Introduction

T I T L E

D E D I C A T I O N

This story is dedicated to anyone who needs to break his own rules.

A U T H O R ’ S N O T E

This is the sixth installment of Torralba Series, please read the stories in proper order. Aking ikagagalak ang inyong bawat boto at komento sa istoryang ito. Maraming salamat!

S O C I A L S

You can follow my social life on instagram and twitter @kuyajax_wp

D I S C L A I M E R

This is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any, resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental. All rights reserved. No part of this story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, without the prior permission of the author.

PLAGIARISM IS A CRIME!

Prologue

Hirap na hirap akong maglagay ng contact lens habang nakaharap sa salamin. Malabo na kasi ang mga mata ko kung kaya’t kinakailangan ko nang magsuot nito. Nang matapos ay pinagmasdan ko lamang ang repleksyon ko sa salamin. Binasa ko ang aking kamay at saka sinuklay ang aking buhok. I have this naturally tousled hair with a dramatic widow’s peak. Mahina kong sinampal ang aking pisngi upang pumula ito ng bahagya.

I’ve always heard from other people how I always look good but I actually think of the opposite way.

Sa aming apat na magkakapatid ay ako lamang ang walang jowa. I have three older brothers and I’m the youngest. I have a stable job and a good behavior, I think. But I always get turned down by the people I tried to like.

That’s when I decided that it is hard to like me, or even love me.

Hindi ko maintindihan. I’m getting desperate thinking about all of it, actually. Hindi maganda ang resulta nito sa akin. Minsan, bumababa ang tingin ko sa aking sarili. And they’ll always try to lift my spirit up, most especially my brothers.

“Your friends are here, hinahanap ka na sa baba.” pumasok ng kwarto si Kuya Evan, ang panganay naming kapatid.

Tumigil sa pangingialam ng gamit ko si Kuya Atom at saka tumayo mula sa aking higaan. Lumapit ito sa kinaroroonan ko at mabilis na kinurot ang aking pisngi. Lumabas siya upang babain ang mga dumating na kaibigan kung kaya’t nawalan ako ng pag-asa na makaganti sa kanya.

Nilapitan ako ni Kuya Evan habang ako’y nakaharap sa salamin.

“Why are you wearing lenses? You can wear eyeglasses instead of that..” suggestion niya na hindi ko naman hiningi.

I frowned at him from the mirror.

“This is better, kuya.. And Kuya Atom’s friends are here, so I need to look good.” tugon ko sa kanya.

I was born to impress people. I know it shouldn’t be, but I need to.

Pinalitan niya si Kuya Atom sa pangingialam ng mga gamit ko. Umalis ako sa harapan ng salamin nang matapos sa ginagawa at saka pinuntahan si Kuya Evan upang sawayin ito.

“Kuya, gamit ko ’yan. Ano bang hinahanap mo diyan?” hinablot ko ang personal bag ko na hawak niya.

Malaking bulas itong si Kuya Evan, hindi ko nga maintindihan kung anong nagustuhan nung asawa niya sa kanya. He’s so clingy and obsessive about everything.

“Making sure that you have condoms. Sa rupok mong ’yan, kailangan may proteksyon lagi.” seryoso pa ang mukha niya habang sinasabi iyon.

Mas lalo akong sumimangot. Hindi lang pakialamero ng gamit, nakikialam din siya sa buhay ko at sa sex life ko. And I don’t even need condoms, what the fudge?

“Mandiri ka nga sa sinasabi mo, kuya. Ikaw dapat itong may condom dahil ikaw ’tong may asawa diyan!”

Inagaw ko ang bag sa galamay niya. Presko siyang humilata sa aking kama. King size talaga itong kama ko pero nagmukhang maliit dahil sa kanya.

“We don’t use condoms, tsk. Gusto mong bugbugin ako ni Jacky kapag nakitaan niya ako nun? Ikaw, baka kung sinu-sinong lalaki ang pinapatulan mo ha? Siguraduhin mong wala kang makukuhang sakit dyan!” aniya saka ako dinuduro ng daliri niya, inismiran ko lang siya. As if naman wala siyang ibang babae, kung alam lang ng asawa niya.

Ganito na talaga ang uri ng aming pag-uusap. Normal na ito sa amin. Araw-araw kami kung mag-usap ng ganito.

Si Kuya Evan ang panganay, nagtatrabaho ito sa isang construction firm at engineer siya roon. Ang sumunod ay si Kuya Atom na isang fitness trainer. Ang sumunod ay si Kuya Joko na wala ngayon dito dahil isa itong bartender sa isang bar at madalas na gabi ang oras ng trabaho.

And they are the reasons why my life is a living hell. They are making it so hard for me as their youngest. Pare-pareho sila ng ugali. They are all over-protective of me.

“I’m not, Kuya. Wala nga akong boyfriend, eh. Kaya tumigil ka na sa pag-ooverreact.” pangaral ko sa kanya.

Ako naman ang bunso sa apat na magkakapatid. Ugly duckling, kumbaga. Lahat sila ay masaya ang buhay pag-ibig, ako lang ang nahuhuli. Lalaki kaming lahat ngunit alam naman nilang closeted gay ako at maswerte ako na suportado nila ako. Maayos naman kasi ang pagpapalaki sa amin ng aming mga magulang kaya hindi na pahirapan sa amin ang pagiging open-minded sa isa’t isa.

“I’m telling you, look for a decent guy. Huwag ka roon sa mga sex lang ang hinahanap. Doon ka sa may pangarap sa buhay at iyong mayaman na kaya tayong buhayin..” I groaned dahil ito na naman ang walang katapusang payo ni kuya. At bakit pati siya kasali sa bubuhayin?

Nagmumukha akong mukhang pera dahil sa mga pinagsasabi niya. Mayaman kami, hindi ko ipagkakaila. So I don’t need more money, it’s off of the list. What I need is true love. Sounds so ideal but who cares anyway?

Naririnig ko na ang ingay na nagmumula sa ibaba. Kuya Atom’s friends are here, kaya mas nagmadali ako sa pagkilos. Niligpit ko ang aking mga gamit at muling humarap sa salamin.

“Hoy Harper, nakikinig ka ba? Kanina ka pa nakaharap diyan sa salamin… wait, are you planning to impress someone?” pagdududa niya habang nilalaro si Dutch, ang alaga kong aso.

I tried to look away from him. Mas lalo akong kinabahan.

“I am not, kuya. Bakit ba ang dumi lagi ng utak mo?”

I took my eyeglasses on top of the desk and opened the drawer below to hide it. Ngayon lang ako hindi magsusuot nito. Marami kasing nagsasabi na maganda ang mga mata ko kaya mas mabuti kung nakikita ito.

“What the hell, Harper! You’re hiding something from me! Hindi ka mag-aayos ng limang oras diyan sa salamin kung wala kang popormahan. So tell me, where are you going?” pangungulit ni kuya.

His obssession is killing me. Ang utak niya parang computer sa bilis magproseso ng mga bagay bagay.

“I’m not going anywhere, kuya. Dito lang ako sa bahay.” tugon ko na totoo naman.

I don’t plan on going out. Besides, the plan is to stay inside. The one I need is here, right now.

“If that is the case, sino sa mga kaibigan ni Atom ang kinagugustuhan mo? Si Lance ba? O baka naman si Damian?” and the list goes on and on..

Tumahimik nalang ako at hindi siya pinansin. Suportado naman ako ni kuya ngunit sobra nga lang siya kung makabakod sa akin. Ang tingin niya sakin ay babasagin. At ang tingin niya lagi sa ibang tao ay sasaktan lamang ako. And it’s brilliant to think how he can conclude that I am into one of kuya’s friends.

“Bababa na ako.”

Nagpaalam ako sa kanya ngunit ang mokong ay sumunod pa sa akin pababa sa ground.

“C’mon buddy!” tawag ni Kuya kay Dutch kaya sumunod rin ito.

Sa gilid ng mahaba naming staircase ay naka-post ang paintings ng mga ninuno namin. Daddy died two years ago due to sickness, while Mom is managing our family business.

Garcillano Industries, which is one of the oldest publishing companies in the Philippines. Si Daddy ang nagpapatakbo nito noon ngunit simula nang pumanaw siya ay si Mommy na ang nangangalaga nito.

“I have my eyes on you. Kapag sinaktan ka niyan, sabihin mo sakin.” bumubulong pa si Kuya Evan sa aking tainga habang bumababa kami ng hagdan.

“Walang mananakit sakin, kuya. And I can protect myself if it comes to that. At saka ang OA mo, kuya. Wala naman akong kalokohang gagawin. Makikitambay lang ako..” pagkababa namin sa living room ay hinanap ko ang grupo nila kuya.

Madalas silang magkayayaan ng inuman at dito sa bahay lagi ang venue nila. Twice a week madalas itong mangyari. Sinilip ko ang pool area at nalamang naroon sila.

Napansin ko ang pagdaan ng usok sa aking mukha. Saka ko napag-alamang nag-iihaw pala si Kuya Atom ng barbecue. Samantalang ang mga kaibigan niya ay nasa lilim ng pergola at nag-iinom.

“Evan! Come join us!” napansin ng mga kaibigan ni Kuya ang presensya namin.

Natutuwa namang sumali si Kuya sa grupo. Pinagmamasdan ako ni Kuya Atom habang nagpapaypay siya sa iniihaw, for sure alam na niyang may binabalak na naman akong kalokohan.

Kuya Atom has five friends. Ang iba’y batchmates niya noong college at ang iba naman ay nakilala niya sa trabaho. I’m friends with almost all of them except one. And that guy never laid his eyes on me, even one freaking second.

Kung anu-anong klase ng kalokohan na ang nagawa ko noon makapag-papansin lamang sa kanya. I’m not desperate, I just really want him to see me. Mataas ang pride ko at hindi ako makakapayag na hindi ko siya maging kaibigan o mas higit pa roon.

“What are you planning this time?” Kuya Atom questioning me when I occupied a seat beside the pool.

I dipped my feet in the water. I’m just wearing a plain white shirt and black shorts. Nahiga sa tabi si Dutch habang hinihimas ko ang kanyang balahibo.

“You’re not wearing your glasses..” puna pa niya habang abala sa pag-ihaw.

Ngumuso ako dahil alam kong hindi niya ako nakikita. His group of friends are few meters away from me. Maingay sila at nagkakasiyahan. Paminsan-minsan akong sumusulyap sa kanila. Especially to the man who never looked at me.

He seems so serious but he can blend with people. He’s huge and massive like he can dominate everyone easily, while I’m lean and twinkish. There’s a huge visible gap between us and I hate that I can’t conquer it.

“Harper, why don’t you come and join us here?” tinawag ako ni Lance na isa sa mga kaibigan ni kuya.

He’s persistent but he’s not my type.

Tinignan ako ng mapang-akusang si Kuya Evan. Akala niya siguro kay Lance ako may gusto. I shook my head and said no to them as an answer. I can’t join them and let myself get intimidated with that man I have eyes on.

Tumayo ako at lumapit kay Kuya Atom. Kinuha ko ang plato na may luto ng barbecues.

“What are you doing?”

Sumimangot ako ngunit ngumiti rin agad.

“Dadalhin sa kanila, baka ubos na yung pagkain nila.” nakangisi kong suhestiyon upang wala siyang mahalata sa akin.

I’ve done foolish things before but none of it worked. It never worked. Because that man is so numb. And so blind. Why can’t he see me?

Sinundan ako ng mga mata ni Kuya Atom habang dala-dala ko ang platong may lamang barbecue, tungo kung saan nakapalibot ang kanyang mga kaibigan.

Malalim na ang gabi ngunit lamang pa rin ang ingay nila. Nagkakantsawan sa hindi ko maintindihang usapan.

Natahimik sila saglit nang matanaw ako. Hindi nakatakas sa aking pansin ang matatalim at mapagmatyag na mata ni Kuya Evan. Naghihintay ng kakaibang ikikilos ko ngayong gabi.

“Uhm, barbecues?” alok ko sa kanila.

Kinunutan ako ng kilay ni Kuya Evan, I ignored him though.

“Sure! Bakit hindi ka sumali sa amin, Harp? Umiinom ka naman ’di ba?” tanong ni Lester habang inaabot sa akin ang pinggan.

Pasimple akong sumulyap sa lalaking tahimik lang at may bakas pa ng ngiti sa labi dahil sa naudlot na kantsawan kanina. Halos namumula na ang mukha nito. Katabi siya ni Kuya Evan kaya hindi ako makaporma.

Bakit pahirap lagi sa buhay ko itong mga kapatid ko?

“H-Hindi na, may trabaho pa ako bukas e. Bawal akong mag-inom ngayon.” palusot ko, which is partially true dahil may trabaho naman talaga ako bukas.

I’m a veterinary resident, kapag off ko ay nagtuturo rin ako sa isang eskwelahan ng vet medicine.

Silang lahat ay nasa akin ang atensyon maliban sa isa. Malabong magustuhan niya ako dahil alam kong straight siya at malayo rin siguro ang agwat ng aming edad. He seems so mature and respectable. Like no one can lay a finger on him.

“I’ll just go to the bathroom..” nawindang ang sistema ko nang marinig ang kanyang boses.

Finally…

Tumayo siya sa kanyang upuan at saka nag-excuse sa mga katabi. Umabot sa puntong nasa harapan na niya ako ngunit hindi man lang siya tumingin kahit isang segundo sa akin, sa mukha ko o kahit sa anumang parte ng katawan ko. Para akong hangin na dinaanan niya lang.

This is just too ridiculous and unfair!

Nilagpasan niya ako. I sighed secretly. Dumako ang paningin ko sa mga bote ng alak na wala ng laman sa ibabaw ng kanilang table.

“Beers? Ubos na ang inumin niyo, kukuha lang ako sa fridge.” waring may ilaw na lumiwanag sa ibabaw ng ulo ko dahil naisip ko kaagad ang diskarteng iyon.

Tinawag pa ako ni Kuya Evan ngunit hindi ko na napansin pa iyon.

Pagtalikod ko ay nalaman kong hindi pa naman nakakalayo iyong lalaking iyon. Humakbang ako at sadyang binilisan ang lakad upang makahabol sa kanya hanggang sa matalisod ako at mahulog sa swimming pool.

And it went the way that I just planned. In this time of my life, I need to risk everything.

Lumubog ang katawan ko sa pool at halos ginawin ako sa tubig. Pumiglas ako upang makawala at pilit na umahon. I feel like I’m dying early because of drowning, which I am not expecting. Not the death that I’m expecting.

But then… someone jumped.. and saved me from drowning..

Lumingkis ang braso nito paikot sa aking mumunting katawan. Ang dalawang braso ko ay kumapit sa kanyang leeg.

It was quick, though. Walang kahirap-hirap na binuhat ako nito. Hindi ko namalayang naiahon ako nito sa gilid ng pool. I heard the background noise.

“What happened?!”

“Is he okay??”

Nakapikit lamang ako at hindi malaman kung kaninong mga boses iyon nanggaling. He pumped my chest consecutive times.

In less than a minute, I felt someone’s lips sealed mine and trying to give me some air. Someone is resuscitating the hell out of me. Naramdaman ko ang malambot nitong mga labi. Ang mga paru-paro ay nagwala sa loob ng aking tiyan. Ang kuryente ay dumaloy sa bawat ugat ng aking katawan at nagdulot ng kakaibang sensasyon.

Tumagal ng limang minuto ang pagsubok nitong sagipin ako.

“W-Wait! He’s alive..” someone announced.

I saw that man’s agitated face above me. Tumutulo ang tubig sa dulo ng kanyang basang buhok. And now he’s able to stare at me for a long time without blinking.

Takang-taka ang tanging ekspresyong nakikita ko sa kanyang mukha. I did not even realize my eyes are already open.

“Are you okay?” sinsero niyang tanong. The very first thing he said to me. He looked so worried.

Tinulungan niya akong makaupo. And damn, halos bumakat na ang buong katawan niya dahil sa basang kasuotan.

Napansin kong pinaligiran na pala kami ng iba pang kaibigan ni Kuya Atom. Kuya Evan is killing me with his stares because I know he knows something that they don’t.

“He’s okay, he can swim, though.” komento ni Kuya Evan kung saan nakuha niya ang atensyon ng lahat.

“He’s a good swimmer..” dagdag pa ni Kuya Atom na nakasimangot sa akin.

All of us had swimming lessons since we were kids.

After that, they looked down on me with both questioning eyes. And now is the time to get out of here.

“T-Thanks for saving my life..” I said to him and then tried to stand, shaking because of the cold water embracing me.

Sinundan pa ako nito ng tingin na para bang gusto ako nitong komprontahin. Now, your attention is all on me, dominant man.

Ngumiti ako ng palihim at hinawakan ang aking labing nadampian ng kanya habang papalayo sa kanila.

And now, it is mission accomplished!

Chapter 1 [Juice]

Nakapangalumbaba ako habang sinisilip si Kuya Atom na naglalaro ng isang RPG sa computer. Abalang-abala siya roon, hindi maalis ang mata sa monitor. Hindi ko maintindihan iyong nilalaro niya pero dahil may pakay ako ay kunwaring nanonood ako.

“Anong kailangan mo, Harp?” napalingon ako sa kanya nang magsalita siya.

“H-Huh? Ako, may kailangan sa’yo? What are you talking about, kuya?” pagkakaila ko upang hindi ako mahalata.

Nasa kandungan ko si Dutch at kunwaring nilaro siya, titingin-tingin sa akin si Kuya Atom habang naglalaro siya. Nakasando lang siya kaya malaya kong nakikita ang magandang hubog ng kanyang mga braso bunga ng pagiging trainer.

“Cut the crap, alam kong may kailangan ka kaya ka nandito..” aniya habang nakatutok sa screen.

Hindi ako madalas pumasok sa kwarto niya at tumambay, kaya siguro naiisip niyang may pakay ako.

Umikot ang paningin ko sa loob ng kanyang kwarto. Malinis at organisado ang kagamitan niya ’di gaya ng kwarto nila Kuya Evan at Kuya Joko na akala mo’y lungga ng ahas.

“Kailan ulit tatambay ang mga tropa mo rito sa bahay?” tanong ko, sadyang hindi ko nilagyan ng interesanteng tono para hindi niya lagyan ng malisya.

Malinaw na malinaw pa rin kasi sa alaala nila ang ginawa kong kalokohan noong huling gabing pagtambay ng mga kaibigan niya sa bahay. Nagpanggap akong nalunod, pero masaya ako na ginawa ko ’yun at nagtagumpay sa plano.

Namatay ang character ni Kuya at saka tumingin ng masama sa akin.

“Bukas. Ano na namang kalokohan ang gagawin mo? Hindi ka man lang nahiya. Kung gusto mo talaga si Lance ay umamin ka na sa kanya hindi ’yung pinapahamak mo pa ang sarili mo.” pangaral niya kahit nasa maling akala siya.

Anyway, who told them that I like Lance? Sure, gwapo at anak mayaman siya pero hindi siya ang tipo ko. Masyado siyang mabait at inosente. Gusto ko iyong mukhang marami ng karanasan sa buhay. Hindi lang sa buhay, kundi pati sa kama.

“Anong oras bukas? Para makapaghanda ako.” kinagat ko ang aking labi nang makaramdam ng excitement na muli ko na namang makikita ang crush ko.

Kuya Atom shook his head in disagreement. Bandang huli ay sinabi rin niya sakin kung anong oras darating ang mga kaibigan niya bukas. I need to prepare and to impress someone again. I already did it and I know I can take it to the next level.

Kinahapunan ay nagpunta ako ng clinic. Isa ito sa mga bagong tayo ng may-ari na si Kean Leandro Villaruiz, naging matalik ko na rin siyang kaibigan dahil sa tagal ng pagsasama namin sa trabaho. Mas matanda nga lang siya sa akin. Gwapo ito ngunit may girlfriend na yata dahil sa babaeng madalas na bumisita sa clinic.

“Hi Kean!” bati ko sa kanya nang maabutan ko siyang sinusuri ang isang x-ray film. Tiningala niya ako saka niya binigay sa akin ang hawak niya.

“What do you see?” tanong niya, pinagmasdan ko ang film.

“It’s a fractured bone, tsk tsk..” sagot ko.

He told me all the information about the injured dog. Bumalik siya sa kanyang opisina upang mas pag-aralan ang proseso ng operasyon. He also told me to assist him. Tumango ako, binisita ko ang labrador na nasa ibabaw ng table, dinilaan nito ang aking kamay.

That’s my usual daily routine. Kean’s the head of the department and he’s the one training me. Alas sais akong nakauwi sa bahay. Naabutan ko si Kuya Joko na nakahilata sa couch sa living room habang nanonood ng paborito niyang series sa telebisyon.

“Kuya!”

Humiga ako nang pabagsak sa ibabaw niya gaya ng dati kong ginagawang paglalambing. And like the usual, itutulak niya ako ng buong lakas.

“Tangina, Harper! Dinaganan mo ’yung..” sumalampak ako sa sahig at saka pinagmasdan siyang alalang-alala na sinilip ang loob ng salawal niya.

Tatlong taon ang tanda sakin ni Kuya Joko. Marami itong tattoo sa katawan na madalas na natatakpan ng kasuotan niya. Ang pinakagusto ko ay iyong rosaryong tattoo niya sa hita.

“Yung alin? Wala akong madadaganan, wala nga akong naramdaman eh!” tatawa-tawa kong komento ngunit sinamaan niya ako ng tingin at binato ng unan na nahablot niya.

Napansin ko ang pababang si Kuya Evan sa hagdan. Napatingin siya saming dalawa.

“Gago! Kapag ako hindi nakapag-anak, sinasabi ko sa’yo!” nasisiraang tugon ni Kuya Joko, inismiran ko siya sa kahibangang pinagsasabi niya.

“Sinong hindi magkakaanak?” sumabat naman si Kuya Evan nang makarating siya sa kinaroroonan namin. Mas lalong napikon si Kuya Joko sa paggatong nitong si Kuya Evan.

Pigil na pigil ang tawa ko dahil paniguradong bugbog ang abot ko kapag bumunghalit ako ng tawa. Hindi nalang ako nagsalita. Mabuti na lamang ay biglang dumating si Ate Jacky kasama ang dalawang pamangkin ko.

“Honey…” sinalubong sila ni Kuya Evan saka hinalikan si Ate Jacky sa labi, binuhat niya ang 1 year old baby nilang si Vance.

Ang panganay naman nilang anak na si Vicky na five years old ay tumakbo patungo sa akin at binalot ako ng yakap.

“I miss you, Tito Harper..” aniya, kinurot ko ang dalawang mapulang pisngi niya. Nagpasalamat ako sa panginoon na naging kamukha ito ni Ate Jacky kaysa kay Kuya. Maganda at maputi kasi si Ate Jacky, magandang namana ito ni Vicky.

Si Baby Vance naman ang naging kamukha ni Kuya. Kalong ito ni Kuya at pinag-agawan pa nila ni Kuya Joko nang makita ito. Sumunod si Ate Jacky sa amin at naupo sa couch upang magpahinga.

“Oh, where did you get this makeup, Vick?” tanong ko nang proud pa niyang pinakita sa akin ang isang set ng makeup na galing sa maliit niyang backpack.

“I got this from mommy, she said I can use it once I grow up.” aniya sa maliit na boses.

Napatingin ako kay Ate Jacky nang marinig niya rin ang sinabi ng anak. Nakipaglaro lang ako buong magdamag kay Vicky ng lutu-lutuan habang nag-aagawan pa rin sina Kuya kay Vance.

Mula sa aming sala ay kita ang view ng swimming pool sa garden area, at laking gulat ko nang mamataan si Kuya Atom na galing doon saka pumasok sa loob. Nagtama ang aming paningin.

“Harper, ipagtimpla mo nga ako ng kape.” utos niya nang lumapit ako sa kanya.

Pawisan pa siya at mukhang galing sa kung saan. Sinamahan ko siya sa kusina habang nagtitimpla ng kape.

“Gabi na bakit magkakape ka pa?” kuryoso kong tanong sa kanya.

“Hindi para sakin ’yan.” aniya na ikinalito ko.

Hindi niya sinabi sa akin kung para kanino ito pero hinayaan ko siyang dalhin ang kape sa garden area. Dahil hindi ako mapakali na may itinatago siya sa akin ay sumunod ako. Sumilip muna ako at laking gulat ko nang makita ang lalaking nakaupo sa lounger na inabutan ni Kuya Atom ng kape.

What is he doing here? Akala ko bukas pa ang nakatakdang oras ng pagkikita namin?

“What’s going on?” binuksan ko ang sliding door at nilapitan sila.

Dim ang ilaw sa banda namin pero malinaw pa sa HD ang view na nakikita ko. Annoyed ang mukha ni Kuya sa akin dahil hindi niya inakalang susunod ako.

Napalingon ako sa secret entrance doon sa dulo ng garden na maaaring pinasukan nila.

“It’s for his hangover, galing kami sa isang conference at naparami ang inom.” sumagot naman si Kuya, ang nagugutom kong mata ay pumakyaw ng paninitig sa lalaking nasa harapan ko.

I gulped while staring at his broad shoulders, he’s just wearing a white button-down shirt but it’s almost ripping apart because of his massive torso. Nakakalula ang kakisigan nito. Natigil ako sa pagtitig nang mapansin ito ni Kuya. Baka sabihin niya pinagsasamantalahan ko ang kaibigan niya.

“Hindi ako umiinom ng kape, Atom.” bigkas nito.

Well, coffee’s good for hangovers. But if he doesn’t drink caffeine…

“May fruit juice ako sa ref, that’s also good for hangovers..” suggestion ko kaya napatingin ito sa akin.

The moment he laid his eyes on me again, parang may nabuhay na bahagi ng katawan ko. I bit my lip and suppressed the nastiness that I’m feeling. Parang gusto kong magpawarak sa kanya pero naalala kong hindi nga pala maganda ang nangyari noong huling beses naming pagkikita.

Seryoso at diretso lang ang titig nito sa akin, upang makaligtas sa pagkailang ay nagpaalam ako saglit upang kuhanin ang fruit juice sa kusina.

“What’s that?” tanong ni Kuya Evan nang maabutan ko siyang nasa kusina at nagtitimpla ng gatas sa baby bottles.

“Fruit juice, nakainom ’yung isang kaibigan ni Kuya.” saka ko tinuro ang garden area kung nasaan sila. Tinaasan niya ako ng kilay saglit, ’di ko alam kung anong tumatakbo sa isip niya.

“Sinong kaibigan?” paniniguro niya.

Bumuga ako ng hininga. Nabasa ko na kung anong nasa utak niya at hindi iyon maganda.

“Si Torralba, okay na? Pambawi ko na rin ’to para sa ginawa ko nung nakaraan..” palusot ko upang hindi na siya mag-isip pa ng mas malala. Kuya Evan is the most OA in our family, I reminded myself once again.

Iniwan ko siya roon at bumalik sa garden area. Ngunit pagdating ko ay wala na si Kuya Atom at tanging siya nalang ang natira. Nakayuko siya at bahagyang hinihilot ang sintido.

“Here’s your juice.. pwedeng alternative ’yan for hangover since ayaw mo ng caffeine. Masakit ba ang ulo mo?” naupo ako sa tabi niya at nagdiwang ng palihim. Nang maupo ako sa tabi niya’y nagmukha akong bibwit dahil sa laking bulas niya.

Tumingala siya at kinuha ang inabot kong fruit juice. Hindi siya ngumingiti, nilagok niya iyong juice habang malaya kong pinanood ang pagtaas at baba ng kanyang adam’s apple. Nauhaw tuloy ako.

“Thanks..” bulong niya nang maubos sa isang lagukan ang juice, napangiti ako sa kilig. He just acknowledged my good deed!

Nalalanghap ko pa rin ang amoy ng alak sa kanya pero mas malakas ang amoy ng pagkalalaki niya. Gusto ko siyang sunggaban pero kinumbinsi ko ang sariling hindi pa ito ang tamang oras.

“Ang ulo mo, kumikirot ba?” napatingin siya sakin.

His eyes are naturally seductive, para itong nanghihikayat. Ang kanyang panga ay nagtatangis, he’s a real dominant alpha male.

“Medyo,” maikling sagot niya. Hindi pa siguro siya ganon ka-komportable sakin pero sa susunod ay sisiguruhin kong siya na ang lalapit sa akin.

“Gusto mo hilutin ko? Marunong ako!” my head is slightly inclined trying to catch a full visual of his face.

Fingers crossed, nanalangin akong kumagat siya sa aking alok.

“I know what you’re doing..” he grinned as he said those words.

Saglit akong nakaramdam ng kaba. Pero mabilis kong nakuhang muli ang aking katinuan. I shouldn’t look too obvious that I want him. Am I?

“What I’m doing is out of kindness only. Just because I like you doesn’t mean that I…” nakagat ko ang aking dila nang mapagtantong nadulas pa ako na sabihing gusto ko siya. Baka pa lumaki ang ulo nito sa baba.

“That you what?” hindi pa rin maalis ang ngisi sa labi niya, pinaglalaruan ba ako nito?

“I’m sorry, am I too obvious?” pag-amin ko sa kanya, nahihiya at pakiramdam ko’y sobrang pula na ng mukha ko ngayon.

Tahimik sa aming kinaroroonan kung kaya’t naririnig ko maging ang paghinga niya.

“Yeah, too obvious.. Too obvious that you even fooled me thinking that you were drowning..” saka siya tumingin sa pool.

I pouted my lips while reminiscing about it. So, he knew all along?

“At least I got a taste of your lips, ’di ba?” ngumiti ako ng matagumpay.

He chuckled softly, mapungay na rin ang kanyang mga mata dahil siguro sa alak na nasa sistema niya ngayon. Wala na akong hiya-hiya, hindi rin naman siguro niya maaalala ito dahil paggising niya bukas ay mabubura ito sa alaala niya.

“Gawain mo ba ’yan sa lahat ng nagugustuhan mo?” malamig ang simoy ng hangin dahil sa tubig sa pool pero pinagpawisan ako ng matindi.

Sa sobrang init ay parang gusto ko siyang hubaran.

“Hindi naman, sa’yo lang. Ikaw lang naman ang natipuhan ko.” I answered honestly, direkta at walang pakundangan.

He leaned closer and he aggressively claimed my lips. Napakapit ako sa ilalim ng upuan bilang suporta. Mabigat siya pero kinaya ko. He kissed me hungrily, nang hindi ako makapagpigil ay gumapang ang kamay ko sa loob ng kanyang damit.

Nahawakan ko ang matigas niyang abdominal muscles, hanggang sa makarating ako sa tayung-tayo niyang nipple. Kinurot ko ito at pinaglaruan.

“Holy shit…” gigil niyang tugon.

Napaigtad kaming pareho nang marinig ang pagbukas ng sliding door. Tumigil kami sa ginagawa nang makita ang pagpasok ni Kuya Atom. Hinabol ko ang hininga ko. Holy motherfucker, that was hot! Sobrang pusok niya na hindi ko na naalalang narito lang kami sa bahay at maaaring mahuli nila Kuya.

Napakalandi ko! Sinamantala ko ang kalasingan niya!

“How’s the hangover, Blade? Ayos ka na ba?” tanong ni Kuya nang makalapit ito, kumpirmadong hindi niya nasaksihan ang ginagawa namin kanina.

Napalunok ako, nalalasahan ko pa ang matamis na juice na ipinainom ko sa kanya kanina. Pinaghalong fruit juice at alak ang laway niya, tinakpan ko ang ibabaw ng aking shorts dahil sa paninigas ng aking kalamnan.

Nagkatinginan ulit kami ni Blade, seryoso na siya ngayon at hindi ngumingiti.

“Yeah, I just don’t feel sick anymore. Thanks to your younger brother..” aniya, pinanlakihan ko siya ng mata.

Nagtatakang lumingon sakin si Kuya Atom dahil sa sinabi ng kaibigan.

“Fruit juice..” dagdag pa niya, saka ako nakahinga ng maluwag nang malamang iyon pala ang tinutukoy niya.

“I told you, f-fruit juice is effective.” nauutal kong sabat saka ngumiti ng malawak kay Kuya, sinasang-ayunan ang kanyang kaibigan.

Putangina. This is crazy! Baka hindi na ako makatulog nito mamaya at mag-jerk off nalang ako buong gabi. Saglit lang iyong nangyari pero bitin na bitin ako. Nagpaalam sila nang ihatid ni kuya ang kaibigan.

Hindi na ako makapaghintay sa muli naming pagkikita bukas!

Chapter 2 [Shower]

Blade Collins Torralba, searching…

Sinubukan kong hanapin ang mga social media accounts niya onlline pero kahit isa ay wala akong nakita. Facebook, instagram, twitter, snapchat, tiktok, tumblr, linkedin, wala akong nakita kahit isang account niya sa mga nabanggit. Maging sa tinder, grindr, at blued ay wala rin. Wala rin siya sa mga pornsites!

He doesn’t have any social life!

Bumuga ako ng hininga at saka tinupi ang laptop. Hinubad ko sandali ang suot na eyeglasses upang mapahinga ang aking mga mata. Nang makaramdam ng gutom ay lumabas ako ng aking kwarto at bumaba sa sala.

I found Kuya Atom slouching on the sofa. Napansin ko ang bukas na television, nalaman kong kickboxing ang pinapanood niya roon. Dalawang lalaki ang magka-tunggali, saglit akong nanood habang nakatayo. I love seeing ripped boys on tv, hindi naman talaga ako interesado sa sports nila. Ang interes ko ay ang panoorin ang pawisan nilang katawan.

My indecent brain cells took over once again.

“Wala ka bang pasok sa university ngayon?” napahinto ako nang magtanong si Kuya.

Since he’s slouching, ang maluwag niyang salawal ay umurong na sa itaas ng kanyang hita kaya nagkaroon ako ng pagkakataon na bigyang pansin ang mabalahibo niyang hita.

“Wala, kuya. Bukas pa.” sagot ko sa katanungan niya.

Malapad ang kanyang mga hita. Siguro mas malapad pa iyong kay Blade, hindi ako mahuhulog sakaling sumampa ako sa kanya.

Naalala ko ang tunay na pakay ng aking pagbaba. Ginugutom ako, pero mas lalo akong ginutom nang maalala ang halikang naganap sa pagitan namin ni Blade kagabi. Hindi ako nagkaroon ng tiyansang paglaruan ang dila niya dahil sa bilis ng pangyayari. I will definitely remind myself to do it once I get the opportunity again.

Naghanap ako ng makakain sa fridge. Ang tagal kong nakatunganga roon. I’m craving for something. Parang may gusto akong kainin pero hindi ko ma-figure out kung sino.

Sino?

Damn. I should refrain from thinking nasty ideas. Iba kasi ang epekto ng lalaking iyon sa akin, e. Siya iyong tipo ng lalaki na kapag natikman mo sa unang pagkakataon, hindi maaaring walang kasunod. Kailangan kong matikman ang kabuuan niya.

Once again, I should refrain from objectifying him. Sa linggo nga ay magsisimba ako upang malinis ang marumi kong pag-iisip. My mind has been corrupted since he took something from me. He took my lip’s virginity. Ako ay lubos na makasalanan at baka hindi na ako tanggapin sa langit.

Sa huli ay nagpasya akong kainin ang natirang lasagna na niluto ni Kuya Joko kahapon. Binuksan ko at inamoy kung hindi pa napanis, baka kasi nag-iwan ng laway si kuya rito. Luckily, ito’y hindi pa naman.

Bumalik ako sa sala at saka tumabi kay Kuya Atom habang dala-dala ko ang tupperware na may lamang lasagna.

“Kuya, anong pupulutanin niyo mamaya?” tanong ko sa kanya, mamayang gabi kasi ay muling tatambay dito ang mga kaibigan niya upang mag-inom.

“Mag-iihaw ulit ako ng barbecue, dadagdagan ko nalang ng sisig. May gusto ka bang ipaluto?” aniya, nilipat niya ang channel nang matapos ang pinapanood niya.

Puwede bang ako nalang ang pulutanin ng isa mong kaibigan, kuya? Natawa ako sa kahibangang naiisip, kung maaari ko lang sanang itanong sa kanya iyon e.

“Wala naman. Alas siyete sila darating ’di ba?” nag-iinit na ang aking puwitan sa muli naming pagkikita.

Lumingon sa akin si kuya. Sinubo ko ang huling piraso ng lasagna. Kung makatingin siya sakin ay para na namang nang-aakusa sa posibleng kalokohang pina-plano ko.

“Oo, pero hindi makakasama si Blade ngayon. Kaya lima lang kami ngayon.”

Halos mabitawan ko ang kutsara mula sa aking kamay. What did he just say?

“W-Why not?”

Nalungkot ako at nakaramdam din ng kaba, baka mamaya ay hindi siya pupunta dahil sa ginawa ko kagabi. Did he feel violated? Masyado ba akong naging agresibo sa kanya? O baka nagsawa na siya sakin at nakahanap ng iba?

Ang daming ideyang pumapasok sa utak ko, pero hindi ako makakapayag. Ako lang dapat ang makakatikim sa kanya.

“Siya ang magbabantay ng gym ngayon, baka hindi na pumunta dahil nanggaling na rin dito kagabi.” pinakinggan kong mabuti ang sinabi ni kuya.

Ang pagmamay-aring gym nito ay ang pinagta-trabahuan ni Kuya Atom, isa siyang fitness trainer doon. Nawalan ako ng sigla nang malamang hindi siya bibisita ngayong gabi, pero bumalik ang sigla ko nang maalalang alam ko kung saan matatagpuan ang gym na iyon.

Baka ang gusto niyang mangyari ay siya naman ang bisitahin ko?

Tama! Ganoon nga siguro. He’s just playing hard to get but I’m willing to play his games.

“Aalis pala ako mamaya, kuya. May lalakarin ako.” paalam ko kay kuya na ikinakunot ng noo niya.

Hindi ako mahilig lumabas kapag gabi kaya siguradong magtataka ito ngayon.

“Sinong lalakarin mo?” malisyosong tanong niya.

Umirap ako sa kanya kunwari. Hindi ko pwedeng sabihin na iyong kaibigan niya ang lalakarin ko.

“Wala, ano. Kailangan kong bumalik sa clinic dahil may nakalimutan akong gamit.” palusot ko, sa lahat ng kapatid ko ay siya ang pinakamahirap kumbinsihin.

Si Kuya Evan at Kuya Joko kasi ay madaling utuin, e. Itong si Kuya Atom ang gusto lagi ng rason sa lahat ng bagay.

“Bakit hindi pwedeng ipagpabukas? Malapit nang dumilim, baka kung ano pa mangyari sa’yo sa daan.” pag-aalala niya.

Wala namang mangyayari sakin sa daan, pero baka sa destinasyon ko ay meron. At kaya ko namang proteksyunan ang sarili ko kung sakali.

“I’ll be fine on my own, kuya.” paalam ko sa kanya saka ako tumayo upang umakyat sa aking kwarto.

“Hoy! Iniwan mo ’tong tupperware dito!” sigaw niya pero hinayaan ko na lang.

Pagpasok ko sa aking kwarto ay naligo ako at nag-ayos. Muli kong nilagyan ng contact lens ang aking mga mata. I don’t need to put any cosmetics dahil maputi naman ako at makinis. Kapag ganito ang ayos ko, mas cute pa ako kay Johnny Rapid.

Hinintay kong mag-alas sais bago ako lumabas ng kwarto. Dahan-dahan akong bumaba sa hagdan pero laking gulat ko nang maabutan si Kuya Atom na naroon pa rin sa sofa. Agad siyang lumingon sa aking gawi nang mapansin ang aking presensya.

“Kuya, pahiram ako ng kotse mo.” and since he’s here, might as well borrow something from him.

Tinaasan niya ako ng kilay. Wala pa kasi akong sariling sasakyan. Ang mahal kayang mag-aral ng vet med, kaya lahat ng pera ko’y naubos doon. Sina Kuya ang nakapagpundar ng mga sasakyan at kung anu-ano pa.

“Iuwi mo ng walang gasgas ’yan, at umuwi ka kaagad.” dinukot niya ang susi sa kanyang bulsa at ibinato ito sa akin.

Kahit mahirap kumbinsihin itong si Kuya Atom ay dakila namang mabait ito. Hindi katulad ni Kuya Evan na ubod ng damot.

“Sure, thanks Kuya! The best ka talaga!” tumalon ako sa tuwa ngunit pinaalis na niya ako dahil tinatakpan ko raw ang pinapanood niya sa tv.

Diretso ako sa garahe at hinanap ang itim na Bugatti ni Kuya. Nang mahanap ay binuksan ko ito at saka binuhay ang makina. They don’t always let me drive on my own, pero dahil nasa tamang edad naman ako ay pinapayagan din naman nila ako.

It was a thirty-minute drive, nagpark ako sa medyo kalayuan dahil wala akong makitang parking na available.

At dahil may alam akong shortcut ay nagpasya akong doon dumaan. Medyo madilim ang lugar dahil bibihira ang street lights sa parteng ito, nilakad ko ang kahabaan ng daan.

Hindi ko inaasahang makarinig ako ng kaluskos, huminto ako sa paghakbang at lumingon sa aking likuran.

“Someone there?”

Medyo kinabahan ako nang walang sumagot. Baka ay guni-guni ko lang ito. Bumalik ako sa paglalakad nang marinig ulit ang kaluskos sa kung saan. Lumiko ako ng daan at binilisan ang lakad. Nasa isang field na ako ngayon, sinubukan ko ulit lumingon sa aking likuran at nagulat ako nang tumakbo patungo sa akin ang isang ligaw na pusa. Tumalon ito papunta sa akin.

“Fuck!”

Nawalan ako ng balanse dahilan upang bumagsak ako sa lupa. Sa kinamalas-malasan ay iyong binagsakan ko ay may putik pala.

“Oh really? Sht!”

Hindi naman ako takot sa pusa, I’m an animal lover pero hindi ko lang talaga inaasahan na tatalunan ako ng malanding pusang ito.

Tumalsik ang putik sa aking shorts at damit. Tumakbo palayo ang pusa nang sinamaan ko ito ng tingin. Nasira na ang outfit ko!

I stood up from the dirt and tried to remove the stains on my shirt. Ang malas ko dahil nakaputi pa ako ng suot ngayon. Umikot ako upang mas masuri ang mantsa, mas malala ang nadumihan kong puwitan. I silently cursed.

Wala akong panyo o kung ano mang maaaring ipunas.

Tinanaw ko ang daan. Malapit na ako sa aking destinasyon kaya wala akong choice kundi ang ipagpatuloy ang paglalakad patungo roon.

Nakarating ako sa maliwanag na bukana ng gym. Dahil gabi na ay kakaunti na lamang ang taong nagbubuhat roon, nang silipin ko ang loob.

Transparent ang salamin sa ilang bahagi ng gym kaya nakakasilip ako sa loob. I looked at my reflection in the mirror, ang dungis kong tignan. Fuck!

May dalawang lalaking pawisan ang lumabas ng gym, napuna ako ng mga ito at saka nagtatakang pinagmasdan ang anyo ko. Their eyes are both disgusted before they go.

Muli akong sumilip sa salamin, sa isang banda ay nakita ko si Blade na nakapamewang habang pinapanood ang isang lalaking gumagamit ng leg press machine. He’s wearing a casual white tee shirt, na bahagyang nabasa ng kanyang pawis.

Ilang segundo pang paninilip ko ay napatingin ito sa aking gawi at agad na nagkunot ng noo. Sa gulat ko ay napatalikod ako upang magtago.

Sht. He saw me! Pinagmasdan ko ang marumi kong kasuotan. Magpapakita ba ako sa kanya na ganito ang hitsura ko?

Nag-isip ako ng gagawin, siguro’y dapat na umuwi na ako. Sa susunod ko na lang kaya siya bisitahin? Tama, hindi naman maganda kung bisitahin ko siya ngayong gabi na ganito ako karumi. Marumi na nga ang utak ko, pati ba naman sa pisikal?

I nodded mentally. Convinced that I should just go back home. Paalis na ako nang mapansin ang lalaking naka-cross arms sa tapat ng pintuan, nakatitig sa akin habang nakapirmi ang labi.

Umiling-iling siya nang suriin ako mula ulo hanggang paa.

“What happened to you?” sinubukan kong hindi ma-distract sa magandang hubog ng kanyang katawan lalo’t naka-tee shirt lang siya.

Lumapit ako sa kinaroroonan niya. Hiyang-hiya ako pero wala akong choice dahil nakita na din naman niya ako.

“Wala, trip ko lang maglaro sa putikan.” sarkastikong tugon ko dahilan para samaan niya ako ng tingin. “Hindi ka naman mabiro, nadulas kasi ako sa banda roon..” saka ko itinuro ang lugar kung saan nangyari ang krimen.

“Nadulas?” tanong niya, inulit ang sinabi ko. Hindi ko masuri kung naniniwala siya sa sinasabi ko.

“Oo, nadulas, natumba, nadupilat, ganon! May ligaw na pusa roon sa dinaanan ko, tapos tinalunan ako kaya nagulat ako. Kaya ayun, na-fall ako..” ngumuso ako saka siya tinignan na parang nagpapaawa.

Ngayong nasa harapan ko siya, para ulit akong na-fall.

“Na-fall ka?” ulit na naman niya, nakataas ang isang kilay. Hindi ko maintindihan kung bakit inuulit niya ang mga sinasabi ko.

“Oo, nahulog, gets mo naman ’di ba?”

His lips protruded, and then he ordered me to turn around, na ginawa ko naman. Pagbalik ko sa kanyang mukha ay may bahid na ng ngisi sa kanyang labi.

“You’re dirty..” puna niya na ikinainis ko, nang-aasar ba ito o ano? Parang natutuwa pa siyang pagmasdan ako sa ganitong kalagayan.

“Tutulungan mo ba ako? May extra ka naman sigurong damit diyan?” tiningala ko siya, at muling sumilip sa loob.

“Meron, pero masyadong malaki para sa’yo.” aniya, nakahinga ako ng maluwag nang sumeryoso na siya.

“Okay lang, mahilig naman ako sa malaki.” tugon ko, tinitigan niya ako nang mariin. Napalunok siya, napansin ko.

Matagal siyang hindi nakaimik. Hindi ko malaman kung anong tumakbo sa isipan niya nang sabihin ko iyon. Pinigilan kong ngumiti, baka kasi sunggaban ako nito bigla at mauwi kami sa kama.

Gumalaw siya sa pagkakatayo at saka binuksan nang mas malawak ang pintuan, ordering me to come inside.

Dahil sobrang liwanag sa loob ay kitang-kita ko ang mga boys. Nakuha ko ang atensyon nila dahil sa putikan kong kasuotan.

“Magshower ka muna sa opisina ko.” utos niya saka ko siya sinundan hanggang sa makarating kami sa dulo kung saan may isang pintuan.

Authorized person only, iyon ang nabasa ko sa notice na nasa itaas. Binuksan niya ang pinto. Pumasok ako sa loob ng silid. Hindi ganoong kalakihan ang espasyo, mayroong desk sa harapan at ilang kagamitan. Ito ang kanyang opisina. Sa isang gilid ay may pintuan na para daw sa shower.

Inabutan niya ako ng malinis na towel at damit na kinuha niya sa isang cabinet.

“Why are you here anyway? Alam ba ng mga kuya mo na narito ka?” tanong niya.

“A-Alam nila. Bibisita lang sana ako, hindi ka raw kasi pupunta sa bahay?” inaalala ko iyong binanggit ni Kuya Atom.

“No, may iba akong gagawin ngayon. They can come without me.”

Hindi ako sumang-ayon sa sinabi niya, siyempre mas maganda kung kasama siya. Siya nga lang ang hinihintay ko sa bahay tapos hindi pa siya dadalo.

“Dito ako magshower?” tanong ko nang buksan ko ang ilaw roon. Malinis naman at maluwag din, kasya ang dalawang tao.

“Yeah, shower ang gagawin diyan unless may iba ka pang naiisip.” sagot naman niya.

He looked at me like he can read what’s on my mind. Hindi ko maintindihan kung pinipilosopo niya ba ako o may iba siyang motibo.

“Wala naman, saan ka habang naliligo ako?” kunwaring inosente kong tanong, hinahamon ang pasensya niya. Nagbabaka-sakaling pwede ko siyang imbitahan na samahan ako tutal ay pawisan na rin siya.

Nagsalubong ang mga kilay niya. He’s getting hotter when he’s this provoked. Ang linya ng mga ugat paakyat sa kanyang braso ay umiigting.

“Babalik ako roon sa tini-train ko, kaya mo naman sigurong magshower mag-isa?”

Kinapa ko ang mga kalamnan ko, naghahanap ng masakit at baka sakaling napilay ko. Kaya ko bang magshower mag-isa?

“Babalikan kita rito, go shower.” aniya, hindi hinintay ang aking sasabihin at saka ako iniwan sa kanyang opisina.

Sinabunutan ko ang aking sarili. Ang hirap makapuntos sa lalaking ito. Nahalikan na niya ako, so why is he playing so hard to get now?

Pumasok ako sa loob ng shower room. Kumpleto naman ang kagamitan doon. Pero natigilan ako nang may bumagabag sa aking isipan. If this is his office, malamang ay dito rin siya nagsho-shower? In this very space, my imagination pictured him naked.

I shook my head. Paano akong makaka-shower ng maayos kung iyon ang iniisip ko? Dirty thoughts didn’t leave me alone.

Bukod sa shower, ano pa kaya ang iba niyang ginagawa rito sa loob?

Chapter 3 [Courage]

Mabilis akong natapos sa pagshower. Hindi naman kasi nadumihan gaano ang aking katawan, tanging iyong kasuotan ko lang ang nalagyan ng putik.

I towel-dried my hair, sinubukan ko pang maghanap ng suklay ngunit wala akong nakita sa mga cabinet niya. Puro papeles ang nahanap ko roon. Dahil wala akong nakita ay hinayaan ko nalang na magulo ang aking buhok.

Sinuot ko ang maluwang na t-shirt ni Blade. Sobrang laki nga, my god. Hindi lang doble, kundi parang triple ang laki nito kumpara sa pigura ng aking katawan. Abot hanggang hita ko ang laylayan ng damit, nagmukha tuloy akong walang salawal.

“Are you done?”

Marahang bumukas ang pintuan at iniluwa nito ang dambuhalang lalaki. Hapit ang damit niya at bahagyang nabasa na ng pawis. Napapatingin ako sa bumabakat niyang utong, nakakabighani ngunit alam kong hindi niya ako patitikimin ’non.

Not now, maybe.

“Tapos na po! Wala ka bang suklay dito?” tanong ko sa kanya, napansin ko namang kumuha siya ng panibagong towel at saka isinampay sa malapad niyang balikat.

He stared at me like my question is nonsensical.

“Ayos na ’yang buhok mo, huwag mo nang suklayin.” komento niya, bahagya akong napangiti pero napaisip kung ano ba ang hitsura ng buhok ko ngayon at nagustuhan niya.

“Talaga? Okay. Pero itong t-shirt, sobrang laki nga sa katawan ko.” saka ko ipinakita ang suot kong damit na sobrang luwag.

Tinitigan niya ang kasuotan ko at waring may malalim na inisip habang pinagmamasdan ako.

“I told you, it’s too huge for you.” aniya, he crossed his robust arms and his fingers played with his lips after.

Kunwari akong sumimangot sa harapan niya. Ngunit ang atensyon ko ay inaagaw ng namumutok niyang biceps lalo’t nafi-flex ito dahil sa pagkakahalukipkip niya.

“Ayos lang, masasanay rin naman ako sa sukat. The bigger the better..” binigyan ko siya ng matamis na ngiti habang sinasabi ko iyon.

But he’s still poker face, though. Like he wanna dismiss me already.

“Stick to your own size, kid. That’s better..” tugon naman niya na pinahalatang hindi siya sang-ayon sa aking huling sinabi.

I frowned, hindi ko matanggap na hindi niya makuha ang tunay kong ibig sabihin.

“Teka, magsho-shower ka rin?” tanong ko dahil sa towel na nakasampay sa kanyang balikat na ngayon lang ulit sumagi sa isipan ko.

“Yeah. Umuwi ka na at baka hinahanap ka na sa inyo.” utos niya at saka humakbang patungo sa shower room.

Bakit hindi niya sinabing magsho-shower siya pagkatapos? Edi sana naghintay ako para nagsabay na kami!

“Hindi mo ako ihahatid?” dagdag kong tanong bago pa niya isarado ang pintuan ng banyo.

Napatingin siya ulit sakin. Hindi nagbago ang emosyon sa kanyang mga mata.

“Alright, fine! Uuwi na ako. Salamat sa tulong mo at dito sa t-shirt mo.” labag sa loob kong tugon para lang hindi siya mairita sa akin.

Wala akong nagawa kundi ang lumabas ng gym at bumalik sa aking sasakyan. Bago ko buhayin ang makina ng sasakyan ay nilanghap ko muna ang amoy ng t-shirt, mabango ito, amoy barako. Kahit paano ay napangiti ako. Pakiramdam ko yakap yakap niya ako.

Kinabukasan, maaga ako sa clinic.

Tinulungan ko ang ilang staff sa paglilinis at pagpapakain sa mga hayop. Binisita ko ang kulungan ng pusang si Percy, she’s a scottish fold. Siya ang pinaka-paborito ko sa lahat. Makulit siya at maharot.

Inilabas ko siya sa kulungan at saka pinakain. Kulay abo ang kanyang balahibo at nakakatuwang pagmasdan ang maliliit niyang tainga.

“You really like her..” narinig ko ang boses ni Kean sa aking gilid.

“Yeah, I want to take her home, pero baka kasi mag-away sila ni Dutch..” nakangusong tugon ko habang iniisip ang mangyayari.

Bugnutin si Dutch, at kapag pinagsama ko sila ni Percy sa iisang bubong ay tiyak na mag-aaway ang dalawa.

“Why don’t you take her home, then? You can put her on a leash, or in a cage.” suggestion niya habang pinanood naming dalawa itong ubusin ang kanyang pagkain.

Percy’s up for adoption, natagpuan namin siya noon sa isang abandonang lugar.

“Ayoko namang gawin iyon. But I’m gonna think about it..”

Kean went back to his office. Ako at ang ilang staff ay tapos na sa paglilinis. We opened the clinic. Unti-unti nang nagdatingan ang mga customer na may regular appointment kay Kean.

Narinig ko ang bell sa itaas ng pintuan nang may muling pumasok. Napansin ko ang babaeng madalas kong makita na bumibisita kay Kean.

“Good morning, maam..” bati ng isang staff na sumalubong sa kanya.

Kinausap niya ito at nalaman kong naghahanap ito ng dog food para sa kanyang pet dog. I didn’t know she has a dog. Kasi ang madalas niyang pakay kapag pumupunta rito ay ang head vet na si Kean.

She’s still in front of the counter nang lumabas ng opisina si Kean. Napansin ko ang tinginan nilang dalawa. They’re usually close but right now, they seemed so awkward.

“What are you doing here?” tanong ni Kean na lumapit sa counter at chineck ang listahan ng mga may appointment ngayong araw.

Hindi sumagot iyong babae dahil kinausap ulit siya ng staff.

“She’s here to buy dog food, may alagang aso pala siya?” bulong ko kay Kean na napalingon sa akin.

Kumunot naman ang noo nito na parang hindi rin alam ang aking sinasabi.

“She doesn’t have a dog.” sagot nito at saka bumaling doon sa babae na ngayo’y pinapapili na ng dog food sa mga display.

Lumapit siya sa kinaroroonan nila, pinanood ko lang sila. Kean is good looking, lalo na sa balbas sarado niyang mukha ngayon. And the girl looks too flashy.

“Nag-away ang dalawang ’yan..” bulong sakin ng lumapit na si Ralph, he’s one of the assistant vet.

“Nag-away? Bakit daw?”

Nagkwentuhan lamang kaming dalawa roon habang pinapanood sila Kean at iyong babae na mag-usap. Though Ralph doesn’t know the whole story but he believes the two had a fight.

Nang matapos ang feeding time ay ibinalik ko sa kulungan si Percy, I tried to pet her before putting her in. Ilang sandali pa ay lumapit nalang ako sa computer upang ayusin ang mga dokumento para sa mga adoption.

“Tsk.” I heard Kean sounding annoyed beside me. Tiningala ko siya ngunit hindi niya ako napansin dahil ang atensyon niya’y nasa babaeng nasa counter na kausap na ulit ng staff.

“Bye, Kean!” paalam ng babae nang makuha ang paperbag na naglalaman ng dog food.

“We need to talk, don’t dare leave Ezayah!” pagpigil ni Kean sa babae ngunit naglalakad na ito palayo habang nakangiti.

Weird. What’s up with them?

Kinahapunan ay umuwi ako ng bahay, naabutan ko pa si Kuya Joko na nagbibihis sa sala habang nanonood ng isang cooking tv show. Nasa likuran niya ako kung kaya’t hindi niya ako napansin.

“Aray ko puta! Bitaw!” napamura siya nang sunggaban ko siya mula sa likuran.

Lumambitin ako sa kanyang leeg. Halos matumba kaming pareho pero naiangat niya ako. Even though he’s three years older than me, I love to bully and annoy him.

“Sungit mo naman, kuya!”

Inismiran ko siya nang makabitaw ako. Bahagyang nagusot ang sleeves ng polo niya kung kaya’t sinamaan niya ako ng tingin. Pinagmasdan ko ang katawan niyang puno ng tattoos.

“Parating na sina kuya kaya magluto ka ng hapunan. Si Kuya Atom nasa gym at gabi na raw makakauwi.” paalala niya.

I frowned because usually since I’m the youngest of them all, sa akin nila inuutos ang lahat. We have housemaids, pero ang pagluluto’y naka-toka kay Kuya Evan o di kaya’y sa asawa niya minsan. At ngayong wala pa sila, ako ang inaasahan nila sa pagluluto.

“Anong iluluto ko?” tanong ko sa kanya dahil wala akong maisip na recipe.

Tinaasan ako ng kilay ni Kuya Joko habang binubutones niya ang kanyang polo. Gwapo sana itong si Kuya kaso bugnutin din at may pagka-isip bata.

“Ang daming stocks diyan sa ref! Magpaksiw ka o magprito o magtorta ka ng itlog!” he provided me options but I can’t help but to burst out in laughter.

“Tortang itlog? Are you serious, kuya? Baka tortang talong? Hindi itlog ang tinotorta, ang bobo mo kuya promise… Awww!” sinunggaban niya ako at sinakal ako ng pagkakaakbay ng kanyang braso.

While Kuya Evan is the most OA of the family, and Kuya Atom being the strictest, si Kuya Joko naman ang pinaka-obobs ng pamilya at naaawa nalang ako sa kanya.

“Inamo ka talaga! Diyan ka na nga at aalis na ako!” kinaltukan pa niya ako ng ilang beses bago ako nilubayan.

I raised my middle finger on him as he vanishes from my sight. Sayang, hindi ako nakaganti. Nanlumo ako at nagpasyang bukas ko na lamang siya gagantihan.

Sa mga sumunod na sandali ay nagluto ako ng aming dinner. Natatawa ako ng wala sa oras habang tinititigan ko ang tortang eggplant na niluto ko. Nang matapos doon ay saka naman ako nagsaing.

While waiting for the rice to be cooked, umakyat muna ako sa taas. Sinalubong ako ni Dutch pagkabukas ko ng aking kwarto, I played with him for a moment.

Lumipas ang ilang minuto, nakarinig ako ng ingay sa baba. Nagtaka ako kung kaya’t lumabas ako ng kwarto at saka bumaba ng hagdan. I heard a noise from the kitchen. As I tend to get closer, napansin ko ang malapad na likuran ng isang lalaki. Mukhang may kinukuha ito sa loob ng fridge dahil nakadungaw siya roon.

Ano kayang kinukuha nitong si Kuya Evan?

I carefully tiptoed so that he won’t notice me as I walk and slowly closed the distance between us. Nang nasa tamang posisyon na ako sa kanyang likuran ay humawak ako sa kanyang leeg at saka lumambitin doon gaya ng ginawa ko kay Kuya Joko.

“What the fuck…”

Umikot ito habang nakalambitin pa rin ako. Bumangga ako sa matigas nitong katawan hanggang sa hapitin niya ako mula sa aking baywang upang ako’y pumirmi.

Nagtama ang tingin naming dalawa. Until I realized that he wasn’t Kuya Evan. Sa gulat ko’y napabitaw ako sa kanyang leeg at muntik nang mahulog kung hindi lang niya ako sinalo. My jaw dropped literally.

“Careful…” he warned me as he placed me in a firm position.

“B-Blade? Why are you here?” natulala ako.

Before I anticipate for his answer to my question, I let myself take a moment to feel his touch. I felt safe and protected. Ang kanyang malaking kamay ay nakasuporta sa aking likuran. Takam na takam ako dahil sa sobrang lapit namin sa isa’t isa.

“I’m with Atom. We’ll just have a few beers, pagkatapos ay uuwi na rin ako.” tugon naman niya at saka ako binitawan.

I watched him get some bottles of beers from the refrigerator. Nagdiwang ako ng palihim. Naka-tsansing na naman ako sa kanya dahil alam ko naman talagang siya ’yon. Likod pa lang ay kilala ko na.

But I thought gagabihin na sila ng uwi?

“Mag-iinom kayo?”

Paalis na sana siya ngunit nakaisip ako ng follow up question kahit na may pagka-obvious naman na sa tinatanong ko. Kabig-kabig niya ang ilang bote ng beer sa kanyang dibdib. Sana all niyayakap. Sana all beer.

Shut the fuck up, self.

“Yeah, just a few. Hindi ako pwedeng maglasing masyado.” tugon niya ulit ngunit tinalikuran na niya ako this time.

I sighed. He’s so playing hard to get. Nahalikan naman na niya ako, so what’s the problem? Hindi kaya… naturn off siya sakin? No! Imposible! Walang aayaw sakin. Kapag ako ang pinili niya, may baby na siya may asawa pa siya. All in one ako. Hindi ba?

Naalarma ako nang maalala ko ang aking sinaing. Dali-dali akong tumakbo patungo sa kalan, nakahinga ako ng maluwag nang malamang kumukulo pa lamang iyon.

Pagkatapos ay nagtungo ako sa garden upang silipin sila Kuya. Dahil salamin naman ang sliding door mula roon ay nasilip kong tatlo silang naroon. Si Kuya Atom, si Damian, at ang pinakamamahal kong si Blade.

Joke, hindi ko pa naman siya mahal. Libog pa lang ang nararamdaman ko sa kanya kaya huwag siyang assuming.

Kunwari akong may pakay nang lumapit ako sa kanila. Nakapabilog silang tatlo sa mesa, tiningala ako ni kuya nang mapansin ang malakas kong presensya.

Sinilip ko ang kanilang pulutan.

“Paubos na yata ’yang pulutan niyo. May niluto akong torta roon, baka gusto niyo?” I unconsciously bit my lip out of shame.

Wala naman akong hiya dati pero ngayong nasa harapan ko si Blade ay pinagpawisan ako ng malagkit. Ang mga tingin niya ay pumupukol, malalim at para akong nawawarak.

“Torta?” nakangising tanong ni Damian.

Napansin ko ang pag-iling iling ni Kuya Atom sa kawalan.

“Oo, tortang talong. Nakatikim na ba kayo nun?” hindi ko mapigilang matuwa dahil mukhang interesado si Damian sa alok ko.

Samantalang si Blade ay tahimik na umiinom sa kanyang bote ngunit pasimple naman kung magnakaw ng tingin sakin.

“What the fuck is torta?”

Pinagtawanan ni Kuya si Damian dahil sa kaengotan niya. Laking mayaman kasi ang isang ’to kaya siguro hindi alam. May bahid ng ngisi sa labi ni Blade pero sobrang tipid nito.

Naging abala si kuya sa paglalarawan kay Damian kung ano ang tortang talong. Pinapanood ko naman ang bawat lagok ni Blade sa kanyang iniinom na beer. Ang akala ko ba’y hindi raw siya masyadong mag-iinom? Nasaan ang hustisya sa sinabi niya kanina?

“Oh! You mean eggplant omelette?” kongklusyon ni Damian mula sa paliwanag ni kuya.

“You just made it sound so fancy..” komento ni Blade habang naririnig ang usapan ng dalawa.

Nakisali ako sa kanilang tawanan hanggang sa muli akong maalarma nang maalala ang nilulutong kanin. This fucking rice is such a disturbance in my life!

Hinintay kong mainin ang kanin bago ako nagprepara ng tortang talong sa isang lalagyan at bumalik sa garden. Kumikislap ang mga mata ni Damian habang pinagmamasdan ang niluto ko sa harapan nila.

“Talong lang ’yan, pre..” bagot na pahayag ni kuya sa kaibigan. Inismiran ko siya upang tumigil.

“Masarap ’yan!” banggit ko habang kay Blade nakatitig. Tinikman nila ang niluto ko, sabik na sabik naman akong naghintay ng reaksyon mula sa kanila.

Hindi naman ako mahilig magluto pero kapag ginawa ko naman ay talagang sinasarapan ko. Pero napagtanto ko, may mas masarap pa pala doon.

Mas masarap pa pala itong lalaking tinititigan ko.

“Mas masarap siguro kung may kanin..” bulong ni kuya pero ang lakas namang makalamon sa niluto ko. Inirapan ko siya.

“This is fantastic, Harper! I hope you can teach me someday how to make one..” nakangising komento ni Damian na nakailang subo ng talong.

Blade gazed on his direction. Sumubo rin siya ngunit kaunti lang.

“There are a lot of tutorials online, Dame. You can learn from there..” suhestiyon ni Blade sa nagtanong na si Damian.

“Sa youtube marami, pare..” dugtong pa ni kuya. Tinitigan niya ako ng masama, ngunit hindi ko naintindihan ang ibig sabihin niyon.

“Balik ka dito tuturuan kita!” parang may bombilyang umilaw sa ibabaw ng ulo ko at nasabi ko iyon.

Damian’s face glowed up. Taliwas sa mga hitsura nila Kuya at Blade. Anong problema ng mga ito?

“You have a business to manage, Dame. Pag-aaksayahan mo pa talaga ng oras ’yang pagluluto ng torta?” Kuya Atom mocked him, the reason why Damian’s face went gloomy once again.

“You don’t need to learn, besides you have your own girlfriend to feed you.” pahayag ni Blade kung kaya’t inismiran siya ng kaibigan.

I didn’t know Damian has a girlfriend. Anyway, I don’t really care enough. Isa lang naman ang may pakialam ako. Mas may pakialam ako kay Blade kaysa kay kuya.

Bumalik ako sa loob ng sala dahil abala na sila sa mas malalim na pag-uusap. At isa pa, baka sabihin nilang eavesdropper ako masyado. Naupo ako sa couch at panaka-nakang sumisilip sa kanila.

Hanggang sa dumating sina Kuya Evan kasama ang kanyang asawa at mga bulinggit.

“Tito!” tuwang-tuwa si Vicky nang makita ako nito at nagpakarga pa sa akin.

“Tito missed his favorite niece! Are you hungry?” kinarga ko siya hanggang sa kusina upang ipakita ang niluto kong torta.

Pinakatitigan niya iyong mabuti.

“What is that, Tito? It looks like a poop.” inosenteng komento niya. Palihim akong natawa.

It isn’t really appealing to the eye, maybe I’ll learn food plating the next time?

Binaba ko muna si Vicky at hinayaan siyang maglaro sa sala nang mahagip ng mata ko ang paalis na si Blade. Dali akong humabol sa kanya palabas. Tinawag pa ako ni Kuya Atom ngunit hindi ko na siya pinansin pa.

Luckily, naabutan ko siya. I found him beside his car. Nakabukas na ang pintuan at mukhang may kinukuha pa sa loob.

“Uuwi ka na pala?”

He turned to me by hearing my voice. Muling nanikip ang aking dibdib. His effect on me is really exceptional. Sa bawat titig niya sakin ay parang may nawawarak sa loob-loob ko.

“Yeah. Do I need to tell you before I go?”

I frowned by what he said. Parang ang hirap niyang i-please. Actually ganoon na talaga ang tingin ko sa kanya noon pa man. Ako lang naman itong makulit at malakas ang loob. Kailangan ko rin namang subukan para wala akong pagsisihan sa huli.

“Stay here for a second!” utos ko sa kanya nang may maalala ako.

Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin niya bagkus ay dumiretso ako sa aking kwarto upang kuhanin ang gamit niyang nasa akin pa.

Nagmadali akong bumaba, bahagyang kinakabahan dahil baka umalis na siya ng tuluyan. Nakarating ako sa garden, paglabas ko ay nasilip ko ang kanyang sasakyan na naroon pa rin.

So he stayed for me, huh. Ang lakas ko talaga.

I found him squatting beside the vehicle but then stood up when he noticed me.

I handed him his shirt.

“Pina-dryclean ko pa ’yan, at saka mabango rin ’yan. Salamat sa pagpapahiram mo sakin.” ngumuso ako habang tinititigan niya ang shirt na nasa mga kamay niya.

“Hindi ka na sana nag-abala pa.” puna niya saka ipinatong ang damit sa ibabaw ng driver’s seat. Humawak siya roon sa ibabaw ng pintuan ng sasakyan habang naghihintay sa aking idadagdag.

“Walang problema sakin ’yun. Malakas ka sakin e!” tinapik ko kunwari ang balikat niya.

Shit. Dumampi lang ng bahagya ang kamay ko sa kanya ay kinilabutan na ako ng matindi. Hindi nakatakas sa aking paningin ang bahid ng ngisi sa kanyang mukha. He seemed so amused.

“I gotta go.” napapailing siya sa hindi ko malamang kadahilanan pero nakangiti pa rin siya.

“T-Teka, may itatanong pa ako e!”

Sumampa na siya sa driver’s seat, hinayaan niyang bukas ang pintuan. Kumapit ako roon upang hindi niya ako pagsarhan.

“What is it?”

His brows furrowed as he stared into my eyes. His eyes are flickering, like a light lurking amidst the shadows. Literal na mapungay at nangungusap ang mga ito.

“Pwede ba kitang ligawan?” I spilled out.

I summoned all the spirits to earn enough courage. But he didn’t look surprised, though. Instead, his smile went even wider and became more intense. I was anticipating for his answer but he started the engine.

He bit his lip for a sudden moment, until he finally delivered an answer.

“Good luck on that, baby boy….”

Chapter 4 [Expert]

“Good luck on that, baby boy..”

Those were the last words he said to me two days ago. Sinamantala ko ang lumipas na mga araw upang pag-isipang mabuti ang pahayag niya. He didn’t reject or even directly said no to me when I asked him if I could court him. Ibig sabihin lang nito…. may lihim din siyang pagnanasa sa akin!

“WHAT? ARE YOU KIDDING ME?!”

Napanganga ako dahilan nang pagbuhos ng iniinom kong milktea sa aking dibdib. Nalaman ko kay Kuya Atom isang gabi na isa palang Mayor ng lungsod iyong nilalandi ko.

He’s the honorable Blade Collins Torralba, a part-time gym trainor and a full-time mayor. Saan pa ako sisingit sa schedule niya kung ganoon?

I feel so ashamed all of a sudden, on the other side of my brain I feel challenged. Siyempre, iba sa pakiramdam kapag isang lalaking may katungkulan sa bayan ang magpapaligaya sa’yo. I pouted my lips while thinking about that.

In his white formal uniform, I could slip my hands inside his shirt while he’s delivering his speeches, or jerk him off whenever he’s signing some papers. Pwede rin niya akong gawing parausan kapag pagod siya sa maghapong trabaho. Damn, challenge it is!

I shook my head to erase those thoughts. Kailangan kong maghinay-hinay. Parang sinisilaban ang puwitan ko kada maiisip ang mga ’yon.

“At saka nag-aalaga ng anak ’yon.” Kuya Atom added without hesitation.

Nasa sala kami ngayon sa bahay, nakapatong ang mga binti ko sa hita ni Kuya Atom habang sabay kaming nanonood ng paboritong palabas sa telebisyon.

“Anak? Anak nino?” naguguluhan kong tanong.

Aside sa gym at sa pagiging kagalang-galang na mayor ng bayan at sa akin, ano pang ibang tina-trabaho niya? Ilan kaming pinagsasabay-sabay niya? Tell me!

“Anak niya. Bata pa ’yon.”

Literal na nalaglagan ako ng panga. Tumigil na ako sa pagsipsip sa natitirang sago ng aking milktea dahil sa mga nalalaman kay Kuya. He has a kid? Baby, rather? Akala ko ako ang baby boy niya gaya ng huling sinabi niya?

“Good luck on that, baby boy..”

Tandang-tanda ko pa at nakatatak na iyon sa aking maligalig na brain cells. Bukod sakin, may iba pa pala akong kahati sa gatas niya?

“So… he’s married?”

Agad akong nakaramdam ng disappointment sa lahat ng nalaman. Ang dami na naming pinagdaanan, ngayon ko pa malalaman na may asawa pala siya? This is.. This is just heartbreaking… parang nanlumo ang aking mga tuhod, baka ’di na ako makalakad ng maayos nito bukas, sure ako.

Lumingon sakin si Kuya Atom, waring nagtataka kung bakit napaka-dami kong tanong tungkol sa kaibigan niya.

“I don’t think so. He’s a single father..”

Ngunit pagkatapos ng aking sunod na narinig ay muli akong nabuhayan. Single father. Ayos na sakin kung may anak na siya, mas magandang ideya pa nga ’yon dahil ibig sabihin lang na marunong siyang gumawa ng bata. So alam na niya ang tamang moves at posisyon kung paano magpaligaya.

Hindi na pala ’to heartbreaking. I’ve moved on from the past!

At kung wala rin pala siyang asawa, iyon na yata ang pinaka-perpektong ideya! Ibig sabihin wala akong kahati sa kanya, siyempre bukod sa junakis niya! At wala ring pumupunan sa pangangailan niyang sekswal, pisikal, emosyonal, ispiritwal, lahat na!

“Bakit mukha ka pang masaya diyan?” puna ni Kuya nang tinitigan ako.

Pilit kong binura ang malapad na ngiti sa mukha ko at umaktong normal. But deep inside, nagwawala na ang mga cells ko sa loob ng aking katawan. Understatement ’tong sinasabi ni kuya. I’m not happy, I’m thrilled!

“Hindi ah, may iniisip lang..” palusot ko upang hindi na mag-overthink pa ’tong si Kuya.

To think that I’m planning on chasing him, ang dami ko pa palang hindi alam tungkol sa kanya. Pero walang problema, mapag-uusapan naman namin ang mga ’yon kapag sinagot na niya ako. Hindi naman siguro niya patatagalin ang pangliligaw ko, ’di ba? Bibigay rin sakin ’yon.

Nang sumapit ang aking rest day ay nagtungo naman ako sa vet school. Sideline ko ang pagtuturo ng vet medicine at isinisingit ko ito kapag off ko, not just to earn money but because I love teaching.

Halos kaedaran ko lang din ang mga estudyante ko, kung ’di naman ay iilang taon lang ang agwat ko sa kanila. Ang madalas kong kasama ay mga graduating na at parang tropa lang din kung ituring nila ako.

“Ang blooming mo ngayon, Sir. Parang may iba sa’yo ngayon…” mariin akong tinitigan ni Savannah, she’s a transgender.

“O baka blush on?” kuryosong tanong din ni Parker, na pinahid pa ang daliri sa aking pisngi. Tinampal ko ang kamay niya pagkatapos.

“Walang blush on ’yan, hindi pwedeng I woke up like this?” umismid ako at sinimangutan sila isa-isa, bukod kay Diego na mas interesante sa kanyang kinakain.

We’re in the school’s cafeteria and it’s the time of our lunch. Nasa iisang table kami, I don’t normally mingle with the other students aside from my own circle. Savannah, the transgender; Parker, the discreet bisexual; and Diego, the straight one.

“Ulol, kami pa lokohin mo? Nakapuntos na siguro ’yan don sa crush niya..” hinampas ko ang braso ni Parker dahil tuwang-tuwa pa siyang inaagrabyado ako. Sa kanilang tatlo, siya ang pinaka-bulgar at masakit magsalita.

“Crush?” ngayon ay nag-angat ng ulo si Diego at nagtagpo ang aming mga mata.

“Oo, ’di nakuwento sa’yo ni Sir?” bumaling naman si Sav sa kanya. Diego pursed his lips as he tried to digest whatever Savannah’s accusations of me.

“Crush niyan ’yong barako!” inapakan ko na ang isang paa ni Parker sa ilalim ng mesa sa inis ko, “Aray! Ba’t naninipa ka?” pulang-pula pa ang mukha niya mula sa pang-aalaska sa akin.

Bigla akong nagsisi na naibahagi ko sa kanila ang tungkol doon, pero ba’t nga ba ako mahihiya? I should be proud that I like someone, confident naman ako na magugustuhan niya ako kaya anong pino-problema ko?

“Barako?” ulit na tanong ni Diego, nakakunot ang noo at salubong ang makakapal na kilay.

“As in! At balita ko nagta-trabaho pa sa munisipyo ’yon? Naku Sir, ibang daan ’yang tatahakin mo.” umiling-iling si Sav, mukhang hindi maganda ang naiisip.

“Wala akong pakialam, kahit ano pa siya tanggap ko..” I murmured with low voice, teka nasaan na ang confidence ko?

Nanahimik na si Parker dahil nagsimula na siyang kumain. He’s into guys and girls and it’s a secret due to his family’s reputation, si Savannah naman ang loud and proud sa aming grupo, nakapagpa-sex change na siya at mayroon din siyang malaking hinaharap. Natural na siyang maganda kaya kaunting kolorete lang ay pupusyaw na ang kanyang ganda. While Diego is the silent one, straight siya pero marunong makisama. And he’s inclined to extracurricular activities kaya maganda rin ang hubog ng katawan.

“Ang tanong, tanggap ka ba niya?” may puntong tanong ni Parker na akala ko’y nakamit ko na ang kapayapaan mula sa maingay niyang bibig.

“Sinong hindi magkakagusto rito kay Sir, ’di ba?” Sav always lifts my spirits up, siya ’yong uri ng kaibigan na hindi ka hahayaang ma-down.

“Yeah, she’s right.” tugon pa ni Diego na nakangiti sa akin, may pagtapik pa siya sa aking balikat pero mabilis din niyang inalis.

Parker looked at Diego with a skeptical look, matagal na akong sinasabihan ni Parker na pakiramdam niya’y may lihim na pagtingin sa akin si Diego pero kailanman ay hindi ito naghayag ng kanyang damdamin. Also, I don’t think he’s into the same sex since straight nga ang pagkakakilala namin sa kanya.

“So let’s say, ikaw ang crush nitong si Sir? Magugustuhan mo rin ba siya?” kinindatan ako ni Parker nang itanong niya iyon kay Diego, alam ko na kung ano ang motibo niya sa likod ng ganoong klaseng tanong.

It took more than thirty seconds bago siya nakasagot. Diego’s eyes turned dark but there is a strange emotion that passed through it, ’di ko maintindihan saan nanggaling.

“No.” sagot nito, ’di naman ako nasaktan sa sagot niya pero nakapagtataka pa ring ’di man lang siya sumakay. “I’m straight so why would I? But as a friend, yeah he’s… lovable..”

I cleared my throat. Nagpalitan kami ng tingin ni Parker, mukha namang satisfied siya sa sagot ng aming kaibigan. Though he kind of played it safe.

“Lovable daw oh!” Sav broke the long silence kaya pilit nalang kaming nagtawanan.

Ngunit sa mga pagkakataong ito, si Parker naman ang natahimik. Of course, he should be. When you like someone and don’t have the guts to admit it, you tend to pair him up to other people as a defense mechanism.

’Yon nga lang, mahirap magustuhan itong si Diego. Una sa lahat, straight siya. Pangalawa, wala man siyang girlfriend ay mailap siya. Pangatlo, tahimik siya ngunit kapag bumanat na ay talagang mahuhulog ka. Pang-apat, marami kang kaagaw.

Just by looking at their eyes and their obvious gestures, Sav and Parker seem to have a secret attraction towards our straight friend and he seems so oblivious about it.

Kinagabihan, alas sais na akong nakauwi. Nanglalagkit na ako at gusto ko nang maligo. Madalas akong magtaxi pauwi pero tuwing ginagabi ako ay sumasabay ako kay Diego.

Pumarada ang isang puting Subaru sa aking harapan, kabig ko sa aking dibdib ang makakapal na libro, pinagbuksan niya ako ng pintuan at mabilis akong pumasok sa loob.

“Thanks..” bigkas ko pagkasara ko ng pintuan.

An electropop music is playing on the radio, the sky is already starting to get eaten by the darkness. I’m not really fond of sunsets, I’m more of a sunrise person. I like light and anything bright, ’cause it makes me feel happy.

“Is the music’s fine?” tanong niya habang itinututok ang buga ng aircon sa akin. Alam niya kasing mabilis akong mainitan.

“Yup, okay na ’yan. I like it.” umindak pa ako kasabay ng tugtog, napangiti siya sa ginawa ko.

Even my taste in music is also inclined more in anything lively. I don’t know, I wasn’t really a fan of mellow or dramatic type of music. Kahit mga pelikula ay mas gusto ko ’yong masasaya.

Nakapatong sa aking hita ang mabibigat na libro at napansin kong panay ang tingin doon ni Diego.

“Mabigat? You can put it down on the passenger seat, instead..” aniya, panaka-naka ang sulyap sa akin at sa hita ko.

Since he’s wearing an all-white uniform, nagmukha siyang malinis, idagdag pa ang maputi niyang balat na animo’y walang bakas ng dumi o balahibo. Mas maputi siya sakin, actually. His face is also clean, free from any facial hairs.

“’Di na, ayos na dito. ’Di naman gaanong mabigat, sakto lang..”

At minsan nahihiwagaan din ako sa sarili ko. I’m not usually like this, I mean most of the time I’m perky and full of life, but when I’m with him I tend to get more low-key. Or maybe, I’m unconsciously toning down my energy since he isn’t hyperactive, too.

Well, he’s athletic but he’s normally reserved. Exact opposite of me.

“Sure? How about the temperature?” tumingala pa siya sa aircon at chi-neck gamit ang kamay kung malamig ang buga nito.

“It’s all fine, Diego. Don’t worry about me, ako na nga itong nakiki-carpool.” his eyes went to me for a sudden moment then back on the road.

“Your comfort is my priority…”

Naagaw niya ang buong atensyon ko nang hindi ko inaasahan. Considering those words, muntik ko nang paniwalaan ang hinala ni Parker tungkol sa kanya. Pero alam kong imposible ’yon, straight siya at mas masarap man ako sa tunay na babae ay ’di pa rin ako papasa sa preferences niya, kung sakali.

Nang magawi kami sa isang malawak na munisipyo ay awtomatikong napatuwid ako ng upo. Sumilip ako sa malawak na entrada nito na napapalibutan ng bakal na mga bakod. Naiwan ang paningin ko roon hanggang sa matanaw ko ang bulto ni Blade na may kausap na grupo ng matandang kalalakihan.

I was right, this is his municipality.

“Stop the car…” I whispered without thinking twice. Napalingon ako kay Diego na nagtataka nang nakatingin sa akin kung kaya’t itinigil niya kaagad ang sasakyan.

“D-Dito ka bababa?” alam niya ang madalas kong babaan, at sa tapat iyon mismo ng aming bahay, pero ang lugar na ito ay ilang kilometro pa ang layo sa amin.

“Oo, naalala kong may dadaanan ako rito sa munisipyo..” palusot ko, nagpasalamat ako na siya ang kasama ko ngayon at hindi si Parker. Kung si Parker ito, tiyak na hindi ako titigilan nito ng pang-aasar.

“Oh, okay. Ingat ka nalang pag-uwi..” aniya bago ako bumaba ng kanyang sasakyan. Nagpasalamat pa ako sa kanya huling beses bago ko pinanood na maglaho ito sa aking paningin.

Nagtago ako sa lilim ng isang matayog na puno at doon ay palihim akong sumilip sa bukana ng munisipyo. Blade is talking to some older men in formal uniforms. And he is also sporting a formal white button-down, but dang he’s too… hefty for that type of clothing. I can’t…

Nang umalis ang matatandang kausap nito ay bumalik siya sa loob, naging hudyat ko iyon upang sundan siya sa loob. Ang gusali ng munisipyong ito ay hanggang limang palapag, komplikado ang mga disenyo ng haligi sa harap nito at nagmukhang museo dahil sa lumang istilong ginamit.

