasagot si Carlo sa nobyo. Nawala kasi sa isip nito na ngayong araw pala ang kanilang first monthsary.

“Sorry at natagalan ako sa pagbili. Ang daming tao kasi ngayon dito sa dangwa, ewan ko ba kung bakit.” Ang paliwanag ni Morris sa kanya.

Naiyak sa sobrang tuwa si Carlo habang pinagmamasdan ang bulaklak.

Nataranta naman si Morris nang makita niya na umiiyak ang kasintahan. “Anong nangyari sa’yo, wifey? Hindi mo ba nagustuhan ang mga rosas? Gusto mo bang palitan ko ito? Sabihin mo sa akin para magawan ko agad ng paraan.” Ang nag-aalalang tanong nito sa kanya.

Umiling si Carlo. “Ang totoo ay gustong-gusto ko ang mga rosas na ibinigay mo. Sorry, hubby. Nakalimutan ko kasi na ngayon araw pala ang ating monthsary date.” Ang pagtatapat nito sa nobyo.

“Akala ko naman kung napano ka na. Okay lang sa akin kung nakaligtaan mo ang petsa basta huwag mong kakalimutan yung taong mahal na mahal ka at yun ay walang iba kundi ako.” Ang nakangiting sabi ni Morris sa kanya.

Hindi na napigilan pa ni Carlo ang kanyang sarili at hinalikan niya si Morris sa labi nito. “Happy first monthsary, hubby.” Ang bati niya sa nobyo.

“Ang sweet mo naman, wifey. Bawing-bawi ka na sa halik na binigay mo sa akin.” Ang malambing na sambit ni Morris sa kanya.

“Pasensya ka na, hubby. Wala man lang akong regalo na naibigay sa’yo ngayon monthsary natin. Pakiramdam ko tuloy ay napakawalang kwenta kong kasintahan.” Ang malungkot na sabi sa kanya ni Carlo.

Inilapat ni Morris ang kanyang palad sa pisngi ni Carlo. “Huwag mong iisipin na wala kang kwenta dahil mahalaga ka sa akin. Ikaw ang pinakamagandang regalo na natanggap ko sa buhay kong ito. Hindi mo naman kailangan na magbigay ng mga materyal na bagay sa akin. Sapat na sa akin yung ako ang pinili mo na mahalin at ipaglaban.” Ang paglalahad nito sa kasintahan.

“Hmpf! Binobola mo na naman ako. Teka maiba tayo, saan mo ba balak pumunta ngayon?” Ang tanong sa kanya ni Carlo.

“Gusto ko sana na dalhin ka sa Star City, kung okay lang sa’yo.” Ang nahihiyang sagot ni Morris sa kanya.

Sumilay ang ngiti sa mga labi ni Carlo sa naging reaksyon ng kanyang nobyo. “Oo naman. Walang problema sa akin basta kasama kita, hubby.” Ang wika niya dito.

“Okay, wifey. Next destination natin ay sa may Pasay. Let’s go!” Ang masayang sabi ni Morris pagkatapos ay pinasibat na nito ang sasakyan.

Sa kasamaang palad ay tila hindi naman umaayon ang panahon sa kanilang dalawa. Pagdating kasi nila ng Star City ay nagsisimula nang kumulimlim ang kanina’y kulay asul na kalangitan. At nang sila ay nasa taas na ng ferris wheel ay saka naman bumuhos ang napakalakas na ulan.

Minabuti na lamang ni Morris na huwag nang ituloy pa ang kanilang date ni Carlo sa naturang lugar. Para silang mga basang sisiw na bumalik sa sasakyan.

“Sorry, wifey. Naudlot muli yung pagda-date natin.” Ang paghingi ng paumanhin ni Morris sa kasintahan.

“Okay lang, hubby. Hindi naman natin kontrolado ang panahon. Huwag ka nang malungkot dyan dahil may next time pa naman. Umuwi na tayo para makapagpalit na ng damit at basang-basa na itong mga suot natin.” Ang sabi sa kanya ni Carlo. Tumango naman si Morris dito saka pinaandar nito ang kotse.

Wala pa rin tigil ang buhos ng malakas na ulan habang binabaybay nila ang kahabaan ng kalsada. Hindi na tuloy makita ni Morris ang daan dulot nito.

“May bagyo ba ngayon? Grabe hindi na kinakaya ng wiper ng sasakyan ang patak ng ulan.” Ang nagtatakang tanong ni Morris.

“Oo nga, hubby. Kanina naman ay maganda ang panahon tapos ngayon ay heto na ang nangyari.” Ang sabi sa kanya ni Carlo.

“Kailangan muna natin na magpatila ng ulan, wifey. Zero visibility na kasi, baka mapahamak pa tayo kung itutuloy pa rin natin ang pagbiyahe.” Ang wika ni Morris kay Carlo. Napansin kasi ng lalaki na nanginginig na sa sobrang lamig ang kasintahan. Kahit pinatay na nito ang aircon ng kotse ay nilalamig pa rin ito dahil basa ang kanyang suot na damit.

“S-Saan t-tayo magpapatila?” Ang nanginginig na tanong sa kanya ni Carlo.

“May alam akong lugar na malapit lang dito. Maaari tayo doon na magpatila hanggat umuulan pa.” Ang sagot ni Morris sa kanya.

“S-Sige. P-Puntahan na n-natin.” Ang wika ni Carlo sa nobyo.

Nakailang beses na lumiko si Morris sa mga kalye. Nandyan kumaliwa siya pagkatapos ay kumanan. Ilang sandali pa ay pumasok ang kanilang sasakyan sa loob ng isang compound. Hindi masyadong maaninag ni Carlo ang paligid dahil sa malakas na buhos ng ulan.

Isang lalaki na may hawak na payong ang lumapit sa pwesto ni Morris. Ibinaba nito ang bintana ng sasakyan upang kausapin ito.

“Magandang gabi, sir. Long time, no see.” Ang bungad na bati ng lalaki kay Morris.

Nagtaka naman si Carlo sa inasta ng lalaki sa kanyang nobyo. Tila baga na matagal na nilang kilala ang isa’t-isa.

“Magandang gabi din sa’yo. Doon ulit sa dati. Pasuyo na lang, salamat.” Ang sagot naman sa kanya ni Morris.

“Alright, boss. Sumunod kayo sa akin.” Ang wika naman sa kanila ng lalaki. Itinaas muli ni Morris ang bintana pagkatapos nilang mag-usap saka nito sinundan ang lalaki na may hawak na payong.

Pumasok sila sa isang garahe na kasya lamang ang isang sasakyan.

Hindi naman mapakali si Carlo. “Nasaan na ba tayo, hubby?” Ang tanong niya sa kanyang nobyo.

Isang makahulugang ngiti ang sumilay sa mukha ni Morris bago niya sinagot si Carlo.

“Nandito tayo ngayon sa motel.”

SUSUNDAN…

Chapter Thirty Six

“Nandito tayo ngayon sa motel.”

Nanlaki ang mga mata ni Carlo pagkasabi ni Morris kung nasaan silang lugar. Iginala niya ang kanyang paningin sa buong paligid paglabas niya ng sasakyan. Wala naman siyang ibang napansin bukod sa puting gate at hagdanan.

“Halika na, wifey. Pumanik na tayo sa itaas para makapagpalit ng damit.” Ang wika ni Morris sa kasintahan.

“Teka muna sandali, hubby. Pwede ba ako dito? Hindi ba bawal ang menor de edad na pumasok ng motel katulad ko?” Ang nangangambang tanong sa kanya ni Carlo.

Napangiti naman si Morris sa naging reaksyon niya. Lumapit siya dito at hinawakan ang kamay nito. “Huwag kang matakot, wifey. Kasama mo naman ako saka kilala ako dito sa motel kaya wala kang dapat na ipag-alala.” Ang paliwanag niya kay Carlo.

“Oo nga pala, isa pa yan sa ipinagtataka ko. Bakit parang kilala ka nung lalaki na kumausap sa’yo kanina? Magsabi ka nga sa akin ng totoo, hubby. Naging customer ka ba dito?” Ang muling tanong sa kanya ni Carlo.

“Alam kong marami ka pang gustong malaman bukod dyan kaya magku-kwento na ko ngunit pagkatapos na lang natin makapagpatuyo at makapagbihis ng damit. Ang mabuti pa ay umakyat na tayo sa taas at doon na natin ituloy ang ating pag-uusap.” Ang sagot ni Morris sa kanya. Wala naman nagawa si Carlo kundi ang sumunod dito. Hindi na rin kasi niya kaya ang lamig na nadarama niya dulot ng basang damit na kanyang suot.

Magkasunod na pumanik ng hagdanan sina Morris at Carlo. Bumungad sa kanila ang malamig na buga ng hangin mula sa nakabukas na aircon nang buksan nila ang pinto. Lalo tuloy nanginig ang buong katawan ni Carlo. Agad na pumasok sa loob si Morris upang pahinaan ang temperatura ng kwarto.

“Ayan, wifey mahina na yung lamig dito. Maaari ka ng pumasok.” Ang wika ni Morris sa kasintahan.

“Salamat, hubby.” Ang sagot naman ni Carlo sa nobyo.

“Siya nga pala, wifey. Pwede kang maligo sa banyo, may heater dito pang alis ng lamig. Lalabas lang ako sandali.” Ang bilin sa kanya ni Morris.

“H-Ha? Saan ka pupunta, hubby?” Ang nag-aalalang tanong naman ni Carlo sa kanya.

“Bibili lang ako ng damit na maaari natin masuot. May malapit na tindahan dito kaya hindi ako masyadong magtatagal.” Ang sagot ni Morris sa kasintahan.

“Oh sige basta bumalik ka agad ha? Mag-iingat ka, hubby.” Ang paalala sa kanya ni Carlo.

“Pangako babalik ako pagkatapos. Maligo ka na, wifey. Baka magkasakit ka pa nyan. Patay ako kina Engineer at Ma’am kapag ibinalik kitang may lagnat at sipon.” Ang bilin ni Morris saka nito hinalikan sa noo si Carlo bago siya umalis.

Hinagilap ni Carlo ang switch ng ilaw pagkaalis ni Morris, medyo madilim kasi ang kwarto. Pagbukas niya ay nabigla siya sa kanyang nakita. Ito ang unang beses na siya ay makapasok sa ganitong lugar kaya may halong kaba at saya siyang naramdaman.

Tumambad sa kanyang paningin ang kabuuan ng kwarto. Mayroon itong malaking kama, sa ibabaw nito ay may mga petals na hugis puso at sa loob nito ay may dalawang swan na magkadikit.

“Para saan kaya ito?” Ang nagugulumihanang sabi ni Carlo sa kanyang sarili habang pinagmamasdan ang nakatayong istruktura. Korteng paekis ito at sa bawat dulo ay may nakakabit na mga posas.

Mas naguluhan pa ang isip ni Carlo nang pumasok siya sa loob ng banyo. Hindi kasi ito yung normal niyang nakikita. Bago ka umabot sa may shower area ay may parte doon na kahugis ng toilet bowl ngunit gawa ito sa semento.

Napakamot na lamang ng ulo si Carlo habang pinagmamasdan niya ito. “Makaligo na nga lang, baka mabaliw pa ako sa mga nakikita ko.” Ang wika niya sa kanyang sarili saka pinihit ang gripo ng shower.

Naabutan ni Carlo si Morris na nakaupo paglabas niya ng banyo. “Kanina ka pa ba dyan, hubby?” Ang tanong ni Carlo sa kanyang nobyo.

“Kararating ko lang. Kumusta pala ang pakiramdam mo, wifey?” Ang balik na tanong sa kanya ni Morris.

“Mabuti naman, hubby. Nakatulong ang pagligo ko, naging presko ang aking pakiramdam.” Ang sagot ni Carlo sa kanya.

“Siya nga pala, wifey. Nasa supot yung damit mo, kunin mo na lang. Bumili na din ako ng pagkain natin. Pwede kang kumain kung sakaling nagugutom ka na. Ako naman ang maliligo at basang-basa na itong suot ko.” Ang wika sa kanya ni Morris.

“Maraming salamat sa pag-aasikaso mo sa akin. I love you, hubby.” Ang sabi ni Carlo sa nobyo.

“You’re welcome, wifey. Basta ikaw, nanginginig pa. I love you too, sige maliligo muna ako.” Ang sagot naman sa kanya ni Morris pagkatapos ay pumasok na ito ng banyo.

Habang naliligo ay kinuha ni Carlo ang damit na binili ng nobyo. Isang pares ng puting t-shirt, itim na shorts at boxer briefs ang laman ng supot.

Agad niyang sinuot ito pagkatapos ay dinala niya ang damit ni Morris sa harap ng banyo.

“Hubby, heto yung damit na susuotin mo.” Ang sabi ni Carlo sa nobyo.

“Bukas yang pinto. Ipasok mo na lang yan dito sa loob.” Ang utos sa kanya ni Morris.

Dahan-dahan na binuksan ni Carlo ang pinto. Nakatalikod si Morris sa kanya habang ito ay naliligo. Walang kurtina ang banyo kung kaya’t malaya nitong napagmamasdan ang hubad na likuran ng kanyang nobyo.

“D-Dito ko na lang ilalagay itong supot. S-Sige lalabas na ko.” Ang kinakabahang sabi ni Carlo dito.

Bago pa man siya makalabas ay mabilis na humarap sa kanya si Morris. Napalunok ng laway bigla si Carlo nang masilayan niya ang matigas at nakatayong alaga ng lalaki.

“Baka gusto mong umulit na maligo kasama ako, wifey.” Ang tila nang-aakit na sabi ni Morris sa kanya. Habang taas-baba ang kamay nito sa kanyang alaga.

Uminit ang buong katawan ni Carlo sa ginagawang panunukso sa kanya ng nobyo. Pakiwari niya ay namumula na ang kanyang mukha sa sobrang hiya.

“Tse! Maligo kang mag-isa!” Ang wika ni Carlo saka ito nagmamadaling lumabas ng banyo. Dinig niya pa ang pagtawa ni Morris habang tinitingnan siya nito papalabas. Hinintay niya na makatapos sa pagligo ang nobyo bago niya ito muling kinausap.

“Ikaw ha, sinadya mo siguro na dalhin ako dito ano?” Ang tanong ni Carlo paglabas ng lalaki sa banyo.

“Ha? Hindi ah. Sadyang malakas lang ang ulan kaya wala akong maisip na ibang paraan kundi magpatila muna tayo hanggang matapos ito. Saksi ka nung hindi na kinaya ng wiper yung paglabo ng windshield ng kotse.” Ang paliwanag sa kanya ni Morris.

“Sigurado ka ba dyan sa dahilan mo?” Ang paninigurado ni Carlo sa kanya.

“Oo naman, wifey. Sigurado ako dahil tanging kapakanan mo lamang ang iniisip ko. Ayokong may masabi na hindi maganda ang mga magulang mo sa akin.” Ang wika naman sa kanya ni Morris.

“Okay, naniniwala na ako sa sinabi mo pero pwede ba hubby sa susunod ay tigil-tigilan mo yang pag-ngisi mo. Mukha ka kasing may gagawin na hindi maganda. Ang manyak ng dating sa akin.” Ang pakiusap ni Carlo kay Morris.

“Huh? Ikaw lang naman ang tanging minamanyak ko. Masama ba yun, wifey?” Tila isang bata na naghihimutok si Morris sa kanyang kasintahan.

“Ako lang daw. Sige nga paano mo maipapaliwanag sa akin yung kanina? Bakit kilala ka nung lalaking nagbabantay dito sa motel?” Ang pag-uusisa sa kanya ni Carlo. Inalalayan ni Morris ang kasintahan na umupo sa may gilid ng kama.

Huminga muna ng malalim si Morris bago ito nagsimulang magkwento.

“Ganito kasi yan, wifey. Bago pa man ako naging driver ninyo ay may nauna akong pinasukan. Pareho lang ang naging trabaho ko, nagmamaneho ako ng sasakyan ng isang businessman. Pamilyadong tao ang amo ko ngunit hindi alam ng lahat ay isa itong nuknukan ng pagiging babaero. Ito ang isa sa mga paboritong lugar na puntahan namin ni boss. Iba’t-ibang babae ang kanyang dinadala dito nung nagtatrabaho pa ako sa kanya. Aminado ako na tumitikim din ako dahil sa tuwing kumukuha si boss ng babae mula sa club ay palaging meron din ako. Sino ba naman ako para tumanggi hindi ba? Palay na mismo ang lumalapit sa akin para tukain ko pero dati pa yun noong doon pa ako naninilbihan.” Ang pagsasalaysay ni Morris sa kanya.

Napataas naman ng kilay si Carlo sa kwentong kanyang narinig. “Ang ibig mong sabihin, dito sa mismong kwarto kung saan tayo nakacheck-in mo dinadala yung mga babae na pinagpaparausan mo?” Ang tanong niya sa nobyo.

Napakamot naman ng ulo si Morris. “Oo, wifey.” Ang nahihiyang sagot niya dito.

Hindi naman makapaniwala si Carlo sa sinagot sa kanya ng nobyo. “Wow! Grabe, ang tindi naman ng mga galawan mo, Morris. Anong pumasok sa utak mo at bakit dito mo ako naisipan na dalhin? Anong tingin mo sa akin? Panandaliang aliw tulad ng mga babae na kinakama mo?” Ang naiinis niyang sabi.

Inilapit ni Morris ang kanyang sarili upang pakalmahin ang nagsisimulang magpuyos sa galit na si Carlo.

“Sabi ko na nga ba at magiging ganyan ang reaksyon mo, tama ang aking hinala. Pero wifey parte na ito ng aking nakaraan na kailanman ay hindi ko na kaya pang baguhin. Kaya nga sinasabi ko na sa’yo ngayon ang aking nakalipas, nagbabaka sakali ako na mauunawaan at tatanggapin mo ang aking tunay na pagkatao. Mahal na mahal kita, Carlo. Kaya nagsisikap akong magbago at ayusin ang buhay ko para maipagmalaki mo din ako sa’yong mga magulang.” Ang taos pusong paglalahad nito sa kanya.

“Eh bakit dito pa, Morris? Matatanggap ko ang nakaraan mo pero para dalhin pa ako sa lugar kung saan ka gumagawa ng milagro aba teka muna sandali. Oo, menor de edad pa ko ngunit hindi ako ganun kainosente tulad ng mga babaeng nakakasama mo.” Ang sabi ni Carlo sa kanya.

“Pasensya ka na, wifey. Wala naman sa intensyon ko na saktan o bastusin ka. Gusto ko lang na palipasin ang matinding buhos ng ulan sa labas bago tayo umuwi. Saka napansin ko na nilalamig ka na kanina kaya naisipan kong magcheck-in muna tayo. Pamilyar naman ako dito sa lugar kaya sinisigurado ko sa’yo na ligtas tayo dito. May mga malalapit din na tindahan na pwedeng mabilhan agad ng pagkain at damit natin. Sorry kung iba yung naging kahulugan sa’yo ng ginawa ko.” Ang paghingi ng paumanhin ni Morris sa kanya.

Tumayo ang lalaki at akmang lalabas ngunit pinigilan agad siya ni Carlo. “Saan ka pupunta?” Ang tanong niya sa kanyang nobyo.

“Doon na lang ako marahil sa sasakyan magpapahinga, inaantok na kasi ako. Hindi pa rin tumitigil ang ulan kaya mamaya pa siguro tayo makakaalis dito. Sige bababa muna ako, magpahinga ka din kahit sandali.” Ang paalala ni Morris sa kasintahan pagkatapos ay lumabas na ito ng kwarto.

Naiwan naman mag-isa si Carlo sa loob.

Habang tumatagal ay mas lalong lumalakas ang ihip ng hangin at pagbuhos ng ulan. Hindi mapakali sa paghiga si Carlo. Hindi niya mawari kung saan niya ipapaling ang kanyang sarili sa kama para siya ay dalawin ng antok.

Napabangon bigla si Carlo nang maalala niya na hindi pa siya nagsasabi sa kanyang mga magulang ukol sa kinasapitan nilang dalawa ni Morris. Agad niyang hinagilap ang kanyang cellphone.

“Naku! Naiwan ko nga pala sa loob ng sasakyan.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili. Lumabas siya ng kwarto para kunin ito.

Pagbaba ni Carlo ay nakita niya si Morris na mahimbing na natutulog sa may driver’s seat. Kahit na inadjust na nito ang upuan ay mababakas dito ang pagiging hindi komportable.

Nakaramdam naman ng awa si Carlo para sa kanyang nobyo habang pinagmamasdan niya ito.

Maingat niyang binuksan ang pinto ng kotse para kunin ang kanyang cellphone. Sinigurado nito na hindi siya makalilikha ng kahit na anong ingay na ikakagising ni Morris.

Halos mapuno ng mga mensahe at tawag mula sa mga magulang ang natanggap ni Carlo pagtingin niya ng kanyang cellphone.

“Sabi ko na nga ba at pihadong mag-aalala sina tatay at nanay sa amin. Nakalimutan ko kasing mag-iwan ng mensahe sa kanila kanina.” Ang pabulong na sabi ni Carlo.

Agad niya itong nireplayan.

Sorry po kung hindi ako kaagad nakapagpaalam sa inyo. Naabutan po kami ni Morris ng ulan dito sa may Pasay. Huwag po kayong mag-alala sa amin dahil nasa mabuti naman po kaming kalagayan. Hinihintay lang po namin na humupa ang malakas na buhos ng ulan pagkatapos ay uuwi na po kami.

Mag-iingat po kami sa biyahe pabalik. Pangako po.

Send. Pagkatapos nito ay saka naman niya ginising ang natutulog na nobyo.

“Hubby, doon ka na sa taas magpahinga. Hindi kasi ako mapalagay kung nandito ka sa ibaba natutulog.” Ang wika ni Carlo dito.

Naalimpungatan naman si Morris sa paggising sa kanya ni Carlo. “Bakit, wifey? Hindi ka ba makatulog?” Ang tanong niya sa kasintahan.

“Hmmm, medyo.” Ang sagot naman sa kanya ni Carlo.

Napabuntung hininga si Morris. “Galit ka pa ba sa akin, wifey?” Ang muling tanong niya dito.

Umiling naman si Carlo. “Hindi ako galit, hubby? Naiinis lang ako sa’yo dahil dito mo ko dinala. Pakiramdam ko kasi ay isa ako sa mga babaeng nakakasalamuha mo sa tuwing nagpupunta kayo ng boss mo dito para gumawa ng milagro.” Ang paliwanag naman niya sa kanyang nobyo.

Inilapit ni Morris ang kanyang sarili kay Carlo upang haplusin ang pisngi nito. “Patawarin mo ko wifey kung hindi ko pinag-isipan nang mabuti ang naging desisyon ko. Hindi ko isinaalang-alang ang iyong mararamdaman nang ikaw ay dalhin ko dito.” Ang paghingi niya ng paumanhin sa kasintahan.

“Pinapatawad na kita, hubby. Basta ipangako mo lang sa akin na hindi na ito muling mauulit pa.” Ang paniniguro ni Carlo sa nobyo.

“Pangako, wifey. Hindi na ito mauulit pa.” Ang sagot naman sa kanya ni Morris.

“Salamat, hubby. Halika na sa itaas, doon na tayo magpahinga.” Ang aya ni Carlo sa nobyo.

“Saglit, wifey.” Ang wika ni Morris sa kasintahan. Nagtaka naman si Carlo kung bakit siya pinapahinto ng kanyang nobyo sa pag-akyat ng hagdanan.

Napatili si Carlo nang bigla siyang buhatin ni Morris paglapit nito sa kanya. “Ayyy! Ano ba ang naiisip mo na naman, hubby? Bakit mo ako binuhat?” Ang tanong niya sa nobyo.

Napangisi naman sa kanya si Morris. “Ito yung ginagawa ng mga bagong kasal sa kanilang honeymoon.” Ang sagot niya sa kasintahan.

“Honeymoon!? Masamang pangitain yang pagngisi mo, hubby. Hindi ko nagugustuhan ang magiging kahihinatnan ng pagbuhat mo sa akin.” Ang nangangambang sabi sa kanya ni Carlo.

“Gusto kong gawin sa’yo ito, wifey. Yung tipong bubuhatin kita papasok sa bagong tahanan na tayong dalawa ang mismong bubuo. Nangako ako sa’yo na wala akong gagawin na kahit anong bagay na muli mong ikagagalit o ikasasakit ng iyong damdamin. Nais ko lang na buhatin ka paakyat sa kwarto na tulad ng isang bagong mag-asawa, yun lang.” Ang pagpapaliwanag naman ni Morris sa kanya.

“Promise, hubby? Yun lang talaga ang pakay mo sa akin ngayon?” Ang tanong ni Carlo sa nobyo.

Siniil ng halik ni Morris si Carlo. “Lalaki ako, wifey. Aminado ako na may mga pangangailangan din ako na hinahanap pero hindi ko ipipilit sa’yo kung hindi mo ito gustong gawin. Hahayaan na lamang kita na halayin, lapastanganin at babuyin ang katawan ko mamaya habang ako ay natutulog.” Ang pabirong sagot nito sa kasintahan.

“At talagang ako pa ang gusto mong manghalay sa’yo, hubby?” Ang natatawang tanong sa kanya ni Carlo.

“Basta ikaw ang hahalay sa akin ay handa akong magpalapastangan at magpababoy hanggang buong magdamag pa. Pwede mo nang simulan ngayon, wifey!” Ang sagot sa kanya ni Morris.

Napahagikgik naman ng todo si Carlo dahil sa kiliti na dulot ng pagpupog ng mga halik sa kanya ni Morris habang siya ay buhat nito paakyat sa kwarto.

Tulad ng naipangako ni Morris sa kanya ay wala itong ginawa na anuman pagpasok nila sa loob. Maingat siyang inihiga nito sa malambot na kama saka ito tumabi sa kanya. Yumakap ito kay Carlo pagkatapos ay tuluyan na itong nakatulog nang mahimbing.

Mataman na tinitigan ni Carlo ang mukha ni Morris habang ito ay natutulog sa kanyang tabi.

Maginoo pero bastos…katulad ni Bullet.

Mabilis na iwinaglit ni Carlo sa kanyang isipan ang lalaki. “ Mas maginoo naman itong si hubby kaysa sa kanya. Bwisit na lalaki yan, hanggang dito sa motel ay nanggugulo pa rin.“ Ang naiinis na sabi niya sa sarili.

Itinuon muli ni Carlo ang kanyang atensyon kay Morris.

“Salamat at hindi ka naging katulad niya. Sana ay hindi ka magbago. I love you, hubby.” Ang wika niya saka nito ginawaran ng isang halik sa labi ang nobyo bago nito ipinikit ang kanyang mga mata para matulog.

Paggising ni Morris ay bumungad sa kanya ang payapang natutulog na si Carlo. Nakaunan ang ulo nito sa dibdib niya habang nakayakap ito sa nobyo.

Hinalikan niya ang kasintahan sa noo nito.

“Hindi ako magsasawa sa pagtitig sa maganda mong mukha. Mahal na mahal kita, wifey.” Ang wika ni Morris sa nahihimbing na si Carlo.

Habang tumatagal ay hindi na napipigilan ni Morris ang sarili sa kanyang panggigigil para sa kasintahan.

Ang simpleng pagdampi niya sa malambot at mamula-mulang labi ni Carlo ay nauwi sa malalim na paghalik. Pinipilit ng kanyang isip na kumalas dito ngunit tila ayaw naman ng katawan nito na makiisa sa gusto niya. Hindi niya nakayanan ang makamandag na halina nito kaya kalaunan ay tuluyan na siyang bumigay.

Naging mapangahas si Morris, pilit niyang ipinapasok ang kanyang dila sa bibig ni Carlo habang hinahalikan niya ito.

“Uhhhmmm…” Isang ungol ang pinakawalan ni Carlo. Inakala ni Morris na nagising niya ang kasintahan kaya saglit siyang tumigil. Nang matiyak nito na bumalik ito sa pagtulog ay muli niyang ipinagpatuloy ang kanyang ginagawa dito.

“Nakakaadik talaga ang mga labi mo, wifey. Ang sarap at ang lambot.” Ang sabi ni Morris habang walang tigil ito sa pagpupog ng halik kay Carlo.

Samantala, akala naman ni Carlo ay nananaginip siya na hinahalikan ng kanyang nobyo. Unti-unting nag-init ang kanyang buong katawan. Napaungol pa nga siya sa labis na sarap na nadarama niya. Ngunit katagalan ay nagtaka na ito dahil nahihirapan na siyang huminga. Sa puntong iyon ay pinilit na niyang gumising dahil sa takot na baka siya ay binabangungot na.

Pagdilat ng kanyang mga mata ay bumungad kay Carlo ang mukha ni Morris habang nasa akto ito na ipinapasok ang kanyang dila sa bibig niya. Doon niya napagtanto na totoo pala at hindi isang panaginip o bangungot ang nangyayari sa kanya.

Nagkunwari ito na natutulog pa rin upang hulihin ang kanyang nobyo sa ginagawa nito sa kanya.

“I love you, wifey.” Ang sambit ni Morris sa tuwing hahalikan nito si Carlo.

Hindi maiwasan ni Carlo na makaramdam ng kaunting kilig sa ginagawa sa kanya ng nobyo. Batid niya na sinusubukan ni Morris ang lahat ng kanyang makakaya upang magpigil ng sarili. Matagal na din kasi buhat ng ito’y kanyang pagbigyan.

Nais niyang suklian ang mga sakripisyo, pag-aalaga at pagmamahal na ibinibigay nito para sa kanya.

Ngayong first monthsary nila ay gusto ni Carlo na bigyan si Morris ng isang hindi malilimutang regalo.

“I love you—” Nagitla si Morris nang hawakan ni Carlo ang kanyang magkabilaang pisngi.

“I love you too, hubby.” Ang sambit sa kanya ni Carlo. Umibabaw ito sa katawan ni Morris at agad nitong hinalikan ang nobyo.

Tila nasabik naman si Morris sa kanyang kasintahan kung kaya’t hindi na nito nagawa pang makapagsalita bagkus ay nakipag-sabayan na siya dito. Buong lugod niyang tinatanggap ang mga mapupusok na halik na ibinibigay ni Carlo sa kanya.

Kapwa naglalaban ang kanilang mga dila.

Ipinapasok ni Morris ang dila niya sa bibig ni Carlo na siya naman nitong sinisipsip.

“Uhhhmmm. Ang sarap mo talagang humalik, wifey.” Ang puri ni Morris sa kasintahan.

Napangiti naman si Carlo sa sinabi ng kanyang nobyo. “Siyempre, hubby. Ikaw kasi ang nagturo sa akin.” Ang sagot niya dito.

Muling nagsanib ang kanilang mga labi. Bukod sa pakikipaglaplapan ay nagpapalitan na sila ng mga laway sa isa’t-isa. Saglit na kumalas si Morris upang tanggalin ang kanyang suot na damit, wala itong tinira ni isa sa katawan niya.

Tumambad kay Carlo ang naninigas na alaga ng kanyang nobyo, handang-handa na para sa bakbakan.

“Ikaw na ang bahala sa katawan ko, wifey.” Ang pagpapaubaya na sabi ni Morris sa kanya.

Pinagmasdan muna ni Carlo ang hubad na katawan ni Morris. Sinimulan nitong haplusin ng kanyang kamay ang mukha ng nobyo, pababa sa dibdib nito.

“Sigurado ka ba sa sinasabi mo, hubby? Handa ka na bang magpalapastangan sa akin?” Ang nang-aakit na tanong ni Carlo sa nobyo habang pinaglalaruan niya ang kulay tsokolateng mga utong nito.

“Oo, wifey. Handa na ako.” Ang mabilis na sagot sa kanya ni Morris.

Tinatablan na din ng libog si Carlo sa kanyang ginagawa kaya hindi na ito nag-aksaya pa ng oras.

Siniil niya ng halik ang labi ng nobyo, pababa sa leeg hanggang sa dibdib nito. Pinagsawa ni Carlo ang kanyang dila sa dalawang utong ng lalaki.

“Urrrghhh…” Ang impit na ungol ni Morris.

Nilawayan nang husto ito ni Carlo bago siya dumako sa ibabang parte ng katawan ng nobyo. Tiningnan muna niya si Morris pagkatapos ay nagwika ito.

“Happy monthsary, hubby. I love you.”

Napasinghap si Morris nang hawakan ni Carlo ang kanyang alaga.

Dahan-dahang ipinasok ni Carlo ang sandata ng nobyo sa kanyang bibig. Nasa kalahati pa lang ang nasusubo ngunit parang mawawalan na ng ulirat si Morris sa labis na sarap na nadarama niya.

Gustong-gusto nito kung paano higupin at supsupin ni Carlo ang kanyang alaga, ibang-iba sa mga babaeng nakasubok na isubo ito.

Masikip, malaway at mainit. Ganito isalarawan ni Morris ang nararanasan niya sa loob ng bibig ni Carlo.

Sa kabilang banda naman ay nagsimula na si Carlo sa pagtaas baba ng bibig niya sa sandata ni Morris. Higop sabay supsop ang kanyang ginagawa na siyang kinababaliwan nang husto ng nobyo.

“Aaahhh! Namiss ko ito. Sige pa, wifey. Isagad mo pa ng todo!” Ang utos sa kanya ni Morris.

Agad naman tumalima si Carlo, binilisan pa niya lalo ang pag-angat baba dito. Nasasanay na din ang kanyang bibig kung kaya’t nagagawa na nitong isagad ang pagsubo dito ng walang kahirap-hirap.

Hindi naman mawari ni Morris kung saan niya ipapaling ang kanyang ulo. Napapatirik pa ito ng mga mata sa sarap na dulot ng bibig ng kasintahan.

“Aaahhh tang ina! Bilisan mo pa, wifey. Malapit na kong labasan!” Ang wika ni Morris sa kanya.

Lalo pang pinag-ibayo ni Carlo ang kanyang ginagawang pagpapaligaya sa nobyo. Nilapirot pa nito ang mga utong ni Morris upang makadagdag sa libog na nararamdaman nito. Hindi nga siya nagkamali dahil pagkaraan lamang ng ilang sandali ay nagbigay na ito ng hudyat sa napipinto nitong pagpapalabas.

“Aaahhh!!! Tang ina, heto na ko! Ipuputok kong lahat sa bibig mo, wifey. Saluhin mo! Arrrghhh!!!”

Isang masaganang katas ang bumulwak mula sa alaga ni Morris at sinalo itong lahat ng bibig ni Carlo na siya naman nitong nilunok.

Humiga sa pawisang katawan ni Morris si Carlo, dinig niya ang paghingal ng nobyo dulot ng kanyang pagpapalabas.

“Happy monthsary, hubby. Sana ay naging masaya ka sa regalo ko sa’yo.” Ang sabi sa kanya ni Carlo.

“Happy monthsary din sa’yo, wifey. Salamat sa regalo na binigay mo. Isa ito sa mga hindi ko makakalimutan sa buong buhay ko. Mahal na mahal kita.” Ang sagot naman ni Morris saka nito hinalikan sa noo ang kasintahan.

SUSUNDAN…

Chapter Thirty Seven

Dinama ni Carlo ang init na nanggagaling sa katawan ni Morris habang siya ay nasa ibabaw nito.

“Alam mo ba hubby na nagiging panatag ang kalooban ko sa tuwing ilalapat ko ang aking ulo sa iyong dibdib? Huwag mo sana akong sanayin sa mga ganitong bagay dahil natatakot ako na baka hanap-hanapin ko ito balang araw.” Ang wika ni Carlo sa nobyo.

Ikinulong nang mahigpit ni Morris si Carlo sa kanyang mga bisig.

“Huwag kang mangamba, wifey. Ang katunayan nga nito ay gustong-gusto ko na hinahanap mo ang amoy ko, ang mga yakap ko, yung ako mismo. Patunay lamang kasi ito na mahal mo ako at hindi ako magsasawa na busugin ka ng pagmamahal at pag-aalaga. Palagi mo yang itatatak sa iyong puso at isipan.” Ang sabi niya sa kasintahan.

“Opo. Pakatatandaan ko yang sinabi mo. I love you, hubby.” Ang sambit sa kanya ni Carlo.

“I love you too, wifey.” Ang sagot naman sa kanya ni Morris saka nito ginawaran ng halik sa labi ang kasintahan.

Isang mahabang katahimikan ang bumalot sa pagitan nilang dalawa, kapwa pinapakiramdaman nila ang isa’t-isa. Banayad na hinihimas ni Morris ang likod ng kasintahan habang pinapaikot naman ni Carlo ang kanyang daliri sa paligid ng utong ng nobyo.

Kahit sila ay kapwa mga walang imik ay nagsusumigaw naman ang kanilang pagmamahalan para sa bawat isa sa pamamagitan ng mga haplos at yapos. Walang salita ang sasapat para ilarawan ang saya na kanilang nadarama sa mga sandaling ito.

Makalipas ang ilang saglit ay may biglang sumagi sa isipan ni Morris. Agad naman niya itong ipinaalam sa kanyang kasintahan.

“Siya nga pala, wifey. Hindi ka rin ba magpapalabas ng sa’yo? Sasakit kasi yang tiyan mo kapag hindi mo nilabas yan.” Ang nag-aalalang tanong sa kanya ni Morris.

“H-Ha? A-Ang totoo kasi nito ay nahihiya akong gawin ito sa harap mo, hubby.” Ang pagtatapat ni Carlo sa nobyo.

Napangiti naman sa kanyang reaksyon si Morris. “Ngayon ka pa ba mahihiya sa akin, wifey? Kung kailan nasa ibabaw ka na ng hubad kong katawan saka mo sasabihin yan? Totoo ba yan?” Ang tanong niya sa kasintahan.

“Aaahhh basta! Nahihiya pa rin ako. Huwag ka na nga magtanong ng kung anu-ano dyan, hubby.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

Hinawakan ni Morris ang magkabilang braso nito. “Hayaan mong tulungan kita sa munti mong problema, wifey.” Ang wika nito sa kasintahan.

“Anong gagawin mo na—” Hindi na natapos ni Carlo ang kanyang itatanong sa nobyo dahil sa isang iglap ay nagawa siya nitong pahigain sa kanyang tabi.

“Hubarin mo na yang shorts mo, wifey.” Ang utos sa kanya ni Morris.

“H-Huwag na lang kaya, hubby. O-Okay lang naman talaga kasi sa akin kahit mamaya ko na lang siya gagawin, isasabay ko na ito sa pagligo.” Ang nag-aalangang sabi ni Carlo sa nobyo.

“Talaga, wifey? Bakit parang hindi naman totoo yang sinasabi mo sa nararamdaman ko ngayon?” Ang nakangising tanong sa kanya ni Morris habang nakahawak ang kamay nito sa nakabukol sa kanyang shorts.

Napasinghap si Carlo sa ginagawang paghimas ng nobyo sa naninigas niyang alaga. Hindi na niya maipagkakaila pa kay Morris na labis siyang nalilibugan sa ginagawa nito sa kanya.

“Gusto mo bang tulungan kita sa pagtanggal ng shorts mo, wifey?” Ang tila nang-aakit na tanong sa kanya ni Morris.

“Uuhhhmmm…” Ngunit sa halip na sumagot ay isang ungol ang narinig nito mula kay Carlo.

Sinimulang ibaba ni Morris ang suot na shorts ng kasintahan, inangat naman ni Carlo ang kanyang katawan upang mapabilis ang pagtanggal ng nobyo dito.

Matagumpay na natanggal ni Morris ang shorts at underwear na suot ng kasintahan at basta na lamang nitong itinapon sa sahig ang mga ito. Ngayon ay wala ng saplot sa ibabang parte si Carlo.

“Ikaw naman ang paliligayahin ko, wifey.” Ang wika sa kanya ni Morris. Inilagay niya ang isang paa ni Carlo sa kanyang hita, ngayon ay malaya na itong nakabuka. Kapwa sila nakatagilid na posisyon habang ang kamay niya ay nasa alaga ng kanyang kasintahan.

Sinimulang salsalin nang mabagal ni Morris ang ari ni Carlo.

“Aaahhh…hubby.” Ang sambit ni Carlo na agad napahawak sa kamay at napakapit sa leeg ng kanyang nobyo habang nag-aangat baba ang kamay nito sa alaga niya.

“Relax, wifey. Ako ang bahala sa’yo.” Ang sabi naman ni Morris sa kanya. Sinunggaban nito ang labi ni Carlo nang bigla niyang bilisan ang pagsasalsal dito.

“Uuuhhhmmm…” Tanging mga ungol lamang ang naririnig mula kay Carlo dahil natatakpan ng mga labi ni Morris ang kanyang bibig. Napahigpit na lamang ang kapit nito sa nobyo dahil tila mawawalan na siya ng ulirat sa ginagawa nitong pagpapaligaya sa kanya.

Akala ni Carlo ay lalabasan na siya agad ngunit biglang tumigil sa pagsasalsal si Morris.

“Bakit ka huminto, hubby?” Ang tanong ni Carlo habang naghahabol siya ng hininga matapos kumalas sa pakikipaghalikan si Morris sa kanya.

“May naisip akong magandang ideya na tiyak kong magugustuhan mo.” Ang sagot sa kanya ni Morris.

Napakunot naman ng noo si Carlo.

“Ano na naman ba yang naiisip mo at kinailangan mo pang tumigil ha hubby?” May himig ng pagkainis na tanong nito sa kanyang nobyo.

“Tirahin kita sa pwet, wifey.” Ang sambit ni Morris sa kasintahan.

Bigla naman nakaramdam ng matinding kaba sa dibdib si Carlo. Wala pa kasi ni isa ang sumubok na gawin ito sa kanya. At kung ang pagbabasehan ng makakauna sa kanya ay ang alaga ni Morris ay nakatitiyak siya na hindi niya ito kakayanin.

“Pasensya ka na hubby pero hindi ko gusto ang naging ideya mo.” Ang pagtanggi sa kanya ni Carlo.

“Bakit hindi mo nagustuhan, wifey? May mali ba sa naisip ko?” Ang nagtatakang tanong ni Morris na nagsisimula na din mainis sa kasintahan.

“Basta ayaw ko, hubby. Humiling ka na lang ng iba pwera lang dyan.” Ang madiin na sagot ni Carlo. Bigla itong bumangon sa kama at agad nagtungo sa banyo. Naiwan naman mag-isa sa higaan si Morris.

Itinutok ni Carlo ang kanyang mukha sa umaagos na tubig na nagmumula sa shower. Hinayaan niya ang mainit na temperatura na manuot sa kanyang balat at katawan. Nawalan na kasi siya ng gana na magpalabas dahil kay Morris kaya minabuti na lamang niya na ituloy ito sa pagligo.

Habang nakapikit ang mga mata ni Carlo ay biglang may dalawang kamay na lumingkis sa katawan niya mula sa kanyang likuran.

“Sorry, wifey…” Ang tinig mula kay Morris habang nakayakap ito sa likod ng kasintahan. Hubo’t-hubad itong pumasok sa loob ng banyo upang sundan siya.

“Okay lang, hubby. Pero sana sa susunod ay huwag mo na lang munang ipilit sa akin yung gusto mong gawin natin dahil hindi ko pa talaga kaya. Hindi pa ko handa para dyan.” Ang pakiusap sa kanya ni Carlo.

“Patawad, wifey. Hindi ko alam na ayaw mo pala. Hayaan mo sa susunod ay hindi ko na ito babanggitin pang muli sa’yo.” Ang paghingi ng paumanhin ni Morris sa kanya.

“Salamat. Sige itutuloy ko na lang itong pagligo ko. Nais mo bang sumabay sa akin, hubby?” Ang tanong sa kanya ni Carlo.

“Siyempre naman wifey pero bago tayo tuluyang maligo ay gusto kong ituloy natin ang naudlot na pagpapaligaya ko sa’yo. Nais kong bumawi sa nangyari kanina.” Ang naging sagot ni Morris sa kasintahan.

Lumalim ang paghinga ni Carlo nang dumako ang kamay ng nobyo sa nagsisimula na naman tumigas niyang alaga. Balak ni Morris na gawin ito habang sila ay nakatayo kaya sumandal na siya agad sa pader ng banyo upang mabigyan ng suporta ang kasintahan na kasalukuyang nangunguyapit na sa kanya.

Hindi naman mawari ni Carlo kung saan niya ipapaling ang kanyang ulo sa tuwing hihimasin ni Morris ang naninigas niyang sandata. Ngayon ay naiintindihan na niya kung bakit ganun na lamang ang reaksyon ng kanyang nobyo kapag sinasalsal niya ang alaga nito.

Kakaibang sarap sa pakiramdam ang idinudulot ng mainit na palad ni Morris sa katawan niya. Akala ni Carlo ay sapat na ang kanyang pagsasarili ngunit may mas hihigit pa pala dito. Iba pa rin ang ligayang hatid kapag may gumagawa nito na ibang tao para sa’yo.

“Masarap ba, wifey?” Ang tanong sa kanya ni Morris.

“O-Oo, hubby. Huwag mong ihihinto, please.” Ang pagsusumamo ni Carlo sa nobyo.

Napapatirik ang mga mata ni Carlo habang mabilis na sinasalsal ni Morris ang kanyang alaga. Tila nagdedeliryo ito sa labis na ligaya na nadarama.

“Uuuhhhmmm…” Tanging mga ungol ni Carlo ang umaalingawngaw sa loob ng banyo. Sa bawat pag-angat baba ng kamay ng nobyo ay ibayong sarap ang hatid sa kanya.

Lihim naman na natutuwa si Morris habang pinagmamasdan nito ang reaksyon ng kasintahan. Batid niya na ito ang unang beses na may gumawa kay Carlo ng tulad ng ganito. Bakas sa mukha ng kasintahan ang labis na kasiyahan.

Napansin nito na kinakapos sa paghinga si Carlo kaya minabuti ni Morris na bagalan ang pagsalsal dito ngunit pinigilan naman siya agad ng kasintahan.

“Huwag mong bagalan, hubby. Malapit na kong labasan.” Ang wika sa kanya ni Carlo.

Kaagad na tumalima si Morris sa kanyang kasintahan. Mas lalo pa nitong pinag-ibayo ang pagtaas baba ng kanyang kamay sa alaga ni Carlo.

“Ooohhh…Aaahhh…” Ang mga sambit na ungol ni Carlo. Hindi niya mapigilan ang sarili na hindi makagawa ng ingay. Doon niya napagtanto kung gaano kabihasa ang mga kamay ni Morris sa pagpapaligaya sa kanyang mga nagiging kapareha. Hindi na siya nagtataka pa kung bakit nahuhumaling nang sobra si Zoey sa kanyang nobyo.

Mapapa-ungol ka sa kanyang pagmamahal.

“Malapit na ko, hubby.” Ang babala ni Carlo sa nobyo. Mas binilisan pa ni Morris ang pagsalsal sa kanya.

Lalong humigpit naman ang kapit ni Carlo sa leeg ng kanyang nobyo. Sa bawat pag-angat baba ng kamay nito ay naging mabilis at malalim din ang paghahabol niya ng hininga.

Ilang sandali pa ay naramdaman na ni Carlo ang hudyat ng paglabas ng kanyang katas.

“Aaahhh hubby heto na. Hindi ko na kaya lalabas na. Heto na ko, heto na…aaahhh…arrrggghhh!!!”

Magkakasunod na putok ang lumabas na katas mula sa alaga ni Carlo. Nanghina ang kanyang mga tuhod at nanginig ang buo niyang katawan habang patuloy na sinasalsal ni Morris ang matigas pa rin niyang ari.

Samantala, hindi naman tinantanan ni Morris ang kanyang ginagawa sa kasintahan. Nagkalat ang katas nito. May tumalsik sa pader ng banyo, mayroon din sa mukha at dibdib ng kasintahan at ganun din sa kanyang mga kamay. Ito ang ginamit niyang pampadulas sa paligid ng ari ni Carlo.

“Tama na, hubby. Wala ka ng mapipiga dyan.” Ang sabi ni Carlo sa nobyo. Itinigil naman ni Morris ang kanyang ginagawa at pinagtuunan nang pansin ang labi ng kasintahan.

“Nag-enjoy ka ba, wifey?” Ang tanong sa kanya ni Morris matapos ang kanilang halikan.

“Sobra akong nag-enjoy, hubby. Heto nga at hingal na hingal pa ko.” Ang masayang sagot sa kanya ni Carlo.

“Isagad na natin ang pagod mo, wifey.” Ang nakangising sabi ni Morris. Muli nitong sinakop ang mga labi ni Carlo sabay angat baba ng kamay sa sandata nito na hanggang ngayon ay naninigas pa rin at handang-handa para sa muli nilang bakbakan.

Hikab nang hikab si Carlo sa loob ng sasakyan. Kasalukuyan nilang binabagtas ngayon ang kahabaan ng kalsada pabalik ng bahay. Tumila na kasi ang ulan kaya nagdesisyon na silang umuwi. Pasado alas diyes na ng gabi nang sila ay makaalis sa motel na kanilang pansamantalang tinuluyan.

“Matulog ka muna wifey kahit kaunti, tutal nasa biyahe pa naman tayo. Gigisingin na lamang kita kapag nasa bahay na tayo.” Ang wika ni Morris sa kasintahan.

“Doon na lang siguro ako sa bahay matutulog para tuluy-tuloy at walang asungot na iistorbo sa akin para pagurin ako.” Ang pagtangging sagot sa nobyo ni Carlo.

“Ako ba yung asungot na tinutukoy mo, wifey?” Ang tanong sa kanya ni Morris.

“Sino pa ba, hubby? Eh ikaw lang naman ang pumagod sa akin ng ganito katindi.” Ang sagot ni Carlo sa nobyo.

Hindi niya akalain na sobrang tibay pala ng resistensiya ni Morris dahil pagkatapos niya na magpalabas sa pangalawang pagkakataon ay humirit pa ito sa kanya sa loob din ng banyo. Akala ni Carlo ay titigil na ito ngunit nagkakamali siya dahil umulit pa ito sa kama at maging sa labas ng sasakyan pagbaba nila ay nasubukan din nilang gawin ito.

“Sorry, wifey. Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Matagal-tagal din kasi yung huling beses na ginawa natin ito. Nasabik ako na masolo kitang muli.” Ang paliwanag kay Carlo ng nobyo.

“Oo nga eh. Sa sobrang kasabikan mo sa akin ay naka-apat na beses kang magpalabas ng binhi mo sa bibig ko.” Ang sarkastikong sabi sa kanya ni Carlo.

“Ganyan ako kasabik sa’yo, wifey. Huwag kang mag-alala dahil bubuhatin naman kita mamaya hanggang sa kwarto mo.” Ang nakangising wika ni Morris sa kasintahan.

“Naku kahit ako na lang mag-isa, huwag mo na kong ihatid pa. Baka imbes na makapagpahinga na ko ay mauwi pa sa pagpupuyat at hindi na ko makalakad nang tuluyan sa labis na pagod. Saka baka maipilit mo pa yang gusto mo, hindi yan uubra sa akin hubby.” Ang naiinis na sabi ni Carlo sa kanya.

Napakamot naman ng ulo si Morris. “Sinubukan ko lang naman wifey, baka sakaling magbago pa ang desisyon mo eh.” Tila isang batang naghihimutok kay Carlo ang nobyo.

“Sorry, hubby. Hindi ko kayang sabayan yang malakas mong stamina. Lulupaypay na ko pero ikaw baka nagwa-warm up ka pa lang.” Ang madiin pa rin na pagtanggi sa kanya ni Carlo.

“Sige na nga, hindi ko na ipipilit ngayon. Sa ibang araw na lang siguro.” Ang wika ni Morris sa kanya.

Napatingin bigla si Carlo sa sinabi ni Morris. “At talagang seryoso ka pa dyan hubby ha?” Ang tanong niya sa nobyo.

“Oo naman wifey, seryoso ako. Habang may buhay may pag-asa kaya hindi ako magsasawang tanungin ka hanggang sa makulitan ka at pumayag.” Ang sagot ni Morris sa kasintahan.

“Baliw ka talaga, hubby.” Ang napapailing na reaksyon ni Carlo sa nobyo.

“Baliw na baliw sa’yo. I love you, wifey.” Ang natatawang sagot ni Morris sa kanya habang nakatuon ang tingin sa pagmamaneho.

Alas dose na ng madaling araw nang sila ay makarating ng bahay. Sinalubong sila ng kasambahay na si Tin.

“Oh bakit ngayon lang kayo nakauwi?” Ang bungad na tanong niya sa dalawa.

“Naku ate inabutan kami ng malakas na ulan tapos sumabay pa yung matinding traffic. Nasaan po pala sina tatay at nanay?” Ang balik na tanong sa kanya ni Carlo.

“Nasa kwarto na yung mga magulang mo. Sabi ko ako na lang ang maghihintay sa inyong dalawa at may mga trabaho pa sila bukas.” Ang sagot naman ni Tin sa kanya.

Sakto naman na papalapit si Morris sa dalawa. Agad na may napansin si Tin sa kanila.

“Ay pareho kayo ng damit na suot? Taray kayo na talaga ang couple.” Ang puri ng kasambahay sa dalawa.

“Nabasa kasi yung mga damit namin ng ulan kanina kaya bumili ako para makapagpalit kami.” Ang paliwanag ni Morris kay Tin.

