PAUNAWA / DISCLAIMER

PAUNAWA AT DISCLAIMER

Ang nobelang ito ay isang gawang piksyon. Ang mga pangalan, karakter, negosyo, ospital, lugar, at pangyayari ay produkto lamang ng imahinasyon ng may-akda. Anumang pagkakahawig sa mga totoong tao, buhay man o patay, o sa mga aktuwal na kaganapan ay purong nagkataon lamang.

BABALA: R-18 (MATURE CONTENT)

Ang kwentong ito ay mahigpit na inirerekomenda lamang para sa mga mambabasang may edad labing-walo (18) pataas. Naglalaman ito ng mga maseselang tema, eksplisitong sekswal na senaryo, masidhing pananalita, at mapanganib na dinamika ng kapangyarihan. Inaasahan ang malawak na pag-unawa at bukas na isipan mula sa mga magbabasa.

TRIGGER WARNINGS:

Ang nobelang ito ay isang Dark Psychological Thriller at Dark BxB Romance. Ang pangunahing karakter ay isang psychopath, at hindi siya isang bayani. Upang maprotektahan ang iyong mental na kalusugan, mangyaring basahin nang maigi ang mga sumusunod na babala bago magpatuloy. Ang kwentong ito ay may paglalarawan ng mga sumusunod:

Psychopathic Point of View: Isinalaysay ang kwento mula sa pananaw ng isang taong walang empatiya, walang awa, at nakakaramdam ng kaligayahan sa pagkasira ng buhay ng ibang tao.

Medikal na Karahasan at Malpractice: Paglalarawan ng pananakit gamit ang scalpel, sadyang pagbibigay ng maling dosage ng mga nakamamatay na gamot upang pumatay, at kawalan ng pagpapahalaga sa buhay ng pasyente.

Childhood Trauma at Animal Death: Emosyonal at sikolohikal na pang-aabuso mula sa pamilya, sapilitang pagkakulong sa madilim na silid, at mga nakakabahalang insidente noong pagkabata na kinasasangkutan ng pagkamatay ng hayop.

Gore at Pisikal na Pananakit: Paglalarawan ng pag-agos ng dugo, matitinding pinsala sa katawan, at pagpatay.

Sikolohikal na Torture at Gaslighting: Pagtatanim ng ebidensya, paninira ng reputasyon, panlilinlang, at paggamit ng takot upang sirain ang katinuan ng isang tao.

Degradation at Mapanganib na Sexual Dynamics: Paggamit ng pakikipagtalik bilang sandata upang mangontrol at mambasag ng ego. Kasama rito ang extreme power play, Consensual Non-Consent (CNC), pagtrato sa kapwa tao bilang isang laruan na walang dignidad, at sexual encounters sa mga mapanganib at pampublikong lugar.

Stalking, Voyeurism, at Blackmail: Patagong pagmamasid, pag-hack ng mga security cameras, at pananakot gamit ang mga lihim na impormasyon.

Substance Abuse at Desperasyon: Pagnanakaw ng mga restricted drugs at ang matinding epekto ng pagkabaon sa utang na humahantong sa pagkasira ng buhay.

Kriminalidad at Sindikato: Pagtalakay sa mga iligal na gawain tulad ng smuggling ng armas, paggamit ng pera at impluwensya upang pagtakpan ang mga krimen, at sapilitang arranged marriage para sa alyansa ng mga kriminal.

Ang mga desisyon at pag-uugali ng mga karakter, partikular ang malagim na ugnayan nina Julian at Gabriel, ay ginawa para lamang sa madilim na naratibo ng kwento. Hindi kailanman nino-normalize o pino-promote ng may-akda ang ganitong klaseng manipulasyon, karahasan, o krimen sa tunay na buhay.

Kung ikaw ay sensitibo o may trauma na maaaring ma-trigger ng mga medikal na trahedya at madidilim na tema, pinapayuhan kang huwag nang ituloy ang pagbabasa. Read at your own risk.

Copyright © 2026 by Jose Nhickolas. All Rights Reserved.

PROLOGUE

Madaling utuin ang mga tao kapag nakakita sila ng puting uniporme.

Iiyak sila sa harap mo. Ibibigay nila ang buong tiwala nila. Hindi nila alam na ang unipormeng ito ay hindi simbolo ng kabutihan. Isa lamang itong malinis na canvas na naghihintay mabahiran ng dugo.

Nakatayo ako sa dilim, pinagmamasdan ang sarili kong repleksyon sa manipis at malamig na scalpel na hawak ko.

Ako si Julian Castellano. Sa papel, isa lamang akong hamak na nurse. Ngunit sa likod ng maamo kong maskara, ako ang halimaw na nagtatago sa liwanag.

Inakala ng pamilya ko na mababali nila ako nang tanggalan nila ako ng pera at impluwensya. Mga tanga. Binigyan nila ako ng pinakaperpektong camouflage sa buong mundo.

Ngunit napakadaling manira ng mga ordinaryong buhay. Nakakabagot. Kailangan ko ng isang taong makakaintindi sa sining ng pananakit ko. Isang kapwa predator na hindi tatakbo kapag nakita niya ang dilim na nagtatago sa utak ko.

Hanggang sa dumating siya.

Si Gabriel Valdemor. Ang bilyonaryong tagapagmana na sapilitang ipinagkasundo sa akin. Isang lalaking kasing lamig at kasing talim ng patalim na hawak ko.

Hindi niya ako tinangkang baguhin. Hindi niya ako tinangkang pigilan. Sa halip ay sabay naming tinitigan ang mundong pwede naming paglaruan at sirain.

Pumasok ka sa madilim naming mundo. Ipakikita namin sa iyo kung gaano kadelikado kapag ang dalawang halimaw ay tuluyang nagkasundo.

KABANATA 1

“Putangina mong hayop ka!”

Isang malutong at napakalakas na sampal ang umalingawngaw sa buong nurses’ station ng Alcantara Medical Center.

Bumaling ang mukha ko sa kanan. Naramdaman ko ang matinding pag-init ng pisngi ko. Ang pwersa ng palad ni Dr. Reyes ay sapat para tumalsik ang salamin ko sa malamig na tiles at mabasag ang kaliwang lente nito. Nalalasahan ko agad ang kalawangin at maalat na likido sa loob ng bibig ko. Pumutok ang ibabang labi ko.

Natahimik ang lahat ng tao sa ward. Ang pagtunog ng mga heart monitor at ang mga bulungan ng mga pasyente ay biglang parang lumayo.

“50 mg, Julian!” patuloy na sigaw ni Dr. Reyes. Namumula ang malaking mukha niya habang hawak ang isang patient chart. Ang mga ugat sa matabang leeg niya ay parang mga uod na gustong sumabog mula sa balat. Dinuro niya ang noo ko gamit ang nanginginig niyang hintuturo. “50 milligrams ng Diazepam ang isinulat mo sa chart imbes na 5 mg! Kung hindi ko napansin iyon, pinatay mo ang pasyente sa Bed 4! Wala kang kwenta!”

Pilit kong pinanginig ang mga tuhod ko at dahan-dahang yumuko sa ilalim ng puting uniporme ko.

“S-Sorry po, Doc,” garalgal at mahina kong sagot. Tumingin ako sa sahig, nagpapanggap na takot na takot. “Nalito po ang mata ko sa decimal point. Hindi ko po sinasadya.”

Tahimik akong napangiti sa loob ng utak ko. Ang Diazepam ay isang sikat na tranquilizer o muscle relaxant. Karaniwang binibigay ang 5 mg para pakalmahin ang mga pasyenteng inaatake ng matinding anxiety o nagwawala. Pero kung 50 mg ang papasok sa ugat ng isang matanda, babagal ang central nervous system niya. Babagsak ang blood pressure niya. At unti-unti niyang makakalimutang huminga hanggang sa tuluyan siyang malagutan ng hininga sa loob ng kaniyang pagtulog. Isang tahimik, malinis, at payapang kamatayan.

“Nalito? Gago! Buhay ng tao ang hawak natin dito! Kahit ibenta mo iyang bulok mong katawan, hindi mo mababayaran ang lisensya ko kapag nakasuhan tayo!” Inikot niya ang braso niya at akmang susuntukin na ako sa mukha.

“Doc, tama na po iyan.”

Mabilis na pumagitna si Mark. Hinarang ng paborito kong co-nurse ang katawan niya sa pagitan namin ni Dr. Reyes. Hawak ni Mark ang braso ng aming matabang doktor.

“Huwag niyo na pong saktan si Julian, Doc,” pakiusap ni Mark. “Pagod na po tayong lahat dahil sa double shift. Ako na po ang magdo-double check ng mga chart niya simula ngayon.”

Umatras si Dr. Reyes. Dumura siya sa mismong gilid ng puting sapatos ko. “Mga putangina ninyo. Ayusin niyo ang trabaho niyo kung ayaw niyong ipatanggal ko ang mga lisensya niyo.”

Umalis ang doktor at pabagsak na isinara ang pinto ng opisina niya.

Nanginig ang mga balikat ko. Nagpalabas ako ng isang maliit at kaawa-awang hikbi. Agad akong inalalayan ni Mark at pinulot niya ang basag kong salamin mula sa sahig.

“Ayos ka lang, pare?” tanong niya habang iniaabot ang salamin sa nanginginig kong kamay. “Hayaan mo na yung matandang iyon. Mainit lang ang ulo dahil sa dami ng pasyente natin.”

Tiningnan ko si Mark gamit ang mga luhang sadyang inipon ko sa gilid ng mga mata ko. “Salamat, Mark. Nakakahiya. Masyado lang talaga akong puyat.”

Bumalik ang lahat sa kani-kanilang trabaho na parang walang nangyari. Umupo ako sa station at isinuot ang basag na salamin. Dinilaan ko ang dugo sa pumutok kong labi.

Walang nagkamali sa mata ko. Ako mismo ang nagsulat ng 50 mg sa chart na iyon kagabi. Ginawa ko iyon dahil alam kong iche-check niya ang chart bago ibigay ang gamot. Gusto kong makita kung gaano kabilis magalit ang doktor na ito. Gusto kong maramdaman ang sampal niya. Gusto kong makita kung may mararamdaman ba akong kaba. Ngunit wala akong maramdaman.

Ang sakit sa pisngi ko ay nagbigay lang ng panandaliang kuryente sa mga ugat ko. Habang nakayuko ako at nagpapanggap na umiiyak sa harap ng computer, ang totoo kong isipan ay abala sa pag-aaral ng anatomy ni Dr. Reyes. Nakikita ko ang pagtibok ng jugular vein sa gilid ng mataba niyang leeg. Alam ko kung paano tapusin iyan. Hindi ko kailangan ng lason o kahit anong matalas na bagay. Isang 10cc syringe lamang na walang laman kundi purong hangin. Kapag itinurok ko ang hanging iyon nang direkta sa ugat niya, lilikha ito ng air embolism. Babarahan ng bula ang daloy ng dugo papunta sa utak o baga niya. Isang perpektong heart attack o stroke na napakahirap hanapan ng bakas sa isang ordinaryong autopsy.

Bata pa lamang ako nang matuklasan kong may sira ang utak ko. 7 years old ako nang mamatay ang lola ko. Habang nagwawala sa iyak ang mga magulang ko sa harap ng kabaong, nakatayo lamang ako sa gilid. Wala akong naramdamang lungkot. Wala akong naramdamang awa. Ang tanging naisip ko noon ay kung gaano kabilis mabubulok ang balat niya sa ilalim ng lupa. Simula noon, natuto akong mag-aral ng emosyon. Pinag-aralan ko kung paano umiyak, kung paano tumawa sa mga walang kwentang jokes, at kung paano maging isang perpektong anghel ng medisina. Ako ay isang psychopath na nagtatago sa isang malinis na puting uniporme.

Pagpatak ng 7:00 PM, natapos ang shift namin. Pumasok ako sa male locker room. Walang tao bukod sa akin.

Umupo ako sa mahabang bangko at kinuha ang cellphone ko. Binuksan ko ang isang sikat na dating app na may kulay dilaw na logo. Nag-scroll ako. Puro mga lalaking nakahubad ang dibdib at walang mga mukha. Puro mga mensaheng naghahanap ng panandaliang aliw.

Basura. Napakabagot ng mundong ito. Nabubuhay ang mga tao para sa mabilis na pagpaparaos. Walang thrill. Walang laman ang mga isip nila. Hinahanap ko ang isang taong kayang tapatan ang dilim ng utak ko. Isang predator na hindi magtatago sa mga pekeng litrato. Nag-swipe left ako sa lahat ng mukhang nakita ko at pinatay ang screen ng phone.

Bumukas ang pinto ng locker room. Pumasok si Mark.

Mabilis niyang ini-lock ang pinto mula sa loob. Tiningnan niya ako. Ang mga mata niya ay pagod, madilim, at punong-puno ng matinding stress. Alam kong marami siyang utang sa sugal. Alam ko rin kung paano niya sinosolusyunan iyon. Ninanakaw niya ang mga natitirang vials ng Fentanyl sa storage room. Ang Fentanyl ay isang synthetic opioid na karaniwang ibinibigay sa mga pasyenteng may malalalang cancer para patayin ang sakit. 100 times itong mas matapang kaysa sa Morphine. Ninanakaw niya ang mga iyon para ibenta sa black market sa halagang libu-libong piso. At alam ko ring ginagamit niya ang katawan ko para makatakas sa lahat ng takot at problema niya sa buhay.

“Galit pa rin si Reyes,” bungad ni Mark habang naglalakad papalapit sa akin. Hinubad niya ang puting scrub top niya, inilalantad ang matipuno at siksik niyang dibdib. Punong-puno ng pawis ang balat niya.

Tumayo ako. Inilapag ko ang basag kong salamin sa loob ng locker ko. “Hayaan mo na siya. Nakauwi na ang matandang iyon.”

Hindi na siya sumagot. Bigla niya akong hinila palapit sa kaniya. Ibinagsak niya ang mga labi niya sa leeg ko. Marahas. Walang pag-iingat. Ang mga kamay niya ay mabilis na gumapang pababa sa baywang ko at mahigpit na pinisil ang balakang ko.

Ito ang papel ko sa kaniya. Isang sex buddy. Isang katawan na pwede niyang angkinin kapag hindi na niya kaya ang bigat ng mundo.

Pinaubaya ko ang sarili ko. Hinayaan kong itulak niya ako pabalik sa malamig na bakal ng mga locker. Lumikha ng malakas na kalabog ang likod ko ngunit hindi ako dumaing. Kinagat niya ang ibabang labi ko, saktong tumama sa sugat na ginawa ni Dr. Reyes kanina. Nalalasahan namin pareho ang sariwang dugo.

Hinubad niya ang uniporme ko. Ang malamig na aircon ng kwarto ay dumampi sa maputlang balat ko. Ibinaba niya ang pantalon ko hanggang sa mga tuhod.

“Kailangan ko ito, Julian,” ungol niya habang mabilis na binubuksan ang zipper ng sarili niyang pantalon. Ang boses niya ay nanginginig sa matinding pangangailangan. Nakita ko ang tigas at laki ng pagnanasa niya, pilit na kumakawala sa itim niyang brief.

Ipinatong ko ang mga kamay ko sa malalapad niyang balikat. “Ibigay mo sa akin, Mark.”

Binuhat niya ang magkabilang hita ko at ipinulupot ito sa baywang niya. Isinandal niya nang madiin ang likod ko sa locker para suportahan ang bigat ko. Walang pasubali at walang paghahanda, ipinasok niya ang sarili niya sa akin nang isang buong diin.

Napasinghap ako. Ang sakit at ang init ng laman niya ay sumunog sa loob ko. Gumalaw siya nang mabilis at marahas. Bawat pag-urong at pagsulong niya ay lumilikha ng matunog na halik ng aming mga balat. Ang pawis niya ay tumutulo sa dibdib ko. Ang maiinit na hininga niya ay humahampas sa tainga ko.

“Putangina, ang sarap mo,” bulong niya habang mas lalong binibilisan ang pagbayo niya.

Umuungol ako. Ipinikit ko ang mga mata ko at ginaya ang mga tunog na inaasahan niyang marinig mula sa isang taong nasasarapan. Ibinabaon ko ang mga kuko ko sa likod niya. Ngunit sa likod ng mga nakapikit kong mata, ang utak ko ay nananatiling malamig na parang yelo.

Wala akong nararamdamang pagmamahal para sa lalaking ito. Pinag-aaralan ko ang cervical spine niya habang nakakapit ako sa leeg niya. Kinakalkula ko kung gaano katinding pwersa ang kailangan para baliin ang mga buto niya mula sa ganitong posisyon. Isa siyang mahinang hayop na nagpapalipas ng stress. Ako ang halimaw na nagpapanggap na laruan niya.

Makalipas ang ilang minuto, mas lalong humigpit ang hawak niya sa mga hita ko. Isang malakas at garalgal na ungol ang pinakawalan niya bago niya tuluyang ibinuhos ang init niya sa loob ko. Huminto siya sa paggalaw at isinubsob ang mukha niya sa leeg ko, humihingal na parang isang asong pagod na pagod.

Tahimik ko siyang hinaplos sa buhok. “Ayos na?” malambing kong tanong.

Tumango siya. Inayos niya ang paghinga niya, dahan-dahang inilapag ang mga paa ko sa sahig, at lumayo upang ayusin ang sarili niyang damit. Hindi siya lumingon sa akin habang isinusuot niya ang pantalon niya. Pagkatapos makuha ang gusto niya, babalik na siya sa pagiging malamig na katrabaho.

“Mauna na ako,” sabi niya habang kinukuha ang bag niya mula sa upuan. “Salamat, pare. Ingat ka pag-uwi.”

“Ikaw rin,” sagot ko habang pinupunasan ang sarili ko gamit ang isang tissue.

Nagbihis ako at lumabas ng ospital. Ang byahe pauwi sa Cavite ay amoy usok at asim ng pawis. Nakasiksik ako sa likuran ng bus, nanatiling tahimik, pinapanood ang mga walang kwentang mukha ng mga taong nakasakay. Punong-puno ng pagod at problema ang mga mukha nila. Nakakaumay.

Pagbaba ko sa kanto ng eskinita, sinalubong ako ng madilim na daan na amoy ihi ng aso at nabubulok na basura. Umakyat ako sa kahoy na hagdan ng inuupahan kong apartment. Huminto ako sa tapat ng pinto ko.

Bago ako umalis kaninang umaga, nag-ipit ako ng isang napakanipis na hibla ng itim na sinulid sa pagitan ng hamba at ng mismong pinto. Isang nakagawian kong ritwal para masigurong walang pumapasok sa teritoryo ko. Pagtingin ko sa siwang, nandoon pa rin ang sinulid. Walang gumalaw. Walang pumasok.

Binuksan ko ang pinto at pumasok sa loob. Madilim. Tahimik. Ang lahat ay nasa tamang ayos.

Nahiga ako sa kama nang hindi man lang hinuhubad ang sapatos ko. Tinitigan ko ang puting kisame. Walang kulay. Walang ingay. Ang ganitong katahimikan ang pinakanakakabaliw sa lahat. Wala man lang bang magtatangkang basagin ang pader ko? Wala man lang bang maglakas-loob na paglaruan ang buhay ko?

Ipinikit ko ang mga mata ko. Araw-araw ganito ang nangyayari. Araw-araw akong naghihintay ng isang bagay na gigising sa tunay kong pagkatao. Kailangan ko ng laro. Kailangan ko ng isang taong hindi madaling mamatay. At habang naghihintay ako sa dilim ng kwarto ko, alam kong malapit nang maubos ang pasensya ko sa mundong ito.

KABANATA 2

Ang Miyerkules sa Alcantara Medical Center ay laging amoy matapang na kape at pinakuluang karayom. Pagpatak ng 6:00 AM, nag-time in ako sa biometric scanner. Ang mukha ko ay kalmado. Ang puting uniporme ko ay walang lukot. Nakangiti akong naglakad papasok sa ward, bitbit ang perpektong maskara ng isang masipag na nurse.

Pagdating ko sa nurses’ station, hindi pa dumadating si Mark. Ang nadatnan ko ay si Chloe.

Si Chloe ang head pharmacist ng palapag namin. Nakasandal siya sa counter ng pharmacy habang mabilis na nag-e-encode sa tablet niya. Ang mapupulang labi niya ay nakangiwi. Amoy vanilla at rubbing alcohol ang paligid niya. Siya ang tipo ng babae na alam ang lahat ng tsismis sa ospital, mula sa mga doktor na nagtataksil sa mga asawa nila hanggang sa mga pasyenteng walang pambayad. Gusto niyang hawak niya ang kontrol sa lahat ng bagay, lalo na sa inventory niya.

“Good morning, Chloe,” bati ko. Inilapag ko ang bag ko sa loob ng locker sa ilalim ng desk.

Inirapan niya ang tablet at bumuntong-hininga. “Walang good sa morning, Julian. Kanina pa ako nagbibilang dito. Hindi nagba-balanse ang inventory natin ng mga painkiller mula pa noong weekend. Kulang ng 2 vial ng Morphine.”

Nanatili akong nakangiti. “Baka naman may naiwan lang sa kabilang cart? O baka may emergency use na hindi nai-log agad ng night shift?”

Tiningnan ako ni Chloe nang matalim. Ang mga mata niya ay naghahanap ng butas. “Julian, hindi simpleng nalilimutan i-log ang Morphine. Kung hindi lilitaw ang mga iyon hanggang 12:00 PM, ire-report ko na ito kay Dr. Reyes at ipapa-review ko ang mga CCTV sa storage room.”

Tahimik akong natawa sa loob ng utak ko. Alam ko kung nasaan ang 2 vial ng Morphine. Ako mismo ang kumuha ng mga iyon kagabi bago ako umuwi. Hindi ko iyon ninakaw para ibenta. Ipinasok ko iyon sa ilalim ng isang makapal na medical dictionary sa pinakasulok ng drawer ni Chloe. Ginawa ko iyon para lang makita kung gaano siya kabilis mataranta. Gusto kong makita kung paano masisira ang araw ng isang taong uhaw sa kontrol.

“Ipapa-review mo? Mabuti pa nga,” seryosong sagot ko habang nagpapanggap na nag-aalala. “Para malinis din ang pangalan nating lahat sa ward.”

Isang boses ng lalaki ang sumingit mula sa ilalim ng aming desk. Gumapang palabas si Leo.

Siya ang IT technician ng ospital. May suot siyang itim na jacket na pilit tinatakpan ang ID niya. Puno ng alikabok ang buhok niya at amoy lumang kable ang damit niya. Pinunasan niya ang salamin niya gamit ang laylayan ng damit niya. Hindi ko napansing nandoon siya sa ilalim dahil napakatahimik niyang gumalaw.

Tumayo si Leo at isinabit ang isang bungkos ng LAN cables sa balikat niya. Tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata. Walang emosyon. Walang pilit na ngiti. “Pina-check na sa akin ni Dr. Reyes ang camera sa storage room kahapon. Malinis ang logs. Walang pumasok bukod sa inyong mga naka-duty.”

“So, sinasabi mong isa sa atin ang kumuha?” nakapamewang na tanong ni Chloe.

Tumingin si Leo kay Chloe. “Sinasabi ko lang kung ano ang nakita ko sa monitor, Chloe. Hindi nagsisinungaling ang mga camera.”

Tinitigan ko si Leo. Ang mga mata niya ay kalmado at punong-puno ng kalkulasyon. May access siya sa lahat ng camera sa buong gusali. Nakikita niya ang bawat galaw, bawat pagkakamali, at bawat kasinungalingan ng mga tao rito. Siya ang nagsisilbing mata ng ospital. Isang tahimik na observer. Interesante ang mga taong katulad niya. Pareho kaming nanonood mula sa gilid. Ang kaibahan namin ay nanonood siya para mag-ayos ng sistema, habang ako ay nanonood para humanap ng paraan kung paano ito sirain.

“Aayusin ko muna ang report ko,” inis na bulong ni Chloe. Kinuha niya ang mga papel niya at padabog na naglakad pabalik sa loob ng pharmacy.

Naiwan kami ni Leo. Ngumiti ako sa kaniya at nagkunwaring nag-aayos ng mga ballpen sa desk. “Ang bigat naman ng trabaho mo, Leo. Lahat nakikita mo diyan sa mga camera mo.”

Ngumiti siya nang tipid. Isang ngiti na hindi umabot sa mga mata niya. “Lahat ng hindi marunong magtago, nakikita ko, Julian. Ingat sa shift mo.”

Tinalikuran niya ako at naglakad papunta sa IT department. Sinundan ko siya ng tingin. Magaling. Gusto ko ang mga taong hindi madaling basahin.

Pagpatak ng 8:00 AM, dumating si Mark. Gulo-gulo ang buhok niya at pawis na pawis. Ang itim na bag niya ay padabog niyang ibinagsak sa ibabaw ng upuan.

“Sorry na-late ako,” humihingal na sabi niya. Kumuha siya ng isang basong tubig mula sa dispenser at mabilis itong ininom. “Grabe ang traffic sa highway.”

“Ayos lang, Mark. Kaka-rounds lang din ni Dr. Reyes kanina,” pagsisinungaling ko. Inabot ko sa kaniya ang isang patient chart. “Bed 7. Nagrereklamo na masakit daw ang tahi niya sa tiyan. Paki-check naman habang inaayos ko itong mga gamot para sa susunod na pasyente.”

Tumango si Mark. Kinuha niya ang chart at naglakad papunta sa kabilang dulo ng ward.

Nang makalayo siya, sinundan ko siya ng tingin. Si Mark ang paborito kong laruan sa ospital na ito. Madali siyang manipulahin dahil sa mga utang niya. Madali siyang utuin dahil ginagamit niya ang katawan ko.

Lumipas ang ilang oras at naging abala ang buong palapag. Pagsapit ng 2:00 PM, pumasok si Dr. Reyes sa ward. Nag-utos siya kay Mark na kumuha ng 2 vial ng Fentanyl mula sa storage room para sa isang pasyente sa ICU.

Ito ang hinihintay kong pagkakataon.

Nagkunwari akong may kukunin na malinis na bedsheets sa linen room na katabi lang ng storage room. Pumasok ako sa loob at iniwan kong nakabukas ng isang pulgada ang pinto. Mula sa siwang, kitang-kita ko ang loob ng kwarto ng mga gamot.

Dumating si Mark. Ipinasok niya ang passcode sa electronic lock ng pinto. Bumukas ito. Pumasok siya sa loob at naglakad patungo sa malamig na cabinet ng mga restricted drugs. Kinuha niya ang maliit na susi mula sa bulsa niya.

Pinanood ko ang bawat galaw niya. Kumuha siya ng 2 vial para sa pasyente. Pero bago niya isara ang cabinet, mabilis na dumukot ang kamay niya at kumuha ng 3 pang karagdagang vials ng Fentanyl. Mabilis niyang ibinulsa ang ninakaw na gamot sa loob ng scrub pants niya. Lumingon siya sa paligid para siguraduhing walang nakakakita.

Nakangiti ako sa dilim ng linen room. Huling-huli ko siya.

Hawak ko ang buhay niya sa mga kamay ko. Isang sumbong lang kay Dr. Reyes o kay Chloe, sira ang lisensya niya. Makukulong siya. Wawasakin ng droga at utang ang buong kinabukasan niya. Ang kapangyarihang iyon ay nagbigay ng matinding init sa dibdib ko. Ito ang rason kung bakit hindi ko siya isinusumbong. Masarap hawakan ang sikreto ng isang tao. Masarap panoorin siyang magpanggap na malinis habang alam ko kung gaano siya kadumi.

Lumabas si Mark ng storage room at naglakad pabalik sa ward. Hinintay ko muna siyang makalayo bago ako lumabas ng linen room bitbit ang mga bedsheets.

Pagbalik ko sa nurses’ station, nakaupo si Mark at nagsusulat sa chart. Tiningnan ko siya.

“Napansin mo ba si Chloe kanina?” kaswal kong tanong habang inilalapag ang mga bedsheets sa counter. “Galit na galit. May nawawala raw na Morphine. Ipapa-check daw niya kay Leo yung mga CCTV sa storage room mamaya.”

Tumigil sa pagsusulat ang kamay ni Mark. Ang balikat niya ay biglang tumigas. Tumingin siya sa akin. Ang mukha niya ay namutla na parang nawalan ng dugo. Ang mga mata niya ay nagtatanong, puno ng matinding kaba.

“I-Ipapa-check ang CCTV?” nauutal niyang tanong.

Kumunot ang noo ko at nagpakita ng isang inosenteng ekspresyon. “Oo. Bakit? May napansin ka bang kahina-hinala sa storage room?”

“Wala. Wala naman,” mabilis niyang sagot. Yumuko ulit siya at pilit na itinuloy ang pagsusulat, ngunit kitang-kita ko ang panginginig ng kamay niya. Ang mga letra niya sa chart ay naging magulo.

“Hayaan mo na iyon,” bulong ko habang tinatapik ang balikat niya. “Sabi naman ni Leo kanina, baka may nag-glitch lang sa system niya. Sana nga hindi lumaki ang issue, baka tayong lahat ang sisihin ni Dr. Reyes.”

Tumango si Mark. Hindi na siya nagsalita. Pinanood ko ang pawis na namuo sa noo niya. Pinanood ko kung paano siya kainin ng sarili niyang paranoia. Sa isip niya, iniisip na niya kung nakita ba ng camera ang pagbulsa niya sa Fentanyl kanina. Iniisip na niya kung paano siya magdadahilan sakaling ipatawag siya sa opisina.

Napakasarap paglaruan ng utak ng tao. Isang simpleng salita. Isang simpleng babala. Sapat na para sirain ang kapayapaan nila.

Natapos ang buong linggo na puro ganito ang nangyayari. Pinanood kong ma-stress si Chloe, pinapanood ko si Mark na halos hindi makahinga sa nerbyos, at pinag-aaralan ko ang tahimik na paggalaw ni Leo sa mga hallways ng ospital.

Pagsapit ng Biyernes ng gabi, umuwi ako sa Cavite.

Binuksan ko ang pinto ng apartment ko. Tahimik at madilim ang loob. Umupo ako sa gilid ng kama at tinitigan ang blangkong pader. Isang mabigat na pakiramdam ang unti-unting bumalot sa akin.

Nakakaumay.

Ang laro ko kina Mark at Chloe ay masyadong maliit. Masyadong madali. Walang pumapalag. Walang humahamon sa katalinuhan ko. Madaling sirain ang mga taong nakasalalay ang buhay sa isang maliit na sweldo at lisensya.

Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bulsa. May isang bagong mensahe sa screen.

Sender: Castellano Holdings - Secretary

Message: Good evening, Sir Julian. Your father expects you tomorrow, Saturday, 8:00 PM for a private dinner at The Grand Aurelia Hotel. He insists on your attendance.

Tinitigan ko ang text. Isang malamig na ngiti ang unti-unting gumuhit sa mga labi ko.

Kung nakakabagot na ang maglaro ng mga ordinaryong nurse at doktor, baka panahon na para harapin ang pinakamalaking kalaban ko. Ang bilyonaryong nagbigay ng apelyido ko. Ang taong akala niya ay kaya niyang bilhin ang lahat, pati na ang utak ko.

Pinatay ko ang screen ng phone at inihagis ito sa ibabaw ng kama. Bukas ng gabi, isusuot ko ang pinakamahal kong maskara. Hahayaan ko munang magpahinga ang mga tanga sa Alcantara Medical Center. Oras na para tikman ang laro ng mga taong may hawak ng totoong kapangyarihan.

KABANATA 3

Ang 8:00 PM ng Sabado ay hindi para sa mga pasyente. Ito ay para sa isa pang uri ng pagpapanggap.

Nakatayo ako sa harap ng isang malaking salamin sa loob ng restroom ng isang 5-star hotel sa Makati. Wala na ang murang puting uniporme na amoy rubbing alcohol. Ang nakabalot ngayon sa katawan ko ay isang charcoal gray tailored suit na nagkakahalaga ng 150,000 pesos. Ang buhok ko ay nakasuklay nang maayos gamit ang mamahaling pomade. Sa kaliwang pulso ko ay kumikislap ang isang silver na Rolex Daytona.

Tinitigan ko ang sarili ko. Isang perpektong manipestasyon ng yaman at kapangyarihan. Ito ang mukha na gusto nilang makita.

Lumabas ako ng restroom at naglakad patungo sa VIP private dining room sa dulo ng pasilyo. Nakatayo sa labas ng pintong gawa sa mahogany ang personal na aso ng tatay ko.

Si Rafael. Ang head bodyguard ng pamilya Castellano.

Sa ilalim ng itim at masikip niyang suit, kitang-kita ang siksik at malapad niyang dibdib. Matangkad siya, may matalas na panga, at may morenong balat na laging amoy mamahaling pabango at sigarilyo. Isa siyang sanay na pumatay para sa tatay ko, pero sa tuwing kami lang ang magkasama, isa lang siyang laruan na uhaw sa atensyon ko.

Lumapit ako sa kaniya. Tumingin siya sa magkabilang dulo ng pasilyo para siguraduhing walang ibang tao. Nang makita niyang kami lang dalawa, nawala ang tigas ng ekspresyon niya at bumaba ang tingin niya sa mga labi ko.

“You’re late, Julian,” malalim at paos na bulong niya.

Inilapit ko ang katawan ko sa kaniya hanggang sa maramdaman ko ang init niya. Ipinatong ko ang palad ko sa matigas niyang dibdib. Naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng puso niya sa ilalim ng tela. Ibinaba ko ang kamay ko papunta sa baywang niya, kinapa ang malamig na baril na nakasukbit doon, at dahan-dahang hinaplos ang malaking umbok sa ilalim ng pantalon niya.

Napapikit siya nang mariin. Isang mahinang ungol ang pinigil niya sa lalamunan niya.

“Masama bang paghintayin ang matanda?” malambing kong tanong malapit sa tainga niya. “O baka ikaw ang naiinip na makita ako?”

“Putangina, Julian. Nasa loob ang daddy mo,” garalgal na babala niya pero hindi niya inalis ang kamay ko. Sa halip, bahagyang ibinuka niya ang mga binti niya para mas bigyan ako ng espasyo.

Ngumiti ako. Ang galing niyang magpanggap na matapang sa harap ng ibang tao, pero sa mga kamay ko, handa siyang lumuhod. Pinisil ko nang madiin ang laman niya, sapat para mapasinghap siya at mapahawak nang mahigpit sa balikat ko.

“Mamaya, dumaan ka sa Cavite,” utos ko sa kaniya. “Gusto kong malaman kung anong bagong plano ng matanda para sa kumpanya. At alam mo kung ano ang kailangan mong gawin para pakinggan kita.”

Binitawan ko siya at inayos ang kwelyo niya na parang walang nangyari. Tumango si Rafael, pilit na inaayos ang paghinga niya at ibinalik ang blangkong ekspresyon sa mukha niya. Binuksan niya ang mabigat na pinto ng VIP room para sa akin.

Pumasok ako sa loob. Sa gitna ng malawak na kwarto ay may isang mahabang lamesa. Sa kabilang dulo nito ay nakaupo ang aking mga magulang.

Si Roberto Castellano. Ang CEO ng Castellano Holdings. May hawak siyang isang baso ng 50-year-old scotch. Ang mga mata niya ay matatalim at ang aura niya ay sumisigaw ng kontrol.

Sa tabi niya ay nakaupo si Victoria Castellano. Ang ina ko. Suot niya ang isang diamond necklace na katumbas ng 10 taong sweldo ng isang ordinaryong doctor. Wala itong bakas ng kahit anong emosyon. Pareho kaming magaling magtago sa likod ng maskara.

“You’re exactly 4 minutes late, Julian,” bungad ni Roberto. Ang boses niya ay malalim at umaalingawngaw sa tahimik na kwarto.

“And you still smell like cheap alcohol and sickness,” dugtong ng ina ko habang dahan-dahang humihigop ng alak. Pinadaanan niya ng tingin ang suit ko. “Did you really have to come straight from that filthy hospital?”

Lumapit ako sa lamesa at inayos ang butones ng suit ko bago ako naupo. “Traffic on the highway is unpredictable. Apologies.”

Dito sa loob ng kwartong ito, hindi ako ang utusan ni Dr. Reyes. Ako ang nag-iisang tagapagmana ng pamilya Castellano.

Ibinaba ni Roberto ang baso ng alak. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa. “Are you finally tired of playing Florence Nightingale in that pathetic public ward?”

Isang waiter ang lumapit at naglapag ng isang plato ng medium-rare wagyu steak sa harap ko. Kinuha ko ang silver na kutsilyo at tinidor.

“It’s not a game, Dad. Nursing is a calling. I find peace in helping people.”

Isang napakakinis na kasinungalingan.

Ang totoo, pangarap ko talagang maging surgeon. Gusto kong legal na makahawak ng scalpel at makapagbukas ng katawan ng tao. Kaya kumuha ako ng Nursing bilang pre-med. Ngunit matapos akong grumadweyt at makapasa sa board exam, pinilit niya akong tumigil at kumuha ng Business Management para pamunuan ang sindikato niya. Nang magrebelde ako at matuklasan niya ang totoo kong pagkatao dalawang taon na ang nakakalipas, tuluyan niya akong pinalayas. Tinawag niya akong salot at kahihiyan. Dahil wala na akong bilyones para tumuloy sa Medical School, ginamit ko ang lisensya ko sa pagiging nurse para makapasok sa ospital at maging invisible.

Pero hindi nila kailangang malaman iyon. Mas gusto kong isipin nila na isa akong malambot at maawaing anak para mas madali ko silang manipulahin.

“Bullshit,” malamig na sagot ni Roberto. Hiniwa niya ang sarili niyang steak. “I kicked you out two years ago expecting you to crawl back! Pinutulan kita ng pondo dahil sa katigasan ng ulo mo at sa kasarian mong sumisira sa imahe ng pamilya natin. I thought living next to an open sewer in Cavite would break you. Inasahan kong babalik ka para tanggapin ang posisyon sa kumpanya, pero mas pinili mong maging hamak na nurse!”

“Your father is right, Julian,” sabat ni Victoria. Ibinaba niya ang baso niya at tinitigan ako nang malamig. “Nakakahiya sa mga kaibigan natin sa society. They are all asking why my only son is cleaning bedpans instead of sitting on the board of directors. You are ruining our image.”

Ngumiti ako. Isang ngiting nagpapakita ng respeto ngunit may nakatagong pader. Idiniin ko ang kutsilyo sa karne ko. Pinanood ko kung paano umagos ang mapulang katas ng wagyu sa puting plato. Parang dugo mula sa isang bagong hiwang laman.

“I prefer to live independently,” kalmado kong sagot habang ngumunguya. “Living in Castellano Estate won’t teach me kung paano gumagana ang totoong mundo. I want to build my own life.”

“You are wasting your potential, Julian!” Tumaas ang boses ni Roberto. Ang mga ugat sa leeg niya ay lumabas. Parehong-pareho sila ni Dr. Reyes kapag nagagalit. Parehong uhaw sa kontrol. “I am 62 years old. In 5 years, I will step down. I need you to take over the logistics division. Our shipping ports are expanding. I need someone with my blood to manage the syndicate operations hiding behind those ports.”

Napatigil ako sa pagnguya. Alam ko ang madilim na negosyo ng pamilya namin. Ang Castellano Holdings ay isang legal na front para sa smuggling ng mga armas at pera sa buong Asya. Mga kriminal silang nagtatago sa likod ng mamahaling suit at kumikinang na alahas.

“I am not interested in your empire. I am a medical professional,” mahina ngunit madiin kong sagot.

Tinitigan ako ni Roberto nang masama. “Look at your mother. She built half of this empire with pure ruthlessness. Nakipagpatayan siya para sa kapangyarihan natin. But you? You choose to be a servant. You are soft. Pinandidirihan ko ang pagpili mo sa propesyong iyan kaysa sa pamumuno sa pamilyang ito.”

Tinitigan ko silang dalawa. Ang mga mata ko ay blangko ngunit ang isip ko ay tumatakbo. Soft? Weak? Kung alam lang nila. Kung alam lang nila kung gaano kabilis kong kayang ibaon ang silver na kutsilyong ito sa lalamunan nilang dalawa. Pwede ko silang patayin ngayon din. Alam ko ang eksaktong anggulo para putulin ang carotid artery ni Roberto. Alam ko kung paano baliin ang leeg ni Victoria bago pa siya makasigaw. Mamamatay sila sa loob ng 3 minuto dahil sa matinding blood loss. Walang magagawa ang mga bilyon nila para pigilan ang pagdaloy ng dugo sa mamahaling carpet ng hotel na ito.

Pero pinigilan ko ang sarili ko. Isang malalim na paghinga. Hindi ko sila papatayin. Mas nakakaaliw na panoorin silang nai-stress dahil hindi nila makuha ang gusto nila. Ang pagtanggi ko sa kanila ang tanging paraan para maramdaman nilang hindi nila hawak ang lahat ng bagay sa mundo. Iyon ang laro ko sa aking sariling pamilya. Isang mental torture para sa mga taong sanay na laging nasusunod.

“I may be soft,” kalmado kong sagot. “But I sleep very well at night knowing my hands are clean.”

Isang malamig at plastik na tawa ang pinakawalan ng ina ko. “Clean hands don’t build empires, Julian. They only clean up other people’s mess.”

Ibinagsak ni Roberto ang tinidor niya. Nawalan na siya ng gana. “Think about it, Julian. I will permanently erase your name from the inheritance next month if you don’t resign from that hospital and act like a real Castellano heir.”

“You already erased me two years ago, Dad. I live on my nurse’s salary,” nakangiti kong paalala sa kaniya. Tumayo ako at inayos ang suit ko. Tinitigan ko ang ina ko. “Enjoy the wine, Mom. Thank you for the dinner. The steak was perfectly bloody. Just the way I like it.”

Tinalikuran ko sila habang nakaupo sila roon, umuusok sa galit at pagkabigo. Naglakad ako palabas ng VIP room. Binati ako ng mga waiter at nag-bow sila sa akin. Si Rafael ay nakatayo pa rin sa tabi ng pinto, nakatingin sa akin nang may matinding pagnanasa. Tumango lang ako sa kaniya at nagpatuloy sa paglalakad.

Paglabas ko ng The Grand Aurelia Hotel, sumakay ako sa isang Grab car. Ipinababa ko ang sarili ko sa isang madilim na terminal ng bus. Pumasok ako sa restroom ng terminal, hinubad ang mamahaling suit ko, at isinilid ito sa isang itim na duffel bag. Nagpalit ako ng isang murang t-shirt at maong na pantalon. Itim. Payak.

Mula sa pagiging Julian Castellano, ang tagapagmana ng bilyun-bilyong piso, bumalik ako sa pagiging Julian. Ang tahimik at walang kwentang nurse na nakatira sa Cavite.

Pagdating ko sa eskinita ng apartment ko, sinalubong ako ng amoy ng basura at ihi ng aso. Ito ang pinili kong buhay. Mas gusto ko ang dumi at baho ng lugar na ito kaysa sa pekeng kalinisan ng Castellano Estate. Dito, malaya akong maging isang halimaw nang walang nakakapansin.

Umakyat ako sa kahoy na hagdan. Huminto ako sa tapat ng pinto ko.

Bago ako umalis kaninang umaga, nag-ipit ako ng isang napakanipis na hibla ng itim na sinulid sa pagitan ng hamba at ng mismong pinto. Isang nakagawian kong ritwal para masigurong walang pumapasok sa teritoryo ko. Pagtingin ko sa siwang, nandoon pa rin ang sinulid.

Bumuntong-hininga ako. Walang gumalaw. Walang pumasok.

Dahan-dahan kong ipinasok ang susi sa doorknob. Inikot ko ito at itinulak ang pinto. Madilim sa loob. Kinapa ko ang switch sa pader at binuksan ang ilaw. Malinis ang kwarto. Nakatiklop pa rin ang kumot ko. Walang nag-iba.

Inilapag ko ang bag ko sa sahig at nahiga sa matigas na kama. Tinitigan ko ang kisame. Isang matinding pagkabagot ang gumapang sa buong katawan ko.

Ang tatay ko ay isang boring na kriminal. Ang nanay ko ay isang boring na matapobre. Ang personal bodyguard nila ay isang asong nakikiusap na sakalin ko. Si Mark ay isang boring na magnanakaw. Si Dr. Reyes ay isang boring na doktor na uhaw sa kapangyarihan. Ang buong mundo ay puno ng mga taong napakadaling basahin at napakadaling sirain.

Kailangan ko ng isang taong hindi ko inaasahan. Kailangan ko ng isang kalaban na kayang basagin ang pader ng utak ko. Ipinikit ko ang mga mata ko sa gitna ng dilim, nagdarasal sa kawalan na sana, may isang tunay na predator na maglakas-loob na pasukin ang walang kwenta at nakakabagot kong teritoryo.

KABANATA 4

Lumipas ang tatlong oras mula nang makauwi ako galing sa The Grand Aurelia Hotel. Nakahiga pa rin ako sa matigas na kama. Mag-aalas dos na ng madaling araw. Ang katahimikan sa loob ng apartment ay nakakabingi, ngunit alam kong hindi ito magtatagal.

May kumatok sa pinto. Tatlong mabibigat at nagmamadaling katok.

Bumangon ako mula sa kama. Hindi ko na kailangang sumilip sa butas ng pinto para alamin kung sino ang nasa labas. Dahan-dahan kong inikot ang seradura at binuksan ang pinto.

Nakatayo sa madilim na pasilyo si Rafael. Puno ng pawis ang noo niya. Tanggal na ang itim na necktie niya at nakabukas ang unang tatlong butones ng polo niya. Humihingal siya na parang isang asong tumakbo nang malayo para lang makauwi sa amo niya. Sinunod niya ang utos ko.

Pumasok siya sa loob at mabilis na ni-lock ang pinto. Walang anumang salita, itinulak niya ako nang marahas sa pader. Ibinagsak niya ang mga labi niya sa leeg ko, uhaw na uhaw, habang ang mga malalaking kamay niya ay mabilis na hinubad ang suot kong t-shirt at pantalon.

Pinaubaya ko ang katawan ko sa kaniya sa gitna ng dilim. Hinihigop niya ang bawat pulgada ng balat ko habang kinakalkula ko sa utak ko kung paano ko gagamitin ang kahinaan niya bukas ng umaga.

Kinabukasan, ang init ng umaga sa Cavite ay naging madikit sa balat.

Pagdilat ng mga mata ko, ang unang sumalubong sa pandama ko ay ang amoy ng natuyong pawis at mamahaling pabango. Mabigat ang nakadagan sa akin. Nakadapa si Rafael sa ibabaw ko habang nakabaon ang mukha niya sa gilid ng leeg ko.

Hindi pa rin siya umaalis.

Ang matigas at mainit niyang laman ay nanatili sa loob ko buong gabi. Sa pag-unat niya at paggising ng kaniyang diwa, naramdaman ko ang mabilis na pagpintig nito sa loob ng aking katawan, pilit na lumalaki at naghahanap ng panibagong laro. Ang init niya ay tumatagos sa malamig at blangko kong sistema.

Huminga ako nang malalim. Tinitigan ko ang maamo at tulog na mukha ng head bodyguard ng mga Castellano. Malaki ang katawan niya. Siksik sa kalamnan ang bawat pulgada ng likod at braso niya dahil sa araw-araw na pag-eensayo. Isa siyang perpektong sandata na kinatatakutan ng maraming tao sa underworld.

Pero ngayon, sa ibabaw ng maliit at matigas kong kama, isa lamang siyang laruan.

Inilapit ko ang mukha ko sa kilikili niya. Amoy lalaki. Amoy panganib at sigarilyo. Inilabas ko ang dila ko at dahan-dahang dinilaan ang pawisang balat niya roon. Nilasahan ko ang alat ng katawan niya. Idiniin ko ang mga labi ko at marahang kinagat ang laman sa gilid ng dibdib niya.

Isang malakas at garalgal na ungol ang pinakawalan ni Rafael.

Mabilis siyang nagmulat ng mga mata. Hinawakan niya ang buhok ko at marahas na inangat ang mukha ko para salubungin ang mga labi niya. Hinalikan niya ako nang malalim, mapang-angkin, at punong-puno ng gutom. Pumasok ang dila niya sa bibig ko, nilalasahan ang bawat sulok habang ang mga kamay niya ay gumapang pababa sa bewang ko.

“Putangina, Julian,” paos niyang bulong habang humihiwalay sa halik. Ang mga mata niya ay madilim at baliw sa pagnanasa.

Walang pasubali, sinimulan niyang igalaw ang balakang niya. Inatras niya ang kaniyang sarili at ibinaon itong muli nang buong lakas.

Napasinghap ako. Bawat pagbayo niya ay malakas at marahas. Ramdam ko ang pag-uga ng lumang kama. Ang halik ng mga balat namin ay lumilikha ng matunog na lagitik sa loob ng tahimik na kwarto. Kinagat niya ang leeg ko, nag-iiwan ng mga mapupulang marka na paniguradong mahihirapan akong itago sa ilalim ng uniporme ko bukas.

Umuungol ako. Ipinikit ko ang mga mata ko at ginaya ang tunog ng isang taong nasasarapan. Inikot ko ang mga binti ko sa makapal niyang baywang at ibinaon ang mga kuko ko sa malapad niyang likod. Ipinagkaloob ko ang lahat ng reaksyon na gusto niyang maramdaman mula sa isang submissive na partner.

Pero sa loob ng utak ko, blangko ang lahat.

Ang alitan ng mga balat namin ay parang simpleng paggalaw lang ng makina. Wala akong naramdamang pagmamahal. Wala akong naramdamang kaligayahan. Wala akong pakialam kung gaano kalaki o kasarap ang ibinibigay niya sa akin. Isa lamang itong transaksyon. Ibinibigay ko sa kaniya ang laman ko kapalit ng mga salitang nakatago sa utak niya.

Makalipas ang 15 minutes ng walang tigil na pagbayo, naramdaman ko ang pagbilis ng paghinga niya. Ang pawis niya ay tumutulo mula sa noo niya papunta sa dibdib ko. Malapit na siya. Ito na ang perpektong oras. Kapag ang isang lalaki ay nasa bingit ng kaligayahan, nawawala ang lahat ng lohika sa utak niya.

Hinawakan ko ang matipunong balikat niya. “Rafael,” malambing kong tawag sa kaniya habang sinasabayan ang ritmo ng baywang niya. “Sabihin mo sa akin. Ano ang plano ng matanda? Bakit niya kailangan ang tulong ko sa logistics?”

Umungol si Rafael nang malakas. Pilit niyang inilalayo ang isip niya sa tanong ko ngunit hinila ko ang buhok niya pababa para ilapit ang mukha niya sa akin.

“Sabihin mo,” madiin ngunit mapanukso kong utos. Idiniin ko ang loob ko para mas lalo niyang maramdaman ang higpit ko.

“Fuck, Julian,” ungol niya, halos mabaliw sa sarap. Nawalan na ng kontrol ang paboritong aso ng tatay ko. Binuksan niya ang bibig niya at tuluyang ibinuhos ang mga sikretong matagal niyang binabantayan. “May malaking shipment ang daddy mo. Sa ika-20 ng buwan. 3 container vans na puno ng high-grade weapons mula sa Russia. Papasok sa private port ng mga Castellano sa Batangas.”

Patuloy siya sa pagbayo nang mabilis. Ang mga mata niya ay nakapikit.

“Kailangan niya ng taong mapagkakatiwalaan para pumirma sa mga papeles sa customs,” humihingal niyang dugtong. “Hindi pwedeng pangalan niya ang lumabas. Gusto niyang gamitin ang lisensya mo at ang malinis mong record bilang nurse para walang maghinala sa cargo.”

Napangiti ako sa dilim. Mga armas ng Castellano Holdings. Gusto akong gawing front ng sarili kong tatay. Gagamitin ang pangalan ko para magpasok ng mga baril na papatay sa libo-libong tao. Napakagandang balita.

“Good boy,” bulong ko sa tainga niya. Hinalikan ko ang pisngi niya at mas hinigpitan ang yakap ko sa kaniya. “Ibigay mo na sa akin.”

Isang napakalakas at garalgal na sigaw ang pinakawalan ni Rafael. Naramdaman ko ang matinding init na sumabog sa loob ko. Niyakap niya ako nang napakahigpit, isinusubsob ang mukha niya sa dibdib ko habang pilit niyang kinakalma ang mabilis na pagtibok ng puso niya.

Hinaplos ko ang buhok niya. Tahimik. Walang emosyon. Nakuha ko na ang gusto ko.

Makalipas ang ilang minuto, bumangon si Rafael. Kinuha niya ang mga damit niya mula sa sahig. Mula sa pagiging isang uhaw na aso, unti-unti siyang bumalik sa pagiging malamig at propesyonal na bodyguard. Isinuot niya ang itim na pantalon at inayos ang baril sa baywang niya.

Hindi siya lumingon sa akin habang isinusuot niya ang polo niya. “Huwag mong sasabihin sa daddy mo ang mga nalaman mo. Papatayin ako ng matanda kapag nalaman niyang nagsalita ako.”

Umupo ako sa gilid ng kama, pinapanood ang likod niya. “Huwag kang mag-alala, Rafael. Ligtas ang sikreto mo sa akin.”

Naglakad siya papunta sa pinto. Bago siya tuluyang lumabas, sumulyap siya sa akin. Ang mga mata niya ay may halong pagnanasa at pagsisisi. Isinara niya ang pinto at iniwan akong mag-isa.

Tumayo ako at naglakad papunta sa maliit na banyo ng apartment ko. Binuksan ko ang shower. Hinayaan kong hugasan ng malamig na tubig ang lahat ng pawis, amoy, at bakas ni Rafael sa katawan ko.

Tinitigan ko ang sarili ko sa basag na salamin sa itaas ng lababo.

May shipment ng armas ang tatay ko sa ika-20 ng buwan. Pwede akong tumawag sa mga awtoridad nang hindi nagpapakilala. Pwede kong ibigay ang eksaktong lokasyon ng port sa Batangas at panooring bumagsak ang imperyo ng mga Castellano sa loob ng isang gabi. Hawak ko ang posporo na kayang sumunog sa buong kumpanya nila.

Pero habang iniisip ko iyon, isang malalim na pagbuntong-hininga ang lumabas sa mga labi ko.

Masyadong madali.

Kung isusumbong ko si Roberto Castellano sa mga pulis, makukulong siya at matatapos ang lahat. Walang thrill. Walang laro. Ang mga pulis ay masyadong mabagal at nakakabagot. Gusto kong makita ang tatay kong magdusa nang dahan-dahan, hindi sa kamay ng batas, kundi sa isang taong kayang makipaglaro sa utak niya.

Pinatay ko ang shower at kumuha ng tuwalya. Pinunasan ko ang basang buhok ko at naglakad pabalik sa kwarto.

Pasadong 8:00 AM na. Kailangan ko nang maghanda para sa shift ko sa ospital mamaya. Babalik na naman ako sa pagiging isang pekeng anghel na taga-punas ng dugo ng mga pasyente. Babalik na naman ako sa isang mundong walang buhay.

Naupo ako sa gilid ng kama at tinitigan ang blangkong pader.

Kailan ba may darating na taong makakapansin sa akin? Kailan ba may isang kalaban na kayang basagin ang pintuan ko at bigyan ako ng dahilan para ilabas ang tunay na halimaw na nagtatago sa loob ko? Araw-araw akong naghihintay, pero ang mundo ay nananatiling bingi at nakakabagot.

KABANATA 5

Ang Lunes ng umaga sa Alcantara Medical Center ay nagsimula nang may mabigat at nakakasakal na hangin.

Pagpasok ko sa ward, rinig ko agad ang mabilis na pagpindot ni Chloe sa keyboard ng pharmacy computer. Ang mga mata niya ay may malalaking eyebags at ang kilay niya ay salubong. Dahil sa isyu ng nawawalang Fentanyl at Morphine noong nakaraang linggo, nagpatupad si Dr. Reyes ng bagong protocol. Bawat pagbukas ng gamot ay kailangang may dalawang pirma at idadaan sa fingerprint scanner.

“Julian, mabuti naman at nandito ka na,” bungad ni Chloe nang makita niya akong naglalapag ng bag sa counter. Kinuha niya ang isang makapal na logbook at inilapag ito sa harap ko. “Kailangan kong i-verify ang mga inilabas mong gamot noong Sabado. Pinapabantayan na sa akin ni Dr. Reyes ang bawat galaw ng lahat ng tao rito. Lalo na si Mark.”

Tiningnan ko ang kabilang dulo ng ward. Nandoon si Mark. Nag-aayos siya ng dextrose ng isang pasyente sa Bed 3. Ang paborito kong laruan ay mukhang isang basag na baso. Ang balat niya ay maputla, ang mga balikat niya ay nakayuko, at kitang-kita ko ang panginginig ng mga kamay niya habang inaayos ang IV line. Alam kong hinahabol na siya ng mga pinagkakautangan niya.

Lumingon ako kay Chloe at nagpakita ng isang nag-aalalang mukha. “Huwag mo namang paghinalaan agad si Mark, Chloe. Baka may pinagdadaanan lang talaga sa pamilya niya.”

“Pinagdadaanan?” sarkastikong bulong ni Chloe habang inilalapit ang mukha niya sa akin para hindi marinig ng iba. “Julian, nakita ko siyang may kausap na mga kahina-hinalang lalaki sa parking lot noong Biyernes. Sigurado akong siya ang kumukuha ng mga vials. Naghihintay lang ako ng matibay na ebidensya para maipa-revoke ko ang lisensya niya.”

Tumango ako nang dahan-dahan. “Kung iyan ang tingin mong tama, susuportahan kita. Mag-iingat ka lang, Chloe. Hindi natin alam kung anong kayang gawin ng taong desperado.”

Nasiyahan ako sa naging reaksyon ng mga mata niya. Ang simpleng babala ko ay nagtanim ng bagong buto ng paranoia sa isip niya. Araw-araw siyang mabubuhay sa takot na baka saktan siya ni Mark, at si Mark naman ay mabubuhay sa takot na baka isumbong siya ni Chloe. Isang perpektong lason na unti-unting sisira sa kanilang dalawa nang hindi ko na kailangang gumalaw.

Umalis ako sa station at naglakad papunta sa hallway. Napahinto ako nang makita ko si Leo.

Nakatayo ang IT technician sa itaas ng isang aluminum na hagdan. Nag-i-install siya ng isang bagong dome camera sa mismong tapat ng storage room ng mga gamot. Nakasabit ang mga kable sa balikat niya at mabilis ang paggalaw ng mga daliri niya sa pag-aayos ng mga wirings.

“Mas maganda ba ang kuha niyan kaysa sa dati?” kaswal kong tanong habang nakatingala sa kaniya.

Tumingin si Leo sa ibaba. Inayos niya ang salamin niya bago sumagot. “HD quality. 360 degrees. Wala nang blind spots. Inutos ni Dr. Reyes na lagyan ng camera ang bawat sulok ng palapag na ito para makita kung sino ang nagnanakaw.”

Bumaba si Leo mula sa hagdan at inilapag ang mga gamit niya sa toolbox. Tinitigan niya ako nang seryoso. “Masyadong maraming sikreto ang ospital na ito, Julian. Madaling magtago kung alam mo kung saan titingin, pero sa huli, palaging may nag-iiwan ng bakas.”

Ngumiti ako. “Mabuti na lang at nandito ka para bantayan kaming lahat, Leo.”

Iniwan ko si Leo at naglakad patungo sa male locker room para magpalit ng sapatos. Tulad ng dati, tahimik at walang tao sa loob. Ang malamig na aircon ay humahampas sa mga bakal na pinto ng mga locker.

Huminto ako sa tapat ng locker ko. Bago ako umuwi noong Sabado, nag-ipit ako ng isang manipis na buhok sa gilid ng pinto nito. Isa itong simpleng patibong para malaman kung may nagtatangkang pakialaman ang mga gamit ko.

Yumuko ako para tingnan ang siwang.

Nawala ang buhok.

Tumigil ang pagtibok ng puso ko ng isang milisegundo. May isang tao na nagbukas ng locker ko.

Inilabas ko ang susi ko mula sa bulsa. Ipinasok ko ito sa butas at inikot ang seradura. Dahan-dahan kong hinila ang pinto. Pinag-aralan ng mga mata ko ang bawat gamit sa loob. Nandoon pa rin ang basag kong salamin sa ibabaw ng shelf. Nakasabit pa rin ang extra kong puting uniporme. Walang nawawalang gamit. Walang magulo.

Pero sa ibabaw ng nakatiklop kong tuwalya sa pinakaibaba, may isang bagay na hindi sa akin.

Isang puting sobre. Walang pangalan. Walang selyo.

Kinuha ko ang sobre. Ang papel ay makinis at mamahalin. Dahan-dahan kong pinunit ang itaas na bahagi nito. Ipinasok ko ang daliri ko sa loob at hinila ang kaisa-isang bagay na nagtatago rito.

Isang litrato. Isang polaroid picture.

Tinitigan ko ang imahe sa litrato. Nakuha ito sa gitna ng gabi. Ang anggulo ay mula sa ibaba, nakatingala sa isang pamilyar na bintana na may bahagyang nakabukas na blinds. Ito ang bintana ng apartment ko sa Cavite.

Sa loob ng madilim na bintana, kitang-kita ang 2 itim na anino. Isang malaking lalaki na nakadagan sa isang mas maliit na katawan. Ito ang eksaktong posisyon namin ni Rafael madaling araw noong Linggo.

May isang taong nakatayo sa labas ng eskinita ko noong mga oras na iyon. May isang taong nanonood habang ginagamit ko ang bodyguard ng tatay ko.

Binaliktad ko ang litrato. May nakasulat sa likod gamit ang isang itim at makapal na marker. Ang sulat-kamay ay madiin at matapang.

Nakakabagot ang aso mo, Julian. Maglaro tayo ng mas maganda.

Tinitigan ko ang mga salita. Binasa ko ito nang paulit-ulit sa loob ng utak ko. Nakakabagot ang aso mo. Nakita ng taong ito si Rafael. Alam niyang isa lamang itong laruan. Alam niyang wala akong pakialam sa bodyguard ng tatay ko. At higit sa lahat, kilala niya kung sino talaga ako.

Isang dahan-dahan at malalim na paghinga ang pinakawalan ko.

Hindi ako nakaramdam ng takot. Hindi ako nanginig. Sa halip, isang mainit na kuryente ang dumaloy mula sa batok ko papunta sa dulo ng mga daliri ko. Isang matinding pananabik ang bumasag sa matagal ko nang pagkabagot.

May isang stalker na nagmamasid sa akin. Isang predator na nakasunod sa bawat galaw ko mula sa ospital hanggang sa madilim na eskinita ng Cavite. Isang taong kayang basagin ang mga patakaran ko nang hindi nagpapahuli kina Leo o sa mga camera ng ospital. Pumasok siya sa locker room na ito ngayong umaga at nag-iwan ng mensahe para ipamukha sa akin na hindi ako nag-iisa sa dilim.

Napangiti ako. Isang totoong ngiti na hindi ko kinabisado sa harap ng salamin.

“Sige,” pabulong kong hamon sa hangin ng tahimik na kwarto. “Maglaro tayo.”

Ibinulsa ko ang litrato at ang sobre sa loob ng uniporme ko. Isinara ko ang locker at ni-lock itong muli.

Paglabas ko ng locker room, bumalik ako sa ward na parang walang nangyari. Ang maskara ng isang mabait at inosenteng nurse ay muling nakadikit sa mukha ko. Nakipagtawanan ako kay Chloe, tinulungan ko si Mark na mag-ayos ng mga bedsheets, at binati ko si Dr. Reyes nang lumabas siya mula sa opisina niya.

Pero sa bawat paglingon ko, pinag-aaralan ko ang bawat mata na nakatingin sa akin. Pinag-aaralan ko ang bawat pasyente, bawat bantay, bawat doktor, at bawat janitor na naglalakad sa mga pasilyo ng Alcantara Medical Center.

Nandito lang siya. Nagtatago sa liwanag. Pinapanood ako habang unti-unti kong winawasak ang mga taong nakapaligid sa akin.

Hindi ko alam kung sino ka, pero ipinapangako ko sa sarili ko na bago ako umalis sa ospital na ito, gagamitin ko ang lahat ng mga bobong karakter sa ward na ito bilang mga pain para mahuli kita. Sisirain ko silang lahat isa-isa hanggang sa mapilitan kang lumabas sa pinagtataguan mo.

KABANATA 6

Pumasok ako sa Alcantara Medical Center kinabukasan na may bagong kislap sa mga mata.

Para sa mga ordinaryong tao, ang araw na ito ay isa lamang panibagong cycle ng pagod, puyat, at reklamo. Pero para sa akin, ang buong palapag ng ospital ay naging isang malaking entablado. Ang bawat doktor, nurse, at pasyente ay naging mga aktor sa isang madugong dula na ako mismo ang nagdirek. At sa isang madilim na sulok ng entabladong ito, alam kong nakaupo ang aking nag-iisang manonood.

Ang stalker. Ang predator na nag-iwan ng litrato sa loob ng locker ko.

Gusto niya ng mas magandang laro. Gusto niyang makita kung paano ko kinokontrol ang mga aso sa paligid ko. Kung ganon, kailangan kong simulan ang palabas sa pagputol ng leeg ng taong pakiramdam niya ay siya ang may hawak ng trono sa ward na ito. Si Chloe.

Pagdating ko sa nurses’ station, abala si Chloe sa pag-aayos ng mga reseta. Nakataas ang kilay niya habang madiin na nagsusulat sa clipboard. Ang mapupulang labi niya ay nakatikom. Siya ang tipo ng babae na nabubuhay sa kapangyarihan ng paghihigpit sa iba para itago ang sarili niyang mga kakulangan.

“Good morning, Chloe,” masigla kong bati. Inilapag ko ang isang cup ng mainit na kape sa tabi ng keyboard niya. “Bumili ako sa baba. Mukhang puyat ka na naman sa pag-a-audit ng mga gamot natin.”

Tiningnan niya ang kape at pagkatapos ay tumingin sa akin. Ang mataray niyang mukha ay bahagyang lumambot. Kinuha niya ang cup at humigop nang kaunti. “Salamat, Julian. Ikaw lang talaga ang may pakinabang sa shift na ito. Si Mark, kanina pa tulala sa sulok. Si Dr. Reyes, mainit na naman ang ulo dahil may meeting sila ng board of directors mamayang 10:00 AM.”

“Hayaan mo na sila,” malambing kong sagot. Nagsuot ako ng malinis na blue nitrile gloves. “Tayo na lang ang mag-ayos ng ward. Kukuha muna ako ng blood sample sa Bed 6.”

Kumuha ako ng isang maliit na tray na may syringe, tourniquet, at alcohol swabs. Naglakad ako papunta sa kwarto ng pasyente. Habang naglalakad, pinag-aralan ng mga mata ko ang bawat sulok ng kisame. Nakita ko ang bagong dome camera na in-install ni Leo kahapon. Ang pulang ilaw nito ay kumikislap. Nakatutok ito nang direkta sa pinto ng storage room at sa buong nurses’ station.

Kung sino man ang stalker ko, alam kong alam niya kung paano panoorin ang mga camera na iyon nang hindi nahuhuli ni Leo. O baka naman nakatayo lang siya sa kabilang hallway, nagpapanggap na isang bisita o isang janitor. Hindi na mahalaga iyon. Ang mahalaga ay makikita niya ang gagawin ko.

Pumasok ako sa Bed 6. Isang 45 years old na lalaki na may severe liver cirrhosis. Naninilaw ang balat niya at ang mga mata niya ay mukhang basag na salamin. Mabigat at mabagal ang paghinga niya.

“Good morning po, sir,” nakangiti kong bati. Inilapag ko ang tray sa gilid ng kama. “Kukuha lang po ako ng kaunting dugo para sa lab test niyo ngayong araw.”