I followed him up to the third floor where his personal office is located. Bago pa man niya mabuksan ang pintuan sa kanyang opisina ay lumingon siya sa aking gawi, napansin kong walang pagtataka sa reaksyon niya. Nasa aktong magtatago pa sana ako ngunit ’di na natuloy pa.

“Can I help you with something?” humilig siya sa pintuan at saka humalukipkip. Imbes na tumingin sa mga mata niya ay natuon ang paningin ko sa matatabang ugat na gumagapang sa kanyang mga braso.

Jeez, parang ang sarap kapitan ng mga ugat na ’yon. Pwede kayang gawing zipline ’yon? Who’s with me?

“Uhhh…” kung kailan kailangan kong makaisip ng palusot ay wala naman akong maisip. His smoky eyes are choking the hell out of me. “Bibisita lang sana, tsaka sabi ko liligawan kita ’di ba?” saka ko naalala ang huling gabing pagkikita namin.

His smoky eyes squinted for a moment then he looked sideways, giving me a clearer view of his prominent jawline. Darn it!

“Wala akong maalalang pumayag ako roon..” depensa niya, may multo ng ngiti sa kanyang labi na hindi nakatakas sa aking paningin. See? Wala raw siyang maalala pero anong nginingiti nito? Kinikilig ba siyang nagkita ulit kami?

“Wala rin akong maalalang ’di ka pumayag no’n. Ang sabi mo pa sakin, good luck right?” now my eyes squinted like his. Umiling-iling siya sa kawalan at saka ako tinalikuran, binuksan niya ang pintuan ng kanyang opisina at tuluyang pumasok sa loob.

I followed him without hesitation.

His office isn’t that spacious but his built made the air a bit suffocating. Jeez! He’s a real living alpha, a true born leader; and here I am, willing to be his omega.

“I never thought you were.. serious..” bigkas niya habang inookupa ang swivel chair sa likod ng kanyang desk. Naupo siya roon at inabala ang sarili sa pagtingin sa mga papel sa ibabaw ng mesa.

“Of course, I am. Pupunta ba ako rito kung hindi?” kahit hindi niya inaalok ay naupo ako sa  receiving chair sa harap ng desk niya.

Hindi siya tumigil sa ginagawa, nanatiling okupado sa mga papeles na iyon at parang may bayad ang bawat salitang itutugon niya sa akin.

Nakabukas ang unang dalawang butones ng kanyang polo kaya natatanaw ko ng bahagya ang dibdib niya. He’s beefy though the way he moves is so fluid that I need to gulp everytime he does that. Moreno rin siya, barakong-barako ang hitsura lalo na sa gupit niyang buzz cut at sa bakas ng kanyang bagong-ahit na balbas sa mukha.

“Magaling akong magluto…” panimula ko, planong isa-isahin ang mga qualifications ko upang mapansin niya, “at magaling ding mag-alaga..” dugtong ko pa habang humahaba ang nguso.

Malakas ang loob kong titigil siya sa ginagawa at bibigyang pansin ako, mas lalong lumawak ang ngisi ko nang magkatotoo nga. Pinaningkitan niya ako ng mga mata, waring nanunuri.

“O…kay?” mabagal na wika niya, parang ’di pa sigurado sa magiging reaksyon pero mukhang sumasakay din naman.

“Marunong ako sa lahat ng gawaing bahay…” nag-isip pa ako ng mas maraming kakayahan ko pero sa timbang ng tingin niya ay mukhang ’di na siya natutuwa.

“I’m not looking for a maid..” aniya, nalaglag ang panga ko dahil na-misunderstood niya ang ibig kong sabihin.

“Then what do you want?” I think I would make it easier for me if I’d ask him directly, minsan kasi hindi gumagana sa kanya ang pagpapaliguy-ligoy.

“I have a son..” tugon niya, kumibot ang labi ko dahil alam ko na ’yon bago pa niya sabihin.

“I can babysit, too. Hindi lang ikaw ang aalagaan ko, pati ang anak mo.”

Now, it completely seems like his whole attention is on me. Sumandal siya sa swivel chair, nakahilig doon at matamang nakatitig sa akin. Nararamdaman ko na malapit ko nang mapukaw ang interes niya.

“Alright. Aside from those house duties, what can you offer?” he made it sound like a job interview, ’di naman ako na-inform edi sana nakapagdala ako ng resume!

Oh jeez! What could I offer to him? Hindi pa ba sapat ang katawan ko? Ang pagmamahal ko? Kailangan may iba pa akong ipamalas na talento? Talent search na pala ito? Sa pagkakaalala ko, nangliligaw ako ah?

“W-Well, you know I have my own work, nagtuturo rin ako bilang sideline kaya kumikita ako sa sarili ko. What I mean is you don’t need to buy me material things, I can buy it on my own. At hindi naman ganoon kahigpit ang schedule ko, I can adjust. Uhhh what else..” naubusan na naman ako ng sasabihin pero natulungan naman niya ako nang sumabat siya.

“With your age, I think you can’t manage someone like me yet.” kongklusyon niya. Ang daya, bakit bumabase siya sa edad?

“I’m twenty-three, hindi na ako bata.” depensa ko. Di ko naman ine-expect na may discrimination siya pagdating sa edad. At kung makapagsalita, parang sobrang tanda na niya.

“Aren’t you scared of the nine-year gap that we have?” his brows furrowed as he threw that question in my face.

Hindi ako nagpahalata na nagulat ako, pero nakakagulat talaga. I thought he was just around twenty-seven or something. Siyam na taon? That means he’s…

“N-Nothing scares me.” nilunok ko ang aking takot nang bitawan ang mga salitang ’yon. Kahit medyo nanginginig ang mga kalamnan ko sa huling nalaman. Jeez, nine-year gap is fucking… amazing?

“We’ll see..”

Nakaipon ako ng kompiyansa dahil doon. Pero anong ibig sabihin niya sa ‘we’ll see?’ Is he gonna test me or what?

“Are you still a virgin?” kahit walang laman ang bibig ay naubo ako sa sumunod na tanong niya. Nag-init ang mukha ko. I haven’t had any experience aside from doing sides, blowjob, handjob and everything.

But penetration? All out sex? Nahh..

“Of course…. not. I’m an expert.” fuck virginity, I won’t let him think that I’m incompetent, that I have no skill, that I’m clueless about worldly desires. Satisfied with my answer, he slowly bit his lip and his eyes turns darker.

“Expert, then..” inulit niya ang sinabi ko at saka niya inalis ang pangatlong butones ng kanyang polo, pero napansin kong bahagya nang basa ang kanyang damit sa pawis dahil sa init… o dahil sa ibang klase ng init..

Chapter 5 [Presence]

His vicious eyes are so unsettling, even his arms crossed on his chest are kind of distracting, stealing every bit of my golden attention.

Dahil nakapatong ang kanyang mga braso sa kanyang dibdib ay ultimo marahan niyang paghinga ay kapansin-pansin dahil sa pagtaas at baba ng mga ito. Malapad ang kanyang katawan, maaari na ngang gawing couch, actually. I wonder how his body feels whenever I lay on it. Sarap niya sigurong sampahan?

“Expert, huh…” he repeated but it sounded mocking to me. Ayaw niya maniwala? Hindi ba halata? Gusto niya ba ng free taste? I mean, free trial sa expertise ko?

“Oo, ang galing ko kaya. Mapapatirik ang mga mata mo sa sarap!” mas humaba ang nguso ko kumpara sa normal na sukat nito. Kung pigil ang ngiti kanina, ngayon ay ’di na niya naitago ang admirasyon sa pinahayag ko. Hulog na hulog na ito sakin, hay naku.

“Gaano kasarap?” umigtad siya sa kinauupuan at saka pinaglaruan ang labi gamit ang daliri, nakadantay ang siko sa isang brasong mala-troso. Sana all pinaglalaruan ng daliri niya, jeez!

I got to enjoy our conversation a little bit further, hindi siya mahirap kausapin dahil marunong siyang makisama. Like what I’ve said before, he seems so serious but he can actually blend with people, and he knows how to put a touch of fanciness in every conversation.

“To the point you won’t even remember your name..” iba na ang pilantik ng mga pilikmata kong kasing-haba na ng buhok ni rapunzel. I didn’t know he’s a flirt, well I’m a flirt as well so we’re just mutual.

Now, he bursted out into laughter. Hindi nakatakas sa mga mata ko ang pamumula ng kanyang leeg pababa sa kanyang dibdib. Jeez, pakiramdam ko pati ang ibabang parte ng katawan niya ay namumula na rin. Ano kaya ’yon?

“At hindi lang mata mo ang titirik..” dagdag ko pa na mas lalo niyang ikinatuwa.

Tawang-tawa tayo, mayor?

I don’t need him to laugh at me, what I need is his moan. Everyone knows what I mean, right? And everyone agrees with me, right?

Nang maka-recover siya sa pagtawa ay pinunasan niya saglit ang luha sa gilid ng kanyang mga mata dulot ng tuwa. “I don’t know if that is true or you’re just saying that to impress me, though.”

Siyempre, pareho. I could justify it naman, though I might lack some bed experience, but I’m confidently sure that I can learn it in a day or two. Fast learner ako, at kung tuturuan pa niya ako ay mas maganda.

“I don’t have to impress people, I know myself, I’m an expert.. with a heart..” I pouted like a kid to make it look more persuasive. Though, I’m pretty sure he’s already convinced, I know I still need to make an effort to please him.

His smoky eyes looked down on the papers. Nawalan na siguro siya sa konsentrasyon, ang ganda ko kasi, e. Couldn’t blame him.

Kapag nagtagal siguro, lagi na akong bibisita dito sa opisina niya, at ako ang magiging first lady niya. Lagi siyang mawawalan ng focus dahil ako ang ta-trabahuin niya imbes na…

“You know, I could use a bit of your help..” pagsisimula niya sa mas seryosong tono, pukaw na pukaw naman ang atensyon ko.

“Oo naman, ikaw pa. Ako na bahala sa’yo, aalagaan naman kita.” pagpapabida ko kahit hindi naman ako endorser ng jollibee. Di bale malapit na akong mag-apply doon.

“Not me but my kid..” tugon niya, bahagya akong nabigo pero okay na rin ’yon. Any help he needs, Harper would provide. I’ve learned that the way to his heart is through his… kid?

“O-Okay. ’Di ba pwedeng both?” huling hiling ko baka sakaling maka-diskarte. Dumaan ang multo ng ngiti sa kanyang labi, kaya nagmukha siyang mas maamo.

Kung ’di kasi nakangiti, mukha siyang suplado at nananakal. Pang-choke me daddy kasi ang dating niya. Barakong mahilig manakal, bet?

“Pwede naman..” sagot niya kaya napahiyaw ako sa tuwa. I regained my composure when it felt awkward right after. “But I’m more difficult to handle than my kid, just a piece of warning…” dugtong pa niya saka malisyosong binasa ang kanyang labi.

I cleared my throat. Napalunok ako ng wala sa oras, sa kakalunok ay parang mauubos na ang laway ko. Gaano kaya siya ka-difficult? Anong level ba? Tipong pumapalag ba?

“I can manage..” I raised my brow and held my head high. Though I don’t have any theory in mind how possibly ‘difficult’ is that, but we’ll see. I love challenges! Kahit maliit na butas ng karayom, susuotin ko!

Nang makauwi ako ng bahay ay pinagalitan pa ako ni Kuya Evan dahil ginabi ako. Kahit kailan OA talaga siya dahil kung ituring ako ay parang batang paslit na kailangan ng curfew.

“Saan ka na naman galing?” nakahalukipkip pa siya habang nakabantay sa bukana ng aming bahay. His face is quite distorted, mabuti na lang at gwapo siya kundi baka naging kamukha na niya si shrek.

“Diyan lang.” tipid kong sagot at nilagpasan siya. Sinundan ako ng mapagmatyag niyang mga mata habang pabagsak akong humilata sa sofa sa living room.

Tinalunan ako ni Dutch at dinilaan ang aking mukha. I petted him while trying to get a bit of rest from all day’s work. ’Pag sinabi kong all day, kasama na roon ang mga oras na nasa munisipyo ako at naglilingkod sa bayan.

Jeez, I almost laughed at my own bubble of thoughts. Isa lang pala ang pinaglilingkuran ko.

“Anong diyan lang? Anong oras na oh?” sinundan niya ako sa sala at tumayo sa harapan ko habang naka-pameywang pa.

I frowned, not in the mood to give an explanation to my previous whereabouts.

“Bakit sakin mo tinatanong, kuya? Orasan ako? Orasan?” pamimilosopo ko kaya nakatanggap ako ng pektos sa kanya. Umangal ako dahil masakit ’yong ginawa niya. Sumbong ko kaya ’to kay yorme? Sinasaktan ako e.

“Inamoka! Paduguin ko nguso mo, gusto mo? Tinatanong ka nang maayos. Delikado na sa daan ng gantong oras, mamaya mabalitaan namin palutang-lutang ka na sa ilog!” exaggerated niyang wika na halos ikamatay ko sa tawa.

“Hindi ako lulutang kuya, marunong kaya akong lumangoy?” I received another tackle attack from him. Napapikit ako sa sakit.

“Inamo, gagalitin mo talaga ako? Gulpihin kita gusto mo? Kung malaman ni mommy ’to, panigurado grounded ka ng isang linggo!” pananakot pa niya na akala niya’y tatalab sa akin. Nothing scares me nga ’di ba? At isa pa, si kuya lang ’to.

“Evan, tama na ’yan. Inaaway mo na naman ’yang kapatid mo..” natanaw namin ang pagbaba ni Ate Jacky sa hagdan, mukhang naalimpungatan dahil pupungas-pungas pa.

Kuya Evan frowned like a scolded kid and walked towards his wife. “Bakit bumaba ka pa?”

“Nakatulog na si Vance. Kukuha lang sana ako ng maiinom.” tugon ni Ate kay Kuya saka sila sabay na naglakad patungo sa kusina, tuluyan akong nakalimutan ni Kuya kaya kinindatan ako ni Ate Jacky.

Nang mawala sila sa paningin ko ay umakyat na ako sa aking kwarto. Nagpahinga at naghanda para sa bagong araw na tatahakin kinabukasan.

Maganda ang gising ko kinaumagahan. Una kong chi-neck ang aking cellphone kung mayroon nang text ni Blade, pero siyempre wala dahil ’di nga pala kami nagpalitan ng numero kahapon.

To further think about our relationship, I don’t really have any way on how to contact him. Hindi mahirap dahil minsan naman siyang bumibisita sa bahay kapag nagkakayayaan sila ng inuman nila Kuya Atom, o kaya ay ako naman ang bumibisita sa kanya. But still, I need to have his number.

“Good morning!” bati sakin ni Ate Jacky nang sumalo ako sa kanilang breakfast. Si Kuya Evan na katabi niya ay masama pa rin ang tingin sakin hanggang ngayon pero nanatili lang sa ganoon dahil pinapakain niya si baby vance. Si Vicky naman ay masayang kumakaing mag-isa.

“Good morning, ate.” bati ko pabalik at inokupa ang upuan sa tabi ni Kuya Joko. Hindi kami kumpleto ngayon dahil wala si Kuya Atom, maaga raw kasi itong umalis kanina.

Busy si Kuya Joko sa kanyang cellphone, mukhang may ka-chat kaya pasimple akong sumisilip doon.

“Pang-ilang girlfriend mo ’yan kuya?” pang-aasar ko sa kanya kaya nalukot ang mukha niya nang malamang nakiki-usyoso ako.

Kada buwan kasi ay may bagong girlfriend itong si Kuya Joko. Matangkad siya at maganda ang hubog ng katawan, balot pa ng mga tattoo kaya mas malakas ang hatak sa mga babae.

“Usisero ka! Doon ka nga, Harp.” tinulak niya ang mukha ko palayo. Sus, itong si kuya parang virgin kung makaarte. Alam naman ng lahat na babaero siya. Parehas sila ni Kuya Evan actually, pero itong si Kuya Evan ay napapaamo ni Ate Jacky.

Sinimangutan ko siya buong almusal dahil ayaw niyang magkwento sa akin tungkol sa buhay kalandian niya. Nang matapos ako sa pagkain ay nagpahinga ako sa sala. Rest day ko pa rin pero wala akong pasok ngayon sa school.

Gustuhin ko mang lumabas at maglakwatsa ay ’di ko na tinuloy, nagpasya akong sa bahay nalang manatili tutal ay sermon na naman ang aabutin ko kay Kuya Evan, isa pa para makabawi naman ako sa kanya.

“Come on, kuya, isang tikim lang, promise masarap ’yan.” inilahad ko sa kanya ang tray ng bagong-lutong muffins. I know how to bake, as well. ’Di ba, pwede na akong mag-asawa? Atat na akong asawahin ni yorme, e.

“Mamaya nilagyan mo ng kung ano ’to??” paghihinala pa niya na walang basehan. Nasabi ko na bang siya ang pinaka-OA ng pamilya? Lahat nalang, tamang hinala siya e.

“Sus, kuya ba’t ko naman gagawin ’yon? Dali na!” sa pamimilit ko sa kanya ay pinulot niya ang isang muffin at kinagatan iyon. I waited for his reaction, na-satisfy naman ako nang tumango-tango siya, mukhang pilit nga lang din.

“Masarap naman..” aniya sa mababang boses. ’Di ko lang alam kung ba’t nairita ako, pero bigla niyang hinablot ang tray palayo sa akin.

“H-Hoy, saan mo dadalhin ’yan kuya?!” naalarma ako dahil sa mapang-asar niyang ngiti sa mga labi.

“Ipapakain ko kina Vick, paborito nila ito.”

Aktong susundan ko sana siya dahil akala ko kung anong masamang binabalak niya pero ’di naman pala, hinayaan ko na siyang bumalik sa sala. Isa rin pala akong tamang hinala, bakit ba dumadaloy ito sa dugo namin?

My usual rest day routine followed. After kong magbake ng muffins ay nagtungo ako sa garden area at doon ko pinaliguan si Dutch. Nawala na sa buhay ko si Kuya Evan dahil tinawagan siya ng kompanya, engineer siya roon sa isang construction firm at madalas siyang on-call dahil ’di kayang magfull time. Si Kuya Joko naman ay tulog sa kanyang kwarto, may shift pa kasi mamayang gabi ’yon sa bar.

Vicky watched me. Tuwang-tuwa siya dahil nababasa rin siya ng tubig gawa ng malikot na si Dutch at madalas na magpagpag ng balahibo sa harapan pa namin.

Pagkatapos doon ay nagtungo ako sa kwarto at humarap sa aking laptop. Suot ang eyeglasses, nagcheck ako ng aking students files. Kapag mapapagod ay nanonood ako ng porn videos, pero ’di talaga effective sakin ’to dahil mas gusto ko ay real life experience.

Lumabas ako ng kwarto nang marinig ko ang pagbukas at sara ng pintuan sa kabilang kwarto, that’s Kuya Atom’s room. Madali akong sumunod at pumasok sa loob ng silid niya.

“Kuya!” bati ko pero naabutan ko siyang naghuhubad ng damit. His muscular back is really defined, muscles intact, wala lang din naman iyon sakin dahil magkapatid kami.

“Holy sh… Harper! Di ka ba marunong kumatok?” humarap siya sakin kaya bumalandra sa paningin ko ang umuusok na six-pack abdominal muscles niya.

“Bakit? Wala naman akong ginagawang masama, ah? Napaaga kang umuwi ngayon?” naupo ako sa kanyang kama habang pailing-iling siyang nagpatuloy sa pagbibihis.

Sunod niyang hinubad ang kanyang jogging pants, revealing his black boxers, he didn’t mind that I was watching. Tinatanong ko dahil alas siyete madalas ang uwi niya, pero alas kwatro pa lang ay narito na siya kaya nagtataka ako.

“Masamang umuwi nang maaga?” aniya, binabalik ang katanungan ko. Malayo ang ugali nitong si Kuya Atom sa dalawa ko pang kapatid kaya siya ang paborito ko, ’di kasi siya OA, mahigpit nga lang din pero mas mabait siya kumpara sa dalawa.

“E kasi ’di ba, alas siyete madalas ang uwi mo. At sabi pa ni Ate Jacky kanina maaga ka raw pumasok sa trabaho. Alas kwatro pa lang ngayon, unless…” may ideya nang nabubuo sa aking utak pero nahihiya akong ituloy.

Wait, si Harper mahihiya? Kailan pa nauso ’yun?

“Unless?” tanong ni Kuya, ngayon ay may nakasampay ng tuwalya sa kanyang balikat. He’s topless and looks like ready to shower.

“Unless, may gagawin kang importante mamaya. Mag-iinom kayo, ano?” nakangiti ako habang hinuhuli ang emosyon sa mga mata niya. Bumaling naman siya sakin bago niya buksan ang pintuan ng kanyang banyo.

“Ano ngayon kung mag-iinom?” tinaasan niya ako ng kilay saka tuluyang pumasok sa loob ng banyo.

“Sasama ba si…” hindi ko naituloy dahil wala rin namang pag-asang marinig ako ni Kuya.

But that’s enough information, though. Mag-iinom sila! There’s a high possibility that my boyfriend would be there!

Tumakbo ako pabalik ng kwarto at saka nataranta, ’di malaman kung anong uunahin, dapat mabango ako mamaya! I need to look good and presentable in his eyes. Kailangang maakit ko siya para maging legal na ang relasyon namin!

I don’t need to use any body products, sapat na ang malambot at makinis kong balat. Sa mukha lang ako may ginagamit para hindi ako tubuan ng mga kung anu-anong anik-anik. It’s nice to know that I already passed that stage of puberty, ngayon ay bihira naman akong tubuan ng pimples.

I removed my eyeglasses and replaced it with contact lenses. Tapos na akong maligo, tiningala ko ang orasan at nalamang limang minuto nalang bago mag-alas sais. Ang tagal ko rin palang nagbabad sa tub, huh.

Namili ako ng kasuotan sa aking walk in closet. I chose to wear a pastel pink shirt with a rose logo in it, paired it with ripped denim shorts. Loose ang shirt ko, maluwag at may kahabaan kaya halos natakpan ang suot kong shorts na maikli naman kaya kita ang makinis kong mga hita.

After all work’s done, I stared at my gorgeous reflection in the mirror. Back then as a kid, I used to have a very low self-esteem, but now that I’ve grown as a woman, as a man pala, medyo assuming ako sa part na ’yon, ay na-improve ko naman ang pagtingin ko sa aking sarili.

Sobra-sobra pa nga minsan. Glow up hit me hard, now something else will hit me hard in the near future, mga mamayang gabi siguro?

Bumaba ako ng mga 6:30, dahan-dahan akong bumaba ng grand staircase na akala mo ay gown ang suot ko. Mga mapanghusgang mata ni Kuya Evan ang sumalubong sa akin pagbaba ko, nakauwi na pala ang isang ’to.

“Sa’n na naman ang lakad mo?” pang-aakusa niya, akala mo’y sa ibang planeta ako pupunta. Besides, hindi naman ako aalis ng bahay kaya anong pinuputok ng butsi nito?

“Huh? Mukha ba akong aalis? Dito lang ako sa bahay, kuya.” tugon ko sa kanya. Nang di makuntento ay pinagmasdan niya pa ang kabuuan ko, mula ulo hanggang paa, makinis ’yan kuya ano ba?

“Di aalis, bakit…” ngumuso siya ngunit ’di rin naman tinapos ang balak sabihin nang agawin ni Ate Jacky ang atensyon niya.

Nang sumapit ang alas siyete ay isa-isa nang nagsidatingan ang mga kaibigan ni Kuya Atom. Lance, Lester, Damian, at si Pancho. Pero kung sino pa ang inaabangan ko ay siyang wala. Nalungkot ako at nabalot ng pighati, siyempre biro lang dahil ayaw kong gumaya sa pagka-OA ni Kuya Evan. Baka nahuli lang?

Nilapitan ko si Kuya Atom na nagpi-prepare ng ihawan para sa iiihaw na karne.

“Kuya, si ano.. si B-Blade wala ba?” nag-init ang pisngi ko nang itanong ’yon sa kanya, masyado akong halata na hinahanap ang kaibigan niya.

“Ba’t hinahanap mo?” tanong niya nang ’di tumitingin sa akin. Jeez, ito na nga ba ang sinasabi ko, baka akalain niyang may gusto sakin ’yong kaibigan niya.

“Hinahanap agad? Di pwedeng napansin lang kasi kulang kayo?” pangangatwiran ko. At isa pa, sa laking bulas ni Blade ay hindi mahirap mapansin ang absence niya.

“Di ko alam kung susunod ’yon, busy sa munisipyo. Tsaka nag-aalaga ng anak ’yon.” sinet-up niya ang ihawan at nagsimulang magpabaga ng uling doon. Lumayo ako ng kaunti upang hindi mag-amoy usok.

Ganda ng outfit ko tapos pauusukan lang, ’di ba?

“Bakit ’di niya dalhin ’yong anak niya rito, kung gano’n?” suggestion ko, naisip kong maaari naman ’yong mangyari.

“Tapos, sinong mag-aalaga?” aniya, ngayon ay bumaling na saking magandang mukha. Hindi nakatakas sa pagmamasid niya ang kasuotan ko. “Ano ’yan, ang ikli ng suot mo?”

Gumapang ang mga mata niya sa hita kong palung-palo sa kinis. Sino raw mag-aalaga, edi sino pa?

“Pwede naman sigurong makipaglaro kina Vicky at Vance habang nag-iinom kayo? At anong problema sa suot ko?” kunwari ko pang sinuri ang pormal kong suot, napaka-wholesome pa nga nito e.

“Anong problema? Para kang dancer sa bar diyan sa suot mo.” puna niya pero mukhang wala namang balak na pagpalitin ako, ’di gaya ni Kuya Evan. Kuya Atom on the other side would just tell you about what he thinks but won’t try to change you.

“Dancerist naman ako, ah?” pagbibiro ko at saka kunwaring sumayaw sa harapan niya ng mga natutunan ko online.

“Ewan ko sa’yo, Harper. Teka, sasakyan na yata ni Blade ’yung dumating..” luminga siya sa labas at pareho naming nakita ang pumaparadang sasakyan, tuktok lang nito ang kita namin.

Matutuwa na sana ako pero may napagtanto ako.

“Di sa kanya ’yan..” komento ko naman habang nakatingin pa rin sa labas. I saw how Kuya Atom gazed at me in my peripheral vision.

“How did you know?”

“Kasi kulay itim ’yan, his car is a white range rover.” I said as a matter of fact. Manghang tumingin sakin si Kuya nang lingunin ko.

“And how in the world did you… care about that?” malabong isipin ni Kuya na may relasyon kami ng kaibigan niya, siyempre kaibigan at ka-trabaho pa niya si Blade, at baka maging overprotective siya kapag nalaman ang pag-iibigan namin.

“Cause I love…. cars!” muntik pang iba ang masabi ko, nagpasalamat ako sa mabilis kong utak at nailusot ko iyon. Kumunot ang kanyang noo pero kalaunan ay nilubayan din ako.

Pero ganun pa man, sayang ang effort ko! Akala ko pa naman magkikita kami ngayon, ’yon pala ’di niya ako sisiputin. Sayang ’tong makinis kong hita, lamok lang ang nakinabang. Padabog akong nagmartsa pabalik ng sala. Lingunan sakin sina Kuya Evan at Ate Jacky, nagtataka sa bugnot kong mukha.

Umakyat ako pabalik ng kwarto na bigong bigo. Ayoko na, ang hirap ng ganito. Mas mabuti siguro kung itigil ko na ang kahibangang ito? Oo, tama. I need to wake up from this illusion. Hindi ko na kayang manatili sa relasyong ito.

Kaya titigil na ako. Mga bukas ulit siguro? Oo, bukas ulit. For now, kahit mag-text siya o tumawag, ’di ko siya papansinin. I would teach him how my absence would feel, the same feeling I felt with his absence tonight.

Kahit nasa loob ako ng kwarto ay narinig ko ang ugong ng isang sasakyan, mukhang kadarating lang. Sumilip ako sa bintana dahil tanaw doon ang paradahan sa tapat ng aming garden.

And there I saw the white range rover parking on the curbside. Tatalon na sana ako mula sa bintana pero naisip kong masyado naman akong desperado kung gagawin ko iyon. Lumabas ako ng kwarto at saka tumakbo pababa sa sala.

“Oh? Nagmamadali ka?” hindi ko na pinansin si Kuya Evan na pinuna ang pagmamadali ko at mabilis na nagtungo sa hardin, para abangan ang aking boyfriend.

Blade’s entrance is such a head turner. Sporting a satin short-sleeve button down with white vertical stripes paired with grey pants, his muscles are all well intact and properly cut beneath his clothing. He walked inside our garden with hands kept in his pockets, but his eyes were focused on me first.

His presence is so domineering and only those numb wouldn’t notice it.

Shoot! Fuck, illusion. Fuck, absence. Sige na, patatawarin ko na siya. Bati na pala kami!

Chapter 6 [Session]

Mas nauna pang salubungin ni Kuya Atom ang bagong dating na si Blade Torralba kaysa sakin. Ako naman, inugat na ang mga paa sa lupa at ’di na nagawang lumapit. At bakit ako lalapit? Parang masyado naman akong ‘pamigay’ kung gagawin ko ’yon.

Medyo pamigay siguro, pwede pa?

Nakipag-usap ito kay Kuya at sa mga kaibigang nakapansin na rin nang pagdating niya. Miminsang sumusulyap sa gawi ko si Blade, natitigil lamang kapag sasagot sa mga tanong nila Kuya.

Dahil abala si Kuya Atom sa mga kaibigan, ’di niya napansing naiwan na niya ang iniihaw na karne kaya ako ang pumalit sa kanya, pansamantala. Kahit mag-amoy usok na ako ay hinayaan ko nalang basta matanaw ko lang si Blade.

Habang binabantayan ang iniihaw ay sumusulyap ako sa kinaroroonan nila. Blade is still standing with his hands hidden inside his pockets. But look at the shape of his arm, the biceps! Kahit mula sa distansya ko ay kita ko ang nakapaligid na ugat na kasing-taba yata ng straw, doon sa braso niya.

Hindi pa man nagtagal ay natuliro ako nang matanaw ang papalapit na si Blade sa aking kinaroroonan. He’s so good looking, lalo na at naka-porma siya ngayon. Banat ang tela ng suot dahil sa angking kakisigang taglay, not the usual hunky type of body but his is exaggeratedly ‘big’.

Too much for my twinkish body, if ever.

“S-Saan ka?” tanong ko sa kanya nang nasa harapan ko na siya. Saglit pa akong sumilip sa likuran niya, nagkakatuwaan sa lilim ng pergola sina Kuya Atom at ang mga naiwang kaibigan doon.

He stopped in front of me, looking at me from head to toe. Kahit hindi dapat, na-conscious akong bigla sa kasuotan ko at sa katawan ko. He’s the only person who could make me feel like this. With his spectacular massivity, he could easily make me feel so tiny, so small.

He’s like a blue whale in the ocean while I’m just a tiny… clam.

Kabibeng handang bumuka kapag siya ang kakain. Holy sht!

“Banyo lang..” tugon naman niya, bahagyang nakanguso, pahapyaw na dumaan ang paningin niya sa mga hita ko. “Do you really dress like that?”

Hindi ko inaasahang itatanong niya rin iyon. Just like Kuya Evan and Kuya Atom’s judging question, the only difference with him is his question is more of… curious.

“H-Ha? Anong problema sa suot ko?” hinawakan ko pa ang laylayan ng aking damit na umabot na sa aking mga hita, halos matakpan na ang suot kong short-shorts.

Sige lang Blade, paglawayan mo ang katawan ko. Alam ko namang uhaw ka na.

Isang lingon ang ginawa niya kina Kuya bago ako balikan ng tingin at sagutin, “You’re showing a lot of skin.”

Sus, ito namang si Blade parang hindi nagugustuhan kung anong nakikita niya. Kaya nga ako nagganito ay para ma-impress siya. And now, he’s questioning the way I show some of my skin? I didn’t know he’s a bit conservative, wala kasi sa hitsura niya.

Judging by how he looks, para sakin mukha siyang agresibo at aktibo. Para rin siyang iyong mga napapanood ko sa twitter, alter ba ang tawag doon? Kunwari nalang hindi ko alam.

“A-Ayaw mo ba?” pero dahil sa mas umiigting na relasyon namin, ayos lang din naman sakin kung iko-konsidera ko ang opinyon niya. Baka ayaw niya nang nagsusuot ako ng maikli?

His head moved in an inclined position, glancing back on my exposed thighs, then he heaved a sigh. “Come with me.” utos niya.

Nauna siya saking maglakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay habang nakabuntot ako sa kanya. Anong ibig niyang sabihin? Bakit niya ako gustong sumama sa kanya? Bibinyagan na ba niya ako?

“O, Harp pasaan kayo?” nagtatakang tanong ni Kuya Evan nang matanaw kami sa sala. Katabi niya sa sofa ang asawa niya kaya ’di siya makalapit samin upang mangbusisi.

“I-Ihahatid ko lang sa banyo itong kaibigan ni Kuya.” I acted normal so that he would not think of anything suspicious. As if we’re really gonna do something suspicious? Bakit ang defensive ko?

Lumipat ang mga mata ni Kuya Evan kay Blade saka ito marahang tumango, walang pang-aakusa at itinuro pa nito ang daan patungo sa banyo gamit ang kanyang mga daliri.

Inunahan ko sa paglalakad si Blade patungo sa comfort room na katabi ng kusina. Malaki ang bulto ni Blade kaya halos matakpan ako ng anino niya. Nang nasa harap na kami ng pintuan ng banyo ay humarap ako sa kanya.

“Pwede ka nang magbanyo rito..” ani ko saka pinihit ang seradura ng pinto. Naglakad siya roon papasok pero nagulat ako nang hatakin niya ang braso ko. Ang resulta, pareho na kaming nasa loob ng banyo! Isinara niya ang pintuan at isinandal ako roon.

Kumakalabog na ang dibdib ko sa adrenaline. Hindi ko alam kung matatakot ba ako o mae-excite sa kung anong mangyayari. Nang maisandal ako ay pumwesto siya sa aking harapan ngunit ang paningin niya ay nasa aking mga… hita. At mabibigat ang kanyang paghinga.

Naamoy ko ang halimuyak niya, barakong-barako!

“B-Blade..” I murmured, stealing his attention. Dahilan nang pag-angat niya ng tingin sa akin.

“Pwede kang magpakita ng balat, pero sakin lang dapat..” matigas ang tono ng pananalita niya, at ang mga mata’y hindi na bumalik sa ibaba, nanatiling nakatitig sa akin.

W-What?! What did he just say?!

“S-Sa’yo lang?”

Inaangkin na ba niya ako? Ito na ’yun? Naakit ko na siya?

“You want to impress me, right? Then do as I say.” he closed the distance between our faces when he whispered that.

All my limbs felt weak and numb. Ang tuhod ko ay parang na-dislocate na yata at gustong lumuhod na lamang. At ang luhuran ang isang Blade Torralba ay parang dream come true ng sangkabaklaan.

I don’t want to waste any opportunity. I got so aroused by what he said the reason why I tiptoed and aimed at his lips for a kiss. Hindi siya natinag sa kanyang kinatatayuan kahit na nadampian ko ang labi niya. After the short kiss, I watched his reaction but his brows were creased.

“S-Sorry…” nakaramdam ako ng hiya nang maramdamang parang hindi siya interesado sa halik na ginawad ko sa kanya.

Umawang ang labi niya at saka dumapo ang paningin sa aking mga labi. I feel so ashamed all of a sudden. Baka akalain niya easy girl ako?

Akmang tatalikod na ako upang lumabas na lamang nang hilahin niya ako. Tumama ang dibdib ko sa matigas niyang dibdib, sa sobrang bilis ng pangyayari ay ’di ko namalayan ang pagsakop niya sa aking mga labi.

Hissing like a wild and hungry predator, he attacked my lips and settled in for a hot sensual kiss. Lumutang ako sa ere, buhat-buhat niya ako hanggang sa isampa niya ako sa countertop ng lavatory. And when he deepens the kiss, my back is almost bending just to lock his lips on mine.

Gumapang ang mga kamay ko sa kanyang braso paakyat sa likod ng kanyang leeg. His moves are getting aggressive but still gentle with the way he touches me. It’s like we were set on fire as our kissing session progressed.

“Gusto mo ba ’to, hinahalikan ka?” pinakawalan niya saglit ang aking mga labi at ibinulong iyon malapit sa aking tainga. His both hands were firm on my sides as his lips are gently touching the surface of my skin below my face.

“Kahit saan mo pa ako halikan, Blade ayos lang. Ang sarap ng mga halik mo, mapusok..” tugon ko, huminto siya sa ginagawa at tinitigan ako. Ang emosyon sa kanyang mga mata ay parang uling na nagbabaga.

“I don’t normally do this but you’re such a fucking tease, baby boy.” umamba ulit siya sa aking mga labi at pinugpog ito ng mas mararahang halik.

Itinulak ko nang mahina ang kanyang dibdib upang makapagsalita ako.

“You can do this with me anytime, daddy..” I mumbled seductively while biting my lip longer than it should have just to tease him more.

Mas bumigat ang kanyang paghinga. His overall look right now completely resembled a man who just lost his last inch of patience, or if not, somewhat close to that.

“Damn, don’t call me that..” aniya.

“What? Daddy?”

He unconsciously rolled his eyes at me but there was a ghost of smile on his lips that didn’t go unnoticed.

“Are you trying to kill me?” he hissed in a more intense and heavier tone. Ngayon ay nakatukod nalang ang kanyang dalawang kamay sa pagitan ko.

“Let me call you daddy, and I’m your submissive baby boy..” I said as a matter of factuality, making it seem like a good suggestion.

Ang umiigting niyang panga ay halatado na dahil sa nakabaling niyang ulo sa gilid. One glance at me, and I learned that there is no inhibition left from him. Sus, hulog na hulog na sakin ang loko.

It’s so easy to get under his pants, guys like him, single dad like him, vulnerable and craving for emotional and sexual attention. I know how to make them weaker and more laid-back.

I am Harrison Jasper Garcillano, and this is how I catch a rare and legendary pokemon like him!

Hindi ko pa man naririnig ang kanyang sagot ay narinig ko na ang nakakairitang boses ni Kuya Evan sa labas.

“Harper??” hinahanap na yata ako.

Nagkatinginan kami ni Blade at nagkaintindihan. We’ve been gone for like, how many minutes? Magtataka nga ang mga tao sa labas kung bakit wala pa kami.

Tinulungan ako ni Blade na bumaba mula sa countertop. “Ako na muna ang lalabas, dito ka lang.” utos ko sa kanya. Aangal pa sana siya ngunit binilisan ko na ang lakad.

Hindi ko naman napansing nakabuntot siya sakin, kaya bago ko pa man mabuksan ang pintuan ay hinatak niya ang kamay ko at muling ginawaran ng isang mabilis na halik.

“Blade, ene be!” itinulak ko siya, at dahil malaking damulag siya ay hindi man lang ito natinag. He chuckled softly with my reaction before I quickly opened the door and shut it.

Nakalabas ako ng buhay. Shet na malagkit! Para akong nakalabas ng big brother house at itinanghal na big winner!

“Oh, ’nung ginagawa mo riyan?” nahanap ako ni Kuya Evan, saktong nasa tapat pa ako ng pintuan ng banyo.

“N-Nasa loob si Blade, nagbanyo.” I answered in the most casual way as possible. Madali rin namang utuin ’tong si Kuya Evan kahit na lagi siyang overreacting.

“E ba’t nandiyan ka? Sinisilipan mo?” umismid ako at inirapan siya nang masama. Bakit ko naman sisilipan e nahalikan ko na nga, ’di ba?

“Ewan ko sa’yo kuya, ang dumi mong mag-isip!” pagtatanggol ko sa aking sarili.

Our argument was interrupted when Blade went out of the comfort room. Tumabi ako upang makadaan siya pero nanatili siya sa likuran ko. He’s looking at my brother then back at me.

“Mayor, andiyan ka pala! Kumusta ka na? Alam mo ba…” lumapit si Kuya Evan at plastic na bumati, kung anu-ano pa ang pinagsasabi. Pabida masyado ’tong si Kuya, at dakilang sipsip pa! Mapagpanggap!

Kuya and Blade walked outside the kitchen, tuluyan nang naagaw mula sa akin. Bumalik na yata sila sa garden samantalang ako ay naiwang mag-isa, nangungulila sa mga halik niya.

Hinayaan ko nalang at nanatili nalang ako sa living room kasama si Ate Jacky at ang dalawa kong pamangkin. Si Kuya Evan ay ’di na nakabalik, mukhang nakisali na rin sa inuman. Nakipaglaro nalang ako sa dalawang batang paslit kahit na ang isipan ko ay lumilipad kung saan-saan.

Baka inagaw na ni Kuya Evan sakin si Blade? E ’di naman sila bagay dahil pareho na silang gurang. I mean, si Kuya lang. Dahil si Blade ay mas kaakit-akit habang tumatanda. At sobrang nakakalibog kapag iisipin siyang hubo’t hubad tapos paliliguan niya ako ng halik tapos isusub—

“Harper, your phone is ringing.” napatingin ako kay Ate Jacky, nagtataka sa kawalan ko ng atensyon. I heard my loud ringtone. Istorbo, ’di pa ako tapos mag-daydream e!

“Hello?!” I answered the phone.

“Hey uhhmm, are you busy?” nabosesan ko kung sino ito. I looked at the name on the screen and was able to confirm that it’s Diego.

“D-Diego, ikaw pala ’yan. No, I’m not busy, what’s up?” naupo ako sa couch upang mas bigyan ng atensyon ang kausap sa kabilang linya.

“May libro kang naiwan sa sasakyan ko, naiwan mo yata kahapon.” aniya, naalala ang paghatid niya sakin kahapon nang gabihin ako sa school.

“Oh, really? Sige, kuhanin ko nalang sa susunod.”

“Actually, I’m outside your house right now..”

Oh.

Natigilan ako at ’di agad nagsink-in sa akin kung anong sinabi niya. Outside our house? Anong gagawin niya sa labas?

“Y-You’re here??”

“Yeah.”

Oh.

“Alright, wait for me, I’ll go outside..” tumayo ako at nagsuot ng tsinelas. Sa garden area na ako dumaan upang mas malapit sa parking area sa labas.

Nakasunod ang mga mata nina Kuya Evan at Kuya Atom sa akin nang dumaan ako sa harap nila, pero ang mas nakakaintriga ay ang tinging ipinupukol ni Blade sa akin.

“Where are you going?” of course, Kuya Evan’s never-ending questions, accusing me of doing something suspicious.

“Nasa labas ’yong kaibigan ko, may ibibigay lang.” tugon ko naman pero mas kinakabahan ako sa mga mata ni Blade, tahimik lang siya pero sobrang seryoso at parang may malalim na iniisip.

“Kaibigan?” dagdag pa ni Kuya, sinamaan ko na siya ng tingin dahil sa pang-uusisa. Kahit ang ibang kainuman nila’y nasa akin na ang atensyon. Alam kong hatak-atensyon ako pero huwag ngayon, guys!

“Sa university, he’s a student of mine.” tipid kong sagot at para hindi na ito mang-usisa pa ay umalis na ako sa harapan nila at tumungo sa parking.

Next to the white range rover is Diego’s car. Naroon siya sa labas at nakasandal sa hood nito.

“Diego, naku nag-abala ka pa talaga! Sana ti-next mo nalang ako para ako na ang kukuha sa’yo.” his warm eyes are glistening as he stares at me, malayung-malayo sa mga lalaking madalas kong maka-enkwentro.

“Idinaan ko na rito, baka kasi kailanganin mo?” ang magkabilang pisngi niya ay namumula dulot ng lamig ng gabi. Bumaba ang tingin niya sa aking kasuotan, na-seksihan siguro gaya ng mga unang nakapansin.

Sasagot pa lamang ako nang marinig ko ang ingay sa paligid. Yapak at pagbukas ng sasakyan sa aming likuran. Nang lingunin ko ay nalaman kong naroon si Blade, nakabukas ang pintuan ng kanyang sasakyan at parang may… kinukuha siya roon or something.

“H-Hindi naman, pero nandito ka na e kaya wala na tayong magagawa..” tugon ko kahit na nababagabag ako sa presensya ni Blade sa likuran.

Diego opened the door to his car, kinuha niya ang librong nakapatong sa shotgun seat. Inabot niya sakin ’yon pagkatapos.

“Thanks, Diego.”

Since his main purpose is to bring my book back, he didn’t stay long and he bid his goodbye eventually. Bitbit ang libro, naglakad ako patungo sa kinaroroonan ni Blade. He’s standing beside the door of his car and doing absolutely nothing.

“Boyfriend mo?” ’yon ang una niyang bungad sakin nang makalapit ako, hindi ko ine-expect na ganoon ang iniisip niya.

“Si Diego? Hindi ah, he’s one of my students.”

He shut the door to his car and walked closer to me, with eyes darker. Mabibigat ang hakbang niya. Tinitigan niya ang hawak kong libro.

“Baka mangliligaw mo?”

Kinunutan ko siya ng noo. Ano ’to, interview? Bakit ganito ang mga tanungan niya? Nagseselos ba siya? Oh no, is he falling for me? Did he finally give in to my charm?

“Hindi rin. Ikaw lang, Blade. Ikaw lang.” paniniguro ko sa kanya.

Saglit siyang lumingon sa paligid at saka ako hinatak sa bandang madilim, iyong walang posibleng makakita sa amin.

Mariin siyang tumitig sa akin at ngumisi.

“Luhod..” utos niya.

Oh.

Holy motherfucking… Hindi ako ready kaya nabigla ako. Lumuhod din naman ako at tiningala siya habang hinuhubad ang sinturon niya.

“You want me to suck you, daddy?” tanong ko sa mahinang boses, I didn’t intend to seduce him but it turned out that way.

His eyes are now blazing. Kahit madilim ay kita ko ang nagbabagang emosyon sa kanyang mga mata. Kumakalansing ang sinturon dahil sa bakal doon.

“Suck me, baby boy..” he murmured playfully as he set his huge cock free.

Gulat ang rumehistro sa aking mukha nang matanaw iyon, madilim man pero ’di nakatakas ang nakakagimbal na sukat nito sa paningin ko.

TANGINA, ANG LAKI PALA TALAGA?

Hindi na nagpatumpik-tumpik pa, hinawakan ko ang kanyang ari at pinatigas ito. Hindi pa man tuluyang matigas ay mahaba na ito at may katabaan din. Mukhang mapapalaban ako ngayong gabi, ah?!

I put my face under the length of his probing maleness. The size of his cock justified his massive built. Inamoy ko ito, amoy barako kaya ako naman ang tinigasan. Nang maramdamang matigas na ito ay isinubo ko ito.

“Tangina, isubo mo ’yan ng buo!” he gripped my head and pushed deeper and harder. Hindi pa man ako nagsisimula ng tunay na laban ay nai-deepthroat ko na kaagad siya.

Napakapit ako sa kanyang mga binti habang inuundayan niya ako ng bayo. He fucked my mouth like a pussy. Lumalaban ako ay iniluluwa ko ang kargada niya upang bumawi ng hangin.

“Ano, masarap?” gigil niyang tanong, may ngising nakakaloko sa kanyang mukha.

“Sherep, daddy!” dinilaan ko pa ang namumulang ulo nito na naglalawa na ng malagkit nitong katas.

“Gusto mo ’yan, gawin kong puke ’yang bibig mo?” his dirty talking just choke the hell out of me. Mas lalong nakakagana dahil sa barako na siya, asal kalye pa. Walang filter ang bibig niya na gustong-gusto ko.

“Yes, daddy…”

“Tangina ka, sige dilaan mo. Buntisin ko ’yang bibig mo..”

Outside, he’s normally keen and casual, but I didn’t know he’s this ultra wild when it comes to…

“Blade?”

I heard Kuya Atom’s voice. Natauhan ako at tumayong bigla. I noticed Blade quickly buckling his belt back. Nang matanaw ko ang naghahanap na si Kuya ay tinakpan ko ang bulto ni Blade upang ’di siya mahuli sa ginagawa.

Nagtama ang paningin namin ni Kuya Atom. Upang mapagtakpan ang takot, ngumiti ako nang pagkalawak-lawak sa kanya.

“K-Kuya, naku buti nariyan ka! Heto kasing kaibigan mo, medyo tipsy na. Inalalayan ko nga e, nagsuka kasi kaya tinulungan ko pa. Dami yatang nainom!” my alibi started to play.

Nagpasalamat ako sa bilis kong makaisip ng mga palusot. Nang feeling ko’y naikabit na ni Blade ang kanyang sinturon at naitago na si junjun ay pinakita ko na siya kay Kuya. I looked at Blade and winked at him, sending him the signal to just ride with it. Narinig naman siguro niya ang alibi ko ’di ba?

“Are you okay, Blade? Lasing? Naka-dalawang baso ka lang ah? Di mo pa nga naubos e..” and when Kuya Atom said that, I wanted to slap my face.

Akala ko lusot na! Dalawang baso lang pala ng alak ang nainom niya? E ang sabi ko pa naman… nagsuka siya!

“No, I’m not feeling well, Atom..” tugon naman niya kay Kuya saka palihim na tumingin sa akin, umakto siyang nanghihina.

I wanted to laugh but I controlled myself.

“Not feeling well daw, tsaka hinipo ko siya kanina parang mainit e!” dagdag ko pa. Galing ko talagang kumatwiran, bilib na ako sa sarili ko!

Akto pang hihipuin ni Kuya sana ang noo ni Blade pero pinigilan ko siya.

“Nahipo ko na nga, kuya! May lagnat yata. Ang mabuti pa pauwiin na natin siya at nang makapagpahinga.” it sounded so convincing that’s why Kuya nodded as an agreement to what I suggested.

I licked my lower lip as it’s still a bit… sticky.. Ang katas ni mayor, nasa bibig ko pa rin. Sayang at ’di siya nilabasan! Istorbo kasi itong si Kuya, e!

Hinatid namin ni Kuya si Blade hanggang sa kanyang sasakyan. Nagkukunwari pa rin siyang masama ang kanyang pakiramdam at mababa ang enerhiya.

“Ingat ka sa pagmamaneho, pare.” pamamaalam ni Kuya nang makapasok na si Blade sa loob ng kanyang rover. Binaba nito ang bintana saka sumilip sa amin.

“Yeah.. thanks to your… younger brother, he took good care of me..” mahinang bigkas niya, ’di ko alam kung nagpapanggap pa rin o baka nabitin din sa session naming naudlot. But of course, I’ll always take care of you, daddy.

Dahil sa huling sinabi niya ay tumingin sakin si Kuya at saka ako inakbayan.

“Si bunso pa, maalaga talaga ’to.” pamumuri niya. Enebe, pereng sere nemen teng se keye?

Hinatak na ako ni Kuya pabalik sa loob habang nakaakbay siya sakin pero lumingon pa ako sa huling pagkakataon. I saw Blade’s protruding face on the window and he maliciously licked his lips after winking at me.

Damn, I wish we’re able to finish our hot session in the dark. Edi sana nabuntis niya nga ang bibig ko?

Chapter 7 [Work]

My mind won’t stop thinking about our hot session last night, though medyo nabitin ako pero malakas naman ang loob kong masusundan pa iyon at baka mas mapusok pa sa susunod.

Staring at my reflection in the mirror, I noticed how my features look so fluffy. Siguro malakas ako kay Lord kaya ganitong kaganda at kasarap niya ako ginawa, bagay na bagay kami ng brusko at barakong si Mayor Torralba.

The only flaw that I have is my blurred eyesight. I wear contact lenses occasionally, hindi rin kasi ako ganoong kasanay kaya mas madalas akong nakasuot ng eyeglasses. But aside from it, I’m perfect!

Bago ako lumabas ng kwarto ay inabot ko ang aking tumbler. With a pill on my hand, tinungga ko iyon at uminom ng tubig. Now, I’m ready for a new day ahead of me.

Wearing a nice set of clothes, pastel yellow shirt paired with grey sweat shorts, bumaba ako sa aming grand staircase at doon sa sala naabutan ko si Kuya Evan na mabilis na dumapo sa akin ang mga mata. His eyes filled with curiosity examined me from head to toe. Nasa kandungan niya si Vance habang naglalaro ito ng lego bricks.

“Hoy, Harper halika rito!” sigaw niya nang tangka kong lagpasan ang kinaroroonan niya.

I stopped for a moment and looked at him. Sobrang mapagmataas ang kilay niya ngayon, I wonder what he’s up to this time.

“Ano na naman, kuya?” bagot kong tanong.

Binaba niya si Vance at hinayaan itong maglaro sa ibabaw ng sofa saka muling tumingin sa aking direksyon.

“Sino ’yong bisita mo kagabi?” mapang-akusa niyang tanong na dinaig pa ang NBI sa interogasyon. At bakit masyadong big deal sa kanya iyon?

“I told you last night, estudyante ko ’yon.”

I sighed and emphasized how I rolled my eyes at him. He glared at me after. He’s referring to Diego. Si Diego na walang malay. Pati siya dinadamay nitong si kuya.

“Pumapatol ka sa estudyante mo?”

What the hell?!

Dumako ang mga mata ko patungo kay Vance na abala pa rin sa paglalaro. Ano ba ’tong pinagsasabi ni kuya? Naririnig siya ng anak niya!

“What? Naririnig mo ba ang sarili mo, kuya? Why would I do that?” prangka kong tugon sa kanya.

Alam kong maling-mali ang pagpatol sa iyong estudyante dahil isa iyon sa mga polisiya ng school. At isa pa, nakalaan na ang bibig at kaluluwa ko sa isang tao. Kay mayor lang ako luluhod, period.

“Aba malay ko sa inyo? Sasadyain ka rito ng dis-oras ng gabi, ano sa tingin mo ang iisipin ko?”

Inirapan ko si kuya at saka siya iniwan doon kahit ’di pa talaga kami tapos mag-usap. Bahala siya kung anong gusto niyang isipin. Alam kong maraming nagkakandarapa sa akin pero ibahin naman niya si Diego, kaibigan ko lang ’yon at estudyante ko pa.

Nilakad ko ang daan patungo sa dining room. Sa aming malawak na hapag ay nagulat ako at halos bumagsak sa sahig ang bibig ko nang matanaw si Mommy. She’s sitting on one of the chairs while Kuya Atom and Kuya Joko were already there. Maraming pagkain ang nakahanda sa mesa, ang totoo may fiesta ba?

“Mom!”

Dali-dali akong nagtungo sa kanya at saka siya binalot ng mainit na yakap. I missed her. She’s been away for weeks because of our business. Recently, we opened a new branch but this time, it’s outside the country that’s why she was abroad for the past weeks. One of the top publishing companies nationwide, Garcillano Publishing, Inc., isa sa mga powerhouse, binuo ito ni Dad sa sarili niyang sikap noong nabubuhay pa siya. Now my mother, Olivia Garcillano owns it.

“Harrison, I miss you my son. But your brothers are telling me na sakit ka raw sa ulo habang wala ako?” though wrinkles are evident on her face, she’s still the most gorgeous Mom I’ve ever had, siyempre iisa lang naman ang ina ko ’di ba?

She used to call me Harrison since that is my first name, but most people call me Harper bilang mas pinaikling version ng pangalan ko. Pero ewan ko, baka tamad lang din talaga silang bigkasin ang buo kong pangalan. Whatever!

“Of course not, Mom! They are exaggerating!” inismiran ko ang dalawang nakatatandang kapatid ko sa hapag. Kuya Atom eats his food in silence while Kuya Joko has this playful smirk on his shitty face.

Sa kabisera nakaupo si Mommy samantalang sina Kuya ay magkatabi sa kabila. I occupied the chair closest to Mom para sumipsip.

Ang pinaka-pasakit sa aking buhay ay ang mga kapatid ko. Papalagpasin ko si Kuya Atom dahil medyo mabait naman siya, pero itong si Kuya Joko at si Kuya Evan na naroon sa sala ang alam kong laging naninira sa dignidad ko.

“May mangliligaw pa ’yan, Mom..” sulsol ni Kuya Joko kaya mas lalo ko siyang sinamaan ng tingin. Nanalangin akong sana’y malason siya sa mga tinta sa katawan niya tutal ay puro tattoo ang balat niya.

“What?! Harrison, is that true?” Mom’s eyes are now bigger as she stopped from eating her food. Kung makapagbigay naman ng reaksyon si Mom, parang kagulat-gulat na may mangliligaw sa maganda niyang anak.

Not that I’m justifying Kuya Joko’s false and overrated accusations. Ang sinasabi ko lang, posible naman iyong mangyari.

“Hindi totoo, Mom! Sino namang magtatangka? I mean, maganda ako pero…” sumimsim si Kuya Atom sa iniinom niyang iced tea, parang walang interes sa diskusyon sa hapag. “Mom, wala nga! Huwag kang maniwala diyan kay Kuya!”

Pigil na pigil naman ang bungisngis ni Kuya Joko sa isang tabi. Babayagan ko ’to mamaya, makikita niya!

“Atom, is that true?” bumaling si Mom kay kuya na ngayo’y tumigil na sa pag-ubos doon sa iced tea niya. Kuya Atom gave me a quick glance right after Mom called his golden attention.

“I don’t know, Mom. No idea.”

I gritted my teeth, hindi man lang sinabing wala! Playsafe! Uggh! Whatever! Kaya ko namang lusutan ito.

Since I was studying, ayaw ni Mom na mangligaw ako o magpaligaw ako. Umaasa kasi siyang ako ang magmamana ng negosyo balang araw kaya gusto niyang focus ako roon. But no one in the family seems to be inclined in our business.

Kuya Evan’s into construction, Kuya Atom’s into bodybuilding, Kuya Joko’s into bartending and ruining my life, and last but not the least, me as the youngest, is into politics.

I mean, my boyfriend is into politics and some fitness in between. Whatever!

“Harrison, we have an agreement that you won’t entertain suitors for the meantime. You know I have high expectations of you.”

Napanguso ako at bahagyang nalungkot pero hindi ko hinayaang makita nila iyon sa mga mata ko. Anumang pait o lungkot ang maramdaman ko, I need to be optimistic. I’m the life of the party and I should be happy all the time.

“Yes, Mom I know..” pilit kong tugon kung kaya’t natahimik na siya sa mga spekulasyon niya tungkol sa buhay paglalandi ko.

That was our morning. Nang nakarating naman ako sa vet clinic ay binati ako ng ilang mga staff. They were all smiles at me since I stand 5’6, yet I’m the most beautiful person in the room.

Kean, as usual, is inside his office while the other staffs are chatting and catering to the clients. Inabala ko naman ang aking sarili sa pag-aasikaso sa mga inaalagaang hayop.

Percy, the grey scottish fold, climb at me to pet her. Sinuklay ko ang manipis nitong balahibo habang nakatingin sa opisina ni Kean. Usually, lumalabas naman siya at tumutulong sa amin ngunit ngayon ay nakakulong lang ito sa loob ng kanyang silid. Hindi kaya… may ginagawa siyang milagro roon sa loob? Pwede kayang sumali?

“Nag-away na naman siguro.. ’nung girlfriend niya..” bubulong-bulong na parang bubuyog ang isang assistant na si Ralph kaya lumipat ang tingin ko sa kanya.

“Sino bang girlfriend niya?” tanong ko naman, nakiki-chismis na rin. Nagsilapitan pa ang ilang staff sa amin at nakisali sila sa brainstorming na nagaganap.

“Yung babaeng laging pumupunta rito..”

“Iyong maputi ba?”

“Mukha namang mataray ’yun, e?”

Nakikinig ako sa mga haka-haka nilang base lamang sa sarili nilang obserbasyon. I don’t really believe in hearsays but this one seems convincing since I also noticed the changes in Kean’s behavior.

Animo’y mga langgam kaming nagkulasan nang lumabas ang head vet na si Kean mula sa kanyang opisina. Salubong ang mga kilay nito nang mahuli kaming galing sa isang kumpulan.

“Good morning, Kean!” binati ko siya, nagbabaka-sakaling maiba ang ihip ng hanging nasinghot niya.

“Morning..” tipid niyang tugon, nabalewala ang ganda ko dahil sa pagsusungit niya.

Kean could pass for a male model or porn actor, I just don’t know why he isn’t using his asset for those opportunities. Or maybe, not everyone has the same thinking. Not everyone has the same way of using their assets.

Sabagay, kahit papasa rin naman ako sa porn industry bilang power bottom, ’di ko rin pinapatos. Masyado akong malinis para sa mga gano’ng larangan, e.

Habang nasa gitna ng trabaho ay ’di ko maiwasang isipin ang masarap na barakong nililigawan ko. Kidding aside, I’m not really that serious into getting under his pants. I mean, I’m playful and he’s playful as well so the possible relationship is so obvious. Aside from that, hindi rin naman talaga ako naghahangad ng mas higit pa roon.

Boys aren’t serious, they are just looking for someone to hookup with, where they can get their satisfaction, minus the drama.

At sa ganda kong ito, alam kong madali ko siyang makukuha kaya mas mabuti nang nagkakaintindihan kami.

“Nag-away kayo ng jowa mo?” tanong ko kay Kean nang maupo siya sa counter at nag-asikaso ng ilang kliyente. He looked at me impassively, giving me a look that says he’s not interested at all.

“She’s not my girlfriend.”

Oh! Kaya naman pala.

“So why the long face? Wala naman palang kayo?” pang-uusisa ko pa. Close naman kami kaya okay lang. He can open up to me anytime he wants. Basta’t huwag lang siyang ma-fa-fall.

“I don’t care. She can do what she wants. She can date guys as much as she wants, I don’t fucking care..” he hissed but with a tone of annoyance. He doesn’t care but he’s furious about it? Ano talaga?

“E ba’t galit ka? Parang labas sa ilong ’yang mga sinabi mo.”

I think I know the reason why. Minsan talaga, may mga lalaking manhid na hindi pa nila mari-realize ang tunay nilang nararamdaman kung hindi mo pa tutuktukan sa ulo. Guys like Kean are vulnerable, madaling mahulog kumbaga, but oblivious about their own feelings.

“I’m not mad. I’m just…” he sighed reluctantly. “I’m just not in the mood today Harper, that’s all.” aniya saka muling bumalik sa loob ng kanyang opisina upang magmukmok.

Napailing-iling nalang ako sa kawalan. Mas mabuti pa kung maglaro nalang din siya e. Kung seseryosohin mo kasi ang pag-ibig, mai-stress ka lang. Sakit sa ulo. If he would find someone to hook up with, satisfied na siya, stress-free pa.

Right?

After work, nagligpit ako ng mga gamit para makauwi na. Though, the day is exhausting, fresh pa rin naman ako. Mas fresh pa sa lemon juice na iniinom niyo. Kaunting kagat lang sa aking labi ay pupula na, hindi na kailangang lagyan ng anumang lip tint. Natural din ang pilantik ng aking mga pilik kaya nagmumukha akong diyosa sa personal.

“Ang gwapo, at ang sarap pa!”

“Sarap ng hubog ng katawan.”

“E ang bali-balita pamilyado na raw?”

Habang papalabas ako ng clinic ay naririnig ko ang chismisan ng ilang babaeng staff sa labas. Agad na lumipat ang tingin nila sakin paglabas ko. Ang mga staff na ito ay hindi ko gaanong close dahil alam ko namang inggit sila sa ganda ko.

“Oo, may anak pero walang asawa.”

“Ay talaga ba? Mas okay pala kung gano’n!”

“Anong pinagchi-chismisan nyo? Dito pa talaga niyo napiling tumambay ha?” pang-uusisa ko sa kanila pero ang totoo ay naintriga ako sa pinag-uusapan nila.

Kusang nabuhay ang pandinig ko nang banggitin nila ang mga salitang “sarap”, “gwapo”, at “may anak”. It seems like a common denominator of the guys I used to like.

“Si mayor, nariyan sa kabilang kalye at namimigay ng relief sa mga pooritang walang makain.” ani Steffy, inggratang matapobre na akala mo’y ginto ang kinakain.

“Mayor?” ngumuso ako at nabuhayan ng loob. Parang kumislap ang mga mata ko at tumibok-tibok ang aking kipay nang marinig iyon. Pero naalala ko, wala nga pala akong kipay.

“Si Mayor Torralba, sino pa ba?” sabat naman ni Melanie, isa pang inggratang akala mo mas maganda sa akin, lumamang lang siya sa pula ng labi dahil sa ginagamit niyang Kylie lipstick na alam kong peke naman.

Hindi ko na sila pinansin dahil nagtungo na agad ako sa kabilang kalye na tinutukoy nila. I was so eager to see him again and expecting for another hot session with him but when I crossed the road, may kumpulan ng mga tao sa paligid at ilang opisyal ng munisipyo ang namamahagi ng mga pagkain.

Mayor Torralba is wearing a white polo-shirt, maluwag talaga ito pero nagmukhang batak sa kanya. He’s smiling whenever he hands food packs to the people, it was so contagious kaya napapangiti na rin ako kahit pinagmamasdan lang siya sa malayo. Pero nabura ang ngiti ko nang mapansin ang babaeng naka-puti rin na katabi niyang namimigay ng pagkain, pero mas focus nito ang pagpunas ng pawis sa boyfriend ko.

Another inggrata spotted!

Hawak niya ay isang face towel at kada minuto ay pinupunasan nito ang pawis ni yorme. Blade doesn’t seem to mind it because he’s preoccupied with all the people around him.

Masyado namang nagmamaganda ang babaeng ito para gawin niya ’yon, asawa ka ghorl?

Imbyerna!

I don’t know why they are providing food packs to the people, maybe one of their projects or maybe trip lang nila, pero ang mas mahalaga ay narito siya at may pagkakataon akong… magpapansin.

I inhaled deeply as I gained all the poise in the world and let the prim-and-proper Harper take control over me.

“Uhm excuse me, could I volunteer?” pa-birhen kong tanong sa isang lalaking mukhang opisyal ng munisipyo.

Tumigil ito saglit sa ginagawa at saka nagtagal ang tingin sa akin. Medyo payat ito ngunit may hitsura naman.

“A-Ano ’yon?” kumunot ang noo nito, parang hindi narinig ang sinabi ko. Nabighani siguro sa ganda ko?

“Pwedeng mag-volunteer?”

It almost took him one minute before he was able to give me an answer. “O sige!”

Tinuro niya sa akin ang lalagyan ng mga food packs. Isang beses akong lumingon sa kinaroroonan ni Blade pero abala pa rin siya sa ginagawa. Binalikan ko ng tingin ang mga supot at nagpasyang pangatawanan ang aking plano.

Nagsimula akong mamigay ng mga food packs sa mga taong nakikipag-agawan pa. Most of the people around were oldies, mangilan-ngilan lang ang medyo bata-bata.

“Excuse me..”

Nagpatuloy ako. Hindi ko naman inasahang matutuwa rin ako sa paglilingkod ngunit lahat ng iyon ay naputol nang kalabitin ako ng isang babae. Paglingon ko ay nalaman kong ito ’yung mapapel na babaeng nagpupunas ng pawis ni Blade kanina.

“Excuse me, who are you?” turo nito sakin gamit ang hintuturo niyang daliri.

Ako ang asawa ng nilalandi mo, bakit may angal ka?

“Harrison Jasper Garcillano, I’m a volun—” hindi niya ako pinatapos sa pagsasalita.

“I’m not asking for your name, hindi ka naman nagta-trabaho sa munisipyo para tu—”

“Roxy, nagvolunteer ’yan, hayaan mo na..” ani naman ng lalaking pinagtanungan ko kanina. The ugly girl named ‘Roxy’ looked at me from head to toe, ano girl makinis ’yan kaya huwag kang ano diyan!

“We don’t need help, Benj. Kaya naman natin ang trabaho. At isa pa, napansin kong doble ’yung mga nabigyan niya..” pang-aakusa niya na alam kong walang katotohanan. Ano, mag-inventory tayo ghorl?

“Paanong doble?” lumapit sa amin iyong Benj at sinuri iyong box na pinagkuhaan ko.

“I did not. Isa-isa lang ’yung mga nabigyan ko.” pagtatanggol ko sa aking sarili pero parang hindi iyon narinig nung babaeng inggrata.

“Hindi, e. Nakita ko talaga. Benj, check it. Baka kulangin tayo sa supply dahil dito sa…” saka siya bumaling sa akin at napailing nalang.

I felt so bad even though I know that I didn’t do anything wrong. Naiirita ako dahil masyadong pumapapel ang babaeng ito. I had my focus on them while they were checking the remaining food packs when we’re shaded by an immense shadow.

“What’s going on here?”

Awtomatikong napatayo ng tuwid ang dalawa nang marinig ang boses na iyon. Maging ako ay nagulantang sa paglapit ni Blade sa aming gawi ngunit umakto akong hindi apektado.

And I don’t have the time to worship how hot he is right now because this ugly girl is stealing the spotlight on me.

“M-Mayor, nariyan ka pala. Ano kasi, chini-check lang namin ’yung mga pagkain kasi itong….” she looked at me and then sighed like I’m such a big disappointment, pero mas nakaka-disappoint ’yung ikaw na nga ang nag-alok na tumulong pero ikaw pa ’yung nagmukhang masama.

Blade glanced at me, I didn’t see any negative emotion in his face, no positive as well, it was just neutral. Bumaba ang tingin niya sa aking mga labi bago siya muling bumaling sa babaeng inggrata.

“Benjamin, gather the remaining packs and distribute it. Kailangan ko nang umalis dahil may event pa akong dadaluhan. And you Roxy, you should go back to the office, you shouldn’t even be here.” utos niya sa mga tauhan niya na madali nilang sinunod. Nakatanggap ako ng irap sa babaeng inggrata bago niya kami tinalikuran.

“Bitch…” bulong ko habang sinusundan siya ng tingin.

“And you little kid, what are you doing here?” nawala na ang pait na nararamdaman ko at muling bumalik ang gana dahil nasa akin na ang buong atensyon niya.

I secretly composed myself, at nagpa-cute sa kanya.

“I volunteered, masama ba?” mahinhin kong tugon kahit na alam kong napakalayo nito sa natural kong ugali.

May dumaang multo ng ngiti sa kanyang labi nang pagmasdan niya ang suot ko. Is he checking me out? Dapat na ba akong lumuhod? Anong hinihintay niya?

“The work is done.” anunsyo niya kaya binigyang pansin ko ang natahimik na paligid. Ang mga boxes na pinaglagyan ng food packs ay nililigpit na ng mga tauhan at tapos na ang pamimigay.

“G-Ganun ba.. uhhh..” parang nag-hang ang utak ko at nawalan ng sasabihin. Standing in front of him makes me lose all my senses. Nanghihina ako. Parang gusto ko nalang magpakarga.

“But I have another work for you.. come with me..” gusto kong magsumigaw sa tuwa nang hatakin niya ang kamay ko.

Mas lalo akong nawala sa ulirat at hindi namalayang patungo na kami sa parking lot kung nasaan ang kanyang sasakyan. Shems! Hot session part two, here we go!

Chapter 8 [Change]

Though the temperature from the car’s airconditioner kept the surface of my skin cold, I still feel boiling inside. Literal na pinagpapawisan ako sa init na nararamdaman. Sinong hindi mag-iinit kung makasama mo sa loob ng apat na sulok ng sasakyan ang barakong si Blade Torralba?

I did even forget to pay respect to his name, Hon. Blade Collins Torralba, ang barakong alkalde ng bayan na handang luhuran ng sambayanan. Shems, I feel so sinful thinking about it.

Sorry but not sorry, can’t help but to feel lascivious whenever he’s around. This man reminds me of so many pornographic images, he’s a living reminder of it!

“You keep on staring at me, baby boy..” pamumuna niya sa pabaling-baling kong tingin. Nahalata pala niya?

“O sige, hindi na po titingin.” bigkas ko upang ipakita sa kanyang madali akong kausap.

I heard him giggle softly, imbes na matahimik ako ay mas lalong nag-iingay ang puso’t isipan ko. Hindi lang siguro puso, kundi pati ang kipay ko ay nag-iingay na at gusto nang matuklaw.

I focused my eyesight outside the window beside me, and eventually noticed na lampas na kami sa munisipyo. If we’re not going to his office, saan niya ako dadalhin kung gano’n?

Kusang nag-proseso ng mga ideya ang utak ko sa maaaring mangyari. He said he has another work for me, aside sa pagtulong ko kanina sa pamamahagi ng relief foods, natutuwa akong isipin na hinahanap-hanap din pala niya ang kalinga ng bibig ko.

I’m an expert at this, remember? I feel so proud and I should be given a medal for this or something like that to honor this achievement. Kataas-taasang parangal para sa pagbibigay ligaya sa alkalde ng bayan, bet?

“Is there something funny?” saglit akong nahinto sa aking mga naiisip nang marinig ang boses niya. Ang bedroom voice niya na kahit pakinggan ko buong buhay ko’y hindi ko pagsasawaan.

“H-Huh?”

I stopped and felt so dumb in front of him. Not in front of him, kasi nasa gilid niya ako ’di ba? Kung nasa harap niya ako, edi nakakandong ako sa kanya?

“Nakangiti kang mag-isa riyan, I wonder what’s on your mind..” aniya, isang beses na lumingon sa akin saka bumalik sa daan ang mga mata.

His both hands are now on the steering wheel, banat ang manggas sa damit na kanyang suot kaya banayad ang mga ugat na nakapaligid sa kanyang mga braso. Ang tataba pa ng ugat niya, parang masarap sipsipin at gawing straw?

“Iniisip ko kung saan mo ako dadalhin at kung ano ’yong trabaho na tinutukoy mo..”

I’m tied thinking between a handjob or a blowjob, anong job ba kasi itong i-ooffer niya? Wala na akong iba pang maisip bukod doon.

Narinig ko na naman ang mahinang bungisngis niya na kay sarap sa tainga. Para akong kinikiliti sa aking tumbong, gano’n ang feeling mga sis. Try niyo nang maka-relate kayo.

“You’ll see…”

Naku naku, may pa-thrill ding nalalaman ’tong si yorme eh. Gusto ko rin naman ’yan. Gusto ko ’yung binubulaga ako, e.

Ilang hotel na rin ang aming nalagpasan. Seriously, ayaw niya bang sa hotel kami? Baka naman sa mumurahing motel niya ako dalhin? Naku, ayaw ko sa ganoon dahil may bakas ng nakaraan ang mga bedsheets doon. At parang ang cheap ko naman kung sa gano’n lang kami magsettle?

Hindi kaya, public ang mga trip nitong si Blade? Kahit saan ay komportable siya? Paano naman ako? Ang reputasyon ko? Ang dignidad ko kapag nahuli akong sinusubo siya? Baka sabihin nila, ang pokpok ko?

After almost half an hour, tumigil ang sasakyan namin sa tapat ng isang… bahay?

“Come on, follow me..” utos niya saka naunang bumaba ng sasakyan.

Nasaan kami? Kaninong bahay ito? Did he buy us a house for our future? Shet, parang ang bilis. Baka magpropose na siya bukas ha, baka mapa-oo ako nang wala sa oras!

“Uhhh, where are we? Kaninong bahay ’to?” kuryosong tanong ko habang pumapasok kami sa loob.

In all fairness, maayos at malinis naman ang loob ng tanggapan ng bahay. May mga lumang kagamitan na hinaluan ng modernong istilo. Dalawang palapag ang bahay na aming pinasukan, kusang gumala ang paningin ko sa loob.

“It’s our house.” tugon niyang ikinagulantang ko.

Does this mean…. he’s gonna ask me to live with him?

Shit, I need to call my brothers to pack my things up and send it here!

“Let’s go upstairs..” dugtong niya, bahagyang nasa likuran ko pa ang kanyang kamay upang alalayan ako sa paglalakad.

Kinagat ko ang aking labi sa hindi mapigilang antisipasyon. Heto na. This is it. Ito na ang kasunod ng aming naudlot na session kahapon.

He guided the way towards the largest room on the upper floor. Binuksan niya ito at pina-una akong pumasok sa silid na iyon. My feet were shaking because of excitement. Baka hindi lang foreplay ang balak niyang ipagawa sa akin, baka gusto na niyang mag-all out kami lalo na ngayong bumungad sa akin ang malawak na kama.

Damn.

Kahit hindi ako bulaklak, handa akong bumuka anumang oras!

I heard the door locked behind me. Tumalikod ako upang balikan ng tingin si Blade na agad tumama ang tingin sa akin. His eyes are filled with desire as he steps closer.

Without too much overanalyzing, I kneel down in front of him. Tumingala ako sa kanya na animo’y santong kailangang sambahin. He looked down on me, eyes still curious and fierce.

“What are you doing?” he asked.

Kahit salubong ang kanyang kilay ay sinuklian ko lang siya ng matamis na ngiti. Come on, stop playing with me. I know that you’re waiting for this. I know that you need it too. Ako ang tubig na papawi sa uhaw mo.

“Uhhh, kneeling?”

His lips rose into a short smile but he eventually erased it. Though he’s an enormously massive man, to find him cute is so odd.

“Why are you kneeling?”

Is he seriously asking me that question? Hindi pa ba obvious na kaya niya ako dinala rito ay para ituloy niya ang binabalak sa akin?

“Fuck, it’s not… damn, stand up. Hindi kita dinala rito para riyan.” he held my elbows to help me get up.

What? Anong ibig niyang sabihin? Ayaw na ba niya sakin? Nagsawa? Nakahanap ng mas masarap sa akin? Hindi pa ba sapat ang init na dala ng bibig ko?

“Then why the hell did you bring me here if not…” I cursed silently and stopped at midsentence. Litong lito na ako sa kung ano ang gusto niyang mangyari sa aming relasyon.

Instead of being serious, I even heard him chuckle.

“You dirty-minded little kid, kung iyon ang rason ko sana sa sasakyan pa lang ginawa na natin ’yun kanina pa. But I brought you here for a more important reason…” pahayag niyang halos ikahimatay ko sa kilig at libog, talagang sumagi sa isip niya ang mag-car trip kami?

Pero ano iyong mas importanteng rason na tinutukoy niya? Naputol ang aming titigan nang marinig ko ang katok sa pintuang naka-lock.

“Kuya!”

Binigyan ko ng daan si Blade patungo sa pintuan. Nang buksan niya ito ay natanaw ko ang isang medyo mas bata sa kanyang lalaki na may kargang… bata.

“Aalis na ako, ’yung gatas niya nasa…” hindi natapos ng mas batang lalaki ang sinasabi nang masulyapan ako sa likuran ng higanteng si Blade. Napanganga pa yata ito sa gulat ngunit mabilis ding naka-recover pagkatapos ng ilang segundo. Ganda ko ba para magulat siya?

“Thanks, Allen. I’m on this..” ipinasa ng mas batang lalaki na tinawag na ‘Allen’ ang kargang bata kay Blade.

Pero bago ang lahat, anong nangyayari? Sino itong mas batang lalaki, kapatid niya ba ito? Kuya daw, e? At kaninong baby ito?

I suddenly remembered Kuya Atom telling me that Blade has a kid. He also told me about this when we were on his office. And then realization hits me. Oh shit!

Nawala na sa aking paningin iyong Allen at naiwan kami ni Blade habang karga niya ang aming anak. Aming anak, how I wish..

“That was Allen, our youngest. Anyway, this is my…. son..” aniya, parang nahihiya na iniharap sa akin ang bata. May pangamba sa kanyang tingin, animo’y may mag-iiba sa pananaw ko tungkol sa kanya.

The baby looks like around three years old or probably less than that. Mga dalawang taon siguro? Mapula ang mga pisngi nito at may pagkakahawig sa… kanya.

“And I have an urgent meeting. Si Allen ang madalas na nag-aalaga sa kanya kapag wala siyang lakad pero ngayong pareho kaming may lakad…” nagbuntong hininga siya at parang nahihirapang ipaliwanag ang sitwasyon.

But now, it all dawned on me. It’s all clear to me now. Gusto niyang ako ang mag-alaga sa aming anak.

“Okay, I get it. Let me uhhh… hold him.. A-Anong pangalan niya?” lumapit siya sakin at hinayaan akong kargahin ang bata.

“His name is Bullet, and he’s two years old.”

Tumango ako sa nalaman. Kung mas pagmamasdang maigi ang mga mata ng bata, kawangis nga ito ni Blade. Kung magkakaanak kaya kami, sinong mas magiging kamukha nito?

“And uhh, I’m sorry but I really need to go. Could you take care of him for me? Don’t worry, I’ll be back in an hour.” aniya, there is hope in his eyes waiting for a golden answer from me.

Hays, kung hindi lang kita mahal Blade. Anyway, regardless of our relationship, hindi rin naman ito abala sa akin. I love kids but kids don’t like me. Aside from being the prettiest among us siblings, being the youngest in the family, I never had experience dealing with someone younger than me.

“Ayos lang, Blade. I’ll… take care of him..”

Lumawak ang kanyang ngiti na halos ikasilaw ko. Shet na malagket, huwag kang ganyang daddy baka mag-wet ako down there.

“Alright, thanks. Uhhh, I should go. If he cries, his milk is downstairs. If you need anything, here’s my number..” napanganga ako nang iabot niya ang isang calling card.

And fortunately, I have his personal number! Oh god, may benefit din naman pala itong gagawin ko, e! Pwede ko na siyang matawagan, maaari na kaming mag-late night talks or even have sex over the phone. Ito na ’to mga sis!

“Got it. Sige na, ako nang bahala rito kay Bullet.” he tapped my shoulder before storming outside the door, leaving me alone with his offspring.

Nang marinig ko ang pagharurot ng sasakyan niya sa labas, ibinaba ko muna sa ibabaw ng kama si Bullet at saka sumilip sa bintana upang siguruhing nakaalis na si Blade. Nang makitang wala na ang sasakyan ay saka ako nagtatalon sa tuwa habang hawak sa kamay ang calling card na binigay niya.

Hinalik-halikan ko pa ’yung bigay niya.

“Look baby, I have your daddy’s number! Malalandi ko na siya over the phone!” parang tanga kong kinausap si Bullet na nakaupo lang at nakatitig lamang sa akin, waring kinikilala ako.

“Uhhh, ako nga pala ang magiging mommy mo baby, my name’s Harper..” kinuha ko ang mumunting kamay ng bata at nakipag-shake hands ako sa kanya. With the slight touch of our hands, he smiled at me.

Ang ngiti sa labi ko naman ang unti-unting nabura. I don’t know why but something inside me felt so light. Bullet’s smile at me is so genuine that it melts my heart. To be honest, this actually feels so new to me.

“Come on baby, let’s go downstairs.” binuhat ko ito at saka kami bumaba sa kanilang sala.

“Dada?” maliit na bigkas nito habang nakatingala sa akin.

“Daddy is working, baby. But I’m here to take care of you, okay? I’m gonna be with you ’til you grow up, lalo na ’pag naging kami na ng daddy mo..” kwento ko sa kanya, nakatitig ito nang mariin sa akin, just like the intensity of his father’s eyes.

I don’t really know if he’s understanding everything I’m saying, he just stares at me soulfully.

“Play! Play!” naging masigla ito nang ituro ang kung ano sa ibaba. Pagtingin ko ay napansin ko ang crawling mat sa sahig sa tapat ng isang mahabang sofa.

Dahil naglilikot na ito sa aking dibdib ay nagpasya akong ibaba siya roon. Kinuha ko ang isang maliit na basket na naglalaman ng wooden blocks at ibinuhos ko ito sa tabi niya. Tuwang tuwa naman itong naglarong mag-isa.

Naupo rin ako sa mat upang samahan siya sa paglalaro. Pero parang mas gusto nitong maglarong mag-isa dahil kinukuha niya sa kamay ko ang laruan kaya hinayaan ko nalang siya habang nanonood ako.

I took that time to roam my head around the house. Ako lang mag-isa gayong ako ang naatasan ni Blade sa pag-aalaga kay Bullet. Sa isang gilid ng mataas na cabinet ay napansin ko ang linya ng mga picture frames na nakapatong sa wooden table. Dahil malapit lang ito sa kinaroroonan namin ni Bullet ay tumayo ako at sinilip ang mga litrato.