“Nagpalit lang kayo ng damit kanina? Wala nang iba pang nangyari bukod doon? Hindi kayo nagbasaan ng katawan, ganun?” Ang makahulugang tanong ni Tin sa kanila.

Kapwa naman hindi mawari ng dalawa ang kanilang isasagot dito. Napatingin na lamang si Morris sa ibang direksyon at hinayaan niya ang kasintahan na siyang sumagot sa tanong nito.

“Wala ate, nagpalit lang po talaga kami ng damit kasi basang-basa po yung mga suot namin kanina. Ang mabuti pa ay matulog na tayong lahat at may mga pasok pa yung mga magulang ko bukas. Lalo ka na hubby at magmamaneho ka pa para kay tatay.” Ang paglilihis naman ni Carlo sa usapan.

“Teka kukunin ko lang yung basang damit sa sasakyan saka may nakalimutan kang bitbitin.” Ang wika ni Morris pagkatapos ay bumalik ito sa may garahe.

“Ano kaya yung nakalimutan ko sa kotse?” Ang nagtatakang tanong ni Carlo sa sarili habang hinihintay ang dala ng kanyang nobyo.

Pagbalik ni Morris mula sa sasakyan ay bitbit na nito ang binili niyang mga rosas para kay Carlo.

“Ito yung naiwan mo sa loob ng kotse. Happy monthsary ulit sa’yo, wifey. Sige na akyat ka na, kami na ang bahala ni Tin dito sa baba.” Ang sabi ni Morris sa kasintahan.

“Sorry nawala sa isip ko, hubby. Happy monthsary din sa’yo. Sige aakyat na ko. Magpahinga na din kayong dalawa pagkatapos ha.” Ang bilin sa kanila ni Carlo.

“Opo.” Ang magkasabay pang sabi nina Morris at Tin.

Hindi naman agad umakyat si Carlo sa kanyang kwarto. Nakatingin lang ito sa nobyo na tila may gustong ipahiwatig sa lalaki.

Naintindihan naman kaagad ni Tin ang nais sabihin ni Carlo. “Good night kiss daw.” Ang sabi nito kay Morris.

“Aaahhh…” Lumapit naman ito kay Carlo upang halikan ito sa labi. “Good night, wifey. I love you.” Ang wika sa kanya ni Morris.

“Good night din, hubby. I love you too.” Ang sagot ni Carlo sa nobyo pagkatapos ay binalingan nito ang kasambahay.

“Good night din sa’yo, ate. Mabuti ka pa mabilis kang makaintindi hindi tulad ni Morris na kakailanganin pa ata ang tulong ng interpreter.” Ang natatawang sabi ni Carlo kay Tin.

“Naku masanay ka na sa mga lalaki. Dapat lagi tayong specific dahil sasabihin nila sa atin na hindi daw sila manghuhula. Oh siya matulog na nga tayo, good night.” Ang hirit naman sa kanya ni Tin at kapwa sabay silang nagtawanan.

Wala naman nagawa si Morris kundi ang mapakamot na lamang ng kanyang ulo dahil pinagkakaisahan siya ng dalawa.

Nauna na si Carlo na umakyat at iniwan na sa baba sina Tin at Morris. Pagdating niya sa kwarto ay agad niyang ibinagsak ang pagal niyang katawan sa kanyang kama. Doon niya naramdaman ang lahat ng pagod na dulot ng kanilang ginawa ng nobyo. Muli niyang pinagmasdan ang mga rosas sa kanyang tabi.

Napangiti si Carlo. “May taglay din kasweetan itong si hubby, nasasapawan lang ng kamanyakan talaga.” Ang natatawang sabi nito sa kanyang sarili.

Makaraan ang ilang sandali ay may naulinigan si Carlo na boses na nagmumula sa labas. Hindi na sana niya balak pa na bumangon dahil inaantok na siya ngunit habang tumatagal ay palakas nang palakas ang ingay na kanyang naririnig.

Sa kanyang pagkainis ay bumangon na si Carlo at tinungo ang balkonahe upang silipin kung ano ba ang ingay na yun.

Paghawi niya pa lamang ng kurtina ay nakita na agad ni Carlo kung saan nagmumula ang kanyang nadidinig.

“Ooohhh baby. Fuck me harder! Aaahhh…” Ang malakas na boses ng babae na hindi pamilyar sa kanya habang bumibira mula sa likuran nito si Bullet. Kasalukuyang gumagawa ang dalawa ng milagro sa may balkonahe ng bahay ng lalaki.

Napailing na lamang si Carlo habang pinapanood sila. Hindi niya mabatid kung sinasadya ba talaga ito ni Bullet o hindi ngunit isa lang ang kanyang naiisip sa mga oras na ito, ang matulog.

“Bahala na kayo dyan, inaantok na talaga ako.” Ang sabi ni Carlo sa sarili. Isasara na niya dapat ang pinto ng kanyang balkonahe ngunit bigla niyang narinig na nagsalita si Bullet.

“You still want me, do you? Just say yes and I’m all yours, forever.”

Hindi mawari ni Carlo kung para kanino sinasabi ito ni Bullet dahil nakatalikod na siya dito.

“Yes! Yes, baby! I want you, everything of you.” Ang babae na kasama nito ang sumasagot sa lalaki.

Dumagundong ang tibok ng puso ni Carlo pagkasara niya ng pinto. May tila punyal na sumagi sa kanyang dibdib at muli itong kumirot. Para siyang tinamaan ng ligaw na bala sa puso nang marinig niya ang sinabi ni Bullet.

Naaapektuhan pa rin siya ng lalaki.

“Hindi. Hindi ito pwede. Nagkakamali ka lang, Carlo.” Ang pangungumbinsi niya sa kanyang sarili. Kaagad niyang tinakpan ng kurtina ang pinto at muling bumalik sa paghiga. Umaasa siya na paggising niya isang araw ay maglalaho na parang bula ang nararamdaman niya para dito.

Balang araw.

Buwan ng hunyo.

Ang unang araw ng pasukan. Ito na rin ang hudyat ng pagsisimula ng huling taon ni Carlo sa sekondarya, isang hakbang na lang patungong kolehiyo.

Ipinasok siya ng kanyang ina na si Susan sa isang exclusive school for boys na malapit sa kanilang subdivision.

Nung umpisa ay nag-alangan pa ang mag-asawang Delfin at Susan kung tama ba ang kanilang naging desisyon sa pag-enroll sa anak dito. Inaalala kasi nila na baka makaapekto sa pag-aaral ni Carlo ang kanyang kasarian. Posible kasi itong pagmulan ng tuksuhan lalo pa at puro kalalakihan ang makakasalamuha ng kanilang anak.

Ngunit nangako naman si Carlo sa mga magulang na magiging responsableng mag-aaral at iiwas sa anumang gulo.

Hinatid ng mag-asawa si Carlo sa eskwelahan.

“Sigurado ka ba talaga anak na okay ka na dito? Pwede ka namin samahan hanggang sa loob.” Ang nag-aalalang tanong sa kanya ni Susan.

“Okay na po ako dito ’nay. Kaya ko na pong pumasok sa loob ng mag-isa. Huwag na po kayong masyadong mangamba.” Ang sagot ni Carlo sa ina.

“Oo nga naman, mahal. Binatilyo na yang si Carlo kaya hindi na niya kakailanganin pa na ihatid natin hanggang doon sa loob ng school. But anak, you have to remember your promise to us always. Okay?” Ang paalala ni Delfin sa kanya.

“Opo, ’tay. Pakatatandaan ko po ito palagi. Makakaasa po kayo na ako ang iiwas sa mga gulo na posibleng mangyari. Hindi ko po kayo bibigyan ng sakit ng ulo.” Ang pangako ni Carlo sa kanyang ama.

“Basta whatever happens to you in school kindly tell us. Please lang, anak.” Ang bilin ni Susan sa kanya.

“Opo ’nay, pangako. Sige po papasok na ko sa loob. Mag-iingat po kayo sa biyahe.” Ang paalam ni Carlo sa kanyang mga magulang bago siya bumaba ng sasakyan.

Masaya si Carlo sa ipinapakitang pag-aalala nina Delfin at Susan sa kanya. Unti-unting bumabalik na sa dati ang kanilang samahan. Dalangin niya na nawa ay tuluyan na itong magtuluy-tuloy.

“Mukhang maganda ang gising mo bunso ah.” Ang bungad na bati ni Miguel sa kanya.

“Uy kuya! Ikaw pala yan. Good ang morning ko ngayon dahil simula na ang pasukan. Excited na ko sa bago kong school.” Ang sabi sa kanya ni Carlo.

“Oo nga pala. Tara pasok na tayo, ililibot kita sa loob ng school. Tingnan na rin natin kung saan section ka mapapabilang.” Ang aya ni Miguel sa kanya.

“Sige po, kuya. Let’s go!” Ang masayang sambit sa kanya ni Carlo.

Nagkaroon ng isang maikling programa ang school para sa pagsalubong sa kanilang mga estudyante sa pagbubukas ng taong pampanuruan. Matapos nito ay agad hinanap nina Miguel at Carlo ang kanilang mga pangalan sa mga listahan na nakapaskil sa bulletin board.

“Oh magkasama pala tayo sa iisang section. Tingnan mo, bunso.” Ang wika ni Miguel sa kanya.

“Aba, oo nga no. Magkaklase tayo ngayon taon. Akalain mo yun, kuya?” Ang masayang sabi sa kanya ni Carlo.

“Alam mo ba ang ibig sabihin nyan, bunso?” Ang tanong ni Miguel sa kanya.

Napakunot naman ng noo si Carlo. “Ano yun, kuya?” Ang balik na tanong niya dito.

Napangiti sa kanya si Miguel. “Ang ibig sabihin nito ay madalas na tayong magkikita at magkakasamang dalawa.” Ang sagot niya kay Carlo.

“Ang galing no, kuya? Para tayong itinadhana sa isa’t-isa para magkasama.” Ang sabi naman sa kanya ni Carlo.

“Sana nga…” Ang pabulong na usal ni Miguel.

“Ano yung sinabi mo, kuya?” Hindi ko kasi naintindihan.“ Ang wika ni Carlo sa kanya.

“H-Ha? Aaahhh, ang sabi ko ay pumunta na tayo doon sa magiging room natin. Halika na.” Ang aya ni Miguel. Hinatak na niya agad si Carlo kaya hindi na nito nagawa pang makapagsalita.

Pagdating nila ng kwarto ay napansin agad ni Carlo ang pamilyar na mga mukha na nakaupo na sa loob.

“Magiging kaklase din pala natin sina Tristan, Sylvester at Spencer. Nakilala mo na sila nang maglaro tayo ng basketball sa loob ng subdivision.” Ang muling pagpapakilala ni Miguel sa kanila kay Carlo.

“Good morning, Carlo.” Ang bati ni Spencer.

“Welcome sa’yo, Carlo.” Ang sabi ni Tristan.

“Hello, Carlo.” Ang sambit ni Sylvester.

Isang matamis na ngiti ang isinukli ni Carlo sa tatlo. “Good morning din sa inyo.” Ang malugod niyang sabi. Naputol ang kanilang pagbabatian nang pumasok sa kwarto ang isang lalaki.

“Good morning class, I am Brother Gerald Alejandro and I will be your adviser for the school year two thousand seven to two thousand and eight. I’m sure everyone is already familiar with each other except for the newly transferred students. Once again you will introduce yourself one by one. Okay let’s start with you.” Ang wika ni Brother Gerald sabay turo sa isang estudyante na nakaupo sa may harapan.

Isa-isang pumunta sa harapan ng klase para magpakilala ang mga mag-aaral. Ang huling tumayo para magsalita ay si Carlo.

“Good morning everyone. I’m Juan Carlo Felaire but you can call me Carlo. I’m fifteen years of age and the only son of Delfin and Susan Felaire. My father is an engineer while my mother owns a bakeshop. We used to live in Cebu City but my parents decided to move here in Manila to continue my studies. I want to take up either architecture or civil engineering course in college, just like my father. I hope that we can learn a lot of life lessons and gain some experiences this school year. I’m looking forward to have a wonderful and memorable moments with all of you. Thank you.” Ang pagpapakilala niya sa klase.

“Maraming salamat, Carlo. Tulad ng kanyang sinabi class, ngayon ay nasa huling taon na kayo sa high school kaya dapat ngayon pa lang ay iniisip niyo na ang mga gusto ninyong gawin. Sumali kayo sa mga extra-curricular activities gaya ng sports, mayroon din tayong iba’t-ibang mga organizations dito sa eskwelahan na maaari kayong mapabilang. What I’m trying to say is bago kayo maging abala sa paghahanda para sa entrance examinations sa mga unibersidad na inyong papasukan at mga kursong nais ninyong kunin pagtuntong sa kolehiyo ay naranasan niyo na ang mga bagay na tanging kayo lang sa edad ninyo ang pwedeng makagawa. Explore, make friends, laugh, enjoy, have fun. Habang mga bata pa kayo ay mangolekta na kayo ng mga magagandang alaala na siyang babaunin ninyo sa pag-alis niyo dito sa apat na sulok ng kwartong ito. Gawin ninyong makabuluhan ang mga kwento ng inyong huling taon sa sekondarya. Maliwanag ba yun mga bata?” Ang sabi ni Brother Gerald sa klase.

“Yes po, brother.” Ang magkakasabay naman nilang sagot sa kanilang adviser.

SUSUNDAN…

Chapter Thirty Eight

Naging abala si Carlo sa kanyang pag-aaral sa bago niyang eskwelahan sa pagsisimula ng pasukan. Madali siyang nakapalagayan ng loob ng iba pa niyang mga kaklase dahil sa pagiging masayahin at positibo nito. Napawi ang lahat ng agam-agam ng kanyang mga magulang nang makita nila ang mga magagandang nangyayari sa kanilang anak.

“Nakakabilib ka talaga, bunso.” Ang wika ni Miguel kay Carlo habang sila ay kumakain sa canteen.

“Bakit naman po kayo bumibilib sa akin, kuya?” Ang tanong sa kanya ni Carlo.

“Kasi biruin mo, dalawang buwan ka pa lang dito sa school pero ang dami mo ng ginagawa. Pero kahit busy ka sa extra-curricular activities mo ay hindi mo pa rin napapabayaan ang iyong pag-aaral. Sabi nga ni Tristan baka ikaw daw ang maging top one ngayong first grading. Nagpustahan pa nga ang mga loko-loko natin mga kaibigan.” Ang natatawang kwento sa kanya ni Miguel.

“Naku sigurado ako na si Spencer ang nakaisip ng pustahan na yan, baliw talaga yun. Pero yung totoo ay kaya ako nagsusumikap at nag-aaral nang husto ay para maging proud sa akin sina tatay at nanay. Ayaw ko silang bigyan ng sakit ng ulo. Ano bakla na nga, pasaway pa?” Ang pabirong sabi ni Carlo sa kanya.

“Hindi ka naman pasaway bunso at huwag mong iisipin na walang halaga ang pagiging bakla mo dahil ang totoo nga nyan ay marami kang napapasaya at nabibigyan ng inspirasyon para mag-aral nang mabuti. Isa na ko doon.” Ang wika sa kanya ni Miguel.

“Salamat sa’yo, kuya. Alam mo naman na isa ka sa mga nagpapalakas ng loob ko kaya pakiramdam ko ay kakayanin ko ang mga pagsubok na darating sa akin. Pasensya ka na kung madalas ay hinahamak ko ang aking sarili. Hindi ko kasi maiwasan na panghinaan ng loob kapag ang kasarian ko na ang napag-uusapan.” Ang malungkot na sabi ni Carlo sa kanya.

“Ano ka ba bunso, huwag kang ganyan. Hindi naman lahat ng tao ay tulad ng iniisip mo. Ako, sina Tristan, Sylvester at Spencer, hindi ba buong puso ka namin na tinanggap nang umamin ka sa amin? Ni minsan ay hindi mo kami kinakitaan na pinandirihan o hindi kaya ay ginawang katatawanan ang kasarian mo. Huwag mong isipin ang ibang tao na hindi ka naman tanggap. Ituon mo ang iyong sarili doon sa tanggap at mahal ka kung ano at sino ka. Huwag mong pag-aksayahan ang mga bagay na magpapalungkot lang sa’yo. Doon ka lang palagi sa positibo at masaya.” Ang payo naman sa kanya ni Miguel.

Nangilid ng luha ang mga mata ni Carlo sa sinabi ng kaibigan sa kanya. “Ano ba yan kuya, sa lahat naman ng lugar na mapipili mo ay dito pa sa canteen mo naisipan na paiyakin ako. Kainis ka talaga.” Ang wika niya.

“Sorry naman, bunso. Gusto ko lang palakasin ang loob mo. Sadya lang talaga na iyakin ka.” Ang pabirong sabi ni Miguel sa kanya.

“Tse! Tapusin na nga natin itong kinakain natin at marami pa tayong gagawin.” Ang sambit naman sa kanya ni Carlo.

Labis ang pasasalamat ni Carlo dahil mayroong isang Miguel na umaagapay sa kanya. Lalo pa ngayon na hindi sila nagkakaintindihan ng kanyang nobyo na si Morris.

Nag-ugat ang kanilang problema nang sumapit ang second monthsary nila. Mula nang magsimula ang klase ay unti-unting nababawasan na ang oras nila para sa isa’t-isa. Muli kasi siyang inaya ng nobyo at ngayon ay gusto na nitong may mangyari na sa kanila, nais nitong pasukin ang butas ni Carlo. Pilit niyang pinaintindi sa kanyang nobyo na hindi maaari dahil hindi pa niya kaya. Doon na nagsimula ang kapansin-pansin na pagbabago ni Morris. Nagalit ito sa kanya at nagawa pa siya nitong sumbatan.

Matapos ang kanilang second monthsary ay lumipas pa ang isang linggo bago siya muling kinausap ni Morris. Kung hindi pa pumunta si Carlo sa kwarto ng nobyo para kausapin ito ay baka tumagal pa ang pang-dededma sa kanya. Kinailangan pa niya na paligayahin ito para sila ay magkabati lang.

Pinangangambahan ni Carlo na baka muli itong maulit ngayong nalalapit na naman ang kanilang third monthsary. Nagdadalawang isip ito kung papayag ba siya na ibigay kay Morris ang kanyang virginity o hindi. Nag-aalangan siya sa ipinapakitang pagbabago ng ugali ng nobyo.

“Karapat-dapat ba siya talaga? Sa kanya ko na ba ibibigay ang pagkabirhen ko?” Ang tanong ni Carlo sa sarili. Naputol ang kanyang pagmumuni-muni nang dumating si Brother Gerald sa kanilang kwarto.

“Okay class, I have an announcement to make. One week from now ay magkakaroon tayo ng educational trip. Please give this consent form to your parents or guardian and make sure na mapirmahan ito para kayo ay makasama. Kindly give all the signed forms to Carlo. Ikaw na ang bahalang mangolekta sa mga kaklase mo.” Ang bilin niya dito.

“Yes, brother. Ako na po ang bahala.” Ang tugon naman ni Carlo sa kanyang adviser.

“Okay lang sa akin, wifey.” Ang sagot agad ni Morris sa kasintahan. Kasalukuyan silang nasa kwarto ng nobyo nang banggitin ni Carlo ang kanilang magaganap na educational trip, nasakto kasi na araw din ito ng kanilang monthsary. Nag-aalala siya na baka magalit ang kanyang nobyo ngunit taliwas ang naging reaksyon nito sa kanyang inaasahan.

“Sigurado ka, hubby? Hindi ka magagalit?” Ang hindi makapaniwalang tanong sa kanya ni Carlo.

“Siyempre hindi, wifey. Alam ko naman na kasama ito sa pag-aaral mo kaya walang problema sa akin. Saka pwede naman na i-advance ngayon yung pagcecelebrate natin ng monthsary eh.” Ang nakangising sagot ni Morris. Nagsimulang gumapang ang kamay niya habang pinupupog ng halik ang leeg ni Carlo.

“Pasukin na kita ngayon, wifey.” Ang pakiusap ni Morris sa kasintahan ngunit agad siyang pinigilan nito.

“Hindi pwede, hubby.” Ang sambit ni Carlo sa kanya.

Sumeryoso bigla ang mukha ni Morris, padabog itong bumangon sa higaan.

“Palagi ka na lang ganyan, Carlo. Palaging hindi ka handa, hindi mo kaya, hindi pwede. Paano naman ang pangangailangan ko?” Ang tanong sa kanya ng nobyo.

Hindi agad nakasagot si Carlo dahil sa gulat niya, ito kasi ang unang beses na napagtaasan siya ng boses ng kanyang nobyo.

Tila nahimasmasan naman si Morris sa kanyang ginawa sa kasintahan. Lalapit sana siya dito upang suyuin ito ngunit bumangon na rin si Carlo, pinigilan siya nito na lumapit sa kanya.

“I’m sorry, Morris kung ganyan na pala ang nararamdaman mo sa akin. Patawarin mo ako kung hindi ka na nakukuntento sa kaya kong ibigay sa’yo. Sinusubukan ko naman na paligayahin ka ngunit may limitasyon lang ako. Hindi naman kasi ako tulad ng mga babaeng nakakasama mo para magparaos. I’m sorry kung wala akong kwentang kapareha sa kama. Good night, sa’yo.” Ang naluluhang sabi ni Carlo pagkatapos ay humahangos itong lumabas ng kwarto papalayo sa kanyang nobyo.

Namataan naman ni Tin ang nagmamadaling si Carlo mula sa kwarto ni Morris. Pinahinto niya ito para kausapin, dito niya napansin ang pagtulo ng luha sa mga mata nito.

“Anong nangyari sa’yo? Bakit ka umiiyak?” Ang nag-aalalang tanong ni Tin sa kanya.

“A-Ate, si M-Morris po kasi…” Ang humihikbing sabi sa kanya ni Carlo.

Kaagad na inakay ni Tin si Carlo sa may lamesa. Dinulutan niya ito ng isang baso ng malamig na tubig upang kumalma ang loob nito. Ininom naman niya ito habang patuloy pa rin siya sa pag-iyak.

Hinintay muna ni Tin na mahimasmasan si Carlo bago niya ito muling tinanong.

“Ano bang nangyari sa inyo ni Morris? May ginawa ba siya sa’yo na masama? Sinaktan ka ba niya?”

Umiling si Carlo sa kasambahay. “Hindi niya po ako sinaktan, ate. May hindi lang po kasi kami napagkasunduan na dalawa na siyang ikinagalit ni Morris sa akin.” Ang sagot niya dito.

“Ano ba yung hindi niyo napagkasunduan ni Morris? Maaari ko bang malaman kung ano ito?” Ang pag-uusisa sa kanya ni Tin.

Dahil tiwala naman si Carlo kay Tin ay ipinagtapat niya dito ang tunay na dahilan ng pag-aaway nila ng kanyang nobyo.

“Ano kasi ate, gusto ni Morris na pasukin yung butas ko sa likod. Hindi po ako pumayag dahil natatakot po kasi talaga ako. Doon na siya nagsimulang magalit sa akin, nagawa niyang pagtaasan ako ng boses dahil lang sa hindi ako sumunod sa gusto niya.” Ang pahayag ni Carlo sa kanya.

Seryosong nakatingin naman si Tin habang ikinikwento ni Carlo sa kanya ang nangyari sa pagitan nila ng nobyong si Morris.

“Sa tingin mo ba mali ang ginawa kong pagtanggi sa kanyang gusto, ate?” Ang tanong sa kanya ni Carlo.

Napabuntung ng hininga si Tin sa tanong ni Carlo. “Para sa akin ay tama lang ang naging desisyon mo na tanggihan ang hiling ni Morris sa’yo. Una, bata ka pa. Pangalawa, nangako ka sa mga magulang mo na hindi ka gagawa ng mga bagay na makakaapekto sa buhay mo, lalo na sa iyong pag-aaral at panghuli, kahit na umabot ka pa sa tamang edad ay hindi ka pa rin pwedeng pilitin ng nobyo mo na gawin ang isang bagay na ayaw mo. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay susunod ka na lang kahit labag naman ito sa loob mo.” Ang sagot niya dito.

“Marahil ay may kasalanan din ako. Hinayaan ko kasi si Morris na gawin ito sa akin. Akala ko ay makukuntento siya sa ibinibigay kong pagmamahal at pagpapaligaya ngunit hindi pala ito sapat para sa kanya.” Ang malungkot na sabi ni Carlo.

Lumapit sa kanya si Tin at ipinatong nito ang kanyang palad sa ibabaw ng kamay niya.

“Huwag mong iisipin na sex lang ang habol sa’yo ni Morris. Oo, nagalit siya sa’yo dahil tao lang din siya na may pangangailangan na kinakailangang tugunan paminsan-minsan. Siguro ang pagkakamali lang ng nobyo mo ay hindi niya pinaintindi sa’yo ng maayos yung panig niya. Maniwala ka sa akin, mahal na mahal ka ni Morris. Sadya lang na hindi siya nakapagpigil ng kanyang sarili. Hayaan mo at kakausapin ko siya para sa’yo.” Ang wika sa kanya ni Tin.

“Salamat, ate. Ang dami mo ng naitulong sa relasyon namin. Ang laki nang utang na loob ko sa’yo. Maraming salamat.” Ang sabi naman ni Carlo sa kanya.

“Wala yun. Basta ako na ang bahalang kumausap kay Morris. Kapag pareho na kayong kalmado saka kayo mag-usap na dalawa. Wala kayong maayos na patutunguhan kapag galit ang pinairal ninyo sa isa’t-isa. Oh siya, huwag kang masyadong magpa-stress dyan at may pasok ka pa sa school bukas. Mag-beauty rest ka na.” Ang sagot sa kanya ni Tin.

Niyakap nang mahigpit ni Carlo si Tin. “Maraming salamat ate sa lahat ng tulong mo. Kung wala ka ay marahil nagmumukmok na ko doon sa kwarto kanina pa. Malaking tulong ang mga payong ibinibigay mo sa akin. Sige ate, aakyat na ko para makapagpahinga na. Good night sa’yo.” Ang paalam niya dito.

“Good night din sa’yo. Huwag mong masyadong alalahanin yun, mahal na mahal ka nung nobyo mo.” Ang pahabol na sabi ni Tin sa kanya. Isang ngiti ang isinukli ni Carlo sa kasambahay bago siya umakyat.

Sumapit ang araw ng sabado.

Ito ang unang pagkakataon na makakasama si Carlo sa educational trip ngayong dito na siya sa Maynila nag-aaral. Maraming mga bus ang nakahimpil sa labas ng kanilang school. Ang lahat ng mga estudyante na kasama ay pawang masasaya at sabik na sabik sa kanilang pupuntahan.

Maliban lang sa kanya.

“Bakit kasisimula pa lang ng araw ay hindi na agad maipinta yang mukha mo, bunso?” Ang tanong ni Miguel kay Carlo habang kasalukuyan silang nakapila.

“Baka may buwanang dalaw kaya nagsusungit.” Ang biro ni Spencer na nasa likuran ni Miguel.

“Siraulo ka talaga, Spencer. May matres ba ko para reglahin?” Ang sagot ni Carlo sa kaibigan.

“Eh bakit kasi ganyan ang reaksyon ng mukha mo? Para kang natalo sa pustahan?” Ang tanong sa kanya ni Tristan.

“Hindi ko kasi maipaliwanag sa inyo yung nararamdaman ko ngayon dahil kahit ako man ay naguguluhan din. Basta! Ewan ko.” Ang sabi ni Carlo kay Tristan.

“Guys hayaan niyo na muna si Carlo. Baka masama lang ang kanyang gising kanina. Magiging okay din siya mamaya.” Ang wika ni Sylvester sa mga kaibigan.

“Tama si Sylvester. Hayaan niyo na muna siya. Ang mabuti pa ay pumasok na tayo sa bus na naka-assigned sa atin.” Ang segunda naman ni Miguel sa sinabi ng kaibigan.

Tuluyan naman na nakahinga nang maluwag si Carlo dahil hindi na siya muling kinulit pa ng kanyang mga kaibigan. Hindi kasi mapalagay ang loob niya mula pa kagabi. Hindi pa rin kasi siya kinakausap ni Morris mula nang sila ay nagkaroon ng pagtatalo. At ngayon nga na monthsary nila ay umaasa siya na babatiin man lamang siya ng nobyo ngunit nabigo siya. Wala siyang natanggap na text message o tawag man lang mula dito. Pakiramdam ni Carlo ay iniiwasan siya nito.

“Baka galit pa rin si Morris sa akin hanggang ngayon.” Ang sambit ni Carlo sa kanyang sarili. Balak niyang kausapin ang nobyo ng masinsinan pagbalik niya galing sa kanilang educational trip.

“Sana hindi pa huli ang lahat para sa aming dalawa.” Ang taimtim na dalangin ni Carlo.

Pansamantala munang isinantabi ni Carlo ang kanyang problema upang pagtuunan ng pansin ang nagaganap na educational trip ng kanilang school. Nakapwesto sila sa likurang bahagi ng bus, katabi niya si Miguel. Partners naman sina Tristan at Sylvester habang nakaupo sa gitna nilang lahat si Spencer.

Una nilang pinuntahan ay isang science museum na matatagpuan sa loob ng isang mall. Namangha ang lahat habang pinagmamasdan ang iba’t-ibang bahagi ng utak ng tao at kung para saan sila ginagamit.

Mayroon din parte sa museum kung saan naka-display ang mga bahagi ng katawan at kung ano ang silbi nito sa ating buhay.

Napansin ni Carlo ang kaibigang si Sylvester na nakatutok sa isang bahagi ng museum kung saan naka-display ang parte ng mga mata. Lumapit siya dito upang mag-usisa.

“Mukhang napako na ang iyong tingin dyan sa mga mata. Pwede ko bang malaman kung bakit?” Ang tanong ni Carlo sa kaibigan.

Binalingan siya ng tingin ni Sylvester. “Pangarap ko kasing maging dalubhasa sa mata ngunit hindi ko alam kung kakayanin ko.” Ang wika niya kay Carlo.

“Ano ka ba, sigurado ako na kakayanin mo. Huwag kang mangamba na abutin ang iyong pangarap na maging isang ophthalmologist. Maniwala ka sa kakayahan mo.” Ang pagpapalakas ng loob sa kanya ni Carlo.

Napangiti si Sylvester sa mga sinabi ng kanyang kaibigan. “Salamat. Hayaan mo, ikaw ang una kong babalitaan kapag naging doktor na ko.” Ang pangako niya dito.

“Promise ha? Ako ang una mong pagsasabihan ng tagumpay mo.” Ang paniniguro ni Carlo sa kanya.

“Promise.” Ang sambit sa kanya ni Sylvester.

“Panghahawakan ko yang pangako mo. Halika na baka hinahanap na tayo nila Miguel.” Ang sabi sa kanya ni Carlo.

“Okay, let’s go.” Ang sagot ni Sylvester sa kaibigan.

Matapos ang kanilang paglilibot sa loob ng museum ay sumunod naman nilang pinuntahan ang isang flower farm at private pool sa may tagaytay. Doon na sila nagpalipas ng buong maghapon hanggang sa sila ay makauwi bandang ala singko.

Habang sila ay nasa biyahe pabalik ng Maynila ay muling naalala ni Carlo si Morris. Kinuha niya ang cellphone sa bag at sinubukang i-text ito.

From: Wifey

Galit ka pa rin ba sa akin, hubby? Please mag-usap tayo pag-uwi ko ng bahay. I love you.

Send.

“May problema ba, bunso? Bakit parang balisa ka? Ang tanong ni Miguel sa kanya.

“Wala ito, kuya. May kaunti lang akong inaalala pero kaya ko pa naman ito.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

“Okay basta kapag hindi na kaya sabihin mo agad sa akin. Handa akong tulungan ka sa abot ng aking makakaya.” Ang wika ni Miguel kay Carlo.

“Salamat sa concern mo, kuya.” Ang pasasalamat ni Carlo sa kanya.

“You’re welcome, bunso. Ipahinga mo muna yang utak mo sa kaiisip kahit saglit lang.” Ang paalala sa kanya ni Miguel. Iginiya nito ang ulo ni Carlo sa kanyang balikat upang makapagpahinga ito.

“Salamat, kuya.” Ang sabi ni Carlo kay Miguel. Sandaling iwinaglit nito sa kanyang isipan ang tungkol sa nobyo at tuluyan na siyang nakatulog sa balikat ng katabi.

Wala pang alas otso ng gabi ay nakarating na sila sa harapan ng kanilang school. Isa-isang nagbabaan ang mga estudyante sa mga bus, sinalubong naman sila ng kani-kaniyang mga sundo na matiyagang nag-aabang sa pagdating nila.

“Wala pa ba yung susundo sa’yo, bunso?” Ang tanong ni Miguel kay Carlo.

“Wala pa nga eh. Sabi sa akin ni nanay kanina ay sila ni tatay ang susundo sa akin ngayon. Baka nawala sa isip nila.” Ang sagot ni Carlo sa kanya.

“Gusto mo ba na sumabay ka na lang sa amin sa pag-uwi? Nandito na kasi si kuya jon, yung sundo ko.” Ang alok sa kanya ni Miguel.

“Sige pero kuya baka pwedeng sa bakeshop mo na lang ako ibaba? Baka kasi nandoon si nanay.” Ang pakiusap ni Carlo sa kanya.

“Okay lang, bunso. Walang problema.” Ang sagot naman ni Miguel kay Carlo.

Pagdating nila sa harap ng bakeshop ay saglit na nagpaalam si Carlo at hinintay na makaalis ang sasakyan nila Miguel bago siya pumasok. Naabutan niya si Ferdie sa may counter.

“Good evening po. Itatanong ko sana kung nandito po si nanay?” Ang bungad na sabi ni Carlo dito.

Bakas sa reaksyon ng mukha ni Ferdie ang labis na pagtataka. “Uy dear, ikaw pala yan. Mas maganda pa tayo sa gabi. Wait, si Madam Susan? Umalis siya kasama ni Engineer. Sabi niya ay may pupuntahan daw silang event, naka-full pack ng make up at nakasuot nga ng shining, shimmering, splendid na gown ang mama mo. Hindi ka ba nila sinabihan?” Ang wika niya dito.

“Hindi po eh, baka po nakalimutan lang nilang sabihin sa akin. Kasama po ba nila si Morris?” Ang tanong muli ni Carlo sa kanya.

“Hindi nila kasama si Papa Morris my dear. Si engineer ang nag-drive ng sasakyan.” Ang sagot sa kanya ni Ferdie.

“Ganun po ba? Sige po uuwi na lang ako. Salamat po.” Ang paalam ni Carlo sa kanya.

“Okay dear, ingat sa pag-uwi.” Ang sambit sa kanya ni Ferdie.

Labis ang pagtataka ni Carlo paglabas niya ng bakeshop. Sinubukan niyang tawagan ang kanyang mga magulang pero hindi nila ito sinasagot, maging si Morris ay ganun din.

“Ano bang nangyayari? Bakit hindi nila sinasagot ang tawag ko? Nasaan ka ba, hubby?” Ang naguguluhang tanong ni Carlo sa kanyang sarili.

“Pwede ba kitang makausap?” Ang tinig ng isang babae mula sa kanyang likuran. Paglingon ni Carlo ay lalo siyang na-stress nang masilayan niya kung sino ang nagsalita.

“Wala ako sa mood ngayon na maglampaso ng basahan. Sa ibang araw na lang, Zoey.” Ang sarkastikong sabi ni Carlo saka nito tinalikuran ang babae para mag-abang ng tricycle.

“Aba! Ikaw pa ang may lakas ng loob para magmatapang sa akin ng ganyan, ni hindi mo nga magawang paligayahin yang nobyo mo.” Ang matapang na pahayag sa kanya ni Zoey.

Nagpanting ang tenga ni Carlo sa mga salitang namutawi mula sa bibig ng babae. Muli niya itong hinarap upang komprontahin.

“Anong sabi mo? At talagang sa’yo pa nanggaling yan ah.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

“Oo sa akin talaga dahil kung totoong maligaya sa’yo si Morris ay hindi na niya kakailanganin pa ang serbisyo ko.” Ang sambit ni Zoey sa kanya. Bigla naman natigilan si Carlo sa sinabi ng babae.

Natawa naman si Zoey sa naging reaksyon ni Carlo. “Anong nangyari sa tapang mo ngayon? Bakit natameme ka na dyan? Hindi ba malinaw yung sinabi ko? Sige uulitin ko para sa’yo. May nangyari sa amin ni Morris. Ano naiintindihan mo na ba?” Ang pagtatapat niya dito.

Tila pinagsakluban ng langit at lupa si Carlo sa naging rebelasyon ni Zoey sa kanya. Hindi niya mapigilan ang pagtakas ng kanyang mga luha habang nakasakay siya sa loob ng tricycle pauwi ng kanilang bahay.

Bakas pa rin sa isipan ni Carlo kung paano idinitalye nang buo ni Zoey ang lahat ng nangyari sa kanila ni Morris sa naganap na komprontasyon sa pagitan nilang dalawa kanina.

“Hindi totoo yan. Nagkakamali ka sa mga sinabi mo. Hindi magagawa sa akin yan ni Morris!” Ang reaksyon ni Carlo sa naging pahayag sa kanya ni Zoey.

“Hindi ka rin pala nuknukan ng manhid, saksakan ka din ng tanga. Sa tingin mo ba ay mag-aaksaya pa ko ng oras na kausapin ka kung gawa-gawa ko lang ang lahat ng sinabi ko? Matalino ka sa ibang bagay pero sa ganito ay lagapak ka.” Ang wika sa kanya ni Zoey.

“Hindi! Hindi yan totoo! Ginagawa mo lang ito para sirain kaming dalawa!” Ang galit na sabi ni Carlo sa babae.

“Tanga! Anong sinira ko? Ang sabihin mo wasak na talaga ang relasyon niyo kaya niya ko nilapitan. Alam kong hindi mo ko paniniwalaan kaya naghanda ako. Gusto mo talaga ng ebidensya? Teka sandali.” Ang sagot ni Zoey sa kanya. Kinuha niya sa bulsa ang cellphone, pinindot niya ito saglit saka inabot kay Carlo.

Napatakip naman siya ng bibig habang binabasa niya ang palitan ng text messages nina Zoey at Morris sa inbox ng phone ng babae. Kumpirmado din ang numero ng cellphone na ka-text ni Zoey ay pagmamay-ari ng kanyang nobyo.

Hindi pa nakuntento si Zoey dahil agad niyang pinindot ang phone patungo sa gallery. Hindi na napigilan ni Carlo ang kanyang pagluha habang pinagmamasdan niya ang mga hubad na larawan ng babae kasama si Morris na nakahiga sa kama.

“Sa motel ba kayo sa Pasay nagcheck-in?” Ang tanong ni Carlo sa garalgal nitong boses.

“H-Ha? Paano mo nalaman na doon kami nagcheck-in?” Ang nagtatakang sabi sa kanya ni Zoey.

“Hindi mo na kailangan pang malaman basta sagutin mo lang ang lahat ng itatanong ko sa’yo. Ilang beses na may nangyari sa inyong dalawa? At kailan naganap yung nasa phone mo?” Ang pag-uusisa ni Carlo sa kanya.

“Isang beses pa lang naman niya kong inaya. Kailan nga ba? Hmmm…mga tatlong araw na siguro ang nakakalipas. Nagulat nga ako nung bigla niyang hingin yung number ko tapos tinext ako kung pwede daw ba ko, siyempre hindi na ko nagpakipot kaya pumayag ako. Sinundo niya ko sa bakeshop pagkatapos ay sumakay kami ng taxi patungong Pasay. Hindi pa nga kami nakakarating ng motel ay panay na ang lamas niya sa dibdib ko. Tapos nung nandoon na kami sa loob ay agad niya kong pinaghahalikan, sa mukha, leeg at buong katawan. Dinila-dilaan pa niya yung mga utong ko tapos kinagat-kagat. Kinain din niya yung ari ko, ang sarap ng pag-brotsa ng nobyo mo, nilabasan ako agad. Naka-apat na beses din kami doon sa motel, sa kama, banyo, sa hagdanan at doon sa may pa-ekis. Grabe si Morris, ang wild! Tinitira niya ko habang nakatayo kami at nakaposas ang kamay at paa ko. Nag-iwan pa nga siya ng kiss mark sa dibdib ko. Gusto mo bang makita? Baka kasi hindi ka pa rin naniniwala.” Ang sabi ni Zoey sa kanya.

Napapikit ng mga mata si Carlo habang pilit niyang pinapakinggan ang kwento ng babae. Sa sobrang pagiging kaswal ng kanyang pagkakasalaysay ay nakalimutan na nito na ang kausap niya ay ang kasintahan ng lalaking kasama niya sa pagpaparaos na pilit nagpapakatatag sa sitwasyon.

“Sa saglit na panahon na magkasama kayo ni Morris ay hindi ba niya nabanggit ang pangalan ko?” Ang tanong ni Carlo sa babae. Umaasa siya na baka maalala ni Morris na may kasintahan siyang masasaktan habang nagtataksil ng mga oras na yun.

Pilit na inalala ni Zoey ang nangyari nung gabing may namagitan sa kanila ng lalaki. “Hmmm…hindi eh. Puro ungol saka mga linyang ‘ang sarap mo,’ ‘isasagad ko yung alaga ko sa butas mo,’ saka ‘lalabasan na ko’ ang tanging sinasabi ni Morris sa akin.” Ang sagot sa kanya ni Zoey.

Tuluyan na siyang nanghina. Hindi na kakayanin pa ni Carlo ang mga sasabihin ng babae kaya tinapos na niya ang kanilang pag-uusap. Ngunit hindi siya tinigilan ni Zoey at patuloy pa rin ito sa pagsisiwalat ng kataksilan nilang dalawa ni Morris.

“Alam mo ba na sobrang saya ni Morris habang pinuputok niya sa loob ko yung tamod niya. Bakit ko sinasabi sa’yo ito? Para malaman mo na hindi ka sapat para kay Morris. Hahanap at hahanap pa rin yan ng butas ng isang babae dahil doon siya mas nasasarapan, doon siya mas nasisiyahan. Sinabi ko na sa’yo sa resort noon na hindi ka lubusang liligaya dahil ang mga katulad mo ay panandalian lamang, hindi pang matagalan. Pakisabi sa nobyo mo na nag-enjoy ako sa piling niya. Hanggang sa uulitin, paalam…”

“Sir, nandito na po tayo.” Ang wika ng tricycle driver. Saglit na nagpahid ito ng mga luha sa kanyang mukha pagkatapos ay kumuha siya ng pera sa bulsa. Inabot ni Carlo ang bayad saka ito bumaba.

Hindi alam ni Carlo kung paano niya haharapin si Morris. Hindi niya alam ang kanyang mararamdaman sa oras na magkausap sila ng nobyo. Huminga muna siya ng malalim bago ito pumasok ng bahay.

Balot ng katahimikan ang buong bahay pagpasok niya. Tanging ang malakas na tibok ng kanyang puso ang marinig. Wala pa ang sasakyan sa garahe kaya malamang ay nasa event pa ang mga magulang ni Carlo.

Pagdating niya sa kwarto ng nobyo ay wala siyang nasilayan ni anino nito.

“Nasaan ka ba, Morris?” Ang pabulong na sabi ni Carlo. Nagpasya siya na umakyat muna para magpahinga sa kanyang kwarto.

Pagdaan niya sa kwarto ng kasambahay ay bigla siyang napatigil.

“Nagday-off ba si Ate Tin? Gusto ko pa naman siyang makausap ngayon tungkol kay Morris.” Ang malungkot na wika ni Carlo sa kanyang sarili.

Aalis na dapat siya ngunit narinig niya ang lagaslas ng tubig mula sa loob ng kwarto. Akala ni Carlo ay baka naliligo lang si Tin kaya pumasok na siya. Nakapatay ang ilaw kaya hindi niya masyadong maaninag ang kanyang nilalakaran.

Nakakailang hakbang pa lamang si Carlo nang may matapakan siya, agad niya itong pinulot. Nagpatuloy siya sa pagdampot ng mga naaapakan niya hanggang sa siya ay sumapit sa harapan ng banyo.

Mabigat man sa kanyang kalooban ay hinarap ni Carlo ang katotohanan. Hindi na siya nagdalawang isip pa na buksan ang pinto.

“Bakit niyo ginawa sa akin ’to!?”

SUSUNDAN…

Chapter Thirty Nine

“Bakit niyo ginawa sa akin ’to!?”

Parang isang karumal-dumal na krimen ang nasasaksihan ngayon ni Carlo.

Ang mga akusado? Ang kasambahay na si Tin at ang kanyang nobyo na si Morris. Nakaupo ang lalaki sa may toilet bowl habang ang babae naman ay nasa ibabaw nito, nakapasok ang naninigas nitong alaga sa pagitan ng mga hita ni Tin.

Nagulantang ang dalawa nang marinig nila ang tinig ni Carlo, kapwa silang napatayo sa kanilang kinauupuan.

“W-Wifey m-magpapaliwanag ako.” Ang wika sa kanya ni Morris, sinubukan niyang lumapit sa kasintahan ngunit pinigilan agad siya nito.

“Huwag kang lalapit sa akin dahil nandidiri ako sa’yo. Hindi mo na rin kailangan na magpaliwanag pa, sinabi na sa akin ni Zoey ang lahat. Hindi ko lang lubos na akalain na pati ang kasambahay namin ay papatusin mo na din.” Ang dismayadong sabi ni Carlo sa nobyo.

“C-Carlo, I’m sor—” Agad na pinutol ni Carlo ang sasabihin sa kanya ni Tin.

“Sorry? Para saan yang paghingi mo ng kapatawaran? Sa pagsira mo ng tiwala ko o dahil sa pagpatol mo sa kalibugan ng nobyo ko?” Ang sarkastikong tanong ni Carlo sa babae. Hindi naman nakasagot sa kanya si Tin sa labis na kahihiyan kaya si Morris na ang dumepensa para dito.

“Tama na yan, wifey. Kung mayroon kang dapat na sisisihin ay walang iba kundi ako, ang nobyo mo. Sa akin ka lang dapat magalit, huwag mong idamay ang iba.” Ang sagot ni Morris sa kasintahan.

Natawa naman ng pagak si Carlo sa mga sinabi ng nobyo. “Wifey? Wala na tayo, Morris kaya huwag mo na akong tatawagin ng ganyan. At para sa iyong kaalaman, hindi ako ang nandamay ng ibang tao sa relasyon natin, kundi ikaw. Sa tingin ko ay mukhang nagsisimula pa lang kayo nang dumating ako kaya pasensya na kung nakaabala ako sa inyo. Sige aalis na ko, maaari niyo ng ipagpatuloy ang pagpaparaos na ginagawa ninyo sa isa’t-isa.” Ang sabi sa kanila ni Carlo. Tumalikod na siya sa dalawa pagkatapos ay naglakad palabas ng kwarto ng kasambahay.

Imbes na pumunta sa sarili niyang kwarto ay dumiretso si Carlo patungo sa labas ng kanilang bahay. Gulung-gulo ang kanyang isip kaya hindi niya malaman kung saang bahay siya pupunta, basta tumakbo lang siya ng tumakbo.

Tila wala sa sarili si Carlo habang lakad takbo siya sa loob ng subdivision. Hindi niya namalayan na may tao na nakahinto sa kanyang harapan kaya bumangga siya dito.

“Okay ka lang ba, bunso?” Pag-angat ni Carlo ng kanyang ulo ay nakita niya si Miguel. Sa puntong ito ay hindi na niya napigilan ang sakit na kanyang ikinukubli, muling tumakas ang mga luha sa mata niya na kanina pa naiipon.

“Ang sakit, kuya. Ang sakit, sakit…” Ang pahikbing sabi ni Carlo.

Niyakap nang mahigpit ni Miguel ang kaibigan.

“Pwede mo ng iiyak ang lahat ng sakit na nararamdaman mo ngayon sa aking balikat. To the rescue na si kuya para kay bunso.” Ang wika sa kanya ni Miguel.

Walang tigil sa pag-iyak si Carlo kaya minabuti ni Miguel na dalhin na ito sa bahay nila upang mapakalma ang kalooban at doon na kakausapin nang masinsinan.

“Anong nangyari kay tutoy? Bakit naiyak?” Ang nag-aalalang tanong ng isang matandang babae na sumalubong sa kanilang dalawa para pagbuksan sila ng gate.

“Mahabang kwento, Manang Aida. Hayaan po muna natin si Carlo na makapaglabas ng kanyang sama ng loob.” Ang saad ni Miguel sa matandang babae.

“Ay ganun baga? Ay siya doon na lang kayo sa kwarto mo mag-usap. Hahatiran ko na lamang kayo ng pagkain at saka maiinom.” Ang sagot naman sa kanya ni Manang Aida.

“Sige po, manang. Maraming salamat po. Aakyat na po kami.” Ang sambit ni Miguel sa matandang babae saka nito inakay ang humihikbing si Carlo papunta sa may hagdan patungo sa kanyang kwarto.

Pagpasok nila sa loob ng kwarto ay tumunog ang cellphone ni Carlo.

“Hindi mo ba sasagutin yung tumatawag sa’yo? Baka importante yan, bunso.” Ang nag-aalalang tanong ni Miguel. Napansin kasi niya na tila hindi ito interesado at walang balak na kausapin kung sino man ito.

Kinuha ni Carlo sa kanyang bulsa ang cellphone saka pinatay ang tawag. “Hayaan mo yan, kuya.” Ang walang gana niyang sagot dito sabay lapag sa kama ng hawak nito.

Ngunit hindi huminto ang pagtunog ng cellphone nito kung kaya’t hindi na nakatiis si Miguel at siya na ang kumuha para sagutin ang tawag.

“Hello po.” Ang bungad na bati ni Miguel.

“H-Hello w-wifey?” Ang nag-aalangang sagot ni Morris sa kabilang linya.

“Sorry po pero hindi wifey ang pangalan ko.” Ang wika ni Miguel sa kanya.

“Ha? Sino ba itong kausap ko? Nasaan si Carlo at bakit hawak mo ang cellphone niya?” Ang magkakasunod na tanong sa kanya ni Morris.

Nabaling ang tingin bigla ni Miguel sa kanyang kasama. “Aaahhh si Carlo pala yung wifey na tinutukoy mo. Miguel po ang pangalan ng kausap niyo ngayon.” Ang pagpapakilala niya sa lalaki.

“Miguel? Ikaw yung kaibigan ni Carlo di ba? Nasaan siya? Nasa tabi mo ba siya ngayon? Maaari ko ba siyang makausap?” Ang pakiusap sa kanya ni Morris.

“Opo, ako nga po. Gusto mong makausap si Carlo? Aaahhh teka sandali lang po, titingnan ko.” Ang sagot ni Miguel kay Morris pagkatapos ay binalingan nito ang kaibigan.

“Gusto ka daw makausap ni Morris. Anong sasabihin ko?” Ang pabulong na tanong ni Miguel kay Carlo.

“Sabihin mo wala, tulog, umalis.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

Muling inilapit ni Miguel sa kanyang tenga’t bibig ang cellphone na hawak. “Hello? Wala, tulog, umalis daw po sabi niya.” Ang wika niya dito.

Kaagad na pinandilatan siya ng mata ni Carlo nang marinig nito ang kanyang binitawang salita sa lalaki.

“H-Ha? Niloloko mo ba ko!? Ipasa mo nga sa kanya ang cellphone.” Ang naiinis na wika ni Morris sa kanya.

“Oh. Niloloko ko daw siya eh sinunod ko lang naman yung sinabi mo. Mag-usap nga kayong dalawa.” Ang sambit ni Miguel sabay abot ng cellphone kay Carlo pagkatapos ay lumabas muna ito ng kwarto.

Walang nagawa si Carlo kundi ang kausapin ang tao sa kabilang linya. “Ano pa ba ang dapat natin pag-usapan? Tapos na tayo hindi ba?” Ang pagalit na bungad niya dito.

“Pag-usapan natin ’to, wifey. Gusto kong magpaliwanag sa’yo. Nagsisisi ako sa ginawa kong panloloko sa’yo. Please, ayusin natin ’to.” Ang nagmamakaawang sabi sa kanya ni Morris.

“Tulad ng sinabi ko kanina ay wala na tayong dapat na pag-usapan pa. Wala ka na din dapat na ipaliwanag pa sa akin dahil nakita at narinig ko na ang katotohanan. Malinaw pa sa sikat ng araw na niloko niyo ko. Magsisi ka man ngayon ay huli na ang lahat dahil hindi na tayo maaayos pa.” Ang sagot naman ni Carlo sa lalaki.

“Tang ina, wifey ayoko! Hindi pwede! Hindi tayo maghihiwalay. Aayusin natin dalawa itong relasyon natin. Magsisimula tayong muli.” Ang pagpupumilit sa kanya ni Morris.

“Ano ba sa mga sinabi ko ang hindi mo naintindihan?” Ang tanong ni Carlo na nagsisimula ng mainis dahil sa sobrang kakulitan ni Morris.

“Hindi ako papayag na maghiwalay tayo, wifey. Akin ka lang.” Ang mariing sabi ni Morris sa kanya.

Hindi naman makapaniwala si Carlo sa lakas ng loob na ipinapamalas ng lalaki.