Umungol lamang ang pasyente. Ipinulupot ko ang rubber tourniquet sa itaas ng braso niya. Pinisil ko ang balat niya para hanapin ang ugat. Manipis at marupok ang mga ugat ng mga pasyenteng may sakit sa atay. Isang maling tusok at puputok ito, mag-iiwan ng malaking pasa at matinding sakit.

Para sa isang normal na nurse, ang pag-iingat ay dahil sa awa. Para sa akin, ang pag-iingat ay dahil ayokong marumihan ang perpekto kong record.

Dahan-dahan kong ipinasok ang karayom. Walang naramdamang sakit ang pasyente. Pumasok ang madilim na pulang likido sa loob ng tubo. Pinanood ko ang pag-agos ng dugo.

Pagkatapos kong kumuha ng sample, inayos ko ang kumot ng lalaki. “Magpahinga na po kayo. Babalik ang doktor mamaya para i-check ang results.”

Paglabas ko ng kwarto, nakita kong naglalakad si Dr. Reyes papunta sa nurses’ station. May hawak siyang makapal na folder at mukhang nagmamadali. Ang malaking tiyan niya ay halos pumutok mula sa butones ng puting coat niya. Ito na ang hudyat.

Mabilis akong bumalik sa station. Saktong paglapit ko, ibinagsak ni Dr. Reyes ang folder sa ibabaw ng counter, dahilan para magulat si Chloe.

“Chloe, kailangan ko ang exact dosage guidelines para sa bagong experimental drug ng pasyente sa ICU,” utos ng doktor habang nagpupunas ng pawis sa noo. “Yung pasyenteng may acute renal failure. Bilis. Papasok na ako sa board meeting in 15 minutes. Kailangan kong i-present ang treatment plan.”

Nag-panic si Chloe. Mabilis niyang binuksan ang computer ngunit nag-hang ang system. “Doc, nagla-lag po ang system natin. Sandali lang po, ire-restart ko.”

“Wala akong oras para sa lag ng computer mo!” sigaw ni Dr. Reyes. Ang boses niya ay umalingawngaw sa buong hallway. Napatingin ang ilang pasyente at mga bantay. Lumapit din si Mark mula sa kabilang ward para tingnan kung anong nangyayari. “Hanapin mo sa manual! May hard copy tayo ng medical dictionary diyan sa loob ng drawer mo!”

Lihim akong napangiti. Ang lahat ay nangyayari ayon sa eksaktong kalkulasyon ko.

Noong nakaraang linggo, pagkatapos magreklamo ni Chloe na may nawawalang 2 vial ng Morphine, ako mismo ang kumuha ng mga iyon mula sa storage room. Hindi ko iyon ninakaw para ibenta. Ipinasok ko ang dalawang maliliit na bote sa pinakailalim ng drawer ni Chloe, eksaktong nakasiksik sa ilalim ng makapal na medical dictionary na bihira niyang gamitin dahil umaasa na siya sa computer.

Nanginginig ang mga kamay ni Chloe habang binubuksan ang pinakaibabang drawer ng desk niya. “Opo, Doc. Kukunin ko na po.”

Ipinasok niya ang dalawang kamay niya para buhatin ang napakabigat at makapal na libro. Mabilis niyang hinila ito paitaas.

Dahil sa biglaang pag-angat ng libro, nawalan ng harang ang dalawang glass vials na nakatago sa ilalim nito. Sumama ito sa paghila niya.

Plak. Plak.

Dalawang maliit na bote ang nahulog mula sa drawer. Tumalbog ito sa sahig ng nurses’ station. Umikot ang mga ito hanggang sa huminto sa mismong tapat ng itim na sapatos ni Dr. Reyes.

Tumigil ang buong mundo.

Nanlaki ang mga mata ni Chloe. Binitawan niya ang makapal na libro sa ibabaw ng counter at napatakip sa bibig niya. Ang mukha niya ay namutla na parang nakakita ng multo.

Yumuko si Dr. Reyes. Dahan-dahan niyang pinulot ang dalawang bote. Tinitigan niya ang label ng mga ito. Ang mga ugat sa leeg at noo ng matabang doktor ay unti-unting lumabas. Namula ang buong mukha niya sa matinding galit.

“Morphine,” malamig at madiin na basa ni Dr. Reyes. Iniangat niya ang paningin niya at tinitigan si Chloe na parang gusto niya itong patayin. “Ang dalawang vial ng Morphine na idineklara mong nawawala noong nakaraang linggo. Nakatago sa ilalim ng mismong drawer mo.”

“Doc, hindi po akin iyan!” naghihisterikal na sigaw ni Chloe. Ang mataray at perpektong pharmacist ay biglang naging isang kawawang biktima. Umatras siya hanggang sa sumandal ang likod niya sa pader. “Hindi ko po alam kung paano napunta iyan diyan! Sinasabi ko po ang totoo!”

“Sinungaling!” Isang malakas na hampas sa lamesa ang ginawa ni Dr. Reyes. Tumalsik ang kape na ibinigay ko kay Chloe kanina. “Ikaw ang nagpapanic na may magnanakaw sa ward natin! Ikaw ang nagpatawag kay Leo para i-check ang mga camera! Yun pala, ikaw ang gumagawa ng milagro at nagtatago ng mga restricted drugs sa sarili mong desk!”

“Maniwala po kayo sa akin, Doc!” Umiiyak na si Chloe. Ang mga luha niya ay sumisira sa perpekto niyang makeup. Tumingin siya sa paligid, naghahanap ng kakampi. Tumingin siya sa akin. “Julian, tulungan mo ako. Wala akong ginagawang masama. Alam mong hindi ako magnanakaw.”

Tiningnan ko siya nang may matinding gulat at lungkot sa mga mata ko. Umiling ako nang dahan-dahan. “Chloe, hindi ko rin alam ang sasabihin ko. Nakita ng sarili kong mga mata na nahulog iyan mula sa drawer mo.”

Para siyang sinaksak sa puso. Bumagsak ang mga balikat ni Chloe at napahagulgol siya.

“Impake,” malamig na utos ni Dr. Reyes. Inilagay ng doktor ang dalawang vial sa loob ng bulsa niya. “Kukunin ko ang lahat ng access cards mo. Suspendido ka simula ngayon. Ipapare-audit ko ang buong pharmacy at ihahanda ko ang mga papeles para sa pormal na kaso. Huwag na huwag ka nang babalik sa palapag na ito hangga’t hindi tapos ang imbestigasyon.”

Tinalikuran ni Dr. Reyes ang umiiyak na si Chloe at mabilis na naglakad papunta sa elevator.

Walang kumilos sa buong ward. Ang tanging naririnig lamang ay ang malakas at nakakaawang pag-iyak ng head pharmacist namin. Kinuha ni Chloe ang bag niya habang nanginginig ang buong katawan. Hindi siya makatingin sa kahit kanino. Naglakad siya palabas ng nurses’ station, basag, sira, at wasak ang reputasyong matagal niyang iningatan.

Pinanood ko ang paglayo niya. Isang perpektong pagkawasak. Masarap panoorin kung paano mawala ang kayabangan ng isang tao dahil sa dalawang maliit na bote na sadyang inilagay sa maling lugar.

Kung sino man ang stalker ko, alam kong nasisiyahan siya sa pinapanood niya ngayon.

Lumapit sa tabi ko si Mark. Ang paborito kong sex buddy ay humihinga nang malalim. Ang mga mata niya ay punong-puno ng gulat ngunit may nakatagong matinding ginhawa.

“Pare,” bulong ni Mark habang pinapanood ang pagkawala ni Chloe sa loob ng elevator. “Akala ko ako na ang paghihinalaan ni Chloe sa mga nawawalang gamot. Siya pala ang mismong kumukuha. Grabe. Hindi ko inaasahan iyon.”

Tiningnan ko si Mark. Ang tangang ito ay iniisip na ligtas na siya. Iniisip niya na dahil nahuli si Chloe, wala nang maghahanap ng mga nawawalang Fentanyl na siya mismo ang nagnakaw. Wala siyang ideya na siya ang susunod sa listahan ko. Gagamitin ko siya para mas lalong mag-enjoy ang manonood ko sa dilim.

“Oo nga eh,” malungkot kong sagot. Tinapik ko ang balikat ni Mark. “Mabuti na lang at lumabas ang totoo. Ligtas na tayo.”

Pagsapit ng 12:00 PM, nagkaroon ako ng oras para magpahinga. Pumasok ako sa male locker room para uminom ng tubig. Walang tao sa loob. Madilim ang paligid at tanging ang humuhuning aircon lamang ang lumilikha ng ingay.

Binuksan ko ang locker ko para kunin ang water bottle ko.

Pagbukas ng pinto ng locker, agad na nakuha ng mga mata ko ang isang maliit na detalye. Ang nakatiklop kong tuwalya ay bahagyang nagalaw. Wala ang buhok na inipit ko kaninang umaga bago magsimula ang shift.

May pumasok na naman.

Binitawan ko ang bote ng tubig. Kinapa ko ang ilalim ng tuwalya. Walang sobre. Walang litrato. Sa halip, naramdaman ng mga daliri ko ang isang maliit at malamig na bagay.

Inilabas ko ito. Isa itong USB flash drive. Kulay itim at walang tatak.

Kinuha ko ang cellphone ko at kinuha ang OTG adapter mula sa bag ko. Ikinonekta ko ang flash drive sa cellphone ko. Binuksan ko ang file manager. May kaisa-isang video file sa loob nito. Ang pangalan ng file ay MGA_ASO.mp4.

Pinindot ko ang play.

Ang video ay nagmula sa isang security camera. Base sa anggulo at linaw nito, ito ang mismong footages mula sa bagong dome camera na in-install ni Leo kaninang umaga sa tapat ng nurses’ station.

Makikita sa video ang buong eksena kanina. Ang pagbagsak ng folder ni Dr. Reyes. Ang pag-panic ni Chloe. Ang paghugot niya ng makapal na dictionary. At ang pagbagsak ng dalawang vial ng Morphine. Walang audio ang video, pero kitang-kita ang perpektong pag-arte ko ng pagkagulat. Kitang-kita ang galing ko sa pagpapanggap.

Sa huling limang segundo ng video, biglang nag-freeze ang screen. Ang mukha ko ay nai-zoom in nang husto. Ang pekeng lungkot sa mga mata ko ay pinalaki. Pagkatapos, isang itim na text ang lumitaw sa gitna ng screen, nakasulat sa isang simpleng font.

Magaling kang umarte, Julian. Pero boring si Chloe. Bigyan mo ako ng tunay na dugo.

Tinanggal ko ang flash drive mula sa cellphone ko. Ibinulsa ko ito.

Nakatayo ako mag-isa sa gitna ng locker room habang nakangiti. Ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding pagkasabik.

Gusto niya ng dugo. Gusto niya ng totoong pisikal na pananakit. Napanood niya ang pagbasag ko sa reputasyon ni Chloe, pero hindi iyon sapat sa kaniya. Kailangan niyang makita kung gaano ako kawalang-awa. Kailangan niyang makita ang demonyo sa likod ng puting uniporme.

“Gusto mo ng dugo?” bulong ko habang tinititigan ang sarili ko sa madilim na salamin ng locker. Ang mga mata ko ay nag-iba ng kulay. Nawala ang inosenteng nurse at lumabas ang totoong Julian Castellano. “Kung ganon, ihahanda ko ang paborito kong kaibigan.”

Inayos ko ang uniporme ko at lumabas ng locker room. Oras na para pagplanuhan kung paano ko wawasakin si Mark hindi lang sa mental na paraan, kundi sa paraang mag-iiwan ng malalalim na sugat at madugong alaala para sa nag-iisang manonood ko sa dilim. Papanuorin naming dalawa kung paano umiyak ang isang magnanakaw.

KABANATA 7

Ang Martes ng umaga ay nagsimula nang tahimik at mabigat.

Dalawang araw na ang nakalipas simula nang paalisin si Chloe sa Alcantara Medical Center. Ang buong ward ay nabalot ng kaba. Lahat ay nag-iingat. Lahat ay takot magkamali. Nag-utos si Dr. Reyes na higpitan ang pagbabantay sa bawat galaw ng mga nurse.

Ngunit walang mas takot kaysa kay Mark.

Nakaupo siya sa nurses’ station. Tinititigan ko siya mula sa kabilang dulo ng pasilyo. Ang paborito kong laruan ay malapit nang masira. Ang mga mata niya ay may malalaking itim na bilog. Ang puting uniporme niya ay lukot. Kanina pa siya patingin-tingin sa cellphone niya sa ilalim ng desk at bawat tunog ng notification ay nagpapatalon sa mga balikat niya.

Lumapit ako sa kaniya. May dala akong dalaw baso ng malamig na tubig mula sa dispenser.

“Inom ka muna, Mark,” malambing kong alok. Ipinatong ko ang baso sa harap niya. “Kanina pa nanginginig ang mga kamay mo. Nakatulog ka ba kagabi?”

Kinuha niya ang baso gamit ang nanginginig na mga daliri. Natapon ang kaunting tubig sa ibabaw ng lamesa at nabasa ang ilang patient charts. “H-Hindi masyado, Julian. Masyado lang akong na-stress sa nangyari kay Chloe.”

Isang kasinungalingan. Alam kong hindi si Chloe ang dahilan ng panginginig niya. Ang mga sindikato ng sugal ang unti-unting pumapatay sa utak niya.

Umupo ako sa tabi niya. Lumapit ako nang kaunti at hininaan ko ang boses ko. “Mark, kailangan mong mag-ingat lalo na ngayong linggo. Narinig ko kanina si Dr. Reyes na kausap si Leo sa loob ng opisina.”

Lumingon siya agad sa akin. Ang takot sa mga mata niya ay parang isang hayop na nakorner ng aso. “Anong pinag-usapan nila?”

“Sabi ni Dr. Reyes, hindi raw siya naniniwalang si Chloe lang ang kumukuha ng mga gamot,” seryosong bulong ko. Pinalaki ko ang mga mata ko para magmukhang nag-aalala. “Ipapa-audit daw niya ang lahat ng storage. Pati ang mga ordinaryong supply room natin sa dulo ng pasilyo. Baka daw kasi may nagtatago ng mga ninakaw na vials sa likod ng mga dextrose o sa mga kahon ng syringe.”

Tumigil ang paghinga ni Mark. Nakita ko ang mabigat na paglunok niya. Ang Adam’s apple sa lalamunan niya ay gumalaw nang mabilis. Eksaktong nandoon ang mga ninakaw niyang Fentanyl. Nakasiksik sa likod ng mga malalaking kahon ng dextrose sa pinakasulok ng supply room.

“K-Kailan daw ipapa-check?” nauutal niyang tanong. Namumuo na ang malalaking butil ng pawis sa noo niya.

“Bukas ng madaling araw, bago magsimula ang morning shift,” sagot ko. Hinawakan ko ang malamig niyang kamay at pinisil ito. “Kaya nga kinakabahan ako para sa ating lahat. Baka may magtanim ng ebidensya at tayo ang mapagbintangan. Kailangan nating linisin ang mga gamit natin mamayang uwian para sigurado.”

Tumango siya nang mabilis ngunit blangko ang paningin niya. Ang utak niya ay tumatakbo ng napakabilis. Pinaplano na niya kung paano kukunin ang mga gamot mamaya para ibenta agad. Kailangan niyang maalis ang mga iyon doon bago ang pekeng inspection na inimbento ko. At kailangan niya ng pera ngayon din para sa mga utang niya.

Desperasyon. Iyon ang lason na gusto kong painom sa kaniya bago ko siya tuluyang wasakin.

Makalipas ang ilang oras, nagkaroon kami ng 30 minutes na break. Nakita kong naglakad si Mark papunta sa male locker room. Sumunod ako.

Pagpasok ko, nakasandal siya sa mga bakal na pinto ng mga locker. Nakatakip ang mga kamay niya sa mukha niya. Rinig ko ang mabibigat at garalgal niyang paghinga. Umiiyak siya.

Ni-lock ko ang pinto. Lumapit ako sa kaniya at dahan-dahang niyakap ang likod niya.

“Julian,” bulong niya sa pagitan ng mga hikbi. Humarap siya sa akin at isinubsob ang mukha niya sa balikat ko. Naramdaman ko ang basa ng mga luha niya sa tela ng uniporme ko. “Hindi ko na kaya. Papatayin nila ako. Papatayin nila ang nanay ko.”

Hinaplos ko ang buhok niya na parang isang maawaing kaibigan. “Sino ang papatay sa iyo, Mark? Sabihin mo sa akin. Tutulungan kita.”

“May utang ako,” pag-amin niya. Ang boses niya ay basag at punong-puno ng pagsisisi. “500,000 pesos sa sugal. Hinahanap na nila ang nanay ko sa probinsya. May nagtext sa akin kanina. Kailangan kong magbayad ng 100,000 pesos ngayong gabi. Kung hindi, may mamamatay sa pamilya namin.”

Ngumiti ako sa likod niya habang patuloy ko siyang niyayakap. Ang sarap sa pandinig. Ang pag-iyak ng isang taong nawawalan ng pag-asa ay parang isang paboritong kanta na inuulit-ulit.

Inangat niya ang mukha niya at tinitigan ako. Ang mga mata niya ay namumula at puno ng luha. Mabilis siyang yumuko at hinalikan ako nang marahas. Ang mga kamay niya ay pilit na kumakapit sa baywang ko para maghanap ng lakas. Ginagamit niya ang katawan ko para pakalmahin ang nagwawala niyang utak.

Hinayaan ko siya. Ibinuka ko ang mga labi ko at tinanggap ang bawat halik niya. Inakay ko siya papunta sa mahabang bangko sa gitna ng kwarto. Hinubad niya ang pantalon niya nang nagmamadali at walang pag-iingat. Nanginginig pa rin ang mga daliri niya habang binubuksan ang sinturon niya.

Umupo ako sa bangko at hinayaan kong ipasok niya ang sarili niya sa akin. Napasinghap ako, hindi dahil sa sarap, kundi dahil sa paghanga sa kung paano gumagana ang utak ng tao. Narito ang isang lalaking nasa bingit ng kamatayan at pagkakulong, ngunit ang una niyang naisip para makatakas sa realidad ay ang pagpapasok ng laman niya sa ibang tao.

Umuungol si Mark. Bawat pagbayo niya ay mabilis at walang ritmo. Hindi na ito katulad noong unang beses. Walang init. Walang pagnanasa. Puro takot at kaba ang nagpapatakbo sa katawan niya. Nakakapit siya nang mahigpit sa mga balikat ko. Ramdam ko ang malakas na pagtibok ng puso niya sa mismong dibdib ko. Parang isang ibong pilit na kumakawala sa hawla.

“Kaya mo iyan,” malambing kong bulong sa tainga niya. Ipinulupot ko ang mga binti ko sa baywang niya para mas lalo siyang mabaon. “Magiging maayos din ang lahat bukas.”

Pagkatapos ng 10 minutes, ibinuhos niya ang init niya sa loob ko kasabay ng isang malakas at nakakaawang hikbi. Bumagsak ang mabigat na katawan niya sa ibabaw ko. Humagulgol siya nang tuluyan. Ang paborito kong sex buddy ay isa nang basag na laruan.

Pinunasan ko ang mga luha niya at inayos ang damit niya. Tahimik at nag-aalala ang ekspresyon ng mukha ko. Pero sa isip ko, nagbibilang na ako ng oras para sa gaganaping dula.

Alas tres ng hapon. Oras na para ihanda ang entablado.

Bumalik si Mark sa ward para magbantay ng isang pasyente sa ICU. Nagpaalam ako kay Dr. Reyes na kukuha lamang ng mga bagong syringe sa supply room. Pumasok ako sa madilim at maalikabok na bodega ng mga ordinaryong gamit.

Sa loob ng bulsa ko, nakatago ang isang maliit na scalpel blade na kinuha ko mula sa surgical tray kaninang umaga. Ang bakal nito ay napakanipis at idinisenyo para humiwa ng laman nang walang kahirap-hirap. Nakatago rin sa bulsa ko ang isang walang lamang glass ampoule ng Epinephrine.

Naglakad ako sa pinakasulok na istante. Sa likod ng malalaking kahon ng dextrose, ipinasok ko ang kamay ko sa madilim na siwang sa pagitan ng kahon at ng pader. Kinapa ko ang lugar. Naramdaman ng mga daliri ko ang isang manipis na plastic bag.

Hinila ko ito palabas. Sa loob ng plastic bag, nakita ko ang 4 na vial ng Fentanyl na ninakaw ni Mark. Ito ang tiket niya para mabuhay. Ito ang ipagbibili niya ngayong gabi para makapagbayad sa mga sindikato.

Binasag ko ang glass ampoule sa sementadong sahig. Ginamit ko ang sapatos ko para durugin pa ito ngunit iniwan ko ang matatalim at mahahabang piraso. Pinulot ko ang pinakamatatalas na bubog. Inilagay ko ang mga ito sa loob ng plastic bag, kasama ng mga vial ng gamot.

Pagkatapos, kinuha ko ang matalim na scalpel blade. Ipinasok ko ito sa gitna ng mga bote ng Fentanyl. Iniwan ko itong nakatayo, nakatutok ang manipis na talim pataas. Isang perpektong patibong.

Ibinalik ko ang plastic bag sa madilim na siwang. Itinulak ko ito nang malalim para kailanganing ipasok nang buo ang kamay para maabot ito.

Kapag nagmamadali ang isang tao, lalo na ang isang taong takot mahuli at takot mamatay, hindi na siya mag-iingat. Hindi na siya gagamit ng ilaw o mag-iisip nang tama. Basta na lamang niyang idadaklot ang kamay niya sa loob ng siwang. At sasalubungin ng matalas na bakal at basag na salamin ang laman niya.

Nilinis ko ang mga natirang alikabok sa sahig at lumabas ng supply room nang walang iniiwan na anumang bakas.

Bumalik ako sa nurses’ station at umupo nang tahimik. Kinuha ko ang chart at nagsimulang magsulat ng mga vital signs. Pero ang mga mata ko ay nakatutok sa orasan sa itaas ng pader.

Palabas na ang araw. Malapit na ang uwian.

Alam kong nanonood ang stalker ko. Nanonood siya mula sa mga camera na in-install ni Leo kanina. Alam kong pinag-aaralan niya ako habang naghihintay siya sa dugong hiningi niya mula sa itim na USB. Gusto niya ng palabas, kaya ibibigay ko ang pinakamagandang trahedya na makikita niya sa buong buhay niya.

Tiningnan ko si Mark mula sa malayo. Nag-aayos siya ng gamit sa kabilang bed. Pasulyap-sulyap siya sa direksyon ng supply room. Ang panginginig ng mga tuhod niya at ang desperasyon sa mukha niya ay napakasarap pagmasdan.

Sige, Mark. Kunin mo na ang kaligtasan mo. Ibigay mo na sa amin ang madugong palabas ngayong hapon.

KABANATA 8

Pumalo ang orasan sa 4:45 PM.

Nakayuko ako sa nurses’ station, nagkukunwaring abala sa pag-a-update ng mga patient charts. Ngunit ang buong atensyon ko ay nasa repleksyon ng salamin sa kabilang pader. Mula sa anggulo ko, kitang-kita ko ang pinto ng supply room.

Nagmamadaling naglakad si Mark sa pasilyo. Ang mga balikat niya ay matigas. Ang mga mata niya ay nagpapalinga-linga na parang isang magnanakaw na takot mahuli. Pinagpapawisan siya nang matindi. Binuksan niya ang pinto ng bodega at mabilis na pumasok sa loob.

Nagsimula akong magbilang sa isip ko.

Isa. Dalawa. Tatlo.

Sa loob ng madilim na kwartong iyon, alam kong nakaluhod na siya ngayon. Alam kong ipinasok na niya ang kamay niya sa likod ng malalaking kahon ng dextrose. Desperado siyang makuha ang mga Fentanyl para makabayad sa 100,000 pesos na utang niya ngayong gabi. Desperado siyang mabuhay kaya hindi na siya mag-iingat. Idadaklot niya ang laman niya sa loob ng siwang kung saan naghihintay ang matalas kong patibong.

Apat. Limang segundo.

“Aaaaaagh!”

Isang napakalakas, garalgal, at punong-puno ng sakit na sigaw ang bumasag sa katahimikan ng buong Alcantara Medical Center. Ang tunog ay hindi simpleng daing. Ito ay sigaw ng isang taong nawarat ang laman.

Napatigil ang lahat. Nahulog ang hawak na chart ng isang doktor. Napatayo ang mga bantay ng pasyente.

“Mark!” sigaw ko. Ibinagsak ko ang hawak kong ballpen at tumakbo nang mabilis papunta sa supply room. Isinuot ko agad ang maskara ng isang natatarantang kaibigan.

Itinulak ko nang malakas ang pinto.

Bumungad sa akin ang amoy ng kalawang at alikabok. Nakaluhod si Mark sa malamig na semento. Namimilipit siya habang mahigpit na hawak ang kanang pulso niya. Ang mapuputing tiles ng bodega ay nagkulay pula. Ang malalaking patak ng sariwang dugo ay mabilis na umaagos mula sa kaniyang kamay, lumilikha ito ng isang maliit na lawa sa sahig.

Tiningnan ko ang biktima ko. Ang scalpel blade na itinanim ko sa loob ng plastic bag ay bumaon nang malalim sa mismong palad niya, humiwa pababa hanggang sa gitna ng mga daliri niya. Bilang isang medical professional, nakikita ng utak ko ang eksaktong nangyari sa ilalim ng mga laman niya.

Ang buong pwersa ng pagdaklot niya sa bag ay naging dahilan para putulin ng surgical blade ang kaniyang flexor tendons at ang median nerve. Ito ang mga litid at ugat na kumokontrol sa paggalaw at pakiramdam ng mga daliri. Kapag naputol ang mga ito, nawawala ang kakayahan ng kamay na humawak ng maliliit na bagay. Ang mga matatalas na basag na salamin mula sa ampoule ay nakabaon pa rin at patuloy na sumisira sa mga natitirang tissues. Kahit idaan pa ito sa isang maselang microsurgery, hindi na kailanman babalik ang fine motor skills niya. Wala na siyang kakayahang ibaluktot nang maayos ang mga daliri niya. Hindi na siya makakahawak ng syringe kahit kailan.

Sa tabi ng mga tuhod niya, nakakalat ang punit na plastic bag. Lumabas mula rito ang 4 na vial ng Fentanyl.

“Diyos ko! Anong nangyari?!” gulat na gulat kong tanong. Lumuhod ako sa tabi niya at walang pag-aalinlangang idinikit ang mga tuhod ko sa madugong sahig. Kumuha ako ng isang malinis na tuwalya mula sa istante at madiin na ibinalot ito sa kamay niya.

“Julian, ang sakit! Tulungan mo ako!” humahagulgol na pakiusap ni Mark. Namumutla ang buong mukha niya at nanginginig ang mga labi niya. Ang mga luha ay naghahalo sa pawis niya. “May patibong sa loob ng kahon!”

Saktong dumating si Dr. Reyes kasama ang 2 security guard. Humihingal ang matabang doktor. Nang makita niya ang dami ng dugo sa sahig, napatakip siya ng bibig. Ngunit ang mga mata niya ay agad na bumaba sa mga nagkalat na gamot sa tabi ni Mark.

“Fentanyl?” malamig at mahinang basa ni Dr. Reyes.

Dahan-dahang naglakad ang supervisor namin palapit sa mga bote. Pinulot niya ang isa na hindi nabahiran ng dugo. Tinitigan niya ito. Ang gulat sa mukha ng doktor ay mabilis na napalitan ng matinding pandidiri at galit.

“Ikaw,” nanggigigil na bulong ni Dr. Reyes. Tinitigan niya si Mark na patuloy sa pag-iyak. “Ikaw pala. Ikaw ang magnanakaw na nagtatago ng mga gamot dito sa supply room. At nasugatan ka habang kinukuha ang mga ninakaw mo.”

“Hindi po akin iyan, Doc!” naghihisterikal na depensa ni Mark. Pilit siyang tumayo ngunit nanghina ang mga tuhod niya kaya bumagsak muli siya sa sahig. Ang duguan niyang kamay ay patuloy na kumakalat sa puting uniporme niya. “Sinasabi ko po ang totoo! May nagtanim niyan para sirain ang kamay ko! Julian, sabihin mo sa kanila! Maniwala kayo sa akin!”

Hinawakan ko nang mahigpit ang balikat ni Mark. Tiningnan ko siya gamit ang mga matang puno ng pagkaawa at pagkadismaya. Isang perpektong reaksyon ng isang kaibigang niloko.

“Mark, nakita natin pareho ang mga gamot. Paano napunta iyan sa mismong kamay mo?” malungkot kong tanong. Umiling ako nang dahan-dahan. “Bakit mo ginawa ito sa atin?”

Para siyang sinampal nang napakalakas. Nanlaki ang mga mata ni Mark habang nakatingin sa akin. Ang nag-iisa niyang kakampi, ang lalaking ginagamit niya para takasan ang mga problema niya, ay tinalikuran siya sa harap ng lahat.

“Guard,” matigas na utos ni Dr. Reyes. “Dalhin niyo ang lalakeng iyan sa ER. Tahiin ang kamay niya. Pagkatapos, tumawag kayo ng mga pulis. Ipa-blotter ang insidenteng ito. Hindi makakalabas ng ospital ang magnanakaw na iyan.”

Lumapit ang dalawang gwardya at marahas na itinayo si Mark. Wala na siyang lakas para pumalag. Ang pag-iyak niya ay naging mga mahihinang hikbi na lamang ng isang taong tuluyan nang sumuko. Hinila siya palabas ng supply room, nag-iiwan ng mahabang linya ng dugo sa sahig ng pasilyo.

Tapos na ang buhay niya.

Wala na ang lisensya niya. Sira na ang kamay niya. At dahil pupunta ang mga pulis, siguradong makakarating sa mga sindikato na nakulong siya at wala na siyang pambayad. Sigurado ang kamatayan niya. At ako ang umukit ng lahat ng iyon gamit ang isang maliit na bakal.

“Julian,” tawag ni Dr. Reyes. Nakatayo ang doktor sa pintuan, pilit na iniiwasan ang mga bubog at dugo sa sahig. “Maglinis ka na sa katawan mo. Ako na ang bahalang magpaliwanag sa HR. Huwag mong hahawakan ang mga ebidensya diyan.”

“Opo, Doc,” mahina kong sagot.

Umalis si Dr. Reyes. Naiwan akong mag-isa sa gitna ng madugong bodega.

Nakaluhod pa rin ako sa malamig na semento. Tinitigan ko ang mapulang likido na kumalat sa mga tuhod ko at sa puti kong uniporme. Mainit. Malagkit. Amoy bakal. Idinikit ko ang dalawang daliri ko sa sahig at pinagmasdan ang pagbalot ng dugo ni Mark sa balat ko.

Isang napakalalim na paghinga ang pinakawalan ko. Nakakabaliw na kaligayahan ang sumabog sa dibdib ko. Ito ang pakiramdam ng tunay na kapangyarihan. Hawak ko ang buhay nila at kaya ko itong tapusin anumang oras na gusto ko.

Tumayo ako. Dahan-dahan akong naglakad palabas ng supply room.

Paglabas ko sa hallway, tumingala ako. Sa itaas ng pasilyo, nakatutok ang itim na dome camera na in-install ni Leo noong nakaraang araw. Ang maliit na pulang ilaw nito ay patuloy na kumikislap. Alam kong nakikita ng camera ang lahat. Alam kong pinapanood ng stalker ko ang bawat patak ng dugo sa uniporme ko.

Tinitigan ko ang lente ng camera nang eksaktong 5 segundo. Wala akong ginawang malaking reaksyon. Ipinakita ko lamang ang isang napakaliit, napakatalim, at halos hindi makikitang ngiti.

Ibinigay ko ang hinihingi mong dugo. Winasak ko ang paborito kong kaibigan sa paraang hindi niya malilimutan habambuhay. Nilikha ko ang pinakamagandang palabas sa buong ward na ito para lamang sa iyo.

Ngayon, oras mo na para gumalaw. Maghihintay ako sa susunod mong mensahe. Dahil alam kong pareho tayong uhaw sa mas malaking laro.

KABANATA 9

Malamig ang tubig na lumalabas mula sa gripo ng male locker room.

Pinanood ko kung paano humalo ang pulang likido sa malinaw na tubig. Dahan-dahan kong kinuskos ang mga daliri ko, tinitiyak na mawawala ang bawat patak ng dugo ni Mark sa balat ko. Ang kulay ng desperasyon niya ay umagos papunta sa butas ng lababo, nag-iiwan ng isang malinis at puting ceramic.

Ito ang paborito kong bahagi ng araw. Ang paglilinis. Ang pagbabalik sa pagiging isang inosenteng nurse matapos gampanan ang papel ng isang halimaw.

Hinubad ko ang duguan kong uniporme at isinilid ito sa isang plastic bag. Nagsuot ako ng extra scrub suit na nakatago sa locker ko. Matapos ayusin ang buhok ko at ibalik ang nag-aalalang maskara sa mukha ko, naglakad ako palabas upang harapin ang kaguluhan sa ward.

Ang Alcantara Medical Center ay naging isang sirkus.

Pagbalik ko sa pasilyo, may dalawang pulis na nakatayo sa harap ng supply room. May nilagay na dilaw na barricade tape sa mismong pinto ng bodega. Sa loob ng ER na nasa kabilang dulo, rinig na rinig pa rin ang paminsan-minsang pag-iyak ni Mark habang tinatahi ng mga surgeon ang nawarat niyang mga litid at ugat.

Nakatayo sa gitna ng nurses’ station si Dr. Reyes. Pulang-pula ang mukha ng matabang doktor, basang-basa ng pawis ang noo niya, at nanginginig ang mga kamay niya habang kinakausap ang isang police investigator.

“I want him in jail the moment he steps out of that ER!” sigaw ni Dr. Reyes, hindi alintana ang mga pasyenteng nakikinig. “Dalawang linggo na siyang nagnanakaw ng Fentanyl sa palapag ko! Niloloko niya ang buong management! At ngayon, pinuno niya ng dugo ang supply room dahil sa katangahan niya!”

“Kakalmahin muna natin ang sitwasyon, Doc,” kalmadong sagot ng imbestigador na may hawak na maliit na notebook. “Nakipag-ugnayan na kami sa management para makuha ang mga CCTV footages. Aalamin natin kung paano nagkaroon ng basag na salamin sa loob ng kahon ng gamot. Sabi ng suspek, may naglagay daw ng patibong para sadyang sirain ang kamay niya.”

Isang sarkastikong tawa ang pinakawalan ni Dr. Reyes. “Patibong? Isang magnanakaw ang gagawa ng lahat ng palusot para magmukhang biktima! Baka nabasag niya iyon dahil sa pagmamadali niya! Walang nagtatanim ng patibong sa ospital ko!”

Saktong lumapit si Leo. Ang tahimik na IT technician ay may hawak na isang tablet. Inayos niya ang salamin niya bago iabot ang device sa imbestigador.

“Ito po ang live recording mula sa dome camera sa hallway,” walang emosyong paliwanag ni Leo. “Malinaw diyan na si Mark lamang ang pumasok sa supply room mula 4:00 PM. Walang ibang taong pumasok. Malinis ang logs.”

Napangiti ako sa loob ng utak ko. Syempre, malinis. Inayos ko ang patibong sa supply room kaninang 3:00 PM, isang oras bago pa man simulan ni Leo ang pagbabantay nang mahigpit sa mga camera para sa shift na iyon. Ang perpektong timing ay ang pinakamatalik na kaibigan ng isang psychopath.

Tumingin si Leo sa direksyon ko. Tinitigan niya ako gamit ang mga matang hindi ko mabasa. Kumunot ang noo ko at nagpakita ng isang malungkot na ngiti, nagpapanggap na isang kaibigang nasaktan sa mga nangyari. Tumango lang si Leo at bumalik sa pagkausap sa mga pulis.

Habang busy ang lahat sa imbestigasyon, naglakad ako patungo sa isang bakanteng upuan sa dulo ng station. Umupo ako at nagpanggap na nag-aayos ng mga reseta.

Biglang nag-vibrate ang cellphone sa loob ng bulsa ko.

Dalawang sunod-sunod na panginginig. Hindi ito tawag. Isang mensahe.

Kinapa ko ang telepono ko at dahan-dahang inilabas ito sa ilalim ng desk para hindi makita ng mga pulis. Binuksan ko ang screen. May isang notification mula sa isang unknown number. Walang caller ID. Walang profile picture.

Binuksan ko ang mensahe.

Isa itong litrato. Isang screenshot mula sa isang video file.

Kumabog ang dibdib ko sa matinding pananabik nang makita ko ang imahe. Ito ang eksaktong kuha ko kanina, nakatayo sa hallway sa labas ng madugong supply room, nakatingala sa dome camera. Naka-zoom in ang litrato sa mismong mukha ko. At doon, malinaw na malinaw ang pagguhit ng isang napakatalim at malademonyong ngiti sa mga labi ko habang puno ng dugo ang uniporme ko.

Nakita niya. Nakita ng stalker ang mensahe ko sa camera. Napanood niya ang tunay kong mukha.

Sa ilalim ng litrato, may isang maikling text message.

Napakagandang ngiti, Julian. Paborito ko na ang kulay ng dugo ng kaibigan mo. Pasado ka sa unang test.

Ipinikit ko ang mga mata ko nang ilang segundo. Isang mainit na kuryente ang gumapang sa gulugod ko. Matagal na akong hindi nakakaramdam ng ganitong klaseng thrill. Ang pakiramdam na may isang taong nakakaintindi sa sining ng pananakit ko. Isang taong hindi natatakot sa akin, kundi natutuwa pa sa mga ginagawa ko.

Bumukas ang mga mata ko at ibinaba ko ang tingin ko sa screen. May pumasok na isa pang mensahe mula sa parehong numero.

Pero ang hari ng ward na ito ay masyadong maingay. Tingnan mo kung paano siya magyabang sa harap ng mga pulis. Masyadong mapagmataas si Dr. Reyes. Ipakita mo sa kaniya na mas magaling ka. Pabagsakin mo ang matabang doktor. Wasakin mo ang trono at ang lisensya niya.

Tumingin ako sa unahan. Pinanood ko si Dr. Reyes. Nakapamewang ang doktor habang dinuduro ang hangin at patuloy na sinisiraan si Mark sa harap ng mga imbestigador. Ang kayabangan niya ay umaapaw sa buong pasilyo. Siya ang tipo ng tao na akala niya ay hawak niya ang mundo dahil lang may “M.D.” na nakadikit sa dulo ng pangalan niya.

Gusto ng stalker na sirain ko ang hari ng Alcantara Medical Center. Gusto niyang pabagsakin ko ang pinakamataas na posisyon sa palapag na ito.

Ibinalik ko ang cellphone sa bulsa ko. Pinagmasdan ko ang makapal na leeg ni Dr. Reyes at ang mabigat niyang paghinga.

Madaling sirain si Chloe gamit ang mga ninakaw na gamot. Madaling sirain si Mark gamit ang utang niya sa sugal. Ngunit ang isang supervisor na tulad ni Dr. Reyes ay nangangailangan ng isang mas malinis at mas matalinong atake. Kailangan kong wasakin ang kredibilidad niya bilang isang doktor. Kailangan kong ipamukha sa kaniya at sa buong ospital na isa lamang siyang tanga na nagtatago sa likod ng lisensya niya.

Ngumiti ako. Ang entablado ay handa na para sa ikatlong biktima.

“Doc,” tawag ko habang naglalakad palapit sa kaniya na may dalang clipboard. Ipinakita ko ang isang inosenteng mukha. “Pasensya na po sa abala, pero kailangan niyo pong pirmahan ang discharge papers para sa Bed 8. Kanina pa po naghihintay ang pamilya.”

Lumingon si Dr. Reyes sa akin, halatang naiirita sa pag-abala ko sa pakikipag-usap niya sa mga pulis. Kinuha niya ang clipboard at padabog na pinirmahan ang papel nang hindi man lang binabasa ang laman nito.

“Iyan! Tapos na!” inis na sigaw niya habang ibinabalik sa akin ang clipboard. “Pagsabihan mo nga ang mga pasyente na maghintay! Hindi nila nakikitang may krisis tayo rito!”

“Opo, Doc. Pasensya na po,” mahinahon kong sagot.

Tinalikuran ko siya at naglakad pabalik sa station. Tiningnan ko ang pirma niya sa ilalim ng papel. Isang mabilis at walang pag-iingat na pirma. Hindi niya alam na ang pinirmahan niya ay hindi discharge papers. Isa itong authorization form para sa pagpapalit ng dosage ng isang high-risk na pasyente sa ICU.

Sinimulan ko na ang laro. Titingnan natin kung hanggang saan aabot ang kayabangan mo kapag unti-unting namatay ang pasyente mo dahil sa sarili mong pirma, Dr. Reyes. At siguradong masisiyahan ang audience ko sa panonood ng pagbagsak mo.

KABANATA 10

Paglabas ko ng Alcantara Medical Center, sinalubong ako ng malamig at tuyong hangin ng gabi.

Ang buong ospital sa likuran ko ay abala pa rin sa mga pulis, samga nagrereklamong pasyente, at sa imbestigasyon kay Mark. Ngunit para sa akin, tapos na ang palabas. Naiwan ko na sa loob ng madugong supply room ang maskara ng isang nag-aalala at inosenteng nurse. Ang mga kamay ko ay malinis na muli. Amoy matapang na antibacterial soap ang mga daliri ko, ngunit sa loob ng utak ko, nalalasahan ko pa rin ang tamis ng panalo.

Pagbaba ko sa sementadong hagdan ng entrance, agad na nahagip ng mga mata ko ang isang pamilyar na anino. Isang malaki at itim na SUV ang naka-park sa isang madilim na bahagi ng driveway, malayo sa ilaw ng mga poste at sa mga nakaparadang ambulansya. Ang mga bintana nito ay heavily tinted, itim na itim na parang walang buhay sa loob.

Nakatayo sa labas ng sasakyan si Rafael.

Suot niya ang perpektong itim na suit na paborito kong sirain. Nakahalukipkip ang malalaking braso niya at ang mga mata niya ay matalas na nagbabantay sa paligid. Nang makita niya akong naglalakad papalapit, mabilis siyang umayos ng tayo at naglakad patungo sa pinto ng likuran ng sasakyan para pagbuksan ako. Isa siyang perpektong aso na marunong sumunod sa protocol ng mga Castellano.

Ngunit imbes na pumasok sa likod kung saan uupo ang isang tunay na tagapagmana, nilagpasan ko siya. Binuksan ko ang pinto ng passenger seat sa unahan at doon ako umupo.

Napatigil si Rafael. Tiningnan niya ako mula sa labas ng bukas na pinto, halatang naguguluhan at nakakaramdam ng panganib sa ginawa ko. Ngunit wala siyang karapatang magreklamo. Isinara niya ang pinto sa likod, umikot sa unahan, at pumasok sa driver’s seat.

Pagsara niya ng pinto, binalot kami ng matinding katahimikan at ng malamig na buga ng aircon. Ang loob ng mamahaling sasakyan ay amoy leather, kape, at ang pamilyar na pabango ni Rafael na may halong amoy ng usok ng sigarilyo.

“Bakit nandito ka?” kalmado kong tanong habang dahan-dahang isinusuot ang seatbelt ko. Hindi ko siya nilingon. Ipinako ko ang tingin ko sa madilim na kalsada sa unahan. “Dalawang taon na simula nang putulin ng matanda ang pondo ko. Hindi ko sinabing sunduin mo ako at alam mong hindi ako sumasakay sa mga sasakyan ng pamilya ko.”

Pinaandar ni Rafael ang makina. Ang mahinang ugong ng V8 engine ay yumanig sa sahig ng sasakyan. Dahan-dahan niyang inilabas ang SUV mula sa parking lot ng ospital patungo sa highway. Ang mga mata niya ay nakatutok sa daan, ngunit ramdam na ramdam ko ang tensyon sa malalapad niyang balikat.

“Alam ko,” sagot niya. Ang boses niya ay malalim at pormal, pilit na itinatago ang naging kasaysayan namin sa madilim na apartment sa Cavite noong nakaraang linggo. “Pero direktang utos ito ng daddy mo, Julian. Kailangan kitang ihatid sa Makati ngayon din. Nagpadala siya ng dalawa pang sasakyan para bantayan ang kabilang exit ng ospital. Gusto niyang siguraduhin na hindi ka makakatakas.”

Kumunot ang noo ko. Ganoon na ba siya kadesperado? Nagpadala pa talaga ng backup ang matanda para lang ikulong ako. “Wala akong oras para sa isa na namang nakakabagot na sermon ni Roberto tungkol sa logistics division. Sabihin mo sa kaniya na may shift pa ako bukas.”

“Hindi ito tungkol sa negosyo, Julian,” seryosong dugtong ni Rafael. Huminto kami sa isang red light sa gitna ng highway. Lumingon siya sa akin, ang mga mata niya ay may halong inis at kakaibang pag-aalinlangan. “Tungkol ito sa kasal. May ipapakilala sila sa iyo ngayong gabi.”

Isang mahina at malamig na halakhak ang lumabas sa mga labi ko. Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. “Kasal? Sa isang babae? Alam ng mga magulang ko kung anong gusto ko, Rafael. Pinalayas nila ako dalawang taon na ang nakakalipas dahil doon, ’di ba? Huwag mo akong patawanin.”

“Alam nila,” tumango si Rafael. Ibinalik niya ang tingin sa kalsada nang mag-green light. “Ang ipapakilala nila sa iyo ay si Gabriel Valdemor. Ang nag-iisang anak ng may-ari ng Valdemor Shipping Lines. Alam ng daddy mo na hindi ka magkakagusto sa babae, kaya ginamit niya ang mismong kasarian mo para makahanap ng alyansa sa isa pang bilyonaryong pamilya. Gabriel is also like you. At ang pinakamadaling paraan para maselyuhan ang kontrata ay ipagkasundo ka sa kaniya.”

Napangiti ako habang nakatingin sa mga dumadaang ilaw ng mga poste sa highway. Napakagaling talaga ng tatay ko. Isang totoong negosyante na walang pakialam sa moralidad. Alam niyang hindi ako magiging straight na tagapagmana, kaya ibebenta niya ang sarili niyang anak sa isang lalaki para lang mapalawak ang smuggling operations ng Castellano Holdings. Para sa pamilya Castellano, ang lahat ng bagay, kahit ang kasarian ko, ay isang transaksyon.

Ito ang dahilan kung bakit paborito kong paglaruan ang matanda. Gusto niyang makontrol ang lahat. Tingnan natin kung makokontrol niya ang halimaw na ginawa niya.

“At ikaw, Rafael?” malambing kong tanong. Ibinaling ko ang buong katawan ko paharap sa kaniya. Inalis ko ang seatbelt ko para mas makagalaw ako nang malaya. “Ayos lang ba sa iyo na ipagbili ako ng amo mo sa ibang lalaki?”

Bumigat ang paghinga ni Rafael. Humigpit ang hawak niya sa manibela hanggang sa pumuti ang mga buko ng mga daliri niya. Ang mga ugat sa braso niya ay umumbok sa ilalim ng manggas ng suit niya. “Wala akong pakialam, Julian. Trabaho ko lang na ihatid ka nang ligtas sa tatay mo.”

“Sinungaling,” mahina kong bulong.

Idiniin ko ang likod ko sa pinto ng sasakyan. Dahan-dahang iniunat ko ang kaliwang kamay ko at ipinatong ko ang palad ko sa matigas na hita ni Rafael. Naramdaman ko agad ang pagtalon ng kalamnan niya sa ilalim ng tela ng itim na pantalon niya. Mainit ang balat niya.

“Julian,” babala niya. Ang boses niya ay biglang naging garalgal. “Nasa highway tayo. Nagmamaneho ako.”

“Alam ko,” nakangiti kong sagot. Tinitigan ko ang gilid ng mukha niya. Ang matalas niyang panga ay nakatikom nang madiin.

Iginapang ko ang mga daliri ko paitaas, mabagal, pinag-aaralan ang bawat paggalaw ng hininga niya. Kinapa ko ang matigas na umbok sa gitna ng hita niya. Pilit na kumakawala ang laman niya kahit hawak ko pa lamang ito mula sa labas ng damit. Mabilis na bumilis ang paghinga ng bodyguard ko.

Sa halip na lumayo, bahagyang ibinuka ni Rafael ang kaniyang mga binti. Isang tahimik ngunit desperadong pagbibigay ng pahintulot. Gusto niya ito, at alam kong handa siyang isugal ang pagmamaneho niya makuha lang ang atensyon ko.

Walang pag-aalinlangan, binuksan ko ang metal na zipper ng pantalon niya. Ang tunog nito ay napakalakas sa loob ng tahimik na sasakyan. Ipinasok ko ang malamig kong kamay sa loob ng itim na brief niya.

Isang malakas na pag-ungol ang pinigil ni Rafael sa lalamunan niya. Napapikit siya at pilit na idinilat ang mga mata niya para bantayan ang kalsada.

Hinawakan ko siya nang buo. Mainit. Matigas na matigas. Uhaw na uhaw sa atensyon ko. Tumutulo na sa mga daliri ko ang paunang katas niya, malaki ang pagkalalaki ni rafael nasa walong pulgada ito. Sinimulan kong igalaw ang kamay ko pataas at pababa. Mabagal sa umpisa, pinag-aaralan ko kung paano siya magpipigil habang nagmamaneho. Ramdam ko ang pagpintig ng bawat ugat niya sa palad ko.

“P-Putangina,” nanginginig na bulong ni Rafael. Ang mga braso niya ay nanginginig habang pilit na kinokontrol ang manibela. “Julian, h-hindi ko na kaya… baka mabangga tayo.”

“Kung mababangga tayo, kasalanan mo iyan dahil masyado kang nasasarapan,” malamig kong sagot habang unti-unting binibilisan ang paggalaw ng kamay ko.

Idiniin ko ang hinlalaki ko sa pinakadulo niya. Napasinghap siya nang malakas, isang tunog na parang kinakapos sa hangin. Ang mabigat na SUV ay bahagyang gumewang sa linya ng highway, ngunit mabilis niyang naitawid ang manibela pabalik sa tamang lane. Pinagpawisan na siya nang malapot.

Napakasarap pagmasdan. Isang lalakeng pumatay na ng napakaraming tao para sa pamilya Castellano, nagmamakaawa ngayon dahil hawak ko ang kahinaan niya sa mismong palad ko. Ang buhay niya at ang buhay ko ay nakasalalay sa kung paano niya lalabanan ang sarap na ibinibigay ko habang tumatakbo kami sa gitna ng madilim na kalsada.

Inilapit ko ang mukha ko sa leeg niya. Inamoy ko ang pawis at pabango niya. Dahan-dahan kong inilabas ang dila ko at dinilaan ang gilid ng panga niya hanggang sa ibaba ng tainga niya. Nalalasahan ko ang alat ng tensyon sa balat niya.

“Ipakita mo sa akin kung sino talaga ang amo mo, Rafael,” mapanukso kong utos malapit sa tainga niya. Mas lalo kong hinigpitan ang hawak ko at binilisan ko pa ang pagtaas at baba ng kamay ko.

Makalipas ang limang minuto ng walang tigil na psychological at physical torture, alam kong hindi na niya kaya. Ang baywang niya ay kusang umaangat mula sa leather na upuan, sumasabay sa bawat mabilis na pagtaas at baba ng kamay ko. Hindi na siya makapag-isip nang tama.

“Ayan na,” garalgal na ungol niya. Ang boses niya ay basag.

“Ilabas mo,” malamig at madiin kong utos.

Isang napakalakas at garalgal na daing ang lumabas mula sa bibig niya. Humigpit nang sobra ang hawak niya sa manibela. Naramdaman ko ang mainit at malapot na likido na sumabog nang sunud-sunod sa mismong palad at mga daliri ko. Nagtagal iyon ng halos sampung segundo. Unti-unting lumambot ang buong katawan ni Rafael, humihingal nang napakalakas habang nakasandal ang likod ng ulo niya sa headrest.

Dahan-dahan kong inilabas ang kamay ko mula sa pantalon niya.

Tinitigan ko ang sarili kong kamay. Puno ito ng katas ng isang lalaking dapat ay nagbabantay sa akin. Kumuha ako ng isang wet wipe mula sa kompartment sa dashboard at maingat na pinunasan ang bawat daliri ko hanggang sa maging perpektong malinis ito muli. Inayos ko ang kwelyo ng scrub suit ko at umupo nang maayos, tila walang anumang nangyari.

“Ayusin mo ang sarili mo, Rafael,” walang emosyon kong utos habang itinatapon ang maduming tissue sa isang maliit na basurahan sa sasakyan. “Ang asong nagmamaneho sa akin ay hindi dapat amoy semilya kapag humarap tayo sa mga magulang ko.”

Hindi siya sumagot. Pilit niyang inayos ang zipper niya gamit ang isang kamay habang ang kabilang kamay ay nanginginig na nakahawak sa manibela. Ang mukha niya ay puno ng matinding kahihiyan at pagkatalo.

Nang makarating kami sa Makati, iniliko niya ang SUV papasok sa isang tagong kalsada. Huminto kami sa harap ng The Obsidian Club.

Bago ako bumaba ng sasakyan, tumingin ako sa salamin sa sun visor at ipinakita ang isang perpektong ngiti. Ang ngiti ng isang masunuring tagapagmana. Walang bakas ng psychopath na kakawasak lang sa kamay ng isang nurse kanina, o ng halimaw na kakalaro lang sa buhay ng sarili niyang bodyguard sa gitna ng highway.

Pinatay ni Rafael ang makina. Lumabas siya para pagbuksan ako ng pinto.

Handa na akong harapin ang pamilya ko. Handa na akong harapin si Gabriel Valdemor. Titingnan ko kung anong klaseng laro ang maibibigay ng lalaking ito sa akin, at kung gaano kabilis ko siyang kayang sirain.

KABANATA 11

Bumukas ang pinto ng pribadong elevator.

Sinalubong ako ng amoy ng mamahaling cigar, pinaghalong pabango ng mga bilyonaryo, at ang banayad na tunog ng isang live jazz band. Ang The Obsidian Club ay eksakto sa inaasahan ko. Ang mga pader ay gawa sa itim na marmol. Ang mga ilaw ay kulay ginto at nakatago sa likod ng mga modernong chandelier. Sa bawat sulok ay may mga armadong gwardya na nakasuot ng tuxedo, nagbabantay sa mga sikreto ng mga pinakamayayamang kriminal sa bansa.

Naglakad ako sa gitna ng kwarto. Nakasunod si Rafael sa likuran ko, may dalawang hakbang ang layo. Ang presensya ng bodyguard ko ay malamig at tahimik, ngunit alam kong nararamdam pa rin niya ang lagkit ng sarili niyang kahinaan sa loob ng pantalon niya.

Sa pinakadulo ng VIP lounge, nakita ko agad ang tatay ko.

Nakaupo si Roberto Castellano sa isang mahabang sofa na gawa sa pulang pelus. May hawak siyang baso ng whiskey. Ang mga mata niya ay kasing talim ng isang buwitre. Sa tabi niya ay nakaupo ang isang matandang lalaki na may hawak na tungkod. Base sa suot nitong dark blue na suit at sa mga gwardyang nakapaligid sa kaniya, alam kong ito si Don Hector Valdemor, ang pinuno ng Valdemor Shipping Lines.

Inilagay ko ang perpektong ngiti sa mga labi ko. Ang maskara ng isang masunuring anak.

“Julian,” malamig na bati ng tatay ko nang makalapit ako. Ibinaba niya ang baso niya sa lamesa. “Mabuti at sumunod ka sa utos ko. Sit down.”

Umupo ako sa tapat nila. Ipinatong ko ang mga kamay ko sa hita ko, nagpapakita ng respeto at pagpapakumbaba. “Good evening, Dad. Good evening po, Don Hector.”

Ngumiti ang matandang Valdemor. Ang mga ngipin niya ay naninilaw dahil sa sigarilyo. “Napakagandang lalaki ng anak mo, Roberto. Balita ko ay pinili niyang maging nurse kaysa tumulong sa kumpanya niyo? Isang napakabait na propesyon. Pambihira para sa isang Castellano.”

“Isang phase lamang iyon, Hector,” mabilis na sagot ng tatay ko. Tinitigan niya ako gamit ang mga matang nagbabanta. “Malapit na siyang bumalik sa tamang landas. Lalo na ngayong pormal na nating pag-iisahin ang dalawang pamilya natin.”

Bago pa ako makasagot, isang bagong presensya ang pumasok sa paningin ko.

Mula sa madilim na bahagi ng bar counter, isang lalaki ang naglakad papalapit sa aming lamesa. Sa unang tingin pa lamang, alam ko nang hindi siya isang ordinaryong tao. Napakataas niya, marahil ay nasa 6’3 ang tangkad. Ang bawat hakbang niya ay banayad pero ramdam ang bigat at matinding kumpiyansa.

Pinag-aralan ng mga mata ko ang kabuuan niya. Nakasuot siya ng isang midnight blue na suit na perpektong nakayakap sa matipuno niyang katawan. Malapad ang mga balikat niya at makapal ang dibdib na pilit kumakawala mula sa mga butones ng polo niya. Ang mga hita niya ay matitigas, at sa bawat paghakbang, hindi nakaligtas sa mapanuri kong paningin ang mabigat na umbok sa gitna ng mamahaling pantalon niya. Isang napakagandang pisikal na specimen.

Umakyat ang paningin ko sa mukha niya. Napakapogi niya sa isang mapanganib na paraan. Mayroon siyang matalas na panga, matangos na ilong, at buhok na maayos na nakasuklay paatras. Nang tumama ang liwanag ng chandelier sa mukha niya, nakita ko ang mga mata niyang kulay kape.

Mga matang hindi nagpapakita ng anumang emosyon. Walang kaba. Walang tuwa. Walang awa. Mga matang katulad ng sa akin.

“Pasensya na sa pagkahuli,” malalim at buo ang boses niya. Huminto siya sa mismong gilid ng inuupuan ko. “May tinapos lang akong isang maliit na problema sa port.”

“Gabriel, anak,” nakangiting tawag ni Don Hector. Itinuro ako ng matanda gamit ang tungkod niya. “Gusto kong makilala mo si Julian Castellano. Ang mapapangasawa mo.”

Humarap sa akin si Gabriel Valdemor. Inilahad niya ang kanang kamay niya.

Dahan-dahan akong tumayo. Tinitigan ko ang mukha niya. Walang panginginig sa mga daliri niya. Walang pag-aalinlangan sa tindig niya. Hindi siya tulad ni Mark na madaling basagin. At hindi siya tulad ni Rafael na kaya kong kontrolin gamit ang pagnanasa. Ang lalaking nasa harap ko ay matalino.

Kinuha ko ang kamay niya.

Malamig ang balat niya. Ang pisil niya ay madiin, nagpapadala ng isang tahimik na babala na hindi siya magpapatalo sa anumang laro. Ibinigay ko ang eksaktong diin na hinihingi niya pabalik.

“Gabriel,” malambing kong bati. Tinitigan ko ang mga mata niya nang walang kurap. “Napakagandang pakinggan ng pangalan mo.”

“Julian,” sagot niya. Isang napakaliit na ngiti ang gumuhit sa gilid ng mga labi niya. “Mas maganda ka pala sa personal kaysa sa mga litrato mo. At mas mukhang delikado.”

Binitawan niya ang kamay ko at umupo siya sa tabi ko. Ang amoy niya ay pinaghalong sea breeze at mamahaling kahoy. Isang amoy na nagpapaalala ng malalaking barko at malalalim na dagat.

Nang magsimulang mag-usap ang mga matatanda tungkol sa bilang ng mga container vans na papasok sa susunod na buwan, kinuha ni Gabriel ang isang baso ng wine at inabot ito sa akin.

“Drink,” pabulong niyang utos. “Nakakabagot pakinggan ang mga plano nila. Do you want to go to the balcony? It is easier to breathe there.”

Tiningnan ko ang tatay ko. Abala ito sa pakikipagkamay kay Don Hector. Lumingon ako kay Gabriel at dahan-dahang tumango. “Sure.”

Naglakad kami patungo sa malawak na balkonahe ng club. Pagbukas ng glass doors, sinalubong kami ng malakas na hangin at ng tanawin ng buong siyudad. Ang mga ilaw ay kumikislap sa ibaba, parang mga maliliit na bituin na nakakulong sa kongkreto. Isinara ni Gabriel ang pinto, kinukulong kaming dalawa sa isang pribadong espasyo malayo sa ingay ng jazz music.

Sumandal siya sa railings at humigop mula sa baso niya. Pinagmasdan niya ako mula ulo hanggang paa.

“Do you know why I agreed to this?” basag ni Gabriel sa katahimikan. Ang mga mata niya ay nakatutok sa dibdib ko pababa sa baywang ko. “I could have married anyone from other billionaire families. But I chose you.”

“Dahil kailangan ng pamilya mo ang impluwensya ng tatay ko sa gobyerno?” inosente kong tanong, naglalaro sa paborito kong maskara.

Isang mahinang halakhak ang pinakawalan niya. “No. I agreed because I am bored with normal people. At base sa mga pinagawa kong background check sa iyo, I noticed that you are hiding so many things behind that white uniform.”

Kumurap ako ng dalawang beses. Ang pagtibok ng puso ko ay nanatiling kalmado, ngunit ang utak ko ay nagsimulang magkalkula ng mga posibilidad. “What do you mean, Gabriel?”

Humarap siya sa akin. Ibinaba niya ang baso niya sa isang maliit na lamesa. Humakbang siya palapit at binabasag ang personal space ko. Ang tangkad niya ay sapat para kailanganin kong tumingala nang kaunti upang makita ang mukha niya.

“I heard about what happened at Alcantara Medical Center this afternoon,” mahina at malamig niyang bulong. Inilapit niya ang mukha niya sa tainga ko. “Isang duty nurse ang nawasak ang kamay sa loob ng supply room. Hiwang-hiwa ang mga litid dahil sa basag na salamin at scalpel blade. They found the stolen Fentanyl next to him.”

Tumigil ang hangin sa paligid ko. Ang mga salita niya ay eksakto sa bawat detalyeng iniwan ko sa madugong bodega. Paano nakarating ang balita sa kaniya nang napakabilis? Nangyari lamang ang insidente tatlong oras ang nakalipas.

Inilayo ko nang kaunti ang mukha ko at ipinakita ko ang isang nag-aalalang reaksyon. “Yes. Mark. He is a friend. It was a terrible accident.”

Tinitigan ako ni Gabriel. Ang mga mata niya ay sumusuri sa akin tulad ng pagtingin ko sa mga biktima ko. “Accident? Sinong tanga ang maglalagay ng scalpel blade sa loob ng isang kahon na walang dahilan? The cut was too perfect. Too clean for a simple mistake.”

Ngumiti siya. Isang ngiti na hindi umaabot sa mga mata niya. Inangat niya ang kanang kamay niya at dahan-dahang hinaplos ang gilid ng leeg ko gamit ang malamig niyang hinlalaki.

“You are a great actor, Julian,” patuloy niya habang pinagmamasdan ang reaksyon ng balat ko. “But we both grew up in the dark. We both know what blood smells like when it is shed on purpose. Huwag mo akong itulad sa mga aso ng tatay mo. I know you are just as broken as I am.”

Isang mainit na kuryente ang dumaloy mula sa batok ko papunta sa gulugod ko.

Nakikita niya. Nakikita ni Gabriel ang katotohanan sa likod ng inosenteng maskara ko. Ang taong ito ay may hawak na napakalawak na network ng impormasyon at may utak na kasing talim ng sa akin. Alam niya ang ginagawa ko. Hindi ko pa man kumpirmado kung siya nga ang nagpapadala ng mga litrato, iisang bagay lang ang malinaw. Isa rin siyang predator.

Dahan-dahan kong inalis ang inosenteng maskara sa mukha ko. Ang pekeng lungkot sa mga mata ko ay naglaho. Pinalitan ito ng isang malamig at walang emosyong paningin.

Inilapit ko ang katawan ko sa kaniya. Idiniin ko ang dibdib ko sa matigas niyang dibdib. Inangat ko ang kanang kamay ko at dahan-dahang inayos ang kwelyo niya.

“If you know it wasn’t an accident,” malamig kong sagot, ang boses ko ay bumaba ng ilang tono. “Bakit gusto mo pa ring pakasalan ang isang taong kayang sumira ng buhay ng iba?”

Inilapit ni Gabriel ang mga labi niya sa mismong gilid ng bibig ko. Naramdaman ko ang magaspang na dampi ng kaniyang bigote sa aking balat, nagpapadala ng isang mainit at nakakabaliw na kuryente sa mga ugat ko. “Because people who can destroy others are the most fun to break, Julian. I want to see who among us will kneel first.”

Napangiti ako. Isang totoong ngiti.

“Sure,” mapanukso kong bulong sa mga labi niya. “Tingnan natin kung sino ang unang iiyak, Gabriel.”

Bago pa man siya makasagot, bumukas ang glass doors ng balkonahe. Pumasok ang tatay ko kasama si Don Hector.

“Julian, Gabriel,” tawag ni Roberto Castellano. “Time to drink. The contract is signed.”

Mabilis kaming naghiwalay ni Gabriel. Ibinalik ko agad ang inosenteng maskara sa mukha ko at lumingon sa tatay ko nang may malaking ngiti. Sumunod si Gabriel, muling isinusuot ang mukha ng isang pormal na tagapagmana.

Habang naglalakad kami pabalik sa loob ng club, pasikreto kong kinapa ang cellphone sa loob ng bulsa ko. Alam ko na ang mundong tahimik na ginagalawan ko kaninang umaga ay naging isang madugong entablado. At sisiguraduhin kong sa dulo ng larong ito, ako ang nag-iisang halimaw na matitirang nakatayo.

KABANATA 12

Kinabukasan, pumasok ako sa Alcantara Medical Center na may kakaibang sigla.

Ang amoy ng dagat at mamahaling kahoy mula kay Gabriel Valdemor ay tila nakadikit pa rin sa isip ko. Ang lalaking iyon. Isang bilyonaryong psychopath na may katawang hinulma para manakit at isang utak na kayang makipagsabayan sa akin. Ang presensya niya, ang lamig ng mga mata niya, at ang bigat ng hawak niya ay isang nakakalasing na lason. Nahanap ko ang perpektong kalaro.

Ngunit kailangan ko muna siyang isantabi sa isang sulok ng utak ko. Mayroon pa akong isang dula na kailangang tapusin dito sa ospital. Ibinigay sa akin ng stalker ang utos kahapon, patahimikin ang maingay at mapagmataas na doktor. At bilang isang masunuring bida sa kwentong ito, ibibigay ko ang palabas.

Nagsimula ang morning shift ko nang eksaktong 7:00 AM.

Tahimik ang buong ward. Ramdam pa rin ang bigat at takot na iniwan ng pagkakadakip kay Mark kahapon. Walang nag-uusap sa nurses’ station. Ang lahat ay nakayuko, abala sa kani-kanilang mga patient charts, takot na magkamali at mapagbuntunan ng galit ng pamunuan.

Dumating si Dr. Reyes ng 7:30 AM. Ang malaking tiyan niya ay nauuna sa paglalakad, at ang mukha niya ay nakasimangot na parang pasan niya ang buong problema ng ospital. May hawak siyang malaking kape. Hindi niya binati ang sinuman sa amin. Dumiretso siya sa opisina niya at pabagsak na isinara ang pinto.

Pinagmasdan ko ang nakasarang pinto ng doktor. Ang kayabangan niya ay nakakapit sa bawat hakbang niya. Tingin niya ay ligtas siya sa itaas ng kaniyang trono. Hindi niya alam na ang mismong pirma niya ang puputol sa leeg niya.

Pagpatak ng 8:15 AM, pumasok ako sa ICU para i-check ang mga pasyente.