One frame with five guys in it, kasama roon si Blade. Lima silang magkakapatid? Ang dami naman pala nila, may pagpipilian. Joke, siyempre na kay mayor na ang puso’t kipay ko. Pero habang tinititigan ang litrato, isa lang ang napagtanto ko, ang sasarap nilang lahat!

Naghanap ako ng litratong kasama nila ang magulang at nalamang nagmana ang mga ito sa kanilang ama. Ang sherep nemen kese ng daddy nila. Pero maganda rin naman ang mommy nila, kung nagkaroon siguro sila ng kapatid na babae baka kasing-ganda ko?

Binalikan ko si Bullet pagkatapos. He’s still busy playing while I sat down on the sofa to watch him. Nang makaupo ay saka ko lang naramdaman ang pagod. I’m still on my working uniform, five ang out ko kanina at nalaman kong alas sais pasado na nang tignan ko ang oras sa wall clock. Dapat sa mga ganitong oras ay nasa bahay na ako at nagmamaganda.

“Hey, baby are you hungry na? You want milk?”

Hindi ako pinapansin ni Bullet kaya hinayaan ko muna. Dumidilim na sa labas. Lagi bang walang tao rito sa ganitong mga oras? Where are their parents, though?

Mag-iisang oras na pero wala pa si Blade. Anong oras kaya siyang babalik? Baka mag-extend sila ng meeting?

Since I have his number already, nagpasya akong magsend ng message sa kanya.

To Daddy Blade:

Anong oras ang balik mo? Miss na kita, e. Pagbalik mo kargahin mo rin ako, please?

Siyempre, hindi ko sinend ’yon dahil baka mas lalo siyang mahulog sakin. I rewrote it.

To Daddy Blade:

Hi, baby boy mo ’to. Ask ko lang kung anong oras ka babalik, dad?

It sounded so assuming and clingy so I revised it again, in a more decent way.

To Daddy Blade:

Hi, Harper here. Anong oras ang balik mo?

There, I sent it finally. Realizing na paikli nang paikli ang mensahe. Ugh, whatever!

I got distracted when I heard my phone rang. Kuya Evan’s name is flashing on the screen. Walang pag-aatubiling sinagot ko ito.

“Hello, kuya?”

“Where are you? Anong oras na, bakit hindi ka pa nakakauwi?” sunud-sunod na tanong niya.

I sighed and looked again at the wall clock.

“Bakit sakin mo na naman tinatanong, kuya? Wala bang orasan diyan sa bahay?” pamimilosopo ko.

“Namo ka, seven na anong balak mong bata ka?!”

Umirap ako sa ere. Kung makaasta naman, akala mo alas dose na.

“Six-thirty pa lang kuya, ang OA mo. Wala pang seven.” pamimilosopo ko kasi totoo naman. May thirty minutes pa bago mag-seven, right? Unless, obobs siya sa math.

“Bugbugin kita gusto mo? Nasaan ka ba at bakit nasa lansangan ka pa ng ganitong oras? You know Mom will be home by seven, magtataka ’yon na wala ka pa!”

Kuya Evan has a point. Nakabalik na nga pala si Mom kaya balik curfew na ako. Dapat mga six pa lang ay nasa bahay na ako. Ang hirap talagang maging pinaka-maganda sa pamilya, ang higpit nila pagdating sa akin.

Sa isang banda ay bigla akong kinabahan kung anong ikakatwiran ko kay Kuya kung bakit hindi pa ako nakakauwi. Baka isumbong niya ako kay Mom kapag nalaman niyang nasa bahay ako ng boyfriend ko at nag-aalaga ng anak namin.

“I know, kuya. I’m at my f-friend’s house, it’s something important. Ikaw na muna ang bahala kay Mom.”

Alam ko namang kahit lagi kaming magkaaway ni Kuya ay lagi rin naman niya akong pinagtatakpan kay Mommy. He’s overprotective but sometimes he knows when to compromise.

“Who is this friend? Bakit hindi ka man lang nagti-text? Kung hindi pa kita tinawagan hindi ko malalaman!”

“Si ano… basta kaibigan ko, kuya! It doesn’t matter since hindi mo rin naman kilala. I’m safe and I’ll be home soon. Don’t worry about me.”

I heard him exaggeratedly exhaled. Kung anu-ano pang pinagsasabi niya bago ko nakumbinsi sa aking palusot.

“Alright, be home quick. Mamaya tayo magtutuos. Umuwi ka na!”

The call ended.

Naagaw naman ni Bullet ang atensyon ko nang tumingin siya sa aking gawi.

“Chupchup!” aniyang hindi ko naintindihan.

“Ano ’yun, baby?” binaba ko ang phone sa sofa at dinaluhan siya.

“Chupchup!” ulit niya saka humaba ang nguso.

Pinaningkitan ko ito ng mga mata habang ina-analyze kung anong ibig niyang sabihin. Tumagos ang tingin ko patungo sa kinalalagyan ng baby bottles sa ibabaw ng mesa, napanganga ako nang mapagtanto ang ibig niyang sabihin.

Akala ko naman kasi kung ano na, chupa kasi ang una kong naisip pero malabong ’yun ang gusto niya dahil bata pa siya. Ugh, whatever Harper!

Muling nag-ring ang aking phone at nabasa naman doon ang pangalan ni Blade. Dinampot ko ito bago tumayo at saka sinagot.

“Hey… the line was busy a while ago.” bungad niya sa kabilang linya. Ang sarap pakinggan ng boses niya kahit sa telepono, para akong hinihele. Parang gusto kong sumuso, hmm…

“Yeah, kausap ko si kuya kanina, hinahanap na kasi ako. Uhm, pauwi ka na?” hindi ko alam kung bakit napangiti ako sa tanong na iyon. Ang tunog ay para akong asawang naghihintay sa pag-uwi ng kanyang kabiyak.

Ang aking kabiyak na handa akong magpabiyak. Ugh.

“Yeah, I’m on my way home. I’m sorry to bother you. How is he?”

“It’s okay, it’s no big deal. Uhhh, he’s playing and he asked for something, sa tingin ko gatas ang gusto niya..” tugon ko naman, naririnig ko ang pagmamaneho niya. Ibig sabihin, pauwi na talaga siya.

“He usually says chupchup when he wants some milk, did he perhaps uhhh say that?” natutuwa ako sa topic na aming pinag-uusapan.

This is our first conversation over the phone and it’s funny to think that we’re talking about our baby. Oh god, kasal nalang talaga ang kulang!

“Oo, nabanggit niya. Heto, umiinom na siya ng gatas.” pahayag ko habang pinapainom ang anak niya ng gatas. Marunong naman itong hawakan ang bote kaya hinayaan ko na.

“Good. Thank you, Harper. I’ll be there in a minute.”

“Alright, ingat sa pagmamaneho.”

“I will.”

Doon natapos ang usapan namin. Halos mamatay ako sa kilig nang ibaba ko ang telepono. Our relationship is really improving. Kailangan ko nang maghanda kung sakaling magpropose siya bukas.

Ilang minuto ang lumipas ay dumating na siya. Una niyang hinagkan ang kanyang anak at saka kinarga ito. Looking at them together is so adorable.

“Daddy’s here, namiss ba ako ng baby ko?”

“Dada!”

Gustong-gusto kong sumagot ng mga oras na ito pero alam kong hindi ako ang kausap niya. Bahagya pa akong nadismaya dahil si Bullet lang ang hinagkan at kinarga niya. Hindi bale, makakabawi naman siguro ako sa susunod. Magpapakarga rin ako someday!

Lumipat ang tingin sakin ni Blade kung kaya’t ibinaba niya muna ang anak at saka lumapit sa akin.

“Uhh, I need to go home, hinahanap na kasi ako.” pamamaalam ko dahil past seven na at baka nag-aalburoto na sa bahay si Kuya.

“Yeah, pasensya na sa abala. Uhm, I’m sorry I can’t drive you home since…” he glanced at Bullet, siyempre anla namang iwan niya ang baby ’di ba?

“Ayos lang, Blade. Makakauwi naman akong mag-isa.”

“No, let me call a cab for you. Give me one sec..” he did something on his phone, probably booking a cab like what he said. Aangal pa sana ako pero okay na rin ito nang mas mabilis akong makauwi.

I left a kiss on Bullet’s cheek before heading outside the house. Ilang minuto nalang ay darating na ang cab. Nagulat ako nang sinundan ako ni Blade sa tapat ng kanilang bahay.

“Salamat ulit, Harper. I don’t know how to thank you but..” nahihiya niyang sinabi na akala mo’y napakalaking abala ang hiningi niya.

“Kiss lang sapat na.” mabilis kong sagot, walang pagdadalawang isip. Nalaglag ang panga niya sa narinig ngunit natawa rin kalaunan.

“Damn, that was smooth..”

I pursed my lips, nagpipigil ng kilig. Kargahin mo lang ako daddy okay na. Ene be, pereng sere ’te.

“Alright, come here…” he whispered. Nabigla ako dahil hindi ko naman akalaing tototohanin niya iyong hiling ko.

Damn, be careful what you wished for!

He planted a kiss on my lips. It was sensual, gentle, and full of emotions. His hands are on my back, near my butt. The kiss turned aggressive when I felt him cupping my butt cheeks. I almost moaned but he bit my lower lip so it didn’t come out.

Nanghina ang mga tuhod ko. Napakapit ako sa kanyang balikat bilang suporta. Halik lang ’yon pero para akong nag-orgasm! Uggh!

“Bayad na ba?” he asked after that one fucking kiss. Mamasa-masa pa ang kanyang labi dahil sa katatapos na halikan.

The smirk on his face didn’t go unnoticed, making me feel that he’s amused of what just happened.

“Bayad na bayad na. Actually may sukli ka pa, pero sa susunod ko na ibabalik.” makulit kong tugon dahilan nang muli niyang pagtawa. Damn, hulog na hulog ka na mayor. Halika, angkinin mo na kasi ako?

“Alright, I’ll wait for that change..” those were his final words before the cab arrived, making me anticipate for the next day that we’ll meet again, siyempre para ibalik ang sukli niya!

Chapter 9 [Strings]

Even though I already have his golden number, hindi ko rin magawang tumawag o kahit magsend man lang ng text message sa kanya. On the deep side of my mind, pakiramdam ko ang easy-to-get ko kung gagawin ko ’yun, pero kailan rin ba ako naging hard-to-get?

I couldn’t help but think it through.

Mula nang lumawig ang pag-iibigan namin ni Blade, naging madalas na ang pagtatalo ng aking puso at utak. My brain says to be more logical, but then my heart would say suck him or jerk him off or whatever to please him.

Logical my ass.

In trying times like this, I keep on recalling my principles. Ang tanging prinsipyo ko lang naman ay lumandi. I don’t care much if people would judge me or my actions, buhay ko naman ’to kaya anong care ko sa sasabihin ng iba?

Rather be the hunter than the prey.

I know I have enough confidence on the things I could offer and it’s my right to do the things I want. Despite it, alam ko rin naman ang mga limitasyon ko pero hangga’t kaya gora lang!

“E kasi naman masyado kang pamigay, girl. Try mo ring magpakipot paminsan-minsan..” pagpapayo ni Parker sa umiiyak na si Savannah.

Imbes na sa mukha ni Sav ako mag-focus, bumababa ang tingin ko sa boobs niyang malapit nang lumuwa sa kanyang uniform. Simula nang mag-transition siya ay nagkaroon siya ng malaking hinaharap. Though I think and feel like a woman, hindi ko kailanman naisip ang tumulad sa kanya.

I’m comfortable with a man’s body, and I don’t have anything against trans like her about restructuring their bodies, masaya rin ako kung saan sila masaya.

“But h-he told me… he will love me r-regardless of…” inabot ko ang tissue kay Sav upang mapunasan ang kanyang mga luha.

We’re currently having our lunch at the school’s cafeteria, pero itong si Sav ay halos hindi na nagalaw ang kanyang pagkain dahil sa pagluluksa sa kanilang fresh break up ng kanyang naging boyfriend.

“We can’t blame you, Sav. But if this is the case, then we can’t really change anything about it since hindi naman pala niya prefer ang gaya mo.” pag-aalu ni Parker. Gusto ko mang asarin ang pagiging seryoso ni Parker ngayon ay ipinagpaliban ko nalang.

Tinignan ko si Diego na tahimik lang na kumakain, pasulyap-sulyap sa dalawa.

“Ang s-sakit lang kasi…” Sav’s eyes pooled again with tears.

“You don’t deserve guys like him. And being trans doesn’t make you less worthy of love and respect, Savannah.” Diego caught my whole attention when those words came out of his mouth.

“Tama si Diego, Sav. Tsaka ang ganda mo kaya, marami pang magkakagusto sa’yo riyan at ’yong mas deserve mo.” Parker agreed and helped Savannah dry her tears.

Hindi ako masyadong maalam sa pinagdadaanan nitong si Sav since mas open siya kina Parker at Diego, being their teacher somewhat creates a middle line between what they tell me and what I know about them.

But fuck the line. I’m still their friend and I should be more invested to know their struggles.

“You’re beautiful, Sav. Don’t cry over guys like him, he doesn’t deserve your tears.” dagdag ko ngayong mas tumahan na siya. As far as I remember, earlier they were talking about her boyfriend and how he dumped her just because of her… sexuality.

Though gays, lesbians, and bisexuals all have our fair share of discrimination, I believe trans people like her face more complications in their lives. From the transition, getting health care, bathroom issues, and with the people asking if they’ve had body parts removed or restructured, those aren’t easy to deal with in almost every day.

That was our lunch. Bumalik na ako sa faculty room pagkatapos dahil may isang oras pa naman bago ang susunod kong schedule.

I was busy typing something in the laptop when I saw the screen of my phone lit up. Wala pang nagdaang isang segundo ay dinakma ko kaagad ito at binasa ang natanggap na mensahe.

Kuya Atom:

Kinuha mo na naman ba ang laptop ko?

Napabuga ako ng hininga nang madismaya. Si Kuya lang pala ang nagtext! Akala ko naman..

Bumalik ang concentration ko sa ine-edit kong worksheet sa excel. Nasira kasi no’ng isang araw ang laptop ko kaya itong kay Kuya ang hiniram ko. Hindi lang ako nakapagpaalam dahil maaga siyang umalis kaninang umaga. To learn that he’s looking for his laptop now, ibig sabihin nasa bahay na siya ngayon?

Me:

Are you home already, kuya?

Nagsend ako ng message sa kanya. Ilang minuto kong hinintay ang response niya pero umabot na ang isang oras ay wala akong natanggap. I attended to my next class and provided them the coverage of their near examination.

Paglabas ko ng classroom ay chineck ko agad ang aking cellphone ngunit ibang mensahe ang natanggap ko, iyong ’di ko pa inaasahan. Isang linggo na rin kasi kaming walang communication.

Daddy Blade:

Busy?

May kung anong insektong nagliparan sa loob ng tiyan ko at nakaramdam ako ng init sa magkabilang pisngi ko. Why is he asking me if I’m busy? Nauuhaw ba siya? Naghahanap ba siya ng magpapawi ng kanyang uhaw?

I typed in my reply to his text.

Me:

On the way na ko diyan, daddy.

Silly! Gustong-gusto kong pindutin ’yung send button pero naalala kong may delikadesa pa rin naman akong taglay. Binura ko ’yun at nagtype ng panibago.

Me:

Not at the moment, why?

After hitting the send button, itinago ko ang phone sa aking bulsa nang marinig ang pagtawag ni Diego sa aking pangalan.

“Diretso uwi ka na ba?” pagtatanong niya, hindi ko binahiran ng malisya lalo na ngayong naririnig ko ang nakakairitang boses ni Kuya Evan sa aking utak.

‘Pumapatol ka sa estudyante mo?’

Geez. I shook my head to wash it away.

“Y-Yeah, I guess. Last class ko naman na ’to.” sinabayan niya ako habang patungo ako pabalik ng faculty room.

Diego naturally has a fair complexion, pero nitong mga huling linggo ay nagiging tan ang kulay ng balat niya dahil siguro sa paglalaro ng basketball sa arawan.

“Pauwi na rin ako e, uhm… sabay ka?” he unconsciously rubs the back of his head like he’s shy about something.

“Wala ka ng klase?”

“Wala na.” he smiled shortly.

I shrugged my shoulders. “Sig—” hindi ko natapos ang balak na isagot nang maramdaman ko ang vibrator sa aking kipay. Of course, that was a joke. ’Yung cellphone ko lang ang nagvibrate mga sis.

Daddy Blade:

Can I ask a favor? Wala kasing magbabantay kay Bullet.

Laglag ang panga ko habang binabasa ang kanyang sunod na mensahe.

Daddy Blade:

If you’re engaged with something, ayos lang sakin.

Halos humaba ang nguso ko habang binabasa ng paulit-ulit iyon. Ano ka ba mayor, walang busy-busy kung ikaw ang hihingi ng pabor. It’s such a great honor to serve someone like you. Kahit bahay niyo, babantayan ko basta sabihin mo lang. Handa akong maging alila mo, choke me daddy uggh!

I was cut off from fantasizing when I saw Diego’s confused face.

“You look flushed, are you… okay?” tanong niya, tinaasan ako ng isang kilay.

Nakaramdam ako ng panandaliang relibo kahit na nag-iinit na ang aking mukha. It’s so shameful to have some wet fantasies in front of someone, baka isipin nitong si Diego ay mahalay ako. Masisira ang image ko.

But I realized, I don’t really care what would people think about me.

“I-I’m okay, uhh may naalala akong gagawin, I’m sorry hindi ako makakasabay ngayon..”

Ilang kurap ang ginawa niya habang nakatunganga sa aking harap, parang nag-iisip ng dahilan kung bakit ang ganda ko masyado. Ano ba, ako lang ’to oh?

“Where? Pwede naman kitang ihatid kung saan man ’yan..” alok niya na nakapukaw naman ng aking atensyon. Oo nga naman, pwede nga naman ’yon. Ang bobo ko para ’di maisip ’yun. Hays, ang hirap ng puro ganda lang talaga.

Nagkasundo kami ni Diego na ihahatid niya ako sa bahay ni Blade. Siyempre, wala naman siyang alam kung kaninong bahay iyon at wala rin naman siyang ideya sa pakay ko.

The white subaru parked in front of me, pinagbuksan niya ako ng pintuan saka ako naupo sa shotgun seat.

“Seatbelt?” banggit niya pagkatapos ng ilang segundong hindi ako kumikilos.

“Y-Yeah..”

He smirked when he noticed my absentmindedness. Ginantihan ko nalang siya ng ngiti upang hindi mapahiya.

Habang nasa gitna kami ng biyahe ay sumagi sa alaala ko ang sinabi sakin noon ni Parker tungkol sa lihim na pagkakagusto ni Diego sa akin. I don’t really believe in that since Diego is straight as hell and he’s just really friendly with everyone regardless of the gender, lalo na sa magandang katulad ko.

Nakapatong ang mga kamay ko sa ilang librong nasa lap ko habang ang bag ko naman ay nasa passenger seat sa likod.

“Are you okay with the music?” isang beses siyang tumingin sakin, napansin ko ang kamay niyang nasa manibela pero napalitan iyon ng ibang imahe sa utak ko.

Ang maugat na braso ni Blade.

“That’s…. fine.”

Wala talagang pinipiling oras ang pagsingit ng anumang bahagi ng katawan ni Blade sa aking isipan. Kahit kanina sa gitna ng klase ko ay naaalala ko siya at ang masarap na hubog ng kanyang katawan.

I really need to stop objectifying him. Or maybe he’s thinking of me too, kaya ganitong hindi ko siya maalis sa aking isipan?

As a way of distracting myself, iginala ko nalang ang paningin sa loob ng sasakyan ni Diego. His phone is connected on the car’s stereo and a country music plays on it. Hindi ako mahilig sa ganoong genre pero masarap din namang pakinggan.

“Kaninong bahay ba ang tungo natin?”

Lumukso ang puso ko at mabilis na nag-isip ng ibang idadahilan.

“S-Sa kaibigan ko, yeah a close friend of mine.” nakahinga ako nang maluwag. Nga lang, hindi ko maituturing na close friend si Blade dahil mas higit pa roon ang relasyon namin.

“Is this a… guy or a girl?” hindi ko alam kung bakit curious siya tungkol doon.

Nakatitig na ako sa kanya ngayon kung kaya’t napanood ko ang pagpula ng kanyang mukha.

“I’m sorry, I shouldn’t have asked that.” he bit his lip and set his focus back on the road.

In-adjust ko ang suot na salamin sa aking mga mata at hindi inalis ang tingin sa kanya. “A guy, Diego.” tugon ko sa kinalimutan niyang tanong kanina.

Kumurap-kurap siya at tumango sa narinig. Hindi naman na siya nagtanong ng iba pa tungkol doon kaya tahimik lang kaming dalawa hanggang sa marating namin ang bahay ni Blade.

I removed my seatbelts as soon as he parked the car on a curbside.

“Thanks, Diego. Ingat ka!”

Dinungaw niya ako nang makababa ako ng kanyang sasakyan. May maliit na awang sa pagitan ng kanyang mga labi ngunit imbes na magpaalam sa akin ay nginitian lang niya ako. Kumaway ako sa kanya nang paandarin ang sasakyan paalis.

Now, I’m at the front gate. I texted Blade para mapagbuksan niya ako ngunit lumipas ang limang minuto ay hindi siya nagrereply at walang nagbubukas ng gate. Sinubukan kong katukin ang gate at tumawag, tumingkayad na rin ako upang sumilip kung may tao ba sa loob.

Habang nakasilip ako ay nalaglag ang panga ko nang matanaw ang nagmamadaling si Blade na lumabas ng bahay, nakatapis lamang ng tuwalya at tumatagiktik pa ang tubig sa kanyang basang buhok.

Holy greek son of a…

I heard him unlock the gate, nang buksan ito ay mas naging klaro sa aking paningin ang bukol-bukol na muscles sa kanyang katawan. Nalula ako mga sis. Ang mahiwagang patak ng tubig ay tumutulo pa mula sa kanyang buhok pababa ng kanyang dibdib, napalunok ako nang wala sa oras.

“Sorry, I was in the shower. Come in..”

By the time that I stepped inside, the distance between us downsized that I could almost hear his ragged breathing. I took a few more steps while he’s behind me keeping up with the pace.

Nang makarating kami sa sala ay nilingon ko siya, sakto namang nasa akin rin pala ang paningin niya. Palihim akong namatay sa kilig lalo na ngayong wala siyang saplot bukod sa tuwalyang nakayakap sa kanyang baywang.

Shet, ngayon lang ako nangarap na maging towel.

“Would you like something to drink? Coffee, tea, or juice?” nakatulala ako sa kanya habang napansin ko ang pagsuri niya sa akin mula ulo hanggang paa. Is it okay to ask for his juice, though?

“Or eat, ginugutom ka na ba?” dagdag na tanong niya nang hindi ako sumagot.

My eyes lowered down on the towel, exactly at the location of his…

“As much as you like to eat me right now, I can’t. There’s not much time for that, baby boy..” amused ang tono ng kanyang boses at may mapaglarong emosyon sa mga mata.

What did he say?

“Excuse me? Sinong nagsabing gusto kitang kainin?” depensa ko sa aking natitirang puri. Ganoon ba kababa ang tingin niya sakin, haliparot at bayarang babae?

He squirmed but there was a ghost of smile that passed his lips. “Bakit, hindi ba?”

Pereng shere telege to.

“G-Gusto.” bulong ko, ang ngiti ay tuluyang nanaig sa kanyang labi.

Slowly, he licked his lower lip and took a step closer. Parang may bumubulong sa aking tainga na hatakin ang towel sa baywang niya upang makita ang yamashita treasure.

Ang mga yapak niya ay mabibigat, maihahalintulad sa isang sundalong handang sakupin ang teritoryo mo. Pero kung siya lang naman ang mananakop, go lang.

“You told me last time na may sukli pa ako..” aniya, mabagal ang pagsasalita na animo’y binibigyan ng tamang diin at kahulugan ang bawat salita. Ang mga mata naman niya ay naninimbang.

“G-Gusto mo na bang kunin?”

Naghamunan kami ng tingin. Each time that I will have a conversation with him, the more I realize that he’s good at this. Just games, no strings.

“Keep it for now. I’ll claim it at the right time..”

Hindi ko magawang magfocus sa kanyang mukha dahil inaagaw ng kanyang katawan ang mga mata ko. Parang umuusok ang kanyang abdomen sa tigas at angking tigas nito. Malapad ang mga braso, pati dibdib na parehong matambok at mamula-mulang utong na kay sarap susuhin. Ang sarap magpakarga, shit!

I already felt my own erection. He looked down on my pants and then a playful smirk plastered on his face.

Saglit siyang umalis at nagtungo sa kusina upang salinan ako ng tubig. Tamang tama na iyon ang hiniling ko dahil uhaw na uhaw na ako. Para siyang chocolate bars sa paningin ko na gusto kong kagatin at dilaan. Tigang at tuyot na rin ang bibig ko, gusto na uling matikman ang kargada niya ngunit walang sapat na oras.

Do we have to schedule it the next time?

Dahil hindi ako mapakali, sinundan ko siya sa kusina. Sinalubong ako ng kanyang malapad na likod. Ripples of muscles are properly cut on every part of his body and I don’t see any inedible part in him, lahat pwedeng kainin!

“Aalis ka?” tanong ko kahit nasabi na niya sakin kanina sa text.

“Yeah, I need to go to the office right now. Nasa azucarera si Dad, and Allen will be leaving Manila. Kaya walang maiiwan kay Bullet.” paliwanag niya.

He handed me the glass of water, tinanggap ko iyon kahit na nanginginig ang aking kamay.

“Why didn’t you hire him a sitter?”

Kumibot ang kanyang labi at parang napaisip ng malalim.

“I hired so many..” tugon naman niya. ’Yun naman pala e, so where are they? “Fired so many, as well…” dugtong niya.

“What? Why did you…”

“It’s a long story.”

Parang tinuldukan na niya ang paksang iyon kung kaya’t ’di na ako masyadong nang-usisa. Gaano ba siya kalupit para tanggalin sa trabaho ang mga hired babysitters niya noon? Anong ginawa nilang mali?

“I could be your sitter, you know…” tinungga ko ang tubig at nang matapos ay dinilaan ko pa nang pasadya ang aking ibabang labi. Nahuli ko ang titig niya roon.

Tamang-tama, upang mas magkaroon ako ng dahilan sa pakikipagkita sa kanya.

“You’re gonna sit me?” walang bahid ng pagbibiro sa kanyang tono pero gusto kong bumunghalit ng tawa sa narinig.

“Siyempre ’yung anak mo, pero pwede ka rin namang magpaalaga kung gusto mo lang naman…”

I heard his soft and sexy chuckle. Hulog na hulog na mga sis, ganda ko kasi eh. At pareho kaming masarap, kaya nararapat lang na matikman namin ang isa’t isa.

“Pwede rin kitang pakainin, padedehin, paliguan, patulugin, kahit ano basta sabihin mo lang.” dagdag na panunuya ko.

Unti-unti kong kinain ang distansya naming dalawa. I playfully tap my fingers on his arm up to the surface of his biceps. Sinundan niya ng tingin ang daliri ko.

“Anything I want?” in his hoarse voice, he asked.

I carefully tiptoed and reached his lips, but he inched a little bit, kaya hindi ko natuklaw ang kanyang malambot na labi.

“Answer me, baby boy..”

Dumaan sa aking pang-amoy ang halimuyak ng kanyang ginamit na shower gel o anumang body wash. Ang sarap.

“Anything, daddy.”

With the use of his hand, he raised up my chin so that we can lock our eyes to each other. He looks like a giant and he can crush me anytime into pieces. Pero gusto ko ’yon, ’yung tipong malalapirot ako.

“Alright, we have a deal then.” kongklusyon niya, animo’y business proposal ang aming pinag-usapan.

“I second the motion…” tugon ko, hindi nagpapatalo.

More delight is seen through his eyes and the lighter shade in it. Napapailing-iling na siya sa kawalan, hinihilot ang sintido.

“No turning back..” hamon niya.

Mas lalo akong ginaganahan sa mga sinasabi niya, parang ang ibig sabihin kasi nito sakin ay tinatali na niya ako sa kanya para wala akong kawala.

“No strings attached..” iyon ang sagot ko.

Pumirmi ang kanyang labi, animo’y ninanamnam ang aking huling sinabi.

Huminga siya ng malalim bago ako bigyan ng sagot. I know this is what he wants and I don’t wanna get so emotionally attached because we both know that it would just ruin everything in the end.

“No…. strings, it is…” sambit niya.

Madali rin naman pala siyang kausap, e. Now, we’re on the same page!

Chapter 10 [Date]

It was my third yawn when I caught Bullet staring at me with his hawklike eyes, gayang-gaya nito ang sa kanyang daddy kahit na maliit pa lamang ito. Nginitian ko siya pero hindi ko inaasahang ngingitian niya rin ako pabalik.

“Dada?”

Ang cute-cute niya, panigurado paglaki nito gwapo rin at maraming magkakandarapa sa kanyang mga babae at feeling babae. Ang mahahabang pilik nito ay natural na makurba at ang labi ay hugis puso. Medyo kumakapal na rin ang buhok nito kaya nagkakaroon ako ng ideya sa magiging hitsura niya paglaki.

“Dada is working, baby. But I can be your dada as well, you like?” hindi yata nito naintindihan ang sinabi ko dahil nakangiti pa rin siya hanggang ngayon.

I don’t really believe that I’m good with kids but it doesn’t hurt to give it a try. Babies are the most wonderful thing in this world, of course aside from me.

“Momo! Momo!”

Tumingala siya sa akin at itinaas ang kanyang dalawang braso. Ano raw? Sinasabihan niya ba akong… bobo?

“Momoooo!”

Kung kanina’y masaya ang disposisyon niya, ngayon naman ay nagsimulang lumukot ang kanyang mukha at saka umiyak. Agad akong nakaramdam ng habag pagkakita sa nakanguso niyang labi.

“Oh noooo, baby come here… don’t cry…” agad kong binitawan ang throw pillow na nakapatong sa aking mga hita at saka siya dinaluhan.

Bullet is sitting on the mat, a while ago he was playing his lego bricks but right now he’s being grumpy.

“Bakit umiiyak ang baby? Naku, ang cute cute mo pa naman…” dahil nakataas na rin ang kanyang mga kamay, binuhat ko siya kahit na may kabigatan siya. Karga ko siya sa aking dibdib ngunit hindi siya tumigil sa pagngawa.

“Ssshhh… your second dada is here, baby… don’t you want me as your dada?” kinakausap ko siya upang tumahan. Pinunasan ko ang luha sa kanyang pisnging namumula na.

“Momo! Want momo!”

Until now, I couldn’t seem to comprehend what he was trying to tell me. Momo?

“How about chupchup baby? You want your chupchup na?” tanong ko saka kinuha ang baby bottle na naglalaman ng gatas at ipinakita sa kanya. He ignored it and cried even more.

This is stressing me out but there’s no point in equally getting frustrated. Nakatingin siya sa akin habang umiiyak habang hindi ko na alam kung anong gagawin ko.

I remembered Blade reminding me to call him if anything happens and I need help, balak ko na sanang gawin ’yon ngunit tumigil ako sa pagdial ng kanyang numero. I put my phone back on the sofa and inhaled deeply. I can do this!

“Momo?” I whispered, trying to decipher something out of that nonword but then I noticed Bullet stopped from crying.

Nagtitigan kaming dalawa, naiwan ang bakas ng luha sa kanyang mga mata.

“M-Momo..” bigkas niya, animo’y naintindihan ang sinabi ko.

“Yeah, momo? What’s momo, baby?” I think I sounded crazier asking that to a little human being.

“Dada… Momo!”

Hindi ko naiwasang mapaawang ang aking bibig sa realisasyong unti-unting nagsink-in sa aking utak. I felt like I just got inside his world and now I’m understanding his language.

“Me? Your momo?” gulat pa ring tanong ko sa kanya.

He didn’t nod but I know he agrees to it based on the way he showed me an endearing smile. He doesn’t want me to be his second dada because he likes me to be his momo. We’re on the same page if you understand what that means.

Ganoon ang naging tungkulin ko sa mga sumunod na araw. Lalo na’t itong linggong ito ay halos walang naiiwan sa kanilang bahay dahil may kanya-kanyang trabaho ang iba pa niyang mga kapatid, ako ang nagsilbing tagapangalaga sa cute na cute na si Bullet.

“Chupchup!”

I was at the kitchen preparing some sandwich when I heard Bullet from the playroom. Oo, may sarili siyang playroom pero minsan ay sa living room ko siya pinaglalaro upang mas nababantayan ko siya.

Saglit kong iniwan ang sandwich at dali-daling umakyat patungo sa itaas na palapag. Binuhat ko siya mula sa crib at saka kami bumaba. Nagtimpla ako ng kanyang gatas sa bote habang karga ko siya. Pakiramdam ko ay eventually mag-gi-gain ako ng muscles sa kabubuhat sa kanya, ang bigat niya kasi.

“Chupchup is ready, baby… here you go…” inihiga ko siya sa sofa sa living room saka pinainom ng gatas.

Ako naman ay kinakain ang sandwich upang kahit papano ay mapawi ang gutom. Bullet is staring at me while sucking on the nipple of the formula bottle. Aside from milk, pinapakain ko rin siya minsan ng cereals at oatmeal pero mas hilig talaga niya ang gatas. We’re actually on the same boat since mahilig din ako sa…. gatas.

Ibang version nga lang ng gatas.

Halos naging araw-araw ang pag-aalaga ko sa kanya dahil sa sitwasyon ni Blade. It’s understandable since he has so much to worry about his work. Ang hirap talagang maging single parent kaya kung ako sa kanya, pakasalan na niya ako nang maging legal na akong ina ni Bullet.

I almost laugh my heart out daydreaming about it when the door opened with my boyfriend’s arrival. It’s already seven in the evening and though exhausted from all day’s work, the honorable Blade Torralba never failed to seduce me.

He’s not seducing me on purpose, but I feel so aroused.

Kahit tumayo lang siya o maglakad, sa natural niyang tindig ay kusa nang nanghihina ang aking mga tuhod. Parang gusto ko siyang luhuran any moment. Sarap talagang i-worship ng mga kagaya niya.

“How’s my baby? Hmm..” he removed his duffel bag and gently put it down on the sofa. Hinagkan niya sa pisngi ang anak na abala pa rin sa paglalaro.

“I’m good, how about you?” tugon ko sa kanyang tanong dahilan ng pagkaagaw ng atensyon niya.

“I’m uhh…. talking to Bullet… but it’s f—”

“Sus! Biro lang ’yon, alam ko naman! Sineryoso mo masyado, ikaw talaga!” I awkwardly laugh out of shame. Nag-init ang dalawang pisngi ko at halos hindi na makatingin sa kanya.

To get out of the awkward silence, I stood up and get my bag. I sighed, kahit na pagod ako ay masaya pa rin naman ako. Pagtalikod ko ay tumama ang mukha ko sa isang matigas na dibdib.

“Looks like my baby’s tired…” tiningala ko si Blade ngunit ngayon ay hindi ko na alam kung sino ang tinutukoy niyang ‘baby’. But his whole attention is on me, wouldn’t it be awkward to assume this time?

The first three buttons on his black button down is loosely open, giving me a glimpse of his chest. Napalunok ako at muling nakaramdam ng gutom.

“Oo, ilang oras na rin kasi siyang naglalaro riyan kaya siguro pagod n—”

“I’m not talking about him, Harper.”

Oh!

Hindi ako kaagad nakasagot dahil parang nag-hang ang utak ko. Ako ang ‘baby’ na tinutukoy niya? Ako? Really?

“I’m sorry for bothering yo—”

“H-Hindi naman, ayos lang. I have fun taking care of your kid..” malalalim ang ginawa niyang paghinga.

Isang dangkal lang ang layo namin sa isa’t isa kaya heto na naman ako’t naghuhuramentado sa kilig. Mabango pa rin siya, barakong-barako na nakakalibog, ganoon ang amoy niya.

“Dito ka na kaya kumain?” alok niya na gustong-gusto kong patulan ngunit alam kong hindi na maaari gayong gagabihin na ako masyado pauwi.

“Hindi na, gagabihin na ako eh. At isa pa, kumain naman ako ng sandwich kanina.”

Nagsalubong ang kanyang makakapal na kilay, isang beses niyang binalingan ng tingin si Bullet bago muling ituon ang atensyon sa akin.

“Sandwich? Iyon lang kinain mo?”

Well, pwede naman kitang gawing dessert para mas mabusog ako.

“Blade, it’s fine and hindi naman ako masyadong gutom.”

“Ayaw kong ginugutom ang baby ko..” he said in his gruff yet sexy bedroom voice. Halos mapigtas ang hininga ko dahil sa sinabi niya. Etong shi meyer pereng shere telege, ene be?!

He steps forward making me step back in return. Hanggang sa maramdaman ko ang pagsandal ng likod ko sa isang mesa. Sumulong pa siya at upang maipirmi ako ay ikinulong niya ako sa pagitan ng kanyang mala-trosong mga braso.

His complexion is naturally golden tan, a bit rubicund that’s why it’s so bracing to look at him. Like it eases my mind. It removes all my weariness. Titigan lang niya ako ng ganito, bawing-bawi na ang pagod, hindi na ako lugi.

He’s not just massive, he’s colossal. Lalo na kung ipagkukumpara pa kaming dalawa, nagmumukha akong langgam. From the sight of his bulging chest through his polo, and from the thin fabric of his sleeves I could sense how bulky his arms are. All in all, ang sarap niyang kagatin!

“M-Maybe next time?” kahit ayaw kong tanggihan ang alok niya, I need to. But instead of being down, his lips rose into an amused smile. Shet, parang na-loose ang garter ng panty ko!

“Next time, then.”

I was supposed to feel at peace but right at this moment I’m feeling the opposite. Para akong nadismaya.

Gaya ng dati, siya ang nagbook ng cab para sa akin. Hinatid niya ako patungo sa labas habang naghihintay sa pagdating ng sasakyan. There is a streetlight near their gate, nagsilbing tanglaw iyon sa madilim na kapaligiran.

“Okay na ako rito, Blade. Pwede ka nang bumalik, walang kasama si Bullet doon sa loob.” utos ko sa kanya dahil ramdam ko ang presensya niya sa aking likuran.

“Text me when you get home.” aniya.

I teased him, sinundot ko ng daliri ang tagiliran niya. “Uy, na-fa-fall na siya.. you’re acting like my boyfriend, ano sinasagot mo na ako?”

He couldn’t help but chuckle. Namula ang paligid ng kanyang mukha, ’di ko sure kung dahil ba sa lamig o dahil kinikilig siya sa akin.

“I don’t fall fast..” halos ubuhin ako sa pahayag niya. Gusto ko mang paniwalaan ’yun pero mas malakas ang kompiyansa kong isang subo nalang, humaling na siya sakin.

“I don’t fall easily as well.” tugon ko, may masabi lang.

“Oh, really? You don’t look like someone who’s… hard to get.”

Natawa ako kasi nagpapatawa siya. Akala niya lang easy to get ako dahil sa mga advances ko, pero ang totoo, may prinsipyo ako sa buhay. Trabaho muna bago subo. Career over lust. That’s my main priority.

“Bumalik ka na nga roon, walang kasama ’yong anak mo!” tinulak ko ang dibdib niya pero ’di man lang ito natinag. I felt his chest muscles, ang tigas mga sis!

“Text me.” he left me a naughty wink before he went back inside.

Sus, kahit padalhan ko pa siya ng liham gagawin ko para ma-inform lang siya na nakauwi na ako.

I was all smiles even by the time I got home. Pero napawi ito nang si Mommy ang bumungad sa akin pagkapasok ko ng bahay.

“Harrison Jasper, do you know what time is it?” Mom raised an eyebrow at me with a sarcastic smile on her face. Hindi magandang premonisyon ito.

“Mom, I’m sorry.”

“You know I don’t tolerate this kind of misbehavior, Harrison. It’s already past eight, at saan ka naman galing at umabot ka ng ganitong oras?” she crossed her arms, not letting me pass her interrogations.

Natanaw ko ang umiiling na si Kuya Evan sa kanyang background..

“Mom, give him a break. He’s not young anymore, I’m sure he can handle himself..” nagpasalamat ako sa pagsabat ni Kuya Atom sa eksena. Mom didn’t look convinced, though.

“Atom, you accept this kind of behavior? Hahayaan mong maglagalag itong kapatid mo sa lansangan sa dis-oras ng gabi?” pagbato naman sa kanya ni Mom ng tanong.

Kuya Atom sighed and rolled his eyes. Maging si Kuya Evan ay lumapit na sa aming tatlo.

“Of course not, Mom. Pero malaki na ’yang si Harper, he doesn’t need to be put on a leash.” Kuya Atom answered. Mom raised her both hands acting disappointed of everyone.

“Atom’s right, Mom. Hindi naman siguro gagabihin ’tong si Harper kung walang importanteng dahilan, right?” bumaling sakin si Kuya Evan na ngayo’y nakisali na sa usapan. Kinindatan niya ako. I honestly didn’t expect him to defend me from Mom’s wrath.

“Nagkampihan pa kayong mga bata kayo! Hay naku, baka mamatay ako ng maaga sa inyo!” Mom couldn’t help but to step aside and deal with her own frustration. Sanay na kami sa ugali niyang istrikta at mapag-manipula.

“Salamat Kuy—”

“Anong salamat? Taena ka, sa’n ka galing na naman? Inaraw-araw mo na ang pag-uwi nang gantong oras ah?!” piningot ni Kuya Evan ang kaliwang tainga ko. Napagtanto kong kaya naman pala niya ako pinagtanggol kay Mom ay siya naman pala itong may balak na manakit sa akin.

“Kuya, leave him. He’s probably tired, deal with him tomorrow.” suggestion ni Kuya Atom na mabuti nalang ay nakikinig sa kanya si Kuya Evan.

Even though Kuya Evan is the eldest, he still listens to other people’s opinions. Pero kung wala siguro si Kuya Atom sa eksena, kinawawa na ako nitong si Kuya Evan.

“Bukas, magtutuos tayo! Sige pasok!” tinulak niya ako upang makawala sa kanyang mga galamay. Walangya talaga ang kumag na ’to!

Binelatan ko nalang siya upang asarin saka kumaripas ng takbo nang balak niya akong saktan.

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Nang sumalo ako ng breakfast ay natuwa ako nang maabutan si Kuya Joko sa living room. Nakaupo siya roon habang nanonood ng tv nang tumakbo ako at pabagsak na sinampahan siya.

“Aray ko puta! Harper!”

Nadaganan ko na naman ang mga hita niya kaya iritang-irita ang kanyang reaksyon. Nakasando lang siya ngayon kaya malinaw sa paningin ko ang katawan niyang balot ng mga tattoo.

“Gising ka pa? Hindi ba dapat tulog ka na?” I asked him since he’s a nocturnal worker. Gabi naman kasi ang bukas ng bar na pinagta-trabahuan niya.

“Wala kang pakialam! Lubayan mo nga ako! Tangina ka dinaganan mo na naman ’tong…” saka niya sinilip ang loob ng kanyang salawal kung may damage ba ang junior niya o wala.

“Sobra! Hindi ko naman tinamaan!”

“Kapag ako nabaog, malilintikan ka sakin!” dinuro niya pa ako. Tinawanan kami ng dumaan na si Ate Jacky na nagtungo ng kusina.

“Hindi naman nakakabaog ’yan! Ang bobo mo talaga, kuya. Ni wala nga akong naramdaman!”

Nag-wrestling pa kaming dalawa roon bago kami tinawag para sa almusal.

Later in the morning, nasa vet shop ako. Pagpasok ko palang sa main door ay tinginan na ang lahat sa akin, maging ang mga inggratang insecure sa ganda ko.

“E kasi nga walang pera, kaya dumidikit doon kay Romy..”

“Naku, balitang-balita nga hanggang doon sa baryo namin. Nakakahiya talaga.”

“Sinabi mo pa mars, ilag na nga kami sa pamilya nila e.”

“Lalo na ’yung bunso nila, naku panigurado magagaya roon sa panganay, magiging kabit din!”

Ang ganda-ganda ng umaga ko pero unti-unting nasira dahil sa chismis nitong si Steffy at Melanie.

“Wala na ba kayong ibang trabaho bukod sa pagkakalat ng chismis?” prangka kong pagpaparinig sa kanila.

I put my bag on the locker and logged in on the computer. Nagsilingunan sila sa akin, laglag ang mga panga sa sahig.

“Excuse me?!” maanghang na patutsada ni Steffy, hanggang ngayon trying hard pa rin magpaganda.

“Bakit, dadaan ka?” pamimilosopo ko. Imbes kasi na asikasuhin nila ang mga trabaho nila, chismis agad ang inaatupag.

“Anong dadaan ako?”

“E ba’t ka nag-excuse?” natatawa kong baling, ngayon lang niya nagets ang ibig kong sabihin.

Nagtawanan ang ibang staff na nakarinig sa usapan namin. Nang dumating na si Kean ay nagsikilos naman na ang lahat at inatupag ng kani-kaniyang trabaho.

Before lunch, abala ako sa pagpapakain sa mga alagang pusa nang marinig ko ang ilang bulung-bulungan sa paligid, animo’y may komosyon. Nakasalampak ako sa sahig habang nilalagyan ng catfood ang mga feeding bowl nang marinig ko ang gigil na boses nina Steffy.

“Oh my gosh! Ang gwapo ni Mayor! At ang sarap pa!”

“Tumahimik ka girl, baka marinig ka!”

Instantly, I rolled my eyes from disappointment. Tumahimik daw e kung makasigaw din naman? ’Yung totoo mga sis?

Pagtayo ko ay nabitawan ko ang hawak na catfood nang matanaw ang bulto ng barakong si Blade. Parang inugat ang aking mga paa at hindi nakagalaw sa aking pwesto. May kasama itong dalawang bodyguards na parehong nakaputing uniporme, habang si Mayor naman ay nakaitim na polo shirt.

What the hell is he doing here?

“A-Ano pong maipaglilingkod namin sa inyo, Mayor?” bati ng isa sa aming mga staff.

Blade murmured something to the bodyguards and after that, they stormed out of the shop. Nagkakagulo ang mga staff dahil hindi malaman ang gagawin, ang iba’y nanonood sa bawat galaw ni Blade, ang iba nama’y kunwaring may ginagawa.

Pero, anong ginagawa niya rito? As far as I know, wala naman siyang alagang hayop.

Lumabas ng kanyang opisina si Kean, marahil ay nakarating na sa kanya ang balitang narito si Mayor Torralba. Nagtungo siya sa counter upang bumati, nakipag-kamay pa kay Blade na mariing gumapang ang tingin sa akin nang mapansin ako.

“Good morning, Mayor. Ano hong sa atin?” Kean asked him. Nang alisin ni Blade ang tingin sa akin ay nagkaroon ng bahid ng ngiti ang labi nito.

“I’m looking for someone..” he huskily answered, idinantay pa ang kanyang mga braso sa ibabaw ng counter.

Napansin ko ang ilang staff na halos mamatay na sa kilig na pinangungunahan ni Steffy at Melanie.

He’s looking for someone? Bakit, may atraso ba sa kanya para dayuhin pa rito?

Kean has this obvious questioning eyes, maging ang lahat ay nag-aabang sa sasabihin ni Mayor. Upang hindi makaagaw ng pansin, pinulot ko nalang ang nahulog na catfood sa aking paanan dahil sa pagkagulat kanina.

“Sure, Mayor. Uhhh who is it?” nakabawi si Kean at casual na nakipag-usap sa kaharap.

Sino ang sadya nitong si Mayor? Baka kalaguyo niya? May kabit siya habang kami pa? Nakahanap ba siya ng mas maganda sakin?

“Harper Garcillano..” aniya saka dumapo ang tingin sa kinaroroonan ko. Rinig na rinig ko ang singhapan ng lahat, animo’y narinig kung sino ang nanalo sa isang jackpot.

“Harp..” utos ni Kean sa akin.

Imbes na ako ang lumapit, si Blade pa ang kusang nagtungo sa aking banda. Nakapagitan ang counter sa aming dalawa ngunit bahagya siyang naglean forward doon upang marinig ko ang sasabihin niya.

“Baby boy..” he whispered. Ako na mismo ang suminghap dahil hindi ako sanay na public ang relasyon namin. Para akong hihimatayin! Hindi ako handa!

“Y-Yesh, Meyer?” parang nanigas ang aking bagang at hindi makapagsalita ng tuwid. Ene be!

“You… busy?” sinilip niya saglit ang ginagawa ko sa sahig kanina saka muling bumaling ang tingin sa akin.

“H-Hindi naman. Teka, wala bang mag-aalaga kay Bullet?” iyon siguro ang pakay niya sa akin, pero maaari naman niya akong i-text o tawagan ’di ba?

“No, hindi ’yon ang pakay ko…”

Tumunganga ako sa kanyang harapan. He eyed the people around but everyone acted busy with something. Blade sighed and then looked back at me.

“Can you go out with me?” he asked straightforwardly.

It took me a minute to respond. Masyado akong nasisilaw sa kagwapuhan at kakisigan niya.

“Go out with you? Anong gagawin natin sa labas?”

Pinamulahan siya ng mukha at natawa sa aking tinuran, anong nakakatawa? He leaned closer again so that I’m the only one who can hear what he’s about to say.

“Baby boy, I’m asking you out on a date..” he whispered with his goddamn bedroom voice. Literal na nalaglag ang panga ko sa sinabi niya. “Ayaw mo ba?”

“G-Gusto?” pag-aalinlangan ko since may trabaho pa ako. Papayagan kaya ako ni Kean na lumabas?

“Okay, I’ll wait for you outside..” iyon ang huli niyang sinabi bago naglakad paalis. May senyasan pa sila ni Kean na hindi ko naintindihan. Nagpaalam siya sa mga nakasalubong na staff at naiwan akong tulala.

Shet, ang ganda ko! Ang ganda-ganda ko! Magdi-date kami ni mayor! Ano kayang klaseng date ang gagawin namin? Matutuloy na ba ang subuan part two namin? Oh my gosh!

Chapter 11 [Fantasy]

Daddy Blade let me connect my phone to the stereo of his car. Nakasunod ang bodyguards niya bilang convoy sa amin, sinusundan ko ng tingin ito mula sa side mirror.

“Is that your…. type of music?” he asked with lips tied in a purse, curiosity filled his eyes as the music plays. Naka-connect ito sa aking spotify kung kaya’t ako ang may kapangyarihang mamili ng tugtog.

“You’ll love it..” nakangiti kong tugon sa kanya saka hinintay ang chorus ng kanta. When it hit to that point, I started lipsynching while looking at him.

Baby, you’re like lightning in a bottle

I can’t let you go now that I got it

And all I need is to be struck by your electric loooove

Sinabayan ko ang kanta ngunit walang boses, bakas naman sa reaksyon niya ang tuwa sa panonood sa akin.

“Damn…” he hissed softly and muttered curses silently. I stopped from lipsynching just to pay enough attention to it.

“A-Anong problema?” kinakabahang tanong ko, nagsimula akong mag-overthink na baka hindi niya nagustuhan ang kanta o baka hindi niya hilig ang mga ganito. Teka, ano nga ba ang hilig niya bukod sa akin?

“Nothing..” he whispered.

But his answer wasn’t enough to put me at peace. Nagtatalo ang puso’t utak ko, isama ko na rin ang kipay ko na hindi mapakali. We don’t really have something to fight about pero sa mga ganitong pagkakataon, it makes me reflect about the things I’m probably oblivious of.

Is he turned off or something?

“I heard you cursed something, may problema ba tayo?” para akong nangangapa sa dilim ngayon. And even though the loud music is still playing in the background, my mind didn’t focus on it.

“I cursed because you’re too….” his lips animatedly stretched out and became longer. “cute… you’re too cute, Harper. And it’s not good because I’m driving.”

At all, I wasn’t expecting that he was thinking of a compliment. He thinks I’m cute?

“Cute lang? Para naman akong aso sa sinabi mo.” panunuya ko at humalukipkip pa kunwari. He can actually think of bigger and more wonderful words to give justice to my beauty and that’s all he could give me? Cute?

“You know that’s not what I— come on, Harper. Are we gonna fight just because I told you you’re adorably cute?” I watched how his arms tensed and did some hand movements out of his consciousness.

Napanguso ako, pinipigilan ang umuusbong na ngiti. His driving makes it hard for him to concentrate on me.

“And now you’re smiling? Pinaglalaruan mo ba ako, Harper?” agad kong binura ang ngiti sa aking mga labi nang punahin niya iyon.

The chorus played again so I did lipsynch it.

Baby, you’re like lightning in a bottle

I can’t let you go now that I got it

And all I need is to be struck by your electric loooove

“And now you’re singing.. very good.. I was ignored…” aniya na parang tutang nagtatampo dahil hindi ko pinansin.

It’s too odd for a man like him bearing this huge and indestructible built to look adorable at the same time. Maybe, I just really didn’t expect two exactly opposite things would blend well.

“Cute is an understatement for me.” I told him, rather scolding him. Nadidistract lang ako gawa ng linya ng matatabang ugat sa braso niya. Mas nadedepina pa ito dahil sa pagmamaniobra niya ng manibela.

Dumapo pababa ang mga mata ko sa kanyang dalawang hita. It looks so strong and so firm like I can sit on it for hours. And the obvious bulge on top of his pants, damn I miss the taste of his cock.

“Then what do you want me to say? I’m not used to giving people compliments, but you’re the first person I found cute, of course aside from my kid.” paliwanag niya. Natatawa nalang ako sa loob-loob ko dahil sa pagpapahirap sa kanya.

I’m just testing him. At isa pa, kahit medyo matagal-tagal na rin ang relasyon naming ganito, pakiramdam ko’y ang dami ko pa ring hindi alam tungkol sa kanya. It’s like he mastered the art of making me feel like I know a lot about him but in reality, wala pa ako sa kalahati nang nalalaman sa kanya.

Not that he’s secretive, but he’s just really not that vocal.

Tumigil ang sasakyan sa tapat ng isang fine dining restaurant. Teka, lunch date lang naman ito bakit dito pa sa enggrande?

Dahil nakatunganga lang ako roon, hindi ko namalayan ang pagbaba niya. He opened the door for me and I willingly jumped out of the vehicle. The convoy that followed us parked not so far away from us. Ang dalawang tauhan ay tila nagbantay sa labas ng restaurant.

“Let’s go?”

I followed Blade’s footsteps towards the classy restaurant. Sinalubong kami ng isang babaeng staff na malugod na bumati sa kaharap. It seems like all the people we face know him. Of course, he’s the city mayor. Niluluhuran siya ng lahat at hindi lang ako. I should start to get used to this.

“We have reservation?” tanong ko kay Blade saglit nang marinig ang usapan nila no’ng babaeng waitress.

“Yeah.”

“How did you… so you expected I’m gonna go out with you?” I was watching him eyed the other people and customers around. Hinintay kong dapuan niya ako ng tingin at nang mangyari iyon ay tinaasan ko siya ng isang kilay.

So this was all planned?

“It’s so easy to read you..” walang alinlangang sagot niya. Nalaglag ang panga ko hanggang sa akayin kami ng waitress sa designated reserved seat namin.

I don’t know if I should take it positively or negatively, or just neutrally so that I wouldn’t think too much about it. But it bothered me a lot. Parang ang pokpok ko naman kasi sa sinabi niya. Am I that transparent?

“What do you mean, Mayor?”

“Don’t call me that.” pag-agap niya bago pa man ako sagutin sa naunang tanong.

“Okay, what do you mean by that, daddy?”

Hinatak niya ang upuan upang makaupo ako. Nasa bandang private part kami ng lugar kung kaya’t malakas ang pakiramdam kong walang makakarinig sa aming pinag-uusapan.

Nakausli ang nguso niya, siguro dahil kinikilig sa tawag ko sa kanya.

“What do I mean by what?” he opened the menu, nanatili kong tinititigan siya ng mariin pero parang pilit niyang iniiwasan ang tanong.

“That I’m easy to read? Na marupok ako, ganoon ba?”

He snorted and then put down the menu on top of the table, probably can’t pick out a food to order since I’m throwing him interrogations and making his life hard.

“Nobody said that. And I don’t think like that. Bakit lagi mong minamasama ang mga sinasabi ko?” kumunot ang kanyang noo at ngayon ay seryoso na, walang bahid ng pagbibiro sa kanyang tono.

Lumiliyad ang puwitan ko sa upuan, hindi mapakali ngayong bumibigat ang usapan namin. Pero imbes na matakot, natutuwa pa ako.

“And now you’re smiling again. Damn, are you playing with me?” he bit his lower lip, making me want to bite it too.

Kung huwag na kaya kaming kumain at magkagatan nalang kami dito? Pwede kaya ’yon? Kung sabihin ko kaya sa waiter na si Blade nalang ang kakainin ko?

“This feels like our first fight.” bigkas ko.

His eyes turned chinky, scrutinizing the hell out of me. His stare became so critical, parang gusto ko na lamang magtago dahil pakiramdam ko ay mananakit na siya anumang oras. Choke me daddy, ohh yes!

“Fight? So you’d rather have us fight than…”

“Of course not, nakakatuwa lang kasi ’di ba mas madalas tayong magkasundo. Minsan mag-away naman tayo para alam mo ’yon, mas may spice ang relationship natin.” tugon ko, ipinatong ang aking baba sa aking kamay.

“Fight or not, I could spice it the way I want..” aniya. Napanganga ako at mas lalong namangha. Curious sa kung anong spice ang binabanggit niya.

The waitress took our orders and told us it would take around five minutes. Pinalayas ko na agad ito upang makapag-usap na ulit kami ni Blade tungkol sa ’ spice ’ na sinasabi niya.

“What kind of spice?”

“Why would I tell you?”

Ang sungit. At ang damot.

I rolled my eyes at him.

“Ang damot naman!” I exclaimed.

“I believe you’re a sucker of challenges and surprises. You’re really one of a kind.” he said as a matter of fact, iyong tono pa niya’y hindi nanghihingi ng approval sakin dahil alam niyang tama siya.

Well, I really like surprises. Gusto ko ’yung nabibigla ako. And challenges?

“You know a lot about me while I don’t know a thing about you..” what I said next stunned him a little bit. Nakabawi rin kinalaunan dahil umiwas siya ng tingin habang nakangisi.

“Of course, you know things about me..” aniyang hindi ko pinaniwalaan.

“Aside from your job descriptions, being a city mayor and a former fitness trainer, being a single parent to a baby boy, I don’t know everything aside from those.”

He sighed. Parang bago sa kanya ang mga naririnig, o baka ako lang ang nagdemand sa kanya ng mga ganito? But I have the right to insist naman, I guess? I’m even helping him with his kid though I don’t know where is the baby’s mother or what happened between them.

It might not be my business or it might be too personal to ask, but he can’t stop me from wanting to know more about him. All I know about him were superficial information, kahit papaano gusto ko rin namang malaman kung ano itong pinapasok at sinusubo ko.

Our ordered foods were served. Nagsimula kaming kumain. I have the appetite since I’m still waiting for his answer.

“Then… uhh what do you want to know about me?” it sounded forced but it was fine, at least he’s trying. Malaking bagay na ito para sakin.

Napangiti ako.

“May kabit ka ba?”

“What the fuck?!” he put down his utensils and stared daggers at me.

“I’m kidding, okay? You’re so tensed. Loosen up.” I proclaimed sarcastically. Nasaksihan ko ang pag-iling iling niya pagkatapos.

“What’s your favorite sex position?” muli kong pagbato ng tanong.

“Jesus, Harper! We’re eating.”

“I’m just joking, sus ’to naman. Honestly, you can tell me anything, I won’t judge you.”

Ilang minuto ang nagdaan na walang kumikibo sa aming dalawa. This is supposed to be a date but it started to look like a prayer meeting. Tahimik lang kaming kumakaing dalawa.

Dahil walang magawa ay palihim kong pinagmasdan ang mga tao sa paligid. The cashier woman on the counter is so obvious with her occasional glances on our direction. May iilang lalaking waiter ang nagseserve sa ilang table pero mediocre looking lang, walang binatbat kung ikukumpara sa lalaking kaharap ko ngayon.

“Are you seriously checking those boys out? In front of me?” finally daddy stole my attention. Kailangan ko pa palang lumingon sa iba para lang pansinin niya ako.

“Yes, why?” matapang kong sagot.

Sunud-sunod ang pag-iling niya, his jaw tensed and obviously gritting his teeth.

“Baka gusto mong sila nalang ang ka-date mo?”

I laughed inwardly. Ang ganda ko naman masyado para pagselosan niya ang mga lalaking iyon na hindi ko nga kilala.

“Jealous much, daddy? Ang possessive naman po pala, I like it.” I winked at him to tease him more. Pero hindi na bumalik ang saya sa mukha niya. Yung mukha niya parang menopaused na babae.

“I’m not. Just tell me if I’m wasting your time, madali naman akong kausap.” pagmamatigas niya kahit na noon ko pa alam na matigas siya.

He doesn’t have any idea that displaying this kind of behavior makes me want him more. Push and pull kaming dalawa. I always tend to push things while he likes to pull things back.

“No one’s wasting anyone’s time. E kasi ayaw mo namang magshare ng mga bagay tungkol sa’yo kaya kung saan saan gumagala ang paningin ko.” katwiran ko.

“Then ask me anything now and I’ll give you immediate answers!”

Oh!

China-challenge niya ako, huh? Huwag niya akong hinahamon dahil mas magaling ako sa mga ganito.

“Let’s do fast talk.” I suggested.

“Alright.” tinungga niya ang wine na nasa goblet bilang pampalakas ng loob sa maaaring ibabato kong katanungan.

“Slow or fast?”

“What do you mean by slow or fast? Be specific.”

Nanggigil ako. Akala ko ba agad siyang magbibigay ng sagot? E bakit binabato rin niya ako ng tanong? Fast talk nga ’di ba? Seriously, I thought he’s smarter than this.

“You’re slow for sure. Okay, next ques—”

“Was that an insult?” ngayo’y mas nakakatakot ang ngiti sa kanyang labi. Hindi matanggap na tinawag ko siyang slow.

“Lights on or off?” nagproceed ako sa next question, walang pakialam kung tuluyang inignora ko ang unang tanong.

He closed his eyes for a moment. Muli siyang bumalik sa pagkain pero bothered na.

“Lights…” he paused, “lights on.” he exhaled.

“Why on?”

He raised an eyebrow at me, probably not expecting a follow up question.

“So I could see better… touch anything better..” he answered truthfully while staring at my eyes. I don’t know what he meant by his last phrase, but whatever it is, I’m sure it’s something beneficial to me.

Kung ako ang papipiliin, lights on din naman ako. I wanna see how huge his cock is. Gusto ko ring mapanood kung paano niya ako wawarakin in the future.

“Sex or chocolate?” my third question. Hindi na naman naatupag ang pagkain dahil nagconcentrate na sa aming ‘fast talk’. Maybe I should start my own talk show for this.

“Chocolate.”

Oh! Another answer I wasn’t expecting. “Wh—”

“Why? Because I like sweets.” sagot niya, ’di ako pinatapos sa pagtatanong dahil mukhang na-anticipate na ang mangyayari.

He likes sweets? Hindi halata ah.

“Sex is sweeter, daddy..” komento ko saka siya inirapan. Hindi siya agad nakapagsalita dahil ninamnam siguro ang huli kong sinambit.

Siguro baka bawiin niya ang sinabi niya at piliin ang sex. Ang galing ko talaga.

“Why ask between the two when you can have both?” patutsada naman niya, binasura ang huli kong argumento. Damn it!

Naghamunan kami ng tingin pero ako ang unang sumuko. I have to ask him another question so the topic will change and the debate will be over. Ngayon ko lang na-realize na mas magaling siya sakin sa pakikipag-argumento.

Mayor ang kalaban ko mga sis, ugh.

“Spit or swallow?” bato ko, para maiba na ang topic.

“Seriously, why all of the questions have to be so lewd?” depensa niya, naglean pa siya upang iparinig sa aking mabuti iyon. His eyes are like fire blazing in the night.

“It’s not lewd, ikaw lang ang naglalagay ng malisya.” depensa ko rin na mukhang lumabas lang sa tainga niya.

“Oh, really?!”

“Spit…. or swallow?” this time, I asked with more weight and emphasis. Bakit ang dami niyang yawyaw? Sasagot lang, e.

“Damn it….” huminga siya ng malalim, maging ang mga ugat sa braso niya ay tensed na. “swallow, then. Happy?”

I showed a victorious smile with his last answer. Swallow pala, huh? Sige, sa muling pagtatagpo ng bibig ko at ng alaga niya, lulunukin ko ang lahat. Sisimutin ko hanggang sa huling patak!

Ngayong pabalik na kami sakay ng range rover niya, nagpapaikot-ikot pa rin sa utak ko ang mga pinag-usapan namin kanina.

Gathering all the data, he likes the lights turned on, he likes sweets but probably can choose both chocolate and sex, and he likes swallowing over spitting, and he’s somewhat slow. I’m not sure if this could help me in the long run but at least I hold something that no one knows.

“So what is your favorite sex position nga?” pang-aasar ko sa kanya kaya muling umasim ang kanyang mukha.

A man this virile could be hard down there na, lalo’t ito ang klase ng pinag-uusapan namin. Kahit ako, tinitigasan na sa kanya, actually kanina pa no’ng kumakain kami.

“Why in the world do you need to know that?”

Ang damot talaga nito sa information. Kapag ’to iniwan ko, iyak ’to.

“Siyempre para alam ko, at para mapag-praktisan ko na rin.”

I laughed inwardly again. Lalo na’t napansin ko ang paghigpit ng hawak niya sa steering wheel. Aroused na aroused ka na ba, daddy?

“Oh, so you’re looking forward huh? Well, I’m comfortable with any position..” tugon niya pero ’di ako satisfied sa sagot.

“No matter how comfortable you are with all the positions, dapat meron pa ring nag-i-standout among the rest. Ako kasi favorite ko ’yung suspended congress..” pagbabahagi ko baka sakaling mahiya siya at magshare na rin.

“What is a… suspended congress?” kuryosong tanong niya, pilit na nilalaanan ako ng tingin pero kailangang magfocus sa pagmamaneho.

“I-google mo nalang, ang hirap mag-explain e.” sadya lang ’yun para mapaisip siya at maging interesado sa kung anong posisyon iyon.

Come on daddy, you will like it when you see it.

“Well, I like missionary..” aniya, kusang lumipad ang tingin ko sa kanya dahil pamilyar ako sa posisyong iyon. For someone like him to choose a missionary position, that would be… too exhausting. I mean, siya kasi ang nakaibabaw ’di ba? Tapos ako ang madadaganan. Parang ang bigat yata.

Well, pag-eensayuhan nalang siguro namin bago gawin.

“What? You don’t like…. missionary?” may hesistasyon sa tanong niya, parang binabasa ang emosyon sa mga mata ko. Natahimik kasi ako saglit.

“Huh? Ayos lang, ikaw naman ang mag-eexecute eh..” walang pag-aatubili kong tugon para kumalma siya.

“Yeah right, I’m the dominant one..” bumulong siya pero hindi ko gaanong narinig.

“What about your sexual fantasies? Anything you wanna share?”

I watched how he licked the lower part of his lips. I’m enjoying this kind of conversation since obvious na obvious sa mannerisms niya ang epekto nito.

“I don’t fantasize..”

“Liar. Of course, everyone does.” sabat ko.

Baka ayaw niya lang sabihin, dahil nahihiya siya? Ako lang naman ’to ah? Bakit siya mahihiya?

“I’m always busy with work, I don’t have time for…. that..”

Reasons, hay naku. Dumadahilan pa, eh. Akala naman niya madali akong mapaniwala. Sa bulas niyang ’yan, hindi maaaring wala siyang paraan kung paano magcope sa tawag ng laman.

“So hindi ka nagjajakol?” diretso kong bato. Napaawang ang labi niya at saka tumingin sa akin ng may tamang diin at mensahe.

“I do.” aniya, this time ako na yata ang naaapektuhan sa topic namin. Pinagpapawisan na ako ng malagkit kahit malakas ang buga ng aircon. Na-imagine ko siyang nagjajakol, shet ang sharap!

“How often do you have sex?”

“I don’t.” his jawline became more prominent.

Naguluhan ako. How come?

“So anong tawag mo kay Bullet? Is he adopted?”

“He’s biologically mine, but I don’t remember who’s… can we change the topic?”

Tumango-tango naman ako, kumbinsidong medyo personal na nga ang part na iyon.

“So balik tayo sa sexual fantasies…” nakangisi kong wika. Ilang beses siyang umiling na parang wala nang kawala sa aking pagtatanong.

“I told you I don’t have sexua—”

“I won’t buy that. Kahit isang beses, wala talaga?”

Nagulantang ako nang bigla niyang itigil ang sasakyan. Nanlilisik ang mga tingin niya sakin.

“I sometimes think about car fun, are you happy now?”

Isang malaking awang ang bibig ko pero nauwi rin sa isang malaking ngiti nang malaman iyon. Kaya pala ayaw niyang aminin dahil nasa loob kami ng sasakyan ngayon?

“You know, we can turn your fantasy into reality if you will just…. ask me..” I teased him while touching his thigh using my fingertips.

But then he inhaled deeply as his breathing gets heavier, he pulled my hand and put it on top of his dick instead. Doon ko napag-alamang buhay na buhay ito at pumipintig pa. He’s fucking turned on!

“Then do it.. while I’m driving..” aniya saka muling binuhay ang makina ng sasakyan. Napalunok ako nang wala sa oras ngayong binigyan na niya ako ng ‘go’ signal na tuparin ang kahilingan niya.

Chapter 12 [Freedom]

A/n: please read at your own risk!

—

Fifteen minutes before lunch, I was waiting for Parker to finish the exam when Diego stood in front of me. Hindi ko pa kaagad napansin ang presensya niya dahil abala ako sa pag-oobserve kay Parker na palingon-lingon sa kanyang katabi.

“Harper?”

Diego called my attention, actually stole it since my attention was somewhere else.

“Oh! I’m sorry, let me get your paper..” he handed me the test paper.

Today is their midterm examination, three days after the day I sucked the city mayor inside his car. Hindi pa rin maalis iyon sa aking isipan, animo’y nakatatak na at memoryado na ng aking utak. I could play it back the way I want and whenever I want.

“You know, we can turn your fantasy into reality if you will just…. ask me..” I teased him while touching his thigh using my fingertips.

But then he inhaled deeply as his breathing gets heavier, he pulled my hand and put it on top of his dick instead. Doon ko napag-alamang buhay na buhay ito at pumipintig pa. He’s fucking turned on!

“Then do it.. while I’m driving..” aniya saka muling binuhay ang makina ng sasakyan. Napalunok ako nang wala sa oras ngayong binigyan na niya ako ng ‘go’ signal na tuparin ang kahilingan niya.

Dahil nasa ibabaw na rin naman ng naghuhumindig niyang alaga ang aking kamay, sinimulan ko itong himas-himasin hanggang sa mas manigas pa ito. I bit my lip as I watch him pant silently, suppressing himself from moaning.

“God, you’re so hard…” anunsyo ko kahit na halatado na iyon at hindi na kailangang sabihin pa. My hand cups the bulge on top of his pants, my fingers went deeper until I get to feel his balls in my palm.

“Daaaamn it, Harper.” he groaned inwardly.

Hindi na niya magawang lumingon sa akin dahil inaagaw ng pagmamaneho ang paningin niya. Miminsan siyang tumitingin pababa upang silipin ang ginagawa kong pagdakma sa kargada niya.

When he can’t contain his moans anymore, I started unbuckling his belt slowly. Yumuko ako upang hindi masyadong makita ang ulo ko ng kung sinomang maaaring makatanaw sa amin.

But, his car is tinted right? Walang makakakita?

Nang magtagumpay ako sa pagbukas sa kanyang zipper, tinitigan ko siya. Kitang-kita ko ang nagliliyab na apoy sa kanyang mga mata. He’s really fantasizing about this, huh? Who would think that the hunky city mayor desires to be sucked inside his car?

Hinatak ko ang kanyang pantalon paibaba upang mas magkaroon ako ng kalayaang dakmain ang kargada niya. I pulled down his boxers, and that’s when I realized that he doesn’t wear briefs, only boxers!

“Hindi ka nagsusuot ng b-brief?” nagugulumihanan kong tanong.

I caught his full attention. Napanood ko ang paglunok na ginawa niya bago iliko ang sasakyan sa ibang daan.

“Is that a new thing? I wear boxers..”

Kumurap-kurap ako. To think that it’s normal, why am I making it a big deal anyway? Siguro dahil hindi ako sanay? Sabagay, hindi rin naman ako nagsusuot ng brief. Mas komportable akong gumamit ng panty, iyong seamless para mas komportable.

When his manhood sprang free, I started to touch him and whack him off. Hindi pa man tumatagal ay talagang matigas na ito. I took so much time to feel the veins surrounding his enormous cock. Bawat matabang ugat na animo’y dinadaluyan ng kanyang mahiwagang katas. Ang katas ni yorme!

Sinalsal ko siya. Maririing impit ng ungol ang naririnig ko sa kanya. I noticed as well his forearms becoming more tensed as his grip on the steering wheel tightened. Libog na libog na si yorme mga kaibigan!

My other hand traveled beneath his shirt searching his nipples. When I found it, I teased him by playing with it.

“Fuck…. you’re killing me…”

Napalunok ako dahil ang sarap niyang pagmasdan ngayon. Mas sumarap dahil napaka-vulnerable niya ngayon. Sarap niyang kagatin!

“I thought you’re gonna s-suck me?” nahihirapan niyang tanong saka pinamulahan ng pisngi. Hindi ko mapigilang mapangiti sa kanyang malinaw na antisipasyon.

“Relax ka lang, daddy. Trust my skills. At isa pa, lalabasan ka kaagad kapag kinain na kita…” sadya kong ibinulong iyon sa ilalim ng kanyang tainga at bahagyang dinampian ng halik ang kanyang leeg.

Balot na ako ng libog pero dinadahan-dahan ko. Ang pokpok ko masyado kapag minadali ko, ’di ba?

Patuloy ang pagtaas-baba ng aking kamay sa kanyang tarugo. Sa haba at taba nito ay natatakam na ako ngunit pinipigilan kong madaliin upang mas ma-enjoy namin itong dalawa.

“I don’t cum fast.” tugon niya.

Mas lalong lumawak ang ngisi sa aking mukha dahil sa mas pumupusok naming usapan.

“We’ll see… kailan ba ang huling pagsasarili mo?” mas lalo ko pa siyang inuudyok upang bumigay na talaga siya ng tuluyan sa aking mga galamay.

“Don’t you dare ask me those kind of…” he sighed profusely. Hindi na niya magawang tumingin sa aking gawi at tinuon na lamang ang mga mata sa daan.

Hinigpitan ko ang hawak sa kanyang kargada upang mas mapiga ito, binilisan ko rin ang pag-jakol sa kanya.

“Okay, I’ll zip my mouth then.” I winked at him though he couldn’t see it.

Unti-unti akong yumuko hanggang sa marating ng bibig ko ang kanyang naghuhumindig na tarugo. Dinilaan ko muna ang ulo nito upang lasahan ang unang pakatas nito sa tuktok.

“Daaaaamnn…”

Ang mga halinghing niya ay naging musika sa aking pandinig. I licked my lips to brush the precum on it. I let him see it and that is the time his eyes get fierier.

“Ang sarap ng katas mo, daddy…” panunuya ko sa kanya. I even heard him cursed softly in between his uneven breathing.

I pulled his shaft up so that I could lick the length of it, my tongue played with his balls too. Habang mas pinag-iigi ko ay mas lumalakas ang kanyang mga daing. He muttered soft curses until I felt his fingers guiding my head down.

Bahagyang sinasabunutan niya ako dahil sa gigil, hindi naman ako nasaktan, in fact ay mas ginanahan pa ako. He gripped my hair like he wants to thrust his whole maleness inside my tiny mouth. Sinibasib niya ang mumunting butas ng aking bibig.

“Tangina ka, isubo mo ng buo ’yan…” he hissed like a hungry predator.

Pressing his maleness deep inside my mouth, I found it satisfying. Naglalawa na ang aking bibig dahil sa taglay na dulas ng kanyang katas. Hindi pa man siya tuluyang nilalabasan ay napakadami na nito kung dumura.

“Damn, your mouth is so fucking warm… nalilibugan ako sa’yong putangina ka.. uggghh..” he bit his lower lip to suppress whatever orgasm he’s trying to control.

I tried to deepthroat him, halos lumagpas ang kahabaan niya sa aking lalamunan kung kaya’t halos mabilaukan ako. I didn’t want him to see me gagging so I acted calm and enduring.

Hindi ko mapagkasya ng buo ang kanyang kargada sa loob ng aking bibig ngunit dahil pursigido ako, pinilit ko kahit na parang may mawawarak na sakin.

“Ohh yeahhh… damn, you’re so good at this…”

Gandang-ganda ako sa sarili ko nang marinig ko iyon. Heard that? Ang galing ko raw! Baka sa susunod, pakasalan na ako nito? Geez, I need to prepare myself na talaga.

While his overwhelming dick is inside my mouth, I used my tongue and snaked it around the thickness of his hot arousal. Libu-libong boltahe ng kuryente ang dumaloy sa aking katawan dahil sa pinaghalong libog at pagpipigil.

His hard shaft is still pulsating and getting even bigger. Kung sa bibig ay hindi ko na ito mapagkasya, paano pa kaya kung….

“Oh shit!”

“Fuck!”

And then we both heard a sudden screech followed by a crash. Niluwa ko ang kanyang kargada at saka nag-angat ng ulo upang masaksihan kung anong nangyari.

“Holy son of a….” Blade hissed while looking at the vehicle in front of us. Napamura na rin ako nang mapagtanto kung anong nangyari.

In front of us is a white subaru, wasak ang likuran ng sasakyan nito dahil sa pagkakabunggo ng sasakyan ni Blade dito. He was able to pull the breaks pero huli na dahil nasagi na nito ang isa pang sasakyan.

Blade immediately zipped his pants back though I noticed he still has his hard-on. He removed his seatbelt as worry surfaced on his face. Aktong bababa siya ng sasakyan nang maalala ako. He looked at me and then sighed.

“Stay here…” he whispered.

I took some tissues and wiped my mouth from all the sticky substance.

“N-No. Uhhh..” balak ko pa sanang umangal ngunit ang emosyon sa kanyang mga mata ang nagpumigil sa akin na mangialam.

Nang manatili ako at manahimik ay saka siya nagpasyang bumaba ng sasakyan. I watched him approach the vehicle as it hits so familiar to me. Parang nakita ko na itong sasakyan na ito noon, I just couldn’t put my finger on it.

With Blade’s sexy back, nakatuon ang paningin ko sa sirang bahagi ng isang sasakyan. Few moments passed, I saw a man walked out of the decimated vehicle. Sa tangkad at bulto nito ay mabilis kong nakilala kung sino.

“D-Diego?” I murmured to myself as if I could hear a response somewhere. Nilapitan ni Diego ang likuran ng kanyang sasakyan at sinuri ito. Blade approached him. Hindi ko alam kung anong pinag-usapan nila ngunit nang dumako ang tingin ni Diego sa kinaroroonan ko ay para akong nakuryente.

Our eyes met.

I thought the glasses are tinted? How come…

I had no choice but to get out of the car. With trembling hands, Diego laid his eyes on me and then to the man in front of him, Blade.

“Harper?” ilang hakbang ang ginawa ni Diego palapit sa akin.

Sinundan ito ng tingin ni Blade na mukhang hindi pa tapos sa balak na sabihin sa kanya. I saw a weird shade in his eyes but I decided to ignore it.

I pursed my lips and acted normal in front of my student.

“Diego! Ikaw pala ’yan.. uhh I’m sorry about your car…” kunwari akong sumilip sa kanyang likuran upang bigyang pansin ang kanyang sasakyan ngunit palusot lang iyon upang balingan ng tingin si Blade.

Now, he knows that I know Diego.

“It’s okay, we talked about it.” aniya saka bumaling na rin kay Blade na tahimik na nakatayo at nakatanaw sa gawi amin.

“I’ll take care of this. Harper, get in the car.” utos ni yorme na akala mo’y ayaw akong makihalubilo sa ibang tao.

“You two know each other?” Diego asked before I could manage to obey Blade’s demands.

“W-We uhmm… he’s a family friend so technically…. yeah we know each other.” tugon ko dahilan nang pagkunot ng noo ni Blade sa hindi ko malamang dahilan.

I remembered Blade caught us once outside our house when Diego sent back my books. They don’t seem to like each other and with the invisible tension right now, I feel that it’s going to remain that way.

Hindi naman ako nahihiyang malaman ng iba ang relasyon ko kay Blade, even Sav and Parker know that I like someone working from the government but they don’t know it’s the city mayor I like. But with Diego, hindi ko alam kung bakit ayaw kong malaman niya.

I went back inside the car and let Blade and Diego discuss their agreement.

Now, I’m on the cafeteria with Sav, Parker and Diego taking our lunch after their examination on my subject. And to reminisce it clearly, hindi natapos ang car fun session namin ni Blade dahil sa aksidenteng nangyari ng araw na iyon.

Tahimik akong kumakain, pasulyap-sulyap kay Diego na pareho kong tahimik din. He never asked me about seeing me with Blade that day, ibig sabihin naniwala talaga siyang family friend ko ang mayor?

“May isusuot ka na ba?” Parker asked Savannah.

“Wala pa nga, eh. Maghahanap ako ng marerentahan.”

The two are talking about the upcoming pageant night, kalahok doon si Savannah at siya ang pambato ng kanilang batch.

“Sure naman na panalo ka na, balita ko amateur pa ’yung ibang kasali.” dagdag pa ni Parker.

Mariin kaming nakikinig ni Diego sa kanilang dalawa. Nailang ako nang sulyapan niya ako pabalik. There’s something in his eyes that bothers me, parang may gusto siyang sabihin.

“Ayaw kong magpakampante, malay mo hindi ako ang piliin ng judges!” tugon ni Sav na hinilot pa kunwari ang magkabilang gilid ng kanyang ulo.

I’m never a fan of pageants. Alam ko naman kasing mas maganda ako sa kanila. Pero itong mga kaibigan ko ay pinipilit akong manood. Sa isang linggo pa naman iyon gaganapin kaya um-oo nalang ako pansamantala.

Bago pa man ako makalabas ng campus ay nakatanggap na ako ng mensahe kay Blade. See? Textmates na kami. Magsend kaya ako ng nudes sa kanya minsan?

I stopped from walking just to read his message.

Daddy Blade:

Where are you?

Ang hirap talagang maging maganda, hinahanap-hanap ka lagi. Ang obvious na nitong si yorme na hulog na hulog na siya sa patibong ko.

I typed in my response to his message.

Me:

I’m about to go home, why?

Bago pa man ako tuluyang makalabas sa matayog na gate ng school ay naramdaman ko ang presensya sa aking likuran.

“Need a ride?” casual na pag-aalok ni Diego na nakatago pa ang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon.

Napansin kong medyo basa ang buhok niya, hindi ko sigurado kung dahil sa pawis o dahil nag-shower siya. Nakaramdam naman ako ng pagkailang nang mahuli niya ang paningin ko roon sa buhok niya.

“Uhh, nagshower ako sa locker kanina.” aniya. Remembering that he’s an athlete at baka naglaro siya kanina ng basketball, tumango ako.

“Wala ka ng klase?” tanong ko. Sumabay siya sakin sa paglalakad kaya naman naging halata ang height difference naming dalawa.

“Wala na. Anyway I need your help about something, can we talk about it in the car?” hindi ko alam kung nahalata niya ba ang pagbabago sa kulay ng mukha ko.

After I sucked the city mayor inside his car, my mind gets always corrupted whenever I’m inside the four corners of anyone’s car.

Mabilis niyang binuhay ang makina nang makasakay kaming dalawa sa loob ng kanyang sasakyan. I noticed this isn’t his usual bugatti, nang mapansin ko iyon ay saka ko rin naalala ang nakaraang aksidente.