“Nababaliw ka na ba ha, Morris? Sa tingin mo ba ay papayag ako na patawarin at tanggapin ng ganun na lamang ang panloloko mo sa akin? Oo mahal kita pero huwag mo naman akong gawing tanga. Paano mo aayusin ang isang tiwalang nasira na? Pwede tayong magsimulang muli, ng magkahiwalay. I’m sorry pero tama nga siguro ang sinabi ni Zoey, hindi ka magiging lubos na maligaya sa piling ko dahil sa huli ay babae pa rin ang hahanapin mo. Iba pa rin talaga ang nakasanayan mo na, mahirap ng palitan. Wala na tayong relasyon na sisimulan ulit dahil tinatapos ko na ngayon ang namamagitan sa atin dalawa. Paalam, Morris.” Ang wika niya dito saka pinatay nito ang tawag.

Pagbalik ni Miguel sa kwarto ay may dala na itong mainit na sopas at tsokolate na gawa ni Manang Aida. Pagpasok niya sa loob ay naabutan niya si Carlo na muling umiiyak. Tila nahuhulaan na niya ang dahilan ng pagtangis ng kaibigan.

“Sopas at tsokolate para sa mga pusong sawi. Malinamnam, masarap at higit sa lahat ay nakakapagpahilom ng sugat ng puso.” Ang alok sa kanya ni Miguel. Napahinto naman sa pagluha si Carlo.

“Ows talaga, kuya?” Paano mo naman nasabi na sawi ang puso ko?“ Ang tanong ni Carlo sa kanya.

“Hmmm, hinulaan ko lang. Saka tinawag ka nung Morris na ‘wifey’ kaya kutob ko na siya ang boyfriend mo. Sige kain na tayo habang mainit pa ito.” Ang sagot ni Miguel sa kaibigan.

“Effective ba talaga ito para sa mga sugatang puso?” Ang muling tanong sa kanya ni Carlo.

Napangiti si Miguel sa kanya. “Proven and tested. Ito ang edible pain reliever na pwede sa’yo. Kapag natikman mo ito naku! Good bye aray agad in an instant.” Ang sagot niya kay Carlo.

“Alam mo kuya pwede kang maging medical representative, marunong kang mang-sales talk eh. Sige kakainin ko na ito at kumakalam na din ang sikmura ko.” Ang natatawang sabi ni Carlo sa kanya.

“Yan bunso, ganyan nga! Ngitian at tawanan mo lang ang problema. Huwag kang masyadong magpakastress dyan.” Ang masayang wika sa kanya ni Miguel.

“Magaling kasi ang doktor kuya ko. Naiibsan niya ang sakit ng puso ko.” Ang kantyaw ni Carlo sa kaibigan.

“Bolero ka din pala, bunso? Kumain na nga tayo. Eat well.” Ang natatawang sambit sa kanya ni Miguel.

“Mana lang sa’yo, kuya. Eat well din po.” Ang pabirong sabi naman ni Carlo dito.

Matapos nilang pagsaluhan ang pagkain at inumin na inihanda ay inaya ni Miguel si Carlo sa balkonahe ng kanyang kwarto upang doon magpahangin.

“Kamusta na ang pakiramdam mo, bunso?” Ang tanong ni Miguel sa kanya.

“Hindi ko masabi na okay ako, kuya. Basta ang alam ko lang ay nasasaktan ako ngayon.” Ang sagot ni Carlo sa kaibigan.

“Maaari ko na bang malaman ang tunay na dahilan ng kalungkutan mo ngayon?” Ang muli niyang tanong kay Carlo.

Huminga muna siya ng malalim bago ito nagsimulang magkwento kay Miguel.

“Tama ka, kuya. Si Morris ay boyfriend ko. Sa kasamaang palad ay nahuli ko siya kanina na gumagawa ng milagro sa loob ng banyo kasama ang kasambahay namin.”

Nanlaki naman ang mga mata ni Miguel sa kwento ni Carlo. “What? Ginawa ni ate tin yun sa’yo? Hindi ba’t malapit kayo sa isa’t-isa?” Ang pagtataka niya.

Napabuntung hininga si Carlo. “Yun na nga ang ikinakasama ko ng loob, kuya. Itinuturing ko na bilang nakakatandang kapatid si Ate Tin pero hindi ko lubos na akalain na aagawin niya sa akin si Morris. Pareho ko silang minahal at pinagkatiwalaan ngunit anong isinukli nila sa akin? Pareho din nila akong sinaktan at niloko.” Ang malungkot niyang sabi.

“Hindi ko alam kung ano ang maaari kong sabihin para maibsan yang sakit na nadarama mo, pero handa ang tenga’t balikat ko para makinig at maging sandalan mo.” Ang wika sa kanya ni Miguel.

“Salamat, kuya. Siya nga pala, pwede ba kong humingi ng pabor sa’yo?” Ang tanong ni Carlo sa kanya.

“Sure. Anything basta kaya ko. Ano ba yung pabor na hihingin mo?” Ang balik na tanong ni Miguel dito.

“Pwede ba kong makitulog dito sa’yo ngayong gabi? Ayoko muna kasing umuwi sa bahay namin. Kung okay lang sa’yo, kuya?” Ang pakiusap ni Carlo sa kanyang kaibigan.

“Sure. No problem with that. Basta ipagbigay alam mo lang kina Tita Susan na dito ka sa bahay matutulog ngayong gabi, para naman hindi sila mag-alala ni Tito kung bakit wala ka pa sa bahay ninyo.” Ang sagot sa kanya ni Miguel.

“Sige, kuya. Tatawagan ko si nanay ngayon. Maraming salamat ulit.” Ang wika ni Carlo kay Miguel.

“You’re welcome, bunso. Maiwan muna kita dito saglit, aayusin ko lang yung magiging higaan natin. Huwag kang masyadong magtatagal dito sa labas at malamig, baka sipunin ka.” Ang bilin naman ni Miguel sa kanya saka ito pumasok sa loob.

Agad na tinawagan ni Carlo ang kanyang ina pagkaalis ng kaibigan.

“Hello, anak? Sorry at ngayon ko lang nasagot yung tawag mo. May pinuntahan kasi kami ng tatay mo. Nakauwi ka na ba?” Ang bungad ni Susan sa anak pagkasagot nito.

“Opo ’nay nakauwi na po ako ng bahay kanina. Nabanggit nga po sa akin ni Ferdie na umalis nga daw po kayo.” Ang wika ni Carlo sa ina.

“Ferdie? Hindi ba nasabi sa’yo ni Morris ang lakad namin?” Ang nagtatakang tanong sa kanya ni Susan.

“Si Morris po? Wala po siyang nasasabi sa akin ’nay. Dumaan po ako sa bakeshop kanina, akala ko kasi nandoon kayo ni tatay. Sumabay lang po kasi ako sa sasakyan nila Miguel.” Ang sagot naman ni Carlo sa kanya.

“H-Ha? Ang ibig mo bang sabihin ay walang sumundo sa’yo kanina sa school? Naku anak patawad, pero nagbilin kami ng tatay mo kay Morris na siya muna ang sumundo sa’yo.” Ang saad ni Susan kay Carlo.

“Baka po nakalimutan lang ni Morris ang binilin ninyo. Nagtaka lang po kasi ako dahil ang pagkakaalam ko ay kayo ni tatay ang susundo sa akin kaya napadaan ako sa bakeshop para tingnan kayo doon.” Ang pagdadahilan sa ina ni Carlo.

“Pasensya ka na talaga, anak. Ito kasing Tatay Delfin mo ay sadyang makakalimutin na, sinabi niya lang sa akin na may pupuntahan pala kami na event ngayong araw. Kung hindi pa tumawag sa kanya ang kumpare niya ay malamang na hindi niya ito maaalala.” Ang paliwanag ni Susan sa kanya.

“Okay lang po ’nay, hayaan na natin at tapos na rin naman po. Siya nga po pala, magpapaalam lang po sana ako sa inyo na dito ako kina Miguel matutulog ngayong gabi. Kung papayag po kayo.” Ang paghingi ng permiso ni Carlo sa ina.

“Sige anak papayagan ka namin ng tatay mo basta umuwi ka lang ng maaga bukas at magsisimba tayo.” Ang paalala naman ni Susan sa anak.

“Salamat po ’nay. Sige po, ibababa ko na ang tawag. Mag-iingat po kayo ni tatay sa pag-uwi.” Ang wika sa kanya ni Carlo.

“Okay, anak. Good night sa’yo.” Ang sabi ni Susan sa kanya pagkatapos ay naputol na ang tawag.

“Nakausap mo na ba si Tita Susan?” Ang tanong ni Miguel kay Carlo pagpasok nito sa loob ng kwarto.

“Yes, kuya. Pumayag naman si nanay, kailangan ko lang umuwi ng maaga at pupunta kami ng simbahan para magsimba.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

“Ano nga pala ang balak mo sa dalawa? Sasabihin mo ba sa mga magulang mo yung nasaksihan mo sa bahay niyo kanina?” Ang tanong muli ni Miguel sa kanya.

“Hindi ko alam. Naguguluhan ang isip ko, kuya. Ang tanging gusto ko lang ngayon ay lumayo muna sa bahay namin.” Ang sagot ni Carlo kay Miguel.

“Hanggang kailan mo balak na umiwas sa sarili mong tahanan, bunso? Hindi maghihilom nang tuluyan yang sugat sa iyong puso hanggat nakikita at nakakasama mo yung naging sanhi nito.” Ang wika sa kanya ni Miguel.

“Hanggat kaya ko pang magtiis, kuya. Kapag hindi ko na kaya ay saka ko sasabihin kina tatay at nanay ang lahat.” Ang saad ni Carlo sa kanya.

Napabuntung hininga na lamang si Miguel kay Carlo. “Ikaw ang bahala. Siya nga pala bunso, nasa banyo yung damit na pantulog na gagamitin mo. Nandoon na din ang tuwalya at toothbrush, hinanda ko na lahat para sa’yo.” Ang paalala niya dito.

“Salamat, kuya.” Ang sagot naman ni Carlo saka ito pumasok ng banyo upang maglinis ng kanyang sarili.

“May gusto pala akong itanong sa’yo, kuya.” Ang wika ni Carlo pagkalabas niya ng banyo. Katatapos lang niyang maligo ng biglang may sumagi sa kanyang isipan.

“Ano yun, bunso?” Ang sabi naman ni Miguel na kasalukuyang nakahiga sa kama at nagbabasa ng libro.

“Paano mo pala nalaman kung nasaan ako kanina?” Ang tanong sa kanya ni Carlo.

“Ah yun ba? Hindi kasi ako mapalagay nung hinatid ka namin sa bakeshop ni Kuya Jon kaya plano ko na puntahan ka sa bahay niyo para kamustahin ka sana. Sakto naman na nakita kitang lumabas at nagtatatakbo kaya minabuti kong sundan ka.” Ang kwento ni Miguel sa kanya.

“Nakakahiya pala yung ginawa ko kanina. Pasensya ka na, kuya.” Ang sabi ni Carlo kay Miguel.

“Walang masama sa ginawa mo, bunso. Nagmahal ka kaya natural lang na makaramdam ka ng sakit. Besides, hindi ba ang boyfriend mo at kasambahay niyo ang dapat mahiya sa’yo kasi silang dalawa ang gumawa ng kalokohan? Kaya wala kang dapat na ihingi ng pasensya sa akin.” Ang sagot naman ni Miguel sa kanya.

“Salamat ulit sa pagtulong mo sa akin kanina. Mabuti na lamang at nandyan ka kasi ang totoo nito ay hindi ko talaga alam kung saan ako pupunta para humingi ng tulong.” Ang pag-amin ni Carlo kay Miguel.

“Wala yun, bunso. Oh paano? Tayo na’t magpahinga, maaga pa kayong aalis bukas.” Ang wika naman sa kanya ni Miguel.

Pinatay muna ni Carlo ang ilaw pagkatapos ay tumabi na ito sa kaibigan sa paghiga sa may kama.

“Good night, kuya. Thank you ulit.” Ang sambit ni Carlo sa kanya.

“Good night din sa’yo, bunso. Sleep well.” Ang sagot sa kanya ni Miguel. At kapwa sabay nilang ipinikit ang kanilang mga mata para matulog.

Pagsapit ng kinabukasan ay maagang nagising si Carlo. Hindi na niya ginambala ang kaibigan sa mahimbing nitong pagtulog at maingat siyang lumabas ng kwarto nito. Naabutan niya pagbaba ang matandang babae.

“Magandang umaga po.” Ang bati ni Carlo dito.

“Magandang umaga din sa’yo, tutoy. Kamusta ang pakiramdam mo?” Ang tanong ni Manang Aida sa kanya.

“Mabuti naman po kumpara kagabi. Maraming salamat po sa sopas at tsokolate na hinanda niyo, napagaan po nito ang aking loob.” Ang pasasalamat sa kanya ni Carlo.

“Walang anuman, tutoy. Natutuwa ako dahil nagustuhan mo ang inihanda ko. Siya nga pala, bakit ang aga mo atang nagising?” Ang muling tanong ni Manang Aida sa kanya.

“Magsisimba po kasi kami ngayon kaya napaaga ang aking gising. Kayo na po sana ang bahalang magsabi kay Miguel, hindi ko na po inabala ang pagtulog nito dahil batid kong pagod din po ito sa naging lakad namin kahapon.” Ang bilin naman sa kanya ni Carlo.

“Huwag kang mag-alala. Ako na ang bahalang magsabi kay Miguel paggising niya mamaya.” Ang sabi naman ni Manang Aida kay Carlo.

“Salamat po. Sige ho, tutuloy na po ako.” Ang paalam ni Carlo sa matandang babae.

“Sige, tutoy. Mag-iingat ka.” Ang sambit sa kanya ni Manang Aida.

Papalapit pa lamang si Carlo sa bahay ay namataan na niya si Morris na nakatayo sa may labas at waring inaabangan ang kanyang pagdating. Palakas nang palakas ang dagundong ng tibok ng kanyang puso habang siya ay naglalakad.

“Kalma, Carlo. Wala kang dapat na ikakaba. Kaya mo ’to.” Ang wika niya sa kanyang sarili.

“Kanina pa kita hinihintay, wifey. Mag-usap tayo.” Ang bungad na sabi ni Morris nang makalapit na si Carlo. Hindi siya nito kinibo bagkus ay nilampasan lang siya na tila walang nakikita at naririnig.

“Kinakausap kita ng maayos kaya huwag mo naman akong bastusin.” Ang seryosong pahayag ni Morris. Agad nitong nahawakan ang braso ni Carlo kaya napahinto ito sa paglalakad.

“Huwag kang gumawa ng eksena ngayong umaga, Morris. Mas bastos pa ang ginawa ninyo kagabi ni Tin kaya huwag mo akong pagsalitaan ng ganyan.” Ang naging sagot ni Carlo sa lalaki ngunit hindi pa rin siya nito binitawan.

“Pakinggan mo muna ang paliwanag ko.” Ang pakiusap sa kanya ni Morris.

“Magpaliwanag ka man sa barangay, police station o kahit sa hangin ay wala akong pakialam. Ngayon mamili ka, bibitawan mo ko o sisigaw ako at ipangangalandakan ko dito ang ginawa ninyo ng kasambahay namin kagabi? Nasa sa’yo ang desisyon.” Ang banta ni Carlo sa lalaki.

Kapwa nagtagisan ang mga mata ng dalawa sa pagpukol ng matatalim na mga titig sa isa’t-isa. Hindi naman nagpatinag si Carlo sa reaksyon ng lalaki sa kanya.

Sa huli ay walang nagawa si Morris kundi ang bitawan ang braso nito.

“Good choice.” Ang sambit sa kanya ni Carlo saka muling humakbang papasok sa loob ng bahay. Inabutan niya ang kanyang mga magulang na nag-aalmusal sa may hapag kainan.

Samantala ay para naman nakakita ng multo ang kasambahay na si Tin nang makita niya si Carlo.

“Good morning po.” Ang bati ni Carlo sa kanila.

“Good morning, anak. Have a seat, sabayan mo na kami sa breakfast.” Ang wika ni Delfin sa kanya.

“Tin pakuha naman ng pinggan, kutsara’t tinidor si Carlo.” Ang utos ni Susan sa kasambahay.

“Huwag na po ’nay. Alam kong napagod sa kakatrabaho si ate kagabi kaya ako na lang po ang kukuha.” Ang makahulugang sabi ni Carlo. Hindi naman nakakibo si Tin sa kanyang sinabi.

Pagbalik niya mula sa kusina ay nandoon na ang dating nobyo sa may lamesa, parang hangin na dinaanan lamang niya ito.

“By the way, Morris. Hindi ba’t kabilin-bilinan namin ng ma’am mo sa’yo na ikaw ang susundo kay Carlo sa school kahapon? Bakit umuwi siya dito ng mag-isa?” Ang pag-uusisa ni Delfin sa kanilang driver.

Lihim naman na nag-oobserba si Carlo sa kung ano ang idadahilan ng lalaki sa kanyang ama.

“Sorry po, Engineer. Hindi ko po namalayan ang oras kagabi kaya nakaligtaan ko na sunduin si Carlo.” Ang sagot ni Morris sa among lalaki.

“Nakaligtaan daw. Sus!” Ang pabulong na sabi ni Carlo. Naulinigan naman siya ng ama.

“Ano yung sinabi mo, anak?” Ang tanong sa kanya ni Delfin.

“P-Po? Ang sabi ko po ay medyo matabang itong sinangag na kinakain ko.” Ang pagdadahilan ni Carlo sa ama.

“Tin kulang daw sa asin itong niluto mo. Sa susunod ay tikman mo muna para matantya mo kung okay na.” Ang paalala ni Susan sa kasambahay.

“S-Sige po ma’am. Pasensya na po.” Ang sagot ni Tin sa among babae.

Pagkatapos paalalahanan ang kasambahay ay binalingan muli ni Susan ang asawa.

“Bukas nga pala mahal ay darating na yung bago natin driver. Ang problema ko ay kung saan siya matutulog. Dito muna kasi pansamantalang manunuluyan sina Ferdie at Zoey habang naghahanap sila ng apartment na malilipatan, muntikan na kasi silang pasukin ng mga magnanakaw nung isang araw. Ookupahin nila yung guest room sa taas.” Ang saad ni Susan sa kanya.

“Bakit hindi niyo na lang po patuluyin sa kwarto ni Morris? Tutal kasya naman po silang dalawa doon.” Ang mungkahi naman ni Carlo sa ina.

“Oo nga naman, mahal. Doon mo na lang patulugin sa kwarto ni Morris.” Ang segunda ni Delfin sa suhestyon ng anak.

“Okay lang ba sa’yo na may makakasama ka sa kwarto?” Ang tanong ni Susan kay Morris.

“Okay lang po, ma’am.” Ang sagot ni Morris sa kanya.

“Naku salamat. Ikaw na ang bahala sa kanya bukas pagdating.” Ang bilin sa kanya ni Susan.

“Copy po, ma’am.” Ang sambit ng lalaki sa among babae.

Kahit pumayag si Morris ay bakas sa reaksyon ng mukha nito ang hindi pagkagusto sa iminungkahi ng dating kasintahan.

Sa kabilang banda naman ay palihim na nagbubunyi ang kalooban ni Carlo. Sa ganitong paraan ay maiiwasan niya si Morris. Hindi siya nito mahahatak sa kwarto ng lalaki ng ganun kadali dahil mayroon na siyang makakasama.

“Yun nga lang ay mapapalibutan ako ng mga ahas dito sa bahay.” Ang wika ni Carlo sa kanyang sarili habang nakaharap siya sa salamin. Katatapos niya lang maligo at naghahanda na siya sa kanilang pag-alis papuntang simbahan.

“Lord, ilayo niyo po ako sa mga demonyo ngayong araw na ito.” Ang dalangin ni Carlo. Hindi niya lubos na maisip kung paano niya pakikisamahan ang mga taong nanakit at nanloko sa kanya.

Ilang sandali pa ay may kumakatok na sa pinto.

“Hinahanap ka na po ng mga magulang mo sa baba. Aalis na daw po tayo.” Ang tinig mula kay Tin.

Napabuntung ng hininga si Carlo. “Lord, sabi ko po ilayo, hindi ilapit pa lalo.” Ang mahinang usal niya sa Diyos pagkatapos ay lumabas na siya ng kwarto.

“Sa harap ka na umupo, anak.” Ang sabi ni Delfin kay Carlo.

“Hindi na po, ’tay. Sa likod na lang po ako uupo, si Tin na lang po ang ilagay niyo sa may harapan.” Ang pagtanggi ni Carlo sa ama.

Hindi na nakapagtanong muli si Delfin dahil pumwesto na agad ang kanyang anak sa likurang bahagi ng sasakyan. Wala naman nagawa si Tin kundi ang umupo sa tabi ni Morris.

Habang sila ay nasa biyahe ay panay ang sulyap ni Morris kay Carlo sa salamin ngunit ni isang beses ay hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin. Hanggang sa makarating sila ng simbahan ay pilit pa rin siyang iniiwasan nito.

Napapansin na ng mag-asawang Delfin at Susan ang tensyon sa pagitan nina Morris at Carlo pero ipinagsawalang kibo muna nila ito. Ang akala nila ay simpleng tampuhan lang ang namamagitan sa dalawa subalit lingid sa kanilang kaalaman ay may mas malalim pa na dahilan ang hindi nila pagpapansinan sa isa’t-isa.

At isa na doon ang kasambahay ng pamilya na kasama nila sa mga oras na ito.

Samantala, hindi naman mawari ni Carlo kung siya ba ay pinaglalaruan ng tadhana dahil nandoon din sa loob ng simbahan si Bullet na mag-isa lamang na nakaupo sa may unahan.

Gusto pa sanang umatras ni Carlo pero huli na ang lahat dahil namataan na ng kanyang ina ang lalaki. Itinuro ni Susan ang bakanteng upuan upang doon sila umupo.

Naunang lumapit ang mag-asawa sa pwesto ni Bullet.

“Good morning, Sir Bullet. It’s nice to see you again.” Ang bati ni Susan sa kanya.

Agad na tumayo ang lalaki upang batiin ang ginang. “Good morning, Mrs. Felaire. What a pleasant surprise to see you here.” Ang wika naman niya dito.

“Oo nga pero teka may iba ka bang kasama? Maaari pa ba kaming umupo dito?” Ang tanong ni Susan sa lalaki.

Isang ngiti naman ang sumilay sa mukha ni Bullet. “No, ma’am. I’m all by myself. You can join me here. Sino po pala ang kasama ninyo?” Ang tanong niya.

“Kasama ko yung asawa ko, si Engineer Delfin Felaire. Kilala mo na yung iba, ang kasambahay namin si Tin, ang driver na si Morris at siyempre yung anak namin na si Carlo.” Ang pagpapakilala ni Susan sa kanyang mga kasama.

Kapwa nagtagpo ang mga tingin nina Bullet at Carlo sa isa’t-isa. Naputol lang ito nang magsalita na ang lector, hudyat ng pagsisimula ng misa.

SUSUNDAN…

Chapter Forty

“Anak saan ka ba uupo? Magsisimula na ang misa.” Ang tanong sa kanya ni Susan.

Nakapwesto na ang lahat maliban kay Carlo na ngayon ay nag-aalangan pa kung saan siya mauupo. Ang tanging pagpipilian niya lang kasi ay ang bakante sa pagitan nina Bullet at ang inang si Susan habang ang isa naman ay sa pagitan nina Morris at amang si Delfin.

“Dito ka na maupo sa tabi ko, wifey.” Ang sabi ni Morris sa kanya. Pero tulad kanina ay mistulang parang hangin lang kung ituring siya ni Carlo, hindi napapansin. Sa huli ay tumabi ito sa gitna ng ina at ni Bullet.

Tahimik at taimtim lang na nakikinig ang ginawa ni Carlo sa kabuuan ng misa. Nakatuon lang ang kanyang pansin sa may altar.

Tila isang punyal na itinarak sa kanyang puso ang naging sermon ng pari sa homily nito. Ang paksa ay tungkol sa sex at pangangalunya ng kapareha na nakasisira sa isang relasyon.

“Palagi natin pakakatandaan mga kapanalig na kapag pumasok ka sa isang relasyon, ikaw ay already committed na hindi lamang sa taong pinili mo kundi pati na rin sa Diyos na mamahalin mo siya ng buong puso at ng buong katapatan. Hindi dapat na maging dahilan ang sex para si boyfriend, girlfriend, mister at misis ay maghanap ng ibang tao para punuan ang pagkukulang ng kanilang mga partner. Kung talagang totoo ang pagmamahal niyo sa inyong mga darling ay sapat at kuntento ka na dapat sa ibinibigay niya sa’yo. Huwag natin gawing batayan ang pisikal na pangangailangan at panandaliang ligaya sa love. Ang nararapat na maging basehan ay yung tanggap ang lahat ng mga kahinaan mo. Tulad nga ng pangako ng mga magsing-irog kapag sila ay ikakasal na;

I take you, to be my husband or wife,

To have and to hold,

From this day forward,

For better or for worse,

For richer or for poorer,

In sickness and in health,

To love and to cherish,

Till death do us part.

Beauty and physical attributes will eventually fades, but genuine love and care for each other will still be remains.

Ang tunay at wagas na kahulugan ng pag-ibig ay wala sa tawag ng laman kundi sa tawag ng puso’t-isipan.

At yan ang masasabi kong for keeps.

Kaya para sa lahat ng mga single at kakahiwalay lang sa kanilang mga partner, hanapin ninyo ang pagmamahal na pangmatagalan at hindi pang short time lang.“ Ang sermon ng pari sa kanyang homily.

Tumimo sa isipan ni Carlo ang lahat ng sinabi ng pari sa misa. Binabalak niya sana itong gamitin para sa susunod na taong kanyang mamahalin, yan ay kung magmamahal pa siyang muli.

“Awitin natin ng sabay-sabay ang ama namin.” Ang saad ng pari.

“Carlo…” Ang tinig ni Bullet na siyang nagpabalik sa kanyang ulirat. Pagbaling niya ng tingin dito ay nakahawak na ito sa kanyang kamay habang ang kabila naman ay hawak ng ina.

“Ama namin, sumasalangit ka…” Ang lahat ng tao ay sumasabay sa pagkanta.

Napansin ni Carlo na humihigpit ang kapit ni Bullet sa kamay niya, pasimple nitong kinakalas ang pagkakahawak ng lalaki ngunit nagmatigas ito. Kaya hanggang sa matapos ay nanatiling mahigpit ang pagkakakapit ni Bullet sa kanyang kamay.

“Sorry if I hurt you…” Ang mahinang sabi sa kanya ni Bullet pagkabitiw nito sa kanyang kamay.

Pagkatapos ng misa ay inaya ng kanyang ina na si Susan ang lalaki na sumama sa kanila sa pananghalian.

“Honestly, I would love to join you all for lunch but unfortunately, I have some important matters to attend today. Thank you for the offer, Mrs. Felaire. Maybe some other time. If you may excuse me, I need to go now.” Ang magalang na pagtanggi sa alok ni Susan ng lalaki.

Habang naglalakad ito papalayo ng simbahan ay biglang sumagi sa isipan ni Carlo kung para saan ba ang paghingi ng sorry ni Bullet sa kanya kanina…

Dahil ba sa nasaktan ang kamay niya o dahil sa nasugatan nito ang kanyang puso?

Naging mahirap para kay Carlo ang pagpasok ng unang linggo sa buwan ng agosto. Naapektuhan nang sobra ang kanyang pag-aaral dulot ng nangyaring panloloko sa kanya ni Morris. Nahirapan din siyang pagkatiwalaan ang ibang tao dahil sa ginawa ng dating nobyo at kasambahay na si Tin.

Nagkaroon ng matinding lamat sa kanyang pagkatao ang ginawang kataksilan ng dalawa.

Nakadagdag pa sa pinapasan na krus ni Carlo ang pansamantalang pagtira muli nina Ferdie at Zoey sa kanilang bahay. Para siyang bomba na sasabog ang kanyang galit sa tuwing makikita niya ang dalawang babae. Kaya madalas ay nagkukulong na lamang siya sa kwarto pag-uwi nito pagkatapos ng kanyang klase.

Hindi naman lingid sa mag-asawa ang nangyayari sa anak na si Carlo. Napapansin na nila ang pagiging tahimik muli nito. Sila ay labis na nababahala dahil unti-unting bumubuo na naman ng pader sa pagitan nila ang anak.

Isang gabi ay sinubukan ni Susan na kausapin nang masinsinan ang anak na si Carlo.

“Kamusta ka, anak?” Ang tanong ni Susan sa kanya.

“Mabuti naman po, ’nay.” Ang sagot ni Carlo sa ina.

“Sigurado ka ba? Wala ka bang iniindang problema ngayon?” Ang muling tanong nito sa anak.

“Huwag po kayong mag-alala, ’nay. Okay po talaga ako. Bakit niyo po pala naitanong?” Ang wika sa kanya ni Carlo.

Napahinga nang malalim si Susan. “Nababahala na kasi kami ng tatay mo sa’yo, anak. Palagi ka na lang kasi nasa loob ng kwarto mo, kung lalabas ka man ay para pumasok sa school o hindi naman kaya ay para lang kumain. Nagiging malihim ka na kay nanay. Hindi ko na alam kung anong nangyayari talaga sa’yo.” Ang saad naman ni Susan sa kanya.

Niyakap nang mahigpit ni Carlo si Susan. “Thank you ’nay sa inyong concern ni tatay para sa akin, sobra ko pong na-appreciate ito. Stress lang po talaga ako ngayon pero don’t worry, I can handle this. Just trust me on this po.” Ang pakiusap niya sa ina.

“Don’t grow too fast, anak. Gusto pa kitang maka-bonding tulad ng dati.” Ang pabirong sabi ni Susan kay Carlo.

“Ano ka ba ’nay, hindi naman po ako mawawala. Pwedeng-pwede pa tayong mag-bonding ng maraming-marami beses.” Ang natatawang sagot sa kanya ni Carlo.

“Promise yan anak ha?” Ang paniniguro ni Susan sa kanya.

“Promise po, ’nay. Kaya tigilan na ang madalas na panonood ng mga telenovela sa telebisyon dahil nagiging madrama na po kayo.” Ang biro ni Carlo sa ina.

“Hmmm…pag-iisipan ko.” Ang wika ni Susan sa anak.

“Si nanay talaga.” Ang nangingiting sabi ni Carlo.

“Ayan ngumiti na din ang anak ko, mapapanatag na ang aking kalooban. Dahil dyan ay aalis tayo sa sabado at hindi natin isasama ang tatay mo, tayong dalawa lang.” Ang pangako ni Susan sa anak.

“Talaga po, ’nay?” Ang hindi makapaniwalang tanong ni Carlo sa ina.

“Oo naman anak, pangako ko yan sa’yo. Oh siya matulog na tayo at maaga pa ang pasok mo bukas. Good night, anak.” Ang wika ni Susan sabay halik nito sa noo ni Carlo.

Nasa pinto na si Susan nang tawagin siyang muli ni Carlo. “May kailangan ka pa sa akin, anak?” Ang tanong niya.

Umiling naman si Carlo sa ina. “Wala na po ’nay. Gusto ko lang pong sabihin sa inyo na maraming salamat sa oras na inilaan niyo para kausapin ako. Good night po and I love you, kayong dalawa ni tatay.” Ang sagot niya.

Napangiti naman si Susan sa tinuran ng kanyang anak. “Anything for you, anak. Nandito lang si nanay para saklolohan ka. Good night sweetheart and I love you too.” Ang wika niya saka nito pinatay ang ilaw at lumabas na ng kwarto.

Naiwan si Carlo na may ngiti sa kanyang mga labi.

Tinupad ni Susan ang kanyang pangako sa anak na si Carlo. Umalis silang dalawa pagsapit ng araw ng Sabado. Hinatid sila ng bago nilang driver na si Jay sa isang malaking mall malapit sa subdivision.

“Kamusta na kayo ni Morris? Napapansin kasi namin ng tatay mo na hindi kayo nagkikibuan sa isa’t-isa. May naging tampuhan ba kayong dalawa?” Ang pag-uusisa ni Susan kay Carlo habang kasalukuyan silang nagmemeryenda sa isang coffee shop sa loob ng mall.

“Wala na po kami ni Morris.” Ang diretsahang sagot ni Carlo sa ina.

Napaawang ang bibig ni Susan sa pagkabigla. “H-Ha? Ang akala namin ni Delfin ay mayroon lamang kayong hindi napagkakasunduan sa bawat isa. Bakit kayo naghiwalay? Anong dahilan?” Ang hindi makapaniwalang tanong niya sa anak.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Carlo. “Kasi bakla ako, ’nay. At kahit na anong gawin ko ay hindi ko mapapantayan ang mga naibibigay ng isang babae. Hindi, kailanman.” Ang wika niya kay Susan.

Ilang sandali pa ay hindi na napigilan ni Carlo ang kanyang itinatagong damdamin. Unti-unting tumakas ang mga luha sa kanyang mga mata. Kaagad na lumapit si Susan upang aluin siya.

“I’m so sorry to hear about that, anak. Ito na nga ba yung kinatatakutan namin kaya ayaw namin ng tatay mo na pumasok ka agad sa pakikipagrelasyon dahil alam namin na masasaktan ka lang sa bandang huli.” Ang saad sa kanya ni Susan.

“Alam ko naman po ’nay na nagkamali ako kaya walang ibang dapat na sisihin kundi ako lamang. Nagkamali po ako ng taong minahal at pinaglaban.” Ang naluluhang sabi ni Carlo sa kanya.

“Ssshhh, huwag mong sabihin yan, anak. Hindi isang pagkakamali ang magmahal. Siguro ay sadyang hindi lang kayo nakalaan sa isa’t-isa para magtagal.” Ang wika sa kanya ni Susan.

“Pero ’nay bakit niya pa ko minahal kung maghahanap din naman pala siya ng iba?” Ang naguguluhang tanong ni Carlo sa ina.

“Ang tanging makakasagot sa bagay na yan ay walang iba kundi si Morris lang. Ngunit ito ang palagi mong tatandaan, walang mali sa pag-ibig. Parang promo lamang yan, buy one, take one. Kapag nagmahal ka ang kaakibat nito ay sakit. Hindi pwedeng puro tamis lang, dapat may pait din na kasama. Dahil ang love at pain ay parating magkasama, package deal yan kumbaga. Kailangan mong pagdaanan yan para ikaw ay tumibay. Tutol lang kami ng tatay mo dahil masyado pang maaga para pasukin mo yan pero wala na, nandyan na yan. Ang magagawa na lamang natin ay tanggapin sa ating mga puso ang isang bagay na tapos na. Damhin ang sakit dahil ito ang mabisang paraan upang ikaw ay tuluyan nang makalaya mula sa matinding kalungkutan.” Ang payo sa kanya ng ina.

Hinayaan ni Susan si Carlo sa pag-iyak hanggang sa mahimasmasan ito.

“Kamusta ang pakiramdam mo, anak?” Ang tanong sa kanya ni Susan.

“Kahit papano ay nabawasan na po ang bigat sa aking dibdib. Salamat po ’nay sa tulong niyo.” Ang sagot ni Carlo sa ina.

“Bata ka pa, anak. Marami ka pang pagdaraanan sa iyong buhay kaya huwag mong masyadong dibdibin itong paghihiwalay ninyo ni Morris. Kung talagang para kayo sa isa’t-isa sa bandang huli ay mangyayari naman yun. Darating din ang tamang tao para sa’yo kaya relax ka lang at i-enjoy mo ang iyong kabataan.” Ang karagdagang payo ni Susan kay Carlo.

“Opo. Siya nga po pala ’nay, maaari ba kong humingi ng pabor sa inyo?” Ang tanong ni Carlo sa ina.

“Oo naman, anak. Ano ba yung ihihingi mo ng pabor sa akin?” Ang balik na tanong ni Susan sa kanya.

“Pwede po ba na sa ating dalawa na lamang ito, ’nay? Huwag na po sanang makaabot ito kay tatay dahil natitiyak kong magkakaroon ng gulo kapag nalaman niya ito.” Ang pakiusap ni Carlo sa kanyang ina.

“Makakaasa ka sa akin anak na hindi ko ito ipaparating sa iyong tatay. Mananatili itong lihim sa pagitan nating dalawa.” Ang pangako naman ni Susan sa kanyang anak.

Matapos makapaglabas ng sama ng loob ang anak ay inaya ni Susan ito upang maglibot-libot sa loob ng mall. Dito ay nabigyan ng pagkakataon si Carlo na makausap pa lalo ang kanyang ina. Maraming tanong kasi ang gumugulo pa rin sa isipan niya na nais nitong mabigyan ng kasagutan.

“Nagalit po ba kayo sa akin ’nay nang aminin ko sa inyo ni tatay ang tunay kong kasarian?” Ang tanong ni Carlo sa ina habang kasalukuyan silang tumitingin ng mga damit.

Saglit na tumigil si Susan sa kanyang ginagawa pagkatapos ay binalingan niya ng tingin ang anak. “Sumama lang ang loob ko pero hindi ako nagalit sa’yo, anak. Matagal na kong may hinala, hinihintay lang kita na ikaw mismo ang magsabi sa akin.” Ang sagot niya dito.

Napakunot ng noo naman si Carlo. “P-Po? Kailan at paano niyo pa nalaman?” Ang nagtatakang tanong niya sa ina.

Isang matamis na ngiti ang sumilay kay Susan. “Siyempre alam ko dahil nag-iisa ka naming anak ng tatay mo. Magmula pagsilang hanggang sa paglaki mo ay ako ang nakasubaybay at nag-aalaga sa’yo kaya batid ko ang salita at mga galaw mo. Pati pagbahing at pag-utot mo ay alam na alam ko din. Napapansin ko na yung kakaibang kinikilos mo nang tumuntong ka sa high school. Yung pagkahilig mo sa pagdedesign at pagsusuot ng mga damit ko, yung mga make-up na biglang nawawala sa lalagyanan ko tapos makikita ko na lang nasa ilalim na ng unan mo at higit sa lahat, yung mga koleksyon mo ng mga VCD at magasin na tungkol sa sex ng dalawang lalaki na hindi ko sinasadyang makita nang ako ay minsang maglinis ng iyong kwarto habang ikaw ay nasa school pa ng mga oras na yun. Ang hindi ko lang nagustuhan sa ginawa mo ay yung lihim na pakikipagrelasyon mo kay Morris. Hindi ako nangangamba sa sasabihin ng ibang tao, ang labis kong inaalala ay ikaw mismo. Bukod sa bata ka pa ay napakainosente mo pa para pasukin ang mga bagay na yan, mapupusok ang mga katulad mo. Mabilis maniwala at madala sa mga mabubulaklak na salita. Alam namin yan ng tatay mo dahil gaya mo ay napagdaanan din namin yan.” Ang pagsasalaysay niya sa anak.

Hindi naman kaagad na nakakibo si Carlo sa mga tinuran sa kanya ng ina. Bawat kataga kasi na lumalabas sa bibig nito ay tila isang bala na tumatama sa kaibuturan ng kanyang puso, sapul na sapul.

“Sa tingin niyo po ba ’nay ay mapapatawad ako ni tatay kapag nalaman niya na wala na kami ni Morris? Kayo po, mapapatawad niyo rin po ba ako sa ginawa kong kapangahasan?” Ang muling tanong ni Carlo sa kanya.

“Oo naman at kahit hindi ka pa nanghihingi nang sorry ay napatawad na agad kita. Tungkol naman sa tatay mo, palagay ko ay hindi rin magtatagal at magiging okay din kayong dalawa. Natural lang na reaksyon ng isang magulang ang makaramdam ng galit. Nag-iisa ka namin na anak, idagdag mo pa na ikaw ay lalaki. Inaasahan ni Delfin na ikaw ang magdadala ng lahi niya sa mga susunod na henerasyon. Hindi ka namin matitiis ano man ang mangyari dahil mahal na mahal ka namin.” Ang sagot sa kanya ni Susan.

“Maraming salamat po, ’nay. Pasensya na din po dahil nagkamali ako ng tao na ipinaglaban sa inyo.” Ang saad ni Carlo sa ina.

“Ano ka ba, walang masama sa pagmamahal. Sadya lang siguro na hindi kayo nakalaan para magtagal sa isa’t-isa.” Ang sabi naman ni Susan sa kanya.

“Siguro nga tama sina tatay at nanay sa kanilang mga pangaral sa akin, naging matigas lang ang aking ulo kaya nasunod ang aking pansariling kagustuhan.” Ang malungkot na wika ni Carlo sa kanyang sarili.

Sa kalagitnaan ng kanyang pagmumuni-muni ay hindi namalayan ni Carlo ang nilalakaran niya, nabangga at nasubsob ang kanyang mukha sa likuran ng nakaharang sa kanyang harapan.

“Aray! Bakit kasi nakaharang sa daanan alam naman maraming tao ngayon!?” Ang galit na reklamo ni Carlo.

Agad na humarap sa kanya ang nakabanggaan niya. “Oh! I’m sorry, are you—Carlo?” Ang boses ay nagmula kay Bullet.

Nagulat naman si Carlo nang masilayan niya ang lalaki. “I’m sorry sa mga nasabi ko. Sige mauna na ko.” Ang paghingi niya ng paumanhin dito.

Lalampasan na sana ni Carlo si Bullet nang maabutan silang dalawa ng kanyang ina na si Susan.

“Oh! It’s you again, Sir Bullet. Ikaw ha, sa susunod na magkita tayong muli ay iisipin ko na talaga na baka hindi nagkataon lang ang lahat ng pagtatagpo natin. Sino ba sa amin ng anak ko ang iniistalk mo?” Ang pabirong sabi ni Susan sa lalaki.

“Ano ba yang sinasabi mo ’nay? Nakakahiya sa tao.” Ang saway ni Carlo sa ina.

Napangiti naman si Bullet sa sinabi ng butihing ginang. “It’s okay, Carlo. Nothing to worry about. I will be very glad if that would be the case, Mrs. Felaire. But this time, I’m not alone. I came here along with my friend.” Ang sagot ng lalaki sa kanya.

“Ay ganun ba? Biro lang yung sinabi ko anak pero kung seseryosohin ni Sir ay wala din masama, single and ready to mingle ka naman na.” Ang bulalas ni Susan kay Carlo sabay baling ng tingin kay Bullet.

Napansin ni Carlo ang biglaang pag-seryoso ng reaksyon sa mukha ng lalaki.

“Tch. Single huh? So you and Morris broke up already?” Ang tanong sa kanya ni Bullet.

“Ah, oo eh. Sige ha mauna na kami ni nanay sa inyo ng friend mo. May bibilhin pa kasi kami.” Ang paglilihis ng usapan ni Carlo sa lalaki.

Hindi na niya hinintay pa ang susunod na sasabihin ni Bullet sa kanya. Kaagad niyang kinaray ang ina papalayo sa lalaki.

“Bakit ka ba nagmamadaling umalis, anak? Wala naman na tayong ibang bibilhin hindi ba? Hindi tuloy ako nakapagpaalam nang maayos kay Sir Bullet.” May himig ng panghihinayang na sambit ni Susan sa kanya.

“Basta ’nay sumunod na lamang po kayo sa akin. Saka po sa susunod na magtagpo ang mga landas ninyo ay huwag na huwag kayong magbibiro gaya ng sinabi niyo kanina sa kanya.” Ang babala ni Carlo sa ina.

Nagtaka naman si Susan sa sinabi ng anak. “H-Ha? Bakit? Masama bang biruin yung tao? Sensitive ba siya?” Ang naguguluhan niyang tanong.

Mabilis siyang sinagot ni Carlo. “Opo, ’nay. Masama…masamang pangitain ang hatid ng biro mo. Ang mabuti pa ay umuwi na po tayo ng bahay, pihadong hinahanap na tayo ni tatay.”

Saktong tumunog ang cellphone ni Susan, kinuha niya ito sa bag at tiningnan kung sino ang tumatawag.

“Ang tatay mo nagpaparamdam na. Teka sasagutin ko lang muna ito. Hintayin mo ko dito, babalik din ako agad.” Ang bilin ni Susan sa anak.

“Sige po, ’nay.” Ang sagot ni Carlo sa ina.

Pagkaalis ni Susan ay matiyagang naghintay si Carlo sa pwesto niya. Ilang sandali pa ay may kamay na biglang sumulpot at hinatak siya papunta sa may malapit na comfort room. Mabuti na lamang at walang tao sa loob nang sila ay pumasok.

“Ano bang kailangan mo sa akin at bakit dito mo pa ko dinala?” Ang naiinis na tanong ni Carlo kay Bullet

“Why did you broke up with him? Is he hurting you? Did he cheat?” Ang magkakasunod na tanong ng lalaki sa kanya.

“Ano bang pakialam mo ha? Hindi mo na dapat pang alamin ang mga bagay na wala kang kinalaman. Hindi naman tayo magkaanu-ano para tanungin mo ko ng ganyan.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

“Tch. Really huh? What happened now to Carlo who repeatedly asked me to stay by his side even if he already choose the driver in the end?” Napataas na ang boses ni Bullet sa kanya. Ramdam ni Carlo ang gigil at ngitngit sa mga tanong nito sa kanya.

“Wow! Sino kaya sa atin ang mabilis makalimot sa pangako? Hindi ba’t yung taong gabi-gabi ay iba’t-ibang babae ang dinadala sa bahay para makapagparaos? Hindi ba’t ikaw ang bumitiw sa sarili mong pangako? Eh ano ang inirereklamo mo dyan aber?” Ang tanong ni Carlo sa lalaki.

“I’m not the one who decide who will stay by your side, you are. You chose Morris over me and that’s fine with me. Did you hear or see anything from me after that day? None, right? I just want to know the reason why you left him. That’s all.” Ang paliwanag ni Bullet sa kanya.

Napabuga ng hangin si Carlo. “Pareho lang kayo ni Morris, hindi marunong makuntento sa iisa. Ang gusto niyo sabay-sabay, all at once ang panloloko.” Ang sambit niya sa lalaki.

Mataman siyang tinitigan ni Bullet. “Let me remind you one thing, I don’t invest love on those women. It’s just pure sex, that’s it.” Ang sagot niya dito.

Napasinghal naman si Carlo sa sinabi ni Bullet. “Yan! Dyan kayo magaling, sa mga panandaliang ligaya. Basta makaraos lang kayo kahit sino na lang ano ho? Wala kayong pinagkaiba ng kumag na yun. Bakit hindi na lang kayong dalawa kaya ang magsama? Tutal mas bagay kayo kasi pareho niyong madalas na ginagamit ang mga ulo niyo sa ibaba kaysa dyan sa mga tuktok niyo.” Ang mapanudyong sabi niya.

Sumeryoso ang mukha ni Bullet. Ilang sandali pa ay dahan-dahan siyang lumapit kay Carlo. Sa bawat paghakbang ng lalaki ay siya naman pag-atras nito. Hanggang sa nakapa na ni Carlo ang lababo sa kanyang likuran. Huli na para siya ay umiwas pa.

“B-Bullet, hindi magandang biro ito. Alisin mo yang mga kamay mo, huwag mong harangan ang daraanan ko.” Ang wika ni Carlo sa lalaki.

Ngunit imbes na lumayo ay mas lalo pang inilapit ni Bullet ang kanyang sarili dito.

“What if I don’t want to? What will you do?” Ang tanong sa kanya ni Bullet.

“S-Sige subukan mo lang na gawin kung ano man yang binabalak mo. Isusumbong kita sa mga magulang ko.” Ang banta ni Carlo sa lalaki.

“Tch. I can ask your parents for their permission if you want to.” Ang sagot ni Bullet.

Nag-isip muli si Carlo ng ibang dahilan upang takutin ito. “S-Sige ayaw mo talaga ah. Tatadyakan ko yang ipinagmamayabang mo.” Ang banta niyang muli.

Ngumisi ang lalaki sa kanya. “You can also touch and hold it as long as you want to.” Ang mapanuksong sabi nito.

“Naiinis na talaga ako sa’yo. Pagbilang ko ng tatlo at hindi ka pa umaalis sa harapan ko ay sisigaw na talaga ako dito.” Ang huling pagbabanta ni Carlo sa kanya.

“The only scream that I want to hear is from your pleasure.” Ang hindi natitinag na sabi ni Bullet. Idinikit pa niya ng husto ang kanyang katawan dito at itinapat ang mukha niya sa mukha nito.

Ngayon ay tanging buga ng kanilang mga hininga ang nararamdaman nila sa sobrang lapit ng dalawa sa isa’t-isa.

Sa puntong ito ay palakas nang palakas ang dagundong ng tibok ng puso ni Carlo dahil muli niyang nasilayan ang mukha ni Bullet. Subalit sa kabila nito ay nanaig pa rin sa kanya ang inis na nadarama para sa lalaki kaya sinimulan na nito ang pagbibilang.

“Isa…”

Nagawa pang makipagtitigan ni Bullet sa kanya, waring nang-aasar pa ito.

“Dalawa…”

Hindi pa rin umaalis ang lalaki sa kanyang posisyon kaya nagdesisyon na si Carlo.

“Tatlo!…Aaah—”

Naudlot ang tangkang pagsigaw ni Carlo nang sakupin ni Bullet ng halik ang bibig nito, agad din siyang niyakap nito para hindi siya makapalag pa.

Ang marahas at mapangahas na halik sa simula ay napalitan nang banayad at punung-puno ng pag-iingat sa kalaunan. Ang mahigpit nitong yakap ay unti-unting lumuluwag na.

Subalit ang naglalagablab na init sa pagitan nila ay nananatili pa rin na nagniningas.

Kapwa naghahabol ng hininga sina Bullet at Carlo matapos kumalas ng kanilang mga labi sa bawat isa.

“I miss your lips. I honestly crave for some more.” Ang wika ni Bullet sa kanya.

“T-Tigil-tigilan mo yang panghahalik mo sa akin ng basta-basta, hindi ko nagugustuhan ang kapangahasan na ginagawa mo.” Ang sabi naman sa kanya ni Carlo.

“Really? You don’t like it? But it seems to me that your body tells different from what you have said.” Ang nanunuksong tanong ni Bullet habang tinitingnan niyang mabuti ang mukha ni Carlo.

Nailang naman siya sa paraan ng pagkakatitig sa kanya ng lalaki. “Pwede ba huwag mo kong tingnan ng ganyan? Kung may x-ray vision ka lang na tulad ng kay Superman ay pihadong hubo’t-hubad na ko sa paningin mo. At isa pa, kailan ka pa naging psychologist para mabasa ang bawat galaw ko?” Ang saad ni Carlo.

“Your cheeks is flushing red, breathing is fast and heavy, your throat keeps swallowing as if your thirsty for something and lastly, biting your lip. Your actions shows that you liked it too and you’re looking for more. You can’t deny that you craved for me, too.” Ang paliwanag ni Bullet sa kanya.

Napataas naman ng kilay si Carlo sa sinabi ng lalaki. “Wow! Nasa loob naman tayo ng comfort room pero bakit napakalakas ng hangin dito? Grabe hindi ko na talaga kinakaya ang confidence level mo.” Ang hindi makapaniwalang sabi niya.

Lumapit muli si Bullet sa kanya. “Then prove me wrong. I challenge you to do it again. Show to me that you’re not affected by my presence.” Ang hamon niya dito.

Bigla naman napasinghap si Carlo. “Hindi! Ano ko nahihibang na para gawin ko yang hamon mo? Hoy! Mr. Dominguez para sa iyong kaalaman, mabait ako pero hindi ako uto-uto kaya huwag kang abusado!” Ang mariing pagtanggi niya sa lalaki.

“Okay. That’s fine with me. Still, what I’ve said to you is true. You’re craving for my kiss, that’s it.” Ang pagbibigay-diin ni Bullet sa kanya.

Nagsisimula nang mainis muli ni Carlo sa pangungulit sa kanya ni Bullet. “Sinabi ko na sa’yo, hindi yan totoo at hindi mo ako mauuto.” Ang sagot sa kanya nito.

“Okay. If you don’t want to then I’ll do it.” Ang walang kagatol-gatol na sabi ni Bullet bago niya muling halikan sa labi si Carlo.

Hindi gaya kanina ay saglit lamang ang paglapat ng kanilang mga labi sa isa’t-isa dahil agad na kumalas si Carlo.

“Ikaw ha, nakakarami ka na sa akin. Hindi na talaga ako natutuwa sa’yo.” Ang naiiritang sabi ni Carlo kay Bullet.

Ilang sandali pa ay tumunog ang cellphone ng lalaki, kinuha niya ito sa kanyang bulsa at tiningnan kung sino ang tumatawag.

Nag-iba ang reaksyon nito pagtingin niya sa screen ng phone.

“Oh baka yan na yung kasama mo dito sa mall na iniwanan mo. Bakit hindi mo ito sagutin?” Ang tanong ni Carlo sa kanya.

Nag-aalangan naman na sinagot ni Bullet ang tawag.

“H-Hey, babe.”

Doon na napagtanto ni Carlo na ang kasama nito na kaibigan daw ay isa sa mga babae na dinampot niya sa kung saang lupalop.

Akma na sana siyang aalis ngunit pinigilan siya ng lalaki.

“I’m on my way, wait for me there.” Ang bilin ni Bullet sa kausap sa kabilang linya bago nito ibinaba ang tawag.