Dumiretso ako sa Bed 8. Ang pasyenteng naroon ay isang 60 years old na lalaking may acute renal failure at mahinang puso. Nakakabit siya sa isang cardiac monitor, naglalabas ng mabagal at regular na tunog. Beep. Beep. Beep. Tiningnan ko ang IV line niya. Nakita ko ang bagong bote ng gamot na nakasabit sa IV stand. Ito ang gamot na ipinag-utos ko gamit ang pekeng form na pinirmahan ni Dr. Reyes kahapon. Isang mataas na dosage ng Potassium Chloride.

Sa normal na sitwasyon, ang Potassium Chloride ay ibinibigay nang napakabagal at maingat para tulungan ang mga pasyenteng bumababa ang potassium level. Ngunit para sa isang pasyenteng sira ang bato at mahina ang puso, ang mataas na dosage na direkta sa ugat ay isang mabisang lason. Hindi ito kayang ilabas ng katawan niya. Unti-unti nitong lulunurin ang mga selyula ng puso niya hanggang sa huminto ito sa pagtibok.

Tiningnan ko ang mukha ng matanda. Mahimbing ang tulog niya. Walang kamalay-malay na unti-unti nang pinapatay ng kemikal ang sistema niya.

Kinapa ko ang pulso niya. Mahina. Mabagal.

Eksakto sa kalkulasyon ko.

9:00 AM ang simula ng grand rounds. Ito ang oras kung saan nag-iikot si Dr. Reyes kasama ang mga resident doctors at mga nursing students para magbigay ng lecture at magyabang ng kaalaman niya. Ito ang perpektong oras para sa grand finale.

Bumalik ako sa nurses’ station at naghintay.

Pagpatak ng 9:10 AM, lumabas si Dr. Reyes mula sa opisina niya. May nakasunod sa kaniyang tatlong batang doktor at apat na estudyanteng nurse. Ang matabang doktor ay nagsasalita nang malakas, itinuturo ang mga tamang protocol habang naglalakad patungo sa ICU.

“Kailangan ninyong maging mapanuri sa mga pasyenteng may renal issues,” malakas na lecture ni Dr. Reyes habang binubuksan ang salaming pinto ng ICU. “Hindi kayo pwedeng magbigay ng gamot nang hindi tinitingnan ang epekto nito sa puso. Isang maling desisyon, at kayo ang sasagot sa lisensya niyo.”

Nakaupo ako sa tapat ng monitor na nagpapakita ng live vitals ng lahat ng pasyente sa ICU. Pinanood ko silang pumasok. Lumapit sila sa Bed 8.

Hinawakan ni Dr. Reyes ang chart na nakasabit sa paanan ng kama ng matanda. “Katulad ng pasyenteng ito. Binabantayan natin ang electrolytes niya dahil…”

Isang napakatinis at mahabang tunog ang biglang bumasag sa buong kwarto.

Beeeeeeeeeeeeep!

Ang monitor sa itaas ng Bed 8 ay nagkulay pula. Ang green line na nagpapakita ng tibok ng puso ay naging isang diretsong linya. Ventricular fibrillation. Ang puso ng matanda ay tumigil sa pag-pump ng dugo at nagsimula na lamang manginig.

“Doc! Nagko-code ang Bed 8!” mabilis kong sigaw mula sa station. Tumakbo ako papasok sa ICU, isinusuot ang maskara ng isang natatarantang nurse.

Nagkagulo ang mga estudyante. Napaatras ang mga batang doktor. Nanlaki ang mga mata ni Dr. Reyes at nahulog niya ang chart sa sahig.

“Code Blue! Bed 8!” sigaw ng isa sa mga resident doctors. Mabilis niyang tinulak si Dr. Reyes palayo at umakyat sa ibabaw ng kama. Sinimulan niya ang chest compressions. “Isa, dalawa, tatlo, apat!”

Tumakbo ako palapit dala ang crash cart. Inilabas ko ang defibrillator paddles at ibinigay ito sa isa pang doktor.

“Charge to 200 joules!” utos ng doktor.

“Charged!” sagot ko.

“Clear!”

Itinapat ng doktor ang mga bakal sa dibdib ng matanda at pinindot ang pindutan. Isang malakas na kuryente ang yumanig sa katawan ng pasyente. Umangat ang dibdib niya mula sa kama. Ngunit pagbagsak nito, nanatiling diretso ang pulang linya sa monitor.

Beeeeeeeeeeeeep!

“Walang pulso! Continue CPR!” sigaw ng doktor.

Pinanood ko si Dr. Reyes sa gilid ng kwarto. Ang kayabangan niya kanina ay tuluyang naglaho. Namumutla siya, nanginginig ang mga kamay niya, at basang-basa ng pawis ang kaniyang uniporme. Hindi siya makagalaw. Nakatitig lamang siya sa pasyenteng unti-unting namamatay sa mismong harapan niya.

“Charge to 300 joules!”

“Clear!”

Isa pang malakas na pagyanig. Isa pang pagbagsak ng katawan. Wala pa ring tibok.

Makalipas ang 15 minuto ng walang tigil na pagbomba sa dibdib ng matanda at 4 na beses na pag-shock gamit ang kuryente, umiling ang lead resident doctor. Punong-puno ng pawis ang noo nito. Dahan-dahan niyang inalis ang mga kamay niya mula sa dibdib ng pasyente.

“Time of death, 9:28 AM,” mahinang deklara ng doktor.

Binalot ng matinding katahimikan ang ICU. Ang tanging naririnig lamang ay ang nakakabinging tunog ng flatline mula sa monitor. Ibinaba ko ang ulo ko at nagpakita ng malungkot na ekspresyon. Sa loob ng utak ko, isang masigabong palakpakan ang nagaganap.

10:48 AM dumating ang Medical Director ng ospital.

Si Dr. Alcantara mismo ang bumaba mula sa executive floor para imbestigahan ang biglaang pagkamatay ng pasyente. Ang pasyente sa Bed 8 ay isang kilalang politiko sa probinsya kaya alam nilang magiging malaking iskandalo ito kapag may nakitang foul play.

“Ano ang nangyari rito?” malamig na tanong ng Medical Director. Tinitigan niya ang duguang kwarto at ang katawan ng matanda.

Lumapit ang resident doctor na nag-CPR. “Cardiac arrest po, sir. Biglaan. Wala po kaming nakitang warning signs sa vitals niya kaninang madaling araw.”

Kinuha ng Medical Director ang chart mula sa sahig. Binuklat niya ang mga pahina. Pinag-aralan ng matatalas niyang mata ang bawat gamot na ibinigay sa pasyente sa nakalipas na 12 hours.

Biglang tumigil ang mga mata ng director. Kumunot ang noo niya at ang mukha niya ay namula sa matinding galit.

“Sino ang nag-utos ng 40 milliequivalents ng Potassium Chloride IV push kahapon ng hapon?” Nanggigigil na tanong ng Medical Director. Ang boses niya ay umalingawngaw sa buong ICU. “May renal failure ang pasyente! Ang dosage na ito ay direktang lason sa puso niya!”

Nanlaki ang mga mata ng lahat ng doktor at nurse sa kwarto. Ang pagbibigay ng ganoong kataas na potassium sa isang mabilis na IV drip para sa pasyenteng may sakit sa bato ay katumbas ng sadyang pagpatay. Isa itong basic na kaalaman sa medisina na hindi pwedeng ipagkamali ng kahit sinong lisensyadong propesyonal.

Lumingon ang Medical Director at direktang tinitigan si Dr. Reyes. Iniangat niya ang chart at itinapat ito sa mukha ng matabang doktor.

“Pirma mo ito, Dr. Reyes,” malamig at mapanganib na deklara ng director. “Ikaw ang nag-authorize ng pagpapalit ng dosage. Ikaw ang nagpautos sa night shift na ibigay ang gamot na pumatay sa pasyenteng ito.”

“H-Hindi po totoo iyan!” nauutal at nagpa-panic na sagot ni Dr. Reyes. Pilit siyang umatras ngunit nakorner siya sa pader. “Wala akong inuutos na ganiyan! Alam kong bawal ang high dose potassium sa kaniya! May nagpeke ng pirma ko!”

“Nandito ang pangalan mo! Nandito ang pirma mong ginagamit mo sa lahat ng opisyal na dokumento ng ospital!” sigaw ng Medical Director. Ibinagsak niya ang chart sa ibabaw ng lamesa. “Kaya pala ang yabang mong mag-lecture sa mga estudyante kanina! Gusto mong pagtakpan ang sarili mong katangahan!”

“Maniwala po kayo sa akin, sir!” Umiiyak na si Dr. Reyes. Ang hari ng ward ay mukha na lamang isang kawawang baboy na nakasalang sa ihawan. Tumingin siya sa paligid, naghahanap ng kakampi. Ang paningin niya ay dumapo sa akin. “Julian! Alam mo ang ginagawa ko kahapon! Buong hapon akong nakikipag-usap sa mga pulis tungkol kay Mark! Wala akong pinipirmahang order para sa Bed 8!”

Lahat ng mata sa kwarto ay lumipat sa akin.

Dahan-dahan akong humakbang palapit. Yumuko ako nang kaunti, ipinapakita ang takot at panginginig ng mga balikat ko. Pinisil ko ang mga mata ko hanggang sa mamuo ang mga luha sa gilid nito.

“Doc,” mahina at garalgal kong sagot. Tiningnan ko si Dr. Reyes nang may matinding pagkadismaya. “Kahapon po… lumapit ako sa inyo. Ibinigay ko po sa inyo ang clipboard at sinabi kong kailangan ninyong pirmahan ang form para sa Bed 8.”

“Para sa discharge papers iyon!” naghihisterikal na sigaw ni Dr. Reyes. Dinuro niya ako. “Sinabi mong discharge papers ang pipirmahan ko!”

Umiling ako nang mabilis. Hinayaan kong tumulo ang isang luha mula sa mata ko. “Hindi po. Sinabi ko pong authorization form for dosage adjustment. Pero galit na galit po kayo noon dahil kinakausap ninyo ang imbestigador. Kinuha niyo po ang clipboard at pinirmahan niyo agad nang hindi man lang binabasa ang nakasulat. Sumigaw pa nga po kayo sa akin na huwag ko kayong abalahin.”

Bumagsak ang mga balikat ni Dr. Reyes. Ang katotohanan ay tuluyang sumampal sa kaniya. Hindi ko na kinailangang magpaliwanag pa. May mga pulis na nakatayo malapit sa station kahapon na nakarinig sa pagsigaw niya sa akin. May mga CCTV camera na nakuhanan ang eksaktong pagpirma niya nang hindi binabasa ang papel. Hawak ko ang lahat ng ebidensya.

“Isang pasyente ang namatay dahil sa kayabangan at kapabayaan mo,” malamig na utos ng Medical Director. Tinalikuran nito si Dr. Reyes at humarap sa mga security guard ng ospital. “Escortan ninyo si Dr. Reyes palabas ng ospital. Suspendido ka simula ngayon. Tatawagan ko ang board of medicine para ipawalang-bisa ang lisensya mo, at ihahanda namin ang mga dokumento para sa kasong medical malpractice at reckless imprudence resulting in homicide.”

Tila nawalan ng buto si Dr. Reyes. Bumagsak ang mga tuhod niya sa sahig. Humagulgol ang matabang doktor, nakahawak sa sariling ulo habang pinapanood ang tuluyang pagguho ng mundo niya. Wala siyang laban. Wala siyang palusot.

Hinila siya ng dalawang gwardya patayo at kinaladkad palabas ng ICU. Ang mga estudyante at residente ay nakatitig lamang sa kaniya, punong-puno ng pandidiri. Ang lalaking tinitingala nila kanina ay isa na lamang kriminal.

Pinanood ko siyang mawala sa paningin ko. Ang sarap sa pakiramdam. Apat na araw pa lamang ang lumilipas simula nang simulan ko ang laro. Chloe. Mark. At ngayon, si Dr. Reyes. Ang mga haligi ng palapag na ito ay tuluyan ko nang winasak gamit ang sarili nilang mga kahinaan.

Nang magsimulang mag-ayos ang mga staff para ilipat ang bangkay, dahan-dahan akong lumabas ng ICU at pumasok sa male locker room.

Kailangan kong maghugas ng kamay. Kailangan kong pakalmahin ang mabilis na pagtibok ng puso ko dahil sa matinding sabik at kaligayahan.

Pagpasok ko sa loob, tahimik at walang tao. Binuksan ko ang gripo at hinayaang umagos ang malamig na tubig sa mga kamay ko. Tinitigan ko ang repleksyon ko sa salamin. Ang mga mata ko ay madilim, walang bakas ng inosenteng nurse na umiyak kanina sa harap ng Medical Director.

Biglang nag-vibrate ang cellphone sa loob ng bulsa ko.

Pinatay ko ang gripo at pinunasan ang mga kamay ko. Kinuha ko ang telepono at binuksan ang screen.

Isang bagong mensahe mula sa unknown number.

Binuksan ko ito. Isa itong maikling video clip. Nakuhanan mula sa dome camera sa hallway kanina. Ipinapakita sa video kung paano kinaladkad ng mga gwardya si Dr. Reyes habang umiiyak ito nang napakalakas. Walang audio, ngunit kitang-kita ang pagkawasak ng dignidad ng matabang doktor.

Sa ilalim ng video, may isang mensahe.

Patay na ang hari. Ang galing mong maglaro ng itim na piyesa, Julian. Handang-handa ka na para sa mas malaking chessboard.

Tinitigan ko ang text message. Ang mga salitang ginamit niya. Itim na piyesa. Chessboard. Ito ang mga salitang ginagamit ng mga taong nabubuhay sa estratehiya. Mga taong sanay humawak ng kapangyarihan. Mga taong sanay mag-utos mula sa itaas.

Kusa akong napangiti.

“Gabriel,” mahina kong bulong sa loob ng tahimik na locker room.

Ibinalik ko ang cellphone sa bulsa ko. Ang stalker ay si Gabriel Valdemor o isang taong mas mapanganib pa sa kaniya, hindi na iyon mahalaga. Ang mahalaga ay pareho kami ng gusto. Gusto niya ng palabas, at gusto ko ng manonood. Handa na akong iwan ang maliit na palapag na ito at pasukin ang mas malaking mundo ng mga halimaw.

KABANATA 13

Dalawang araw matapos kaladkarin si Dr. Reyes palabas ng ospital, nagpasa ako ng pormal na resignation letter.

Nakaupo ako sa loob ng malamig na opisina ng Chief of Nursing. Suot ko ang pinakamalungkot at pinakabasag kong mukha. Tinitigan ko ang aking mga kamay na nakapatong sa hita ko habang nagpapanggap na nanginginig.

“Hindi ko na po kaya ang stress sa Ward 4, ma’am,” mahina at garalgal kong paliwanag. Tumingala ako sa kaniya, pinupuno ng luha ang mga mata ko. “Puro trahedya ang nangyayari. Si Chloe, si Mark, tapos ngayon naman po si Dr. Reyes na nakapatay ng pasyente. Hindi na po ako makatulog sa gabi. Natatakot po ako na baka ako na ang susunod na madamay sa mga kaso nila.”

Bumuntong-hininga ang matandang Chief of Nursing at binigyan ako ng isang maawaing ngiti. Hinawakan niya ang kamay ko. “Naiintindihan kita, Julian. Isa ka sa mga pinakamagaling at pinakamasunuring nurse natin dito. Nakakalungkot na kailangan mong umalis dahil sa trauma, pero hindi kita pipigilan kung ito ang makakabuti sa mental health mo. I-a-approve ko ang resignation mo na may magandang recommendation letter.”

“Salamat po,” bulong ko, mabilis na pinupunasan ang isang luhang tumakas mula sa mata ko.

Paglabas ko ng opisina, nawala ang lahat ng bakas ng lungkot sa mukha ko. Ang mga balikat kong nakayuko kanina ay umayos ng tindig. Isang napakagaan at nakakabaliw na kaligayahan ang sumakop sa dibdib ko.

Tinapos ko ang laro ko nang walang iniiwan na anumang bakas. Malinis ang record ko. Ligtas ang pangalan ko. Iniwan ko ang Alcantara Medical Center na isang wasak na palapag ng mga taong sumubok na maghari-harian.

Bumalik ako sa male locker room para kunin ang mga huli kong gamit. Inilagay ko ang stethoscope at ang sapatos ko sa loob ng isang itim na duffel bag. Nang maglakad ako palabas sa pasilyo, dumaan ako sa ilalim ng itim na dome camera ni Leo. Tiningala ko ito. Kumikislap ang pulang ilaw nito. Itinaas ko ang kanang kamay ko at nagbigay ng isang napakaliit na saludo gamit ang dalawang daliri. Isang tahimik na paalam para sa aninong nanonood sa akin mula sa dilim.

Pagbaba ko sa main entrance ng ospital, hindi si Rafael o ang itim na SUV ng pamilya ko ang sumalubong sa akin.

Naka-park sa mismong driveway ang isang silver na Aston Martin. Isang napakamahal na sports car na sumisigaw ng yaman at kapangyarihan. Bumaba ang tinted na bintana sa driver’s seat.

Nakita ko si Gabriel Valdemor.

Nakasuot siya ng isang simpleng itim na polo shirt na hapit na hapit sa malalapad niyang balikat at makapal na dibdib. Suot niya ang isang pares ng dark sunglasses. Kahit nakaupo, ramdam na ramdam ko ang bigat ng presensya ng lalaking ito.

“Get in,” malamig at buo niyang utos.

Binuksan ko ang pinto at umupo sa passenger seat. Inihagis ko ang duffel bag ko sa likuran. Walang bodyguards. Walang driver. Kaming dalawa lang sa loob ng maliit at selyadong espasyo ng mamahaling sasakyan. Amoy dagat at matapang na pabango niya ang buong paligid.

“Nabalitaan ko ang resignation mo,” panimula ni Gabriel habang pinapaandar ang makina. Ang boses niya ay may halong pang-aasar. “Isang oras pa lang ang nakakalipas mula nang pumirma ang Chief of Nursing niyo. Napakabilis naman yatang sumuko ng isang Castellano.”

Tinitigan ko ang gilid ng mukha niya. Paano niya nalaman na pumirma na ang opisina isang oras pa lamang ang nakalipas? “Mabilis ang balita mo para sa isang taong nagpapatakbo ng mga barko, Gabriel. May binabayaran ka ba sa loob ng HR namin?”

Isang mababang halakhak ang umalingawngaw sa lalamunan niya. Mabilis niyang inilabas ang sports car mula sa ospital at humarurot patungo sa highway. “Marami akong binabayaran, Julian. At isa pa, kailangan kong malaman kung ano ang ginagawa ng mapapangasawa ko. Balita ko, sunod-sunod ang trahedya sa palapag mo. Parang may sumpa.”

Ngumiti ako. Pinag-aaralan ko ang bawat salita niya. “Aksidente ang mga iyon. Malas lang talaga.”

“Malas,” pag-uulit niya. “O baka naman may isang taong naglalaro sa loob ng ward na iyon at masyadong magaling magtago ng ebidensya.”

Tumahimik ako. Tinitigan ko siya nang maigi. Gusto ko siyang basahin. Gusto kong kumpirmahin kung siya nga ba ang stalker. Ngunit ang mukha niya ay blangko. Isang perpektong pader.

Makalipas ang tatlumpung minuto na byahe, pumasok kami sa isang pribadong underground facility sa basement ng isang lumang gusali. Pagbaba namin, sinalubong kami ng matinding amoy ng pulbura at malamig na aircon. Isa itong high-end at soundproof na indoor firing range. Walang ibang tao sa loob kundi kaming dalawa lang.

Naglakad si Gabriel patungo sa isang bakal na lamesa kung saan nakalatag ang iba’t ibang klase ng baril.

“Sabi ng daddy mo, hindi ka daw marunong humawak ng baril dahil puro libro at medisina ang inaatupag mo,” sabi ni Gabriel habang kumukuha ng isang itim na Glock 19. Tiningnan niya ang magazine nito bago i-load ang mga bala nang may mabilis at propesyonal na galaw. “Bilang mapapangasawa ko, kailangan mong matutong protektahan ang sarili mo.”

Lumapit ako sa lamesa. Tiningnan ko ang mga baril. Alam ko kung paano gumamit nito. Sa katunayan, kayang-kaya kong asintahin ang ulo niya mula sa distansyang ito. Pero kailangan kong panatilihin ang laro. Hindi ko pwedeng ipakita ang lahat ng alas ko.

“Paano kung ayaw kong matuto?” mapanukso kong tanong.

Humarap si Gabriel sa akin. Lumapit siya hanggang sa mawala ang espasyo sa pagitan namin. Ibinigay niya sa akin ang baril. Ramdam ko ang bigat at lamig ng bakal sa palad ko.

Pagkatapos, gumawa siya ng isang galaw na nagpatigil sa paghinga ko.

Pumunta siya sa likuran ko. Ipinulupot niya ang malalaki at maiinit niyang braso sa mga braso ko para gabayan ang paghawak ko sa baril. Ang malapad at matigas niyang dibdib ay direktang nakadikit sa likod ko. At sa ibabang bahagi ng katawan ko, naramdaman ko ang mabigat at matigas na umbok mula sa pantalon niya na pasikretong nakadiin sa itaas ng baywang ko.

“Hindi pwedeng ayaw mo,” mahina at garalgal na bulong niya sa mismong tainga ko. Ang init ng hininga niya ay tumama sa leeg ko. “Kapag hawak mo ang buhay ng ibang tao, kailangan mong siguraduhin na hindi manginig ang mga kamay mo bago mo kalabitin ang gatilyo.”

Itinaas namin ang baril. Ang mga kamay niya ay nakabalot sa mga kamay ko.

“Tingnan mo ang target sa dulo,” utos niya. Ang boses niya ay nagdudulot ng panginginig sa mga tuhod ko. “Huwag kang mag-aaksaya ng bala. Dapat palaging sa ulo o sa dibdib. Isang malinis na trabaho. Parang isang perpektong hiwa ng scalpel blade sa gitna ng palad.”

Nanlaki ang mga mata ko. Scalpel blade. Binanggit niya na ito noong hapunan, pero ngayon, iba ang tono niya. Tila isa itong direktang mensahe para sa akin.

“Paano mo nalamang scalpel blade ang sumira sa kamay ng kaibigan ko?” malamig kong tanong. Hindi ako lumingon sa kaniya. Tinitigan ko lamang ang target sa dulo ng range. “Walang nakakaalam noon maliban sa mga pulis na pumasok sa bodega.”

Mas lalong idiniin ni Gabriel ang katawan niya sa likod ko. Ang tigas niya ay tila nagbabanta sa akin. Naramdaman ko ang pagngiti niya sa gilid ng leeg ko.

“Sabi ko sa iyo, Julian,” bulong niya. “May mga mata ako kahit saan. Baka nga napanood ko pa kung paano nahulog ang mga gamot ng pharmacist niyo mula sa medical dictionary niya. Baka napanood ko kung paano namatay ang pasyente niyo kahapon.”

Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang pagngiti ko.

Naglalaro siya. Ibinibigay niya ang mga pahiwatig pero hindi niya direktang inaamin. Gusto niyang hulaan ko.

“Kung ganoon,” sagot ko habang inilalagay ang daliri ko sa gatilyo. “Alam mo rin siguro na hindi ako natatakot sa kahit kanino.”

“Alam ko,” sagot niya. “Kaya nga gustong-gusto kita.”

Pinindot ko ang gatilyo.

Bang!

Tumama ang bala sa mismong gitna ng noo ng papel na target sa dulo ng range. Isang perpektong bullseye.

Napatigil si Gabriel sa paghinga ng isang segundo. Hindi niya inasahan iyon. Hindi niya inasahan na ganoon ka-perpekto ang asinta ng isang hamak na nurse.

Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya, ang mukha namin ay ilang pulgada lamang ang layo. Nakita ko ang bahagyang gulat sa mga mata niyang kulay kape, na mabilis ding napalitan ng matinding pagnanasa at paghanga.

“Sabi mo nga,” malamig at mapanukso kong bulong habang ibinababa ang baril. “Isang malinis na trabaho. Hindi ako nag-aaksaya ng bala.”

Humiwalay ako sa pagkakayakap niya. Inilapag ko ang baril sa ibabaw ng lamesa at kinuha ang duffel bag ko mula sa gilid. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa, lalo na ang bahaging mas lalong umumbok sa loob ng pantalon niya.

“Magaling kang magturo, Gabriel,” nakangiti kong paalam. “Pero sa susunod, siguraduhin mong nakatago nang maayos ang baril mo bago ka lumapit sa likuran ko. Baka pumutok iyan nang wala sa oras.”

Akmang tatalikuran ko na sana siya nang bigla siyang magsalita.

“Bago mo makalimutan,” tawag ni Gabriel. Lumapit siya sa sarili niyang bag at kumuha ng isang itim na envelope. Inihagis niya ito sa akin. Mabilis ko itong sinalo.

“Ano ito?” malamig kong tanong.

“Buksan mo,” nakangising sagot niya habang isinusuot muli ang dark sunglasses niya.

Binuksan ko ang envelope. May tatlong bagay sa loob nito. Una, isang makintab na black credit card. Pangalawa, isang litrato ng napakalaki at itim na yate. At ang pangatlo, isang pormal na dokumento na may logo ng pinakamalaking pribadong ospital sa bansa.

Alta Veridia Medical City - Employment Contract.

Tinitigan ko ang papel. Nakapangalan sa akin ang kontrata at pirmado na ng Board of Directors ng ospital. Nakalagay roon na magsisimula ako bilang Senior Nurse sa kanilang VIP ICU ward sa susunod na linggo.

“Gamitin mo ang card na iyan para hindi ka mukhang kawawa sa unang araw mo sa bago mong ospital,” paliwanag ni Gabriel habang naglalakad papalapit sa akin. “Wala iyang limit. Gusto kong magbihis ka nang naaayon sa posisyon mo bilang mapapangasawa ko. Ang yate naman na nasa litrato ay regalo ng tatay ko para sa kasal natin. Naka-dock iyan sa Valdemor Private Port. Ang pangalan niyan ay The Black Pawn.”

Natigil ako sa paghinga. Tinitigan ko ang litrato. The Black Pawn. Ang Itim na Piyesa. Eksaktong kapareho ng mga salitang nasa text message ng stalker noong araw na mamatay ang pasyente ni Dr. Reyes. Ang galing mong maglaro ng itim na piyesa, Julian.

Nag-angat ako ng paningin kay Gabriel. Itinaas ko ang kontrata. “At ito? Kailan pa ako nag-apply sa Alta Veridia?”

“Hindi mo na kailangang mag-apply. Ako mismo ang bumili ng malaking shares sa ospital na iyan kahapon para lang ipasok ka,” malamig at mapanukso niyang sagot. Inilapit niya ang mukha niya sa akin. “Dahil sinira mo na ang Alcantara Medical Center, kailangan mo ng mas malaking palaruan, Julian. I prepared that VIP ward just for you.”

Nakangiti siya, isang ngiting alam na alam ang epekto ng mga salita niya sa akin.

Naglalaro siya. Ibinibigay niya ang mga pahiwatig nang harapan.

Isinilid ko ang envelope sa loob ng bag ko. Rinig ko ang mahinang pagtawa niya mula sa likuran ko nang tuluyan akong maglakad palabas ng firing range. Hindi pa niya sinasabi nang direkta na siya ang stalker, pero hindi na iyon mahalaga sa ngayon. Binigyan niya ako ng pera, binigyan niya ako ng kapangyarihan, at binigyan niya ako ng bagong ospital na paglalaruan. Ang laro namin ay nagsisimula pa lamang, at handa akong sumayaw sa bawat pahiwatig na ibabato niya sa akin.

KABANATA 14

Makalipas ang dalawang araw mula nang iwan ko ang Alcantara Medical Center, nagpasya akong mag-unwind.

Kailangan ko ng pahinga bago ko pasukin ang bagong palaruan na inihanda para sa akin. Habang naghihintay ng opisyal na simula ng shift ko sa Alta Veridia Medical City, ginugol ko ang oras ko sa paglilibot sa pinakamahal na shopping district ng siyudad.

May hawak akong isang makintab na black card. Ibinigay ito sa akin ni Gabriel matapos ang laro namin sa firing range. Gamitin mo para hindi ka mukhang kawawa sa unang araw mo, iyon ang eksaktong mensahe niya. At bilang isang masunuring mapapangasawa, masaya ko itong ginamit. Wala akong pakialam kung galing ito sa ilegal na operasyon ng mga Valdemor. Ang mahalaga ay nasa palad ko ang kapangyarihan nila.

Bumili ako ng tatlong bagong pares ng mamahaling sapatos, ilang signature na pabango, at isang silver na Rolex watch na sapat na para bumili ng isang sasakyan. Inilagay ko ang lahat ng ito sa loob ng mga itim na paper bags. Kahit bilyonaryo ang pamilya ko, matagal na akong pinutulan ng pondo ng tatay ko kaya nakakatuwang maramdaman muli ang paggasta nang walang limitasyon.

Matapos ang pamimili, pumasok ako sa The Aurelian Brew. Isa itong exclusive cafe at restaurant na madalas tambayan ng mga elite professionals, mga artista, at mga tagapagmana.

Kahit may bitbit akong milyun-milyong pisong gamit, pinili kong magsuot ng isang simpleng puting t-shirt at itim na maong. Umupo ako sa isang table malapit sa bintana, malayo sa ingay ng counter. Umorder ako ng isang simpleng black coffee at isang slice ng dark chocolate cake.

Ipinatong ko ang mga paper bags sa kabilang upuan. Sumandal ako at pinagmasdan ang mga taong naglalakad sa labas. Payapa. Malinis. Walang amoy ng dugo, walang amoy ng gamot, at walang mga pasyenteng umiiyak.

Ngunit ang kapayapaan ko ay mabilis na nabasag.

Isang lalaki at isang babae ang pumasok sa cafe. Mula pa lang sa pagbukas ng glass door, nakuha na nila ang atensyon ng lahat dahil sa lakas ng boses nila at sa paraan ng paglalakad nila na tila pagmamay-ari nila ang buong lugar.

Ang lalaki ay matangkad, may makapal na buhok na naka-gel nang perpekto, at suot ang isang mamahaling dark blue na polo na nakabukas ang unang dalawang butones. Ang babae naman ay nakakapit sa braso niya, suot ang isang red designer dress, at may hawak na limitadong edisyon ng Prada bag.

“Sabi ko naman sa iyo, that patient in Bed 4 is just faking it para makahingi ng mas malakas na painkillers,” natatawang sabi ng babaeng nakapula sa malakas na boses na may halong conyo accent.

“Pabayaan mo siya. Idi-discharge ko na iyon bukas para hindi na sumikip ang floor natin. Wala naman silang pambayad ng extra room fee,” mayabang na sagot ng lalaki.

Naglakad sila papunta sa direksyon ko dahil ang nag-iisang bakanteng table ay nasa mismong likuran ko. Tumayo ako para kunin ang kape ko mula sa tray ng waiter na dumaan, ngunit sa eksaktong pag-ikot ko, umatras ang lalaking mayabang nang hindi tumitingin sa likod niya.

Nagkabungguan kami.

Natapon ang kalahati ng mainit na black coffee ko. Bumuhos ang maitim na likido sa mapuputing sapatos ng lalaki at tumalsik ang ilang patak sa laylayan ng mamahaling pantalon niya.

“What the fuck!” malakas na sigaw ng lalaki. Mabilis siyang umatras, pinapagpagan ang basa niyang pantalon habang nanlilisik ang mga matang nakatingin sa akin. “Bulag ka ba?! Papatayin mo ba ako sa init?!”

“Oh my god, Aris! Your new shoes!” tili ng babaeng nakapula. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Pinasadahan niya ng tingin ang simpleng puting t-shirt at maong na suot ko. Tiningnan din niya ang mga paper bags sa upuan ko, marahil ay iniisip na isa lamang akong personal shopper o alalay ng isang mayaman. Ang mukha niya ay kumunot sa matinding pandidiri. “Sino ba itong hampaslupang ito? Bakit pinapapasok ang mga ganitong klaseng tao rito?”

Mabilis na nagbago ang reaksyon ng mukha ko. Ang kalmadong bida ay naglaho at pinalitan ng isang natatakot at nanginginig na binata. Inilapag ko agad ang baso ko sa lamesa at kumuha ng maraming tissue mula sa dispenser.

“Hala, pasensya na po! Pasensya na po talaga, sir!” natataranta kong sagot. Yumuko ako at pilit na pinunasan ang sapatos niya gamit ang tissue.

Tinabig ni Aris ang kamay ko nang napakalakas kaya muntik na akong matumba sa sahig.

“Huwag mo akong hawakan!” nanggigigil na sigaw ni Aris. “Alam mo ba kung magkano itong sapatos na sinira mo? Katumbas ito ng tatlong buwang sweldo mo, tanga!”

“I am so sorry po. Babayaran ko po ang dry cleaning,” nakayuko kong pakiusap, pinipigilan ang pagngiti sa loob ng utak ko habang tinititigan ang galit na galit niyang mukha.

“Dry cleaning?” sarkastikong tawa ng babae. Umirap siya at humalukipkip. “You think a cheap dry clean can fix a limited edition Berluti? Aris, let’s just go. Baka mahawa pa tayo sa dumi ng lalaking ito. Nakakasira ng araw.”

Tinitigan ako ni Aris nang masama. Inilapit niya ang mukha niya sa akin, sapat para maamoy ko ang matapang niyang pabango. “Mabuti na lang at wala ako sa ospital ngayon, kung hindi, ipapakaladkad kita sa mga gwardya. Tandaan mo ang mukha ko. Kapag nagkrus ulit ang landas natin, sisiguraduhin kong iiyak ka nang dugo.”

“Opo. Pasensya na po ulit,” nanginginig kong bulong, pinapanatiling nakayuko ang ulo ko.

Tinalikuran nila ako at padabog na lumabas ng cafe. Ang mga tao sa paligid ay nakatingin sa akin nang may awa, ngunit wala akong pakialam sa kanila. Pinanood ko sina Aris at ang kasama niya na maglakad palayo hanggang sa sumakay sila sa isang puting sports car.

Dahan-dahan akong tumayo at inayos ang damit ko. Pinunasan ko ang kamay ko gamit ang isang malinis na wet wipe. Ang takot sa mga mata ko ay mabilis na napalitan ng isang madilim, malamig, at mapanuksong saya.

Isang doktor na mayabang at isang babaeng kasama niya na kapwa matapobre. Mga taong sanay mang-apak ng mga taong tingin nila ay nasa ibaba.

Napangiti ako habang inuubos ang natitirang black coffee sa baso ko. Titingnan natin kung sino ang iiyak nang dugo kapag nagkrus ulit ang landas natin, Aris.

Kinuha ko ang mga paper bags ko at naglakad palabas ng cafe. Tapos na ang oras ng pahinga ko. Habang naghihintay ng masasakyan sa gilid ng kalsada, kinapa ko ang cellphone ko sa loob ng bulsa.

Isang bagay ang bumabagabag sa isip ko. Ang stalker.

Malakas ang kutob ko na si Gabriel ang nagpapadala ng mga mensahe. Siya ang nagbigay ng black card, at siya rin ang nagmamay-ari ng yate na The Black Pawn. Ngunit may isang piraso ng puzzle na hindi tumutugma. Isang bilyonaryong tagapagmana ng shipping lines na tulad niya ay hindi dapat naga-aksaya ng oras para mag-hack ng mga CCTV camera sa loob ng isang maliit na ospital tulad ng Alcantara Medical Center.

Biglang pumasok sa isip ko ang isang mukha. Si Leo.

Ang tahimik na IT technician na nagkabit ng dome camera sa pasilyo. Ang lalaking laging nakatago sa likod ng mga computer sa Security Room. Posible bang hindi si Gabriel ang anino ko? Posible bang ang totoong naglalaro sa akin ay ang lalaking nagkukunwaring inosenteng empleyado sa basement? Siya ang may access sa lahat. Siya ang may kakayahang burahin ang mga digital footprints nang ganoon kalinis.

Napangiti ako nang malaki. Bilang isang licensed nurse na sanay mag-obserba ng mga pasyente, alam ko kung kailan may itinatago ang isang tao.

Saktong huminto ang pamilyar na itim na SUV sa harap ko. Bumaba si Rafael mula sa driver’s seat at binuksan ang pinto sa likuran para sa akin.

“Pinapatawag ka ng daddy mo,” malamig na utos ng bodyguard ko. “Dumiretso raw tayo sa Castellano Estate.”

Tiningnan ko si Rafael bago pumasok sa loob ng sasakyan. Ang laro sa bago kong ospital ay makakapaghintay. Ngayon, kailangan ko munang harapin ang mga halimaw sa sarili kong pamilya.

KABANATA 15

Ang malalaking gate na gawa sa itim na bakal ay bumukas nang dahan-dahan.

Pinanood ko mula sa tinted na bintana ng sasakyan kung paano kami sinalubong ng anim na armadong gwardya. Pumasok ang itim na SUV sa mahabang driveway ng Castellano Estate. Masama ang loob ko. Kung hindi lang ako ginipit ni Gabriel at ng tatay ko sa kasunduang ito, hinding-hindi ako tatapak muli sa impyernong ito.

Dalawang taon. Dalawang taon na simula nang palayasin ako ng tatay ko sa mansyong ito. Dalawang taon simula nang sabihan niya ako na isa akong kahihiyan dahil sa totoo kong pagkatao at sa pagrerebelde ko sa gusto niyang mangyari para sa akin. Ngayong kailangan niya ang mga Valdemor, bigla siyang tatawag na parang walang nangyari.

Huminto ang sasakyan sa harap ng malaking pinto. Mabilis na bumaba si Rafael mula sa driver’s seat para pagbuksan ako. Tinitigan ko ang bodyguard ko. Nanatiling blangko ang mukha niya. Tumingin ako kay Rafael at ngumiti nang mapait. Alam niya ang sikreto naming dalawa na hindi kailanman malalaman ni Dad. Alam niya na ang soft na anak na pinalayas sa mansyong ito dalawang taon na ang nakakalipas ay ang parehong halimaw na nagpapaluhod sa kaniya sa dilim sa tuwing kami lang ang magkasama.

Pagpasok ko sa loob, sinalubong ako ng pamilyar na lamig ng marmol.

“He is in his office, Julian,” bungad ng isang malamig na boses.

Lumingon ako sa may hagdan. Nakatayo roon ang ina ko. Nakasuot siya ng isang perpektong puting silk dress. Wala siyang bakas ng pananabik. Para sa kaniya, ang pagbabalik ko ay pormalidad lamang para sa darating na merger na magliligtas sa bumabagsak naming pangalan sa society.

“Good afternoon, Mom,” pormal kong bati, kahit na kumukulo ang dugo ko.

Tumango lamang siya at uminom mula sa baso niya. “He is waiting for you. Don’t keep him waiting. And watch your words, Julian. Your father is still in no mood for your attitude.”

Tinalikuran ko siya at naglakad patungo sa opisina ni Roberto Castellano. Huminto ako sa harap ng dobleng pinto at pumasok nang walang katok. Gusto kong iparamdam sa kaniya na hindi ako natutuwa na nandito ako.

Madilim ang loob. Amoy matapang na cigar. Nakaupo ang tatay ko sa kaniyang leather chair. Inibaba niya ang kaniyang salamin at tinitigan ako nang matagal, tila sinusuri kung nabasag na ba ako ng dalawang taon na paghihirap.

“Julian,” malamig ang boses niya. Itinuro niya ang upuan. “Sit.”

“Let’s make this quick, Dad,” sagot ko habang nauupo, hindi itinatago ang inis sa boses ko. “I am only here because of the agreement with Gabriel. What do you want?”

Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa mukha ng tatay ko. “Straight to the point. I like that. I spoke with Don Hector yesterday. The old man was very impressed with you. He mentioned that you and Gabriel got along quite well at the firing range. Honestly, I thought you would fail. I thought a nurse like you would have nothing to offer a man like Gabriel Valdemor.”

“I did what was necessary for the alliance, nothing more,” mahinahon ngunit madiin kong sagot.

Tumayo ang tatay ko at kinuha ang isang makapal na folder at isang itim na credit card. Ipinatong niya ito sa harap ko.

“This is not a reward for being a good son, Julian. Because you are still a disappointment to me,” deklara niya nang walang kurap. “But this is a reward for being useful. That card is connected to the company’s main account. It has no limit. I have also restored your access to all family properties and facilities. You are back in the circle because the Valdemor want you there. Don’t fuck this up.”

Tinitigan ko ang card. Gender. Nursing. Rebellion. Lahat ng dahilan ng pagpapalayas niya sa akin ay isinantabi niya dahil sa ambisyon. Napakababaw.

“Next month is the wedding,” patuloy niya. “Until then, you will stay here in the mansion. I cannot have my only heir living in a sewer in Cavite while the media is watching. I have already ordered your room to be prepared.”

“I have a life in Cavite, Dad. And I start my shift at Alta Veridia next week,” giit ko.

Tumawa nang mahina ang tatay ko. “I know. Gabriel told me he bought shares in that hospital just so you could keep playing your little nursing game. I will allow it, as long as it keeps him interested. But you will stay here. We need to fix your image. You need to act like a real Castellano, not some servant cleaning up after other people.”

Nanahimik ako. Ang totoo, pangarap ko talagang maging surgeon. Gusto kong legal na makahawak ng scalpel at makapagbukas ng katawan ng tao. Kaya kumuha ako ng Nursing bilang pre-med. Ngunit matapos akong grumadweyt at makapasa sa board exam, pinilit niya akong tumigil at kumuha ng Business Management para pamunuan ang sindikato niya. Nang magrebelde ako at matuklasan niya ang totoo kong pagkatao dalawang taon na ang nakakalipas, tuluyan niya akong pinalayas. Tinawag niya akong salot at kahihiyan. Dahil wala na akong bilyones para tumuloy sa Medical School, ginamit ko ang lisensya ko sa pagiging nurse para makapasok sa ospital.

Tumayo ako at kinuha ang card. “Fine. I will stay. But do not expect me to be happy about this.”

“I do not need you to be happy, Julian. I need you to be perfect,” utos niya bago muling humitit ng cigar.

Naglakad ako palabas ng opisina. Pagsara ko ng pinto, ang galit sa mukha ko ay biglang napalitan ng isang napakalamig na ngiti.

Bumalik ako sa dating kwarto ko sa ikatlong palapag. Wala itong pinagbago. Ang malaking kama, ang maitim na kurtina, at ang malawak na bookshelf ay naroon pa rin. Amoy alikabok at lumang papel ang hangin.

Lumapit ako sa bookshelf. Pinagmasdan ko ang mga makakapal na libro na nakasalansan doon. Advanced Human Anatomy. Toxicology and Poisons. Surgical Procedures. Hinaplos ko ang gulugod ng isang lumang libro na may kupas na pabalat. Ito ang parehong libro na naging sandigan ko noong sampung taong gulang pa lamang ako.

Dito nagsimula ang lahat.

Noong sampung taong gulang ako at madalas ikulong ng tatay ko sa kwartong ito dahil sa mga pagkakamali ko, ang mga librong ito ang naging kaibigan ko. Habang ang ibang bata ay nag-aaral magbisikleta, ako ay nag-aaral kung aling ugat sa leeg ang pinakamabilis hiwain para ubusin ang dugo ng isang tao sa loob ng dalawang minuto. Pinag-aralan ko kung anong halaman sa hardin ng mama ko ang pwedeng durugin para magmukhang heart attack ang pagkamatay ng isang tao. Kabisado ko ang bawat buto, bawat kalamnan, at bawat kahinaan ng katawan ng tao.

Inakala ng tatay ko na nabali niya ang isip ko kaya sumunod ako sa kaniya. Inakala niyang hawak niya ako dahil nagpakumbaba ako sa harap niya kanina.

Kinuha ko ang libro tungkol sa human nervous system at umupo sa gilid ng kama. Binuklat ko ang mga pahina, dinarama ang gaspang ng papel na naging saksi sa paghubog ng aking pagkatao.

Sige, manatili ka sa ilusyon mo, Roberto Castellano. Ibigay mo sa akin ang yaman mo. Bigyan mo ako ng basbas. Ipakasal mo ako sa lalaking pareho kong halimaw. Hindi mo alam na sa bawat pagbabalik ko sa mansyong ito, mas lalong lumalapit ang araw na gagamitin ko ang lahat ng inaral ko para buksan ang sarili mong dibdib at panoorin kung may puso ba talagang tumitibok sa loob nito.

KABANATA 16

Nanatili akong nakaupo sa gilid ng kama. Sa labas ng bintana ng aking kwarto sa ikatlong palapag, madilim na ang kalangitan ng Castellano Estate.

Tinitigan ko ang pabalat ng libro sa aking kandungan. Ang balat nito ay bitak bitak na, kulay kape, at amoy ng mga dekadang lumipas. Advanced Human Anatomy. Dinarama ng mga daliri ko ang gaspang ng lumang papel. Ang librong ito ang naging saksi sa paghubog ng totoong ako. Tumayo ako at naglakad patungo sa malaking salamin na nakadikit sa pinto ng aking aparador. Tinitigan ko ang sarili ko mula ulo hanggang paa. Tingnan mo ako.

Tingnan mong mabuti ang taong sinusubaybayan mo.

Ako si Julian Castellano. Dalawampu’t anim na taong gulang. Isang lisensyadong nurse na may utak ng isang bihasang surgeon, at ang nag iisang tagapagmana ng isa sa pinakamalalaking kriminal na sindikato sa Asya na nagtatago sa likod ng logistics at real estate.

Pinagmasdan ko ang aking mukha sa salamin. Matangos ang ilong ko, matalas ang panga, at ang mga mata ko ay kasing lamig ng yelo. Mayroon akong siksik na pangangatawan, isang soft na pretty boy.

Pero alam nating dalawa ang totoo, hindi ba? Walang nakakaalam ng mga sikreto ko kundi ikaw.

Hindi ako kumikilos nang malambot. Walang bakas ng pagiging maingay o malandi sa mga galaw ko. Ang totoo, mas matigas pa ang tindig ko kaysa sa mga armadong gwardya ng tatay ko. Kapag nagsasalita ako, malalim at buo ang boses ko. Kung titingnan mo ako sa labas, aakalain mong kaya kong kumuha ng kahit sinong babaeng gusto ko. Ngunit ang totoo, wala akong nararamdamang kahit anong init o pagnanasa para sa mga babae. Lalaki ang ginagamit ko.

Lalaki ang kinokontrol ko sa ibabaw ng kama ko. Ito ang dahilan kung bakit nandiri nang sobra ang tatay ko dalawang taon na ang nakakalipas. Hindi niya matanggap na ang nag iisang anak na magmamana ng hyper masculine na imperyo niya ay natutulog kasama ng kapwa lalaki. Hindi niya matanggap na ang perpektong imahe ng pamilya Castellano ay masisira dahil hindi ko kayang bigyan ng tunay na apo ang linya ng dugo niya gamit ang isang babae. Para sa isang tradisyonal na mafia boss na tulad ni Roberto, ang pagiging bakla ay isang kahinaan. Isang sakit na kailangang itago o itapon. Kaya niya ako pinalayas. Kaya niya ako tinawag na salot.

Ngunit hindi nila alam na ang kasarian ko ay walang kinalaman sa pagiging malambot. Ang pagiging bakla ko ay hindi isang kapansanan, kundi isa lamang maliit na bahagi ng isang mas malaking halimaw na nagtatago sa loob ko. Hindi nila alam na ang anak nilang pinandidirihan nila ay ang parehong taong kayang pumatay nang walang kurap ng mata.

Ibinaba ko ang tingin ko sa aking mga kamay. Malinis. Walang kalyo. Ngunit ang mga kamay na ito ay matagal nang nakatikim ng dugo.

Ipinikit ko ang mga mata ko. Ang tahimik na paligid ng mansyon, ang amoy ng lumang kahoy, at ang lamig ng aircon ay nagpabalik sa akin sa isang panahong pilit ibinabaon ng aking pamilya.

Isang madilim na hapon walong taon na ang nakararaan.

Sumama ka sa akin sa alaalang ito. Panoorin mo kung paano ako naging halimaw.

Labing walong taong gulang ako noon.

Isinama ako ng tatay ko sa isa sa mga lumang warehouse ng Castellano Holdings. Inakala kong ipapakita niya sa akin kung paano patakbuhin ang negosyo ng pag iimbak ng mga kargamento. Ngunit pagdating namin sa basement, nakita ko ang isang lalaking nakatali sa silya. Duguan ang mukha ng lalaki, putok ang mga labi, at nanginginig sa matinding takot. May utang daw ito na limang milyong piso sa sindikato.

Inabutan ako ni Roberto ng isang maliit na baril.

“Barilin mo sa binti, Julian,” utos ng tatay ko. Ang boses niya ay walang emosyon. “Ipakita mo sa kaniya kung ano ang nangyayari sa mga taong ninanakawan ang pamilya natin. Nasa legal na edad ka na. Kailangan mong matutong maging matigas.”

Tinitigan ko ang lalaking nagmamakaawa. Umiiyak ito. Tumutulo ang uhog at dugo mula sa ilong nito. Ibinalik ko ang tingin sa baril na hawak ko. Hindi ako natakot sa baril, at hindi ako natakot sa dugo ng lalaki. Ang totoo, nabagot ako. Bakit ko babarilin ang isang taong wala namang kwenta sa buhay ko? Bakit ko susundin ang utos ng tatay ko para lang patunayan ang isang bagay na hindi ko naman kailangang patunayan?

Ibinagsak ko ang baril sa sahig. Tumalikod ako at naglakad palabas ng basement nang walang sinasabing anumang salita.

Galit na galit si Roberto. Kinabukasan, bilang parusa sa pagiging malambot ko, ikinulong niya ako sa loob ng lumang library ng Castellano Estate.

Ito ang pinakamalaking kwarto sa ikalawang palapag, napapalibutan ng libo libong makakapal na libro tungkol sa batas, negosyo, at kasaysayan. Sabi niya, ang mga Castellano ay hindi umiiyak sa harap ng dugo at hindi tumatalikod sa kalaban. Ang parusa ko ay ang manatili sa dilim ng library na iyon hanggang sa magmakaawa ako at matuto akong maging isang tunay na tagapagmana.

Ngunit sa halip na matakot o umiyak sa loob ng madilim na kwarto, nahanap ko ang aking sariling laro. Tatlong araw akong nakulong doon. Hinahatiran lamang ako ng pagkain ng mga katulong ngunit hindi nila ako kinakausap. Sa ikatlong hapon ng aking pagkakakulong, habang umuulan nang malakas, nakakita ako ng isang maliit na pipit na nahulog mula sa kaniyang pugad sa labas ng bintana ng library. Sugatan ang pakpak nito. Bali ang maliit na binti at hindi na makagalaw. Pilit nitong inihahampas ang kabilang pakpak nito sa malamig na semento ng balkonahe, ngunit unti unti na itong nanghihina dahil sa lamig at ulan.

Dahan dahan kong binuksan ang bintana. Pinulot ko ang ibon at ipinasok sa loob. Ipinatong ko ito sa ibabaw ng malaking mahogany desk ng aking lolo.

Tinitigan ko ang ibon. Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso nito sa aking palad kanina. Takot na takot. Naghihingalo. Sa mga oras na iyon, hinihintay ko na makaramdam ako ng awa. Hinihintay ko ang lungkot. Hinihintay ko ang kagustuhang gamutin ito at ibalik sa pugad.

Ngunit walang dumating. Wala. Walang kahit anong emosyon ang nabuo sa dibdib ko. Ang tanging naramdaman ko ay isang malamig, malalim, at nakakabaliw na kuryosidad.

Pinanood ko itong huminga nang mabilis hanggang sa unti unti itong bumagal. Wala akong ginawa. Hindi ko ito tinulungan. Tinitigan ko lamang kung paano tuluyang nawala ang buhay mula sa maliliit nitong mata.

Nang tuluyan itong huminto sa paghinga, kinuha ko ang isang maliit na letter opener na gawa sa pilak mula sa drawer ng desk. Matalas iyon at manipis.

Huwag kang pumikit. Panoorin mo ang ginawa ko.

Sa halip na umiyak at ilibing ang ibon, pinag aralan ko ito. Sa edad na labing walo, ginamit ko ang malamig na bakal upang tuklasin kung paano gumagana ang makina ng isang buhay. Hindi ako nadiri. Namangha ako. Natuklasan ko na wala palang kaluluwa. Laman lang. Mga litid at dugo na madaling sirain kapag alam mo kung saan ito hahawakan.

“Julian? Nariyan ka ba?” Ang boses ng ina kong si Victoria ay umalingawngaw mula sa labas ng pinto. Rinig ko ang pag ikot ng susi sa seradura.

Ito ang paborito kong bahagi. Panoorin mo kung paano ko siya paikutin sa mga palad ko.

Hindi ako nag panic. Napakabilis magkalkula ng utak ko. Mabilis akong kumuha ng isang malinis na panyo mula sa bulsa ko at ibinalot ang patay na ibon. Isinilid ko ito sa loob ng aking pantalon. Pinunasan ko ang patak ng dugo sa ibabaw ng desk gamit ang dulo ng aking damit at itinago ang silver na letter opener sa likod ng isang makapal na encyclopedia.

Kumuha ako ng isang libro tungkol sa ekonomiya at umupo sa sahig sa gilid ng desk, niyayakap ang aking mga tuhod. Bumukas ang mabigat na pinto. Pumasok ang aking ina. Tinitigan niya ako nang matagal sa gitna ng madilim na kwarto. Ang mukha niya ay perpekto, walang emosyon, tulad ng laging inaasahan mula sa asawa ng isang bilyonaryo.

“Umiiyak ka ba?” malamig na tanong niya nang makita ang bahagyang panginginig ng aking mga balikat.

Tumingala ako sa kaniya. Pinilit kong pinalabo ang aking paningin. Iniisip ko ang liwanag ng araw na tumatama nang diretso sa aking mga mata hanggang sa kusang tumulo ang mga luha sa aking mga pisngi. Naglabas ako ng isang mahina at kaawa awang hikbi. Ikinunot ko ang aking noo para magmukhang nasasaktan.

“Natatakot po ako rito, Mama,” nanginginig kong boses habang humihikbi. “Gusto ko na pong lumabas. Hindi na po ako magmamatigas. Susunod na po ako kay Dad.”

Lumapit siya sa akin at dahan dahang hinaplos ang aking buhok. Wala pa ring emosyon ang kaniyang mukha ngunit nakita ko ang paglambot ng kaniyang mga mata. Nakita ko ang tagumpay sa paningin niya dahil akala niya ay nagtagumpay silang basagin ang katigasan ng ulo ko.

“Maging masunurin ka sa daddy mo, Julian,” malumanay niyang payo. “Huwag mo siyang bibigyan ng dahilan para ikulong ka rito muli. Kailangan mong maging perpekto para sa pamilyang ito.”

Niyakap ko siya at ngumiti ako sa kaniyang balikat nang may kasamang luha. Isang perpektong pagganap. Naniwala siyang nabali ako ng parusa. Naniwala siyang isa lamang akong mahina at takot na binata na kailangan ang proteksyon nila. Doon ko natuklasan ang pinakamahalagang leksyon sa buong buhay ko. Ang emosyon ay hindi isang kahinaan. Isa itong sandata. Ang pag iyak, ang pagngiti, ang pagmamakaawa, ang lahat ng ito ay mga maskara na pwede mong isuot para kontrolin ang mga taong nasa paligid mo. Ang mundo ay isang malaking teatro. At kapag marunong kang humawak ng scalpel sa dilim habang nagpapakita ng inosenteng mukha sa liwanag, ikaw ang nagiging direktor ng lahat.

Simula sa araw na iyon, naging masunurin akong anak sa paningin nila. Ngunit sa tuwing gabi, pasikreto kong ninanakaw ang mga medical books mula sa koleksyon ng lolo ko at pinag aralan ang bawat detalye ng katawan ng tao. Dito sa kwartong ito ako naging isang halimaw na nagtatago sa balat ng isang perpektong tagapagmana.

Dumilat ako. Ang mga alaala ng nakaraan ay unti unting naglaho pabalik sa anino ng aking isipan. Nawala ang amoy ng dugo ng ibon at napalitan ng pamilyar na amoy ng mamahaling air freshener ng mansyon. Inilapag ko ang libro sa ibabaw ng kama.

Madalas isipin ng mga tao kung ano ang lumilikha sa isang halimaw. Madalas nilang isisi ito sa isang malupit na ama, sa isang madugong nakaraan, o sa isang malaking trahedya. Ngunit para sa akin, ang tatay ko ay isa lamang asong uhaw sa kapangyarihan at pera. Wala siyang sapat na talino para basagin ang utak ko. Ang totoong lumikha sa halimaw na nagtatago sa ilalim ng balat ko ay ang mismong babaeng nagluwal sa akin.

Binuksan ko ang pinto ng aking silid at naglakad sa mahabang pasilyo ng ikalawang palapag.

Tahimik ang buong Castellano Estate. Ngunit hindi ibig sabihin ay walang tao. Sa bawat sulok, sa bawat pagliko ko sa mga mamahaling carpet, may mga nakatayong katulong. Nakasuot sila ng malinis na itim at puting uniporme. Sila ang mga multo ng mansyong ito. Kapag dumadaan ako, mabilis silang yumuyuko at iniiwas ang kanilang mga mata. Bawal silang magsalita kapag hindi kinakausap. Bawal silang huminga nang malakas.

Ganyan kaming mga Castellano. Binibili namin pati ang boses ng mga taong naglilingkod sa amin.

Habang naglalakad ako patungo sa hagdan, isang napakalakas na tunog ng nabasag na babasagin ang umalingawngaw mula sa sala sa ibaba.

Sinundan iyon ng isang matinis at galit na galit na sigaw.

“Palayasin niyo ang babaeng iyan! Patayin niyo siya!”

Dahan dahan akong bumaba ng hagdan. Ang mga mata ko ay kalmado, walang bahid ng gulat. Sa gitna ng malawak na sala, nakita ko ang tatlong katulong na nanginginig habang nakaluhod sa sahig, pilit na pinupulot ang mga basag na piraso ng isang mamahaling wine glass. Ang sahig na gawa sa puting marmol ay namantsahan ng madilim na pulang likido. Parang sariwang dugo.

Sa gitna ng kaguluhan, nakatayo ang aking ina.

Si Victoria Castellano. Ang babaeng perpekto sa paningin ng lipunan. Ang babaeng nagtayo ng kalahati ng aming imperyo. Ngayon, ang kaniyang buhok ay gulo gulo. Ang kaniyang mamahaling silk na damit ay lukot at basa ng alak. Nakatayo siya nang pasuray suray habang may hawak na kalahating bote ng Merlot. Lasing na lasing siya.

“You are all useless!” sigaw ng ina ko sa mga katulong. Pilit niyang ibinato ang isang maliit na unan sa direksyon nila. “That cheap social climbing whore is sleeping with my husband in a hotel right now, at wala kayong ginagawa! Roberto is making a fool out of me again!”

Huminto ako sa huling hakbang ng hagdan. Pinanood ko siya nang tahimik.

Bata pa lamang ako, ganito na ang senaryo sa mansyong ito. Aalis ang tatay ko para makipagkita sa iba’t ibang babae. Maiiwan ang ina ko rito, maglalasing, magbabasag ng mga gamit, at sasaktan ang mga katulong para ilabas ang galit niya. Makikita ko siyang umiiyak sa sahig, wasak na wasak ang dignidad, nagmamakaawa sa hangin na sana ay mahalin siya ng asawa niya.

Ngunit kinabukasan? Kinabukasan, gigising siya nang maaga. Mag aayos siya ng sarili. Isusuot niya ang kaniyang mga diyamante, tatakpan ng makapal na makeup ang maga niyang mga mata, at haharap siya sa mga camera kasama ang tatay ko na parang sila ang pinakamasayang mag asawa sa buong mundo.

Doon ko natutunan na ang pag ibig ay isang kahinaan na nakakasira ng utak. Doon ko natutunan na ang lahat ng tao ay plastik. Kung ang sarili kong ina ay kayang itago ang pagkawasak ng kaluluwa niya para lang mapanatili ang kapangyarihan at yaman niya, ibig sabihin, ang emosyon ay isa lamang kasangkapan na pwedeng pekein.

Siya ang nagturo sa akin na magsuot ng maskara. Siya ang unang pasyente na pinag aralan ng utak ko. Sa tuwing nakikita ko siyang nasasaktan, hindi ako nakakaramdam ng awa. Ang tanging nararamdaman ko ay matinding pandidiri.

Naglakad ako palapit sa kaniya. Ang mga katulong ay mabilis na umurong at nagbigay ng daan sa akin, takot na madamay sa presensya ko.

“Ma,” malambing at kalmado kong tawag. Kinuha ko ang bote ng alak mula sa nanginginig niyang kamay. “Tama na iyan. Baka masugatan ka.”

Tumingala siya sa akin. Ang mga mata niya ay namumula at puno ng luha. Kumapit siya sa mga balikat ko, idinidiin ang mga mahahaba at matutulis niyang kuko sa aking damit.

“Julian,” humahagulgol niyang bulong. Ang hininga niya ay amoy maasim na alak. “Your father is with that model again. Ibinigay ko ang buong buhay ko sa kumpanya natin. I buried my own conscience to build Castellano Holdings! Tapos ipagpapalit niya lang ako sa isang basurang babae?”

Hinaplos ko ang kaniyang buhok. Ipinakita ko ang isang perpektong mukha ng isang nag aalalang anak. Ngunit habang nakayakap siya sa akin, pinag aralan ng mga mata ko ang pagtibok ng kaniyang carotid artery sa gilid ng kaniyang leeg. Mabilis. Erratic. Madali siyang mapatay sa ganitong estado. Isang madiin na sakal lang gamit ang dalawang kamay ko, tapos na ang paghihirap niya.

Pero hindi ko gagawin iyon. Wala akong makukuhang pakinabang sa mabilis na kamatayan niya. Mas masarap panoorin ang paghihirap niya araw araw.

“Huwag mong hayaang makita ka nilang ganito, Ma,” bulong ko sa tainga niya. Ginamit ko ang mismong mga salitang madalas niyang sabihin sa akin noong bata ako. “You are Victoria Castellano. Don’t let them see you bleed. Ang mga luha ay para lang sa mga mahihina.”

Para siyang sinampal ng malamig na tubig. Unti unting tumigil ang paghikbi niya. Humiwalay siya sa pagkakayakap sa akin at pinunasan ang mga luha sa kaniyang pisngi nang mariin. Pilit niyang inayos ang kaniyang tayo kahit na nahihirapan siyang ibalanse ang sarili niya.

Ang ego ng isang matapobreng bilyonaryo ay palaging mas malakas kaysa sa sakit ng kaniyang puso.

“You are right,” malamig niyang sagot. Ang boses niya ay biglang naging matigas. Wala na ang babaeng umiiyak kanina. Tinalikuran niya ako at tiningnan ang mga katulong na nakaluhod pa rin sa sahig. “Linisin ninyo ang kalat na iyan bago ako bumaba bukas ng umaga. Kung may makikita akong kahit isang bubog, sisiguraduhin kong hindi na kayo makakahanap ng trabaho sa buong Maynila.”

Hindi na niya hinintay ang sagot ng mga katulong. Naglakad siya paakyat ng hagdan, pilit na inaayos ang kaniyang tindig na parang walang anumang nangyari.

Pinanood ko siyang mawala sa paningin ko. Isang perpektong switch. Mula sa pagiging wasak, naging isang walang awang reyna sa loob lang ng ilang segundo. Ito ang dahilan kung bakit ako ganito. Lumaki ako sa loob ng isang bahay kung saan ang mga magulang ko ay mas malala pa sa mga halimaw na nagtatago sa dilim. Pinalaki nila ako sa kasinungalingan, kaya naging eksperto ako sa paggawa nito.

Ibinaling ko ang tingin ko sa tatlong katulong. Nanginginig pa rin ang mga kamay nila habang mabilis na pinupunasan ang alak sa sahig. Takot na takot sila.

Ngumiti ako. Isang totoong ngiti na hindi ko kailangang pekein.

“Bilisan ninyo ang paglilinis diyan,” malumanay ngunit madiin kong utos sa kanila. “Ayokong nagagalit ang mama ko. At dalhan niyo ako ng mainit na kape sa kwarto ko pagkatapos.”

“O Opo, Sir Julian,” mabilis na sagot ng pinakamatandang katulong nang hindi man lang tumitingala sa akin.

Naglakad ako pabalik sa aking kwarto.

Mayroon pa akong apat na araw bago magsimula ang unang shift ko sa Alta Veridia Medical City. Apat na araw para manatili sa mansyong ito. Apat na araw bago ko makaharap ang bagong palaruan na hinanda ni Gabriel Valdemor para sa akin.

At habang naghihintay ako, gagamitin ko muna ang oras na ito para paglaruan ang mga tao sa loob ng bahay na ito. Kung bored ako, baka sirain ko ang isip ng isa sa mga katulong para makita kung hanggang saan ang takot nila. O baka naman iparamdam ko sa tatay ko na ako ang may kontrol sa magiging kinabukasan ng sindikato niya.

Napakaraming pwedeng gawin. Napakaraming pwedeng sirain. At sisiguraduhin kong masisiyahan ako sa bawat minutong nandito ako.

Kinabukasan, maagang sumikat ang araw. Naglakad ako patungo sa bintana at tumingin sa ibaba, sa malawak na hardin ng Castellano Estate. Nakaparada roon ang tatlong itim na sasakyan na may logo ng isang sikat na tailoring shop.

Isang mahinang katok mula sa pinto ng aking kwarto ang bumasag sa katahimikan ng umaga.

“Sir Julian?” tawag ng isang pamilyar na boses mula sa labas. Boses ni Rafael. “Umaga na po. Pinatatawag po kayo ni Ma’am Victoria sa sunroom. Naroon na po ang wedding planner at ang PR team para sa fitting ng suit ninyo.”

“Susunod na ako,” pormal at walang emosyon kong sagot.

Naglakad ako patungo sa banyo para mag ayos. Binuksan ko ang gripo at hinayaang umagos ang malamig na tubig sa aking mga kamay. Tinitigan ko ang aking sarili sa salamin. Ikinurap ko ang aking mga mata ng dalawang beses. Ang blangko at malamig na paningin ng isang halimaw ay mabilis na napalitan ng maamo at masunuring tingin ng isang anak na ikakasal para sa negosyo. Pinatay ko ang gripo at pinunasan ang aking mga kamay.

Handa na ako para sa entablado ng mga bilyonaryo. Handa na akong makipaglaro sa mga taong akala nila ay sila ang nagkokontrol sa buhay ko.

Huwag kang aalis. Magbasa at manood ka lang. Sisiguraduhin kong mag eenjoy ka sa bawat patak ng dugo na dadanak sa mga susunod na kabanata.

KABANATA 17

Ang sunroom ng Castellano Estate ay dinisenyo para magpanggap na may malinis na buhay sa loob ng mansyong ito. Napapalibutan ito ng matataas na salamin na nagpapapasok sa sikat ng araw at mga mamahaling halaman na araw-araw dinidiligan ng mga hardinero.

Nakatayo ako sa gitna ng kwarto sa ibabaw ng isang maliit na sirkulong kahoy. Isang matandang tailor mula sa Milan ang abala sa pagkuha ng sukat ng aking mga balikat gamit ang isang mahabang tape measure.

Sa kabilang dulo ng silid, nakaupo si Victoria. Nakasuot siya ng isang perpektong emerald green na bistida. Ang buhok niya ay naka-ayos nang walang kahit isang hiblang nakawala. May hawak siyang tasa ng tsaa habang kausap ang tatlong miyembro ng aming PR team.

Kung titingnan mo siya ngayon, hindi mo aakalaing siya ang parehong babaeng nagwawala at nagmamakaawa sa sahig kagabi dahil sa kalaguyo ng asawa niya. Ang mga mata niyang maga noong nakaraang gabi ay perpektong natakpan ng concealer at kalmado siyang humihigop ng tsaa. Ganyan siya kagaling magsuot ng maskara.