“How’s your car the other day?” I asked.

“Nasa pagawaan. If you’re wondering, this is my back up car.” tugon niya. Back up car? How many cars does he have then?

We left the vicinity of the school and it’s almost five minutes but he’s not starting to talk. I have a feeling that it’s about the accident three days ago. Does he personally know Blade?

“B-Blade and I are friends…” panimula ko, nang sa gayon ay hindi na ako mahirapang magpaliwanag kung siya ang unang magtatanong.

He glanced at me for one moment but his brows furrowed.

“Al…right? I know..” aniya.

Nag-init ang magkabilang pisngi ko. Hindi ko malaman kung bakit nahihiya akong aminin iyon kay Diego. He’s my friend just like how I see Sav and Parker. I shouldn’t be ashamed of it.

“You know? Hindi ba ’yun ang itatanong mo?”

He laughed a bit. Anong pinagtatawanan niya? Mukha na ba akong clown sa paningin niya?

“That’s….. not.. it.. Harper, I need help about a dog..” mabagal niyang tugon kung kaya’t matagal ko rin bago naintindihan.

A dog? Akala ko ba ang boyfriend ko ang pag-uusapan namin?

“We adopted a dog. Askal ’yon, but he doesn’t look healthy. Should I bring him to your clinic or…” he hesitated.

So he really has a dog? And he needs my help? That’s it? Wonderpets pala ang turing niya sa akin?

“Where’s your dog?” nagsimula akong magseryoso, medyo napahiya dahil ako lang naman pala ang nag-ooverthink tungkol sa pagkakakita niya samin ni Blade.

“Cody’s at home.” sagot naman niya.

“Cody ang pangalan ng dog mo?”

“Yeah.”

I inhaled deeply. I felt my phone vibrated for a message but I chose to ignore it. It’s probably Blade’s text, pero sa ngayon ay kailangan ni Diego ang tulong ko. If I read it, baka magbago ang isip ko.

“Then we should go to your place..”

After almost half an hour, his driving slowed down, that’s when I knew that we came to our destination. I just did not expect that he’s living in this grandiose mansion.

“You live here??” hindi ko makapaniwalang tanong.

Diego smirked at my remark which clearly gives me an answer. We stopped in front of the garage, pagkatapos ay bumaba kami ng sasakyan. May natanaw akong isang lalaking tauhan na dumalo kay Diego at saka nito binigay ang isang susi sa tauhan.

Diego signaled me to come with him inside. We also have grandiose property, but theirs is more than grand. Umakyat kami sa kanilang porch kung saan naabutan namin ang papalabas na mga tauhan, sa hulihan ay isang matipunong lalaking may katandaan.

Nalaglag ang panga ko nang mapagtantong ito ang gobernador, ang nakapagtataka lang ay ngayon ko lang din napansin ang pagkakahawig nito kay Diego. But that only tells one thing…

“Dad!” bati ni Diego sa lalaki.

And here it goes, Diego’s father is the governor. Dumapo ang mga mata nito sa anak at lumipat sa akin. Sa likuran nito ay lumitaw pa ang isang bulto ng lalaking pinaka-hindi ko inaasahan.

The city mayor Hon. Blade Collins Torralba! He’s sporting a formal white polo shirt and black slacks. He looks ravishing and so edible in my eyes.

Nagpalipat-lipat ang tingin ko sa alkalde at sa gobernador.

“Iho, nariyan ka na pala. Meet this honorable man, he’s the city mayor and I believe you already know him.” the governor introduced my boyfriend to my friend, ughh whatever!

“Yeah, we’ve already met Dad.” naglahad pa ng kamay si Diego sa harap ng alkalde.

Nang tanggapin ni Blade ang kamay ni Diego ay imbes na sa kaharap nakatuon ang mga mata, sa akin ito nakatitig. There is something about his stares right now that bothered me on so many levels.

“Uhh dad this is Harper Garcillano, he’s uhm… a friend of mine..” mula sa anak ay lumipat sa akin ang pansin ng gobernador.

I just don’t know why Diego didn’t introduce me as his teacher to his father. Payak ang ngiti nito nang maglahad ng kamay sa akin. And even though my attention is focused on the respected governor, I can still feel the weight of Blade’s repeated stares.

“Daniel Graciano, it’s nice to meet you, iho.”

I took his hand.

“Nice to meet you rin po, gov..”

Nang mag-usap ang mag-ama ay saka ko inabala ang sarili na tignan ang text message ni Blade na dinedma ko kanina.

Daddy Blade:

Let’s meet.

Right after I’ve read that ignored message, dumapo ang paningin ko kay Blade na eksaktong nakatingin din pala sa akin. His jaw is moving and looking all tensed.

Inalis niya ang paningin sa akin at natanaw ko ang pagtitipa niya sa kanyang cellphone. Paglipas ng isang minuto, nagvibrate ang aking cellphone para sa isang panibagong mensahe.

Daddy Blade:

Thought you’re going home?

“Harp, let’s go inside?” aya ni Diego kaya pansamantala akong nakabalik sa aking katinuan.

Inakay naman ng gobernador si Blade pababa ng porch at saka muling nag-usap ng masinsinan. Naiwan ang paningin ko kay Blade habang inaakay naman ako ni Diego papasok sa loob ng kanilang tanggapan.

This should feel normal but something feels wrong.

Or maybe not.

I decided to myself that I’m just overthinking things and I shouldn’t worry about anything. I’m not committed to anyone so I should be exercising my…. freedom, right?

Chapter 13 [Principle]

There are lots of housemaids inside their household. Kung susumahin ay lalampas ito sa dalawampu, hindi pa kasama ang mga security guards at ibang tauhan sa maintenance. We also have maids but it isn’t this many.

Diego toured ne around their house, unang beses ko kasing mapunta rito at bighaning-bighani ako sa mga nakikita.

“Some of the furnitures were shipped from abroad so…” aniya bago ituro ang ilang furnitures na base sa aking obserbasyon ay gawa pa sa tigerwood gaya ng dining table.

“I didn’t know you’re this rich.” ang dami kong pwedeng sabihin ngunit iyon lang ang tangi kong nasambit.

“We’re not rich.” depensa naman niya dahilan kung bakit natawa na lamang ako.

Even their camelback sofa made of fine leather and their carpet, every freaking piece of furniture, fixture, and appliance all seemed to be bought from high end stores or even international.

“Yeah, you’re hella rich.”

Nang marating namin ang kanilang garden ay una kong natanaw ang malawak na infinity pool. Their garden is obviously bigger than what we have at home. Mapapa-sana all ka nalang sis.

“Cody, where are you buddy?!” Diego yelled to command something.

At hindi nagtagal ay nakita ko ang kumakaripas na asong patungo sa kinaroroonan namin. Pinaghalong kulay itim at abo ang kulay ng aso, pinagmasdan ko itong tinalunan ang kanyang amo, tuwang-tuwa.

“Good dog…” he petted it as he ordered the dog to sit on the ground. Nang sumunod ito ay saka niya ako binigyan ng senyas.

Lumapit ako sa kanila at saka nag-squat. While the dog is calm, I took that opportunity to physically check Cody. I tried to pet him and he willingly obliged.

“Obviously, kulang siya sa timbang base sa edad niya. I might need to bring him to the clinic so that we could further check him.” payo ko kay Diego nang matapos kong suriin ang kanyang alagang aso.

“Alright. I’ll probably schedule it as soon as my schedule clears up..” aniya.

I stayed for an hour at their household. Pinilit rin kasi akong kumain ni Diego bilang pasasalamat sa pag-unlak ko ngayong araw. Nasa living room kami pareho at hinihintay ko nalang maubos ang iniinom kong espresso nang umilaw ang screen ng cellphone ko.

“Aren’t you gonna answer that?” puna ni Diego nang mapansin niya rin ang paningin ko roon.

That was Blade calling and I have already ignored it twice. I don’t even know why am I ignoring him for the past hours, simula nang aksidente kaming magkita kanina ay iba na ang inaakto ko.

“That must be… important.. you can go ahead and answer that, Harper.” dagdag pa ni Diego upang kumbinsihin akong sagutin ang tawag.

I bit my lower lip and agreed to answer the call. Bakit ba kasi tumatawag itong boyfriend ko? Kakakita lang namin kanina, miss na niya agad ako? Hays, ang hirap talagang maging sobrang ganda.

“Alright, give me one second..” I sighed and picked up my phone. I stood up and walked a few meters away from the living room before sliding the answer button.

“Baby boy speaking…” bungad ko, akala mo nasa call center lang.

I heard Blade cleared his throat softly, even his breathing. I couldn’t help but remember his moans the other day. Shit.

“Are you gonna stay there the whole day?” tanong niya namang hindi ko naintindihan.

I tried to process his question or if there was even another meaning behind it but I found none. Hindi ko mapigilang magulumihanan.

“What?”

“I’m outside, waiting for you. Isang oras na ang lumipas hindi ka pa lumalabas.” he said over the line.

Immediately, I held my head high to try to peek outside but the tall trees prevented me from seeing through. He’s outside? Saan daw? Labas ng ano?

“You’re outside where?” naguguluhan kong tanong. Inaamin ko, maganda lang talaga ako pero minsan may pagka-slow din ako.

“Tssss.. I’m here, outside.”

Ayaw ko mang mag-assume na dito ang tinutukoy niya pero mukhang ganun na nga. Pero teka lang, anong ginagawa niya sa labas?

“What? Why are you still here? Did you..”

I saw him with the governor earlier, he probably have business with him so his appearance is justifiable. Pero ang manatili rito pagkatapos ng isang oras, at nasa labas pa, anong pumasok sa kokote nitong lalaking ito? Ganoon ba ako kaganda para hintayin niya?

Well, understood naman ’yun sabagay. Sa ganda kong ’to, sinong hindi pipila? Char.

“Alright, hintayin mo ako riyan. Lalabas na ako.”

I ended the call. I don’t really understand. What’s going on? Bakit kailangan niya akong hintayin sa labas? Wala ba siyang trabahong aasikasuhin? What about Bullet? Why is he wasting his precious time waiting for me?

Mas maganda na sigurong hindi ko nalang din malaman. Baka mas lalo akong mabaliw kung malaman ko ang tunay na rason.

“Diego, uhmm I’m sorry but it seems like I have to go.” paalam ko nang makabalik ako sa living room. I looked down on the cup of coffee I was trying to finish a while ago, hindi ko man lang naubos iyon.

“Yeah, sure. Uhm siguro dadaan nalang ako sa clinic. I’ll just ping you and I’ll bring Cody with me.”

Tumango ako. Akmang kukunin ko ang gamit ko nang mapatigil ako isang segundo dahil sa paglabo ng mga mata ko.

“Hey, you okay?”

Mabilis din naman akong nakabalik sa aking wisyo. I didn’t know what was that about but whatever.

Hinatid niya ako sa kanilang porch ngunit nagpumilit akong lumabas na mag-isa, mahirap na at baka malaman niya pang may mayor na nag-aabang sakin sa labas.

Did I just tell myself before na wala akong pakialam kung anong iisipin ng iba sa mga ginagawa ko? Now, I just ate that. Napagtanto kong dadating ka pala talaga sa puntong ibi-break mo ang sarili mong mga rules.

This feels stupid but I’ll just go with the flow.

“Ingat ka.” Diego bid his goodbye and even waived his hand at me. Iniwan ko siya ng isang ngiti bago tuluyang tumalikod at tumakbo palabas.

Paglabas ko ng gate ay sinilip ko ang sasakyan ni Blade sa labas. When I saw him leaning on the hood of his car, I’m sure my face lightened up. Ngunit bakit nga ba hindi ko napansin ang sasakyang ito nung pumasok kami kanina?

“Pssst..” paswit ko sa kanya.

He was looking at his phone when he looked up at me. In a sensual manner, he licked his lips before facing me. Nagpapasarap ba siya sa harapan ko?

“Ang pogi mo ngayon ahh…” pagbibiro ko sa kanya upang hindi niya mapansin ang pagkakailang ko.

Kailanman ay hindi ako nailang sa kanya, ngayon lang. Anong meron?

He didn’t look amused with what I said. Naglakbay ang mga mata ko sa banat na banat niyang biceps sa dalawang sleeves ng shirt niya. Parang kayang-kaya niya akong kargahin at ibalibag sa pader.

Sana all nababalibag. Oh yes!

“I know. Bakit ang tagal mo ro’n?” he stepped closer to me, kusa naman akong napaatras dahil hindi ko kinakaya ang lumiliit naming distansya.

Baka mapaluhod ako ng wala sa oras nito.

“Bakit ka naghihintay dito? Ubos na ba allowance mo?” I raised an eyebrow and made it sound sarcastic for him to get the hint that it was a joke.

Pero mukhang ’di niya magets. Karamihan talaga sa mga pogi hindi marunong umintindi ng joke eh.

“It was a joke. But seriously, bakit nandito ka pa? Don’t you have other things to do aside from me?” binalikan ko ng tingin ang gate dahil baka may ibang makakita samin ngayon.

“You were ignoring my texts. And how close you are with the son of the governor?” his voice husky and ragged.

Ngayon, binubusisi niya ang relasyon ko kay Diego. Hindi naman niya tinanong nung nakaraan ah? Bakit ngayon interesante siyang malaman? Hindi kaya bet niya ’yung si Diego? Oh my gosh kung gano’n!

“I wasn’t ignoring anything, hindi ko lang napansin. Diego’s one of my students and a close friend of mine. Why?”

He leaned back on the hood and crossed his arms. The prominent veins surrounding his arms were emphasized, hindi ko alam kung saan ko huhugutin ang tapang para hindi bigyang atensyon ang mga bagay na iyon.

“So you’re dating… your student?” pang-aakusa niya.

What? Did I just hear Kuya Evan in him? Bakit lahat ng lalaking nakapaligid sa akin, ang tingin sakin pamigay ako?

“We’re not dating, saan mo napulot ang balitang ’yan? Teka, ano ’to nagseselos ka ba?” napanganga ako nang marealize kung ano man ito.

Ganito siya katakot na maagaw ako ng iba?

“I’m not jealous and I don’t have to be. I’m just asking your relationship with that boy.”

Hindi raw pero hindi ko magets kung anong punto ng tanong niya.

“Right, you don’t have to be. Remember our agreement, no strings attached? Ang unang ma-fall, talo.” pagpapaalala ko sa kanya, kinindatan ko pa siya para mas effective.

I don’t really believe in commitment. But being in love with someone, yes. Loyally? No. There will always come a time na mapapagod ka o maghahanap ka ng ibang putahe. Everyone cheats, they don’t just show it to everyone.

Maybe not everyone agrees with me but that’s how crappy reality is. Yung iba nga, takot nang magmahal dahil doon. Ang iba mas pinipiling hindi nalang magmahal. Others choose to play instead, just like me.

“Hop in, ihahatid na kita pauwi.” utos niya na hindi ko namalayan.

Doon ko nabigyan ng atensyon ang kalangitang unti-unting kinakain na ng kadiliman. Hindi na ako nag-inarte kaya sumunod na lamang ako upang makauwi na rin ng mas mabilis.

“How’s your baby?” I asked in the middle of the long silence. Ayaw ko mang punahin pero kanina pa siya mukhang malalim ang iniisip.

“Dad’s taking care of him.” tugon niya.

“Nakauwi na ang papa mo?” naalala kong nabanggit niya no’ng nakaraan na nasa azucarera nila ang kanyang ama.

He’s just lazily maneuvering the steering wheel with one hand while the other hand is freely resting on the window beside him. Common na ang ganoong posisyon pero ’pag sa kanya, ang hot tignan. Parang gusto ko ulit sumubo. Sht.

“Yeah. Allen’s back as well. Salitan kaming tatlo kay Bullet. Onwards, I might not need your help much..” bigla naman akong nalungkot sa nalaman.

I miss Bullet and his fluffy cheeks. I’m sure I’m gonna miss him more on the following days.

“So… bakit gusto mong magmeet tayo kanina? You said on your text.”

He pursed his lips as if he’s trying to control his emotions. Deep down, hindi ko na rin mapigilang mapangiti sa mga makamundong ideyang naiisip ko.

“Siguro gusto mo ng car fun part two ano? Tama ba?” panunuya ko sa kanya. Nagbabaga ang mga tinging ipinukol niya sa akin kaya natahimik ako. Ang KJ naman nito.

Why do alpha men like him always have to be this serious? Is it a criteria? Required bang hindi sila marunong sumakay sa mga joke?

“So you wanna suck me again, huh?” now it’s his turn to do the teasing. What the hell?

“May sinabi ba akong gano’n? At bakit, gusto mo ba?” siyempre hinding hindi ako magpapatalo. This is my expertise so I should be driving the conversation.

At kung tutuusin, lagi nalang hindi natatapos ang mga session namin. Bukod sa muntik na kaming mahuli ni Kuya Atom sa dilim, nakabangga naman kami sa kalsada.

“Of course, I want but not here… not inside the car again..” pag-amin naman niyang hindi ko ine-expect. Ang dali naman palang kausap, eh!

“So saan mo pala gusto? Do you have a place in mind?”

Geez. I feel so horny with our discussion. Hindi ba dapat makabuluhan ang usapan namin since alkalde siya ng lungsod? Pero heto ang inaatupag namin, makamundong pagpapaligaya.

Pasulyap-sulyap siya sakin sa hindi ko malamang dahilan. Nabighani na naman siguro sa gandang taglay ko.

After five holy minutes, tumigil ang aming sasakyan at sa pagmumuni-muni ko ay ’di ko namalayang nasa tapat na kami ng aming bahay. His grip on the steering wheel is still tight but I got surprised when I saw how his eyes turned darker.

It was so intense even the atmosphere became so heavy that it made all sense when he pulled me for a deep and aggressive kiss. Ginalugad niya ang bibig ko, pilit na pinasok niya ang dila niya sa loob ng makipot kong bibig.

Oh geez!

“B-Blade….”

I couldn’t contain the pleasure that it transformed into moans. Mahigpit ang kapit niya sa akin kaya halos malapirot ako. Halos patungan na niya ako sa aking kinauupuan kaya wala akong ibang nakapitan kundi ang mga braso niya.

“Uhhhmmm…”

I could barely hear my voice. Sa laking bulas ni Blade animo’y naging isang gutom na leon ang tingin ko sa kanya.

“Damn it, Harper! You’re so goddamn….” he caressed my face in between our hungry kisses.

Kung nakikita ko siguro ang mukha ko sa salamin ngayon, nagmukha na akong kamatis. Even his face down to his upper torso is so red right now.

“…goddamn charming…” he murmured which finishes his statement.

Lumundo pa lalo ang likuran ko at bigay-na-bigay na ako sa mga puntong ito. Animo’y parang kinaga-kagat ang kanyang labi sa pula nitong taglay ngayon.

Pero anong sabi niya, ang charming ko??

“Parang shira ’to…” nabubulunan kong pahayag na naging hudyat ng pagtawa niya.

“Are you drunk? You talk like one.” he’s above me and I feel light now that he’s supporting his own weight.

“I’m not. Y-Your… your hard-on is poking me, daddy..” sabay turo ko sa tent na ginagawa ng nakatagong kargada niya. Tumutusok na kasi ito sa gilid ng aking hita, tahimik na nang-aakit.

Abala kaming magtitigan nang marinig naming dalawa ang katok sa bintana ng sasakyan. Laking gulat ko nang mamataan ko si Kuya Evan sa labas.

Fuck!

Walang pag-aatubili akong umahon at umayos sa pagkakaupo, ganoon din ang ginawa ni Blade. Kuya Evan is trying to peek through the window.

“Did he see us? Oh my god! Nakita niya tayo!” nagsimula akong mataranta, para akong magpa-palpitate sa kaba.

Sa dinami-rami nang maaaring makahuli sa amin, si Kuya Evan pa!

“He doesn’t seem so…” ani Blade habang sinisilip si Kuya Evan na muli kaming kinatok.

I rolled my eyes and decided to get out of the vehicle. Abot-abot ang kaba ko habang humahakbang patungo kay Kuya. Before I could manage to glimpse on my brother’s face, Blade get out of his car as well.

“Anong ginagawa niyo sa loob?” pang-uusisa ni Kuya nang makarating ako sa harapan niya.

“Hinatid niya ako, kuya. Ganyan mo ba itrato ang taong naghatid sa kapatid mo pauwi? Nagmamagandang loob na nga ’yung tao, eh..” I said it making him feel guilty.

Lumamlam ang kulay ng mga mata ni Kuya saka humarap kay Blade.

“Sensya na mayor, akala ko kasi kung anong meron. Nga pala, ba’t kayo magkasamang dalawa?” may bahagyang ngisi sa labi ni kuya pero ako lang ang nakakaalam na sarkastiko iyon.

“We’r—” I stopped Blade from speaking.

“What is it to you, kuya? Ang dami mong tanong. Halika na nga sa loob at nagugutom na ako!” pilit kong hinatak si kuya patungo sa loob.

“Thank you..” isinenyas ko nalang iyon kay Blade bago tuluyang hatakin si kuya papasok.

Mabuti na lamang at wala pang alas siyete ng gabi kung kaya’t hindi pa ako lagpas sa curfew ko. Binitiwan ko si kuya nang makarating kami sa sala.

“Hoy! Makiring bata! Di pa ako tapos sa’yo!” hinabol ako ni Kuya Evan kahit na papaakyat na ako sa aking kwarto.

He couldn’t just take his mind off of it. And he’s taking every opportunity to make things as big of a deal as it is. At anong tinawag niya sakin, makiri?

“Ano na naman ba, kuya? Ang overreacting mo!”

“Taena mo! Akala mo ’di ko kayo nakita kanina, nakapatong pa ’yun sayo!” his vulgar words made me look back.

Hinatak ko mula sa kwelyo ng kanyang damit si kuya papasok sa loob ng aking silid. Whether he knows something or not, why is it so hard to keep his mouth shut?

“Alam mo ba kung gaano kabulgar ’yang mga pinagsasabi mo, kuya?!” ilang beses ko siyang inirapan pero walang epekto sa kanya. Paniwalang-paniwala siya sa mga sariling spekulasyon niya.

Well, may patungan bang nangyari? Nag-lean lang naman si yorme sakin, ’di ba?

“E bakit magkadikit kayo? Sinilip ko pa kayo, akala niyo ’di ko kayo mahuhuli? Huling-huli ka nang bata ka! At si mayor pa ’yung tinikm—” he suddenly stopped himself for a moment, narealize niya sigurong hindi na appropriate pakinggan ang sasabihin niya.

“Tinikman ko? So what, kuya? Kung nagkatikiman nga kami, so what?” pamimilosopo ko dahil kailangan kong depensahan ang aking dignidad.

Maaaring may taglay akong kapokpokan, pero safe naman ang mga pinaggagagawa ko at wala akong makukuhang sakit.

“Oh! So inamin mo ring nagkatikim… potek namang usapan ’to. Harper, ano bang pumasok diyan sa kokote mo at sa dinami-rami ng lalaki riyan, doon ka pa sa may katungkulan sa bayan? At isa pa, napakalayo ng agwat ng edad nyo! Jusko parang tatay mo na ’yon!” pangangaral ni kuya, alam kong mahaba-haba ito kaya nagsimula na akong magpalit ng kasuotan.

To think that Blade is a legit dad, anong masama roon? Hindi ba mas may advantage ’yun? Ibig sabihin, mas seryoso at mas responsable?

“He’s a single dad, and there’s nothing wrong with it, kuya. Huwag kang judgemental!”

Tuluyan nang napigtas ang pisi ng natitira kong pasensya. Sa natura ng pagtatalo namin ngayon, para ko na ring kinumpirma ang relasyon namin ni yorme.

“Anong there’s nothing wrong with it? Mas matanda pa sakin ’yon, bata ka! Alam mo ba ’yang pinapasok mo?” nagpupuyos na siya sa galit o sa iritasyon.

At isa pa, wala pa namang naipapasok kaya okay pa ako!

“It’s not a serious relationship, though. Kaya huwag kang OA kuya. F-Fling lang kami. No strings…” katwiran ko, totoo naman ’yon.

Sa mga ganitong uri ng relasyon, alam kong isa ito sa mga hindi magtatagal. Kaya hangga’t maaga dapat alam ko na ang limitasyon ko. Kaya nga no strings ’di ba, para sure na ’di ako masasaktan sa huli? At walang masasaktan?

“Fling mong mukha mo, kaibigan pa ’yun ni Atom. At balita ko pamilyado na ’yun!”

Muli ko siyang inirapan nang matapos ako sa pagbibihis. Seriously, hindi ba siya nakikinig sa mga sinabi ko?

“Did you just hear what I said kanina, kuya? He’s a single parent, alam mo meaning ng single?? Walang partner! Aray!” nakatamo ako ng pektos mula sa kanya. Napakabigat pa naman ng kamay niya.

“Namoka! Bahala ka sa buhay mo! Kapag ikaw umuwing luhaan, huwag kang lalapit sakin!” huling pahayag niya bago nilisan ang aking kwarto.

I sighed extravagantly, akala mo naubos ang superpowers ko. Kuya Evan might be ultra exhausting but he really has a point sometimes and he’s just being over protective of me. So I can’t fully blame him for reacting this way.

But I don’t know yet what this means. One out of three of my brothers already knows about it, what if all of them knew about it? Even Mom? Saan kaya ako pupulutin nito pagkatapos?

I just told myself before that I don’t fucking care what everyone might think about me, my decisions or my actions. That’s my main principle.

But just now, I couldn’t make sure if I can hold on to that crappy principle. Fuck principle! I just want to live my life to the fullest, selfish or not, time isn’t really that long and I should be enjoying every bit of it.

Chapter 14 [Tension]

It has been almost half an hour of awkward breakfast with my family. Why awkward? Because Kuya Evan has been making it hard for me to keep a straight face. Kasing talim ng kutsilyo ang mga tingin niya sakin at iirap pa na akala mo teenager eh gurang naman na siya. Hanggang ngayong umaga ay bugnot pa rin siya sakin.

“Evan, why is your face like that? Do you have a problem?” Mom finally took that time to notice his unusual behavior.

Sabay na nagtinginan sina Kuya Joko at Kuya Atom sa nakatatanda naming kapatid. I secretly rolled my eyes at him, dahil sa kaartehan niya ayan at napapansin na nila Mom.

“Nothing, mom. Nothing.” matigas na tugon ni Kuya ngunit sakin naman nakatingin.

I’m really irrritated with Kuya’s obsession about it but at least I’m thankful now that he learned when to shut his mouth. Mom gullibly nodded but she still has this skeptical look on her face.

“Joko, how’s your work? I haven’t been seeing Naomi these days, how is she?” nagpasalamat ako sa panginoon nang mailipat ang topic kay Kuya Joko.

Kuya Joko stopped for a moment and put down his utensils, he’s wearing a plain black shirt, kitang-kita ko ang sleeve tattoo sa kanyang isang braso.

For now, I completely ignored Kuya Evan or let’s say I tried to imagine that he’s not existing in this lifetime and I focused on Kuya Joko. Ate Naomi is his long time girlfriend, pero tama si Mom na hindi na ito masyadong nabibisita sa bahay.

Unless… something’s off with them.

“She’s.. she’s busy with work, Mom. You know how hard it is to manage your own business.” sagot naman ni Kuya na nakatungo at nasa pagkain ang paningin.

Like what I’ve mentioned before, lahat sila ay masasaya ang buhay pag-ibig, ako lang talaga ang hindi gustuhin kahit gaano pa ako ka-fresh at kaganda.

Before, I really thought that people will like you based on your physical aspects or appearance, the main reason why I focused on glowing up. It’s not a bad decision, though. Mas matimbang man ang inner beauty sa iilang tao, at the end of the day gandang pisikal pa rin ang mananaig.

Girls like good looking guys despite how bad their attitude is or no matter how they treat other people. Boys like sexually attractive girls who could satisfy their “needs” better than any other no matter how bad their personality as well. Admit it, physical beauty is what we tend to look at first.

Just like animals. Most people choose dogs or cats with beautiful breeds, of course because they look pleasing to the eyes. Just like how we deal with life, we focused more on the bright side rather than the lows.

“And how about you, Atom? I heard Catalina’s going back here, how is she?” bumaling naman ang atensyon ni Mom kay Kuya Atom na mukhang magaan ang araw dahil maaliwalas ang kanyang mukha.

“She’s doing great, Mom. And she’s gonna be back next month.” nabanaag ko ang excitement sa mga mata ni Kuya pagkasabi niya no’n.

Ate Catalina is Kuya Atom’s girlfriend, matagal na rin sila at ang alam ko ay nagkakilala sila sa trabaho. She’s also inclined into fitness and she’s now a successful nutritionist. She studied abroad that’s why she wasn’t here for years.

Ilang sandali pa ay sinaluhan kami ng bagong dating na sina Ate Jacky bitbit ang dalawa kong pamangkin. Vicky, the kikay one rushed towards her lola while Ate Jacky kissed her husband which is my obsessive brother and passed Vance onto him.

“Good morning, everyone!” masiglang bati ni Ate Jacky sa lahat.

They usually stay with Ate Jacky’s family kaya minsan ay wala sila rito. Half of the week ay dito naman sila nag-i-stay sa bahay kaya balanse ang oras na naibibigay nila sa kani-kaniyang pamilya upang makapiling ang mga bulinggit.

“Jacky, iha come on join our breakfast. Manang, get us additional plates!” umalingawngaw ang tinig ni Mom sa buong bahay kaya kanya-kanyang taranta ang mga kasambahay.

“Hindi na po, kumain na po kami sa bahay.” anunsyo naman ni Ate Jacky bago pa man sila mapaghainan.

“Kuya, let me play with him!” pahayag ko kay Kuya Evan upang hiramin si Vance sa kanya. I miss Bullet so playing with another baby would somehow lessen my misery.

Nagsukatan pa kami ng tingin ni Kuya bago niya ipahiram sa akin ang anak niya. I played with Vance for an hour after our breakfast.

“Harper, how’s your work? Hindi ka ba na-i-stress diyan sa pagtuturo mo? Why don’t you build your own clinic na?” Mom interrupted me before I could even manage to get back upstairs.

I still have an hour before I go to work. Mom is busy putting on makeup because she is needed as usual in the office. Managing a publishing company is quite heavy and could be exhausting, lalo na ngayong walang katuwang si Mom sa pamamalakad nito. As much as I would like to help her, my heart isn’t really into that field.

“Work is fine, Mom. Masaya ako kung nasaan ako ngayon, I have friends there sa office and I don’t think I’m ready yet to have my own clinic.”

Mom supports me in my own chosen expertise pero mas sasaya siya kung tutulong ako sa pangangalaga ng aming negosyo. Sa pagkakaalala ko ay hindi rin ito gaanong hilig noon ni Mom ngunit simula nang pumanaw si Dad ay siya ang sumalo ng lahat, so she had no choice.

“There is no time to be ready, anak. You’re never gonna be ready if you won’t do it. And you have the means and resources to do so, I can’t understand why you are sticking to that job when you could have a bigger opportunity.”

Sa mga puntong ito ay nagkakaroon ng point ang mga talak ni Mom. I don’t think I’m gonna be ready any time. I feel like I always belong to the place behind everything. Have anyone ever felt that? That you feel that you were born behind the spotlight even if it’s already in front of you?

Nagpaulit-ulit ang mga katagang iyon sa aking utak hanggang sa makarating ako sa university. Even Dad’s words before he died flashed back on my mind.

“Life’s too short, anak. Hindi natin dapat sinasayang ang mga pagkakataong maaaring makapagpapabago sa ating buhay. If there’s ever a chance to change your life for good, grab it.”

That is Mariano Garcillano’s voice inside my head. I was really close with my Dad not until he passed away. Stress from work complicated his condition that made him sicker every passing day.

“Ang tahimik mo, ah? Anong iniisip mo?”

I’m with Parker and we’re inside the mall. Walking distance lang ito mula sa school at dahil parehong break namin ay dito namin naisipang magpatay ng oras.

“Huh? Di ah.” panangga ko sa kung anomang spekulasyon ang maaaring lumalason sa utak niya.

Si Parker lang ang kasama ko ngayon dahil abala si Sav sa sinalihan niyang pageant sa school, si Diego naman ay may ensayo ng basketball.

“Siguro iniisip mo ’yung boyfriend mo, ano?” pang-aasar niya.

Kinunutan ko siya ng noo, how come he knows about my boyfriend? O nag-ooverthink lang ako?

“Boyfriend?”

We chose to stay in a coffee shop. Pumila kami sa counter upang makabili ng inumin. Ako ang nasa unahan kung kaya’t dinig na dinig ko ang panggigisa ng mga tanong ni Parker sa akin.

“Yung binanggit mong nag-ta-trabaho sa munisipyo, right? Naka-iskor ka na ba?” nagtaas-baba pa ang kanyang mga kilay na parang may hatid na senyas.

Lalaki man itong si Parker ay daig pa niya ako sa chismis. Halos hindi ko na nga maalalang nabanggit ko iyon sa kanila.

“O baka… may something nang nabubuo sa inyo ni Diego?”

Kung kaninang nasa menu sa itaas nakatuon ang atensyon ko, nabulabog ang line of thoughts ko dahil sa sinabi niya. He’s waiting for a response from me when I tried to glanced at him.

“What about Diego? Magkaibigan lang kami. Alam mo ang dumi ng utak mo!” I hissed and rolled my eyes at him to show how disgusted I am.

“Nahiya naman ako sa’yo e mas marumi utak mo sakin, isa kang mapagpanggap Harper alam mo ’yon? At tsaka ilang beses ko na kayong nahuhuling magkasama ni Diego, lagi ka pa niyang hinahatid pauw—”

“Hindi lagi ’yon, minsan lang kapag nagkakasabay kami ng oras sa pag-uwi. Puro malisya laman ng utak mo, Park.”

I ordered green tea for Parker while I chose to have hot choco instead. I’m not in the mood for some coffee kaya nag-hot choco nalang muna ako. Ako na rin ang nagbayad tutal poorita naman itong kasama ko.

“Minsan? Alam mo bang pinagpapaliban pa niya madalas ang practice nila para lang makasabay sa’yo??” hanggang sa makahanap kami ng spot ay hindi niya ako tinigilan.

I thought being alone with Parker will grant me peace of mind pero mukhang kabaligtaran pa ang nangyayari. Nlakalimutan kong siya ang pinaka-magulo at pinaka-maingay sa aming magkakaibigan.

Parker has this thick brows and structured jawline, maganda ang kutis niya at nagmukha siyang paminta dahil sa black earrings niya at sa paraan ng pananamit niya. He’s living discreetly that is why and I’m not against it, people can look whatever they want.

Pero anong huling sinabi niya? Anong pinagpapaliban?

“Where did you get that news?”

Our drinks were served by a cute male waiter. Pasimpleng nanahimik si Parker sa kinauupuan niya bago muling nag-ingay nang umalis ang lalaki.

“Saan pa edi sa mga teammates niya! Kahit si Coach Basuel naiinis na sa palagiang pagliban niya sa mga ensayo nila.”

Somehow it made sense to me whenever Diego offers me a ride home. But I believe that’s just out of kindness at dahil magkaibigan kami, ’yun lang. Ayokong haluan ito ng malisya dahil…

“Diego is a straight guy, he’s not—” I cleared my throat to finally end up with a conclusion. “He’s not what you think he is.”

Parker doesn’t seem convinced, though. Well, wala naman iyon sa akin kung kumbinsido man siya o hindi, it doesn’t affect my life. Well, hindi nga ba?

“Why don’t you ask him?” Parker dared me.

My brows shot up and I immediately coughed when he said that. Napaso pa yata ang dila ko sa mainit na iniinom ko.

“Bakit ko gagawin ’yon? Hibang ka na ba?”

He leaned forward to give emphasis on what he’s about to say.

“The only way to know if he’s into you is to ask him. If not, well at least nalaman na natin ’di ba?” a smirk was plastered on his face afterwards.

I still don’t understand the motive behind his suggestion. I can’t imagine myself doing that so I shouldn’t worry. What I don’t know won’t hurt me. And whether the answer is yes or no, I would just leave it to happen naturally. Ayaw kong pinipilit ang mga bagay.

Unless I really like to force it.

Gaya ng pangliligaw na ginagawa ko kay mayor. Speaking of him, he’s calling my number now. Ngayong palabas na kami ng mall ay dumistansya muna ako kay Parker upang wala siyang marinig bago ko sagutin ang tawag.

“Baby boy speaking..”

I used a seductive bedroom voice that will surely swoon him. Narinig ko ang malalim niyang paghinga sa kabilang linya.

“Where is my baby boy, then?”

Nanggigil ako nang palihim dahil sa malambing na tono ng boses niya. Blade could be extra or ultra large but his voice is so fucking adorable. Idagdag pa ang pagka-husky nito, ang sarap sa ears!

“Your baby boy is outside the mall, why are you looking for me? Don’t tell me you already miss me..” I exclaimed with an endearing voice to tease the fuck out of him.

Sarap talagang makipaglaro sa mga barakong lalaking kagaya niya, iyong walang pilitan, smooth lang ang lahat.

“What time is your out?”

Sinilip ko sa aking likuran si Parker ngunit mukhang abala ito sa kanyang cellphone.

“Hmmm… around five, I guess? Bakit, idi-date mo ako?” bahagya akong natawa sa sobrang liit ng boses ko.

“Yes. Let’s have some dinner.. tonight… at my place…”

Nabilaukan ako nang wala sa oras dahil binibiro ko lang naman siya pero totohanan na pala. Dinner? Anong klaseng dinner kaya ito? May subuan portion ba? Siyempre, dinner ’yun so may kainan, right?

“T-Tonight? Anong oras?”

“Six or seven? Are you… free?” may hesitasyon sa boses niya waring kinakabahan sa aking isasagot.

This is just a dinner date, wala namang masama roon ’di ba? Mas malala at makamundo pa nga ang nagawa namin no’ng nakaraan so why hesitate now?

“Uhhh, sure free naman ako.”

“Perfect. I’ll be there.”

“What? Wher—” agad nang naputol ang linya dahil binabaan na niya ako without me confirming kung saan niya ako susunduin.

Nang makabalik sa school ay inasikaso ko ang natitirang klase ko, at dahil excited ako sa dinner date namin mamaya ni Blade ay tuwang-tuwa ako nang matapos ang huli kong klase.

“Excited much? Lemme guess, ihahatid ka ulit ni Diego?” mabilis ang lakad ko pabalik sa faculty room bitbit ang mga libro nang sundan ako ni Parker.

“Nope.” nakangisi kong sagot.

“Eh bakit ang lawak ng ngiti mo? Sarap punitin, eh..” sumimangot siya at bago pa man ako pumasok sa faculty room ay inasar ko siya at kinindatan.

Papalabas na ako sa gate ng school nang laking gulat ko dahil sa pagharang ni Parker sa dadaanan ko. He’s taller than me that’s why I couldn’t see what’s behind him.

“Sabay na tayo, Harper..” aniya saka lumapit sa akin pagkatapos ay inakbayan pa ako.

I feel that he’s up to something but whatever it is, I don’t care.

I don’t even care but when I saw a familiar white range rover parked outside the school, all I care about is to not get caught by Parker because obviously, that is the mayor’s car!

“Oh, ba’t tayo tumigil?”

Inalis ko ang braso niyang nakaakbay sa akin nang matanaw ko ang paglabas ni Blade sa sasakyan niya. Sabay namin siyang nilingon ni Parker and same as my reaction, his jaw dropped on the ground as soon as we both laid our eyes on this beefy, hunky, meaty mayor that is now walking towards us.

“Damn… mesomorphic..” Parker murmured but then he couldn’t help but cough.

“Mesomorphic it is..” sang-ayon ko naman dahil iyon na yata ang best description kay Blade lalo na sa build ng katawan niya.

“Hey…” bati niya nang makarating sa aming harapan. Tiningala siya ni Parker, animo’y namamangha na nasa harapan namin ang nilalang na ito.

Mayor is simply wearing a navy blue slim fit polo shirt paired with denim shorts. It’s not formal but he looked so neat in it.

Nang mapansin kong napapalingon na ang ibang tao sa labas ng school ay naging hudyat iyon na hindi namin kailangang magtagal dito dahil makakakuha lang kami ng atensyon.

“This is Parker, uhh one of my students. Parker, this is Mayor Blade Torralba.” pinakilala ko sila sa isa’t isa.

“Student? I’m your student?” Parker sarcastically asked. Tinaasan ko siya ng kilay. Bakit hindi ba?

“Yes, dear you are..”

Nang titigan ako nang mariin ng aking kaibigan ay saka ko nakumpirma kung ano ang tumatakbo sa isipan niya ngayon. Now he knows I’m dating the city mayor. Hindi man lang siya nahiya sa pinakita niyang reaksyon.

“Nice to meet you..”

“N-Nice to meet you din, m-meyer..” siniko ko si Parker upang ituwid niya ang kanyang dila.

Hindi nagtagal ay nagpaalaman kami. Pinagbuksan ako ni yorme ng pintuan ng kanyang sasakyan. Pinagmasdan ko muna ang harapan ng kanyang sasakyan dahil naalala kong gasgas ito mula sa nakaraang aksidente namin. But it looks fixed now.

“What are you looking at?” sinundan niya ako ngunit napatili ako nang maramdaman ang pagbundol ng kanyang katawan sa aking likuran.

Parang may tumusok or something. Basta masarap eh.

“Naayos na pala ’yung sira..”

“Yeah, ginawa ni Papa.”

Bumaba ang mga mata ko sa bukol sa kanyang shorts. Alam kong makapal ang tela ng denim shorts niya pero bakit bakat na bakat pa rin? Pag-angat ko ng ulo ay sinundan niya ang tingin ko. Shet! Nahuli niya bang nakatingin ako sa junjun niya?

“Why are you looking at my..” humaba ang nguso niya saka tinignan ang bukol sa shorts niya.

“Bakat na bakat naman kasi…” though it’s a whisper, his brows furrowed meaning he heard it.

“Damn, it’s not my..” he cursed softly, “stop looking at it! Titigasan ako lalo..”  napanganga ako sa biglaang confession niya.

“Bakit tinitigasan ka?” sincere kong tanong.

Namula ang mukha niya hanggang sa leeg. He looked more pissed than ashamed.

“Get in the car, Harper.” matigas niyang utos saka naunang pumasok sa loob ng kanyang sasakyan.

I controlled the grin on my face. Realizing he’s aroused or something close to that.

Soon enough, we came by his house. I was expecting a lightcandle dinner or filled with roses and everything but it’s just a simple dinner, not a dinner date but dinner with his family.

I was shocked to the point that I turned dumbfounded when his father and his youngest brother both looked at me from head to toe. Akala ko kaming dalawa lang?? Ano ’to, meet the family?

“Come iho, take a seat.” mabait na alok ng Papa niyang kahit may ka-edaran na ay yummy pa rin. DILF everyone?

The youngest, Allen, looked bored but his eyes aren’t scrutinizing. Ipinaghatak ako ni Blade ng upuan sa tabi ng kanyang kapatid. Bago ako maupo ay bumulong ako sa kanya.

“How come you didn’t tell me this is a dinner with your family??” mahinhin kong inokupa ang upuan at pinanood ang pag-ikot ni Blade upang maupo sa tabi ng kanyang ama. Did he just completely ignored my question?

“Henry Torralba, I’ve heard so much about you iho.” pormal na naglahad ng kamay ang Papa niya ngunit imbes na gumaan ang loob ko ay nakaramdam ako ng discomfort.

Iba ang tingin na pinupukol sa akin ng Papa niya. May ibang timbang at intensidad ito. Looking so amused that he finally met me, that’s what I felt.

“Harper Garcillano po, nice to meet you Tito..”

Kumibot ang labi nito at naramdaman ko ang mainit na kamay nitong nagtagal sa pagkakahawak sa akin. Blade and Allen are both watching but they seemed uninterested.

May kakaibang ngiti sa labi ang Papa nila nang kalasin ang aming mga kamay. Hindi lumisan ang kabog ng aking dibdib.

Lumipat ang tingin ko kay Blade na saktong nakatitig na rin sa akin. He then looked at his father who never failed to remove his eyes on me.

“Dad seems to like you… very much…” bulong ng katabi kong si Allen na siniguradong ako lang ang makakarinig ng sinabi niya.

I lost my rationality and all I could feel is confusion. I’m used to being surrounded by men but these men are way different to the men I’ve met before. Henry Torralba is in another level of masculinity and somehow it reflects on his sons.

“Let’s eat..” Blade killed the silence first.

Their father nods his head but still glancing at me. Itinuon ko ang atensyon sa mga pagkaing nakahain.

“Yeah, let’s… eat…” Henry Torralba said salaciously or am I the only one who’s thinking like that?

“Let’s eat?” ulit naman ni Allen ngunit patanong ang kanya. What’s up with these men? Why are they repeating what anyone’s saying?

“Yes, let’s uhmm.. let’s eat.” bigkas ko.

The three nodded in agreement and then they started to move like my statement was the cue. Dahil hindi ako sanay sa presensya nila ay ako lang ang hindi gumalaw.

But the tension becomes more visible when Blade offered me rice while his father offers me a dish all at the same time. The dinner is already awkward but they are making it more painfully awkward by acting weird.

“They’re both fond of you..” komento na naman ni Allen na ako lang ang nakarinig.

Seriously, what’s this tension all about?

Chapter 15 [Face-off]

Tension has been overrated for the past hour.

Palipat-lipat ang tingin ko sa mag-aama, nagpapanggap na walang kung anumang tensyon ang bumabalot sa hapag. Maging ang pagkain ay hindi ko na napagtutuunan ng pansin dahil sa kanila.

“So kumusta ang pag-aaral mo, iho?” bumaling ako kay Daddy Henry este Tito Henry nang tanungin niya ako.

“He’s not studying, dad. He’s working already.” Si Blade naman ang sumagot para sa akin ngunit ’di man lang siya pinansin ng ama.

“Oh talaga? I heard you’re working with animals?” nasakin ang buong atensyon ng daddy nila kaya medyo nakakaramdam ako ng pagkailang.

Tito Henry wears a simple white tee-shirt, sa simpleng kasuotang iyon ay alam kong maganda pa rin ang hubog ng pangangatawan niya kahit na may katandaan na. Balbas sarado ito, ang buhok ay naghalong itim at kulay abo. At banayad pa rin ang pagkakalatag ng mga ugat sa kanyang mga braso at kamay.

Nang mahuli ni Blade na nakatuon ang paningin ko roon ay agad akong nag-iwas ng tingin.

“He’s a resident vet, dad.” muli ay si Blade na naman ang sumagot.

Nagkatinginan kami ni Allen na mukhang pareho ng aking naiisip.

“So you like working with animals?” tumingin ulit ako kay Tito Henry na bahagyang nakaawang ang labi, naghihintay ng sagot mula sa akin.

“Op—”

“Of course, he should. Kaya nga nagvet ’di ba?” sabat na naman ni Blade na hindi ako hinayaang magsalita sa sarili ko.

“Bakit hindi mo siya hayaang sumagot, Blade? Nahihiya na tuloy itong si Harper.” binalingan siya ni Tito upang pangaralan.

Blade’s face turned sour but he looked so adorable to me.

“He’s shy because you have so many questions..” katwiran pa niya.

Iiling-iling si Tito nang marinig iyon mula sa anak. Nang balingan ulit ako nito ay lumawak ang ngiti niya. Something is really up with his dad. O baka nami-misinterpret ko lang ang mga bagay-bagay?

“Para saan pa’t dinala mo rito ang bisita mo kung hindi mo pagsasalitain?”

Tito Henry preaching his over thirty years old son in front of me makes the dinner more awkward as it already is. Pero lumuwag ang tensyon nang manahimik si Blade at itinuon na lamang ang atensyon sa pagkain sa kanyang pinggan.

“Pagpasensyahan mo na itong… anyway, I hope it’s not making you uncomfortable..” paumanhin ni Tito sa akin.

Of course, I’m so uncomfortable right now but I think it would be rude to let them know that. Ako ang bisita kaya nararapat lang na ako ang mag-adjust.

“A-Ayos lang po Da—Tito..”

Blade has this critical look on his face when he glanced at me. Lumalim pa ang gabi, hindi ko na namalayan ang oras kaya kinailangan pa akong paalalahanan ni Blade tungkol sa aking curfew.

“How’s Bullet?” hinatid ako ni Blade sa labas gaya ng lagi niyang ginagawa.

There is a streetlight nearby and its light became our guide. I was covered by Blade’s expansive shadow when he placed himself behind me.

“He’s already asleep. You can pay him a visit next time, he’s asking for you.” aniya.

Narinig ko ang kalansing ng susi sa kanyang kamay, naging hudyat iyon na may balak siyang ihatid ako pauwi.

“Hindi mo na ako kailangang ihatid, Blade. Kaya ko namang umuwing mag-isa, and besides may na-book na akong taxi..” saka ko inilahad ang cellphone screen ko sa kanyang harapan bilang kompirmasyon.

“I’m the one who brought you here, it’s just a matter of responsib—”

“Okay na nga, Blade. Parating na ’yung sundo ko. You don’t need to worry, wala namang magtatangka sakin.”

The worried look on his face didn’t falter. Mayor Blade normally appears vicious and virile but whenever he’s being like this, it couldn’t help him but look softer than ever.

“Okay.” he sighed then took his hands inside his pockets. Hindi ko na tinagalan ang tingin ko roon dahil nadi-distract lang ako sa mga braso niya. Ang mga braso niyang siguradong kakapitan ko kapag ako’y winarak na niya.

He stood beside me while we’re waiting for the damn taxi. It should be here by now but it took longer than usual. Blade’s intense presence around is killing me. Gusto ko siyang sunggaban ngunit ayaw kong magmukhang desperado sa harap niya.

As if I’m not yet desperate sa mga pinaggagawa ko?

“I’m sorry about Dad, he’s just…”

“It’s okay. He’s not that… rude or whatever your thinking. Your dad is cool.” tugon ko upang walain ang pag-aalala sa mukha niya.

Pero imbes na kumalma ay mukhang hindi pa siya sang-ayon sa tinuran ko.

“You like him?” diretsong tanong niya.

I crossed my arms and gave an answer without a second thought. “Yeah, I like him.”

And who wouldn’t like Tito Henry? Kung hindi ko lang unang nakilala si Blade, panigurado ay kay Tito ako ngayon kumakalampag.

Though the night is already heavy, his eyes turned unbelievably darker. Nag-iwas siya ng tingin kaya hindi ko masyadong napagmasdan iyon.

“But seriously, don’t treat your father like that. I think he’s a good man, at magiliw din siya sa mga bisita niyo. And he still looks so…” I didn’t know why I stopped midsentence. Pero naintinidihan ko rin kalaunan dahil sa nakaabang na mukha ni Blade.

“Harper.”

“What?” bumaling ako sa kanya.

“Do you wanna take this relationship seriously?” he asked all of a sudden.

I get it, though. Akala niya siguro ay may pag-aalinlangan ako. Pero seryoso naman ako bilang ka-fling niya, ’di ba? Kung sasabihin niyang ayaw na niya, okay lang naman sakin.

No sweat.

Nang hindi agad ako nakapagbigay ng sagot ay humakbang siya palapit sa akin. Every step he takes makes me lose my breath. And his massivity is enough to corner me on a wall.

“What am I to you, huh?” tanong pa niya. I don’t get why he insinuates about this now. His breath is minty and his eyes levelled on mine.

Samu’t saring emosyon ang bumalot sa aking buong katawan. I don’t normally feel like this, but whenever I feel like this I won’t want it to stop. Somehow, it turns out a good feeling. Something I’ve never felt before.

He inched closer until I get to feel his lips on mine. Hindi kagaya ng mga nakaraang halikan namin, this one is so sensual, so tender, and full of so many unexpressed feelings. Bahagyang lumapat ang kamay ko sa kanyang likuran bilang suporta.

“I’m asking you again, what am I to you Harper?” he asked with a more sincere tone.

Nakatitig lang ako sa kanyang nangungusap na mga mata. Hindi ko mahanap ang dahilan sa mga tanong niya pero malinaw naman sa aking kaisipan kung ano nga ba ang namamagitan sa amin.

“W-We’re uhmm… flings?” I lipped.

He looks like he wants to cough but he smirked it off. His eyesight lowered down and then he looked back up at me.

“Uhmm… fuck buddies? kissing buddies? b-blow buddies? Ano bang gusto mo?”

Now he laugh his heart out. Pinunasan niya ang luha sa gilid ng kanyang mata dahil sa sobrang tuwa.

“What the fuck is blow buddies?” natatawa niyang tanong. Ang balat sa kanyang leeg pababa ng dibdib ay namumula na.

Sus, ito namang si Mayor kunwari hindi alam. Kinagat ko ang ibabang labi ko upang asarin siya. Magsasalita na sana ako kung hindi lang dumating ang aking taxi.

“Harper..”

“Good night, meyer..” kinindatan ko siya nang buksan ko ang pintuan ng pumaradang taxi.

“Harper!”

Nakasakay na ako sa loob kaya tinanaw ko nalang siya mula sa bintana. His hands rest on his waist while peeking at me. Naramdaman ko nalang ang pagtunog ng aking phone para sa isang mensahe nang umandar ang sasakyan.

Daddy Blade:

You owe me one explanation, baby boy.

I kept all the feelings to myself after reading his text message. This is possibly the perfect relationship we could ever have. No pressure because we both know what we crave for. It’s a give-and-take kind of relationship so I feel that nothing could go wrong.

Dalawang araw na ang lumipas, naging abala ako sa pagco-compile ng exams ng aking mga estudyante, dahil dito ay nabawasan ang oras ko sa vet shop.

It was Sunday morning when I tried to visit the shop. Sasaglit lang ako roon dahil ilang araw na akong hindi nakakadaan doon. Miss ko na ang mga kahayupan doon at ang ilang staff na may pagka-asal hayop.

“Alam mo, ba’t hindi ka nalang magfocus sa pagtuturo?” iyon ang bungad ni Melanie pagkapasok ko ng shop. Kasalukuyan niyang buhat ang isang kahon.

“Ganun talaga kapag mayaman, hindi kuntento sa isang pampalipas oras.” sulsol pa ni Steffy na tinutulungan si Melanie sa pagbubuhat.

“Tama ka diyan, mare. Ang daming walang trabaho riyan na mas deserve ang posisyon mo, mayaman ka naman na kaya bakit nagta-trabaho ka pa??”

Nagkasundo pa silang dalawa sa kaisipang iyon.

I can’t help but roll my eyes at the both of them. Are they just plain stupid or are they trying to insult me? I symphatize to those unemployed people pero deserve ko rin naman kung nasaan ako ngayon.

“Hindi ako mayaman, at hindi porket mayaman ang isang tao ay wala na siyang karapatang magtrabaho. Bakit ang kitid ng utak niyong dalawa?” patutsada ko sa kanila.

We’re normally like this but most of the times, I choose to ignore them. Para kasing nakakatanga ang kausapin sila. Pero ngayon ay sumosobra na sila. Inggit lang siguro sila sa ganda ko.

“Hindi raw mayaman pero branded ang gamit..” bulong ni Melanie.

“Hindi makitid ang utak namin, ikaw itong dalawa ang trabaho, at sinasabi lang namin na medyo gahaman ka pa sa per—”

“Excuse me? Anong gahaman sa pera? Passion ko ito at wala kayong karapatang husgahan ang mga desisyon ko sa buhay!” tugon ko, naiirita na ako kahit na maganda ang gising ko kanina.

Natahimik kaming tatlo nang dumating si Kean. Binati siya ng dalawang nagpakitang-tao na naglilinis. Inirapan ko ang dalawa at saka nagtungo nalang muna sa locker upang magpalamig.

Sideline ko ang pagtuturo, nagkakataon lang na nababawasan ang oras ko sa vet shop kapag may examinations sa school. But am I being selfish having two jobs? Totoong may kaya ang pamilyang pinanggalingan ko pero hindi naman yata tama na iasa ko ang lahat doon.

I still have to prove something despite how prosperous I look.

I was a bit bothered about the idea but I decided to erase it off my head. I’m not selfish. Though it’s a lot of workload, naeenjoy ko naman ang parehong trabaho. At kailangan ko rin ito para mas matuto ako sa buhay.

Hindi maaaring puro ganda lang ako, I reminded myself.

Nawala ako sa malalim na iniisip nang tawagin ako ni Ralph.

“Someone’s here looking for you..” aniya.

I closed my locker and faced him. Nabasa niya ang katanungan sa aking ekspresyon kaya nagsalita siyang muli.

“Hindi ko kilala, e. Pero lalaki ang naghahanap sa’yo.”

I nodded and went out of the room to know who’s looking for the most beautiful person in this shop.

“Harper!”

All my excitement dropped down when I learned who it is.

“Parker, anong ginagawa mo rito?” I lazily went towards him. Nakapagitan ang counter sa amin at nakadungaw pa siya roon animo’y gusto akong hatakin palapit sa kanya.

He’s wearing a plain black shirt and denim shorts, plus his black earrings that made him look so boyish.

“Yung utang mong kwento sakin!” gigil niyang pahayag. Napatingin pa tuloy sa aming gawi ang ilang staff, so much for getting their attention. Kahit kailan ang ingay nitong si Parker.

“Kwento? Anong kwento ang pinagsasabi mo?” napakunot ako ng noo dahil wala naman akong maalalang may utang ako sa kanya.

He leaned forward and crossed his arms. Now, he signaled me to step closer.

“Mayor Blade Torralba, are you kidding me?” he whispered making me understand what he meant to say. His brows shot up, that gesture irritates me in so many ways.

That was days ago, nang sunduin ako ni Blade sa school para sa dinner date na naging dinner with his family.

“What about it?” I said acting like it wasn’t much of a big deal to me.

May mga kaibigan talaga tayong palalakihin pati maliliit na bagay. At mas curious pa sila sa buhay mo kaysa sa’yo.

“Anong what about it? Kung hindi ka pa niya sinundo, hindi ko malalaman! Ang kwento mo samin may bet kang nagta-trabaho sa munisipyo, ’yun naman pala ay si Mayor iyong pinapatos mo. Ang ganda mo talaga, ano?” imbes na ismiran siya ay ’di ko napigilang mapangiti.

Well, gandang pang-mayor lang ’to.

At talagang sinadya pa niya ako rito para lang maki-chismis sakin? Napaka-usi talaga ng lalaking ’to! Sasadyain pa ako rito para sabihin saking ang ganda ko?

“Huy, hinaan mo nga ang boses mo. Baka marinig nilang ang ganda ko, baka may mainggit na naman diyan..” ani ko habang dinapuan ng tingin ang dalawang bitchesang sina Melanie at Steffy na sabay akong inirapan.

“Gaga ka talaga. So ano ngang status niyo? Natikman mo na ba? Anong lasa ni yorme? Share ka naman diyan!” bigla akong nabilaukan sa kanyang sinabi. Inubo ako nang malala, pasmado talaga ’tong bunganga ni Parker.

Well, ano nga bang lasa?

“Come closer…” utos ko sa kanya upang walang sinumang makakarinig sa aking sasabihin, kuryoso naman siyang lumapit sakin. “Mahaba, mataba, madulas, at makatas.. sherep na walang katulad… sherep na hindi mo makakalimutan…”

Ilang beses umikot ang mga mata ni Parker upang irapan ako pagkatapos. Nanaig ang ngiting tagumpay sa aking mga labi.

“Ikaw na, ang ganda mo talaga! Puta sana all!”

Nagkatuwaan kami roon at saka naghilahan ng damit dahil sa panggigigil. Pinagtitinginan na kami ng mga staff, siguro’y inaakalang nabaliw na kaming dalawa. Habang abala kami roon ay ’di ko namalayan ang pagtunog ng bell sa itaas ng pintuan, hudyat na may pumasok na kliyente.

Sabay naming pinanood ni Parker ang pagpasok ni Diego roon, hawak ang leash sa kanyang alagang aso.

“Diego!” in chorus naming bungad ni Parker sa bagong dating.

Diego looks so refreshing, his jet black hair is a bit damp but I never thought it would look so good and… hot. Tulo ang laway namin pareho ni Parker habang hinihintay ang paglapit nito sa kinaroroonan namin. Animo’y modelo ng brief sa aming harapan, pinatong ko ang kamay ko sa baba ni Parker upang isara ang bibig niyang naiwang nakabuka.

“I brought Cody for an appointment..” aniya, napatingin sa gawi ni Parker, nagtataka siguro kung bakit narito ang isang ’to.

Nagtanguan lang ang dalawa bilang senyas, naiwan ang mga mata ni Parker sa kanya kahit nasa akin na ang mga tingin ni Diego. Bumaba ang tingin ko kay Cody at naalala ang advice ko sa kanyang ipatingin ito rito.

I called Ralph to get the dog from him. Tahimik na ngayon si Parker na pinapanood ang mga nangyayari.

“Uhmm, upo ka muna Diego.” I offered the receiving couch to him.

Naabutan kong humahaba ang nguso ni Parker nang balikan ko siya ng tingin. For sure, may ibang interpretation na naman ito sa utak niya.

“Do you really think he’s here only because of that dog?” sinimulan niya ang pang-aakusa nang maupo si Diego sa medyo malayo sa amin.

“What? Ang judgmental mo, Park. Ako ang nag-advised sa kanya na ipa-check dito si Cody since wala naman akong dalang gamit nung bumisita ako sa kanila. The dog is sick, that’s it.”

Kinuha ko ang form na fi-fill-upan ni Diego pero hindi ako tinigilan ni Parker sa mga akusasyon niya. Alam kong maganda ako pero hindi ako naniniwala sa paratang niya na may pagnanasa nga si Diego sa akin.

“Ano?? Nakapunta ka na sa kanila?” gulat na gulat niyang tanong. Waring tinakpan ang bibig dahil sa napalakas na boses.

“Oo, bakit anong nakakagulat do’n?”

He looked back just to check if Diego could possibly hear our conversation. But Diego is meters away from us, so he won’t hear any of it.

“They have a very private family, and they rarely accept visitors. His dad, the current governor, is so strict about that. Kaya nakakagulat na malamang…” he sighed and thinks about it more thoroughly.

That’s what I felt the first time I met the governor, Diego’s father, he has this intimidating aura around him but he still has good manners.

“But the governor seemed fine with it. Binati at nakipagkamay pa nga sakin..” pagmamalaki ko upang mas kainggitan niya ako.

To think that the governor was fine with my gorgeous presence in their household, I felt so proud with myself. Malalapit talaga ako sa mga taong naglilingkod sa bayan. Oh well…

“Ang sarap mong kalmutin sa mukha alam mo ’yon? Harper, ikaw na talaga. Sa’yo na ang korona!”

Muli kaming nagtawanan ngunit natigil nang lapitan kami ni Diego. His moves are smooth and so gentle, nakakaakit talaga sa mga lalaki ang ganoon.

“Do I need to sign up any uhmm.. forms?” Diego is lean and athletic, kaya naman ang lakas din niyang humatak ng atensyon dahil ilang mga mata na ang nahuli kong nakatingin sa kanya.

I suddenly wonder if Diego has any plans of following his father’s footsteps.

“Regular ka ba dito, Diegs?” sabat naman ni Parker na sinamaan ko ng tingin, ako lang kasi ang nakaintindi sa maitim niyang pakay.

“No, ngayon lang. How about you?” tugon nito.

Now, Parker flushed a bit and seemed nervous with that one simple question, siya tuloy ang binato ng tanong. Tanong pa more!

“B-Binisita ko lang itong si Harper, may lakad dapat kami, e.” kunwari pang lumingon si Parker sakin at kinindatan ako upang sumang-ayon. Utot mo!

Diego gullibly believed that, though. I handed him the papers that he needs to sign. Dahil nasa malapit lang si Diego ay hindi na muling nakaimik si Parker dahil paniguradong maririnig kami.

The bell rang again for someone’s arrival. Paglingon ko ay nagulat ako nang makita si Kuya Evan. Pero mas nag-alala ako nang malamang dala-dala niya si Dutch.

“Kuya, what happened?”

Lumabas ako sa counter at dinaluhan si Dutch na mukhang matamlay ngayon. Sinundan ako ng tingin ni Parker at ni Diego na saglit na tumigil sa pagsusulat.

“I think he’s sick, nagsuka ’yan kanina, e. May nakain yatang kung ano..” tugon naman ni Kuya.

Kinuha ko ang leash sa kanya, at sakto namang paglabas ni Kean sa kanyang opisina ay ibinigay ko sa kanya si Dutch.

“His name is Dutch, and he’s our dog..” paalala ko kay Kean bago niya dalhin ang aming alagang aso sa loob.

Diego’s done with the papers, ipinasa ko ito kay Kean upang una siyang maasikaso.

“Diego Luis Graciano?” tawag ni Kean sa aming kaibigan. Sabay-sabay kaming lumingon kay Kean. “Come with me..”

Tinapik ako sa balikat ni Diego bago niya sundan si Kean sa loob. And as usual, Parker gave me a malicious look when he caught that gesture. Napaka-malisyoso talaga ng taong ito.

“That guy’s familiar, parang dinala mo na sa bahay ’yun?” saad ni Kuya na abala sa pagfill up ng kanyang forms.

He got Parker’s whole attention, in a swift moment they stared at each other.

I don’t remember bringing Diego to our house. It happened once when Diego brought back my books, pero nasa labas kami no’n at hindi ko naman siya pinapasok. So how come Kuya thinks he saw him before?

“Ilusyon mo lang ’yun, Kuya. Tapusin mo na nga ’yang mga forms nang maipasa ko na sa loob!” pagmamadali ko sa kanya kaya sinimangutan niya ako.

Since Kuya Evan is just casually wearing a dark red sleeveless shirt, iyong shirt na inalisan ng manggas na pinarisan ng itim na shorts, as much as I hate to admit it, he looks dashing. Idagdag pa ang pagka-dadbod nito, napapatingin na rin sa kanya ang mga babaeng staff.

I caught Parker daydreaming in front of my brother and I even have to pinch his arm just to steal his attention.

“Ouch!” he winced in pain, dahilan para muli siyang lingunin ni Kuya.

“Wala ka pa bang balak na umuwi?” tanong ko sa kanya para lamang lumayas na siya sa paningin ko.

“S-Sige na, uuwi na.” he rolled his eyes at me.

Before Parker could walk away, the bell rang once again. Hindi ko na nilingon iyon pero ang singhapan ng mga staff ay sapat na para malaman kong kung sinoman ang pumasok ay importanteng tao ito.

Sabay-sabay naming nilingon ang pumasok.

Hon. Blade Collins Torralba walks in sporting a cream linen long-sleeved shirt though the sleeves are rolled up to his forearms, paired with grey chino shorts. I feel like I’m having a total orgasm just by looking at him.

Laglag ang panga namin ni Parker habang pinapanood ang bawat paghakbang nito. Animo’y nag-iiwan ng bitak sa lupang tinatapakan niya, ganoon ang intensidad ng mga yapak niya. Banat na banat at parang gustong kumawala ang mga biceps sa kanyang nakarolyong sleeves, kitang-kita ko rin ang namumutok na mga ugat doon.

So odd that an ordinary human being could bear this overwhelming superiority and dominance. Everyone turned out so fucked up and messed up, except for him.

Nang tumagal ang titig ko sa bagong dating ay agad akong umiwas sa nakaabang na tingin ni Kuya Evan.

Blade doesn’t only have this dadbod, but actually beyond that description. I couldn’t even give enough justice about it. Everything about him is too powerful and too vigorous.

“Hindi pala muna ako uuwi..” Parker bluntly said, nagtaas-baba ang mga kilay sa akin.

“Now, this one I’m sure I’m so familiar with..” pahayag ni Kuya at saka nagpukol ng masasamang tingin sa akin na halos tumagos sa aking mga buto, tinutukoy ang pagkakataong nahuli niya kami isang gabi sa loob ng sasakyan na nagtutukaan.

Crap!

Hindi ko na alam ang gagawin ko. I can’t bear Parker’s malicious accusations about Diego and this newly arrived mayor. Idagdag pa na nandito si Kuya Evan, handang sirain ang buhay ko ngayong nasa iisang silid kami ni Blade.

“Good morning..” bati ni Blade nang tuluyang makalapit sa aking harapan, looking all so relaxed and cunning.

Parker coughed while Kuya Evan faced him. I wasn’t ready yet with this sudden face-off but I think I need to ask myself now, bakit ang hirap maging maganda?

Chapter 16 [Believe]

Buhay na buhay ang mga ugat sa leeg ni Kuya habang nagmamanman siya sa mga galaw ko. At the same time, Parker kept a close watch over me as the hunky city mayor stood in front of us.

I was secretly gasping for air, hindi na ako makahinga nang maayos dahil sa mga taong nakapaligid sa akin. It suddenly felt like a slow torture and once I move, that would be the end of my life.

“Good morning din, meyer!” Parker joyfully greeted him but his smile was more out of creeping anxiety.

Saglit siyang nilaanan ng tingin ni Blade pagkatapos ay muling nag-focus sa akin. Kuya Evan is silently looking so dangerous beside while he fills out the forms.

“Magandang umaga po, yorme!” bati ng ilang staff na pinangunahan nina Melanie at Steffy, nagmamaganda pero wala namang gandang taglay.

Blade cordially returned the greeting. Sa labas ng shop ay natanaw ko ang ilang tauhan na nagbabantay doon. Our staffs were all pleased and seemed like they want to chat more with him but they know their limitations.

Blade has an underrated natural superior aura in him, but that was enough to put people in their right places. Hindi siya madaling i-approach, unang-una dahil sa laking bulas niya, pangalawa ay hindi siya palangiti, at pangatlo ay dahil ako lang ang malakas sa kanya.

Sana all si Harper. Sana all maganda. Sana all ako. Sana kayo rin.

“Yorme, napadaan ka rito?” and that’s when Kuya started his ‘obvious’ interrogation. I badly wanted to snap at him to shut him up but it would be improper to do so.

Hindi mapagtagumpayan ni Blade ang paglapit sa akin dahil sa mga taong hadlang sa paligid namin. Ang pinakamalaking hadlang sa lahat ay si Kuya. Alam kong nahuli na niya kami isang beses at hindi ko man iyon pinatunayan ay malakas ang loob niya sa kanyang mga hinala.

“I…” Blade hesitated to give an answer.

Kuya Evan is controlling the smirk on his face and it was so evident that he already has another interpretation on his mind.

Eksakto naman ang paglabas ni Kean sa kanyang opisina, mukhang nakarating na sa kanya ang balitang naritong muli si mayor. The first time he actually visited was the time when he asked me out on a date.

“Mayor.” magalang na nakipag-shake hands si Kean kay Blade. “What can I help you with?”

Tapos na si Kuya sa pagfill out ng forms niya kaya lapastangan niyang iwinagayway ito sa mukha ko upang agawin ang atensyon ko. Hindi ko pinalagpas ang pagkakataon na samaan siya ng tingin.

Blade and Kean talked in private, hindi na namin narinig pa kung ano maaari ang pinag-uusapan nila.

“Sige titig pa…” parinig ni Kuya sa akin kaya mabilis kong inalis ang paningin kina Kean.

Rinig ko ang mahinang bungisngis ni Parker sa isang gilid kaya naman maging siya ay nakatanggap ng masasamang tingin sa akin.

“You can go home, kuya. Ako nang bahala kay Dutch.” ani ko upang lubayan na niya ako.

“Things are getting interesting here, bakit ako uuwi?” panghahamon niya kaya mas lalong nag-alab ang inis ko sa kanya.

“Oo nga, ganda ng mga kaganapan dito eh..” sulsol pa ng walanghiyang si Parker.

I feel like I’m turning into a volcano that is about to explode any second. Nagkasundo pa itong dalawa ito sa panghihimasok sa buhay ko!

“Harper, come here..” bigla akong tinawag ni Kean kaya nalipat sa kanya ang atensyon ko. Blade on the other hand is silently watching me.

“Go on..” utos ni Kuya, hindi dahil gusto niyang sundin ko si Kean kundi dahil sinusubukan niya ako. He probably wants to know what the mayor is up to.

Sinundan nila ako ng tingin habang humahakbang ako palapit sa kinaroroonan nina Kean. I am now meters away from Parker and from my obsessive brother but I know they could enhance their auditory senses so that they could hear us. This is insane!

I faced Kean and Blade beside him.

“Harper, our client here needs some help. I think you’re the one who can help him.” hindi ko naintindihan masyado ang pahayag ni Kean at kung ano ang ibig niyang sabihin sa ‘I am the one who can help him’.

Pagkatapos sabihin ’yon ni Kean ay saka siya umalis at iniwan ako kay Blade.

“H-Help?” tanong ko sa aking sarili. Blade cleared his throat just to get my attention. “Y-You need help?”

Nasa background sina Kuya at Parker at hindi man sila nakamatyag sa amin ay alam kong abot dito ang tainga nila.

“Yeah, uhmm.. can you help me find a pet?” Blade unexpectedly asked.

“A p-pet?” pag-uulit ko, sinisiguro kung tama ako nang narinig.

“Yeah, pet animal. Bullet wants one.”

Tumango-tango ako nang maintindihan. Acting all normal and just doing my job, I assisted him in finding a pet. Taas-noo kong nilagpasan si Kuya dahil alam kong alam na niya ang pakay ng mayor at hindi ako iyon.

Alam kong maganda at masarap ako, pero hindi naman sa lahat ng oras ay ako ang pakay ni Blade dito sa shop.

“Are you looking for a dog? Or a bird? A fish?” tanong ko. Nakasunod sa akin si Blade, nagtungo kami sa pet section upang makapamili siya.

We have different animals that are up for adoption. Ang iba ay napabayaan na at inabandona ng kanilang mga amo. Others were given away by donation.

Tinignan niya ang ilang rabbit sa mga cages, we also checked some dogs and cats. This clinic has enough space for this aside from giving care to the animals.

“Iyong ’di gaanong high-maintenance, ’yung madaling alagaan sana..” aniya habang sinisilip ang mga pusa sa kulungan.

Hindi high-maintenance? At madaling alagaan?

“Parang ako ba?” unconsciously I blurted that out. That was the cue to get his whole attention and pour it on me. He sexily chuckled with my question, anong nakakatawa mayor?

“Bakit ka natatawa? Madali naman akong alagaan, ah?!” komento ko bago pa man niya yurakan ang aking pagkatao.

Totoo naman ’yon, subuan mo lang ako okay na ako.

“Do you behave well, hmm?” he whispered seductively, o feeling ko lang na seductive ’yon?

“Behave ako, ha. I always keep my hands to myself, at tinuruan ako ni mommy noon kapag dirty huwag subo.” I exclaimed proudly dahil sa tingin ko ako lang ang ganoon. Mas lalo siyang na-amused sa sinabi ko.

Isang puntos na naman para kay Harper mga sis! Abot anit na ang ganda ko.

“Don’t worry, hindi ka naman dirty kaya kita sinubo before.” dagdag ko pa.

Now, his face turned into a tomato. He stopped laughing but the amusement on his face is still there. Napakadali talagang akitin nito, hulog na hulog sakin masyado.

“Have you sucked other guys before?” interesante niyang tanong.

But did I just hear the city mayor asked me about sucking? I didn’t expect that this topic would interest him.

“No. Ikaw pa lang ang naisubo ko sa tanang buhay ko. You’re my first. Am I your first?” binato ko sa kanya ang tanong.

The expression in his eyes turned darker, triggered or something like that.

“No need to ask me that. You’re the only one who has the guts to suck someone like me.” tugon niya.

I began to feel my spirits were lifted up. What he said is true, I’m the only person who has the guts of a lion, ready to dominate him in his kingdom. Ang dami ko na namang sinasabi pero maniwala kayo!

“I like this one…” nakawala ako sa aking ulirat nang balikan siya ng tingin.

A cat is licking one of his fingers and purred sweetly. But it’s not an ordinary cat, that is Percy, the scottish fold. Matagal ko nang gustong ampunin iyon pero nagdadalawang isip ako dahil mag-aaway sila ni Dutch.

“Inabandona ’yan ng dati niyang amo, payat din pero ngayon tumaba na. His name is Percy.”

He played with the cat that is craving for attention. Blade’s eyes turned warm. Nakangiti ko silang pinagmamasdan. Maybe the reason why fate won’t let me adopt the cat is because it’s meant for someone else. Meant to be sila ni mayor.

Shit, parang gusto ko nalang maging pusa.

“Ang cute niya naman…” biglang may bumulong sa bandang likuran ko. Sinamaan ko ng tingin si Parker nang siya ang masulyapan ko. Sino bang tinutukoy niyang cute?

“Ba’t di ka pa umuuwi?” bulong ko para ’di kami marinig ni Blade na abala sa pusa.

“Ba’t pinauuwi mo na ako? Andito pa ’yung kuya mo, eh.” lapastangang sagot naman niya.

Naguluhan ako.

“Huh? Ano naman kung andito pa si kuya? Uuwi na rin ’yun mamaya, palalayasin ko na rito.”

Suddenly his expression changed a bit, parang may itinatagong kung ano. Matagal ko nang kaibigan ’tong kupal na ’to kaya alam kong may sikreto ito.

“Huwag muna, dito muna siya. Ganda ng view eh..” saka niya tinanaw ang kinaroroonan ng aking nakatatandang kapatid.

Kuya is standing in front of the counter desk, his forearms resting above it while waiting for his name to be called. So pinagnanasahan niya pala si kuya? Ano namang kagusto-gusto sa kapatid ko eh gurang na ’yun?

“Hoy, ilugar mo nga ’yang kalibugan mo. May asawa’t anak na ’yang si kuya, dun ka sa iba.”

Sinimangutan niya ako pero mukhang hindi natigil sa kanyang maitim na binabalak.

“Eh? Really? But he looks so young… and wild and free..” nakatanggap siya sakin ng isang malupit na kotong sa ulo.

“Can I take him?” binalikan ko si Blade nang itanong niya iyon, pinaglalaruan pa rin ang pusa.

“Sure, uhhh let me get the forms. Marami ka pa kasing pipirmahan..”

Iniwan ko si Parker doon upang asikasuhin ang forms na pipirmahan ni Blade. Bumalik ako sa reception desk upang kuhanin ang mga gamit. I know there are requirements for adoption pero sa tingin ko naman ay papasa siya sa lahat ng iyon.

“So he likes you, huh…” narinig ko ang boses ni Kuya, muntik ko pang makalimutan na nag-eexist siya sa mundo, buti nalang at nagsalita siya.

“He’s not. He’s looking for a pet, kuya. Ang dumi ng isip mo.” lumuhod ako upang makuha ang folders sa ilalim na cabinet.

“Paanong hindi dudumi ang isip ko pagkatapos ko kayong mahuli dun sa sasakyan niya? I’m pretty sure he wants to fuck you.” nabulunan ako sa aking mga naririnig kay kuya. Mabuti na lamang at abala ang mga staff sa kanilang trabaho.

“Ang baboy mo, kuya. Fling nga lang ’di ba? Ano bang kinakagalit mo riyan? Alam kong maganda ako pero ’di mo na ako kailangang bakuran, kaya ko ang sarili ko.”

Once I got the forms, I went back to Blade and fill him in with the instructions. Nakasunod pa rin ang mapang-akusang mata ni Kuya pero tumahimik na siya.

Kean went out of the office, Diego’s behind him. Dinaluhan ko sila upang makibalita tungkol sa kalagayan ni Cody.

“It’s Lyme disease. I’ll leave him here for now for observations, pero nabakunahan na siya.” Diego explained to me the findings.

Sunod na tinawag ni Kean si Kuya sa loob. Sinundan ko sila ng tingin dahil medyo nag-aalala rin ako para kay Dutch.

“And the mayor is… here…” bigkas ni Diego dahil ngayon lang nalaman ang presensya ni Blade pagkalabas niya.

“Yeah, he adopted an orphan cat.”

Hinintay kong matapos si kuya sa loob para makabalita ako. Nanatili ako rito sa desk dahil sa pag-aasikaso kay Blade. Nauna nang umalis kanina si Diego dahil may lalakarin pa raw siya. Samantalang si Parker heto at ayaw pa ring lumayas.

“Hindi mo nabanggit sakin na masarap pala ang kuya mo.” pag-uumpisa na naman niya sa mga kamunduhan niya. I’m not comfortable talking about my brother, it just gives me the chills.

“Walang gano’n, kadiri ka. Anong nagustuhan mo dun?” naupo ako at pumangalumbaba nalang muna habang naghihintay ng milagro.

“Sarap niya kaya, tapos pamilyado pa. Tumatanggap ba siya ng indecent proposals?” gusto ko na siyang hatakin at sakalin sa ngayon. Napaka-balahura ng pag-iisip, kaya tuloy nahahawa ako sa kanya e.

“Deputa ka, bakit hindi siya ang tanungin mo? Ay, ewan ko sa’yo Park lumayas ka na nga!”

Tuwang-tuwa pa siya na nandidiri ako na pinag-uusapan namin si Kuya. Maya-maya ay nilabas niya ang kanyang cellphone at nagpasalamat ako sa panginoon na tinigilan na niya ako.

Pero ang akala kong natahimik kong buhay ay hindi pa pala. Parker showed me the screen of his phone and I saw Kuya’s personal social media account. Some photos are topless, the fuck.

“Evan Mariano Garcillano. Look at him, ang daming likes ng pictures niya. Ang dami ring followers. For sure, marami ang nag-aalok sa kanya…” he murmured as he browsed more of my brother’s pictures. “Shet, daks siguro ’to…” bubulung-bulong pa.

Pang-ilang irap na ang nagawa ko nang lumabas si Kuya mula sa treatment room. Nalaman kong nakalunok pala ng buto si Dutch na maaaring makaapekto sa kanyang digestive system.

“He swallowed a chicken bone, the reason for his vomitting. Kailangan daw obserbahan ng tatlong araw para i-check ’yung stool kung nailabas ’yung bone fragments. For now, he’s taken cared of with IV fluids.”

Tumango-tango ako sa nalaman, medyo nakahinga nang maluwag. Normally, it could be digested pero matagal nga lang, magkakaroon lang ng problema kung ma-stuck ’yung bone sa loob ng stomach niya.

Nagpaalam na muna si Kuya na umuwi ng bahay upang makapagpahinga. Nakausap ko na rin si Kean tungkol sa kondisyon ni Dutch.

Tuluyan akong nakahinga nang maluwag nang matapos ang araw na iyon. That wasn’t so easy to handle but at least I got out of it.

Mabilis na kinain ng kadiliman ang kalangitan. Nang makauwi ako ay natanaw ko si Mom sa labas. She’s somewhere outside the secret entrance to our garden. Medyo madilim sa parteng iyon dahil hindi gaanong naaabot ng liwanag pero alam kong si Mom iyon.

“Mom? What are you doing here?” halos mapatalon pa siya sa gulat nang marinig ang boses ko.

“Harper, susmaryosep! Nagulat ako sa iyo!” hinaplos pa niya ang kanyang dibdib, mukhang totoong nagulat siya.

Sa hindi kalayuan ay napansin ko ang papaalis na sasakyan.

“Anong ginagawa mo dito sa labas, Mom?”

She’s not on her usual self, I noticed that since the expression on her face is kinda weird.

“W-Wala, nagpahangin lang. And how about you, bakit kauuwi mo lang?” inilipat niya sa akin ang topic.

Papalampasin ko na sana iyon pero may kakaiba talaga akong nararamdaman. Something is off with her. I just don’t know what it is.

“Dinala si Dutch sa vet, kaya nag-extend ako kanina.”

Sabay kaming pumasok sa loob. Mom is now acting like her usual self but she’s not looking at me. Nang makarating kami sa living room ay dali-dali siyang umakyat sa kwarto niya at narinig ko nalang ang pagtawag niya sa isang kasambahay.

“Manang.” aktong aakyat ang kasambahay sa taas pero pinigilan ko ito. “Can you keep an eye on her? She’s…. just keep a close watch, okay?” utos ko sa kasambahay na mukhang naguluhan sa aking sinabi.

The maid climbed up the stairs after.

“What was that?”

I heard Kuya Atom’s voice behind me.

“W-Wala, kuya.”

He crossed his arms. He’s normally po-faced but right now, he’s more than that. Parang may pag-aalala sa mga mata niya.

“I heard from Kuya Evan about what happened..” aniya.