“Aalis na ko, baka hinahanap na ko ni nanay sa pwesto ko kanina. Ang mabuti pa ay puntahan mo na yung babe mo doon sa tagpuan ninyo. Huwag mong paghintayin nang matagal baka hindi ka pa maka-iskor sa kanya.” Ang sarkastikong sabi ni Carlo sa kanya.

“Wait, are you jealous?” Ang nangingiting tanong sa kanya ni Bullet.

“Ha? Bakit naman ako magseselos sa inyo? Walang namamagitan sa ating dalawa kaya huwag kang mag-ilusyon dyan. Sige na aalis na ko.” Ang wika ni Carlo saka ito tumalikod sa lalaki at naglakad papunta sa may pinto palabas ng comfort room.

SUSUNDAN…

Chapter Forty One

Bago lumabas si Carlo ay muling nagsalita si Bullet sa kanya.

“You saw me that night at the balcony with a girl, right? Do me a favor, please consider those words that I’ve said because that is intended for you. I’m asking you, not her.”

Hanggang sa pag-uwi ay patuloy pa rin sa pag-alingawngaw sa isipan ni Carlo ang mga sinabi ni Bullet sa kanya.

“Ang dami naman kasi ng mga babae na dinadala niya doon sa bahay. Alin kaya sa mga yun ang tinutukoy niya?” Ang tanong ni Carlo sa kanyang sarili.

Pagdating nila sa bahay ay naabutan ng mag-ina si Delfin sa may sala habang kasalukuyang nakikipagkwentuhan kina Tristan, Sylvester, Spencer at Miguel.

“Oh, tamang-tama at nandito na pala sila.” Ang wika ni Delfin nang mabungaran niya ang kanyang mag-ina.

“Good afternoon po, Ginang Felaire.” Ang bungad na bati ng mga binata kay Susan.

“Good afternoon din sa inyo, mga boys. Siya nga pala, Tita Susan na lamang ang itawag ninyo sa akin, hindi naman na kayo bago sa akin lalo na itong si Miguel.” Ang saad ni Susan sa kanila.

“Anong meron at bakit lahat kayo ay nandito?” Ang nahihiwagaan na tanong sa kanila ni Carlo.

“Birthday ko kasi ngayon kaya may kaunting salu-salo kami doon sa bahay. Nais ko sanang anyayahan ka para kumain kasama ang iba pa nating mga kaklase.” Ang sagot ni Tristan sa kanya.

“Sakto naman na umalis kayo ng nanay mo kaya ako muna ang nag-estima sa kanila habang wala pa kayo.” Ang sabad naman ni Delfin.

“Naku, maligayang kaarawan sa’yo, Tristan. Pasensya ka na at wala akong regalo na maiabot sa’yo ngayon. Hayaan mo at ihahabol ko na lang ito sa susunod natin pagkikita.” Ang paghingi ng paumanhin ni Carlo sa kaibigan.

“Okay lang, no problem. Ang mahalaga ay pupunta ka. Naipagpaalam ka na namin kay Tito Delfin at pumayag na siya, si Tita Susan na lang ang hindi pa.” Ang sagot sa kanya ni Tristan.

“Walang problema sa akin tutal sabado naman ngayon. Maaari kayong mag-enjoy at mag-relax. Kailangan mo din magde-stress at unwind once in a while, anak.” Ang pagpayag naman ni Susan sa kanila.

“Tama ang nanay mo, anak. Paminsan-minsan ay kailangan mo din lumabas, huwag kang basta na lamang magmukmok sa loob ng iyong kwarto. Hindi yan maganda para sa kalusugan mo.” Ang segunda ni Delfin sa sinabi ng kanyang asawa kay Carlo.

“Maraming salamat po sa inyo. Sige po, sasama ako sa kanila.” Ang malugod na saad ni Carlo sa mga magulang niya.

“Yown! Let’s Party! Party!” Ang sambit naman ni Spencer.

Naging masaya si Carlo sa piling ng mga kaibigan. Panandaliang isinantabi nito ang lahat ng mga bumabagabag sa kanyang kalooban. Ang lahat ng alalahanin ay kanya ng iwinaglit.

Pinili niya ngayon oras na ito ang magsaya at maging masaya.

Pagpatak ng ika-siyam ng gabi ay unti-unting nagsisiuwian na ang mga bisita ni Tristan hanggang sa natira na lang ay sina Sylvester, Spencer, Miguel at Carlo.

“Anong susunod na gagawin natin? Magtitinginan na lang tayo dito?” Ang tanong ni Spencer sa kanila.

“Ikaw ang mag-isip nang gagawin, ikaw itong nagtanong eh.” Ang sagot ni Sylvester sa kanya.

“Mag-truth or dare na lang kaya tayo pero dapat may twist.” Ang mungkahi naman ni Spencer.

“Ano ang twist?” Ang tanong ni Miguel.

Biglang may pumasok na ideya sa isipan ni Tristan. “Twist ba hanap ninyo? Teka saglit…” Ang wika niya saka ito umalis. Naghihintay naman ang lahat sa kung ano ang tinutukoy ng kanilang kaibigan.

Pagbalik niya ay may bitbit na itong dalawang bote ng tequila, isang may laman at isa ang wala.

“Ito ang twist na sinasabi ko. Kapag truth ang pinili ninyo at hindi niyo nasagot nang tama ang tanong ay iinom kayo. Ganun din kapag dare, kapag hindi ninyo nagawa ang utos ay shot agad-agad.” Ang paliwanag ni Tristan sa kanilang magiging laro.

“Uy hindi ba bawal pa tayong uminom ng alak? Baka magalit kasi sa akin ang mga magulang ko.” Ang nag-aalalang tanong ni Carlo sa kanila.

“Don’t worry, ako na ang bahalang sumalo ng tagay mo para hindi ka mapagalitan nina Tito Delfin at Tita Susan.” Ang pangako ni Miguel sa kanya.

“Yun naman pala eh. Tapos na ang problema mo, may sasalo na sa’yo.” Ang wika naman sa kanya ni Spencer.

“Isipin mo na lang na isa itong initiation rites at lahat tayo ay dadaan sa baptism of fire dahil dalawang taon mula ngayon ay magiging legal na sa atin ang pag-inom.” Ang saad ni Sylvester kay Carlo.

“Oo nga, Carlo. Saka kaarawan ko naman ngayon eh, may dahilan tayo para uminom at magsaya. Kaya hiling ko na sana’y mapagbigyan mo ako. Pangako, isang bote lang ang iinumin natin.” Ang pakiusap ni Tristan sa kaibigan.

Silang lahat ay pawang nakatunghay kay Carlo sa kanyang magiging kasagutan.

“Anong desisyon mo, bunso?” Ang tanong sa kanya ni Miguel.

Napabuntung hininga naman si Carlo bago niya ito sinagot.

“Isang bote lang ha? Wala na dapat kasunod ito.” Ang sabi ni Carlo sa kanila.

“Yown! Tuloy ang ligaya, paikutin na yang bote at tagay. Walwalan na!” Ang masayang sambit ni Spencer, hudyat ng kanilang pagsisimula.

Lumipat ang lahat sa kwarto ni Tristan sa ikalawang palapag upang hindi sila mahuli na umiinom ng kanyang mga magulang. Pagpasok nila sa loob ay kanya-kanya silang pumwesto ng upo sa may sahig.

Mula kay Sylvester, Tristan, Spencer, Miguel at Carlo, ito ang naging pagkakasunud-sunod nila paikot sa bote ng alak na nakalagay sa gitna nilang lahat.

“Ikaw na ang mag-lead ng game.” Ang wika ni Tristan kay Spencer habang kasalukuyan nitong binubuksan ang bote ng tequila.

“As you wish, birthday boy.” Ang sabi ni Spencer. Kinuha niya ang walang laman na bote saka ito ipinahiga. “Let’s play, truth or dare.” Pagkatapos ay pinaikot niya ito.

Ang unang hinintuan ng bote ay si Spencer at ang magtatanong naman ay si Tristan.

“Truth or dare?”

“Hmmm…sige, dare!” Ang sagot ni Spencer.

Nag-isip si Tristan ng ipagagawa niya dito. “Pumunta ka doon sa may balkonahe at isigaw mo ito, ’Nagugutom ako, pahingi ng tutong.” Ang utos niya.

Kaagad na tumalima si Spencer, tinungo nito ang terrace at doon sumigaw ito nang pagkalakas-lakas.

“Pahinging tutong, nagugutom ako!” Pagbalik niya sa pwesto ay umupo ito na parang walang nangyari.

“Sus, sisiw lang yung dare mo.” Ang pagmamalaki niya sa kaibigan.

“Sisiw pala ah.” Iniabot ni Tristan ang baso kay Spencer. “Dahil dyan i-shot mo na yan.” Ang wika niya dito.

Itinaas ni Spencer ang baso na may lamang alak. “Ito talaga ang totoong tagumpay!” Ang sabi niya sabay lagok nito ng tequila. Napangiwi naman si Carlo habang pinagmamasdan niya ito.

Pagkatapos nito ay muli nilang pinaikot ang bote. Ang sumunod na tinapatan ay ang tambalang Sylvester at Miguel.

“Truth, pare.” Ang sagot agad ni Sylvester.

“Pota ang killjoy mo, pare.” Ang kantyaw sa kanya ni Spencer.

“Oh, talaga ba? Huwag kang mainis.” Ang pang-aasar ni Sylvester sa kaibigan.

“Okay truth ang pinili niya. Ang tanong ko ay ganito, posible ba na magmahal ka ng hindi babae?” Ang sabi ni Miguel. Ang lahat ay biglang natahimik at nakatutok sa magiging sagot ng kaibigan.

Bumaling ang tingin ni Sylvester kay Carlo saka ito sumagot. “Oo, posible.”

“Hala! Nabakla ka na din? Kaya pala kakaiba ang mga tinginan mo sa akin sa tuwing nakahubad ako.” Ang hindi makapaniwalang saad ni Spencer.

“Gago! Pwede akong magmahal ng babae at bakla.” Ang depensa naman ni Sylvester sa kanya.

“Aaahhh…” Binalingan ni Spencer si Carlo. “Oh, tamang-tama, pwede daw siyang makipag-relasyon sa mga bakla. May pag-asa ka na mabunot sa raffle draw.” Ang biro niya.

“Baliw ka talaga. Paikutin mo na yang bote.” Ang natatawang sabi ni Carlo sa kanya.

“Teka saglit, ikot o tagay?” Ang tanong ni Tristan kay Miguel.

“Tagayan yan!” Ang mabilis na sagot sa kanya ni Miguel. Walang nagawa si Sylvester kundi inumin ang alak.

Ang sumunod na ikot ay napunta kina Tristan at Sylvester.

“Dare ako.” Ang sagot ni Tristan.

“Maghubad ka ng t-shirt mo.” Ang utos ni Sylvester sa kanya.

“Sinasabi ko na nga ba eh, pati si birthday boy puntirya mo na din.” Ang sabad muli ni Spencer sa kaibigan.

“Hindi pa ko tapos, kumuha ka doon ng pentel pen.” Ang utos ni Sylvester kay Spencer.

Kakamot-kamot ng ulo si Spencer na tumayo para kunin ang pentel pen. Pagbalik niya ay saka naman nagtanggal ng t-shirt si Tristan.

“Ngayon, magbigay ka ng limang pangalan ng mga babae na pinaiyak mo.” Ang utos sa kanya ng kaibigan.

Pagkabanggit ni Tristan ng mga pangalan ay agad na isinulat ito ni Sylvester sa kanyang katawan.

“Grabe, pare. Nagpapaiyak ka ng mga babae? Wala kang puso, atay at balun-balunan.” Ang biro sa kanya ni Spencer.

“Nanghula lang ako ng pangalan. Paikutin mo na nga ulit yang bote ng makarami tayo.” Ang pagdadahilan ni Tristan sabay inom ng alak.

Ang sunod na pinili ng bote ay sina Miguel at Carlo.

“Dare ako, bunso.” Ang sambit niya dito.

Napangiti si Carlo sa kanyang naisip na ipagagawa sa kaibigan. “Ang dare ko sa’yo kuya ay halikan mo sa labi si Spencer sa loob ng sampung segundo.” Ang utos niya kay Miguel.

Nanlaki naman ang mga mata ni Spencer sa narinig niya mula kay Carlo. “Huy, teka lang sandali. Bakit halik naman ang nais mong ipagawa at kay Miguel pa eh pareho kaming lalaki?” Ang nagtatakang tanong niya.

“Oh, bakit tila kinakabahan ka dyan? Crush mo siguro si Miguel kaya ayaw mong magpahalik.” Ang pang-aasar ni Sylvester sa kanya.

“Wala pala itong si Spencer eh. Lelembot-lembot din pala.” Ang kantyaw naman ni Tristan.

“Halikan na yan ng mahusgahan!” Ang hirit pa ni Carlo.

Si Miguel na mismo ang lumapit kay Spencer. “Halik lang pare, walang personalan.” Ang wika niya sabay kagat nito ng labi.

Agad niyang pinigilan ang kaibigan. “Pota naman pare bakit may pagkagat pa ng labi? Ayoko ng ganyan.” Ang mariing pagtutol ni Spencer.

“Ang arte mo naman, pare.” Ang naiinip na sabi ni Tristan. Sinenyasan niya si Sylvester, agad naman nitong naintindihan ang binabalak ng kaibigan.

Nagulat naman si Spencer nang biglang hawakan nina Tristan at Sylvester ang kanyang kamay at mga paa. “Huy, pare. Teka lang sandali.” Ang pakiusap niya sa mga kaibigan.

“Pare, dapat mong paglabanan yang takot mo. Hindi ba palaging sinasabi sa atin ni Brother Gerald na we need to conquer our fears? Pwes, ito na yung chance mo para gawin ito.” Ang saad ni Tristan.

“Tama siya, pare. Kaya nandito kami para suportahan ka sa pag-overcome ng takot mo.” Ang segunda naman ni Sylvester sa sinabi ng kaibigan.

“Fears niyo mga mukha ninyo! Kilala ko ang mga pagkatao ninyo, kunwari pa na concern kayo pero ang totoo ay tuwang-tuwa naman kayo sa mga kagaguhan na ginagawa ninyo sa akin.” Ang naiinis na sabi ni Spencer.

“Bakit galit ka? Ayos mukha, pare.” Ang natatawang hirit ni Sylvester sa kanya.

“Alam ko na ang gamot para dyan. Bigyan mo nga ng isang kisspirin, pare.” Ang utos ni Tristan kay Miguel.

“Your wish is my command.” Ang sagot naman ni Miguel sa kanya. Sa isang iglap ay nailapat niya ang kanyang mga labi kay Spencer. Nagsimula naman magbilang sina Carlo, Tristan at Sylvester.

“One…Two…Three…”

Nagpupumiglas na agad si Spencer kaya hinigpitan ng dalawa ang pagkakahawak dito.

“Four…Five…Six…”

“Uuuhhhmmm…” Ang impit na ungol ni Spencer.

“Seven…Eight…Nine…Ten!” Kaagad nilang binitawan ang kaibigan.

“Mga hayop kayo! Binaboy niyo ko. May araw din kayo sa akin lalo ka na, Carlo!” Ang banta sa kanila ni Spencer.

“Peace be with you.” Ang sagot ni Carlo sa kanya habang nagpipigil ito ng tawa.

“Ayan, you already survived the challenge. Congratulations, pare.” Ang biro naman ni Sylvester sa kaibigan.

“Ewan ko sa’yo. Tigilan mo ko baka masapak lang kita.” Ang tila napipikon na sabi sa kanya ni Spencer.

Kaagad na pumagitna sa dalawa sina Tristan at Miguel.

“Easy, pare. Laro lang ito kaya huwag mong masyadong seryosohin. Kalma ka lang dapat.” Ang pag-awat ni Tristan sa kanila.

“Oo nga, pare. Pwede ka pa naman bumawi sa amin sa susunod na ikot ng bote.” Ang dagdag pa ni Miguel.

“Talagang babawi ako! Sino nagsabi sa inyo na hindi? Sa susunod na ikot ay wala ng mamimili ng truth, puro dare na lahat!” Ang saad ni Spencer sa kanila.

“Walang problema sa akin, tutal nangangalahati na ang laman ng bote. I-level up na siguro natin itong laro. Ano sa tingin ninyo?” Ang tanong ni Tristan. Ang lahat naman ay sumang-ayon sa kanya kaya muli na nilang ipinagpatuloy ang laro.

“Yes!” Napahiyaw sa tuwa si Spencer nang huminto ang ikot ng bote dahil ang maswerteng natapatan ay walang iba kundi si…

“Anong ipapagawa mo sa akin?” Ang tanong sa kanya ni Carlo na kinakabahan na sa posibleng iutos nito dahil batid niya na gaganti ito.

“Simple lang ang gagawin mo. Iinom ka ng tequila pagkatapos ay didilaan ang asin at sisipsipin ang lemon.” Ang wika ni Spencer.

Kinuha ni Carlo ang tagay subalit bago pa man niya ito mainom ay muling nagsalita si Spencer.

“Maghubad ka ng damit.” Ang utos niya kay Sylvester.

“H-Ha, ako?” Ang tanong nito na siya naman tinanguan ni Spencer.

Tinanggal ni Sylvester ang suot nitong damit, ngayon ay nakalitaw ang maputi nitong katawan sa harapan ni Carlo. “Anong gagawin ko?” Ang muli niyang tanong dito.

“Humiga ka muna saka ko ilalagay itong asin sa parte na didilaan ni Carlo.” Ang wika ni Spencer sa kanya.

Nagitla naman si Carlo sa narinig niya. “H-Ha? D-Didilaan?” Ang nauutal niyang tanong.

“Nabibingi ba talaga kayo o sadyang mga bungol? Kailangan paulit-ulit tayo? Gawin niyo na nga lang yung gusto ko.” Ang naiinis na sabi ni Spencer.

“Gawin na nga natin, Carlo. Baka mapatiran pa ng ugat sa katawan itong si Spencer sa sobrang galit.” Ang natatawang sambit sa kanya ni Sylvester saka ito humiga sa may sahig. Ibinudbod naman ni Spencer ang asin sa may ibabang bahagi ng pusod ng lalaki.

“Bilisan mo lang yung pag-inom bunso para hindi mo masyadong malasahan.” Ang paalala ni Miguel sa kanya.

“Sige po, kuya.” Ang sagot sa kanya ni Carlo pagkatapos ay pumwesto na ito sa hubad na katawan ng kaibigan.

“Dare lang, walang personalan.” Ang nakangising sabi ni Sylvester sa kanya.

“Dare lang talaga ito kaya huwag mong masyadong dibdibin.” Ang biro naman sa kanya ni Carlo.

“Pagbilang ko ng tatlo ay pwede niyo ng simulan ang dare. Ready na ba kayo?” Ang tanong ni Tristan sa kanila.

“Ready.” Ang magkasabay na sagot ng dalawa.

“Okay. Isa…Dalawa…Tatlo!”

Mabilis na nilagok ni Carlo ang tagay. Gumuhit agad sa kanyang lalamunan ang mainit na hagod na dulot ng tequila. Saka nito pinadausdos ang kanyang dila sa parte ng katawan ng lalaki kung saan inilagay ang asin.

“Aaahhh, shit!” Ang sambit ni Sylvester nang maramdaman niya ang pagsayad ng dila ni Carlo sa kanyang balat.

“Sus. Sisiw.” Ang wika ni Carlo kay Spencer matapos nitong sairin ang lahat ng katas ng lemon sa kanyang bibig.

“Sus! Tsamba lang yan.” Ang sagot sa kanya ni Spencer.

“Ano naman ang pakiramdam na nadilaan ka ni Carlo?” Ang pag-uusisa ni Tristan sa kaibigan.

“Masarap.” Ang makahulugang sagot ni Sylvester sa kanya.

“Grabe talaga kayo sa akin. Paikutin na nga ulit yang bote.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo.

Ngunit tila pinaglalaruan naman siya ng tadhana dahil ang mga sumunod na ikot ay palaging napupunta kay Carlo. Mabuti na lamang at nandyan sa tabi niya si Miguel upang siya ay saklolohan, sinalo nito ang lahat ng tagay na para sa kanya dapat.

Subalit, tulad ni Carlo ay hindi rin sanay na uminom ng alak si Miguel kaya nalasing din ito agad kalaunan.

“One man down. I repeat, one man down.” Ang wika ni Spencer na namumula na rin ang mukha sa labis na kalasingan.

“Ikaw na ang susunod na tutumba.” Ang sabi ni Sylvester sa kanya.

“Ulol! Malakas kaya ’to.” Ang buong pagmamalaki na sagot sa kanya ni Spencer.

“Malakas ka nga, malakas maasar.” Ang hirit naman ni Sylvester sa kaibigan.

Tiningnan siya ng masama ni Spencer. “Anong sabi mo?” Ang tanong niya.

“Hep! Hep! Paikutin na ulit yang bote.” Ang pag-awat ni Tristan sa dalawa bago pa man ito humantong sa kanilang pikunan. Ngayon ay apat na lamang sila na maglalaro.

Tumapat naman ang bote kay Spencer.

“Yes! The long wait is over. Oh pare, bawal ang pikon ha? Katuwaan lang ’to.” Ang paalala sa kanya ni Tristan.

“May choice ba ko? Ano bang ipapagawa mo sa akin?” Ang tanong ni Spencer sa kanya.

“Simple lang ang gagawin mo, hindi ba palagi mong ibinibida sa amin na isa kang good kisser? Ngayon ay susubukan natin kung talagang totoo nga ba ang sinasabi mo, sampulan mo si Carlo ng pamatay mong halik.” Ang utos ni Tristan sa kaibigan.

Binalingan ng tingin ni Spencer si Carlo. “Sigurado ako na kapag natikman mo ang labi ko ay tiyak kong hahanap-hanapin mo ito.” Ang buong pagmamalaki niyang sabi.

“Hindi naman ako patay gutom sa labi kaya wala kang dapat na ipag-alala sa akin. Siya nga pala, sampung segundo lang ang itatagal nito ha?” Ang wika ni Carlo.

Mabilis na sumingit sa usapan si Sylvester. “Sampung segundo lang? Naku! Kukulangin yun.” Ang angal nito sa kanila.

“Eh gaano naman ba katagal ang gusto mo aber?” Ang tanong ni Carlo sa kanya.

Si Tristan na ang sumagot sa kanya. “Okay na siguro yung trenta segundo. Ano kaya mo ba?”

“Wala naman pagpipiliang iba bukod sa pag-inom ng alak. Gawin man o hindi yung dare ay pinapatagay niyo pa rin naman. Hala sige, ituloy na yan para matapos na.” Ang saad sa kanya ni Carlo.

Agad na pumusisyon ang dalawa. Sa hudyat ni Tristan ay naglapat ang mga labi nina Spencer at Carlo.

Dulot marahil ng impluwensya ng alak ay naging mapangahas ang mga halik ni Spencer sa kanya. Sinibasib nito ang labi ni Carlo, bukod doon ay pilit pa niyang ipinapasok ang kanyang dila sa bibig nito.

Bigla naman sumagi sa isipan ni Carlo ang dating nobyo na si Morris. Ganitung-ganito kasi ang pamamaraan ng paghalik sa kanya ng lalaki.

Naalala nito kung paano siya halikan ni Morris sa tuwing sila ay magkasamang dalawa.

Marubdob. Naglalagablab. Mapusok.

Samantala, dalang-dala naman ang emosyon ng dalawa sa halikan nina Spencer at Carlo. Hindi na tuloy namalayan ni Tristan na lumampas na pala sila sa itinakdang oras.

Sa kabilang banda ay todo bigay naman si Spencer sa paghalik kay Carlo na hindi rin nagpapatalo at tumutugon din sa bawat paglapat ng labi nito sa kanya. Waring mga uhaw ang kanilang mga labi para sa isa’t-isa.

“Ehem. Extend pa po ba kayo? Halik lang po, walang laplapan dapat.” Ang tanong sa kanila ni Sylvester na tila nahimasmasan na sa kanyang napagmamasdan.

Doon lamang tumigil ang halikan ng dalawa, kapwa natawa pa sila sa isa’t-isa nang maghiwalay ang kanilang mga labi.

“Grabe! Para akong nanonood ng isang mexican telenovela, ang kaibahan nga lang nito ay live na live ko itong nakikita.” Ang bulalas ni Tristan.

“Akala ko nga may pa-live show ka dito sa kwarto mo pare eh. Daig ko pa kasi yung bumili ng VIP ticket.” Ang hirit naman sa kanya ni Sylvester.

“Sa totoo lang, sa dinadami-dami ng mga babae na nakahalikan ko ay wala pa ni isa sa kanila ang nakapagbigay sa akin ng ganito katinding libog sa katawan. Biruin mo, napatigas mo yung alaga ko ng hindi mo ito hinahawakan man lamang. Kakaiba ka talaga.” Ang pag-amin ni Spencer kay Carlo.

“Oh, paalala ko lang sa’yo ha na dare lang ito kaya huwag seryosohin okay? Baka kasi mamaya kainin mo yang sinabi mo kanina at ang labi ko na pala ang hahanap-hanapin mo.” Ang natatawang sabi sa kanya ni Carlo.

“Ngayon pa lang ay binabawi ko na yung sinabi ko sa’yo kanina. Isubo mo na itong alaga ko ngayon din. Dali!” Ang diretsahang utos ni Spencer sa kanya.

Bigla na lang lumapit si Spencer kay Carlo at saka ito inambahan ng halik. Mabuti na lamang at maagap sina Tristan at Sylvester kaya mabilis nila itong napigilan.

“Hep! Hep! Hep! Lasing ka na nga pare, tingnan mo nanghahalik ka na ng bakla. Di ba ayaw mo nun?” Ang tanong ni Sylvester sa kaibigan.

“H-Hindi pa ko lasheng. S-Shino nagshabi s-sa’yo? Mag-one on one kami ngayon dito.” Ang sagot sa kanya ni Spencer.

“Hindi pa nga talaga siya lasing.” Ang natatawang sabi ni Tristan.

“Oh ano? Itutuloy pa ba natin ito?” Ang tanong naman ni Carlo sa kanila.

“T-Tuloy n-natin yan! W-Walang t-titigil hanggat walang s-sumusuka. Hik!” Ang sigaw ni Spencer sa kanya.

At muli nilang ipinagpatuloy ang laro. Dahil walang magsasalba na sa kanya ay napilitan si Carlo na inumin ang alak sa tuwing mahihintuan siya ng bote. Nagsisimula nang uminit ang buo niyang katawan at nakakaramdam na rin siya ng pamamanhid at kaunting pagkahilo.

“Ganito pala ang pakiramdam nang nakainom ng alak, parang sinisilaban ang loob ng katawan mo.” Ang bulalas ni Carlo.

“Ganyan talaga sa umpisa subalit hindi din magtatagal ay makakasanayan mo rin yan.” Ang wika sa kanya ni Sylvester.

“Huwag kang mag-alala dahil dumating na tayo sa huling parte ng ating laro at tatawagin ko ito na The Devil’s Advocate .” Ang sabi naman ni Tristan.

“Teka pare, a-ano na n-naman yang pakulo m-mo na y-yan? Hik! Pa-devil, devil ka pa dyan. Hik!” Ang tanong sa kanya ni Spencer.

“Masaya ’to pare. Ganito kasi yan, yung huling matatapatan ng bote bukod sa iinumin niya yung huling tagay ay gagawin din niya ang dare pero sa ibang tao na. Ang ibig kong sabihin ay yung magbibigay ng utos ay dapat sa labas ng bahay niya ipapagawa yung kanyang hamon, hindi na pwede ang mga kasali sa laro.” Ang paliwanag ni Tristan kay Spencer.

“Mukhang maganda nga yang naisip mo pare, may thrill yung huling dare na gagawin ng isa sa atin. Gusto ko yan!” Ang pagsang-ayon naman ni Sylvester sa ideya ni Tristan.

“Naku! Sino kaya ang iinom ng huling tagay?” Ang kinakabahang tanong ni Carlo.

“P-Paikutin na y-yan ng m-magkaalamanan na!” Ang wika ni Spencer na hindi na rin makapaghintay.

Si Tristan na ang siyang humawak ng bote habang ang tatlo naman ay matiyagang nakamasid sa kanya.

“Ihanda niyo na ang mga iuutos ninyo. Good luck sa mapipili.” Ang nasasabik na sabi ni Tristan saka niya pinaikot ang bote.

Habang umiikot ito ay abut-abot naman ang kaba ni Carlo dahil batid niyang mailap ang swerte ngayon sa kanya. “Please, huwag ako. Huwag sana ako.” Ang mahinang usal niya sa sarili.

Ngunit mas lalo pang tumindi ang tibok ng kanyang puso nang unti-unting bumabagal na ang pag-ikot ng bote. Doon ay ipinikit na ni Carlo ang kanyang mga mata at taimtim na dumalangin.

“Huwag ako…”

“Huwag ako…”

“Huwag ako…”

“Yes!!!” Ang magkakasabay na sigaw nina Sylvester, Spencer at Tristan.

Laking gulat ni Carlo pagdilat niya nang makita nito kung kanino huminto ang bote.

“Save the best for last. Handa ka na ba, Carlo?” Ang tanong sa kanya ni Tristan. Bakas sa mukha nito ang labis na pagkasabik.

Napabuntung-hininga na lang si Carlo. Waring nahihinuha na nito ang nasa isip ng kaibigan. “Anong iuutos mo sa akin?” Ang wika niya.

“Para sa huling tagay ay heto ang gagawin mo: Ang unang tao na makikita mo sa labas ng bahay pagbukas ng pinto ang siyang hahalikan mo sa labi sa loob ng trenta segundo. “Ang utos ni Tristan sa kanya.

“Akin na ang tagay para matapos na.” Ang diretsahang sagot ni Carlo sa kanya.

Isinalin ni Sylvester ang huling patak ng tequila sa baso saka nito iniabot kay Carlo.

Itinaas naman nito ang baso sa harap ng mga kaibigan. “For the win!” Ang sabi ni Carlo sabay lagok ng alak. Iba ang naging epekto sa kanya ng huling inom niya. Tila nawala ang kaba sa dibdib at napalitan ito ng kakaibang uri ng tapang. Tumayo siya bigla pagkatapos ay naglakad ito palabas ng kwarto.

Gegewang-gewang ito habang bumababa ng hagdanan, mabuti na lamang at nakaalalay sa kanyang likuran itong si Tristan.

“Kaya mo pa ba?” Ang nag-aalalang tanong ni Tristan sa kaibigan.

Tumango naman sa kanya si Carlo. “Medyo nanlalabo lang yung paningin ko pero kakayanin pa naman siguro.” Ang sagot niya dito.

“Okay sige. Basta yung unang makikita mo pagbukas mo ng pintuan ang siya mong hahalikan. Bilisan mo lang.” Ang paalala ni Sylvester sa kanya.

“S-Sunggaban mo a-agad para h-hindi m-makapalag.” Ang segunda ni Spencer na nakasunod sa kanila habang inaalalayan naman siya ni Sylvester.

“Sunggab? Eh paano kung babae yung unang makita ko? Naku! Nalintikan na nga talaga ako.” Ang nangangambang wika ni Carlo sa sarili.

“Ready ka na ba?” Ang tinig mula kay Tristan na siyang nagpabalik sa ulirat ni Carlo.

“H-Ha? O-Oo.”

“Pagbilang ko ng tatlo ay bubuksan ko na ang pinto. Ikaw na ang bahala sa mga susunod na mangyayari.” Ang saad ni Tristan.

“Okay, sige.” Ang sagot ni Carlo.

“Isa…”

“Dalawa…”

“Tatlo!”

Pagbukas ng pinto ay patakbong tinungo ni Carlo sa may di kalayuan ang bulto ng isang nakatalikod na lalaki na kanyang namataan paglabas niya ng bahay.

Kaagad niyang ipinaharap ito sa kanya at mabilis na itiningkayad ang mga paa niya upang abutin at gawaran ng isang halik ang labi nito. Malugod naman na tinugon ng lalaki ang mapangahas na halik ni Carlo. Ikinulong pa siya nito sa matitipuno nitong mga bisig.

Tila naglalaban ang kanilang mga dila na tulad sa isang eskrima.

“Uuuhhhmmm…” Isang impit na ungol ang pinakawalan ni Carlo. Hindi niya maipaliwanag ang kakaibang sensasyon na idinudulot ng mga halik nito sa kanyang katawan ngunit isa lang ang tanging masisigurado niya, mas matindi ang nadarama niyang ito kumpara sa ginawa nila ni Spencer.

“Times up!” Ang boses mula kay Tristan.

Tumigil si Carlo sa kanyang ginagawa. Mabilis niyang naitulak ang kahalikan pagkatapos ay nagmamadali siyang bumalik sa bahay ng kaibigan. Basta na lamang niyang tinalikuran ang lalaki ng hindi man lang kinikilala ito. Subalit maagap siyang nahawakan nito sa kanyang braso.

Paglingon ni Carlo ay nanindig ang kanyang mga balahibo nang mapagtanto nito kung sino ang lalaking nakahalikan niya.

“Not too fast, kiss stealer.” Ang nakangising sabi ni Bullet sa kanya.

SUSUNDAN…

Chapter Forty Two

Hindi naman agad na nakapagsalita si Carlo sa harap ng lalaki.

“Hmmm…let me guess, are you shocked because you saw me here or is it because we kissed again?” Ang tanong ni Bullet sa kanya.

“H-Hindi ah, p-pinagsasabi mo dyan? N-Nagulat lang ako kasi h-hinawakan mo yung braso ko. Maaari mo na akong bitawan kasi n-naghihintay na yung mga kaibigan ko.” Ang nauutal na sagot ni Carlo.

“Tch. You’re the one who kiss me and now you are asking me to let you go as if nothing happened between the two of us. That’s it? You’re just gonna kiss and run with someone whom you don’t know?” Ang muling tanong sa kanya ni Bullet.

“Hindi naman sa ganun. Okay sige na, I’m sorry kung hinalikan kita ng walang paalam. Nagawa ko lang kasi yun dahil sa isang dare.” Ang paghingi ng paumanhin ni Carlo.

Sumeryoso ang mukha ni Bullet sa kanyang narinig. “What dare? Wait, are you drunk? Is that part of your so called ‘moving on’ process? Kissing a stranger while dealing your heartbreak by drinking alcohol, really huh?” Ang magkakasunod na tanong niya kay Carlo. Bakas sa tono ng pagsasalita ng lalaki na hindi nito nagugustuhan ang mga inaasal ngayon ng kaharap niya.

Hinawakan ni Carlo ang kamay ni Bullet saka nito inalis mula sa pagkakakapit sa kanyang braso.

“Hindi ko na kailangan pang magpaliwanag sa’yo tungkol sa mga nangyayari sa buhay ko. Hindi kita magulang, guardian o kahit kamag-anak para basta ka na lamang makikialam sa feelings ko kaya huwag kang magpanggap na nag-aalala ka talaga sa akin ngayon. Mas lalo din na hindi kita boyfriend kaya huwag mo kong pagbabawalan sa kung anong gusto kong mangyari sa buhay ko. Pareho lang kayo ni Morris, sa umpisa lang magaling pero bandang huli ay wala din naman.” Ang wika niya sa lalaki.

Mariing ipinikit ni Bullet ang kanyang mga mata upang pakalmahin ang sarili bago siya muling nagsalita. “I assumed that you haven’t remember it yet. Alright, you’re free to go now with your friends. Have fun.”

Nagtama ang kanilang mga paningin pagmulat ni Bullet. Napansin ni Carlo sa mga mata nito ang labis na kalungkutan.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mukha ng lalaki bago siya nito tinalikuran. Pinagmasdan nang maigi ni Carlo ang papalayong si Bullet habang pilit nitong sinasariwa sa isipan niya kung ano ba talaga ang ibig tukuyin sa kanya ng mga tinuran ng lalaki.

Ngunit sa kasamaang-palad ay wala siyang nahagilap na kasagutan sa mga tanong niya, nananatili pa rin itong isang palaisipan para kay Carlo.

“Oh bakit ang tagal mo? Nagalit ba sa’yo yung hinalikan mo?” Ang bungad na tanong ni Tristan kay Carlo pagbalik nito sa kanila.

“Medyo. Pero huwag kayong mag-alala dahil humingi naman na ko ng sorry doon sa tao.” Ang pagdadahilan ni Carlo. Inilihim na nito sa kanila ang naging pag-uusap nila ni Bullet.

Tumangu-tango lang sina Tristan at ang iba pa sa kanya.

“Anong balak ninyo ngayon? Susundan pa ba natin yung isang bote?” Ang tanong naman ni Sylvester sa kanila.

Tumanggi na sa kanila si Carlo. “Tama na ang isang bote para sa akin, kayo na lang siguro kung gusto niyo pang uminom.” Ang wika niya.

Kalaunan ay nagbukas muli sila ng isa pang bote subalit tanging kina Tristan, Sylvester at Spencer na lamang umiikot ang tagay. Pasado ala una na ng madaling araw nang sila’y matapos.

Tuluyan nang bumagsak sina Spencer at Sylvester sa dami nilang nainom na alak. Pinagtulungan na nina Tristan at Carlo ang pagliligpit at paglilinis ng mga kalat. Matapos nilang mailipat ang tatlo sa inilatag na higaan ay saka nagpaalam si Carlo sa kaibigan para umuwi.

“Sigurado ka ba sa plano mong umuwi? Pwede ka naman dito matulog kasama namin.” Ang wika ni Tristan pagsapit nila sa may pinto.

“Oo naman, sure na sure ako. Saka malapit lang naman ang bahay namin kaya doon na lamang ako matutulog. Ikaw na sana ang bahala sa kanila.” Ang bilin ni Carlo.

“Ako na ang bahala sa mga yun, sabihin ko na lang na umuwi ka kasi ang lalakas ng mga hilik nila.” Ang biro sa kanya ni Tristan.

“Baliw. Sige uuwi na ko. Salamat ulit sa pag-imbita sa akin sa’yong kaarawan.” Ang sabi ni Carlo sa kaibigan.

“Wala yun, sa susunod na taon ulit. Mag-iingat ka sa pag-uwi.” Ang saad naman ni Tristan sa kanya.

Tanging mga poste ng ilaw ang siyang nagiging gabay ni Carlo sa kanyang paglalakad patungo sa kanilang bahay.

Pagliko niya sa kanilang kalye ay namataan nito ang pamilyar na tao na nakatalikod sa kanya at waring may hinahanap ito sa bulsa niya. Lumapit siya dito para mag-usisa.

“B-Bullet?” Ang wika niya. Muntik pa itong matumba pagharap sa kanya nito, mabuti na lamang at maagap na naalalayan ito ni Carlo. Nalanghap naman niya kaagad ang masangsang na amoy ng alak sa katawan ng lalaki.

“Tch. We’ve met again, cookie virgin.”

Batid ni Carlo na nakainom din ito ngunit minarapat niyang huwag nang uriratin pa kung bakit, hindi rin nito pinansin ang huling sinabi sa kanya ni Bullet.

“Mukhang may hinahanap ka sa bulsa mo, ano ba yung nawawala sa’yo?” Ang tanong ni Carlo sa kanya.

Parang batang nagmamaktol na tinalikuran ni Bullet ito. “Tch. It’s none of your business, I can manage myself.” Ang saad niya.

“Gusto ko lang naman makatulong sana sa’yo pero kung ayaw mo ay walang problema sa akin.” Ang sagot ni Carlo. Humakbang na siya para iwan na ito subalit pagkalampas pa lamang niya dito ay maagap na nakahawak agad ang lalaki sa kamay nito upang pigilan siya.

Nilingon ni Carlo si Bullet. “May kailangan ka ba sa akin?” Ang tanong niya.

Hindi makatingin ng diretso sa kanya si Bullet, nakayuko lang ito at waring naghahagilap ng lakas ng loob sa pagitan ng kanyang mga paa.

Nagsisimula nang mainip si Carlo sa kakahintay sa sasabihin ng lalaki sa kanya. “Magtititigan na lamang ba tayo dito? Kasi kung yan ang nais mo ay baka pwede mo na kong bitawan para makauwi na ko sa bahay namin.” Ang tanong nito.

“I-I don’t know where I left my key is.” Ang nauutal na sagot ni Bullet.

“Magsasalita din naman pala, pinatagal-tagal niya pa.” Ang wika ni Carlo sa sarili.

Lumapit ito kay Bullet saka nagsimulang kapain ang bulsa nito. “What the heck are you doing?” Ang tanong ng lalaki sa kanya.

“Obvious ba? Eh di hinahanap yung susi mo para makapasok ka na ng bahay.” Ang sagot naman ni Carlo pero nabigo siya na makita ito dito.

“Saan naman nito kaya nailagay yun?” Ang tanong muli ni Carlo sa kanyang sarili. Sa pagmumuni-muni niya ay nasipat ng mga mata nito ang sasakyan ni Bullet na nakaparada sa may hindi kalayuan.

“Hindi ba’t kotse mo yun? Bakit nandoon?” Ang nagtatakang tanong ni Carlo sa lalaki.

Napakunot naman ng noo si Bullet habang tinitingnan nito ang direksyon na itinuturo sa kanya. Ilang sandali pa ay isang buntung-hininga ang pinakawalan ng lalaki.

“Lasing nga ’to.” Naunawaan agad ito ni Carlo. Siya na ang lumapit sa sasakyan at tama ang kanyang hinala dahil nandoon nga sa loob nito ang susi. Pagbalik niya ay nakaupo na si Bullet sa may gutter at nakatungo na ang ulo nito.

Inuwang niya ng malaki ang gate bago ginising ang lalaki. “Uhhhmmm…” Ang sambit na ungol sa kanya ni Bullet.

Pinilit na akayin ni Carlo ito papasok ng bahay, hindi naman niya lubos maisip kung paano dadalhin sa loob ang lalaki dahil sa sobrang bigat ng katawan nito. Mabuti na lamang at nakapagpahinga na siya kina Tristan kaya nahimasmasan na si Carlo kahit papano, kung nagkataon kasi ay pareho sila ni Bullet na nakahiga sa daan ngayon.

“Konti na lang at malapit na tayo sa may sofa. Grabe ang bigat mo!” Ang reklamo ni Carlo habang akay niya si Bullet.

Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon ay muling pinaglaruan ng tadhana itong si Carlo, napatid siya ng paa ni Bullet habang inihihiga niya ito dahilan para mawalan siya ng balanse na siyang ikinatumba nito. Nasalo naman siya kaagad ni Bullet at ngayo’y kapwa sila magkapatong sa isa’t-isa.

Unti-unting lumalakas ang kabog sa dibdib ni Carlo habang nasa ibabaw siya ni Bullet.

“C-Carlo…” Ang mahinang usal ni Bullet.

“B-Bakit?” Ang tanong niya ngunit hindi agad ito sumagot kaya inakala ni Carlo na nakatulog na marahil ang lalaki dulot ng labis na kalasingan. Akma na siyang babangon nang biglang kulungin siya nito sa kanyang matikas at matipunong mga bisig.

“Stay with me please.” Ang pakiusap ni Bullet.

“Hindi ka makakapagpahinga nang maayos kapag nasa ibabaw mo ako.” Ang wika ni Carlo sa kanya.

“Tch. As long as you’re here with me, I can sleep peacefully. Trust me.” Ang sagot ni Bullet.

“Parang narinig ko na yang linya mo. Siguro ganyan din ang sinasabi mo sa mga babaeng nakakasama mo dito?” Ang hirit ni Carlo sa lalaki.

“Silly. You’re the second person that I allowed to sleep with me.”

Napaangat ng ulo si Carlo sa kanyang narinig. “Ha? Anong ibig mong sabihin?” Ang tanong niya dito.

Iminulat ni Bullet ang kanyang mga mata at sakto naman na nagtama ang kanilang mga paningin ni Carlo.

“I don’t sleep with them after we’ve sex.” Ang kaswal na sagot nito.

Sumagi sa isipan ni Carlo ang isang alaala. “Anong nasa isip mo bakit hinahayaan mo na makita ko yung mga ginagawa ninyo ng mga babaeng nakakasama mo? Sinasadya mo ba yun?”

“Yes. It was intentional.”

“Bakit mo ginawa yun?”

“Isn’t that obvious? I did that just to make you jealous.”

Sandaling nabalot ng katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Ilang saglit pa ang lumipas ay bumalikwas ng bangon itong si Carlo at saka nagmamadaling tinungo ang pinto palabas ng bahay.

“Hey, what’s wrong?” Ang tanong ni Bullet na nakasunod agad sa kanyang likuran.

Humarap sa kanya si Carlo. “Ikaw! Ikaw ang problema ko. Sabi mo sa akin noon gusto mo ako, na nahuhulog ka na pero bakit ganun? Kung sinu-sino ang mga babaeng nakakasama mo gabi-gabi mula nang huling pagkikita natin? Bakit mo ako sinasaktan ng ganito? Hindi ba’t nangako ka sa akin?” Ang wika niya habang umaagos ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Yes, I remember that and I did, I keep that promise from a distance. But you know what? Letting you go was a mistake and I will regret my decision for the rest of my life.”

“B-Bullet…”

“When I found out about what happened to you and that bastard, somehow it gives me a slice of hope. Maybe fate tells me that it’s not too late for us, that I can revise my story, our story to a happy and full of love ending. I’m looking forward to start a new page of my life with you.” Ang punung-puno ng puso at sinseridad na pahayag ni Bullet.

Naalala ni Carlo ang panloloko na ginawa sa kanya ng dating nobyo na si Morris, dagli siyang ginumon ng takot. Posible din kasi na gawin ito ni Bullet sa kanya at hindi na niya gugustuhin pang maranasan ito ulit.

“Walang kasiguraduhan ang iyong sinasabi, lasing ka lang kaya ganyan. Ang mabuti pa ay magpahinga ka na.” Ang paglilihis ni Carlo sa usapan.

Hinawakan ni Bullet ang magkabilaang pisngi nito. “I’ll show to you my sincerity.”

Sinakop ng lalaki ang bibig ni Carlo, banayad at puno ng pag-iingat na nilapat nito ang kanyang labi.

Sa kabilang banda naman ay naghuhumiyaw ang isipan ni Carlo, nais nitong kumalas mula sa mga halik ng lalaki ngunit sa pagkakataong yaon ay hindi nakikisama sa kanya ang puso’t katawan niya. Waring idinidikta nito ang dapat niyang gawin sa mga oras na ito, ang magpaubaya at magpatianod sa agos ng masidhing damdamin.

Saglit na tumigil si Bullet para tingnan si Carlo. “Do you trust me?” Ang tanong niya.

Tila nahipnotismo naman si Carlo dahil imbes na umiling ay napatango pa ito sa tanong ng lalaki. Muli siyang hinalikan ni Bullet pagkatapos ay kinarga siya nito saka dinala paakyat sa ikalawang palapag ng bahay.

Pagdating sa kwarto ay maingat siyang inihiga ni Bullet sa kama. Pinagmasdan ni Carlo ang lalaki habang inisa-isa nitong tanggalin ang suot sa kanyang katawan hanggang sa hubo’t-hubad na ito sa harapan niya. Ang ilaw na nagmumula sa poste ng kuryente ang siyang nagsisilbing tanglaw sa kanilang dalawa.

“You can say no if you don’t really want to do this.” Ang muling paalala ni Bullet sa kanya.

Napaisip nang malalim si Carlo. “Gusto ko ba talaga ito? Hindi ko ba pagsisisihan ang desisyon na gagawin ko sa bandang huli?” Ang magkasunod na tanong na bumabagabag sa kanyang sarili.

Naputol ang pag-iisip niya nang hawakan ni Bullet ang kamay nito. “I will not insist to do it if you’re not yet ready. You are free to go home.” Ang wika niya.

Akma na nitong pupulutin ang mga damit sa sahig nang pigilan siya ni Carlo.

“Minsan na kong nagkamali nang hindi ko pinagbigyan ang pangangailangan ni Morris at muli kong pagsisisihan kapag pinakawalan ko pa ang pagkakataon ngayon…”

“C-Carlo…”

“Angkinin mo ako, Bullet.”

Muling nagliyab ang kanina pang nag-aapoy nilang mga damdamin. Hindi na nag-aksaya pa ng panahon si Bullet, agad na umibabaw ito kay Carlo at siniil ng halik ang labi nito.

Habang sila’y naghahalikan, hinawakan naman ni Bullet ang kamay ni Carlo upang ilagay ito sa kanyang alaga. Damang-dama niya ang kahabaan at katigasan ng sandata ng lalaki sa pagsasalsal nito dito.

“Aaahhh shit!” Ang sambit ni Bullet. Pinagbuti naman ni Carlo ang pag-angat baba sa alaga nito. Ilang sandali pa ay nagpalit sila ng pwesto. Sinimulan ni Carlo na sayaran ng kanyang labi ang leeg ni Bullet pababa sa dibdib nito. Hindi tulad sa dating nobyo ay mayroong matitigas na pandesal sa tiyan ang lalaki kaya ito ang naging puntirya ng kanyang panggigigil.

“Holy shit!” Ang usal ni Bullet habang dinidilaan ni Carlo ang mga pandesal niya sa tiyan. Hindi rin nito pinalampas ang dalawang utong ng lalaki, magkasabay din niya itong nilalawayan.

Pinagsawa muna ni Carlo ang dila niya bago ito dumako sa pinaka-importanteng bahagi ng katawan ng lalaki.

“It’s all yours.” Ang mapanuksong sabi ni Bullet bilang hudyat ng kanyang pagpapaubaya kay Carlo.

Napalunok ng laway si Carlo sa kanyang lalamunan, tila bigla na lamang nanuyo ito habang pinagmamasdan niya ang ipinagmamalaking sandata ni Bullet.

Mahaba, katamtaman ang taba ngunit tayung-tayo naman sa tigas, ganito niya isalarawan ang alaga ng lalaki. Tunay nga na wala itong itulak kabigin!

Samantala, unang dampi pa lang ng dila ni Carlo ay halos manginig na ang buong kalamnan ni Bullet. Waring isang kuryente na dumadaloy sa kanyang katawan ang mga sumunod na pagsayad nito sa pinaka-ulo ng alaga niya. Ilang sandali pa ang lumipas ay unti-unting itinutok na ni Carlo sa kanyang bibig ang ari ng lalaki.

Napasinghap si Bullet nang masilayan niya ang dahan-dahang pagpasok ng kanyang alaga sa bibig nito.

“Fuck! Ang galing mo!” Ang puri ng lalaki kay Carlo nang maarok nito ang kalahatian ng katawan ng kanyang sandata. Labis ang pagkamangha ni Bullet dahil sa lahat ng kanyang nakasiping ay tanging si Carlo lamang ang nakagawa nito.

Nailuwa bigla ni Carlo ang kanyang sinusubo. “Ssshhh…kailangan kong mag-concentrate dahil ang haba nito oh.” Ang pilyong wika niya sabay turo sa naninigas na alaga ng lalaki habang hawak niya ito.

“Tch. Sorry.” Ang nangingiting sagot ni Bullet.

Muling ipinagpatuloy ni Carlo ang kanyang ginagawa, dumura ito sa kanyang palad saka ipinahid sa ari ng lalaki. Nais niyang dumulas ito para madaling makapasok sa kanyang bibig. Pagkatapos ay unti-unti ulit niyang isinubo ang alaga nito.

Nasa kalahati pa lang siya nang simulan na niya ang paglalabas-masok ng sandata ni Bullet sa masikip niyang bibig.

“Fuck! You’re so tight. Shit!” Ang bulalas ni Bullet. Hindi na siya nakapagpigil pa ng sarili kaya hinawakan na niya ang ulo ni Carlo upang gabayan ang pag-angat baba nito.

Noong una ay mabagal lang ang bawat pag-ulos hanggang sa kalaunan ay bumilis ito nang bumilis. Halos mabilaukan naman si Carlo sa marahas at walang prenong paglabas-masok ng ari ng lalaki sa bibig niya. Ngunit gayunpaman ay walang narinig na pagtutol o pag-angal man lang si Bullet mula sa kanya.

Matapos ang isa pang ulos ay pinaluwa ni Bullet mula sa bibig ni Carlo ang kanyang ari, dito ay nakakuha ng pagkakataon ang isa upang makahinga ito nang maayos.

“Let me take off your clothes.” Ang wika ni Bullet, bumangon ito at lumapit sa kanya.

“H-Ha? A-Ako na lang.” Ang nahihiyang sagot ni Carlo sa kanya habang pinipigilan niya ito.

“Tch. I just want to help you.” Parang bata na sambit ni Bullet. Nagtiyaga na lamang ito sa panonood habang isa-isang tinatanggal ni Carlo ang kanyang suot.

“H-Huwag m-mo nga a-akong titigan nang ganyan.” Ang naaasiwang sabi ni Carlo.

Ngunit hindi inaalis ni Bullet ang kanyang pagkakatitig kay Carlo.

“I can’t stop myself staring at you.”

“B-Bullet a-ano ba…”

“And I can’t resists also my urge to make love to you…right now.”

“Carlo…”

“B-Bakit, B-Bullet?”

“Let me say this once more, if you don’t feel to do it then you’d better leave this room asap or else, there’s no turning back.” Ang babala sa kanya ng lalaki.