“We need the wedding to be on the front page of every major business magazine,” pormal na utos ni Victoria sa PR director. “I want the narrative to focus on the merging of two empires. And make sure Julian looks approachable but regal. Gusto ko ng malinis na imahe.”

“Yes, Ma’am Victoria,” mabilis na sagot ng direktor habang nagsusulat sa kaniyang tablet.

“Make the waist a little tighter,” utos ni Victoria sa tailor. Itinuro niya ang direksyon ko. “He has a good build. We need to show that off.”

“Opo, senyora,” sagot ng tailor habang hinihigpitan ang sukat sa baywang ko.

Nanatili akong nakatayo nang tuwid. Ipinakita ko ang isang maamong ngiti, isang masunuring anak na walang ibang ginagawa kundi sumunod sa bawat utos ng ina niya. Ngunit sa loob ng utak ko, kinakalkula ko kung gaano kabilis kong kayang sakalin ang tatlong PR staff na ito bago pa makasigaw ang tailor.

Bumukas ang malaking glass door ng sunroom.

Natahimik ang lahat. Ang bawat mata sa loob ng kwarto ay napunta sa lalaking bagong pasok.

Si Gabriel Valdemor.

Nakasuot siya ng isang simpleng itim na button-down polo na nakatupi hanggang siko, at isang pormal na kulay abong pantalon. Kahit walang suot na suit, ang presensya niya ay sapat para sakupin ang buong kwarto. Ang bawat hakbang niya ay may bigat at awtoridad.

“Gabriel, what a pleasant surprise,” nakangiting bati ng ina ko. Tumayo siya at bumeso sa bilyonaryong tagapagmana ng mga Valdemor. “Hindi namin inasahan ang pagbisita mo. We are just doing the initial measurements for Julian’s suit.”

“I hope I am not interrupting, Tita Victoria,” malambing na sagot ni Gabriel. Ang ngiti niya ay perpekto at magalang, ngunit ang mga mata niyang kulay kape ay dumiretso sa akin. “Gusto ko lang sanang silipin kung maayos ang sukat ng mapapangasawa ko.”

“Of course. Take your time. I will leave you two for a moment,” sagot ni Victoria. Lumingon siya sa mga PR team at sa tailor. “Give them some space.”

Mabilis na lumabas ang mga tauhan, kasama ang ina ko, at isinara ang pinto ng sunroom. Naiwan kaming dalawa ni Gabriel sa gitna ng maliwanag na kwarto.

Humakbang si Gabriel papalapit sa akin. Pinagmasdan niya ang kabuuan ko mula ulo hanggang paa. Ang tingin niya ay parang sinusuri ang isang mamahaling armas bago ito dalhin sa giyera.

“Bagay sa iyo ang nakatayo nang ganyan,” malamig niyang bulong nang makalapit siya nang tuluyan. Ang amoy ng dagat at mamahaling kahoy ay pumasok sa ilong ko. “Mukha kang inosente.”

“Kailangan kong maging inosente para sa mga camera,” sagot ko nang may maliit na ngiti. Ibinaba ko ang mga braso ko. “Ano ang ginagawa mo rito, Gabriel? Wala ito sa schedule natin.”

Inangat niya ang kanang kamay niya. Hinawakan niya ang kwelyo ng suot kong pormal na puting polo. Dahan-dahan niyang inayos ang tupi nito, at habang ginagawa niya iyon, sinadya niyang idampi ang malamig niyang mga daliri sa balat ng aking leeg. Eksakto sa ibabaw ng jugular vein ko.

“Gusto ko lang ipaalala sa iyo na mayroon ka na lang apat na araw bago ang unang shift mo sa Alta Veridia,” malalim niyang sabi. Ang mga mata niya ay nakatutok sa mismong ugat na hinihimas niya. “I checked the patient logs for your VIP ward. May mga bago akong pinasok na pasyente roon. Mga taong sigurado akong magugustuhan mo.”

Napangiti ako. Ang lalaking ito ay talagang naglalaro. Ibinibigay niya sa akin ang mga biktima ko sa isang pilak na bandehado.

“Sana naman ay hindi sila madaling mamatay,” mapanukso kong sagot. Tumingala ako nang kaunti para salubungin ang paningin niya. “Nababagot ako sa mga laruang madaling masira.”

“Huwag kang mag-alala, Julian,” nakangising sagot niya. Ibinaba niya ang kamay niya mula sa leeg ko patungo sa dibdib ko. Pinisil niya nang marahan ang kalamnan ko roon, tinatantya ang tigas ng aking katawan. “Pinili ko ang mga taong may malalaking kasalanan. Mga taong sanay mang-apak ng iba. Babagay sila sa mga kamay mo.”

Bigla kong naisip ang doktor na bumangga sa akin sa cafe ilang araw na ang nakalipas. Si Aris. Sana ay naroon siya. Sana ay makita ko ang mukha niya kapag nalaman niyang ang hampaslupang tinawag niya ay ang magiging diyos ng palapag nila.

“Gusto mo bang pumunta sa ospital mamaya para silipin ang palaruan mo?” yaya ni Gabriel.

Umiling ako. “Hindi na. Mas gusto ko ang sorpresa. At saka kailangan ko pang paglaruan ang mga tao rito sa mansyon habang nandito ako. Sayang naman ang oras ko kung hindi ako mag-iiwan ng kaunting bakas bago ako bumalik sa pagiging nurse.”

Isang mababang halakhak ang pinakawalan ni Gabriel. Lumapit pa siya nang kaunti, sapat para maramdaman ko ang init ng katawan niya.

“Galingan mo ang paglalaro, Julian,” bulong niya. “Dahil sa oras na matapos ang kasal natin, gusto kong makita kung kaya mo ring paglaruan ang utak ko. Gusto kong makita kung hanggang saan aabot ang talim mo kapag ako na ang kaharap mo.”

“Mag-ingat ka sa mga hinihiling mo,” malamig kong babala. Tinitigan ko ang mga labi niya bago ibalik ang tingin sa mga mata niya. “Baka hindi mo mamalayang hawak ko na ang puso mo habang tumitibok pa ito sa palad ko.”

“I am counting on it,” pabulong niyang hamon.

Bumukas ang pinto ng sunroom. Pumasok muli si Victoria kasama ang tailor. Mabilis kaming naghiwalay ni Gabriel, ibinabalik ang maskara ng dalawang perpektong tagapagmana na nag-uusap lamang tungkol sa kasal.

“Everything good, boys?” nakangiting tanong ng ina ko.

“Everything fits perfectly, Tita,” sagot ni Gabriel habang naglalagay ng mga kamay sa bulsa. Lumingon siya sa akin at binigyan ako ng isang magalang na tango. “I will see you at the family dinner tomorrow, Julian. Ihanda mo ang sarili mo.”

“I will,” pormal kong sagot.

Pinanood ko siyang maglakad palabas ng sunroom. Bawat hakbang niya ay puno ng kumpiyansa. Isang halimaw na nagpapanggap na prinsipe.

Muling lumapit ang tailor para ituloy ang pagsusukat sa akin. Tumingin ako sa labas ng bintana, sa malawak na hardin ng mga Castellano. Apat na araw na lang. Apat na araw na lang at papasok na ako sa Alta Veridia Medical City. Ang entablado ay unti-unti nang nabubuo, at hindi ko na mahintay na magsimulang dumaloy ang dugo ng mga bagong biktima.

KABANATA 18

Mabilis na lumipas ang isang buong araw matapos ang pagbisita ni Gabriel sa sunroom ng aming mansyon. Ang hinihintay na pormal na hapunan na ipinangako niya ay tuluyan nang dumating.

Ngayong gabi, ang hapag-kainan ng mga Castellano ay naging sentro ng kapangyarihan. Ito ay isang mahabang lamesa na gawa sa purong mahogany, napapalibutan ng labindalawang matataas na upuan na nababalutan ng itim na pelus. Sa itaas, ang isang malaking kristal na chandelier ay nagbibigay ng ginintuang liwanag na tumatama sa mga mamahaling kubyertos at baso ng alak.

Nakatayo sa likuran ko si Rafael. Bilang head bodyguard, trabaho niyang bantayan ang bawat galaw sa loob ng kwarto, ngunit alam kong ang atensyon niya ay nakatutok lamang sa akin. Ang presensya niya ay mainit at mabigat.

Sa kabilang dulo ng lamesa ay nakaupo si Don Hector Valdemor, kausap ang tatay kong si Roberto tungkol sa mga bagong ruta ng barko sa Timog Silangang Asya. Sa tabi ng aking ina na si Victoria ay nakaupo ang taong kanina pa pinag-aaralan ang bawat paghinga ko simula nang magkaharap kami muli.

Si Gabriel Valdemor.

Nakasuot siya ng isang madilim na asul na suit. Ang buhok niya ay perpektong nakasuklay, at ang hawak niya sa kaniyang baso ng wine ay kalmado ngunit madiin. Sa buong tagal ng limang kurso ng hapunan, hindi nawala ang matatalim niyang mata sa akin.

“Julian,” tawag ni Don Hector matapos punasan ang kaniyang bibig ng puting table napkin. “Gabriel mentioned to me that he bought a significant percentage of Alta Veridia Medical City just so you could continue being a nurse. A very expensive investment for a mere hobby. Are you ready for your first shift there?”

Nagpakita ako ng isang maamo at masunuring ngiti. “Yes, Don Hector. It is a great honor to have such support. I will use everything I have learned to be useful to that hospital.”

“Such a good boy,” nakangiting komento ng matanda bago bumaling sa tatay ko. “He is twenty-six, correct, Roberto?”

“Yes, Hector. He is twenty-six,” ngumiti si Roberto at uminom ng alak. “The perfect age to understand the weight of our empire. The Castellano are raised with strict discipline.”

Tumango ang matandang Valdemor at tiningnan ang kaniyang anak. “Gabriel is twenty-eight. Both in the prime of their lives, ready to lead and secure our legacies. We are very lucky to find an heir with no hint of any scandal. They are a perfect match.”

Pasikreto akong napangisi sa loob ko. Disiplina. Dalawampu’t anim na taong gulang na ako, at kung alam lang ng matandang ito kung ilang buto na ang pinutol ng disiplinadong anak niya, baka atakihin siya sa puso ngayon din.

Inilipat ko ang paningin ko kay Gabriel. Nakatingin din siya sa akin, ngunit may kakaiba sa mga mata niya ngayon. Ang tingin niya ay unti-unting gumapang mula sa mukha ko, pababa sa aking leeg, at nagtuloy sa likuran ko kung saan nakatayo si Rafael.

Humigop si Gabriel ng alak. Ibinaba niya ang baso at tiningnan nang diretso ang bodyguard ko.

“You know, Tito Roberto,” malamig at pormal na panimula ni Gabriel, ang boses niya ay umalingawngaw sa tahimik na dining room. “I just noticed your head bodyguard. Very hardworking. Always guarding Julian’s back.”

Tumango ang tatay ko. “Rafael. He has been with our family for a long time. He is one of my most loyal men.”

“Loyal,” pag-uulit ni Gabriel. Isang nakakakilabot na ngiti ang gumuhit sa mga labi niya habang hindi inilalayo ang tingin kay Rafael. “I hope guarding is all he does. You see, in our world at the ports, dogs who get too close to their master’s food usually get their tongues cut off. Or they get thrown into the sea.”

Bumagsak ang matinding katahimikan sa lamesa.

Kumunot ang noo ni Victoria. “What do you mean by that, Gabriel?”

“Nothing, Tita,” mabilis at malambing na sagot ni Gabriel, ibinabalik ang maskara ng isang magalang na bisita. “Just a common saying in our family about keeping our men in check. I highly value the things I own. I don’t like sharing. Especially my favorite toys.”

Napakurap ako. Matalino. Dalawampu’t walong taong gulang, ngunit ang possessiveness niya ay hindi nanggagaling sa emosyon o pagmamahal. Nanggagaling ito sa matinding territorial instinct ng isang predator. Para kay Gabriel, isa akong mamahaling piyesa na siya lang ang may karapatang maglaro. Ang pahiwatig niya ay isang direktang babala kay Rafael sa lenggwaheng naiintindihan naming lahat.

Naramdaman ko ang pagtigas ng mga kalamnan ni Rafael sa likuran ko. Ang galit ng bodyguard ko ay halos umusok sa hangin.

Pagkatapos ng dalawang oras, natapos ang hapunan. Inihatid namin ang mga Valdemor patungo sa main door ng mansyon. Nagbeso ang aking ina kay Don Hector, habang nagkamay naman ang tatay ko sa matanda.

Lumapit sa akin si Gabriel. Inilapit niya ang mukha niya sa tainga ko. Ang amoy ng alak at mamahaling pabango niya ay binalot ang pandama ko. Doon niya tuluyang ibinaba ang maskara ng pormalidad.

“Tomorrow night,” malamig at malalim niyang bulong na may halong panganib. “I will pick you up. The Black Pawn is waiting for us. Prepare yourself for a long conversation. At Julian, bago ka sumakay sa yate ko, siguraduhin mong hugasan mo nang maigi ang balat mo. I don’t want you smelling like a stray dog.”

Isang mainit na kuryente ang dumaloy sa gulugod ko. Alam niya. Nakita niya siguro kami noon sa apartment ko, o nalaman niya mula sa mga tauhan niya. Hindi siya nagtatanong. Nag-uutos siya na tapusin ko ang laro ko sa iba dahil siya na ang papalit.

Umatras siya at binigyan ako ng isang perpektong ngiti bago tuluyang sumakay sa itim na sasakyan ng mga Valdemor.

Pag-alis nila, dumiretso ako sa aking kwarto sa ikatlong palapag.

Bago ko pa man isara ang pinto, isang malakas na pwersa ang tumulak dito mula sa labas. Pumasok si Rafael. Mabilis niyang isinara ang mabigat na pinto at ini-lock ito gamit ang susi. Ang dibdib niya ay mabilis na umaangat-baba. Ang mga mata niya ay nanlilisik sa galit, selos, at matinding desperasyon.

“Totoo ba?” garalgal na tanong ni Rafael. Humakbang siya palapit sa akin, parang isang mabangis na hayop na nasasaktan. “Yung mga sinabi ng Valdemor na iyon sa lamesa. Alam niyang may nangyayari sa atin. At ikaw, wala ka man lang ginawa! Pinanood mo lang siyang insultuhin ako sa harap mo!”

Kalmado akong naglakad patungo sa gilid ng kama at nagtanggal ng aking necktie. “Ano ang gusto mong gawin ko, Rafael? Ipagtanggol ka sa harap ng mga magulang ko at sabihing kinakasta ako ng sarili nilang bodyguard?”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin!” Lumapit siya at hinawakan nang mahigpit ang magkabilang balikat ko. Tinitigan niya ako, ang mukha niya ay punong-puno ng pagmamakaawa. “Julian, ikakasal ka na talaga sa kaniya. Paano na tayo? Paano ako?”

Tahimik akong napatawa. Ang ilusyon ng mga tao ay nakakabaliw. Sa tingin niya ay may “tayo” na nabuo dahil lang sa ilang gabing nagamit ko ang katawan niya para aliwin ang sarili ko.

“Walang tayo, Rafael,” malamig kong sagot. Tinitigan ko ang mga mata niya hanggang sa makita ko ang unti-unting pagkawasak ng puso niya. “Isa ka lang asong sumusunod sa mga utos ko. At tama si Gabriel, masyado ka nang nag-aambisyon na kainin ang pagkain ng mga amo mo.”

Binitawan niya ako na parang napaso siya. Namula ang buong mukha niya sa pinaghalong hiya at galit. “Ginagamit mo lang ako.”

“Matalino ka rin pala,” mapanukso kong bulong.

Humarap ako sa kaniya at dahan-dahang inilapit ang katawan ko. Idinikit ko ang dibdib ko sa matigas niyang dibdib. Inangat ko ang kanang kamay ko at dahan-dahang hinaplos ang gilid ng panga niya hanggang sa leeg niya. Naramdaman ko ang paglunok niya. Kahit galit siya, hindi niya kayang labanan ang epekto ko sa kaniya. Ang katawan niya ay uhaw na uhaw sa hawak ko.

“Pero aaminin ko,” pabulong kong dagdag habang idinidikit ang mga labi ko sa mismong tainga niya. “Mami-miss ko ang katawan mo. Gusto mo bang bigyan kita ng isang huling gabi bago ako tuluyang maging pagmamay-ari ni Gabriel Valdemor?”

Isang malakas at basag na ungol ang lumabas sa lalamunan ni Rafael.

Marahas niya akong hinila at ibinagsak ang mga labi niya sa bibig ko. Punong-puno ng galit at selos ang halik niya. Walang pag-iingat. Ang mga ngipin niya ay tumama sa mga labi ko, nag-iiwan ng mahapding pakiramdam na nalalasahan ko ang kaunting dugo.

Pinaubaya ko ang sarili ko. Hayaan nating magwala ang aso bago ko siya tuluyang itali.

Binuhat niya ako at ibinagsak sa malambot na kama. Mabilis niyang pinunit ang mga butones ng pormal kong polo. Ang mga malalaking kamay niya ay nanginginig habang hinuhubad ang pantalon ko. Ang balat niya ay mainit at basang-basa ng pawis kahit malamig ang aircon ng kwarto.

“Akin ka, Julian. Akin ka lang,” nanggigigil at desperadong bulong ni Rafael habang hinuhubad ang sarili niyang mga damit.

Nang bumagsak ang itim niyang pantalon sa sahig, kitang-kita ko ang matinding pagnanasa niya. Matigas na matigas, uhaw, at handang pumatay.

Walang anumang paghahanda, hinawakan niya ang magkabilang hita ko at marahas itong ibinuka. Ipinasok niya ang sarili niya sa akin nang isang buo at napakalakas na diin.

Napasinghap ako. Ang sakit ay tila isang matalim na kutsilyo na bumaon sa loob ko, ngunit mabilis itong napalitan ng isang mainit at nakakapasong pakiramdam. Gumalaw siya nang mabilis, marahas, at walang awa. Bawat pagbayo niya ay malakas na nagpapa-uga sa mabigat na kama. Ang halik ng aming mga balat ay lumilikha ng matutunog na lagitik na umaalingawngaw sa tahimik na silid.

“Putangina,” ungol ni Rafael. Ibinabaon niya ang mga kuko niya sa baywang ko, nag-iiwan ng mga mapupulang marka. “Sabihin mo sa akin na mas magaling ako sa kaniya. Sabihin mo!”

Umuungol ako. Ipinikit ko ang mga mata ko at ibinabaon ang mga kuko ko sa malapad niyang likod. Ibinigay ko sa kaniya ang ilusyon ng pagmamahal. Ibinigay ko sa kaniya ang mga tunog na gusto niyang marinig, ang bawat panginginig ng katawan ko na akala niya ay dahil sa sarap.

Pero sa likod ng mga nakapikit kong mata, ang utak ko ay kalmado at nagkakalkula.

Pinag-aaralan ko ang bawat pag-urong at pagsulong ng mga kalamnan niya. Ang paghinga niya ay nagiging mas mabigat, ang tibok ng puso niya ay mabilis na umaabot sa limitasyon. Gusto niyang angkinin ako para patunayan na nakakaya niyang agawin ang pag-aari ng isang Valdemor. Isang nakakawang pag-iisip ng isang taong nabubuhay sa ilalim.

Makalipas ang dalawampung minuto ng walang tigil at mapanirang pagbayo, inikot niya ako at idiniin ang dibdib ko sa kutson. Mula sa likuran, mas lalo niyang ibinaon ang sarili niya. Hinawakan niya nang mahigpit ang buhok ko at inilapit ang bibig niya sa batok ko. Kinagat niya ang balat ko, nag-iiwan ng madilim na pasa. Isang marka. Isang pag-angkin.

“Mamatay muna ako bago kita ibigay sa kaniya,” garalgal na iyak ni Rafael kasabay ng isang napakalakas at huling pagbayo.

Naramdaman ko ang pagbuhos ng napakainit at malapot na likido sa loob ko. Sunud-sunod. Mahaba. Ibinuhos niya ang lahat ng galit, selos, at desperasyon niya sa aking katawan. Bumagsak siya sa ibabaw ko, humihingal nang napakalakas, ang buong katawan ay nanginginig sa matinding pagod at emosyon.

Dahan-dahan ko siyang inalis sa ibabaw ko.

Bumangon ako, pinapanood siyang nakahiga at nakapikit, parang isang asong binigyan ng huling pagkain bago katayin. Ang balat niya ay kumikinang sa pawis.

Naglakad ako patungo sa banyo nang walang emosyon. Binuksan ko ang malamig na shower at hinayaang hugasan ng tubig ang lahat ng amoy at bakas ni Rafael sa katawan ko. Tinitigan ko ang pasa sa batok ko na ginawa niya. Isang maliit na marka ng pagrerebelde na madaling takpan ng kwelyo.

Pinaalalahanan ako ni Gabriel na hugasan nang maigi ang balat ko bago ako sumakay sa yate niya bukas.

Napangiti ako habang nakatayo sa ilalim ng malamig na tubig. Ang laro ng dalawang predator ay unti-unti nang umiinit. Kung akala ni Gabriel ay basta-basta niya akong makokontrol dahil lang nalaman niya ang tungkol sa bodyguard ko, nagkakamali siya.

Hahayaan kong mag-away ang mga aso sa labas ng bakuran ko. Hahayaan kong makita ni Gabriel na kaya kong manipulahin ang kahit sinong lalaki. Bukas ng gabi, sa itaas ng The Black Pawn, ipapakita ko sa bilyonaryong iyon na ang taong papakasalan niya ay hindi isang simpleng inosenteng nurse.

Handa na ako para sa yate. Handa na ako para kay Gabriel Valdemor. Handa na akong ipakita sa kaniya kung paano maglaro ang isang totoong halimaw.

KABANATA 19

Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa loob ng banyo. Ang malamig na hangin mula sa aircon ay dumadampi sa basang balat ko. Kakatapos ko lamang maligo, eksaktong gaya ng inutos ni Gabriel Valdemor noong nakaraang gabi.

Inilapit ko ang mukha ko sa salamin. Bahagya kong itinagilid ang aking ulo para makita ang gilid ng aking batok. Naroon ang isang madilim na kulay ube na pasa. Ang marka ng pang-aangkin ni Rafael. Isang marka na ginawa ng isang asong nagwawala sa matinding selos at desperasyon.

Hinaplos ko ito gamit ang dulo ng aking daliri. May kaunting hapdi, ngunit mas nangingibabaw ang sabik sa aking dibdib. Maaari ko itong takpan ng pampaganda o itago sa likod ng isang mataas na kwelyo, ngunit hindi ko ginawa. Isinuot ko ang isang itim na silk polo at sinadya kong iwang nakabukas ang unang tatlong butones. Gusto kong makita niya. Gusto kong makita kung paano magagalit ang isang bilyonaryong psychopath kapag nalaman niyang ginalaw ng iba ang inaakala niyang pagmamay-ari niya.

Pagbaba ko sa driveway ng mansyon, naroon na ang isang itim na sasakyan na ipinadala ni Gabriel. Walang bodyguard na sumunod sa akin. Nanatili si Rafael sa loob ng kaniyang quarters, marahil ay pinapaikot pa rin sa isip niya ang mga nangyari sa kagabi.

Isang oras ang inabot ng byahe patungo sa pribadong pantalan ng mga Valdemor sa Batangas.

Pagbaba ko ng sasakyan, sinalubong ako ng malamig at maalat na hangin ng karagatan. Ang buong pantalan ay tahimik, pribado, at binabantayan ng mga armadong lalaki. Sa dulo ng mahabang sementadong daan, nakadaong ang isang napakalaking yate. Kulay itim ito mula itaas hanggang ibaba, kumikinang sa ilalim ng mga ilaw ng pantalan. Napakaganda at napakadilim.

The Black Pawn.

Naglakad ako paakyat sa hagdan ng yate. Pagdating ko sa main deck, nakita ko siya.

Nakatayo si Gabriel Valdemor malapit sa gilid ng yate, nakatingin sa madilim na karagatan. Nakasuot siya ng isang puting linen na polo na nakatupi ang mga manggas at isang madilim na asul na pantalon. May hawak siyang dalawang baso ng alak. Kahit nakatalikod, ramdam na ramdam ko ang bigat ng awtoridad na bumabalot sa kaniya.

Narinig niya ang mga yabag ko. Dahan-dahan siyang lumingon.

“You made it,” malamig at pormal niyang bati. Inabot niya sa akin ang isang baso. “Welcome to my playground, Julian.”

Kinuha ko ang baso. Humigop ako ng kaunti at tinitigan siya. “It is a beautiful ship, Gabriel. Very fitting for a man like you. Dark, quiet, and expensive.”

Ngumiti siya. “I like things that belong entirely to me. Out here in the open sea, there are no cameras. No parents. No listening ears. Just the water and the truth.”

Umatras siya at umupo sa isang malambot na puting sofa sa gitna ng deck. Sumunod ako at umupo sa kabilang dulo, nag-iiwan ng isang sapat na espasyo sa pagitan namin. Nagsimulang umugong ang makina ng yate. Unti-unti kaming humiwalay sa pantalan, naglalayag patungo sa gitna ng itim na karagatan.

“Are you ready for your first shift at Alta Veridia Medical City?” tanong niya habang pinapaikot ang alak sa loob ng baso niya. “I made sure the human resources department cleared all your paperwork. You will be assigned to the most exclusive VIP floor. Only billionaires, politicians, and syndicates stay there.”

“I am looking forward to it,” kalmado kong sagot. Tumingala ako sa mga bituin. “Thank you for the playground. Although, I am curious why you would buy shares in a hospital just to give me a place to work.”

“Because I know how bored you get,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan. Ibinaba niya ang baso niya sa lamesa at itinuon ang buong atensyon sa akin. “I saw what happened at your previous hospital. A pharmacist fired. A nurse’s hand destroyed. A head doctor stripped of his license because of a sudden death. That was a masterpiece, Julian. You dismantled an entire floor in less than a week without leaving a single fingerprint.”

Nagkatinginan kami. Wala na ang mga paligoy-ligoy. Inilapag niya ang kaniyang mga baraha sa lamesa.

“If you know what I am capable of, why are you marrying me?” mapanukso kong tanong. “Aren’t you afraid that I might put a scalpel blade in your throat while you sleep?”

Isang mahaba at mababang halakhak ang lumabas mula kay Gabriel. Tumayo siya at dahan-dahang naglakad palapit sa akin. Huminto siya sa mismong harapan ko. Tumingala ako sa kaniya, hindi iniiwas ang aking mga mata.

“I told you,” bulong niya, ang boses ay nagiging mas malalim at mas mapanganib. “I am bored with normal people. My father trained me to be a predator. I destroy companies. I sink ships. I erase people who get in my way. Marrying a soft, innocent heir would drive me insane. I need someone who can play the game with me.”

Yumuko siya. Ipinatong niya ang dalawang malalaking kamay niya sa sandalan ng sofa, ikinukulong ako sa pagitan ng kaniyang mga braso. Ang mukha niya ay ilang pulgada na lamang ang layo sa mukha ko. Ang amoy ng alak at mamahaling pabango ay mabilis na pumasok sa pandama ko.

“You and I are the same, Julian,” patuloy niya. Ang mga mata niya ay nag-aapoy sa matinding pananabik at pagkagutom. “We are monsters dressed in expensive suits. And a monster needs a mate who understands the taste of blood.”

Napakurap ako. Tama siya. Sa buong buhay ko, nagtago ako sa likod ng mga maskara. Nagpanggap akong masunurin sa mga magulang ko. Nagpanggap akong inosenteng nurse sa ospital. Ito ang unang beses na may isang taong nakakita sa totoong ako, at imbes na tumakbo, mas lalo itong lumapit.

Ngumiti ako. Dahan-dahan kong inangat ang baba ko. Dahil sa paggalaw kong iyon, ang itim na silk na polo ko ay bahagyang gumalaw, tuluyang inilalantad ang gilid ng aking leeg.

Tumigil ang paghinga ni Gabriel.

Ang mga mata niyang kulay kape na kanina ay puno ng laro at kumpiyansa ay biglang naging malamig na parang yelo. Bumaba ang tingin niya sa aking batok. Nakita niya ang pasa. Ang marka ng pagmamay-ari ni Rafael.

Nagbago ang simoy ng hangin sa paligid namin. Mula sa pagiging isang mapaglarong bilyonaryo, ang lalaking nasa harap ko ay naging isang purong predator na nakakita ng banta sa teritoryo niya. Ang mga kalamnan sa panga niya ay tumigas.

“I told you to wash off the smell of a stray dog before coming to my ship,” napakalamig na bulong ni Gabriel. Ang boses niya ay walang emosyon, ngunit ang panginginig ng mga kamay niya sa sandalan ng sofa ay nagpapakita ng matinding galit.

“I took a very long shower, Gabriel,” inosente kong sagot, ginagamit ang pinakamatamis kong boses. Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata. “But you know how dogs are. When they realize someone is about to take their favorite toy away, they tend to bite harder to leave a mark.”

Isang mabilis at walang pag-aalinlangang galaw.

Bago ko pa man maproseso ang nangyari, ang malaking kamay ni Gabriel ay dumapo sa aking leeg. Hindi niya ako sinakal, ngunit ang hawak niya ay napakahigpit at madiin, sapat para iparamdam sa akin kung gaano kalaki ang lakas niya. Itinaas niya ang baba ko, pilit na inilalantad ang madilim na pasa.

“You are not a toy,” nanggigigil na bulong ni Gabriel. Ang hininga niya ay humahampas sa mga labi ko. “And you are definitely not his.”

Hinawakan ko ang pulso niya. Inaasahan kong sasaktan niya ako, pero sa halip, inilapit niya ang mukha niya sa leeg ko. Ibinuka niya ang bibig niya at ibinagsak ang mga labi niya sa mismong ibabaw ng pasa ni Rafael.

Napasinghap ako. Kinagat niya ako.

Ang mga ngipin ni Gabriel ay bumaon sa balat ko, mas madiin at mas masakit kaysa sa ginawa ng bodyguard ko. Naramdaman ko ang pagdaloy ng sarili kong dugo. Isang malakas na kuryente ng sakit at kakaibang sarap ang sumabog sa loob ng utak ko. Pilit niyang binubura ang marka ng ibang lalaki gamit ang sarili niyang karahasan.

“Ah,” isang mahina at di-sinasadyang ungol ang nakawala sa bibig ko. Ibinabaon ko ang mga kuko ko sa braso niya.

Humiwalay siya makalipas ang sampung segundo. Ang mga labi niya ay may bahid ng dugo ko. Tinitigan niya ang bagong marka na ginawa niya. Mas malaki. Mas madugo. Mas mapanganib.

“Tell your dog his time is up,” malamig at may awtoridad na utos ni Gabriel habang pinupunasan ang dugo sa ibabang labi niya gamit ang hinlalaki niya. Tinitigan niya ako nang malalim. “You play your little games with the weak people in the hospital. You cut them up. You ruin their lives. I don’t care. But your body, your loyalty, and your games with other men end the moment you wear my ring. Understood?”

Isang nakakabaliw na kaligayahan ang gumapang sa buong sistema ko. Ito. Ito ang larong gusto ko. Isang lalaking hindi magmamakaawa, kundi kukunin ang gusto niya gamit ang dahas. Isang lalaking kayang tapatan ang dilim ko.

Ngumiti ako. Dinilaan ko ang sarili kong labi at tinitigan siya pabalik nang walang anumang takot.

“Are you jealous, Gabriel?” mapanukso kong tanong. “Or are you just afraid he takes orders better than you do?”

Sumiklab ang matinding galit at pagnanasa sa mga mata niya. Marahas niya akong hinila mula sa pagkakaupo. Ibinangga niya ang likod ko sa pader ng yate at walang pag-aalinlangang sinakop ang mga labi ko. Ang halik niya ay lasang alak at sarili kong dugo. Marahas, maparusa, at punong-puno ng pag-angkin.

Ipinulupot ko ang mga braso ko sa batok niya at tinugunan ang halik niya. Habang ang itim na yate ay patuloy na naglalayag sa gitna ng madilim na karagatan, alam kong tuluyan na akong pumasok sa pinakamapanganib na laro sa buong buhay ko. At sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung sino ang unang luluhod.

KABANATA 20

Ang Alta Veridia Medical City ay hindi isang ordinaryong ospital.

Mula sa labas, mukha itong isang higanteng palasyo na gawa sa itim na salamin at pilak na bakal. Ang gusali ay nakatayo sa pinakamahal na lupain sa Taguig, kumikinang sa ilalim ng sikat ng araw na parang isang matulis na patalim. Wala kang makikitang mga pasyenteng nakapila sa labas. Walang amoy ng dugo o mabangis na kemikal na sasalubong sa iyo. Sa halip, ang lobby nito ay amoy mamahaling kape at sariwang bulaklak.

Gamit ang itim na credit card na ibinigay sa akin ni Gabriel, bumili ako ng isang kulay itim na mamahaling Audi sports car. Ipinarada ko ito sa pribadong underground parking na nakalaan lamang para sa mga VIP at mga executive ng ospital.

Paglabas ko ng sasakyan, inayos ko ang suot kong bagong uniporme. Iba ang kulay ng mga nurse na nakatalaga sa VIP floor. Imbes na ordinaryong puti, ang suot ko ay isang madilim na navy blue na scrub suit. Ang tela ay makapal, malambot, at perpektong nakasukat sa katawan ko.

Sumakay ako sa isang pribadong elevator at ipinasok ang aking bagong access card. Pindot sa ikaanimnapung palapag. Ang pinakamataas na bahagi ng ospital. Ang Alta Veridia Premium Ward.

Pagbukas ng pinto ng elevator, sinalubong ako ng dalawang armadong gwardya na nakasuot ng itim na suit. Walang ngiti. Mabilis nilang ini-scan ang ID ko bago ako pinadaan.

Naglakad ako sa mahaba at tahimik na pasilyo. Ang sahig ay gawa sa puting marmol. Ang mga pinto ng bawat kwarto ay gawa sa makapal na oak wood at may mga electronic lock. Ito ang lugar kung saan dinadala ang mga bilyonaryo, mga sikat na politiko, at mga pinuno ng sindikato kapag nanganganib ang buhay nila. Dito, ang pera ang bumibili ng hininga. At ang mga sikreto ay nananatiling nakabaon sa ilalim ng mga makakapal na pader.

“Julian Castellano.”

Huminto ako sa paglalakad. Sa gitna ng nurses’ station, na mas mukhang reception desk ng isang limang bituin na hotel, nakatayo ang isang matandang babae. Siya si Miss Helen, ang Head Nurse ng VIP ward. Ang kaniyang puting buhok ay nakapusod nang mahigpit, at ang mga mata niya ay kasing lamig ng yelo. Wala itong bahid ng pagtanggap.

“Good morning po, Miss Helen,” pormal kong bati. Ipinakita ko ang aking maamo at inosenteng maskara.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa na tila isang basurang itinapon sa harapan niya. “Malinis ang record mo mula sa dating ospital na pinasukan mo. Pero gusto kong malaman mo na napakalaki ng Alta Veridia at hindi ito isang pampublikong ward para sa mga tulad mo. Dito, wala tayong naririnig, wala tayong nakikita, at wala tayong sinasabi sa mga awtoridad. Kung may pasyenteng pumasok na may tama ng baril, gagamutin natin. Kung may bilyonaryong nag-overdose sa ilegal na droga, lilinisin natin ang dugo niya. Naiintindihan mo ba?”

“Opo. Trabaho lang po. Walang personalan,” malambing kong sagot.

Ngumiti nang tipid at mapangmata si Miss Helen. “Mabuti. Dahil unang araw mo, hindi muna kita bibigyan ng direktang pasyente. Gusto kong ikutin mo ang buong East Wing. Alamin mo kung nasaan ang mga pribadong operating rooms, ang vault ng mga restricted drugs, at ang mga emergency exits. Napakalaki ng palapag na ito, Julian. Ayokong maligaw ang isang baguhang tulad mo kapag may emergency.”

“Masusunod po.” Iniwan ko ang bag ko sa locker at nagsimulang maglakad.

Napakalaki ng ospital na ito. Ang ikaanimnapung palapag pa lamang ay halos kasing laki na ng buong palapag ng dati kong pinapasukan. Pinag-aralan ng mga mata ko ang bawat sulok. Hinanap ko ang mga security cameras at ang mga blind spots. Habang umiikot, nararamdaman ko ang mabibigat at mapanuring tingin ng ibang mga staff. Para akong isang kordero na inihagis sa isang kulungan ng mga lobo na naghihintay lang na magkamali ako.

Habang naglalakad ako pabalik sa istasyon, isang babaeng nurse ang sumabay sa akin. Nakasuot din siya ng navy blue na scrub suit, ngunit hindi maitatago ang makapal na makeup sa mukha niya.

“Ikaw yung bagong senior nurse, hindi ba?” masiglang bati niya ngunit may halong pag-iingat. “Ako si Bianca. Magka-shift tayo buong linggo.”

“Julian,” mahinhin kong sagot habang tipid na ngumingiti. “Nice to meet you, Bianca.”

Akmang magsasalita pa sana si Bianca nang biglang umalingawngaw ang matutunog na hakbang ng sapatos mula sa kabilang pasilyo.

Isang babaeng doktor ang naglalakad patungo sa amin. Nakasuot siya ng isang perpektong puting coat sa ibabaw ng isang mamahaling pulang dress. Nakasabit sa balikat niya ang isang Prada na bag at may hawak siyang coffee. Ang mukha niya ay perpekto, puno ng retoke, at ang taas ng kaniyang kilay ay sumisigaw ng matinding kayabangan.

Nakasunod sa kaniyang likuran ang isa pang nurse. Dala nito ang lahat ng makakapal na patient records ng doktor at todo ang pagngiti nito na tila isang asong naghihintay ng pabuya.

Nagmamadaling tumabi si Bianca at yumuko nang bahagya. Sumunod ako at ibinaba ko ang aking paningin, pilit na nagpapanggap bilang isang masunuring empleyado.

Ngunit nang dumaan ang babaeng doktor sa mismong harapan ko, sinadya niyang itabig ang kaniyang kamay. Ang mainit na kape ay tumapon sa aking braso, pantalon at sa aking malinis na sapatos.

Natahimik ang pasilyo.

Huminto ang doktor. Tiningnan niya ang natapong kape sa sahig at pagkatapos ay tinitigan ako mula ulo hanggang paa.

“Look up,” malamig at maarte niyang utos.

Dahan-dahan kong inangat ang mukha ko at ipinakita ang panginginig ng aking mga labi.

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ng doktor at mabilis itong napalitan ng isang mapanghamak na tawa. Lumingon siya sa kasama niyang nurse.

“Rita, look at this,” nakangising utos niya. Ibinalik niya ang matalim na tingin sa akin. “Ikaw yung tangang hampaslupa na bumangga sa boyfriend ko sa cafe noong nakaraang linggo, hindi ba? Ano ang ginagawa mo rito? Sinundan mo ba si Aris dito para magmakaawa ng trabaho?”

Tumawa nang malakas si Rita, sinasabayan ang kayabangan ng kaniyang amo. “Naku, Doc Celine. Baka isa iyan sa mga charity cases ng human resources natin. Mukha pa lang, amoy mahirap na.”

Ipinakita ko ang panginginig ng aking mga balikat. Yumuko ako nang mas mababa. “P-Pasensya na po, Doc. Hindi ko po sinasadya. Ako po ang bagong nurse dito.”

Inirapan ako ni Dr. Celine. Inihagis niya ang walang laman na baso ng kape sa mismong harapan ko. Tumalbog ito sa sapatos ko. “Clean this up. Baka may madulas na VIP dahil sa katangahan mo. At hinding-hindi ka makakalapit sa mga pasyente ko. God, the standards of this hospital are dropping.”

Tinalikuran niya ako at nagpatuloy sa paglalakad papunta sa VIP lounge, naiwan ang tunog ng kaniyang mamahaling sapatos. Si Rita ay nagbigay pa ng isang nakakairitang irap bago sumunod sa amo niya.

Hinawakan agad ako ni Bianca sa braso at tinulungan akong pulutin ang baso. “Pasensya ka na, Julian. Siya si Dr. Celine. Ang Head Dermatologist at Cosmetic Surgeon ng mga artista at bilyonaryo dito sa Alta Veridia.”

“Bakit naman ganoon siya makitungo sa mga empleyado?” mahina kong tanong, pilit na pinapaawa ang boses ko habang nagpupunas ng pantalon.

Bumuntong-hininga si Bianca at luminga-linga para siguraduhing walang nakikinig. “Siya ang itinuturing na reyna rito. At higit sa lahat, siya ang kasintahan ni Dr. Aris, ang pinakamagaling na surgeon sa buong West Wing. Silang dalawa ang naghahari-harian sa ospital na ito. Ayaw na ayaw nila sa mga baguhang nurse na katulad natin at palagi silang naghahanap ng mapag-iinitan. Kaya ang maipapayo ko sa iyo, umiwas ka na lang. Kayang-kaya nilang ipatanggal ang lisensya mo sa isang iglap.”

Natigil ako sa pagpupunas.

Dr. Aris at Dr. Celine. Ang hari at reyna ng Alta Veridia.

Tumayo ako at ngumiti nang pagkatamis-tamis kay Bianca. “Salamat sa babala, Bianca. Mag-iingat ako.”

Naglakad ako pabalik sa nurses’ station. Pumasok ako sa banyo ng mga lalaki para linisin ang sapatos ko. Ni-lock ko ang pinto.

Binuksan ko ang gripo. Kumuha ako ng tissue at sinimulang punasan ang natapong kape sa balat ng aking braso. Mainit pa ang kape kanina nang tumapon ito. Nag-iwan ito ng isang mapulang paso sa balat ko.

Tinitigan ko ang pulang marka. Pinisil ko ito nang madiin gamit ang aking hinlalaki. Isang matalim na hapdi ang sumabog sa ugat ko.

Imbes na dumaing, isang mahina at nakakabaliw na tawa ang kumawala sa aking lalamunan. Ang tawa ay umalingawngaw sa mga mapuputing tiles ng banyo.

Tinitigan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nawala ang maamong boses. Nawala ang nanginginig na mga balikat. Ang mga mata ko ay naging kasing lamig ng mga patay na nakahiga sa morgue.

Napakaperpekto. Binigyan ako ni Gabriel ng isang ospital kung saan lahat ng tao ay gustong umapak sa akin. Si Miss Helen na nagmamataas. Si Rita na sipsip. Si Dr. Celine na puno ng retoke at kayabangan. At si Dr. Aris na akala niya ay siya ang diyos ng medisina.

Naisip ko ang perpektong mukha ni Dr. Celine. Ang kaniyang matangos na ilong, ang makinis niyang pisngi. Isang hiwa lang ng scalpel sa ilalim ng baba niya, at madali kong matutuklap ang buong mukha niya na parang balat ng prutas. Naisip ko rin kung gaano kalakas sisigaw si Dr. Aris kapag unti-unting nadurog ang kaniyang reputasyon at mga kamay.

Pinaalalahanan ako ni Gabriel na huwag akong mabagot. Siguradong hindi ako mababagot dito.

Dahan-dahan kong pinunasan ang mga kamay ko, ang pantalon ko at ang sapatos na natapunan din ng kape. Hindi ako magmamadali. Hahayaan ko silang saktan ako. Hahayaan ko silang insultuhin ako at ituring na isang basahan. Ilalatag ko ang aking mga patibong nang tahimik at dahan-dahan sa buong VIP floor.

At kapag dumating ang oras ng paghuhukom, sisiguraduhin kong iiyak sila ng dugo habang pinapanood nilang pinupunit ko ang kanilang perpektong mundo. Bukas na ang entablado, at ang halimaw ay nakapasok na sa loob ng palasyo.

KABANATA 21

Tatlong araw na ang lumipas simula nang tapunan ako ng kape ni Dr. Celine sa gitna ng pasilyo.

Sa loob ng tatlong araw na iyon, natutunan ko ang ikot ng mundo sa ikaanimnapung palapag ng Alta Veridia Medical City. Dito, ang batas ay ginagawa ng mga taong may pinakamalalaking bank account. At bilang pinakabagong nurse, ako ang naging paboritong basurahan ng mga hari at reyna ng palapag na ito.

Araw-araw, sinasadya ni Rita na iwan sa akin ang mga pinakamabibigat na trabaho. Iniuutos niya sa akin ang pagpapalit ng mga maduduming bedsheet ng mga pasyente habang siya ay nakaupo lang sa nurses’ station at nag-aayos ng kaniyang makeup. Kapag dumadaan si Dr. Celine, palagi itong may nakahandang insulto, pinupuna ang ayos ng buhok ko o ang paraan ng paglalakad ko. Si Dr. Aris naman ay tinatrato ako na parang isang hangin. Kapag nag-uutos siya, hindi siya tumitingin sa mga mata ko at madalas niyang inihahagis ang mga patient charts sa ibabaw ng desk.

Tahimik ko lamang tinatanggap ang lahat.

Yumuyuko ako. Humihingi ako ng tawad nang paulit-ulit. Ipinapakita ko sa kanila ang isang mahina at duwag na Julian. Ngunit sa tuwing tumatalikod sila, hindi ko mapigilan ang pagguhit ng isang malamig na ngiti sa aking mga labi.

Gusto ko ito. Gustong-gusto ko ang ginagawa nila. Bawat insulto at bawat pang-aapi ay tila isang matalim na kutsilyo na humahasa sa utak ko. Unti-unti nilang pinupuno ang baso ng aking pasensya, at hindi nila alam na kapag umapaw ito, lulunurin ko sila sa sarili nilang dugo.

Ngayong hapon, inutusan ako ni Miss Helen na kumuha ng mga bagong suplay ng restricted medication logbooks mula sa administrative office sa ikalimampung palapag.

Naglakad ako patungo sa service elevator. Tahimik at walang pasyente sa bahaging ito ng ospital. Ngunit nang palapit na ako sa dulo ng pasilyo, napansin ko ang isang matangkad na aluminum na hagdan na nakatayo sa ilalim ng kisame. May isang lalaking nakasuot ng itim na jacket ang nakatayo sa itaas nito, abala sa pag-aayos ng mga kable ng isang bagong dome camera.

Huminto ako sa paglalakad. Ang pamilyar na tindig at ang tahimik na paraan ng paggalaw ng mga kamay niya ay hindi ko maaaring makalimutan.

“Maliit talaga ang mundo,” malumanay kong bati.

Tumigil ang lalaki sa pag-i-install ng camera. Dahan-dahan siyang lumingon sa ibaba at inayos ang kaniyang salamin. Ang blangko at walang emosyong mukha ng dating IT technician ng Alcantara Medical Center ay sumalubong sa akin.

Si Leo.

Dahan-dahan siyang bumaba mula sa hagdan. Pinunasan niya ang kaniyang mga kamay gamit ang isang maliit na basahan. Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata, walang bakas ng pagkagulat.

“Julian,” pormal na bati niya. Ang boses niya ay nanatiling kalmado at patag. “Hindi ko inasahang makikita kita sa palapag ng mga VIP.”

Ipinakita ko ang isang inosenteng ngiti. “Ako rin, Leo. Akala ko ay masaya ka na sa Alcantara. Bakit ka nandito sa Alta Veridia? At bakit ikaw ang nag-aayos ng mga camera sa pinakapribadong palapag ng ospital na ito?”

Ibinalik niya ang basahan sa loob ng kaniyang toolbox. “Inalok ako ng management ng mas mataas na posisyon bilang Head of Security Systems. Mahirap tanggihan ang ganoong kalaking pera. At saka, kailangan ng Alta Veridia ng isang taong marunong magbantay ng mga sikreto.”

Kumunot ang noo ko nang napakaliit. Management. Bigla kong naisip ang kontratang ibinigay sa akin ni Gabriel Valdemont noong nasa firing range kami. Bumili si Gabriel ng malaking porsyento ng ospital na ito. Siya na ngayon ang isa sa mga bumubuo ng management.

At kung nandidito si Leo… ibig sabihin, hindi lang ito isang simpleng paglipat ng trabaho. Si Gabriel ang nagpasok kay Leo rito. Dinala ni Gabriel ang sarili niyang mga mata at tainga para bantayan ang bawat galaw ko sa loob ng bago kong palaruan.

Napakatalino. Isang bilyonaryong nagbigay ng malaking entablado, ngunit naglagay din ng isang tahimik na referee.

“Mukhang kailangan mong galingan ang trabaho mo rito, Leo,” mapanukso kong sagot, pilit na itinatago ang tuwa sa aking utak. Tumingala ako sa bagong camera na kinakabit niya. “Napakalaki ng Alta Veridia. Maraming kwarto. Maraming blind spots. Baka may makalusot sa mga mata mo.”

“High-end ang mga camera na inilalagay ko rito, Julian,” seryosong sagot ni Leo. Inilapit niya ang sarili niya nang isang hakbang at hininaan ang boses niya. “May kakayahan itong mag-zoom sa pinakamaliit na detalye at kumuha ng malinaw na video kahit patay ang ilaw. Halos walang blind spots. Kaya kung ako sa iyo, mag-iingat ako sa mga lugar na pinupuntahan ko. Mahirap magtago sa ospital na ito.”

Isang babala. Alam niya kung sino ako at alam niya kung ano ang mga kaya kong gawin. Ngunit hindi siya nagsasalita bilang isang kaaway. Nagsasalita siya bilang isang tagamasid na nag-aabang sa susunod kong hakbang.

Ngumiti ako at tinapik ko ang kaniyang balikat. “Huwag kang mag-alala, Leo. Isa lang naman akong simpleng nurse na sumusunod sa mga utos ng mga doktor dito. Wala akong gagawing masama na makukuhanan ng mga camera mo.”

“Sana nga,” tipid na sagot niya. Kinuha niya ang kaniyang toolbox. “Mauuna na ako. Marami pa akong aayusing linya sa opisina ni Dr. Aris. May nire-request ang management na bagong security protocol para sa laptop niya.”

Tumalikod si Leo at tahimik na naglakad palayo, nag-iiwan ng isang napakabigat na impormasyon.

Opisina ni Dr. Aris. Bagong security protocol.

Nagpatuloy ako sa paglalakad patungo sa elevator. Ang utak ko ay mabilis na nag-umpisang magkalkula. Binigyan ako ni Leo ng isang piraso ng puzzle. Kung kailangan ni Dr. Aris ng bagong security protocol para sa laptop niya, ibig sabihin ay may itinatago ang mayabang na doktor na iyon. May mga dokumento o transaksyon siya na hindi pwedeng makita ng ibang tao.

Pagpasok ko sa loob ng elevator, tinitigan ko ang aking repleksyon sa pinto na gawa sa pilak na bakal.

Unti-unti nang nabubuo ang mga koneksyon. Sina Dr. Aris at Dr. Celine na uhaw sa atensyon at kapangyarihan. Si Rita na handang gawin ang lahat para sa amo niya. Si Miss Helen na nagbubulag-bulagan sa mga sikreto ng mga VIP. At si Leo na nanonood mula sa mga anino.

Hindi ko kailangang magmadali. Hahayaan ko muna si Dr. Aris na mag-enjoy sa trono niya. Hahayaan ko munang tapunan ako ng kape ni Dr. Celine.

Bago ko putulin ang kanilang mga leeg, kailangan ko munang alamin kung ano ang pinakamahalagang bagay na itinatago nila sa likod ng kanilang mga perpektong buhay. Dahil ang pinakamasarap na paraan para sirain ang isang tao ay hindi ang pagpatay sa kaniya, kundi ang pagpapakita sa buong mundo kung gaano siya kadumi sa ilalim ng kaniyang puting coat.

KABANATA 22

Isang malutong at napakalakas na sampal ang bumasag sa tahimik na hangin ng linen room.

Bumaling ang mukha ko sa kanan dahil sa matinding pwersa ng palad na tumama sa aking pisngi. Naramdaman ko agad ang pag-init ng aking balat. Ang pamilyar na lasa ng kalawang at alat ay mabilis na kumalat sa loob ng aking bibig. Pumutok ang gilid ng aking ibabang labi.

Dahan-dahan kong ibinalik ang paningin ko sa harapan.

Nakatayo sa harap ko si Rita. Namumula ang makapal na makeup sa kaniyang mukha dahil sa matinding galit. Ang kaniyang dibdib ay mabilis na umaangat at bumababa. Nakakuyom ang kaniyang mga kamao na tila gusto pa akong suntukin.

“Tanga ka ba talaga o sinasadya mong maging bobo?!” madiin at pabulong na sigaw ni Rita. Tumingin siya sa nakasarang pinto ng linen room para siguraduhing walang nakakarinig sa amin. “Inutusan kita na ihanda ang kulay asul na sterile drapes para sa minor procedure ni Dr. Celine! Bakit kulay puti ang dinala mo sa tray?! Muntik na akong sigawan ni Doktora sa harap ng pasyente dahil sa katangahan mo!”

Ibinaba ko ang aking mga balikat at pinanginig ko ang aking mga tuhod. Pinalaki ko ang aking mga mata, pinupuno ito ng mga luhang sadyang inipon ko para sa sandaling ito.

“P-Pasensya na po, Rita,” garalgal at mahina kong sagot. Hinawakan ko ang pumutok kong labi at ipinakita sa kaniya ang dugo sa aking daliri, umaaktong nasasaktan nang sobra. “Nalito po ako sa mga kulay sa storage. Hindi ko po sinasadya. Bago pa lang po ako.”

“Bago?!” Singhal niya. Itinulak niya ako nang malakas sa dibdib kaya napasandal ang likod ko sa malamig na bakal ng mga istante. “Wala akong pakialam kung bago ka! Hindi charity ward ang Alta Veridia! Hindi ko alam kung sinong executive ang naawa sa iyo para ipasok ka rito, pero tandaan mo ito, ako ang paboritong senior nurse ni Dr. Celine at Dr. Aris. Isang pagkakamali mo pa na madadamay ako, ipapatanggal kita!”

Nanatili akong nakayuko at patuloy sa paghikbi. “Opo. Opo, Rita. Susunod na po ako nang maayos. Parang awa niyo na, kailangan ko po ang trabahong ito.”

Ngumiti nang mapanghamak si Rita. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na parang isang nakakadiring insekto.

“Linisin mo ang lahat ng bedpan sa Room 605 hanggang 608. At ikaw ang magtatapon ng lahat ng madudugong gauze sa hazard room ngayon din. Huwag kang magpapakita sa akin hangga’t hindi mo natatapos iyan,” malamig niyang utos bago tuluyang tumalikod at lumabas ng linen room.

Pagsara ng pinto, naiwan akong mag-isa sa gitna ng madilim na kwarto.

Dahan-dahan akong tumayo nang tuwid. Pinunasan ko ang mga luha sa aking mga mata. Ginamit ko ang likod ng aking kamay para pahirin ang dugo sa aking labi. Tinitigan ko ang mapulang likido sa aking balat.

Isang mahina at nakakabaliw na tawa ang kumawala sa aking lalamunan.

Masakit ang sampal niya. Mahapdi. Ngunit sa halip na makaramdam ng galit, isang matinding init ng kaligayahan ang gumapang sa aking dibdib. Gustong-gusto ko ito. Ito ang pakiramdam na matagal ko nang hinahanap simula nang iwan ko ang dating ospital ko. Ang pisikal na sakit ay nagbibigay sa akin ng perpektong dahilan para ibalik ang sakit nang isandaang beses na mas malala.

Walang alam si Rita kung anong klaseng halimaw ang sinampal niya sa loob ng maliit na kwartong ito. Walang alam ang sipsip na asong iyon na habang sinisigawan niya ako kanina, pinag-aaralan ng utak ko ang eksaktong posisyon ng kaniyang trachea at kung gaano kabilis ko itong mababasag gamit lamang ang aking hinlalaki at hintuturo.

Ngunit masyadong mabilis ang kamatayan. Masyadong malinis. Gusto kong makita kung paano gumagapang sa takot ang mga taong mapagmataas.

Lumabas ako ng linen room at tahimik na ginawa ang mga utos niya. Buong hapon akong naglinis ng mga bedpan at nagbuhat ng mga maduduming linen ng mga VIP na pasyente. Habang nagpapanggap akong isang kawawang utusan na pinaparusahan, ginamit ko ang pagkakataong iyon para pagmasdan ang kilos ng unang biktima ko.

Si Rita ay isang perpektong halimbawa ng isang linta. Wala siyang sariling kapangyarihan. Nakakapit lamang siya sa posisyon nina Dr. Celine at Dr. Aris. Sa tuwing dadaan ang dalawang doktor, mabilis siyang nag-aabot ng kape, nagbubukas ng pinto, at tumatawa sa lahat ng walang kwentang biro nila. Siya ang tagadala ng mga bag, taga-abot ng mga chart, at taga-ayos ng mga schedule.

Dahil sa pagiging sipsip niya, binigyan siya ng isang bagay na wala ang ibang mga nurse sa palapag na ito.

Access.

Pasado alas kwatro ng hapon nang mapansin ko iyon. Nakatayo ako sa gilid ng pasilyo, nagkukunwaring naglilinis ng isang medical cart. Nakita kong lumapit si Dr. Aris kay Rita sa nurses’ station.

“Rita, kailangan ko ang mga financial reports at ang patient confidentiality files ko para sa meeting mamaya. Naiwan ko sa opisina,” utos ni Dr. Aris habang inaayos ang kaniyang mamahaling relo. Walang pakiusap, puro awtoridad.

“Right away, Doc,” nakangiting sagot ni Rita.

Pinanood ko kung paano kinuha ni Rita ang isang itim na access card mula sa loob ng bulsa ng kaniyang uniporme. Isang master keycard. Ang card na iyon ay may kakayahang magbukas ng mga pribadong opisina ng mga matataas na doktor sa West Wing. Ang mismong opisina ni Dr. Aris na pinagkakabitan ni Leo ng bagong security protocol.

Naglakad si Rita patungo sa kabilang pasilyo dala ang keycard.

Napakagat ako sa aking ibabang labi para pigilan ang aking pagngiti. Unti-unti nang nabubuo ang mga piraso ng puzzle sa aking utak. Si Leo ang nagbigay ng clue tungkol sa laptop. Si Dr. Aris ang may-ari ng sikreto. At si Rita ang may hawak ng susi.

Kung gusto kong makuha ang itinatago ni Dr. Aris, kailangan kong gamitin ang babaeng sumampal sa akin kanina. Kailangan kong nakawin ang card na iyon mula sa kaniya nang hindi niya namamalayan.

Pagpatak ng alas sais ng gabi, malapit nang matapos ang shift namin. Nakaupo si Rita sa break room ng mga nurse. Siya lamang mag-isa. Umiinom siya ng tsaa habang nagbabasa ng isang sikat na fashion magazine.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Pumasok ako na nakayuko ang ulo. May dala akong isang baso ng sariwang kape at isang hiwa ng mamahaling cake mula sa cafeteria sa ibaba.

Tumingala si Rita. Kumunot agad ang kaniyang noo at inirapan ako. “Ano na naman ang ginagawa mo rito? Tapos mo na ba ang mga inutos ko?”

“Opo, Rita. Tapos na po,” mahina at nanginginig kong sagot. Lumapit ako nang dahan-dahan sa kaniyang lamesa. Inilapag ko ang kape at ang cake sa mismong harapan niya. “Bumili po ako nito gamit ang sarili kong pera. Gusto ko po sanang humingi ng tawad sa pagkakamali ko kanina. Alam ko pong marami akong dapat matutunan at ayaw ko pong maging pabigat sa inyo.”

Tinitigan ni Rita ang pagkain. Tumaas ang isang kilay niya. Kinuha niya ang tinidor at tinusok ang cake bago ito tikman. Isang mapagmataas na ngiti ang lumitaw sa kaniyang mga labi.

“Mabuti naman at alam mo ang lugar mo, Julian,” malamig niyang sagot habang ngumunguya. “Dito sa Alta Veridia, kailangan mong matutong lumuhod sa mga taong mas mataas sa iyo. Kung magiging masunurin ka lang na aso sa akin, baka tulungan pa kitang hindi mapatalsik ni Dr. Celine.”

“Salamat po. Napakabait niyo po,” bulong ko.

“Umalis ka na. Mag-aayos pa ako ng gamit,” pagtataboy niya habang humihigop ng kape.

Tumalikod ako at naglakad palabas ng break room. Pagsara ko ng pinto, naiwan ang basag at mahinang Julian sa loob. Ang mga balikat kong nakayuko ay agad na tumuwid. Ang mga mata kong puno ng luha kanina ay naging kasing talim ng yelo.

Napakadaling bilhin ng tiwala ng isang taong uhaw sa kapangyarihan. Sa tingin niya ay nanalo siya. Sa tingin niya ay tuluyan na niyang nabali ang aking ego. Ang hindi niya alam, ang kape at cake na ibinigay ko sa kaniya ay hindi isang alay ng kapayapaan. Isa itong pamumuhunan.

Kailangan kong gawin siyang komportable sa akin. Kailangan kong iparamdam sa kaniya na isa akong bulag na tagasunod na kayang-kayang utusan anumang oras. Kapag dumating ang sandali na tuluyan na siyang nagtiwala sa pagiging bobo at lampa ko, doon ko kukunin ang itim na access card niya.

At kapag nagamit ko na ang card niya para buksan ang opisina ni Dr. Aris, sisiguraduhin kong si Rita ang magiging pangunahing suspek ng ospital. Siya ang paboritong aso. Siya ang uupo sa ihawan kapag sumabog ang mga sikreto ng kaniyang amo.

Naglakad ako patungo sa locker room para magpalit ng damit. Tinitigan ko ang aking sarili sa salamin. Ang pumutok kong labi ay bahagya pang namumula.

Huwag kang mag-alala, Rita. Babayaran ko ang sampal na ibinigay mo sa akin. Babayaran ko ito ng dugo at pagkawasak na hinding-hindi mo malilimutan hanggang sa huling hininga mo. Ang laro sa Alta Veridia ay opisyal nang nagsimula.

KABANATA 23

Lumipas ang dalawang araw. Patuloy kong isinuot ang maskara ng isang tanga at lampang nurse sa paningin ni Rita.

Naging napakadali niyang basahin. Kapag binibigyan ko siya ng libreng kape tuwing umaga, mas lumalakas ang loob niyang utusan ako sa mga pinakamaduduming trabaho. Sa isip niya, isa na akong alipin na tuluyang sumuko sa kaniyang kapangyarihan. Dahil sa sobrang kumpyansa niya, naging pabaya siya.

Alas tres ng hapon nang iwan niya ang kaniyang scrub suit jacket sa ibabaw ng upuan sa break room. Nagmamadali siyang pumunta sa banyo para mag-retoke ng makeup dahil paparating si Dr. Celine.

Wala nang ibang tao sa kwarto. Tahimik akong naglakad palapit sa upuan niya. Ipinasok ko ang aking daliri sa bulsa ng kaniyang jacket at naramdaman ko ang makinis na plastik. Hinugot ko ang itim na master keycard. Mabilis ko itong itinago sa loob ng sarili kong bulsa bago ako tuluyang lumabas ng break room.

Ang puso ko ay kalmadong tumitibok. Wala akong naramdamang kaba. Ang pagnanakaw ay parang paghinga lamang sa akin.

Dumiretso ako sa West Wing ng ospital. Ito ang teritoryo ng mga matataas na surgeon. Ang mga pasilyo rito ay mas tahimik at mas madilim kumpara sa East Wing. Huminto ako sa tapat ng isang malaking pinto na gawa sa maitim na kahoy. May nakapaskil na gintong pangalan sa gitna nito.

Dr. Aris. Head of Thoracic Surgery.

Tumingala ako. May isang security camera na nakatutok sa pinto. Ngunit gaya ng napag-aralan ko nitong mga nakaraang araw, umiikot ang camera na ito bawat tatlumpung segundo. Hinintay kong lumingon ang lente sa kabilang direksyon. Nang mangyari iyon, mabilis kong itinapat ang itim na keycard ni Rita sa electronic lock.

Tumunog ang isang mahinang pag-click. Binuksan ko ang pinto at mabilis na pumasok sa loob bago pa man bumalik ang tingin ng camera.

Napakadilim at napakalamig sa loob ng opisina. Amoy mamahaling leather at pabango ng lalaki. Sa gitna ay isang malapad na lamesa na gawa sa mahogany, at sa ibabaw nito ay ang laptop ni Dr. Aris.

Nilapitan ko ang lamesa at binuksan ang laptop. Agad na lumabas ang isang itim na screen na humihingi ng napakahabang password. Ito ang bagong security protocol na inilagay ni Leo noong nakaraang araw. Isang firewall na imposibleng mabuksan ng isang simpleng nurse na katulad ko.

Ngunit may napansin ang mga mata ko.

Sa gilid ng keyboard, may isang maliit at itim na flash drive na maayos na nakapatong. Kinuha ko ito at pinagmasdan sa ilalim ng kaunting liwanag. May nakaukit na isang napakaliit na disenyo sa ibabaw ng metal. Isang itim na chess piece.

The Black Pawn.

Isang napakadilim na ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa aking mga labi.

Gabriel Valdemor.

Hindi lamang ako dinala ng bilyonaryong iyon sa bagong palaruan na ito. Ginamit niya rin si Leo para ihanda ang mga armas na gagamitin ko. Sinadya ni Leo na iwan ang flash drive na ito matapos niyang i-install ang security system. Isang susi mula sa management para sa mapapangasawa ng may-ari.

Ipinasok ko ang flash drive sa gilid ng laptop.

Hindi na humingi ng password ang system. Awtomatikong nagbukas ang screen at inilantad ang lahat ng files sa loob ng hard drive ni Dr. Aris. Ang mga daliri ko ay mabilis na gumalaw sa mousepad. Hinanap ko ang mga folder na may naka-encrypt na pangalan. Pumasok ako sa isang folder na nakapangalan lamang gamit ang mga digits: Patient 404 .

Binuksan ko ang unang video file.

Lumabas sa screen ang kuha mula sa isang nakatagong camera sa loob ng pribadong operating room. Pamilyar sa akin ang kwarto. Isa iyon sa mga operating rooms sa ikaanimnapung palapag. Nakatayo si Dr. Aris sa harap ng operating table. Ngunit bago pa man niya hawakan ang scalpel, malinaw na nakita sa video kung paano siya tumalikod at suminghot ng isang manipis na linya ng puting powder mula sa ibabaw ng isang medical tray.

Droga. Ang pinakamagaling na surgeon ng Alta Veridia ay gumagamit ng cocaine bago mag-opera.

Ipinagpatuloy ko ang panonood. Nanginginig ang mga kamay ni Dr. Aris. Sa kalagitnaan ng operasyon, isang maling hiwa ang ginawa niya malapit sa puso ng pasyente. Sumabog ang dugo sa video. Nagsigawan ang mga nurses sa loob ng kwarto, ngunit huli na ang lahat. Namatay ang pasyente.

Binuksan ko ang sumunod na dokumento. Ito ang death certificate ng pasyente na pinirmahan mismo ni Dr. Aris. Nakasulat doon na namatay ang pasyente dahil sa Severe Myocardial Infarction o atake sa puso. Isang malinis at perpektong kasinungalingan. Sa tabi ng dokumento ay isang listahan ng mga bank transfers na nagkakahalaga ng milyun-milyon. Binayaran niya ang mga nurses at ang autopsy team para manahimik.

“Napakadumi,” bulong ko habang nakatitig sa screen. Ang mga mata ko ay nag-aapoy sa matinding tuwa.

Ngunit hindi pa iyon ang huli. May isa pang folder na nakatago sa ilalim ng mga medical reports. Binuksan ko ito at bumulaga sa akin ang dose-dosenang mga litrato at maiikling video.