Dumoble ang bilis ng kabog ng aking dibdib. I expected Kuya Evan knows when to shut up but now I don’t believe so. At talagang may panahon pa siyang isumbong ako kay Kuya Atom? Siya itong panganay pero siya pa itong sumbungero.

“K-Kuya, that’s…. f-fling lang kami, promise. It’s nothing serious.” pag-agap ko bago pa man niya ako batuhin ng masasakit na salita.

Takot na takot silang masaktan ako kung makikipag-relasyon ako, lalo na at magkaibigan itong si Kuya Atom at si Blade. To know that your friend is banging your younger brother, hindi ko alam kung sa kangkungan ba ako pupulutin.

“What? What fling are you talking about?  Kuya Evan told me what happened to Dutch, is he okay?” kunot na kunot ang kanyang noo, gulong-gulo sa mga pinagsasabi ko.

W-What?! I thought… I thought…. so hindi ako sinumbong ni Kuya? Tungkol pala kay Dutch ang pinag-uusapan namin?

“Y-Yeah, Dutch is fine. Uhmm.. I’ll go upstairs na kuya, p-pahinga na ako..” hindi ako mapakali at gusto ko na lamang kainin ng lupa.

“Wait for a second, we’re not done talking. What fling were you talking about?”

Natutunan ko nang tanggapin kung si Kuya Evan ang makakaalam sa relasyon namin ni Blade, pero hindi ko yata kakayanin kung si Kuya Atom ang makakaalam. They’re close friends…. baka paluin ako sa pwet nitong si kuya ’pag nalaman niya ang katotohanan.

“Fling? What fling?” sulsol pa ng kauuwing si Kuya Joko, narinig yata ang usapan namin.

Damn. Bakit ba nagkaroon ako ng tatlong nakatatandang kapatid? At puro lalaki pa? Bakit ang sakit nila sa ulo? Bakit napaka-usisero nila?

Tumunganga silang dalawa sa aking harapan, parehong naghihintay sa aking sasabihin. Oh no! What to do?!

Bigla kong naramdaman ang mabigat na brasong umakbay sa aking balikat, halos masakal ako sa higpit no’n.

“Oh, nakauwi ka na pala, Harp! Kumain ka na ba? Di ka pa kumakain, ahh? Lika sa kusina, nagluto si Ate Jacky mo ng paborito mo!” saka ako hinatak ni Kuya Evan patungo sa kusina.

As much as I loathe him, gumaan ang loob ko sa kanya dahil iniligtas niya ako sa kapahamakang iyon. Minsan, kung sino pa ’yung kinabu-buwisitan mo ay siya pa ’yung maaasahan mo sa huli.

Nakarating kami sa kitchen.

“T-Thanks, kuya..” hirap na hirap akong bigkasin ’yun dahil baka lumaki pa ang ulo niya.

He rolled his eyes at me and then sighed profusely.

“I don’t like to tolerate this.. but you’re my younger brother.” aniya sa seryosong tono.

Umiling-iling siya sa kawalan pero ngumiti din pagkatapos. He’s somehow protective of me, hindi ko lang in-expect na pati sa pamilya namin ay handa niya akong protektahan.

“Do you really like that man?”

Bigla akong napaisip sa tanong na iyon. Honestly, matagal ko nang alam ang kasagutan doon. I really like Blade, but the mere word ‘like’ has its limitations. I don’t wanna step beyond that because I’ll just be digging my own grave.

“You love him..” dugtong ni Kuya na ikinabigla ko. I don’t know what’s his basis but…

“No, I don’t.” tugon ko.

Tinaasan lang niya ako ng kilay, animo’y walang panahon na paniwalaan ako.

“You’re waiting for him to love you back, am I right?” naubo ako sa isa pang sinabi niya.

That’s just plain bullshit. I shook my head. Waiting for someone to love you back is not romantic, it’s self-destruction. It’s not gonna turn out the way we hoped it would.

“I’m not in love with him, kuya. I don’t and will never be.” instead of a statement it sounded more like a promise to myself.

I might be head over heels with him, but I’m smart enough not to choose self-destruction. I’d rather play around for the rest of my life than to force myself to believe in commitment because that is a big joke.

Right?

Chapter 17 [Taste]

I don’t really want to force myself into believing something that has no certainty. True commitment might work to opposite-sex couples, but with the same-sex relationship, I don’t quite believe that it exists.

Minsan pa, open-relationships na ang uso. Men don’t like to be controlled or tamed, mag-eexplore at mag-eexplore ang mga ’yan hangga’t gusto nila. Not because you’re insufficient, but because they are always looking for more.

Always looking for more.

“Parang sa trabaho lang ’di ba, you have to fully commit yourself. Paano ka magiging masaya kung nililimitahan mo ang sarili mo?” Parker told me when we were inside the spacious gymnasium.

We’re watching one of Diego’s practice match in basketball. Nag-imbita sila ng teams mula sa ibang powerhouse schools. At heto kami ni Parker, nakaupo sa isa sa mga bleachers upang kahit paano ay suportahan ang aming kaibigan.

“You can find happiness in other things, you don’t always have to commit just to feel it.” tugon ko naman.

Kanina pa kami nagtatalo tungkol sa usaping ito. I didn’t really want to open that topic but my mind won’t just shut up about it. And I need to hear some advice or probably other opinions regarding it.

“It’s not genuine happiness if you’re not fully committed. You just don’t know yet what true happiness feels like because you’re always hesitating, you always have doubts, you’re always on the safe side, you’re not giving your hundred percent.”

Well, I don’t believe I have doubts. Alam ko lang talaga kung ano ang kahihinatnan ng mga bagay kung ipipilit ko ito. It’s a repetitive cycle, it’s a history, love is something I don’t wanna invest in because it will just ruin a lot of things.

Stable ang trabaho ko, ang feelings ko, ang mga desisyon ko sa buhay. If I let love control all of it, that would destroy everything.

Hindi na ako nakaimik dahil sa mga salitang nagtatalo sa aking isipan. Pinanood ko ang flow of game sa court upang sakaling ma-distract ako pero hindi ako tinigilan ni Parker sa mga sarili niyang opinyon.

May punto naman ang mga sinasabi niya. I just can’t understand why I couldn’t accept it or even let the idea sink in.

“Anong mapapala mo sa pakikipag-fling, sige sagutin mo nga?” panghahamon pa niya.

Kung makapagsalita ang isang ’to, akala mo hindi rin siya nakikipag-fling.

“Freedom. Independence. And hot sex.” walang pagdadalawang-isip kong sagot. Natawa siya sa aking sinabi, hindi ko nga lang alam kung sarkastiko ba iyon o hindi.

“You don’t know how hotter sex could be if there’s commitment..” napalingon ako sa kanya nang banggitin niya iyon.

Alam kong hinihikayat lang niya ako pero hindi ko rin naman mapigilang isiping mabuti iyon. May mas lalamang pa ba sa hot sex?

“Haven’t you heard about intimate sex? Romantic sex? Sex that happens because of love?” dugtong niya pa.

Ayaw kong magkomento tungkol sa mga usaping iyon dahil…

“Bakit, na-try mo na?” pagbato ko sa kanya ng tanong.

“Hindi pa, pero narinig ko na sa mga kaibigan kong masaya ang buhay pag-ibig. Iba raw ang sex kapag mahal niyo ang isa’t isa, kaya nga tinatawag ’yun na making love minsan.” nagtaas-baba pa ang kanyang mga kilay para mas kumbinsihin ako.

Intimate sex… hmmm, that’s interesting. But I don’t think I would experience it.

“Puro ka kasi subo kaya hindi mo alam, e.” sinapak ko na siya this time. Tumingin pa ako sa paligid kung sakaling may ibang nakarinig nun. Baka akalain nila ang pokpok ko.

“Akala mo hindi rin puro subo nasa utak mo, e!”

Pumailanlang ang nakakairita niyang tawa.

“Subo for now, pero naniniwala pa rin ako sa kapangyarihan ng pag-ibig.”

Kapangyarihan whatever, bahala na kung darating man ’yan o hindi. Ang importante, walang makakapanakit sa akin. I’m safe.

I’m safe..

Nagpaulit-ulit iyon sa aking isipan.

I’m always on the safe side, gaya ng sabi ni Parker. Well, is it bad to choose safety?

“Ang sarap nung isang player, number 10.” nalipat na sa court ang mga mata niya, animo’y sinisipat ang mga players doon.

Tumingin naman ako sa tinutukoy niya at napansin ang lalaking nakasuot ng jersey number 10 mula sa kabilang school. Yeah, he’s right, gwapo nga ang isang ’yun at masarap din.

“If you’re really up for fling, landiin mo nga ang isang ’yan..” isa na namang hamon ang natanggap ko sa isang ’to. Alam niya bang ang bad influence niya?

“Are you serious? Taga-ibang school ’yan at mukhang bata pa, baka makasuhan pa ako riyan.” depensa ko naman.

“Hoy, anong taga-ibang school? Yung satin ang tinutukoy kong number 10, hindi do’n sa kabila. Ayan, sa iba ka nakatingin ha!”

I couldn’t help but flush a bit. Gwapo naman kasi talaga ’yung number 10 sa kabilang school kaya bulag nalang ang hindi makakapansin no’n. Hindi ko lang alam na ’yung sa team pala namin ang tinutukoy niya.

“I thought you were referring to—”

“In all fairness, gwapo nga naman ’yong sa kabilang school. Tall, dark and handsome, complete package na.” saka niya sinipat iyong tinutukoy ko naman.

Natahimik kami pagkatapos ng third quarter. Lamang sa puntos ang school namin ngunit tatlong puntos lang ang agwat nito at kaya pang mahabol.

“Manonood tayo kay Sav mamaya, huh. Ichi-cheer natin siya.” paalala niya sakin tungkol sa sinalihang pageant ni Savannah na gaganapin na mamayang hapon.

“Anong oras ba matatapos ’yun? Baka gabihin ako ng uwi, you know I have a curfew. Hanggang seven lang ako.” I reminded him in case na pilitin niya akong tapusin ang show.

“Matatapos naman ’yun before seven, don’t worry.”

Nang matapos ang practice match ay bumaba kaming pareho sa court upang batiin si Diego sa pagkapanalo nila. Maraming nag-uunahan na kababaihan pababa upang makibati rin sa mga players.

“Congrats, Diegs!” pangunguna ni Parker nang marating namin ang team nila.

Napalibutan kami ng mga matitikas at matatangkad na kalalakihan, lahat sila pawisan. Somehow, I kinda remember scenes like this. Oh no, ang makasalanan kong pag-iisip!

“Ang galing niyo, congrats sa inyo!” dagdag ko naman kaya napangiti na si Diego. He doesn’t usually smile but when he does, you’re surely captivated.

“Salamat, Park, Harp.” tipid niyang tugon dahil naagaw ng magugulo niyang teammates ang aming atensyon.

“Landiin mo na ’yung number 10..” bulong sakin ni Parker nang dumaan sa harap namin ang kabilang team.

“Gaga.” I hissed but the whole gymnasium went silent when a guy walked towards our direction.

That is the guy number 10 from the opposing team. The tall, dark and handsome one. Lalong napasinghap ang lahat nang sa harap namin ito tumigil at nahihiyang hinimas ang likod ng kanyang ulo.

“U-Uhhh, can I….” ang mas nakakagulat pa ay sa akin ito nakatingin. Is he talking to me?

Lumingon-lingon pa ako sa paligid at sa aking likuran nagbabaka sakaling iba ang pakay niya. But even Parker and our school’s basketball team were all looking at me.

Nasa hindi kalayuan lang ang teammates nung lalaki at palihim pang nagchi-cheer sa kanya.

“Pwedeng makuha ang number mo?” what the guy said made everyone dropped their jaws on the ground. Kahit ako ay nalaglagan ng panga.

Naramdaman ko pa ang kurot ni Parker sa aking tagiliran ngunit mas nanaig ang gulat sa akin. Balot ng kumikinang na pawis ang lalaking estranghero ngunit mukhang mas lalo itong pinagpawisan dahil sa hindi ko pag-imik.

It seemed that everyone is waiting for my precious answer. Tinulak pa ako nang mahina ni Parker sa likuran para lang magising ako.

“N-Number ko?” hindi ko rin maintindihan kung bakit ko kailangan pang ulit-ulitin iyon.

Pinamulahan ng mukha iyong lalaki. He obviously looked younger than me, probably a year or two, pero sa lahat ng manlalaro kanina ay siya ang madalas kong napansin. Moreno kasi ito, ang sarap lang ng kulay.

“Y-Yeah, kung okay lang?”

Diego is seriously looking at me, like he wanted to convey a secret message or something. While Parker is smiling from ear to ear.

“Kahit iuwi mo na, okay lang.” sulsol ng walanghiyang si Parker kaya inismiran ko siya.

“I’m Prince by the way..” pakilala niya at nakipagkamay sakin kahit medyo huli na.

Upang matapos na ang lahat ay ibinigay ko nalang ang numero ko sa lalaki. His teammates were happy for him but completely opposite with our basketball team who looked so lost and confused from what just happened.

“Ang haba talaga ng hair, sarap gupitan!” bitteradang parinig ni Parker kahit na magkatabi lang naman kami dito sa quadrangle habang naghihintay sa pagsisimula ng pageant.

“Ang ganda ko ba talaga?” tanong ko sarili pero para mas asarin din ang aking katabi.

“Sana all maganda. Bet ka rin naman pala ni kuya number 10, eh. What’s his name again, Prince?”

Nasa bandang dulo kami nakaupo. Parker prepared a hotdog ballooon to cheer our friend later. Binigyan din niya ako ng isa pero hindi ko muna ginamit.

“Ang bata pa nu’n, baka makasuhan pa ako ng child abuse dun eh.” inalala ko ang eksena sa gymnasium kanina. Nagmukha lang mature iyong lalaki dahil sa tangkad niya.

But I’m not really into kiddie meal, mas gusto ko pa rin ’yung super meal. Huh, ang dami ko na namang sinasabi. Kunwari nalang hindi niyo nagets ’yon.

“OA, hindi ’yan. Mukha namang legal na ’yon.”

Everyone is pumped up with the pageant though it’s not even starting yet. May kanya-kanya silang balloons upang i-cheer ang kani-kanilang pambato. Napapaligiran kami ng maiingay na estudyante, mapa-babae o lalaki.

The stage and the sound system are all set. Sa harapan ng stage ay naka-set ang isang mahabang table na binalot ng puting tela na reserved para sa judges. Some of the professors are also watching so I feel included in the occasion.

“Wala pa ’yung mga judges, anong oras kaya mag-i-start?” naririnig kong bulong sa aming harapan.

“Parating na raw. Nasa backstage na ang ibang judges, may ibang hinihintay nalang.” bulong pa ng isa.

I felt my phone vibrated for a text message. It’s from an unknown number pero base sa mensaheng laman nito ay nakilala ko kung sino.

Unknown number:

Hey, sorry for that reckless move a while ago. I should’ve asked you privately. This is Prince, if you’re wondering.

Medyo kinilig ako sa aking nabasa. He’s not the typical millenial guy na aggressive at iyong maangas. He’s somehow caring and kind. Pero ayaw ko nga pala sa mabait. Gusto ko iyong may pagka-salbahe, eh.

Hindi natuloy ang pagre-reply ko dahil sa pagdating ni Diego. He occupied the monobloc chair beside me, ini-reserved ko talaga iyon para sa kanya.

“Hindi pa nagsimula?” tanong niya habang hinuhubad ang kanyang duffel bag.

His hair is damp from the shower, nakapagpalit na rin siya ng university t-shirt. Naamoy ko ang pabango niyang nakakaakit kaya natagalan ako bago makasagot.

“Hindi pa.”

He gently put down his duffel bag on the floor, nagsidatingan din ang iba niyang ka-team na tinapik siya. Nagsiupuan ang mga ito sa bandang unahan.

The judges lined up at the front. Some staff told them to occupy the seats so that they could officially start the event. There were four judges, bakante pa ang isang upuan pero okay lang daw na simulan dahil parating naman na ang nahuling judge.

Bago pa man magsimula ang lahat, lumapit sa amin ang isa sa mga staff at inutusan kaming lumipat sa unahan upang ma-fill daw ang vacant chairs doon. We gladly obeyed pero hindi ko in-expect na nasa pinakaunahan pala ang aming lilipatan.

“Okay naman pala, mas kita dito..” ani Parker.

Totoong kitang-kita namin ang stage mula sa posisyong ito. Maging ang likod ng mga judges ay malinaw sa aming paningin.

“Kasali pala ang Dean sa judges, pati si Coach Basuel.” tinignan ni Parker ang mga respetadong hurado sa harapan.

The other judges are women. Saglit pa naming pinag-usapan ang malaking posibilidad na manalo si Sav since most of the other candidates are amateurs daw.

Nag-start na ang emcee sa paunang mensahe. Bakla ang emcee at magaling itong mang-engganyo ng mga tao kaya mas naging hyper ang mga ito at nagkagulo.

A loud bang of festive music started the main event. May mga backup dancers ang unang sumayaw sa saliw ng maingay na tugtog hanggang sa lumabas ang lahat ng kandidata.

“Wooooooo! Go Savannah!” napatakip ako ng tainga dahil sa lakas ng boses ni Parker. Well, hindi lang siya ang sumisigaw sa kanilang pambato kaya naman sobrang ingay ng buong lugar.

Ang una nilang attire ay traditional costumes at magrerepresent ng  iba’t ibang bansa. Savannah represents Brazil and she wears a huge headdress with a lots of feathers and she even brought a football. I can’t imagine myself doing that but Sav surely nailed it.

Mas lalong umingay ang paligid sa pagdating ng huling judge. Puro tili ng kababaihan ang sunod kong narinig. May ilang tauhan pa yata itong kasama kaya na-curious ako sa kung sino iyon.

“Oh my gosh!”

“Kyaaaaaahhhh!”

Hinatak ni Parker ang manggas ng damit ko nang sabay naming mapagtanto na si Mayor Torralba ang bagong dating bilang ikalimang judge. He’s wearing a simple black shirt paired with grey chino pants and rayban shades. Maluwang man ang size ng shirt niya ngayon ay ’di pa rin maikakaila ang dambuhala niyang pangangatawan na talaga namang katakam-takam.

Napigtas yata ang garter ng panty ko dahil doon.

Natigagal ako sa aking kinauupuan, hindi malaman ang gagawin o sasabihin, but I told myself that it’s unnecessary. I should stay calm, relaxed, and unaffected.

So what if he’s here? At bakit hindi niya nabanggit sakin na dadalo pala siya rito? At kailan niya pa nakahiligang manood ng beauty pageants? Bakit kailangan niyang humatak ng atensyon dito?

“Shet, kahit kailan ang sarap talaga ni mayor. Look at his goddamn body, sarap ng hubog ng katawan, awww!” kinurot ko sa tagiliran ang malanding si Parker. Bakit kailangan niyang i-voice out ang nasa isip ko?

“Ang ingay mo!” bulong ko sa kanya pero dahil sa lakas nito ay parang hindi na bulong.

“Sus, totoo naman eh. Ang lapad pa ng katawan, sarap patungan. Nakapatong ka na ba sa kanya? Anong feeling?”

Ako nalang ang nahihiya sa pasmadong bibig nitong kaibigan ko. Mabuti na lang at may ibang kausap si Diego sa likuran kaya ’di niya kami napapansin.

But to answer his question, isang beses pa lang akong nakapatong sa kanya, doon sa loob ng sasakyan niya kung saan nahuli kami ni kuya. But that’s it. Normal lang naman ang naramdaman ko. Nothing…. new..

Well, I have to convince myself about that.

“Namumula ka, naku Harper obvious ka na!” tinampal ko ang pisngi niya para lang lubayan na niya ako.

“So what? Big deal ba ’yon?” inikutan ko pa siya ng mata, ’di na namin nasundan ang pinapanood dahil sa presensya ni Blade.

Bago ito maupo sa kanyang reserved seat ay hinubad nito ang kanyang rayban shades at sinipat ang audience, animo’y may hinahanap.

“Boba, natural big deal ’yon! Napaka-swerte mo nang nilalang kung napatungan mo na ang lalaking katulad ni mayor. How about karga? Nakarga ka na niya?” uhaw na uhaw talaga ang isang ’to sa mga makamundong kwento. Paano ko ba ito patatahimikin?

“I’ll tell you in your dreams!” patutsada ko sa kanya para lang tigilan na niya ako.

The show goes on, ’di na namin nasubaybayan at namalayan nalang namin na pinapakilala na ng emcee ang set of judges.

“Next is the famous coach of the university’s basketball team, Coach Andy Basuel.” tumayo ang naturang coach at kumaway sa audience.

Kinakabahan ako dahil susunod nang ii-introduce ang boyfriend ko. Ayaw ko pa namang nae-expose siya sa madla. Joke. Of course, he’s already exposed since he’s the city mayor. Nasiraan na naman ako.

“And last but not the least, the honorable mayor of the city, please welcome Mayor Blade Collins Torralba!” kasunod nito ay malakas na hiyawan, kasama na si Parker doon.

Blade stood up and gave a sly smile to the audience who’s becoming more agressive due to his presence. He waved for a brief moment but then his eyes moved further on my location. Tumigil saglit ang kanyang kamay sa ere nang makita ang kariktan ko.

“Alright, settle everyone! Brace yourselves because the swimsuit competition is next. But before that, let’s all hear first the university dean’s speech.” nagpalakpakan ang lahat nang umakyat sa podium ang aming dean.

Tumahimik na rin sa wakas ang paligid upang makinig sa speech. Ang depinadong likod ni Blade ay nakarehistro sa aking paningin, sobrang linaw, high definition. Ngunit sa duration ng buong speech ng dean, ilang beses kong nahuli ang pagsulyap niya sa aking direksyon.

What is his problem?

Hanggang sa matapos ang napakahabang speech ay lingon pa rin ng lingon si Blade sa akin. Ano ba, sobrang ganda ko na naman ba?

One more glance and he showed his phone then waved it, signaling me to check mine. Sinunod ko ang ibig niyang mangyari at doon ko nalaman na nagtext pala siya.

Daddy Blade:

You look wonderful.

Ito talagang si meyer pereng shere! Nag-effort pa talaga siyang magsend ng text para lang ipaalam sakin iyon? Alam ko namang maganda ako, pero nung sa kanya nanggaling ay para akong kiniliti ng ilang libong boltahe.

I typed in my response.

Me:

Ikaw din, ang sarap mo daddy.

I was about to hit the send button when I realized that it’s too much to take. Baka sunggaban niya ako rito kapag nabasa niya ang ganitong text. I have to change it.

Ire-rewrite ko na sana iyon ngunit nabigla ako nang agawin ni Parker ang cellphone ko.

“Park, what the!”

Nag-agawan kaming dalawa roon. Diego is so confused but I almost shouted when I saw Parker hit the send button.

“Holy motherf….” nagdilim ang paningin ko at gustong gusto ko nang paslangin siya ngayon din lalo na at sobrang lawak ng ngiti sa labi niya. This is fucking ridiculous!

He gave my phone back after but all I could see was the sent message.

Me:

Ikaw din, ang sarap mo daddy.

Putangina.

Tangina talaga.

Hayop!

“Now, let us see his reaction…” tuwang-tuwang bigkas ni Parker habang tinatanaw si Blade na ngayon ay nakatutok na sa cellphone nito, most probably reading that fucking message.

“Parker, mapapatay kita..” I warned him but he just giggled at my remark.

“What’s so wrong with it? Ikaw din naman ang nagtype no’n ’di ba? Tinulungan lang kitang i-send. For sure, it will make him goddamn horny.” pinarinig niya pa sa akin ang evil plan niya.

I closed my eyes for a moment and uttered a prayer to myself. Pagbukas ko ng aking mga mata ay naramdaman ko ang nanunusok na tingin ni Blade sa aking gawi.

I tried so hard to evade his eyes but I still failed. When I looked at him, there is an intense shade of emotion in his irises. His ferocious eyes gave me a feeling that we’re gonna talk about it later on.

But eventually his eyes turned warmer and more disarmed. Lalo akong nawalan ng ulirat nang kindatan niya ako nang mabilis at saka umusbong ang ngiti sa kanyang mga labi.

And then my phone vibrated for a new message. Nagulantang ako nang mabasa iyon.

Daddy Blade:

Want a taste after?

Chapter 18 [Friendship]

Nagsimula na ang magarbong swimwear round ngunit buong oras ng panonood ay hindi ako napalagay. Sinong hindi mababalisa kung may masarap na barako ang tingin nang tingin sa’yo?

Right? I believe everyone agrees with me.

“Ano ba ’yan, kuyakoy ka nang kuyakoy. Okay ka lang ba?” my eyes turned diabolical when I heard Parker’s voice.

Ipinirmi ko ang aking mga hita dahil sa pagpuna niya. I looked down on my knees and somehow it’s still shaking. Ano bang nangyayari sakin?

“Are you seriously asking me kung okay lang ako? Pagkatapos mong i-send ’yong message, siraulo ka!” anggil ko sa kanya. Imbes na ma-konsensya ay pinagtawanan pa ako ng hinayupak.

Based on Blade’s reply a while ago, it’s all clear that the message turned him on. And the distance between our seats never made it difficult to feel his penetrating stares. Kada limang minuto yata ay lumilingon siya sa aking gawi. At mukhang napapansin na rin ng iba dahil napapatingin na sa akin ang mga katabi ko.

And as much as I wanted to taste him right now, I need to keep a straight face because I’m literally sweating bullets as of this moment. In the sea of this people, I’m getting horny as fuck.

“Anong reply niya? For sure, the message aroused him..” walang katapusang panunuya ni Parker, siniko ko ang tagiliran niya upang manahimik. Sarap butasin ng tagiliran niya para maubusan siya ng dugo, gano’n ako kasama.

But aroused or not, Blade can’t keep his eyes off of me. ’Yung totoo, nanonood pa ba siya ng pageant o ako nalang ang papanoorin niya buong magdamag?

“He keeps on looking at you, is there a problem?” narinig ko namang bigkas ni Diego kaya naman naalala kong nasa kabilang gilid ko lang siya.

The audience clapped as the second contestant finished her walk. Panglima pa si Savannah kaya hindi pa kami nag-iingay sa ngayon.

Instead of giving Diego an answer, I took out my phone to send someone a message.

To Daddy Blade:

Stop looking at me.

That’s it, that’s the content of the text and I sent it to him right off the bat. I gave it ten seconds for him to completely read my message. Nakayuko siya habang nakatutok sa screen ng kanyang cellphone. Habang ang ibang judges ay seryoso sa panonood at pag-obserba sa mga kandidata, siya naman ay iba ang pinagkaka-abalahan.

Hindi naman ako kasali sa contest pero ako ’yung sinusubaybayan niya. Kung nababawasan lang ang ganda, ginawa ko na.

Hindi nagtagal ay binasa ko ang kanyang reply.

Daddy Blade:

You just turned me on and now you’re playing hard to get?

I received another glance from him by the time I raised my head. His eyes were filled with controlled desire. Dahil nakatingin ako sa kanya ay huli na nang mapansin kong nakikibasa si Parker sa aking cellphone.

“Parker, what the fuck?! Can you mind your own business?” gigil kong bulong sa kanya, pilit kong hinihinaan ang boses ko upang walang ibang makarinig.

“What you’re doing is fine, magpa-hard to get ka lang.” suhestiyon niya kahit hindi ko naman hiningi. Iritado man sa mga kalokohan niya ay nacu-curious ako sa mga binabalak niya. So talaga ngang nabasa niya ’yung text?

“And now you’re telling me to push him away? Akala ko ba gusto mong bumigay ako sa kanya?”

My question seemed to pique his whole interest. Dahil hindi pa ako nagtitipa ng text pabalik ay napansin kong sumusulyap na naman si Blade sa aking kinaroroonan.

“Do you really wanna make him chase you?” bumaling ako kay Parker dahil sa tanong niya.

Chase me? Why do I feel like this is a bait? Bakit pakiramdam ko ay may hidden agenda na naman siya rito?

Hindi ako umimik. Gugustuhin ko bang habulin ako ng isang tao? But this is Blade we’re talking about, ang barakong alkalde ng lungsod, at sa tingin ko’y hindi niya gawain iyon, ang maghabol. Realistically speaking, siya ang laging hinahabol. And to chase someone like me is close to impossible. That’s absurd.

Maaaring init ng bibig lang ang habol niya sakin. And I’m okay with that arrangement.

“He’s not the chasing type.” iyon ang napili kong itugon sa matagal kong katahimikan.

“No, of course every guy is. They like the chase, the thrill of it. But guys don’t just chase everyone, they chase someone they like. And parang test na rin ito para malaman natin kung may pag-asa ka nga ba sa puso niya.” Parker explained it to me like I’m a five year old kid.

In the middle of this all, bahagyang napupukaw ang loob ko sa mga sinasabi niya. But at the same time, I’m dismissing those ideas.

Pagak akong ngumiti nang sarkastiko. Kinukumbinsi ko ang sariling maniwala sa ideya na maaaring walang puso ang lalaking katulad ni Blade. Not that I’m telling that he’s heartless, what I’m saying is that he’s not the type of guy who believes in…. rainbows and true love or whatsoever.

Straight alpha men are all the same. They crave hot sex. Maybe they tell you sugarcoated words of promises but in reality, it’s not always turning out the way you hoped it would be.

And they play, they always like to play. And the only way I can experience those men is to play the game.

“Okay fine, I know you don’t believe in love or commitment. But just try this one, wala namang mawawala ’di ba?” dagdag niya upang mas makuha ang buong loob ko.

Whatever he wants me to try, I’m pretty sure that’s another insane idea.

Nang balikan ko ng tingin si Blade ay naroon na sa itaas ng stage ang focus niya. Kasunod nito ay ang pagtawag sa ikalimang kandidata.

“And the next candidate…. from the school of veterinary medicine… none other than Savannah Flores!”

Nagsitayuan upang maghiyawan ang mga tao sa aming paligid, maging kami ni Parker ay full support sa aming kaibigan. We waved the hotdog balloons as Sav walked the stage with so much pride and confidence. Sa audience impact pa lang ay alam kong panalo na siya, she’s nailing every second of her ramp walk.

Sav’s huge bouncing boobs are the main highlight of her performance. Kita mo nga naman, dyoga na ang labanan.

I noticed the judges were also clapping with our friend’s stunning performance. But one thing made everyone cheered her more is when she seductively winked at one of the judges.

Nahuli ng mga mata ko kung sino ang kinindatan niya. It was Blade.

“Ang landi ng lola mo oh!” natawa kaming pareho sa isinigaw ni Parker.

Hindi ko alam ang naging reaksyon ni Blade sa ginawa ng aming kaibigan. Or maybe Savannah winked at someone else, nag-assume lang kami na si mayor ’yon?

Naupo kami sa aming upuan nang matapos ang moment ni Savannah sa stage. There were a total of ten candidates, pinaghalong babae at mga transgenders ang kasali. Malakas din ang cheer sa ibang mga kandidata pero siyempre hindi nagpapahuli ang aming kaibigan.

“May pakindat pa si bakla..” hindi maka-move on itong si Park at hanggang ngayon ay iyon ang kanyang bukambibig.

“That’s her tactic, let her be.” pahayag ko naman.

Parker gave me a scrutinizing look as if I didn’t mean what I said. Nilubayan naman niya ako pagkatapos at tahimik naming pinanood ang mga sumunod na kandidata.

Saka ko lamang naalalang hindi ako nakapagreply kay Blade sa text niya kanina. Tinitigan ko ang screen ng aking cellphone hanggang sa hindi ako makaisip nang ititipa.

Parker’s words replayed on my mind like a cd. They like the chase, the thrill of it. But guys don’t just chase everyone, they chase someone they like. And parang test na rin ito para malaman natin kung may pag-asa ka nga ba sa puso niya.

“So… how this test works?” hindi ako nakatingin kay Parker nang itanong ko iyon. I heard his soft chuckle but he leaned closer to me.

Wala nga namang mawawala. Whether Blade likes me or not, I don’t care. Alam ko naman kung hanggang saan lang ako at matagal ko nang ipinapaalala iyon sa aking sarili.

“Create the tension…” his whisper sent chills down my spine.

Nagkatinginan kami at nagtaas-baba pa ang kilay niya na animo’y ipinararating na dapat kong maintindihan ang ibig niyang sabihin.

Create the tension?

“Push him, refuse him, repel him. Don’t give him what he wants and see how he’s going to react.”

Sa mga pagkakataong ito ay wala akong tiwala sa mga salita niya. Medyo may takot akong nararamdaman dahil pakiramdam ko’y kung gagawin ko iyon ay wala lang sa kanya. I don’t see someone like Blade would go or even chase after me. Parang ang laki naman ng ulo ko kung gagawin ko iyon. Alam kong maganda ako pero alam ko ring marami pang mas magaganda diyan na kayang-kaya niyang ipalit sakin.

Dahil sa rekomendasyong iyon ay naisipan kong hindi na ituloy ang pagtipa ng text kay Blade. Instead I shifted my focus on the show.

There was a brief break. Some staff provided some food and water to the judges while a group of dancers perform on the stage. Kumain at uminom ang ilang judges bukod kay Blade na prente lamang na nakaupo sa kanyang seat, hindi ginagalaw ang pagkain. Paminsan-minsan ay may lumalapit sa kanyang tauhan at may ibubulong ito.

Every now and then, Blade would take a look at his phone probably to check on something but he quickly puts it down afterwards.

Tanging ang malapad niyang likod at ang side view ng kanyang mukha ang nakikita ko pero alam kong hindi siya nakangiti ngayon. Kung kanina’y maganda ang mood niya, ngayon naman ay parang bumaligtad ito. Seryoso na at may pag-igting pa ang kanyang panga.

Ngunit ang pinaka-kapansin-pansin sa lahat ay hindi na siya lumilingon sa aking gawi.

Siguro ay napagod na o baka nagka-stiff neck na?

Then suddenly, my phone vibrated for a new message. Nanginginig ang kamay kong binasa ang nilalaman nito.

Daddy Blade:

I stopped from looking at you, now what?

Parang nakarinig ako ng mga anghel na nagsikantahan sa langit pagkatapos kong mabasa iyon. Imagining that Parker is one of the angels and instead of singing along, he’s laughing like an evil.

“Anong sabi??” tsismosong tanong ng katabi ko kaya hangga’t maaari ay inilayo ko sa kanya ang cellphone ko. “Ano ’yan, ba’t may pagdadamot?”

“Kasasabi ko lang ’di ba, mind your own biz!” dahil sa pag-ilag ko kay Parker ay bumangga ako sa matigas na dibdib ni Diego.

Damn.

“S-Sorry…” paghingi ko ng paumanhin sa nagtatakang mukha ni Diego.

“Careful..” tipid niyang paalala saka ako nginitian. Somehow, nabawasan ang iritasyon ko kay Parker dahil sa kabaitang taglay nitong si Diego.

Inismiran ko si Parker bago magtipa ng irereply sa text ng kamahalang si Blade.

“Remember to not give him what he wants..” may pabulong na naman si Parker habang nagtitipa ako.

I covertly rolled my eyes and sighed.

Nakapagpasya na akong magtipa ng isesend na mensahe pero heto na naman ako at gulong-gulo, hindi malaman kung itutuloy ko ba o hindi, kung itutuloy man ay hindi ko rin naman alam ang sasabihin sa kanya.

My mind is currently fucked up and won’t stop being fucked up. Fuck!

Nakayuko ako at nakatutok sa screen ng aking cellphone nang marinig ko ang singhapan ng mga tao sa paligid. Hindi pa man pormal na nagsisimula ang susunod na round ay natanaw ko ang pares ng sapatos sa aking harapan.

Pag-angat ko ng ulo ay doon ko nalamang nakatayo na pala sa aking harapan ang alkalde ng bayan. Ilang beses akong napakurap, nagbabaka sakaling ilusyon lamang itong nakikita ko ngayon.

No matter how it felt surreal, everything was real.

Blade is extra large and seeing him standing in front of me like an enormous building, I almost wanted to faint and just pretend that this is not happening.

Inabot niya sakin ang dala niyang pagkaing nasa styro at bote ng tubig. Teka, kanya ’to ah? Bakit binibigay niya sakin?

“Why are you giv—”

Hindi pa man ako tapos sa aking sinasabi ay tumalikod na siya at saka bumalik sa kanyang upuan. Okay, what was that all about?

“Mukhang masarap ’yan ah? Patikim!” akmang hahablutin ni Parker ang styro ngunit mabilis ko itong inilayo sa mga galamay niya.

“Over my dead gorgeous body!” panangga ko naman.

“Ay ohhh! Laban na laban gurl?”

Itinabi ko ang styro at ang bote ng tubig upang hindi manakaw ng kung sinoman. I took out my phone and forced myself to send a message.

Me:

Bakit binigay mo sakin ’to? Hindi ka ba ginugutom o inuuhaw?

I hit the send button. Ilang sandali lang ay natanaw ko si Blade na nakatutok sa kanyang cellphone, probably reading my text. Hindi nagtagal ay natanggap ko ang reply niya.

Daddy Blade:

You need it more than I do. Or do you wanna proceed with the dessert?

Itinago ko ang ngiti ko. Ako na ang sumulyap sa gawi niya at eksaktong nagtama ang mga tingin namin.

We were interrupted by the emcee’s voice as he announced the next round will be the talent portion where each contestant is given two minutes to show us their talents. Sa round na ito ay shinuffle ang mga contestants, nag-draw lots sila kung sino ang mauuna.

Sumalang ang unang contender at ito ay umakto bilang isang babaeng pulubi. Ang mga sumunod ay kumanta, ang iba’y nagpakita ng kanilang talento sa pagpinta, at ang iba naman ay nagpakitang gilas sa pagsayaw ng mga katutubong sayaw.

“Magaling ’tong pangalawa pero ang tigas ng katawan..”

“Medyo sintunado siya dun sa mataas na part..”

“Hindi naman sabay-sabay ang mga back up dancers, ano ba ’yan?!”

Samu’t saring criticisms ang naririnig ko sa paligid. Kung hindi nila manok ay hindi nila ichi-cheer. That’s how it went.

After the nine contenders, umapak si Sav sa stage dahil siya ang huling sasalang. From what I’ve heard, she prepared for a contemporary dance.

She wasn’t smiling this time on purpose, her expression changed when a mellow music started. She gracefully moves like a real ballet dancer, hinaluan ng jazz kaya mas lalong pumatok sa madla.

“Gusto ko ’yung facial expression, ginagalingan masyado ni bakla..” Parker murmured and like everyone else he’s too focused on watching.

Hindi pa nakuntento at bumaba pa ng stage si Sav, she’s still dancing and doing smooth hand movements when she stopped in front of the judges’ table. Sumampa siya sa ibabaw ng mesa at doon ay lumiyad.

Maging ako ay namangha sa mga pakulo niya. Ginagalingan nga masyado!

Kung kaninang tahimik na nanonood ang mga tao, ngayon ay nagtilian nang lumapit si Sav kay Blade at animo’y bigla siyang naging parte ng performance nito.

Tumikhim ako at nanatiling nanood. Naki-cheer nalang din ako upang ’di ma-out of place.

Savannah used Blade as props and danced around him. Hinatak pa siya nito hanggang sa mapatayo ito sa kinauupuan. Nahihiyang napangiti si Blade at sinakyan na lamang ang kalokohan ng aming kaibigan.

The music turned erotic and that was the time when Sav is almost grinding on him, the reason why the audience went ballistic.

“Still a tactic, huh?” pagpaparinig sakin ni Parker.

I ignored him and continued watching. Napuno ng malalakas na hiyawan ang buong quadrangle. Tama naman ang sinabi ko, isa lang ito sa mga tactic ni Savannah upang mas makuha ang loob ng madla at maging ng mga hurado. It’s a publicity stunt.

Nang matapos iyon ay nakaramdam ako ng gutom. Binuksan ko ang styro at kinain ang laman nitong pasta. It’s almost six-thirty, hindi ko pa alam kung tatapusin ko nga ba itong show o hindi dahil mukhang aabutin pa ito ng gabi.

Naunang magpaalam si Diego dahil inaya na ito ng kanyang teammates at mukhang may party pang dadaluhan.

Question and answer portion came. Magaganda ang sagot ng bawat isa, may ibang pinangunahan ng kaba ngunit nakabawi naman sa dulo. Savannah was asked about divorce thingy and she answered well with confidence. Sa dulo pa ng kanyang sagot ay muli siyang kumindat sa direksyon ni Blade.

Parang timang naman na nakaantabay si Parker sa aking reaksyon. I just raised an eyebrow and acted normal. Wala naman ito.

Thinking about Blade and how he’s probably receiving a lot of advances even before, isa na nga ako roon sa mga nagtangka. And I’m not against those people who are trying to win his precious attention.

This is still within normal, right?

It’s already seven when they announced the winners. Lahat kami ay nagulat nang malaman na 1st runner up lang ang aming kaibigan, ang winner ay mula sa ibang department.

“Ang galing mo! We’re so proud of you!” nakarating kami ni Parker sa backstage upang batiin si Sav.

May korona at sash siyang suot at nagsimula siyang mag-iiyak nang yakapin ni Parker.

“Congrats, Sav! You did a good job!” bati ko naman ngunit patuloy ang bagsak ng luha niya.

Hindi namin malaman kung tears of joy ba iyon o naiiyak siya dahil natalo siya. Well, she didn’t technically lose since she’s still a runner up.

“I-I didn’t win the crown..” Sav uttered between her sniffs. Malungkot ang tono niya, nagpalitan kami ng tingin ni Parker.

“Bakla, anong tawag mo diyan sa koronang suot mo? Ikaw pa rin ang panalo samin, ano ka ba?!” pag-aalu ni Parker sa kanya.

Sa mga ganitong pagkakataon ay alam kong mas magaling si Parker sa pagco-comfort. Nakisali nalang ako at nakiyakap na rin.

“Huwag ka nang malungkot, Sav. Hindi ka pa ba masaya na naka-tsansing ka kay mayor?” pagbibiro ko kaya bahagyang umangat ang labi niya at napangiti.

It just came out of nowhere, hindi ko pin-lanong sabihin.

Napangiwi si Parker ngunit ako lang ang nakakita no’n. He looked at me after, like I said something horrifying.

“O-Oo nga! Ang kiri mo rin, eh! Sinayawan mo pa ’yong si mayor, mabuti nalang at ’di alam ng lahat na kaibigan ka namin. Nakakahiya kaya sa part namin!” sabay-sabay kaming natawa sa biro ni Parker.

We didn’t expect that talking about Blade would somehow make our friend happy.

“Sira!” Sav grunted. Pagkatapos ay bumaling siya sakin na ipinagtaka ko. “Close pala kayo ni mayor, Harp? Nakita ko kayo kanina nung sumilip ako, binigyan ka niya ng pagkain?”

Iniwasan ko ng tingin si Parker. I didn’t know Savannah witnessed that scene.

“H-Hindi naman masyado, he’s a family friend.”

That’s always my alibi. Hindi ko alam kung bakit hindi ko masabi sa kanya ang totoo. Na ano, na may relasyon kami ni mayor? That’s not even serious, so why would I brag about it?

“Talaga? So ayos lang pala kung irereto mo ako sa kanya? Ang balita ko kasi single siya at wala pang asawa o girlfriend!” parang nakalimutan niyang kanina lang ay malungkot siya. Ngayon naman ay parang batang excited.

Parker coughed while I’m contemplating my thoughts. Inaabangan ni Sav ang isasagot ko kaya nakaramdam ako ng pressure.

“Y-You like him?” tanong ko, more of a confirmation.

Sav nodded like it was already obvious.

“Kaya nga nagpapansin ako kanina, e. So ano, irereto mo ba ako?” she even held my hands tightly as she anticipates for my golden answer.

I think there’s nothing wrong with it, even though it feels wrong on so many levels, wala namang masama kung magshare ’di ba? Share your blessings ika nga nila.

“Yeah, sure. He’ll surely… like you..” tugon ko naman.

“Oh god! Thank you!”

Niyakap niya ako nang mahigpit. Mabilis siyang nakalimot sa katatapos na patimpalak at nabalot ng matinding excitement.

Muling umubo si Parker pero ngayon ay sadya na. Saka ko lamang napansin ang paglapit ni Blade sa aming kinaroroonan. He was behind me, agad kong naramdaman ang init ng kanyang katawan.

Dumaan sa aking ilong ang natural na bangong taglay niya. Barako sa kanyang panlabas pero pormal kung gumalaw at makitungo, that’s none other than the honorable city mayor, Blade Torralba.

While looking at him, Sav pulled my arm reminding me of our recent…. agreement.

Hindi ko malaman kung paano ko sisimulang ireto ang boyfriend ko sa aking kaibigan. I cringed thinking about it… but right as of this moment… I think friendship matters over some…. relationship with no strings.

Chapter 19 [Commit]

Lately, I haven’t been feeling myself. It feels like something is going on but I can’t quite lay a finger on it. Or maybe this is existential crisis that I’m going through?

I know myself better than anyone could. I’m the sunny type, I’m wild, aggressive, adventurous, risk-taker, and I like challenges. But this past few days, it seems like each of the trait I have, fades one by one.

To the point that I’m starting to feel that I’m losing my identity.

Or maybe I’m just overreacting, maybe I’m just overthinking.

“What’s wrong with you?”

Isang umaga, binisita ako ni Kuya Evan sa aking kwarto. Nakadapa ako sa kama habang nag-bi-browse ng kung anu-ano sa aking social media accounts. Marahan kong hinihilot ang aking ulo upang maibsan ang aking pagkahilo.

“Nothing’s wrong with me, kuya.” tamad kong sagot.

Lumundo ang gilid ng kama nang maupo siya roon. Hindi niya pinalampas na hipuin ang aking noo ng kanyang kamay. I lazily gazed at him.

“Wala ka namang lagnat, bakit ang tamlay mo?”

Kahit sarili ko ay hindi kayang bigyan ng sagot ang katanungang iyon. At hindi naman ako matamlay, it’s just that I have these days when I don’t feel like doing anything.

Nang hindi ako sumagot ay inagaw niya ang aking cellphone.

“Kuya, akin na ’yan!”

Inilayo niya ang aking cellphone kung saan hindi ko maaabot. And since sinapian ako ng katamaran ngayon, hinayaan ko lang siya dahil wala akong ganang makipagbuno sa kanya ngayon.

“What happened to you? Sinaktan ka ba ng gagong ’yon? Sinasabi ko na nga b—”

“Walang nanakit sakin. Tinatamad lang talaga ako ngayong araw!” napipilitan kong katwiran sa kanya.

Humaba ang nguso niya at tinitigan ako nang mariin. Once again, his obsession about everything is driving me insane. I know how to deal with him but right now I don’t have the capacity to do that.

“E bakit hinihilot mo ’yang ulo mo kanina? Masakit ba ang ulo mo?” may pag-aalala sa tono ng boses niya, ang marahas niyang ekspresyon kanina ay naglaho at naging mas maamo.

“It’s just a stupid headache, kuya.”

Bagot na bagot ako dahil walang magawa. I layed down on the bed and not even caring if he has my phone.

Saglit na lumabas ng silid si kuya, hindi ko alam kung saan pumunta. Pero alam kong babalik pa siya dahil hindi niya isinarado ang pintuan.

It’s been three days since the pageant at the school. Binigyan din ng mahaba-habang off ang mga estudyante upang makapagpahinga at para na rin makapaghanda sa kanilang nalalapit na final examinations.

Professors aren’t required to attend, pero madalas ay pumapasok pa rin dahil sa mga gawaing hindi pa natatapos. And in my case, natapos ko nang lahat iyon kaya heto ako at walang balak na pumunta sa school ngayon. I don’t even feel like going to the shop. I don’t know what to do with my life, seriously.

At sa mga lumipas na araw, pinag-isipan kong mabuti ang pagreretong gagawin kay Blade para sa aking kaibigan. O kung gagawin ko nga ba talaga. I’ve had the confidence to do it days ago but now I don’t even know where to start.

“Alam mo para kang sira, hinabol-habol mo ’yung tao tapos ngayon ipapamigay mo? Bobo lang ang gumagawa no’n!” iyon ang naging opinyon ni Parker nang isang beses siyang bumisita sa shop, the day after the pageant.

Hindi naman ako nasaktan sa sinabi niya dahil totoo naman. I’m so stupid to agree to it just for the sake of ‘friendship’. I love my friends but I don’t think it’s my place to risk something like that.

“What about Sav?” tanong ko sa kanya, sabay kaming nagbuntong hininga.

Well, her happiness doesn’t necessarily need to depend on me. Kung may gusto siya sa tao, bakit hindi siya ang gumawa ng paraan?

“I’ll try to talk to her, maiintindihan naman niya siguro.” Parker assured me, but right now I don’t need assurance. I just need answers.

“So you’re gonna tell her about my relationship with him?” kuryoso kong tanong tungkol sa huling sinabi niya.

“Not if you don’t want me to. Ano bang gusto mong mangyari? At saka bakit ayaw mong malaman ni Sav?” kinunutan niya ako ng noo.

Hindi naman sa ayaw kong malaman ni Sav. Pero ang malaman niya ito matapos niyang aminin na may gusto siya kay Blade, maaaring hindi niya iyon matanggap.

“I need to tell her.” marahan kong bigkas.

Mukhang na-gets naman ni Parker ang ibig kong sabihin kaya tumango na rin siya. Sasabihin ko na ang katotohanan kay Sav, hahanap lang ako ng tamang panahon para roon.

Nang makabalik si Kuya sa aking silid ay may bitbit na siyang kahon ng mga gamot.

“Heto, inumin mo ’yan. Baka sakaling makatulong sa sakit ng ulo mo.” he gave me some meds for a headache. He went to my cabinet and gave me the water tumbler.

“Thanks.”

Sa sumunod na araw ay inabala ko ang aking sarili sa shop. Medyo matumal ang customers ngayon kaya naisipan kong pangunahan ang pagpapaligo sa mga alagang hayop.

Kahapon lang ay naiuwi na ni Diego ang kanyang alagang si Cody upang ipagpatuloy ang recovery nito at home. Wala ako kahapon kaya sa text ko lamang iyon nalaman.

“Are you okay? You don’t look well.” puna ni Kean nang mapansin niyang mababa ang energy ko ngayong araw.

That’s what I hate about being sunny. You need to keep it consistent. And when you don’t, it will be such a big deal to them.

I smiled at him and pretended like my usual self.

“Okay lang ako, Kean.”

Naging abala ako sa pagpapaligo ng mga hayop. Somehow I feel lighter but still I can’t find a reason to be optimistic today. Or maybe it’s just the hormones?

Hormones, my ass.

Feeding time ang sumunod. Bitbit ang lata ng isang dog food, pinakain ko ang mga asong nasa kulungan. Somehow, doing this gives me satisfaction. Unti-unting gumagaan ang aking loob and I feel like I’m going back to my original phase.

“Wow, ang sipag naman.” panunuya ng lumapit na si Steffy.

“Totoo bang kasipagan ’yan o pakitang tao lang?” sabat pa ni Melanie.

Of course, lagi silang full force sa pang-iimbyerna sa akin. Kung kailan gumanda na ang aking pakiramdam ay saka naman susulpot ang mga plastikadang ito.

Imbes na makipag-bangayan ay mas pinili kong manahimik. At isa pa, hindi ko kailangang patunayan ang sarili ko sa kanila dahil mas maganda ako sa kanila.

Lunch time at lumabas ako ng shop. Ilang lakad lang ay matatanaw ang hilera ng mga kiosk na pwedeng kainan. Maganda rin ang panahon dahil hindi gaanong mainit, at kahit maaraw ay hindi nakakapaso ang sinag nito.

Dahil hindi naman masyadong gutom, napili kong sa Starbucks na lamang kumain. I pushed the doors to get inside, ngunit ang unang bumungad sa akin ay ang grupo ng kalalakihang naroon. Some of them looked familiar, though.

Pumila ako sa counter, hindi gaanong matao ngayon at marami pang table ang bakante. Hindi pa ako nagtatagal ng isang minuto roong nakapila nang may kumalabit sa aking likuran.

“Hi!” masiglang bati niya.

His eyes twinkled, lumingon ako sa table na puno ng kalalakihan na nakaantabay sa amin.

“Ikaw pala, Prince! Kumusta ka na?”

Nailang ako. Parang ang feeling-close masyado ng tanong ko e hindi ko pa naman talaga masasabing magkaibigan nga kami. The only interaction that we have was the time he asked my number.

“Ayos lang, ’di ko inaasahang makikita kita rito.”

Nang malapit na sa counter ay hinayaan niya muna akong makapag-order. Nang makapili ako ng bakanteng mesa upang hintayin ang order ay saka siya sumunod sa akin. He occupied the seat in front of me.

Nagkamustahan kami. He’s uhmm.. he’s casual and very approachable. Madali siyang kausap at makapalagayan ng loob kaya tumagal ang usapan namin.

“Akala ko talaga ayaw mo sakin. You didn’t return my texts.” matamlay niyang pahayag ngunit pinatungan ng ngiti sa labi.

I have been receiving his texts lately and he asked me out so many times pero hindi ko nagawang magreply dahil abala ako sa trabaho at wala rin ako sa mood nitong nakaraang araw.

“Sorry, I’ve been bombarded with work.”

Nabanggit ko rin sa kanya na isa akong professor sa school na binisita nila noong nakaraan para sa practice game. Hiyang-hiya pa siya dahil wala siyang ideya tungkol doon.

“Akala ko nag-aaral ka roon. I mean, you look so young to be a professor kaya hindi ko naisip.” hinihimas niya ang likuran ng kanyang ulo.

Well, I can’t blame him if I look so young and fresh. Ilang beses na rin naman akong napagkakamalang estudyante roon.

“Okay lang ’yun.”

Nauna nang magsialisan ang ibang mga kasama niya ngunit nagpaiwan siya. He’s really persistent and just now he’s personally asking me out on a date.

“Why not? Wala ka namang… boyfriend ’di ba?”

Moreno itong si Prince, gwapo siya at athletic ang pangangatawan. Pero sa tingin ko ay masyado siyang bata para sa akin. Wala nga akong boyfriend pero meron nang nagmamay-ari sakin, though no strings nga lang.

“I’m in an… uhmm.. open relationship.” kinagat ko ang labi ko, sising-sisi na nabanggit ko pa iyon.

Open relationship, my ass! Is that even a relationship?

“That’s fine with me. So uhh, let’s say Friday night?” parang hindi man lang siya napaisip sa sinabi ko, and to think that he’s fine with it, I’m surprised!

Hindi ko pa alam kung ano ang tunay niyang pakay sakin, but if it’s something serious, I don’t think he will be fine with the ‘open relationship’ bullshit I said. Ibig sabihin, he’s probably looking for some…. fun.. or sex to be more specific.

I was in the middle of contemplating my own thoughts when the entrance door opened. At sa hindi inaasahang pagkakataon… naubo ako nang wala sa oras nang makita ang kaibigan.

“Oh gosh, Harper!” maligayang tono ni Savannah.

She’s alone and she wears a simple but sexy outfit. Imbes na pumila sa counter ay ang table namin ang una niyang pinuntahan. I looked at Prince who’s also looking towards my friend.

Bumagal ang paglalakad ni Sav nang mapansin ang kasama ko sa table. Her mouth opened in shock and eventually gave me a knowing look.

“Uhm, Prince this is my friend Savannah. Sav, this is Prince uhhh…” hindi ko alam kung anong label ang ibibigay ko sa kanya pero base sa reaksyon ni Sav ay may iba na siyang interpretasyon sa kanyang utak.

“Hello! Nice to meet you!”

They shook hands.

“Sige, mukhang naabala ko pa ang date niyo. Doon na ako sa counter! Bye, Harp!” she intentionally winked at me before walking away.

And now, she has this impression that I’m dating someone else. Paano ko pa masasabi sa kanya ang katotohanan tungkol sa amin ni Blade? Either she won’t believe it or if not, she will presumbably believe that I’m two-timing.

Wala ako sa sariling nakabalik sa shop. I agreed on a Friday night with Prince, nahiya naman akong tanggihan dahil mabait siya at mukha namang mabuti siyang tao.

Kinabukasan, palabas pa lamang ako ng school ay nakatanggap ako ng mensahe kay Blade. He needs some help with babysitting again, since suma-sideline daw si Tito Henry at walang maiiwan sa kanilang bahay.

Nagtaxi na ako para mas mabilis na makarating. Ang gate ay hindi naman naka-lock kung kaya’t malaya akong nakapasok sa loob. Naabutan ko sa sala si Tito Henry na nakabihis at mukhang paalis na.

“O, iho ikaw pala!” parang nagulat pa siya na sumulpot akong bigla sa harapan niya. Humihigop siya ng kape habang sinasalansan ang mga kagamitan sa isang duffel bag.

“Magandang gabi po, Tito. Si Blade po?” hindi na ako nahiyang pumasok sa loob.

Mabango si Tito dahil naamoy ko ang halimuyak niya nang dumaan siya sa harap ko.

“Ah, oo nabanggit nga niyang ikaw ang titingin kay Bullet. Nasa itaas sila.” nagmamadali na si Tito pero hindi niya nakalimutang ngumiti sa akin.

The usual ‘mysterious’ smile he gives me the first time we met.

“Aalis na ako, iho. Ikaw nang bahala dito sa bahay. Pasensya na at hindi na ako masyadong nakapaglinis.” aniya habang pinagmamasdan ang paligid.

Hindi naman makalat kaya hindi ko naintindihan ang ibig niyang sabihin.

“Ayos lang po, Tito. Ako nang bahala.”

His smile reached his ears. Ginulo pa niya nang bahagya ang buhok ko bago lumisan. Nang makaalis si Tito ay dumiretso ako sa itaas.

Walang katok-katok, pinihit ko ang doorknob sa natatandaan kong kwarto ng mag-ama ngunit nabigla ako nang maabutan si Blade doon na walang saplot.

“Goodness gracious!” napatili ako sa gulat, kunwari birhen pa ang bibig at mga mata ko.

His muscular back is so mesmerizing. Ang mga bitak doon ay nakakauhaw at nakakatakam. Humarap pa siya sakin kaya bumalandra ang natutulog niyang…. kargada.

Kahit tulog pa iyon ay mataba at mahaba na. Maugat din, malinis pa dahil trimmed ang kanyang pubic hairs. Nakita ko naman na ’to noon, natikman pa actually, kaya hindi ko alam kung bakit nagugulat pa rin ako.

“Oh, sorry.” aniya saka hinatak ang bathroom towel at ipinulupot sa kanyang baywang. Teka, huwag muna!

“Nagbibihis ka pala.”

I looked around and found Bullet sleeping on the crib. Tumatagaktak pa ang basang buhok ni Blade kaya nalaman kong bagong ligo ito.

“Lalabas muna ako.” paalam ko at saka tumalikod.

“You don’t need t—”

Hindi ko na siya pinatapos at lumabas nalang muna. Baka hindi ko na naman mapigilan ang sarili ko at maisubo ko na naman siya nang wala sa oras. At kailangan ko nga rin pala siyang kausapin tungkol sa…. tungkol sa..

“I’m done, pwede ka namang pumasok.” aniya nang buksan ang pintuan.

Nakasuot na siya ng pantalon ngunit topless pa rin. Parang umuusok sa aking paningin ang mga pandesal sa kanyang tiyan, maging ang namumula niyang nipples na naghihintay lamang na masuso. What the actual fuck. Ang libog ko talaga pagdating sa kanya.

“Okay.”

Pumasok ako sa loob. May tamang espasyo naman ang kanyang kwarto ngunit nagmukhang masikip dahil sa crib at sa mga laruan.

Hinayaan ko siyang magbihis. Nilapitan ko ang crib at pinagmasdan ang natutulog na si Bullet. I miss him. Ang tagal ko na ring hindi siya naaalagaan.

“Allen will be home before eight. Ayos lang ba na umuwi ka ng gano’ng oras?” tanong niya kaya napalingon ako sa kanya.

Nakasuot na siya ng long sleeves pero hindi pa nakabutones. Hinahalungkat niya ang isang drawer, animo’y may hinahanap. Magulo rin ang buhok niya, hindi pa nasusuklay. Kawawa naman itong si yorme, walang nag-aalaga sa kanya.

Kung ako sa kanya, mag-asawa na siya.

“Ayos lang, nagpaalam naman ako kina kuya na gagabihin ako ngayon. Kaya hindi sila mag-aalala.”

Unti-unti akong humakbang palapit sa kanya para malaman kung anong hinahanap niya.

“I can’t find my tie. Hindi ko alam kung saan nailagay.”

I tried to help him but my eyes won’t leave his naked body. Ano ba, Harper? Umayos ka nga!

“Damn, mahuhuli na ako sa meeting..” bulong pa niya.

Limang minuto na kaming naghahanap pero wala pa rin. Siya ay naupo sa dulo ng kama at isinusuot ang kanyang leather shoes. Mula sa pagkaka-squat sa sahig ay tumayo ako at pumunta sa harap niya. Nang matapos siya ay tiningala niya ako. Hinatak ko ang kwelyo ng damit niya dahilan upang mapatayo siya.

“What are you doing?” sa sobrang lapit ng aming mga mukha ay naririnig ko na ang paghinga niya. I started to button his shirt.

“Binubutones ’tong damit mo. You don’t need a tie just to look good when you’re already good looking, Blade.” pahayag ko nang hindi tumitingin sa kanya.

Wala man sa kanya ang paningin ko ay damang-dama ko naman ang init ng mga titig niya. Sa sobrang init ay parang gusto ko na ulit siyang hubaran.

Saka lamang ako bumawi ng tingin sa kanya nang matapos ako sa ikahuling butones.

Nagsusumamo ang emosyon sa kanyang mga mata, hindi ko alam na seseryosohin niya pala iyong sinabi ko. Bumaba ang tingin niya sa aking mga labi. He was about to claim my lips when we got interrupted by Bullet’s cry.

Dinaluhan ko ito upang patahanin. Saglit ko itong kinarga at madali naman itong nakabalik sa pagtulog. At habang karga ko ang bata ay naramdaman ko naman ang paglingkis ng mga braso ni Blade sa aking katawan. He placed himself behind me that I could almost feel the warmth of his body.

Shit!

“B-Blade..”

Hindi ko magawang ibaba si Bullet sa kanyang higaan dahil kakailanganin kong magbend, at kapag ginawa ko iyon ay alam ko na ang mangyayari. May mawawarak nang wala sa oras!

“Hmmm?” he slowly embraced me and sniffed my scent.

He’s too bulky to even hug me without me feeling crushed. So it was a mystery to me how he could do it gently. His face travelled around my neck.

“Y-Yung meeting mo, mahuhuli ka na ’di ba?” lumiit ang boses ko. Hindi ko magawang lingunin siya dahil sobrang lapit lang niya at pakiramdam ko ay matutuklaw ako once na gawin ko iyon.

“Damn, parang ayaw ko na tumuloy..” he whispered.

Naglakas loob akong lumayo sa kanya upang maibaba ko na si Bullet sa crib. Blade’s all good to go so I wonder why he’s changing his mind.

“Tumuloy ka na. Ako nang bahala rito sa anak mo. Baka importante pa ’yan..”

He bit his lip and groaned inwardly.

At bakit nga ba kung kailan gabi saka sila may meeting? Hindi kaya hindi meeting ang pupuntahan niya? Baka may ibang babae siya? Anak sa ibang babae? Ilang anak pa niya ang ipapaalaga niya sakin?

I erased those assumptions because it sounded so ridiculous.

“Alright..”

Kinuha niya ang kanyang mga gamit at balak na sanang lumabas ng pintuan nang balikan niya ako. Hinigit niya ako sa aking baywang at mabilis na hinalikan. It only lasted for two seconds but I feel like there’s a thousand of butterflies in my stomach.

“Uhmm, B-Blade!” tawag ko sa kanya bago siya tuluyang makalabas.

Nagtataka niya akong binalikan ng tingin. Nagtataka rin ako sa sarili ko kung bakit tinawag ko pa siya. He raised his brows, waiting for me to spill whatever I have to say.

“N-Nothing. Ingat ka!”

He gave me a nod before he headed off. I mentally slapped myself out of frustration. Realizing that I’m the only one who’s making it more complicated.

The way he embraced me a while ago, he made me feel secured. The way he kissed me, something inside me was revitalized. And all these feelings are starting to turn into something else.

I counted how many times I’ve told myself that I don’t believe in commitment. But I realized now that I don’t want to commit not because I’m scared or a coward, but because I haven’t found yet the person I want to commit myself into.

And I think I have to figure this out as soon as possible or I’ll lose all the chance.

Chapter 20 [Hypocrite]

The most important relationship in our life is with ourselves, iyon ang pinanghahawakan ko ngayon. Self-love is so underrated. Kung maniniwala nga ako sa salitang commitment, kailangan ko munang matutunan kung paano mahalin ang aking sarili.

Well, paano ko nga ba sisimulan iyon?

Unang-una sa lahat, mahalin ang mga bagay na kaya mong gawin. Your talents, your set of skills, what are you capable of doing and what can you offer to people.

“Anong meron at nagbake ka ngayon?” dinungaw ni Kuya Evan ang gawa kong muffins sa loob ng oven.

Well, I know how to bake muffins and cookies. Bukod sa masarap ako, masarap din akong magbake nito. Proven and tested ko na ito.

“Wala, gusto ko lang.” nagkibit-balikat ako.

Nang tumunog ang timer ay isinuot ko ang mittens upang kuhain ang luto nang muffins. Umalingasaw ang nakakatakam na amoy nito nang buksan ko ang oven.

“Masarap ba ’yan?” tanong naman nang kadarating na si Kuya Atom. Kuya Evan and I are in the kitchen, sabay naming nilingon si Kuya Atom na nagsalin ng tubig sa isang baso habang nakatingin sa amin.

“Syempre masarap! Ako ang gumawa, e!” tugon ko, may bahid ng iritasyon sa boses ko habang inilalapag ang tray sa counter. Kailangan pa ba kasing itanong ’yon?

Nagtabi silang dalawa at sabay akong pinanood na isalin ang mga lutong muffins sa isang malaking serving plate.

Dahil magkatabi sila ay mabilis kong napansin ang pagkakaiba nilang dalawa. Kuya Evan is taller and has fair complexion while Kuya Atom’s built is more massive and has tan skin. Si Kuya Atom ay brusko samantalang si Kuya Evan ay mukhang basagulero.

Tinitigan nilang dalawa ang bi-nake kong muffins na animo’y gumagalaw ang mga iyon. Pero malakas ang pakiramdam kong natatakam lang sila kaya ganoon.

“I believe that’s delicious.” komento ni Kuya Atom, kunwari pa pero gusto lang naman manghingi.

“Kahit hindi ka sigurado kanina kung masarap ang mga ’yan?” sabat naman ni Kuya Evan na humalukipkip, tinatalo ang komento ni Kuya Atom.

“I was just asking, pero mukha namang masarap.”

“Masarap nga raw ’di ba? Kasasabi lang e.”

“Bakit, natikman mo na??”

I can’t believe they are fighting over these muffins. They are both older than me but right now they sound like kids.

“Tahimik! Parehas naman kayong makakatikim nito, ayos na? Huwag na kayong magtalo.” sarkastiko kong awat sa kanila para lamang matigil na sila sa kahibangan nilang dalawa.

Pero pagkasabi ko no’n ay nag-unahan pa sila sa pagkuha. Hinubad ko ang mittens at umirap na lamang sa kawalan habang pailing-iling.

It’s still seven in the morning. Maganda ang mood ko ngayon dahil wala si Mom, ibig sabihin walang magmamando ng mga dapat kong gawin at walang mag-uungkat ng buhay ko. Malayang-malaya ako!

As a routine, lagi namin siyang kasabay sa breakfast. Pero ngayon ay maaga siyang nagtungo sa kompanya dahil may importanteng aasikasuhin doon. Kaming magkakapatid lamang ang naiwan. Ang mga anak naman ni Kuya Evan ay nasa pamilya ni Ate Jacky kaya wala rin sila rito ngayon.

Naabutan ko naman si Kuya Joko nang magtungo ako sa sala. Mukhang kararating lang niya galing trabaho, lagi kasi itong panggabi. Hinubad niya ang suot na blazer at saka pagod na humilata sa sofa.

I tiptoed behind him so he won’t notice me. Nang makarating ako sa tuktok ng sofa ay saka ako tumalon at bumagsak sa kanya.

“Putangina, Harper!”

It gave me so much satisfaction when I pissed him off. Umahon siya mula sa sofa at sinamaan ako ng tingin. Nadaganan ko kasi si junjun kaya heto’t galit na galit na naman.

“Ang OA naman, namiss lang kita kuya!” ngumuso ako pero ’di man lang nabago ang iritado niyang ekspresyon. Napakalaki ng galit nito sakin.

Lumapit ako sa kanya upang suyuin siya. Pareho ni Kuya Atom ay may pagka-moreno din itong si Kuya Joko, bagay na bagay sa kanya ang mga tats niya sa katawan, mas lean nga lang siya kumpara sa dalawa pero mas toned siya.

“Miss mong mukha mo! Lagi mo nalang dinadaganan ’tong…” he pouted while trying to adjust his junjun inside his pants. Ang adorable niyang tignan dahil ingat na ingat siya roon sa alaga niya. Feeling daks naman kasi ang isang ’to.

“Bakit, daks ba ’yan?” tatawa-tawa ako habang pinagtaasan siya ng kilay pero mas lalo lang nag-alab ang galit niya. “Joke lang kuya, ito naman ang sungit!”

I grabbed his left arm and hugged it. Umalma man siya ay hindi ko pinakawalan ang braso niya. Tumingala pa ako sa kanya at pinakitaan ng aking gorgeous puppy eyes.

“Sige na, daks ka na kuya. Bati na tayo?” pagmamakaawa ko.

“Tsk! Huwag mo nang uulitin ’yun kundi malilintikan ka talaga sakin.” he warned pero imbes na matakot ay nginitian ko lang siya.

“Hindi na kuya, promise! Cross my heart!” parang batang paslit pa akong nanumpa sa harapan niya.

Ngumiwi siya pero sumang-ayon din naman. Kaya naman love na love ko ’tong si Kuya Joko e, madali kasi siyang utuin. Siyempre uulitin ko ’yung ginawa ko pero saka na, kapag ’di na ulit mainit ang dugo niya sakin.

I laughed inwardly.

“Kumusta na kayo ni Ate Naomi, kuya?” pang-iinterrogate ko sa kanya. Remembering the time Mom drilled him with the same question before. I still feel there’s something off about them.

Hindi niya magawang tumingin sakin nang diretso, maging ang mannerisms niya ay halatang-halata na may itinatago.

“She’s fine. Busy lang kaya ’di na nakaka-bisita.” that was a bland answer from him.

If he could lie to Mom, well hindi sakin. Magaling akong kumilatis ng tao at alam kong may malagim siyang sikretong hindi sinasabi. It’s either they broke up or something more complicated has happened.

“Busy ba talaga? Ilang buwan na kaya siyang hindi dumadalaw…”

“Busy nga! You know may business siyang kailangang i-manage.”

Hindi talaga ako mapakali. I have given him so many chances to tell me, but if kuya won’t admit it, better push him to his limits.

“O baka naman wala na kayo?” prangka kong tanong, and this time he looked at me.

Hindi siya sumagot. Hindi niya inamin, hindi rin naman niya itinanggi. But the answer was so obvious. Base palang sa reaksyon niya, mukhang tama nga ako ng hinala.

“Bakit kayo nagbreak?” dagdag ko pa.

We were interrupted when his phone rang. Mabilis niyang dinukot iyon sa bulsa niya, tumayo at lumayo pa sa akin bago sagutin.

Sumulpot naman sina Kuya Evan at Kuya Atom, dala-dala ang mga muffins habang nilalantakan nila iyon. Ang PG nitong dalawa pero ewan ko ba at bakit hindi sila tumataba. Ako kasi kaunting kain lang nag-gi-gain na agad ng fats. Sana lahat maganda ang metabolism.

Bandang tanghali na akong pumunta ng school. May pasok na ang mga estudyante pero karamihan sa kanila ay walang klase dahil abala ang mga professors sa gaganaping meeting mamayang hapon. It’s about the preparation for the final examinations.

Sinalubong ako nina Parker at Savannah pagkapasok ko pa lamang ng gate. Savannah seemed so cheerful about something while Parker is just passively looking at me.

“Harp!”

Niyakap pa ako ni Savannah. I don’t know what’s up with her but I feel that something’s going on.

Hinatak nila akong dalawa patungo sa gymnasium.

“Teka, ano bang meron?!”

Nang makarating kami sa loob ng malawak na gymnasium ay saka ko nalaman kung bakit. The school’s basketball team has another practice game with our competitor school, kung saan kabilang si Prince.

“Manood tayo ng game ng boyfriend mo!” pareho kaming nabigla ni Parker sa ibinulyaw ni Sav. Hindi ko alam kung sino ang tinutukoy niya pero nang maalala ko ang aksidente naming pagkikita noong isang araw, I knew she was referring to Prince.

“He’s not my boyf—”

“Nahuli ko na kayo! Huwag mo nang i-deny. Hindi mo nasabi saking mahilig ka pala sa mga kiddie meal! Hahahaha!” natural na mapang-asar din itong si Sav pero ngayon ay hindi ko mapigilang hindi ma-offend.

Kiddie meal, what the fuck.

Tahimik na titingin-tingin sakin si Parker at palihim na iiling, disappointed siguro dahil hindi ko pa rin nasasabi kay Sav ang tunay na relasyon namin ni Blade.

Naupo kami sa bleachers, malapit sa unang baitang kung nasaan ang kumpol ng miyembro ng aming team. Agad kaming natanaw ni Diego na kasalukuyang sinisintas ang kanyang rubber shoes kaya nilapitan niya kami.

“Manonood kayo?” Diego asked.

Tiningala siya ni Parker. Diego’s athletic built is so noticeable on his jersey shirt. Tinaguriang campus crush din itong kaibigan namin, tahimik nga lang at may pagka-suplado. Samin lang siya hindi ganoon.

“Oo, Diego. Hindi kasi ako nakanood last time eh, kaya ngayon kaming tatlo manonood.” masiglang tugon ni Sav, talking about the time she was busy with the pageant.

“Sila ulit ang kalaban niyo?” baling naman ni Parker kay Diego kaya sabay nilang tinanaw ang grupo nila Prince.

“Yeah. Their coach asked us to have a practice rematch.”

Pinagmasdan ko na rin ang grupo ng kabilang team. They are all wearing red-colored jerseys, marami ang matatangkad sa kanila ngunit mas marami ang beteranong manlalaro sa amin. The last practice they played, our team won.

Dahil nagtagal ang tingin ko roon ay napansin ako ni Prince na nakatingin sa kanila. He smiled at me, even waived his hand to get my attention. Bilang ganti ay nginitian ko nalang din siya pabalik.

“How old is he?” Sav whispered that question to me, napansin siguro ang senyasan namin ni Prince.

“I don’t know, 18? 19?” I shrugged my shoulders.

“Or maybe someone from the team insisted to have a rematch…” Diego grunted, nakatingin na rin sa gawi ni Prince.

Nagkumpulan ang kabilang team dahil sa pagtawag ng kanilang coach. Nakatalikod ang lahat ng miyembro sa aming direksyon kung kaya’t nabasa ko ang apelyido ni Prince sa kanyang jersey.

Evangelista, 16

Nagsimula na ang rematch game. Seryosong nanonood ang mga katabi ko. Pasulyap-sulyap naman ako kay Sav, I wanted to tell her the truth pero bumi-bwelo pa ako. Paano ko kaya ito masasabi sa kanya nang hindi siya mabibigla? Idagdag pa ang impression niyang may something sa amin ni Prince.

“Sav..”

I called her attention. My voice was minimal, but even Parker heard it. Now, both of them are staring at me.

“About the thing that you’re asking…” panimula ko, huminga nang malalim dahil para akong kakapusin nito.

Sa umpisa ay parang wala pang ideya si Sav sa sinasabi ko pero nang lumiwanag ang kanyang mukha, doon ko nalamang gets na niya ang ibig kong ipakahulugan.

“Oh, tungkol ba kay mayor??” aniya.

Nagkatinginan kami ni Parker.

“Y-Yeah, ano kasi… I’m sorry but I can’t do the favor you were asking, Sav..” mabagal ang pananalita ko ngunit nakahinga ako nang maluwag nang masabi rin ng buo.

Hindi nagbago ang emosyon sa kanyang mukha. She even laughed it off.

“Ah, ’yung pagrereto ba? Ayos lang, Harper. Hindi na kailangan.” ang ngiti sa kanyang mapulang labi ay hindi natanggal. Pero napukaw ng huling sinabi niya ang buong atensyon ko.

“H-Hindi na kailangan?” Anong ibig niyang sabihin doon?

“Hindi na kailangan, Harp. It’s all set!” she feels so joyous about it.

Pero hindi ko maintindihan. I’m so confused. All set ang ano?

“Nahiya naman ako kasi inutos ko pa sa’yo when I can do it myself naman, ’di ba? Don’t worry, Harp. All set na ang date namin.” aniya.

Date? Wait, what? Sinong ka-date niya? Paano nangyari? Are we still on the same page?

“Wait, are you telling us that you have a date with Mayor Torralba?” si Parker na ang nagbato ng tanong na iyon, it sounded more as a confirmation to everything Sav was saying.

She didn’t speak but she nodded in happiness. I met Parker’s eyes but it seemed like he was also confused about it.

“How come? Akala ko hindi naman kayo close?” I asked straightforwardly.

She crossed her arms and proudly raised her forehead. Parang hindi ko kayang paniwalaan na pumayag si Blade sa date na iyon. Hindi kaya nag-iilusyon lang itong kaibigan namin? It sounded so impossible to me kasi.

“Nope. But Dad is working in the municipal office. And they had a meeting last night, kaya sumama ako sa meeting nila. And there, Mayor Torralba remembered me from the pageant and I asked him if we could hang out some time.” para kaming bata na nakinig sa storytelling niya.

Totoong nagkaroon ng meeting kahapon si Blade, he even told me about that when I was there in their house. I even helped him with babysitting just for him to be able to attend that meeting and now… malalaman kong… nagkita pala sila roon… and agreed on a date…

I laughed.

Takang-taka akong pinagmasdan ng dalawa. Pinunasan ko ang gilid ng aking mata, naluluha na ako sa sobrang tuwa.

“Sorry, I’m just happy for you Sav..” pahayag ko.

“Awwww.. halika nga rito..” niyakap ako ni Sav.

Inirapan naman ako ni Parker, akala yata niya ay nagpapanggap akong masaya. Pero ang totoo, natatawa ako dahil hindi ako makapaniwalang mabilis niyang napa-oo si Blade. E, samantalang ilang beses pang pagpapapansin ang ginawa ko noon maagaw lang ang atensyon niya.

Nakumbinsi ko ang sariling wala lang ito. Hindi rin naman talaga seryoso ang relasyon namin ni Blade. If I can exercise my freedom, he can do it as well. Wala lang naman sakin kahit sino o ilan pa ang i-date niya, it’s nothing to me.

Natatawa ako kasi wala lang iyon.

“Wala ’yun sakin..” tugon ko sa tanong ni Parker nang maiwan kaming dalawa. Sav went out to buy something in the cafeteria. Kaming dalawa ay naiwan sa bleachers.

Wala nang imik si Parker at hinayaang ang facial expression niya ang magsabi nang lahat ng gusto niyang sabihin.

“Wala nga! I’m not affected or something. And it’s not like our relationship is serious. Open naman kami sa isa’t isa. No strings attached. Fun-fun lang. Kaya wala lang ’yon.” I hissed just to stop him from making annoying faces.

“Wala lang ’yun..” bigkas ko sa aking sarili matapos ang meeting at ngayo’y balak nang umuwi.

Pagtuntong ko sa hagdan paakyat ng munisipyo ay agad akong nakatawag ng pansin. Siguro ay dahil sa uniform ko pang suot. Well, sino nga namang hindi makakapansin ng ganda ko?

“Anong kailangan mo, iho?” tanong ng matandang lalaki na nakaupo sa isang maliit na counter.

Kasasabi ko lang na ang ganda ko tapos tatawagin niya akong iho?

“Uhmm….” lumingon-lingon ako sa paligid.

Maraming tao, karamihan ay may edad na. Hindi ako madalas napupunta rito sa loob ng munisipyo pero…

“K-Kukuha po ng cedula..”

I know that was lame. But whatever! Valid naman na dahilan ’yun para papasukin ako sa loob, ’di ba?

Ibinaba ni manong ang suot niyang salamin sa mata upang titigan akong mabuti.

“Akyat kang 2nd floor, ikatlong kwarto sa kaliwa, doon ang kuhaan ng cedula iho..” tinuro pa sakin ni manong ang mga direksyon.

“Salamat po.”

Hindi ko sinunod ang tinuro ni manong dahil hindi naman talaga iyon ang pakay ko. There’s no elevator kaya nag-stairs nalang ako. Sa pagkakaalam ko ay nasa pinakaitaas na palapag matatagpuan ang opisina ng mayor kaya dun ang punta ko.

Pagod na pagod ako nang makarating sa ikalimang palapag ng gusali. Bago ang mahiwagang opisina ay may humarang na babae sa akin. She looks so familiar, though.

“May appointment?” tanong nito.

Mataas ang tono ng boses niya kaya feeling ko ay tinatarayan niya ako. Kulot-kulot ang dulo ng kanyang itim na buhok, at ang kilay ay plakadong-plakado. But all in all, mas maganda pa rin ako.

“U-Uhmm…”

“Pangalan?” naglakad siya patungo sa counter at may kinuhang parang logbook doon. Nang balikan niya ako ng tingin ay napanganga siya sa gulat.

“Teka, parang nakita na kita dati. Ikaw ’yong… ’yong… ahuh! Ikaw ’yung volunteer ’di ba? Yung nakialam sa pamimigay ng relief noon! Tama!”

Okay, bitch mode on. Nakialam? E sa pagkakaalala ko, tumulong ako nun ah? Naalala ko na rin siya. Siya ’yung sekretaryang nambintang sa akin na doble-doble ang pinamigay kong food packs. The nerve of this… ugly bitch!

“I need to talk to the mayor.” anunsyo ko.

“No. Abala si mayor ngayon. At wala kang appointment.” how come she knew eh hindi ko pa naman sinasabi ang pangalan ko?

The audacity of this bitch to give me false information!

“So tell him that Harper Garcillano is looking for him. Let’s see..” I confidently complained but it doesn’t seem to scare her.

Naghamunan kami ng tingin. Wala siyang balak na papasukin ako kaya ako na ang gumawa ng paraan. Kumaripas ako ng takbo hanggang sa makarating sa opisina ni Blade.

I recklessly opened the door and found him doing some paperworks in his desk. Napa-double look pa siya sa akin at nalaglag ang panga nang malamang ako ito.

“M-Mayor! Pasensya na, ito kasing… nagpupumilit na pumasok!” hinatak ng babae ang braso ko pero hindi ako nagpatinag.

Blade sighed.

“It’s okay, Rox. I know him.”

I smiled triumphantly and showed it to her. Talunan niyang binitiwan ang braso ko at saka umalis. Ang hirap nung loser ka na nga tapos hindi ka pa maganda. Hindi siguro siya love ng mama niya kaya niya ako tinarayan. Kawawa naman siya.

Anyway.

Pumasok ako sa loob ng opisina. Ibang-iba ito kumpara sa opisina niya sa kanyang gym. This one, it is so spacious but every corner is mounted with shelves and cabinets. Sa kanyang desk naman ay puno rin ng mga papeles. Well, he’s running the city so…

“So what brought you here, baby boy?” hindi niya ako tinignan, ipinagpatuloy lang niya ang kanyang ginagawa. Baby boy mo mukha mo!

“Hmmm… wala naman.. naisipan ko lang bumisita..” kunwari akong nagmamasid sa paligid. Sa harap ng kanyang desk ay may receiving chair.

“I presumed it’s something… important?”

I remembered fantasizing about this office, giving him pleasure while I’m under his desk. Oh god! Harper stop! Hindi naman iyon ang tunay mong pakay dito! Sa susunod na iyon!