Sa tingin mo ba ay aatras pa ko ngayon sa ganitong ayos kong ’to? Itutuloy pa ba natin ito o magdadaldalan na lang tayo dito?“ Ang tanong ni Carlo na wari’y naiinip na.

“Don’t say to me that I didn’t warned you. “I’ll be gentle and hard to you, that’s a promise.” Pagkasabi niyang yun ay inihiga ni Bullet si Carlo, ang lalaki naman ngayon ang umibabaw sa kanya. Sinimulan siyang dampian ng mga halik sa noo, sa ilong at sa labi. Muling nagtuos ang kanilang mga dila sa isa’t-isa.

Higop dito, supsop doon. Naging maingay ang kanilang tunggalian sa bawat isa, tanging ang tunog ng pinag-iisang mga laway at mga ungol ang maririnig mula sa dalawa.

Ni isa sa kanila ay walang gustong magpaawat. Bigay-todo ang dalawa, kapwa ayaw madehado at malamangan.

Habol hininga nang maghiwalay ang mga labi nina Bullet at Carlo.

“You know what? If there’s one thing your ex-boyfriend will regret for the rest of his life is hurting someone as precious as you. That bastard will not know how much is losing to him from taking you for granted.” Ang pahayag ni Bullet, ang mga mata nito ay nangungusap kay Carlo.

Sa puntong iyon ay hindi na nagpaliguy-ligoy pa si Carlo, ikinawit niya ang kanyang mga kamay sa batok ng lalaki. Nangingislap ang mga mata niya habang binibitawan ang mga kataga sa kanyang bibig.

“Akin ka na lang, Bullet.”

Isang ngiti ang sumilay sa lalaki.

“Even when you don’t ask for it my answer would still be the same. I’m officially yours and you’re already mine…finally.”

Ang matagal nang ikinukubling damdamin ni Carlo para sa lalaki ay kanya ng pinakawalan.

“I love you, Mr. Dominguez.”

“I love you too, Mrs. Dominguez.”

Bumangon si Bullet, dumura ito sa kanyang palad at ipinahid sa sandata niya pagkatapos ay itinutok nito sa butas ni Carlo.

“Are you ready, Mrs. Dominguez?”

May halong takot at pagkasabik ang naramdaman ni Carlo nang tumango ito sa lalaki. Sa isang iglap ay unti-unting ipinapasok ni Bullet ang kanyang ari sa butas nito.

Napangiwi ang mukha ni Carlo nang maramdaman niya ang ulo ng alaga ng lalaki. Dahil sa masikip ang lagusan ay kinailangan ni Bullet na sanayin muna ito bago niya itinuloy ang pagbaon.

“Stay still love, I’m getting there. Keep calm.” Ang paalala niya kay Carlo na hindi naman malaman kung saan nito ipapaling ang kanyang ulo dahil sa hapdi na nadarama niya.

Nang umabot na sa kalahati ay dito na nagsimulang maglabas-masok ang sandata ni Bullet. Banayad lamang ito subalit humihigpit na ang kapit ni Carlo sa bedsheet. Pumatong sa kanya ang lalaki at siniil siya ng halik upang pawiin at iwaglit sa isipan ang nadaramang kirot nito.

“Fuck! You’re so tight.” Ang wika ni Bullet. Nang matiyak niya na kakayanin na ni Carlo ay pabilis nang pabilis na ang ginawa nitong pagbira sa butas nito.

“Aaahhh…” Ang ungol ni Carlo.

Makalipas ang ilang sandali ay unti-unting natatanggap na ng katawan ni Carlo ang paglalabas-masok ng alaga ng lalaki sa butas niya. Ang nararamdamang kirot sa simula ay napalitan ng sarap at ligaya. Ikinawit nito ang kanyang mga paa sa binti at niyakap nang mahigpit ang katawan ni Bullet.

Nais ni Carlo na damhin ang kabuuan at ang init na nagmumula sa lalaki.

“Isagad mo pa, love. Huwag kang titigil.” Ang pagsusumamo ni Carlo kay Bullet.

“As you wish, Mrs. Dominguez.” Ang pilyong sagot naman sa kanya ni Bullet.

Sa bawat pagbayo ng lalaki ay mas lalo pa nitong binabaon ang kanyang sandata sa butas ng kasintahan. Napapatirik naman ng mga mata si Carlo habang sinasagad nang husto ni Bullet ang ginagawang paglalabas-masok sa loob niya.

“Aaahhh Bullet…ano itong natatamaan mo sa kaibuturan ng aking katawan at bakit anong ligaya ang aking nalalasap?” Ang nahihiwagaan na tanong ni Carlo.

Sandaling tumigil sa pagpupog ng halik sa leeg nito si Bullet. “I called it the P-Spot. “ Ang sagot niya.

“ P-Spot? Ano yun?“ Hindi nabigkas nang maayos ni Carlo ang itatanong niya dahil muling nadunggol ng alaga ng lalaki ang bahagi na tinutukoy nito. Kaya sa halip na mga salita ay isang ungol ang namutawi sa kanyang bibig.

“Tch. It’s pleasure spot.” Ang sagot ni Bullet.

Pagkaraan ng ilang saglit ay naramdaman na ng lalaki na malapit na siya sa kanyang limitasyon kaya mas idiniin pa nito ang kanyang katawan kay Carlo.

“I’m getting near, Mrs. Dominguez.” Ang pabulong na wika ni Bullet.

“Bilisan mo pa, Mr. Dominguez. Nais kong iputok mo sa loob ko yang tamod mo.” Ang sabi naman ni Carlo.

Naging marahas ang pagbayo ni Bullet sa kanya. Sa bawat pagbira ng lalaki ay pakiramdam ni Carlo na parang mawawasak ang kanyang butas sa tindi ng pagkakasagad nito.

“You want it harder right? Then I’ll show you one.”

Tulad ng sinabi ni Bullet ay matitinding ulos ang kanyang ginawa. Halos masira na ang kama na kanilang hinihigaan sa lakas ng pagkakayugyog ng mga katawan nila.

Tanging ang mga halinghing, langitngit at ungol ang umaalingawngaw sa apat na sulok ng kwarto.

“Look at me, Mrs. Dominguez.” Ang utos ni Bullet. Tiningnan naman siya ni Carlo.

“I want to see your face. Don’t close your eyes until the end.”

Ang kanilang mga mata ay nangungusap sa bawat isa. Walang gustong pumikit, kapwa inaabangan ang mga susunod na mangyayari.

Ilang sandali pa ay nagbigay na ng hudyat si Bullet kay Carlo.

“Shit! Shit! I can’t hold it any longer. I’m coming now, I’m coming aaahhh…fuck!”

Sa huling pagsagad ni Bullet sa kanyang sandata ay pumulandit sa kaibuturan ni Carlo ang sunud-sunod na sariwa at mainit-init na katas nito. Hindi naman inalis ng lalaki ang kanyang tingin dito.

“Woah! That was an intense love making experience ever happened to me.” Ang sambit ni Bullet bago niya ginawaran ng halik si Carlo sa labi.

“Bolero! Anong intense dun? Halos ikaw nga lang ang kumilos at naghirap.” Ang wika ni Carlo.

Tumabi nang paghiga si Bullet sa kanya. “There’s always plenty of time for us to explore so don’t worry and to answer your question, the intense part? Everything, from start to finish. Why? Simple. Because it was done by love.” Ang sabi niya.

Napangiti naman si Carlo sa kanya, ipinatong niya ang kanyang ulo sa dibdib ng lalaki at mahigpit na niyakap ito.

“Ngayon ay ganap na talaga akong Mrs. Dominguez.”

“Yes. You are mine and I’m your Mr. Dominguez, forever.” Ang wika ni Bullet sabay halik sa noo ni Carlo.

Maliwanag na ang buong kwarto nang magising si Carlo. Nakapatong pa rin ang kanyang ulo sa dibdib ni Bullet na kasalukuyan naman na natutulog nang mahimbing sa tabi niya.

Nakaramdam nang pananakit sa kanyang butas si Carlo. “Aray! Mukhang napasobra ata ang pagbaon sa akin ng lalaking ’to, makalakad pa kaya ako nang maayos nito?” Ang wika niya habang panay ito ng himas sa kanyang puwitan.

Maya-maya pa ay yumakap na sa kanya si Bullet, inakala tuloy ni Carlo na nagising niya ito dulot ng paggalaw niya ngunit hindi pala.

Ito ang unang pagkakataon na nasilayan niya ang lalaki na payapa at sobrang himbing ng pagtulog. Hindi maiwasan ni Carlo na titigan nang husto ang mukha ni Bullet, napakaamo at waring inosente kasi ang nakikita niya ngayon di tulad noon kapag nagkukrus ang kanilang mga landas.

Habang pinagmamasdan nito ang lalaki ay bigla naman tumunog ang kanyang cellphone. Maingat na bumangon si Carlo upang kunin ito sa bulsa ng damit niya.

“Good morning, ’nay. Bakit po kayo napatawag?” Ang bungad ni Carlo sa ina pagtanggap niya ng tawag.

“Good morning, anak. Nais ko sana malaman kung saan ka natulog kagabi? Pumunta kasi dito si Miguel, tinatanong niya kung gising ka na ba? Hindi ka daw kasi natulog doon kasama sila.” Ang pag-uusisa ni Susan.

“Mahabang kwento po, ’nay. Pero totoo po na hindi ako nakitulog sa bahay nila Tristan.” Ang sagot ni Carlo.

“Kung ganun pala ay kaninong bahay ka natulog?” Ang muling tanong ni Susan sa anak.

“Kay Bullet po, ’nay.” Ang wika ni Carlo.

“Oh…” Ang tanging nasambit lang ni Susan sa kanya. Panandaliang ginumon ng katahimikan sa pagitan nilang dalawa.

Nagtaka naman si Carlo sa naging reaksyon ng kanyang ina. “Nandyan ka pa po ba, ’nay?” Ang tanong niya.

“H-Ha? Y-Yes, I’m still here, anak.” Ang sagot ni Susan sa kabilang linya.

“Sige ’nay uuwi na po ako dyan, mamaya na lang po tayo mag-usap.” Ang sabi ni Carlo.

“Sure, anak. We’ll wait for you para sabay-sabay na tayong mag-agahan dito.” Ang wika ni Susan sa kanya.

“Is it your mom?” Ang boses mula kay Bullet.

Napalingon si Carlo sa direksyon ng lalaki pagkababa niya ng tawag. “Oo. Sorry, nagising ba kita?” Ang tanong niya.

Umiling si Bullet. “Don’t worry, it’s fine with me.”

“Kailangan ko na umuwi sa amin. Gusto mo bang sumama?” Ang tanong ni Carlo sa kanya.

“Are you sure that you want me to come? I just don’t want to make a scene with your parents.” Ang tanong ni Bullet kay Carlo. Ang tinutukoy niya ay ang posibleng banggaan nila ng dating nobyo nito na si Morris.

Napangiti si Carlo. “At talagang inaalala mo ang magiging reaksyon ng mga magulang ko, ang sweet mo naman, Mr. Dominguez. Pero seryoso ako, gusto kong sumama ka sa akin doon sa aming bahay.” Ang wika niya.

“Alright. It settled then. I probably should go now to the bathroom. I’ll be quick, promise.” Ang sabi ni Bullet. Humalik muna siya sa labi ni Carlo bago ito nagtungo sa banyo.

SUSUNDAN…

Chapter Forty Three

“Yan talaga ang susuotin mo? Sa bahay lang naman tayo kakain, hindi sa isang five star hotel.”

Hindi makapaniwalang sambit ni Carlo habang pinagmamasdan niya si Bullet na nagbibihis, nakasuot kasi ito ng tuxedo na ginagamit lamang niya sa mga pormal na okasyon.

“Tch. It’s my first time to meet your parents as your boyfriend so that’s why I want to look pretty decent when I introduce myself to them later.” Ang paliwanag ni Bullet habang inaayos nito ang kanyang kurbata sa harap ng salamin.

Napailing naman na lumapit si Carlo sa nobyo para tulungan ito. “Naiintindihan ko naman yung nais mong ipahiwatig pero magugustuhan ka nina tatay at nanay kahit na simple at ordinaryo lang din ang suot mo. Pwera na lang kung hubo’t-hubad kang haharap sa kanila, yan dyan ka na kabahan talaga.” Ang natatawang sabi niya.

“That part is exclusively for your captivating eyes only, Mrs. Dominguez.” Ang wika ni Bullet sabay halik sa labi nito. “And your lips, that precious lips will be mine only.”

“Sige na. Panalo ka na, nadaan mo na naman ako sa mga ganyan paandar mo. Tara na nga at pihado akong naghihintay na sila doon sa bahay.” Ang saad ni Carlo.

Bago sila umalis ay muli siyang hinalikan ng nobyo.

“Thank you and I love you, Mrs. Dominguez.” Ang sambit ni Bullet.

Isang ngiti ang sumilay kay Carlo. “You’re welcome and I love you too, Mr. Dominguez.” Ang sagot niya.

Magkahawak ang kamay ay sabay na pumasok ang dalawa sa loob ng bahay. Naabutan nila na nakaupo sa may hapag-kainan sina Jay, Ferdie, Zoey, Tin, Morris at ang mag-asawang Delfin at Susan.

Lahat sila ay huminto sa kanilang pag-uusap at dumako ang mga tingin sa dalawang bagong dating.

Napatakip ng bibig si Susan, waring batid na nito ang mga susunod na mangyayari. Samantalang nanlilisik naman ang mga mata ng dating nobyo na si Morris sa kanila.

Ngunit sa kabila nito ay hindi nagpatinag si Carlo sa kanyang gagawin.

“Good morning po, nais ko pong ipakilala sa inyong lahat si Bullet, boyfriend ko po.”

“Tch. I don’t like that.” Ang wika ni Bullet. Napakamot na lamang ng ulo si Carlo habang pinagmamasdan ang kanyang nobyo. Kasalukuyan silang nasa loob ng isang department store at namimili, nakakailang palit na kasi si Bullet ng damit subalit hanggang ngayon ay hindi pa rin ito nakakapili.

“May I borrow a bit of your home essentials time, Mrs. Dominguez?” Ang tanong ni Bullet sa kanya. Ang tinutukoy nito ay ang paggo-grocery ni Carlo, tuwing sabado kasi ay namimili ito hindi para sa kanya kundi para sa nobyo. Magmula nang maging sila ay naging responsibilidad na ni Carlo ang pag-aasikaso sa kusina ng lalaki.

Napabuntung-hininga si Carlo. “May magagawa pa ba ko? Sige na, take your time.” Ang tanging nasabi na lamang niya bilang tanda ng pagsuko dito.

“Thank you. I’ll be more patient in the supermarket later, that’s a promise.” Ang pangako ni Bullet sabay kindat sa kanya.

“Sinabi mo yan ah? Wala nang bawian yan.” Ang saad ni Carlo.

“Yes, I’ll promise. I love you, Mrs. Dominguez.”

“I love you so much, Mr. Dominguez.”

Habang pumipili ng damit si Bullet sa di kalayuan ay hindi naman maalis ang ngiti sa mukha ni Carlo habang tinitingnan niya ang lalaki. Hindi niya lubos na akalain na magiging ganito kasaya sila ngayon magbuhat nang ipakilala niya bilang nobyo ito. Bakas pa rin sa alaala ni Carlo ang pangyayaring yaon.

Pabalik-balik sa paglalakad sa may sala si Delfin. Nakatanaw sa malayo at waring malalim ang iniisip. Ilang sandali pa ay umupo ito, kaharap niya ang asawang si Susan habang sina Morris, Carlo at Bullet naman ay nakaupo sa may sofa. Lahat sila ay tikom ang mga bibig at nakamasid lang sa padre de pamilya.

Huminga muna nang malalim bago nagsalita si Delfin. “Magkakasama tayo dito sa loob ng bahay subalit tanging ako lang ata ang napag-iiwanan sa mga balita tungkol sa mga nagaganap dito sa ating tahanan. Una sa lahat ay labis akong nadidismaya sa’yo, Carlo. Hindi mo na ko nirespeto bilang ama mo, sa relasyon niyo pa lang ni Morris ay tutol na ko simula’t sapul tapos heto ka na naman sa panibago. Saan kami nagkulang? Sabihin mo sa amin kung nagkamali ba kami ng paraan ng pagpapalaki sa’yo para magkaganyan ka.” Bakas sa tono nito ang hinanakit at sama ng loob.

Sa puntong iyon ay hindi na napigilan ni Carlo ang pagtakas ng mga luha sa kanyang mata. Lumapit ito kay Delfin at lumuhod sa harapan nito.

“Tay, sorry, ’tay. Patawarin niyo po ako sa aking kapusukan at kapangahasan. Hindi ko po hangarin na pasakitan kayo ni nanay, sadyang naging marupok lang po talaga ako sa pag-ibig.” Ang paghingi nito ng paumanhin.

“Hindi ko alam kung bakit ganyan ang inaasal mo ngayon sa amin, lalung-lalo na sa akin. Binigyan kita ng pagkakataon na gawin ang gusto mo sa kondisyong pagbubutihan mo ang iyong pag-aaral at iiwas sa gulo. Ngunit ang ipinagtataka ko, sa kabila ng lahat ng kaluwagan na binigay namin sa’yo ay nakuha mo pang magdagdag ng isa pang lalaki. Yung totoo anak, nagkukulang na ba ang kalalakihan sa mundo para mamangka ka sa dalawang ilog?” Ang tanong sa kanya ng amang si Delfin.

Dito na nanghimasok ang kanyang ina sa usapan. “Mahal, mayroon ka pang hindi nalalaman tungkol sa totoong nangyari sa kanila.”

“Ano? Pati ba naman ikaw Susan ay pinaglilihiman na din ako?” Ang tanong ni Delfin na halatang nabigla sa sinabi ng asawa.

“Patawarin mo ako, Delfin. Hindi pa handa ang anak mo na aminin sa’yo ang lahat noon dahil natatakot siya na baka magalit ka sa kanya kaya inilihim ko muna ito pansamantala. Ngayong umabot na tayo sa puntong ito ay marapat lamang Carlo na sabihin mo na sa tatay mo ang totoo.” Ang salaysay ni Susan.

Tumayo sa kinauupuan ang ilaw ng tahanan para lapitan ang anak na nananatiling nakaluhod at nangunguyapit sa kanyang ama. Nais niyang iparamdam dito ang kanyang mainit na pagsuporta anuman ang mangyari.

Sa tulong ni Susan ay nagkaroon ng lakas ng loob si Carlo para magsalita sa harap ni Delfin.

“Wala na po kami ni Morris, ’tay. Pinanghinaan ako ng loob na aminin ito sa inyo ni nanay sa simula dahil hindi po naging maganda ang paghihiwalay namin dalawa. Bukod po doon ay ayokong isipin ninyo na sinayang lang namin ang tiwala at pagkakataon na ipinagkaloob ninyo sa amin. Hindi ko po gusto na makita ninyo ako na nagdurusa at umiiyak sa kadahilanang nabigo po ako na isalba ang relasyon namin ni Morris. Patawad po, tay.”

Matapos marinig ni Delfin ang naging paliwanag ni Carlo ay bigla itong napatayo sa kanyang kinauupuan at sinugod ang walang kibo na si Morris, agad nitong kinuwelyuhan ang lalaki.

“Bakit sinaktan mo ang anak ko? Sabihin mo sa akin ang dahilan kung bakit kayo naghiwalay. Ha!? Sabihin mo!” Ang nanggagalaiting tanong ni Delfin kay Morris subalit bago pa man ito nakasagot ay inunahan na siya ni Carlo.

“May nangyari sa kanila nina Zoey at Tin! Niloko ako ni Morris!” Ang pasigaw na sabi ni Carlo.

Lalong nagpuyos sa galit si Delfin sa kanyang narinig. Isang malakas na suntok ang pinakawalan ng kanyang kamao sa mukha ni Morris. Dito na nagsulputan ang mga tauhan nila mula sa kusina. Inawat ni Jay si Morris habang si Bullet naman ay kay Delfin.

Samantala, magkasunod naman na sampal ang dumapo sa mga mukha nina Zoey at Tin galing sa palad ni Susan.

“Madam!” Ang hiyaw ni Ferdie sabay awat sa kanyang among babae.

“Mga wala kayong utang na loob! Matapos namin kayong tanggapin, patuluyin, mahalin at tratuhin na tulad sa isang pamilya ay ganito ang isusukli ninyo sa amin? Paano ninyo naatim na gawin ito sa amin?” Ang galit na wika ni Susan sa dalawang babae.

“At ikaw Morris, pasumpa-sumpa ka pa tang ina ka! Lolokohin mo din naman pala ang anak ko, sana hindi ka na lang nangako kung sa hiwalayan din pala ang kahahantungan ng lahat. Ito ang tandaan ninyo, mula sa araw na ito ay ayoko nang makita pa ang mga pagmumukha ninyo dito sa loob ng pamamahay ko. You’re all fired!” Ang mariing sabi ni Delfin.

Yun na ang una’t huling pagkakataon na nakita ni Carlo sina Zoey, Tin at Morris. Tanging sina Ferdie at Jay lamang ang natira sa kanila. Makalipas ang dalawang linggo ay mayroon nang pumalit sa mga nabakanteng trabaho; Si Cynthia, ang kasambahay, si Menchie, ang assistant ng kanyang ina sa bakeshop at si Loreto, ang driver.

Bagamat kinakitaan ng Pamilya Felaire ang mga bagong tauhan ng angking kabaitan at kasipagan ay hindi lubos ang pagbibigay nila ng tiwala sa mga ito, lalung-lalo na si Carlo. Naging aral na kasi sa kanila ang ginawa ng mga dati nilang tauhan.

Nagdulot ng matinding trauma sa mag-asawa ang nangyaring tagpo kung saan ay niloko at sinaktan ang kanilang anak na si Carlo sa loob pa mismo ng kanilang tahanan.

Ito ang unang beses na nagmahal si Carlo kaya kahit hindi man nito sabihin ay batid nina Delfin at Susan na labis itong nasasaktan sa paghihiwalay nila ng dating nobyo na si Morris. Sa murang edad ay naranasan na agad ng kanilang anak ang pait ng pag-ibig.

Mabuti na lamang at nasa tabi ni Carlo ang bagong nobyo niya. Malaki ang naitulong ng presensya ni Bullet sa pagpapanumbalik ng dating sigla at saya ng kasintahan. Sa bawat araw at mga linggo na nagdaan ay unti-unting naiwawaglit na ni Carlo sa kanyang isipan ang kirot ng nakaraan.

Hindi naman ito lingid kina Delfin at Susan, ang lahat ng magagandang nangyayari sa kanilang anak at ang pagmamahal at pag-aalaga na ipinapakita naman ng lalaki para kay Carlo ay siyang napagmamasdan nila.

Bagamat may bakas ng pag-aagam-agam at pag-aalinlangan sa relasyon ng dalawa ay minarapat na kausapin nang masinsinan ng mag-asawa sina Bullet at Carlo. Pinaalalahanan nila ang mga ito sa kanilang mga responsibilidad lalo na si Carlo.

Nagbigay ang mag-asawa ng ilang mga limitasyon tulad ng bawal ang pagtulog sa bahay ng lalaki, oras ng pagdalaw at araw ng kanilang pagda-date. Dapat lahat ng kanilang gagawin ay dapat munang ipagpaalam sa kanila. Hindi naman tumutol si Bullet sa kagustuhan ng mga magulang ni Carlo, kung ano ang mas makakabuti para sa anak nila ay susundin daw ng lalaki.

Dalawang buwan na ang nakalilipas buhat nang maging sila at ngayo’y masayang-masaya na sina Bullet at Carlo sa kanilang relasyon.

“Ay! Ang aga naman ng regalo sa atin ni Santa Claus!”

“Ang sarap kamo! Extra rice nga dito, may ulam na eh.”

“Diyos na mahabagin! Ang macho naman ng demonyo na ito!”

“Aguy! Aguy! Aguy! Siyang tunay!”

Biglang naputol ang pagmumuni-muni ni Carlo nang mapukaw ang atensyon niya ng mga sales lady na nag-uumpukan sa may di kalayuan. Nilapitan niya ang mga ito para mag-usisa. Laking gulat niya nang makita ang dahilan kung bakit nagkakagulo ang mga babae.

“Bullet! Anong ginagawa mo? Bakit dyan ka naghuhubad?” Ang tanong ni Carlo sa nobyo. Sa labas kasi ito nagpapalit ng damit, ang mga namumutok na pandesal nito sa kanyang tiyan ay nakalitaw kaya pala hindi magkanda-ugaga sa paglalaway at pagsilip ang mga sales lady mula sa kanilang kinatatayuan.

“Tch. Can’t you see? I’m checking this shirt if it’s fit for me or not.” Ang sagot sa kanya ni Bullet.

“Oo nga nakikita ko naman na nagsusukat ka ng damit pero sana lang ay doon ka sa tamang lugar nagpapalit, hindi dito kung saan maraming makakakita ng hubad mong katawan.” Ang wika ni Carlo sabay turo sa mga sales lady na nakamasid pa rin sa kanyang nobyo.

“Don’t worry, they can only see it but they can’t touch this.” Ang may pagka-pilyong sabi ni Bullet sa kanya habang hinihimas-himas nito ang mga pandesal sa tiyan niya. Naghiyawan naman ang mga babae nang ngitian sila ng lalaki.

Napataas ang mga kilay ni Carlo sa inasal ng lalaki sa mga sales lady. “Excuse miss, itatanong ko lang sana kung saan section dito nakapwesto ang mga sales man?” Ang saad niya sa babaeng nag-aassist sa kanyang nobyo.

Napakunot ng noo si Bullet habang mataman niyang tinitigan si Carlo. “Why are you asking that?” Ang tanong niya dito.

“Wala. Gusto ko lang din makipag-ngitian sa kanila.” Ang sarkastikong sagot ni Carlo.

Naging seryoso ang mukha ni Bullet, isinampay niya sa balikat ang damit pagkatapos ay binalingan nito ang sales lady. “Where’s your fitting room here?” Tinuro naman ito ng babae.

Nagitla si Carlo nang hawakan ni Bullet ang kanyang kamay. “You’re coming with me, Mrs. Dominguez.” Ang sambit ng lalaki saka ito naglakad patungo sa may fitting room kasama siya.

Pagdating doon ay pinili ni Bullet ang pwesto sa pinakadulo, pagpasok nila sa loob ay agad nitong isinara ang pinto.

“Magbibihis ka lang naman bak—” Hindi na natapos ni Carlo ang kanyang sasabihin dahil bigla siyang isinandal ng lalaki sa pader.

“Ano bang nangyayari sa’yo, Bullet? Bakit ka ba nagkakaganyan?” Ang tanong ni Carlo sa nobyo.

Tiningnan siya nang mabuti ng lalaki. “You really don’t know huh? Tch. Let me remind you about what you’ve said earlier regarding on sales man. You’re going to them just to smile? That was a dangerous move, Mrs. Dominguez.” Ang pahayag ni Bullet.

“Sino ba ang nag-umpisa? Di ba ikaw? Ngingiti-ngiti ka pa sa mga babae na yun, akala mo nakakatuwa ka.” Ang galit na sabi ni Carlo.

Napangisi si Bullet. “Are you jealous, Mrs. Dominguez?”

“Paano kung sabihin ko sa’yo na nagseselos ako? Anong gagawin mo?” Ang nanghahamon na tanong ni Carlo sa nobyo.

“I liked the idea of you being a jealous partner but what I don’t like is you flirting with other men. Don’t you ever do that or you will be punish.” Ang babala sa kanya ni Bullet.

“Bakit? Anong gagawin mo kapag nakita mo akong nakikipaglandian sa ibang lalaki?” Ang tanong muli ni Carlo.

“Let me show you how it’s done, Mrs. Dominguez.”

Siniil ng halik ni Bullet ang labi ni Carlo, ipinasok niya ang kanyang dila saka nakipaglaplapan dito. Ang mga kamay ng lalaki ay nagsimulang gumapang pababa sa likuran ng kasintahan.

Sa isang iglap ay nagawa nitong matanggal ang butones ng pantalon na suot ni Carlo, ibinaba niya ito nang hindi man lang hinuhugot ang labi sa pakikipaghalikan. Pinanggigilan nang husto ni Bullet ang pwet ng kasintahan.

Ilang sandali pa ang lumipas ay binago niya ang kanilang posisyon. Nakaharap sa malaking salamin si Carlo habang nakasandal naman si Bullet sa may pinto.

Samantala, narinig ni Carlo ang pagtunog ng ibinababang zipper ng pantalon ng nobyo.

Dumura si Bullet sa kanyang palad saka ipinahid sa kanyang ari. Sinalsal niya ito nang maigi pagkatapos ay pinatuwad niya si Carlo saka itinutok sa butas nito ang kanyang alaga.

“I’m going to punish you…now!” Walang habas na ipinasok ng lalaki ang malaki at naninigas niyang kargada sa loob ni Carlo.

“Hhhmmm!!!” Ang sambit ni Carlo. Tinakpan agad ni Bullet ng kanyang kamay ang bibig nito para hindi ito makasigaw.

“Ssshhh…” Ang saway ni Bullet sa kanya. Lalo pa nitong binilisan ang pagkadyot sa lagusan ni Carlo.

“Plok! Plok! Plok!” Ang tunog ng mga nagsasalpukan nilang katawan ang tanging umaalingawngaw sa loob ng fitting room. Napakapit nang husto si Carlo sa braso ng nobyo.

Mula sa may salamin ay tahimik na sinusulyapan niya ang lalaki, nakaramdam nang matinding kalibugan sa katawan si Carlo habang pinagmamasdan si Bullet mula sa kanyang likuran.

“I can’t get enough of this, your ass is too tight. Fuck!” Ang wika ni Bullet. Labis ang ligayang hatid sa kanya ng bawat pagbaon ng alaga niya sa butas ng kasintahan, napapatirik pa ang mga mata nito sa tuwing naisasagad niya hanggang sa may pisngi ng puwit ang kanyang ipinagmamalaking sandata.

“Ang sarap ng ginagawa mo, Bullet. Aaahhh bilisan mo pa please.” Ang pakiusap naman ni Carlo. Hindi naman siya binigo ng nobyo, marahas na naglabas-masok ito sa kanyang butas. Hinawakan ni Bullet ang magkabilaang kamay ni Carlo upang masuportahan ang mabilis na ritmo ng kanyang pagbira.

Napapahalinghing naman si Carlo sa tuwing matatamaan ng nobyo ang P-Spot na tinatawag. Nakapagpapataas pa lalo ng kanyang libido ang pawisang katawan ng lalaki habang binabayo siya nito, napapakagat ng mga labi at panay ungol ang namumutawi sa mga bibig nito.

Makalipas ang ilang sandali ay ipinasandal ni Bullet si Carlo sa pawisang katawan niya nang hindi hinuhugot ang kanyang alaga sa butas nito.

“I’m getting near, Mrs. Dominguez.” Ang paalala nito kay Carlo, hudyat na malapit na siyang labasan.

“Sige lang. Iputok mo lahat sa loob ko, Mr. Dominguez.” Ang sagot naman niya kay Bullet.

Muli silang nagpatuloy sa kanilang ginagawang pagtatampisaw sa naglalagablab na apoy. Ngayon ay kapwa magkasabay ang kanilang mga ritmo. Sa bawat pagtatagpo at indayog ng kanilang mga katawan ay ibayong kaligayahan ang idinudulot nito para sa kanilang dalawa.

Niyakap nang mahigpit ni Bullet si Carlo.

“You’re only mine.”

“No one can touch you other than me.”

“Your body is mine only.”

“Never try to flirt with other men, Mrs. Dominguez.”

“Ang possessive mo naman Mr. Dominguez pero gusto ko yan dahil akin ka lang din.” Ang sagot ni Carlo.

“I’m coming…shit! I’m coming now…aaahhh…Fuck!”

Sa huling pagbaon ni Bullet ay pumulandit ang masaganang katas nito sa loob ni Carlo. Humigpit pa lalo ang yakap ng lalaki sa kanya, tila ayaw na siyang pakawalan pa ng nobyo.

Sa kabilang banda ay labis naman ang kasiyahan na nadarama ni Carlo sa mga oras na ito. Una, dahil nalaman niya na ang kanyang nobyo ay nakakaramdam din pala ng selos sa katawan at pangalawa, kapag kapiling niya si Bullet ay pakiwari nito ay buo na ang kanyang pagkatao.

Kapwa hinihingal ang dalawa matapos ang mainit na tagpo sa pagitan nila. Inakala ni Carlo na tapos na sila dahil hinugot na ni Bullet mula sa kanyang butas ang alaga nito subalit napansin niya na hindi pa ito nag-aayos ng sarili.

Humarap si Carlo kay Bullet. “May problema ba?” Ang tanong niya sa kanyang nobyo.

“Hmmm? There’s nothing wrong, love. We’re good.” Ang sagot ni Bullet.

“Eh kung ganun ay bakit hindi ka pa nag-aayos diyan?” Ang nagtatakang tanong ni Carlo.

“I want some more, Mrs. Dominguez.” Ang hirit sa kanya ni Bullet.

Hindi maipinta ang mukha ni Carlo habang namimili siya sa loob ng supermarket. Bukod sa pagal niyang katawan na iniinda ay paika-ika pa siya kung maglakad.

“Love, are you still mad at me?” Ang tanong ni Bullet na nakasunod sa kanyang likuran.

Hindi siya pinansin ni Carlo bagkus ay nagtuluy-tuloy lang ito sa kanyang paglalakad. Wala siyang gana na kausapin pa ito dulot ng magkahalong pagod at pagkainis, nakadalawang beses kasi na may nangyari sa kanila doon sa loob ng fitting room at halos kainin na nito ang oras ng kanyang paggo-grocery. Idagdag pa sa inis niya dito ay ang nasira nitong pangako na matiyagang maghihintay at tutulungan siya sa pamimili ng stocks para sa bahay din ng lalaki, hindi pa man kasi sila nagtatagal ay nagrereklamo na agad ito sa kanya.

“Talk to me, please.” Ang pakiusap sa kanya ni Bullet.

Binalingan ng tingin ni Carlo ang nobyo. “Maaari ba akong mamili nang tahimik? Pinagbigyan na kita sa gusto mo kaya baka pwede ako naman ngayon? Siguro naman ay hindi mo ito balak na ipagkait sa akin dahil para din naman sa’yo itong ginagawa ko.” Ang wika niya.

Tumango si Bullet bilang pagsang-ayon sa kanya. “I’m sorry. Go ahead, take your time.” Ang sagot naman niya.

Muling nagpatuloy si Carlo sa paglilibot habang tahimik na nakasunod lang sa kanya si Bullet na tulak-tulak ang dala nilang cart. Pagliko nila sa istante kung saan naka-display ang mga canned goods ay biglang nagsalita si Bullet.

“Do you have any plans next weekend?” Ang tanong niya.

“Hmmm…wala naman. Bakit mo naitanong?” Ang saad ni Carlo.

“I’m planning to visit the orphanage next week. I just want to ask if you could come with me?” Ang tanong muli ni Bullet.

Mabilis pa sa alas kuwatro na sinagot siya ni Carlo. “Siyempre naman. Matagal-tagal na din buhat nang bumisita ako doon sa bahay-ampunan. Nais ko silang makitang muli lalo na ang batang si Ismael. Naku! Oo nga pala, nakapangako ako sa kanya na magbo-bonding kaming dalawa. Sana lang ay hindi siya nagkaroon ng tampo sa akin.” Ang nag-aalalang wika nito sa nobyo.

“Don’t worry. I already explained to him your situation. I said that you’re too busy in school that’s why you can’t visit him. I’m sure Ismael would be very happy to see you again.” Ang pahayag ni Bullet.

“Naku sigurado ka ba dyan? Kailangan ko talagang makabawi doon sa bata.” Ang nangangambang tanong ni Carlo.

“Yes, a hundred and one percent sure.” Ang sagot naman ni Bullet sa kanya.

Pagkatapos makapamili ay dumiretso na sila sa may parking lot upang ikarga na sa loob ng sasakyan ang kanilang mga binili, kasama nila ang dalawang staff ng supermarket para tulungan sila sa pagdadala.

“Anong ginagawa mo? Ibaba mo nga ako!” Ang sabi ni Carlo kay Bullet, bigla kasi siya nitong binuhat saka nagpatuloy sa paglalakad.

“Tch. Let me do this for you. I know that it’s hard for you to walk because of me.” Ang wika ni Bullet sa kanya.

“H-Hindi na, kaya ko pa n-naman maglakad e-eh.” Ang nahihiyang pagtanggi ni Carlo sa nobyo.

“I insist, Mrs. Dominguez.” Ang sambit naman sa kanya ni Bullet.

Sa huli ay walang nagawa si Carlo kundi ipaubaya ang lahat ng gagawin sa kanyang nobyo. Pagdating nila sa kotse ay maingat siyang ipinasok sa may passenger’s seat sa unahan pagkatapos ay binuksan nito ang likod para ilagay naman ang mga pinamili nila.

Hindi rin nagtagal ay pumasok na si Bullet sa may driver’s seat. “Shall we go now?” Ang tanong niya. Tumango naman si Carlo sa kanya pagkatapos ay pinasibad nang mabilis ng lalaki ang sasakyan.

Habang binabagtas nila ang kahabaan ng kalsada ay walang imikan ang dalawa. Nakatanaw sa may labas si Carlo samantalang si Bullet naman ay nakatutok ang mga mata sa kanyang pagmamaneho.

Hanggang sa makarating sila ng bahay ng lalaki ay hindi pa rin siya pinakilos nito. Si Bullet ang isa-isang nagpasok ng mga plastic bags sa loob. Kalaunan ay gumalaw na din si Carlo para tulungan ang kanyang nobyo, wala nang nagawa si Bullet kundi ang hayaan na lamang ito.

Si Carlo ang naglabas ng mga pinamili nila sa mga plastic bags para ilagay ito sa mga shelves at ang iba ay sa loob naman ng refrigerator. Makalipas ang ilang sandali ay biglang may mga kamay na lumingkis sa kanyang baywang mula sa likuran.

“I’m sorry.” Ang paghingi ng paumanhin ni Bullet.

“Para saan ang sorry, Mr. Dominguez?” Ang tanong ni Carlo.

“Sorry for the pain that I’ve been the cause. I didn’t control myself earlier that’s why I should be blamed for what you’re experiencing right now.” Ang paliwanag ni Bullet sa kanya.

Humarap sa kanya si Carlo. “Mabuti at alam mo ang iyong nagawang pagkakamali. Huwag mo na lang uulitin sa susunod saka bumawi ka naman kaya ayos na sa akin yun. Ang mahalaga ay inamin mo yung iyong kasalanan at gumawa ka ng paraan para maayos ito.” Ang pahayag niya sa nobyo.

Hinalikan ni Bullet ang mga labi ni Carlo. “Thank you and I love you, Mrs. Dominguez.” Ang sambit niya.

“You’re welcome and I love you so much, Mr. Dominguez. Sana ay ganito tayo palagi kapag nagkakaroon tayo ng hindi pagkakaunawaan, yung tipong hindi matatapos ang araw na ito na hindi natin napag-uusapan at nabibigyan ng solusyon ang mga problema natin sa isa’t-isa.” Ang munting hiling ni Carlo.

“Of course we can! As long as we are open to listen and understand the opinions and feelings of each other we can solve our issues right away.” Ang sagot ni Bullet.

“Oh siya, tapusin na nga natin ang tampuhang ito at marami pa tayong gagawin.” Ang nangingiting sabi ni Carlo sa kanya.

“As you wish, Mrs. Dominguez.” Ang malugod na sagot naman sa kanya ni Bullet.

Masayang ipinagpatuloy nina Bullet at Carlo ang kanilang ginagawa, ngayon ay napuno ng kwentuhan, hagikhikan at tawanan ang kanina’y walang imikan.

Matapos na maisaayos ang lahat sa kusina ay nagpasiyang ihatid na ni Bullet si Carlo sa bahay nito.

“Good night, Mr. Dominguez.”

“Good night, Mrs. Dominguez.”

At isang halik ang tumapos ng kanilang masaya at hindi malilimutan na araw.

Hindi naman nakaiwas sa mga mapanuring mata ni Miguel ang kapansin-pansing pagbabago sa kaibigan niyang si Carlo.

“Mukhang may magandang naidudulot sa’yo bunso ang madalas na pagsasama mo kay Sir Bullet.” Ang bungad ni Miguel kay Carlo isang araw habang sila ay nagpapalipas ng kanilang oras sa field ng school nila.

Bigla naman nasamid sa kinakain niya si Carlo nang marinig ang komento ng kaibigan, mabuti na lamang at maagap na iniabot sa kanya ni Miguel ang dala nitong inumin.

Nilagok niyang lahat ang softdrinks na laman ng plastic bottle habang ang kaibigan naman niya ay hinihimas-himas ang kanyang likod.

“S-Salamat, kuya. P-Pero paano mo n—”

“Paano ko nalaman? Nakita ko kasi na hinatid ka niya sa bahay ninyo nung isang gabi.” Ang sagot sa kanya ni Miguel.

Nag-usisa pang muli si Carlo sa kanya. “Tapos, ano pang nakita mo, kuya?” Ang tanong niya.

Isang ngiti ang sumilay sa mga labi ni Miguel. “Nag-kiss kayong dalawa.” Ang sagot niya sa pinakakaswal nitong tono.

Biglang hinablot ni Carlo sa kaibigan ang inumin na para dapat sana kay Miguel at nilagok itong muli. Hanggang ngayon kasi ay ang mga magulang at kasama niya sa bahay ang tanging nakakaalam lang ng tungkol sa relasyon nila ni Bullet.

Hindi pa kasi siya handa para ipakilala na agad ang nobyo sa kanyang mga kaibigan lalung-lalo na sa pinsan nitong si Miguel.

“Don’t worry, bunso. Nirerespeto ko ang desisyon mo na huwag sabihin sa amin ang tungkol sa inyo. Sa totoo lang ay natutuwa pa nga ako dahil nakikita ko na masaya at masigla ka ngayon kumpara dati noong kayo pa ni Morris. Marahil ang tanging maipapayo ko na lamang sa’yo ay huwag mong sagarin nang husto ang iyong sarili, dapat magtira ka pa rin ng pagmamahal diyan para sa’yo.” Ang pahayag ni Miguel sabay turo ng kanyang daliri sa bandang parte ng puso ng kaibigan.

“Salamat sa payo mo, kuya. Sorry din kung hindi ko sinabi sa inyo agad yung tungkol sa relasyon namin ni Bullet.” Ang nahihiyang wika ni Carlo.

“Okay lang bunso, huwag mo ng masyadong alalahanin pa yun. Siya nga pala, may plano na ba kayo para sa kaarawan ni Sir Bullet?” Ang tanong ni Miguel sa kanya.

Napakunot ng noo si Carlo. “Kaarawan? Teka sandali, walang nababanggit sa akin si Bullet tungkol diyan.” Ang nagtatakang sagot nito sa kaibigan.

“Masanay ka na, bunso. Sadyang malihim talaga yang si Sir Bullet katulad mo. Ang pagkakaalam ko ay hindi siya nagce-celebrate ng kanyang birthday. Kahit kami ay walang kaalam-alam kung saan siya pumupunta sa tuwing sasapit ang kanyang kaarawan, bigla kasi itong naglalaho na parang bula.” Ang kwento sa kanya ni Miguel.

“Kailan ba ang birthday ni Bullet?” Ang tanong muli ni Carlo sa kaibigan.

“Sa darating na Sabado.” Ang sagot naman ni Miguel sa kanya.

Ang mismong araw ng pagbisita nila sa bahay-ampunan.

SUSUNDAN…

Chapter Forty Four

Sumapit ang araw ng Sabado.

Ang araw na pinakahihintay ni Carlo—ang kaarawan ng kanyang nobyo.

Tama nga ang lahat ng naikwento sa kanya ni Miguel, sadyang malihim talaga na tao si Bullet. Magpa-hanggang ngayon kasi ay hindi nito sinasabi ang tungkol sa nalaman ni Carlo. Kung hindi pa nabanggit ni Miguel sa kanya ito ay malamang magiging isang ordinaryong araw na palilipasin na lamang ang kaarawan ng lalaki.

Pwes, nagkakamali siya, dahil iba ang nasa isip ni Carlo. Nais niya itong bigyan nang masaya at hindi malilimutang pagdiriwang sa pinaka-importanteng araw ng buhay ni Bullet.

Lahat ng mangyayari ngayon ay pawang kasado na at handang-handa na sila na maipakita ito sa pinaka-espesyal na tao ngayong araw na ito.

“Mag-iingat kayo sa biyahe.” Ang wika ni Susan kina Bullet at Carlo, kasalukuyan silang nasa labas ng bahay para ihatid ang dalawa.

“Don’t worry, Mrs. Felaire. I will take good care of Carlo.” Ang pangako ni Bullet kay Susan.

“Huwag niyo din kalilimutan yung mga bilin ko sa inyo, lalung-lalo na sa’yo, Bullet.” Ang segunda naman ni Delfin sa pag-uusap ng kanyang asawa at ng lalaki.

“Yes, Engineer Felaire. Loud and clear.” Ang sagot ni Bullet kay Delfin.

Niyakap nang mahigpit ni Carlo ang kanyang ina. “Kayo na po sana ang bahala mamaya, ’nay.” Ang pabulong na sabi nito.

“Huwag kang mag-alala, anak. Makakaasa ka sa amin ng tatay mo.” Ang pagbibigay ng kasiguraduhan sa kanya ni Susan.

“I think we should probably go now, Carlo. Goodbye, Mr. and Mrs. Felaire.” Ang paalam ni Bullet sa kanila.

“Sige po ’tay, ’nay. Aalis na po kami.” Ang paalam naman ni Carlo sa kanyang mga magulang.

Pinasakay muna ni Bullet si Carlo sa may passenger’s seat pagkatapos ay umikot ito patungo sa may driver’s seat para sumakay.

“Have a safe drive.” Ang sambit ni Delfin.

“Enjoy, mga anak.” Ang sabi ni Susan. Saglit na kumaway ang dalawa sa mag-asawa bago pinaandar ni Bullet ang sasakyan papalayo sa kanila.

“Mukhang malalim ata yang iniisip mo, Mr. Dominguez. May problema ba?” Ang nag-aalalang tanong ni Carlo. Napansin niya kasi ang biglaang pagtahimik ni Bullet.

“H-Ha? N-Nothing, Mrs. Dominguez. Nothing.” Ang sagot sa kanya ng nobyo. Kahit na may pagdududa si Carlo sa sinagot nito ay hindi muna niya inurirat si Bullet, hinayaan niya lang ito na maging tutok sa kanyang pagmamaneho.

Habang binabagtas nila ang kahabaan ng expressway ay saka pa lamang nagsalita si Bullet.

“I apologize for the sudden change on my behavior. I’m just pre-occupied by work-related matters.”

“Okay lang.” Hinawakan ni Carlo ang kamay ni Bullet. “Naiintindihan kita pero ipapakiusap ko sana sa’yo ngayon na kung maaari ay iwasan mo muna ang masyadong stress habang kasama mo ako. Sige ka, hindi ka na magiging pogi sa paningin ko.” Ang biro niya sa nobyo.

“So what am I to you now?” Ang tanong ni Bullet.

Kunwari’y nag-isip pa nang matagal si Carlo bago niya sinagot ang nobyo. “Hmmm…hindi ka na pogi, cute na lang siguro.”

Napangiti naman si Bullet sa sinagot sa kanya ni Carlo. “Tch. Am I being demoted now from handsome to cute?” Ang muling tanong niya dito.

“At least cute ka pa din, ka-level mo nga lang yung mga puppies. Huwag ka ng maging choosy dyan.” Ang sagot ni Carlo.

“Tch. Silly.” Hindi mapigilan ni Bullet ang paglitaw ng ngiti sa kanyang mga labi.

“Ang mahalaga sa akin ngayon ay makita kang nakangiti at masaya, kesehodang maging kamukha mo pa yung mga tuta ay okay lang sa akin. Mahal pa rin naman kita kahit cute ka na lang sa paningin ko.” Ang natatawang sabi ni Carlo sa nobyo.

Saglit na tiningnan ni Bullet si Carlo. “I love you, Mrs. Dominguez.”

“I love you too, Mr. Dominguez.” Ang sagot naman sa kanya ni Carlo.

Ilang sandali pa ang lumipas ay nasilayan na nila ang arko na nagsasabing… ‘Welcome to San Fernando.’

“Nasa pampanga na tayo.” Ang masayang wika ni Carlo.

“We’re getting close to my home, it really feels good to be back.” Hindi maitago ni Bullet ang sobrang pagkasabik at saya na nararamdaman niya habang papalapit na sila sa lugar na kanilang pupuntahan.

“Alam ko, Bullet. Alam ko.” Ang sabi ni Carlo sabay ngiti sa kanyang nobyo. Batid niya kung gaano kahalaga at kalapit sa puso ni Bullet ang mga bata sa bahay-ampunan, kaya minabuti niya na isama ito sa kanyang binabalak.

“But you know what makes me happy even more?” Ang tinig mula kay Bullet na nagpabalik sa ulirat ni Carlo.

“H-Ha? S-Sorry ano nga ulit yun?” Ang pag-uulit ni Carlo sa kanya.

“Tch. I said did you know what makes me happy even more?” Ang tanong muli ni Bullet sa kasintahan.

Umiling si Carlo. “Hindi po eh. Maaari ko bang malaman kung ano ang mas nakapagpapasaya sa’yo ngayon?” Ang patay-malisya nitong sabi.

“Now, I’m going to visit my home together with you. ‘My’ will become ‘Ours.’ Being with you makes me happy, a genuine one.” Ang deklarasyon sa kanya ni Bullet.

Pakiwari ni Carlo ay pulang-pula na ang kanyang mukha dahil sa mga sinabi ni Bullet.

“Naku parang narinig ko na yang linyahan na ganyan ah. Ngayon pa lang ay sinasabi ko na ito sa’yo Mr. Dominguez, huwag mo akong sanayin dahil baka hahanap-hanapin ko na ito.” Ang paalala ni Carlo sa kanya.

Sandali siyang sinulyapan ni Bullet. “Then don’t stop, Mrs. Dominguez. I like to spoil you anyway.”

May nais pa sanang sabihin si Carlo sa kanya ngunit namataan na nila ang malaking karatula sa labas ng malawak na bakuran— ‘Child is Hope Orphanage.’

Isinantabi muna ni Carlo ang kanilang pag-uusap dahil dito na magsisimula ang inihanda niyang sorpresa para sa nobyong si Bullet. Paghinto ng sasakyan sa tapat ng bahay-ampunan ay bumungad sa kanila ang naghihintay na sina Inay Magda at Jane.

“Maligayang pagbabalik sa inyong dalawang magsing-irog.” Ang bati kaagad ni Inay Magda paglapit pa lamang nila dito.

“Thank you but before anything else, I would like to formally introduce Carlo, my partner in life. This is Inay Magda and Jane, the administrator and assistant of Child is Hope Orphanage.” Ang buong pagmamalaki na pagpapakilala ni Bullet sa tatlo kahit na kilala na nila ang bawat isa.

“Magandang araw po, Inay Magda. Ganun din sa’yo, Jane. Nagagalak akong makita kayong muli.” Ang magalang na bati ni Carlo sa dalawang babae.

Isang mainit na yakap ang ibinigay ng dalawa kay Carlo.

“Maligayang pagbabalik sa’yo, Carlo. Sa wakas at naging kayo na rin ni utoy.” Ang wika ni Inay Magda.

“Welcome back, Carlo. Kanina pa kayo inaabangan ng mga bata.” Ang sabi naman ni Jane.

“Where are they?” Ang tanong ni Bullet.

Si Inay Magda ang sumagot sa tanong ng lalaki. “Nandoon silang lahat sa may mini conference room. Halika kayo at puntahan natin sila.”

Nauna sa paglalakad sina Inay Magda na inaalalayan naman ni Bullet habang nasa likuran nila sina Jane at Carlo.

“All set na sila.” Ang pabulong na sabi ni Jane kay Carlo.

“Salamat, ate.” Ang sagot ni Carlo sa mahina nitong boses. Hindi kasi pwedeng malaman ni Bullet ang mangyayaring sorpresa para sa kanya kaya hanggat maaari ay pabulong sila kung mag-usap.

Habang naglalakad sila ay may biglang napansin si Bullet. “That’s odd.” Ang wika ng lalaki.

“Ano ba yun, utoy?” Ang nagtatakang tanong ni Inay Magda.

“Usually the kids will come out whenever I’m here but now, there’s none.” Ang saad ni Bullet.

“B-Baka may ibang p-pinagkakaabalahan lang yung mga bata sa mga oras na ito. T-Tama po ba ako, Ma’am J-Jane?” Ang natatarantang tanong ni Carlo saka siya sumenyas sa babae, naintindihan naman kaagad ni Jane ang nais nitong ipahiwatig sa kanya.

“Yes, tama nga si Carlo. Mayroong nagaganap na activity ang mga bata ngayon kaya hindi sila sumalubong sa inyong pagdating.” Ang pagdadahilan ni Jane kay Bullet.