Si Dr. Aris kasama ang iba’t ibang babae. Ang ilan ay mga pasyente mula sa lower floors, ang ilan ay mga nurses ng Alta Veridia. Malinaw na malinaw ang mga mukha nila habang nagtatalik sa loob mismo ng opisinang ito. Niloloko niya ang kaniyang reyna. Habang nagmamayabang si Dr. Celine sa buong ospital bilang kasintahan ng pinakamagaling na doktor, ginagawa lamang palang parausan ni Dr. Aris ang sariling opisina nito.

Napakaperpekto.

Binigyan niya ako ng baril na may dalawang bala. Ang unang bala ay sisira sa lisensya at kalayaan niya. Ang ikalawang bala ay sisira sa relasyon nila ng aroganteng doktor na nagtapon ng kape sa sapatos ko.

Mabilis kong kinopya ang lahat ng files sa itim na flash drive ni Gabriel. Pagkatapos makopya ang lahat, binunot ko ito at isinara ang laptop. Ibinalik ko ang ayos ng mga gamit sa ibabaw ng lamesa para walang makitang bakas ng panghihimasok.

Lumabas ako ng opisina eksakto bago muling lumingon ang security camera.

Naglakad ako pabalik sa East Wing na parang walang nangyari. Pagpasok ko sa break room, naroon pa rin ang jacket ni Rita. Hindi pa siya nakakabalik mula sa banyo. Ibinalik ko ang itim na keycard sa loob ng bulsa niya.

Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang pinto at pumasok si Rita. Ang kolorete niya sa mukha ay perpekto na ulit. Tiningnan niya ako nang masama.

“Bakit nandito ka pa? Wala ka na bang ibang lilinisin?” naiirita niyang tanong habang isinusuot ang kaniyang jacket.

Ibinaba ko ang tingin ko. “Papasok na po ako sa Room 610 para palitan ang mga dextrose ng pasyente.”

“Bilisan mo. Ayokong makita ang pagmumukha mo rito kapag dumating sina Doktora,” utos niya bago tuluyang lumabas.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng kwarto. Kinapa ko ang itim na flash drive sa loob ng aking bulsa. Ang malamig na metal nito ay tila nagbibigay ng kakaibang lakas sa aking katawan.

Ngumiti ako. Isang ngiting hindi aabot sa aking mga mata.

Hawak ko na ang lahat ng sikreto ni Dr. Aris. Hindi ko na kailangang maghanap ng scalpel para hiwain ang lalamunan niya. Ang sarili niyang mga kasalanan ang papatay sa kaniya. At titiyakin kong nakatingin ang buong ospital habang unti-unti siyang nauubusan ng hininga.

KABANATA 24

Lumipas ang isang buong umaga ng pagpapanggap bilang isang masunurin at tahimik na nurse.

Nasa gitna ako ng pag-aayos ng mga maduduming bedsheet sa loob ng Room 612 nang biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Miss Helen. Ang kaniyang mukha ay seryoso at walang bakas ng kahit anong emosyon, ngunit ang kaniyang mga hakbang ay mabilis at kalkulado.

“Julian,” malamig na tawag ng Head Nurse. “Iwan mo iyan. Maghugas ka at pumunta ka sa O.R. 1 ngayon din. Ikaw ang magiging scrub nurse para sa isang emergency procedure.”

Napatigil ako sa pagtiklop ng kumot. Pinalaki ko ang aking mga mata, nagpapanggap na naguguluhan at kinakabahan. “A-Ako po, Miss Helen? Bakit po ako? Hindi po ba si Rita ang palaging naka-assign sa mga VIP operations?”

“Pinaalis ni Dr. Alta si Rita dahil masyadong nanginginig ang mga kamay nito. Ayaw niya ng mga mahihina ang loob sa loob ng operating room,” madiin na sagot ni Miss Helen. Tinitigan niya ako nang malalim. “Binasa ko ang record mo mula sa dating ospital mo. Naging assistant ka sa mga pinakamabibigat na kaso roon nang hindi nagkakamali. Huwag mo akong ipahiya. Pumunta ka na.”

Tumango ako nang mabilis. “Masusunod po.”

Paglabas ni Miss Helen, unti-unting nawala ang takot sa aking mukha. Isang malamig na ngiti ang pumalit dito. O.R. 1. Ang pinakamalaki at pinakapribadong operating suite sa buong Alta Veridia. At ang mag-oopera ay walang iba kundi si Dr. Alta, ang misteryosa at pinakamataas na pinuno ng buong ospital.

Naging mabilis ang mga sumunod na minuto. Pumasok ako sa scrub room. Habang hinuhugasan ko ang aking mga kamay at braso gamit ang matapang na antibacterial soap, naramdaman ko ang pamilyar na pagbilis ng tibok ng aking puso.

Ilang taon na rin ang lumipas simula nang huli akong humawak ng scalpel sa pre-med. Ito ang unang pagkakataon na muli akong tatapak sa isang tunay na battleground. Dati pa man, ang maging isang surgeon na ang pinakamadilim kong pangarap. Gusto kong maging diyos na may hawak ng buhay at kamatayan sa dulo ng isang patalim. Alam ko ang bawat pangalan ng ugat at laman. Ngunit dahil sa mga magulang ko, nakulong ako sa pagiging isang hamak na assistant.

Isinuot ko ang aking sterile gown, face mask, at dalawang patong ng surgical gloves.

Pagpasok ko sa O.R. 1, kasing lamig ng morgue ang temperatura. Nakahiga na ang pasyente. Isang kilalang politiko na may kaso ng ruptured aneurysm. Nasa bingit ng kamatayan.

Bumukas ang mga automatic doors mula sa kabilang gilid.

Pumasok ang isang babaeng doktor. Nakasuot siya ng asul na scrub suit at surgical mask, ngunit ang kaniyang mga mata ay sapat na para magpabigat sa hangin ng buong kwarto. Matatalim, malamig, at walang kahit anong bakas ng takot. Ang kaniyang aura ay nakakakilabot na pamilyar. Para siyang isang predator na pumasok sa loob ng isang kulungan ng mga kordero.

Walang sinuman ang naglakas-loob na magsalita. Maging ang mga anesthesiologist ay napatuwid ng tayo.

Si Dr. Alta. Ang pangalan sa likod ng Alta Veridia.

“Vitals,” malamig at maawtoridad na utos ng doktora. Ang kaniyang boses ay purong Ingles na may halong matinding kayabangan at kapangyarihan.

“Blood pressure is 80 over 50, nag-d-drop po, Madame,” nanginginig na sagot ng isang assistant.

Lumapit si Dr. Alta sa operating table. Tinitigan niya ang nakabukang dibdib ng pasyente. Hindi siya nag-panic. Hindi siya kinabahan. Ibinuka niya ang kaniyang kanang palad sa aking direksyon nang hindi tumitingin sa akin.

Hindi ko na hinintay na sabihin niya kung ano ang kailangan niya. Pinag-aralan ko na ang posisyon ng ugat ng pasyente base sa monitor.

Mabilis kong inilapag ang hawakan ng Scalpel Blade 10 sa kaniyang palad.

Bahagyang natigilan si Dr. Alta. Tiningnan niya ang instrumentong iniabot ko. Eksakto ito sa hinihingi ng kaniyang isip. Ibinangon niya ang kaniyang paningin at tinitigan ako ng kaniyang matatalim na mata sa loob ng isang buong segundo.

Wala akong ipinakitang takot. Tinitigan ko siya pabalik nang may purong kalmado.

Ibinalik niya ang atensyon sa pasyente at ibinaon ang patalim.

Tahimik akong nanonood habang ginagawa niya ang kaniyang sining. Napakaperpekto. Walang nasayang na galaw. Walang nanginginig na daliri. Kabaligtaran ni Dr. Aris na kailangan pa ng droga para pakalmahin ang sarili, ang babaeng ito ay natural na halimaw. Ang bawat hiwa niya ay malinis. Ang amoy ng bakal mula sa dugo at ang tunog ng mga makina ay tila isang napakagandang musika.

“Suction. Forceps,” sunod-sunod niyang utos.

Bago pa man niya matapos ang salita, nasa palad na niya ang mga instrumento. Nababasa ko ang bawat galaw niya. Naiintindihan ko ang kaniyang utak. Para kaming sumasayaw sa iisang madugong kumpas.

“Clamp.”

Inilagay ko ang vascular clamp sa kaniyang kamay. Mabilis niyang inipit ang pumuputok na ugat. Huminto ang pagtagas ng dugo. Dahan-dahang bumalik sa normal ang tunog ng heart monitor. Nailigtas niya ang pasyente sa loob lamang ng dalawampung minuto. Isang himala para sa mga ordinaryong doktor, ngunit isang simpleng laro lamang para sa kaniya.

Nang isara na ang dibdib ng pasyente at tuluyang ibinaba ni Dr. Alta ang kaniyang mga instrumento, huminga nang maluwag ang lahat ng tao sa loob ng O.R. 1.

Hinubad niya ang kaniyang madugong gloves at inihagis ito sa basurahan. Bago siya tuluyang lumabas ng operating room, huminto siya malapit sa pinto. Lumingon siya pabalik at hinanap ako ng kaniyang mga mata.

“You,” malamig niyang tawag sa akin. “Ano ang pangalan mo?”

“Julian po, Madame,” pormal at magalang kong sagot habang nakayuko nang bahagya.

“Julian,” pag-uulit niya. Isang napakaliit na ngiti ang gumuhit sa ilalim ng kaniyang maskara. “Finally. Someone in this hospital who actually knows how to use his brain. Miss Helen, make sure he assists all my future operations. Ayoko na sa mga walang kwentang nurse na umiiyak kapag nakakakita ng dugo.”

“Masusunod po, Dr. Alta,” sagot ni Miss Helen.

Tumalikod ang babae at tuluyang lumabas ng kwarto.

Naiwan akong nakatayo sa tabi ng operating table. Kinuha ko ang ginamit niyang scalpel para iligpit ito sa sterile tray. Tinitigan ko ang manipis na talim. Ang dugo ng pasyente ay kumikinang sa ilalim ng matalim na ilaw ng kwarto.

Isang napakainit na kuryente ng pananabik ang dumaloy sa aking gulugod. Ang babaeng iyon. Si Dr. Alta. Siya ang pinakamataas na predator sa palapag na ito. Isang tunay na diyos ng patalim. At napansin niya ako.

Napakaperpekto ng larong ito. Unti-unti nang nabubuksan ang mga pinto para sa akin. Hindi lamang ako magpapakalat ng lagim sa mga mahihinang doktor tulad ni Aris. Gagamitin ko ang tiwala ni Dr. Alta para tuluyang hawakan ang buong ospital sa aking mga kamay.

KABANATA 25

Sa halip na ipadala ang lahat ng ebidensya kay Dr. Celine, nagbago ang isip ko.

Masyadong mabilis ang kamatayan kung sasabog agad ang lahat ng sikreto. Mas magandang panoorin ang mga biktima na nag-aaway sa loob ng madilim na kwarto habang hindi nila alam kung sino ang kalaban. Kaya noong gabing iyon, gumamit ako ng isang naka-encrypt na email at nagpadala ng isang napakaikling mensahe sa personal na account ni Dr. Aris.

Walang litrato. Walang video ng droga o ebidensya ng maling operasyon. Isang linya lamang ang isinulat ko.

May nagbukas ng laptop mo kahapon ng alas tres ng hapon. Ask your favorite nurse who she let inside.

Kinabukasan, pagdating ko sa ikaanimnapung palapag, ramdam na ramdam agad ang kakaibang bigat sa hangin.

Nakatayo ako sa gilid ng pasilyo, nag-aayos ng mga gamot sa ibabaw ng medical cart. Sa nurses’ station ay naroon si Rita, masiglang umiinom ng kaniyang kape habang nagkwekwento sa ibang mga staff. Suot pa rin niya ang kaniyang makapal na makeup at ang kaniyang mapagmataas na ngiti. Wala siyang kaalam-alam sa paparating na bagyo.

Bumukas ang pinto ng elevator at iniluwa nito si Dr. Aris.

Wala sa ayos ang buhok ng aroganteng surgeon. Nanginginig ang kaniyang mga kamay at may mabibigat na itim na marka sa ilalim ng kaniyang mga mata. Mukha siyang hindi natulog buong gabi. Ang kaniyang mapagmataas na tindig ay napalitan ng purong paranoia at takot.

“Rita,” malamig at garalgal na tawag ni Dr. Aris.

Lumingon si Rita at mabilis na ngumiti, inilalapag ang kaniyang kape. “Good morning, Doc. Ipapahanda ko na po ba ang kape ninyo para sa meeting…”

“Come with me. Ngayon din,” putol ni Dr. Aris. Hinawakan niya nang napakahigpit ang braso ni Rita at kinaladkad ito patungo sa isang walang taong consultation room malapit sa West Wing.

Nagkatinginan ang ibang mga nurse sa istasyon. Ako naman ay tahimik na nagtulak ng aking medical cart patungo sa pasilyo kung saan sila pumasok. Huminto ako malapit sa pinto at nagpanggap na naglilinis ng mga lalagyan ng alcohol, ngunit ang aking mga tainga ay nakatutok sa loob.

“Aray, Doc! Nasasaktan po ako!” daing ni Rita mula sa loob.

“Shut up!” pabulong ngunit napakadiin na sigaw ni Dr. Aris. Narinig ko ang malakas na pagbagsak ng isang bagay sa lamesa. “Sino ang pinapasok mo sa opisina ko kahapon ng alas tres ng hapon?! Sino ang binigyan mo ng master keycard ko?!”

“W-Wala po, Doc! Nasa break room lang po ako kahapon ng alas tres. Wala po akong pinapahiram ng card!” umiiyak na depensa ni Rita.

“Huwag mo akong gawing tanga, Rita! Ikaw lang ang may hawak ng access card ko! May nag-download ng mga files sa laptop ko!” Ang boses ni Dr. Aris ay puno ng desperasyon. “Binenta mo ba ang impormasyon ko sa mga kalaban kong doktor?! Magkano ang ibinayad nila sa iyo?!”

“Hindi po totoo iyan! Parang awa niyo na, Doc, tapat po ako sa inyo at kay Dr. Celine!”

Narinig ko ang mabilis na mga yabag ng matutulis na sapatos papalapit sa aking direksyon. Si Dr. Celine. Nakataas ang kilay nito at nakahalukipkip habang naglalakad patungo sa consultation room. Marahil ay narinig niya ang komosyon mula sa kabilang pasilyo.

Pagbukas ni Dr. Celine ng pinto, nakita niya si Rita na nakaluhod sa sahig habang umiiyak.

“What is the meaning of this, Aris?” maarte ngunit naguguluhang tanong ni Dr. Celine. “Bakit mo sinisigawan ang nurse ko?”

Tumingin si Dr. Aris sa kaniyang kasintahan. Hindi niya pwedeng sabihin ang totoo. Hindi niya pwedeng aminin na may mga litrato ng pambababae at mga video ng pagdodroga sa loob ng laptop niya. Kailangan niyang gumawa ng kasinungalingan para iligtas ang sarili.

“Nahuli ko siyang nagnanakaw, Celine,” malamig na pagsisinungaling ni Dr. Aris. Tinitigan niya si Rita nang may matinding pandidiri. “Ginamit niya ang access card ko para nakawin ang mga mamahaling relo at pera sa loob ng opisina ko. Isa siyang magnanakaw.”

Nanlaki ang mga mata ni Rita. “Doktora, hindi po totoo! Wala po akong ninanakaw!”

Isang malakas na tunog ng pagdapo ng palad ang umalingawngaw sa kwarto. Sinampal ni Dr. Celine si Rita.

“How dare you,” nanggigigil na bulong ni Dr. Celine. “Binigyan kita ng VIP access. Ginawa kitang senior nurse kahit wala kang kwenta, tapos pagnanakawan mo ang boyfriend ko?! You are completely useless!”

“Doktora, maniwala po kayo sa akin, may nag-set up po sa akin!” hagulgol ni Rita habang hawak ang kaniyang namumulang pisngi.

“I don’t want to hear it,” naiiritang utos ni Dr. Celine. Lumingon siya kay Dr. Aris. “Ipapatanggal ko na ba siya sa management?”

“Huwag,” mabilis na sagot ni Dr. Aris. Matalino rin ang lalaking ito. Alam niyang kapag pinaimbestigahan niya si Rita, baka kalkalin ng security ang buong opisina niya. “I-demote mo na lang. Bawiin mo ang lahat ng access niya sa West Wing. Gawin mo siyang ordinaryong tagapaglinis. Ayokong gumawa ng malaking eskandalo na makakarating kay Dr. Alta.”

“Fine,” irap ni Dr. Celine. Tiningnan niya si Rita sa sahig. “Ibalik mo sa akin ang master keycard. Mula ngayon, ikaw ang maglilinis ng lahat ng bedpan mula Room 601 hanggang Room 620. Tanggal na rin ang pangalan mo sa mga VIP surgeries. You are nothing but a janitress now. Lumabas ka na sa paningin ko.”

Umiiyak at nanginginig na inabot ni Rita ang itim na card mula sa kaniyang bulsa. Tumayo siya nang hirap na hirap at naglakad palabas ng kwarto.

Pumunta siya sa gilid ng pasilyo at sumandal sa pader. Doon niya ibinuhos ang kaniyang pag-iyak. Nawala ang kaniyang kapangyarihan. Nawala ang tiwala ng mga taong sinasamba niya. Sa isang iglap, bumagsak siya sa pinakamababang uri ng empleyado sa ikaanimnapung palapag.

Naglakad ako palapit sa kaniya. Dala ko pa rin ang aking medical cart.

Huminto ako sa kaniyang harapan at kumuha ng isang malinis na tissue. Dahan-dahan ko itong inabot sa kaniya.

Tumingala si Rita. Ang kaniyang makapal na makeup ay sira-sira na dahil sa luha. Tinitigan niya ang maamo at nakakaawang ekspresyon sa aking mukha.

“Ayos lang po ba kayo, Rita?” malambing at nag-aalala kong tanong. “Narinig ko po ang nangyari. Gusto niyo po bang tulungan ko kayong linisin ang mga bedpan sa Room 605? Baka mapagod po kayo nang masyado.”

Kinuha niya ang tissue mula sa kamay ko at umiyak nang mas malakas. “Bakit ganito, Julian? Wala akong ginagawang masama. Ginawa ko ang lahat para sa kanila. Bakit nila ako tinatrato ng ganito?”

Hinaplos ko ang kaniyang likod. Ipinakita ko ang isang mapagkalingang Julian.

“Ganyan po talaga ang mga matataas na tao,” malungkot kong sagot. “Madali lang nila tayong itapon kapag hindi na tayo kailangan.”

Ngunit sa ilalim ng aking maskara, ang utak ko ay nagdiriwang. Gustong-gusto kong tumawa nang napakalakas. Napakasarap panoorin ang dahan-dahang pagkawasak ng kaniyang kaluluwa. Mas masakit itong parusa kaysa sa tuluyang mapaalis sa ospital. Araw-araw niyang makikita ang mga taong nagtapon sa kaniya na naglalakad sa pasilyo, habang siya ay naghuhugas ng mga dumi ng ibang tao.

So easy. One down.

Bumalik ang tingin ko sa nakasarang pinto ng consultation room kung saan naroon sina Dr. Aris at Dr. Celine. Naputulan na ng kamay ang hari at reyna, at ngayon, takot na takot ang hari sa hindi nakikitang anino na may hawak ng kaniyang mga sikreto.

Hayaan muna natin siyang hindi makatulog gabi-gabi. Hayaan nating kainin siya ng kaniyang paranoia. Maghahanda muna ako para sa susunod na hakbang, dahil ang laro sa Alta Veridia ay papunta pa lamang sa pinakamadugong bahagi nito.

KABANATA 26

Eksaktong alas siyete ng gabi nang matapos ang aking shift at tuluyan akong makalabas ng Alta Veridia Medical City.

Sinalubong ako ng malamig na hangin ng siyudad. Tinanggal ko ang aking ID at inipit ito sa loob ng aking bag. Matapos ang isang buong araw ng pagpapanggap bilang isang inosenteng nurse at paglalaro sa utak ng mga kasamahan ko, gusto ko na sanang bumalik sa mansyon para magpahinga.

Ngunit nang makarating ako sa pribadong underground parking, nakita kong may nakaharang sa tapat ng aking itim na Audi.

Isang napakahaba at makintab na itim na Rolls Royce Phantom. Nakatayo sa gilid nito ang dalawang lalaking nakasuot ng itim na suit. Nang makita nila ako, mabilis nilang binuksan ang pinto ng likurang upuan.

Nakatali ang atensyon ko sa lalaking nakaupo sa loob. Nakasuot si Gabriel Valdemont ng isang charcoal gray suit, walang kurbata, at nakabukas ang unang dalawang butones ng kaniyang polo. May hawak siyang isang kopita ng alak habang tahimik na nagbabasa sa kaniyang tablet.

Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Ang kaniyang mga mata ay may pamilyar na kislap ng panganib at awtoridad.

“Leave your car keys to my men,” malamig at pormal niyang utos. “Get in.”

Wala akong sinabing reklamo. Inihagis ko ang susi ko sa isa sa mga bodyguard at pumasok sa loob ng sasakyan. Umupo ako sa tabi ni Gabriel. Ang amoy ng kaniyang mamahaling pabango at mamahaling alak ay agad na pumuno sa aking pandama.

Bago pa man umandar ang sasakyan, napansin ko ang lalaking nakaupo sa driver’s seat. Nakatingin ito sa rearview mirror. Ang mga mata nito ay madilim at puno ng pinipigilang galit habang nakatitig kay Gabriel.

Si Rafael.

“Where are we going, Gabriel?” malambing kong tanong habang isinandal ang aking likod sa malambot na leather ng upuan.

Lumingon si Gabriel sa rearview mirror at tinitigan ang lalaking nasa driver’s seat.

“Drive us around the city, Rafael. Keep driving until I tell you to stop,” malamig na utos ni Gabriel. Hindi niya itinaas ang soundproof glass na naghihiwalay sa harap at likod ng sasakyan. Sinasadya niya ito.

Naramdaman ko ang paggalaw ng sasakyan. Inabot sa akin ni Gabriel ang isang bagong baso na may lamang pulang alak.

“My system alerted me that The Black Pawn was activated in the West Wing yesterday,” panimula ni Gabriel habang umiinom. “You move very fast, Julian. Only a few days in, and you are already dismantling their security. Tell me about your first casualty.”

Isang mahinang halakhak ang lumabas sa aking mga labi. Uminom ako ng alak at tinitigan siya nang diretso sa mata.

“Her name is Rita. Isang napakaingay na linta,” kwento ko. Ang boses ko ay kalmado ngunit puno ng lason. “I took her access card, opened Dr. Aris’s laptop using your flash drive, and planted a fake security log. Right now, her beloved doctors treat her like absolute garbage. I broke her wings without even touching her.”

Tinitigan ako ni Gabriel nang malalim. Ang kaniyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding paghanga at kakaibang pagnanasa.

“Magnificent,” pabulong niyang papuri. “Most people would just kill her. Or get her fired. But you chose to let her stay so you can watch her suffer every single day. You truly are a masterpiece, Julian.”

“I learned from the best,” mapanukso kong sagot.

Tumayo nang bahagya si Gabriel at inilapit ang kaniyang sarili sa akin. Ipinatong niya ang kaniyang malaking kamay sa aking hita. “But you have to promise me one thing, my little monster. Leave Dr. Aris to me.”

Napatingala ako sa kaniya. Kumunot ang aking noo. “Why? He is my prey. Gusto kong makita kung paano siya mawawasak kapag inilabas ko ang mga video niya.”

“Oh, you will destroy him,” nakangising sagot ni Gabriel. Hinaplos niya ang gilid ng aking leeg gamit ang kaniyang hinlalaki. “You will ruin his relationship. You will strip him of his pride. But when the time comes to break his bones and take his life, I want to be the one to do it. You see, the Valdemor do not like men who use drugs while handling our investments. He is a liability to the hospital.”

Ibinaling ko ang aking paningin kay Gabriel at binigyan siya ng isang napakatamis na ngiti.

“Deal,” malambing kong sagot. “I will break his mind. You break his body.”

Ngumiti si Gabriel pabalik. Isang ngiti ng purong kadiliman. Kinuha niya ang baso ng alak mula sa aking kamay at inilapag ito sa gilid.

Walang sabi-sabi, marahas niya akong hinila at pinaupo sa ibabaw ng kaniyang mga hita. Napasinghap ako sa biglaang paggalaw. Iniharap niya ang aking likod sa kaniyang matigas na dibdib, habang ang aking mukha ay nakatutok sa harap ng sasakyan. Nakita ko agad ang mga mata ni Rafael sa rearview mirror. Nakatitig ang aking bodyguard, puting-puti ang mga buko ng kaniyang daliri sa higpit ng pagkakahawak sa manibela.

Alam ni Gabriel na nakatingin si Rafael. Iyon mismo ang gusto niya.

Dahan-dahang binuksan ni Gabriel ang unang tatlong butones ng aking uniporme. Ibinaba niya ang kaniyang mga labi sa aking leeg, eksakto sa madilim na markang ginawa niya noong nasa yate kami. Kinagat niya itong muli nang madiin. Sinasadya niyang ipamukha sa asong nakatingin sa salamin kung sino ang nag-iisang lalaking nagmamay-ari sa akin.

Ramdam ko ang kahabaan ng pagkalalaki niya, ang laki nito na pilit kumalawala sa loob ng kanyang suot na pantalon.

Napakapit ako nang mahigpit sa mga braso niya. Sa buong buhay ko bilang psychopath, manhid ako. Ang ginawa ko kay Rafael ay isa lang mababaw na laro. Wala akong naramdamang kahit anong init.

Ngunit nang tuluyan siyang pumasok sa akin, isang malakas na sigaw ang kumawala sa bibig ko.

Nanlaki ang mga mata ko at nabaon ang mga kuko ko sa braso niya. Sobrang sakit. Masyado itong malaki. Kung nasa walong pulgada si Rafael at nakaya kong paglaruan nang walang kahirap-hirap, ibang-iba si Gabriel. Sampung pulgada ang literal na bumiyak sa akin. Halos hindi ako makahinga sa laki at bigat nito. Walang-wala ang lalaking nagmamaneho para sa amin kumpara sa pwersa ng bilyonaryong nasa likod ko ngayon.

Pero ang matinding sakit na iyon ay mabilis na nag-init, naging isang nakakabaliw na sarap na nagpanginig sa buong katawan ko.

Dati, nakakaramdam lang ako ng ganitong sarap at adrenaline kapag may hawak akong scalpel at naghihiwa ng pasyente. Ngayon, binibigay ito sa akin ni Gabriel sa bawat marahas at malalim na galaw niya.

Tumingala si Gabriel at tinitigan ang mga mata ni Rafael sa salamin. Isang mapagmataas at malademonyong ngiti ang iginawad niya sa driver.

“Eyes on the road, Rafael,” malamig na utos ni Gabriel. “I am busy claiming what is mine.”

Isang malakas na pag-ungol ulit ang lumabas sa bibig ko. Wala na akong pakialam kung nakatingin si Rafael. Narinig ko ang paghagok at pagpigil ng hininga ng driver mula sa unahan, halatang pinapatay sa selos, ngunit hindi huminto ang sasakyan.

“Gabriel,” garalgal kong tawag habang isinandal ang aking ulo sa balikat niya, sumasabay sa bawat mabigat na bigay niya sa akin.

“You are the only monster I will ever bow to, Julian,” bulong niya sa aking tainga. Bawat galaw niya ay sumisigaw ng pag-angkin. “And everyone else is just an audience to our game.”

“I belong to no one,” mapagmataas kong sagot kahit na hirap na hirap na akong huminga sa sobrang sarap. Dinilaan ko ang aking ibabang labi at tinitigan din si Rafael sa salamin. “But tonight, I will let you think you own me.”

Tumawa si Gabriel nang mababa. Mas lalo niya akong idiniin at inangkin nang mas malakas. Sa pag-ikot ng mamahaling sasakyan sa mga madidilim na kalsada ng siyudad, kami ang naging sentro ng gabi. Ito ang unang beses na nakaramdam ako ng ganitong klaseng emosyon. Isang madilim na laro sa pagitan ng dalawang halimaw, habang ang isang mahinang aso ay walang magawa kundi manood at magmaneho para sa amin.

KABANATA 27

Kinabukasan, pumasok ako sa Alta Veridia Medical City na may kakaibang gaan sa aking mga hakbang.

Nang ihatid ako ni Rafael kaninang umaga, hindi siya naglakas-loob na tumingin sa aking mga mata. Basag na basag ang aso. Ang kaniyang mahigpit na pagkakahawak sa manibela ay napalitan ng malamig na panginginig. Ibang klase talaga ang epekto ni Gabriel. Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang mabibigat na marka ng bilyonaryo sa ilalim ng aking malinis na scrub suit. Isang madilim na paalala ng aming kasunduan. Siya ang babali sa mga buto ng aming mga kalaban, at ako ang wawasak sa kanilang mga utak.

Pagdating ko sa sixtieth floor, isang nakakatuwang tanawin agad ang sumalubong sa akin.

Sa labas ng Room 610, nakita ko si Rita. Nakasuot siya ng manipis na asul na isolation gown at may hawak na hazard bin. Wala na ang makapal niyang makeup. Wala na ang kaniyang mapagmataas na ngiti. Pula at mugto ang kaniyang mga mata habang naglilinis ng mga bedpan. Nang dumaan ako sa kaniyang gilid, ibinaba niya ang kaniyang paningin sa sahig, takot na mapansin ng kahit sinong staff na dati ay inuutusan lamang niya.

Isang matamis na ngiti ang ibinigay ko sa hangin. Napakadaling basagin ng mga taong ang tapang ay nakadepende lamang sa kapangyarihan ng iba.

Ngunit ang tunay na laro para sa araw na ito ay hindi si Rita.

Naglakad ako patungo sa nurses’ station. Abala ang lahat dahil may paparating na malaking operasyon. Si Miss Helen ay nakatayo sa gitna, nagche-check ng mga schedule sa kaniyang tablet.

“Julian,” pormal niyang tawag nang makita ako. “Bumili ka ng kape sa ibaba. Ihatid mo sa opisina ni Dr. Aris. Mayroon siyang triple bypass surgery sa O.R. 3 mamayang 10:00 AM. Gusto niyang magising nang tuluyan ang diwa niya.”

“Masusunod po, Miss Helen,” maamo at magalang kong sagot.

Bumaba ako sa cafeteria at bumili ng pinakamahal na black coffee. Habang nasa loob ako ng elevator pabalik sa West Wing, kinuha ko ang isang maliit na nakatuping papel mula sa aking bulsa. Ito ang inihanda ko kagabi bago ako matulog. Inilagay ko ito sa ilalim ng platito ng kape, maayos at nakatago.

Huminto ako sa tapat ng opisina ni Dr. Aris. Walang nakabantay. Walang security. Kumatok ako nang tatlong beses bago ko dahan-dahang binuksan ang pinto.

Nakatayo si Dr. Aris sa harap ng malaking salamin ng kaniyang opisina. Nakasuot siya ng kaniyang puting coat, ngunit malayo ito sa perpektong imahe na palagi niyang ipinapakita. Magulo ang kaniyang buhok. Nanginginig ang kaniyang mga daliri habang inaayos ang kaniyang kwelyo. Ang kaniyang mga mata ay may mabibigat na itim na marka dahil sa kakulangan sa tulog. Kinakain na siya ng kaniyang sariling paranoia.

“Doc, heto na po ang kape ninyo,” malambing kong anunsyo.

Napatalon siya sa gulat. Lumingon siya sa akin nang may nanlilisik na mga mata. “Ano ba?! Hindi ba pwedeng kumatok ka muna nang mas malakas?!”

Ibinaba ko ang aking ulo, nagpapanggap na takot na takot. “P-Pasensya na po, Doc. Inutusan lang po ako ni Miss Helen na ihatid ito agad dahil may operasyon kayo sa O.R. 3 mamaya.”

Huminga siya nang malalim at sapilitang kinalma ang sarili. Pinunasan niya ang pawis sa kaniyang noo. “Ilapag mo iyan sa lamesa. At lumabas ka na. Ayokong may nakikitang tao sa opisina ko ngayon.”

“Opo, Doc.”

Tahimik akong naglakad patungo sa kaniyang mahogany desk. Inilapag ko ang kape nang may labis na pag-iingat. Pagkatapos, mabilis akong tumalikod at naglakad palabas. Ngunit sa halip na isara nang tuluyan ang pinto, nag-iwan ako ng napakanipis na awang. Sumandal ako sa malamig na pader ng pasilyo at sumilip sa loob.

Pinanood ko kung paano lumapit si Dr. Aris sa lamesa. Ang kaniyang mga balikat ay nakabagsak sa matinding pagod at kaba. Hinawakan niya ang tasa ng kape, ngunit nang iangat niya ito, napansin niya ang nakatuping papel sa ibabaw ng platito.

Kumunot ang kaniyang noo. Ibinaba niya ang kape at kinuha ang papel. Dahan-dahan niya itong binuksan.

Mula sa aking pwesto, kitang-kita ko kung paano huminto ang paghinga niya. Ang kaniyang mukha ay nawalan ng lahat ng kulay at naging kasing puti ng papel na hawak niya. Nagsimulang manginig ang buong katawan niya.

Nasa loob ng papel ang isang malinaw na kulay na litrato. Isang naka-zoom na screenshot mula sa video file niya. Makikita sa litrato ang eksaktong posisyon ng kaniyang mga kamay habang humahawak ng isang maliit na sachet ng cocaine sa ibabaw ng medical tray, kasama ang oras at petsa kung kailan ito nangyari.

Sa ilalim ng litrato ay may nakasulat na isang napakaikling mensahe gamit ang pulang tinta.

I know what keeps your hands steady. Enjoy your surgery in O.R. 3. I will be watching. Patient 404

“Hindi…” garalgal at pabulong na daing ni Dr. Aris.

Binitiwan niya ang papel na tila isa itong nagliliyab na uling. Umatras siya hanggang sa tumama ang likod niya sa isang bookshelf. Nagsimula siyang maghabol ng hininga. Ang pangalan ng pasyenteng pinatay niya dahil sa maling hiwa ay bumalik para multuhin siya. Alam niyang may isang taong nagmamasid. May isang taong nakakaalam ng pinakamadilim niyang sikreto, at ang taong iyon ay malayang nakakapasok sa mismong opisina niya nang hindi niya napapansin.

Kinuha niya ang kaniyang phone at nanginginig na nag-dial ng isang numero. Inilapit niya ito sa kaniyang tainga habang kinakagat ang kaniyang mga kuko.

“Hello? O.R. Desk?” nagpa-panic na utos ni Dr. Aris. “Cancel my surgery for today. Oo! I-cancel niyo! Ipasa niyo kay Dr. Mendoza ang kaso. Masama ang pakiramdam ko. I cannot operate right now!”

Pinatay niya ang tawag at padabog na itinapon ang phone sa ibabaw ng sofa. Napasabunot siya sa kaniyang sariling buhok habang naglalakad nang pabalik-balik sa loob ng opisina. Tuluyan na siyang nawalan ng kontrol. Ang kinatatakutan at iginagalang na Head of Thoracic Surgery ay mukha na lamang isang baliw na aso na natatakot sa sarili niyang anino.

Isang napakalalim at nakakabaliw na ngiti ang gumuhit sa aking mga labi.

Napakasarap sa pandinig. Ang pagkansela ng operasyon sa huling minuto dahil sa “masamang pakiramdam” ay isang malaking kasalanan para sa isang sikat na surgeon at ito ang magiging dahilan para pagdudahan siya ng management ng Alta Veridia dahil sa kaniyang kapabayaan.

Tahimik akong umalis sa harap ng kaniyang pinto at bumalik sa nurses’ station.

Sinira ko na ang kaniyang ego. Nilason ko na ang kaniyang utak. At habang nagwawala siya sa loob ng kaniyang opisina, alam kong mas madali siyang makakagawa ng isang malaking pagkakamali na tuluyang tatapos sa kaniyang career.

Ang unang hakbang ng kasunduan namin ni Gabriel ay kumpleto na. Basag na ang isip ni Dr. Aris. Oras na para ihanda ang katawan niya para sa paparating na hari.

KABANATA 28

Ang balita tungkol sa biglaang pagkansela ng operasyon ni Dr. Aris ay kumalat sa buong sixtieth floor.

Para sa isang sikat at iginagalang na surgeon, ang pag-atras sa isang triple bypass surgery sa mismong araw ng operasyon ay hindi lamang isang simpleng pagkakamali. Isa itong direktang insulto sa pasyente, sa pamunuan ng ospital, at sa kaniyang sariling titulo. Tahimik akong nagtutulak ng aking medical cart sa pasilyo habang pinapakinggan ang mga bulungan ng mga nurses at staff. Lahat sila ay naguguluhan. Lahat sila ay nagtatanong kung bakit biglang nagkulong ang Head of Thoracic Surgery sa kaniyang opisina at tumangging kumausap ng kahit sino.

Ngunit ang katahimikang iyon ay hindi nagtagal.

11:00 AM nang marinig ko ang mabilis at mabibigat na yabag ng matutulis na sapatos papalapit sa West Wing. Napatigil ang ibang mga nurse sa kanilang ginagawa. Lumitaw si Dr. Celine sa dulo ng pasilyo. Ang kaniyang perpektong mukha ay nababalot ng matinding galit at pagkapahiya. Nakataas ang kaniyang baba, ngunit ang kaniyang mga mata ay nanlilisik habang naglalakad patungo sa opisina ng kaniyang kasintahan.

Binuksan niya ang pinto nang walang katok at padabog itong isinara.

Nasa tapat ako ng Room 612, nagpapanggap na nag-aayos ng mga nakasalansang sterile gloves sa ibabaw ng cart, ngunit ang aking buong atensyon ay nakatutok sa nagaganap sa loob ng opisinang iyon. Ang mga pader ng Alta Veridia ay makakapal, ngunit dahil sa lakas ng boses ni Dr. Celine, malinaw na umabot sa aking mga tainga ang simula ng kanilang pagkawasak.

“Are you out of your mind, Aris?!” matinis at nanggigigil na sigaw ni Dr. Celine mula sa loob. “Alam mo ba kung sino ang pasyenteng kinansela mo ngayon?! He is a senator! Buong umaga akong tinatawagan ng PR team ng ospital dahil nagwawala ang pamilya niya sa lobby! What the hell is wrong with you?!”

“Celine, please, lower your voice,” garalgal at nagmamakaawang sagot ni Dr. Aris. Ang kaniyang boses ay punong-puno ng desperasyon at takot. “Hindi mo naiintindihan. May sumisira sa akin. May nakapasok sa opisina ko at kinuha ang mga files ko. Look at this! Tignan mo itong papel na iniwan nila sa kape ko!”

Narinig ko ang kaluskos ng papel. Malamang ay inabot ni Dr. Aris ang litrato ng pagdodroga niya kay Dr. Celine para patunayan na biktima siya ng isang blackmail.

Sumunod ang ilang segundong nakakabinging katahimikan.

Pinanood ko sa aking isipan kung paano unti-unting naproseso ng utak ni Dr. Celine ang imaheng nakita niya. Ang inaasahan marahil ni Dr. Aris ay awa at suporta mula sa babaeng mahal niya. Umaasa siyang ipagtatanggol siya ng kaniyang reyna laban sa hindi nakikitang kalaban. Ngunit nakalimutan ng sirang doktor kung anong uri ng babae ang karelasyon niya. Sa mundong ito, walang lugar ang awa. Ang tanging mahalaga ay ang reputasyon.

“You are a junkie,” malamig, nandidiri, at punong-puno ng lason na bulong ni Dr. Celine. Ang kaniyang boses ay hindi na sumisigaw, ngunit mas nakakasugat ito kaysa sa anumang patalim. “Gumagamit ka ng cocaine? Bago ka mag-opera ng mga VIP na pasyente? My god, Aris. You are disgusting.”

“Celine, stress lang ako at kailangan ko lang ng pampakalma!” umiiyak na depensa ni Dr. Aris. Narinig ko ang tunog ng kaniyang mga tuhod na bumagsak sa sahig. Nakaluhod siya. Ang dakilang surgeon ay nakaluhod. “Please, tulungan mo akong hanapin kung sino ang gumagawa nito. May alam sila sa Patient 404. Kapag lumabas ito, sira na ako. Sira na tayong dalawa!”

“Walang tayong dalawa,” mabilis at malupit na sagot ni Dr. Celine. “Do not drag me down with you. Nakita ko na ang mga litrato mo na may kasamang ibang babae, tapos ngayon malalaman kong adik ka at mamamatay-tao? We are done. At kung inaakala mong gagamitin ko ang koneksyon ko para iligtas ang lisensya mo, nagkakamali ka. Pagbabayaran mo ang katangahan mo nang mag-isa.”

Bumukas ang pinto. Mabilis na lumabas si Dr. Celine. Wala siyang kahit anong bakas ng luha sa kaniyang mga mata. Ang tanging mababasa sa kaniyang mukha ay purong pandidiri. Naglakad siya palayo nang hindi man lang nililingon ang lalaking nakaluhod sa loob ng opisina.

Napakagat ako sa aking ibabang labi para pigilan ang isang napakalakas na tawa. Napakaperpekto. Ang sakit ng pagtataksil mula sa sariling kakampi ay mas masarap panoorin. Nawala na ang kaniyang proteksyon. Nawala na ang kaniyang pag-ibig.

Ngunit hindi pa ito ang huling parusa para sa araw na ito.

2:00 PM nang dumating ang pinakamataas na parusa. Tahimik ang buong pasilyo nang bumukas ang mga pinto ng executive elevator. Lumabas si Dr. Alta. Nakasuot siya ng kaniyang pormal na puting coat at nakataas ang kaniyang perpektong buhok. Dalawang matitipunong miyembro ng hospital security ang nakasunod sa kaniyang likuran. Ang kaniyang presensya ay nagdala ng matinding lamig sa buong palapag.

Yumuko ang lahat ng mga nurse at doktor na nadadaanan niya. Ako ay tahimik na umatras sa isang madilim na sulok at nagmasid.

Pumasok si Dr. Alta sa opisina ni Dr. Aris. Hindi na niya isinara ang pinto. Sinasadya niyang iparinig sa buong West Wing ang kaniyang hatol.

“Dr. Aris,” malamig at maawtoridad na panimula ng Direktora. Ang kaniyang binitawang mga salita ay naghiwa sa hangin na parang Scalpel Blade 10. “The hospital board received an anonymous email exactly one hour ago. It contained a very disturbing video of you consuming an illegal substance inside our sterile operating room. It also contained an altered death certificate for Patient 404.”

Narinig ko ang paghagulgol ni Dr. Aris. “Madame, please! Isa itong set-up! May sumisira po sa akin!”

“Save your pathetic excuses for the medical board,” walang pusong putol ni Dr. Alta. “As of this exact moment, your medical license is suspended. You are banned from entering any operating room in Alta Veridia. Security will escort you to the laboratory for an immediate drug test. After that, you are to pack your things and leave my hospital before I call the police and have you arrested for medical malpractice and manslaughter.”

Hindi na nakasagot si Dr. Aris. Umiiyak siya nang napakalakas, nagmamakaawa, ngunit walang sinuman ang nakinig. Pumasok ang dalawang gwardya at marahas siyang itinayo mula sa pagkakasalampak sa sahig. Kinaladkad nila ang sikat na surgeon palabas ng kaniyang opisina. Ang kaniyang mukha ay puno ng luha, uhog, at purong pagkawasak. Tiningnan siya ng lahat ng kaniyang mga katrabaho nang may matinding pandidiri.

Nang dumaan siya sa aking harapan, nagtama ang aming mga mata.

Ibinigay ko sa kaniya ang isang napakaliit at napakalamig na ngiti. Ang parehong ngiti na ibinigay ko kay Rita. Kumunot ang kaniyang noo. Nakita ko ang paglipat ng emosyon sa kaniyang mga mata. Mula sa kalituhan, naging realisasyon, hanggang sa tuluyang mapuno ng purong takot. Naintindihan niya. Naintindihan niyang ang tahimik at baguhang nurse na tinawag niyang hampaslupa ang mismong halimaw na sumira sa kaniyang buong buhay. Ngunit wala na siyang magagawa. Kinaladkad na siya papasok sa loob ng elevator pababa sa laboratoryo.

Basag na ang utak. Tapos na ang aking bahagi sa laro.

Ngunit alam kong hindi pa tapos ang gabi para sa kaniya.

8:00 PM nang tuluyang mapalayas si Dr. Aris sa Alta Veridia. Kakatapos lamang din ng aking shift. Sa halip na umuwi, naglakad ako patungo sa pinakamadilim na bahagi ng basement parking ng ospital.

Naroon ang pamilyar na itim na Rolls Royce Phantom. Pagpasok ko sa likurang upuan, sinalubong agad ako ng matapang na amoy ng alak at pabango ni Gabriel. Nakasuot siya ng kaniyang paboritong charcoal gray suit, hinihintay ang pagbaba ng aming biktima. Nakatingin sa rearview mirror si Rafael. Sinadya ni Gabriel na utusan ang sarili kong bodyguard na magmaneho ng kaniyang sasakyan ngayong gabi. Isang malupit na paraan ng bilyonaryo upang ipamukha kay Rafael kung sino ang tunay na hari na nagmamay-ari sa akin. Tahimik na nagmamasid ang aso, walang magawa kundi sundin ang lalaking mas makapangyarihan sa kaniya.

Ilang minuto ang lumipas, nakita namin si Dr. Aris na nagmamadaling naglakad patungo sa kaniyang mamahaling sasakyan. Binitbit niya ang isang maliit na kahon ng kaniyang mga personal na gamit. Nanginginig ang kaniyang mga kamay habang hinahanap ang kaniyang susi.

Ngunit bago pa man niya mabuksan ang pinto ng kaniyang kotse, dalawang itim na SUV mula kay Gabriel ang mabilis na humarang sa kaniyang daraanan.

Pumikit ang mga mata ng surgeon sa matinding liwanag ng mga headlights. Bumaba ang apat na kalalakihang nakasuot ng itim at pinalibutan si Dr. Aris. Bago pa man siya makasigaw, hinawakan ng dalawang malalaking lalaki ang kaniyang mga braso at marahas siyang iniluhod sa malamig na semento ng parking lot. Nahulog ang kahon ng kaniyang mga gamit, nagkalat ang kaniyang mga pluma at medalyon sa sahig.

Dahan-dahang binuksan ni Gabriel ang pinto ng Rolls Royce. Lumabas siya nang may mabagal at punong-puno ng awtoridad na mga hakbang.

Sumunod ako sa kaniya.

Tumayo ako sa tabi ni Gabriel, ang aking asul na scrub suit ay malinaw na makikita sa ilalim ng malamlam na ilaw ng basement. Nang iangat ni Dr. Aris ang kaniyang paningin, nanlaki ang kaniyang mga mata. Tumingin siya kay Gabriel, at pagkatapos ay dumapo ang kaniyang paningin sa akin. Nakita ko ang tuluyang pagkawasak ng kaniyang kaluluwa. Ang hamak na nurse na inutusan at ininsulto niya ay nakatayo ngayon sa tabi ng pinakamakapangyarihang lalaki sa ospital.

“Mr. Valdemor, “ nanginginig at naguguluhang bati ni Dr. Aris, pilit na iniintindi ang nakikita ng kaniyang mga mata. “A-Ano pong kailangan niyo sa akin? Julian… bakit ka nandito?”

Inilagay ni Gabriel ang kaniyang dalawang kamay sa loob ng bulsa ng kaniyang tailored trousers. “The Valdemor family invested billions to build this medical city, Dr. Aris. We built a sanctuary for the elite. A place where billionaires and politicians can trust us with their lives. And you decided to operate on my investors while high on cheap cocaine.”

Mas lalong namutla si Dr. Aris. “I am sorry, sir. Hindi ko po sinasadya. I promise, aalis na po ako. Hindi na po ako babalik dito. Wag niyo po akong patayin.”

“Oh, I am not going to kill you,” malamig na halakhak ni Gabriel. “Death is too easy. Death is a mercy. Besides, someone very special to me already destroyed your mind and your reputation.” Hinawakan ni Gabriel ang aking bewang at inilapit ako sa kaniya. “He took everything you loved. My only job tonight is to make sure you never, ever hold a scalpel again.”

Bago pa man makasagot ang surgeon, nagbigay ng isang maliit na kumpas si Gabriel sa kaniyang mga tauhan.

Sapilitang inilatag ng dalawang bodyguard ang kanang kamay ni Dr. Aris sa ibabaw ng malamig na semento. Ito ang kamay na ginagamit niya sa pag-oopera. Ang kamay na nagligtas ng libu-libong buhay at pumatay sa isang inosenteng pasyente dahil sa droga. Nagpumiglas ang doktor, sumigaw at umiyak, ngunit hindi niya kayang labanan ang lakas ng mga tauhan ni Gabriel.

Dahan-dahang lumuhod si Gabriel sa tapat niya. Kinuha ng bilyonaryo ang isang makapal at mabigat na metal wrench mula sa kamay ng isa niyang tauhan.

“A surgeon without his hands is just a useless junkie,” bulong ni Gabriel nang may nakakakilabot na ngiti.

Itinaas ni Gabriel ang mabigat na bakal. At nang walang kahit anong pag-aalinlangan o awa, malakas niya itong inihampas sa mismong mga daliri at pulso ni Dr. Aris.

Isang nakakabinging sigaw ng matinding sakit ang umalingawngaw sa buong underground parking. Narinig ang malutong na tunog ng pagkabali ng mga buto. Pinanood ko ang bawat detalye nang walang kurap. Ang matinding init ng kaligayahan ay gumapang sa aking dibdib.

Hindi pa nakuntento si Gabriel. Itinaas niyang muli ang bakal at inihampas ito nang tatlong beses pa hanggang sa tuluyang madurog ang mga daliri ng surgeon. Sumabog ang dugo sa semento. Tuluyang nawalan ng malay si Dr. Aris dahil sa hindi makayanang sakit.

Tumayo si Gabriel. Kumuha siya ng isang mamahaling panyo mula sa kaniyang bulsa at pinunasan ang maliliit na patak ng dugo sa kaniyang sapatos. Ibinigay niya ang bakal kay Rafael na nasa loob pa rin ng sasakyan.

“Leave him here for the ambulance to find,” malamig na utos niya.

Bumalik kaming dalawa sa loob ng sasakyan. Nang maisara ang mga pinto, umandar na ang Rolls Royce palabas ng ospital. Kinuha ko ang isang malinis at basang tuwalya mula sa maliit na compartment. Dahan-dahan kong hinawakan ang kaniyang malalaking kamay at maingat na pinunasan ang mga natirang mantsa ng dugo sa kaniyang balat.

“Done?” malambing kong tanong habang nakatitig sa paglilinis ko sa kaniya.

“His right hand is completely shattered into pieces. No amount of physical therapy or surgery can fix it,” kalmadong sagot niya, ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa aking mukha. “He will never hold a scalpel again. Our contract for him is fulfilled.”

Nag-angat ako ng paningin at tinitigan siya nang diretso sa mata. Isang matinding alon ng paghanga at pagkilala ang dumaan sa aking sistema. Sinira ko ang ego ni Dr. Aris, ang kaniyang lisensya, at ang kaniyang relasyon. Ngunit si Gabriel ang tuluyang pumutol sa natitira nitong silbi sa mundo. Kami ang perpektong makina ng pagkawasak. Ang Hari at Reyna ng sarili naming chessboard.

“You did beautifully, Gabriel,” bulong ko. Inilapit ko ang aking mukha sa kaniya at iginawad ang isang mabagal at malalim na halik sa kaniyang mga labi. Isang gantimpala para sa isang halimaw na tumupad sa kaniyang pangako.

Ito ang Alta Veridia. Ang mga mahihina ay kinakain nang buo, at ang mga nagkukunwaring diyos ay binabalian ng buto. Dalawa na ang nawala sa aking listahan. Si Rita at si Dr. Aris. Ngunit alam kong marami pang maruruming doktor at sikreto ang nakatago sa ospital na iyon. At hindi ako titigil hangga’t hindi nagliliyab ang buong siyudad sa ilalim ng aming mga kamay.

KABANATA 29

7:00 AM nang magsimula ang aking shift.

Pag-apak ko pa lamang sa sixtieth floor, ramdam ko na agad ang matinding tensyon na bumabalot sa buong ospital. Ang mga nurses ay nagmamadali, nagbubulungan sa mga sulok, at ang mga telepono sa nurses’ station ay walang tigil sa pag-ring.

Ang balita tungkol kay Dr. Aris ay sumabog bago pa man sumikat ang araw. Ayon sa chismis na ipinakalat ng PR team ng Alta Veridia, natagpuan daw ang sikat na surgeon sa basement parking na duguan at walang malay. Biktima raw ito ng isang marahas na holdapan. Basag na basag ang mga buto sa kaniyang kanang kamay at kasalukuyang nakaratay sa ICU ng kabilang ospital. Isang napakagandang kwento para pagtakpan ang totoo.

Nakawala man nang malinis ang kasintahan niyang si Dr. Celine mula sa iskandalong ito, hindi ibig sabihin ay nakalimutan ko na siya. I will make time for her sooner or later. Sisiguraduhin kong mararamdaman din ng reyna ang impiyerno sa tamang panahon.

Ngunit sa ngayon, may mas malalaking laro akong kailangang asikasuhin.

Habang nag-aayos ako ng mga chart, lumapit sa akin si Miss Helen. Nakakunot ang kaniyang noo at halatang stress na stress.

“Julian, bilisan mo ang pag-aayos niyan. Kulang tayo sa tao ngayon. I-check mo ang mga vitals sa Room 605 hanggang Room 610,” maawtoridad niyang utos bago mabilis na tumalikod para sigawan ang dalawa pang baguhang nurse.

Pinanood ko ang paglalakad ng matandang Head Nurse. Sa totoo lang, madali ko siyang pwedeng isama sa listahan ko. Isa siyang mapagmataas na babae na nagpapahirap sa mga nasa ibaba niya. Ngunit habang tinititigan ko siya, nakaramdam ako ng matinding pagkabagot. Walang thrill. Walang challenge. Si Miss Helen ay isa lamang lumang makina na sumusunod sa sistema ng ospital. Para sa isang halimaw na tulad ko, ang sirain ang isang matandang walang ibang ginawa kundi magtrabaho ay isang pag-aaksaya ng oras. Hindi ako nakakaramdam ng awa sa kaniya. Sadyang boring lang siyang paglaruan. Bibigyan ko siya ng pass. Hahayaan ko siyang mabuhay sa kaniyang maliit at nakakabagot na mundo.

Dahil ang tunay na laro ay para sa mga diyos ng Alta Veridia.

Pasado 8:30 AM nang tuluyang magkagulo sa West Wing. Ang pasyenteng senador na iniwan ni Dr. Aris kahapon ay biglang nag-crash. Ang doktor na sumalo sa kaso nito ay si Dr. Mendoza, ang Head of Cardiology. At base sa mga sumisigaw na monitor sa loob ng VIP suite, palpak ang ginawa niyang operasyon.

Lumabas ako ng kwarto at tumayo sa isang gilid ng pasilyo para magmasid. Dito ko nakita ang pagtitipon ng mga pinakamakapangyarihang tao sa ospital. Ang mga susunod na biktima ko.

Una kong nakita si Dr. Mendoza. Pinagpapawisan siya nang malapot habang nakatitig sa salamin ng kwarto ng senador. Isa siyang mayabang na doktor na kilalang tumatanggap ng malalaking suhol mula sa mga pharmaceutical companies kapalit ng pagreseta ng mga palpak na gamot.

Sa kaniyang tabi ay nakatayo si Mr. Silayan, ang Head of PR and Legal. May hawak itong tablet at mabilis na nagta-type, halatang naghahanda na ng mga pekeng dokumento at press release sakaling mamatay ang senador. Siya ang nagtatago ng mga bangkay ng Alta Veridia.

Mula naman sa dulo ng pasilyo, naglalakad papalapit si Director Roman. Ang Head of Security and IT. Isa siyang dating opisyal ng militar na may matatalim na mata. Tumingala siya at tinitigan ang isa sa mga CCTV camera sa kisame. Isa siyang malaking banta. Alam kong siya ang unang makakapansin sa mga ginagawa kong pag-hack gamit ang The Black Pawn.

Sa labas ng pinto ng O.R. 3, nakahalukipkip si Dr. Valerie, ang Chief of Anesthesiology. Tahimik at walang emosyon ang kaniyang mukha. Ayon sa mga files ni Gabriel, ang babaeng ito ay nagbebenta ng mga mamahaling pampatulog at illegal na gamot sa black market.

At ang huli, nakatayo sa pinakamadilim na bahagi ng pasilyo si Dr. Yugo. Ang Head of Organ Transplant. Tinititigan niya ang nag-aagaw-buhay na senador na parang isang buwitreng naghihintay ng patay na karne. Alam ko ang sikreto niya. Mayroon siyang illegal organ harvesting syndicate sa ilalim ng ospital.

Habang pinapanood ko silang lima, napagtanto ko na ang larong ito ay nagiging mas mahirap. Hindi na sapat ang mga litrato at blackmail. Ang mga taong ito ay may sariling mga hukbo at impluwensya. Upang pabagsakin sila, kailangan ko nang gumamit ng mas marahas na paraan. Kailangan ko nang pumatay.

Biglang bumukas ang mga pinto ng executive elevator.

Tumigil sa paghinga ang buong pasilyo. Dumating si Dr. Alta. Nakasuot siya ng isang madilim na asul na scrub suit at mabilis na naglalakad patungo sa kwarto ng senador. Ang kaniyang presensya ay parang isang bagyong sumakop sa sixtieth floor.

“Mendoza!” galit at maawtoridad na sigaw ni Dr. Alta. “You botched a simple bypass! Get out of my sight before I fire you right now!”

“M-Madame, nagkaroon lang po ng complication,” nanginginig na sagot ni Dr. Mendoza.

“Security, get him out!” utos ni Dr. Alta nang hindi man lang nililingon ang doktor. Tumingin ang Direktora sa mga nagpapanic na nurses. Iginagala niya ang kaniyang mga mata hanggang sa magtama ang aming paningin.

Isang kakaibang kislap ang dumaan sa mga mata ni Dr. Alta. Isang tingin na tila pamilyar, nag-oobserba, at may nakatagong pagsubok. Hindi ko alam kung bakit, ngunit ang paraan ng pagtitig niya sa akin ay hindi tulad ng isang normal na boss sa kaniyang empleyado. Para siyang isang reyna na kinikilatis ang isang halimaw kung karapat-dapat ba itong pumasok sa kaniyang kaharian. Wala akong ideya kung ano ang tumatakbo sa madilim niyang isipan o kung anong nakikita niya sa akin, ngunit isang bagay ang sigurado. Sinusubukan ng pinakamataas na pinuno ang aking kakayahan.

“Julian,” malamig at madiin na tawag niya sa aking pangalan. “Scrub in. O.R. 1. You are assisting me again. We need to open the senator’s chest in five minutes.”

“Masusunod po, Dr. Alta,” mabilis at magalang kong sagot.

Pasado 9:00 AM nang magsimula ang emergency surgery.

Kasing lamig ng morgue ang temperatura sa loob ng O.R. 1. Nakahiga ang senador, nakabuka ang dibdib, at ang dugo ay umaagos mula sa palpak na tahi ni Dr. Mendoza. Pumasok si Dr. Alta. Wala siyang ipinakitang takot.

Tumayo ako sa kaniyang harapan, sa kabilang gilid ng operating table. Bago pa man niya sabihin ang unang instrumento, alam ko na agad kung ano ang kailangan niya.

Inilapag ko ang hawakan ng Scalpel Blade 10 sa kaniyang palad.

Nagsimula kaming gumalaw. Ang bawat utos niya ay sinasagot ko ng eksaktong instrumento sa loob ng wala pang isang segundo. Suction. Forceps. Clamp. Gelfoam. Ang aming synchronization ay nakakakilabot na perpekto. Binabasa ko ang bawat galaw ng kaniyang mga daliri, at sa tuwing iniaabot ko ang mga gamit, nararamdaman ko ang kaniyang matalim na mga mata na palihim na nagmamasid sa aking kalmado at walang emosyong mukha sa kabila ng napakaraming dugo.

Sa isip ko, ginagawa ko ito para makuha ang buong tiwala ng Direktora. Kailangan ko ang kapangyarihan niya para tuluyang makontrol ang ospital. At base sa bigat ng kaniyang mga tingin, alam kong isa itong madugong pagsusulit. Tinitingnan niya kung ako ba ay isang mahinang aso o isang tunay na apex predator na karapat-dapat sa atensyon niya.

Nailigtas namin ang senador pasado 11:30 AM.

Nang tuluyang isara ni Dr. Alta ang dibdib ng pasyente, huminga nang maluwag ang lahat ng anesthesiologist at assistant. Hinubad ng Direktora ang kaniyang madugong gloves at inihagis ito sa basurahan.

Bago siya lumabas ng kwarto, huminto siya sa tapat ko.

“You have a very dark and sharp mind, Julian,” malamig niyang bulong, sapat na para kaming dalawa lamang ang makarinig. Isang napakaliit na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. “Keep it up. You are exactly what this hospital needs.”

Tumaas ang balahibo sa aking batok dahil sa kaniyang sinabi. Yumuko ako nang bahagya bilang paggalang. Paglabas niya ng O.R. 1, naiwan akong mag-isa sa pag-aayos ng mga maduduming instrumento.

Tinitigan ko ang sarili kong repleksyon sa malamig na bakal ng surgical tray. Unti-unti nang nagiging malinaw ang aking daan pataas. Hawak ko na ang tiwala ng Direktora. At sa labas ng kwartong ito, naghihintay ang limang haligi ng Alta Veridia na hindi alam na nakapasok na sa kanilang kaharian ang halimaw na tatapos sa kanilang mga buhay. Ang laro ay naging mas madugo, at handang-handa na akong maghiwa.

KABANATA 30

Ang malamig na bakal ng surgical tray ay pilit na nagpapabalik sa aking isipan ng mga salitang binitawan ni Dr. Alta.

“You are exactly what this hospital needs.”

Pagkatapos ng matagumpay na operasyon namin sa nag-aagaw-buhay na senador, alam kong tuluyan na akong nakapasok sa radar ng pinakamataas na diyos ng Alta Veridia. Hawak ko na ang kaniyang atensyon. Nakita niya ang bilis ng aking isip at ang talim ng aking mga mata. Ngayon, kailangan kong patunayan na karapat-dapat ako sa tiwalang iyon.

Ngunit bago ko tuluyang paglaruan ang limang haligi ng ospital na ito, may isang reyna akong kailangang hubaran ng korona.

Si Dr. Celine.

Iniwan na niya si Dr. Aris na ngayo’y bali-bali ang mga kamay at tuluyan nang nawalan ng lisensya. Akala ng aroganteng cosmetic surgeon na ito ay malinis na siyang nakatakas sa iskandalo ng kaniyang kasintahan. Nang malaman niyang sira na ang karera ni Dr. Aris, mabilis niya itong itinapon upang isalba ang kaniyang sariling pangalan.

Kinabukasan, patuloy siyang naglalakad sa mga pasilyo na parang siya pa rin ang nag-iisang reyna. Patuloy siyang nang-aalipusta ng mga nurse, at patuloy siyang umaaktong diyos.

Nang magkrus ang aming landas sa labas ng VIP lounge, huminto siya. Tumaas ang kaniyang kilay at ipinakita ang pamilyar niyang mapanghamak na ngiti.

“Ikaw,” maarte niyang tawag sa akin. Itinuro niya ang isang maliit na mantsa ng dumi sa sahig malapit sa kaniyang sapatos. “Linisin mo iyan. Naiirita ang mga mata ko. Bilis.”

Yumuko ako at nagpakita ng masunuring mukha. Kumuha ako ng basahan mula sa aking medical cart at lumuhod sa kaniyang harapan para punasan ang sahig.

“Good boy,” nakangising bulong ni Dr. Celine habang pinapanood akong nakaluhod sa paanan niya. “Kahit anong mangyari sa ospital na ito, at kahit sino pa ang mawala, mananatili kang tagapunas ng dumi namin. Huwag mong kakalimutan ang lugar mo, hampaslupa.”

Tinalikuran niya ako at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa kaniyang klinika, ang tunog ng kaniyang matutulis na takong ay umaalingawngaw sa tahimik na pasilyo.

Dahan-dahan akong tumayo. Pinunasan ko ang aking mga kamay gamit ang alcohol. Ang maamong maskara sa aking mukha ay mabilis na napalitan ng isang malamig at malademonyong ngiti. Tinitigan ko ang kaniyang likod habang naglalakad siya palayo. Ang kaniyang perpektong tindig. Ang kaniyang retokadang mukha.

Gusto niyang makita akong nakaluhod? Kung ganoon, ibibigay ko sa kaniya ang dahilan para lumuhod at magmakaawa habambuhay.

Mukha at reputasyon ang puhunan niya bilang Head Dermatologist ng mga artista at bilyonaryo. Kaya mukha at reputasyon ang wawasakin ko. Hindi ko na kailangang dumihan ang aking mga kamay para saktan siya nang pisikal. Gagamitin ko ang sarili niyang klinika para tapusin ang kaniyang kaharian.

Dakong alas diyes ng umaga, tahimik akong pumasok sa VIP preparation room ng kaniyang klinika. Nagpanggap akong nagre-refill ng mga bulak at sterile supplies. Inaral ko na ang mga blind spots ng mga security camera sa kwartong ito. Alam kong may paparating siyang napaka-importanteng pasyente ngayong umaga. Isang sikat na aktres at asawa ng isang maimpluwensyang politiko na magpapa-chemical peel para sa isang red carpet event mamayang gabi.

Nilapitan ko ang kaniyang metal tray na nakahanda na sa ibabaw ng lamesa. Nakapatong doon ang isang maliit na bote ng sampung porsyentong mild Trichloroacetic Acid o TCA. Isa itong ligtas na kemikal na nagbabalat lamang ng manipis na dead skin cells para magpakinis at magpaputi ng mukha.

Kinuha ko ang maliit na bote. Mabilis kong inilabas mula sa aking bulsa ang isang parehong-parehong bote na inihanda ko mula sa storage room kaninang madaling araw. Magkamukha ang lalagyan, magkapareho ang kulay ng likido, ngunit ang laman nito ay hindi mild TCA.

Ito ay isang daang porsyentong purong industrial-grade phenol acid.

Isang nakakamatay na kemikal na ginagamit panlinis ng mga makina ng barko. Kapag dumampi ito sa balat ng tao, mabilis nitong sinisira ang mga protina sa selula at nagdudulot ng third-degree chemical burns na imposibleng maibalik sa dati kahit dumaan pa sa daan-daang plastic surgery.

Pinagpalit ko ang dalawang bote. Ibinulsa ko ang orihinal na kemikal at inilapag ang purong asido sa ibabaw ng tray. Napakaperpekto.

Mabilis akong lumabas ng kwarto at naglakad patungo sa nurses’ station. Tumayo ako sa isang gilid, nagkukunwaring nag-aayos ng mga patient charts, at tahimik na nagmasid.

Ilang minuto ang lumipas, dumating ang sikat na aktres kasama ang kaniyang dalawang malalaking bodyguard. Inalalayan siya ng mga nurse papasok sa pribadong klinika. Sumunod si Dr. Celine. Pumasok ang aroganteng doktora nang may napakalaking ngiti at matinding kayabangan, handang magpasikat sa kaniyang VIP na kliyente. Sumara ang pinto ng klinika.

Nagsimula akong magbilang sa aking isip. Pinag-aralan ko ang oras ng kaniyang procedure.

Isa. Dalawa. Tatlo.

Sa loob ng kwartong iyon, alam kong nakahiga na ang aktres. Alam kong inilubog na ni Dr. Celine ang kaniyang brush sa bote ng asido. Alam kong ipinahid na niya ito sa pisngi ng kaniyang pasyente nang walang kamalay-malay na purong lason ang hawak niya.