Naupo ako sa upuan sa tapat ng desk niya. Kalahati lang ng kanyang katawan ang nakikita ko, and he’s wearing a simple white polo shirt but he looks so goddamn sexy in formals.

“Kumusta ang meeting mo kagabi?”

He didn’t stopped from reading and signing some papers. Hindi ko alam kung para saan ang mga ’yon pero wala rin naman akong interes.

“May interest ka pala sa… trabaho ko?”

Sumimangot ako. Ang hirap niyang kausapin ngayon, huh. Kung serbisan ko kaya siya ngayon diyan sa ilalim ng desk niya?

“Why not? Concerned naman ako. At hindi na tayo nagkita kagabi bago ako umuwi. Did it… go well?”

I waited a minute for his answer.

“Yes.”

Ang tipid pa ng sagot. Sana pala tinext ko nalang siya nang nakapagkita kami at nang sa gayon ay mabigyan niya ako ng buong atensyon niya.

“Tungkol saan ang meeting nyo?”

He stopped signing the papers and put down the pen. Ngayon ay nag-angat na siya ng ulo, at tinignan ako nang may tamang diin. Nagsalubong din ang dalawang kilay niya.

“It’s about the city’s tax base. Harper, what is this?”

“You agreed on a date with my friend.” diretso kong patutsada kaya napaawang ang kanyang bibig at sumandal sa kanyang reclining chair.

He wasn’t surprised. He looks amused, though.

“Your friend?”

“Yes, my friend. Savannah from the pageant, remember?”

Hindi ko alam kung kinukumpirma ba niya o nagmamaang-maangan siya. Kumibot ang kanyang mga labi at pinaglaruan ito gamit ang kanyang daliri. Hindi ko napigilang pagmasdan ang pares ng kanyang mga labi, mapula at mamasa-masa. That mannerism made me lose all my senses. Parang nakalimutan ko na ang tunay kong pakay. Ano nga ulit ’yon?

“Forget it.” I sighed and stood up.

Ang sabi ko wala lang ito, eh. E bakit nandito ako?

“Harper.”

“Hindi, okay lang Blade. Ayos lang. Wala ’to.” tumango-tango ako sa aking sarili.

Balak ko na sanang lumabas ng kanyang opisina pero nagulat ako nang mabilis niyang hinarangan ang pintuan. He stood there to keep me from leaving.

“Fuck, tell me if we have a problem. Please.” aniya sa mababang boses, may tono ng panunuyo.

Right now, all my words and actions seem to oppose all of my known principles. What happened to no strings? Akala ko ba wala lang ito… pero bakit… bakit… may pait akong nararamdaman?

Wala namang dapat problemahin. I’m the one who forced this ‘no string’ relationship and now I feel like I want to break it. At kung magpapatuloy akong ganito, I don’t think I could continue further.

No strings, my ass. Kakainin ko rin pala ang sarili kong mga salita. I’m such a hypocrite.

Chapter 21 [Law]

That was probably the first time that I acted so irrational. I’ve been doing things and making decisions based purely on my principles… but now… my actions were unplanned… hindi ko nga rin alam kung bakit ako nagpunta roon..

Maybe gusto kong malaman kung totoo bang sumang-ayon siya sa date na tinutukoy ni Sav? Or maybe I wanted to see if he’s… serious about it.

“Her father was there, it would be so rude kung tatanggihan ko siya.” that was Blade’s excuse.

I have to accept that there are some things that I can’t control. Just like this one. And Blade is a wild beast, I can’t tame him just because I don’t want others to claim him.

“Excited na ako, nakuha ko ang number niya galing kay Dad. At nagkasundo na kami sa oras at lugar kung saan niya ako dadalhin!” ito ang bungad sa amin ni Savannah nang matagpuan niya kami ni Parker sa library.

She’s obviously talking about the date with the mayor.

Gumagala ang mga mata ng librarian na nakapansin sa boses ni Savannah. She put down her books and occupied the seat beside me. Nagkatinginan kami ni Park ngunit wala akong ipinakitang reaksyon.

“Talaga? Ang haba ng hair!” panunuya ni Park sa kanya.

Tuwid na tuwid ngayon ang buhok ni Sav dahil ayon sa kanya ay bagong rebond pa siya dahil nga… para sa nalalapit na ‘date’ nila ni mayor. As much as I want to support her on this, ’di ko magawang i-cheer siya kaya tanging ngiti lang ang nagagawa ko.

“Do you think he likes me? Sa tingin niyo ba babae ang tingin niya sakin?” saglit namang bumaba ang tono ng boses niya.

Kasalukuyan akong nag-pi-prepara para sa magiging coverage ng finals pero hindi ako maka-focus dahil sa aming topic.

“Bakit mo naman natanong?” I asked.

Ngumuso siya kaya napatingin ako sa mapula niyang labi. Savannah really is gorgeous, actually mas maganda pa nga siya sa tunay na babae. And I have never been this jealous before pero kuntento naman ako sa appearance ko. Everybody has their own beauty, each one just needs to learn how to appreciate theirs.

Pero may mga tao pa rin talaga na maganda man sa panlabas na anyo ay lamang pa rin ang basurang pag-uugali. I don’t wanna mention Melanie and Steffy, idagdag pa ’yung mapapel na sekretarya ni Blade sa munisipyo, pero nangunguna sila sa listahan ko.

Savannah always has this fear whenever she’s dating someone, na baka magbago ang tingin sa kanya kapag nalaman ang kanyang tunay na kasarian. Ganoon na rin kasi ang nangyari sa mga nagdaan niyang relasyon na laging nauudlot. Dumating pa nga siya sa punto na nagsinunghaling siya tungkol doon.

“You’re beautiful, Sav. Bulag nalang ang hindi magkakagusto sa’yo..” pagpapalakas ko ng loob niya, hinaplos ko pa ang kamay niya para mas gumaan ang kanyang pakiramdam at mabawasan ang mga pangamba.

Well, I’m not really lying about it. Kung hindi bulag ang hindi magkakagusto sa kanya, maaaring may iba na itong gusto.

“Thanks, Harp..”

I was still thinking about it until I got home. Eksaktong mag-se-seven na akong makauwi kaya madilim na ang paligid. Bago pa man ako makapasok sa loob ay napansin ko si Mom na kagaya kong papasok din sa loob.

“Mom, galing ka sa labas?” tanong ko sa kanya.

Hindi naman siya nagulat sa biglang pagsulpot ko pero naroon pa rin ang kakaibang emosyon sa kanyang mukha. Parang may itinatago. And to think that this is the second time na nahuli ko siya rito sa labas, something is fishy.

“Nagpahangin lang. Halika na nga sa loob! Mahahamugan ka pa rito, e!” hinatak niya ako hanggang sa makapasok kami sa loob.

Bothered a bit but I chose to ignore it. Wala lang naman siguro iyon.

“Mom, kanina pa kita hinahanap.” sinalubong kami ni Kuya Atom.

Napalingon ako kay Mom na bumitaw sa aking braso at saka kinausap si Kuya sa sala. Ako naman ay nagtungo muna sa kusina upang uminom ng tubig.

“O, Harper nariyan ka na pala!”

Naabutan ko si Ate Jacky doon na nagluluto ng aming hapunan. The housemaids usually do that pero kapag narito siya ay lagi siyang nagpi-prisintang gawin ang pagluluto.

“Oo, ate. Kararating ko lang..”

Binuksan ko ang fridge habang pinapanood siya. If Ate Jacky is here, malamang na narito rin ang aking mga pamangkin. They are most probably with Kuya Evan right now.

“Kumusta ang trabaho mo? Hindi ka ba napapagod na dalawa ang trabaho mo?”

Sinilip ko ang niluluto niya. Naamoy ko ang nakakagutom nitong amoy.

“Hindi naman, ate. Tsaka nag-eenjoy naman ako. Dito kayo ngayon matutulog?” humilig ako sa counter upang bigyang panahon ang pakikipag-usap sa kanya.

“Oo. Hanggang biyernes kami rito kasi lumuwas ’yung parents ko kaya wala rin kaming makakasama roon sa bahay kung sakali. Dito muna kami, kinukulit na rin kasi ako ng kuya mo eh.”

Habang nagsasalita siya ay nakatingin lang ako sa maputi niyang balat. She’s naturally paper white, nakakainggit ang ganoong balat. Maputi rin kasi ako dati pero nagiging tan na ako dahil sa pagbibilad sa araw.

Natahimik ako sandali. Pinanood ko ang pagluluto niya. But that’s not the main reason.

“Okay ka lang? Natahimik ka?” binalingan niya ako upang tignan. Mabilis akong ngumiti upang itago ang kakaibang ekspresyon pero mabilis ding nabura ang aking ngiti.

“Wala, ate. May iniisip lang..”

Imbes na pakawalan ang pananahimik ko ay mas lalo pa yata siyang naintriga sa akin. Pinatay niya ang kalan nang matapos sa pagluluto. Hinubad niya ang mittens saka ako hinarap.

“May problema ba? You don’t seem like the usual Harper I know. Madalas kasi… masiyahin ka.” aniya.

Tinitigan ko siya nang matagal. Pigil na pigil akong umamin pero hindi ko rin napigilan ang sarili na magtanong.

“Do you… do you really believe in commitment, ate?”

That question seemed to surprise her. Hindi niya yata inaasahan. O baka naman na-offend siya?

“I’m sorry, ate. Of course, you’re married and I’m so stupid to ask you that question.” aktong tatalikuran ko na siya pero natigilan ako sa sinabi niya.

“I don’t believe in it but I have to.”

Para akong nakaramdam ng panandaliang relief sa aking narinig. Hindi ko man lubusang naintindihan ang ibig niyang sabihin sa mga salitang iyon pero…

“You will really come to a certain point na hindi ka maniniwala. But when Evan came to my life, that changed everything and he believes in it so I have to believe as well.”

Marami na akong narinig na opinyon tungkol sa salitang commitment pero iba pala kapag sa taong kasal mo ito narinig. Hindi rin naman kasi niya pakakasalan si Kuya kung hindi siya naniniwala roon, ’di ba?

That’s why I’m so stupid to ask her that. Naghahanap siguro ako ng kakampi sa aking sariling mga pananaw pero hindi ko maiwasang tanggapin na may punto siya.

“Why is this thing suddenly bothering you? Unless…” naningkit ang mga mata niya sa akin.

Agad akong umiwas ng tingin. Narinig ko nalang ang pagtawa niya pagkatapos. And there I think she has an idea now but she chooses to keep it to herself.

“Baka sa ngayon hindi mo pa masyadong naiintindihan. But you don’t actually need to overthink about it, Harper. Stop stressing yourself. When the right time comes…”

I didn’t understand the meaning behind her last phrase but whatever!

Natigil kami sa pag-uusap nang sumulpot si Kuya Evan sa kusina karga-karga si Vance.

“O, nakauwi ka na pala?” bungad niya sa akin.

Hinagkan ko muna si Vance bago pansinin si Kuya. Tinaasan ko lang siya ng kilay bilang sagot sa tanong niya.

“Hindi ba obvious, kuya? Ano, kaluluwa lang ako?”

Akmang babanatan niya ako pero mabilis akong naka-eskapo kaya hindi siya nagtagumpay.

Umakyat ako sa aking kwarto upang makapagbihis habang nagpapa-ulit ulit ang mga salita ni Ate Jacky sa aking isipan. Tama siya, baka sa ngayon hindi ko pa nga tuluyang maintindihan ang konsepto ng commitment. It’s either I’m too young to know about it or I’m too inexperienced to know what’s it like.

Puro kasi ako subo, eh. Well, that’s my expertise and it’s so much fun. Sex naman kasi talaga ang main event. Kung ikukumpara sa isang pelikula, iyon ang climax. Sex is more fun. Ang love, ginagawa lang niyang komplikado ang lahat.

But to think more clearly about it, take the sex away and you’ll come to realize that not many individuals have much to offer emotionally, mentally, spiritually or soulfully. I don’t wanna admit it but I’m probably one of those people.

Sex is the only thing I can offer.

Friday came. Ngayon ang araw sa napagkasunduan naming ‘friendly date’ ni Prince. I want to think of it as friendly since wala pa naman akong intensyong asawahin siya. At muntik ko pa ngang makalimutan iyon kung hindi lang niya ako tinext kahapon.

Prince:

Can’t wait to see you tomorrow!

I don’t usually do this part, the ‘dating’ part. Diretso subo kasi kaagad ako, I mean iyon naman talaga ang pakay ’di ba? Kaya bakit patatagalin pa?

“Hindi ko alam na kailangan mo pa talaga akong sunduin..” bulong ko nang makasakay ako sa kanyang sasakyan.

Nagulat nalang kasi ako na narito na siya sa labas ng school, naghihintay.

“Sabik na kasi ako, e..” natatawa niyang tugon habang hinahaplos ang likod ng kanyang ulo.

Sabik saan ba?

Nagkatinginan kaming dalawa. He should start the car by now but instead he stares at my lips.

“Uhhh, let’s… go?” mabagal kong tanong dahil nakatitig na lamang siya sa ganda ko.

“S-Sorry. I was just..” binuhay niya ang makina ng sasakyan habang iiling-iling.

Gaya niya ay sabik na rin naman akong makarating sa aming paroroonan. Tuwang-tuwa pa ako lalo na nang makarating kami sa labas ng isang classy restaurant. I know this is too formal for a ‘friendly date’ but this can do for now.

“Bakit nga pala rito mo napiling kumain?” tanong niya nang pagbuksan ako ng pintuan. Gusto ko itong tinuturing niya akong parang isang maria clara, ang lakas maka-babae.

Tiningala ko ang marangyang gusali. The restaurant is set in an old airport building. Maganda ang view nito, may park pa sa labas, and the food they serve is top-notch.

“Masarap daw dito eh..” kunwari kong rason kahit na lagi na akong suki rito.

“Okay. I’m looking forward to that.” he smiled sheepishly at me and let me walked first.

Itinulak ko ang glass door papasok sa loob ng naturang restaurant at isang ngiting tagumpay ang bumahid sa aking mukha nang una kong masilayan ang table nina Savannah at Blade.

“What’s with the time and address?” kuryosong tanong ni Blade nang tanggapin niya ang isinulat ko sa isang piraso ng papel.

Friday, 5PM Blackbird Makati

“Maganda riyan, diyan nalang kayo..” I suggested.

Pinakatitigan niya ang papel, animo’y may letrang hindi siya maintindihan doon. His eyes examined me after.

“Alright then.”

Behind me is Prince who’s completely unaware of the people I just saw. Hindi ako kaagad napansin ni Sav pero huling-huli ko ang atenston ni Blade. I smirked triumphantly.

“Dito tayo..” utos ko kay Prince na nakasunod lang sa akin.

I put my shoulder bag behind the table. Agad kaming dinaluhan ng isang waiter upang kuhanin ang aming order. We were just a table away from Blade and Sav’s table.

“Harper??”

Napaawang ang bibig ni Sav nang makita niya ako. Nginitian ko siya at saglit na kinawayan. Balak pa sana niyang lumapit ngunit nang malamang may iba akong kasama ay ’di niya tinuloy.

The waiter walked away when he got our order. Kitang-kita ko ang nakamasid na mga mata ni Blade mula sa aking peripheral vision. Sa tagal nito ay pakiramdam ko’y malulusaw ako anumang oras.

“This is my first time here, this place is so lovely. I wonder how you’ve found this….” ani Prince na iginala ang paningin sa buong paligid.

Well, it didn’t take me much time to arrange Blade and Sav’s date here so we could collide. Ang brainy ko talaga. Maganda na, matalino pa! Dapat sakin isinasali sa mga pageant eh, sure win na ’yon.

Nag-usap kami tungkol sa kagandahan ng lugar habang naghihintay sa aming pagkain. Panaka-naka namang sumusulyap si Blade sa aming gawi. His stares are intense and cold, particularly on the guy in front of me.

Prince isn’t that talkative but he can hold a conversation. Habang nagsasalita siya ay napapatingin ako sa kabilang table at pansin kong natutuwa si Sav sa kanilang pinag-uusapan ni mayor. Ano kayang pinag-uusapan nila? May nakakatawa ba?

“And I’m planning to run the business once I finish school. Alam kong mahihirapan ako pero kakayanin naman..” Prince is talking about their family business and how he plans on managing it someday.

We’re already eating our ordered food. Gaya ng expectations ko ay masarap nga iyon, hindi man ito ang madalas kong in-oorder ay nagustuhan ko pa rin naman. Tahimik na kaming dalawa ni Prince kaya nagkaroon ako ng panahong sumulyap sa kabilang table. Ngunit kaagad na nagtama ang tingin namin ni Blade. Kunot na kunot ang kanyang noo at walang bahid ng tuwa sa kanyang ekspresyon.

Few seconds passed and he stood up. Saglit siyang nagpaalam kay Sav at saka nagtungo sa cr. Inilipat ko ang tingin kay Prince na sumisimsim sa kanyang wine nang magpaalam ako.

“Washroom lang..”

Tipid siyang ngumiti at tumango.

Dahil nasa bandang dulo ang washroom ay walang tsansang madaanan ko ang table ni Sav, which is a good thing para hindi niya ako mapigilan kung sakali.

Nang maitulak ko ang pintuan sa loob ng washroom ay una kong nasilayan ang bulto ni Blade sa harap ng malawak na salamin. Nakatukod ang dalawang kamay niya sa edge ng sink at nakatungo roon, mukhang may malalim na iinisip.

When he heard the door opened, his eyes travelled directly at me. The veins surrounding his arms became…. more defined. Kaming dalawa lamang ang nasa loob kung kaya’t damang-dama ko ang kakaibang init. Ang init na parang ang sarap maghubad.

“You’re dating another guy in front of me, really?” iyon ang una niyang sinabi. Hindi niya inalis ang pagkakatukod ng mga kamay sa sink at tanging ang ulo lang niya ang nakahilig sa akin.

“And… you’re dating my friend, quits lang naman ah?” nagkibit ako ng balikat upang ipakita sa kanyang siya lang ang apektado sa sitwasyon.

Gumalaw ang kanyang balikat at sarkastiko siyang natawa. He looked so pissed but he’s trying to remain calm and formal.

“What is this? You suggested this place for what?” matatalim ang tinging ipinukol niya sa akin.

This is probably the very first instance that I see him this agitated. Most of the time he’s calm and composed. Ngayon ay parang bumaligtad ang lahat, parang mukha siyang mananakit ngayon.

It was true that I suggested this place for their ‘date’, anong masama roon?

“Uhhh good sceneries? Tsaka masarap ang pagka—”

“Harper I’m serious as fuck!”

Fuck. Ang hot niya nung nagmura siya. Not that he isn’t hot when he’s not cursing, but when he does… parang kahit murahin niya ako araw-araw ay okay lang. Curse me all you want, daddy!

“Ano bang gusto mong marinig? Anong problema mo? Maganda naman dito at masarap ang pagkain, if you don’t like here edi sana hindi kayo rito nagpunta!” pagtatampo ko.

“That wasn’t my point. Damn!” he hissed, trying to remain his composure because he already lost it just now.

“Savannah looks happy, hindi ba iyon naman ang importante? I’m sure she’s enjoyin—”

“And what about that boy? What is he, 17? 18? A fucking underage?” hindi ko na alam kung saan niya hinuhugot ang panggagalaiti niya. Hindi rin niya ako pinapakinggan.

Para akong na-offend sa mga binanggit niya pero malapit naman sa katotohanan. And I hate to admit it.

“Why do you care about his age?”

“Because you are dating a minor just to piss me off!” he yelled.

Napapikit siya ilang segundo at saka hinilot ang kanyang sintido.

“You’re pissed off? Ano namang mali sa ginagawa ko?”

Gusto ko nang umatras dahil hindi siya magandang tignan ngayon. Parang anumang oras ay masasaktan niya ako ng pisikal. At alam kong wala akong laban sa kanya kung sakali. He’s a giant, he’s a living goliath.

“You don’t know what’s wrong? You’re fucking two-timing Harper, that is what’s wrong!”

Nanglaki ang mga mata ko dahil sa narinig. He just branded me as a two-timer fucking bitch. Anong karapatan niyang sabihin sakin ’yon??

“Ridiculous! We don’t have any rule that I can’t date other guys, and this is not even a date. Magkaibigan lang kami!”

Ako na ngayon ang nagpupuyos sa galit. Matalim pa rin ang mga tingin niya ngunit mas kalmado na siya ngayon. I just don’t know what is his definition of ‘calm’.

Wala rin akong pakialam kung balak niya akong paniwalaan o hindi, ang sakin lang ay wala naman siyang karapatang… wala siyang…

“Teka, nagseselos ka?” paratang ko sa kanya.

Nag-iwas siya ng tingin.

“Why the hell would I get jealous? Over that… teenage guy?!”

Obviously, he’s jealous. Oh shit! He’s fuming mad because he’s jealous! He’s jealous as fuck!

“What about you, are you jealous that I agreed on a date with your friend?” baling naman niya sakin.

“O-Of course not!” sagot ko.

Ilang minuto kaming nagkatitigan, waring naghahamunan kung sino ang unang kukurap ay siyang talo. The invisible tension became more visible.

Halos mapatalon ako sa gulat nang hapitin niya ako at siilin ng halik. Sa sobrang bilis ng pangyayari ay halos hindi ko ito namalayan. All I know is that he’s kissing me hungrily.

Like a snake, his arms crawled on my back. I’m almost bending backwards because of his eagerness to kiss me with passion. Mahigpit ang kapit niya sa aking baywang, hindi ako binibigyan ng tsansang makawala.

“B-Blade!”

Hindi ako nakaahon sa kanyang mga halik. Habang ginagawa niya iyon ay humahakbang siya hanggang sa maikulong niya kaming dalawa sa loob ng isang cubicle. He quickly locked it without asking for anyone’s permission because he’s the law.

“I’m fucking jealous..” he whispered in his hoarse voice.

Trapped inside the small space of the cubicle, it’s supposed to suffocate me but I endured it with his kisses.

“I… I’m jealous, too…” pag-amin ko sa maliit na boses.

There was no any cue, we embraced each other and return our kisses. We had a clear setup but we’re both messing everything up. I don’t care about it anymore, I just let myself explore this strange feeling that wants to emerge.

We were both fooling each other without us knowing. But with the kisses we’re giving each other now, it’s like we agreed into something without words, without talking, without any confirmation. We just kissed!

Pinatalikod niya ako at hinalikan ang aking leeg. Sinundan ko ng hawak ang mga kamay niyang lumilingkis sa aking dibdib.

Until I heard him whispered something.

“Can I fuck you now?”

I don’t know what kind of answer would I give him, but I feel that it won’t matter since he’s the law. He’s the fucking law and I’m going to obey whether I like it or not!

Chapter 22 [Pain]

“Are you okay?”

I forced myself to at least glance at Prince who’s waiting for an answer. Seriously, I couldn’t think of a reason or a need to ask that question.

“Y-Yeah. I’m…” naputol ang balak kong sabihin dahil sa kirot na aking naramdaman sa aking baywang. “—fine…” dugtong ko na halos i-ungol ko na.

Dahan-dahan kong hinatak ang aking upuan at naupo sa harap niya. He’s carefully watching me but another pair of eyes is intently hovering at me, I know and it’s disturbing me on so many goddamn levels!

Bumalik ako sa pagtapos ng aking pagkain. Prince is still finishing his wine but there is this disconcerted look in his face.

“Are you sure you’re okay? Parang may iniinda ka?” his follow up question made me feel more anxious.

Kinagat ko ang ibabang labi ko at sa hindi sinasadyang pagkakataon ay napansin ko ang mga tingin ni Blade sa aming table. Savannah kept on talking about something but Blade seems to be amused by something else, or probably amused by my disoriented face.

His lips rose into a half smile, alam kong pigil iyon dahil paniguradong magtataka ang aking kaibigan sa inaakto niya. At siya ang may kagagawan nito sakin tapos natutuwa pa siya sa sitwasyon ko?!

“Okay lang, Prince. Nadulas lang ako sa washroom..” palusot kong kasingluma na ng panahon.

Pasimple kong hinilot ang aking tagiliran, tahimik na iniinda ang kirot doon. Ginugunita ang dahilan kung bakit nararanasan ko ito ngayon.

“Can I fuck you now?”

Si yorme ang batas, sa ayaw at sa gusto ko ay wala akong magagawa. I assumed at first that he was kidding but his earnest expression told me that he’s serious.

Birhen pa ako. Mapaglaro ako, maharot, malapit na sa pagiging pokpok, pero hindi ko inaasahang maduduwag ako ngayong nagkakatotoo na.

“N-Now na?”

Humaba ang nguso niya, animo’y natutuwa sa hesitasyong nararamdaman ko sa mga pagkakataong ito.

Hindi niya ako binigyan ng sagot, ibig sabihin ay ngayon nga niya talaga gusto! My god!

“O-Okay. Uhmm… m-may condom ka?” tanong ko pero kalaunan ay nagmukha akong timang para itanong iyon.

“I don’t use one. Besides, I’m safe.” matapang niya namang tugon.

Technically I’m safe since I’m a holy virgin as fuck. Pero ang tanong, kakayanin ko ba? Sa laking bulas niya, nahihinuha ko na ang sukat ng kanyang…

“You’re freaking out.” anunsyo niya.

Tunuwid ako ng tayo at nagtaas ng noo. Anong sinasabi nitong lapastangang ito? Sinong nagfi-freak out? Freak out who?

“No, I’m not. Okay fine, let’s do this then!” mabilis pa sa speed of light kong pahayag.

His lips turned into a dirty smirk and then stepped closer to close the distance between us. I feel like I’m trapped somewhere and he offered me the key but I threw it away.

Ang init mula sa kanyang katawan ay lumilipat sa akin, dahilan para pagpawisan ako ng malagkit. Literal na uminit! Para akong isang planetang sobrang lapit sa kanyang araw!

“Noon pa kita gustong bayuhin,” aniya habang hinihimas ang aking likod pababa sa aking matambok na..

“M-Meyer…” wala pa nga ay napa-ungol na agad ako dahil lang doon.

Ang kilabot ay bumalot sa aking buong katawan, nanalaytay ang ilang libong kuryente sa aking mga ugat dahilan kung bakit buhay na buhay ang diwa ko.

Inilapit niya pa ang kanyang mukha sa akin para sa kanyang ibubulong.. “—but you’re so tiny thinking I could crush you into pieces..”

Nawala na ang aking katinuan dahil sa mga pahayag niya. Or maybe I just did not expect that the calm, kind, formal, and always composed city mayor would be so lascivious when it comes to this.

Base sa mga salita niya ay pakiramdam ko’y kaya niyang totohanin ’yon. He could easily crush my tiny little sexy body with his enormous built. Ang muscles sa kanyang dibdib at tiyan ay bumabakat na sa manipis na tela ng kanyang damit. ’Yung tipong kahit ’di na siya hubaran ay busog na ako, pero mas busog pa rin syempre kapag wala nang saplot.

“You won’t crush me, mayor. I-I’m…” naghanap ako ng tamang salita. “I’m flexible, daddy…”

Acrobat ka girl? ’Yun ang unang tanong na pumasok sa isipan ko.

I heard his amused chuckle. Natuwa sa kanyang narinig. Tumikhim siya pagkatapos.

“Let’s explore your flexibility, then..” he said with finality as he pulled down my shorts and claimed my lips with controlled aggression.

To know that we’re both explorers is a good thing. Kahit walang tulong ni dora, kayang-kaya naming lakbayin ang makamundong daan patungo sa walang hanggang orgasmo.

Fuck.

Did I just think that I’m becoming more lascivious than him?

Mabilis ang kanyang kilos, hindi ako makasabay, ang tanging nagawa ko ay labanan ang kanyang mapupusok na halik. Ang mga daliri ko ay kusang dumapo sa matigas niyang biceps bilang suporta.

He cupped my butt with enough pressure, bahagya niya akong binubuhat kaya wala sa sarili kong ipinulupot ang mga kamay ko sa kanyang leeg.

I can’t bear to imagine how we were able to fit ourselves in that tiny space the cubicle could provide. Masikip at hindi maaaring kumilos ng malaki ngunit napagtiisan naming dalawa iyon.

Nanunusok na ang kanyang naghuhumindig na pagka-lalaki sa aking tiyan. I have been able to suck it but I never had the chance to be penetrated by it. This it it, pansit!

Nakalaylay na ang aking salawal sa aking paanan at handa na niya akong pasukin nang sa isang maling galaw ay nadulas ako.

“Awww!”

“Fuck!”

Aksidente pang tumama ang likod ko sa nakasaradong toilet bowl. Napanganga ako sa sakit na tinamasa.

“Shit, Im sorry. Are you okay?” tinulungan ako ni Blade na makatayo pero natagalan bago ko nagawa.

Masama ang bagsak ko kaya hindi ako kaagad naka-recover. Saglit kong naramdaman ang takot ni Blade dahil sa nangyari sakin. He even planted small kisses on my lips to ease the pain, according to him kaya hindi ako umalma.

“Okay lang, medyo masakit pa rin.”

Umikot ang braso niya sa aking baywang upang alalayan ako.

Nagpasya kaming lumabas ng cubicle upang mas makagalaw kami ng maayos. But a janitor was outside and looking so shocked at the both of us. Nabitawan niya pa ang hawak na mop.

Blade and I acted normal like nothing happened. Because of the awkward silence, we stormed outside the washroom. Pero ilang hakbang palang ang napagtatagumpayan ko ay umepal na ang kirot sa aking katawan.

“Need my help?” tanong ni Blade na nasaking likuran ngunit alam kong sarkastiko ’yon.

Hindi ko siya pinansin at dire-diretsong naglakad pabalik sa aking table.

“Nadulas? Should we go the hospital?” nag-alala si Prince dahil sa pag-amin ko.

Masakit man ang nararamdaman ko ngayon, ngunit wala nang mas sasakit pa sa realisasyong hindi natuloy ang pagkawasak ko sa loob ng cubicle na iyon. Iba pa ang nawasak sa akin, spinal cord ko pa yata punyeta!

“Hindi na, Prince. Ayos lang talaga.”

Umiling-iling ako sa kawalan.

“Ang tagal mo sa loob kanina, I thought you were doing nasty things inside the washroom pero nadulas ka pala.”

Naubo ako sa binulalas niya. Inabutan niya ako ng malamig na tubig upang mapawi ito. Para akong nabulunan. Doing nasty things inside the washroom? What does he mean by that?

Dinampot ko ang table napkins at pinunasan ang aking bibig, slight na nauubo pa rin. Dumapo ang paningin ko sa kabilang table at natanaw ang mapagmatyag na mga mata ni mayor.

Prince has no idea that he almost got it right, pero muli akong nakaramdam ng inis. Seriously, bakit laging hindi natatapos ang session namin? Hindi man ako nangarap na ma-devirginize sa cubicle sa loob ng washroom pero umasa ako, eh!

Pinagbuksan ako ni Prince ng pintuan upang makasampa ako sa sasakyan niya. Naiwan pa sa loob ang walanghiyang si Blade na kinindatan pa ako nang dumaan kami sa gilid ng table nila bago kami makalabas. Nagpaalaman naman kami ni Sav nang mabilisan.

Hinatid ako ni Prince pauwi sa bahay. Actually, three houses away from our property since ayaw kong malaman niya ang totoong address ko. Baka bigla nalang kasi siyang sumulpot doon nang hindi ko alam at makita pa siya nina kuya.

“Thanks for tonight.” aniya.

I don’t know if I would want to continue playing with Prince but I felt bad for unconsciously using him. Hindi ko man alam ang tunay na motibo niya pero malakas ang pakiramdam kong ‘nothing serious’ ito.

“Salamat din, Prince. Nag-enjoy ako.”

I actually enjoyed the ‘washroom exploration’ more than the actual date with him. Pero ayaw ko nang ikumpara dahil hindi naman lahat ng lalaki ay pare-pareho.

Hinintay ko pang maglaho ang kotse niya bago ko nilakad ang natitirang distansya patungo sa aming bahay. Medyo iniinda ko pa rin ang sakit pero kaya namang tiisin.

Sinalubong ako ng aking pamangkin na si Vicky nang marating ko ang living room. Karga ni Ate Jacky si Vance. Nagkatinginan kami kaya naalala ko ang huling napag-usapan namin no’ng isang araw.

“Do you… do you really believe in commitment, ate?”

“I don’t believe in it but I have to.”

It makes more sense to me now. You can actually believe in commitment and not believe in it at the same time. Magulong isipin pero madalas itong mangyari.

I didn’t put too much pressure on myself to choose one between them. I don’t believe in it due to certain reasons, and I believe in it due to certain reasons. I could be both.

“Catalina will be here by next week, Mom. We have plans pero masyado pang maaga ang sinasabi niyo.” tugon ni Kuya Atom sa isa sa mga tanong ni Mommy.

Nasa hapag kami kinabukasan, breakfast kaya kumpleto na naman kami bukod kay Kuya Joko na hindi pa dumarating.

“I miss her, kuya. Dito ba siya didiretso?” baling ko naman sa kanya para kuhain ang atensyon niya.

I’m close to Kuya Atom’s girlfriend. I was still a teenager when we first met. Maganda at mabait kasi si Ate Catalina, kapareho ko kaya nag-click kaming dalawa. Matagal na sila ni Kuya pero hindi matuloy-tuloy ang engagement dahil nga nasa abroad ito at doon tinapos ang pag-aaral.

“Nope. Sa condo muna siya. Bibisita siya rito sa susunod na araw.”

“I heard she’s a nutritionist?” Ate Jacky asked, saglit na tumigil sa pagpapakain kay Vance.

“Yeah..” si Kuya Evan ang sumagot sa tanong ng asawa.

“We should probably set a welcome party for her, Atom. It’s been a decade!” Mom joyfully suggested.

Actually, higit pa sa sampung taon mula nang lumuwas si Ate Cat pa-abroad upang doon mag-aral. Supposedly, dapat mag-asawa na sila ni Kuya ngunit dahil sa mga sirkumstansya ay hindi talaga natutuloy. Huling uwi niya ay two years ago, it was the holiday season pero isang linggo lang ang itinagal niya.

“She’s not fond of parties, Mom.”

“How did you say so? She’ll be glad pa nga dahil excited tayo sa pagbabalik niya.”

Lumaon ang usapan nila tungkol sa preparasyon ng isang welcome party. Patapos na akong kumain nang magbeep ang aking cellphone, nakalimutan ko pang i-mute ito kapag may magte-text.

Daddy Blade:

Good morning, have you eaten your breakfast?

So thoughtful of him, huh. He’s unusually like this, kailangan ko na rin sigurong sanayin ang sarili ko sa ganito. I typed in my reply.

Me:

Good morning. Yes, daddy. Patapos na, actually.

Wala pang isang minuto nang muling magbeep ang aking cellphone.

Daddy Blade:

Eat well, baby boy.

Napanguso ako. Simple lang ang mga texts niya pero ewan ko ba, iba ang epekto sakin. I don’t normally put up to this kind of chats since I think of it before as ‘corny’ or ‘petty’.

Wala lang talaga akong textmate noon kaya ganoon ang pananaw ko. Pero ngayon ay ganito pala ang feeling, para akong nasa alapaap.

Me:

Sure, I’ll eat you well daddy.

Natatawa akong sinend iyon at nagtype ng panibagong text.

Me:

Oops, typo. I mean, I’ll eat well daddy.

Para akong bulateng naasinan sa kilig pero pinilit kong pumirmi sa aking kinauupuan. Hindi ko maitago ang ngiti ko kaya pati si Kuya Evan ay napansin na ito.

“Sinong ka-textmate mo?” lakas loob niyang tanong sa gitna ng hapag kaya huminto ang usapan nina Mommy at Kuya Atom at nagsilingunan sa akin.

Sinamaan ko si Kuya ng tingin at sinumpang magka-pigsa sana siya sa tumbong.

“Wala akong textma—” naputol ang sasabihin ko dahil sa muling pagbeep ng aking cellphone.

Damn.

Kuya Evan raised an eyebrow at me, I just made a face before secretly reading the message down the table.

Daddy Blade:

You can eat me instead, mas mabubusog ka.

Napasinghap ako at nag-init ang aking magkabilang pisngi. Kumakain ako ng almusal pero heto ang pinag-uusapan namin sa text? Ang aga naman yata para maglibugan kaming dalawa.

“You’re blushing…” puna ni Kuya Evan.

“He’s blushing.” sabat pa ni Kuya Atom.

“I think he’s… not.” pagtatanggol sa akin ni Ate Jacky.

“Textmate? You’re texting someone?” Mom asked like it’s something so surprising.

Textmate or not, anong masama roon? Kung pwede lang sigurong itakwil ang pamilya, baka dati ko pa ginawa. Who’s with me?

“It’s nothing.” dahil tapos na rin naman akong kumain ay tumayo na ako.

“Harper!” Mom called out but I chose to ignore her and left the table.

Paakyat ako ng hagdan nang mag-ring ang cellphone ko. Damn. Tumalon ang puso ko nang mabasa ang screen.

Daddy Blade is calling…

Oh fuck!

Tumikhim ako bago sinagot.

“H-Hello?”

Sadya ko pang hininaan ang boses ko baka sakaling may bwakanang makarinig. Luminga ako sa paligid upang siguruhing mag-isa ako.

“You… You didn’t reply.” para akong nabilaukan dahil sa lambing ng boses niya ngayon. I cannot!

“Sorry. We were eating our breakfast and my whole family was so obsessed upon seeing me texting someone..” paliwanag ko, hindi yata kumpleto ang sagot ko kaya dinugtungan ko. “I mean, nakangiti kasi ako kanina kaya akala nila may textmate ako.”

Napa-facepalm ako. Humilig ako sa railings ng staircase at sinapo ang aking noo.

“You were smiling?” may tono ng panunuya ang kanyang boses.

Damn. Basically, I don’t know where he is. Kung nasa bahay ba nila, nasa munisipyo, o nasa ibang lugar. But I can feel that he’s somewhat…. not doing anything, just talking to me on the phone.

“Whatever. Bakit ka napatawag ba?”

“We need to talk.” aniya, parang may karugtong pa pero ’di na siya nagsalita.

“Okay. Let’s talk, then..” pagsang-ayon ko sa hindi ko siguradong bagay, ano kayang pag-uusapan namin? Baka gusto na niyang ituloy ang wasakan session namin? Iyon ba?

“What time is your out?”

It’s still six in the morning, pero out ko na agad ang tinatanong niya.

“5pm.”

“Alright. I’ll see you at my office by five onwards.”

Wait what?

“Office? Wh—”

“See you.” saka niya agad binaba ang tawag.

Okay, that’s a bit weird. Hindi man lang niya ako pinatapos. But… what probably are we gonna talk about? Do we have any unfinished conversation yesterday?

By seven, I went to the shop. Masyado akong maaga kaya inasikaso ko ang paglilinis. Naabutan ako ni Ralph doon kung kaya’t tumulong na rin siya sa gawain.

When the clock hits 12, nagkasundo ang lahat para sa isang team lunch. Sa katapat lang ay may matayog na gusali at sa ibaba nito ay may hilera ng mga kiosks na pwedeng kainan.

“Ito kasing si Steffy, ugaling bastedin lahat ng manliligaw! Lahat nang magtangka, walang pag-asa!” panunuya ni Melanie sa kanyang kaibigan.

“May pag-asa naman kapag gwapo!” taas-noong bigkas ni Steffy.

Tatawa-tawa lamang sina Ralph, Trix, at Paolo sa isang gilid. Si Kean naman ay abala sa kanyang cellphone, samantalang ako ay nag-focus sa pagkain.

“Ang tahimik mo ahh..” puna ni Paolo sakin, siniko niya pa ako nang bahagya para makuha ang pansin ko.

“Kumakain ako, eh..” palusot ko.

I’ve been thinking about the ‘talk’ Blade mentioned over the phone earlier. Hindi ako mapakali. Wala lang naman siguro ’yon pero bakit nababagabag ako?

Literal na nag-iinit ang puwitan ko. It’s either I’m in a fuss or I’m horny, which of the two?

“Try this one, masarap ’to!” inusog ni Paolo ang isang bowl na naglalaman ng kimchi. Hindi ako mahilig doon pero sinubukan ko na rin.

Nang isubo ko ’yon ay nakamasid sa akin sina Melanie at Steffy, nakasimangot silang dalawa samin ni Paolo. Anong problema ng mga ito?

“How was it?” he asked, waiting for my reaction.

“Okay lang.” nagkibit ako ng balikat.

“Sounds like you’re not a fan of it. Don’t worry, sa susunod doon tayo kakain sa gusto mo.” Paolo whispered, siya kasi ang nag-aya sa lugar na ito.

Lumaon ang mga oras. Nang mag-out ako ay dumiretso na ako sa opisina ni Blade. I used the stairs again kaya pagod na pagod ako.

“You again? Are you serious?!” bungad sakin ng sekretarya ni Blade. Mapagmataas ang kilay niya na alam kong peke naman, at ang labi niya ay parang binabad sa atsuete.

Tamad akong makipagtalo sa kanya ngayon kaya imbes na magpaliwanag, I took out my phone and dialled his number.

“Harper.”

When I heard Blade’s voice, I handed it to her and let her confirm my appointment from her boss.

“H-Hello? Oh! Mayor, uhhmm opo..yes mayor…”

Naghintay ako ng ilang segundo bago niya ako papasukin sa opisina.

Blade is comfortably sitting on his swivel chair, his arms folded on his chest, sleeves rolled up to his forearms, eyes down on the papers on his desk, slowly he raised his head.

“Take a seat.” utos niya.

His air is demanding as usual but this time, something changed about him. I can’t put my finger on it but something really has changed.

Kinalas niya ang pagkaka-halukipkip nang maupo ako sa receiving chair. He’s looking intently at me while his long fingers are tapping the desk. It started to become awkward when both of us are silent.

“So… ano bang pag-uusapan natin?”

I killed the silence. I couldn’t bear the weight of his stares so I glanced elsewhere.

“About what happened yesterday.”

Napalingon ako pabalik sa kanya.

“Yesterday? What happened yesterday?”

He sighed.

“How’s your back? Masakit pa rin ba?” tanong niya, napaawang ang labi ko nang makuha ang ibig niyang sabihin.

Kukumustahin lang pala niya ang pagkadulas ko kahapon pinapunta niya pa ako rito.

“Ayos na ako, nawala na ang kirot. You don’t have to worry about it.”

His long fingers tapped the desk in a slower pace, hindi ko alam kung paano ako namangha roon.

“You were jealous yesterday..” aniya.

Natawa ako. What now? Why does he need to bring it up again? At ako lang ba?

“You were, too. It was mutual.” proud ko pang sagot para ipagtanggol ang sarili sa maaaring panghuhusga niya sakin.

Kumunot ang noo niya at umigting ang panga. He already looks dangerous but now he’s becoming scarier than that.

Umabot ng isang minutong nakatitig siya sa akin.

“Let’s stop this arrangement.” wika niya pagkatapos ng mahabang katahimikan.

Tama ba ako ng pagkakarinig?

He wants to stop.

He wants to stop the arrangement.

He wants to stop seeing me.

I felt a sting on my chest. Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. I wasn’t expecting him to say that, or maybe I wasn’t expecting him to end it this early.

Despite the pain, I showed him a smile.

I’m so not used to pain. I’ve never been this hurt. So I always escape it by…. pretending that I’m fine. I have to be fine even when it’s not.

“O-Okay! Yeah… kung ayaw mo na, ayos lang..” I sighed profusely never erasing the smile on my lips.

Tumayo ako. This is it, then. He had to make me come here because he can’t dump me over the phone, this way it wouldn’t be so rude.

Gustuhin ko mang tignan siya ay hindi ko na magawa. Nahihiya ako. I just got dumped. But here I am, smiling… iniisip na mabuti at natapos nang mas maaga.

I’m on the part of my life trying to hug the concept of commitment, that maybe or somehow I can believe in it… but I didn’t know it will be the same part where someone doesn’t want to commit with me.

I felt betrayed.

Hindi pa ako tapos, eh. I’m still trying to prove myself that I could believe in it, that I could be that someone…

I smiled wider.

“Harper, I wa—”

“I understand. It’s better this way. At ayos lang din sakin, promise. You don’t have to feel guilty. This is…. nothing.” tumalikod na ako, naglakad paalis dahil anumang oras ay ’di ko na kakayanin.

“Harper, what are you talking ab—”

“I’m fine, Blade! Seriously, I’m fine! I don’t need your comfort! I have to go!” my voice broke so I rushed towards the door and left the office.

Nakalabas ako ng munisipyo at pinalis ko ang luhang tumakas sa aking mga mata habang tumatawa. This is insane! This is fucking insane! I shouldn’t be crying over him!

“Harper??”

When all of a sudden I heard a familiar voice. Paglingon ko ay nagtama ang tingin namin ni…

“Diego.” I uttered.

He’s with his father, the governor. He walked towards me. Tumalikod ako at tumakbo palayo. He can’t see me in this state. I’ve never been this.. devastated. And I’m not this weak. I wiped my tears as my vision starts to get blurry.

Chapter 23 [Revenge]

I feel better the next day.

Sinimulan ko ang araw nang may ngiti sa aking labi. I have never felt so good like this. It was like I gained back my independence, my freedom, my individuali—

Daddy Blade calling….

Or that’s what I thought.

Dinecline ko ang ikalimang tawag niya ngayong araw na ito. He’s been flooding me with texts saying ‘talk to me’ or ‘why are you ignoring me?’ or ‘let’s have some steamy sex’, siyempre biro lang ’yung panghuli dahil malabo nang mangyari ’yon. Ilang missed calls na rin ang na-achieve niya sa araw na lumipas.

If we were able to at least finish our always-interrupted-and-unfinished-session before he ditched me, if he had the decency to do that, edi sana hindi siya naghahabol ngayon. He wasn’t able to experience my flexibility yet or how good I am at giving pleasure, kaya sorry nalang siya.

It’s his loss, not mine.

“His loss and not yours? Nagsasalita kang mag-isa riyan?” nagtatakang lumingon sa akin si Kuya Evan.

Natutop ko ang bibig ko. Nasabi ko pala ang huling pangungusap na iyon, akalain pa nito nasisiraan na ako ng bait.

“Wala, kuya. Stop eavesdropping.” nakatanggap siya ng irap sa akin.

Magkatabi kami sa sofa sa living room, abala siya kanina sa harap ng personal laptop niya pero ngayon ay nalaman kong nakikinig pala siya sakin.

“I’m not eavesdropping, paanong hindi ko maririnig eh katabi lang kita? At nagsasalita ka pang mag-isa riyan.” katwiran niya na sinimangutan ako.

I know that Kuya has an idea about my secret relationship with Blade, and right now I’m thinking if I could share something to him privately. Sigurado matutuwa pa siya kapag nalaman niyang pinutol na ni Blade ang relasyon namin, baka magpa-party pa siya!

But on the other side, I’m scared na ilaglag na naman niya ako sa buong angkan namin once na malaman niya, ang OA ng angkan, pamilya lang pala.

“I-I was… I was talking about B-Blade, kuya.” pinakiramdaman ko muna siya kung magpapakita ba siya ng violent reaction pero mukhang wala naman. Tahimik lang siyang nagtitipa sa kanyang macbook.

I’m trying to overcome my hesitance because I’m not used to talk to Kuya Evan about serious things. And he’s not the type to give me advices regarding my ‘fling’ life. Madalas ay nega siya sa lahat ng gawin ko.

“W-Wala na kami.” dagdag ko, still waiting for some reaction from him but it didn’t come.

“Kuya, wala na kami. We’re over.” pag-ulit ko dahil baka hindi lang niya narinig.

I rolled my eyes and bent my head down on the sofa. Naiirita na ako dahil kung kailan nag-eexpect akong magreact siya ay hindi naman niya ginagawa ngayon.

“It’s all over! Wala nang kami, kuya! Are you listening?!” pagalit kong tanong.

He removed his eyeglasses and looked at me. Tumutubo na ang stubbles sa mukha niya kaya nagmumukha siyang mas katakot-takot.

“What?” emotionless niyang tanong, hindi nagpakita ng anumang interes sa sinasabi ko.

Napangiwi ako.

“I was telling you that Blade and I are over! Hindi mo ba narinig?!” I crossed my arms and silently prayed for an extra patience for my stupid brother.

“Inamo, narinig ko! Naging kayo pala?” he mocked that made me lose the last thread of my patience.

I gritted my teeth in total annoyance. Napaka-imposible ba para sa kanya na magustuhan ako ni yorme?!

“Tss! Anong tingin mo sakin, hindi ka-gusto gusto?! Of course, we had a valid relationship!” pagmamalaki ko para lamang hindi niya maliitin ang naging relasyon namin ni mayor.

Pagak siyang bumunghalit ng tawa na mas lalong nagpa-init ng dugo ko. Kung naging babae lang siguro siya, baka kanina ko pa siya sinabunutan. Pero dahil lalaki siya at mas matanda pa sa akin, mananahimik ako dahil baka mabugbog pa niya ako at magalusan ang perpekto kong mukha.

“Then why did he dump you, huh?” he raised his thick eyebrows at me.

Nahuli niya ako roon pero mabilis akong nag-isip ng katwiran.

“I-I was the one who dumped him! Excuse me!”

Kuya Evan’s jawline became more defined as he tilts his head a bit, but his laugh dominated the space of the whole living room.

“Anong nakakatawa ro’n?! Hindi ka naniniwala?”

Kahit singhalan ko siya ay wala talagang epekto sa kanya. Napakasama niya talaga. Hindi ko nga alam kung anong nagustuhan sa kanya ni Ate Jacky, aside sa mukha at katawan wala na akong nakikitang pakinabang sa kanya.

“Alright, sabi mo eh.” sumang-ayon siya pero napaka-pilit at punung-puno ng sarkasmo.

Twelve ng tanghali na akong nagtungo sa school dahil iyon ang schedule ko ngayon. And today is the first part of the final examinations.

I passed on the test papers. Isang oras ang nakalaan para sa unang bahagi ng aking exam. Lower years ang unang batch para sa Anatomy and Physiology class ko, panghuli naman ang higher years.

“Ang hirap ng exam, sir..”

“Sana mataas ang makuha ko..”

Iyon ang madalas kong marinig na hinaing ng mga estudyante ko bago nila lisanin ang classroom. I compiled the answered sheets and put it inside the envelope.

Ilang classes pa mula sa lower years ang binigyan ko ng parehong exam ngunit may pinagkaiba sa coverage upang walang kumalat na leakage. Ang panghuling batch ay ang higher years na magsisimula ngayong alas singko.

Abala ako sa pagchi-check ng naunang batch ng exam papers nang marinig ko ang aking maingay na ringtone.

Daddy Blade calling…

This is his tenth time calling me today. Never kong sinagot ang tawag niya. And why would I answer it anyway?

Unang-una, sinayang niya ang ganda ko. Pangalawa, ’di pa niya nasubukan ang galing ko sa kama. Pangatlo, wala na kaming dapat pang pag-usapan dahil malinaw na sa aking—

“Hello, sir!”

“Madali ba ang exam, sir?”

Nagsidatingan na ang mga estudyante para sa huling batch ngayong araw. I used the same room para hindi na ako mahirapan sa paghahanap ng bakanteng silid. I’ve been here for hours and some snacks and water kept me sane.

“The exam will start at 5:15, I’ll give you extra fifteen minutes to review.” anunsyo ko kaya ang iba’y naglabasan ng mga libro, ang iba naman ay nagtungo sa banyo.

Binalikan ko ang cellphone kong nakapatong sa desk, naging missed call na ’yung tawag kanina. Naupo ako sa aking swivel chair at pag-angat ko ng ulo ay nagtama ang tingin namin ni Diego.

Sumagi sa aking alaala ’yung araw na nahuli niya ako sa labas ng munisipyo. He hasn’t approached me yet about it or maybe he just doesn’t care, I don’t know. His face is humorless but the weight of his stare is intimidating, parang may gusto siyang sabihin.

Napansin iyon ni Parker kaya napatingin din siya sa akin. Lumiit ang mga mata niya na pabalik-balik sa aming dalawa.

Natapos ang huling batch eksaktong 6:15, naiwan sina Parker, Sav, at Diego sa classroom dahil ang iba’y excited nang umuwi. Dinaluhan ako nina Park at Sav sa aking desk samantalang si Diego ay nakamasid lang habang nililigpit ang gamit niya.

“Guys, I really need to go. May lakad kasi kami ni Papa ngayon. Kitakits nalang bukas!” nagmamadaling paalam ni Sav habang nagtitipa sa kanyang cellphone.

“Sige, ingat ka Sav!”

Binigyan ako ng makahulugang tingin ni Parker nang makaalis na si Savannah. Tinaasan niya ako ng kilay na akala mo’y may utang akong kailangang bayaran sa kanya.

“She’s been talking to me the whole day about her date with Mayor Torralba and how happy she was. Ano, ayos lang ba talaga sa’yo ’to Harper?” naghintay ng sagot mula sakin si Parker, pilit niyang hininaan ang boses upang ’di gaanong marinig ni Diego.

Hanggang ngayon ay wala silang alam sa kinahinatnan ng relasyon namin ni Blade. As if it was a ‘real relationship’ eh tagasubo lang naman niya ako at paminsan-minsang babysitter ng anak niya.

“We’re over.” labas sa ilong kong tugon.

Sinalansan ko ang mga papel at ibinilog ito, kinuha ko ang goma at itinali upang hindi magulo. Diego is still silently hovering from a distance.

“Over? What do you mean over?”

I closed my eyes for a brief moment to inhale properly. Ayaw ko nang alalahanin pero ayaw ko namang magmukhang apektado pa rin. That’s how ‘no strings relationship’ normally ends, come and go, and I should be used to it na.

“Game over, tapos na, nganga, gano’n.”

Tinatamad akong mag-explain kaya kung anu-anong salita ang ginamit ko. Nagkibit-balikat lang ako bago tumayo at binitbit ang mabigat na envelope.

“Nag-break kayo??” hindi napigilan ni Parker na magtaas ng tono kaya narinig na ’yon ni Diego.

“I’ll text you later, Park. I need to go, gumagabi na.” nilagpasan ko siya pero nagulat ako nang hinarangan ni Diego ang daan ko.

“Let me help you carry those..” tukoy niya sa bitbit kong envelope, folders, at bugkos ng mga binilog na test papers. Kaya ko namang buhatin pero since nag-prisinta na siyang tumulong ay hinayaan ko na.

“Okay, thanks…”

Sumunod sakin si Diego patungo sa faculty room. Iniwan namin si Parker sa loob ng classroom dahil sigurado akong hindi niya ako tatantanan ngayong nalaman na niyang wala na kami ni mayor.

“Dito nalang, Diegs. Salamat.” kinuha ko sa kanya ang mga gamit nang marating namin ang pintuan ng faculty room.

He looked at me like there’s something he wanna say kaya nanatili ako sa harap niya.

“Nakita kita sa munisipyo nung isang araw…”

I knew he’s gonna bring it up any minute, naghihintay lang siya ng tamang pagkakataon. Hinarap ko siya at tinitigan.

“Did something happen? You were cryin—”

“I was not. Napuwing lang ako.” that was a fucking lame reason, Harper.

He sighed, obviously unconvinced with my excuse. Pero nagtaka ako nang pagod siyang ngumiti kalaunan.

“You know I’m your friend, right? You can absolutely tell me anything, Harper. I won’t judge.”

Napukaw ang buong interes ko sa narinig. Nakakagaan ng loob ang sinabi niya, actually ’di ko ’yun inexpect. Diego might look unapproachable but he really is sincere and has a good heart. One of the reasons why I can’t like him, is because he’s too good for me.

Dahil na rin lumalalim na ang gabi ay nagpahatid na ako sa kanya pauwi. Tahimik kaming dalawa ngunit dama kong marami pa siyang gustong itanong sakin tungkol no’ng araw na ’yun.

“Thanks for the ride, Diego.” pasalamat ko saka hinubad ang seatbelt.

But before I could open the door beside me, I felt him hold my hand. Sobrang bilis lang no’n at inalis niya rin agad na akala mo ay napaso.

“I know what’s going on between you and the mayor.” aniya, napasinghap ako sa gulat.

Imbes na bumaba ng kotse ay ’di ko naituloy dahil sa ibinulalas niya.

“P-Paano mo nalaman?”

As far as I could remember, si Parker lang ang tanging may alam tungkol sa lahat ng kabaliwan ko kay mayor. And it would be awkward to talk about it with him since he’s straight as hell.

“Ever since the pageant? Hindi naman mahirap pansinin ang mga tingin niya sa’yo. May hinala na ako. And that was confirmed when I saw you the other day…” paliwanag niya habang nakapatong ang dalawang kamay sa manibela.

Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko, matutuwa ba o mahihiya. Well, bakit ko pa nga ba ini-stress ang sarili ko tungkol dito?

“It doesn’t matter, whatever’s going on between us is over.” yun ang huling sinabi ko sa kanya bago ako bumaba ng kanyang sasakyan.

As much as possible ayaw ko nang pag-usapan pa ang bagay na ’yun. Naka-move on na ako, hindi naman mahirap gawin ’yun dahil wala naman kaming masyadong alaala na talagang tumatak sa aking isipan. Aside sa pagpapanggap kong nalunod noon sa pool mahalikan lang siya, aside sa pangliligaw ko sa kanya, aside sa pagsubo ko sa kanya sa dilim na muntik nang mahuli ni Kuya Evan, aside sa naudlot naming carfun, aside sa pag-aalaga ko kay Bullet, aside sa nangyaring dinner date with his family, aside sa pagkahuli ni Kuya Evan samin sa sasakyan niyang nagtutukaan, aside sa makulit na palitan namin ng texts, aside sa pagtawag niya sakin ng baby boy, wala naman talaga akong dapat alalahanin pa! I’ve completely moved on!

Yeah, right! He’s completely forgettable.

Sa secret entrance papasok ng aming garden ako dumaan. Medyo madilim sa part na iyon. Sinadya kong dito dahil nag-compose pa ako ng sarili ko bago tuluyang pumasok sa bahay.

Ngunit ilang hakbang ko palang sa bermuda ay naririnig ko na ang mga boses. Habang papalapit ako ay mas lalong lumilinaw ang ingay.

Umihip sa aking balat ang hanging may dalang lamig mula sa aming malawak na pool. Isang lingon ko lang ay natanaw ko ang grupo ng kalalakihan sa lilim ng gazebo, nag-iinuman. Lumakas ang kabog ng aking dibdib habang iniisa-isa ang mga lalaking naroon. Mula kay Kuya Atom, Lance, Lester, Damian, Pancho, at sa dulo ay ang pinaka-ayaw kong makita sa lahat.

“Oh? Ba’t diyan ka dumaan?” napansin ni Kuya ang presensya ko dahilan kung bakit nagsilingunan silang lahat sa ganda ko.

Well, nakatingin silang lahat except for one.

“Oy, Harper musta ka na? Na-miss ko ’yung eggplant omelette mo!” maangas na bati ni Damian, pinaalala pa ang pagkakataong nilutuan ko sila nun bilang pulutan.

Matagal na mula ng huling inuman nila rito sa bahay dahil pare-pareho silang busy sa trabaho, kaya hindi ko ine-expect na aabutan ko sila rito ngayon. As Kuya and his friends are looking at me, the silent mayor is just pouring a drink on his shot glass looking completely uninterested of me. Just like the first time I stole his attention because he’s such a snob.

He isn’t actually a snob, he’s just not interested. Sa buong buhay niya, ako pa lang yata ang naglakas loob kaya pinagbigyan niya. I don’t know if I should be proud of that or not.

Binati ko sila nang makalapit ako.

“You should join us!” alok ni Pancho na akmang aabutan ako ng baso, may tama na yata ang isang ’to.

Napatingin sakin si Kuya, katabi niya si Blade na hanggang ngayon ay hindi sumusulyap sa akin. What now, he’s been calling me nonstop all day and now that I’m all gorgeous in front of him, iisnabin niya ako? Is he nuts? Pinaglalaruan ba ako ng hinayupak na ’to?!

“Next time nalang siguro, marami pa kasi akong gagawin eh..” sabay angat ko sa envelope at kagamitang bitbit ko para maniwala sila.

“Kumain ka na ba? May pagkain do’n sa loob.” si Kuya na itinuro ang loob ng aming bahay.

“Sige. Pasok na ako sa loob, enjoy lang kayo riyan.” paalam ko habang titig na titig kay Blade na hanggang sa huli’y walang paramdam.

Buti pa ang multo nagpaparamdam, eh siya mga anong petsa kaya?!

Padabog akong umakyat sa aking kwarto. Hindi pa ako kumakain pero ’di man lang ako nakaramdam ng gutom. Naiinis ako. Ang kapal ng mukha niyang magpakita dito pagkatapos ng lahat! Kinuha niya ang lahat sa akin! Niyurakan niya ang pagkatao ko, ang iningatan kong dangal!

My phone suddenly rang.

Parker calling….

Wala pang isang segundo nang sagutin ko iyon para lamang makapaglabas ng sama ng loob.

“Huh! Ang kapal ng mukha ng hampaslupang barakong ’yon! And he has the audacity to show up and ignore me!” bungad ko kay Parker.

“W-Wait… Hello? Harper? What’s going on??”

“He’s been flooding my phone with missed calls all day and now… he can’t even look me in the eyes! Impokritong lalaki!” hinihingal ako dahil sa nagpupuyos na galit. Nag-uumapaw ang inis ko.

Not that I’m still affected by his presence. Since he dumped me, I was kinda expecting us to at least be casual. Pero kahit pagkakaibigan yata ay hindi niya kayang ibigay. I don’t have any idea what kind of game he’s playing and I couldn’t accept that I’m losing without putting up a good fight.

“Wait, are you telling me… nariyan si mayor sa inyo??”

Pabagsak akong naupo sa dulo ng kama. Hindi man lang ako nakapagbihis. Kumalma na ako pero iritado pa rin. Kahit i-acknowledge niyang nag-eexist ako ay ’di niya nagawa. Ano, pinandidirihan niya ba ako kaya ’di siya makatingin?!

“Oo. Nag-iinuman sila sa garden. Magkaibigan sila ni kuya.”

“Ang sabi mo kanina wala na kayo, ’di ba? Did he dump you? What happened ba? May kinalaman ba si Sav dito?” sunud-sunod na tanong niya.

Isa pa iyon sa ikinaba-bagabag ko. Maaaring nakahanap na siya ng iba. He didn’t date anyone other than my friend, Sav. Kung may ipapalit siya sakin, malamang ay ang kaibigan ko ’yun.

“Hindi ko alam, Park. Tell me, what should I do? I’m trying to move on pero ba’t ganto?” ginulo ko ang aking buhok, sapu-sapo ang noo.

“Oh my god, Harp. You’re falling in love with him!” aniya, gusto kong matawa dahil isang malaking kahibangan iyon. Paano akong mai-in love kung nag-uumapaw ang galit ko sa kanya?

“Seriously, you’re not helping!”

“You’re really oblivious of your own feelings, ano? Matalino ka nga pero ang bobo mo naman sa pag-ibig. No offense, pero nagsasabi ako ng totoo.”

Hindi ako nakaimik. Tinamaan ako roon. Minsan, kailangan ko lang talagang tuktukan ang sarili para magising sa katotohanan. Pero hindi ko maintindihan. Is this… love? Nairita lang ako dahil hindi niya ako pinansin, nasaan banda ang pagmamahal doon?

“And he ignored you, right? If he was just a random person, hindi ka magkakaganyan. You’re hurt because you have feelings for him. Accept it or not, that’s what’s going on with you, Harper.” mariin akong nakinig sa advice ng aking kaibigan.

Kinagat ko ang aking labi. Humaba pa ang usapan namin. Nakapagbihis na rin ako habang nakikinig sa mga advice niya.

“Obviously, there’s a reason why he’s ignoring you. And that’s what you need to find out..”

Isang puting maluwag na t-shirt at butas-butas na denim shorts ang sinuot ko. It’s too revealing that’s why I chose to wear it. Kitang-kita ang makinis kong legs dito, siguradong tutulo ang laway ng sinoman.

Taas-noo akong nagtungo sa aming garden. A naughty smirk is plastered on my lips as I caught the boys’ eyes. I walked confidently with grace and poise.

“Jesus! Harper, what are you wearing?!” galit ang boses ni Kuya Atom nang mapansin ang aking suot.

And then suddenly, naubo si Blade mula sa iniinom niyang alak.

Lumapit ako sa kinaroroonan niya upang tulungan siya. “Tissue?” inabot ko sa kanya ang box ng tissue dahil hindi pa rin nawawala ang ubo niya at bahagya pang nabasa ang damit niya ng alak.

He looked at me from head to toe, just the way I expected it.

“Revenge, Harper. Maghiganti ka. Lure him. Make him fall in love with you. Boys are so easy to seduce and we both know you can do it with no sweat. Ipakita mo sa kanya kung ano ang sinayang niya!” nag-paulit-ulit ang boses ni Parker sa aking isipan habang titig na titig sa akin ngayon si yorme.

Natameme silang lahat. Though Blade looked the most critical among them.

“Can I join you guys?” I asked but didn’t wait for their approval. Pinagigitnaan ni Kuya at ni Damian si Blade kaya sumiksik ako upang makatabi siya.

Sumagi ang matikas niyang braso sa aking balat, damn. Hindi pa man ako umiinom ay nag-iinit na ako! Bahala na si batman! Ang mahalaga ay maisagawa ko ang plano kong paghihiganti sa kanya!

Naramdaman ko ang nanunusok niyang tingin sa akin kahit bumalik na ang mga kasama niya sa maingay na pag-iinom. Lumingon ako sa kanya para magtama ang paningin namin. I licked my lower lip and smiled at him.

“Ako nga pala ’yung sinayang mo..” I whispered dahilan para mapaawang ang labi niya.

Chapter 24 [Drunk]

Mabilis kong naramdaman ang pagguhit ng alak sa aking lalamunan nang ibaba ko ang shot glass. It was my third shot of the whiskey they are drinking. Hindi ako sanay sa ganitong inumin kaya pakiramdam ko’y umaalon na ang paligid ko.

Maingay sila. Kung anu-ano ang topic nila, minsan tungkol sa trabaho, tapos malilipat sa mga babae, at kung anu-ano pang paksang hindi ako maka-relate.

Pinagdikit ko ang aking dalawang hita. Kahit gustong manginig dala ng lamig ay pinigilan ko. Ginusto ko ’to, eh. Ako ang nagpumilit na magsuot ng ganito, sobrang ikli ng shorts kong butas-butas kaya halos pasukin din ito ng lamig.

“Eh alam niyo naman ’yung kumpare ko, matulin magpatakbo kaya ayun ka-muntik nang maaksidente!”

They were talking about one of their friends and I have no any interest about it. Napapagitnaan ako ni Blade at Damian, pareho silang maskulado at dambuhala kaya kaunting usog lang nila ay masisiksik na ako.

Nagkakatuwaan sila. Si Kuya Atom ay nakikinig sa kwento ng katabi niyang si Lester. Si Lance naman ay nag-aasikaso ng mga inumin. Ang usok mula sa sigarilyo ni Pancho ay dumaan sa aking ilong. Si Damian ang bida ng grupo dahil siya ang pinaka-maraming kwento. Habang si mayor naman ay tahimik lang sa hindi ko maintindihang dahilan. Paminsan-minsan siyang sumasali sa usapan kapag tungkol sa trabaho na ang topic.

“It’s your turn again, baby boy!” halos maubo ako sa sariling laway dahil sa bulyaw ni Damian. Siya pa ang nagsalin ng alak sa aking baso.

I’m not used to other people calling me ‘baby boy’ because it reminds me a lot of memories. At kung makabanggit din naman ako ng ‘memories’ ay akala mo’y taon na ang lumipas. Huwag ka nga, Harper!

“Dame, tangina nito! Huwag mong punuin ’yung baso, baka malasing ’yan!” puna ni Kuya nang mapansin ang halos umapaw na baso ng alak sa aking harapan gawa ni Damian na may nakakalokong ngiti lang sa kanyang labi.

“Di ’yan! Ano ka ba Atom, malaki na ’tong si Harper. ’Di mo na siya kailangang pagbawalan sa mga ganito!” depensa naman ni Damian.

Observing their unsteady eyes and reckless voices, I can tell that they are already drunk. Hindi gaya ko, malalakas silang uminom kaya hanggang ngayon ay nasa wisyo pa rin sila.

“Hayaan mo na, pare!”

“Harper, don’t mind him. Kung nag-eenjoy kami, dapat ikaw din!”

Puro sulsol na ang sunod kong narinig kaya wala rin akong nagawa kundi ang tunggain ang baso ng alak. The glass is half full and I tried to guzzle it as much as I can.

Palakpakan ang narinig ko pagkatapos. I bit my lip as I started to feel the spirit of the alcohol once more. They cheered me after what I did. Inakbayan pa ako ng lokong si Damian at ginulo ang aking buhok. Somehow, nakaramdam ako ng kakaibang saya.

“Last na niya ’yan, mga sulsol kayo!” hirit pa ni Kuya na lasing na dahil natabig pa niya ang isang empty bottle.

They laughed at him. Hindi ko lang alam kung kasali si Blade roon dahil hindi naman ako tumitingin sa kanya. Seriously, he’s the least of my priority right now. I just want to de-stress and forget all of my problems tonight even if it’s just temporary.

I need to breathe.

Maikli lang ang buhay kaya hangga’t kaya ko, hindi ko na muna po-problemahin ang mga bagay na hindi ko pa kayang solusyunan. I’ve realized that it’s always important to take your time, don’t rush things, and enjoy the ride. Hindi kailangang magmadali, wala naman akong hinahabol na deadline.

Nang tingalain ko ang langit ay natuwa ako sa pagkislap ng mga bituin doon. It led me into thinking how could those stars look so tiny from my distance yet I still see their sparkles. And the seemingly long stretch of darkness filled the whole vacuum of the sky, thinking how  the moon was able to light everything under him.

Those stars…. they are so distant… so lost in space… yet they could glimmer…

And the moon… deserted in the dark… looking like a king alone in his kingdom…

I know I’m already drunk when I’m speaking like a lunatic.

Sumagi ang braso ni Blade sa aking katawan, hindi ko alam kung sadya iyon pero nakaramdam ako ng init mula roon. Humilig pa siya at animo’y pumwesto ang kanyang dibdib sa aking likod. Ipinirmi ko ang aking paningin sa alak na iniinom at hinayaan siyang gawin kung ano ang gusto niya.

“Musta ang trabaho mo? Nagtuturo ka pa rin ba?” bumaling sa akin si Damian, napansin siguro ang katahimikan ko kaya heto at kinakausap niya ako para hindi mailang.

“Ayos lang. Malapit nang matapos ang sem kaya medyo mabigat ang workload.” sagot ko.

Tumango siya pero parang may malalim pa siyang iniisip dahil naging seryoso ang emosyon sa kanyang mukha.

“Kailan mo ulit ako ipagluluto ng eggplant omelette mo? Namiss ko na e!” aniya, akala ko’y seryoso na ngunit ’yun lang pala ang tumatakbo sa utak niya. I shook my head controlling the grin on my face.

“Di ikaw ang pinagluto pare, ano ka espesyal?” nakatanggap ng masasamang tingin si Lance kay Damian dahil sa pambabara nito.

“Tangina mo!”

Nakisabay ako sa kanilang tawanan. Ngunit ang ngiti sa aking labi ay unti-unting napawi dahil napansin kong mas dumidikit ang katawan ni Blade sa akin. Hindi ko sigurado kung sadya ’yon pero mas naniwala akong wala lang ’yon. Nakapatong pa ang isa niyang braso sa likuran ng aking upuan kaya imbes na sumandal ay nanatiling tuwid ang aking upo, hindi pinapayagang sumayad ang aking likod sa kanya.

“Sa susunod na punta niyo rito, ipagluluto ko kayo.” pahayag ko para matigil na sila sa pagtatalo. Sabay na napatingin sa akin si Lance at Damian.

“Narinig mo ’yon pare, sabi niya tayo! Hindi lang ikaw!” ginamit pa ni Lance ang salita ko para lang maasar si Damian.

I’ve known Damian for years, noong kolehiyo pa lang ay magkaibigan na sila ni Kuya Atom at sa tinagal nang pagkakakilala nila ay ganoon na rin ang pagkakakilala ko sa kanya. Madalas kasi siyang dalhin dito ni Kuya noon upang mag-inom. Sina Lester, Lance at Pancho naman ay naging kliyente ni Kuya noon sa gym na pinagta-trabahuan niya.

“Shut up, Lance! I’ll break your neck if you talk shit again!” gigil na babala ni Damian. Natural na magagalitin itong si Damian lalo’t nakainom pa kaya pinatong ko ang aking kamay sa kanyang tuhod upang pakalmahin siya.

His eyes focused on my hand as the emotion in it becomes unreadable. Tumahimik naman siya at dinedma na ang mga pangbubuska ng kaibigan. Nang tanggalin ko ang aking kamay ay tumayo ako upang saglit na magpaalam.

“I’ll just…. take a pee..”

Mukha namang hindi nila ako narinig dahil may kanya-kanya silang mundo. Isang tao lang ang tingin kong nakapansin sa akin at alam ko kung sino ’yon kaya nagkibit-balikat ako at naglakad papasok sa loob ng bahay.

It’s a miracle that I could still walk straight, kahit umaalon ang paningin ko ay nasa katinuan pa rin naman ako.

Nasa aktong paliko ako sa banyo nang may biglang kamay ang humigit sa aking braso. Gusto ko mang tumili sa gulat ay hindi ko tinuloy dahil ayaw ko namang mag-eskandalo lalo’t malalim na ang gabi, lalo na nang malaman ko kung sino ang lapastangang humatak sa akin.

“B-Blade? Teka, ano bang ginagawa mo?!” dinala niya ako sa dulo ng kitchen. Napasandal ako sa gilid ng dining table upang mabawi ang aking balanse.

He’s panting like a mad beast. Nagpabalik-balik siya ng lakad sa aking harapan, hindi mapakali, nilamukos pa ang buhok nang tingnan ako mula ulo hanggang paa.

“What is your problem?!” I asked frankly.

Hindi ko na maintindihan. He was cold the whole time and now he has the nerve to pull the hell out of me! Ito na ba ang resulta ng paghihiganti?

“Oh.. now, you are seriously asking me what is my problem?!” galit niyang singhal, pilit na hinihinaan ang kanyang boses upang walang ibang makarinig.

His face down to half of his neck is red, unsure if it was because of the alcohol or just because he’s fuming mad. Regardless, he looks so friggin’ hot and I don’t care.

“I don’t need to talk to you. We’re over, ikaw nga ang tumapos ’di ba?” with all the remaining strength I have left in me, I tried to turn my back on him but his words made me stop from walking away.

“Why? Why, Harper? Would you seriously stay if I didn’t push you away?” his voice is tired, almost gruff.

Nanatili akong nakatalikod sa kanya ngunit pirmi sa aking kinatatayuan. I wanted so bad to walk away from him as far as possible but…  but what does he mean by that?

“Yeah, I had fun with the agreement. I tried to abide by your rules because that’s what you want. And that was what I thought I wanted too…”

Marahan akong humarap sa kanya. Kanina’y seryoso siyang nakatitig sa kawalan, ngayong nakaharap na ako ay nag-angat siya ng tingin. Pagod ang kanyang mga mata, dala siguro ng alak.

Hindi ko alam kung saan patungo itong mga salita niya. At hindi naman ako naghahangad ng eksplenasyon sa kanya pero…

“I wasn’t the guy you were looking for, Harper. With my age, I’m not up for games or one night stands or relationships with no strings anymore. I played your game, thinking I could be content with it. But no… I wasn’t, Harper. I wanted more…”

This honestly isn’t what I expected. Napalunok ako, wala akong maisip na mga salitang maaaring makapawi ng lumbay niya. His eyes were filled with weariness.

He ended the agreement because he wanted what? He wanted more?

“A-Akala ko… akala ko sang-ayon ka sa ganoong arrangement…” it felt like I was talking to myself more than I was talking to him. I felt guilty. I felt so stupid for forcing him into something he wasn’t up for.

“Akala ko rin…” aniya.

Is this really happening? Am I dreaming? Was it the alcohol?

Bigla kong naalala ang sinabi sa akin ni Parker kanina sa telepono.

“Obviously, there’s a reason why he’s ignoring you. And that’s what you need to find out..”

Mula sa sahig ay nag-angat ako ng tingin muli sa kanya. I’ve been ignoring him all day, did he purposely ignore me in return because of that?

“You ignored me… hindi mo ako magawang tingnan kanina..” parang kinakausap ko na naman ang sarili ko habang pinupuna ang mga napansin ko sa kanya kanina.

Tumungo siya at marahang hinaplos ang kanyang leeg.

“I’ve been texting and calling you because I wanted to explain myself. But you got me so confused because you made me feel like it’s nothing to you. Na parang okay lang sa’yo. O baka normal na para sa’yo at ako lang ’tong…” he stopped at midsentence and bit his lower lip. It occured to me that he felt the need to control himself from pouring out all his feelings.

It was like he’s confessing to me.

But it wasn’t nothing to me. I wouldn’t be infuriating him if I wasn’t affected. Akala ko iyon ang gusto niya. Akala ko hindi niya seseryosohin ang taong katulad ko, dahil sino ba naman ako ’di ba? Maganda lang ako pero hanggang doon lang. I think there’s not much I could offer him. He is like the giant moon and I’m just a minute star billion of light-years away from him, in the brink of losing its glimmer.

He let out a big sigh. “I wanted more from you, Harper but I don’t want you to think that it’s your obligation to reciprocate these.. these feelings I have…” hirap na hirap siyang bigkasin ang dulo.

He’s very masculine so to see him this vulnerable and so defenseless is like once in a lifetime experience. O ’di kaya’y dahil lasing na siya kaya siya nakakapag-express ng nararamdaman niya?

I know boys are the least expressive of all species, I can relate to that. So it turned out like a privilege to see him like this.

Parang naghihintay siya ng cue sa akin kung naintindihan ko bang lahat ang sinabi niya.

“C-Can I…” my voice is shaky.

He anticipated for what I’m going to tell.

“Can I take a pee first? Naiihi na kasi talaga ako, eh..” ngayon ko lang naibulalas iyon dahil kanina pa ako nagpipigil ng ihi huwag lang masira ang moment niya.

Natulala siya sa akin ngunit hindi na ako naghintay ng approval sa kanya. Kumaripas ako ng takbo sa banyo upang makaihi na.

Habang umiihi ay nagpi-playback ang lahat ng sinabi niya sa akin. Would I stay if he didn’t push me away?He wanted more. Do I want more? That’s actually the golden question I’ve been asking myself lately.

Earlier, I told myself that it’s always important to take your time, don’t rush everything and just enjoy the ride. But in this case… should I take my time? Do I have much time to decide, though? Kung patatagalin ko ba ito, hindi ba siya makakahanap ng iba? What if in the middle of waiting, he slips away? What if I wasn’t the one he’s looking for?

The uncertainties are killing me.

I’m weighing my options, hindi naman masama ’di ba? Obviously, I like him. But do I love him? Yeah, I probably love him. But is love enough? Is love enough to fight the uncertainties?

“Oh my god, Harp. You’re falling in love with him!” Parker’s irritating voice is on the background.

Ready na ba ako sa mga ganitong bagay? Ready na ba akong magcommit? But what if I fail? What if… I lose interest in the process? Falling out of love normally happens but…

Narinig ko ang sunud-sunod na katok ni Blade sa pintuan ng banyo.

“You’re taking longer than usual, Harper. Are you done?”

Naghugas ako ng kamay habang nakatitig sa salamin. Kahit ayaw ko pa ay nagpasya akong lumabas ng banyo. He stands beside the door like a kingsguard without the cloak and the sword.

Once again, he looked at me from head to toe.

“Kanina ko pa napapansing parang may problema ka sa suot ko.” I blurted it out so he would stop from examining my whole body.

Hindi ko kasi malaman kung may problema ba siya o baka nalilibugan lang siya sakin.

“Wear something less revealing. Madali kang giginawin sa ganyang kasuotan.”

I can’t believe we’re casually talking now. Kanina lang ay hindi kami nagpapansinan, ngayon ay malapit na ulit. Napanguso ako habang muling inaalala ang naudlot kong pag-iisip kanina sa walang katapusang what ifs.

Pero kung puro ako what ifs, walang mangyayari sa buhay ko. Masasayang ang mga biyayang nakahain na sa harapan ko, isusubo ko nalang.

“Hindi naman ako nilalamig.”

“Really? Kaya pala nanginginig ka na kanin—”

“Hindi nga ako nilalamig!”

So that explains why he was using his body heat a while ago, dahil akala niya’y nilalamig ako.

He extravagantly exhaled the air he was breathing, probably close to losing his patience. Tinaas niya nalang ang dalawang kamay niya bilang pagsuko sa pakikipagtalo sa akin.

“Bumalik na nga tayo roon, baka hinahanap na tayo!” utos ko nang mapagtantong nawawala kaming dalawa roon at baka may makapansin na.

“Okay. Ang sungit mo pala ’pag nalalasing…” bulong niya na akala niya’y hindi nakarating sa aking pandinig.

“Hindi pa ako lasing.” inismiran ko siya pero nagkibit lang siya ng balikat, parang pilit na sumasang-ayon para lang ’di ko na awayin pa.

Kahit gusto kong ngumiti ay pinigilan ko.

Nakabalik kami sa gazebo. Bulagta na sina Kuya at Pancho. Si Damian naman ay nakikipag-usap kina Lance at Lester na inuubos ang kanilang pulutan.

At dahil nakatulog na sina Kuya ay nagpasya silang tapusin na ang inuman. Mag-e-eleven na ng gabi nang magpaalam sila. Ako pa ang nagbook ng taxi upang maihatid sila pauwi dahil hindi na nila kaya pang magmaneho kung sakali.

Naiwan kaming tatlo ni Blade at ang tulog na si Kuya Atom. Nagkatinginan kami ni Blade nang maging payapa ang paligid, wala ng ingay, tanging mga kuliglig nalang ang maririnig.

“Umuwi ka na rin, ako nang bahala rito.”

“What about Atom?” tanong niya sabay tingin sa kapatid kong halos mahulog na sa kanyang upuan.

Napaisip ako ng paraan kung paano siya dadalhin sa kanyang kwarto. Kailangan ko pang linisin ang mga kalat nila rito. Agad akong nagsisi na nakisali ako sa inuman nila, bandang huli ay ako pa ang mamo-mroblema sa paglilinis.

“Let me carry him. Ituro mo nalang ang daan kung saan.” suhestiyon niya.

Ayaw ko na sanang abalahin pa siya pero mukhang magandang ideya nga iyon. Sinalansan ko muna ang mga nagkalat na bote bago akayin ni Blade si Kuya papasok sa loob ng bahay.

“Ayos lang ba? Baka nabibigatan ka?”

Paakyat na kami ng hagdan nang itanong ko sa kanya iyon, nag-aalala dahil baka hindi kayanin lalo’t lantang gulay si Kuya at nakainom din naman siya.

“Harper, kaya kong buhatin kahit dumagdag ka pa.” hindi ko inaasahang kaya niya pang magbiro sa sitwasyon namin.

Sinimangutan ko siya at kahit kaya niya ay tumulong pa rin ako sa pag-akay sa isang braso ni Kuya. Magkatabi lang ang kwarto namin ni Kuya Atom, dahan-dahang ibinagsak ni Blade si Kuya sa kanyang kama.

“Salamat. Sige na, umuwi ka na at gabi na.” hindi ako lumingon sa kanya dahil inayos ko ang pagkakahiga ni Kuya, kinumutan ko rin siya para hindi lamigin.

I heard him walked out of the room. Napabuntong hininga ako.

I stayed there for a minute, checking if the temperature is neither too hot nor too cold. Lumabas ako ng kwarto nang makuntento subalit halos tumalon ang aking puso nang matanaw ang naghihintay na si Blade sa labas.

“W-Why are you still here? Akala ko umuwi ka na?” sinarado ko ang pintuan ng kwarto ni Kuya at nilapitan siya.

His hands are kept inside his pockets, his sleeves are tidily rolled up to his forearms so I got to see the silver watch on his left wrist.

“I will. I just….” may hesitasyon sa kanyang boses, hindi itinuloy ang balak na sabihin.