“Ikaw naman utoy hindi ka lang nasalubong ng mga bata ay kung anu-ano na ang pinag-iisip mo dyan. Oh sige bumalik kayo doon sa may harapan at ipapatawag ko muna kay Jane yung mga bata para salubungin kayo ulit. Ano gusto mo ba?” Ang tanong ni Inay Magda sa lalaki.

Kakamut-kamot naman ng ulo si Bullet sa harap ng matanda na parang isang bata na napagalitan. “Tch. No need to do that. We’re almost there.” Ang sagot niya dito.

Saka pa lamang nakahinga nang maluwag si Carlo nang magpatuloy na sila sa paglalakad. Akala niya ay yun na ang katapusan ng kanyang mga plano, mabuti na lang at tinulungan siya nina Inay Magda at Jane na pagtakpan ang sorpresa na inihahanda niya para sa nobyo.

Pagsapit nila sa conference room ay pinauna na ng tatlo si Bullet. Pagbukas niya ng pinto ay bumungad sa kanya ang isang madilim na kwarto.

“There’s no one i—”

Biglang bumukas ang mga ilaw sa loob ng kwarto. Bumungad sa lalaki ang mga batang nakangiti habang may hawak-hawak ang mga ito na karatula na nagsasabing…

“Happy Birthday, Utoy!!!” Ang sabay-sabay na bati ng lahat. Umulan ng mga confetti, masayang tugtog at masigabong palakpakan ang sumalubong kay Bullet. Mababakas sa mukha ng lalaki ang pagkagulat dahil sa sorpresa na hinanda ng lahat.

“Maligayang kaarawan sa’yo, utoy.” Ang pagbati mula kay Inay Magda.

“Tch. I knew it! There’s something going on the moment we got inside. I already told you not to do anything special or spectacular on my birthday.” Ang wika ni Bullet sa matandang babae.

“Pinapangunahan mo ba ang desisyon ko ha, utoy? At pwede ba tigil-tigilan mo ako sa kaka-ingles mong yan at baka makaltukan kita sa ulong bata ka!” Ang mataray na sagot sa kanya ni Inay Magda.

“Tch. Patawad po…Tandang Magdalena.” Ang pabulong na sabi ni Bullet.

Kahit na mahina ang pagkakasabi ng lalaki ay narinig pa rin ito ni Inay Magda kaya isang kutos ang ibinigay nito sa ulo ng lalaki.

“Kahit kailan talaga ay wala kang paggalang sa akin. Hindi naman ako dapat na mag-aabala pa na mag-asikaso sa kaarawan mo gaya ng iyong kagustuhan, pinagbigyan ko lang ang hiling ni Carlo na magdaos ng isang sorpresa para sa’yo.” Ang pagtatapat ng matandang babae kay Bullet.

Binalingan ng tingin ni Bullet si Carlo. “Have you plan all of this?” Ang tanong niya.

“Ah…eh…oo. Gusto ko sanang bigyan ka ng isang surprise party para sa birthday mo ngayon. Hindi ko naman magagawa itong lahat kung wala ang tulong nina Inay Magda, Jane at pati ang mga bata. Siyempre hindi din mawawala sina tatay, nanay, Ferdie at mga staff ng bakeshop, mga kasama sa bahay at higit sa lahat yung pinsan mo na si Miguel na siyang nagsabi sa akin ng tungkol sa kaarawan mo. Huwag mo sana silang kagalitan.” Ang paliwanag ni Carlo sa nobyo.

Humakbang si Bullet papalapit sa kanya, nagitla naman si Carlo nang yakapin siya nito.

“Thank you for pulling off this wonderful surprise party for me.” Ang taos-pusong pasasalamat ni Bullet sa kanya.

Napakunot ng noo si Carlo. “Hindi ka galit sa akin?” Ang nagtatakang tanong niya dito.

Umiling si Bullet. “Why should I be mad at you?”

“Eh kasi hindi mo pala gusto yung mga surprise party na tulad ng ganito para sa birthday mo kaya inakala ko na baka galit ka sa akin kasi ako ang naka-isip nitong plano.” Ang nangangambang sagot ni Carlo.

Napangiti naman si Bullet sa reaksyon ng mukha ni Carlo. “Tch. Silly. I’m not that kind of person you think I am. I liked surprises too, especially if it’s made of love and lot’s of effort.” Ang wika niya.

“Naku ang bilis naman magbago ng ihip ng hangin nitong batang ’to. Kanina aayaw-ayaw pa pero nung malaman na si Carlo ang may ideya ng lahat ng ito ay biglang gusto na niya ngayon. Ay sus! Nagagawa nga naman ng pag-ibig talaga oo.” Ang hirit ni Inay Magda sa lalaki.

Saglit na kumalas sa pagkakayakap si Bullet kay Carlo pagkatapos ay nilapitan niya ang matandang babae para yakapin ito.

“Tch. Matampuhin talaga kahit kailan.” Ang nangingiting saad ni Bullet.

“Hmpf! Ang sabihin mo ay nagiging makakalimutin ka lang kapag nagmamahal ka na.” Ang tila nagdaramdam na wika ni Inay Magda sa lalaki.

Sa puntong ito ay minarapat na ni Jane na putulin ang pag-uusap ng dalawa. “Ang mabuti pa siguro ay sa ibang pagkakataon niyo na lang pag-usapan yan, yung tipong tayu-tayo lang ang nakakakita at nakakarinig.” Ang sabad niya sabay itinuro ang mga bata na walang imik at waring nagugulumihanan ang reaksyon ng mga mukha habang pinagmamasdan sila.

Napagtanto naman ng dalawa ang ibig ipahiwatig sa kanila ni Jane.

“Sorry kids for the interruption. So, what are we waiting for? Let the party started!” Ang sabi ni Bullet na sinabayan naman sa saliw ng masayang tugtog.

Nagkaroon ng munting programa para sa kaarawan ni Bullet. May mga inihandang palaro sina Jane at Carlo para sa mga bata gaya ng trip to jerusalem, stop dance, bring me at marami pang iba.

Siyempre ay hindi din nagpahuli sa kanila si Bullet na nakisali na rin sa mga laro kasama ang mga bata.

“Okay kids ang susunod na game ay tatawagin natin na ‘Noodle, Doodle.’ Simple lang ang mechanics ng laro, kailangan ninyong kagatin ang strand ng pasta sa magkabilaang dulo pagkatapos ay kakagatin ninyo ito hanggang sa umabot kayo sa may gitna. Ang makakapagbigay sa akin ng pinakamaiksing strand ng kinagatang pasta ang siyang mananalo. Madali lang di ba? Ngayon ay humanap na kayo ng inyong magiging partner para sa laro. Go!” Ang masayang wika ni Jane.

Mabilis na nakakuha ang mga bata ng kanilang mga ka-partner maliban sa isa.

“Ma’am Jane! Ma’am Jane! Wala pong ka-partner si Kuya Bullet.” Ang sigaw ng isang bata.

“Naku oo nga! Sino sa inyo ang may gusto na maging partner si Kuya Bullet?” Ang tanong naman ni Jane sa kanila subalit ni isa sa mga bata ay walang nagtaas ng kamay.

“Aba’y bakit naman ayaw ninyong makapareha sa laro si Kuya Bullet ninyo?” Ang nagtatakang tanong ni Inay Magda na nanonood din sa kanila.

“E-Eh kasi po Inay natatakot po kami sa kanya. Ang laki-laki po ni Kuya Bullet saka po mukhang kakainin kami ng bibig niya.” Ang dahilan ng bata sa matandang babae.

Bigla naman natawa si Carlo sa sinabi ng bata. “Kung alam mo lang, talagang nangangain yan si Bullet…” Ang sambit niya sa kanyang sarili.

“Anong tinatawa-tawa mo pa dyan? Hala sige samahan mo si utoy sa laro.” Ang tinig mula kay Inay Magda.

Naputol ang masayang pagmumuni-muni ni Carlo. “P-Po? A-Ako po ba ang tinutukoy niyo?” Ang tanong niya sa matandang babae.

“Aba’y siyempre ikaw! Sino ba dito ang kasintahan ni Utoy? Hindi ba’t ikaw?” Ang sagot sa kanya ni Inay Magda.

“Sabi ko nga po ako yun.” Walang nagawa si Carlo kundi ang lapitan ang kanyang nobyo.

“So I guess you’re thinking what the kid has said earlier that’s why you laugh.” Ang nakangising sabi ni Bullet sa kanya.

Napakunot naman ng noo si Carlo. “Ha? Alin doon sa mga sinabi ng bata ang tinutukoy mo?” Ang patay-malisyang tanong niya sa lalaki.

“Tch. That ‘nangangain’ part. You laughed because what the kid has said about me is all true. Am I right?” Ang balik nitong tanong kay Carlo.

“Ha? Hindi kaya. Iba yung nasa isip ko kanina.” Ang pagdadahilan ni Carlo.

“Really huh? Okay let’s test it out if the kid’s theory is true or not. I’m going to eat you here.” Pagkasabi ni Bullet ay sakto naman na dumating si Jane upang iabot sa kanila ang isang pirasong hibla ng noodle.

Ibinigay ni Bullet ang kabilang dulo kay Carlo. “Tell me if it’s scares you or does it bring pleasure after I eat you.” Ang may pagkapilyong paalala nito sa kasintahan.

“Tse! Magtigil ka nga dyan, Mr. Dominguez.” Ang sagot sa kanya ni Carlo.

“Okay handa na ba ang lahat? Pagbilang ko ng tatlo ay maaari na kayong magsimula.” Ang wika ni Jane. Sabay-sabay na kinagat ng mga kasali ang mga hawak nilang hibla ng noodles.

“One…Two…Three!”

Ang lahat ay masiglang nag-uunahan sa pagpapaiksi ng noodles, mabilis na nakatapos ang iba.

Sa kabilang banda naman ay maagap na kumilos si Bullet, nakalahati niya agad ang pagkagat sa pasta strand. At sa isang iglap pa ay tuluyan na niyang nasakop ang bibig ni Carlo.

Nanlaki ang mga mata ni Carlo nang gawin nga ni Bullet ang kanyang sinabi. Nakaramdam man siya ng kaunting kaba sa dibdib ay dahil ito sa mga batang makakakita sa ginagawa nila. Ngunit aminado siya na may dulot na kakaibang init sa katawan niya ang mga halik ng lalaki, ang labi at maging ang dila ng nobyo ay nakakapagpataas ng kanyang libido.

“Hala! Ma’am Jane! Kinakain na nga po talaga ni Kuya Bullet yung bibig ni Kuya Carlo!” Ang sumbong ng bata habang itinuturo sa mga kasamahan nito ang kanyang nasasaksihan.

“Hindi naman niya kinakain si Kuya Carlo eh—naghahalikan silang dalawa.” Ang sabi naman ng isang bata.

Nataranta bigla sina Inay Magda at Jane, kaagad na lumapit sa dalawa ang matandang babae.

“Tch. What the f—”

“Sige ituloy mo yang sasabihin mo at hindi lang yan ang aabutin mo sa akin.” Ang pagbabanta sa kanya ni Inay Magda. Piningot niya kasi ang tenga ni Bullet, hindi naman ito nakapalag sa matandang babae.

“Nakikita kayo ng mga bata, kaunting preno naman sa pakikipaglandian utoy.” Ang paalala sa kanya ni Inay Magda.

“Tch. Sorry.” Ang sambit ni Bullet habang hinihimas-himas nito ang kanyang tenga.

“Okay kids dito na nagtatapos ang munting programa na inihanda namin para sa inyo. Sigurado ako na ang lahat ay gutom na kaya oras na para tayo ay kumain. Ang lahat ay magtungo na sa kwarto kung saan tayo kakain.” Ang utos ni Jane sa kanila.

Agad na tumalima ang mga bata at isa-isa nitong nilisan ang kwarto hanggang sa maiwan na lang silang apat.

“Nasaan po pala si Ismael? Bakit hindi ko po siya nakikita ngayon?” Ang tanong ni Carlo sa dalawang babae.

“Nandito lang siya kanina. Saan naman kaya pumunta yung bata na yun?” Ang nagtatakang tanong din ni Jane.

“Malamang ay pumuslit ito habang abala tayo kanina. Nais kasi nitong mapag-isa palagi.” Ang sagot ni Inay Magda sa kanya.

“Ang mabuti pa ay hahanapin ko muna si Ismael para makasabay natin siya sa pagkain.” Ang wika ni Carlo.

“I’ll come with you. Let’s go and find him.” Ang sabi ni Bullet sa kanya.

“Ang pakay ninyo ay hanapin ang bata ha? Baka pati kayo ay hanapin na din namin mamaya. Huwag kayong masyadong magtatagal at nagugutom na ang iba pang mga bata.” Ang mahigpit na bilin sa kanila ni Inay Magda.

“Opo, Inay Magda. Babalik din po kami kaagad.” Ang pangako ni Carlo sa matandang babae pagkatapos ay binalingan naman niya ng pansin si Bullet. “Halika at hanapin na natin si Ismael.”

“Yeah, sure.” Ang sagot sa kanya ng nobyo. At sila’y kapwa magkasabay na umalis ng conference room upang hanapin ang batang si Ismael.

Naglibut-libot ang dalawa sa buong paligid ng bahay-ampunan, maging sa kasuluk-sulukan nito ay kanilang pinasok na.

Hanap dito, hanap doon. Ngunit bigo silang makita ang bata.

“May iba ka pa bang alam na lugar dito na maaaring puntahan ni Ismael?” Ang nagbabakasakaling tanong ni Carlo sa kanyang nobyo. Sandaling nanahimik si Bullet para makapag-isip, ilang saglit pa ay may naalala ito.

“I think there’s one, a wooden hut that built above a huge tree. I don’t know if it’s still around here, I guess we need to go and check the place.” Ang sagot sa kanya ni Bullet.

“Mabuti pa nga. Sige pakituro mo nga sa akin ang daan patungo doon sa sinasabi mong lugar.” Ang pakiusap ni Carlo sa kanya.

Nanguna si Bullet sa pagsuyod sa daan papunta sa lugar na kanyang tinutukoy, nasa likuran naman niya si Carlo na nakasunod lamang sa kanya.

Habang sila’y naglalakad ay napapansin ni Carlo na unti-unting lumalayo na sila sa may bahay-ampunan, paliit nang paliit ang mga istruktura sa kanyang paningin at napalitan ito ng matataas at mayayabong na talahiban.

“Paano mo pala nalaman itong lugar na ’to?” Hindi na napigilan ni Carlo na magtanong sa kanyang nobyo.

Nilingon siya ni Bullet. “I used to be an orphan here before, remember?” Ang kaswal nitong sagot.

“Oo nga pala.” Ang tanging nasabi na lamang ni Carlo kay Bullet, hindi na niya muling kinausap pa ang lalaki hanggang sa makarating sila sa mismong lugar.

“We’re here now.” Ang wika ni Bullet sabay turo sa lumang kubo na nakatirik sa itaas ng malaking puno.

“Paano tayo makakaakyat dyan?” Ang tanong ni Carlo.

“We’re going to climb using this.” Sabay turo ni Bullet sa mga nakakabit na piraso ng kahoy na nakalinya patungo sa itaas ng puno.

Maingat na inakyat nina Bullet at Carlo ang puno patungo sa itaas ng kubo. Pagkarating sa tuktok ay doon nila nakumpirma na tama nga ang hinala ni Bullet—nandoon si Ismael!

Agad na nilapitan ni Carlo ang bata. “Dito ka lang pala namin makikita kung saan-saan ka pa namin pinaghahahanap. Alam mo ba na pinag-alala mo kami nang husto?” Ang bungad niya dito.

Tila nakakita naman ng multo ang batang si Ismael nang masilayan niya sina Bullet at Carlo. “A-Ano pong g-ginagawa ninyo dito? P-Paano niyo po n-nalaman ang lugar na ito?” Ang tanong agad ni Ismael sa kanila.

Tinuro ni Carlo si Bullet. “Siya ang nakakaalam sa tanong mo?”

Bumaling naman sa lalaki ang tingin ng bata, waring nag-aabang ito sa magiging sagot niya. Hindi kaagad nakapagsalita si Bullet kung kaya’t kinalabit siya ni Carlo.

“Naghihintay ng sagot mo si Ismael. Kahit ako man ay gusto din malaman kung paano mo nalaman na may kubong nakatirik sa itaas ng puno dito.” Ngayon ay dalawa na silang nag-uusisa sa lalaki.

“Tch. Hindi ko lang basta natuklasan itong kubo dahil ako ang mismong nagtayo nito dati. Ako lang ang tanging pumupunta dito noon, wala nang iba pa.” Ang salaysay ni Bullet sa kanila.

“Ahhh kaya pala pati yung kahoy na hagdan ay alam mo kung saan nakapwesto dahil ikaw din ang gumawa nun. Hindi ko alam na marunong ka palang gumawa ng bahay na katulad nito.” Ang wika ni Carlo sa kanyang nobyo.

“That was before but now, I don’t think I’m able to make an another one.” Ang saad sa kanya ni Bullet.

“Ha? Bakit naman? Sayang ang talento na ipinahiram sa’yo ng Diyos kung itatago mo lang at hindi gagamitin. Hindi ba, Ismael?” Ang tanong ni Carlo.

“T-Tama po kayo, Kuya Carlo. Ganyan din ang sabi po sa amin nina Inay Magda at Ma’am Jane. Dapat daw po ang talento ay ipinapakita namin para kami’y mahasa at gumaling.” Ang pagsegunda naman ni Ismael kay Carlo.

“Tch. I will only do that when the time comes that you will be officially Mrs. Dominguez. We will build our dream home together.” Ang seryosong sagot ni Bullet sa kanya.

Pakiramdam ni Carlo ay pulang-pula na ang kanyang mukha sa labis na hiya dahil sa mga sinabi ni Bullet. Inilihis nito ang usapan at binaling ang atensyon sa bata.

“Ang mabuti pa ay bumalik na tayo doon, sigurado akong nag-aalala na sina Inay Magda at Ma’am Jane lalung-lalo na sa’yo, Ismael. Basta sa susunod ay magpapaalam ka sa kanila kung nais mong pumunta dito. Huwag mo nang uulitin ito, maliwanag ba yun?” Ang paalala ni Carlo.

“Opo, Kuya Carlo. Patawad po kung pinag-alala ko kayo ni Kuya Bullet. Hindi ko na po ito uulitin.” Ang pangako ni Ismael sa dalawa.

“It’s fine. Let’s go now, everyone is waiting for our return.” Ang nakangiting sambit ni Bullet sa kanya.

Masayang sinalubong ng iba pang mga bata ang tatlo sa kanilang pagbabalik. Nagulat naman si Bullet nang makita ang mga magulang ni Carlo habang itinutulak ang cart na pinaglalagyan ng three-layer chocolate cake na may nakalagay na yate at mukha niya bilang palamuti.

“I secretly made this cake as per instructions ng aking anak. Happy birthday, Bullet.” Ang pagbati ni Susan sa lalaki.

“Thank you for this wonderful cake, Mrs. Felaire.” Ang pasasalamat ni Bullet.

“Okay kids kakantahan natin nang sabay-sabay si Kuya Bullet. Handa na ba kayo?” Ang tanong ni Jane sa kanila.

“Opo!!!” Ang masayang sagot ng mga bata. Lahat sila ay masiglang umawit ng Happy Birthday Song para kay Bullet.

Pagkatapos ng kanta ay lumapit si Ferdie na naroon din upang sindihan muli ang kandila dahil namatay ito. “Happy birthday, Papa B! Make a wish first tapos ibo-blow na kita este bago mo i-blow yung candle.” Ang maharot na sabi nito.

“Ano ba yan? Bakit pasmado ang bibig ng isang ’to? Hala sige utoy, pumikit ka na at mag-wish para makakain na tayo.” Ang tila naiinip na utos ni Inay Magda sa kanya.

Napailing na lamang si Bullet pagkatapos ay ipinikit nito ang kanyang mga mata. Hindi rin ito nagtagal at muli siyang dumilat saka hinipan ang apoy sa may kandila. Masigabong palakpakan at hiyawan naman ang isinukli ng mga nakamasid sa kanya.

“Thank you everyone for all your hardwork and efforts of making my day extra special. You are amazing! Anyway have fun and enjoy the food.” Ang mensahe ni Bullet sa lahat.

Masayang pinagsaluhan ng naroroon ang mga nakahandang pagkain na pawang kay sasarap. Kwentuhan, tawanan at magagandang alaala ang nabuo sa kanilang pagdaraos ng kaarawan ni Bullet.

Pagtuntong ng alas singko ng hapon ay isa-isa nang nagpaalam ang mga bisita sa bahay-ampunan.

“Mauna na kami sa inyo sa pag-alis. Mag-iingat kayo sa biyahe pauwi.” Ang bilin ni Susan sa dalawa.

“Opo, ’nay. Kayo din po ni Tatay. Maraming salamat po sa pagpunta at pagtulong ninyo sa akin ngayon.”

“You’re welcome. Anything for you, anak.” Ang nakangiting sagot ni Susan kay Carlo.

“Ikaw na ang bahala sa paghatid sa anak namin sa bahay, make sure na walang galos o sugat na matatamo yang si Carlo pagbalik sa amin.” Ang bilin naman ni Delfin sa lalaki.

“You have my word, Engineer Felaire.” Ang sagot ni Bullet sa kanya.

Pumasok na ng sasakyan si Delfin at pinaandar na ang makina nito. Ilang saglit pa ay binaba nito ang kanyang bintana.

“Happy Birthday, Bullet.” Ang nakangiti nitong bati saka pinasibad ang kotse palabas ng orphanage.

“Tara magpaalam na din tayo sa kanila para umuwi.” Ang wika ni Carlo sa nobyo nang makaalis na ang sasakyan.

“Before we go, let’s go back to that place.” Ang sabi ni Bullet.

“Anong gagawin natin dito?” Ang tanong ni Carlo nang makarating sila sa kubo.

“Do you want to know what’s my birthday wish?” Ang tila nang-aakit na tono na tanong ni Bullet.

“Uh-oh. Masamang pangitain ata yang gusto mong ipahiwatig sa akin, Mr. Dominguez.” Ang kinakabahang sagot ni Carlo. Humakbang papalapit sa kanya si Bullet habang paatras naman ang kanyang ginagawa.

“Gotcha!” Ang sambit ng lalaki nang mapasandal si Carlo sa kahoy na dingding.

“B-Bullet…” Kapwa nagtama ang kanilang mga tingin. Unti-unting nagliliyab ang mga katawan nila sa matinding pagnanasa para sa isa’t-isa.

“My wish is to make love with you, Mrs. Dominguez. Hard but quick gift from you.” Ang wika ni Bullet.

Mga titig pa lamang sa kanya ng lalaki ay waring nagdedeliryo na si Carlo, nahulog na siya sa masarap na patibong nito.

“So, will you grant my wish, Mrs. Dominguez?”

Napakagat ng labi si Carlo sa harap ni Bullet.

“Wish granted, Mr. Dominguez…”

SUSUNDAN…

Chapter Forty Five

“Wish granted, Mr. Dominguez…”

Pagkasabi ni Carlo ng mga katagang iyon ay agad na sinibasib ni Bullet ang kanyang mamula-mulang mga labi. Tila isang mabangis na leon na nakawala sa kanyang kulungan ang lalaki habang ang isa naman ay buong lugod na nagpalapa pa dito.

“I will undress you now.” Ang wika ni Bullet. Mababakas sa mga mata nito ang labis na kasabikan habang hinuhubaran niya si Carlo.

Muling tinitigan ng lalaki ang hubo’t-hubad nitong katawan.

“Your body is mine, Mrs. Dominguez.” Siniil niyang muli ang labi nito pagkatapos ay pinasadahan nito ng halik sa leeg pababa hanggang sa katawan ni Carlo. Lahat ng madadaanan ng kanyang labi ay iniiwanan niya ng marka, tanda ng pag-angkin niya dito.

“Ooohhh…katawan ko lang ba ang nais mong ariin, Mr. Dominguez?” Ang tanong ni Carlo habang napapaungol ito sa ginagawang pagdila ng lalaki sa magkabilang utong niya. Tumigil si Bullet saka tumingala sa kasintahan.

“Not only your body. Your eyes, nose, ears, heart—everything about you belongs only to me.” Ang seryosong sagot nito. “Even this lovely nipples of yours is mine.”

“Ooohhh…ang sarap ng ginagawa mo!” Ang sambit ni Carlo nang supsupin ni Bullet ang dalawang utong niya, napakapit ito nang mahigpit sa ulo ng nobyo. Pinagsawa naman ng lalaki ang kanyang dila sa dibdib ng kasintahan.

Ilang sandali pa ang lumipas ay tumayo na si Bullet, isa-isa niyang tinanggal ang suot nitong damit sa katawan. Tumambad kay Carlo ang naghuhumindig na pagkalalaki ng nobyo. Awtomatikong siyang lumuhod sa harapan ng lalaki saka isinubo ang naninigas nitong alaga.

“Fuck!” Ang kaliwang kamay ni Bullet ay napahawak na sa dingding na kahoy samantalang ang isa naman ay sa ulo ni Carlo napakapit.

Higop dito, supsop doon. Hindi na nag-aksaya pa ng oras si Carlo, mabilis ang naging paglalabas-masok ng sandata ng nobyo sa kanyang bibig.

“Shit! Your mouth is sooo good. Damn!” Mismong si Bullet na ang pumigil kay Carlo. Dumura ito sa kanyang palad saka ipinahid sa alaga niya at pagkatapos ay sinalsal nang mabuti.

Maya-maya pa ay kinarga nito si Carlo pagkatapos ay muli niyang inilapat ang kanyang labi sa labi ng kasintahan.

“I’m going to put it inside. Are you ready?” Ang tanong ni Bullet sa kanya.

Tumango si Carlo bilang pagsang-ayon sa nobyo. “Pasukin mo na ko ngayon.” Ang nasasabik na utos niya.

Hindi na nagpatumpik-tumpik pa si Bullet. Agad niyang itinutok sa butas ng kasintahan ang kanyang alaga pagkatapos ay dahan-dahan nitong ipinasok sa loob.

Isang impit na ungol naman ang pinakawalan ni Carlo, damang-dama niya kasi ang kabuuan ng pagkalalaki ni Bullet sa ganun posisyon.

“Aaahhh…ang laki talaga ng sa’yo, Mr. Dominguez.” Ang bulalas ni Carlo. Tila anumang oras ay hihimatayin na siya dulot ng sukat ng pagkalalaki ng nobyo na nakapasak sa kanyang butas.

Napangisi naman si Bullet sa kanya. “I’m glad that you’re able to endure this little guy.” Ang wika niya.

Sinanay muna ng lalaki ang alaga niya sa loob ng kasintahan. Nang matiyak nito na kalmado na si Carlo ay saka siya nagsimulang gumalaw.

“Ooohhh…Bullet…” Parang bata na ipinaghehele si Carlo ng nobyo habang inaangat-baba siya nito sa ere. Buong-buo niyang nararamdaman ang paglabas-masok sa loob ng kanyang kaibuturan ng mahaba at matigas na kargada ng lalaki.

Sa katagalan ay hindi na nakuntento si Bullet sa banayad lang na paggalaw kung kaya’t mas binilisan pa niya ito lalo. Ngayon ay isinasagad na niya nang husto ang kanyang pagkalalaki dito, umaalingawngaw sa loob ng kubo ang pagtama nito sa puwitan ni Carlo.

Plok…Plok…Plok…Ang tunog ng pagsasalpukan ng kanilang mga katawan.

“I can’t hold it much longer. I’m going to explode it inside.” Ang babala ni Bullet, tanda na malapit na niyang marating ang rurok ng kanyang pakikipagniig.

“Bilisan mo pa, iputok mong lahat yan sa loob ko.” Ang malambing na pagsuyo ni Carlo sa nobyo.

Isinandal na siya ni Bullet sa may dingding habang patuloy ito sa pagbarurot sa kanyang butas. Niyakap naman ni Carlo ang matipunong katawan ng lalaki, nais niyang magdikit nang husto ang kanilang mga katawan. Tulad ng isang magnet na agad nagdidikit sa tuwing sila ay nagkakalapit.

Samantala ay halos magiba naman ang dingding sa lakas ng pagbira ni Bullet kay Carlo. Sa bawat matitinding pag-ulos ng lalaki ay panay ungol at halinghing ang halinhinang maririnig mula sa kanilang mga bibig.

Gustung-gusto ni Carlo ang ipinapakitang reaksyon sa kanya ng nobyo. Waring isang magandang musika na kay sarap pakinggan sa tenga ang lalaking-lalaki na pag-ungol ni Bullet sa tuwing maisasagad nito ang naninigas na alaga sa butas niya.

“Ooohhh…holy shit! I can’t take it much longer. Aaahhh…” Ang wika ni Bullet. Naging marahas na ang mga sumunod na pagbayo niya sa kasintahan. Humigpit naman lalo ang pagkakakapit ni Carlo sa matipunong katawan ng nobyo.

“Shit! I’m coming now…I’m getting there…aaahhh…ooohhh…fuck take this all!!!”

Ibinuhos ni Bullet ang lahat ng kanyang natitirang lakas sa huling pagsargo ng alaga niya sa loob ni Carlo. Pumulandit ang masaganang katas ng lalaki sa kaibuturan ng kanyang katawan, damang-dama niya ang magkakasunod na pagsirit ng mainit-init pa na tamod nito.

Maingat siyang inihiga ni Bullet sa papag saka ito tumabi sa kanya. Datapwat kapwa pagal ang mga katawan at naghahabol ng mga hininga ay kakikitaan pa rin ng saya ang reaksyon sa mukha ng dalawa.

Hindi inalintana ni Carlo ang pawisan nilang mga katawan, lumapit siya sa nobyo pagkatapos ay ipinatong niya ang kanyang ulo sa basang dibdib nito. Ang kamay naman ng lalaki ay agad na lumingkis sa hubad na likuran ng kasintahan.

“Bullet?”

“Hmmm?”

“Naging masaya ka ba sa kaarawan mo ngayon?” Ang tanong ni Carlo.

“Tch, silly. Of course I do! I’m very happy because I’ve got the chance to celebrate my birthday this year with so much love and happiness which by the way I forgot to know how does it feels for the longest time. This could not have happened if you’re not around. Thank you for spending the day with me plus our intense love making—that’s the best gift that I received for my special day.” Ang masayang sabi ni Bullet.

Biglang may naalala si Carlo. Bumangon siya saglit pagkatapos ay may kinuha sa kanyang pantalon. Pagbalik niya ay may hawak na ito sa kanyang kamay na isang maliit na kahon.

“Happy birthday, Mr. Dominguez.” Ang bati ni Carlo sabay abot ng maliit na kahon sa kanyang nobyo.

Bumangon na din si Bullet upang alamin kung ano ang laman ng nasa kahon. Pagbukas niya ay natigilan ito sa kanyang nakita.

“You made this for me?” Ang hindi makapaniwalang tanong ni Bullet habang pinakatititigan nang husto ang regalo sa kanya ng kasintahan.

“Ah, oo eh. Ang totoo kasi nito ay wala akong sapat na pera para makabili ng mamahaling regalo para sa’yo kaya gumawa ako ng paraan upang may maibigay ako. Sana ay magu—” Hindi na natapos ni Carlo ang kanyang sasabihin dahil kaagad na siyang niyakap ng nobyo.

“Thank you for this wonderful gift. No amount can compensate with this because it is made of creativity, hardwork and most importantly, love.” Ang pasasalamat ni Bullet sa kanya. Bakas sa mga mata nito ang labis na kaligayahan habang isinusuot niya ang bracelet na niregalo ni Carlo.

Hindi naman napigilan ni Carlo ang pagtakas ng kanyang mga luha habang pinagmamasdan ang lalaki.

Napansin agad ito ni Bullet kaya lumapit siya dito upang pahirin ang tumutulong luha sa mga mata ng kasintahan.

“Hey, what’s wrong? Is there something that bothers you?” Ang nag-aalalang tanong ni Bullet.

Umiling si Carlo. “Wala. Natutuwa lamang ako at nagustuhan mo yung ginawa kong regalo para sa’yo. Akala ko kasi ay baka hindi ka matuwa kapag nakita mo ito.” Ang sagot niya.

“Silly. As long as it comes from you it is beautiful. Thank you, Mrs. Dominguez.” Ang masayang wika ni Bullet.

“Hmpf bolero! Ang mabuti pa ay tapusin na natin ito para makauwi na tayo.” Ang aya ni Carlo. Akma na siyang tatayo nang biglang hawakan ni Bullet ang kanyang kamay.

“Tch. I think it would be better if we end this conversation with this—”

Nagulat si Carlo nang ihiga siyang muli ng lalaki at saka umibabaw ito sa kanya.

Nahulaan na niya agad ang ibig na ipahiwatig ng nobyo sa kanya. “Round two?” Ang tanong ni Carlo.

“Yes, please. I want to end this surprise party of yours with a bang.” Ang sagot ni Bullet sabay ibinuka nito ang mga hita ni Carlo saka itinutok muli ang nagsisimulang tumigas na alaga nito sa butas niya.

“Do you still love me even though I am a sex-driven kind of person?” Ang seryosong tanong ni Bullet.

Hinawakan ni Carlo ang magkabilang pisngi ng mukha ng nobyo. “Kahit na sobrang hilig mo sa sex ay tanggap pa rin kita basta ipangako mo na tanging sa akin mo lamang itututok, ipapasok at ipuputok yang ipinagmamalaki mo. Maliwanag ba yung mga sinabi ko sa’yo, Mr. Dominguez?”

Siniil ni Bullet ng halik sa labi si Carlo. “Loud and clear, Mrs. Dominguez. I love you.”

“Mahal na mahal din kita, Bullet.” Ang sambit naman ni Carlo.

Muling naglapat ang kanilang mga labi. Sa isang iglap ay muling ipinasok ni Bullet ang kanyang kargada sa butas ni Carlo.

Sa ikalawang pagkakataon ay muli nilang pinagsaluhan ang naglalagablab na pagnanasa para sa isa’t-isa sa loob ng kubo.

Buwan ng Disyembre. Ang panahon kung saan nanunuot sa balat ang napakalamig na simoy ng hanging amihan. Bawat kabahayan ay napapalamutian ng mga christmas lights at mga parol na nakasabit. Usong-uso na naman ang mga pagkaing pang-pasko tulad ng hamon, puto bumbong at bibingka. Tutunog na muli ang kampana ng mga simbahan—hudyat ng pagsisimula ng simbang gabi.

Ang mga mag-aaral naman sa pinapasukan ni Carlo ay abala na sa paghahanda para sa nalalapit nilang christmas party. Ito rin ay nagsisilbing hudyat ng kanilang school break, sila ay muling magbabalik sa susunod na taon.

“Mga pare ano nga pala ang mga plano ninyo sa darating na pasko?” Ang bungad na tanong ni Spencer sa kanila habang kasalukuyan silang nagpapalipas ng oras sa may quadrangle ng eskwelahan.

“Magbabakasyon kami doon sa lolo’t lola ko sa probinsiya.” Ang wika ni Sylvester.

“Kami naman ay sa Boracay na magpapasko.” Ang sagot ni Tristan.

“Kami nina tatay at nanay ay sa bahay magdaraos ng kapaskuhan ngayong taon. Ito kasi ang unang pasko namin buhat nang lumipat kami dito sa Maynila.” Ang sabi ni Carlo.

“Pareho tayo, Carlo. Bahay din kami ng mga magulang ko magce-celebrate ng Pasko.” Ang segunda ni Spencer pagkatapos ay binalingan niya ng tingin si Miguel. “Ikaw pre, dating gawi pa rin ba?” Ang tanong niya.

“Oo pre, ganun pa din. Pasko at Bagong taon ay nasa ibang bansa kami kaya sa susunod na taon na tayo magkikitang muli.” Ang sagot ni Miguel sa kaibigan.

“Teka pare, hindi ba malapit na ang kaarawan mo? Anong balak mo nga pala?” Ang sabad ni Tristan sa usapan ng dalawa.

Napakunot naman ng noo si Carlo sabay baling ng tingin kay Miguel. “Magbi-birthday ka na pala bakit hindi mo man lang ito naike-kwento sa akin?” May himig ng pagtatampo sa tanong niya dito.

“Masanay ka na dapat dyan sa kaibigan natin, Carlo. Ganyan talaga ang ugali niya, masyadong malihim. Kahit kami ay huli na din namin nalaman, nasa first year highschool na ata kami nun.” Ang pahayag ni Sylvester.

“Oo nga. Kung hindi pa sinabi sa amin ni Manang Aida ay baka hindi pa din namin alam hanggang ngayon kung kailan talaga ang eksaktong araw ng birthday niya. Naku kung hindi ko lang talaga kilala yang si Miguel ay iisipin ko na ayaw niya lang gumastos dahil siya ay isang dakilang kuripot!” Ang natatawang hirit ni Spencer.

Binatukan ni Miguel ang kaibigan. “Baliw ka talaga! Hindi naman sa ganun, para kasi sa akin ay isang pang-karaniwan na araw lang ang kaarawan ko kaya minabuti ko na huwag na lamang maghanda. Sayang naman yung mga ilulutong pagkain kung wala naman masyadong pupunta na mga bisita.” Ang paliwanag niya sa mga kaibigan.

“Parang lugi kami ah. Lahat kami ay naghahanda ng mga birthday namin taon-taon maliban lang talaga sa’yo. Hindi yan makatarungan pare, dapat mai-celebrate natin yang birthday mo ngayon huling taon na natin sa highschool! Di ba tama ako, Carlo?” Ang mariing sabi ni Spencer na tila isang bata na naghahanap ng kakampi sa kanya.

Tiningnan ni Miguel si Carlo. “Ano sa tingin mo, bunso?” Ang tanong niya.

“Hmmm…sa palagay ko kuya ay tama si Spencer. Isang beses lang naman sa isang taon kung idaos yung mga birthday natin kaya dapat ay maranasan mo yun ng masaya kasama ang mga mahal mo sa buhay.” Ang sagot ni Carlo.

“Yown! Ano pare payag ka na ba?” Ang tanong ni Spencer.

Kunwari’y malalim ang iniisip ni Miguel habang naghihintay naman ang lahat sa kanyang magiging sagot. Makalipas ang ilang sandali ay nagsalita ito. “Let’s see what will happens next.”

Napakamot na lang ng ulo si Spencer sa sinabi ng kaibigan. “Ang labo naman ng sagot mo pare, kasing labo ng tubig baha tuwing tag-ulan.” Ang wika niya.

Sakto naman na tumunog ang bell, hudyat ng pagsisimula ng susunod nilang klase. Inaya na sila ni Miguel kaya wala nang nagawa ang mga ito kundi ang sumunod sa kanya. Mabilis na nailihis nito ang usapan ng walang kahirap-hirap.

Hindi mawaglit sa isipan ni Carlo ang labis na pagtataka kung bakit tila nag-aalangan si Miguel na ipagdiwang ang kanyang kaarawan. Napansin din nito ang lungkot sa mga mata ng kaibigan nang mabanggit ni Tristan ang tungkol dito.

Pagkatapos ng kanilang klase ay nagpaalam si Miguel sa kanila na mauuna na siya dahil may dadaanan pa daw ito sa mall. Naglalakad na si Carlo palabas ng eskwelahan nang biglang may tumawag sa kanyang pangalan. Lumingon ito sa kanyang likuran upang alamin kung kanino nanggaling ang tinig.

“Ikaw pala, Sylvester. May kailangan ka ba sa akin?” Ang tanong ni Carlo sa kaibigan nang makalapit ito sa kanyang harapan.

“Pwede ba kitang sabayan sa pag-uwi? May ibang lakad din kasi sina Tristan at Spencer kaya solo flight ako ngayon.” Ang sabi ni Sylvester sa kanya.

Napangiti si Carlo. “Oo naman no! Pwedeng-pwede.” Ang sagot niya. Si Sylvester na ang pumara ng tricycle paglabas nila ng eskwelahan. Pagsapit nila sa may tapat ng guard house ng subdivision ay pinahinto nito ang kanilang sinasakyan.

“Bakit dito tayo bumaba?” Ang nagtatakang tanong ni Carlo kay Sylvester pagkaalis ng tricycle. Malayo pa kasi ang lalakarin papunta sa kanilang mga bahay mula sa binabaan nila.

“Wala naman. Gusto ko lang na maglakad-lakad muna tayo. Teka may iba ka bang gagawin ngayon? Baka nakakaabala ako sa’yo?” Ang balik na tanong ni Sylvester sa kanya.

“Naku hindi ah! Wala din naman akong ibang gagawin. Kung gusto mo talagang maglakad ay walang problema sa akin.” Ang sagot ni Carlo.

“Salamat. Tambay muna tayo doon sa may playground.” Ang aya ni Sylvester.

Habang naglalakad sila ay hindi naiwasang mag-usisa ni Carlo sa biglaang pag-aya sa kanya ng kaibigan.

“Sylvester…”

“Hmmm…Bakit?”

“Umamin ka nga sa akin. Hindi lang dahil sa solo flight kang uuwi ang tunay na dahilan ng pagsabay mo sa akin. Tama ba ako?” Ang nahihiwagaang tanong ni Carlo.

Natawa naman si Sylvester sa tanong sa kanya ni Carlo. Waring nahahalata na nito ang nais ipakahulugan ng kaibigan. “Yes. May iba nga akong pakay sa pagsabay sa’yo ngayon.” Ang pag-amin nito dito.

“Sabi ko na nga ba eh, tama ang aking hinala. Teka, tungkol saan ba yung pag-uusapan natin?” Ang tanong muli ni Carlo sa kanya.

“It’s about Miguel.” Ang sagot ni Sylvester.

“Anong tungkol kay Miguel?”

Napabuntung hininga ang lalaki. “I know you’re also wondering why Miguel didn’t want to celebrate his birthday. Right?”

Hindi na naikubli ni Carlo sa kaibigan ang mga tanong na bumabagabag sa kanyang isipan. “May nalalaman ka ba sa totoong dahilan ukol dito?”

Pagdating nila sa may playground ay umupo muna sila sa may swing. Gamit ang mga paa ni Sylvester ay pinagalaw niya ito, ang mga mata niya ay nakatingin sa malayo na tila malalim ang kanyang iniisip. Ilang sandali pa ang lumipas ay nagsimula na siyang magkwento kay Carlo.

“Simula nang pumunta ang mga magulang ni Miguel sa ibang bansa, ni minsan ay hindi niya nakasama ang mga ito sa araw ng kanyang kaarawan. Tanging sina Manang Aida at mga tauhan ng pamilya sa bahay ang nakakasama niya para ipagdiwang ito. Sa tingin ko ay isa ito sa mga dahilan kung bakit alanganin siya—hinahanap niya ang pagmamahal at pagkalinga ng kanyang mga magulang sa pinakamahalagang araw sa buhay niya.”

Nakaramdam ng pagkaawa sa puso si Carlo para kay Miguel. Sa harap ng masayang mukha na ipinapakita nito sa lahat ay may itinatago pala itong masalimuot at malungkot na nakaraan.

“Carlo?” Ang tinig mula kay Sylvester na nagpabalik sa kanyang ulirat.

“H-Ha? Bakit?”

“Can I ask you a favor?”

“Ano yun?”

“Make his birthday a happy and memorable one. I know it’s too much to ask but I want Miguel to experience that kind of happiness in his heart. Please, Carlo.” Ang pakiusap ni Sylvester sa kanya.

Matamang tinititigan ni Bullet si Carlo habang pabalik-balik itong naglalakad sa kanyang harapan. Kasalukuyan silang nasa sala ng bahay ng nobyo at nanonood. Kanina pa kasi nito napapansin na hindi mapalagay ang kasintahan. Ilang sandali pa ay hindi na nakatiis ang lalaki kung kaya’t nagsalita na ito.

“Could you please tell me what is going on with you? I can’t focus on watching.” Ang wika ni Bullet. Umupo si Carlo sa kanyang tabi.

“A-Ano kasi eh…”

Hinawakan ni Bullet ang kamay ni Carlo. “Tell me what’s bothering you, Mrs. Dominguez.”

Huminga muna nang malalim si Carlo bago ito nagsimulang magkwento sa kanyang nobyo.

“Ano kasi aaahhh…malapit na yung birthday ni Miguel. Nag-iisip ako ng paraan kung paano namin siya mabibigyan ng isang surprise party gaya nung ginawa ko sa’yo. Pero ang problema ko ngayon ay kung paano ito gagawin.”

Biglang sumeryoso ang mukha ni Bullet. “Miguel? Why would you throw a surprise party for him?” Ang tanong niya.

Nagulat naman si Carlo sa naging reaksyon ng nobyo. “Kaibigan ko si Miguel at gusto ko na maging masaya siya sa kanyang kaarawan. May masama ba sa gagawin ko? Krimen na bang maituturing ang magset-up ng surprise party para sa isang kaibigan?”

“That’s not what I meant. I’m just asking why would you do that if you can celebrate it all in a simple and ordinary way.” Ang depensa ni Bullet.

Nagsimulang mangilid ng luha ang mga mata ni Carlo. “Tulad mo ay nagpapanggap din siyang malakas, matapang at masayahing tao ngunit ang totoo ay kabaliktaran ito ng tunay ninyong nararamdaman. Ikinukubli ni Miguel ang lungkot sa kanyang puso dahil tuwing sasapit ang pinaka-importanteng araw sa kanyang buhay ay wala sa tabi nito ang mga magulang niya. Akala ko pa naman ay ikaw ang unang tao na makakaintindi sa kanyang sitwasyon dahil pinsan mo siya ngunit hindi pala.”

Kumalas si Carlo mula sa pagkakahawak ng kamay ni Bullet sa kanya saka ito tumayo at nagsimulang maglakad papalabas ng bahay ng lalaki. Mabilis naman siyang naharangan ng katawan ng nobyo bago pa siya umabot sa may pinto.

“Look, I’m sorry for being insensitive. I shouldn’t have said that to you.” Ang masuyong paghingi nito ng paumanhin sa kasintahan.

Napahinga nang malalim si Carlo. “Pinsan mo siya, Bullet. Ang tatay niya ang sumalo sa responsibilidad na dapat sana’y ikaw ang siyang gumagawa ngayon.”

Napakunot ng noo si Bullet. “Are you saying that I was the one to blamed for what happened to Miguel and his family?”

“Hindi kita sinisisi sa naging desisyon mo noon sa iyong buhay, batid ko na sadyang nakagagawa tayo ng mga bagay na hindi natin napag-iisipan nang mabuti kapag tayo ay nagmamahal. Ang tanging hangad ko lang ngayon ay gawing masaya ang kaarawan ng kaibigan ko, masuklian man lang yung mga taon na nasakripisyo dahil sa magkalayo sila ng kanyang mga magulang. Sige uuwi na ko. Good night, Mr. Dominguez.” Hinalikan ni Carlo sa pisngi si Bullet bago siya naglakad papalabas ng bahay nito.

“Anong balak mo ngayon?” Ang tanong ni Sylvester sa kabilang linya. Kasalukuyang nasa loob ng kwarto si Carlo habang kausap ang kaibigan sa kanyang cellphone.

“Plano ko sana na kausapin ang mga magulang ni Miguel, kukumbinsihin ko sila na umuwi ng bansa nang mas maaga para sana sa kaarawan ng kaibigan natin kaso ang problema ay hindi ko alam kung paano ko ito sisimulan.” Ang sagot ni Carlo, bakas ang lungkot sa tono ng kanyang boses.

“I’ll help you with that but first let’s make a concrete plans—from A to C.” Ang wika ni Sylvester.

Kinabukasan ay isinagawa ni Carlo ang kanilang Plan A. Inaya ni Sylvester sina Miguel, Tristan at Spencer na samahan siya sa mall para bumili ng damit na susuotin para sa kanilang nalalapit na christmas party. Nagdahilan naman si Carlo na may iba siyang gagawin kung kaya’t hindi siya makakasama sa kanilang lakad.

Pagkatapos ng klase ay agad itong nagtungo sa bahay ni Miguel. Bumungad sa kanya ang matandang babae. “Oh hijo bakit naparito ka? Hindi ba’t magkaklase kayo ng alaga ko? Wala pa siya dito ngayon.” Ang sabi ni Manang Aida na bakas ang pagtataka sa reaksyon ng kanyang mukha habang pinagbubuksan siya nito ng kanilang gate.

“Opo Manang Aida alam ko, pero hindi po si Miguel ang talagang pakay ng pagpunta ko dito kundi kayo po.” Ang sagot ni Carlo.

“Aba’y hijo anong meron at ako’y iyong sinadya dito sa bahay? May nangyari ba kay Miguel sa eskwelahan ninyo?” Ang nag-aalalang tanong ni Manang Aida.

“Naku wala pong problema si Miguel sa school. Kaya po ako pumunta dito ay para kausapin kayo tungkol sa nalalapit na kaarawan niya. Gusto po sana namin na bigyan siya ng isang surprise party.” Ang pahayag ni Carlo.

Biglang kumislap ang mga mata ng matandang babae sa ibinalita niya. “ Dios mio! Tiyak kong matutuwa si Miguel sa inyong binabalak para sa kanyang kaarawan. Teka hijo , ano ba ang maitutulong namin sa inyo?“

“Balak po sana namin na idaos ito sa resort nila sa Batangas kung maaari saka po itatanong ko na din sa inyo kung paano ko makakausap ang mga magulang ni Miguel? Kukumbinsihin ko sana sila na umuwi ng bansa bago o kahit na sa mismong araw ng kanyang birthday.” Ang paglalahad ni Carlo.

Napansin niya ang biglang pagbagsak ng mukha ng matandang babae. “May problema po ba manang?”

Tiningnan siyang mabuti ni Manang Aida. “Doon sa beach resort na pagdarausan ng kaarawan ay walang problema ngunit doon sa huli mong sinabi ay palagay ko’y magiging malabo ang kahihinatnan ng iyong binabalak.” Ang sagot niya.

Napakunot ng noo si Carlo. “P-Po? Bakit po magiging malabo kaagad gayong hindi pa naman natin nasusubukan na kausapin sila?” Ang naguguluhang tanong ni Carlo.

Napabuntung hininga si Manang Aida. “Hindi mo naiintindihan, hijo . Masyadong tutok sa mga negosyo nila ang mag-asawa sa ibang bansa. Sinubukan ko na din na kausapin sila dati ngunit nabigo ako—katwiran nila ay nagsasakripisyo sila upang mabigyan si Miguel ng magandang kinabukasan. Nakalimutan nila ang isang mahalagang bagay.”

“Ano po yun nakalimutan nila manang?”

Mapait na ngumiti ang matandang babae. “Nakalimutan ng mag-asawa na magkaroon nang matibay na koneksyon sa kanilang anak. Binusog nila ang bata ng mga materyal na bagay ngunit ang hindi nila alam ay matagal na itong nagugutom sa pagmamahal at nauuhaw sa kalinga ng isang magulang.”

Tahimik na naglalakad si Carlo pauwi sa kanilang bahay. Nagtagumpay sila sa Plan A; ang kausapin si Manang Aida para sa venue ngunit nag-aalangan naman siya sa Plan B; ang kausapin ang mga magulang ni Miguel. Subalit base sa kwento ng matandang babae ay mukhang mahihirapan siya na makumbinsi ito na umuwi ng Pilipinas para sa kaarawan ng kaibigan.

“Ano ba ang nararapat kong gawin?” Ang mahinang usal ni Carlo sabay buntung-hininga sa kawalan. Sa kanyang pagmumuni-muni ay hindi niya napansin na mayroong mga mata na matiyagang nakamasid sa kanya habang siya ay naglalakad.

“How’s your day? You look stressed.”

Napatingala ng ulo si Carlo sa lalaking nakatayo sa kanyang harapan. Sa puntong yun ay hindi na napigilan nito ang kanyang sarili, tumakbo siya papunta dito pagkatapos ay isinubsob ang mukha sa malapad na dibdib ng nobyo. Ikinulong naman siya sa matitipuno nitong mga bisig.

“Hey, what’s wrong?” Ang nag-aalalang tanong ni Bullet sa kanya. Hindi siya sinagot ni Carlo bagkus ay yumakap lang ito sa kanya nang mahigpit.

“Is it about my cousin?” Ang tanong niya muli sa kasintahan.

“Kung may kapangyarihan lang sana ako para dalhin dito ang mga magulang ni Miguel ay ginawa ko na agad-agad para maging masaya siya sa kanyang kaarawan.” Ang malungkot na sabi ni Carlo.

Nananatili pa rin silang magkayakap sa isa’t-isa. Naramdaman ng lalaki kung gaano kadismaya sa sarili ang kanyang kasintahan dahil sa hindi nito lubusang mapapasaya ang kaibigan.

Napabuga ng hangin si Bullet. “Tch. You are really something, Mrs. Dominguez. Anyway, I drop by here just to tell you that I’m going to a business trip.” Ang ibinalita niya sa kasintahan.

Kumalas sa pagkakayakap si Carlo saka nito tinitigan ang mga mata ng nobyo. “H-Ha? I-Iiwan mo ko? Kailan ka aalis? Gaano ka katagal mawawala?” Ang magkakasunod na tanong niya.

“I’m leaving this coming weekend. Three days or maybe a week I guess. It’s business-related matter that I need to attend to. Don’t ever think that I’m going to leave you for someone else because I’m not gonna do that to you.” Ang sagot ni Bullet sa kanya.