Apat. Lima. Anim.

“Aaaaaaaaahhhhhhh!”

Isang nakakabinging tili ang sumabog mula sa loob ng klinika. Isang sigaw na hindi nagmula sa simpleng gulat, kundi mula sa isang taong nakararanas ng matinding impyerno. Ang boses ay punong-puno ng paghihirap, tila pinupunit ang kaniyang lalamunan.

Mabilis na nagtakbuhan ang mga bodyguard papasok. Naiwan ang pinto na nakabukas nang maluwang. Sumilip ang mga nurses at doktor mula sa pasilyo. Tumakbo rin ako papalapit at nakisiksik sa mga nagugulat na empleyado, ipinapakita ang aking nag aalalang maskara.

Nakita ko ang aktres na namimilipit sa sahig. Ang kaniyang kanang pisngi at noo ay namumula nang husto at nagkakaroon ng malalalim na paltos. Ang purong asido ay mabilis na sumusunog sa unang patong ng kaniyang balat. Sinusubukan niyang hawakan ang kaniyang mukha ngunit lalo lamang siyang napapasigaw sa tindi ng hapdi.

Nakatayo si Dr. Celine sa gilid ng kwarto. Nanginginig ang kaniyang buong katawan at namumutla ang kaniyang mukha. Nabitawan niya ang bote ng asido sa sahig, at ang tumalsik na likido ay mabilis na tumunaw sa carpet ng klinika.

Walang anumang salitang lumabas sa bibig ng isa sa mga bodyguard. Sa halip, nanlilisik ang mga mata nitong binalingan si Dr. Celine. Marahas nitong sinakal ang doktora nang buong lakas at ibinangga sa pader, ipinaparamdam ang matinding galit at takot ng isang tauhang alam na papatayin silang lahat ng kanilang bilyonaryong amo dahil sa nangyari sa asawa nito.

“H-hindi ko alam! Tulong! Hindi ko sinasadya!” humahagulgol na iyak ni Dr. Celine habang pilit na inaalis ang malaking kamay ng bodyguard sa kaniyang leeg. “Mild peel lang ang ginamit ko! Hindi ko alam kung bakit naging ganyan ang epekto! Dalhin niyo siya sa E.R.!”

Napangiti ako nang napakatamis sa likod ng mga nagkakagulong nurse.

Huli na ang lahat. Ang mukha ng pasyente ay habambuhay nang sira. At kasabay nito ay ang tuluyang pagkawasak ng buong career, kayabangan, at kalayaan ni Dr. Celine. Wala nang bilyonaryong magpapahawak sa kaniya. Aarestuhin siya, makukulong sa kasong severe medical negligence at physical injury, at tuluyang mabubulok sa loob ng rehas. Ang reyna na tinawag akong hampaslupa ay isa na lamang kriminal na itatapon sa basurahan.

Ngunit ang tahimik na pagdiriwang ng aking utak ay mabilis na naputol.

Sa gitna ng iyakan at sigawan sa loob ng klinika, umalingawngaw ang malakas at nakakakabang tunog ng pulang alarma sa buong sixtieth floor.

“Code Red! O.R. 1! Massive aortic rupture! All available surgical assistants to O.R. 1!” sigaw ng speaker sa buong pasilyo.

Bumitaw ang atensyon ng lahat kay Dr. Celine. Tumakbo si Miss Helen palabas ng istasyon, ang kaniyang mukha ay punong-puno ng matinding pagkataranta. Hinanap niya ako sa gitna ng mga tao at direktang hinawakan ang aking braso.

“Julian! Iwan mo ang nangyayari rito kay Dr. Celine! Wala na tayong magagawa sa kaniya!” mabilis na utos ng Head Nurse, halos kaladkarin ako patungo sa kabilang direksyon ng pasilyo. “Kailangan ka sa O.R. 1 ngayon din! Ipinatawag ka nang personal ni Dr. Alta. Siya ang mag-oopera sa pasyenteng nag-aagaw buhay!”

Hindi na ako nagtanong. Ang trahedya ni Dr. Celine ay tapos na. Oras na para harapin ang tunay na diyos ng Alta Veridia.

Mabilis akong tumakbo patungo sa scrub room. Hinugasan ko ang aking mga kamay at braso gamit ang matapang na antibacterial soap, pinapanatili ang lamig ng aking isipan. Nagsuot ako ng sterile gown, face mask, at dalawang patong ng surgical gloves.

Pagpasok ko sa O.R. 1, isang madugong labanan ang bumungad sa akin.

Nakahiga ang isang lalaking pasyente na nabiyak na ang dibdib. Ang dugo ay walang tigil sa pag-agos mula sa kaniyang puso na parang isang sirang gripo. Pumuputok ang kaniyang main aorta. Nakatayo si Dr. Alta sa harapan nito. Ang kaniyang mga mata ay matatalim, mabilis at kalmadong sinusubukang ipitin ang pumutok na ugat gamit ang kaniyang mga daliri. Dalawang assistant surgeon at isang anesthesiologist ang nakatayo sa kaniyang paligid, nanginginig sa kaba at hindi alam ang gagawin.

Pumuwesto ako sa kaniyang tabi.

“Suction,” malamig na utos ni Dr. Alta nang hindi tumitingin sa akin.

Mabilis kong inilagay ang tubo sa loob ng dibdib ng pasyente para higupin ang umaapaw na dugo at linisin ang kaniyang paningin.

“Vascular clamp,” sunod na utos niya.

Ipinatong ko ang bakal sa kaniyang palad nang walang pag-aalinlangan. Ang aming galaw ay perpekto. Sumasabay ang isip ko sa kaniyang mga kamay. Nababasa ko ang susunod niyang kailangan bago pa man niya ito hingin. Sa loob ng operating room na ito, kami ay dalawang halimaw na sumasayaw sa gitna ng kamatayan.

Ngunit sa kalagitnaan ng pagtahi niya sa napakaselang bahagi ng puso ng pasyente, napansin ko ang isang kakaibang bagay.

Nanginginig ang kaniyang mga daliri. Ang matapang at walang takot na Direktora ng Alta Veridia ay biglang naglabas ng isang mabigat na paghagok sa ilalim ng kaniyang maskara. Tumulo ang malamig na pawis mula sa kaniyang noo.

Tumigil ang kaniyang mga kamay. Nabitawan niya ang clamp sa loob ng dibdib ng pasyente.

Bago pa man makapag-react ang sinuman, nanlaki ang mga mata ni Dr. Alta. Nawalan ng lakas ang kaniyang mga tuhod. Tuluyan siyang nawalan ng malay at bumagsak nang pabigla sa malamig na sahig ng operating room.

“Madame!” sigaw ng isang assistant surgeon habang mabilis na lumapit sa bumagsak na Direktora.

“Code Blue for Dr. Alta!” nag-pa-panic na sigaw ng anesthesiologist. Tumingin ito sa monitor ng pasyente at mas lalong nanlaki ang mga mata. “Nawawalan ng dugo ang pasyente sa lamesa! Ang blood pressure ay bumabagsak nang mabilis! Sino ang sasalo ng operasyon?!”

Tiningnan ko ang dalawang assistant surgeon na nasa loob ng kwarto. Mga takot na takot. Mga doktor na nag-aral ng mahabang taon, may mga titulo at parangal, ngunit nanginginig at nagiging inutil kapag nakaharap na ang tunay na panganib.

“Hindi ko kaya ito!” umiiyak na atras ng isang doktor, itinaas ang kaniyang mga madugong kamay sa ere. “Complex aortic reconstruction ito! Si Dr. Alta lang ang may kayang gumawa nito sa buong ospital! Kapag hinawakan ko iyan, mamatay ang pasyente sa mga kamay ko!”

Sumisigaw ang flatline monitor. Wala na kaming oras.

Bago pa man ako makapag-isip nang dalawang beses, pinulot ko ang nahulog na scalpel at vascular clamp mula sa sterile tray. Humakbang ako sa pwesto ni Dr. Alta.

“Tabi,” malamig at napakadiin kong utos sa mga nanginginig na doktor.

Nanlaki ang mga mata ng assistant surgeon nang makita niyang ipinasok ko ang aking mga kamay sa loob ng nakabukang dibdib ng pasyente.

“Julian! Baliw ka ba?!” naghihisterikal na sigaw ng doktor. Akmang hahawakan niya ako sa balikat para pigilan. “Isa kang nurse! Bitiwan mo iyan! Papatayin mo siya at makukulong tayong lahat sa ginagawa mo!”

Tinitigan ko siya. Ang aking mga mata ay kasing lamig at kasing dilim ng impyerno.

“Mamatay siya kung hahayaan ko ang mga nanginginig mong kamay,” walang emosyon kong sagot, ang boses ko ay sapat para patigilin ang tibok ng kaniyang puso. “Umatras ka at manood ka na lang kung paano gumalaw ang isang tunay na diyos.”

Napaatras ang doktor sa matinding takot sa aking paningin. Ibinaling ko ang aking atensyon sa puso ng pasyente. Ang utak ko ay nag-switch. Wala na ako sa loob ng Alta Veridia. Nasa loob ako ng madilim na library ng aking kabataan, tahimik na naghihiwa at nag-aaral ng bawat ugat ng isang ibon. Ngunit sa pagkakataong ito, isa itong buhay ng tao.

Nakita ko ang sirang aorta. Mabilis kong inipit ang ugat gamit ang clamp. Wala akong naramdamang kaba. Ang bawat tahi na ginawa ko gamit ang manipis na karayom at sinulid ay perpekto, mabilis, at hindi nag-aksaya ng kahit isang segundo. Ang mga kamay na sumira sa mukha ng pasyente ni Dr. Celine kanina ay ang parehong mga kamay na nagliligtas ng buhay ngayon.

“Blood pressure is rising,” nanginginig at hindi makapaniwalang bulong ng anesthesiologist habang nakatitig sa monitor. “Pumipintig na ulit ang puso niya. Tumaas na ang oxygen level.”

Matapos ang tatlumpung minuto ng nakakabinging katahimikan, isinara ko ang huling tahi. Nailigtas ko ang pasyente. Isang operasyon na kinatatakutan ng mga pinakamagagaling na doktor, tinapos ko nang walang kahirap-hirap.

Ibinaba ko ang mga instrumento. Hinubad ko ang aking madugong gloves.

Lahat ng tao sa loob ng O.R. 1 ay nakatitig sa akin. Ang mga assistant surgeon ay walang masabi. Ang anesthesiologist ay parang nakakita ng himala. At sa sahig, buhat-buhat ng mga emergency personnel si Dr. Alta palabas upang dalhin sa pribadong suite nito.

Pinanood ko ang paglabas ng walang malay na Direktora. Ang kaniyang pagbagsak ay hindi normal. Mayroon siyang itinatagong komplikasyon, isang lihim na sakit na pilit niyang inililihim sa buong ospital. Isang lihim na kahinaan na maaari kong magamit sa tamang panahon.

“Sino ka ba talaga?” nanginginig na tanong ng assistant surgeon habang nakatitig sa akin na parang nakakita siya ng isang nilalang na hindi taga-rito.

Binigyan ko siya ng isang malamig at tagos-sa-butong ngiti.

“Ako lang ang nurse ninyo,” kalmado kong sagot bago tuluyang maglakad palabas ng madugong kwarto.

KABANATA 31

Parang apoy na mabilis kumalat ang balita sa buong ikaanimnapung palapag ng Alta Veridia Medical City.

Pag-apak ko pa lang sa pasilyo kinabukasan, ramdam ko agad ang pagbabago sa paligid. Wala nang nagmamadaling dumaan sa harapan ko. Wala nang mga nurse na nagkukunwaring hindi ako nakikita. Sa bawat hakbang ko sa puting marmol na sahig, sinusundan ako ng matatalim na tingin at bulungan.

Ako, ang baguhang nurse na palaging nakayuko at tinatawag na hampaslupa, ay biglang naging sentro ng atensyon ng buong ospital.

Mabilis kumalat ang chismis tungkol sa nangyari sa loob ng O.R. 1. Isang ordinaryong nurse ang nagpasok ng mga kamay niya sa dibdib ng isang nag-aagaw-buhay na bilyonaryong pasyente. Isang nurse na sumapaw sa mga lisensyadong surgeon at nagligtas sa pasyenteng muntik nang mamatay.

Hindi na ako basta anino lang. Naging usap-usapan na ako.

Pero bago ko pansinin ang mga matang nakatitig sa akin, may isang eksena muna akong kailangang panuorin. Isang huling palabas para sa reynang nawalan ng korona.

Habang naglalakad ako papuntang nurses’ station, nakita ko ang kaguluhan sa labas ng VIP dermatology clinic. May nakaharang na dilaw na police line sa mismong pinto ng klinika. Nakatayo sa labas ang dalawang imbestigador ng pulisya, habang pilit namang pinipigilan ng mga security guard ang mga nag-uusyosong pasyente.

Sa gitna ng pasilyo, nakita ko si Dr. Celine.

Ang babaeng palaging perpekto ang buhok at naka-designer clothes ay mukha na ngayong basahan. Nakaposas ang mga kamay niya sa likod. Ang puting coat niya ay may mga mantsa ng dugo at asido mula sa biktima niya kahapon. Magulo ang buhok niya. Mugtong-mugto ang mga mata niya dahil paniguradong umiyak siya magdamag sa interrogation room ng ospital.

“Maniwala po kayo sa akin! Biktima lang ako rito! May nagpalit ng mga kemikal ko!” nagmamakaawa at humahagulgol na sigaw ni Dr. Celine habang kinakaladkad siya ng dalawang pulis. “Hindi ko sisirain ang mukha ng pasyente ko! Imposibleng industrial acid ang inilagay ko roon! May sumisira sa akin!”

“Sa presinto na po kayo magpaliwanag, Doktora,” malamig na sagot ng imbestigador. “Kinasuhan po kayo ng asawa ng biktima ng reckless imprudence resulting in serious physical injuries and severe medical negligence. Walang piyansa ang kaso ninyo dahil sa tindi ng impluwensya ng pamilyang sinira ninyo.”

“Tulong! Tulungan niyo ako!” sigaw ni Dr. Celine sa mga kasamahan niyang doktor at nurse na nakatayo lang sa gilid.

Walang kumilos. Walang nagtangkang lumapit. Ang mga taong dati ay sumasamba sa kaniya at natatakot sa kapangyarihan niya ay tahimik lang na pinapanood ang pagbagsak niya. Walang lugar sa Alta Veridia ang mga palpak.

Nang dumaan siya malapit sa pwesto ko, sinadya kong humakbang palapit sa police line. Nagtama ang mga mata namin.

Tumigil sa pagpupumiglas si Dr. Celine nang makita niya ako. Napalitan ng pagtataka ang iyak niya. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa. Tipid at malamig ko siyang nginitian. Isang ngiting nang-aasar.

Kumunot ang noo niya. Ang takot sa mga mata niya ay unti-unting napalitan ng realisasyon. Naalala niya siguro ang huling sinabi niya sa akin na mananatili akong tagapunas ng dumi. At ngayon, siya ang itinuturing na pinakamalaking dumi ng buong ospital.

Gusto niyang sumigaw. Gusto niya akong ituro. Pero alam niyang wala siyang pruweba. Wala siyang ebidensya laban sa isang hamak na nurse. Kinaladkad na siya ng mga pulis papasok sa elevator para dalhin sa presinto. Wasak na wasak ang karera niya.

Huminga ako nang malalim. Ang sarap pakinggan ng iyak niya. Tapos na ang paghihirap niya rito, at magsisimula na ang tunay na impyerno niya sa loob ng malamig na selda.

“Julian Castellano.”

Isang matigas na boses ang sumira sa moment ko. Lumingon ako at nakita ko ang dalawang malalaking lalaking naka-black suit. Mga miyembro ng Internal Security ng Alta Veridia.

“Sumama ka sa amin,” malamig na utos ng isa sa kanila. “Pinapatawag ka ng Legal Department at ng Hospital Board. Ngayon din.”

Alam ko na kung saan ito papunta. Isang himala ang pagligtas ko sa buhay ng senador kahapon, pero isa itong malaking paglabag sa batas. Hindi pwedeng humawak ng scalpel ang isang nurse, lalo na sa isang complex surgery. Paniguradong nagsumbong sa management ang mga nanginginig na assistant surgeon na kasama ko sa O.R. para iligtas ang sarili nila.

“Masusunod po,” kalmado kong sagot. Hindi ako nagpakita ng kaba. Inayos ko ang uniporme ko at sumunod sa kanila.

Inihatid nila ako sa ikaanimnapu’t limang palapag. Ang Executive Boardroom.

Pagbukas ng malaking pinto, sinalubong ako ng lamig ng aircon at ng nakakabinging katahimikan. Sa gitna ng isang mahabang lamesa na gawa sa maitim na kahoy, may nakaupong tatlong tao.

Ang isa sa kanila ay ang pamilyar na mukha na nakita ko kahapon sa pasilyo. Si Mr. Silayan. Ang Head of PR and Legal ng ospital. Isa siya sa Limang Haligi na plano kong wasakin. Nakasuot siya ng perpektong gray suit at nakapatong ang mga kamay niya sa lamesa. Nanlilisik ang mga mata niya sa galit.

Sa tabi niya ay nakaupo ang dalawang assistant surgeon mula sa operasyon. Pinagpapawisan sila at pilit na iniiwas ang mga tingin nila sa akin.

“Umupo ka,” maawtoridad na utos ni Mr. Silayan.

Tahimik akong naglakad at umupo sa nag-iisang upuan sa tapat nila. Ipinatong ko ang mga kamay ko sa hita ko, pinapanatili ang kalmado at magalang kong tindig.

“Julian Castellano. Dalawampu’t anim na taong gulang. Isang registered nurse na may malinis na record mula sa Alcantara Medical Center,” basa ni Mr. Silayan mula sa isang makapal na folder. Pabagsak niyang isinara ang folder at tinitigan ako nang masama. “Pero kahapon, ayon sa sinumpaang salaysay ng dalawang doktor na ito, ikaw daw ang nag-opera sa isang bilyonaryong senador. Ikaw daw ang nagtahi ng ruptured aorta niya nang mawalan ng malay si Dr. Alta. Totoo ba ito?”

“Opo, sir,” kalmado at direktang sagot ko. “Totoo po lahat ng nakasulat diyan.”

Nanggigigil na humampas si Mr. Silayan sa lamesa. “May sira ba ang utak mo?! Alam mo ba kung anong batas ang nilabag mo?! Isa kang nurse! Wala kang lisensya para magbukas ng dibdib ng isang tao! Kung namatay ang pasyenteng iyon sa lamesa, hindi lang ikaw ang makukulong! Ipapasara ng pamilya nila ang buong Alta Veridia!”

“Pero hindi po siya namatay, Mr. Silayan,” mapanukso kong sagot. Tinitigan ko ang dalawang assistant surgeon sa tabi niya. “Buhay po ang pasyente dahil hindi nanginig ang mga kamay ko. Kung hinayaan ko pong ang dalawang doktor na iyan ang humawak ng scalpel, paniguradong inaasikaso niyo na po ang press release para sa pagkamatay ng isang senador ngayon.”

Namula sa hiya ang mukha ng dalawang doktor.

“Wala akong pakialam kung nabuhay siya!” sigaw ni Mr. Silayan. Tumayo siya at idiniin ang mga kamay sa lamesa habang nakatitig sa akin. “The law is the law! Practicing medicine without a license is a criminal offense! Bilang Head of Legal, trabaho kong protektahan ang reputasyon ng ospital na ito mula sa mga baliw na tulad mo. Ipapatanggal ko ang lisensya mo at tatawag ako ng pulis para ipaaresto ka ngayon din!”

Tinitigan ko si Mr. Silayan. Wala akong naramdamang takot. Pinag-aralan lang ng utak ko ang bawat kahinaan sa mukha niya. Ang panginginig ng panga niya. Ang bilis ng paghinga niya. Hindi galit ang lalaking ito dahil nilabag ko ang batas. Galit siya dahil nanganib ang pera at proteksyon ng ospital nang dahil sa isang taong hindi niya kontrolado.

Akmang kukunin na ni Mr. Silayan ang phone niya para tumawag ng pulis nang biglang bumukas ang malaking pinto ng boardroom.

Tumigil ang lahat. Bumigat ang hangin sa kwarto.

Pumasok si Dr. Alta. Nakasuot siya ng pormal na puting coat na may burdang ginto sa kwelyo. Maputla ang mukha niya at halatang galing pa lang sa pagkawala ng malay kahapon. Walang kulay ang mga labi niya, pero kasing talim at kasing bagsik pa rin ng buwitre ang mga mata niya.

Naglakad siya papunta sa kabisera ng lamesa. Ang bawat yabag ng itim na sapatos niya ay parang hudyat ng kamatayan para sa mga kalaban niya.

“Who gave you the authority to summon my personal assistant, Mr. Silayan?” malamig na tanong ni Dr. Alta.

Natameme ang Head of Legal. Mabilis na nawala ang kayabangan niya. “M-Madame Director. You don’t understand. The nurse pretended to be a surgeon yesterday inside O.R. 1! He performed an illegal operation while you were unconscious! I need to have him arrested before he drags the hospital down!”

Lumingon si Dr. Alta kay Mr. Silayan. Ang tingin ng Direktora ay parang kayang bumiyak ng bungo. “And what is the current state of the patient?”

“H-He’s alive, Madame. He is recovering and awake in his VIP suite,” nauutal na sagot ni Mr. Silayan.

“Alive,” pag-uulit ni Dr. Alta. Isang nakakapanindig-balahibong ngiti ang sumilay sa maputla niyang mga labi. Ipinatong niya ang dalawang kamay niya sa sandalan ng upuan. “He is alive because someone in that room had enough courage and brains to finish the surgery that my cowardly doctors couldn’t handle.”

Tinitigan ni Dr. Alta ang dalawang assistant surgeon na panay ang yuko.

“You two,” malamig na utos ng Direktora. “You were the licensed surgeons in that room. But when I collapsed, what did you do? You cried and threw your hands in the air. You let a nurse save the life of one of my biggest investors. You are both a disgrace to the medical field. You are fired. Pack your things and leave Alta Veridia immediately.”

Nanlaki ang mga mata ng dalawang doktor. “Madame! Have mercy! It was a very complex case! We were just following protocol!”

“Security, escort these two failures out of my sight,” utos ni Dr. Alta sa mga gwardya sa labas ng pinto.

Wala nang nagawa ang dalawang doktor. Kinaladkad sila palabas ng boardroom habang umiiyak at nagmamakaawa.

Binalingan ni Dr. Alta si Mr. Silayan. “And you. As the Head of Legal, you should know that the senator’s family sent a hundred million pesos as a donation this morning because the surgery was a success. They are thrilled. There will be no lawsuits. No police will enter my hospital. I make the laws inside Alta Veridia, Mr. Silayan. And my law says this man stays.”

Napalunok si Mr. Silayan. Napalitan ng purong takot ang galit niya sa harap ng pinakamataas na pinuno ng ospital. “Y-Yes, Madame Director.”

“Get out,” malamig na pagtataboy niya.

Mabilis na kinuha ni Mr. Silayan ang mga folder niya at naglakad palabas ng boardroom na parang asong nabasa ng ulan. Naiwan kaming dalawa ni Dr. Alta sa loob ng malaki at tahimik na kwarto.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa upuan ko. Tinitigan ko ang babaeng nagligtas sa kalayaan ko.

“Salamat po, Dr. Alta,” kalmado kong bati.

Hindi siya sumagot. Sa halip, naglakad siya papunta sa pinto at ni-lock ito mula sa loob. Kinuha niya ang isang maliit na remote mula sa bulsa niya at pinindot ito. Isang mahinang tunog ang umalingawngaw sa itaas. Pinatay niya ang koneksyon ng lahat ng security camera at audio recorder sa loob ng boardroom.

Sinisiguro niyang mananatiling sikreto ang susunod na mangyayari sa kwartong ito.

Humarap siya sa akin. Wala na ang maskara ng isang kagalang-galang na Medical Director. Ang nakatayo ngayon sa harapan ko ay isang nilalang na inalis ang balat niya para ipakita ang totoong halimaw sa loob.

Naglakad siya papalapit hanggang sa magkaharap kami sa magkabilang gilid ng lamesa. Pinag-aralan ko ang mukha niya. At sa unang pagkakataon simula nang dumating ako sa Alta Veridia, nakaramdam ako ng matinding pagkalito.

Kanina sa operating room, hindi ko ito masyadong napansin dahil natatakpan ng surgical mask ang kalahati ng mukha niya. Pero ngayon, sa ilalim ng maliwanag na ilaw ng boardroom, nakita ko ang nakakakilabot na pamilyaridad. Ang matalas niyang panga. Ang hugis ng ilong niya. At higit sa lahat, ang mga mata niya. Mga matang kulay kape na walang kahit anong bakas ng awa.

Bakit ganito ang pakiramdam? Parang tinititigan ko ang mas matandang bersyon ng lalaking umangkin sa akin sa loob ng Rolls Royce. Ang aura ni Dr. Alta, ang kayabangan sa bawat hakbang niya, at ang dilim na bumabalot sa kaniya ay eksaktong-eksakto sa kung paano gumalaw si Gabriel Valdemor.

Nagkataon lang ba ito? O may mas malalim na koneksyon ang bilyonaryong iyon sa mismong diyos ng ospital na ito?

“Do not thank me, Julian,” malamig niyang bulong, pinuputol ang pag-iisip ko. “I didn’t save you out of gratitude. I saved you because I know exactly who you are, and I know exactly how useful you can be to me.”

“Ano po ang ibig ninyong sabihin?” kalmado kong tanong. Pilit kong ibinalik ang pokus ko sa laro para itago ang mga tanong sa utak ko.

Ipinatong ni Dr. Alta ang dalawang kamay niya sa lamesa at inilapit ang mukha niya sa akin. “No nurse in medical history has ever performed a perfect aortic reconstruction with that kind of speed. I saw the footage from the secret cameras inside the O.R. before I deleted them this morning. I watched the way your hands moved. The speed of your decisions. Your complete lack of fear in the presence of massive bleeding.”

Isang nakakabaliw na ngiti ang sumilay sa maputla niyang mga labi.

“But that is not what caught my attention,” patuloy niya, ang boses niya ay parang patalim na sumusuri sa kaluluwa ko. “You didn’t just save that man. You savored it. While your hands were inside that patient’s chest, your eyes were smiling. Who taught you how to cut so cleanly, Julian? You don’t learn that in nursing school. You only acquire that kind of skill when you have spent a long time playing with living and dead flesh.”

Hindi na ako umiwas. Wala nang dahilan para magtago pa sa likod ng maskara ng isang inosenteng empleyado. Ngumiti ako pabalik. Isang ngiti ng purong kadiliman at kayabangan.

“May mga librong nagturo sa akin, Madame,” malamig kong sagot, itinataas ang baba ko para pantayan ang awtoridad niya. “Pero ang totoong nagturo sa akin kung paano hindi makaramdam ng awa ay ang sarili kong pamilya.”

“The Castellano family,” dahan-dahang bigkas niya sa apelyido ko. Parang ninanamnam niya ang bawat pantig nito. “Weapons smugglers and syndicate operators. I studied your background before I summoned you. Your billionaire father kicked you out two years ago because he thought you were soft. He thought your gender and your profession as a nurse were a weakness.”

Isang mapanghamak na tawa ang lumabas sa mga labi ng Direktora.

“Fools,” malamig niyang dugtong, tinititigan ako nang may matinding paghanga. “Your parents are completely blind, Julian. They threw away their only heir, not realizing that the man they kicked out is a monster far more dangerous than their entire syndicate.”

Humakbang siya palapit, tila ninanamnam ang bawat salitang bibitawan niya.

“Do you really think I am blind to the sudden downfall of the people who crossed you?” malamig at pabulong niyang tanong. “Dr. Aris losing his hands and his career in one night. Dr. Celine burning a VIP’s face with industrial acid this very morning. I know those weren’t coincidences, Julian. I know you orchestrated their destruction without leaving a single trace.”

Napakurap ako nang isang beses. Napakatalino ng babaeng ito. Binabasa niya ang utak ko na parang isang bukas na libro. Inilatag niya sa harapan ko ang mga sarili kong obra, hindi para ipaaresto ako, kundi para ipamukha sa akin na sakop ng mga mata niya ang buong ospital at alam niya kung gaano ako kadelikado.

Umatras nang bahagya si Dr. Alta. Huminga siya nang malalim at kinuha ang isang baso ng tubig mula sa gilid. Pero sa pag-angat niya ng baso, nakita ko ang bahagyang panginginig ng kaliwang kamay niya. Ang parehong panginginig na naging dahilan ng pagbagsak niya kahapon. Pilit niya itong itinago sa likod niya, pero hindi iyon nakaligtas sa matatalas kong mata.

Dito na ako umatake.

“Napakagaling ninyong mag-imbestiga, Madame,” nakangisi kong bulong habang naglalakad palapit sa kaniya. “Pero huwag po tayong magplastikan dito. Alam nating dalawa kung bakit ayaw ninyong may ibang tao sa loob ng kwartong ito ngayon. Hindi ninyo ako iniligtas para lang purihin.”

Tumaas ang isang kilay ni Dr. Alta. “Be very careful with your next words, Julian.”

“May sakit ka,” diretsong deklara ko, hindi nagpapadala sa pananakot niya. Tinitigan ko ang itinatago niyang kamay. “Isang neurological o muscular na komplikasyon na unti-unting sumisira sa physical motor skills mo. Para sa isang diyos ng medisina na tulad mo, ang mawalan ng kontrol sa sariling mga kamay ay ang pinakamalaking sumpa. Kaya mo ako kailangan. Hindi mo na kayang mag-opera nang mag-isa sa mga darating na panahon. Kailangan mo ng anino. Isang halimaw na kayang ituloy ang mga sinimulan mo nang walang nakakaalam.”

Nanahimik si Dr. Alta. Sa halip na magalit dahil nabunyag ko ang pinakamalaki niyang sikreto, mas lalong lumalim ang ngiti sa mga labi niya. Ito ang hinahanap niya. Isang taong hindi yuyuko at kayang tapatan ang talino niya.

“From this day forward, you will be my hands and my eyes, Julian,” pormal na deklara ni Dr. Alta. “You will be my personal shadow. You are no longer just an ordinary nurse. You will clean up the messes in my hospital. And as promised, I will give you my protection and the entire VIP floor as your playground.”

“Sino po ang una nating wawasakin?” kalmado kong tanong. Ramdam ko ang pag-akyat ng adrenaline sa dugo ko.

Kumuha siya ng isang manipis na itim na envelope mula sa drawer niya at inabot ito sa akin. Binuksan ko ito at tinitigan ang litratong nasa loob.

Ang ikalawang haligi ng Alta Veridia. Si Dr. Mendoza, ang Head of Cardiology.

“He takes bribes from pharmaceutical syndicates. He uses substandard drugs on my patients to earn millions,” malamig na paliwanag ng Direktora. “He already ruined the hospital’s reputation when he botched the senator’s surgery yesterday. He is a pest destroying my empire. I don’t want to see him here anymore.”

“Gusto niyo po bang gawin ko siyang katulad ni Dr. Aris at Dr. Celine?” mapanukso kong tanong, naghihintay kung gaano kalalim ang dilim na kaya niyang ipagawa.

“Do whatever you want,” walang emosyong sagot niya. “I don’t care about his life. I only care about the results. Ruin his mind, ruin his career, and if necessary, ruin his body. Just keep it clean. No evidence should lead back to this hospital.”

Isang madiin at puno ng kumpiyansang tango ang ibinigay ko sa kaniya. “Consider his career over, Dr. Alta.”

Naglakad ako papunta sa pinto at inalis ang lock nito. Bago ako tuluyang lumabas ng boardroom, lumingon ako at tinitigan ang babaeng nakatayo sa dulo ng mahabang lamesa. Ang pamumutla niya at ang sakit na pilit niyang itinatago ay naging isang malinaw na senyales para sa akin.

Iniisip ni Dr. Alta na siya ang nagmamay-ari sa akin. Iniisip niyang kontrolado niya ang halimaw na pinakawalan niya sa ospital niya.

Pero nagkakamali siya.

Sa laro ng mga predator, hindi ang nag-uutos ang pinakamalakas. Ang pinakamalakas ay ang may hawak ng patalim. At habang tinutupad ko ang mga utos niya para linisin ang ospital, gagamitin ko ang oras na iyon para mag-ipon ng lakas. Gagamitin ko ang proteksyon niya para wasakin ang mga natitirang haligi, at kapag dumating ang araw na tuluyan nang bumigay ang nanginginig niyang mga kamay, ako mismo ang mag-aalis sa kaniya mula sa trono niya.

KABANATA 32

Bumaba ang executive elevator mula sa ikaanimnapu’t limang palapag. Habang nakatitig ako sa sarili kong repleksyon sa bakal na pinto, isang malamig at nakakabaliw na ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa aking mga labi.

“Ibibigay ko sa iyo ang proteksyon ko at ang buong VIP floor para paglaruan.”

Ang mga salitang iyon ni Dr. Alta ay tila naging isang matibay na baluti na bumalot sa buong pagkatao ko. Hindi na ako isang ordinaryong nurse na kailangang magtago sa dilim. Hawak ko na ang basbas ng pinakamataas na diyos ng Alta Veridia. Ligtas ang lisensya at credentials ko kahit ano pa ang gawin ko sa loob ng ospital na ito.

Pero hindi ako pwedeng maging pabaya.

Hawak ko man ang proteksyon ng Direktora, alam kong may isa pang haligi ng ospital na tahimik na nagmamasid sa bawat galaw ko. Si Director Roman. Ang Head of Security and IT. Isang dating opisyal ng militar na may matatalim na mata. Hangga’t hindi ko pa siya napapabagsak, kailangan ko pa ring mag-ingat sa mga camera niya. Hindi ko pwedeng ipagmalaki ang pananakit nang walang plano.

Kaya para sa unang pisikal na parusa na gagawin ko, pinili ko ang pinakaligtas na lugar. Ang lugar na walang teknolohiya at bihirang daanan ng mga tao.

Tahimik akong naglakad patungo sa dulo ng East Wing. Ito ang hazard room. Ang kwarto kung saan itinatapon ang mga pinakamasangsang na dumi, mga madudugong gasa, at mga ginamit na bedpan ng buong ikaanimnapung palapag.

Sumilip ako sa maliit na salamin ng pinto. Nakita ko si Rita.

Nakayuko siya sa harap ng isang malaking industrial sink. Nakasuot siya ng makapal na apron at asul na gloves. Pilit niyang kinukuskos ang mga natuyong dumi sa isang bedpan habang walang tigil ang pagtulo ng mga luha niya. Ang babaeng dati ay nag-aayos lang ng makeup sa nurses’ station ay mukha na ngayong isang kawawang basurera.

Binuksan ko ang pinto at pumasok sa loob. Dahan-dahan kong inikot ang lock para siguraduhing walang makakapasok.

Napatalon si Rita sa gulat nang marinig niya ang pag-click ng seradura. Lumingon siya. Ang kaniyang mga mata ay pugtong-pugto at ang kaniyang mukha ay puno ng pawis. Nang makita niyang ako ang pumasok, pilit niyang ibinalik ang natitirang kayabangan sa kaniyang sistema.

“Anong ginagawa mo rito?” mataray at basag niyang tanong. Ibinagsak niya ang hawak na brush sa lababo. “Pumunta ka ba rito para pagtawanan ako? Lumabas ka! Hindi porke’t na-demote ako ay pwede mo na akong bastusin!”

Hindi ako sumagot. Naglakad ako papalapit sa kaniya. Ang mga hakbang ko ay mabagal at kalkulado. Inalis ko ang maamong maskara sa aking mukha. Tinitigan ko siya gamit ang mga matang kasing lamig ng yelo.

Naramdaman ni Rita ang pagbabago sa hangin. Umatras siya hanggang sa tumama ang likod niya sa malamig na pader ng lababo. Ang kaniyang kayabangan ay mabilis na napalitan ng pagkalito at takot.

“J-Julian,” nauutal niyang bulong. “Ano bang kailangan mo?”

Huminto ako sa mismong harapan niya. Tinitigan ko ang kaniyang namumutlang mukha.

“Natatandaan mo ba noong sinampal mo ako sa loob ng linen room?” kalmado kong tanong. Ang boses ko ay mababa at walang kahit anong emosyon. “Sinabi mo sa akin na tanga ako. Itinulak mo ako. At pinaalala mo na ikaw ang paboritong aso ni Dr. Celine.”

Lumunok si Rita. Ang kaniyang mga mata ay nagpalipat-lipat sa pinto at sa aking mga kamay. “H-Huwag kang lalapit. Sisigaw ako.”

“Sumigaw ka,” mapanukso kong sagot. “Pumunta ka sa HR pagkatapos. Tingnan natin kung may maniniwala sa isang tagalinis ng bedpan laban sa bago at paboritong personal assistant ni Dr. Alta.”

Nanlaki ang mga mata ni Rita. Naintindihan niya ang ibig kong sabihin. Wala na siyang proteksyon, habang ako ay nasa ilalim na ng pinakamataas na kapangyarihan sa ospital. Bago pa man niya mabuka ang kaniyang bibig para humingi ng saklolo, itinaas ko ang aking kanang kamay. Walang pag-aalinlangang ibinagsak ko ang aking palad sa kaniyang kaliwang pisngi.

Paaaaak!

Isang napakalakas at malutong na sampal ang yumanig sa loob ng hazard room. Dahil sa tindi ng pwersa ko, tumalsik ang mukha ni Rita sa gilid at bumagsak ang kaniyang mga tuhod sa sahig. Tumulo agad ang dugo mula sa pumutok niyang labi. Napahawak siya sa kaniyang pisngi habang umiiyak sa matinding sakit at gulat.

“Para iyan sa pagpapanggap mong diyos,” malamig kong deklara.

Hinawakan ko ang kwelyo ng kaniyang scrub suit at marahas siyang itinayo. Hindi ko siya binigyan ng oras para makahinga. Ikinuyom ko ang aking palad at sinampal siyang muli sa kabilang pisngi. Mas malakas. Mas madiin.

Paaaaak!

“Aaaaah! Tama na! Parang awa mo na!” hagulgol ni Rita. Nanginginig ang buong katawan niya. Namumula at nagmamarka na ang mga daliri ko sa magkabilang pisngi niya.

“At para iyan sa mainit na kape na ipinalinis niyo sa akin,” patuloy ko.

Binitawan ko ang kaniyang damit kaya muli siyang napaluhod sa basang sahig ng hazard room. Pinanood ko siyang umiyak. Hinihingal siya, hindi makapaniwala na ang lalaking inalila niya ay pisikal siyang sinasaktan nang walang kahirap-hirap.

Ikinuyom ko ang aking mga daliri. Hinawakan ko ang kaniyang buhok at pilit na iniangat ang kaniyang duguan at basang mukha. Tinitigan ko ang kaniyang mga mata.

“Makinig kang mabuti, Rita,” pabulong kong banta malapit sa kaniyang tainga. “Wala na si Dr. Aris. Makukulong na si Dr. Celine. Ako ang kumuha ng access card mo at ako ang naglagay sa iyo sa basurahang ito. Buhay ka pa dahil mas gusto kong makita kang nagdurusa araw-araw kaysa patayin ka.”

Napanganga si Rita sa matinding gulat at takot. Ang utak niya ay tuluyan nang nabasag sa katotohanang ako ang halimaw na sumira sa lahat ng taong sinasamba niya. Walang awang ibinagsak ko ang aking huling sampal sa kaniyang mukha.

Paaaaak!

Tumama ang kaniyang ulo sa gilid ng lababo bago siya tuluyang bumagsak sa sahig. Humikbi na lamang siya nang mahina, wala nang lakas para lumaban o sumagot. Isang asong tuluyan nang natuto ng kaniyang leksyon.

Kumuha ako ng alcohol mula sa bulsa ko at nilinis ang aking mga kamay. Inayos ko ang aking uniporme.

“Linisin mo ang dugong tumulo sa sahig,” malamig kong utos bago ko tanggalin ang lock ng pinto. “Ayokong madumihan ang malinis kong sapatos kapag dumaan ulit ako rito.”

Lumabas ako ng hazard room na may napakagaang pakiramdam. Ang unang pisikal na pananakit ay palaging pinakamasarap, lalo na kapag alam mong walang kahit anong batas na hahabol sa iyo. Ngunit hindi ako pwedeng mag-aksaya ng oras sa mga maliliit na linta. Kailangan ko nang pagplanuhan ang ikalawang haligi ng Alta Veridia.

Si Dr. Mendoza.

Naglakad ako pabalik sa nurses’ station. Ayon sa impormasyong ibinigay sa akin ni Dr. Alta, tumatanggap ng suhol si Dr. Mendoza mula sa mga pharmaceutical syndicates. Gumagamit siya ng mga pekeng gamot sa puso para sa kaniyang mga pasyente. Ang mga gamot na ito ay itinatago niya sa isang pribadong storage locker sa loob mismo ng opisina niya.

Kailangan ko ang mga pekeng gamot na iyon. Kailangan kong maipakita sa buong Board of Directors na nilalason ni Dr. Mendoza ang mga bilyonaryong nagbabayad sa kaniya. Pero hindi ko pwedeng nakawin ang mga ito nang walang plano. Kailangan kong makahanap ng paraan para siya mismo ang maglabas ng sarili niyang baho sa publiko.

Kailangan ko ng tulong pinansyal at teknikal. At may isang tao lamang na kayang magbigay niyon nang hindi nagtatanong.

Pasado alas syete ng gabi nang matapos ang shift ko.

Pagbaba ko sa basement parking ng Alta Veridia, hindi na ako nagulat nang makita ko ang itim na Rolls Royce Phantom na naghihintay sa aking pwesto. Nakasandal si Gabriel Valdemor sa pinto ng sasakyan. Nakasuot siya ng isang pormal na itim na suit. Ang kaniyang buhok ay perpektong nakasuklay, at ang kaniyang mga mata ay sumusunod sa bawat pag-indayog ng aking katawan habang naglalakad ako papalapit.

Napakalakas ng karisma ng lalaking ito. Ang presensya niya ay sapat para makuha ang atensyon ng sinuman, pero ang mga mata niya ay nakatutok lang sa akin.

“Good evening, Gabriel,” nakangising bati ko. “Wala tayong usapan na susunduin mo ako ngayon.”

“I don’t need an appointment to see my fiancé,” malamig at may awtoridad na sagot niya. Binuksan niya ang pinto para sa akin. “Get in. We are not going to the yacht tonight. We are going to the Castellano Estate.”

Napatigil ako sa pagpasok. “Sa mansyon namin? Bakit?”

“Your father invited me for dinner,” paliwanag ni Gabriel habang pumapasok sa tabi ko. Isinara niya ang pinto. “Dumating na ang mga papeles para sa shipment ng mga armas mula sa Russia. It is time we discuss your role in the family business. Your father thinks you are ready to be a good boy and sign the customs documents.”

Napangiti ako. Ang shipment ng mga armas na pinag-usapan nila ni Don Hector noon. Gustong gamitin ng tatay ko ang malinis kong lisensya bilang nurse para maging front sa pagpapasok ng mga ilegal na baril sa bansa. Akala ni Roberto Castellano ay madali niya akong makokontrol dahil pumayag akong umuwi sa mansyon.

Umandar ang sasakyan. Nakita ko si Rafael sa driver’s seat. Nakatingin siya sa rearview mirror, ang kaniyang mga mata ay madilim at puno ng pinipigilang galit nang makita niyang ipinatong ni Gabriel ang malaking kamay nito sa aking hita.

“Balita ko ay naging paborito ka na ng pinakamataas na diyos ng ospital ko,” pabulong na panimula ni Gabriel habang nakatingin sa labas ng bintana. “The Medical Director is a very difficult woman to please. She hates incompetence. The fact that she made a mere nurse her personal shadow means you did something spectacularly dark.”

Hindi ako nagulat na alam niya. Wala talagang nakakaligtas sa lalaking ito lalo na’t siya ang may-ari ng ospital. Ngunit ang paraan ng pagbanggit niya kay Dr. Alta ay tila may itinatagong lalim.

“Nagkaintindihan lang kami, Gabriel,” nakangisi kong sagot. Tinitigan ko ang gilid ng kaniyang panga. “Pero may napansin ako sa kaniya. Ang paraan ng paggalaw niya, ang kayabangan niya, at ang mga mata niya. Nakakakilabot ang pagkakapareho ninyong dalawa. Kung hindi ko lang alam na bilyonaryo ka, iisipin kong iisang dugo ang nananalaytay sa inyo.”

Isang mababa at mapanganib na halakhak ang umalingawngaw sa lalamunan ni Gabriel. Lumingon siya sa akin, ang kaniyang mga mata ay naglalaro sa matinding kuryosidad.

“Maybe predators just share the same aura, Julian,” mapanukso niyang sagot. “Or maybe you are just seeing things. Just make sure you do not disappoint her. She does not forgive mistakes. Nagawa mo ba ang unang utos niya laban kay Dr. Mendoza?”

“Sinimulan ko na,” sagot ko. Ipinatong ko ang aking kamay sa ibabaw ng kaniyang kamay. “Nabasa ko na ang mga files na ibinigay mo sa akin noon. Alam kong tumatanggap si Dr. Mendoza ng suhol. Pero kailangan ko ang resibo. Kailangan kong malaman ang eksaktong offshore bank accounts kung saan ipinapasok ng mga sindikato ang pera niya. I want hard copies of his transactions para hindi na siya makawala.”

Lumingon si Gabriel sa akin. Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. “Deep-web financial records. You will have them on your desk by tomorrow morning. I told you, Julian. We are partners. Your wars are my wars.”

Isang oras ang lumipas at pumasok kami sa malalaking gate ng Castellano Estate.

Sinalubong kami ng mga armadong gwardya. Pagbaba namin ng sasakyan, tahimik na sumunod si Rafael sa likuran namin bilang protocol ng isang bodyguard. Ngunit ramdam ko ang bigat ng kaniyang mga hakbang. Ang selos at pagnanasa ng asong ito ay unti-unting nagiging isang bombang naghihintay na sumabog.

Pumasok kami sa malaking dining room ng mansyon.

Nakaupo na sa kabisera ang tatay kong si Roberto. Sa kaniyang kanan ay ang ina kong si Victoria, nakasuot ng mamahaling alahas at nakangiti nang pilit para sa aming bisita.

“Gabriel, Julian. Welcome,” bati ng tatay ko. Itinuro niya ang mga upuan. “Sit down. Let us not waste time. The food will be served shortly.”

Umupo kami ni Gabriel nang magkatabi. Tumayo si Rafael sa isang madilim na sulok ng kwarto, tahimik na nagbabantay tulad ng dati niyang ginagawa.

“I assume Gabriel already told you why we are here,” panimula ni Roberto habang nagbubuhos ng wine sa kaniyang baso. Tinitigan niya ako gamit ang mga matang nag-uutos. “The Russian shipment arrives at the Batangas port in two weeks. It is a massive cargo. Three containers full of high-grade military rifles. Dahil kilala ang mga Castellano sa mga port authorities, kailangan natin ng isang taong may malinis na pangalan para pumirma sa mga release forms. A registered nurse with zero criminal records is the perfect cover. Ikaw ang pipirma, Julian.”

Tinitigan ko ang tatay ko. Inaasahan niyang tatango ako at susunod nang walang reklamo. Inaasahan niyang ang pagbabalik ko sa mansyon ay tanda ng aking pagsuko.

Kinuha ko ang aking baso ng wine at dahan-dahang uminom. Inilapag ko ito at tinitigan siya nang diretso sa mga mata.

“I will sign the papers, Dad,” kalmado kong sagot.

Nakita ko ang paggaan ng balikat ng aking ina. Ngumiti si Roberto at akmang iinom ng alak nang bigla kong ituloy ang aking sasabihin.

Oo, may hawak akong dalawang unlimited black card sa aking bulsa. Isa mula kay Gabriel at isa mula sa tatay ko. Ngunit ang mga kard na iyon ay kontrolado nila. Pwede nilang putulin ang access ko anumang oras na gustuhin nila. Kung gusto kong tuluyang agawin ang imperyong ito, kailangan ko ng sarili kong pera na walang makakapigil. Kailangan ko ng sarili kong pondo para bumili ng sarili kong mga tauhan.

“But I want thirty percent of the total profit from this specific shipment,” malamig at matigas kong dugtong.

Natahimik ang buong dining room.

Tumigil ang tatay ko sa pag-inom. Nanlaki ang kaniyang mga mata at ibinaba niya ang kaniyang baso na tila nakalimutan niyang paano huminga ng isang segundo. Tumingin si Victoria sa akin nang may matinding pagkagulat. Maging si Rafael sa sulok ay napaayos ng tayo. Sa buong buhay ni Roberto Castellano, ito ang unang pagkakataon na sinagot siya at nag-demand ang kaisa-isang anak na tinawag niyang malambot at duwag.

“Thirty percent? Are you out of your mind, Julian?” malalim at nagbabantang tanong ni Roberto. Namula ang kaniyang mukha. “Niloloko mo ba ako? Ako ang ama mo! Ako ang nagpapatakbo ng pamilyang ito! You don’t demand a percentage from my operations!”

“At ako ang isasakripisyo mo kung pumalpak ang operasyon,” sagot ko nang walang anumang bakas ng takot. Ipinatong ko ang aking mga braso sa lamesa at inilapit ang aking mukha sa kaniya. Ipinakita ko ang isang malamig na ngiti. “Ako ang makukulong. Ako ang masisira. Alam nating dalawa na mainit ang mata ng mga awtoridad sa apelyidong Castellano ngayon. Kailangan mo ang malinis kong lisensya para makalusot ang mga baril mo. Subukan mong maghanap ng ibang malinis na pangalan sa loob ng dalawang linggo. Tingnan natin kung may magtitiwala sa iyo.”

Tumingin si Roberto kay Gabriel, umaasang magsasalita ang bilyonaryo para pagalitan ako. Ngunit hindi nakialam si Gabriel. Nakasandal lamang siya sa kaniyang upuan, kalmadong pinapaikot ang alak sa kaniyang baso. Pinapanood niya ako nang may isang mapagmataas at mapanganib na ngiti, hinahayaan akong ipanalo ang sarili kong digmaan.

Bumalik ang tingin ni Roberto sa akin. Ang kaniyang mga mata ay puno ng galit, ngunit may halong bagong pagkilala. Nakita niya ang halimaw sa aking mga mata. Hindi na niya ako tinitingnan bilang isang walang kwentang nurse. Tinitingnan na niya ako bilang isang taong natutong maglaro nang kasing dumi niya.

“Thirty percent,” pabulong ngunit madiing pagsuko ng tatay ko. Nagtagis ang kaniyang mga bagang. “Deal. Pero kapag pumalpak ito, Julian…”

“I don’t fail, Dad,” malamig kong putol sa kaniya.

Nagkatinginan kami ni Gabriel. Isang tahimik na pag-uusap ng dalawang halimaw na nagkakaintindihan nang hindi gumagamit ng mga salita. Ipinakita ko sa loob ng kwartong ito kung sino ang tunay na may kontrol. Unti-unti na akong pumapasok sa negosyo ng aking ama, at sa oras na makuha ko ang tiwala ng mga tauhan niya, sisiguraduhin kong sa akin mapupunta ang buong imperyo ng mga Castellano.

Pagkatapos ng hapunan, nagpaalam na si Gabriel. Inihatid ko siya palabas ng mansyon patungo sa kaniyang sasakyan.

Huminto kami sa madilim na bahagi ng driveway. Hinawakan ni Gabriel ang aking bewang at inilapit ako sa kaniya. Ang kaniyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding paghanga.

“You looked magnificent in there, Julian,” bulong niya bago igawad ang isang malalim at mapusok na halik sa aking mga labi.

Tinugunan ko ang halik niya. Naramdaman ko ang init at kapangyarihan sa bawat galaw ng kaniyang bibig. Matapos ang ilang segundo, dahan-dahan siyang humiwalay at ngumiti.

“I will send you Mendoza’s files tomorrow,” paalam niya bago tuluyang pumasok sa sasakyan at umalis.

Naiwan akong nakatayo sa labas ng mansyon. Isang malamig na hangin ang umihip. Tumingala ako sa madilim na kalangitan. Hawak ko na ang laro sa ospital. Nakapasok na ako sa negosyo ng tatay ko. At nasa tabi ko ang pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa siyudad.

Ngunit bago pa man ako makapasok pabalik sa loob, narinig ko ang isang mabigat na yabag mula sa aking likuran.

Lumingon ako. Nakatayo si Rafael sa dilim. Ang kaniyang mga kamao ay nakakuyom nang mahigpit. Ang kaniyang mga mata ay namumula at punong-puno ng matinding selos matapos niyang panuorin ang paghahalikan namin ni Gabriel.

“Hanggang kailan mo ako gagawing gago, Julian?” garalgal na tanong ng bodyguard ko.

Tinitigan ko siya. Ang paborito kong aso ay nag-uumpisa nang kumagat. Napangiti ako nang palihim. Mukhang may isa pa akong kailangang turuan ng leksyon bago matapos ang gabi.

KABANATA 33

Ang malamig na simoy ng hangin sa labas ng mansyon ay tila walang epekto sa nagbabagang tensyon sa pagitan namin ng aking bodyguard.

“Hanggang kailan mo ako gagawing gago, Julian?”

Ulit ni Rafael. Ang boses niya ay nanginginig sa matinding galit at paninibugho. Ang mga mata niyang laging nakabantay sa akin ay ngayon ay punong-puno ng sakit. Nakita niya ang lahat. Pinanood niya kung paano ko ibigay ang aking mga labi sa bilyonaryong kalyansa ko.

Tahimik ko siyang tinitigan. Hindi ako nagpakita ng kahit anong emosyon. Sa halip na umatras, dahan-dahan akong naglakad palapit sa kaniya. Bawat hakbang ko ay mabagal, pinag-aaralan ang reaksyon ng kaniyang malaking katawan. Umatras siya nang kaunti, ngunit pilit niyang pinatigas ang kaniyang tindig.

Nang makalapit ako, itinaas ko ang aking kanang kamay. Dumampi ang mga daliri ko sa pisngi niya.

Nakita ko kung paano siya pumikit nang mariin. Ang matapang na bodyguard na kayang bumali ng leeg ng tao gamit ang sariling mga kamay ay biglang naging isang maamong aso sa paghipo ko. Nagugutom siya sa atensyon ko. Uhaw na uhaw siya sa pagmamahal na alam niyang hindi ko kayang ibigay nang buo.

“Gago?” malambing ngunit nakakalasong bulong ko. “Kailan kita ginawang gago, Rafael? May ipinangako ba ako sa iyo?”

Idinilat niya ang kaniyang mga mata. Ang pamumula nito ay mas lalong tumindi. “Julian, ako ang kasama mo gabi-gabi. Ako ang nagtatago ng mga sikreto mo. Ako ang pumapatay para sa iyo! Pero kapag nandiyan ang Valdemor na iyan, tinatrato mo akong parang hangin! Wala ba talaga akong halaga sa iyo?”

Bumaba ang kamay ko mula sa pisngi niya patungo sa kaniyang leeg. Hinawakan ko ang kwelyo ng itim niyang polo at marahas ko siyang hinila papalapit sa akin. Nanlaki ang mga mata niya sa biglaang pwersa.

“Wala kang karapatang kwestiyunin ang mga desisyon ko,” malamig at napakadiin kong sagot. Tinitigan ko siya nang diretso sa mata, pinapatay ang anumang ilusyon niya. “Binabayaran ka ng pamilya ko para protektahan ako. At binabayaran kita ng atensyon ko para manahimik ka. Pero huwag mong kakalimutan ang lugar mo.”

Ikinuyom ko ang kamay ko na nakahawak sa kwelyo niya.

“Kailangan ko si Gabriel para makuha ang Alta Veridia at ang negosyo ng tatay ko,” patuloy ko, ang boses ko ay kasing talim ng patalim. “Kaya kung kailangan ko siyang halikan sa harapan mo, gagawin ko. Kung kailangan ko siyang angkinin sa harapan mo, manonood ka lang. Naiintindihan mo ba?”

“Julian,” garalgal niyang tawag sa pangalan ko. Tumulo ang isang butil ng luha mula sa mata niya.

Hindi ko siya binigyan ng pagkakataong magsalita pa. Inilapit ko ang mukha ko at mabilis na inangkin ang mga labi niya. Isang marahas at madugong halik. Kinagat ko ang ibabang labi niya nang buong lakas hanggang sa malalasahan ko ang dugo niya. Napadaing siya sa sakit pero hindi siya pumalag. Sa halip, hinawakan niya ang bewang ko at pilit na tinugunan ang halik ko, nagmamakaawa sa kaunting init.

Nang maghiwalay kami, pareho kaming hinihingal. Pinunasan ko ang dugo sa labi ko gamit ang hinlalaki ko.

“Kung gusto mong manatili sa tabi ko, matuto kang sumunod,” pabulong kong banta. “Ikaw ang paborito kong aso, Rafael. Kaya huwag kang tatahol kapag hindi ko inuutos.”

Tinalikuran ko siya at tuluyan nang pumasok sa loob ng malaking pinto ng mansyon. Alam kong hindi siya aalis. Alam kong susunod pa rin siya sa akin kahit gaano pa kadumi ang ipagawa ko sa kaniya. Ang mga taong nabubuhay sa obsesyon ay ang mga pinakamadaling kontrolin.

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa Alta Veridia Medical City.

Pagbukas ko ng personal locker ko sa nurses’ quarters, bumungad sa akin ang isang pamilyar na itim na envelope. Nakangiti kong kinuha ito. Mabilis ang mga tauhan ni Gabriel, katulad ng inaasahan ko.

Pumasok ako sa isang bakanteng cubicle sa banyo at ni-lock ito. Binuksan ko ang envelope at inilabas ang mga dokumento. Hawak ko na ang bank statements mula sa isang offshore account sa Cayman Islands at ang mga digital invoice ng pekeng gamot na ginagamit ni Dr. Mendoza. Milyun-milyong piso ang kapalit ng mga murang lason na itinuturok niya sa mga pasyente.

Napakadaling ibigay ang mga ito kay Dr. Alta para sibakin siya. Pero masyadong mabilis iyon. Gusto ko siyang makitang dumugo mula sa loob. Gagamitin ko ang mismong propesyon niya para wasakin ang utak niya.

Kumuha ako ng isang malinis na bond paper mula sa bag ko. Isinulat ko ang bank account number niya, ang pangalan ng pekeng gamot, at nag-iwan ako ng tatlong salita.

Tick-tock, Dr. Mendoza.

Inipit ko ito sa isang simpleng puting sobre at lumabas ng banyo. Pagdating ko sa nurses’ station, isang pamilyar na mukha ang bumati sa akin.

Si Bianca. Ang babaeng nurse na unang kumausap sa akin noong unang araw ko rito. Ang babaeng nagbabala sa akin na panatilihing nakayuko ang ulo ko. Ngayon, nakatayo siya sa harapan ko habang nanginginig ang mga kamay na nakahawak sa kaniyang clipboard. Hindi siya makatingin nang diretso sa mga mata ko.

“J-Julian,” bati niya. Ang boses niya ay halatang puno ng kaba. “Totoo ba? Ikaw na raw ang personal assistant ng Direktora?”

“Totoo ang balita, Bianca,” kalmado at nakangiti kong sagot.

Napalunok siya at luminga-linga sa paligid. Inilapit niya ang sarili sa akin at bumulong. “Mag-ingat ka. Umiinit ang sitwasyon sa VIP floor. Nakita ko kanina sina Dr. Valerie at Dr. Yugo. Nag-uusap sila kasama si Director Roman.”

Napataas ang isang kilay ko nang marinig ang mga pangalan nila. Ang iba pang miyembro ng Five Pillars. Si Dr. Valerie, ang Chief of Anesthesiology na palihim na nagbebenta ng mga ilegal na gamot sa black market. At si Dr. Yugo, ang Head of Organ Transplant na may hawak na sindikato sa pagbebenta ng mga lamang-loob sa ilalim ng ospital.

“Bakit daw sila nag-uusap?” inosente kong tanong.

“Naghihinala sila,” pabulong na sagot ni Bianca. “Dahil sa sunod-sunod na pagbagsak nina Dr. Aris at Dr. Celine, nararamdaman nilang may nagmamanipula sa loob ng ospital. Masyado silang mapanganib, Julian. At dahil ikaw ang laging nasa sentro ng atensyon ngayon, baka pag-initan ka nila.”

Napangiti ako nang palihim. Hinawakan ko ang balikat ni Bianca, dahilan para mapatalon siya nang kaunti sa gulat.

“Huwag kang mag-alala sa akin, Bianca,” malambing kong sagot. “Sila ang dapat mag-ingat.”

Iniwan ko siyang nakatayo roon na balot ng pagkalito. Naglakad ako patungo sa kabilang pasilyo. Bago ako makarating sa Cardiology Department, natanaw ko sila mula sa malayo.

Nakatayo sa labas ng isang VIP room si Dr. Valerie. Ang kaniyang buhok ay perpektong nakapusod at ang tindig niya ay sumisigaw ng purong pangingibabaw. Sa tabi niya ay si Dr. Yugo na nakahalukipkip at seryosong nakikipag-usap kay Director Roman. Pinagmasdan ko silang tatlo. Sila ang mga tunay na halimaw ng Alta Veridia. Alam kong mas magiging madugo ang laban ko sa kanila. Pero kailangan muna nilang manood habang pinapatumba ko ang isa nilang kasamahan.

Nagpatuloy ako sa paglalakad patungo sa Cardiology Department. Nang makita kong lumabas ang sekretarya ni Dr. Mendoza para pumunta sa pantry, mabilis akong lumapit sa desk nito. Inilagay ko ang puting sobre sa mismong ibabaw ng mga pasyenteng naka-schedule para sa araw na iyon.

Ilang minuto ang lumipas, dumating ang Head of Cardiology. Tumatawa siya nang malakas habang may kausap sa telepono. Dinampot niya ang mga folder sa desk, kasama ang puting sobre, at pumasok sa loob ng opisina niya.

Pinanood ko siya mula sa salamin. Ibinaba niya ang telepono at binuksan ang sobre.

Isa. Dalawa. Tatlo.

Tumigil ang mundo ni Dr. Mendoza. Nanigas ang buong katawan niya. Nawala ang malaking ngiti sa mukha niya. Namutla ang balat niya at nanginginig ang mga kamay na may hawak sa papel. Mabilis siyang naglakad patungo sa bintana at marahas na hinila ang mga blinds para takpan ang salamin.

Napangiti ako. Ang lason ng paranoia ay nakapasok na sa utak niya. Iniisip na niya ngayon kung sino ang nakakaalam ng sikreto niya. Ang mga kasabwat ba niya sa sindikato o ang pamunuan ng ospital?

“Ang saya mo yatang maglinis ngayon, Julian.”

Isang malamig na boses mula sa likuran ko ang biglang sumira sa konsentrasyon ko.

Lumingon ako. Nakatayo sa harapan ko si Director Roman. Nakasuot siya ng isang perpektong itim na suit at may earpiece sa kanang tainga. Ang matatalim niyang mata ay tila sinusuri ang bawat sulok ng kaluluwa ko.

“Kailangan pong panatilihing malinis ang paligid, Sir,” kalmado kong sagot.

Humakbang siya palapit sa akin. Tumingin siya sa nakasarang opisina ni Dr. Mendoza, at pagkatapos ay ibinalik ang paningin sa akin.

“Malinis,” pag-uulit niya. Isang mapaglarong ngiti ang lumabas sa mukha niya. “Balita ko ay ikaw raw ang pinakamagaling maglinis ng gulo ngayon. Mula sa pagiging hamak na nurse, naging anino ka ng Direktora. Isang napakabilis na promosyon para sa isang taong palaging malapit kapag may nangyayaring aksidente.”

Nagtagis ang mga bagang ko. Alam niya. Nakita niya ang mga pattern ng mga nangyari kina Rita, Dr. Aris, at Dr. Celine.

“Maswerte lang po siguro ako, Director Roman,” sagot ko.

“Wala akong tiwala sa swerte, Julian,” malamig at mababa niyang banta. Inilapit niya ang kaniyang mukha sa akin. “Wala akong pakialam kung paborito ka ni Dr. Alta. Nakikita ng mga camera ko ang lahat. Sa oras na magkamali ka ng hakbang, ako mismo ang magpapakulong sa iyo.”

Tumalikod siya at naglakad palayo. Pinanood ko ang likod niya hanggang sa mawala siya sa pasilyo.

Gusto niya akong bantayan sa mga camera niya? Gagamitin ko ang mismong mga camera ng seguridad para saksihan ang pagkabaliw ni Dr. Mendoza. Walang makikitang ebidensya si Director Roman na ako ang may gawa nito. Ang tanging makikita niya ay isang kardiologo na tuluyang nasira ang utak at puso.

Pumasok ako sa supply room ng gamot. Kumuha ako ng isang maliit na vial ng Epinephrine. Isang purong adrenaline. Kapag ininom ito sa maling dosage, ang puso ay titibok nang napakabilis na aabot sa isang daan at limampung kumpas bawat minuto. Magdudulot ito ng sense of impending doom. Isang matinding pakiramdam na mamamatay ka na kahit wala namang pisikal na sumasakit sa iyo.

Kumuha ako ng isang syringe at humigop ng tatlong patak ng Epinephrine.

Nagtungo ako sa VIP pantry. Alam ko ang schedule ni Dr. Mendoza. Tuwing alas dos ng hapon, inuutusan niya ang sekretarya niya na ipagtimpla siya ng black coffee. Nang tumalikod ang sekretarya para kumuha ng asukal, mabilis kong ipinatulo ang Epinephrine sa loob ng mainit na kape ni Dr. Mendoza. Walang kulay. Walang amoy. Walang lasa.

“Sige po, mauna na ako,” nakangiting paalam ko sa sekretarya.

Pasado alas tres ng hapon. Isang oras matapos maubos ni Dr. Mendoza ang kape niya.

Dala ang isang folder mula kay Dr. Alta, binuksan ko ang pinto ng opisina ni Dr. Mendoza nang walang paalam. Huminto ako at pinagmasdan ang obra ko.

Nakasandal si Dr. Mendoza sa upuan niya. Ang mamahaling suit niya ay basang-basa ng pawis. Nanginginig ang buong katawan niya. Nakabukas ang tatlong butones ng polo niya at mahigpit na nakahawak ang kanang kamay niya sa kaniyang dibdib. Ang mga mata niya ay dilat na dilat dahil sa tindi ng adrenaline. Tinitingnan niya ang smartwatch niya bawat limang segundo.

148 BPM. Tachycardia.

“D-Doktor, ayos lang po ba kayo?” inosente kong tanong. Nilapitan ko siya. “Namumutla po kayo.”

“A-Ang puso ko,” nahihirapang garalgal ni Dr. Mendoza. Humihinga siya nang napakabilis. “A-Ang bilis ng tibok. I feel like… I feel like I am having a massive coronary infarction. Tumawag ka ng E.R. team.”

Tinitigan ko ang kaawa-awang mukha ng kardiologo. Ang utak niya ay pinapatay siya gamit ang kaba dahil sa blackmail note ko, at ang katawan niya ay nilalason ng Epinephrine na inihanda ko.

“Doktor, baka naman po na-stress lang kayo,” malambing at malamig kong bulong. Yumuko ako at inilapit ang bibig ko sa tainga niya. “Nabalitaan ko po kasing may mga pulis na nag-iimbestiga sa mga offshore bank accounts ngayon.”

Nanigas ang leeg ni Dr. Mendoza. Lumingon siya sa akin, ang mga mata niya ay punong-puno ng matinding sindak. Naintindihan niya. Nakita niya sa mga mata ko na ako ang nagpadala ng sobre.

“I-Ikaw,” nanginginig niyang bulong, tinuturo ako gamit ang nanginginig niyang daliri.