“I’m sorry.” bigkas ko, kanina ko pa pinag-iisipan ’to at ngayon ko lang naisalin sa mga salita.

“Sorry for?” his brows shot up as the shade in his eyes is becoming warmer. Nakahilig siya sa railings kanina ngunit ngayon ay humakbang palapit sa akin, closing the remaining distance between us.

“For overreacting, for ignoring your calls, for being so immature and selfish..”

Unti-unting sumibol ang ngiti sa kanyang mga labi.

“But about what you’ve said a while ag—”

“You don’t have to decide now, Harper. I can wait. But please, stop flirting with other boys..” naglakbay ang kanyang daliri sa aking balat paakyat sa aking mukha. Hinawi niya ang buhok na tumabon sa aking noo.

“I’m not flirti—”

“Yeah, you were. I don’t know if that’s your hobby or you’re just doing it to piss me off.”

Natawa ako pero napawi nang makitang seryoso pa rin siya. All of this feels surreal and dreamy. Nananaginip ba ako? Did he really say that he’s gonna wait for me? But for how long?

“I can’t promise you anything, Blade.”

He held my right hand and interlaced it with his long fingers. Halos matabunan ako ng kanyang anino.

“It’s fine. Don’t force yourself. I’m gonna let you fall for me slowly until you’re ready to commit yourself to me, Harper. I’m gonna make you fall hard…” his words sent shivers down my spine, I was stunned and unable to move an inch.

He sincerely smiled and pulled my waist to let our lips meet. His lips grazed mine intimately almost biting it, urging me to part my lips wider so he can insert his tongue deliberately. I completely surrendered myself until all I could remember is that we’re inside my room, both naked and drunk.

Chapter 25 [Confession]

Maganda ang gising ko kinabukasan. Pagmulat pa lang ng mga mata ko ay magaan na ang pakiramdam ko at hindi man lang nakaranas ng pagkahilo. I feel so light and lofty for unknown reason. Siguro maganda ang pagkakahiga ko o mahaba ang tulog ko, hindi ko sigurado.

I realized I was wrapped with warm comforter when I sat up. Nagbubuga ng malamig na hangin ang airconditioner pero kataka-takang hindi man lang ako nakaramdam ng lamig.

Napawi ang ngiti sa labi ko nang mapagtantong mag-isa ako sa buong kwarto. And then realization hits me. Mag-isa ako, nasaan si mayor? What happened last night? Panaginip lang ba ’yon? It can’t be! That was so real! I remember our kiss as we both fell asleep drunk and naked.

I caressed my temples. Maybe it didn’t really happen. What I thought happened wasn’t real. It’s all illusion. It was all in my head. And I’m so stupid to think that somehow it could possibly be true.

Para kasing totoo ’di ba? That he confessed his feelings to me? Na umamin na siyang patay na patay siya sakin? Na hindi niya kayang mabuhay nang wala ako? Na ikamamatay niya kapag binasted ko siya? Okay, that might sound sugarcoated but I just want to prove a point.

Bakit? Bakit hindi totoo? Bakit pinaasa mo ako lord? Paano na ako? Tatanda akong mag-isa. Walang mag-aalaga sakin. Walang didilig sakin every day and night. Matutuyot ako na parang halaman. I can’t!

Nalaglag ang comforter nang subukan kong bumangon sa kama. But what I saw shocked me to the core. I am goddamn half-naked! I don’t usually sleep like this so what does it probably means?

Iginala ko ang paningin ko sa paligid upang maghanap ng mga ebidensya. Maayos ang mga unan sa kama, maging ang comforter ay hindi naman gusot, kahit dugo sa kama ay wala akong nakita. So I wasn’t devirginized? Hindi ko pa naisuko ang Bataan?

A familiar male clothes were scattered on the floor. Hindi sakin ang mga ’to. Kahit ang brief ay hindi sakin dahil masyado itong malaki! Hindi naman ako dako para magsuot ng ganito!

I was dumbfoundingly looking at the floor critically examining those clothes when the door to my bathroom opened. And there… a god from mount olympus just materialized in front of me!

Mayor Blade Collins Torralba stood there naked, his pelvis clad with one of my bathroom towels, beads of water is trickling down from his damp hair to his steamy body. I have seen him naked a fair amount of times, pero hindi ko maipagkailang natatameme pa rin ako kada makikita siyang ganito.

Nakakalula ang bawat bitak sa kanyang katawan. Parang napakadaling sauladuhin ng muscular system dahil depinado ang kanyang bawat muscle mula sa biceps, pecs, at abdominal muscles. Maging ang kahali-halinang v-line niya ay halos ikatirik ng aking mga mata. Tangina, ba’t kasi ang sarap sarap niya?!

Umagang-umaga pero nalilibugan ako sa kanya.

No. It shouldn’t be this way. He’s not real. This is just a product of my thoughts, a daydream, a lustful imagination, he couldn’t be standing in front of me right now flexing that godly mesomorphic body. Hindi ito makatotohanan.

“If you’re thinking I ain’t real, then you’re wrong. Give me your hand..” aniya, humakbang pa upang mas lumapit hanggang sa maging high definition ang hitsura niya.

Without any second thoughts, I gave him my hand. He smirked mischievously. Dinala niya ang aking kamay sa nag-aaso niyang dibdib, pababa sa masukal at batu-bato niyang tiyan. He has chest hairs but it’s trimmed shorter, just the way I want it. And the pubic hair extending on his abdomen, ayaw ko nang ilarawan pa dahil nabibilaukan ako. His nipples are pinkish, parang naghihintay lang na maaruga at masuso.

“T-Totoo ka nga. Akala ko panaginip lang.” I mouthed to myself.

Nakatingala siya, ang sarap niyang tingalain kung ganito ba naman ang view. Nagmistulang dalawang matayog na bundok ang kanyang dibdib, at sa pagitan nito ay may makipot na lawang mayaman sa tubig na kayang pumawi ng uhaw.

Dahil nakaupo ako sa gilid ng kama, ilang hakbang pa niya ay mas lumiit ang aming distansya. He towered over me and then leaned down. Halos mapahiga ako sa ibabaw ng kama dahil sa paglapit ng mukha niya. Kumapit ako sa bedspread dahil sa antisipasyon.

“I’m real baby, but you can dream of me as well..” he gently pinched the tip of my nose. Kahit anong gawin kong pirmi ng paningin sa kanyang mukha ay kusa talaga itong bumababa sa kanyang karug. Ang buhok kasi roon ay nakaka-distract in so many ways.

“So… walang nangyari satin kagabi?” wala sa sarili kong tanong. The tone of my voice sounded disappointed, though.

“We kissed. But you slept on me last night. I didn’t want to fuck you while you’re unconscious so I stopped. If we’re going to have sex, I want you awake so I can hear your moans.” pigil akong suminghap sa tinuran niya.

“I-I’m sorry. I was drunk and tired I fell asleep.”

“It’s okay. If what was supposed to happen last night happened, you would be sore right now. Madly sore.” aniya pero napansin kong may kayabangan ang tonong ginamit niya. Nakumpirma ko nang ngumisi siya.

Hindi naman siguro. Flexible naman ako, siguro sa umpisa’y mahapdi, pero alam kong kakayanin ko ’yun. I can endure any battle, daddy!

“Ang yabang, gaano ka ba kagaling bumayo para masabi mo ’yan?” panghahamon ko dahilan kung bakit napakagat siya sa kanyang labi. Parang gusto ko ring kagatin, pwede pa-share?

“You wanna try?”

Sasagot na sana ako ng ‘oo’ kung hindi lang namin narinig ang nakakabulahaw na katok sa pintuan. Puta, istorbo kung sinoman ’to!

“Harper, gising ka na ba? I have something to ask you.” nahimigan ko ang boses ni Kuya Atom sa labas.

Nagkatinginan kami ni Blade. Damn, I couldn’t imagine Kuya’s face when he catch us here together.

Oh god!

“Did you lock the door last night?” tanong ko sa kanya.

Umawang ang labi niya, hindi alam kung ano ang isasagot.

“Harper!” nanatiling kinakalampag ni Kuya ang pintuan ko.

“I don’t remember.” tugon ni Blade kaya pinanlakihan ko siya ng mata at dali-dali siyang hinatak patungo sa loob ng bathroom upang itago siya roon.

“Stay here. Huwag ka munang lalabas. Baka mahuli ka ni Kuya.” I warned him but he looked annoyed.

“Ano ngayon kung mahuli niy—” pinutol ko ang kahibangang naiisip niya.

“While you’re naked? Na towel lang ’yang suot mo? Ano sa tingin mo ang iisipin ni Kuya?” pambabara ko sa kanya.

The annoyed look on his face didn’t change. He crossed his arms, his biceps moved and flexed stealing my concentration once again.

“What now? Pananagutan naman kita kahit na malaman niya.”

Napanganga ako sa narinig. That was sweet but sweet won’t do better right now in this situation. Dahil kapag nahuli siya ni Kuya na hubo’t hubad sa loob ng aking kwarto, giyera ang mangyayari lalo na’t magkaibigan sila.

I closed the door to the bathroom and sighed profusely afterwards. Inayos ko ang aking sarili at nagbihis bago pagbuksan si Kuya ng pintuan ngunit naunahan na niya ako.

Sinalubong ko siya ng mapagkunwaring ngiti.

“Kuya! What’s up?”

Sumobra yata ang energy ko dahil napansin kong nangliit ang mga mata niya sa akin.

“It’s my birthday this weekend. Imbitahan mo ang mga kaibigan mo.” aniya, saka ko lamang naalala dahil ipinaalala niya.

Today is Wednesday and his birthday will be four days from now.

Pilit kong hinaharangan ang line of sight niya dahil gumagala ang paningin niya sa loob ng aking kwarto. Tumitingkayad pa ako magtagumpay lamang.

“Oh! Sure, kuya. Mom won’t let your birthday pass without a grand celebration, huh?” panunuya ko dahil kung sino man ang may kaarawan sa aming magkakapatid ay laging pinaghahandaan ni Mom at dapat ay enggrande.

“As usual. You can bring as many as you want, okay?”

Tumango ako bilang sagot. Paalis na sana siya nang maiwan ang paningin niya sa loob ng aking silid na parang may tinitignang kung ano sa sahig. Nang sundan ko ang tingin niya ay natanaw ko ang mga damit ni Blade na nakakalat sa sahig.

Oh fuck!

“Clean your room, your clothes are on the floor.” iyon ang huling pahayag ni Kuya bago umalis nang tuluyan.

I slowly closed the door and leaned on it after, sighing extravagantly while looking down on the floor. Mabuti na lamang at inakala niyang kasuotan ko ang mga ito kung hindi…

“I have to go now, I have a meeting in an hour.” biglang lumabas si Blade sa bathroom at nagmamadaling kinuha ang mga damit niya upang makapagbihis.

I watched him dress up, a bit dismayed upon seeing his body clad completely. Akala ko magtatagal pa siya rito pero mukhang kailangan ko siyang pakawalan sa ngayon.

“Okay. I’ll clear your way out para walang makakita sa’yo..”

Tagumpay naman kaming nakalabas ng bahay nang walang nakakakita. Sa secret passage sa garden kami dumaan para sigurado. His car is parked a few meters away from our house, hindi pa naman lumalabas sina Kuya kaya nakatitiyak akong wala silang ideya na narito pa rin ang kanyang sasakyan.

Hinatid ko siya hanggang sa makasakay siya sa kanyang range rover. Isasara na sana niya ang pintuan nang tumigil saglit at sumulyap sa akin.

“What are you doing today?”

Inayos niya ang sleeves ng kanyang polo. Medyo nagusot ang kanyang damit pero hindi naman na ito mapapansin. I tiptoed and tried to fix his collar.

“Sa school lang ako buong maghapon. Second part ng finals, eh.”

He nodded. Mariin niyang pinanood ang ginagawa ko. Pinagpagan ko pa ang kanyang damit animo’y may alikabok doon.

“May mga nangliligaw ba sa’yo roon?”

This chat could extend further more dahil sa klase ng mga tanungan niya. Of course, I’ve received advances from a lot of guys at school, pero ’di ko na isi-share sa kanya dahil magseselos lang siya.

“Wala. There’s a strict protocol between professors and students, no any form of relationship is allowed.” paliwanag ko sa kanya para ’di na siya magtanong pa tungkol doon.

“Really?”

“Yes.”

“Alright. I gotta go. I’ll talk to you later.”

In one swift motion, he pulled me closer and gave me a smack.

“Teka, diretso ka sa munisipyo? What about breakfast?” I asked before he could start the engine.

His lips rose for a smirk, a sexy one actually.

“I just did.” he answered.

Sinimulan niya ang makina at ilang sandali lang ay humarurot na ito paalis. Hindi ko naintindihan ang huling sinabi niya. Paano siyang nakapag-breakfast? Kumain ba siya habang natutulog ako? As far as I could remember, wala namang pagkain sa kwarto ko bukod sakin.

Bukod sakin.

Holy motherfucker! Ako ba ’yung… tinutukoy niya? Shit! Ang ganda ko talaga. Sa susunod magpapakain na talaga ako sa kanya. Dapat nang matuloy ang matagal nang ’di natutuloy. Dapat nang ipasok ang dapat na pumasok. Handa na akong magpalusob. I can’t die a virgin. I won’t die a virgin!

“Pass the papers…” I handed the test papers for the second part of the final examinations.

Most of my students looked so nervous but I know they can do well. I went back to my seat as I set the timer. Panay ang tingin ni Diego sa aking gawi sa hindi ko malamang dahilan habang sina Parker at Sav ay abala na sa pagsasagot.

Speaking of Savannah, I don’t know if I should tell her now the truth. Maybe it won’t hurt to say it early unlike telling her about it when she already falls for him. Hindi pa naman siguro malalim ang pagtingin niya kay mayor, ’di ba? She can’t be that serious about him yet.

And she would probably understand because we’re friends.

“Ang hirap ng pa-exam mo, nangamote ako.” bulong ni Parker habang sinasabayan nila ako patungo sa cafeteria.

It’s lunch time and they were the first batch to take the exam today, kabaligtaran ng nangyari kahapon.

“Ako kahit nag-aral na parang wala pa rin. Ano nga palang sagot do’n sa number seven?” tanong naman ni Sav saka hinatak ang isang upuan.

Diego usually takes our orders out of kindness but today, pinilit kong pasamahin sa kanya si Parker upang maiwan kaming dalawa ni Sav sa table.

I gave Sav the answer to her previous question while contemplating the things that I want to tell her now.

“Sabi ko na nga ba, eh. Naisip ko na rin ’yun pero nagdalawang isip pa kasi ako….” pumangalumbaba siya habang nakatitig sa kawalan.

Lumingon ako sa kinaroroonan nina Diego at Parker, nalaman kong nakapila pa sila at medyo mahaba ang linya kaya siguradong matatagalan sila. Just enough time to tell Savannah everything about me and the mayor she likes.

“How was your date with the mayor? I forgot to ask you the last time..” panimula ko. Actually, nagsisi akong doon ako nagsimula sa kanilang ‘date’ pero bahala na.

She raised her head. Napalitan ang bored niyang expression.

“Hmmm, it was fine. Medyo awkward kasi masyado siyang pormal kumilos at magsalita. But he’s fun to be with. Siya pa nga ang nagbayad sa bill namin kahit ako naman iyong nag-aya.” she started to tell stories with eyes full of interest about it.

“Do you like him?” diretsada kong tanong. Nakapagtatakang hindi man lang siya nabigla.

“Of course, who wouldn’t like him? He’s a living god for christ’s sake!” she said like it’s just a matter of fact.

I was mentally arguing with myself. Parang ayaw ko nang ituloy. Base sa mga salita niya ay nai-imagine ko na ang magiging reaksyon niya ’pag nalaman ang katotohanan. She’s obviously head over heels for him and I’m planning to destroy it. Anong klaseng kaibigan ako?

“D-Do you…. uhhh love him?”

I staggered for a second. She stared at me, caught off-guard with my follow up question.

“We just had one date and you’re seriously asking me if I already love him?” aniya.

Somehow, I felt relief. She doesn’t love him yet. So this is just purely an attraction, hindi pa ganoong kalalim ang nararamdaman niya para kay Blade. Which is a good thing, right? Para hindi na siya masyadong masasaktan kapag nasabi ko na.

“I have something important to tell you, Sav..”

I made sure I have enough air for breathing. Hindi siya nagsalita, waring naghihintay lamang sa mga salitang mamumutawi sa aking bibig.

“R-Remember the time when you asked me to pair you up with him?”

Kinakapa niya pa ang ibig kong sabihin kaya mas lalo akong kinabahan. But I shouldn’t be nervous, right? Ginagawa ko lang naman ang sa tingin ko’y tama.

“After the pageant, you told me you saw him gave me his food. Ang sabi ko rin hindi kami close, that we’re family friends?” pilit kong pinaalala sa kanya.

Nabasa ko sa mga mata niya na alam na niya kung ano ’yung tinutukoy ko. Nakumpirma ko pa nang tumango siya.

“It was a lie. We’re not family friends, I mean kaibigan siya ni Kuya Atom but technically he wasn’t my friend and we don’t belong in the same group of friends.” kinagat ko ang ibabang labi ko, bakit ang dami ko masyadong paliguy-ligoy?

“Why would you lie about that? Ayos lang naman kung hindi kayo magkaibigan. At saka, tapos na ’yun, Harp. I don’t need your help, I can set our own date naman na.”

“What I’m saying is you shouldn’t date him.”

This time, her eyebrows met. Confusion takes over her emotions.

“Anong ibig mong sab—”

“He… He was my boyfriend. I mean, ex-boyfriend. Ex-fling to be exact.” natataranta na ako dahil naguluhan din ako sa kung ano nga ba talaga ang naging relasyon ko kay mayor. Bakit kasi ang gulo ng label namin?

“Wait.. what? What are you talking about? You… You dated him before?” napalinga siya sa paligid bago ako tinanong, she made sure her voice won’t be heard from the other tables.

“Yes. But it wasn’t just a date. More of…”

Hirap na hirap, Harper? Bakit hindi mo nalang kasi sabihing fuck buddies kayo without the fuck?

“More of a no strings kind of relationship.” dugtong ko.

Even though I was trying so hard to make her understand, she looked more confused with every word I say. She leaned closer to the table so she can hear me better.

“I don’t understand. No strings? What are you, fuckbuddies?” may pait sa tono ng kanyang boses, natawa sa kanyang katanungan. Pero napawi ang tuwa niya nang mapansing hindi ako natawa. “Oh my god, are you serious? You were fuckbuddies??”

“Without the fuck. I mean, we just did some crazy foreplays, occasional blowjobs… but this isn’t about that.”

Oh crap, I can’t believe we’re really talking about it now. To make her understand the story, I told her everything since the beginning. Binilisan ko nalang bago pa makabalik ang dalawa sa aming table. Gulat na gulat siya at hindi makapaniwala.

“Why didn’t you tell me this before? You let me date him while you were serving him?” may sarkasmo na sa bawat salita niya. I feel like she’s thinking that I played with her feelings.

“Because what we have wasn’t serious. Sorry kung hindi ko kaagad nasabi nang mas maaga. And we were over, he dumped me days ago kaya hindi ko na rin naisipan pang sabihin sa’yo…”

Sumisikip ang dibdib ko. Hindi na kasi siya ngumingiti. Lito ang kanyang ekspresyon.

“So why tell me now?” her eyes are filled with curiosity and judgment.

Everything was so complicated, kahit ako ay naguguluhan na. But I need to tell her. No matter how hard it is, I need to be braver.

“He’s… he has feelings for me now. And he’s courting me.”

Nalaglag ang panga niya sa nalaman.

“I know this is too much to take, Sav. But wh—”

“Are you kidding me? He can’t be serious. Why would he court you? Sigurado ka ba sa sinasabi mo, Harper?” she crossed her arms, ngayon ay parang may hinanakit na sa tono niya.

Like she knows something I don’t and it’s making me anxious.

“Yes, Sav. He’s serious. I am serious. And I think I have feelings for him too.” lakas loob kong pag-amin.

Umiling siya ng ilang beses, hindi yata naniniwala sa kanyang naririnig. She smiled nervously.

“Why would he be serious with you when he just agreed to set a date with me yesterday?”

Natigilan ako sa kanyang bulalas. What is she talking about? Why would….

“We set a date this weekend. Are you really sure that he has feelings for you, Harper? Or are you just mistaken? Baka nasasabi mo lang ’to dahil may gusto ka rin sa kanya?”

Hindi na ako nakasagot pa dahil bumalik na sa aming table ang dalawa. Parker and Diego curiously looked at the both of us struggling to avoid each other’s eye.

I don’t know if that’s true. Bakit naman sasang-ayon si Blade na makipag-date ulit sa kanya? Yesterday, he fessed up his feelings about me, at the same time he agreed on a second date with my friend? Who the fuck would do that?

Maybe there’s a reason behind it. Ayaw kong mag-assume, ayaw ko na ulit mag-overthink. Pero wala akong maisip na dahilan kung bakit pumayag siyang makipag-date ulit sa kaibigan ko matapos niyang umamin sa akin.

Matapos ang lunch ay nagpasya silang bumalik sa classroom samantalang ako ay patungo sa faculty room. Pero nagulantang ako nang malamang sinundan ako ni Savannah.

“I don’t wanna be rude, Harper. You’re my friend. Pero kung one sided lang naman ’yang nararamdaman mo para sa kanya, you better stop. That’s not healthy. Aasa ka lang.” aniya saka tinapik ang aking balikat bago naglakad palayo.

I’ve already decided not to think too much about it but I still can’t deny that it bothers me a lot. I have to trust my instincts better than what other people think.

My feelings are one-sided? I don’t think so. Ang sabi ni mayor sakin handa siyang maghintay hanggang sa maging handa ako. Teka, ang ibig niya bang sabihin doon ay okay lang na mag-entertain siya ng iba habang naghihintay sakin? That’s not how it works, right? Because that’s bullshit.

He confessed to me. His confession is my upper hand. Iyon ang pinanghahawakan ko.

And I don’t have to follow other people’s opinions of what’s healthy for me. I know what’s healthy for me. And whether it breaks me or not, I would learn something from it.

Kaya sa ayaw o sa gusto nila, akin lang si mayor. Akin ang katawan niya, ang puso niya, ang kaluluwa niya, ang pinagpalang kargada niya, akin lahat ’yon!

Chapter 26 [Destiny]

After lunch ay hindi na kami muling nagpansinan ni Savannah. I don’t hold any grudge against her cause I understand where she’s coming from. At isa pa, kaibigan ko siya kaya kailangan ko siyang intindihin.

“Kanina pa tahimik si Sav, may nangyari ba? Ayaw niya akong kausapin, eh..” maingat na bulong ni Parker sa akin nang lumabas ako ng faculty room.

Naglakad ako patungo sa main library, tatlo ang libraries sa buong school ngunit sa main ang tungo ko dahil may mga libro akong kailangang hiramin doon.

“May idea ako pero ayaw kong mag-assume. Did you… Did you already tell her about…” kinapa niya ang mga salita.

“Yes.” tipid kong tugon pero naroon na lahat ng kailangan niyang marinig.

I heard him sighed. Umakyat ako ng hagdan habang nakasunod pa rin siya sa akin. Ang ilang estudyanteng nakakakilala sa akin ay bumabati kapag nakakasalubong ko. Ang ibang hindi ako kilala ay napapalingon pa rin naman, siguro dahil nalang sa ang ganda ko.

I talked to the lady librarian when I got to the main. Ibinigay ko sa kanya ang listahan ng mga librong aking nire-request.

“Upo ka muna, sir..” ginawi niya ako sa isang bakanteng table.

Nakabuntot pa rin na parang aso si Parker sa akin nang ilagay ko ang gamit ko sa table. Compared to the other libraries, dito sa main ay mas marami ang tao. Ngunit kahit na ganoon ay hindi ito nagmumukhang crowded dahil malawak ang espasyo at maraming tables na maaaring pwestuhan.

“Is she mad? What’s her reaction?” inulan niya ako ng mga tanong kahit kauupo ko pa lamang.

Ayaw ko na sanang ungkatin pa ang nangyaring pag-uusap namin ni Sav kaninang lunch ngunit mukhang ’di matatahimik ang kaluluwa nitong si Parker kapag hindi ako nagkwento. And besides, I also need to hear some opinion about it and Parker is the best person for that.

“Hindi ko alam. But she’s thinking that my feelings are one-sided nang sabihin kong nililigawan ako ni mayor.” wala sa sarili kong tugon, hindi nagdalawang isip at parang hindi na mabigat pag-usapan.

“Nililigawan ka ni mayor?!”

When he realized that his voice was a bit loud, he composed himself and uttered a ‘sorry’ to the people from the other tables. Ako nalang ang nahihiya para sa kanya.

“Oo, hindi ko pa ba nabanggit sa’yo?”

He leaned forward and clicked my nose. “Gaga, hindi pa. Wala kang shini-share, madamot kang bakla ka.”

Umikot ang mga mata ko sa kanya ng 360 degrees. Lakasan pa ulit niya ang boses niya at makakatikim na talaga siya ng flying kick sakin.

“Eh, basta! I told her everything. Hindi naman talaga kami nagsimula ng seryoso pero kasalanan ba namin kung humigit na roon ang nararamdaman namin para sa isa’t isa? Kailan pa naging mali ang pagmamahal?” pangangatwiran ko saka humalukipkip.

I sounded just like an infatuated hormonal teenager.

Kumunot ang noo niya, parang may nahihinuha sa aking pananalita. Kailan pa ba naging mali ang magmahal?

“Maaaring maging mali ’yun kapag may natatapakan kayong tao. Well, in Savannah’s case we can’t blame her if that’s what she feels. You really cannot put the blame on feelings alone because feelings are inevitable.” nagsimula akong mamangha sa mga salitang ginamit niya.

I’m not used to him speaking words of wisdom but it is actually helpful in times like this. Sa mga pagkakataong nagdo-doubt ako, siya ang madalas na nakakatulong sa akin. He’s good at giving advices. The only downside is that he can’t apply it to himself. Ika nga nila, kung sino pa ang magaling magpayo ay siya naman ang hindi marunong sumunod sa mga ito.

“And she neither believes that the mayor is courting me nor has feelings for me. She told me they have a date this weekend and he agreed to it wholeheartedly.”

He stared at me soulfully. Nailang ako dahil pakiramdam ko’y binabasa niya ang mga emosyon sa mukha ko.

“Maybe she’s mistaken, maybe you’re mistaken. You both have feelings for him, magkakatalo nalang sa kung sino ang gusto ni yorme. Eitherway, may isang masasaktan sa huli.”

What he said is true. And if our friend continue fighting for what she feels, I will admire her but it wouldn’t be my fault if it leaves her broken. I’ve already told her everything, at nasa sa kanya na kung paniniwalaan niya o hindi.

At home, lagi kong inaabutan si Mom na kausap ang mga kasambahay at ilang hired staff para sa birthday preparation sa linggo. She would always ask me for suggestions kung anong masarap iluto, o kung ano ang magandang disenyo ng buffet tables, dahil wala siyang aasahan kung si Kuya mismo ang tatanungin niya.

“Mom, okay na ’yan. And please no balloons, matanda na si Kuya para do’n.”

We’re at the dining table. Absent si Kuya Evan dahil nag-site visit sila ngayon, he’s one of the senior engineers kaya kailangan siya roon. Si Kuya Joko naman ay pumasok na sa kanyang trabaho. Si Kuya Atom naman ay nag-overtime sa gym. Kaya ang naiwan lang bukod samin ni Mom ay si Ate Jacky at ang dalawa kong pamangkin.

“But I want balloons, Tito..” Vicky pouted her lips as she whispers her request.

“Loons! Loons!” nakuha naman ni Vance ang atensyon namin. He’s so adorable, baby version talaga ito ni Kuya.

Mom sighed and looked at me, asking for my permission to approve the balloons. Of course, who would say no to these cute little babies?

“Okay, let’s get some balloons. Pero huwag masyadong marami, Mom. Baka akalain ng mga bisita kid’s party ’yun.”

Vicky and Vance cheered up in joy when they heard my answer. Tahimik namang nakangiti si Ate Jacky sa kanyang mga anak. Mom urged them to continue their food samantalang iniisip ko naman iyong sinabi ni Kuya sa akin no’ng nakaraan.

“It’s my birthday this weekend. Imbitahan mo ang mga kaibigan mo.”

I would probably invite Parker and Diego, and maybe asked Kean from the shop to attend our party. Blade’s presence is already expected since matalik silang magkaibigan ni Kuya at kahit ’di ko na siya imbitahan ay alam kong susulpot pa rin siya sa araw na ’yon. Sav, on the other hand, I don’t know if I should invite her in. It would be awkward, right? Lalo na’t naroon din si Blade. Pero bilang kaibigan niya, parang ang rude naman kung hindi ko man lang siya sasabihan.

Ewan ko. Bahala na. Maybe once I invite Parker, he would tell Savannah about it dahil madaldal naman siya. Pero mas mapapalagay siguro ang loob ko kung hindi na siya dadalo. I feel so bad thinking about it, though.

“Ang tagal pa ng susunod na exam namin, dalawang oras pa!” bored na pahayag ni Parker saka dumukmo sa table.

“You okay?” mahinang tanong ni Diego sa akin.

Kanina pa kasi ako walang imik, ganun din naman si Sav. Tumambay kaming apat sa likod ng school kung saan may mga stone tables and benches na pwedeng pagpahingahan o tambayan. Tahimik dito at bihira lang ang mga naliligaw na estudyante.

Tinanguan ko si Diego para ’di na siya mag-alala pa. Nagkunwari akong nagbabasa ng libro, si Sav ay ganoon din, si Parker lamang ang maingay sa aming grupo.

“So I heard you have a date this weekend?” natigilan ako nang itanong iyon ng walanghiyang si Parker kay Savannah. Sabay pa kaming nag-angat ng tingin.

Parker quickly winked at me before Sav could glance at him. Nagtaas ng kilay si Sav, siguro’y nagtataka kung paano nalaman iyon ni Parker. Ano kayang kalokohan ang binabalak ng isang ’to para i-open ngayon ang topic na ’yon?

“Yes, I have.” Sav shrugged her shoulders like it was an easy-peasy question.

Her date with the mayor is on weekend. But wait a minute… Kuya’s birthday is on weekend as well. Was it coincidence? Don’t tell me… Blade won’t attend Kuya’s birthday dahil sa date nila ni Savannah?

“Sana all may ka-date. Ikaw ba Diego, meron?” bumaling naman siya ngayon sa tahimik na si Diego. Wala namang interes itong tumingin sa kanya.

“Wala ka nga palang girlfriend. Wala ka bang nililigawan?”

Ako ang nakaramdam ng hiya. The three of us know that Diego is not the vocal type of guy, kaya sigurado akong hindi ’yan mag-oopen kahit anong gawin nitong si Parker.

“I don’t court girls..” matipid na tugon ni Diego.

Nagtama ang tingin namin ni Parker ng ilang segundo, animo’y nagkaintindihan kahit walang senyas, una akong kumalas sa tinginan nang makahalata na si Diego sa aming dalawa.

“What?” Diego bluntly asked, papalit-palit ang tingin sa amin.

“Wala naman. You said you don’t court girls kasi. May iba lang akong naisip..” napalunok ako sa paliwanag ni Parker. Naisip din pala niya ang naiisip ko. Whatever it is, it’s not our goddamn business.

“Anong naisip mo?”

“Nothing, Diego. Don’t mind it.”

Tinigilan na ni Parker ang tahimik naming kaibigan. Kunot na ang noo ni Diego nang bumalik siya sa ginagawa. He’s jotting down some notes from a textbook, paminsan-minsan kong sinisilip ang sulat kamay niya dahil hindi ko maintindihan kung bakit ako namamangha roon.

“The one you’re dating, is he already courting you?” Sav kept her focus on the book despite Parker’s silly questions due to his boredom.

“Not yet.” she stated without taking her eyes off the book.

Iniwan ako ng isang makahulugang tingin ni Parker. I know what he’s doing. He’s prying for some answers and he thinks that I need his help about that part. Alam niya kasing hindi kami nagpapansinan ni Sav kaya malakas ang loob niya ngayong manghimasok.

“Oh? Bakit hindi pa? Is that the same guy you dated recently after the pageant?”

Kulang nalang ay pangalanan na niya kung sino, Parker umayos ka! Sasabunutan talaga kita after!

“I don’t know, Parker. Stop asking me.”

Dama ko na ang iritasyon sa tono ng pananalita ni Sav. Abala nga naman kasi siya sa pagbabasa tapos kinukulit pa nitong si Parker. Pero akala ko ba interesante siya kay mayor? Bakit ayaw niyang magkwento ngayon? Dahil ba nandito ako?

“Ang damot naman nitong mag-share. Nagtatanong lang eh.” kakamot-kamot sa ulo si Parker habang ngumunguso.

“Why don’t you ask Harper? Siya itong may mangliligaw!” bulyaw ni Sav kaya napahinto ako sa ginagawa at nag-angat ng tingin sa kanya.

“Right, Harper? Not just one, but a set of suitors..” dagdag niya.

Hindi ko alam kung ako lang ba ang nakarinig ng pait sa kanyang boses nang sabihin niya iyon. Bitter or something, but regardless I don’t care because I don’t wanna compete.

But a set of suitors? What is she talking about? Si Blade lang naman ang nanglilig—

“Nahuli ko na kayo! Huwag mo nang i-deny. Hindi mo nasabi saking mahilig ka pala sa mga kiddie meal! Hahahaha!” I suddenly remembered the time Savannah’s teasing me about Prince.

As per Prince, hindi naman talaga siya nangligaw. We hang out sometimes and he’s fun to be with, but we’re not an item.

Pauwi na ako nang habulin ako ni Parker. Bitbit ko ngayon ang mga hiniram kong libro sa library at medyo may kabigatan ang mga iyon. He offered help so I grabbed the opportunity.

“Kuya Atom’s birthday on Sunday, you can come if you’re free.” sinamantala ko ang oras na ’yon para imbitahan siya.

“Atom? That’s your second brother, right?”

“Yeah..”

Nakalabas kami sa gate ng school. Hindi ako makakasabay kay Diego ngayon sa sasakyan niya dahil may practice sila ng basketball. Nakapag-book naman ako ng taxi kaya ang gagawin ko na lamang ay maghintay.

“Sure, wala naman akong lakad! And I-I also have something to tell you.”

I squinted my eyes at him, napukaw ang interes ko sa sinabi niya. He has something to tell me?

“Why not tell me now?”

“Basta, sa linggo nalang!” nanginig ang boses niya, parang may sikretong itinatago. He’s not usually this secretive kaya na-bother ako sa kung ano maaari itong sasabihin niya.

Pagkauwi ay inimbitahan ko na rin si Diego thru text. Ang sagot niya ay hindi siya sigurado kung makakadalo dahil sa laro niya pero susubukan daw niya.

Mabilis na lumipas ang mga araw. And today is Sunday, Kuya Atom’s grand birthday celebration. He’s reached twenty-eight years today, at sa ilang taon niyang pagta-trabaho sa gym bilang fitness coach ay marami na ring nakakakilala sa kanya in and outside the city.

Nakapambahay pa ako ng kasuotan nang lumabas ako ng veranda. Abala ang ilang hired personnels sa pagdidisenyo roon, ang iba nama’y nakatoka sa pagluluto.

“Manong, can you raise it up a little higher? Para mas kita ang design, mas maganda..” suhestiyon ko sa matandang nakatuntong sa ladder, nagsasabit ng bandiritas.

To be honest, this is too festive. But it’s all Mom’s caprices so we have no choice but to ride with it. Kaarawan lang naman pero nagmukhang piyesta ng lungsod dahil sa mga bandiritas.

“Paki-separate nalang po ’yung para sa pulutan ng mga mag-iinom mamayang gabi. Yung mga drinks po ba nadeliver na?”

Abala ako masyado sa pagmamando ng mga tauhan. Mom is still at the company kaya ako ang naatasan niyang mamahala rito sa bahay. Wala akong ibang maasahan dahil abala si Ate Jacky sa mga pamangkin ko. Si Kuya Evan naman ay isang oras pa bago umuwi. Kuya Joko’s asleep on his room. And Kuya Atom is out, I heard he was held up with something about work.

Kaya mag-isa akong nag-manage ng lahat. Mabuti na lamang at masunurin naman ang mga tauhan at madaling makaintindi ng instructions. Later on, I will bake some muffins for the guests.

It’s already 1pm. Everything is all set, I think. Kailangan nalang ayusin ang mga mesa sa garden area para sa mag-iinom later this evening. Hindi pa kasi naasikaso ang mga iyon.

“Parker!”

Tuwang-tuwa ako nang maagang dumating si Parker.

“Ten years hindi nagkita?? Bakit tuwang-tuwa?” kinurot ko ang tagiliran niya at saka siya hinatak patungo sa hardin.

Sumobra lang yata ang kasiyahan ko dahil sa kaalamang may makakatulong na ako rito. He’s wearing a white oxford shirt and tattered jeans, pormahang magba-bar lang.

“Help me set the tables!”

“Do I look like I want to help with the preparation? Pumunta ako nang maaga rito para makibalita!” inirapan niya ako pero wala ring nagawa nang magmartsa ako patungong garden.

Makiki-tsismis lang pala siya tungkol samin ni Sav pero wala naman akong maiku-kwento sa kanya dahil alam na niya ang lahat ng kailangan niyang malaman. There’s no more to tell.

“Ang sabi mo may sasabihin ka sakin?” baling ko nang maalala iyong huling sinabi niya sakin no’ng nakaraan.

Tinulungan niya ako sa pag-setup ng wooden tables sa paligid ng pool area. Naramdaman kong nakamasid siya sakin kahit na wala sa kanya ang paningin ko ngayon.

“M-Mamaya na ’yun! So anong balita, natuloy ba sila ng suitor mo sa date nila?”

Gusto ko siyang bugahan ngayon pero pinigilan ko ang sarili ko. Ang pangit kasing pakinggan. Suitor ko pero nakikipagdate sa iba?

“I don’t know. Maybe?” nagkibit balikat ako.

Yesterday, I was able to asked Blade about their date despite his hectic schedule. It was just over the phone when we talked, hindi kasi ako makabisita sa opisina niya gawa ng preparasyon para sa kaarawan ni Kuya.

“It isn’t a date.” depensa niya sa kabilang linya.

“She calls it a date. Ano palang tawag mo roon?” pambabara ko.

I don’t wanna insist because I feel like I shouldn’t force him to do the things I want just because he’s courting me. Parang ang selfish kasi ng gano’n. And I have learned my lesson na. I need to stop with the desperation.

Once again, I don’t need to get desperate. Kung anong sakin, sakin talaga. I don’t have to exhaust my energy over the things that I know is mine in the first place.

“I agreed to it because I want to talk to her. Let her know that I’m already crazy over someone else..” his low and rough voice made my heart flutter.

Crazy over someone else, my ass. Gasgas na linyahan ng mga lalaking gustong bumayo sa’yo pero ewan ko ba at kinilig pa rin ako.

“Hindi mo sure? Hindi ba kayo nag-usap ni mayor? Anong sabi niya tungkol sa date nila ni Sav?” inulan na naman ako ng mga katanungan ni Parker, walang pakialam kahit abala ako sa ginagawa.

They are probably together now. Ayon kay Blade ay magmi-meet sila sa isang cafe. Naniwala ako sa mga salita ni Blade. And even though my trust is bigger than my anxiety, I still couldn’t help but reanalyze dahil minsan nabubulag na pala tayo ay hindi pa natin alam.

Right now, I feel like I’m inside someone else’s body. Hindi naman ako ganito mag-isip dati. I just sounded so mature with all those considerations I was thinking. I used to be selfish, desperate, and impulsive. I don’t know if I’m growing or I’m just possessed by an old spirit.

“They are gonna talk about our relationship. And I trust him. Believe me, it’s not a date.” panangga ko.

Yeah right, road to the path of righteousness!

“Oh god, what happened to the old desperate Harper? I was actually expecting you to crash their date because that’s more you.” aniya.

There are other better ways than show desperation. And there are plenty ways to win. Hindi kailangang magpadalus-dalos, hindi kailangang laging magpadala sa emosyon, at hindi kailangang makipag-agawan. What’s mine will be mine. And if that someone really loves me, he will stay with me and I don’t have to force it.

And when you can’t control what is happening, challenge yourself to control the way you are responding to what’s happening. That’s where the power is.

I don’t believe in commitment but I believe in destiny.

And the older I get, the more attractive stability becomes. I just want peace of mind and a non-stressful environment. Kaya hangga’t maaari ay hindi ako magpapaka-stress pagdating sa pag-ibig. If things are destined, it’s meant to happen.

“I’ve changed..” tugon ko sa matagal na paghihintay ni Parker sa aking isasagot at saka ko siya nginitian.

Did I really change? Hindi kaya nasapian lang ako?

“Shit sana all may pagbabago! Sana umabot ’yan hanggang sa gobyerno! Kung tatakbo ka lang na presidente, iboboto talaga kita, eh!” biro niya.

“Baliw!”

Sumapit ang alas kwatro. Napuno na ng mga bisita ang paligid. Mula veranda hanggang sa loob ng aming main living room ay puno ng mga panauhin. From Kuya Atom’s acquaintances to Mom’s group of socialite friends. Nagbitbit din si Kuya Evan ng ilang mga katrabaho.

“Dadalo ba si Diego? How about Sav, did you invite her?” naupo kami ni Parker sa bakanteng sofa.

May katamtamang ingay sa paligid. Ang iba’y kumakain na ng mga nakahandang pagkain. Ang iba nama’y nakikipag-usap sa mga kakilala. Nakaligo na ako kanina at ngayon ay disente na ang suot ko, aesthetic pink shirt and white shorts.

“Hindi raw sigurado si Diego kasi may ensayo sila ngayon, baka humabol nalang siya kapag nagkataon. And…” I paused thinking about not inviting Savannah. “I forgot to tell her, hindi niya kasi ako kinakausap.”

“What? Paano kung malaman niya ’to at magtampo siya? You know how much she loves parties!”

That’s a fact. Sa aming magkakaibigan ay pinaka-mahilig sa ganito si Sav. She likes fancy things, colors, noisy bars, and any activity related to it.

“Hindi mo ba nabanggit sa kanya?”

“Of course not! Hindi naman ako ’yung may birthday, bakit ako ang mag-iimbita?” pamimilosopo niya.

I suspired a breath. I felt a gush of guilt for a moment. I took out my phone and decided to send her a text. Pero may nauna nang message akong natanggap doon.

Daddy Blade:

I’m here.

It was sent two minutes ago. He’s here! Ang sabi niya sakin kanina ay pagkatapos ng pagkikita nila ni Sav ay didiretso siya rito. Ibig sabihin tapos na sila ni Sav? I didn’t know he will come earlier than what I’ve expected.

Tatayo na sana ako upang salubungin sa labas si Blade ngunit nanatili ako sa aking kinauupuan nang matanaw siyang papasok ng pintuan. He’s looking so hot and sexy in his white button down. Ang sarap! He’s a head turner, lahat ng tao ay napatingin sa pagdating niya. I don’t know, maybe because he’s hot or maybe because he’s the honorable city mayor or maybe both.

I smiled at the very instance our eyes met.

Pero mabilis ding napawi ang ngiti ko nang makita ang taong nasa likuran niya. Savannah, in her skimpy dress, walked inside with him as her eyes leered at the fancy decorations. Her dress is a bit revealing the reason why she caught other people’s attention too, mostly guys.

I’ve changed. I don’t have to force him. I don’t have to force anything. I believe in the power of destiny.

But why did he…. why did he bring her here? Wala naman sa naging usapan namin na iuuwi niya dito si Sav pagkatapos nilang magkita. I just couldn’t think of a valid reason why.

She’s a friend, though. And I should be okay with it. But I felt so uncomfortable and I don’t know why. They looked like a beautiful pair, pinagtitinginan sila ng mga tao. Damn, they really look good together.

But I also know that not everyone who look good together are always meant for each other. Savannah saw us and waived her hand, Parker returned a waive while I just sat there, emotionless.

Chapter 27 [Hope]

What’s supposed to be ours will come, what’s meant to be will fall into place, what’s right will feel right and we won’t have to force it.

Time is very crucial.

Even just a single second, you can make a difference. No matter how small or big the difference is, it doesn’t matter.

Seconds will turn into minutes or hours, days into weeks, months into years… but it’s always about the timing. And if you are not using time effectively and efficiently, then your life isn’t making any sense at all.

Some people say there is right or perfect timing. But I don’t believe in that. I believe in action. The right action will always be right no matter if you do it now or later, no matter how fast or long it took you, what’s more important is you do it now and you do what’s best.

Action defies destiny, actions will bring us results while destiny brings us hope. And in my case, I chose hope.

“So how was the date?” Parker initiated the conversation dahil walang nagsasalita sa amin.

Savannah sits with us in the sofa. Her black skimpy dress perfectly defined her voluptous body, kahit ang malalim niyang cleavage ay halos lumuwa na sa kanyang damit dahil sa sikip nito. Hindi ko alam kung paano pa siya nakakahinga sa lagay na ’yan.

“It was fine.” tipid nitong tugon habang gumagala ang paningin sa paligid. Hanggang sa tumigil ang mga mata niya kung nasaan si Blade.

Bawat madadaanan ni Blade ay humaharang ang mga taong gustong bumati at makipag-usap sa kanya. Button down lang ang suot niya at pakiwari ko’y iniwan ang coat sa kung saan, ganunpaman ay humubog ng perpekto ang kanyang makisig na pangangatawan sa kasuotang iyon.

Everyone seems so excited to approach the honorable mayor.

“He’s really hot, don’t you think?” I heard her asked Parker as her eyes remained on him. She’s even biting her lip unconsciously.

Pinagigitnaan naming dalawa ni Savannah si Parker at kung kausapin niya ito ay parang wala ako sa tabi nila.

“Yeah, he is.” ako ang sumagot imbes na si Parker.

I was poker face when Parker looked at me. Hindi ko na inalam kung lumingon ba sa akin si Sav dahil wala rin naman akong interes na malaman pa iyon.

“That’s why I dressed like this. You know, guys are pretty much the same. And I know the weakness of an alpha male like him…” Sav kept on speaking, hindi inaalis ang tingin sa gawi ni Blade.

Now, two classy businessmen are talking to the mayor. May edad na ang mga iyon at mukhang nagkakatuwaan pa sila sa paksa ng usapan.

“They are not always the same..” bigkas ko.

I can feel Parker’s nervous look on my peripheral vision. Sinabi kong ayaw kong magpaka-desperado pero wala naman akong sinabing magpapatalo ako. As much as I hate competing, I don’t have any other choice because I feel that Savannah is silently provoking me with her offensive remarks about men.

“Of course, they are. They always crave touch. The are physically needy. They are always thirsty. Kaya magsuot ka lang ng ganito, madali nang makuha ang atensyon nila.” sabat ni Savannah.

Now, I’ve confirmed that we are talking indirectly. Hindi man nagkakasundo ay alam kong nag-uusap kami, taliwas man ang aming mga pananaw.

At dahil sa sinabi niya, na-conscious akong bigla sa aking kasuotan. Simpleng t-shirt at shorts lang kasi ang suot ko, plain and boring. Unlike her sexy dress.

“I couldn’t agree more to that. But it’s not always the case. There will always be an exception.” pahayag ko pa.

We actually have the same theory about men before. Pero ngayon, kahit papaano, may nagbago na sa aking pananaw. I was bitter and closed minded. It was always black and white for me, there was no grey area.

“Like him? Come on Harper, you believe in love stories and unicorns now?” this time she looked straight at me. There was pure sarcasm on her voice.

Remembering it clearly, she was actually the one who believed in it. But it’s her consecutive failure of holding serious relationship with guys that made her like this. She turned into the old version of me. Para kaming nagkapalit ng katauhan, she’s now the pessimist.

Pero kung ganito rin naman pala siya mag-isip, ano pala ang habol niya kay mayor?

“Wala akong sinabi, Sav. Ang sakin lang, stop generalizing men. There are still men out there who aren’t just driven by carnal desires..”

Parker raised his arms trying to stop our silent argument. “Guys, can you stop fighting..”

“We’re not fighting.” Sav exclaimed quickly.

“Yeah, right.” dagdag ko pa.

Malakas na buntong hininga ang pinakawalan ni Parker at saka nagpasyang tumayo.

“I’ll just go and get us something to drink.” nagpaalam siya kaya napag-isa kami ni Savannah sa sofa.

Nalaman kong okupado pa rin si Blade sa mga tanyag na taong kumakausap sa kanya. He’s giving occasional glances at my location pero mabilis ding inaagaw ng kausap ang kanyang atensyon.

Natahimik kaming dalawa. I don’t know what’s running on her mind now. Hindi naman ako galit sa kanya. It’s just that I felt uncomfortable with her judgmental remarks that I couldn’t keep my mouth shut any longer.

“Harper, look… I don’t really want to be a bitch, but can’t you keep your feelings to yourself? We all know that it’s just one-sided and we’re dating. He dates me and it’s just not right for you to be hopeful about somethi—”

I stopped her before she could speak of nonsense things.

“I’m keeping my feelings to myself, Sav. I don’t need a reminder for that. And I’m not desperate like what you think of me.”

Saglit siyang natawa sa aking sinabi.

“Yes you are. We’re all desperate, Harper. Stop excluding yourself. Kilala kita.”

I gritted my teeth.

This is what I hate about people who compares you to the old version of yourself. Inaamin ko namang naging desperado rin ako pero hindi na ngayon dahil alam ko na ang tama. And I don’t have to be desperate because I know what I deserve in the first place.

“Maybe you know me but you don’t. And I’m over with the desperation. So you should too.” payo ko sa kanya kahit na alam kong hindi niya iyon seseryosohin.

People have to learn not to be so thirsty for opportunity that they drink from every cup handed to them, because that’s how you get poisoned.

She leaned on the sofa and crossed her arms.

“There’s nothing wrong in being desperate. Well, I admire your optimism but if you just sit there and do nothing, maaagawan ka.” may punto ang kanyang sinabi, totoo naman pero hindi naman kailangang makipag-agawan sa lahat ng oras.

Fighting your battles is brave. But choosing your own battles is smarter.

“Desperate people throw themselves so weak men accept the offer.” makabuluhan kong opinyon.

I heard her chuckle once again. I’m not trying to change her, maybe I’m just trying to talk some sense into her.

“Coming from the person who’s jumping from men to men?”

My jaw dropped, now that’s below the belt.

I wasn’t expecting her to personally attack me on that level but if she really want this kind of conversation, then…

“Really, Sav? Are we really gonna talk like this?” humarap ako sa kanya upang mas maramdaman niyang seryoso ako at hindi nakikipagbiruan.

“What? I was just telling the truth and I don’t blame you for being like that.” depensa niya. Napaawang ang bibig ko, hindi makapaniwalang ganito ang tingin niya sa akin.

“I don’t jump from men to men. I never even had any relationship with anyone.” pagtatanggol ko sa sarili.

“You never had any relationship with anyone because they don’t like you.”

I was hurt by what she said. I was caught off-guard. It was a big blow to me. Hindi na ako nakapagsalita. Parang nabigla rin siya sa kanyang nasabi dahil sa guilt na bumalot sa kanyang mukha.

“I-I’m sorry..” she whispered then nibbled her lower lip in remorse.

Nakabalik na si Parker sa aming kinaroroonan dala ang tatlong baso ng malamig na apple juice.

“Heto, pampalamig ng mga ulo niyo…” inabot niya sa amin ang mga baso pero hindi ako gumalaw.

“Akyat lang ako sa taas saglit.” paalam ko sa dalawa at hindi na hinintay pa ang pagsang-ayon nila.

Tumayo ako at nagmartsa paakyat sa aking kwarto. I need to breathe for a moment.

Ginulo ko ang aking buhok nang makapagkulong sa aking kwarto. This is why I always choose optimism, I hate pain. I don’t like the feeling of being hurt by anyone. Physical pain is bearable, but emotional? No. I’m not an expert at dealing with this.

Naupo ako sa dulo ng kama. I didn’t cry. I just sat there silently, waiting for the emotional pain to subside. Inabot din ako ng ilang minuto roon, hanggang sa maging oras na ang itinagal ko.

Nagising na lamang ako nang bumukas ang pintuan. Bumangon ako sa kama at hindi namalayang nakatulog na pala ako.

“Hey, why are you here? You okay?” dumukwang ang ulo ni Kuya Evan sa nakabukas na pinto.

I tried so hard to look better. Sinuklay ko ang aking magulong buhok gamit ang mga daliri.

“Yes, kuya. Nakatulog ako.”

Pinaningkitan niya pa ako ng mga mata ng ilang segundo pero tumango rin at hinayaan ako.

“Bumaba ka na mamaya. Your friends are still here. And the son of the governor is also looking for you downstairs.”

Awtomatikong umangat ang paningin ko sa kanya. Son of the governor? Diego? I thought he isn’t coming?

He shut the door, leaving me alone. The pain is gone. It was downgraded to some sort of sadness. I hate this kind of emotion. I never liked to be sad but I realized that sadness too is a feeling, a phase I have to go through.

Saglit akong nag-hot shower para mahimasmasan. Nagpalit ako ng damit. While picking clothes, I suddenly remember my insecurity about Savannah’s sexy outfit. I sighed. Naghanap ako ng mga damit kung saan ako mas komportable. Realizing I don’t need to wear something revealing just to get someone’s attention.

I checked the time on the clock. It’s already seven in the evening. Kung ganoon, ang tagal ko rin palang nakatulog. I combed my hair and looked at my reflection in the mirror. I know I’m gorgeous so I need to start acting like it.

Bumalik ako sa lavatory upang gumamit ng cleanser. I went back to my dressing table and used a Swissvita face serum, right after it I used a toner, and then put some hydrating and skin serum on my arms and legs, and lastly moisturizer for double hydrating.

I wore my contact lenses. I put some tint on my pale lips. Kinurot ko rin ang aking magkabilang pisngi upang mamula ito, natural blush on huh? Some strands of my hair falls on my forehead, hinawi ko ito upang maiayos. I opened the topmost drawer on my cabinet, kinuha ko roon ang isang silver bar necklace at marahan ko itong isinuot.

Natanaw ko ang natirang mga bisita sa living room nang bumaba ako. Karamihan doon ay mga matatanda, sa gitna ng mga ito ay nakita ko si Mom na masayang nakikipag-usap.

Nang mapansin ako ni Mom ay kinawayan ko siya. She stood up and signaled me to come closer. Nang makalapit ay ipinakilala niya ako sa mga bisita niya.

“Everyone meet my dearest bunso, Harrison Jasper..” that was her introduction as the people eyed me with curiosity. Mom’s acquaintances look like they came from the highest social and economic class.

“Harper nalang po for short..” I returned their smile and received handshakes from several of them.

“What do you do for a living, iho?”

“He’s a top-notch veterinarian resident, he’s also a veterinary medicine professor from one of the most prestigious med school in the country..” at kung anu-ano pang pagmamalaki ang binanggit ni Mommy maiangat lang ang antas ko sa mga kaharap.

Nagtagal ako ng ilang minuto roon habang pinakikinggan ang mga papuri nila sa akin. Naririnig ko ang ingay mula sa garden area, Kuya’s friends aren’t here so they are probably drinking now.

Nang tahakin ko ang daan patungong garden ay una kong natanaw ang table nina Parker at Diego. Napansin kong dumami ang tables na nakapaligid sa pool, siguro’y nagdagdag sina Kuya dahil sa dami ng mga bisita.

“Ang tagal mo sa taas ah? Akala namin ’di ka na bababa eh.” untag ni Parker nang lumapit ako sa table nila.

Madilim na ang kalangitan at malamig na rin ang simoy ng hangin na nahaluan ng usok mula sa iniihaw na karne. Hile-hilera ang mga circular tables para sa mga kaibigan ni Kuya Atom at Kuya Evan.

Hindi ako naupo kahit na inaalok ni Parker ang bakanteng upuan sa tabi niya. Tiningala ako ni Diego, nagtataka dahil hindi ako umuupo. Hinanap ng mga mata ko si Blade.

Sa hindi kalayuan ay natanaw ko siya sa table nina Kuya Atom, kasama niya roon sina Pancho, Lance at Damian, pero nagulat ako nang malamang naroon din si Savannah. At siya lang ang hindi lalaki sa mga naroon. Magkatabi sila ni Blade.

“Just wow…” I hissed sarcastically.

Hindi pa ako napapansin ni Blade dahil maingay at magulo ang grupo nila. Nakikisabay si Sav sa tawanan nila.

“Harper?” Diego stole my attention. “You should eat.”

It’s ridiculous to be asked to eat when it’s our party. Hindi ko na naasikaso ang sarili. Ang huling kain ko pa ay kaninang umaga. I was so preoccupied the whole day just to set everything up.

“Come with me, we’ll get you something..” utos ni Diego saka tumayo at marahang hinila ang aking kamay upang sumama sa kanya.

The super buffet table is set at the end of the pool, kung saan malapit ang table nila Kuya. Diego is still holding my hand while I kept my eyes forward.

We stopped in front of the buffet table. Nasa likuran namin ang table nina Blade at Sav. I could still hear their voices but I chose to ignore it.

I just don’t understand. Why is everything suddenly changing? Nagkakamabutihan na ba sila ni Sav? May namumuo na bang relasyon sa pagitan nila? I thought he’s gonna wait for me? Then what is this?

“Anong gusto mong kainin?” kumuha si Diego ng paper plate dahil hindi ako kumikilos sa aking kinatatayuan. Nasa harap kami ng mga pagkain, kunwari akong nahihirapan sa pagpili kaya natagalan.

“Uhhh itong pasta nalang..” turo ko sa isang tray.

Maya-maya ay biglang may sumingit sa aming gitna.  Nagulantang ako nang malaman kung sino ’yon.

Blade stood in between us. Walang bahid ng ngiti sa kanyang mga labi hindi gaya kanina noong naroon siya sa kanilang table.

“Diego Graciano.” bigkas niya sa kasama ko dahilan para paglaanan siya nito ng pansin.

“Mayor Torralba.” tugon naman ni Diego, animo’y may lihim silang pagkakaintindihan sa pagbanggit ng pangalan ng isa’t isa.

“Would you mind leaving us alone?” aniya sa kaibigan ko.

“I don’t see any reason why I need to leave him alone with you.” mapanghamong sagot ni Diego na hindi ko inakalang kaya niyang sabihin sa kaharap.

I witness how Blade clenched his jaw and smirked like a drunk evil. Gusto ko man silang pigilan pero nakaramdam ako ng takot. At hindi ko rin alam kung sino ba ang dapat kong pigilan, kung si Blade ba o si Diego. Blade is muscle-bound but Diego’s athletic body could surely match him.

Dama ko ang namumuong tensyon sa pagitan nila.

“Diego,” I sighed and looked at him. “It’s okay.”

Lumipat ang tingin ni Diego sa kanya at masamang tinitigan ito. Ilang segundo ang lumipas bago siya nagpasyang umalis para makapag-usap kami ni Blade.

“That son of a…” Blade cussed silently while still looking at Diego.

“I’m giving you two minutes..” I warned him to steal his attention. Sapat na siguro ang dalawang minuto para ipaliwanag niya sa akin kung ano itong nangyayari.

“What? Two minutes?” he groaned in his husky voice. Alam kong may epekto na ang alak sa kanya dahil sa agresibo niyang pananalita, gaya na lamang ng panghahamon niya kay Diego kanina.

“Yes. Speak now, time is running.” walang kagana-gana kong paalala sa kanya.

Napaawang ang kanyang bibig at pumikit saglit. Kumuyom ang kanyang mga kamay dahilan para umigting ang mga ugat sa kanyang braso.

“Why are you with him?” tanong niya, obviously pertaining to Diego.

“He’s my friend. Why are you with Savannah?” pagbato ko pabalik ng tanong sa kanya. Kung makapagtanong siya sa akin ay parang ako pa ang may kailangang ipaliwanag.

“We were supposed to meet but it didn’t happen, I got hold up in a meeting. She waited an hour at the cafe so I brought her here instead so we could talk.”

Hindi ako nagsalita. His explanation justifies her sudden appearance earlier but I still don’t like him hanging out with her. On the other side, I was thinking if I have the right to prevent him from seeing somebody since nangliligaw pa lang naman siya.

“I told her that I’m in love with someone else and…” hirap na hirap siya ngayon sa pagdugtong sa kanyang sasabihin dahil hindi ako nagpapakita ng anumang emosyon. “—come on Harper, don’t make this harder for me.”

Did he just say that he’s in love with me?

“I never said this is going to be easy.” I crossed my arms, hindi ko na inalam kung may nakakapansin sa aming pag-uusap ngayon.

“I wasn’t the type to fall this fast, Harper. I turned out liking you a lot more than I originally planned. And when I started to love you, I realized that I have never loved anyone like this before.”

I wasn’t impressed. He could do better than this. I don’t need sugarcoated words. Still, I remained firm and indifferent.

“Tell me, what do you want me to do?” he asked impatiently.

“Stop giving false hope to other people.”

Kumunot ang kanyang noo, waring hindi naintindihan ang aking ibig sabihin.

“My friend likes you. Look, she’s on the same table with you because she’s still hoping that you and she could happen.” dagdag ko para mas malinawan siya.

“I’ve already told her about you and me. There’s nothing going on between us, Harper.”

“Nothing going on but you two were always together?” may pait sa aking tono.

Humakbang siya palapit pero umatras ako. I won’t let him touch me just to loosen my defenses.

“We weren’t always together. Come on, don’t exaggerate it.” his face darkened and he already seemed pissed about something.

“She’s chasing you, Blade.”

“And I’m goddamn chasing you for fuck’s sake!” galit niyang tugon, malakas ang loob niya dahil puno ng ingay ang buong paligid kaya walang makakarinig sa kanyang boses kung sakali.

Natahimik ako. Hindi ko alam kung paano pa siya pakakalmahin. We both know it’s no one’s fault but the situation is making it harder for us.

“So what, are you tired now? You’re giving up?” prangka kong pahayag.

“I didn’t say I’m giving up. It’s just pissing me off that you can boss me around while I don’t have any right towards you because I wasn’t your boyfriend!”

He rested his hands on his pelvis and his breathing became faster than usual.

“I told you I can’t promise you anything, Blade.”

“And it was fine with me! I wasn’t blaming you because I know you’re not ready to commit. I’m falling in love with you but I need to assure if I have any chance with you! If none then stop fucking with my feelings just because you’re unsure of your own!”

Falling in love is a risk. Whether you have a chance or not, you will still risk it because you love the person. Pero hanggang kailan ang paghihintay? Hanggang kailan ang pagtitiis?

I took a few steps closer to him. Nagtataka siyang tumitig sa akin. Ayaw ko pa man itong sabihin sa kanya pero wala ng ibang paraan.

“I’m already in love with you Blade but I don’t know if I can fully commi—”

“Y-You’re in love with me??” parang iyon lang ang tanging narinig niya sa sinabi ko.

Parang bigla akong nagsisi na inamin ko iyon sa kanya lalo na sa bahid ng tuwa sa kanyang mukha. Nawalan ako ng mga salitang sasabihin at ang tangi ko na lamang nagawa ay ang tumango.

“You’re fucking in love with me and you didn’t tell me?!” mas lalong lumalakas ang boses niya kaya nabahala ako at lumingon-lingon sa paligid.

“Your two minutes is up.” pahayag ko at saka siya tinalikuran dahil para siyang baliw na nakangisi ngayon.

Iniwan ko siya roon at iiling-iling akong bumalik sa aming table. Damn, I was pretty sure that everything is gonna end tonight but I just made it more complicated. Lalo na ngayong nalaman niyang may pag-asa siya sakin.

But somehow I felt relieved. Maybe I told him that because I don’t want him chasing me blindly, and I want him to feel that there is hope for us.

Chapter 28 [Father]

I’m slowly learning that life is better lived when you don’t center it on what’s happening around you and center it on what’s happening inside you instead. So right now, I won’t mind other people’s opinions. I’m gonna prioritize myself because that’s how it should be.

Life becomes beautiful when you learn to be as good to yourself as you are to others. Gaya ng sabi ko dati, self-love is so underrated. So I need to prioritize myself. Appreciate myself. Choose myself. Love myself.

So that I can also give love to others.

“Are you okay? Is he bugging you?” nag-aalalang tanong ni Diego nang makabalik ako sa kanilang table.

Naroon na ang pagkain ko pero hindi ko napagtuunan ng pansin ’yun dahil pilit na rumerehistro ang mukha ni Blade sa aking isipan. Maging ang pagkurba ng labi niya nang malamang in love na ako sa kanya, I can’t seem to erase it on my mind.

“No. Nag-usap lang kami, no need to worry about it Diego.” naupo ako sa tabi ni Parker na tahimik akong pinanonood.

“Ba’t namumula ka?” his whisper sent me chills. Anong namumula? Sinong namumula? Bakit namumula?

Dahil sa pagpuna ni Parker sa aking mukha ay nakitingin na rin si Diego. Nailang ako lalo at pakiramdam ko’y mas namula ako sa mga mapanghusgang titig nila. Lalo na itong si Parker, he stares at me like I am hiding a horrible crime.

“Akala ko hindi ka makakadalo, Diegs? Kanina ka pa ba?” sinubukan kong ibahin ang usapan at umakto ng normal.

There is still curiosity in their eyes as I pulled the plate of pasta so I could start eating. Kahit gusto kong kumain upang ma-distract sa lahat ng nangyayari ay hindi rin ako nakaramdam ng gutom. I lost my appetite for unknown reason.

“I came around six. Sinundo ko pa kasi si Ate sa airport.” aniya, sumisimsim siya sa kanyang wine. Tapos na yata silang kumain nitong si Parker dahil nakatunganga nalang silang dalawa sa akin.

“Dumating na pala ang Ate mo?” pagsabat ni Parker na mukhang interesado sa usapan.

Diego has an older sister, pero ang alam namin ay nagta-trabaho ito sa Cebu. Nalaman pa namin kay Diego na kaya pala ito umuwi ay upang tumulong sa nalalapit na eleksyon. Muling hahabol ang ama ni Diego bilang gobernador at kung mananalo ito ay ito na ang ikahuling termino nito.

“You told me you have something to tell me? What is it?” sabay baling ko kay Parker nang maalala iyong sinabi niya no’ng nakaraan.

“I-I…” kinunutan ko siya ng noo nang mautal siya. Sa aming dalawa parang siya talaga itong may itinatagong sikreto.

Diego looked at him earnestly.

Nawala ang focus ko sa kanya nang matanaw ko ang papalapit na si Kuya Joko sa kinaroroonan namin. May shift siya mamaya pero siguro ay makikisali muna siguro sa inuman nila Kuya.

“Kuya!” tinawag ko siya dahil balak niya sanang lumiko sa ibang daan nang makita ang mga kasama ko.

Kuya Joko wears a simple black tank top, pero dahil doon ay malayang nakikita ang mga tattoo sa kanyang magkabilang braso. Habang humahakbang siya palapit ay napansin kong nasamid si Parker sa iniinom niyang juice.

Tuluyang nakarating sa table namin si Kuya at tinanong pa kung anong kailangan ko. Malikot ang ulo niya at gumagala ang paningin sa mga tao sa paligid. Pero napansin kong parang ayaw niya akong tignan.

“Hindi mo kasama si Ate Naomi?” tanong ko, napansin ko kasing hindi niya kasama ang girlfriend niya. At ang imposible naman kung hindi man lang niya ito inimbitahan. Unless…

Muling nabulunan si Parker sa iniinom niyang juice. Sinamaan ko siya ng tingin, ano bang meron sa inumin niya at hindi niya malunok ng maayos? Pero pagbalik ko ng tingin kay Kuya ay napansin ko ang tingin niya sa kaibigan ko pero isang segundo lang nagtagal iyon at lumipat din sa akin ang mga mata.

He raised an eyebrow. “Wala na kami ni Naomi.”

Napanganga ako sa nalaman. Kaya ba hindi na napupunta rito ang girlfriend niya? They broke up?

“Seriously? Kailan pa?”

Kahit nakay Kuya ang buong atensyon ko ay narinig ko pa rin ang boses ni Parker nang magpaalam itong magbabanyo saglit. Natagalan ang pagsagot ni Kuya dahil sinundan pa niya ng tingin ang papaalis na si Parker.

“I don’t wanna talk about this now, Harp. I’ll… I’ll just get back inside..” aniya saka tumalikod at naglakad pabalik sa loob ng bahay. I sighed, thinking maybe it’s recent since he’s still affected.

“You’re not gonna drink?!” hinabol ko pa siya ng tanong pero nakalayo na siya at parang nagmamadali pang pumasok sa loob.

Naiwan kaming dalawa ni Diego sa aming table. Bumuntong-hininga ako at inabala na lamang ang sarili sa pagkain. Natatanaw ko ang table nila Kuya Evan sa ’di kalayuan, kasama niya ang mga inhinyerong katrabaho niya at siya pa ang pinaka-maingay doon sa grupo.

Sa isang banda naman ay ang table nina Kuya Atom, nagkakasiyahan pa rin doon sina Lance, Pancho, Damian, Lester, maging si Sav ay kasali sa tawanan. Pero napansin kong may isang nawawala sa kanila.

The mayor is missing.

“Harper.” tinawag ako ni Diego pero hindi ko siya magawang lingunin dahil pilit kong hinahanap ang nawawalang si Blade sa dagat ng mga tao. Hindi kaya nasa banyo ang isang ’yun? Where is he? Umuwi na ba siya nang ’di nagpapaalam?

“Harper..” muling pagtawag ni Diego sa aking atensyon.

“What is it?”

I have no choice but to face him. Nagtaka ako sa ipinakita niyang ekspresyon. Nang hindi ko makuha ay umiling siya at may kung anong itinuro sa aking likuran. Hindi pa ako tuluyang nakakalingon nang maramdaman ko ang palad na dumampi sa aking balikat. Hinatak nito ang isang upuan upang itabi sa akin.

“Is this seat taken?” Blade asked me.

I was stunned because I thought he’s missing but here he is, suddenly showing up in front of my face. Wala siyang nakuhang sagot mula sa akin kaya naupo rin siya roon. Ngayong sobrang lapit niya sa akin ay nagtaka ako kung paano kinaya ng monobloc chair ang kanyang bigat.

“There are so many vacant seats around, why sit here?” Blade’s mouth twitched upon hearing Diego’s interrogation.

Heto na naman ang tensyon sa pagitan nila. Blade leaned closer to the edge of the table so that whatever he’s going to say, Diego can hear it loud and clear.

“I will sit wherever I want. Do I need your permission just for that, mister son of the governor?” sa bawat salitang namutawi sa bibig ni Blade ay parang may katumbas itong timbang ng pananakot at panghahamon.

Nagmistulang estatwa ako sa isang tabi dahil sila ngayon ang nagbibigayan ng atensyon sa isa’t isa. ’Yung totoo, sila ba ang loveteam dito? Ano ’to, LQ sila? Mga bortang ’to!

“Can you guys please stop? Pati upuan pag-aawayan ninyo?” namagitan ang prangka kong tanong upang matigil lamang sila sa staring competition nila. Kulang nalang ay magtusukan sila ng mata, eh!

“He doesn’t need to sit with us, Harper.” panangga ni Diego, I didn’t know he could be this childish because he’s serious most of the time pero ngayon ay pinapatulan niya itong isa.

“If you don’t like me sitting here, you can leave. Walang pumipigil sa’yo.” patutsada pa ng makulit ding si Blade na medyo lasing na yata.

I shook my head in plain disappointment. Pinandilatan ko si Diego upang sabihin sa kanyang pagbigyan na lamang itong si Blade dahil lasing naman na at wala na sa tamang katinuan. Pero mukhang ayaw niyang magpatalo.

“You’re drunk. You’re the one who should leave.” gusto ko nang sabunutan ang sarili ko lalo na nang patulan pa ni Diego ang isa. Ngumisi pa ito nang nakakaasar.

“Alisin mo rin si Harper dito kung gusto mo akong mawala sa paningin mo.” pananakot pa ng mayor sa kanyang kaharap.

Gigil na ako at gusto ko na silang iwang dalawa pero naisip kong kung gagawin ko iyon ay baka mas lalo silang magsabong dito ’pag nawala ako. At ano ang sinasabi nitong si Blade na alisin ako rito? What does he mean by that? Bahay ko ’to, paanong palalayasin niya ako?

“You’re acting like you’re his boyfriend.” Diego raised his brows while Blade’s eyebrows furrowed, parang hindi na nagustuhan ang talas ng dila nitong kaibigan ko.

“Dieg—” nawalan ng kapangyarihan ang aking boses dahil nasapawan iyon ni Blade.

“Yet. Not his boyfriend yet. Soon, I’ll be his boyfriend, his husband, his everything, and when that happens I’m gonna make your mouth shut.”

“Nananaginip ka yata ng gising, mayor.”

“I maybe drunk but I’m not daydreaming.”

“Oh please!” singhal ko.

Tumayo na ako dahil hindi ko na kayang pakinggan pa itong debate nila. Hindi yata ito matatapos kung hindi pa ako kikilos. They both looked up at me, wondering why I was standing.

“Kapag hindi pa kayo tumigil, paaalisin ko kayong dalawa rito!” I warned at them but it seemed to me that it didn’t affect them in any way. Nakatingin lang sila sakin na parang ako pa ang nagiging hadlang sa pag-aaway nila.

“This is our party and you are both guests. Don’t test my patience or I’ll throw the both of you out.” I insisted dominating the two of them.

“Alright.”

“Fine.”

They both agreed all of a sudden. Sumandal si Blade sa kanyang upuan, gayon din si Diego at humalukipkip pa. Tinapik ni Blade nang marahan ang upuan ko upang bumalik ako sa pagkakaupo. Inirapan ko siya saka padabog na umupo.

“You’re such a boss…” the drunk mayor mumbled it to me and then chuckled like a kid. Kinurot ko ang ibabaw ng hita niya kaya napahiyaw siya sa sakit.

“And you’re drunk mister mayor..” sumimangot siya pero kalaunan ay muling napangiti na parang aso dahil sa sinabi ko.

He stayed on our table longer than I expected, wala yatang balak itong bumalik sa table nila. At baka nagtataka na ang mga kasama niya roon dahil sa biglaang disappearance niya. He’s sitting comfortably and his only focus is me, ayaw niyang tumingin sa iba. Ewan, baka may stiff neck siya.

“Why don’t you go back to your table? Baka hanapin ka roon?” hindi ko napigilang magtanong sa kanya.

Hanggang sa unti-unting gumapang ang kaliwang kamay niya sa ilalim ng table patungo sa aking kanang kamay. Nagtama ang paningin namin, pinaningkitan ko siya. I know what he’s doing.

“They won’t.” mamasa-masa ang ibaba ng kanyang labi dahil sa marahang pagkagat doon.

Ibinuka niya ang mga daliri ko at pinaglaruan ang aking palad. He even drew circular motions on it, repeatedly. Nang makuntento ay pinagsalikop niya ang aming mga daliri. Malamig ang kamay niya samantalang mainit naman ang akin.

“Anong oras kang uuwi? May trabaho ka pa bukas hindi ba? Dala mo ba ang sasakyan mo?” sunud-sunod ang naisip kong tanong sa kanya para masiguro kong makakauwi siya ng maayos.

“One question at a time, baby…” hinaplos niya ng marahan ang aking ilong saka ngumiti ng mapaglaro sa akin.

Alright. Hindi ako kinikilig dahil wala naman siya sa katinuan. He’s drunk and no matter how sweet he would be right now, hende eke kekelegen!

“Okay, anong oras kang uuwi?” I asked in a slow manner. Gusto pa niya ng isa-isa samantalang kaya naman niyang sagutin lahat ang tanong ko.

“Uhhh, I don’t know, I lost track of time since…” aniya saka hinawi ang hinangin kong buhok. Dahil sa nakataas niyang braso ay napansin ko ang palapulsuhan niya.

“You lost track of time? Where’s your watch?” kinapa ko pa ang magkabilang palapulsuhan niya pero wala roon ang silver watch niya na madalas kong nakikitang suot niya.

“I don’t have it.” he shrugged his shoulders lazily.

“You don’t have it?” napagtanto kong para akong sirang plaka na inuulit ang mga sinasabi niya.

“Since the night I slept in your room. Naiwan ko yata roon.” tugon naman niya na parang matagal na niyang alam iyon at ngayon lang sinabi dahil ngayon lang ako nagtanong.

Waring narinig ni Diego ang parteng iyon kaya nag-init ang aking mukha. Baka isipin niya nagli-live in na kami nitong si mayor.

Pero wala naman akong napansing silver watch doon sa mga kagamitan ko. Maybe he lost it somewhere else?

“Mga nine, umuwi ka na.” nagpasya akong ako na lamang ang magtakda ng oras ng kanyang pag-uwi para hindi na siya mahirapan.

“Where’s your phone?” kuryoso kong tanong.

“Naiwan ko sa sasakyan.” nasagot na rin niya ang sunod kong itatanong sana kung may dala ba siyang sasakyan. Pero kung ganitong tipsy na siya, hindi ko siya papayagang magmaneho.

I groaned inwardly. He blinked at me consecutively, waiting for me to speak more. “It’s already eight thirty, tatlumpung minuto ka nalang.” paalala ko since wala siyang ideya kung anong oras na.

“Thirty minu—”

“Yes, thirty minutes. May angal ka? Lasing ka na kaya uuwi ka na.”

Humaba ang nguso niya habang pinaglalaruan ito ng kanyang mga daliri.

“Yes, baby boss..” he obeyed submissively at balak pa akong hagkan pero mabuti na lamang at mabilis kong naitulak ang mukha niya palayo.

Kissing me in public would be a big scandal, you dumbass.

Nang sumapit ang alas nuwebe ay ipinagpaalam ko na si Blade kina Diego at kay Parker. Hindi ko na inabala sina Kuya dahil pare-parehong lasing na ang kanilang grupo at mas lalo lang kaming magtatagal kung dadaan pa kami roon.

Bigla akong namroblema kung paano kong bubuhatin ang lasing na si Blade palabas. I’ll just book him a taxi so he could go home safely. Mabuti na lamang at nagprisinta si Diego na akayin si Blade kahit na kaya pa naman nitong maglakad.

Wala na sa tamang ayos ang paglalakad ni mayor.

“I-I can walk!” nagpumiglas siya.

“Blade, huwag ka ngang makulit. You’ll fall on the ground if we let you walk by yourself.” wala nang gaanong tao sa living room at tanging mga kasambahay nalang ang naroon na naglilinis ng mga kalat.

Binitiwan ni Diego si Blade sa sofa pansamantala. He stretched his arms after carrying the mayor. Humilata roon si Blade at papikit-pikit na.

“Come on, I can… still drive. I’mma… I’m still sober.” at bago pa man niya mabunot ang susi sa kanyang pantalon ay mabilis kong inagaw iyon at itinago sa aking bulsa. Nahuli niya ang ginawa ko pero hindi naman siya umangal, imbes ay lumapit pa siya at umambang yayakap sa akin.

Tumayo ako at lumayo sa kanya bago pa mangyari iyon. Kung wala siguro rito si Diego sa harapan namin ay baka hinayaan ko na siyang gawin iyon. At isa pa, hindi ko pa naman sinasagot ang isang ’to kaya wala munang halik o yakap.

Wow. Pero nasubo mo na, Harper? Ah, ewan! Ang ibig kong sabihin, wala muna ngayon dahil lasing siya at may makakakita sa amin.

“Did you guys enjoy the party as well??!” narinig ko ang paparating na boses ni Savannah.

I closed my eyes briefly, taking a deep breath. For now, I don’t like to socialize with her because she’s not good with my mental health. She’s still my friend but she should know her boundaries.

Humingi ng paumanhin si Parker na kasunod nito dahil sa kalasingan ni Savannah.

“Wait… s-si mayor ba ’to? Ang akala namin… ang sabi niya kanina uuwi na siya?” dinuro ni Sav ang nakatulog nang si Blade sa sofa.

Pilit na inaakay ni Parker paalis si Sav pero nagpupumilit itong manatili. Anong sinasabi niya? Nagpaalam itong si Blade na uuwi na? Kailan? Ba’t hindi naman niya ito nabanggit kanina?

“Sav, let’s go..” Parker pulled her.

Nagkatinginan kaming dalawa ni Diego. Bumaling siya sa dalawa at inalok itong ihahatid na sila. Tutal ay walang sasakyan, dali-daling pumayag ang mga ito.

I was left all alone with the wasted city mayor. I’m tied between booking a taxi for him and letting him stay for the night here. We have available guest rooms pero hindi ko sure kung may bakante pa roon since karamihan din sa mga kaibigan ni Kuya na galing pang ibang probinsya ay dito mag-oovernight.

I was in the middle of deciding when Kuya Atom appeared in front of us. Tipsy na rin siya pero mukhang nasa katinuan pa naman.

“Is that… Blade? I thought he’s already home?” tinuro pa niya ito at nilapitan. “Nagpaalam ’to kanina bandang alas otso, ’di pa pala umuwi?”

Pareho sila nang sinasabi ni Sav. Pero paanong uuwi ang isang ’to eh doon sa table namin siya tumambay? He probably sneaked out from them.

“Let him stay for the night. I’ll call someone to bring him to the guest roo—”

“I can do it.” hindi ko siya pinatapos at dahil wala rin naman sa mood na magtanong pa o makipagtalo, hinayaan niya akong gawin ang gusto ko.

Kinuha ko ang isang braso ni Blade at kahit na may kabigatan ay tiniis ko. Dinala ko siya sa isa sa mga guest room. Pagod na pagod ako at hiningal pa nang ibagsak ang katawan niya sa ibabaw ng kama.

“Ano bang laman mo at ang bigat mong lalaki ka?” umangal ako kahit na alam kong wala akong sagot na maririnig sa kanya.

Ang kama ay sapat lang ang sukat ngunit nagmukha itong maliit nang maihiga ko siya roon. Lagpas pa ang paa niya sa dulo. Umupo ako upang hubarin ang suot niyang sapatos. Lukot na rin ang puting button down niya na halos bumakat na ang katawan niya roon. Pinilit kong hindi ma-distract kahit na ang sarap niyang patungan ngayon.

Should I remove his clothes? Ano namang ipapalit ko sa damit niya? Hindi kaya siya mainitan kung hahayaan kong ganyan ang kasuotan niya?

Sa huli ay hinayaan ko nalang at nilaksan na lamang ang buga ng aircon upang hindi siya mainitan.

Pero nang balikan ko siya ng tingin ay hindi pa rin ako mapalagay sa suot niya. Nang maalala kong nasakin ang susi ng sasakyan niya ay may naisip akong ideya saka lumabas ng guest room.

Bumaba ako at lumabas ng veranda hanggang sa marating ko ang gate. I unlocked it and tried to find his range rover among the line of cars in the parking lot. Madilim na sa paligid at malamig din ang simoy ng hangin.

Tatlong minuto bago ko nakita ang puting range rover ni Blade. I opened the car and searched for his things. Sa compartment sa likod ay natagpuan ko ang isang duffel bag na naglalaman ng extra shirts at hygiene kit, okay na siguro ’to.

Pabalik na ako nang mapansin ko ang dalawang pigura ng tao sa isang banda. It felt so odd to see people in this dark and isolated place, at gabi na para tumambay pa sa ganitong lugar. Habang papalapit ako ay mas lumilinaw ang mga pigura.

It was a man and a woman kissing in the dark. Ipagsasawalang bahala ko na sana ngunit nabahala ako nang makilala ang mukha ng babae.

“Mom?”

I stepped closer. I was so sure that it’s my mother. Hindi ko alam kung para saan ang kabang nararamdaman ko habang lumiliit ang distansya ko sa kanila.

“Mom??” when I think she heard my voice, she turned her head and our eyes met.

It was really my mother…. kissing a stranger. What the….

Pero nabitawan ko ang dala kong duffel bag nang makilala kung sino iyong lalaking kahalikan niya. It wasn’t just a stranger. Oh god!

What the fuck?!