Hindi na napigilan ni Carlo ang pagtakas ng mga luha sa kanyang mata. “K-Kailangan mo ba talagang umalis? Baka naman pwedeng hindi ka na tumuloy sa pupuntahan mo?” Ang masuyong pakiusap niya sa nobyo.

Marahang hinawakan ni Bullet ang malambot na pisngi ni Carlo saka nito ipinahid ang mga luha sa kanyang mga daliri. “I have to go there to fulfill my obligations.”

Naalala naman ni Carlo ang mga salitang binitawan niya sa nobyo kagabi, nakaramdam siya ng pagka-guilty dito. “Sorry…” Ang sambit niya.

“Sorry? What for?” Ang tanong ni Bullet.

“Sorry sa mga nasabi ko kagabi. Hindi ko dapat binitawan yung mga salita na yun sa’yo.” Ang paghingi niya ng paumanhin dito.

Isang ngiti ang sumilay sa mga labi ni Bullet. “Don’t be sorry about what you’ve said to me, actually it made me realize something.” Ang wika niya.

Nagtaka si Carlo. “Maaari ko bang malaman kung ano yung napagtanto mo?”

“I realized that you’re right, I was the cause of Miguel’s sadness. My past mistakes had a drastically effect into his life.”

“Bullet…”

“I can’t bring back the times that they had lost in the past because of their separation but I’m pretty sure that the present and future will give new hope for their family. It made everything clear to me now, thanks to you.” Muli nitong niyakap nang mahigpit si Carlo.

“I’m very lucky to have you in my life.”

Sumapit ang araw ng pag-alis ni Bullet, natuloy ito sa kanyang pupuntahang business trip. Walang nagawa si Carlo kundi ang hayaan ito na lumisan. Damang-dama niya ang pagkawala ngayon ng presensya ng lalaki sa kanyang tabi subalit sinisikap nito na magpakatatag. Ipinangako niya sa sarili na masayang sasalubungin ang nobyo sa muli nitong pagbabalik.

“Tomorrow is the big day. Are we guys ready?” Ang tanong ni Tristan sa mga kaibigan, nagsasagawa sila ngayon ng last minute meeting upang plantsahin ang kanilang plano.

“Naipadala ko na kay Manang Aida yung mga gagamitin para sa decorations sa venue. Sila na din ang bahala sa mga ihahandang pagkain doon sa resort. Yung cake na dadalhin natin ay okay na din.” Ang wika ni Carlo.

“Kumusta yung Plan B natin? May balita ka ba sa kanila?” Ang tanong ni Sylvester sa kanya.

Umiling si Carlo. “Sinubukan ko na silang kausapin ngunit wala pa rin akong natatanggap na sagot mula sa mga magulang ni Miguel.” May himig ng kalungkutan na sabi nito sa kaibigan. Panandaliang nabalot ng katahimikan ang buong kwarto.

Ilang sandali pa ang nakalilipas ay si Spencer na ang siyang bumasag sa nakabibinging katahimikan na ito. “Paano na yan mga pare? Anong susunod natin gagawin?”

Napabuntung hininga si Tristan bago ito nagsalita. “We don’t have much choice at this point in time, we will proceed to Plan C—his happiness is our highest priority.” Ang saad niya sa lahat.

SUSUNDAN…

Chapter Forty Six

Alas kwatro pa lamang ng umaga ay gising na si Carlo. Mulat ang mga mata niya ngunit hindi pa siya bumabangon mula sa kanyang pagkakahiga. Ang mga tingin nito ay waring tumatagos lamang sa kisame ng kwarto habang ang isipan naman niya ay patungo sa kawalan—walang direksyon at palutang-lutang lang.

“Nasaan ka na ba, Mr. Dominguez? Ano kaya ang ginagawa mo sa mga oras na ito?” Ang tanong ni Carlo sa hangin, nagbabakasakali na tangayin ito papunta sa kinaroroonan ngayon nang kanyang nobyo.

Ang totoo nito ay hindi nakatulog nang maayos si Carlo. Labis ang pag-aalala na kanyang nadarama para kay Bullet. Magmula kasi nang umalis ito ay wala pa siyang tawag o mensahe man lang na natatanggap galing dito. Kung anu-ano na tuloy ang mga negatibong pumapasok sa isipan niya na siyang nagpapaalab nang husto ng pangamba at agam-agam sa kanyang puso.

Kinuha niya ang cellphone na nakapatong sa drawer sa may gilid ng kama, nagtipa ito sa keypad ng isang mensahe para kay Bullet.

Mrs. Dominguez:

Good morning, Mr. Dominguez. Sana ay nasa mabuti kang kalagayan kung nasaan ka man ngayon. Huwag kang magpapalipas ng gutom ha? Mag-iingat ka palagi.

P.S.

Bumalik ka na please, sobra na kitang namimiss. Mahal na mahal kita.

Send. Inilapag niyang muli ang cellphone sa may drawer pagkatapos ay nagpasya na siyang bumangon sa kanyang higaan upang maligo. Kailangan na niyang maghanda dahil mahaba-haba pa ang kanyang kakaharapin sa araw na ito.

“Good morning, Sir Carlo. Maupo na po kayo at ipaghahanda ko kayo ng inyong almusal.” Ang magalang na pagbati sa kanya ng kasambahay na si Cynthia.

“Carlo na lang po ang itawag niyo sa akin, ate. Masyado po kasing pormal kapag tinatawag niyo akong sir. Tara po, sabayan niyo na rin akong kumain dito.” Ang wika nito sa babae pagkaupo niya sa may hapag-kainan.

“S-Sige Carlo. Salamat.” Ang nahihiyang sagot ng kasambahay. Kumuha muna ito ng kanilang gagamitin na pinggan at kubyertos sa may kusina pagkatapos ay umupo na ito sa harap niya.

Pasado alas sais na ng umaga nang isa-isang nagsipagdatingan sa bahay nila Carlo sina Tristan, Sylvester at Spencer upang tulungan ang kaibigan sa mga bibitbitin nito. Bukod kasi sa cake ay nagbake din ang kanyang ina ng mga cookies at mga specialty nitong tinapay para sa kanila.

“Aalis na po kami, ’nay.” Ang paalam ni Carlo sa kanyang ina.

“Mag-iingat kayo sa inyong biyahe. Pakisabi na lang kay Miguel ang aming taos pusong pagbati ng maligayang kaarawan sa kanya.” Ang bilin ni Susan nang ihatid sila nito hanggang sa may gate.

“Sige po, ’nay. Makakarating po ito kay Miguel.” Ang pangako naman ni Carlo. Saglit na nagpaalam ang mga kaibigan nito sa kanyang ina pagkatapos ay naglakad na sila patungo sa bahay ng kaibigan.

“Sa tingin ninyo magugustuhan ni Miguel itong munting sorpresa natin sa kanya?” Ang tanong ni Spencer.

“I’m sure he will be happy. As far as I remember, this is the first time that someone throw a surprise party for him.” Ang sagot ni Tristan.

Ang napag-usapan lang kasi ng magkakaibigan ay sa beach resort na pagmamay-ari nila gaganapin ang kanyang birthday. Lingid sa kaalaman ni Miguel ay mayroon silang inihandang sorpresa para sa kaarawan nito.

“Tahimik ka ata ngayon. May problema ba?” Ang tinig mula kay Sylvester na pumutol sa pagmumuni-muni ni Carlo. Agad siyang nag-angat ng kanyang ulo at tiningnan ang kaibigan.

“W-Wala naman. Okay lang ako.” Ang sagot ni Carlo.

“Huwag mo ng isipin pa yun. Alam naman namin na ginawa mo ang lahat ng makakaya mo para maging masaya ang kaibigan natin. Sadya lang siguro na may mga bagay na hindi natin kontrolado tulad nito.” Ang wika ni Sylvester.

Napabuntung hininga na lang si Carlo. “Sana nga ay magustuhan ni Miguel ang inihanda natin ngayon sa kaarawan niya. Ito naman talaga ang hinahangad natin lahat para sa kanya—ang maging maligaya siya.” Ang saad niya.

“I’m sure he will loved this, ikaw kaya ang nakaisip nito.” Ang sabad naman ni Tristan. Napangiti na lamang si Carlo sa sinabi ng kaibigan. Nakaparada na sa labas ng bahay ang gagamitin nilang sasakyan nang makalapit na sila dito.

“Good morning, Kuya Jon. Gising na po ba ang birthday boy natin?” Ang bungad ni Spencer sa driver na kasalukuyang humihigop ng mainit na kape sa may garahe.

“Uy kayo pala. Magandang umaga din sa inyo. Nasa kwarto pa si Miguel, ang mabuti pa ay puntahan niyo na lang siya doon.” Ang sagot ni Jon sa kanila.

“Ikaw na lang ang umakyat sa taas para gisingin si Miguel. Kami na ang bahala na magpasok sa loob ng sasakyan ng mga dala natin.” Ang utos ni Sylvester kay Carlo.

Agad naman na tumalima si Carlo, mag-isa siyang pumunta sa taas. Pagsapit niya sa may harap ng kwarto ay marahan muna siyang kumatok. Walang sumagot mula sa loob kaya hinawakan na niya ang seradura ng pinto saka dahan-dahan nitong pinihit papasok.

“M-Miguel?”

Bumungad sa kanya ang mahimbing na natutulog na kaibigan. Lumapit si Carlo sa may kama at maingat na tinapik-tapik nito ang binti ng lalaki.

“M-Miguel gising na. May lakad tayo ngayon hindi ba?” Ang wika ni Carlo.

“Hmmm…” Tanging ungol lang ang narinig niya mula kay Miguel. Hindi sinasadyang mapadako ang tingin ni Carlo sa mukha ng kaibigan, pinakatitigan niya itong mabuti.

“Napakaamo at napaka-inosente ng mukha. Sinong mag-aakala na may pinagdaraanan kang matinding kalungkutan?” Ang mahinang usal ni Carlo. Nag-aalangan man ay hindi niya napigilan na hawakan ang pisngi ng mukha ni Miguel, marahan niya itong hinaplos-haplos.

Batid ni Carlo sa kanyang puso ang hangarin na pawiin ang nararamdaman na kalungkutan ng kaibigan. Siya naman ngayon ang magiging sandalan ni Miguel. Nais niyang masuklian ang lahat ng kabutihan na ginawa nito para sa kanya gaya noong mga panahon na siya ang may pinagdaraanan sa buhay.

Samantala, naalimpungatan naman si Miguel nang may maramdaman siyang kung anong mabigat na nakapatong sa mukha niya. Pagdilat ng mga mata niya ay bumungad ang kaibigan si Carlo habang seryosong nakatitig sa kanya at masuyong hinahaplos-haplos ang pisngi nito.

Tila malalim ang iniisip ni Carlo kung kaya’t hindi nito kaagad napansin na siya’y gising na. Imbes na sawayin ang kaibigan ay hinayaan lamang ni Miguel ito sa kanyang ginagawa.

Hindi mawari ni Miguel kung ano itong kakaibang nararamdaman niya habang lihim na pinagmamasdan si Carlo. Ito ang unang pagkakataon na may gumawa nito sa kanya kaya naninibago pa siya. Ngunit sa kabila noon ay nakaramdam siya ng kapanatagan sa kanyang kalooban sa mga sandaling ito.

Hindi niya alam kung bakit pero may kakaibang kaligayahan siyang nadarama—ligaya na kailanman ay hindi niya nakuha sa kanyang mga magulang.

“Good morning.” Ang bati ni Miguel sa kaibigan. Kitang-kita niya kung paano nanlaki ang mga mata ni Carlo nang mahuli siya nito sa kanyang ginagawa. Mabilis na tinanggal nito ang kamay niya sa pisngi ng kaibigan.

“K-Kanina ka pa ba g-gising dyan?” Ang nauutal na tanong ni Carlo. Hindi na ito makatingin pa nang diretso sa kanya.

Napangiti si Miguel sa naging reaksyon ni Carlo. “Kagigising ko lang. Kanina ka pa ba nandito?” Ang balik na tanong niya.

“H-Hindi naman masyado. S-Sige hihintayin ka na lang namin sa baba.” Tinalikuran na ni Carlo ang lalaki. Akma na siyang lalabas ng kwarto nang biglang hawakan ni Miguel ang kanyang braso pagkatapos ay pinaharap siya nito.

Ganun na lamang ang pagkagitla ni Carlo nang yakapin siya nang mahigpit ni Miguel.

“M-Miguel…”

“Thank you for making me feel very special.” Ang wika ni Miguel.

“A-Ano ka ba? W-Wala yun no. Sige na mag-ayos ka na dyan at mahaba-haba pa ang magiging biyahe natin.” Ang sabi ni Carlo. Kumalas na mula sa pagkakayakap sa kanya si Miguel saka ito dumiretso sa banyo upang maligo. Pagkaalis nito ay saka pa lamang siya nakahinga nang maluwag.

Malakas ang dagundong ng pagtibok ng kanyang puso. Hindi lubusang mawari ni Carlo kung bakit ganun na lamang katindi ang epekto sa kanya ng yakap ng kaibigan. Minabuti niya na lumabas ng kwarto at doon na lamang sa baba hintayin si Miguel.

Pagbaba ni Carlo ay naabutan niya ang iba pa nilang kaibigan na nakaupo sa may sala.

Una siyang nasulyapan ni Sylvester nang makalapit ito sa kanila. “Kumusta? Nagising mo na ba si Miguel?” Ang bungad na tanong niya.

Tumango si Carlo. “Gising na siya at kasalukuyang naliligo sa banyo. Teka maiwan ko muna kayo sandali dito, pupunta muna ako sa may kusina.” Ang paalam niya sa kanila.

Pagdating niya sa may kusina ay agad siyang naghanda ng agahan hindi lang kay Miguel kundi para na rin sa lahat. Wala kasi si Manang Aida kaya pihadong hindi nakakain nang maayos yung dalawa. Nagprito siya ng hotdog, scrambled eggs at longganisa na nakita niya sa refrigerator. Nagsaing na din siya ng bago at yung tirang kanin ay balak niyang gawin sinangag.

“Sabi ko na nga ba at dito nanggagaling yung masarap na naaamoy ko.” Ang wika ni Sylvester nang biglang sumulpot ito sa may kusina.

“Ikaw pala. Maupo ka na sa lamesa at matatapos na ko dito. Kumain muna kayo bago tayo umalis.” Ang sabi ni Carlo.

“Kayo? Hindi ka ba kakain?” Ang nagtatakang tanong ni Sylvester.

Umiling si Carlo. “Niluto ko talaga ito para sa inyo. Kumain na ko sa bahay kanina kasama si Ate Cynthia kaya huwag mo na kong alalahanin pa.” Ang sagot niya.

“Ganun ba? Sige ako na lang ang tatawag sa kanila para makakain na.” Ang saad ni Sylvester saka ito tumalikod sa kanya pagkatapos ay naglakad na papalabas ng kusina.

Makalipas ang ilang sandali ay magkakasabay na dumating sina Tristan, Sylvester at Spencer. Nakasunod naman sa kanilang likuran sina Kuya Jon at Miguel.

Hindi maiwasan ni Carlo na hindi matitigan si Miguel. Mas lalo pa kasi itong naging gwapo sa kanyang suot na puting polo at itim na shorts. Ang singkit nitong mga mata na nawawala sa tuwing siya ay nakatawa at ang mapuputing ngipin na sumisilay kapag siya ay nakangiti ang nagiging dahilan ng paghuhurumentado ngayon ng kanyang puso—at hindi niya ito maipaliwanag kung bakit.

“Kung may x-ray vision lang yang mga mata mo gaya ng kay Superman ay malamang nakita mo na ang loob ng katawan ni Miguel.” Ang pasimpleng bulong ni Sylvester sa kanya.

Bumalik naman ang atensyon ni Carlo sa kumakausap sa kanya. “S-Sorry, sobrang halata na ba? S-Sige maupo na kayo at kumain na.” Ang nahihiyang sabi niya sa kanila.

Napansin naman ni Miguel na nakatayo lang si Carlo habang pinagsisilbihan sila nito. “Bakit hindi ka kumakain?” Ang tanong niya dito.

“Kumain na kasi ako sa bahay kanina kaya busog pa ko.” Ang paliwanag ni Carlo.

Hinawakan ni Miguel ang kanyang kamay. “Pwede mo ba kaming sabayan na kumain ulit? Please, bunso?” Ang malambing na pakiusap nito habang nakangiti sa kanya.

Tila may kuryente na dumaloy sa katawan ni Carlo nang hawakan siya ni Miguel. Pasimple niyang tinanggal ang kamay nito. “S-Sige po, Kuya.” Ang sambit niya. Umupo siya sa bakanteng upuan katabi ang lalaki.

Nailang naman si Carlo sa ginagawa ni Miguel sa kanya. Siya naman kasi ngayon ang pinagsisilbihan nito. Nilagyan nito ang kanyang plato ng maraming sinangag at ulam.

“Teka ang dami nito. Hindi ko ito lahat makakain.” Ang protesta ni Carlo.

“Kailangan mong kumain nang marami, ang laki kasi ng ipinayat mo ngayon.” Ang mariing sabi ni Miguel. Hindi naman nakakibo si Carlo sa sinabi ng kaibigan. Malaki nga ang ibinagsak ng kanyang timbang dulot ng sobrang stress noong mga nakalipas na linggo. Hinayaan na lamang niya ito saka siya nagsimulang kumain.

Tinulungan siya ni Miguel sa paghuhugas at paglilinis ng kanilang mga pinagkainan. Pagkatapos mag-agahan ay nagpasya na silang umalis dahil malayo pa ang kanilang magiging biyahe. Pinaandar na ni Jon ang makina ng van. Sa harapan sumakay si Sylvester, sa likuran naman umupo sina Tristan at Spencer. Sa gitna pumwesto si Miguel, napakunot ang noo nito habang tinitingnan niya si Carlo na hanggang ngayon ay nakatayo pa rin sa labas ng sasakyan.

“May problema ba, bunso?” Ang nagtatakang tanong ni Miguel.

“H-Ha? W-Wala naman, Kuya.” Ang sagot ni Carlo pagkatapos ay nagmamadali itong pumasok sa loob ng sasakyan saka umupo sa kanyang tabi.

“Okay na ba ang lahat?” Ang tanong ni Jon sa kanila.

“Ready na kami!” Ang masaya at puno ng kasabikan na sagot ng lahat. Agad na pinasibad ni Jon ang sasakyan. Ilang saglit pa ay nasa labas na sila ng subdivision at tinatahak ang maluwang na kalsada.

Habang nasa biyahe ay hindi naman mawari ni Carlo kung saan niya ipapaling ang kanyang katawan, parang sinisilaban ang puwit niya mula sa pagkakaupo. Nakabukas naman ang airconditioner ng van subalit labis ang pagpapawis niya habang katabi nito si Miguel.

“Okay ka lang ba talaga, bunso?” Ang tinig ni Miguel na nag-aalala. Kinuha niya sa bag ang bimpo saka nito pinunasan ang pawisang mukha ni Carlo.

Hinawakan niya ang kamay ni Miguel para pigilan ito. “H-Hindi mo naman ako kailangan pang punasan, kuya. K-Kaya ko na ’to.” Ang nauutal na sabi ni Carlo.

“Pero gusto ko itong ginagawa sa’yo.” Ang seryosong sagot naman ni Miguel.

Mas lalo pang nailang si Carlo sa paraan ng pagkakatitig sa kanya ng kaibigan, tila ang mga mata nito ay may nais na ipahiwatig. Mabilis na inalis nito ang kamay niya sa pagkakahawak sa kamay ng kaibigan.

Hindi naman natigatig si Miguel sa ginawa ni Carlo bagkus ay ipinagpatuloy pa nito ang pagpupunas ng pawis sa mukha ng kaibigan, hindi niya kinakitaan ito ng anuman pagtutol hanggang sa matapos siya.

Nilukob ng katahimikan ang pagitan nilang dalawa habang sila’y nasa biyahe. Makalipas ang ilang sandali ay dinalaw ng antok si Carlo, unti-unti niyang ipinikit ang kanyang mga mata hanggang sa tuluyan na siyang makatulog.

Sa kabilang banda ay napapangiti naman si Miguel habang sinusulyapan niya si Carlo, nakatulog kasi ito at hindi sinasadyang mapasandal ang ulo sa kanyang balikat. Muli niyang naalala ang kanyang nasaksihan na ginawa ng kaibigan sa kwarto nang siya ay gisingin nito.

Malinaw pa sa alaala ni Miguel kung paano siya pakatitigan nang husto ni Carlo. Ang mainit nitong palad na humaplos sa kanyang pisngi ay waring nananatili pa rin magpahanggang ngayon.

Aminado si Miguel na may idinulot itong saya at sarap sa pakiramdam niya ng mga sandaling iyon subalit palaisipan sa kanya kung ganito din ba ang nararamdaman ni Carlo nang gawin niya ito—maaari kasing bunga lamang ito ng pagkaawa.

Hindi man aminin ng kaibigan ay batid ni Miguel na labis ang naging pag-aalala nito nang malaman niya ang tungkol sa kanila ng kanyang mga magulang, nababasa niya sa mga reaksyon at kinikilos ni Carlo ang biglang pagbabago kung paano siya pakisamahan nito. Ito ang dahilan kung bakit pilit niyang isinasara ang pahina ng kanyang buhay sa ibang tao, ayaw niyang tratuhin siya base lamang sa kanyang nakaraan.

Nagitla siya nang gumalaw si Carlo, ngayon naman ay nakayakap ito sa kanya. Sinubukan ni Miguel na tanggalin ang kamay nito ngunit hindi siya nagtagumpay dahil ibinabalik pa rin nito sa dating posisyon ang kanyang kamay. Sa huli ay hinayaan na lang niya ito at sumabay na din sa pagtulog niya.

“Malapit na tayo sa resort.” Ang anunsyo ni Kuya Jon. Pasado alas onse na ng umaga nang sila ay makarating sa Batangas. Isa-isang nagsipag-gising ang lahat nang marinig nila ang tinig ng driver maliban lang kay Carlo na mahimbing pa rin na natutulog sa balikat ng kaibigan.

Maingat na tinapik-tapik ni Miguel ang pisngi nito. “Malapit na tayo, bunso. Gising ka na.” Ang wika niya dito.

“Hmmm…” Isang impit na ungol ang lumabas kay Carlo, tila napasarap naman ang kanyang pagtulog kung kaya’t nawaglit sa isipan niya kung sino ang katabi nito.

Isinuksok pa niya lalo sa leeg ni Miguel ang kanyang mukha kasabay ng mahigpit nitong pagkakayakap sa katawan ng katabi.

Nakaramdam si Miguel nang biglaang pag-init sa loob ng kanyang katawan, siya naman ngayon ang pinagpapawisan nang husto habang nakadikit sa kanya si Carlo. Ngunit sa kabila nito ay nagawa pa rin niya na magpakahinahon at muling ipinagpatuloy ang paggising dito.

“Bunso gising ka na, please.” Ang kalmadong pakiusap ni Miguel sa kanya. Makailang beses din na sinubukan niya itong tapik-tapikin bago tuluyang nagising si Carlo.

Dahan-dahang iminulat ni Carlo ang kanyang mga mata at ganoon na lamang ang pagkagulat nito nang makita niyang nakasubsob ang kanyang mukha sa leeg ng kaibigan. Kaagad siyang lumayo dito at saka umayos ng pagkakaupo.

“S-Sorry, kuya. Hindi ko sinasadyang makatulog sa balikat mo.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo.

“Okay lang, bunso. Mahimbing na kasi yung tulog mo kanina kaya hindi na kita ginising pa. Siya nga pala, malapit na tayo sa resort kaya mag-ayos ka na. Tingnan mo may laway pa na tumulo sa bibig mo.” Ang wika ni Miguel sa kanya.

Naalarma naman si Carlo sa sinabi nito kaya natataranta niyang kinuha ang dalang salamin sa bag upang silipin ang kanyang mukha.

“W-Wala naman ah—” Napakunot noo si Carlo nang mapansin niya si Miguel na nagpipigil ng kanyang tawa, huli na ng mapagtanto niya ang ginawa ng kaibigan.

“Trip mo ba kong asarin ngayon ah kuya?” Ang tanong ni Carlo. Tuluyan nang humagalpak ng tawa ang kanina pang nagpipigil na si Miguel, huminto rin naman ito kaagad nang makita niyang nakasimangot na ang mukha ng kaibigan.

“Sorry na bunso, ang cute mo kasing tingnan kapag napipikon ka.” Pilit na pinakalma ni Carlo ang sarili sa harap ni Miguel. Pakiwari niya ay pulang-pula na ang kanyang pisngi sa sobrang hiya na nadarama.

“You’re blushing.” Ang sambit ni Miguel.

“H-Ha? H-Hindi mainit lang kaya siguro namumula ang mukha ko.” Ang pagdadahilan naman ni Carlo.

Napangiti si Miguel sa naging reaksyon ng kaibigan. “Hindi mo na kailangan pang ipagkaila sa akin yan, bunso. Mas lalo ka lang tuloy nagiging cute sa paningin ko.”

Naghurumentado bigla ang puso ni Carlo sa sinabi sa kanya ni Miguel. Palihim siyang nananalangin na sana ay makarating na sila agad sa resort upang makasagap ng hangin dahil waring kinakapos siya sa mga sandaling ito katabi ang lalaki.

Biglang sumulpot mula sa likuran nila ang mukha ni Spencer. “Tama na po ang landian ninyong dalawa kasi dumating na tayo sa ating destinasyon.” Ang pabirong sabi niya.

Natawa lang si Miguel pagkatapos ay ibinaling na nito ang tingin sa may labas. Labis naman ang pagpapasalamat ni Carlo kay Spencer dahil nailihis nito ang kanilang pag-uusap. Tuluyan na siyang nakahinga nang maluwag pagpasok ng van sa malawak na gate ng beach resort.

“Maligayang pagdating mga anak sa Villa Cabrera.” Ang pambungad na bati ni Manang Aida nang makababa na silang lahat sa sasakyan.

“Magandang araw po sa inyo, Manang Aida.” Ang magkakasabay nilang bati sa matanda.

“Pihado akong nagugutom na ang lahat kaya halika na at nakahanda na ang mga pagkain sa loob.” Ang wika ng matandang babae sabay palihim na kumindat kay Carlo, agad naman nitong naintindihan ang nais na ipahiwatig sa kanya. Sinenyasan niya si Sylvester para kuhanin na ang mga dala nila saka nito niyaya si Miguel para pumasok na ng villa.

“You will loved this place, bunso. We have—” Hindi na natapos ni Miguel ang sasabihin niya dahil tumambad sa kanyang harapan ang mga nagkalat na balloons sa sahig, maging sa kisame ay mayroon din palamuting mga lobo kung saan nakasabit ang mga litrato niya mula pagkabata hanggang sa paglaki niya. Sa harapan ng function area ay nakadikit ang mga letra na gawa sa kulay gintong lobo na nagsasabing ‘Happy 16th Birthday, Miguel.’

Napaawang ang kanyang bibig nang isa-isang magsipag-sulputan ang mga tauhan nila sa bahay at sa resort. “Happy birthday, Sir Miguel!” Ang masayang bati ng lahat sa kanya kasabay ng pagkanta nila ng isang happy birthday song. Pagkatapos nito ay lumapit si Sylvester na dala ang cake habang si Tristan naman ang nagsindi sa kandila.

“Close your eyes and make a wish pare.” Ang wika ni Tristan. Ipinikit ni Miguel ang kanyang mga mata saka sandaling tumahimik, hindi naman ito nagtagal at nagmulat na rin siya pagkatapos ay hinipan na ang apoy sa kandila.

“Anong hiniling mo, pare?” Ang pag-uusisa sa kanya ni Spencer.

Ngumiti si Miguel sa kanya bago niya ito sinagot. “Secret.” Napakamot na lamang tuloy ng ulo si Spencer sa isinagot sa kanya ng kaibigan.

“Maligayang kaarawan sa’yo, hijo . Nagustuhan mo ba ang surprise party na inihanda namin para sa’yo?” Ang tanong ng matandang babae nang makalapit siya sa alaga.

“Sobra ko po itong nagustuhan. Maraming salamat po, Manang Aida.” Ang sagot ni Miguel.

“Naku! Huwag ka sa akin magpasalamat hijo , ang mga kaibigan mo talaga ang siyang nakaisip ng lahat ng ito.”

Bumaling naman ang tingin ni Miguel sa direksyon nila. “You all did this for me?” Bakas sa tono ng kanyang pananalita na hindi ito makapaniwala.

“Ah…eh…ano, gusto ka namin kasing mapasaya ngayon birthday mo kaya ayun.” Kakamot-kamot si Spencer habang nagpapaliwanag sa kanya. Lumapit si Miguel sa kaibigan at binigyan ito ng isang mahigpit na yakap. “Salamat.” Ang wika niya.

“Hep! Hep! Ano? Si Spencer lang ba ang makakatanggap ng yakap mula sa’yo? Paano naman kami?” Ang kantyaw ni Tristan sa kanya. Ngingiti-ngiti si Miguel na lumapit upang yakapin din ito pati na si Sylvester.

“Oh baka magkaiyakan pa kayo dyan. Ang mabuti pa ay kumain na muna tayo, mukhang masasarap ang mga inihanda nilang pagkain.” Paglilihis ni Carlo ng usapan. Nauna na siyang lumapit sa may lamesa, sinadya nitong putulin ang kanilang usapan upang maiwasan si Miguel. Itinuon na lamang niya ang pansin sa pag-aasikaso sa mga kaibigan. Masaya nilang pinagsalu-saluhan ang masarap na pananghalian.

Matapos kumain ay nagkaayaan ang magkakaibigan na maligo sa dagat. Agad na nagtanggal ng pang-itaas na damit sina Tristan, Sylvester at Spencer saka nag-uunahan na makapagtampisaw sa tubig-alat. Napaawang naman ang bibig ni Carlo nang hubarin ni Miguel ang suot nito. Tumambad sa kanyang mga mata ang maputi at makinis na katawan ng kaibigan, bigla tuloy uminit ang pakiramdam niya sa namamasdan.

“Hindi ka ba maliligo, bunso?” Ang tanong ni Miguel.

Bumalik ang atensyon ni Carlo sa kaibigan. “H-Ha? A-Ano?” Pag-uulit niya.

Napangiti naman si Miguel. “Wala. Sabi ko tara na’t maligo na tayo.” Ang wika niya sabay hinawakan nito ang kamay ni Carlo. Wala itong nagawa nang hatakin na siya nito papunta sa may tubig.

Masaya silang naglaro at nagbabad sa tubig-alat. Napansin ni Carlo ang madalas na pagdikit sa kanya ni Miguel, kung hindi hahawakan sa kamay ay yayakapin naman siya nito mula sa likuran. Hinayaan niya ang kaibigan sa ginagawa nito sa pag-aakalang dulot lang ito ng labis na saya na kanyang nararamdaman. Pansamantalang nawaglit sa isipan niya ang pag-aalala para sa nobyong si Bullet dahil dito.

Nang mapagod sa kakalangoy ay nagdesisyon sila na umahon na sa dagat upang makapagbanlaw ng kanilang katawan.

“Ang ganda ng resort niyo pare.” Puri ni Spencer habang sila’y naglalakad pabalik sa villa.

Napakunot ng noo si Carlo. “Ngayon lang ba kayo nakapunta dito?” Ang nagtatakang tanong niya.

“Oo, ngayon lang. Matagal na nga namin pinipilit yang si Miguel na pumunta dito pero palagi siyang nagdadahilan. Ikaw lang pala ang tanging makakapagpapayag sa kanya.” Ang sagot ni Spencer.

“Kundi dahil kay Carlo ay malamang baka hindi magiging ganito katagumpay at kaganda ang surprise party na ihahanda natin para kay Miguel.” Ang bulalas ni Tristan.

Napahinto naman sa paglalakad si Miguel nang marinig niya ang sinabi ng kaibigan. “Anong ibig mong sabihin?” Ngunit imbes na si Tristan ang sumagot ay si Sylvester na ang nagsalita para sa kanya.

“Si Carlo ang dahilan kung bakit nandito tayo ngayon. Siya ang nakaisip para maging maganda at masaya ang kaarawan mo ngayon, sumunod lang kami pati na rin sina Manang Aida sa inilatag niyang plano.” Ang pag-amin nito sa kaibigan.

Bumaling ang tingin ni Miguel kay Carlo. “T-Totoo ba ang sinabi niya? G-Ginawa mo itong lahat para sa akin?”

Nailang naman si Carlo sa paraan ng pagkakatitig sa kanya ni Miguel kaya hindi niya ito matingnan nang diretso sa kanyang mata. “O-Oo, kuya…totoo yung sinabi ni Sylvester. Pinakiusapan niya ako na kung pwede ay gumawa kami ng surprise party para sa birthday mo. Maswerte ka dahil may mga kaibigan ka na tulad nila na ang tanging hiling ay maging masaya ka sa pinakamahalagang araw ng buhay mo.” Ang paglalahad niya.

Balak sana na lapitan ni Miguel si Carlo subalit pinigilan siya nito. “Hep! Hep! Hep! Dapat masaya lang tayo kaya tama na ang pagdadrama na yan. Maliligo na ko at nangangati na itong balat ko, magkita na lang tayo mamaya.”

Hindi na hinintay ni Carlo kung ano ang susunod pang sasabihin ni Miguel sa kanya dahil nagmamadali na itong pumasok sa loob ng villa. Tinuro naman ng isa sa mga staff ng resort kung saan ang kanyang magiging kwarto. Pagdating doon ay agad siyang nagsarado ng pinto at dali-daling tinungo ang banyo, isang malalim na buga ng hininga ang pinakawalan nito habang isinasandal niya ang kanyang katawan sa sementadong pader.

Doon pa lamang napagtanto ni Carlo na kanina pa niya pinipigilan ang kanyang paghinga. “Ano ba itong nararamdaman ko? Bakit ganito kalakas ang pagtibok ng puso ko?” Ang tanong niya sa sarili.

Walang kaabog-abog ay biglang sumagi sa isipan niya ang mukha ng nobyo.

“Bullet…”

Agad na pinihit ni Carlo ang shower, hinayaan niyang dumampi sa kanyang katawan ang maligamgam na tubig na lumalabas mula dito. Kalaunan ay binalik niya ito sa malamig na temperatura, nais niyang mahimasmasan buhat sa init na nadama niya kanina.

Hindi mawari ni Carlo kung bakit ganoon na lamang ang reaksyon ng katawan niya sa tuwing maglalapit sila ni Miguel—may kaba, may tensyon, may init na humahagod sa kanya.

Ngunit kung anuman itong nararamdaman niya ngayon ay isa lamang ang tanging nababatid ni Carlo—mali ito at hindi maaari na basta na lamang papasukin at tanggapin ito ng kanyang puso’t isipan.

Hindi pwede.

Kaya hanggat nagsisimula pa lamang lumalim ang kanilang ugnayan ay kinakailangan na niyang iwasan at putulin agad ito.

Para sa ikabubuti ng lahat.

Hindi napigilan ni Carlo ang kanyang antok kaya nakatulog ito habang nagpapatuyo ng buhok matapos maligo. Naalimpungatan lang siya nang may kumatok sa pinto. Pupungas-pungas itong bumangon mula sa pagkakahiga para pagbuksan kung sino ito.

“S-Sino yan—Ayyy!!!” Naisara bigla ni Carlo ang pinto nang makita kung sino ang kumakatok, kinurot pa niya ang pisngi sa pag-aakalang nananaginip pa siya sa mga oras na ito. “Aray! Totoo nga ito.” Ang sambit niya. Huminga muna siya nang malalim bago niya ito pinagbuksan.

Bumungad kay Carlo si Miguel na halata sa mukha ang pagkagulat at labis na pagtataka sa kanyang ginawa.

“K-Kuya ikaw pala. A-Anong sadya mo bakit ka naparito?”

“Gusto ko sana magpasalamat sa’yo para sa inihanda mong sorpresa sa kaarawan ko. Kaya ako pumunta dito ay para personal kang kausapin ukol dito pero parang nakakita ka ata ng multo nung buksan mo yung pinto. May problema ba, bunso? May dumi ba sa mukha ko na sadyang nakakatakot?”

“Naku hindi marumi ang mukha mo kuya, walang problema sa’yo. Ang totoo nga ay cute ka ngayon sa porma mo eh.” Hindi naiwasan ni Carlo na sulyapan ng tingin ang lalaki. Lumitaw kasi ang angking kagwapuhan ni Miguel sa suot nitong kulay pulang polo shirt at puting shorts.

“Talaga? Baka binobola mo lang ako ah?” Ang wika ni Miguel.

“Totoo yung sinabi ko, bagay sa’yo yung suot mo pero parang may kulang eh. Teka sandali.” Sinundan ng tingin ni Miguel si Carlo habang naglalakad ito patungo sa upuan kung saan nakapatong ang kanyang gamit, may kinuha ito sa loob ng bag na isang maliit na kahon pagkatapos ay umupo siya sa may gilid ng kama.

“Halika kuya, pasok ka.” Lumapit naman si Miguel saka umupo sa kanyang tabi. Binuksan ni Carlo ang kahon saka kinuha ang laman nito sa loob at isinuot sa leeg ng kaibigan.

“Yan kumpleto na. Perfect! Happy birthday, kuya.” Ang bati ni Carlo. Isang kwintas na kanyang ginawa ang regalo niya para kay Miguel, may letrang ‘M’ sa gitna nito na sumisimbolo sa unang titik ng kanyang pangalan.

“You gave me the happiest and remarkable celebration that I’ll cherished in my heart forever. I thought this will be just an ordinary day but you prove me wrong. Thank you.”

Nanlaki ang mga mata ni Carlo nang halikan siya ni Miguel sa kanyang pisngi. Saglit lamang ito ngunit wari niya ay magtatagal pa ang epekto nito sa katawan niya.

“Y-You’re welcome k-kuya.” Ang nauutal na sagot niya.

“You’re blushing again.” Ang puna ni Miguel.

Napahawak kaagad sa magkabilang pisngi si Carlo. “H-Hindi ah, g-ganito lang talaga ako kapag naiinitan.” Ang pagdadahilan niya.

Ipinatong ni Miguel ang kanyang magkabilang kamay sa ibabaw ng mga kamay ni Carlo. “Huwag kang masyadong maging cute sa paningin ko bunso baka hindi ko mapigilan ang aking sarili at may magawa ako sa’yo.” Ang babala niya.

“A-Anong g-gagawin mo, kuya?”

Muling nag-hurumentado ang puso ni Carlo nang unti-unting lumalapit ang mukha ng kaibigan sa kanya, kaunti na lang at mahahalikan na siya sa labi nito. Natigil lamang ito nang dumating si Spencer na humahangos papalapit sa kanila.

“Oh pare bakit?” Ang tanong ni Miguel.

“Pucha pare! Sumama kayo sa akin, may ipapakita ako sa inyo. Bilis!” Bakas sa tono ng kaibigan ang sobrang pagkasabik. Nagkatinginan pa sina Miguel at Carlo bago sila nagpasyang sumunod dito.

Dinala sila ni Spencer sa may function area. Nagtaka naman si Miguel dahil lahat ng tao ay nandoon at waring naghihintay sa kanilang pagdating.

“Bakit nandito kayong lahat? May sorpresa ba kayo ulit para sa akin?” Ang biro niya sa kanila.

“Actually, we are the surprise. Happy birthday, son.”

SUSUNDAN…

Chapter Forty Seven

“Actually, we are the surprise. Happy birthday, son.”

Hindi nakakilos si Miguel nang marinig niya ang pamilyar na boses mula sa kanyang likuran, tila napipi din ito dahil nakaawang lang ang kanyang bibig subalit walang tinig na lumalabas mula dito.

Sa puntong ito ay lumapit na si Carlo kay Miguel. Kahit siya man ay nagulat sa bilis ng mga pangyayari ngunit mas pinili niya ngayon na maging mahinahon para sa kanyang kaibigan. Inalalayan niya ang kaibigan paharap sa dalawang importanteng tao sa kanyang buhay.

“D-Dad? M-Mom? Y-You’re here. Y-You’re real…” Ang nauutal na sabi ni Miguel, kita sa reaksyon ng mukha nito ang labis na pangungulila sa kanyang mga magulang.

“Of course we’re real, anak. We couldn’t afford to miss your special day that’s why we’re here now.” Ang masayang wika ng ina.

Hindi na napigilan ni Miguel ang sarili, dagli itong lumapit sa kanyang mga magulang upang yakapin sila nang mahigpit. “I miss you both.” Nagsimula naman mangilid ang luha sa kanyang mga mata, hindi dahil sa kalungkutan kundi sa labis na saya na nadarama niya.

“We miss you too, son. We deeply regret those lost years that we are not present in your life because we choose to concentrate ourselves in business over you. We take you for granted and we’re very sorry for that.” Ang pahayag ng kanyang ama.

“Ang tanging hangad lang namin ay mabigyan ka ng magandang kinabukasan kaya tinanggap ng ama mo ang posisyon sa ibang bansa. Nang dahil sa desisyon na iyon ay tuluyan na kaming napalayo sa’yo. Basta ka na lang namin iniwan sa pangangalaga ni Aida, ni hindi man lang namin inisip ang mararamdaman mo. Labis kaming nagsisisi sa aming ginawa, sana’y mapatawad mo pa kami, anak.” Ang paliwanag naman ng kanyang ina.

Saglit na kumalas mula sa pagkakayakap si Miguel, nagpahid muna siya ng luha pagkatapos ay nag-angat ito ng ulo upang salubungin ang mga tingin ng kanyang mga magulang.

“Hindi niyo po kinakailangan na humingi ng tawad sa akin dahil hindi naman po ako galit sa inyo. Aaminin ko po na nung una ay sumama ang loob ko, hindi ko naiintindihan ang dahilan kung bakit kailangan pa ninyong pumunta sa ibang bansa para doon magtrabaho. Pero ngayon ay nauunawaan ko na po ang lahat kaya wala po kayong dapat na ipangamba pa. Ang totoo po nito ay sobra akong nagpapasalamat sa Diyos dahil binigyan niya ako ng mababait, mapagkalinga at mapagmahal na magulang, kasama sa bahay at mga kaibigan. Wala pong rason para ako’y malungkot at magdamdam.” Ang sagot ni Miguel sa kanila.

“Thank you, son. We will make it up to you.” Ang pangako sa kanya ng ama.

“Ang tagal kong hinintay ang pagkakataon na makita kayong tatlo na magkakasama. Teka sandali at kukunan ko kayo ng picture.” Ang maluha-luhang sabad ni Manang Aida. Kinuha niya ang camera at pinapwesto sila sa harap ng function area. Lahat ng tao na nandoon ay pawang napapasinghot at nagpapahid ng mga luha habang sinasaksihan nila ang masaya at makapagbagbag-damdaming tagpo ng pamilya.

Nakaramdam ng kaunting lungkot sa puso si Carlo habang pinagmamasdan niya si Miguel kasama ang mga magulang nito. Bigla kasing sumagi sa kanyang isipan ang nobyong si Bullet. “Sana nandito ka para nakita mo din kung gaano kasaya ang pinsan mo.” Ang mahinang usal niya, bakas sa himig nito ang pagkasabik na makitang muli ang lalaking labis na pinakamamahal.

“What’s with the sad face?” Ang tinig galing kay Tristan.

Nilingon ni Carlo ang kaibigan. “H-Ha? Anong sinabi mo?”

Napailing ng ulo si Tristan. “Mukhang malalim ang iniisip mo kanina kaya hindi mo narinig yung tinanong ko sa’yo.”

“Sorry. Narinig ko naman pero hindi ko naintindihan. Ano nga ulit yung tanong mo?”

“Tinatanong ko bakit malungkot yung mukha mo? Hindi ba dapat ay masaya tayo ngayon?”

“Masaya naman ako ngayon para kay Miguel. May bigla lang akong naalala pero huwag kang mag-alala dahil mawawala din ito.” Ang nakangiting sabi ni Carlo.

“Sure ka? Final answer?” Ang tanong muli ni Tristan.

“Sure na sure.”

“Pare picture daw tayo kasama si Miguel.” Ang sabad ni Sylvester sa kanilang pag-uusap. Inaya na siya ni Tristan upang pumunta sa harapan, hindi na ito muling nagtanong pa sa kanya na lihim na ipinagpasalamat ni Carlo. Pagkatapos nito ay ipinakilala ni Miguel sa mga magulang ang kanyang mga kaibigan.

“Dad, Mom, remember my friends? Tristan, Sylvester and Spencer.”

“Oh yes anak, I know them already. Minsan ko na silang nakita na pumunta sa bahay natin dati. Good to see you again, boys.” Ang malugod na pagbati ng ina ni Miguel.

“Well honey except for one. I didn’t recognize his face. Maybe you should introduce your friend to us, son?” Ang wika ng ama kay Miguel habang itinuturo nito ang katabi niya.

“Of course I had to save the best for last. I want you to meet my new friend, Carlo.” Biglang nagkatinginan ang mag-asawa sa isa’t-isa nang marinig ang pangalan nito. Ganun na lamang ang pagkagulat ng lahat nang yakapin siya ng ina ng kaibigan.

“Finally! We meet the person who’s responsible behind all of this. Hi, I’m Lindsay Cabrera, mother of Miguel.”

Napakunot ng noo naman si Carlo. “H-Hello po ma’am.” Bakas sa reaksyon ng mukha nito ang pagtataka. Lumapit naman sa kanya ang asawang lalaki sabay inilahad nito ang kamay dito.

“I know what you’re thinking, young man. Travis told us everything about you. I’m Napoleon Cabrera, father of Miguel. Nice to meet you at last.”

“Travis?” Tila nawala sa isip ni Carlo kung sino ang nagmamay-ari ng pamilyar na pangalan na binanggit ng ama ng kaibigan.

“Si Sir Bullet yung tinutukoy ni Dad sa’yo.” Ang sabad ni Miguel sa kanilang pag-uusap. Binalingan niya ng tingin ang lalaki sa kanyang harapan.

“Nagkausap po kayo? Kumusta na po siya? Nasaan po ba siya ngayon? Hindi naitago ni Carlo ang labis na pagkasabik kay Bullet sa magkakasunod na tanong nito. Napahalakhak naman ang mag-asawa sa naging reaksyon niya.

“Huwag kang masyadong mag-alala kay Travis dahil mabuti naman ang kalagayan niya. Busy lang siya sa kaliwa’t kanan mga business meetings kaya siguro hindi pa ito nagkakaroon ng pagkakataon para makausap ka. Sa totoo lang ay nagulat kami ni Leon nang bigla siyang tumawag sa amin kamakailan. Sabi niya ay siya muna ang pansamantalang papalit sa amin sa pag-aasikaso ng mga negosyo dahil kinakailangan daw namin umuwi ng bansa ng mas maaga para sa kaarawan ng aming anak na si Miguel.” Ang mahabang salaysay ni Lindsay.

“Is that true, mom? Sinabi talaga yun sa inyo ni Sir Bullet?” Ang tanong ni Miguel sa ina, tulad niya ay naguguluhan na din ito sa mga nangyayari.

“It’s true, anak. I know it’s hard to believe at first knowing how he repeatedly rejected the position that my brother offered to him countless times before. But I guess time has really changed your cousin a lot-or perhaps someone so special to Travis that makes him changed without noticing it.” Ang nakangiting sagot ng inang si Lindsay kay Miguel ngunit ang kanyang mga mata naman ay nakatingin kay Carlo.

“He’s in Singapore right now but after two days he will fly to Macau to meet some future investors for our business expansion in the coming years. I’m truly amazed how he tweaked the current proposal into a better and profitable one, right only after he read it. I didn’t expect Travis to be so much focused and very keen on observing every details of the expansion plan, his inputs is truly remarkable. I don’t know how to put a right word into it but when we saw him at the hotel, he looks very happy and inspired-a genuine one.” Dagdag pa ng amang si Napoleon.

Hindi na nakatiis pa si Carlo kung kaya’t itinanong na nito kay Ginoong Napoleon ang kanina pang bumabagabag sa kanyang isipan. “Magtatagal po ba si Bullet doon sa Macau?” Seryoso naman siyang tinitigan ng ama ng kanyang kaibigan.

“I’m afraid that he will be staying there until Christmas Day.”

Habang masayang pinagsasaluhan ng lahat ang inihandang masarap na hapunan nila Manang Aida ay pasimple naman na umalis si Carlo para pumunta sa may tabing-dagat. Doon ay magkakasunod na nagpakawala ito ng malalalim na paghinga habang sinusulyapan niya ang malawak at madilim na kalangitan.

Hindi lubos na maisip ni Carlo na gagawin ni Bullet na kausapin ang mga magulang ni Miguel para pauwiin ang mga ito sa mismong araw ng kaarawan ng kanilang anak, literal na nasorpresa ang lahat sa naganap na pagtatagpo ng pamilya nito kanina. Ang buong akala niya ay trabaho lang ang tanging pakay ng nobyo sa ibang bansa, yun pala ay may iba pa itong binabalak bukod doon.

Aminado si Carlo na masaya siya sa ginawa ni Bullet para sa pinsan niyang si Miguel. Ngunit sa kabila nito ay may lungkot siyang nadarama sa kanyang puso dahil ang kapalit pala ng lahat ng ito ay ang pansamantalang pagkawalay nila sa isa’t-isa. Ngayon pa lang ay labis na ang kanyang pangungulila sa pag-alis nito, paano pa kaya ang ilang araw na hindi niya ito makakapiling?

“Bakit nandito ka sa labas? Hindi mo ba nagustuhan yung pagkain na niluto ni Manang Aida?” Napalingon si Carlo sa kanyang likuran kung saan nanggagaling ang tinig, namataan niya ang ina ni Miguel na naglalakad papalapit sa kanyang pwesto.

“K-Kayo po pala, Mrs. Cabrera. May kailangan po ba kayo sa akin?”

“Masyado ka naman pormal, Tita Lindsay na lang ang itawag mo sa akin. Nakita ko kasi na bigla kang umalis kanina kaya minabuti ko na sundan ka. Siya nga pala, ano ba ang ginagawa mo dito?” Ang tanong ulit nito.

“N-Nagpapahangin lang po ako, tita.” Pagdadahilan naman niya. Tumango lang ang ina ni Miguel sa kanya pagkatapos ay hindi na ito muling umimik pa. Saglit na nabalot ng katahimikan sa pagitan nilang dalawa, ang mga hampas ng alon sa dagat ang tanging umaalingawngaw sa buong paligid.

“Thank you, Carlo.” Ang mga salitang kanyang narinig mula kay Tita Lindsay.

Nagtatakang tiningnan niya ito. “Para saan po ang pagpapasalamat ninyo?” Ang tanong niya dito.

“I just want to thank you for doing this to my son, for making him happy on his birthday.”

“Naku tita wala po sa akin yun. Hindi po magiging matagumpay ang araw na ito kung wala ang tulong nilang lahat kaya hindi niyo na po ako kailangang pasalamatan pa. Kaibigan ko po si Miguel at natural lang sa magkakaibigan ang magmahalan at magtulungan.”

Napangiti si Lindsay sa sinagot sa kanya ni Carlo. “Napakaswerte ng anak ko dahil nabiyayaan siya ng isang mabuting kaibigan na katulad mo. Hindi na ko nagtataka pa kung bakit nakuha mo ang atensyon ni Travis.”

“Ako po dapat ang magsabi n’yan, Tita Lindsay. Maswerte po ako dahil nakilala ko silang dalawa, binigyan po nila ng kulay ang buhay ko.” Ang wika ni Carlo.

Panandaliang tinanaw ng ina ni Miguel ang payapang dagat, makalipas lang ang ilang saglit ay muli itong nagtanong kay Carlo.

“Alam ko na wala akong karapatan na magtanong sa’yo nito ngunit nais ko lamang malaman kung ano ba ang tunay na namamagitan sa inyo ng pamangkin kong si Travis?”

Hindi agad nakasagot si Carlo sa tanong sa kanya ni Tita Lindsay. Natatakot siya sa magiging reaksyon nito lalo pa’t tiyahin ito ng kanyang nobyo. Wala pa kasi ni isa sa pamilya o kamag-anak ni Bullet ang ipinakilala ng lalaki sa kanya. Agad naman itong napansin ng babae kaya hinawakan nito ang kanyang mga kamay.

“It’s okay, I understand if you’re not ready to answer my question.” Ang sabi ni Lindsay.

Napabuntong-hininga si Carlo. “Sorry po tita kung hindi ko agad sinagot ang tanong niyo. Natatakot po kasi ako na kapag sinabi ko na nobyo ko si Bullet ay baka hindi niyo ako matanggap dahil nagmahal ang pamangkin ninyo ng isang bakla.”

“Hindi ako ganun kababaw na tao para husgahan kayo ni Travis. Walang sinuman ang maaaring humadlang sa inyong dalawa. Palagi mong tatandaan na hanggat wala kayong natatapakan na damdamin ng ibang tao ay malaya kayong mahalin ang isa’t-isa. At huwag kang mag-alala dahil isa ako sa mga taong susuporta para sa inyong kaligayahan.” Ang wika ni Lindsay.

Nangilid ang mga luha sa mata ni Carlo sa sinabi ng ina ni Miguel sa kanya. Hindi siya makapaniwala na tatanggapin nito nang buong puso ang relasyon nila ni Bullet.