“Magpahinga na po kayo, Dr. Mendoza,” nakangising paalam ko. Inilapag ko ang folder sa desk niya at mabilis na tumalikod. “Baka tuluyan nang sumabog ang puso ninyo bago pa man dumating ang mga pulis bukas.”

Lumabas ako ng opisina niya at isinara ang pinto.

Ang psychological bleeding ay nagsimula na. Hahayaan ko siyang mabaliw magdamag sa loob ng opisina niya. At kapag dumating ang bukas, sisiguraduhin kong sa mismong harapan ni Director Roman at ng buong ospital sasabog ang katinuan ng pangalawang haligi ng Alta Veridia.

KABANATA 34

Pagkatapos ng matagumpay kong pagpapabagsak kay Dr. Mendoza sa loob ng VIP Conference Room, mabilis na lumipas ang buong hapon. Ang bawat hakbang ko sa mga pasilyo ng Alta Veridia ay puno ng purong kapangyarihan. Bago matapos ang aking shift, nakatanggap ako ng isang confidential na mensahe mula sa opisina ng Direktora. Nakasaad doon na ang buong Sub-Basement 3 ay opisyal nang tinanggal sa jurisdiction ng Security Department. Ibinigay na sa akin ni Dr. Alta ang hinihingi kong blind spot. Unti-unti nang nabubuo ang aking imperyo, ngunit kahit hawak ko na ang proteksyon niya, alam kong hindi pa tapos ang aking laro. May isa pa akong hari na naghihintay ng balita.

Alas otso ng gabi nang huminto ang aking itim na Audi sa tapat ng pinakamataas at pinaka-eksklusibong residential building sa buong Alta Metro City. Ang Valdemor Tower.

Nakatitig lamang sa manibela si Rafael habang binubuksan ang pinto ng sasakyan para sa akin. Wala siyang sinabi. Wala siyang reaksyon. Ang aso ay tuluyan nang natutong manahimik kapag papasok na ang kaniyang amo sa teritoryo ng isang mas malaking halimaw.

“Umuwi ka na sa mansyon,” malamig kong utos kay Rafael nang hindi siya nililingon. “Ako na ang bahalang umuwi bukas ng umaga.”

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Pumasok ako sa lobby ng building at dumiretso sa private elevator na nakalaan lamang para sa nag-iisang may-ari ng gusali. Ipinasok ko ang itim na card na ibinigay sa akin ni Gabriel at pinindot ang pinakamataas na palapag. Ang penthouse.

Pagbukas ng pinto, isang madilim at napakagarang espasyo ang sumalubong sa akin.

Ang buong penthouse ay napapalibutan ng floor-to-ceiling glass windows na nagpapakita ng kumikinang na siyudad sa ibaba. Ang mga muwebles ay gawa sa itim na leather at mamahaling kahoy. Amoy alak at mamahaling tabako ang buong paligid.

Nakatayo si Gabriel sa harap ng isang malaking glass table. Nakasuot siya ng itim na silk na polo, nakabukas ang unang tatlong butones, at may hawak na baso ng whiskey. Sa ibabaw ng lamesa ay may tatlong malalaking monitor na nagpapakita ng mga kumplikadong code at security footage.

“You are exactly on time, Julian,” malamig at mababang bati. Uminom siya ng alak at inilapag ang baso.

Naglakad ako papalapit sa kaniya. “May problema ba sa ospital?”

Tinitigan niya ako. Ang kaniyang mga mata ay walang halong laro ngayon. Purong negosyo at panganib ang nakaukit sa mukha ng bilyonaryo.

“We have a slight complication,” sagot niya habang itinuturo ang pinakamalaking monitor sa gitna. “Director Roman is not just an ordinary security head. He is ex-military intelligence. He is hunting you, Julian. My personal hacker intercepted an internal sweep from Roman’s servers an hour ago.”

“Si Leo,” malamig at direktang putol ko sa kaniya.

Huminto si Gabriel. Tumaas ang isang kilay niya at isang mapanganib na ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa kaniyang mga labi. “So, you figured it out.”

“Nakita ko siya sa ospital noong isang linggo habang nag-aayos ng camera,” paliwanag ko, ipinapakita ang purong kumpiyansa sa aking mukha. “At siya ang nag-install ng security protocol sa laptop ni Dr. Aris bago ko nahanap ang flash drive mo. Hindi ako tanga, Gabriel. Alam kong dinala mo ang dating kasamahan ko sa Alcantara para maging mga mata at tainga mo sa loob ng Alta Veridia.”

Isang mababa at nakakapanindig-balahibong halakhak ang pinakawalan ni Gabriel. Tumingin siya sa akin nang may purong pagkilala sa aking talino.

“Yes, it is Leo. He is the best in the underground. And the beauty of having him as Roman’s Head of Security Systems is that Roman ordered Leo to find the hacker. Leo is literally investigating himself. He acted like a loyal employee and told Roman he traced a dummy IP address pointing to the hospital’s Sub-Basement 3.”

Napangiti ako. Isang napakagandang laro. Iniisip ni Roman na nakasunod siya sa kalaban niya, hindi niya alam na ang sarili niyang tauhan ang nagtuturo sa kaniya papunta sa patibong.

“But we need to act fast, Julian,” seryosong patuloy ni Gabriel, ibinabalik ang usapan sa negosyo. “The Russian weapons shipment arrives at my Batangas port in less than two weeks. Your father is getting restless. Kapag dumating ang mga baril na iyon, gagamitin natin ang underground tunnels ng Alta Veridia para itago ang kargamento. We cannot do that if Roman is on high alert. Nalaman niya na binura ni Leo ang CCTV footage sa pantry kung saan mo nilason ang kape ni Mendoza. Roman knows someone is playing inside his hospital.”

“Kailangan natin siyang lituhin,” malamig kong sagot. Tinitigan ko ang mga mata ni Gabriel. “Ibinigay na sa akin ni Dr. Alta ang Sub-Basement 3 bilang blind spot ko. Kung doon itinuro ni Leo ang dummy signal, bababa si Director Roman para hanapin ang hacker niya. Gagawa ako ng isang magandang distraction para sa kaniya.”

“Do not underestimate him, Julian,” seryosong babala ni Gabriel. “He is a trained killer. He is not like the doctors you broke.”

“Alam ko,” malamig kong sagot. Tinitigan ko siya pabalik nang walang kahit anong takot.

Sa gabing iyon, sa itaas ng kumikinang na siyudad, walang naganap na pagpapanggap o kalandian. Tanging dalawang halimaw lamang na pinag-aaralan ang bawat sulok ng kanilang kaharian, nagkakasundong punuin ito ng dugo at kapangyarihan. Handa na ako para sa isang tunay na digmaan.

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa Alta Veridia.

Pasado alas diyes ng umaga nang makatanggap ako ng mensahe mula kay Gabriel.

“Bait is planted. Roman took it. He is heading down to the sub-basement.”

Mabilis kong itinago ang aking telepono. Sumakay ako sa service elevator at pinindot ang Sub-Basement 3. Kailangan kong mauna kay Director Roman. Kailangan kong ihanda ang entablado.

Pagbukas ng pinto, sinalubong ako ng matinding dilim. Ang Sub-Basement 3 ay parang isang patay na ospital sa ilalim ng lupa. Dahil inutos ni Dr. Alta na patayin ang mga camera rito, ang buong palapag ay balot ng mga anino at kumukurap na fluorescent lights.

Naglakad ako nang walang tunog patungo sa lumang boiler room. Ipinatong ko ang isang sirang laptop sa ibabaw ng isang kalawanging metal drum. Ikinabit ko rito ang isang router na kumikislap ng kulay asul. Ito ang dummy terminal na inihanda ni Leo. Isang pekeng command center na magpapaniwala kay Roman na dito nanggagaling ang hack.

Matapos i-set up ang pain, mabilis akong umakyat sa isang maliit at madilim na ventilation platform sa itaas. Dito, nakikita ko ang buong boiler room nang hindi ako nakikita mula sa ibaba.

Hinintay ko ang dating sundalo.

Ilang minuto ang lumipas, narinig ko ang pagbukas ng pinto ng hagdanan. Ang mga mabibigat at kalkuladong hakbang ay umalingawngaw sa tahimik na palapag. Lumitaw si Director Roman mula sa dilim. Nakasuot siya ng kaniyang pormal na itim na suit. May hawak siyang isang maliit na tracking device sa kaliwang kamay, at sa kanang kamay niya ay isang itim na baril na may silencer.

Pinag-aralan ko ang kilos niya mula sa itaas. Ibang-iba siya kay Dr. Mendoza o Dr. Aris. Hindi siya nagmamadali. Hindi siya nagpapanic. Ang bawat hakbang niya ay planado at nakamamatay.

Nang makita niya ang kumikislap na router at ang laptop sa ibabaw ng metal drum, huminto siya. Hindi siya agad lumapit. Inikot niya ang kaniyang paningin sa buong paligid, chine-check kung may mga nakatagong patibong o bomba.

Nang makasiguro siyang ligtas ang paligid, dahan-dahan siyang lumapit sa laptop. Tiningnan niya ang screen. Isang maliit na ngisi ang sumilay sa kaniyang mga labi.

Itinaas niya ang hawak niyang baril at walang pag-aalinlangang pinaputukan ang laptop at ang router.

Nawasak ang mga kagamitan sa dalawang tahimik na putok. Namatay ang asul na ilaw.

Pagkatapos, ginawa ni Director Roman ang isang bagay na nagpatindig ng mga balahibo sa aking batok. Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang ulo. Tinitigan niya ang madilim na kisame. Tinitigan niya ang mismong direksyon kung saan ako nakatago, kahit alam kong imposible niyang makita ang mukha ko sa dilim.

“I know this is just a dummy terminal,” malamig at malalim na deklara ni Director Roman. Ang boses niya ay umalingawngaw sa buong boiler room. “And I know you are watching me. Whoever you are, whatever syndicate you work for, listen to me very carefully. You cannot hide forever. I will find you. And when I do, I will put a bullet between your eyes.”

Isang matinding init ng kaligayahan at kilabot ang gumapang sa aking dibdib.

Tama si Gabriel. Ang lalaking ito ay isang apex predator. Hindi siya basta-basta mapapatay ng mga simpleng patibong. Hindi ko siya pwedeng kalabanin nang direkta ngayon. Kailangan ko munang ubusin ang mga haligi ng ospital bago ko siya harapin sa isang madugong huling laban. Siya ang magiging final boss ng aking laro.

Tahimik na tumalikod si Director Roman at naglakad pabalik sa hagdanan, iniiwan ang nawasak na laptop.

Nang makasiguro akong nakaalis na siya, dahan-dahan akong bumaba mula sa ventilation platform. Kailangan ko na ring umalis bago pa may ibang mag-ikot sa palapag na ito.

Ngunit habang naglalakad ako sa madilim na pasilyo patungo sa kabilang dulo ng Sub-Basement 3, may napansin akong kakaiba.

May isang mahinang tunog ng lagitik. Parang tunog ng buto na piniputol gamit ang isang matalim na lagari.

Huminto ako. Ang amoy ng alikabok sa hangin ay biglang nahaluan ng pamilyar na amoy. Amoy ng sariwang dugo, bleach, at formalin.

Sinundan ko ang amoy. Dinala ako nito sa isang lumang pinto na gawa sa bakal na mukhang matagal nang hindi nabubuksan. Ngunit nang itulak ko ito nang dahan-dahan, napansin kong nakabukas ang lock nito. Sumilip ako sa siwang.

Ang pintong iyon ay isang palihim na daan na konektado sa likurang bahagi ng morgue ng ospital.

Sa loob ng isang malamig at nakatagong kwarto, nakita ko ang isang eksenang mas madugo pa kaysa sa inaasahan ko.

May isang lalaking nakahiga sa ibabaw ng malamig na metal table. Isa itong pasyente mula sa VIP ward. Wala na itong buhay. Sa tapat ng bangkay ay nakatayo si Dr. Yugo, ang Head of Organ Transplant.

Nakasuot siya ng madugong apron sa ibabaw ng kaniyang scrub suit. May hawak siyang surgical saw at maingat niyang binubuksan ang dibdib ng patay na bilyonaryo. Dalawang lalaking nakasuot ng itim na maskara ang naghihintay sa gilid, may hawak na mga medical cooler na puno ng yelo.

“Bilisan ninyo,” malamig na utos ni Dr. Yugo sa mga tauhan niya. “Ang puso at ang kaliwang kidney ay para sa buyer natin sa Macau. I-pack ninyo nang maayos. Sabihin niyo sa pamilya ng pasyenteng ito na kailangan ng closed-casket funeral dahil sa severe infection para hindi nila mapansin na kinuha natin ang mga lamang-loob niya.”

“Masusunod po, Dok,” sagot ng isang tauhan.

Tahimik akong umatras at isinara ang bakal na pinto nang walang anumang ingay.

Isang napakadilim na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Habang naghahanap ako ng paraan para lituhin si Director Roman, binigyan ako ng pagkakataon na madiskubre ang pinakamadugong sikreto ng ospital. Ang ikaapat na haligi ay isang literal na mangangatay.

Kung gusto ni Director Roman ng isang laro, bibigyan ko siya ng laro. Hindi ko kailangang patayin si Dr. Yugo gamit ang sarili kong mga kamay. Ihaharap ko ang madugong operasyon ng Head of Organ Transplant sa mga mata ng Head of Security. Hahayaan kong magpatayan ang dalawang aso ng Alta Veridia habang pinapanood ko sila mula sa dilim.

Tapos na ang laro sa mga duwag. Oras na para maghiwa ng tunay na laman.

KABANATA 35

Alas otso ng gabi nang huminto ang aking itim na Audi sa tapat ng pinakamataas at pinaka-eksklusibong residential building sa buong Taguig City. Ang Valdemor Tower.

Nakatitig lamang sa manibela si Rafael habang binubuksan ng isang valet ang pinto ng sasakyan para sa akin. Wala siyang sinabi. Wala siyang reaksyon. Ang aso ay tuluyan nang natutong manahimik kapag papasok na ang kaniyang amo sa teritoryo ng isang mas malaking halimaw.

“Umuwi ka na sa mansyon,” malamig kong utos kay Rafael nang hindi siya nililingon. “Ako na ang bahalang umuwi bukas ng umaga.”

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Pumasok ako sa lobby ng building at dumiretso sa private elevator na nakalaan lamang para sa nag-iisang may-ari ng gusali. Ipinasok ko ang itim na card na ibinigay sa akin ni Gabriel at pinindot ang pinakamataas na palapag. Ang penthouse.

Pagbukas ng pinto, isang madilim at napakagarang espasyo ang sumalubong sa akin.

Ang buong penthouse ay napapalibutan ng floor-to-ceiling glass windows na nagpapakita ng kumikinang na siyudad sa ibaba. Ang mga muwebles ay gawa sa itim na leather at mamahaling kahoy. Amoy alak at mamahaling tabako ang buong paligid.

Nakatayo si Gabriel sa harap ng isang malaking glass table. Nakasuot siya ng itim na silk na polo, nakabukas ang unang tatlong butones, at may hawak na baso ng whiskey. Sa ibabaw ng lamesa ay may tatlong malalaking monitor na nagpapakita ng mga kumplikadong code at security footage.

“You are exactly on time, Julian,” malamig at mababang bati niya sa purong Ingles. Uminom siya ng alak at inilapag ang baso.

Naglakad ako papalapit sa kaniya. “You said you wanted to see me. May problema ba sa ospital?”

Tinitigan niya ako. Ang kaniyang mga mata ay walang halong laro ngayon. Purong negosyo at panganib ang nakaukit sa mukha ng bilyonaryo.

“We have a slight complication,” sagot niya habang itinuturo ang pinakamalaking monitor sa gitna. “Director Roman is not just an ordinary security head. He is ex-military intelligence. He is hunting you, Julian. My personal hacker intercepted an internal sweep from Roman’s servers an hour ago.”

“Si Leo,” malamig at direktang putol ko sa kaniya.

Huminto si Gabriel. Tumaas ang isang kilay niya at isang mapaglarong ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa kaniyang mga labi. “So, you figured it out.”

“Nakita ko siya sa ospital noong isang linggo habang nag-aayos ng camera,” paliwanag ko, ipinapakita ang purong kumpiyansa sa aking mukha. “At siya ang nag-install ng security protocol sa laptop ni Dr. Aris bago ko nahanap ang flash drive mo sa ibabaw ng lamesa niya. Hindi ako tanga, Gabriel. Alam kong dinala mo ang dating kasamahan ko sa Alcantara para maging mga mata at tainga mo sa loob ng Alta Veridia.”

Isang mababa at nakakapanindig-balahibong halakhak ang pinakawalan ni Gabriel. Lumapit siya at hinawakan ang aking bewang.

“You never cease to amaze me, my little monster,” pabulong niyang papuri. “Yes, it is Leo. He is the best in the underground. And the beauty of having him as Roman’s Head of Security Systems is that Roman ordered Leo to find the hacker. Leo is literally investigating himself. He acted like a loyal employee and told Roman he traced a dummy IP address pointing to the hospital’s Sub-Basement 3.”

Napangiti ako. Isang napakagandang laro. Iniisip ni Roman na nakasunod siya sa kalaban niya, hindi niya alam na ang sarili niyang tauhan ang nagtuturo sa kaniya papunta sa patibong.

“But we need to act fast, Julian,” seryosong patuloy ni Gabriel. “The Russian weapons shipment arrives at my Batangas port in less than two weeks. Your father is getting restless. Kapag dumating ang mga baril na iyon, gagamitin natin ang underground tunnels ng Alta Veridia para itago ang kargamento. We cannot do that if Roman is on high alert. Nalaman niya na binura ni Leo ang CCTV footage sa pantry kung saan mo nilason ang kape ni Mendoza. Roman knows someone is playing inside his hospital.”

“Kailangan natin siyang lituhin,” malamig kong sagot. Tinitigan ko ang mga mata ni Gabriel. “Binigyan na ako ni Dr. Alta ng blind spot sa Sub-Basement 3. Kung doon itinuro ni Leo ang dummy signal, bababa si Director Roman para hanapin ang hacker niya. Gagawa ako ng isang magandang distraction para sa kaniya.”

“Do not underestimate him, Julian,” seryosong babala ni Gabriel. Hinawakan niya nang mas mahigpit ang aking bewang at inilapit ako sa kaniya. “He is a trained killer. He is not like the doctors you broke.”

“I know,” nakangisi kong bulong bago ko sakupin ang mga labi niya.

Sa gabing iyon, sa itaas ng kumikinang na siyudad, hinayaan ko si Gabriel na angkinin ang bawat pulgada ng aking pagkatao. Ang bawat halik at marahas na hawak niya ay nagbigay sa akin ng matinding adrenaline. Handa na ako para sa isang tunay na digmaan.

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa Alta Veridia.

Pasado alas diyes ng umaga nang makatanggap ako ng mensahe mula kay Gabriel.

Bait is planted. Roman took it. He is heading down to the sub-basement.

Mabilis kong itinago ang aking telepono. Sumakay ako sa service elevator at pinindot ang Sub-Basement 3. Kailangan kong mauna kay Director Roman. Kailangan kong ihanda ang entablado.

Pagbukas ng pinto, sinalubong ako ng matinding dilim. Ang Sub-Basement 3 ay parang isang patay na ospital sa ilalim ng lupa. Dahil inutos ni Dr. Alta na patayin ang mga camera rito, ang buong palapag ay balot ng mga anino at kumukurap na fluorescent lights.

Naglakad ako nang walang tunog patungo sa lumang boiler room. Ipinatong ko ang isang sirang laptop sa ibabaw ng isang kalawanging metal drum. Ikinabit ko rito ang isang router na kumikislap ng kulay asul. Ito ang dummy terminal na inihanda ni Leo. Isang pekeng command center na magpapaniwala kay Roman na dito nanggagaling ang hack.

Matapos i-set up ang pain, mabilis akong umakyat sa isang maliit at madilim na ventilation platform sa itaas. Dito, nakikita ko ang buong boiler room nang hindi ako nakikita mula sa ibaba.

Hinintay ko ang dating sundalo.

Ilang minuto ang lumipas, narinig ko ang pagbukas ng pinto ng hagdanan. Ang mga mabibigat at kalkuladong hakbang ay umalingawngaw sa tahimik na palapag. Lumitaw si Director Roman mula sa dilim. Nakasuot siya ng kaniyang pormal na itim na suit. May hawak siyang isang maliit na tracking device sa kaliwang kamay, at sa kanang kamay niya ay isang itim na baril na may silencer.

Pinag-aralan ko ang kilos niya mula sa itaas. Ibang-iba siya kay Dr. Mendoza o Dr. Aris. Hindi siya nagmamadali. Hindi siya nagpapanic. Ang bawat hakbang niya ay planado.

Nang makita niya ang kumikislap na router at ang laptop sa ibabaw ng metal drum, huminto siya. Hindi siya agad lumapit. Inikot niya ang kaniyang paningin sa buong paligid, chine-check kung may mga nakatagong patibong o bomba.

Nang makasiguro siyang ligtas ang paligid, dahan-dahan siyang lumapit sa laptop. Tiningnan niya ang screen. Isang maliit na ngisi ang sumilay sa kaniyang mga labi.

Itinaas niya ang hawak niyang baril at walang pag-aalinlangang pinaputukan ang laptop at ang router.

Pfft! Pfft!

Nawasak ang mga kagamitan sa dalawang tahimik na putok. Namatay ang asul na ilaw.

Pagkatapos, ginawa ni Director Roman ang isang bagay na nagpatindig ng mga balahibo sa aking batok. Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang ulo. Tinitigan niya ang madilim na kisame. Tinitigan niya ang mismong direksyon kung saan ako nakatago, kahit alam kong imposible niyang makita ang mukha ko sa dilim.

“I know this is just a dummy terminal,” malamig at malalim na deklara ni Director Roman. Ang boses niya ay umalingawngaw sa buong boiler room. “And I know you are watching me. Whoever you are, whatever syndicate you work for, listen to me very carefully. You cannot hide forever. I will find you. And when I do, I will put a bullet between your eyes.”

Isang matinding init ng kaligayahan at kilabot ang gumapang sa aking dibdib.

Tama si Gabriel. Ang lalaking ito ay isang apex predator. Hindi siya basta-basta mapapatay ng mga simpleng patibong. Hindi ko siya pwedeng kalabanin nang direkta ngayon. Kailangan ko munang ubusin ang mga haligi ng ospital bago ko siya harapin sa isang madugong huling laban. Siya ang magiging final boss ng aking laro.

Tahimik na tumalikod si Director Roman at naglakad pabalik sa hagdanan, iniiwan ang nawasak na laptop.

Nang makasiguro akong nakaalis na siya, dahan-dahan akong bumaba mula sa ventilation platform. Kailangan ko na ring umalis bago pa may ibang mag-ikot sa palapag na ito.

Ngunit habang naglalakad ako sa madilim na pasilyo patungo sa kabilang dulo ng Sub-Basement 3, may napansin akong kakaiba.

May isang mahinang tunog ng lagitik. Parang tunog ng buto na piniputol gamit ang isang matalim na lagari.

Huminto ako. Ang amoy ng alikabok sa hangin ay biglang nahaluan ng pamilyar na amoy. Amoy ng sariwang dugo, bleach, at formalin.

Sinundan ko ang amoy. Dinala ako nito sa isang lumang pinto na gawa sa bakal na mukhang matagal nang hindi nabubuksan. Ngunit nang itulak ko ito nang dahan-dahan, napansin kong nakabukas ang lock nito. Sumilip ako sa siwang.

Ang pintong iyon ay isang palihim na daan na konektado sa likurang bahagi ng morgue ng ospital.

Sa loob ng isang malamig at nakatagong kwarto, nakita ko ang isang eksenang mas madugo pa kaysa sa inaasahan ko.

May isang lalaking nakahiga sa ibabaw ng malamig na metal table. Isa itong pasyente mula sa VIP ward. Wala na itong buhay. Sa tapat ng bangkay ay nakatayo si Dr. Yugo, ang Head of Organ Transplant.

Nakasuot siya ng madugong apron sa ibabaw ng kaniyang scrub suit. May hawak siyang surgical saw at maingat niyang binubuksan ang dibdib ng patay na bilyonaryo. Dalawang lalaking nakasuot ng itim na maskara ang naghihintay sa gilid, may hawak na mga medical cooler na puno ng yelo.

“Bilisan ninyo,” malamig na utos ni Dr. Yugo sa mga tauhan niya. “Ang puso at ang kaliwang kidney ay para sa buyer natin sa Macau. I-pack ninyo nang maayos. Sabihin niyo sa pamilya ng pasyenteng ito na kailangan ng closed-casket funeral dahil sa severe infection para hindi nila mapansin na kinuha natin ang mga lamang-loob niya.”

“Masusunod po, Dok,” sagot ng isang tauhan.

Tahimik akong umatras at isinara ang bakal na pinto nang walang anumang ingay.

Isang napakadilim na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Habang naghahanap ako ng paraan para lituhin si Director Roman, binigyan ako ng pagkakataon na madiskubre ang pinakamadugong sikreto ng ospital. Ang ikaapat na haligi ay isang literal na mangangatay.

Kung gusto ni Director Roman ng isang laro, bibigyan ko siya ng laro. Hindi ko kailangang patayin si Dr. Yugo gamit ang sarili kong mga kamay. Ihaharap ko ang madugong operasyon ng Head of Organ Transplant sa mga mata ng Head of Security. Hahayaan kong magpatayan ang dalawang aso ng Alta Veridia habang pinapanood ko sila mula sa dilim.

KABANATA 36

Tahimik akong umatras mula sa siwang ng bakal na pinto. Ang amoy ng sariwang dugo at formalin mula sa sikretong silid ni Dr. Yugo ay nanatili sa aking pandama.

Isang napakadilim na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Ang plano ko ay simple: ilantad ang sikreto ni Dr. Yugo kay Director Roman at hayaan silang magpatayan sa loob ng morgue.

Ngunit bilang isang predator, alam kong hindi ako pwedeng manood sa isang laban nang walang nakahandang Plan B. Kung may matira mang buhay sa kanilang dalawa matapos ang barilan, kailangan ko ng malinis na paraan para tapusin ito nang hindi gumagamit ng patalim. Kailangan ko ng lason na magtuturo sa ibang tao, para hindi mag-lockdown ang ospital at hindi masira ang pagpasok ng mga armas mula sa Russia sa susunod na linggo.

Dahan-dahan akong naglakad palayo sa morgue at bumalik sa madilim na pasilyo ng Sub-Basement 3.

Naalala ko ang laman ng mga kumpidensyal na files na ibinigay sa akin ni Gabriel tungkol sa Five Pillars noong isang araw. Nakasaad doon na bukod sa morgue access ni Dr. Yugo, ang abandonadong palapag din na ito ang ginagamit bilang taguan ni Dr. Valerie, ang Chief of Anesthesiology. Dahil walang dumadaang tao rito, dito niya iniiwan ang mga ilegal na gamot para kunin ng kaniyang mga buyers sa black market. Naghanap ako sa gitna ng mga sirang MRI machines hanggang sa makita ko ang isang itim na briefcase na nakatago sa ilalim ng isang lumang hospital bed.

Binuksan ko ito. Punong-puno ito ng mga mamahaling pampatulog at restricted anesthetics. Kumuha ako ng isang maliit na vial ng purong Fentanyl at isang syringe. Ito ang gagamitin kong backup na sandata ngayong gabi.

Itinago ko ang gamot sa aking bulsa at kinuha ang aking telepono. Nag-type ako ng isang mabilis na mensahe para sa hacker ni Gabriel.

“Leo. Buksan mo ang hidden camera ng morgue exit sa personal tablet ni Roman. Ipakita mo sa kaniya ang inilalabas na mga medical cooler. Ngayon din.”

Ilang segundo lamang ang lumipas, narinig ko ang pamilyar at mabibigat na hakbang mula sa hagdanan. Si Director Roman. Paakyat na sana siya matapos barilin ang dummy laptop ko kanina, ngunit sigurado akong nakita niya ang notification na ipinadala ni Leo. Bumalik siya sa ibaba.

Mabilis akong umakyat sa ibabaw ng mga nakasalansang bakal malapit sa kisame upang magmasid.

Lumitaw si Director Roman sa pasilyo. Ang kaniyang baril ay nakatutok sa unahan. Sinundan niya ang linya papunta sa bakal na pinto ng morgue. Walang pag-aalinlangang sinipa niya ito nang malakas.

Bumukas ang pinto. Nanlaki ang mga mata ni Dr. Yugo nang makita ang Head of Security na nakatutok ang baril sa kaniya. Ang dalawang tauhan niya na may hawak ng mga medical coolers ay napatigil sa paghakbang.

“Anong ginagawa niyo rito?!” nanginginig na sigaw ni Dr. Yugo. Pilit niyang itinago ang madugong scalpel sa likod niya. “I am the Head of Organ Transplant! You have no right to be here!”

“A black market organ ring,” malamig na deklara ni Director Roman. Ibinaling niya ang kaniyang paningin sa bangkay ng bilyonaryo na nakabuka ang dibdib, at pagkatapos ay sa mga coolers na puno ng yelo. “Ginamit mo ang blind spots ng ospital para magnakaw ng laman-loob ng mga VIP.”

“Wala kang mapapatunayan!” desperadong sagot ng doktor.

Pinanood ko ang reaksyon ng dating sundalo. Inaasahan kong ipuputok na niya ang baril. Inaasahan kong magkakagulo sila at magpapatayan. Ngunit unti-unting ibinaba ni Roman ang kaniyang baril. Isang mapaglaro at gahamang ngiti ang lumabas sa mukha niya.

“Hindi ko kailangang magpatunay ng kahit ano, Yugo,” kalmadong sagot ni Roman. Naglakad siya palapit sa doktor. “Alam nating dalawa kung gaano kalaki ang binabayad ng Macau para sa isang malusog na puso. Sa tingin mo ba ay isusumbong kita at ipapasara ang ospital na ito? I am a businessman, Doctor. Kung gusto mong manatiling bulag ang mga camera ko sa ginagawa mo, limampung porsyento ng kikitain mo rito ay mapupunta sa akin.”

Napakagat ako sa aking ibabang labi sa dilim. Nawala ang ngiti sa aking mukha.

Change of plans.

Inasahan kong magiging bayani ang dating sundalo kahit sandali para patayin ang mangangatay, ngunit nakalimutan ko kung anong klaseng mga tao ang nakaupo sa itaas ng Alta Veridia. Walang prinsipyo. Walang konsensya. Pera lamang ang sinasamba nila. Kung ayaw nilang magpatayan, ako ang papatay kay Yugo.

Nakahinga nang maluwag si Dr. Yugo. Pinunasan niya ang pawis sa kaniyang noo at tumango. “Limampung porsyento. Deal. Ilalabas na ng mga tauhan ko ang coolers sa loading dock.”

“Good,” sagot ni Roman. “Susundan ko sila para siguraduhing walang gwardya na makakakita sa kanila sa labas. Linisin mo ang kalat mo rito.”

Tumalikod si Director Roman at lumabas ng morgue, kasunod ang dalawang tauhan ni Dr. Yugo.

Naiwan si Dr. Yugo na mag-isa sa loob ng malamig na kwarto. Hinihingal siya sa matinding kaba at pagod. Naglakad siya patungo sa metal sink para hugasan ang kaniyang mga madudugong kamay at ang kaniyang surgical saw. Binuksan niya ang gripo.

Dahan-dahan akong bumaba mula sa aking pinagtataguan.

Pumasok ako sa loob ng morgue nang walang kahit anong tunog. Ang aking mga sapatos ay hindi gumawa ng ingay sa malamig na sahig. Kinuha ko ang syringe mula sa aking bulsa at tinanggal ang takip nito.

Nang nasa likuran na niya ako, mabilis at marahas na kumilos ang aking katawan.

Ginamit ko ang aking kaliwang braso para sakalin siya at takpan ang kaniyang bibig bago pa man siya makasigaw. Nagpumiglas ang mangangatay. Sinubukan niyang abutin ang lagari sa lababo, ngunit mas malakas ang hawak ko. Walang pag-aalinlangang ibinaon ko ang karayom ng syringe sa gilid ng kaniyang leeg, direkta sa kaniyang carotid artery.

Idiniin ko ang likido papasok sa kaniyang sistema. Isang napakataas na dosage ng purong Fentanyl.

“Shhh,” malambing at nakakalasong bulong ko sa kaniyang tainga habang pinapanood siyang mangisay. “Tapos na ang operasyon, Doktor. Oras na para matulog.”

Ang epekto ng kemikal ay halos agaran. Ang mga mata ni Dr. Yugo ay nanlaki bago tuluyang umikot paitaas. Ang kaniyang paghinga ay bumagal hanggang sa tuluyan itong huminto. Nawalan ng lakas ang kaniyang mga kalamnan at bumagsak ang kaniyang mabigat na katawan sa aking mga bisig. Ang kaniyang puso ay sumuko dahil sa matinding overdose.

Ibinaba ko ang kaniyang walang buhay na katawan sa sahig.

Tinitigan ko ang kaniyang mukha. Isa itong malinis na kamatayan. Walang pasa. Walang saksak. Magmumukhang inatake siya sa puso dahil sa matinding stress o sadyang nag-overdose sa droga.

Bago ako umalis, kinuha ko ang walang laman na vial ng Fentanyl na ninakaw ko. Maingat ko itong inilagay sa loob ng bulsa ng madugong scrub suit ni Dr. Yugo. Naroon sa bote ang serial number ng batch na nakapangalan sa lisensya ni Dr. Valerie.

Kapag natagpuan ang bangkay na ito, malalaman ng mga awtoridad na ang gamot na pumatay sa Head of Organ Transplant ay nanggaling mismo sa Chief of Anesthesiology. Two birds, one stone.

Naglakad ako palabas ng morgue at bumalik sa dilim ng Sub-Basement 3.

Ilang minuto lamang ang lumipas, narinig ko ang pamilyar na yabag ni Director Roman na pabalik. Marahil ay naihatid na niya ang mga tauhan sa ligtas na exit at babalikan na niya si Dr. Yugo para pag-usapan ang kaniyang pera.

Umakyat muli ako sa ventilation platform at naghintay.

Nang pumasok si Director Roman sa morgue, huminto siya. Nakita niya ang kaniyang bagong kasabwat na nakahandusay sa sahig, patay at wala nang hininga. Nanlaki ang mga mata ng dating sundalo. Mabilis niyang kinapa ang pulso ni Dr. Yugo. Nang maramdaman niyang wala na itong tibok, napatingin siya sa paligid.

Nakita niya ang vial ng Fentanyl na bahagyang nakalabas sa bulsa ng doktor.

Naintindihan agad ni Roman ang nangyari. Ang kaniyang bagong pinagkakakitaan ay pinatay ng isang anino sa loob lamang ng ilang minuto. Ang pera at kontrol na inaakala niyang nakuha niya ay nawala na parang bula.

Nanggigigil na tumayo si Director Roman. Ang kaniyang mukha ay namula sa matinding galit. Itinaas niya ang kaniyang paningin sa kisame, alam niyang may naglalaro sa kaniya.

“I will kill you!” umalingawngaw ang nakakabinging sigaw ni Roman sa buong morgue. Isang sigaw ng purong pagkatalo mula sa isang predator na naisahan ng mas malaking halimaw.

Ngumiti ako sa dilim at tahimik na gumapang paalis sa platform. Habang naglalakad ako sa mga pasilyo palabas ng ospital, isang malinaw na listahan ang iginuhit ng aking isipan. Ang listahan ng mga diyos ng Alta Veridia na isa-isa ko nang binuwag.

Unang Haligi: Director Roman, Head of Security and IT.

Ikalawang Haligi: Dr. Mendoza, Head of Cardiology. [X]

Ikatlong Haligi: Dr. Valerie, Chief of Anesthesiology. [X]

Ikaapat na Haligi: Dr. Yugo, Head of Organ Transplant. [X]

Ikalimang Haligi: Mr. Silayan, Head of PR and Legal.

Tatlong haligi na ang tuluyang bumagsak. Si Dr. Mendoza ay nakakulong sa psych ward. Si Dr. Yugo ay isang bangkay na nakahandusay sa sariling morgue. At bukas na bukas din, aarestuhin ng mga awtoridad si Dr. Valerie kapag natukoy nila na ang lason ay galing sa kaniyang pangalan.

Dalawa na lamang ang natitira sa aking listahan. Ang duwag na abogado ng Legal Department at ang galit na galit na Head of Security ng Alta Veridia Medical City

Kinuha ko ang aking telepono at nagpadala ng mensahe kay Gabriel Valdemor.

“The butcher is dead. The anesthesiologist is taking the fall. Prepare the port for next week. The real war is about to begin.”

KABANATA 37

Ang amoy ng takot ay mas matapang pa sa amoy ng disinfectant sa loob ng Alta Veridia Medical City kinaumagahan.

Pagbaba ko sa lobby ng ospital, sinalubong ako ng mga asul na ilaw mula sa mga patrol car ng pulisya. Ang buong gusali ay nasa ilalim ng matinding imbestigasyon. Ang mga pasyente sa mga VIP floor ay nagrereklamo, habang ang mga staff ay nanginginig sa bawat tanong ng mga awtoridad.

Alas nuwebe ng umaga nang makita ko ang pinakahihintay kong eksena sa tapat ng main lobby.

Si Dr. Valerie, ang Chief of Anesthesiology, ay kinaladkad palabas ng gusali. Nakaposas ang kaniyang mga kamay. Wala na ang kaniyang mapagmataas na tindig. Ang kaniyang mukha ay puno ng pawis habang pilit siyang itinatago ng mga gwardya mula sa mga camera ng media na nag-aabang sa labas. Natagpuan ng mga imbestigador ang kaniyang pirma at batch number sa vial ng Fentanyl na pumatay kay Dr. Yugo. Sa paningin ng batas, pinatay niya ang kaniyang kasabwat upang manahimik ito tungkol sa kanilang ilegal na negosyo.

Tatlong haligi na ang gumuho sa loob lamang ng ilang araw.

Tumayo ako sa isang madilim na sulok ng pasilyo at pinanood ang pagdaan nila. Ngunit sa kalagitnaan ng kaguluhan, naramdaman ko ang isang pares ng mga mata na nakatitig sa akin.

Lumingon ako sa kabilang dulo ng hallway. Naroon si Director Roman. Nakasuot siya ng kaniyang itim na suit, nakahalukipkip, at hindi inaalis ang paningin sa akin. Ang kaniyang panga ay nakakuyom nang mahigpit. Alam niya. Wala siyang ebidensya, pero nararamdaman ng kaniyang military instincts na ako ang nasa likod ng mga kaganapang ito.

Ibinigay ko sa kaniya ang isang napakaliit at napakalamig na ngiti bago ako tuluyang tumalikod.

May isa pa akong dumi na kailangang linisin bago ang huling pagtutuos namin ni Roman.

Naglakad ako papunta sa private elevator at ipinasok ang aking access card. Pindot sa ikaanimnapu’t limang palapag. Ang Executive Floor.

Habang pataas ang elevator, pinanood ko ang pagpalit ng mga numero sa digital screen. Dinaanan nito ang ikaanim na palapag, ang Standard VIP Recovery Ward kung saan matatagpuan ang Room 601 hanggang 620. Doon nagdurusa si Rita ngayon bilang isang hamak na tagalinis ng bedpan. Dito sa Alta Veridia, ang ikaanimnapung palapag ay ang palaruan ng mga diyos, nakalaan lamang para sa mga pribadong opisina at mga maseselang operasyon. Kapag tapos na ang operasyon, ibinababa nila ang mga VIP sa ikaanim na palapag upang magpagaling. Nakakatawang isipin na ang mga taong dating naghahari sa itaas ay unti-unti ko nang ibinabagsak sa ibaba.

Pagbukas ng pinto sa 65th floor, sinalubong ako ng tunog ng mabilis na pagnguya ng paper shredder mula sa loob ng opisina ng Legal Department.

Si Mr. Silayan. Ang Ikalimang Haligi at Head of PR and Legal.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng kaniyang opisina.

Nakita ko si Mr. Silayan na nagpapawis nang malapot. Nakabukas ang kaniyang vault sa gilid. Nagmamadali siyang nagpapasok ng mga bungkos ng peraat mga kumpidensyal na dokumento sa loob ng isang itim na leather briefcase. Ang kaniyang mga mata ay laging nakatingin sa pinto, tila naghihintay ng mga pulis na kukuha sa kaniya.

“Masyado na pong huli para mag-impake, Attorney,” malamig kong bati habang isinasara ang pinto at inilalapat ang lock nito.

Napatalon sa gulat si Mr. Silayan. Nabitawan niya ang hawak na folder at nagkalat ang mga papeles sa sahig. Nang makita niya ang mukha ko, ang kaniyang takot ay napalitan ng purong desperasyon. Alam na niya kung sino ang kaharap niya.

“Castellano,” nanginginig niyang bulong. Umatras siya hanggang sa sumandal ang kaniyang likod sa malaking floor-to-ceiling na salamin ng bintana. “Anong kailangan mo? Pera ba? Sabihin mo kung magkano! Ibibigay ko sa iyo ang lahat, huwag mo lang akong isunod kina Yugo!”

Naglakad ako papalapit sa kaniyang lamesa. Pinulot ko ang isa sa mga papeles na hindi pa nadadaan sa shredder. Isa itong kumpidensyal na listahan ng mga bilyonaryong nagbayad ng suhol para pagtakpan ang kanilang mga kasalanan sa loob ng ospital na ito.

“Ikaw ang tagatago ng mga bangkay, Mr. Silayan,” panimula ko habang pinapagpagan ang papel. “Ikaw ang gumagawa ng mga kontrata para manahimik ang mga biktima nina Aris at Celine. Ikaw ang naglilinis ng dumi ng Five Pillars para manatiling mabango ang pangalan ng Alta Veridia. Sa tingin mo ba ay hahayaan kitang mabuhay para balikan ako pagkatapos mong subukang ipakulong ako noong nakaraang linggo?”

“Hindi ko naman gustong gawin iyon! Trabaho lang iyon!” umiiyak na sagot ng abogado. “Parang awa mo na, Julian. Aalis na ako ng bansa ngayon din! Hinding-hindi na ako babalik!”

“Wala akong iniiwan na kalat,” malamig kong sagot.

Kinuha ko ang aking telepono at ipinakita sa kaniya ang isang dashboard ng mga digital logs na inihanda ni Leo.

“Alam mo ba kung anong ginawa ko bago ako pumasok dito?” tanong ko. Ang boses ko ay kasing talim ng patalim. “Ipinadala ko ang kopya ng iyong digital vault sa limang pinakamalalaking sindikato na binlackmail mo nitong mga nakaraang taon. Ipinadala ko rin ang lokasyon mo at ang balitang plano mong ibenta ang mga sikreto nila sa gobyerno para makakuha ka ng immunity.”

Nanlaki ang mga mata ni Mr. Silayan. Ang pamumutla niya ay naging kasing puti ng papel. “Hindi. Papatayin nila ako.”

“Ayon sa GPS tracking ng system na ito, nakaakyat na ang mga hitmen nila sa palapag na ito,” pagsisinungaling ko, ngunit sapat na para basagin ang katinuan ng isang duwag na sanay magtago sa likod ng batas. “Sa tingin mo ba ay bibigyan ka pa nila ng pagkakataong makarating sa airport?”

Eksakto sa pagkakataong iyon, tumunog ang telepono sa ibabaw ng lamesa ni Mr. Silayan.

Nag-ring ito nang napakalakas. Isang unknown international number.

Sumigaw sa takot si Mr. Silayan at itinulak ang telepono palayo sa kaniya. Sumunod ang isa pang tawag. At isa pa. Sunod-sunod na vibrations ang yumanig sa kaniyang lamesa.

Kumuha ako ng isang mabigat na metal paperweight mula sa ibabaw ng kaniyang desk. Walang pag-aalinlangang inihampas ko ito nang napakalakas sa makapal na salamin ng bintana sa likuran niya. Nabasag ang salamin na tila isang sumabog na yelo. Isang malakas na ihip ng malamig na hangin mula sa ikaanimnapu’t limang palapag ang pumasok sa loob ng opisina, nanggugulo sa lahat ng dokumento sa sahig.

Napasigaw si Mr. Silayan at napaatras palapit sa siwang ng bintana.

“Nandiyan na sila, Attorney. Nasa labas na sila ng pinto,” pabulong kong banta habang humahakbang palapit sa kaniya. “Huhulihin ka nila. Babalatan ka nang buhay. Puputulin nila ang mga daliri mo isa-isa hanggang sa magmakaawa kang mamatay.”

“Ayoko! Parang awa mo na, itago mo ako!” hagulgol ng abogado. Ang kaniyang mga tuhod ay nanginginig sa matinding sindak.

Hinawakan ko ang kwelyo ng kaniyang mamahaling suit at marahas siyang itinulak palapit sa basag na bintana. Kalahati ng katawan niya ay nakalawit na sa labas. Nakita niya ang nakakalulang taas ng kalsada at mga sasakyan sa ibaba.

“O pwede mong piliin ang mas mabilis na paraan,” malamig kong alok, nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata. “Ilang segundo lang ng paglipad at matatapos ang lahat. Walang sakit. Walang torture.”

Tinitigan ako ni Mr. Silayan. Ang kaniyang mga mata ay puno ng luha, desperasyon, at tuluyang pagkabaliw. Narinig niya ang malakas na paghampas ng hangin. Tumingin siya sa pinto ng kaniyang opisina, inaakalang naroon na ang mga papatay sa kaniya.

“Patawarin ako ng Diyos,” basag na bulong niya.

Binitawan ko ang kwelyo niya.

Hindi ko na kinailangang itulak siya nang tuluyan. Ang sarili niyang takot ang nagpatalon sa kaniya. Binitiwan niya ang kaniyang pagkakahawak sa gilid ng bintana at hinayaan ang sarili niyang mahulog mula sa ikaanimnapu’t limang palapag.

Pinanood ko ang kaniyang pagbagsak. Ang kaniyang katawan ay lumiit sa aking paningin hanggang sa tuluyan itong mawala at bumagsak sa bubong ng isang sasakyan sa ibaba.

Isang napakalinis na kamatayan. Kapag pumasok ang mga pulis sa opisinang ito, makikita nila ang mga nakakalat na papeles at ang briefcase na puno ng pera. Iisipin nilang nakonsensya ang Head of Legal sa mga krimen ng ospital at nagpakamatay ito dahil sa matinding pressure ng imbestigasyon nina Dr. Yugo at Dr. Valerie. Walang maiiwang bakas na nanggaling ako rito.

Tumahimik ang opisina. Tanging ang tunog lamang ng shredder at ang paghampas ng hangin mula sa labas ang naiwan.

Kumuha ako ng isang malalim na hininga at ipinikit ang aking mga mata.

Inilabas ko ang aking mental hitlist at minarkahan ang pinakahuling pangalan.

Unang Haligi: Director Roman, Head of Security and IT.

Ikalawang Haligi: Dr. Mendoza, Head of Cardiology. [X]

Ikatlong Haligi: Dr. Valerie, Chief of Anesthesiology. [X]

Ikaapat na Haligi: Dr. Yugo, Head of Organ Transplant. [X]

Ikalimang Haligi: Mr. Silayan, Head of PR and Legal. [X]

Apat na haligi na ang tuluyang bumagsak.

Kinuha ko ang aking telepono at nagpadala ng mensahe kay Gabriel Valdemor.

“The lawyer took a flight off the 65th floor. The board is empty. Only the final boss remains. We move the Russian weapons next week.”

Ibinulsa ko ang aking telepono at tahimik na naglakad palabas ng opisina.

KABANATA 38

Trigger Warning: Graphic violence, blood, and physical assault…

Read at your own risk.

Tatlong araw ang lumipas matapos ang nangyari kay Mr. Silayan mula sa ikaanimnapu’t limang palapag.

Ang buong Alta Veridia Medical City ay nabalot ng isang nakakabinging katahimikan. Apat sa limang pinakamakapangyarihang haligi ng ospital ang tuluyang nabura sa mapa. Sina Dr. Mendoza, Dr. Valerie, Dr. Yugo, at Mr. Silayan ay pawang mga alaala na lamang ng isang maruming sistema. Ngayon, ang ospital ay nasa ilalim ng purong kontrol ni Dr. Alta. At bilang kaniyang personal na anino, ako ang naghahari sa mga pasilyong dati ay inaalipusta ako.

Ngunit alam kong hindi pa tapos ang laro.

Alas onse ng gabi nang makatanggap ako ng isang kumpidensyal na mensahe mula kay Gabriel.

“The Russian cargo is moving. Anim na delivery trucks ang papasok sa loading bay ng ospital disguised as medical supplies. We will use the deepest underground tunnels to store the weapons. Be there.”

Isinuot ko ang isang itim na scrub suit. Itinago ko ang tatlong matatalim na Scalpel Blade 10 sa loob ng aking mga bulsa. Hindi na ako nag-abala pang magdala ng baril. Mas gusto ko ang pakiramdam ng mainit na dugo sa aking mga kamay.

Bumaba ako sa Sub-Basement 4. Ito ang pinakamalalim at pinakalumang bahagi ng Alta Veridia. Wala itong ilaw. Amoy kalawang, lumang semento, at stagnant na tubig ang buong paligid. Dito dumaraan ang mga malalaking tubo ng tubig at kuryente ng buong gusali.

Habang naglalakad ako sa dilim, biglang tumunog ang earpiece na nakakabit sa aking tainga.

“Julian,” mabilis at seryosong boses ni Leo ang umalingawngaw. “May problema tayo. Nawala si Director Roman sa radar ko. Pinatay niya ang kaniyang sariling GPS tracker at ni-loop niya ang mga security camera sa buong basement.”

Huminto ako sa paglalakad. Isang malamig na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

“Alam ba niya ang tungkol sa mga baril?” pabulong kong tanong.

“Hindi ko sigurado,” sagot ni Leo. “Pero alam niyang may malaking kargamento na papasok ngayong gabi. He is hunting you, Julian. Armado siya at naka-night vision goggles. Mag-ingat ka. Papunta na riyan ang mga tauhan ni Gabriel para tulungan ka.”

“Sabihin mo sa mga tauhan ni Gabriel na manatili sa loading bay at asikasuhin ang mga baril,” malamig na utos ko. Kinuha ko ang isang scalpel mula sa aking bulsa at pinaikot ito sa aking mga daliri. “Akin si Roman. Walang pwedeng makialam.”

Pinatay ko ang earpiece. Tumahimik ang buong paligid. Tanging ang tunog lamang ng pumapatak na tubig mula sa mga tubo ang naririnig ko.

Ipinikit ko ang aking mga mata at pinakiramdaman ang hangin. Bilang isang psychopath na sanay sa pagmamasid sa anatomiya at kilos ng tao, naging pamilyar na ako sa ritmo ng panganib.

Isang mahinang kaluskos. Mula sa aking likuran.

Hindi ako lumingon. Mabilis akong yumuko at gumulong pakaliwa.

Pfft! Pfft! Pfft!

Tatlong tahimik na putok ng baril ang bumasag sa hangin. Ang mga bala ay tumama sa pader na eksaktong kinatatayuan ko kanina, nagpa-ilaw ng maliliit na kislap ng apoy nang tumama ito sa bakal.

“Napakabilis ng reflexes para sa isang nurse,” isang malalim at nakakakilabot na boses ang umalingawngaw sa dilim.

Mula sa mga anino, dahan-dahang lumitaw si Director Roman. Nakasuot siya ng itim na tactical gear. Ang kaniyang night vision goggles ay nakataas sa kaniyang noo, sapat na ang kaunting liwanag mula sa labas ng tunnel para makita niya ang anino ko. Nakatutok ang kaniyang baril na may silencer sa direksyon ko.

“Alam kong ikaw ang nasa likod ng lahat, Julian,” malamig niyang deklara habang humahakbang papalapit. Ang bawat galaw niya ay kalkulado, parang isang tigreng nakahanda para lapain ang kaniyang biktima. “Ang pagkabaliw ni Mendoza. Ang pagpapakamatay ni Silayan. Ang Fentanyl sa bulsa ni Yugo. Napakatalino. Napakagandang laro. Pero nagkamali ka ng taong kinalaban.”

Tumayo ako nang tuwid. Hindi ako nagpakita ng takot. Sa halip, ibinuka ko ang aking mga braso, tila inaanyayahan siyang barilin ako.

“Bakit hindi mo pa iputok ang baril mo, Director?” mapanukso kong tanong. “Nakatutok na sa dibdib ko. Isang kalabit na lang at tapos na ang laro.”

Nagtagis ang mga bagang ni Roman. “Masyadong madali ang bala para sa iyo. Gusto kong malaman kung sino ang nag-uutos sa iyo. Gusto kong malaman kung ano ang laman ng mga truck na paparating sa ospital bago kita tuluyang katayin.”

Iyon ang naging pinakamalaking pagkakamali niya. Ang kaniyang pride bilang isang sundalo. Mas pinili niyang magsalita kaysa pumatay.

Isang malakas na tunog ng pagbagsak ng bakal ang umalingawngaw sa kabilang dulo ng tunnel. Lumingon si Roman sa direksyon ng ingay.

Isang milisegundo. Iyon lang ang kailangan ko.

Sumugod ako. Hindi ako tumakbo palayo, kundi direkta sa kaniya. Bago pa man niya maibalik ang tutok ng kaniyang baril, hinawi ko ang kaniyang braso gamit ang aking kaliwang kamay. Ang baril ay pumutok pataas, tumama sa isang malaking tubo ng mainit na tubig. Sumabog ang singaw at kumukulong tubig sa buong paligid, lalong nagpadilim at nagpalabo sa aming paningin.

Naramdaman ko ang malakas na suntok ni Roman sa aking sikmura. Napadaing ako. Ang pwersa ng isang dating militar ay nakakabali ng tadyang. Nawalan ako ng hininga at napaluhod, ngunit hindi ko binitiwan ang scalpel sa aking kanang kamay.

Marahas niyang hinawakan ang aking leeg. Inangat niya ako mula sa sahig, sinasakal ako nang walang awa. Ang kaniyang mga mata ay nanlilisik sa purong galit at kagustuhang pumatay.

“Mamamatay ka rito, Castellano!” sigaw niya.

Ngumiti ako kahit nauubusan na ako ng hangin. Tinitigan ko ang mga mata niya.

Mabilis at walang pag-aalinlangang ibinaon ko ang scalpel sa ilalim ng kaniyang kanang kilikili. Eksakto sa brachial artery.

Isang malakas at nakakabinging atungal ang kumawala sa bibig ni Director Roman. Binitawan niya ang leeg ko habang mabilis na sumabog ang mainit at madilim niyang dugo mula sa hiwa. Tumalsik ang dugo niya sa aking mukha, sa aking damit, at sa sahig ng tunnel.

Bumagsak ako sa sahig, humihingal, habang pinapanood ko siyang umatras. Hawak niya ang kaniyang pumipitlag na braso, pilit na pinipigilan ang pagtagas ng sarili niyang buhay. Ang baril niya ay nahulog sa tabi ng aking mga paa.

“Putangina mo!” garalgal na sigaw niya. Sinubukan niyang sumugod muli gamit ang kaniyang kabilang kamay.

Ngunit handa na ako.

Bumangon ako at umikot sa kaniyang likuran. Mabilis kong isinaksak ang ikalawang scalpel nang direkta sa likod ng kaniyang kaliwang tuhod. Hinati ko ang kaniyang hamstring tendon nang walang kahit anong awa.

Narinig ko ang pamilyar at malutong na tunog ng pagkaputol ng litid.

Nawalan ng lakas ang kaniyang binti. Tuluyang bumagsak si Director Roman nang nakaluhod sa malamig na semento. Sumabog ang mas maraming dugo sa sahig. Ang kaniyang mga sigaw ay umalingawngaw sa madilim na tunnel, punong-puno ng matinding sakit, pagkatalo, at pagkawasak. Ang dating kinatatakutang Head of Security ay isa na lamang lumpong hayop na naliligo sa sarili niyang dugo.

Naglakad ako palapit sa kaniya. Ang mga sapatos ko ay lumikha ng basang tunog habang inaapakan ko ang kaniyang dugo.

Lumuhod ako sa kaniyang harapan. Ang mukha ko ay nababalot ng mainit na pulang likido. Dinilaan ko ang gilid ng aking labi, nilalasahan ang alat at kalawang ng kaniyang pagkatalo.

Hinawakan ko ang kaniyang buhok at pilit na iniangat ang kaniyang mukha para magtama ang aming mga paningin. Hinihingal siya, umiiyak sa sobrang sakit, habang walang tigil ang pagdurugo ng kaniyang braso at binti.

“Sabi mo, papatayin mo’ko,” nakangisi at malademonyo kong bulong. Idiniin ko ang dulo ng madugong scalpel sa mismong pisngi niya. “Pero tingnan mo ang sarili mo ngayon, Director. Nakaluhod. Nauubusan ng dugo sa loob ng sarili mong teritoryo.”

“Demonyo ka,” nanginginig at basag niyang sagot. “Papatayin ka… papatayin ka nila.”

“Wala nang papatay sa akin, Roman,” malamig kong deklara. “Dahil pagkatapos ng gabing ito, wala nang matitirang haligi sa ospital na ito.”

Binitawan ko ang kaniyang buhok. Bumagsak ang kaniyang mukha sa malamig na semento, pilit na humihinga habang unti-unting nilulunod ng sariling dugo.

Ang Russian cargo ay papasok na, at ang kaisa-isang lalaking pwedeng pumigil dito ay naghihingalo na sa paanan ko. Ang entablado para sa kaniyang kamatayan ay nakahanda na.

KABANATA 39

Trigger Warning: Graphic violence, murder, blood, and corpse disposal…

Read at your own risk.

Ang bawat patak ng dugo mula kay Director Roman ay lumikha ng isang maliit na lawa sa malamig na semento ng Sub-Basement 4.

Hinihingal siya. Ang kaniyang malaking katawan na sanay sa giyera at patayan ay nanginginig ngayon sa matinding lamig na dala ng unti-unting pagkawala ng kaniyang buhay. Hawak pa rin niya ang kaniyang braso, ngunit wala na itong silbi. Ang brachial artery niya ay patuloy na sumisirit, at ang putol niyang litid sa tuhod ay pumipigil sa kaniya na makatayo.

Pinanood ko ang dahan-dahang pag-ikot ng kaniyang mga mata.

“Castellano,” garalgal na tawag niya sa apelyido ko. Ang boses niya ay basag na basag at pinupuno ng dugo ang kaniyang lalamunan. “Hindi ito matatapos dito. Kahit patayin mo ako, may mga taong maghahanap sa akin. Ang mga sikreto… ang mga camera ko…”

Lumuhod ako muli sa kaniyang harapan. Tinitigan ko ang kaniyang namumutlang mukha.

“Nakalimutan mo na ba, Director?” kalmado kong pabulong. “Ako ang may hawak ng anino mo. Si Leo ang nagbabantay ng mga camera mo. Bago pa man matapos ang gabing ito, buburahin niya ang lahat ng bakas mo sa system ng Alta Veridia. Walang maghahanap sa iyo. Magiging isa ka na lamang dating sundalo na nagtangkang kalabanin ang mga diyos ng ospital na ito at nabigo.”

Naintindihan niya ang ibig kong sabihin. Ang kaniyang sariling tauhan ay kasabwat ko. Ang kaniyang buong security system ay isang malaking patibong. Wala siyang kakampi. Namatay ang huling pag-asa sa kaniyang mga mata.

Itinaas ko ang aking kanang kamay na may hawak pa rin ng madugong scalpel.

“Matulog ka na, Director,” malamig kong utos.

Walang pag-aalinlangang ibinaon ko ang patalim sa gilid ng kaniyang lalamunan, eksakto sa kaniyang jugular vein, at marahas ko itong hiniwa pakanan.

Bumagsak ang kaniyang ulo sa sahig. Ang kaniyang mga mata ay nanatiling nakadilat, ngunit ang liwanag at buhay sa loob nito ay tuluyan nang naglaho. Ang unang haligi at ang pinakamapanganib na kalaban ko sa ospital na ito ay isa na lamang malamig na bangkay.

Tumayo ako at pinunasan ang aking scalpel sa itim na tela ng kaniyang tactical vest.

Tinitigan ko ang kaniyang duguang katawan. Hinintay ko ang kaba, ang konsensya, o kahit anong bigat sa dibdib na madalas isinasalaysay ng mga normal na tao kapag kumikitil sila ng buhay. Ngunit wala. Wala akong naramdaman kundi isang malamig at nakakabaliw na kalmado. Walang pagsisisi. Walang awa. Isa akong psychopath. Ang pagpatay para sa akin ay hindi isang kasalanan. Isa itong natural na pangangailangan, parang paghinga lamang.

Habang nakatitig ako sa kaniyang katawan, naramdaman ko ang pagyanig ng semento sa ilalim ng aking mga paa. Isang mababa at nakakabinging ugong ng malalaking makina ang pumuno sa buong tunnel.

Mula sa kabilang dulo ng Sub-Basement 4, bumukas ang higanteng bakal na pinto na nagdudugtong sa mga underground parking bays patungo sa sikretong lagusan ng ospital. Ang mga ilaw ng anim na malalaking delivery trucks ay bumasag sa dilim. Sa labas ng mga trak, nakapaskil ang mga pekeng logo ng mga international medical suppliers.

Ngunit alam kong hindi mga gamot ang laman ng mga iyon.

Huminto ang mga sasakyan ilang metro mula sa aking pwesto. Bumukas ang pinto ng unang trak at bumaba ang mga armadong kalalakihang nakasuot ng itim na tactical gear. Sila ang mga tauhan ng mga Valdemor at Castellano.

Kasunod nilang bumaba ang lalaking may-ari ng buong operasyon.

Si Gabriel Valdemor. Nakasuot siya ng isang mahaba at itim na trench coat sa ibabaw ng kaniyang pormal na suit. Ang kaniyang presensya ay sapat para patahimikin ang buong underground tunnel. Ang bawat hakbang ng kaniyang sapatos ay may kasamang awtoridad na hindi mapapantayan ng kahit sinong doktor o politiko.

Huminto siya nang makita niya ako.

Pinagmasdan niya ang kabuuan ko. Nakatayo ako sa gitna ng madilim na lagusan, nakasuot ng itim na scrub suit na ngayon ay basang-basa ng mainit na dugo. Sa paanan ko ay ang bangkay ng Head of Security.

Isang napakadilim, mapagmataas, at malademonyong ngiti ang sumilay sa mga labi ni Gabriel.

“The Final Boss is dead,” malalim at malamig na komento ni Gabriel habang tinititigan ang bangkay ni Roman. Ibinaling niya ang kaniyang mga mata sa akin, at nakita ko ang purong pagnanasa na nag-aapoy sa loob nito. “You look absolutely terrifying, Julian. A true masterpiece.”

“Sinabi ko sa iyo, Gabriel. Hindi ako nabibigo,” nakangisi kong sagot, itinataas ang aking baba upang salubungin ang kaniyang paghanga.

Naglakad siya palapit sa akin. Hindi niya pinansin ang dugo sa aking damit. Hinawakan niya ang aking bewang at inilapit ang aking mukha sa kaniya, iginagawad ang isang mabigat at mapusok na halik. Lasa itong panalo, bakal, at kamatayan.

Nang maghiwalay kami, itinaas niya ang kaniyang kanang kamay at nagbigay ng senyales sa kaniyang mga tauhan.

“Ipasok ang mga kargamento sa mga storage vaults. Walang kahit isang baril ang pwedeng makita sa ibabaw ng lupa,” maawtoridad niyang utos. Mabilis na kumilos ang mga tauhan, binubuksan ang mga trak at inilalabas ang mga mahahabang kahon na gawa sa bakal na naglalaman ng mga military rifles mula sa Russia.

Isang lalaking nakasuot ng suit ang lumapit sa amin. May inabot itong isang makapal na clipboard kay Gabriel.

“The customs and medical supply release forms, sir,” pormal na anunsyo ng tauhan.

Kinuha ito ni Gabriel at inabot sa akin. Kinuha ko ang isang mamahaling itim na panulat mula sa kaniyang bulsa. Tinitigan ko ang dokumento. Nakasulat doon na ang anim na trak ay naglalaman ng mga MRI machines at surgical equipment para sa ospital. Isang perpektong kasinungalingan para sa isang perpektong krimen.

Inilapat ko ang aking panulat sa papel. Ang mga daliri ko ay may bahid pa ng mainit na dugo ni Roman. Habang pumipirma ako, nag-iwan ito ng maliliit at mapupulang mantsa sa puting pahina ng dokumento. Isang madugong selyo para sa isang napakalaking sindikato.

Julian Castellano, R.N.

Ibinigay ko ang clipboard pabalik kay Gabriel.

“Pirmahan mo na rin ang kontrata sa tatay ko,” malamig kong paalala. “Thirty percent of the profit goes directly to my offshore account. Ako ang naglinis ng ospital na ito para sa iyo. Oras na para magbayad.”

“Consider it done, my monster,” nakangiting sagot niya bago ibigay ang dokumento sa kaniyang tauhan. “Clean up the body of the security head. Dump it in the ocean.”

Habang pinapanood kong buhatin ng mga tauhan ni Gabriel ang bangkay ni Roman para itago, naramdaman ko ang isang matinding kaluwagan sa aking utak. Ang buong palapag ay naging tahimik. Wala nang magbabantay sa aming mga kilos.

Inilabas ko ang aking mental hitlist para sa huling pagkakataon.

Unang Haligi: Director Roman, Head of Security and IT. [X]

Ikalawang Haligi: Dr. Mendoza, Head of Cardiology. [X]

Ikatlong Haligi: Dr. Valerie, Chief of Anesthesiology. [X]

Ikaapat na Haligi: Dr. Yugo, Head of Organ Transplant. [X]

Ikalimang Haligi: Mr. Silayan, Head of PR and Legal. [X]

Lahat ng haligi ay tuluyan nang nawasak. Ngayon, wala na silang lahat.

Tumingala ako at pinagmasdan si Gabriel habang inuutusan niya ang kaniyang mga tauhan. Ang lalaking ito ang naging susi ko para maging isang ganap na halimaw. Wala nang harang sa aming mga plano. Malinis na ang ospital at tuluyan na akong nakapasok sa madilim na negosyo ng aking ama.

Ang tanging natitira na lamang para tuluyang maselyuhan ang kapangyarihan ko ay ang singsing na isusuot niya sa aking daliri. Handa na ako para sa pinakamalaking kasal na yayanig sa buong Alta Metro City.

KABANATA 40

Ang hangin sa loob ng Alta Veridia Medical City ay hindi na kailanman magiging kasing bigat ng mga nakaraang linggo.

Tahimik. Payapa. Malinis. Wala nang mga aroganteng doktor na nag-aastang diyos sa mga pasilyo. Wala nang Head of Security na nagmamatyag sa bawat sulok gamit ang kaniyang mga camera. Ang palasyong ito ay tuluyan nang dumaan sa isang madugong paglilinis.

8:00 AM, nakatayo ako sa loob ng Executive Boardroom sa ikaanimnapu’t limang palapag.

Nakaupo sa kabisera si Dr. Alta. Nakasuot siya ng kaniyang pormal na puting coat. Ang kaniyang maputlang mukha ay kalmado at ang kaniyang mga mata ay may nakatagong pagmamalaki habang nakatingin sa akin at sa lalaking nakatayo sa aking tabi.

Si Leo. Nakasuot ang dati kong kasamahan ng isang pormal na itim na suit. Wala na ang kaniyang madungis na technician jacket.

“Director Roman is officially declared missing,” malamig na anunsyo ni Dr. Alta. Ininom niya ang kaniyang tsaa at inilapag ang tasa sa platito. “Walang nakakaalam kung saan siya nagpunta. Ang kaniyang huling digital logs ay nabura sa system, at ang opisina niya ay inabandona. I will not waste hospital resources looking for a man who clearly ran away from his responsibilities.”

Nagkatinginan kami ni Leo. Pareho kaming may suot na maamo at inosenteng maskara, ngunit sa loob ng aming mga utak, alam naming pareho kung saang bahagi ng karagatan natutulog ang katawan ng dating sundalo.

“Dahil bakante na ang pinakamataas na posisyon sa seguridad,” patuloy ng Direktora, tinititigan si Leo. “I am officially promoting you, Leo, as the new Head of Security and IT of Alta Veridia. Hawak mo na ang lahat ng access codes at camera ng buong ospital.”

“Isang malaking karangalan po, Madame Director,” pormal na sagot ni Leo habang nakayuko nang bahagya.

“Julian,” tawag sa akin ni Dr. Alta. “Gaya ng ipinangako ko, ang buong ikaanimnapung palapag ay nasa ilalim na ng iyong pamamahala bilang aking personal assistant. Ikaw ang magdedesisyon kung sino ang mga nurse na aakyat at bababa. Ikaw ang magiging boses ko sa tuwing wala ako.”

“Hindi ko po kayo bibiguin,” kalmado kong sagot.

“Meeting adjourned,” pagtatapos niya.

Sabay kaming lumabas ni Leo ng boardroom. Pagkasara ng pinto, naglakad kami patungo sa executive elevator. Nang makasiguro kaming walang ibang tao sa paligid, lumingon si Leo sa akin. Ang kaniyang blangkong mukha ay napalitan ng isang kalmadong ngisi.

“Ang buong command center ay nasa ilalim na ng kontrol ko, Julian,” pabulong na ulat ni Leo. “Lahat ng camera, lahat ng pintuan, lahat ng digital records. Kung may gusto kang itago o burahin, isang tawag mo lang sa akin.”

“Salamat, Leo,” nakangiting sagot ko. “Napakaganda ng ginawa mo noong gabing bumaba si Roman sa Sub-Basement. Ginawa mo ang trabaho mo nang perpekto.”

Bumukas ang pinto ng elevator. Sumakay si Leo pataas papunta sa bago niyang opisina, habang ako ay sumakay sa kabilang elevator pababa sa ikaanimnapung palapag.

Pagdating ko sa VIP Premium Ward, ramdam na ramdam ko agad ang epekto ng aking bagong kapangyarihan.

Naglalakad pa lamang ako sa puting marmol na pasilyo, mabilis na tumatabi ang mga doktor at nurse. Yumuyuko sila nang bahagya. Ang dating tingin na puno ng pang-iinsulto ay napalitan ng purong takot at matinding paggalang. Alam ng lahat kung gaano kabilis nawasak ang mga haligi ng ospital simula nang dumating ako. Kahit wala silang ebidensya, nararamdaman nila na ang anino ng Direktora ay hindi dapat kinakalaban.

Huminto ako sa nurses station. Nakatayo roon si Bianca, abala sa pag-aayos ng mga patient charts. Nang makita niya ako, napatigil siya at mabilis na inayos ang kaniyang uniporme.

“Good morning, Sir Julian,” nanginginig ngunit magalang na bati ni Bianca. Hindi na niya ako tinatawag sa pangalan ko lang.

Tinitigan ko siya. Si Bianca ang kaisa-isang tao na nagbigay sa akin ng babala noong unang araw ko rito. Hindi siya sumali sa pang-aapi nina Rita at Dr. Celine. Siya ay isang simpleng nurse na ginagawa lang ang kaniyang trabaho.

“Good morning, Bianca,” malambing kong sagot. Kinuha ko ang isang clipboard mula sa desk. “Nakita ko ang schedule mo. Masyado kang maraming shift ngayong linggo. Inilipat ko ang pangalan mo sa permanent morning shift at tinaasan ko ang access level mo. Ikaw na ang hahawak ng inventory ng mga gamot.”

Nanlaki ang mga mata ni Bianca. Ang posisyong iyon ay para lamang sa mga senior nurse. “Sir Julian, totoo ba ito? Maraming salamat po! Hindi po ako makapaniwala.”

“Mabuti kang tao, Bianca. At sa palapag na ito, binibigyan ng pabuya ang mga taong marunong rumespeto,” nakangisi kong paalala bago ako tumalikod.

Wala na akong ibang kailangang gawin sa ospital ngayong araw. Ang palaruan ay malinis na at umaandar ayon sa gusto ko.

Pasado alas syete ng gabi nang umalis ako ng Alta Veridia. Sa halip na umuwi sa mansyon ng mga Castellano, dumiretso ako sa Valdemor Tower. Ang pinakamataas na gusali na nakatayo sa mismong puso ng siyudad. Dito naghihintay ang lalaking nagbigay sa akin ng entabladong ito.

Pagpasok ko sa penthouse, nakita ko si Gabriel na nakatayo sa harap ng malaking floor-to-ceiling glass window. May hawak siyang dalawang baso ng mamahaling wine. Nakasuot siya ng itim na polo na nakatupi hanggang siko. Ang kaniyang presensya ay tila humihigop ng lahat ng hangin sa loob ng kwarto.

Lumapit ako sa kaniya at tahimik na kinuha ang isang baso mula sa kaniyang kamay.

“The Russian weapons are safely hidden in the lowest tunnels,” kalmadong panimula ni Gabriel habang nakatitig sa mga ilaw ng siyudad. “Your father is extremely pleased. Pumasok na rin sa offshore account mo ang thirty percent na hinihingi mo. You are a very wealthy and dangerous man now, Julian.”

“Wala lang iyon kung ikukumpara sa mga nakikita ko ngayon,” sagot ko habang pinagmamasdan ang napakalawak at kumikinang na siyudad sa aming ibaba.

Napangiti si Gabriel. Inakbayan niya ako at itinuro ang mga nagtataasang gusali na nakapalibot sa amin.

“Tingnan mo nang mabuti ang siyudad na nakapalibot sa toreng ito, Julian,” malalim at mapagmataas na utos ng bilyonaryo. “Hindi ito basta Taguig. Ang buong distritong ito, mula sa mga eksklusibong kalsada, sa mga mamahaling mall, hanggang sa lupang kinatatayuan ng Alta Veridia Hospital. Ito ang Alta Metro City. Isang pribadong mega-metropolis na itinayo at eksklusibong pag-aari ng Sampung Angkan.”

Napakurap ako sa tindi ng impormasyong narinig ko.

“Sampung Angkan?” pag-uulit ko.

“The ten most powerful mafia clans in the country,” nakangising paliwanag ni Gabriel, ang kaniyang boses ay puno ng kapangyarihan. “Ang pamilya ko ay isa lamang sa mga nakaupo sa itaas ng siyudad na ito. Tayo ang gumagawa ng sarili nating batas. Sa ngayon, hindi mo na muna kailangang malaman kung sino ang siyam na natitira para sa sarili mong kaligtasan. Makikilala mo rin sila pagpasok mo nang tuluyan sa ating mundo.”

Isang bagong pananabik ang sumabog sa aking sistema. Ang Alta Metro City ay hindi lang isang siyudad. Isa itong buong imperyo na pinaghaharian ng mga pinakamapanganib na tao. At ang Valdemor Tower kung saan kami nakatayo ay ang mismong trono na nagbabantay sa lahat ng ito.

Isang bagong pananabik ang sumabog sa aking sistema. Ang Alta Metro City ay hindi lang isang siyudad. Isa itong buong imperyo na pinaghaharian ng mga pinakamapanganib na tao. At unti-unti na akong pumapasok sa kanilang teritoryo.

“At ang ospital?” tanong ko. “Kung sampung angkan ang nagmamay-ari sa siyudad, bakit napunta sa mga Valdemor ang kontrol ng Alta Veridia?”

Humarap si Gabriel sa akin. Ang kaniyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding paghanga.

“Dahil ang Alta Veridia ay hindi pag-aari ng buong konseho ng Sampung Angkan. Pag-aari iyon ng ina ko,” malamig at pabulong na sagot ni Gabriel.

Natahimik ako. Unti-unting nagdugtong ang lahat ng piraso sa aking utak. Ang matatalim na mata ng Direktora. Ang kaniyang kayabangan. Ang paraan niya ng pagbabasa sa aking kaluluwa sa loob ng boardroom.

“Dr. Alta Valdemor,” patuloy ni Gabriel, kinukumpirma ang lahat ng hinala ko. “My mother chose medicine over the shipping and syndicate business of my father, Don Hector. Itinayo niya ang ospital na iyon mula sa wala bilang kaniyang personal na kaharian. Ngunit nitong mga nakaraang buwan, nalaman kong tinatamaan siya ng isang bihirang neurological disease na sumisira sa kaniyang mga kamay. Nalaman din ito ng Five Pillars kaya sinimulan nilang kontrolin ang ospital mula sa ilalim habang humihina siya.”

Hinawakan ni Gabriel ang aking pisngi. Ang kaniyang malamig na mga daliri ay nagpadala ng kuryente sa aking balat.

“I bought the shares to protect her legacy,” paliwanag niya. “Pero hindi ko pwedeng basta-basta patayin ang mga sikat na doktor nang walang ebidensya, baka masira ang pangalan ng nanay ko sa harap ng siyam na angkan. Kailangan ko ng isang halimaw na kayang pumasok sa loob at linisin ang dumi nang hindi nakikita. Kailangan kita, Julian.”

Tinitigan ko siya. Wala akong naramdamang galit na ginamit niya ako. Sa halip, nakaramdam ako ng matinding pananabik. Pinaglaruan niya ang sitwasyon para ipasok ako sa teritoryo ng ina niya, at ipinakita ko sa kanilang dalawa na mas magaling akong pumatay kaysa sa inasahan nila.

“Ipapakilala na kita sa kaniya bilang mapapangasawa ko bukas ng gabi,” nakangising bulong ni Gabriel. “At dahil ipinasa mo ang lahat ng matitinding pagsubok niya sa loob ng operating room, sigurado akong ibibigay niya sa atin ang kaniyang buong basbas.”

“Hindi na ako makapaghintay,” sagot ko. Inilapit ko ang aking mukha at iginawad ang isang malalim na halik sa kaniyang mga labi.

Nang dahan-dahan kaming maghiwalay, naramdaman ko ang mainit niyang paghinga sa aking balat. Isang kalmadong ngiti ang sumilay sa aking mukha. Inangat ko muli ang hawak kong baso at inubos ang natitirang alak nito.

Tahimik kong isinandal ang aking likod sa matigas na dibdib ni Gabriel, hinahayaan ang kaniyang mga braso na pumulupot sa aking bewang. Matapos ang sunod-sunod na patayan at paglilinis sa mga pasilyo ng Alta Veridia, sa wakas ay makakahinga na ako nang maluwag. Ibababa ko muna ang aking scalpel. Hahayaan ko munang magpahinga ang aking mga madudugong kamay.

Habang tahimik kaming nakatayo sa itaas ng Valdemor Tower at nakatitig sa kumikinang na teritoryo ng Sampung Angkan, naramdaman ko ang isang pambihirang kapayapaan. Walang kailangang patayin ngayong gabi. Walang kailangang pagtaguan.

Isang panibagong kabanata ang magbubukas. At habang tahimik na nagpapahinga ang dalawang halimaw sa itaas ng toreng ito, hahayaan namin ang buong siyudad na magkandarapa sa paghahanda para sa pinakamalaki at pinakamarangyang kasal na kanilang masasaksihan.

KABANATA 41

Kinabukasan ng gabi, ang oras ay inilaan para sa napakalaking salu-salo na inihanda ng aming mga pamilya.

Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa aking kwarto sa Castellano Estate. Nakasuot ako ng isang mamahaling itim na suit na sadyang tinahi para sa akin mula sa Milan. Inayos ko ang aking kurbata. Pinasadahan ko ng tingin ang aking sarili. Wala na ang asul na scrub suit. Wala na ang ID ng isang hamak na nurse. Ngayong gabi, isusuot ko muli ang maskara ng isang perpekto, masunurin, at inosenteng tagapagmana ng pamilya Castellano.

Bumaba ako sa main hall kung saan naghihintay ang aking mga magulang. Nakasuot ng pulang gown ang aking ina na si Victoria, habang pormal na pormal naman ang aking amang si Roberto.

“You look exactly like a Castellano tonight, Julian,” nakangiting bati ng aking ama. “Siguraduhin mong magiging maayos ang kilos mo. Ngayong gabi natin pormal na itatakda ang mga huling detalye para sa inyong kasal ngayong linggo at ipagdiriwang ang matagumpay na pagdating ng ating kargamento.”

“Opo, Dad,” magalang at mahinhin kong sagot.

Sumakay kami sa aming sasakyan at nagbyahe patungo sa pinakapuso ng Alta Metro City.

Ang lokasyon ng aming hapunan ay hindi sa isang ordinaryong restaurant. Gaganapin ito sa isang pribado at eksklusibong dining hall na matatagpuan sa itaas ng isang mamahaling hotel na pag-aari mismo ng mga Valdemor.

Pagpasok namin sa malawak na dining hall, sinalubong kami ng malamig na hangin at ng marangyang tugtog mula sa isang live string quartet sa gilid. Ang isang mahabang lamesa na gawa sa purong salamin at ginto ay nakahanda na sa gitna.

Nakatayo roon si Don Hector Valdemor, ang haligi ng pamilya. At sa kaniyang tabi ay ang lalaking naghihintay sa akin.

Si Gabriel. Nakasuot siya ng isang perpektong midnight blue na suit. Ang kaniyang mga mata ay dumiretso agad sa akin, nagliliyab sa pananabik at matinding pagmamalaki.

“Roberto, Victoria, welcome,” masiglang bati ni Don Hector habang nakikipagkamay sa aking mga magulang. Tumingin siya sa akin at ngumiti. “At Julian. Mas lalo kang nagmumukhang perpekto habang papalapit ang kasal.”

“Salamat po, Don Hector,” pormal kong sagot.

Lumapit si Gabriel sa akin. Hinawakan niya ang aking kamay at marahan itong hinalikan sa harap ng aming mga magulang. Isang perpektong pagpapanggap para sa kanila, ngunit para sa aming dalawa, isa itong tahimik na pagbati ng dalawang halimaw.

“You look breathtaking,” pabulong na papuri ni Gabriel.

“Nasaan ang asawa mo, Hector?” tanong ng aking ina habang umuupo kami sa aming mga pwesto. “Matagal-tagal ko na ring hindi nakikita ang nag-iisang babae ng mga Valdemor. Alam kong abala siya sa pagpapatakbo ng Alta Veridia, pero nangako siyang sisipot ngayong gabi.”

“Paparating na siya, Victoria,” nakangiting sagot ni Don Hector habang nagsasalin ng alak ang mga waiter sa aming mga baso. “Alam mo naman si Alta. Ang ospital ang kaniyang unang anak. Gustong-gusto na niyang makita si Julian sa labas ng puting uniporme.”

Napakagat ako sa aking ibabang labi para itago ang isang malamig na ngiti.

Nagpatuloy ang kwentuhan ng aming mga magulang tungkol sa negosyo, sa mga barko, at sa tagumpay ng mga armas na nakatago na ngayon sa ilalim ng lupa. Tahimik lamang akong nakikinig, paminsan-minsan ay humihigop sa aking baso ng tubig. Pinapanood ko si Gabriel na kalmadong nakasandal sa kaniyang upuan, ang kaniyang mga mata ay may bakas ng matinding pagkaaliw.

Ilang minuto ang lumipas, bumukas ang malalaking double doors ng dining hall.

Huminto ang mga waiter sa paglalakad. Ang tugtog ng string quartet ay tila humina. Pumasok ang isang babae na may aura na kayang magpaluhod sa kahit sinong lalaki sa kwartong ito.

Si Dr. Alta Valdemor.

Wala na ang kaniyang puting coat. Nakasuot siya ng isang eleganteng itim na evening gown na bumabalot sa kaniyang perpektong pigura. Ang kaniyang buhok ay nakapusod nang mahigpit at ang kaniyang mga mata ay kasing talim at kasing lamig ng yelo. Ang bawat hakbang niya ay sumisigaw ng purong kapangyarihan.

Tumayo si Don Hector para salubungin ang asawa. Tumayo rin ang aking mga magulang bilang paggalang.

“My apologies for being late,” malamig at pormal na bati ni Dr. Alta. Ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa tahimik na bulwagan.

Naglakad siya patungo sa kaniyang pwesto sa tapat namin ni Gabriel.

“Mother,” bati ni Gabriel. Inilahad niya ang kaniyang kamay patungo sa akin. “You already know my fiancé, but I would like to formally introduce him as the future of the Valdemor empire.”

Dahan-dahan akong tumayo mula sa aking upuan. Inayos ko ang aking suit at ipinakita ang pinakamaamo, pinakamagalang, at pinakainosenteng maskara na kaya kong gawin. Tumingala ako at sinalubong ang paningin ng Direktora ng Alta Veridia.

“Isang malaking karangalan po na makita kayo muli, Dr. Valdemor,” malambing kong bati.

Isang marangya at nakakakilabot na ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa mga labi ni Dr. Alta. Alam na niya noon pa man kung sino ako, ngunit ito ang unang pagkakataon na nakaharap niya ako bilang isang bilyonaryong kapantay niya sa ilalim ng mga kislap ng dyamante.

“The pleasure is all mine, Julian,” malamig ngunit magiliw na sagot ni Dr. Alta. Kinuha niya ang kaniyang baso ng wine at eleganteng umupo. “I trust your shift today wasn’t too exhausting?”

“Hindi naman po, Madame. Marami lang pong kailangang linisin,” nakangisi kong sagot.

Tumango si Roberto Castellano, ang aking ama. “Salamat, Alta, sa pagtanggap sa kaniya sa ospital mo. Alam naming pilit ang pagpasok niya sa medisina, pero naging malaking tulong ang disiplina mo para hindi siya maligaw ng landas habang naghihintay ng kasal.”

Naintindihan ko ang tono ng aking ama. Inakala nina Roberto at Victoria na ang pagtatrabaho ko sa Alta Veridia ay isang paraan lamang ni Dr. Alta para bantayan ako, o kaya naman ay isang simpleng “hobby” na pinagbigyan nila. Hindi nila alam na sa loob ng ospital na iyon, kami ni Dr. Alta ay magkasabwat sa pagpuksa ng mga peste.

“Oh, Julian is more than just a disciplined nurse, Roberto,” makahulugang sagot ni Dr. Alta habang tinititigan ako nang malalim. “In fact, he has become my most trusted personal assistant. He has a very… specific set of skills that I admire deeply. Steady hands are hard to find these days.”

“Personal assistant?” gulat na untag ng aking ina na si Victoria. Tumingin siya sa akin na tila ngayon lang ako nakita nang buo. “Hindi mo nabanggit na ganoon na pala kalapit ang ugnayan ninyo ni Alta, Julian.”

“Gusto ko lang pong sorpresahin kayo, Mom,” mahinhin kong sagot bago uminom ng alak.

Isang maliit at tagos-sa-butong ngiti ang iginawad ni Dr. Alta sa akin. Para kina Roberto at Victoria, isa lamang itong pag-uusap tungkol sa pagiging “masipag” ko sa trabaho. Ngunit para sa aming tatlo nina Gabriel at Dr. Alta, isa itong madugong sumpaan sa harap ng hapag-kainan.

“Ngayong pormal na tayong magkakaharap at buo na ang pamilya,” nakangiting anunsyo ni Don Hector matapos uminom ng alak. “Nais ko nang iselyo ang mga huling detalye. Ang pinakamalaking kasal sa kasaysayan ng Alta Metro City ay gaganapin na sa katapusan ng linggong ito.”

Tumango ang aking ama. “Isang napakagandang timing, Hector. Ngayong matagumpay na nating naipasok at naitago ang mga kargamento mula sa Russia noong isang gabi, wala na tayong ibang aalahanin kundi ang pag-iisang dibdib ng ating mga tagapagmana. Ilang araw na lamang ang ating bibilangin.”

“Nakahanda na ang lahat,” masayang dagdag ni Victoria. “Lumabas na kaninang umaga ang mga business magazines kung saan nasa front page kayong dalawa ni Gabriel. Napakaperpekto ng imahe ninyo. At ang mga imbitasyon para sa walong natitirang pinuno ng Sampung Angkan ay kumpirmado at naipadala na rin.”

Walong natitira.

Napatigil ako sa paghinga ngunit mabilis kong itinago ang aking reaksyon sa pamamagitan ng paghigop ng tubig. Walong ibang pamilya. Kasama ang mga Valdemor, at ang mga Castellano… Sampu.

Kaya pala. Kaya pala ganoon na lamang ang desperasyon ng aking ama na ikasal ako kay Gabriel. Hindi kami isang simpleng sindikato. Ang pamilya ko ay isa sa Sampung Angkan na palihim na naghahari sa Alta Metro City.

Isang madilim na katotohanan na inilihim sa akin ng sarili kong mga magulang dahil inakala nilang masyado akong mahina.

Tumingin ako kay Gabriel. Nakatingin siya sa akin at may isang mapaglarong ngisi sa kaniyang mga labi. Alam niyang ngayon ko lang naintindihan ang buong bigat ng apelyidong dala ko.

“A toast, then,” malakas na anunsyo ni Gabriel. Tumayo siya at itinaas ang kaniyang baso. “To the union of the Castellano and Valdemor empires. Two rulers of the Ten Clans. And to my brilliant fiancé, who always exceeds expectations.”

“To the union,” sabay-sabay na bati ng aming mga magulang.

Uminom ako ng alak. Ang lasa nito ay matamis ngunit may kakaibang tapang na ngayon ko lamang nalasahan.

Naramdaman ko ang mainit na kamay ni Gabriel na palihim na humawak sa aking hita sa ilalim ng lamesa. Pinisil niya ito nang madiin. Tinitigan ko siya, at nakita ko ang repleksyon ko sa kaniyang madidilim na mata.

Ibinalik ko ang aking atensyon sa hapag-kainan. Masayang nag-uusap sina Victoria at Don Hector tungkol sa mga bulaklak at disenyo para sa seremonya. Sa kabilang dulo, kalmadong humihiwa ng kaniyang steak si Dr. Alta. Napakasarap pakinggan ng kanilang mga tawa na sinasabayan ng marangyang musika ng string quartet.

Sa paningin ng buong Alta Metro City, isa lamang itong ordinaryong hapunan ng dalawang bilyonaryong pamilya. Ngunit sa tahimik na pagbaba ko ng aking baso, alam kong tuluyan na akong nilamon ng pinakamataas na sirkulo ng siyudad. Handa na ang lahat para sa kasal.

KABANATA 42

Trigger Warning: Graphic violence, torture, and blood.

Read at your own risk.

(Kasalukuyan sa sikretong underground wine cellar)

“Aaaaaaaaahhhhhhh!”

Isang malakas, garalgal, at basag na sigaw ang umalingawngaw sa madilim at malamig na kwarto. Sinundan ito ng tunog ng napunit na laman at isang matinis at maarteng halakhak.

Sa gitna ng underground wine cellar na ito, may isang lalaking nakatali sa bakal na silya. Naliligo siya sa sarili niyang dugo, namimilipit sa matinding sakit, at walang tigil sa pagmamakaawa. Sa likuran niya ay isang pigura na masayang sumasayaw-sayaw habang naglalaro gamit ang isang pilak na straight razor. Puno ng mapulang likido ang mukha at mamahaling silk na polo nito, ngunit patuloy lang ito sa paghiwa sa balikat ng biktima na parang nagbabalat ng prutas.

Sa hindi kalayuan, sa paligid ng isang pabilog na lamesang gawa sa oak, apat na pigura ang tahimik na nakaupo. Wala silang pakialam sa kaguluhang nangyayari sa likuran nila. Sanay na sila sa amoy ng kalawang at kamatayan.

Humigop ng alak ang Ginang. Ang kaniyang mga daliri ay puno ng mamahaling dyamante, ngunit ang kaniyang mga mata ay kasing lamig ng yelo. Sa kabilang dulo, dahan-dahang ibinaba ng Heneral ang kaniyang tasa ng kape. Sa gitna ay ang Matanda na kalmadong humithit ng kaniyang tabako, habang sa kaniyang kanan ay nakaupo ang Mahistrado na abala sa pagpupunas ng tumalsik na patak ng dugo sa kaniyang mamahaling sapatos.

Sila ay apat sa mga pinuno ng Sampung Angkan.

“Tatapusin mo ba iyan o mag-uusap tayo?” naiiritang sita ng Mahistrado, nilalakasan ang boses para matabunan ang walang tigil na iyak ng biktima.

“Saglit lang naman, mga accla! Sinisira niya ang focus ko,” matinis na sagot ng estranghero. Tumawa lamang ito at muling ibinaon ang labaha sa hita ng lalaki kaya mas lumakas ang sigaw nito. Bumuntong-hininga na lamang ang mga pinuno at ibinaling ang atensyon sa lamesa.

“Nasa loob na ng Alta Veridia ang mga baril mula sa Russia,” panimula ng Matanda, ang boses ay mababa at seryoso. “Hindi ito naharang ng kahit anong awtoridad. Napakalinaw ng mensahe ng mga Valdemor at Castellano. Sila na ang may hawak ng pinakamalaking kargamento sa buong siyudad.”

“At paano nila nagawa iyon nang ganoon kabilis?” tanong ng Ginang. Ipinatong niya ang kaniyang baso. “Si Roman ang mga mata at tainga natin sa ospital na iyon. Pinabayaran natin siya ng malaki para i-ulat ang bawat galaw ni Dr. Alta. Imposibleng makalusot ang anim na trak sa ilalim niya nang hindi niya sinasabi sa atin.”

“Hindi siya nakapag-ulat dahil patay na si Roman,” malamig na sagot ng Heneral. “Pati na sina Mendoza at Yugo. Si Valerie ay nabubulok na sa rehas, at si Silayan ay tumalon mula sa ikaanimnapu’t limang palapag. Nawalan tayo ng informant. Ang limang aso ni Dr. Alta na nagbabantay sa ospital ay inubos sa loob lamang ng isang buwan.”

Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa lamesa. Alam nilang lahat kung gaano kahirap buwagin ang proteksyon ng Alta Veridia.

“Inakala nating lahat na isang mahinang anak na ginawang nurse si Julian Castellano,” patuloy ng Heneral. “Pero siya ang ipinadala roon bago magsimula ang paglilinis. Hindi gumagalaw ang isang inosente nang ganoon kalinis. Walang naiwang bakas. Walang ingay. Si Roberto ay nagtago ng isang napakatalim na armas sa anyo ng sarili niyang anak.”

“Isang armas na ngayon ay hawak na ni Gabriel Valdemor,” dagdag ng Matanda. “Dalawang higante ang magsasama. Kapag ikinasal ang dalawang iyan sa katapusan ng linggo, wala nang makakapigil sa kanila sa buong Alta Metro City.”

Sa kalagitnaan ng seryosong usapan, biglang huminto ang estranghero sa paghiwa. Narinig niya ang apelyidong nabanggit.

Binitawan niya ang buhok ng umiiyak niyang biktima. Dahan-dahan siyang lumapit sa lamesa ng mga pinuno. Ang kaniyang mga sapatos ay lumikha ng mga basang tunog sa sahig. Tinitigan niya sila habang nakapameywang, ang mga mata ay walang kahit anong emosyon kundi isang nakakakilabot na pananabik. Dinilaan niya ang tumalsik na dugo sa kaniyang ibabang labi.

“Malinis ba ang hiwa, mga darling?” biglang tanong niya. Ang kaniyang boses ay magaan at parang nakikipaglaro lamang. “Yung kay Roman. Sabi niyo kanina, malinis. Paano siya hiniwa ng nurse na iyon?”

Tiningnan siya ng Ginang nang may halong pag-iingat. Kahit silang mga pinuno ay umiiwas sa halimaw na ito.

“Direkta sa jugular vein,” sagot ng Heneral. “Ayon sa mga source ko sa morgue na nakakita ng bangkay bago ito itinapon sa dagat, walang pag-aalinlangan ang saksak. Isang mabilis, eksakto, at napakalalim na hiwa pakanan.”

Napangiti ang estranghero. Isang ngiti na hindi umaabot sa kaniyang mga mata. Inilapit niya ang madugong straight razor sa kaniyang sariling pisngi at dahan-dahang pinadaanan ang malamig na talim sa kaniyang balat nang hindi ito sinusugatan.

“Gusto ko siyang makita,” mahinang bulong niya, tila kinakausap ang kaniyang sarili. Lumingon siya sa lalaking nakatali sa silya na walang tigil sa pag-iyak. “Nakakabagot na ang mga taong sumisigaw at nagmamakaawa. Gusto kong makita kung paano gumalaw ang mga kamay ng tagapagmana ng Castellano.”

“Imbitado ang buong Angkan sa araw ng kasal nila sa katedral,” paalala ng Matanda. “Hindi tayo pwedeng gumawa ng direktang gulo roon. Mag-uumpisa tayo ng giyera sa pagitan ng mga pamilya.”

“Huwag kayong ma-stress, hindi ako gagawa ng gulo,” nakangising sagot ng estranghero.

Naglakad siya pabalik sa kaniyang biktima. Wala nang pag-aalinlangan at walang anumang babala, mabilis at marahas niyang hiniwa ang lalamunan ng lalaki. Sumabog ang napakaraming dugo sa paligid, tumalsik sa pader at sa kaniyang mamahaling damit. Isang napakadumi at magulong kamatayan na malayong-malayo sa malinis na sining ni Julian.

Pinunasan niya ang labaha sa kaniyang manggas at umirap. “Sayang ang outfit ko. Pero magdadala lang naman ako ng regalo para sa bagong reyna ng Alta Metro City. Isang regalong hinding-hindi niya malilimutan.”

Walang pumigil sa kaniya nang tuluyan siyang maglakad palabas ng kwarto, nag-iiwan ng mga madugong bakas ng sapatos. Naiwan ang apat na pinuno na tahimik na nakatitig sa nakasarang pinto, naghihintay kung anong klaseng dugo ang dadanak sa araw ng pag-iisang dibdib ng dalawang imperyo.

(Kasalukuyan sa Valdemor Tower Penthouse)

Sa kabilang dulo ng Alta Metro City, malayo sa mga aninong nagpupulong sa ilalim ng lupa, nakatayo ako sa gitna ng malawak na sala ng penthouse.

Sa ibabaw ng mahabang salaming lamesa ay nakalatag ang isang napakalaking blueprint ng katedral at ang seating arrangement para sa reception. Dahan-dahan kong pinasadahan ng tingin ang mga pangalan. Bukod sa mga politiko at kilalang bilyonaryo, may walong mahahabang lamesa na nakapwesto sa pinaka-eksklusibong bahagi ng bulwagan.

Ang walong natitirang angkan.

Naramdaman ko ang paglapit ng pamilyar na init mula sa aking likuran. Pumulupot ang dalawang malalaking braso ni Gabriel sa aking bewang. Ipinatong niya ang kaniyang baba sa aking balikat at sabay naming tinitigan ang mga pangalan sa papel.

“Kumpirmado na ang lahat ng dadalo,” malalim at kalmadong bulong ni Gabriel sa aking tainga. “Lahat ng pinuno ng  Mafia Clans ay uupo sa iisang kwarto kasama natin.”

“Inaasahan ba nilang yuyuko ako sa kanila?” mapanukso kong tanong, itinataas ang aking paningin para salubungin ang mga mata niya sa repleksyon ng bintana.

“Susubukan ka nila, Julian,” sagot ni Gabriel. Hinarap niya ako sa kaniya at hinaplos ang aking pisngi. “Alam nila na nawala ang informant nila sa Alta Veridia. Bilyonaryo at kaalyansa ang tingin nila sa akin, pero sa iyo, nakikita nila ang isang bagong armas na hindi pa nila lubusang kilala. Maghahanap sila ng kahinaan mo.”

Ngumiti ako at inilagay ang aking mga kamay sa kaniyang dibdib.

Sa loob ng maraming taon, nanahimik ako. Nagtago ako sa likod ng malambot at maamong maskara na ginusto ng mga magulang ko. Akala ko noon ay sapat na sa akin ang paglalaro sa mga pasilyo ng isang ospital. Ngunit ngayon, habang papalapit ang araw na isusuot ko ang singsing ng mga Valdemor, naramdaman ko ang pagkawala ng huling kadena sa aking isipan.

“Hayaan mo silang sumubok,” malamig at puno ng kumpiyansang sagot ko. “Hayaan mo silang maghanap ng kahinaan ko, Gabriel. Gusto kong makita kung anong klaseng laro ang alam ng inyong mundo.”

Hinalikan niya ako nang madiin. Isang halik na sumeselyo sa aming kasunduan.

Tumingin ako sa madilim na kalangitan sa labas ng penthouse. Kalmado ang buong Alta Metro City. Ngunit alam kong isa lamang itong ilusyon. Ang totoong giyera ay hindi nag-uumpisa sa mga barilan o pagsabog. Nag-uumpisa ito sa pagbati, sa mga pekeng ngiti, at sa mga regalong nakabalot sa dyamante.

KABANATA 43

Dalawang araw bago ang kasal.

Ang Pre-Wedding Gala ay inihanda ng pamilya Valdemor sa The Glass Conservatory, isang napakalaking palasyo na gawa sa purong salamin at matatagpuan sa pinakamataas na bundok na nakapaligid sa Alta Metro City. Mula rito, kitang-kita ang buong siyudad na tila mga nakakalat na dyamante sa ilalim ng gabi.

Huminto ang itim na Rolls Royce Phantom sa tapat ng pulang karpet.

Bumaba si Rafael mula sa driver’s seat. Nakasuot siya ng pormal na itim na suit at may nakasukbit na earpiece sa kaniyang tainga. Mabilis siyang umikot para buksan ang pinto ng sasakyan para sa akin. Wala siyang sinabi. Ang kaniyang mga mata ay nakatutok lamang sa sahig, isang perpektong aso na alam na ang kaniyang lugar.

Bumaba ako. Nakasuot ako ng isang puting silk na suit na bumabagay sa madilim at mapanganib na aura ng gabi. Sumunod sa akin si Gabriel na nakasuot naman ng purong itim na tuxedo.

Inilahad niya ang kaniyang braso. Ipinulupot ko ang aking kamay rito at sabay kaming naglakad papasok sa conservatory.

Pagpasok namin, sinalubong kami ng mga kislap ng camera mula sa mga piling media. Ngunit nang tuluyan kaming makapasok sa pangunahing bulwagan kung saan bawal ang mga camera, nagbago ang simoy ng hangin.

Ang amoy ng mamahaling pabango, alak, at nakatagong panganib ay pumuno sa aking pandama.

Nasa loob ng kwartong ito ang mga diyos ng Alta Metro City. Ang mga pinuno ng Mafia Clans, kasama ang kani-kanilang mga tagapagmana at mga piling tauhan. Nakita ko sina Don Hector at Dr. Alta na kalmadong nakikipag-usap sa isang matandang lalaki na may tungkod. Sa kabilang dulo, nakita ko rin ang aking mga magulang na sina Roberto at Victoria na nakikipagpalitan ng baso ng alak sa iba pang mga bilyonaryo.

Nang mapansin nila ang pagdating namin ni Gabriel, unti-unting humina ang musika. Ang mga matatalim na mata ng bawat pinuno ay dumapo sa akin. Sinusuri nila ako. Hinahanap nila ang kahinaan ng isang nurse na biglang pumasok sa kanilang madugong mundo.

“Stay close, my monster,” pabulong na paalala ni Gabriel. “The wolves are watching.”

“Hayaan mo silang manood,” kalmado kong sagot, nakataas ang aking baba habang naglalakad kami sa gitna ng bulwagan.

Lumapit sa amin ang isang matangkad na lalaki. Maraming peklat ang kaniyang mukha at matigas ang kaniyang tindig. Base sa mga files na nabasa ko, siya ang Heneral. Ang pinuno ng angkan na may kontrol sa mga mercenary at hitmen ng siyudad. Kasama niya ang isang ginang na puno ng dyamante ang leeg, ang pinuno ng pamilyang may hawak sa mga ilegal na pasugalan.

“Gabriel,” bati ng Heneral. Ang kaniyang boses ay malalim at naghahamon. “Congratulations on the upcoming wedding. At ito na pala ang mapapangasawa mo. Ang tagapagmana ng mga Castellano.”

“Julian,” pagpapakilala ni Gabriel. “Meet the General and the Lady. Two of our closest allies.”

“Isang karangalan po,” magalang kong bati, ipinapakita ang isang maamo at inosenteng ngiti.

Tinitigan ako ng Heneral mula ulo hanggang paa. Isang mapanghamak na ngisi ang lumabas sa kaniyang mga labi.

“Napakalambot ng mga kamay,” komento ng Heneral. “Nabalitaan kong isa kang nurse sa Alta Veridia. Nakakabilib na ang isang anak ng sindikato ay piniling maglinis ng sugat at mag-alaga ng mga pasyente. Ngunit kapag ikinasal ka na kay Gabriel, hindi na mga pasyente ang haharapin mo. Dugo ng mga kaaway natin ang makikita mo araw-araw. Hindi ba sasakit ang sikmura mo sa amoy ng kamatayan?”

Isang tahimik na pagsubok. Gusto niyang ipamukha sa harap ng ibang mga angkan na hindi ako karapat-dapat sa mundong ito dahil isa lamang akong tagapag-alaga. Naramdaman ko ang pagtigas ng braso ni Gabriel, handang ipagtanggol ako.

Ngunit pinigilan ko siya gamit ang isang mahinang haplos sa kaniyang kamay. Ako ang sasagot nito.

Tumingala ako sa Heneral. Dahan-dahan kong inalis ang maamong ngiti sa aking mukha at pinalitan ito ng isang malamig at blangkong ekspresyon. Tinitigan ko ang eksaktong posisyon ng kaniyang jugular vein.

“Lahat naman ng tao ay dumudugo, Heneral,” kalmado at pabulong kong sagot. Ang boses ko ay kasing talim ng yelo. “Ang pinagkaiba lang, sa ospital, sinusubukan naming pigilan ang pagdurugo. Pero kapag kinakailangan… alam ko rin kung aling mga ugat ang dapat hiwain para mabilis maubos ang dugo ng isang tao nang hindi siya nakakasigaw. Mas malinis ang trabaho kapag alam mo ang anatomiya ng kalaban mo.”

Natigil ang paghinga ng Ginang sa tabi niya. Ang mapanghamak na ngisi ng Heneral ay unti-unting nawala. Nakita niya ang kadiliman sa aking mga mata. Naintindihan niya na ang kaharap niya ay hindi isang ordinaryong nurse.

Isang mababa at mapagmataas na halakhak ang pinakawalan ni Gabriel.

“Gaya ng sinabi ko, Heneral,” nakangising dagdag ni Gabriel. “My fiancé always exceeds expectations.”

Tumango na lamang ang Heneral, may bagong paggalang sa kaniyang mga mata. “Isang napakatalim na asawa. Mag-iingat kayong dalawa.”

Nagpatuloy ang gabi. Marami pang lumapit para bumati at sumubok, ngunit lahat sila ay pinaatras ko gamit ang mga kalmado at nakakalasong sagot. Pinatunayan ko sa buong bulwagan na ang tagapagmana ng mga Castellano ay hindi isang laruan.

Nang mag-alas onse ng gabi, umupo kami ni Gabriel sa aming pribadong lamesa para magpahinga.

“You are dominating the room, Julian,” papuri ni Gabriel habang umiinom ng alak. “Wala na silang lakas ng loob na kwestiyunin ang posisyon mo.”

Bago pa man ako makasagot, isang waiter na nakasuot ng puting uniporme ang tahimik na lumapit sa aming lamesa. May dala itong isang pilak na tray. Sa ibabaw ng tray ay isang maliit na itim na kahon na nababalutan ng pulang laso.

“Isang regalo po para sa inyo, Sir Julian,” magalang na anunsyo ng waiter. “Ipinabibigay po ng isang bisita.”

Kumunot ang noo ni Gabriel. “Sino ang nagpabigay?”

“Hindi po nagpakilala, Sir. Nakasuot po ng itim na coat at mabilis na umalis,” sagot ng waiter bago yumuko at naglakad palayo.

Tinitigan ko ang itim na kahon. Wala kaming inaasahang regalo ngayong gabi dahil ang pormal na pag-aabot ng mga regalo ay sa mismong araw pa ng kasal. Naramdaman ko ang pag-akyat ng pamilyar na adrenaline sa aking dugo.

Kinuha ko ang kahon at dahan-dahang kinalag ang pulang laso. Binuksan ko ito.

Nanigas ang panga ni Gabriel nang makita ang laman.

Sa loob ng itim na kahon, nakapatong sa isang puting bulak, ay isang duguang balahibo ng itim na kalapati. At sa ilalim ng balahibo ay isang lumang pilak na straight razor. Puno pa ito ng natuyong dugo.

Kinuha ko ang isang maliit na piraso ng papel na nakaipit sa gilid ng labaha. Binuksan ko ito at binasa ang nakasulat.

“Tingnan natin kung sino ang mas malinis maghiwa. See you at the wedding.”

Isang pagbabanta. Isang direktang hamon mula sa isang taong baliw.

Marahas na tumayo si Gabriel. Ang kaniyang mga mata ay nagliliyab sa purong galit. “Rafael!” sigaw niya.

Mabilis na tumakbo si Rafael papalapit sa aming lamesa, handang bumunot ng armas. “Sir?”

“Lock down the perimeter. Someone breached the guest list. Hanapin ninyo ang taong nagbigay nito!” utos ni Gabriel. Ang kaniyang aura ay naging isang purong predator na handang pumatay dahil may nagtangkang magbanta sa teritoryo niya.

“Gabriel,” kalmado kong tawag sa kaniya.

Lumingon siya sa akin, humihingal sa galit.

Pinulot ko ang duguang straight razor gamit ang aking daliri. Pinagmasdan ko ang talim nito. Hindi ako nakaramdam ng takot. Sa halip, isang napakalawak at malademonyong ngiti ang gumuhit sa aking mga labi. Ilang araw na akong walang hinihiwa. Ilang araw na akong nagpapahinga. Akala ko ay magiging tahimik at nakakabagot ang kasal namin, ngunit may isang bisitang nagdesisyon na bigyan ako ng laro.

“Hayaan mo siya, Gabriel. Pauwiin mo na ang mga tauhan mo,” malamig at pabulong kong utos habang nakatitig sa duguang patalim. “Hayaan mo siyang pumunta sa araw ng kasal natin.”

Tinitigan ako ni Gabriel. Nakita niya ang uhaw na uhaw na halimaw sa aking mga mata.

“Akin ang bisitang ito,” nakangisi kong deklara.

Ibinulsa ko ang labaha. Ang katedral sa makalawa ay hindi lamang magiging saksi sa pag-iisang dibdib ng dalawang angkan. Magiging saksi rin ito sa pinakamapanganib na laro sa pagitan ng dalawang psychopath. At sisiguraduhin kong sa oras na magtagpo ang aming mga patalim, ipapamukha ko sa kaniya kung sino ang mas malinis maglaro.

KABANATA 44

Ang gabi bago ang pinakamalaking kasal sa Alta Metro City.

Tahimik ang buong penthouse ng Valdemor Tower. Sa labas ng malalaking salaming bintana, ang mga ilaw ng siyudad ay kumikinang na parang mga dyamanteng isinaboy sa madilim na karagatan. Ngunit sa loob ng kwarto, ang hangin ay mabigat, mainit, at punong-puno ng nakakapasong tensyon.

Kakatapos lamang ng aming rehearsal dinner. Ang duguang labaha na ipinadala ng isang hindi kilalang bisita ay nakapatong ngayon sa ibabaw ng malamig na glass table.

Nakatayo si Gabriel sa harap ng lamesa. Nakabukas na ang unang tatlong butones ng kaniyang itim na tuxedo. May hawak siyang baso ng whiskey, ngunit hindi niya ito iniinom. Ang kaniyang mga mata ay madilim, nanlilisik, at ang kaniyang panga ay nakakuyom nang mahigpit. Pinapatay siya ng kaisipan na may isang taong nagtangkang magbanta sa kaniyang teritoryo isang araw bago ang aming kasal.

Dahan-dahan akong naglakad papalapit sa kaniya. Inalis ko ang puting coat ng aking suit at inihagis ito sa gilid ng sofa.

Lumapit ako sa kaniyang likuran at ipinulupot ang aking mga braso sa kaniyang matigas na bewang. Ipinatong ko ang aking baba sa kaniyang balikat. Naramdaman ko ang pagtigang ng kaniyang mga kalamnan, isang predator na handang pumatay.

“Huwag mo nang isipin ang basurang iyon, Gabriel,” malambing at pabulong kong alo sa kaniya. Hinalikan ko ang gilid ng kaniyang leeg. “Bukas na ang kasal natin. Hayaan mong ako ang maglinis sa bisitang iyon kapag nagpakita siya.”

Ibinaba ni Gabriel ang kaniyang baso. Marahas siyang humarap sa akin at hinawakan ang aking mga braso. Ang kaniyang mga mata ay nagliliyab sa isang halu-halong emosyon ng galit, pananabik, at matinding possessiveness.

“You are mine, Julian,” madiin niyang bulong. Ang kaniyang hininga ay amoy mamahaling alak at panganib. “Walang ibang pwedeng humawak sa iyo. Walang ibang pwedeng maglaro sa iyo kundi ako lang.”

“Alam ko,” nakangisi kong sagot. Dinilaan ko ang aking ibabang labi at sinalubong ang nag-aapoy niyang tingin. “Kaya patunayan mo.”

Isang mababang ungol ang kumawala sa lalamunan ni Gabriel. Bago pa man ako makahinga, marahas niyang sinakop ang aking mga labi.

Ang halik niya ay walang halong pag-iingat. Punong-puno ito ng gutom at pag-angkin. Ang kaniyang mga ngipin ay kumagat sa aking ibabang labi, nag-iwan ng mahapding pakiramdam na nagpabilis sa tibok ng aking puso. Ipinulupot ko ang aking mga braso sa kaniyang batok at tinugunan ang halik niya nang may parehong sidhi.

Binuhat niya ako nang walang kahirap-hirap. Ibinangga niya ang aking likod sa malamig na salamin ng bintana. Ang lamig ng salamin laban sa aking balat at ang nakakapasong init ng katawan ni Gabriel ay lumikha ng isang nakakabaliw na pakiramdam.

Mabilis niyang pinunit ang mga butones ng aking puting silk na polo. Walang pag-aalinlangang ibinaba niya ang kaniyang mukha sa aking leeg. Kinagat niya ako nang madiin, sinisipsip ang aking balat hanggang sa mag-iwan ito ng madilim at mapulang marka. Sinasadya niyang damihan ang mga pasa sa aking leeg at balikat. Gusto niyang makita ng buong Sampung Angkan bukas na ang tagapagmana ng mga Castellano ay pag-aari na ng isang Valdemor.

“Ah, Gabriel,” napaungol ako nang maramdaman ko ang mainit niyang dila sa aking balat. Ibinabaon ko ang aking mga kuko sa kaniyang malapad na likod.

Mabilis naming hinubad ang mga natitira naming damit. Nang tuluyan kaming mawalan ng saplot, ang tanging nagbibigay liwanag sa aming mga katawan ay ang sinag ng buwan at ang mga ilaw ng siyudad sa ibaba.

Hinawakan niya ang magkabilang hita ko at inangat ito. Walang pag-aatubili, ipinasok niya ang kaniyang sarili sa akin sa isang malakas at malalim na diin.

Napasinghap ako nang malakas. Ang sakit at sarap ay mabilis na naghalo sa aking sistema. Napasandal ako nang mariin sa salamin at napapikit. Ang bawat pagbayo ni Gabriel ay mabigat, mabilis, at punong-puno ng kapangyarihan. Nanginginig ang buong katawan ko sa tindi ng pwersa niya.

“Tingnan mo ako,” utos niya, ang boses ay garalgal sa matinding pagnanasa.

Dumilat ako at tinitigan ang kaniyang mukha. Tumutulo ang pawis mula sa kaniyang noo. Ang kaniyang mga mata ay madilim at nakatutok lamang sa akin. Sa ilalim ng bilyonaryong ito, naramdaman ko ang pinakamataas na uri ng kaligayahan. Isang psychopath na nakahanap ng kaniyang perpektong kapareha.

“Iyo lang ako, Gabriel,” pabulong kong pangako, sinasabayan ang ritmo ng kaniyang paggalaw. “Ang utak ko, ang mga kamay ko… lahat ng papatayin ko ay para sa iyo.”

Mas lalong bumilis at lumakas ang kaniyang pag-angkin. Ang aming mga hininga ay naghalo sa malamig na hangin ng penthouse. Ang mga ungol na kumawala sa aking bibig ay umalingawngaw sa tahimik na gabi, isang matamis na musika bago ang araw ng kasal. Nang tuluyan naming marating ang rurok ng aming pagnanasa, sabay kaming napasigaw. Naramdaman ko ang mainit na pagbuhos ng kaniyang likido sa loob ko habang nakabaon ang kaniyang mukha sa aking batok, humihingal nang napakalakas.

Dahan-dahan niya akong ibinaba mula sa salamin at binuhat patungo sa malambot na kama. Magkayakap kaming nakatulog sa ilalim ng madilim na kalangitan, parehong nagpapahinga bago buksan ang entablado para sa nalalapit na madugong laro.

Kinabukasan. Ang araw ng kasal.

Pasado alas syete ng umaga nang imulat ko ang aking mga mata. Wala na si Gabriel sa aking tabi. Naramdaman ko ang malamig na hangin mula sa aircon. Dahan-dahan akong bumangon at naglakad patungo sa malaking banyo.

Matapos hugasan ang aking katawan at ang mga markang iniwan ni Gabriel kagabi, nagsuot ako ng isang itim na silk robe at lumabas ng banyo.

Eksakto namang bumukas ang malaking double doors ng penthouse. Pumasok ang aking ina na si Victoria. Nakasuot siya ng isang marangya at perpektong gintong gown, ngunit ang kaniyang mukha ay kasing lamig ng yelo. Wala siyang bakas ng emosyon ng isang inang ikakasal ang anak.

Kasunod niya ang limang miyembro ng glam team na may bitbit na mga malalaking makeup kit at steamer. Sa likuran nila ay naglalakad ang matandang tailor mula sa Milan na may bitbit na isang mahaba at itim na garment bag.

“Make sure he looks flawless,” malamig at maawtoridad na utos ni Victoria sa mga makeup artist nang hindi man lang ako binabati. “Buong Sampung Angkan ang manonood ngayon. Hindi tayo pwedeng magmukhang mahina.”

Tinitigan niya ako. “Nasa katedral na si Gabriel. Ayusin mo ang sarili mo, Julian. Ito ang pinakamahalagang araw ng mga Castellano.”

“Masusunod, Mom,” kalmado at mahinhin kong sagot.

Mabilis na kumilos ang buong kwarto. Pinaupo ako ng glam team sa harap ng isang maliwanag na salamin. Tahimik nilang inayos ang aking buhok at nilagyan ng manipis na foundation ang aking mukha. Nang ibaba nila nang kaunti ang kwelyo ng aking robe, agad na nakita ni Victoria ang mga mapupulang marka sa aking leeg.

Kumunot ang noo ng aking ina. “Takpan niyo ang mga marka sa leeg niya. Hindi pwedeng magmukhang burara ang tagapagmana natin sa harap ng mga camera. We need a perfectly clean image today.”

Mabilis na tinabunan ng mga makeup artist ang mga marka gamit ang makapal concealer. Sa paningin ng aking ina, isa lamang akong kasangkapan sa negosyo. Wala siyang kaalam-alam na ang mga markang iyon ay hindi dumi, kundi selyo ng pag-angkin sa pagitan ng dalawang halimaw.

Nang matapos ang aking buhok at mukha, lumapit ang matandang tailor. Dahan-dahan niyang binuksan ang garment bag.

Nakatambad sa gitna ng kwarto ang aking isusuot. Isang custom-made na puting suit na may mga pilak na burda sa kwelyo at manggas. Ang tela ay gawa sa pinakamahal na silk mula sa Europa. Sa gilid ng lamesa, nakatago sa ilalim ng isang puting panyo, ay ang itim na kahon na naglalaman ng obsidian scalpel na bigay sa akin ni Gabriel.

“Signore Castellano,” magalang na bati ng tailor habang hawak ang puting coat. “Allow me.”

Tumayo ako at hinubad ang aking robe. Maingat akong binihisan ng matanda. Inayos niya ang bawat butones, hinatak ang mga tupi ng pantalon, at siniguradong perpekto ang lapat ng damit sa aking katawan. Bawat galaw niya ay may labis na pag-iingat.

Nang humarap ako sa malaking salamin, halos hindi ko na makilala ang sarili ko.

Wala na ang mahinang tagapagmana na pinalayas ng pamilya Castellano. Ang nakatayo ngayon sa harap ng salamin ay isang nilalang na nagliliwanag sa purong puti. Ang aking mga mata ay kasing lamig at kasing talim ng yelo.

“Maayos,” malamig na komento ni Victoria, pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa. Hindi siya ngumiti. “Napakalaki ng maitutulong ng kasal na ito sa ating pamilya, Julian. Huwag kang gagawa ng kahit anong pagkakamali ngayon.”

“Hindi ako nagkakamali, Mom,” malamig kong sagot. “Pwede niyo ba akong iwan muna kahit sandali? Gusto ko lang mag-isa bago ako bumaba.”

Tumango si Victoria. Inutusan niya ang glam team at ang tailor na lumabas. Pagsara ng malaking pinto, naiwan akong mag-isa sa gitna ng kwarto. Ang katahimikan ay muling bumalot sa paligid.

Naglakad ako patungo sa lamesa at tinanggal ang puting panyo. Kinuha ko ang The Black Pawn scalpel. Pinagmasdan ko ang itim at obsidian na talim nito na kumikinang sa ilalim ng ilaw. Maingat ko itong itinago sa loob ng lihim na bulsa sa ilalim ng aking coat, eksakto sa itaas ng aking dibdib.

Tumunog ang isang pamilyar na katok mula sa pinto.

“Sir Julian,” malamig na tawag ni Rafael mula sa labas. “Nakahanda na po ang sasakyan. Hinihintay na po kayo sa katedral.”

Binuksan ko ang pinto. Nakatayo si Rafael na nakasuot ng pormal na barong at itim na pantalon. Ang kaniyang mga mata ay blangko at walang emosyon. Tinanggap na niya ang kaniyang kapalaran bilang aking tapat na aso at tagapagbantay.

“Tayo na,” kalmado kong utos.

Naglakad ako patungo sa elevator, kasunod ang aking bodyguard.

Habang pababa kami ng Valdemor Tower, pinag-isipan ko ang mga posibleng mangyari ngayong araw. Nandoon ang buong Sampung Angkan. Nandoon ang mga magulang ko na walang kaalam-alam sa tunay kong kapangyarihan. At nandoon din ang isang baliw na bisita na may dalang duguang labaha.

Bumukas ang pinto ng elevator sa main lobby. Sinalubong kami ng dose-dosenang bodyguard na nakasuot ng itim, handang ihatid ang mapapangasawa ni Gabriel Valdemor.

Huminga ako nang malalim at naglakad palabas patungo sa naghihintay na Rolls Royce. Ang tahimik na gabi ay tapos na. Ngayon, haharapin ko ang altar hindi para mangako sa Diyos, kundi para sumumpa sa demonyo.

Bukas na ang entablado para sa kasal…

KABANATA 45

Ang malalaking pinto ng katedral ay gawa sa purong ginto at makapal na kahoy. Pagbukas nito, bumungad sa akin ang isang tanawin na hindi ko kailanman inakalang makikita ko nang ganito kalinaw.

Ang buong katedral ay napupuno ng puting bulaklak na inangkat mula sa ibayong dagat, napapalibutan ng libu-libong kumikinang na kandila na nagbibigay ng ginintuang liwanag sa madilim na paligid. Nakaupo sa magkabilang gilid ang pinakamayayaman at pinakamakapangyarihang tao sa Alta Metro City. Ang mga politiko, mga bilyonaryo, at ang mga haligi ng Mafia Clans. Lahat sila ay nakatitig sa akin.

Naramdaman ko ang paghawak ng aking amang si Roberto sa aking braso.

“Wala nang atrasan, Julian,” pabulong niyang paalala habang nagsimulang tumugtog ang marangyang musika mula sa orchestra. “Ipakita mo sa kanila kung sino ang mga Castellano.”

Naglakad kami sa mahabang pasilyo. Ang bawat hakbang ko ay kalmado, kalkulado, at puno ng kapangyarihan. Sa dulo ng altar, nakatayo ang lalaking naghihintay sa akin.

Si Gabriel.

Nakasuot siya ng isang perpektong itim na tuxedo na lalong nagpapatingkad sa kaniyang madilim na aura. Ang kaniyang mga mata ay nakatutok lamang sa akin, nagliliyab sa pananabik at matinding pag-angkin. Tila nawala ang buong kumpol ng mga tao sa paligid namin. Sa sandaling iyon, kaming dalawa lamang ang nasa loob ng katedral. Dalawang halimaw na handang sakupin ang mundo.

Pagdating sa altar, inabot ni Roberto ang aking kamay kay Gabriel.

Nang maglapat ang aming mga balat, naramdaman ko ang pamilyar at nakakapasong kuryente. Hinawakan ni Gabriel ang aking kamay nang mahigpit.

Ang seremonya ay nagsimula. Ang pari ay nagsalita tungkol sa pag-ibig, sa tiwala, at sa habambuhay na pagsasama. Ngunit para sa amin ni Gabriel, ang mga salitang iyon ay may ibang kahulugan. Habang nakatitig kami sa mga mata ng isa’t isa, alam naming ang sumpaang ito ay hindi ginawa sa harap ng Diyos, kundi isang kasunduang isinulat sa dugo.

“Tinatanggap kita bilang aking kabiyak,” malamig at malalim na panimula ni Gabriel para sa kaniyang vows. “Isusuko ko ang lahat ng kalaban sa paanan mo. Ako ang magiging pader na magpoprotekta sa iyo, at ako ang magbabali sa mga buto ng sinumang magtatangkang saktan ka. Hanggang sa huling hininga, ikaw lamang ang paborito kong halimaw.”

Isang munting ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

“Tinatanggap kita, Gabriel,” sagot ko. Ang aking boses ay umaalingawngaw sa tahimik na katedral. “Ako ang magiging anino na magbabantay sa iyong kaharian. Ako ang hihiwa sa mga lalamunan ng mga taong magtatangkang pabagsakin ka. Hinding-hindi ako mangangatog. Ibibigay ko sa iyo ang buong siyudad na ito. At walang sinuman ang makakaagaw sa iyo mula sa akin.”

Nagpalitan kami ng singsing. Dalawang makakapal na itim na dyamante na kumikinang sa ilalim ng ilaw.

Nang ideklara kaming opisyal na mag-asawa, inilapit ni Gabriel ang kaniyang mukha at sinakop ang aking mga labi. Isang marahas, mapusok, at malalim na halik na naging hudyat ng aming tuluyang pag-iisa. Nagpalakpakan ang mga tao. Nagsimulang umugong ang boses ng buong alta sosyedad. Nakatayo kami sa itaas ng altar, nakatingin sa aming mga nasasakupan.

Ang reception ay ginanap sa grand ballroom na konektado rin sa katedral.

Napakagarbo ng pagdiriwang. Umaapaw ang mamahaling alak at ang musika ay walang tigil. Nakaupo kami ni Gabriel sa gitna, napapalibutan nina Dr. Alta, Don Hector, at ng aking mga magulang. Sa mga kalapit na lamesa ay naroon ang mga pinuno ng iba pang angkan na nagmamasid sa bawat galaw namin.

Sa kalagitnaan ng kasiyahan, biglang tumunog ang maliit na earpiece sa aking kanang tainga.

“Julian,” mabilis at seryosong boses ni Leo ang umalingawngaw. “May problema tayo. Nawala ang signal ng labinlimang tauhan ni Gabriel sa perimeter. Walang nangyaring patayan, pero lahat sila ay pinatulog ng isang malakas na gas. May nakapasok sa bulwagan.”

Kumunot ang noo ko. Tiningnan ko si Gabriel at bahagya kong hinawakan ang kaniyang hita. Naintindihan niya agad ang senyales. Naging alerto ang kaniyang mga mata.

Biglang namatay ang mga ilaw sa buong grand ballroom.

Nagsigawan ang ilang mga bisita. Nagkagulo ang mga politiko at mga asawa ng bilyonaryo. Ngunit ang mga pinuno ng Sampung Angkan ay nanatiling tahimik na nakaupo. Nakangiti ang Heneral habang humihigop ng alak sa dilim. Tila hinihintay na nila ito. Isang pagsubok na sinadya nilang palusutin.

Bumukas ang isang maliwanag na spotlight sa pinakagitna ng dance floor.

Lahat ng mata ay napunta sa isang lalaking nakatayo roon. Nakasuot siya ng isang napakamarangya at kumikinang na puting suit na halos tumapat sa kasuotan ko. Nakangiti siya. Isang ngiting mapanukso, maarteng nakapameywang, at walang kahit anong bakas ng takot. May hawak siyang isang kristal na baso ng champagne sa kaniyang kanang kamay.

Naglakad siya papalapit sa aming lamesa, iwinawasiwas ang kaniyang balakang na tila rumarampa sa isang fashion show. Humarang si Rafael at nagbunot ng baril, ngunit tinaasan ko ng kamay ang aking bodyguard para patigilin siya.

“Napakagandang kasal, mga accla,” magaan, matinis, at maarteng bati ng binata habang humihigop ng alak. “Pasensya na kung huli ang lola niyo. Masyado kasing madaldal ang mga gwardya niyo sa labas, kinailangan ko pa silang patulugin. Nakaka-stress sa beauty.”

Nanggigigil na tumayo si Gabriel. Ang kaniyang mga mata ay nagliliyab sa purong pagkapoot habang nakatitig sa lalaking nakatayo sa aming harapan.

“Roxie,” madiin at puno ng lason na bulong ni Gabriel. “Ang baliw kong ex. Ang tagapagmana ng pamilya ng mga lason at pasabog. Walang hiya kang magpakita rito.”

Natahimik ako. Isang ex. At base sa reaksyon ng mga mafia clans sa paligid namin, hindi lang siya basta desperadong ex. Isa siyang tagapagmana ng isa sa mga angkan.

Bumunot ng mga baril ang mga tauhan ng Valdemor, handang paulanin ng bala ang estranghero. Ngunit itinaas ng Heneral ang kaniyang baso mula sa kabilang lamesa, isang tahimik na babala. Lumingon si Gabriel sa isa sa mga mahahabang lamesa ng mga VIP. Tinitigan niya nang masama si Donya Carmela Zaragoza, ang Ginang na puno ng dyamante ang leeg at pinuno ng angkan na may hawak sa mga lason at pasabog. Ang sariling ina ni Roxie.

“Pagsabihan mo ang anak mo, Donya Carmela,” nanggigigil na utos ni Gabriel.

Dahan-dahang ibinaba ni Donya Carmela ang kaniyang baso ng wine. Wala siyang ipinakitang gulat, ngunit may bakas ng pag-iingat sa kaniyang mga mata. “Alam mong hindi nakikinig sa akin ang batang iyan kapag naglalaro, Gabriel. Siya ang may hawak ng switch. Ayokong sumabog tayong lahat, kaya kayo ang humanap ng paraan para pakalmahin siya.”

“Korek, Mommy!” maarteng tili ni Roxie sabay kindat kay Gabriel. “Don’t ruin my moment!”

“Huwag kayong masyadong mainit,” maarteng reklamo ni Roxie habang ibinababa ang kaniyang baso sa isang kalapit na lamesa. Tumingin siya kay Gabriel at kumindat. “Miss me, Gab? Isang maliit na regalo lang naman ang dala ko para sa bagong reyna mo.”

Bago pa man makapag-utos si Gabriel, dahan-dahang binuksan ni Roxie ang unang mga butones ng kaniyang puting suit.

Nanlaki ang mga mata ng lahat ng bisita. Nakakabit sa kaniyang dibdib ang isang kumikislap na digital timer na konektado sa mga wiring, at ang kaniyang kaliwang hinlalaki ay mahigpit na nakadiin sa isang maliit na detonator. Isang dead-man’s switch.

“Oops,” nakangising babala ni Roxie, umiikot upang ipakita sa lahat ang hawak niya. “Isang bala lang mula sa inyo, bibitawan ko ang switch na ito at sabay-sabay tayong magiging abo. The bomb squad of my clan never fails, darlings. Kaya babala ko lang, walang makikialam sa laro ko.”

Iyon ang batas na gusto niyang ipatupad. Hindi siya natatakot mamatay, at alam niyang hindi maglalakas-loob ang mga pinuno na ipabaril siya dahil madadamay silang lahat.

Humakbang ako sa harapan ni Gabriel at ibinaba ko ang kamay ng aking asawa.

“Gabriel,” malamig kong bulong. “Akin siya.”

Natahimik ang buong bulwagan. Nakatingin ang lahat ng angkan habang dahan-dahan akong naglalakad pababa mula sa aming pwesto patungo sa gitna ng dance floor. Ang aking puting suit ay nagliliwanag sa ilalim ng spotlight. Isang paghaharap ng dalawang tagapagmana. Walang tauhan na pwedeng makialam.

Huminto ako eksakto sa harapan ni Roxie. Tinitigan ko ang binata. Mula sa kaniyang bulsa, inilabas niya ang isang lumang pilak na straight razor.

Click. Clack.

Pinaikot niya ito sa kaniyang mga daliri nang napakabilis, ginagawang parang laruan ang patalim gamit ang kaniyang kanang kamay habang ang kaliwa ay nakadiin sa bomba.

“Ikaw ba ang nagpadala ng balahibo ng kalapati?” malamig kong tanong.

“Ako nga, sis,” nakangisi niyang sagot, nakatitig sa akin mula ulo hanggang paa. “Gusto kong malaman kung sino ang mas mabilis maglaro sa ating dalawa.”

Isang napakadilim na tawa ang kumawala sa aking lalamunan. Ang tunog nito ay sapat para magpatindig ng balahibo ng mga taong nakikinig. Hindi ako umatake. Hindi ako sumugod. Sa halip, kalmado kong ipinasok ang aking kamay sa loob ng aking puting coat.

Naramdaman ko ang malamig na metal sa itaas ng aking dibdib. Kinuha ko ito at inilabas sa paningin ng lahat.

Ang obsidian na talim ng The Black Pawn scalpel ay kumislap sa ilalim ng liwanag.

“Ako si Julian Castellano Valdemor,” malamig at maawtoridad kong deklara.

Humakbang ako at isinara ang distansya sa aming dalawa. Sa isang iglap na hindi inaasahan ng lahat, inilapat ko ang malamig na talim ng aking scalpel nang napakadiin sa gilid ng kaniyang leeg, direkta sa itaas ng kaniyang jugular vein.

Natigil sa pag-ikot ang labaha sa kanang kamay ni Roxie. Bahagyang nanlaki ang kaniyang mga mata nang maramdaman niya ang talim sa kaniyang balat, ngunit hindi niya inalis ang kaliwang hinlalaki na nakadiin sa detonator. Isang maling galaw ko, sasabog kaming lahat. Isang maling galaw niya, puputok ang ugat niya.

“At sa araw ng kasal ko,” pabulong kong pagpapatuloy, tinititigan ang mga mata niya habang nakadikit ang aming mga mukha. “Ako ang naghihiwa ng cake. At ng mga basurang hindi imbitado.”

Sa halip na matakot, ngumiti nang malapad si Roxie. Nakahanap na siya ng katapat. Isang perpektong halimaw na kayang idikit ang patalim sa kaniyang leeg kahit alam nitong may hawak siyang bomba.

Nakatayo kaming dalawa sa gitna ng madilim na bulwagan, nagyeyelo sa isang perpekto at nakakapasong laro ng sikolohiya kung saan walang sinuman ang pwedeng gumalaw.

– WAKAS NG UNANG LIBRO –