Isang mahigpit na yakap ang ibinigay ni Carlo kay Lindsay. “Salamat po, maraming salamat po.”

“Walang anuman. Matagal na panahon na din yung huling beses na nakita ko si Travis na ganun kasaya. Alam mo ba habang ikinikwento niya sa amin yung plano mo ay hindi mawala-wala ang ngiti sa kanyang mukha. Oo nga pala, hihingi na rin kami ng tawad ng asawa ko sa’yo dahil hindi namin sinasagot yung mga emails mo, sinabihan kasi kami ng magaling kong pamangkin na huwag kang sasagutin para isipin mo daw na hindi kami makakapunta sa kaarawan ni Miguel.”

Napakalas sa pagkakayakap si Carlo. “Talaga po? Inutos niya yun sa inyo? Naku makakatikim talaga yun sa akin pagbalik niya ng bansa.” Ang naiinis nitong sabi.

Natawa naman si Lindsay sa naging reaksyon ng mukha ni Carlo. “Tama nga ang babala sa amin ni Travis, magagalit ka daw kapag nalaman mo na pinaplaytime ka niya. Hindi lang ang anak ko ang kanyang nasorpresa kundi pati na din kayo.”

“Loko yun ah! Nakaisa siya sa akin. Humanda talaga yang si Bullet pagbalik niya, babawi ako doon.” Ang sagot ni Carlo at kapwa sabay silang nagtawanang dalawa.

Sakto naman na paparating sa kanila si Miguel at naabutan sila na nagtatawanan. “Mukhang nagkakasiyahan kayong dalawa dito, pwede ba kong sumali mom?” Ang tanong niya sa ina.

“Pwedeng-pwede anak.” Ang sagot naman ni Lindsay sa kanya sabay yakap dito nang mahigpit. Masaya naman si Carlo habang pinagmamasdan ang mag-ina. Bakas sa mukha ni Miguel ang labis na kaligayahan dahil sa wakas ay nakapiling na niya ang mga magulang sa kanyang kaarawan.

“Thank you, Mr. Dominguez. Great job!” Ang pabulong na sabi ni Carlo.

Pasado alas onse na ng gabi nang makabalik sa kanyang kwarto si Carlo, napasarap kasi ang naging kwentuhan nila ng ina ni Miguel na si Lindsay kung kaya’t hindi niya namalayan ang oras. Katatapos pa lamang nito na maligo nang biglang may kumatok sa may pinto. Pagbukas niya ay tumambad sa kanya si Miguel.

“Ikaw pala, kuya. Anong meron at napadpad ang mga paa mo dito?” Ang pabirong tanong ni Carlo.

“I-I just w-want to check if everything is okay here.” Ang nauutal na sagot ni Miguel. Hindi kaagad ito pinaniwalaan ni Carlo kung kaya’t muli niya itong tinanong.

“Luma na yang style mo, kuya. Sige na huwag ka nang mahiya, ano nga ang totoong dahilan bakit ka nandito?”

Napakamot naman sa likod ng ulo si Miguel. “S-Sorry. Akala ko kasi uubra pa sa’yo yung mga ganitong galawan. Kaya ako nagpunta dito ay dahil gusto kitang makita saka para na din magpasalamat.”

“Ha? Eh wala pang isang oras nung naghiwalay tayo di ba? Namiss mo ko agad? And for the nth time tama na yung kaka-‘thank you’ mo d’yan kasi hindi lang naman ako ang kumilos para sa surprise birthday party mo. Sa totoo lang ay mas marami pang ginawa sina Manang Aida kaysa sa akin kaya sa tingin ko ay sila ang dapat mong pasalamatan at hindi ako.”

“Pero ikaw ang gumawa ng paraan para makasama ko ang mga magulang ko. Hindi aalis ng bansa si Sir Bullet kung hindi dahil sa’yo, ikaw ang dahilan kung bakit napakasaya ko ngayon. Kung sa tingin mo ay maliit lang ang papel na ginampanan mo pwes nagkakamali ka dahil yung ginawa mo ang siyang pinakamahalaga para sa akin.” Ang seryosong sabi ni Miguel.

“Ano ka ba kuya maliit lang na bagay yun kumpara sa lahat ng pagtulong mo sa akin. Hindi ba’t ang tunay na magkakaibigan ay nagmamahalan at nagdadamayan?”

“You’ve such a good heart, bunso. No wonder why Sir Bullet fall in love with you.” Nanlaki ang mga mata ni Carlo nang biglang humakbang si Miguel papalapit sa kanya at siniil ng isang halik ang kanyang mga labi.

“M-Miguel…”

“And no wonder if I’m starting to feel the same way for you too.”

Hanggang sa pagbalik nila ng Maynila ay hindi na mawaglit sa isipan ni Carlo ang naging pag-amin ni Miguel hinggil sa nararamdaman nito para sa kanya. Tinapat naman niya ito kaagad na hanggang magkaibigan lamang sila dahil may nobyo siya at mahal na mahal niya si Bullet. Humingi naman ng paumanhin si Miguel sa kanyang ginawang paghalik pagkatapos ay umalis na ito.

Tila wala naman nangyari sa pagitan nilang dalawa nang magkita sila kinabukasan. Ganun pa din ang pagtrato ni Miguel sa kanya-malambing at maalaga. Ngunit sa kabila noon ay nakaramdam na si Carlo ng kaunting pagkailang sa kaibigan. Bukod sa pinsan niya si Bullet ay ayaw niyang masaktan ito nang dahil lamang sa kanya.

Makalipas ang dalawang araw ay umalis na ang pamilya ni Miguel patungong ibang bansa upang doon salubungin ang pasko at bagong taon.

Bisperas ng Pasko. Dinagsa ng mga orders ang bakeshop ni Susan kung kaya’t madaling araw pa lang ay umalis na ito habang si Delfin naman ay pumunta sa construction site upang mag-inspeksyon. Naiwan sina Carlo at ang kasambahay na si Cynthia sa bahay upang maghanda ng mga lulutuin para mamaya.

Malaki ang pasasalamat ni Carlo dahil buong araw ay naging abala siya, kahit papaano ay naibsan ang kanyang pag-aalala kay Bullet. Hindi pa rin kasi ito nagpaparamdam sa kanya, wala siyang natatanggap na mensahe o tawag man lang mula dito buhat ng ito ay umalis. Pilit niyang iniintindi ang nobyo, na baka marami lang itong ginagawa sa kanyang trabaho kung kaya’t hindi nito magawang kausapin siya.

Pero sapat na bang dahilan ito para matiis ni Bullet na hindi siya kumustahin man lang?

Habang naghihintay sa pagdating ng kanyang mga magulang ay naisipan ni Carlo na maglakad-lakad sa labas. Saglit na nagpaalam ito sa kasambahay saka ito lumabas ng kanilang bahay. Papalubog na ang araw, nagsisimula nang magningning ang mga palamuting christmas lights at parol sa mga bahay. Malamig ang simoy ng hangin-bagay na bagay sa nararamdaman ng kanyang puso ngayon.

Tahimik ang playground nang siya ay dumating, dulot na rin marahil sa pagiging abala ng karamihan sa paghahanda para sa nalalapit na noche buena. Umupo siya sa isa sa mga bakanteng swing. Isa ang lugar na ito sa mga piping saksi sa mga pangyayari na naganap sa kanyang buhay. Hindi makapaniwala si Carlo na sa loob ng halos walong buwan ay maraming bagay na siyang naranasan.

Dalawang beses na umibig-niloko, sinaktan at umiyak. Nasubok din ang relasyon niya sa kanyang mga magulang. Ngunit sa kabilang banda ay nagkaroon naman siya ng mga bagong kaibigan na buong puso na tinanggap ang kanyang pagkatao.

Marami man ang pagsubok na dumating sa kanyang buhay ay nagpapasalamat pa rin siya dahil marami itong aral na natutunan na maaari niyang magamit mula dito.

“Carlo…”

Tumaas ang mga balahibo niya sa katawan nang marinig ang pamilyar na tinig mula sa kanyang likuran. Hindi siya pwedeng magkamali dahil alam na alam niya kung sino ang nagmamay-ari ng boses na yun.

Binalak ni Carlo na umalis na lamang at takasan ito ngunit sa isang banda ay napagtanto niya na darating at darating talaga ang panahon na kailangan niyang harapin ang taong naging dahilan nang pagkadurog ng kanyang puso-upang wakasan na ang huling pahina ng kanilang istorya.

At ito na marahil ang itinakdang araw para sila ay muling magkaharap na dalawa. Pilit na pinapakalma ni Carlo ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Makailang beses din siyang huminga nang malalim bago niya ito hinarap.

“Anong ginagawa mo dito?” Ang bungad na tanong nito sa kanyang dating nobyo…si Morris.

“G-Gusto kitang makausap, yung tayong dalawa lang.” Ang sagot naman nito. Pinasadahan ni Carlo ng tingin mula ulo hanggang paa ang lalaki. Kapansin-pansin ang laki ng ibinagsak ng katawan at pagiging marungis ni Morris ngayon kumpara nang huli niya itong nasilayan, halata dito na napabayaan nito ang kanyang sarili.

“Ano pa ba ang dapat natin pag-usapan? Hindi ba naging maliwanag sa’yo ang mga sinabi ng tatay ko sa inyo?”

“G-Gusto kong humingi ng tawad sa mga ginawa ko sa’yo. Nagkamali ako, Carlo. H-Hindi kita dapat niloko at sinaktan. Hindi ako nabigyan ng pagkakataon para makapagpaliwanag sa’yo kaya nandito ako para kausapin ka.”

“Tawad? Seryoso ka ba sa hinihingi mo, Morris? Hindi ganun kadali yun para sa akin kasi niloko mo ko! Hindi ka nakuntento sa akin kaya naghanap ka pa ng dalawa. Alam mo yung pinakamasakit na parte? Sa dinami-dami ng tao sa mundo na papatusin mo bakit si Ate Tin pa na sobra kong pinagkakatiwalaan? Nagkukulang na ba ang mga babae ngayon para mapagparausan mo?” Hindi na napigilan ni Carlo ang pagtakas ng luha sa mga mata niya. Muling bumalik sa kanyang alaala ang masalimuot na tagpo kung saan nasaksihan nito ang ginagawang milagro ng nobyo at dating kasambahay.

Sinubukan ni Morris na siya’y lapitan ngunit pinigilan agad ito ni Carlo. “Huwag mo akong lalapitan! Hindi ko kailangan ng awa at pagdamay mo ngayong oras na ito!” Napataas na ang tono ng kanyang boses sa labis na panggigigil.

Hindi naman nagpatinag si Morris, nagpatuloy ito sa paghakbang papalapit sa kanya hanggang sa mahawakan nito ang kamay niya. “Sige saktan mo ko. Gusto mo kong sampalin? Sipain? Duraan? Suntukin? Sige lang, kung yan ang tanging paraan para maibsan ang sakit at galit na nararamdaman mo para sa akin. Buong puso kong tatanggapin ang parusa na ibibigay mo. Kamuhian mo na ko basta huwag mo lang akong hihiwalayan dahil hindi ko talaga kakayanin. Mahal na mahal pa rin kita, wifey.”

Tinabig ni Carlo ang kamay ni Morris. “Huwag mo kong tatawagin wifey dahil tapos na ang relasyon na mayroon tayo noon. Ikaw ang sumira sa pangako at hindi ako kaya huwag mong asahan na may babalikan ka pa.” Ang madiing sabi ni Carlo.

Biglang ikinulong ni Morris si Carlo sa kanyang mga bisig. “H-Hindi! Hindi yan totoo. Nasasabi mo lang yan kasi galit ka sa akin ngayon pero alam kong may natitira pa rin pagmamahal para sa akin d’yan sa puso mo, kaya hindi ako papayag na mawala ka sa akin nang tuluyan. Malalampasan natin itong pagsubok na mayroon tayo ngayon ng magkasama basta bigyan mo lang ako ng isa pang pagkakataon para mapatunayan ko sa’yo na karapat-dapat ako na pagkatiwalaan muli.” Ang buong pusong pagsusumamo nito.

Pilit na nagpupumiglas si Carlo sa mahigpit na pagkakayakap ng lalaki. “Pakawalan mo ko! Kahit na anong gawin mo hindi na maibabalik pa sa dati ang lahat.”

“Hindi kita pakakawalan kahit magsisisigaw ka pa d’yan. Akin ka lang, Carlo. Akin lang…”

“Walang sa’yo, Morris! Hindi ako isang bagay na pagmamay-ari mo. Tapos na tayo kaya palayain mo na ko. Hindi na kita mahal.”

Biglang natigilan ang lalaki. Sa isang iglap ay sumeryoso ang mukha ni Morris. “Anong sabi mo?”

“Hindi mo ba narinig ang sinabi ko? Nabingi ka na ata d’yan. Sige uulitin ko para sa’yo. Hindi na kita mahal Morris kaya layuan mo na ko. Ayan maliwanag na ba?” Ang matapang na sagot ni Carlo.

Napabuntung-hininga ang lalaki habang nakayakap pa rin kay Carlo. “May iba na ba?” Ang wika ni Morris sa kanya. Hindi ito kaagad na nakakibo kaya muli niya itong tinanong.

“Kaya ba sinabi mo sa akin na wala na akong babalikan ay dahil mayroon ka ng iba? May bago ka na bang minamahal?”

Itiningala ni Carlo ang kanyang ulo upang tingnan sa mata si Morris. Mababakas dito ang takot at pangamba habang inaabangan nito ang kanyang magiging sagot.

“Oo tama ka, may iba na kong mahal.”

Tila pinagsakluban ng langit at lupa si Morris nang marinig niya ang naging pag-amin ni Carlo. Hindi niya inaasahan ang naging sagot nito.

Nakaramdam ng awa si Carlo habang pinagmamasdan si Morris. Hindi niya masisisi ang lalaki kung ganun na lamang ang naging reaksyon nito ngunit sa kabilang banda ay hindi din naman niya gustong ilihim dito ang totoong estado ng kanyang puso. Mahal niya si Bullet at ayaw niyang ipagkait sa nobyo ang karapatan na ipagsigawan sa lahat ang kanilang relasyon gaya ng ginawa nito para sa kanya.

“Ngayon alam mo na ang totoong dahilan baka pwede mo na akong pakawalan.” Ang pakiusap ni Carlo. Lumuwag naman ang pagkakayakap ng lalaki kaya nagawa niyang maitulak ito papalayo sa kanya.

“Sino siya? Kilala ko ba?” Ang tanong ni Morris.

Tumango si Carlo. “Si Bullet.”

Mariing napapikit si Morris, pilit niyang pinipigilan ang kanyang sarili. “Bakit? Bakit ang bilis mo naman na ipinagpalit ako?”

Isang mapait na halakhak ang isinukli ni Carlo sa kanya. “At ikaw pa ang may gana na magtanong sa akin n’yan? Ikaw na pumatol sa dalawang babae habang tayo pa. Bakit? Ikaw lang ba ang may karapatan na magmahal? Paano naman ako? Ako na niloko mo?”

“Lalaki ako at may pangangailangan din tulad ng iba. Sana naintindihan mo yun, Carlo. Alam kong mali dahil nagpadala ako sa tukso pero sana naman naunawaan mo kung bakit ko yun nagawa. Hindi ibig sabihin na porket may nangyari sa amin nina Zoey at Tin ay hindi na kita mahal.”

“Mahal? Yan ba ang kahulugan sa’yo ng pagmamahal? Na okay lang na magparaos sa iba kapag ayaw ng karelasyon mo tapos babalik ka kapag humupa na yung init d’yan sa pesteng katawan mo. Kung yan ang paniniwala mo pwes sa’yo na yang letseng pag-ibig mo! Hindi ko yan kailangan sa buhay ko. At pwede ba, huwag mong isisi sa akin kung bakit nasira tayo, kung naging kuntento ka lang eh di sana maayos pa tayo ngayon. Alam mo wala nang patutunguhan itong pag-uusap natin. Nasabi naman na natin sa isa’t-isa ang mga bagay na gusto natin sabihin kaya sa tingin ko ay wala ng dahilan para patagalin pa ito. Sige mauna na kong umalis. Paalam, Morris.”

Tinalikuran na ni Carlo ang lalaki saka siya nag-umpisang humakbang papalayo dito. Inakala niya na maayos na ang lahat sa kanila ngunit hindi pa man siya nakakalayo ay mabilis na nakayakap si Morris sa kanya.

“Please, Carlo. Bumalik ka na sa akin. Gagawin ko ang lahat para mahalin mo ko ulit basta iwanan mo lang ang lalake na yun.” Ang pagmamakaawa niya, nagsisimula na rin tumulo ang mga luha sa mata ng lalaki.

“Tama na, Morris. Sinasaktan mo lang ang iyong sarili. Huwag na natin ipilit ang isang bagay na hindi na pwedeng ibalik. Mahal ko si Bullet at wala akong balak na hiwalayan siya tulad ng gusto mo. Hayaan mo na kong umalis.” Ang wika ni Carlo.

Lalong nanguyapit ang lalaki sa baywang nito. “Hindi kita pakakawalan. Aagawin kita sa kanya! Kung kinakailangan na itakas kita ay gagawin ko huwag ka lang mapunta sa kanya.” Ang banta ni Morris.

“Don’t you dare do that or else, I will fucking kill you.”

Papalingon pa lang si Morris sa kanyang likuran nang makatanggap siya agad ng isang malakas na suntok dahilan upang siya ay bumagsak sa may damuhan.

Napaawang naman ang bibig ni Carlo nang masilayan niya kung sino ang sumuntok. “B-Bullet?” Mabilis na nakalapit ito sa kanya sabay hinawakan nito ang kanyang baywang.

“Are you okay? Did he hurt you?” Ang nag-aalalang tanong ni Bullet.

“O-Okay lang ako. Hindi naman niya ako sinaktan.” Ang sagot ni Carlo.

Napalingon silang dalawa sa papatayong si Morris habang hawak nito ang bibig na dumudugo dulot ng pagkakasuntok ni Bullet.

“I’m warning you, stay away from Carlo or I will bring you to hell myself.”

“Hanep ka rin umasta ano? Noon pa man ay nakaabang ka na kay Carlo. Kahit na alam mong kami pa ay itinuloy mo pa rin ang pakikipagmabutihan mo sa kanya. Kung inaakala mo na nagtagumpay ka ngayon pwes nagkakamali ka dahil hindi ko kayo hahayaan na maging masayang dalawa. Ito ang tatandaan mo, sulitin mo na ang mga panahon na kapiling mo siya dahil sa pagbabalik ko ay kukunin ko na ang dapat na para sa akin at wala ka ng magagawa para pigilan ako.” Ang huling mga salita na binitawan ni Morris bago siya tumalikod at tuluyang naglakad papalayo sa pwesto nina Bullet at Carlo.

“I will not let that happen.” Ang sabi naman ni Bullet habang pinagmamasdan ang papalayong si Morris.

SUSUNDAN…

Chapter Forty Eight

Nang matiyak nito na tuluyan nang nakaalis ang lalaki ay saka muling binalingan ng tingin ni Bullet ang kasintahan. “Tch. When the cat’s away, the freaking mice will play. Good thing I made it here on time.”

“A-Anong g-ginagawa mo nga pala dito? Hindi ba’t nasa Macau ka dapat ngayon sabi ni Sir Leon?” Ang hindi makapaniwalang tanong ni Carlo habang pinakatititigan ang kanyang nobyo.

“Yeah supposedly, but I managed to finish all the works before Christmas Day. And if you will ask me why, it’s because I left my heart here to someone so special to me. I can’t afford to miss this holiday without spending it with you, Mrs. Dominguez.” Ang nakangiting sagot ni Bullet.

Makailang beses na pinalo ni Carlo ng kanyang kamay ang dibdib ng nobyo. “Ang daya mo! Ang daya, daya mo! Pinaglalaruan mo ko. Bakit hindi mo sinasagot yung mga messages ko? Alam mo ba na sobra na kitang namimiss? Walang araw na hindi kita naiisip tapos ikaw parang wala lang sa’yo. Kinasabwat mo pa yung mga magulang ni Miguel para i-playtime ako. Nakakainis ka!” May himig ng pagtatampo sa mga sinabi nito.

Isang mainit at mahigpit na yakap ang isinukli ni Bullet kay Carlo. “I’m really sorry if you feel it that way, Mrs. Dominguez. It’s not my intention to hurt you, actually I want to help you out with your plan but I added some a little bit of spice to make your surprise party more fun and exciting.” Ang wika nito sabay kindat sa kasintahan.

“Tse! Spice, spice ka pang nalalaman d’yan. Sana sinabi mo na lang sa akin yung plano mo para hindi ako nagmumukhang tanga dito. Akala ko talaga ay wala kang pakialam para kay Miguel ngunit mali pala ako. Sorry, Bullet kung nahusgahan kita agad.” Ang sagot naman ni Carlo sa nobyo.

“Silly. It will not be a surprise if I told you about my plan. But honestly speaking, If you didn’t said those things to me that night maybe I will never realized how insensitive I am. They are now a complete and happy family again because you pushed and encouraged everyone to make Miguel’s dream do come true.”

Hindi na napigilan ni Carlo ang pagbagsak ng luha sa kanyang mga mata—hindi dahil sa lungkot kundi sa labis na saya na kanyang nararamdaman. Kaagad naman na nakaalalay ang mga daliri ni Bullet upang ito’y pahirin.

“Ssshhh… I’m sorry.” Ang masuyong pagpapatahan ni Bullet kay Carlo.

“Ikaw kasi eh, pinapaiyak mo ko sa mga sinabi mo.” Ang sabi naman ni Carlo.

“I’m sorry if I made you cry. C’mon, let’s go back to your house, I want to show you something.” Ang pag-aya ni Bullet sa kanya.

Magkahawak ang kanilang mga kamay habang sila’y naglalakad pabalik ng bahay. Walang pagsidlan ng tuwa’t galak sa kanyang puso si Carlo habang sinusulyapan niya si Bullet. Ngayon ay napanatag na ang kalooban nito dahil nasa tabi na niya ang kanyang nobyo at kapwa sabay nilang pagsasaluhan ang noche buena ngayong bisperas ng Pasko.

Pagsapit nila ng bahay ay agad na tinungo ni Bullet ang likurang bahagi ng kanyang sasakyan na kasalukuyang nakaparada sa tapat nito, lumapit naman si Carlo dito upang tingnan kung ano ang ginagawa ng nobyo.

Pagbukas ng pinto ni Bullet ay napaawang ang bibig ni Carlo sa kanyang nakita.

“B-Bullet…”

Nagningning ang mga mata ni Carlo ng buksan ni Bullet ang mga ilaw na nakapalibot dito. Bumungad sa kanyang harapan ang pagkarami-raming mga pulang rosas at mga lobo na palamuti sa loob ng sasakyan. Mayroon din itong mga malalaki at maliliit na kahon na nakalagay. At sa gitna nito ay nakasabit ang mga malalaking letra na nagsasabi ng mga katagang I LOVE YOU.

“I know that this kind of act is not enough to compensate the worries and trouble that I have caused but I’m hoping that this little effort of mine will make you somehow feel better.” Ang wika ni Bullet sabay abot sa kanya ng bouquet ng bulaklak na hawak nito.

Malugod naman itong tinanggap ni Carlo. “Ang ganda, sobrang ganda nito.” Ang manghang sabi nito habang pinakatititigan ang mga pulang rosas.

“Do you like it?” Ang tanong ni Bullet.

“Oo. Gustung-gusto ko. Ito ang ikalawang beses na nakatanggap ako ng ganito kagandang mga bulaklak. Salamat, Bullet.” Ang masayang sagot ni Carlo sa kanya.

Napakunot naman ng noo si Bullet sa naging pahayag niya. “Second?” Bakas sa reaksyon ng mukha nito ang labis na pagtataka. Agad naman itong naintindihan ni Carlo. “Si Morris kasi yung unang nagbigay sa akin ng mga bulaklak nung kami pa.” Ang maagap na sagot nito sa nobyo.

“Tch. So I’m not the first.” Ang pabulong na saad ni Bullet. Pinipigilan naman ni Carlo ang kanyang sarili na hindi matawa sa naging reaksyon ng nobyo, para kasi itong batang nagtatampo. Saglit na inilapag niya ang bulaklak pagkatapos ay lumapit siyang muli dito, hinawakan ng dalawang kamay niya ang magkabilang pisngi ng lalaki.

“Bakit hindi na naman po maipinta yang mukha mo, Mr. Dominguez?” Ang pakunwaring tanong ni Carlo dito.

“Tch. I’m jealous of that bastard.” Ang diretsahang sagot sa kanya ni Bullet. Lihim naman na napangiti si Carlo. Inilapit nito ang kanyang mukha sa nobyo upang bigyan ito ng isang masuyong halik sa labi.

“I love you, Mr. Dominguez.”

Maikling salita lamang ang binitawan nito ngunit sapat na ito upang mapalundag nang husto ang puso ni Bullet sa labis na tuwa. “C-Can I hear it again?” Ang muli niyang pakiusap kay Carlo.

“Sorry sir pero one time lamang po ang validity ng promo na ito. Hindi na po pu-pwedeng ulitin.” Ang natatawang sagot ni Carlo sa kanya.

Biglang sumeryosong muli ang mukha ni Bullet. “Tch. Say it again.” May diin sa pagkakasabi nito.

“Ang bilis naman magbago ng mood mo, Mr. Dominguez. Kanina masaya ngayon seryoso naman. Ano kaya ang susunod aber?” Ang tanong niya dito.

“Tch. All I want is to repeat what you’ve said earlier because I love to hear those words again coming from you.” Nagpipigil naman si Carlo ng kanyang tawa habang pinagmamasdan nito si Bullet, para kasi itong batang nagmamaktol dahil pinagdamutan siya ng laruan. Muli siyang lumapit sa nobyo pagkatapos ay niyakap niya ito nang mahigpit.

“I love you, Mr. Dominguez. Kahit na madalas ay moody ka at seloso, mahal na mahal pa rin kita. Itong pagmamahal na nararamdaman ko para sa’yo ay dalangin ko na sana ay magtagal pa nang mahabang-mahaba, yan ay kung hindi ka na maghahanap pa ng iba pa bukod sa akin.” Ang taos sa pusong pahayag ni Carlo.

“That will never happen, Carlo. I will be a spineless jerk just like your ex if I ended up cheating on you. You are the most precious and priceless gift that destiny gave to me and I’m going all-out to fight for our relationship. I love you too, Mrs. Dominguez.”

Sandaling kumalas ang kanilang mahigpit na yakap sa isa’t-isa. Kapwa nagtama ang kanilang mga mata—mga matang tila nangungusap at nangangako. Pangako ng isang masaya at malalim na pag-ibig. Nagsisimula nang magliyab ang silakbo ng kanilang mga damdamin. Hindi na napigilan ni Bullet ang sarili, masuyo nitong dinampi ang kanyang palad sa pisngi ni Carlo nang hindi pinapakawalan ang mga titig nito dito.

Unti-unting lumalapit ang mukha niya sa kasintahan. Batid na agad ni Carlo ang gagawin ni Bullet kung kaya’t ipinikit na niya ang kanyang mga mata, hudyat ng pagpapaubaya nito sa nobyo. Nais niyang madama ulit ang init ng mga halik nito na labis niyang kinasabikan at hinintay. Maglalapat na sana ang mga labi nilang dalawa nang biglang may bumusina. Kapwa nila hindi napansin na may sasakyan na pala na huminto sa kanilang harapan.

“Bakit dito kayo sa labas nagtutukaan na dalawa? Akala ko pa naman ay may nagaganap na shooting dito sa harap ng aming bahay.” Ang bungad na biro ni Susan sa kanila pagkababa nito ng sasakyan.

“Nanay naman.” Ang nahihiyang sabi ni Carlo sa kanyang ina. Sakto naman ang pagdating ng sasakyan ng kanyang ama at naabutan silang tatlo na nag-uusap.

“Anong meron at nandito kayong lahat sa labas ng bahay?” Ang nagtatakang tanong sa kanila ni Delfin.

“I made a little surprise for your son, Engineer.” Ang sagot ni Bullet sabay ipinakita nito ang laman ng sasakyan sa mga magulang ni Carlo.

“Ang ganda naman nito. Mahal bakit wala ka din paganito sa akin? Tingnan mo si Bullet oh, may surprise para sa anak mo samantalang ako ay wala man lang natatanggap na kahit na ano mula sa’yo.” May himig ng pagka-inggit at pagtatampo sa mga salita ni Susan sa asawa.

“Siyempre hindi, mahal. Pu-pwede ko bang makalimutan ang pinakamaganda at nag-iisang babae sa buhay ko? Teka sandali lang.” Saglit na nagpaalam si Delfin para pumunta sa sasakyan. Pagbalik nito ay may bitbit na itong isang kumpol ng mga bulaklak at saka ibinigay ito sa kanyang asawa.

“Flowers for you, mahal.” Ang wika ni Delfin.

“Salamat, mahal. Akala ko ay wala akong matatanggap ngayon mula sa’yo.” Ang sabi naman ni Susan sa kanya.

“Pwede ba na walang matatanggap ang pinakamamahal kong babae sa balat ng lupa? Natalo lang ako ni Bullet sa sorpresa niya para kay Carlo pero babawi ako sa’yo mamaya, mahal. Tiyak akong matutuwa ka sa gagawin natin.” Ang pangako ni Delfin sabay kindat sa kanyang asawa.

“Ano ka ba, Delfin? Maghunos dili ka nga d’yan sa sinasabi mo at naririnig ka ng anak mo. Ang mabuti pa ay pumasok na tayo sa loob ng bahay para makakain na. Dito ka na sa amin mag-pasko, Bullet.” Ang wika ni Susan.

“Thank you, Mrs. Felaire. I will not refuse to your kind offer.” Ang sagot naman ni Bullet sa ginang.

Naunang naglalakad ang mag-asawa habang ang dalawa naman ay nakasunod sa kanilang likuran. Napapailing na lamang si Carlo habang pinagmamasdan ang pagkurot ng ina sa tagiliran ng kanyang ama.

“Carlo.” Ang mahinang tawag ni Bullet.

“Bakit?” Ang tanong naman ni Carlo.

“Parang gusto ko din bumawi sa’yo tulad ng gagawin ni Engineer kay Mrs. Felaire mamaya.”

Nanlaki naman ang mga mata ni Carlo sa sinabi ng nobyo. “T-Tse! Magtigil ka nga d’yan, Bullet. Wala kayo sa contest ni tatay kaya patahimikin mo yang pagiging competitive mo.”

“So…you don’t want to?” Tila may pang-aakit sa tono ng pagtatanong sa kanya ni Bullet.

“Hmmm, pag-iisipan ko. Halika na nga muna sa loob at kumain na muna tayo.” Ang sagot ni Carlo.

“Okay, let’s eat each other inside.” Ang hirit ng nobyo sa kanya.

“Bullet ang bibig mo!” Ang bulalas ni Carlo na siya naman ikinatawa nang husto ng lalaki.

Masayang pinagsaluhan ng lahat ang mga inihandang pagkain sa lamesa. Hindi maubusan ng kwento si Bullet tungkol sa mga nangyari sa kanya sa ibang bansa habang mataman naman na nakikinig sa kanya ang lahat lalung-lalo na si Carlo. Hindi mawaglit ang tingin nito sa kababalik lang na nobyo.

“I know I’m handsome. You don’t have to be so obvious but fine, I will let you stare at me as long as you want to.” Ang sabi ni Bullet kay Carlo.

“May bagyo ba doon sa pinuntahan mo?” Ang biglang tanong sa kanya ni Carlo.

“Huh? There’s no storm in Macau nor in Singapore. Why did you ask?” Ang tugon naman ni Bullet.

“Eh kasi parang lumakas yung hangin d’yan sa ulo mo, lalong tumindi. Grabe!” Ang nang-uuyam na sabi ni Carlo sa kanya.

“Storm has nothing to do with me being good looking, it’s in the blood actually.” Ang nakangiting wika ni Bullet sa kasintahan. Sasagot pa sana si Carlo ngunit biglang sumingit ang kanyang ina na si Susan sa kalagitnaan ng kanilang pag-uusap.

“Teka maiba tayo, Bullet. Ano nga pala ang plano mo sa darating na bagong taon?” Ang tanong ni Susan sa lalaki.

“Good thing that you’ve mentioned it. I was planning to invite you all to go in Zambales again. I want us to celebrate the new year in the island if that’s okay with you, Mr. and Mrs. Felaire.”

“It’s a good idea for me. Para makapag-relax tayong lahat bago bumalik sa trabaho. Sigurado ako na matatagalan pa bago tayo makapagbakasyon ulit dahil graduating na itong si Carlo sa high school. Ano sa tingin mo, mahal?” Ang wika ni Susan.

“Walang problema sa akin, mahal. Mabuti yun para makapaglibang pa tayo bago maging abala ang lahat.” Ang tugon naman ni Delfin sa asawa.

Pagkatapos kumain ay naunang mag-aya ang mag-asawa na umakyat sa taas para makapagpahinga. Naiwan naman sa may sala ang magkasintahan at doon nila ipinagpatuloy ang pagkukuwentuhan. Tanging ang ilaw na nagmumula sa Christmas tree ang siyang tumatanglaw sa kinaroroonan nilang dalawa.

“Did you miss me, Mrs. Dominguez?” Ang tanong ni Bullet habang tinitingnan nito si Carlo na nakahiga naman sa kanyang mga hita.

“Sobra. Eh ikaw ba namiss mo ko habang nandoon ka sa ibang bansa?” Ang balik na tanong nito sa nobyo.

“I will move heaven and earth just to be with you, that’s how much you mean to me, Carlo.   It was like a torture to me leaving you here but I know deep within my heart, I need to do it—for the sake of Miguel and his family.” Ang tugon ni Bullet.

Napangiti si Carlo sa sinabi ng nobyo. Hinawakan niya ang kamay nito at saka pinisil-pisil. “Alam ko. Hindi mo naman na kailangan pang magbigay ng paliwanag sa akin dahil naiintindihan ko. Sapat na ang mga ginawa mo para tulungan ako. Nakapagpasaya ka ng maraming tao at ipinagpapasalamat ko yun ng todo. Proud ako dahil may boyfriend ako na katulad mo.”

Iniyuko ni Bullet ang kanyang ulo papalapit kay Carlo upang dampian ang mga labi nito ng isang halik.

“I love you, Mrs. Dominguez.”

“I love you too, Mr. Dominguez.”

Sa sobrang pagkasabik sa isa’t-isa ay hindi na nila namalayan ang oras. Makalipas ang ilang sandali ay biglang tumunog ang cellphone ni Bullet. Agad naman na bumangon si Carlo upang bigyang-daan ang nobyo para kunin ito sa bulsa ng kanyang suot na pantalon.

“Sorry, I have to take this call.” Ang paalam ni Bullet.

“Okay lang sagutin mo na, mukhang importante yung tawag.” Ang saad naman ni Carlo. Inakala niya na tatayo ito upang lumayo sa kanya pansamantala ngunit doon na rin nito mismo sinagot ang tawag.

“Hello, ma?” Ang bungad na bati ni Bullet sa kabilang linya. Tahimik lang na nakamasid si Carlo habang pinagmamasdan ang nobyo na may kausap sa kanyang cellphone. Hindi rin naman nagtagal ang pag-uusap at nagpaalam na din agad ang lalaki.

“It’s my mom.” Ang wika agad ni Bullet kay Carlo pagkababa niya ng tawag.

“Ano daw ang sabi ng mama mo?” Ang tanong ni Carlo.

“The usual thing we do, updating her with my whereabouts and she also greeted me a happy holiday.” Ang sagot sa kanya ni Bullet.

“Hindi ka ba pupunta sa kanila para magcelebrate ng Pasko?” Sa puntong iyon ay hindi na napigilan ni Carlo ang sarili na usisain si Bullet, malimit kasi itong magkwento sa kanya tungkol sa pamilya nito.

“My parents live in the States. We have also other businesses there that they managed. We only see each other during special occasions like their birthday. I have two brothers, one is in New York and the other is in Singapore right now. I belong to a busy and productive working family.” Ang paliwanag ni Bullet sa kanya.

“Hindi ka ba nalulungkot kasi watak-watak kayo ngayon ng pamilya mo? Hindi mo ba sila namimiss?” Ang tanong muli ni Carlo.

Tiningnan ni Bullet sa mata ang kasintahan saka ito napabuntung-hininga. “Having this kind of setup in our family makes me feel sad at first but I get used to it as the year passes by. But on the other hand, my parents taught us to be independent in our lives. They gave us the freedom to make decisions which path we want to take. I remember when we we’re young, they always remind us that we have all the choices in this world, just make sure that we choose the one that makes us happy and passionate about. And I’m very thankful to them because at this point of my life, I know I made the right choice that makes me truly happy. Do you know what it is?”

“H-Hindi eh. Ano?” Ang nagtatakang tanong ni Carlo.

Isang ngiti ang sumilay sa mukha ni Bullet habang hindi nito inaalis ang kanyang mga mata sa pagkakatitig kay Carlo.

“You are my choice, Mrs. Dominguez.”

Hindi nakaimik sa mga sandaling iyon si Carlo. May kung anong kiliti na hatid sa kanyang puso ang mga katagang binitiwan ni Bullet na labis na nagpapahurumentado dito. Pakiwari niya ay pulang-pula na tulad sa isang kamatis ang kanyang mukha sa labis na kasiyahan na pilit niyang itinatago sa nobyo.

“It’s good to see you blushing because of me. Anyway, it’s already one o’clock in the morning. I should be going now.” Ang wika ni Bullet.

Bigla naman nataranta si Carlo sa sinabi ng nobyo. “H-Ha? Saan ka pupunta?”

“I’m going to my house to rest. You should take some sleep also, Mrs. Dominguez.” Ang paalala sa kanya ni Bullet. Akma na sana itong tatayo mula sa kanyang pagkakaupo nang pigilan siya ng kasintahan.

“I think you have something to say to me, Mrs. Dominguez. What is it? I’m all ears.” Ang tanong ni Bullet.

Hindi naman magkandatuto si Carlo sa pagkakayuko habang pinaglalaruan nito ang kanyang mga daliri. Pilit na pinapalakas ang loob dahil sa nahihiya itong magsabi sa nobyo. Masuyong hinawakan ni Bullet ang baba ni Carlo saka itiningala ito upang magsalubong ang kanilang mga mata. “Tell me, Mrs. Dominguez. What do you want us to do now?” Tila may himig ng panunudyo sa tanong nito.

Dahil sa labis na kasabikan na makasama ang nobyo na matagal din nawalay sa kanya ay hindi na nag-aksaya pa ng panahon si Carlo. “D-Dito ka n-na lang m-matulog sa k-kwarto ko.” Ang nauutal niyang sabi.

“Do you want me to sleep beside you? Just sleep only?” Ngayon ay mas tumindi pa ang panunukso ni Bullet dito.

“Ikaw na ang bahala, Mr. Dominguez.” Ang sagot ni Carlo sa kanya.

Agad na binuhat ni Bullet si Carlo. “Do you want me to make you scream or just moan only?” Ang tanong niya.

“Bullet! Anong klaseng tanong ba yan? Magkalapit lang yung mga kwarto namin ng mga magulang ko. Anong sigaw yang pinagsasabi mo d’yan? Saka bakit may pagbuhat ka pang nalalaman? Mag-asawa lang ganun?” Ang nahihiyang sagot naman ni Carlo sa kanya.

“Patience my love, we will get there in the right time. For now I want to proceed first on our honeymoon stage just like what other married couples do. Let’s continue our deep and long conversation upstairs shall we, Mrs. Dominguez?” Ang ngingiti-ngiting sabi ni Bullet.

Wala nang nagawa pa si Carlo nang dumampi na sa kanyang labi ang halik ng lalaki. Ilang sandali pa ay humakbang na ito papunta sa may hagdanan. Namangha siya sa lakas ng pangangatawan ni Bullet, nagawa kasi nitong umakyat habang buhat-buhat siya nito.

Pagpasok ng kwarto ay maingat na inihiga ni Bullet si Carlo sa kanyang kama. Tiningnan muna nito ang kabuuan ng kasintahan pagkatapos ay saka isa-isa nitong tinanggal ang suot na damit sa katawan. Panay naman ang lunok ni Carlo habang pinagmamasdan nito ang hubad na katawan ng nobyo na nakatambad ngayon sa kanyang harapan. Hindi pa rin nagbabago ang kakaibang init na dulot sa kanya ng presensya ng nobyo. Tinitigan niya ito mula sa ulo, pababa sa katawan hanggang sa mapadako ang mga mata nito sa nagsisimula nang magising na alaga ng lalaki.

“Little Bullet is longing for your touch, Mrs. Dominguez.” Ang mapang-akit na wika ni Bullet. Bumangon si Carlo mula sa pagkakahiga at dahan-dahang lumapit sa kinatatayuan nito. Inilapat pa lamang nito ang kanyang kamay ay halos mabaliw na ang lalaki.

“F*ck! Your hands is so good at this!” Ang bulalas ni Bullet. Muling ipinagpatuloy ni Carlo ang paghimas sa alaga ng nobyo, ipinadama niya dito ang mainit na haplos ng kanyang pagmamahal. Ilang sandali pa ay hindi na nakatiis ang lalaki at agad na hinawakan ang kamay ng kasintahan para pigilan ito.

Napakunot naman ng noo si Carlo. “Bakit? Ayaw mo na ba?” Ang nagtatakang tanong nito dito.

“I’m not satisfied enough with just bare hands. I want to feel it inside your mouth, Mrs. Dominguez.” Ang sagot ni Bullet. Ibinigay ni Carlo sa kanya ang isang makahulugang ngiti. Dinilaan niya muna ang ulo nito hanggang sa dahan-dahan na nitong ipinasok sa kanyang bibig ang kasing tigas ng bakal na alaga ng lalaki.

Isang malalim at masidhing ungol ang pinakawalan naman ni Bullet nang sakupin ng bibig nito ang halos kalahati ng kanyang alaga.

“Ssshhh. Baka marinig ka nina tatay at nanay.” Ang mahinang saway sa kanya ni Carlo.

“Tch. I can’t help it. Sorry.” Ang paghingi naman ng paumanhin ni Bullet. Muling ipinasok ni Carlo sa kanyang bibig ang alaga ng nobyo at pagkatapos ay saka nito sinimulang gumalaw. Naging mabagal sa umpisa ang paglabas-masok nito, hinahayaan muna niya na masanay ang kargada ng nobyo. Kapag nakakaramdam na siya ng pangangalay ay iniluluwa niya ito at pagtutuunan muna ng pansin ang pagdila sa ulo, katawan hanggang sa dalawang bola nito.

Hindi naman mawari ni Bullet kung saang direksyon niya ipapaling ang kanyang ulo dulot ng kakaibang sarap at kiliti na hatid ng ginagawa ni Carlo. Nang maramdaman niya na malapit na siyang labasan ay pansamantalang ipinaluwa niya sa bibig ng kasintahan ang kanyang alaga.

“I want to make love to you, Mrs. Dominguez.” Punong-puno ng pagnanasa ang bawat katagang namutawi sa bibig ni Bullet para sa kasintahan. Inalalayan niya si Carlo sa pagtayo pagkatapos ay saka isa-isang tinanggal ang suot na damit nito sa katawan. Ngayon ay pareho na silang walang saplot sa katawan.

Nakaramdam naman ng kaunting pagkahiya si Carlo sa kanyang sarili kaya tinakpan niya ng kamay ang hubad na katawan. Agad naman siyang pinigilan ni Bullet. “Don’t cover your body, it’s too beautiful to hide from my eyes.” Ang nakangiting sabi nito sa kasintahan.

“A-Ano k-kasi, n-nahihiya ako.” Ang nauutal na sagot ni Carlo. Idinampi ni Bullet ang kanyang palad sa pisngi nito. “Don’t be shy, okay? We’re making love so there’s nothing wrong to us seeing each other naked. Honestly, I loved the rawness and natural beauty that’s in front of me now.” Ang wika niya.

Siniil ni Bullet ng isang halik si Carlo. “There’s nothing to hide from me because you are mine after all, Mrs. Dominguez.” Maingat niyang inihiga ito sa kama saka muling sinakop ang mamula-mulang bibig ng kasintahan.

Tuluyan nang ipinagkaloob muli ni Carlo ang sarili sa kanyang nobyo. Hindi siya nakaramdam ng kahit na anong pagsisisi. Mahal niya si Bullet at yun ang mahalaga sa kanya sa mga sandaling ito. Dumako ang mga halik ng lalaki sa leeg pababa sa dibdib hanggang sa huminto ito sa may parteng tiyan, minarkahan niya ang bawat dinaanan ng kanyang labi bilang tanda ng pagmamahal. Ibinuka ni Bullet ang dalawang hita ni Carlo at pagkatapos ay pumusisyon na siya sa pagitan nito.

“I’ll be gentle.” Ang pangako ni Bullet sa kanya. Dumura ito ng laway saka ipinahid sa alaga niya at sa butas nito. Itinutok ng lalaki ang kargada at pagkatapos ay unti-unting ipinasok sa masikip na lagusan.

Napasinghap naman si Carlo nang maramdaman niya ang pagbaon ng alaga ni Bullet sa loob ng kanyang katawan. Napakapit siya nang mahigpit sa kamay ng nobyo, pakiwari niya ay tila may kung anong napunit sa kanyang butas kaya kakaibang hapdi at kirot ang nararamdaman niya sa mga sandaling ito.

“Does it hurt?” Ang tanong ni Bullet sa kanya. Bakas sa mukha nito ang labis na pag-aalala.

“Medyo. Naninibago lang siguro ako ngayon, matagal na din kasi nung huling beses natin itong ginawa.” Ang sagot naman ni Carlo. Pansamantalang tumigil si Bullet sa kanyang ginagawa saka binalingan muna ang labi nito. Naging maingat ang bawat pagkilos ng lalaki upang maiwasan na masaktan ang kasintahan, hinayaan niya muna hanggang sa ito ay maging komportable sa kanilang posisyon.

Ang hapdi at kirot ay napalitan ng sarap kalaunan. Hindi na namamalayan ni Carlo na tumutugon na pala siya sa mga halik ng nobyo, nawala na sa isipan niya ang nararamdamang sakit dahil nasasanay na ang kanyang butas. Nang matiyak ni Bullet na handa na ang kasintahan ay muli niyang ipinagpatuloy ang pagbaon ng kanyang alaga sa lagusan nito. Naging mabagal sa umpisa ang pag-ulos nito hanggang sa hindi na niya napigilan kung kaya’t pabilis nang pabilis ang paglalabas-masok ng kanyang alaga sa butas ng kasintahan.

“Damn! Your ass is too tight. Can’t get enough with it.” Ang reaksyon ni Bullet. Niyakap nang mahigpit ni Carlo ang matipunong katawan ng lalaki habang pabilis nang pabilis ang pagbayo nito sa kanyang ibabaw. Ilang saglit pa ay tumigil ang pag-ulos pagkatapos ay inutusan siya nito na tumuwad. Muling itinutok ni Bullet ang kanyang alaga sa butas ng kasintahan.

“Aaahhh…Bullet.” Ang pabulong na usal ni Carlo habang naglalabas-masok ang alaga ng nobyo sa kanyang lagusan. Hinawakan ng lalaki ang magkabilang kamay niya saka binilisan pa nang husto ang pagbayo sa likuran nito.

Panay mahihinang ungol at tunog ng pagdidikit ng kanilang mga katawan ang tanging maririnig sa apat na sulok ng kwarto. Nabigla si Carlo nang pahigain siya ng patalikod ni Bullet pagkatapos ay umikot ito ng posisyon habang nananatiling nakabaon pa rin sa kanyang butas ang alaga nito. Kamuntikan na siyang mapasigaw sa labis na sakit na naramdaman sa ginawa ng nobyo.

“Hugutin mo muna saglit Bullet, ang sakit kasi.” Ang pakiusap ni Carlo.

“Stay still. Pain will be over, just relax your body.” Ang sagot naman ni Bullet sa kanya. Wala nang nagawa si Carlo kundi sundin ang nobyo. Nagtagal sila sa ganun posisyon bago sinimulan ng lalaki ang paggalaw.

Inakala ni Carlo na yung kanina nilang ginawa sa simula ang masakit na bahagi na mararamdaman niya sa pakikipagniig kay Bullet ngunit nagkakamali siya, may mas sasakit pa pala bukod doon. Pilit niyang pinipigilan ang sarili na hindi gumawa ng ingay upang hindi marinig sa labas ng kwarto, tanging sa bedsheet na lamang siya kumakapit nang mahigpit.

Nang maramdaman ni Bullet na malapit na siyang labasan ay nag-iba sila ulit ng posisyon, muli siyang umibabaw kay Carlo. Kapwa nagsasalpukan ang kanilang mga pawisang katawan sa isa’t-isa. Panay ang mabibilis na mga ulos na ginagawa ng lalaki sa lagusan nito habang ang isa naman ay mahigpit na nakayakap sa kanya. Tila nasa isang digmaan ang kanilang mga dila, naglalaban at parehong ayaw sumuko sa laban. Makikita sa mga mata nila ang naglalagablab na pagnanasa ng pagsasanib ng kanilang mga katawan.

“Aaahhh I’m coming! I’m coming! Take all of this. Aaahhh shit!” Magkakasunod na putok ang inilabas na katas ni Bullet sa loob ni Carlo. Ibinagsak nito ang pawisang katawan sa ibabaw ng kasintahan. Kapwa sila naghahabol ng hininga sa labis na pagod dulot ng kanilang mainit na sagupaan.

“How was it?” Ang kaagad na tanong ni Bullet sa kasintahan.

“Hmmm, hindi gaano. Ang sakit kaya nung ginawa mo lalo na yung huli. Ang dami mo talagang alam basta kamanyakan ang pag-uusapan. Ano naman ang masasabi mo sa ginawa natin? Pasado na ba ito sa standards mo, Mr. Dominguez?” Ang balik na tanong ni Carlo.

“For me, this is the best gift I ever received for Christmas Day.” Ang masayang sabi ni Bullet.

“Yung sex?” Ang nagtatakang tanong ni Carlo sa nobyo.

Tiningnan ni Bullet sa mata ang kasintahan. “No. It’s you. Merry Christmas, Mrs. Dominguez.”

At isang mainit na halik ang siyang tumapos ng isang masayang tagpo sa pagitan nilang dalawa.

Samantala…

“Ladies and Gentlemen, we have just landed at Manila International Airport, Gateway Airlines welcomes you to Manila. On behalf of your flight crew headed by Captain Musni with First Officer Nepomuceno and the rest of the team, we thank you for choosing Gateway Airlines, your airline of choice.”

Magkahalong saya at pananabik ang sumilay sa kanyang mga mata habang siya ay naglalakad. Ang maamong mukha, morenang balat at ang kulot na kulay itim na buhok nito ang siyang pumupukaw ng pansin sa lahat ng tao na kanyang nakakasalubong sa loob ng paliparan. Karamihan sa mga kalalakihan na nandoon ay pawang napapalingon dahil sa kanyang angking kagandahan, ang isa nga dito ay bumangga pa sa haligi ng pader dahil nakatutok ang mga mata nito sa pagsulyap sa kanya. Wala na siyang ibang nagawa kundi ang mapailing na lamang. Hindi rin naman niya kasi lubusang masisisi ang mga ito dahil nasa lahi talaga nila ang mga gwapo at magaganda.

Lilinga-linga ito paglabas ng arrival area na tila may hinahanap. Ilang sandali pa ang nakakalipas ay may isang lalaki na papalapit sa kanyang harapan.

“Maligayang pagbabalik po sa inyo, Ma’am Andrea.” Ang bungad na bati sa kanya ng lalaki. Tinanggal niya ang suot na shades at pagkatapos ay saka nginitian ito.

“It’s good to see you again, Kuya Rogel. It feels so good to be back here in the Philippines. I’m sure marami na ang nagbago dito sa bansa natin habang wala ako. By the way, maraming salamat po pala sa pagsundo sa akin dito ngayon kahit late notice na ang ginawa ko.” Ang paghingi ng paumanhin ni Andrea sa lalaki.

“You’re welcome, ma’am. Huwag po kayong mag-alala dahil okay lang po sa akin yun. Kung hindi niyo po mamasamain ay maaari ko bang malaman kung ano po ba ang inyong sadya sa biglaang pag-uwi niyo sa bansa ngayon?” Ang tanong ni Rogel sa kanya.

Ipinikit ni Andrea ang kanyang mga mata pagkatapos ay huminga ito nang malalim, panandalian niyang dinama ang buong paligid. Pagdilat niya ay agad niyang tinitigan ng diretso si Rogel na kasalukuyan naman na nakatunghay sa kanya.

“Actually, I have an unfinished business to deal with here that’s why I decided to go back and settle it once and for all.”

Isang mapait na ngiti ang sumilay kay Andrea. Muling nanumbalik sa kanyang isipan ang isang mapait na alaala. Tila batid na kaagad ni Rogel ang tinutukoy nito.

“Handa na po ba kayong harapin siya?” Ang tanong niya dito.

“It’s about time, Kuya Rogel. I couldn’t wait to see him again.”

WAKAS…