It can’t be. This is… this is ridiculous! Is she fucking kidding me? Why would she kiss…. Why would…

I turned speechless. I don’t know if I was just dreaming or hallucinating. Hindi ko matanggap lalo na nang malaman kong ang lalaking kahalikan niya ay hindi estranghero, walang iba kundi ang ama ng lalaking pinaghirapan kong dalhin sa guest room, ang ama ng lalaking minamahal ko.

None other than the mayor’s father.

“Harper…” Tito Henry unconsciously called my name when he saw me looking at him with contempt.

Chapter 29 [Disrespect]

The sunrays escaping from the windowpanes hit my eyes as soon as I opened it. Sinubukan ko pang takpan ito gamit ang aking isang kamay ngunit walang saysay iyon dahil nawala na ang antok ko.

Babangon na sana ako pero nakapagtatakang hindi ako makaahon mula sa pagkakahiga. I tried for the second time but still, nothing happened. Napagtanto ko kung bakit nang mapansin ang braso at binting nakalingkis sa aking katawan.

It wasn’t hard to tell whose body part it belongs to. Sa mga ugat pa lang na nakapalibot dito at sa pinong balahibong nakalatag sa balat nito, alam ko na kaagad kung sino.

Binuhat ko ang mabigat na brasong nakadagan sa aking dibdib at saka bumangon. Pinagmasdan ko ang natutulog na si Blade sa aking tabi. He looks so peaceful and innocent. Pero ang hindi ko lang maintindihan ay kung paanong dito siya nakatulog sa aking kwarto.

As far as I could remember, nang makabalik ako sa guest room ay binihisan ko siya at saka hinayaan doon. I never transferred him to my room unless he sneaked out last night from the guest room.

But since it already happened, hinayaan ko nalang. Hinilot ko ang aking sintido nang unti-unting bumalik sa aking memorya ang nasaksihan ko kagabi.

Mom was kissing the mayor’s father in the dark. It’s something that I wasn’t expecting at all and something that I can’t probably accept. I mean, she could kiss men as much as she wants but not him. Not Tito Henry. I couldn’t imagine him being my stepfather and Blade being my step-fucking-brother.

There is just no way I could digest that.

On the other hand, it was just a kiss. Maaaring wala naman silang malalim na relasyon, hindi ba? Ako lang itong nag-assume. Maaaring kissingbuddies lang silang dalawa sa dilim. I don’t know. Honestly, I don’t want to start my day stressing about it but I can’t help but be reminded of it.

“Blade..” tinapik ko nang marahan ang kanyang pisngi upang gisingin siya.

Nakapagshower na ako at nakapagbihis na rin. Nakababa na ako kanina at didiskarte sana ng kape ngunit naalala kong hindi nga pala siya umiinom nun kaya dinalhan ko nalang siya ng fruit juice at ilang tabletas para sa maaaring hangover niya pagkagising.

He opened his eyes slowly and I was the first person he saw. Medyo pugto pa ang mga mata niya dahil sa mahabang pagkakatulog. Naupo siya at saka iginala ang paningin sa paligid.

“Am I inside your room? Again?” tanong niya saka tumitig ng seryoso sa akin.

Maluwag ang puting t-shirt na ipinalit ko sa damit niya kagabi ngunit kahit na ganoon ay hindi nabawasan ang pag-iisip ko ng maruruming bagay. Anumang suot, anumang anggulo, anumang bahagi, ang gwapo at ang sarap!

“You don’t remember sneaking out last night?”

Naupo ako sa harap niya. Malaki at mabigat siya kaya nakalundo ang parte ng kamang kinauupuan niya. His eyes shifted back and forth, probably reliving his memories last night.

“Sa guest room kita dinala kagabi nang makatulog ka sa kalasingan. Paggising ko nandito ka na.” I added.

Humikab siya saglit pero napansin ko ang pag-angat ng labi niya, may multo ng ngiti roon pero mabilis ding naglaho.

“Can’t remember.” hindi ako nakumbinsi sa sinagot niya. “You look good in the morning, by the way..” aniya saka hinaplos ang tuktok ng aking ilong.

Parang sira talaga ’to, ’di pwedeng I woke up like this? Well, wala namang sinusunod na oras ang kagandahan ko kaya alam ko na ’yon.

“Bolero. Ganyan ka pala pagkatapos malasing, nagiging bolero?” kunwari akong umiling-iling, hindi naniniwala na sinsero ang papuri niya.

I kinda miss his drunk version. Ang sweet niya kasi at makulit man ay nakakatuwa naman. Being back in his usual state is still okay, a bit authoritative but could be managed.

“I wasn’t kidding. You really look good.” this time, he even used his bedroom voice just to entice me.

Okay, fair enough. He really could lift my spirits up easily, wherever he wants and whenever he wants.. And the way he stares at me right now, I feel like he’s bearing his soul to me, his most private thoughts and feelings, every little thing that goes around his head.

“Let’s talk about what you’ve said yesterday.” he said all of a sudden.

Hindi ko alam kung ano ang tinutukoy niya, well marami-rami naman kasi kaming napag-usapan kahapon kaya ’di ko sigurado kung anong part doon ang pag-uusapan namin. Dahil walang maalala, tumunganga ako sa harapan niya.

“You’re in love with me, Harper.” binitiwan niya ang mga salitang iyon na parang kailangan kong panagutan siya dahil sa pag-amin kong iyon.

My lips trembled a bit. When he sense my uneasiness, he gave a lopsided grin. I’m not really used to these things, talking about my feelings, and making myself so vulnerable. Pero nabawasan ang pangamba ko nang hawakan niya ang aking mga kamay.

“We’re in love with each other, now what should we do Harper?” hindi ko alam kung bakit ako ang tinatanong niya o kung bakit ako ang kailangang mag-isip ng gagawin. Mahina ako sa parteng ito. Anuman ang masabi ko ay baka masira lang ang mood.

The mayor is fucking in love with me and I don’t know what to do!

“What do you think we should do?” pinasa ko sa kanya ang katanungan para hindi ako mahirapan. He raised my hands and brought it to his face. Marahan niyang dinampian ng halik ang ibabaw ng aking mga kamay.

Hindi mapalagay ang puso ko at parang gusto na nitong kumawala sa kinalalagyan. I have never been this anxious about something. I have never been so vulnerable to someone. But these things that he’s doing to me, any second now I’m gonna give in to him.

“Don’t ask me, dahil kung ako ang magdedecide baka bukas lang itanan na kita.” nabahala ako ng sobra sa kanyang isinagot. Is he serious? Bakit itatanan?

“Teka, seryoso ba ’yan? Paano kung hanapin ako nina kuy—”

“Damn it, Harper. Grant me the label now or I’ll lose my mind.” he aggressively hissed and uttered soft curses. Namumula na ang ilang bahagi ng kanyang mukha.

“What labe—”

“I wanna be your boyfriend. Make me your boyfriend. Give me the fucking authority to own you, Harper. I’m tired of the games, I’m tired of playing around. Give me the rights, Harper. I wanna be your fucking boyfriend.” matigas ang kanyang tono ng pangungumbinsi pero nahaluan ito ng pagsusumamo.

I don’t know if this is long overdue but giving him the right to be my boyfriend seems to be mandatory. It felt like an obligation that once I ignore, I’m gonna lose him completely. I’m the gonna lose all my chances.

Pumungay ang kanyang mga mata habang naghihintay sa aking isasagot. I love him but I need to think now if even he hurt me in the process, it’s still okay. I need to know if it’s gonna be worth enduring. And I have to trust myself enough to fall, to love, and to surrender all my inhibitions.

“I caught my mother kissing your father.” his mouth fell open when I told him that.

I wasn’t exactly sure if this is the right time to open it up but I think he deserves to know before we dive into a serious relationship. I gave him enough time to absorb it. Nagsalubong ang mga kilay niya, confusion was all over his face.

“W-What did… what did you say?” his stutter tells me that he doesn’t have any idea about it. So it was our parent’s dirty little secret then?

“Last night, I caught them in the dark, in the parking lot, my mother kissing your father.”

Hindi nagbago ang emosyon sa kanyang mukha. Lito pa rin siya at hindi malaman kung paano magre-react sa kanyang nalaman. Hindi rin niya nagawang gumalaw, animo’y nanigas sa kanyang kinalalagyan.

“What are you saying? It’s… it’s absurd… that’s ridiculous, why would Dad ki—” he stopped from speaking and it seems like he remembered something I wasn’t aware of. “No. That’s impossible. That’s not Dad. You’re probably mistak—”

“I’m sure it was him.”

Hindi na niya nagawang umimik pa. What he’s feeling right now is probably the same with what I felt last night.

“So I’m gonna ask you now, do you still want to be my boyfriend? Cause it’s just a matter of time now that I’m gonna be calling you… stepbrother.”

Noon, ang buong akala ko ay napakadali lang pumasok sa isang relasyon. I might have not experienced a serious one but I had friends who tried their luck. And I didn’t expect it to be this hard. You’re really gonna weigh and measure everything before diving in.

“I’m gonna talk to dad. I’ll take care of it.”

Just because I love someone, that does not mean I should be with him. Not now. Not yet. Besides, I don’t want to rush something that I want to last forever.

Love can take a lot of time. I have to be patient with myself and the process. I won’t be alone forever, even if I do have to go through a lot of shitty first dates, almost relationships, and people who string me along.

“Have you tallied the scores?” tanong ng isang co-professor ko sa school nang nasa loob kami ng faculty room.

I mentally slapped myself for procastinating. Ngayon ay imbes na nagta-tally na ako ng scores ng final examinations ay hindi pa ako tapos sa pagche-check. I spent the first half of the day finishing those papers.

“Hindi pa. I’m planning to finish it before the day ends.” tugon ko.

Sumapit ang oras ng lunch pero hindi ako umalis sa upuan ko. Although the other teachers already went out to eat at the cafeteria, I stayed in the faculty room even if I was left alone.

Ilang oras na ang nakalipas, nag-unat ako at tinignan ang oras sa wall clock. It’s already 2pm and I still ain’t eating. Hindi man kumakalam ang sikmura ko pero alam kong masama pa rin ang nagpapalipas ng gutom.

Isang oras pa ang nagdaan at hindi ko na kinaya. I stood up from my seat and decided to eat something at least. Habang naglalakad ako sa corridor ay napansin ko ang pagsunod sa akin ni Savannah. Hindi ko alam kung hinintay ba niya ako o coincidence lang na nakita niya ako.

Binilisan ko man ang lakad ko ay naabutan niya pa rin ako.

“Harper!”

Nagbingi-bingihan ako at nagkunwaring hindi siya narinig. Nang hablutin niya ang braso ko ay saka lang ako huminto sa paglalakad at hinarap siya.

“What do you want, Savannah?”

She neither smiled nor looked annoyed. I crossed my arms when she didn’t speak a word. Ano bang kailangan niya sakin?

“I just wanted to say I’m sorry. And I hope we could still be friends.” aniya, sinsero naman ang pagkakasabi niya pero hindi ko alam kung kaya kong mapatawad kaagad ang mga salitang binitawan niya laban sakin.

“Sav, I appreciate your sincerity but I still need time to think this through..” tugon ko. Ayaw ko namang bigyan siya ng false ideas na okay lang sakin ang mga nangyari kaya sinabi ko nalang ang totoo.

“Are you serious? Time for what?”

Gutom na ako at gusto ko na siyang lisanin pero kahit paano ay nirerespeto ko naman ang oras na nilaan niya para lang i-approach ako. Maybe it’s still hard for her to accept the fact that the man she likes is in love with me. So I need time. She also needs time.

“Time to heal from the words you’ve said to me.” I told her the truth because I don’t want her to assume anything else.

She scoffed for a moment then her lips twisted.

“From the words that I’ve said to you? Katotohanan naman lahat ng sinabi ko. But I’m still here saying sorry if it hurt you in any way. Hindi ko naman alam na sensitive ka pal—”

From that moment I stopped her. Nagpanting na naman kasi ang tainga ko sa mga naririnig na salita sa kanya.

“It wasn’t the truth, it was your opinion Savannah. What’s truthful is that you were rude and hurtful with your words. And don’t blame my sensitivity just because you’re insensitive.” prangka kong pahayag upang sakaling maliwanagan siya sa kanyang mga kamalian.

Gutom na talaga ako at gusto ko nang tapusin itong pag-uusap namin subalit itong si Savannah ang nagiging hadlang sa mga iyon. I really want to give her a chance to admit her mistakes but it seems not working now. She’s still defensive. She’s still blinded.

She scoffed once again, she looked pissed now.

“So what now if that was my opinion? Hindi mo matanggap?” panunuya niya. Nararamdaman ko na ang pagkapikon niya.

I just couldn’t believe that she’s still oblivious of her wrongdoings. Ang hirap ba para sa kanyang aminin iyon? I wasn’t forcing her to exert effort or to do some favor for me, all I want is for her to admit her mistakes. Ang simple lang naman ng hinihingi ko pero hindi niya pa kayang ibigay.

“You are entitled to your opinion Sav, but you are not entitled to tell me what mine should be.” matapang kong bigkas kahit nawalan na ako ng pag-asang maintindihan niya iyon.

It seems to me that she’s only listening to herself. Kaya kahit anong gawin o sabihin ko, her mind won’t change until she helps herself.

“So you’re mad now just because of that??” and based on every word she says, she’s hopeless.

She’s even belittling the pain she caused me. Na parang wala lang sa kanya.

Wala na akong ganang makipagtalo sa kanya dahil pakiramdam ko’y wala na itong patutunguhan. She doesn’t want to admit her mistakes, fine. It’s really exhausting to make other people understand you when they are not willing to open their minds.

“I’m not mad. I’m hurt. There’s a difference.” pinal kong pahayag bago ko siya talikuran at iwan doon.

Kumain akong mag-isa sa cafeteria. It’s too late to even call it a lunch. Mag-isa ako dahil narinig kong nasa gymnasium si Diego, nag-eensayo ng basketball. Parker is nowhere to be found. And Savannah… let’s just erase her existence for now.

Speaking of Parker, akala ko nawawala siya pero heto at papalapit siya sa kinaroroonan ko ngayon.

“Saan ka galing?” bungad kong tanong sa kanya.

Patapos na akong kumain. Inokupa niya ang upuan sa harap ko. Medyo pawisan pa siya sa hindi ko malamang kadahilanan.

“Galing akong gymnasium. Nanonood kami ng ensayo ni Diego. Ikaw? Ano ’yan, late lunch?” dumapo ang mga mata niya pababa sa aking kinakain. Nanood kami? So he was with Savannah?

“Yeah, tinapos ko pa kasi ’yung pagche-check ng exam papers niyo. Magco-compile pa ako mamaya.”

Napili naming tumambay muna roon kahit tapos na akong kumain. I don’t want to go with him to the gymnasium dahil siguradong naroon si Sav. And I can’t go back yet to the faculty room, gusto ko munang magpahinga dahil napagod ako kanina. I’m such a procastinator, geez.

“You still haven’t told me about the thing that you want to tell me, Park.” bumaling ako sa kanya nang maalalang muli iyon. Nakaligtas lang siya dahil sa pagsulpot ni Kuya kahapon kaya nawala ang atensyon ko sa kanya.

“I know. B-But it’s not about me, it’s about your brother.” aniya, napukaw ang buong interes ko sa sinabi niya.

Hindi ako nagdalawang isip dahil alam ko na kaagad kung sino ang tinutukoy niya.

“Why? Anong meron kay Kuya Atom? Hindi mo ba nasabi dahil birthday niya kahapon?”

He shook his head. “Not him. The other one.”

The other one? Aha! Kilala ko na kung sino.

“You mean Kuya Evan? What about him?” I asked remembering the time they were both in the clinic and how he’s so attracted to my older brother. Hiningi pa nga niya ang buong pangalan nito mai-add lang sa mga social media.

He shook his head for the second time. What?!

“Not him. The one with tats.”

The only one I didn’t mention is Kuya Joko. And the reason why I never thought it would be him is because I can’t think of any connection between them. Hindi naman nila kilala ang isa’t isa kaya ano maaari ang nalalaman niya tungkol kay kuya?

Hindi ako nagsalita dahil hindi ako makapaniwalang si Kuya Joko ang tinutukoy niya after all.

“Okay, I’m talking about Josef Connor Garcillano.” he confirmed what’s on my mind.

So he wasn’t able to tell me yesterday because Kuya was there? Anong meron sa kanila? Oh no, don’t tell me….

“Don’t tell me you have a crush on him? You like him?!” hindi ko makapaniwalang tanong.

Gulat ang rumehistro sa kanyang mukha pagkatapos. Nagsalubong ang mga kilay at ngumiwi ang kanyang mga labi. What’s up with them?

“No way, Harper. Never. In fact, I hate him!” bulyaw niya, no’ng una’y akala ko nagbibiro pero nang hindi siya ngumiti ay nakumbinsi rin ako sa tunay niyang nararamdaman.

He hates him? To what point? So they met? In what circumstance? Close sila?

“Why do you hate him? Magkakilala pala kayo?”

Humalukipkip siya at sa mga gestures na ipinapakita niya ay naramdaman ko ang nagpupuyos niyang galit.

“Did he say anything to you?” tanong niya pero wala naman akong maisip na kasagutan.

“Nothing. Wala naman siyang nasasabi sakin, tungkol saan ba ’to? Bakit galit ka sa kanya?”

I don’t have any idea what’s going on between them because in the first place, I didn’t know that they knew each other. And for him to hate my brother, this must be something serious.

Bago pa niya masabi ang dahilan ay sumulpot sina Diego at Savannah sa cafeteria. When Diego saw me, he immediately walked towards our table. Savannah had no choice but to follow him.

“Tapos na ang practice nyo?” si Diego ang pinansin ko dahil wala akong ganang makipag-usap kay Sav.

“Oo, katatapos lang nila. Diego tabi tayo!” ani Savannah nang hilahin ni Diego ang upuan sa tabi ko.

In the end, he ignored what Savannah wanted to happen and sat beside me. Savannah lazily sat beside Parker. As much as I want to avoid her eyes, tumitig pa siya sakin nang diretso na parang nananadya.

“So what you two were talking about?”

Nagpalitan kami ng tingin ni Parker sa tanong ni Savannah, nagpasahan kami ng senyasan sa pamamagitan ng aming mga mata. Sa mga pagkakataong ito ay gusto kong manahimik na lamang.

Nang wala siyang narinig na sagot mula sa amin ay sinamaan niya ako ng tingin. Anong akala niya, na siya ang pinag-uusapan namin?

“Nothing. Don’t worry, we’re not talking about you.” tugon ko sa kanya tutal ay hinahamon niya ako.

I thought I could still be friendly with her after everything that happened between us. I respect her feelings but she was out of line. And this time, I’m done being friendly. Because I’ve noticed that being too friendly invites a lot of disrespect.

Chapter 30 [Babysitter]

That day, I went home late. Pinilit kong tapusin ang lahat ng paperworks kanina para sa susunod ay bawas na ang trabaho ko. But as soon as I step on the floor of our main living room, I felt a stinging pain on my head.

The pain was bearable but I still stopped for a moment to wait for it to subside. I usually get headaches whenever I’m stressed or overworked.

“Harper?”

I looked up to see Mom rushing towards me. Isa pa sa mga dahilan kung bakit nagpagabi ako ay dahil iniiwasan kong magka-engkwentro kami ni Mom. I know it’s close to impossible and almost stupid because we’re living under the same roof.

Bumalik ako sa paghakbang, ininda na lamang ang kumikirot kong ulo.

“Can we talk?”

Nilagpasan ko siya hindi dahil binabastos ko siya kundi dahil gusto ko nang umakyat sa aking kwarto at magpahinga. I need to get some sleep so the pain on my head would disappear.

“Harrison Jasper, kinakausap kita!”

Tumigil ako at napabuntong hininga na lamang. I know we still haven’t talked about the night that I caught her with the mayor’s father, maybe I don’t want to talk about it or maybe I’m not ready yet to accept it.

Humarap ako sa kanya at nasilayan ko ang kasabikan sa kanyang mga mata na makausap ako.

“Mom, not now. I know we need to talk but not now, please? I’m already tired and I need to rest.” halos walang lakas kong katwiran dala na rin siguro ng pagod.

“What? Are you okay? Did you already eat?” lumapit pa siya sa akin at hinaplos ang magkabilang braso ko. May emosyon ng pag-aalala sa kanyang mga mata.

No matter how many secrets she’s keeping from me, I can’t still deny the fact that she’s a good mother to me. Istrikto man at laging kinokontrol ang buhay ko, if it wasn’t for her I wouldn’t be who I am now.

“I’m okay, Mom. It’s just a stupid headache but I’m fine.” I tried to convince her that it wasn’t life threatening so she did let me go.

Pag-akyat ko ng aking kwarto ay mas lalong pumintig ang kirot sa aking ulo. I feel my head spinning. I started to feel queasy so I immediately searched for my pills on the cabinet drawers. Hindi ko pa man nahahanap ay nagtatakbo na ako sa banyo at doon sumuka.

“Damn…” nakatanghod ako sa harap ng toilet bowl pagkatapos kong sumuka at saka kumuha ng tissue at inirolyo ito sa aking kamay. I wiped my mouth as well as my forehead as sweat trickles down on it.

With all the symptoms I’m getting, I began to think how many weeks I’m already pregnant. Silly me, naalala kong hindi ko pa nga pala naisuko ang bataan kaya imposibleng mangyari ’yon. I get crazier whenever I think about it.

I set aside all the nauseous feelings and decided to get some rest.

Next morning, I felt better. Bumaba na ako upang sumalo sa aming almusal. I found Mom, Kuya Atom, Kuya Evan, Ate Jacky and the kids on the dining table already eating their breakfast. Nahuli ako dahil natagalan pa ako sa pagshower.

Mom’s eyes are fixed on me but I gave my best to not look at her. I joined their breakfast as I silently listened to their conversation.

“Susunduin ko mamaya, Mom. Don’t worry.” iyon ang pinal na pahayag ni Kuya Atom.

I didn’t get the whole gist of their talk because I sometimes get lost in my reverie. Hindi rin naman ako nasasali sa usapan kaya hindi ko masyadong nasundan ang agos ng usapan nila. All I know is Kuya Atom’s girlfriend is already here in the country and they are planning to gather a family dinner some time.

“You went home late last night?” nasa tabi ko lang si Kuya Evan kaya dinig na dinig ko ang pagbulong niya. I don’t even know why he’s whispering.

“Yeah… finished some papers.” tugon ko.

“You okay? Matamlay ka yata? You usually annoy me first thing in the morning but it didn’t happen.” dagdag pa niya dahilan nang pagsimangot ko.

Among my brothers, si Kuya Evan ang madalas na makapansin kapag may kakaiba sa akin. Hindi ko alam kung judgmental lang ba siya o magaling lang talaga siyang makiramdam sa mga tao. Well, he’s always overprotective of me so it’s a natural behavior for him to care.

“Excuse me, I don’t do that. Pikon ka lang talaga kaya mo nasabi ’yan.” pagdepensa ko sa aking sarili laban sa panghuhusga niya.

Nagtagal ang tingin niya sakin, waring may binabasang nakatagong emosyon sa aking kaluluwa. He’s nosy most of the time but could be creepy at some other times as well.

Bumaling ako kay Kuya Atom na nakamasid na rin pala sa aming dalawa. Naagaw lang ang atensyon niya nang muling kausapin ni Mommy tungkol sa preparasyon para sa isang family dinner.

Before I go to school, I made sure I have my meds on my bag in case I feel queasy again. I wasn’t born a sick kid, nito lang ako nakararanas ng mga sakit dahil sa stress at pagod sa trabaho.

Palabas pa lang ako ng bahay nang magkasalubong kami ni Kuya Joko sa veranda. Kauuwi niya lang galing sa kanyang shift. Mabilis ang paglalakad niya kaya halos hindi na niya ako mapansin pero huminto rin naman siya nang tawagin ko.

“Yeah?”

I squinted my eyes at him while recalling what Parker told me yesterday. He hates my brother so there must be something to hate about him.

“How’s your work?” kunwari kong tanong kahit na wala naman akong gaanong interes na malaman iyon. The main reason for asking him is to assess if there is something weird going on with him.

“I don’t have time for this, Harper.”

Normal naman siyang kumilos pero ang napapansin ko lang ay ang madalas niyang hindi pagsagot sa mga katanungan ko. It was like he’s always dismissing me, evading me.

“Why did you and Ate Naomi break up?” pagbato ko ng isa pang tanong nang aktong tatalikuran niya ako.

He chewed on his bottom lip as he glared at me with  severity. Now, you’re cornered. You can’t just ignore me for life. I think he’s hiding something, whether skeletons in his closet or worse than that.

“Why are you asking? Where did you get the interest in my personal life now?” I feel like he knows something I was oblivious of. That he knows what I’m plotting but he’s already miles ahead of me.

“N-Nothing. Why are you suddenly so defensive? May tinatago ka, ano?” sumingkit pang lalo ang mga mata ko sa kanya.

I’ve known him for being a playboy. Datingan palang niya ay talagang mukhang pakboy na. He jumps from women to women. Minsan lang siyang magseryoso gaya nalang kay Ate Naomi. And for them to come to an end all of a sudden means something.

“It’s my business so leave it alone. And stop entertaining rumors.” aniya bago ako tinalikuran.

Rumors? What kind of rumor is he talking about?

Ipinagsawalang bahala ko nalang iyon dahil hindi naman siguro beneficial sakin kapag nalaman ko. He’s my brother but I still have to know my place. I don’t have to know every little thing about him. If it’s too personal to him, I’ll leave him and his issues alone.

“He mentioned about a rumor. May alam ka ba tungkol doon?” ito ang unang bungad ko nang magkita kami ni Parker sa school.

Sabay kaming naglalakad sa mahabang corridor patungo sa main building. He kept his eyes straight, making me feel that he knows something but unwilling to share it.

“So there really is a rumor..” I concluded from his long silence.

“Huh? W-Wala.” nangatal pa siya kaya mas lalo akong na-bother. I know this isn’t my business but curiosity is killing me.

“Anong wala? You’re stuttering, Parker. Come on, alam kong may alam ka. And Kuya won’t tell me.” hinawakan ko ang braso niya upang tumigil kami sa paglalakad. I want him to give me his whole attention.

“Of course, he won’t tell you because he’s ashamed to admit it.” makahulugang pahayag niya. Mas lalong nag-alab ang interes kong malaman ang totoong istorya.

“Ashamed to admit what?”

Umiling-iling siya, parang ayaw sabihin sa akin ang totoo pero hinuli ko ang paningin niya. “Ashamed to admit what, Parker?” marahan kong niyugyog ang magkabilang balikat niya.

Naghamunan kami ng tingin. I stared him down so that I would win.

“Admit what? Tell me.”

Eventually, he shook his head and suspired.

“T-That he’s b—”

Napamura ako nang maputol ang sasabihin niya dahil sa pagsulpot ni Savannah sa aming harapan. She even pulled Parker’s arm so he would go with her.

“Park, come on samahan mo ako sa library!” hinatak niya palayo si Parker sa akin kaya in the end, hindi ko rin nalaman ang katotohanan.

I was left alone so I continued from walking towards the main building. Paakyat pa lang ako sa ilang baitang ng hagdan nang matanaw ko si Diego, ngunit may kasama itong isang magandang dilag. I can guess that she’s not from here. Maybe his girlfriend or something?

Nang makalapit ako ay saka ako napansin ni Diego.

“Good morning!” bati ko, pero imbes na kay Diego ako tumingin ay sa babaeng kasama niya ako napapatingin. Agaw pansin ito dahil sa angkin nitong ganda at taas. Mas matangkad siya sakin at mas maganda rin.

“Good morning, Harp. You’re not with Parker and Sav?” puna niya dahil nakita akong mag-isa.

The woman beside him is stunningly beautiful. Elegante ang kasuotan nito at may pagka-mahinhin din. I think she’s kind because even though she doesn’t know me, she could still smile at me.

“I was with them. Nagtungo yata sa library.”

When Diego noticed my glances to the woman he’s with, he felt the need to introduce us to each other.

“Oh! Uhm, Harper this is my sister Dani. Ate, this is Harper, one of the professors and my friend as well.” pakilala niya sa babaeng kasama niya.

I know he has an older sister but I haven’t seen her not until now. Hindi kasi sila magkahawig kaya hindi ko inakalang ito ang kapatid niya.

She gladly offered her hand.

“Hi, I’m Danica Luisa Graciano, his older sister. Nice to meet you Harper.” nag-shake hands kami. Ginantihan ko siya ng ngiti dahil magaan naman ang loob ko sa kanya.

“Nice to meet you as well, Danica.”

“Just call me Dani.” she insisted.

“Okay. Dani, then.”

“Would love to hang out with you some time. Looks like you’re very close with my baby brother..” and then she playfully glimpsed at him.

“Don’t call me that, Dani.” ani Diego dahil pinamulahan siya ng mukha. He’s obviously embarrassed with the way his sister treats him. She pinched the tip of his nose to pacify him.

We conversed for a moment. According to Diego, he accompanied his sister around the school because it’s her alma mater and she misses the ambience in here.

“The start of the campaign will be next week. I thought I could be of help to Dad since he’s running again for the same position.” Dani shared the reason on why she went back here.

“I heard you’re working in Cebu?” I asked, remembering the details Diego told me at the party.

“Yeah, for quite some time. But I own my time and my schedule is flexible so…” she shrugged her shoulders and plastered a sweet smile on her angelic face.

Hindi nagtagal ay nagpaalam din ang dalawa. Dumiretso ako sa faculty room upang simulan na ang mga gawain ko. I don’t have class today. I just have to compute some of the final grades and do some accreditation.

Hours passed, I heard my phone beeped. I read the message on the screen. It’s a good distraction so that I would not overwork myself again.

Daddy Blade:

Busy?

Binalikan ko ng tingin ang mga papel sa ibabaw ng desk ko at ang nakabukas na macbook. No more than a minute, I decided to reply.

Me:

Nope.

Ang huling pagkikita namin ni Blade ay noong nasa kwarto kami at… inaalok niya akong maging karelasyon. Ngunit hindi ko pa rin maibigay ang hinahangad niyang label dahil sa maaaring relasyon ng aming mga magulang. It’s only now that I realized we both have single parents.

Daddy Blade:

Can I call?

Matagal kong tinitigan ang mensaheng iyon. Hindi ko alam kung anong isasagot ko. He told me last time that he’s gonna talk to his father about the issue. Right now, I don’t know if I’m ready to hear what he’s about to say.

My thoughts were interrupted when I heard my phone rang. I rolled my eyes. I don’t understand why he needed to ask me if he can call when he’s gonna do it without my approval.

“Yeah?” bungad ko nang sagutin ko ang kanyang tawag.

“Hey uhh, how’s your day so far?” may kaunting hesitasyon akong nahimigan sa kanyang boses. Like he’s struggling to initiate a conversation with me eh ako lang naman ’to?

“I’m doing good, same routine.. you?”

Mariin kong isinisingit ang pagtitipa sa macbook gamit ang isang kamay pero panay din ang backspace ko dahil sa maling napipindot. I grabbed my tumbler on the side and sipped on it.

“I’m in the office. After lunch, I’m gonna be on the field and attend a meeting. Do you have any plans today?”

May nahihimigan talaga akong kakaiba pero dinedma ko nalang dahil baka wala lang.

“Wala naman. Bakit?” gusto ko na sana siyang diretsuhing tanungin kung aayain niya ba akong makipagdate sa kanya pero ’di ko na tinuloy dahil tapos na nga pala ako sa pagiging desperada.

“Anong oras ang out mo?”

I smirked. Alam ko na talaga kung saan ’to patungo.

“Mga 5pm, same as before.”

“Alright. I’ll meet you later. I’ll be there.”

Hindi pa man ako nakakasang-ayon ay binabaan na agad niya ako. Ayos! Is this really how he ask someone out on a date? It didn’t actually feel like an invitation, it was more like an order. And I have no say about it. He doesn’t need my approval.

As always, he is the law.

Sumapit ang hapon. The clock says 4:30 pm, at kahit na may tatlumpung minuto pa ako bago ang out ay nagsimula na akong magligpit ng aking mga gamit. Fifteen minutes after, I stormed outside the room.

Naglalakad na ako sa hallway nang magring ang aking cellphone. Hindi ko na kailangang basahin ang pangalan kung sino ang tumatawag dahil alam ko na kaagad kung sino ito.

“I’m sorry, I’m gonna be a little late. I’m at the airport.” aniya sa kabilang linya pero nang marinig ko kung nasaang lugar siya ay napatigil ako sa paghakbang.

“Bakit nasa airport ka? I thought you’re in a meeting?” naalala ko ang sinabi niya kanina.

“Yeah, may sinundo lang. Are you still inside the school?”

Sinundo? Who could it be? Sino ang susunduin niya sa airport? Eh wala naman siyang kamag-anak na nasa ibang bansa, if I’m not mistaken. At bakit kailangang siya ang sumundo?

“Y-Yeah, palabas na sana ako.”

“Stay there. Give me ten more minutes, I’ll be there.”

Dahil palabas na sana ako ng school, umurong ako at nagpasyang maupo na lamang sa isang bench para doon maghintay. I couldn’t help but overthink again. We’re supposed to have a date but he’s at the airport right now. Kung sino man itong sinundo niya, gaano ito ka-importante para unahin niya?

With all the doubts in my head, I suddenly remember the label we never had. Tapos ganito pa akong mag-isip. Wala namang kami, ’di ba? So I should stop. I should be casual. I should be okay if he has another priority. I don’t need to restrict him from doing his own thing.

Mga ilang minuto pa ay nakatanggap ako ng text message sa kanya. Dali-dali ko itong binuksan.

Daddy Blade:

I’m with some people you’ve never met. So expect that I’m not alone. Malapit na kami.

He really justified what’s on my mind. Pero okay lang. At least malalaman ko kung sino itong inuna niya sakin. Makakatikim siya ng masasamang salita. Ako dapat ang inuuna ni mayor at hindi siya. Pero teka, some people? Ibig sabihin, hindi lang iisa ang kasama niya ngayon? Marami sila? Marami pala ang magiging kalaban ko?

Bumalik muna ako sa loob ng main building dahil may nakalimutan akong dalhin. The same minute I was walking back, I received another text from him.

Daddy Blade:

We’re outside. Where are you?

‘We’ talaga huh? I’m so excited to see him with those ‘people’ na inuna niya. Nagtagal ako ng limang minuto bago nakalabas ng school. Wala nang gaanong taong lumalabas ng school dahil anong oras na. Kaya madali ko ring natanaw ang isang sasakyang naka-parke sa tapat. The headlights flashed and as I walked closer, bumukas ang bintana sa passenger seat nito.

I saw Blade.

Lumabas siya ng sasakyan at pinagbuksan ako ng pintuan. What a lovely gesture from a man who made me wait to prioritize ‘some people’. Ang bitter ko. I need to stop this toxic mindset. Baka naman hindi ito gaya ng naiisip ko.

Before I could hop inside, he whispered something to me.

“I’m with my brother and his boyfriend.”

Nagkatitigan kami ng matagal. Hindi ko alam kung paano magrereact sa sinabi niya. His brother and his boyfriend?

Nang tuluyan akong makasakay sa loob ay nakita ko ang dalawang taong nakaupo sa harap. A good-looking guy sitting on the driver’s seat and another good-looking guy beside him. They both looked like billboard models or something.

“Hi, sorry kung natagalan po ako..” biglang huminhin ang pananalita ko dahil nakaramdam ako ng hiya.

“We can go now.” utos ni Blade nang makapasok na rin sa loob, magkatabi kami sa pasengger seat.

Hindi ko gaanong masilayan ang lalaking nasa driver’s seat pero malakas ang loob kong ito ang kapatid niya. The other one looked submissive to me, that’s why.

“Kuya, start the damn car.” pag-ulit ni Blade sa kanyang kapatid.

Nabuhay ang makina at saka kami lumarga. Ngayong may kasama kaming iba, wala akong ideya kung saan kami patungo. At hindi ko rin sigurado kung tuloy pa ba ang date namin. Well, sino nga bang nagsabing date ito? Ako lang naman itong nag-assume.

Hindi ko magawang makapagtanong kay Blade dahil nahihiya akong marinig ako ng dalawa. Kaya pinili ko nalang na manahimik.

“Who are you babysitting by the way?” the guy on the shotgun seat asked me while staring at me from the rearview mirror.

I was tongue-tied, hindi makuha ang mga tamang salita para makapagbigay ng sagot. How did they know about the babysitting?

“Who else?” the driver murmured.

“Shut up, kuya.” Blade hisses in annoyance and then gave me a reassuring smile.

From the way he calls the driver ‘kuya’, I immediately assumed this is his older brother. Nang magtagal ang mapanuring tingin ko sa lalaking nagmamaneho ay nakatanggap ako ng masamang tingin sa lalaking katabi ko na para bang pinagbabawalan akong tumitig sa harap.

Pero ako itong dapat na mainis sa kanya. These people know about the babysitting part and I can’t think of anyone other than him who introduced me as the babysitter, nothing more. Just because I couldn’t give him the label he wanted so instead… he labelled me as the babysitter?!

Chapter 31 [Enough]

I was never smiling even until we got to our destination. Hindi ko na muling kinausap ang katabi kong si Blade dahil medyo iritado ako sa kanya. He has the audacity to tell these people that I’m his freaking babysitter just because I couldn’t give him the label he wanted.

Kahit friends man lang sana, ’di ba? Why does he need to introduce me as someone less than that?

Sa bungad pa lang ng kanilang bahay ay makikita na ang mga dekorasyon para sa okasyon. I overheard his older brother Troy and his boyfriend Symon talking about it in the car a while ago. According to them, today is someone’s birthday. Anak yata ng isa pa nilang kapatid, I’m not sure.

“Hey..” hinabol ako ni Blade nang magmartsa ako papasok sa loob. Naiwan ang dalawa sa loob ng sasakyan dahil nakatulog iyong Symon.

Hindi ko siya nilingon. Mahal ang atensyon ko, eh. Babysitter lang naman ako kaya hindi na namin kailangang magkaroon ng masyadong interaction.

I only stopped from marching when he pulled my arm. My eyes met his. Walang bahid ng tuwa roon.

“Do we have a problem? I mean, do you have a problem with me?” mapanghamon ang mga tinging ipinukol niya. At mahigpit ang kapit ng kamay niya sa aking braso, walang pag-asang makapiglas ako kung sakali.

“Why would I have a problem with you? I’m just the babysitter, right? Iyon naman ang role ko kaya mo ako dinala rito, ’di ba?” matapang kong paratang sa kanya.

Malinaw naman na sa akin ang lahat. Hindi na niya kailangang ipaintindi pa. I know my role in his life, and it was my fault why it has to be this way.

“Dinala kita rito dahil gusto kitang makasama. Anong pinagsasabi mo?” kumunot ang kanyang noo. Wala yata siyang kaide-ideya kung bakit nag-iinarte ako ngayon.

“Your brother and his boyfriend know that I’m babysitting Bullet. Really, Blade? Hindi mo man lang ako naipakilalang kaibigan o kakilala? Babysitter talaga? Seriously?” naibulalas ko ang lahat ng gumugulo sa aking utak.

I also know that it was my idea before to help him with the babysitting. But I wasn’t a freaking regular! Minsan lang. Hindi palagi. Kaya bakit ganoon lang ang tingin niya sa akin?

“I didn’t introduce you to them like that. Troy could tell what’s going on between us so he was teasing me. It wasn’t like what you were thinking.” depensa niya.

Kahit mukhang kapani-paniwala ang paliwanag niya ay hindi ko alam kung bakit hindi pa rin ako mapalagay. It’s all about the ‘babysitter’ thingy. Parang hindi ko matanggap na hanggang ganoon lang ang parte ko sa buhay niya.

“You’re pissed because of that?” dagdag na tanong niya, kinukumpirma sa akin ang mga nahihinuha niya.

Nag-angat ako ng tingin. He sounded sarcastic to my ears.

“Yes. I was pissed because of that!”

May dumaang multo ng ngiti sa mga labi niya pero mabilis din itong naglaho. He pressed his lips together and played with it using his fingers. Mas nag-alab ang inaalagaan kong galit sa kanya.

“You think this is funny?” nangliit ang mga mata ko sa kanya.

“Well… you didn’t want me to be your boyfriend so I think it’s not my problem. You have all the power to get the label you want, Harper. And I’m just here… waiting..” lakas-loob niyang pahayag saka ako tinalikuran. There was even a playful smirk on his face before he walked ahead of me.

Mas lalo lang akong nagpuyos sa inis. As if it’s that easy? Nakakalimutan na ba niya ang sikretong relasyon ng mga magulang namin? What about it? Nakapag-usap na ba sila ng daddy niya tungkol doon?

Nagmartsa ulit ako papasok sa pinakaloob ng kanilang bahay. May mga kumpol ng lobo sa bawat bahagi. May nakasabit ding banderitas sa kisame. It’s a kid’s party after all. Sa living room ko naabutan ang lapastangang si Blade kaharap ang isang matangkad at morenong lalaki.

“Harper, come here..” narinig kong utos niya upang palapitin ako sa kinaroroonan niya. See, ginagawa niya akong utusan ’di ba?

I secretly rolled my eyes at him. I don’t have the mood right now to pretend that I wasn’t affected by anything so I kept a straight face. Sa aking harapan ang lalaking pamilyar ang mukha. May hawig ito sa mga kapatid ni Blade at parang nakita ko na minsan sa isa sa mga picture frames nilang nakasabit sa dingding.

“This is Hector, my brother. He’s the one who runs our azucarera and it’s his baby’s birthday. Hector, meet Harper my uhhhmm….” pumailanlang ang nag-aalinlangang tingin sa akin ni Blade, pero mas nanaig ang pakiramdam kong sinasadya niya ito. “—a friend, yeah….” dugtong niya.

I told him earlier that he could at least introduce me as a friend pero ngayong ginawa niya ang sinuggest ko ay parang naiirita pa rin ako. Para kasing pinaglalaruan niya ako. He knows that I’m pissed about these fucking labels so he’s now torturing me with it. Dahil lang hindi ko pa siya masagot! Tanginang ’to!

“It’s a pleasure to meet you, Harper.” tinanggap ko ang kamay ng nagngangalang Hector.

He has this golden tan skin, prominent jawline, broad shoulders, and has a good physique as well. Ganoon naman yata silang lahat na magkakapatid. I suddenly wonder if this kind of built could be inherited or something? I feel like they don’t need to exert effort to look like that because it’ already natural for them. They don’t need to work out because they are already built like this. They don’t need to dress up or put anything on their face because they are already stunningly handsome.

“Nice to meet you, Hector.” napapansin ko ang titig na ginagawa ni Blade sa kamay naming dalawa ni Hector. “So you run the azucarera?” I tried to initiate a longer conversation with him just to get even with his irritating brother.

“Yeah..”

“That explains your complexion. I like it, actually. Noon pa man pinapangarap ko na ang ganyang kulay ng balat.” I focused my whole attention to this Hector. Gwapo rin ito at mukha pang mabait. Wala na akong pakialam sa isa riyan. Mayor who?

“Oh, really? Thank you, then. Bilad kasi sa init ng araw kaya ganito..” nagngitian kami pero naputol ang lahat ng iyon nang pumagitna sa amin ang isang pakialamero.

“If you’ll excuse us, Hec. I need to introduce him to some other people..” singit niya para lang ilayo ako sa kanyang kapatid.

Hector left me a glance before he let me alone with his selfish brother. Introduce me to some other people, his ass!

“Choose who you flirt with..” he whispered after pulling me somewhere far and isolated. Nasa bandang kitchen kami at may mga tao man doong nagluluto ay abala naman ang mga ito at hindi kami maririnig.

“I wasn’t flirting. And if I was, why do you care?” napagtanto kong masyado na rin ang pag-iinaso ko pero okay lang kasi ginagalit niya naman ako.

Hindi naman ako ’yung tipong tatahimik at iiyak nalang kapag inaapi. I can handle worse than that. I’m a fighter. And I’m the type of person who won’t let his guards down. Ang dami kong sinasabi pero basta ’yun na ’yon!

“Of course I care, nangliligaw nga ako sa’yo tapos mag-eentertain ka ng iba? Ano ’yun, gaguhan? Sagutin mo muna ako bago ka makipaglandian sa iba.” namangha ako sa mga salitang namutawi sa bibig niya. He doesn’t usually speak like this but when he does, it kinda turns me on.

Ewan, magulo rin ako eh. Pero teka, ano ’yung huling sinabi niya?

“So you’re telling me na pwede lang akong maglandi sa iba kapag boyfriend na kita?” tama ba ang pagkakarinig ko?

Kumibot ang kanyang labi, malalim ang emosyong sumasakop sa kanyang mga mata.

“Hindi rin. Besides, I won’t let you.”

He won’t let me? So why bother telling me?! Ginagago rin ba ako nitong mayor na ’to?

“Hindi kita sasagutin para wala kang kapangyarihan laban sa akin.” I told him that but it was just to see his reaction. I didn’t really mean it. Pero kung mas bubwisitin niya pa ako,  baka totohanin ko na.

“Do you have any idea who you are rejecting? I’m the leader of this city and it’s okay with me to take your time, but you’re not gonna dump me, baby boy.” he muttered confidently.

My mouth fell open, astounded with what he just said. So that was his plan after all? To give me my time but still… he won’t take no as an answer. He isn’t looking forward to be rejected. He’s so complacent that he’s gonna win me in the end. So what’s in it for me, huh?

“You don’t hold my decisions, Blade. I might be in love with you but that doesn’t mean you can dominate me like how you dominate this city.” matapang kong tugon, hindi nagpapatalo sa aming umiinit na argumento. “And if you really want my yes, you’re gonna let me hold the authority.”

Natahimik siya sa kanyang mga narinig mula sa akin. I even took a few more steps closer to him. Tiningala ko siya. My fingertips traced his jawline, teasing the hell out of him. Nagkaroon ng awang sa pagitan ng kanyang mga labi, I could almost hear his ragged breathing.

“When you are with me, you’re gonna be powerless. No matter if you’re the leader of this city or this country, no matter how many lands you govern or spaces you take, no matter how many people you lead. I’m not someone you can just dominate, mayor.” I mumbled, making it clear to him that this is what’s gonna happen if he really wants to pursue me.

I can’t just say yes to him and let him dominate me like I’m some land or money or property. If I say yes to him, he’s gonna be my slave. He’s gonna kiss my feet. He’s gonna serve me all the time. He’s gonna feed me, bathe me, put me to sleep… okay fine, I know that’s overly sugarcoated but I just want to make a point.

“Where are you going?” hinabol niya ako ng tanong nang bumalik ako sa kanilang living room.

“Upstairs, where Bullet is. Babysitter duties, right?” I made sure that it sounded with sarcasm before I turned my back on him.

I climbed upstairs, not minding the people around. Ewan ko ba sa sarili ko, ayaw ko siyang bigyan ng label pero naiirita naman ako kapag wala kaming ganoon. Saan ba ako lulugar?

Nang makarating ako sa natatandaan kong kwarto ni Bullet ay napansin kong may ibang tao roon sa loob. Bullet is on the crib while some stranger is holding another baby on the other side of the bed. Nang magtagal akong nakatunganga roon ay napansin din ako nitong nakatayo sa doorway.

“Excuse me, can I help you?”

He’s maybe one of the visitors. Medyo maliit siya kumpara sa akin. He has fair skin and his eyes are bit squinty.

“Uhm, I’m here for Bullet. I’m his baby….sitter, yeah… My name is Harper…” naglahad ako ng kamay sa kanya.

“I didn’t know Bullet has a babysitter..” he seems talking to himself. Pero nang mag-angat ng tingin sa akin ay nginitian din naman ako. “I’m Jack Torralba by the way, and this is Haylee, anak namin ni Hector.”

I looked at the baby with amazement. Anak nila ni Hector? As in ’yung mabait na Hector na nakilala ko kanina? Hector Torralba, right? So he also likes… men?

Lumapit ako kay Bullet na tahimik na naglalaro sa crib nito. Medyo madaldal si Jack kaya nalaman kong ang baby pala nila ang may birthday ngayon.

“She’s three years old now. I don’t know if I’m gonna want another baby, ang hirap palang magpalaki ng bata. But Hector is persistent, gusto yatang bumuo ng isang basketball team.” pagbibiro niya, naramdaman siguro ang pagkailang ko.

Pinapanood ko ang ginagawa niya. Inilatag niya ang ilang baby clothes sa ibabaw ng kama, namimili yata ng ipapasuot doon sa kanilang baby.

“Si Hector ang may kambal sa kanilang magkakapatid ’di ba?” I asked when I started to feel comfortable around him. I feel like he has a strong personality but he doesn’t show it because I’m a stranger to him.

“Oo. Si Hunter ’yung isa, have you met him?” hindi ko sigurado kung sino ang tinutukoy niya sa tanong niya.

“Just Hector.. I met him a while ago, he’s nice…”

He raised an eyebrow, but eventually smiled. I couldn’t really tell if he’s fine with me or judging me silently.

“Nasa backyard siguro si Hunter, kanina pa nag-iinom ang isang ’yun eh, hindi kasi inuwian ng asawa..” he murmured. Hindi ako maka-relate sa sinabi niya dahil hindi ko pa nami-meet ’yung Hunter.

Tinulungan ko siya sa pagpili ng damit para sa baby nila. Tuwang-tuwa naman siya nang maisuot na ito ng baby. She looks so cute, hawig na hawig nito ang features ni Jack.

Staring at the innocent baby, I suddenly wonder to myself if I can raise a baby someday. Right now, I don’t see myself yet having my own family. Ano ka ba naman Harper, boyfriend nga wala ka, anak pa kaya?

Sabay kaming bumaba ni Jack karga ang mga bata. Pinagkaguluhan sila nang makarating kami sa main living room ng bahay. Jack smiled at me when I left them at the crowd of people. Naglakad naman ako palabas sa backyard.

Sa isang banda ay nakita ko ang kumpol ng mga batang nilalaro si Percy, ang pusang inadopt ni Blade noon galing sa shop. Sa bandang dulo naman ay may mga naka-set na lamesa para sa mga manginginom.

“Oh, there he is.” nakarinig ako ng pamilyar na boses hanggang sa matanaw ko ang table na kinaroroonan nila Blade. Nakaturo pa ang kanyang kapatid na si Troy sa gawi ko.

Ayaw ko mang sumalo sa kanila pero kailangan. The babysitter still needs to socialize with other people.

“Oh god, look at him.. he’s so wonderful.” I heard Symon’s voice as I walked closer to their location.

I looked down so I wouldn’t feel anxious. Lahat kasi sila nakatitig sa akin, I mean sa baby na dala ko. Ang assuming ko sa part na ’yon.

“Yeah..” I looked up to see Blade’s eyes on me, like he was staring at me the minute I step closer and just waiting for me to meet his eyes.

I heard a commotion behind me. Nakalabas na rin pala si Jack kaya muli silang pinagkaguluhan ng mga tao.

Symon asked me if he can carry the baby for a while. Napatingin ako kay Blade upang sana’y humingi ng permiso pero mariin lang siyang nakatitig sa akin. To evade his eyes, I let Symon take Bullet from me. There was a vacant seat beside him but I chose to sit beside Symon instead.

“Kumain ka na? Baka nagugutom ka na?” tanong ni Symon sa akin habang nilalaro niya ang baby.

It’s already six thirty in the evening and I still haven’t eaten. Hindi pa rin naman ako nakakaramdam ng gutom kaya ayos lang.

“Mamaya nalang, busog pa ako.” sagot ko.

The people started to sing the birthday song, aliw na aliw ang lahat dahil halos hindi pa mahipan ng baby iyong birthday candle niya kaya sa huli ay si Jack nalang din ang umihip. Hector is behind them as everyone clapped merrily.

Pagtungtong ng alas siyete ay saka lamang ako kumain. Hinayaan ko muna pansamantala si Bullet kay Symon dahil abala pa ako sa pagkain. Paminsan-minsan akong nakikitawa sa usapan nila. Maingay na halos ang karamihan.

“You should try this..” bulong ng lalaking katabi ko sa kabilang gilid na nagsalin ng inumin sa isang baso.

I believe he was talking to me. This one is good looking too, medyo maangas nga lang ang pagkakaayos ng buhok.

“Is this tequila?” tanong ko nang amuyin ang alak sa basong ibinigay nito.

“Yeah..”

I tried to sip on the glass. Nasarapan ako sa unang lagok kaya halos tunggain ko na ang baso kalaunan. Bahagya pang natuluan ang damit ko kaya nagtawanan kaming dalawa.

“Hinay-hinay lang..” anito. I don’t personally know him but he seems fine.

Sa aking peripheral ay nakikinita ko ang mga sulyap ni Blade sa aking gawi. Magkatapat lang kami sa table kaya madali kong maramdaman ang mga titig niya. I ignored his existence for now so that I could have some fun.

Madalas pa akong bulungan ng lalaking katabi ko ng mga nakakatawang bagay kaya mas gumaan ang loob ko sa kanya. Lasing na yata ito at magkadikit pa ang mga hita namin.

“Oy, tama na ’yan. Nilalasing mo lang ’yang si Harper.” puna ni Troy sa lalaking katabi ko pagkatapos ng aming tawanan.

“He’s still sober, Troy.” tugon naman nitong estrangherong katabi ko. Hindi ko siya kilala, bisita siguro o kakilala nina Hector.

Unti lang din naman ang ininom ko dahil alam kong hindi ako maaaring umuwi ng lasing. Karga pa rin ni Symon si Bullet ngunit nang mapansin kong nakatulog na ang baby sa dibdib niya ay kinuha ko na ito sa kanya.

“Sorry. Let me carry him.”

Ipinasa niya sa akin si Bullet. Blade was looking my way while some other guy is talking to him. Napansin yata ang anak niyang natutulog sa dibdib ko ngayon.

“Iaakyat ko na siya sa taas..” nagpaalam ako sa kanila saka naglakad pabalik sa living room.

There are still people inside pero karamihan ay nasa backyard na at nag-iinom. Nagtagpo pa ang mga mata namin ni Tito Henry nang matanaw ko siya roon sa sofa kasama ang isang grupo ng mga matatanda. Mabilis akong nag-iwas ng tingin at saka umakyat sa taas.

Ibinaba ko si Bullet sa kanyang crib at inayos ang mga maliliit na unan sa paligid niya. Napatalon ako sa gulat nang marinig ang pagbukas ng pintuan.

Pumasok sa loob si Blade at saka sinilip ang natutulog na anak niya. Kinuha ko ang gamit ko sa ibabaw ng kama at balak na sanang magpaalam na uuwi na ngunit pinigilan niya ang braso ko.

“Stay here… just for tonight.” lumiit ang boses niya siguro’y upang hindi magising ang bata.

Naramdaman ko ang init ng balat niya mula sa pagkakahawak niya sa aking braso.

“You know I can’t..” tipid kong sagot.

“Why not? Did Malcolm offer you a ride home?” I was about to walk out from him when I got confused by his tone of mockery.

“No one offered me a ride home, Blade. And who’s Malcolm?” siya yata itong lasing na dahil sa mga pinagsasabi niyang hindi ko maintindihan.

“The guy you were drinking with. That’s my cousin, Malcolm Torralba. I wasn’t the type to create a scandal so I let you even if it… pisses me off..”

Pinsan niya ang lalaking ’yon? Teka, eh ano ngayon kung magpinsan sila? At saka mabait naman ’yung tao, lahat yata ng taong nakilala ko rito ay mababait, siya lang ang bukod tanging hindi. And why would he get pissed just because of that? May ginawa ba akong masama?

“I had some fun, what’s so wrong with it??” naguguluhan kong tanong dahil hindi ko makuha ang punto niya at ang ikinagagalit niya unless nagseselos siya.

Nagseselos siya.

Oh damn!

“You were jealous?” huli na nang mapagtanto ko.

“I was ready to kill him.” he stated full of conviction.

I scoffed silently. It was the overstatement of the year. How could he do such thing? No one kills for the glory of love. Well, that’s what I think.

“W-What are you doing?” napaurong ako dahil sa mga hakbang niya papalapit sa akin. At habang ginagawa niya iyon ay hinuhubad niya ang kanyang damit.

Malaking bulas siya kaya ilang hakbang lang ay nakarating na agad siya sa harapan ko. I was holding my breathe while looking at him and his naked body.

Oh god! Please help me!

I feel like I’m going to faint any second.

“I gave you time and this is too much now. The time I’ve given you is enough. I know you’re in love with me. I know all your dirty tactics just to get back at me, to piss me off, to make me jealous. Stop all these bullshits now, your games are over.. baby boy.” he whispered that below my ears, his face so close to the surface of my skin.

Nag-iinit na ako. Lalo pa’t wala siyang suot na damit. Pinagpapawisan na ako ng malagkit. Nanuyo ang bibig ko at tuluyang napapikit nang maramdaman ang pagdila niya sa aking leeg. He seriously licked it for fuck’s sake!

“If you want me in your life, put me there.” he put his fingers on my chest, “I shouldn’t be fighting for a spot.” he added while leaving tiny hot kisses around my neck.

My eyes went down to his shirt on the floor. Humarang siya sa paningin ko, inaagaw ang buo kong atensyon.

“It’s over now. Enough is enough…” he said with finality and then pulled me closer and sealed my lips with his, kissing me hungrily, filling me to the brim.

Chapter 32 [Submissive]

Forewarning: Please read at your own risk!

I don’t understand why love terrifies me. Or maybe not. Maybe the intimacy is what I’m afraid of. Being intimate to someone, being commited to someone, it doesn’t only take courage, but it takes a whole different level of trust. Trusting yourself enough to fall. Trusting somebody with your vulnerable heart. And trusting they won’t break it.

But what I wasn’t aware of is that love is a battlefield of possibilities, of chances, and of endless what ifs. I have to accept that love itself has its flaws. That love is not perfect. That it isn’t just ups, but has its downs.

Wala namang nagsabing magiging madali ang lahat pagdating sa pag-ibig. Like I said, it’s a battlefield, it’s a risk. Lucky those people who tasted victory, but shame to those who lost and cried in defeat. But it all doesn’t matter. What matters is you tried… and you gave yourself a chance that somehow you could have won.

I started to believe in all of it. Even if I know it could hurt me in the process but still I want to try.

I don’t give up easily. I fight for what I want. It takes a lot for me to actually give up on something or someone. I can’t just throw away all the hard work and time I put into it. I can’t just give up because times are hard, especially if that person means so much to me. I keep fighting for what I want until I can’t fight anymore… until giving up is the only option I have left.

“Where do you think you’re going?” I bit my lip when I heard his hoarse voice.

Balak ko sanang bumangon mula sa kama pero sa mumunting galaw ko ay nagising ko yata siya. Umakyat ang tingin ko sa wall clock sa itaas ng pader, nalaman kong alas tres palang ng madaling araw.

Lumingon ako sa kanya. Hinanap ko ang mga mata niya sa dilim, tanging ang malamlam na liwanag mula sa night lamp ang nagsilbing tanglaw namin.

“Bathroom lang sana..” maingat kong bulong.

Natatakpan ng makapal na comforter ang kalahati ng kanyang katawan. I couldn’t see clearly through the dark but I know he moved when I felt his warm hand on my waist. Bahagya siyang bumangon at saka isiniksik ang kanyang mukha sa aking leeg.

“No escaping, please…” aniya sa nanghihinang boses.

Chills ran down my spine, making it harder for me to breathe. Milagro na siguro ngayong nakakakilos pa ako ng normal. He just placed his face on my neck, eyes closed and shallowly breathing.

“No escaping.” I muttered, giving him assurance that it won’t happen now that he has all the rights because… he’s my boyfriend.

Saglit niyang iminulat ang isang mata upang silipin ako. Softly, I pinched the tip of his nose, couldn’t help because he’s too adorable right now.

“Hmmmkay….”

Hindi ko pa rin lubos maisip na bumigay na rin ako at naisuko ko na ang dapat na isuko. He went back to his position on the bed and closed his eyes to probably get back to sleep.

I cursed silently after I finally stood up but almost winced in extreme pain. I didn’t expect in my whole life that I could be sore like hell. He’s just one person pero para akong nagahasa ng sampung lalaki, that’s how it feels.

Nakarating ako sa bathroom pagkatapos ng limang minutong paglalakad ng mabagal at paika-ika. I turned on the lights and immediately saw my reflection on the mirror. Napaawang ang bibig ko nang maaninag ang mga pulang marka sa aking balat. These are not just hickeys… but marks of what happened last night.

I still can’t believe what I’m seeing. Para akong nadiligan sa matagal na pagkakatuyot. I feel renewed. I feel reborn. I feel like Harper Garcillano version 2.0, or Harper Garcillano version 10.0 para sagad na ang kagandahan ko.

I tried to caress the red marks on my arm but it doesn’t fade. Mayroon sa aking mga braso, ngunit mas marami sa aking dibdib at leeg. Traces of ferocity, marks of aggression.

Ayaw ko mang mang-inggit pero hindi ko nabilang kung ilang beses namin iyon ginawa kagabi. I lost count and all I could remember were the moans and panting and the curses. It was so vivid. I got so consumed by it that I didn’t think of the aftermath.

“It’s over now. Enough is enough…” he said with finality and then pulled me closer and sealed my lips with his, kissing me hungrily, filling me to the brim.

Hindi ako nagkaroon ng pagkakataong makapiglas dahil mabilis ang kanyang mga brasong kumulong sa aking mga kamay. Even his long and powerful legs are on both sides of my weak and shaking legs.

He kissed me fiercely until I open my mouth wider to let his tongue in. I couldn’t speak a word, all I could do is utter a sound as it turns into moans and whimpers. Lalo na nang mabilis na gumapang ang dalawang kamay niya sa aking likuran pababa sa loob ng aking pantalon.

He easily managed to get inside my undies. His warm and calloused hands cupped my butt with enough pressure, pressing it like he’s massaging a dough. Nakuntento siya sa aking labi kaya naglakbay pababa ang kanyang halik sa paligid ng aking leeg at dibdib.

“Now tell me that I can’t dominate you…” teasingly, he whispered beside my left ear.

Parang nilunok ko ang lahat ng sinabi ko sa kanya kanina ngayong wala akong ginagawa upang pigilan siya. I have to admit that I also crave this. Hindi ko akalaing ngayong gabi pa ako rurupok pagkatapos kong mag-inaso kanina, bibigay din naman pala ako sa huli.

Stripping away my restraint, he unbuckled my pants first while leaving fiery kisses on my neck.

“Oh god, Blade!” hinubad niyang sunod ang aking damit, halos mapunit pa ito dahil sa marahas niyang paghila rito. Shit, parang alam ko na kung ano ang sunod na mapupunit.

“Sorry. I’ll just replace it.” sinserong pahayag niya pero mas lalo akong namangha dahil ganoon lang at okay na muli ang lahat. Wala naman talaga akong pakialam na napunit niya ’yung damit ko.

Hindi pa ako nakakaahon sa pag-iisip tungkol sa mga damit kong nalaglag sa sahig nang hatakin niya ako at itulak sa kanyang king-size bed. He stood in front of me, entrancing me with the way he removes his jeans. Shit, ano ’to hindi ako handa sa pa-liveshow nitong si mayor!

Itinapon niya sa kung saan ang kanyang leather belt at saka parang leon na sumampa sa kama, pumaibabaw sa akin. Dahil masyado akong mataas ay hinila niya ako sa aking baywang paibaba upang maglebel ang aming mga mukha.

“Damn it, you look so fine on my bed…” halos bumabaon ang kanyang katawan sa kama dahil sa taglay niyang bigat.

“Better if we’re together on it.” sabat ko, dahilan para hindi na maalis ang tingin niya sa akin. Umangat ang gilid ng kanyang labi.

Napanood ko pa kung paano siyang hirap na lumunok pagkatapos ng aking sinabi.

“Stop making me hornier, baby..” he hissed, halos matawa ako sa kanyang naging reaksyon.

He’s still on his boxers but I could already see the obvious tent his dick is creating on it. I could also tell the spot of his precum on it. God, he’s really horny as fuck!

Nag-init ang mukha ko nang mahuli niya akong nakatingin doon. Wala pang isang segundo ay tuluyan niyang inalis ang natitirang saplot niya.

His hot arousal sprang free. May precum pang tumulo roon, lalo akong nawalan ng ulirat nang pahirin niya ito gamit ang kanyang hinlalaking daliri at marahang ipinahid ito sa aking ibabang labi. Hindi pa nakuntento at ipinasubo pa niya sa akin ang daliring iyon. I was staring at him the whole time he was doing that nasty move.

His lips rose for a naughty smirk.

“How was it?” tanong niya nang matapos kong iluwa ang kanyang daliri. Is he seriously asking me how his precum tasted or how his thumb finger tasted?

“Hmmm.. sherep..” dinaan ko nalang sa biro kaya bahagya siyang natawa at umiling-iling sa narinig.

He stroke his cock in front of me. Marahan ngunit may tamang gigil. Dahil hindi na ako makapaghintay ay tinulungan ko siya. Ang aking kamay ang pumalit sa paghaplos sa kanyang tarugo. Naramdaman kong mainit pa ito at pumipintig-pintig pa.

“Oh dammmnn…” he started groaning.

With consummate skill, I fondled his erection down to his balls as I watch his face gets distorted by pleasure. He was biting his lip, controlling his urges.

“You’re so fucking hard…” komento ko habang pinag-iigihan ang pagtaas-baba ng aking kamay.

Pinagdikit ko ang dulo ng aking mga daliri upang lumikha ng hugis bilog na pasukan ng kanyang ari. His precum served as the lubricant as he plunges into the hole on my hand. Hindi siya nakapagtimpi at bumilis pa ang mga galaw niya.

“Do you want me to fuck you like this?” he asked, eyes fixed on me without stopping from thrusting.

Maliit lang ang kamay ko ngunit halos mapigtas ito gawa ng mga bayo niya. Paano nalang kung ako na talaga ang binibira niya? Makakalakad pa kaya ako kinabukasan?

“Is this really how you fuck?” I realized my question is worthless seeing how he fucks the hole in my hand.

“Mabagal pa ’yan. It’s not my best performance yet..” he teased, napaubo ako ng wala sa tamang oras.

Tangina. May performance si mayor! And I’m gonna be his subject soon.

Pagkaalis ko ng kamay mula sa kanyang kargada ay malagkit na ito. Bumagsak siya sa kama pagkatapos. Tumabi siya sakin ngunit hinatak niya rin ang katawan ko saka ako hinagkan sa labi. Dahil nakakapit siya sa aking katawan ay halos pumaibabaw na ako sa kanya kalaunan.

We’re both naked. I could feel his rock-hard chest and muscle-bound arms on my body. Hindi na ako nag-inarte pa at inatake ang kanyang dibdib at sinuso ang mga utong niya. May maninipis na balahibo sa kanyang dibdib pababa sa kanyang tiyan na mas lalong nagpalibog sa akin.

“Fuck, Harper!”

Tumigil ako saglit sa pagsuso sa kanya at tinitigan siya ng seryoso. My brows furrowed at him. Nagtataka naman niya akong ginantihan ng tingin.

“That’s not how you call me.” puna ko.

“What?”

“I said that’s not how you should call me.” nawawalan ng pasensya kong sinabi. Binigyan ko siya ng isang minuto upang makapag-isip isip pero ang ginawa lang niya ay tumunganga.

“Seriously? Nakalimu-”

“Continue what you’re doing, baby boy…” putol niya sa aking sinasabi ngunit napangisi rin naman ako pagkatapos niya akong tawagin sa paraang gusto ko.

Bumalik ako sa kanyang mala-bundok na dibdib at ibinaon ang aking mukha roon. Nagpapalit-palit ako sa pagsuso ng kanyang namumula at tayung-tayong mga utong. I sucked on it like a hungry baby. While I’m doing that, his hands travelled on my back down to my butt and grasped it.

Nakuntento ako sa dibdib niya at saka pinalakad ang aking dila sa pagitan ng kanyang abdominal muscles. Animo’y umuusok ito sa init, hindi ko iyon pinalampas. Hindi pa ako tapos doon ay itinulak niya ang aking ulo pababa pa sa kanyang nagmumurang burat. Mula sa posisyong iyon ay tiningala ko siya.

His eyes are ablazed and anticipating for an immediate action. He probably wants me to suck him now but to tease him more, I jerked him off instead, edging him to the core.

“Uuughhhh… goddamn it… baby suck me now please…” impit niyang mga ungol ang pumailanlang sa apat na sulok ng kwarto.

Halos sakalin ko ang katawan ng kanyang ari at saka marahas itong sinalsal. Naglalawa na ito, animo’y bulkan na malapit nang sumabog. But everytime he’s groaning louder, I’m stopping just so he won’t cum, edging him as maximum as possible.

My greedy mouth took bold possession of his whole erection, replacing my hands. Sinubo ko siya ng buong-buo. Halos dumulas pa ito sa aking bibig kung kaya’t hinayaan ko itong magtagal sa loob ng aking bibig. I almost gagged. Deep-throating isn’t my strongest skill but I would like to try it on him. Pinag-ensayuhan ko na ang kanya para sa susunod ay mas magaling na ako.

“Tangina.. ang init ng bibig mo… isagad mo pa puta ka!” and then I heard his long list of curse words.

Sinadya kong hindi isagad dahil nahihirapan ako. Sa laki at haba ng tarugo niya ay hindi ko na ito mapagkasya ng buo sa aking bibig. Masyado itong malaki at pakiramdam ko’y mapupunit ang bibig ko kung ipipilit ko.

“Damn it..” mabilis ang mga galaw niyang halos hindi ko namalayan.

Sa isang iglap ay siya na ang nakapaibabaw sa akin. Itinutok niya ang kanyang naglalawang kargada sa bukana ng aking lagusan. He parted my legs wider so that he can insert his hulking body in between me.

“T-Teka, masakit yata ’yan..” kinakabahan kong utas habang pumoposisyon na siya sa harapan ko.

There was an evil smirk plastered on his face that made me feel more nervous. Pakiramdam ko’y babarurutin na ako ng demonyo at wala akong magagawa kundi ang sumunod na lamang sa mga utos nito.

“Blade!” I called his name to get his golden attention or more likely to distract him from destroying me.

“I know. It will hurt like hell since you’re a virgin.” hindi nakatulong ang mga salitang iyon sa kabang yumayakap sa akin. “I’m a hard fucker, baby. I don’t fuck slow, never fucked anyone like that before.” dugtong pa niya.

Kaya naman pala naka-jontis siya ng wala siyang kaalam-alam eh. Hard fuck pa more! Anyway, hindi naman na siguro mauulit ’yun dahil nandito naman na ako. Ako na lagi ang papawi sa uhaw niya. Ako na ang lagi niyang babayuhin, mawarak man ako, ’til sore do us part.

He teased me by sliding his maleness on my entrance. He’s even grinding on top of me without penetration.

“But since this is your first time, I’m gonna do you slow.” nagbuntong hininga siya, he aimed at my lips to leave a kiss on it. Nakahinga ako nang maluwag ngunit muling sumikip nang may idugtong siya. “But in one condition.”

Kinunutan ko siya ng noo. Ano itong pa-kondisyon niya? Sa bahid ng nakakalokong ngiti sa labi niya’y nararamdaman kong nahulog ako sa isang patibong.

“Condition? What condi-”

“Make us official.”

This son of a… so he planned this all along? Is this even a good deal? He’s gonna fuck me slowly if I make him my boyfriend but if not, he’s gonna kill me by fucking me hard.

“What?”

“I want to be your boyfriend. Grant me the label now or…” he inserted the tip of his shaft on my hole. Napanganga ako nang makaramdam ng kirot kahit ulo pa lang iyong nakapasok.

“Oh god!” tinakpan ko pa ang bibig ko nang mahiya sa lakas ng sariling boses.

“Come on baby, I’m waiting…” panunuya niya, hindi inalis ang ulo niya sa lagusan ko.

Oh fuck! This is a trap!

Nang wala akong maibigay na mabilisang sagot ay ipinasok na niya ang kalahati ng katawan ng kanyang ari. Nakarinig siya ng malutong na mura galing sakin.

Halos mamilipit ako sa sakit. I didn’t even know that this is what it feels like. It fucking hurts! Para akong inoperahan ng walang anesthesia!

“Stop it! Shit! Ang sakit, Blade!”

Hindi pa man siya gumagalaw o bumabayo, hindi ko na kinakaya. Mahigpit ang kapit ko sa dalawang braso niyang nakatukod sa magkabilang gilid ko.

“Answer, baby. Boyfriend or…”

“Okay, fine! You’re my boyfriend now! Please, do it gently! You’re gonna rip me apart!” natataranta kong sagot at pagkatapos ng lahat ng iyon ay lapastangan ang bakas ng ngiti sa kanyang labi. Ngiti ng tagumpay.

“Alright.” hindi na nabura ang tuwa sa kanyang mukha. Tanginang ’to, nakuha pang maging masaya sa kabila ng paghihirap ko! Hindi ’to makatao! I need justice!

“But the next time, no inhibitions. I’m gonna fuck you the way I want.” he added.

Fuck. This is all a trap! Just to get the label he wants, he would do this to me. Napakatuso niya!

“Motherfucker…” I silently cursed.

He was about to move again when he paused for a moment.

“Did I just hear you curse at me?”

“No. I didn’t.” agaran kong depensa.

“You said motherfucker.”

“No. Ilusyon mo lang ’yon.” ngumiwi ako.

Kapag nalaman nitong minura ko nga siya ay baka hindi pa ’to tumupad sa usapan at barurutin nga ako ng walang humpay.

“Okay. You ready?” tanong niya bago ipasok ng buo ang kanyang kargada sa kaloob-looban ko.

I don’t think I’m going to be ready but I know I have to face this. Kailangan kong harapin ang hagupit ng kanyang barurot. Lalo na ngayong boyfriend ko na siya. I granted him all the rights, all the power to do what he wants. ’Cause whether I like it or not, I’m gonna be his submissive for the rest of my life.

A/n: I know this is so bitin but because I’m saving the best part on the next chapter ;)

Chapter 33 [Dominant]

Warning: PLEASE READ AT YOUR OWN FUCKING RISK!

—

The moment he’s completely entered me, I roared in so much pain. Bumaon ang mga kuko ko sa likuran niya pero hindi ko nakitaan ng pagbabago ang emosyon sa kanyang mukha.

His eyes darkened, still ablazed with desire. He didn’t move for a moment, letting me get used to his “size” or get used to being ripped apart, no matter which, it meant the same to me.

“Masakit pa rin?” pangungumusta niya sa nararamdaman ko. Tumigil na ako sa pag-ungol pero malakas ang pakiramdam ko na once na gumalaw siya ulit ay babalik ang sakit.

I think I will never get used to it. Kailangan niya siguro akong araw-arawin para talagang masanay ang lagusan ko. Fuck, I just sounded like a lunatic. But admit it or not, I have a point, right?

“Sobrang sakit, p-parang ayaw ko na…” pinanghinaan ako ng loob. Akala ko kasi dati ay ganoon lang kadali, papasukan ka lang tapos masarap na. I didn’t know this could feel so fucking painful at first.

“You’ll get used to it.” aniya pero hindi nakatulong ang mga salitang iyon sa sakit na iniinda ko. Sa totoo lang, para akong pinasukan ng matabang tubo sa aking lagusan.

He tried to move but I cut him off.

“What?”

“Just a second.”

Nakakahiya na itong ginagawa ko. We were supposed to be having sex and enjoying it but I’m the biggest hindrance to it. Paano ko naman kasi ’to maeenjoy kung mamamatay naman ako sa sakit?

“Mas lalong sasakit kung patatagalin. You really have to endure it at first.” komento niya, nauubusan na yata ng pasensya dahil hindi niya maituloy ang gusto niyang pagbayo.

“So you’re saying that I’m not enduring it?” pambabara ko para lang magkaroon ako ng sapat na oras na masanay sa sakit.

This is already exhausting me. I thought sex is fun? Where’s the fun in this, huh?! Any minute now I’m gonna lose my mind!

“Wala akong sinabing gano’n. It’s just that…” naputol ang sasabihin niya at waring may malalim na iniisip. Nag-angat siya ng tingin pagkatapos ng isang minuto.

“I have an idea..” aniya saka biglaang inalis ang kanyang ari sa loob ng aking lagusan. At kahit na nawala na ang nakapasok sa kaloob-looban ko ay naroon pa rin ang naiwang sakit.

Maya-maya ay lumapit siya sa bedside cabinet at binuksan ang ilalim na drawer. Nakita kong may maliit na botelya siyang kinuha roon.

“Is that a lubricant?” walang pag-aalinlangan kong tanong, hindi inaalis ang paningin doon sa boteng hawak niya.

“Yeah.. part your legs wider..” punwesto ulit siya sa harapan ko.

“Do you think that wou—”

“I said part your legs! Shut up for a minute and do as I say.”

Natutop ko ang aking dila at piniling manahimik na lamang dahil baka magalit pa siya at barurutin pa ako ng mas malala. Ibinuka ko ang aking dalawang binti. I don’t know if that will help… probably?

Pinahiran niya ng lube ang kanyang isang kamay at saka walang pakundangan niyang ipinasok ang dalawang daliri sa aking lagusan. Napanganga ako sa ginawa niya. I thought he’s gonna put his shaft but instead, he put his fingers inside me.

It’s still painful but the pain is bearable this time.

“Better?” he asked while reading the expression on my face.

“Yeah.. that’s better…” nagsimula akong kumalma at hinayaan ang sariling mag-enjoy sa paglabas masok ng kanyang mga daliri.

He leaned forward just to meet my lips and planted a kiss on it, quick but I can still feel it after. Bahagya siyang humiga sa ibabaw ko habang ipinapasok ang kanyang mga daliri, dumulas ito gawa ng oil na pinahid niya.

“Tell me if it hurts…” he whispered behind my ear, leaving soft kisses on my skin. Mas naintindihan ko ang ibig niyang sabihin nang malaman kong tatlong daliri na ang ginagamit niya sa aking lagusan.

Walang gaanong nagbago, madulas ito kaya unti-unti akong nasanay sa paglabas-masok nito hanggang sa dumating ang punto na napapapikit na ako sa sarap. He’s on top of me, in between my legs, my hands are gripping his both arms for support.

“Ang sarap niyan daddy… pwede mo nang bilisan..” nanghihinang bulong ko sa kanya.

His face was taken over by a naughty grin. And like what I ordered him to do, binilisan nga niya ang pagpasok. I could even hear the sound of collision of his hand and my butt.

“That’s four fingers now..” anunsyo niya ngunit hindi ko na namalayan dahil abala na ako sa pag-ungol sa ginagawa niya. Natutuhan ko pang salubungin ang mga daliri niya na mas lalong nagpatirik ng aking mga mata.

“Oh shit! Daddy ang sarap na… ipasok mo na lahat!” hindi ko na makilala ang boses ko, damn I got so horny just by being fucked with those fingers.

Lumobo ang bibig ko at para akong nalagutan ng hininga dahil sa pagpasok ng buo niyang kamao sa aking mainit na kaloob-looban. Tangina. Is this even possible? I never thought I could do it but hey… I was even tempting him to push it further!

“How’s my fist, huh? Do you fucking like it?”

Masakit man ang ginagawa niya ay mas nangibabaw naman ang sarap na aking tinatamasa kaya nawalan din ng saysay ang kirot. He has big hands and arms so I didn’t expect that it could fit so easy on my hole.

Total fisting is real, oh god!

“Oh shit! Dad….. uhhhmmm… yessss….”

I almost scratched his back with my nails because of the intense pleasure he’s giving me. Para akong dinala sa kalangitan at natamo ang ikapitong glorya. Hindi pa ako mapakali sa pagkakahiga kaya halos magkanda-hulog na ang mga unan at comforter sa sahig.

“Can I switch it now?” his tone is close to begging. Marahan niyang kinakagat ang aking leeg na akala mo’y bampirang sumisipsip ng dugo upang mabuhay.

“Switch what?” nanlulumo ang aking boses. Lunud na lunod sa kanyang mga halik.

I watched how his hand delved completely inside me, admiring the full length of his powerful physique. Bullets of sweat are trickling down his face and his shredded body, damn he’s so fucking hot!

“Switch my hand with my coc—” hindi pa man siya tapos sa sasabihin ay sabay kaming napalingon sa banda ng crib dahil sa impit na iyak ni Bullet.

Nagkatinginan kaming dalawa, hindi malaman kung sino ang unang kikilos. Naghintay kami ng ilang segundo, nagbaka-sakaling ito’y titigil din ngunit habang tumatagal ay lumalakas ang ngawa nito.

“Damn..” Blade hissed.

“Let me…” sinubukan kong bumangon ngunit nanatili ang kanyang kamay sa loob ko. Hinamon niya ako ng tingin, parang ayaw akong pakawalan.

“Tatahan din ’yan…” katwiran niya pero binalewala ko iyon at kinailangan ko pang kurutin ang braso niya maalis lang ito sa aking lagusan.

I endured the pain as he successfully withdrew his fingers. Ngayong nawala na ito ay para na naman akong tino-torture ng sakit.

“Saglit lang ’to.” bumangon ako sa kama at kahit na walang saplot ay dumalo ako kay Bullet.

Nalaman kong nakatayo na pala siya roon sa gilid ng crib, umiiyak at parang gusto nitong magpakarga. Lukot na lukot ang cute nitong mukha, he really looks like an innocent version of his father.

“Awww… come here, baby…” I lifted him up and rocked him on my chest.

Medyo humina na ang pag-iyak nito ngunit humihikbi pa rin paminsan-minsan. To make him fall asleep faster, I tried to sing him a lullaby. Subalit hindi pa man tuluyang nakakatulog si Bullet ay nakarinig naman ako ng mga ungol at halinghing sa kung saan.

Pinakinggan ko iyong mabuti hanggang sa tumalikod ako upang matagpuan si Blade na nakaupo sa gilid ng kama habang… pinapaligaya ang sarili.

“What the fuck are you doing??” I asked him while he’s…. doing… something… that the baby can’t see.

“Masturbating?” kagat-labi niyang sagot, lumalakad ang mga mata sa iba’t ibang bahagi ng aking katawan. Teka, pinagpapantasyahan ba ako nito?!

“In front of your child? Are you kidding me?” tinakpan ko ang mga mata ng bata at muli siyang tinalikuran.

“He’s just a child, he doesn’t know things yet.”

Nagpatuloy siya sa kanyang ginagawa. Even though I can still hear his low growls, I just rolled my eyes. Nagsitayuan ang mga balahibo ko sa katawan habang mas lumalakas ang alulong niya.

Muling nag-ingay si Bullet kaya inugoy ko itong muli upang tumahan. Ilang saglit pa ay nakarinig ako ng ilang yapak hanggang sa makaramdam ako ng mainit na presensya sa aking likuran.

“Is he asleep?” tanong ni Blade na pumwesto sa aking likuran. Mabilis na gumapang ang kanyang mga kamay sa aking katawan, lumingkis na akala mo’y ahas.

“N-Not yet..” nangangatal kong tugon dahil pilit niyang sinisiksik ang kanyang mukha sa aking leeg. Nanigas ako sa kinatatayuan, I know what he’s doing but I didn’t stop him either.

He caressed my stomach with his huge and calloused hands, and I almost fell on my knees when I felt his bulge on my behind. His hot arousal is tempting the line between the cheeks of my butt, kunwaring papasok ngunit hindi itutuloy.

“You’re distracting me, Blade.” puna ko sa kanya. Gustuhin ko mang patigilin siya sa kanyang ginagawa pero katawan ko na mismo ang tuma-traydor sa aking utak.

“What? I’m not doing anything beyond this.” he whispered with his gruff voice.

He’s right, he wasn’t doing anything beyond touching and kissing but it’s arousing the hell out of me. Hindi tuloy ako makapagfocus sa anak niya dahil sa kanya.

“Can’t you see? I’m babysitting!”

Humagikgik pa siya. Hindi ko man nakikita ang pagmumukha niya ngayon ay naiirita pa rin ako. Tini-tease niya pa ako at pinadudulas ang kanyang tarugo sa aking lagusan, parang shira!

“Yeah, I know. But can’t you daddysit too? Mas madali naman akong alagaan…” marahan niya pang kinagat ang aking shoulder blades dala ng panggigigil.

I don’t know pero malapit na talaga akong masiraan ng bait lalo na ngayong binanggit niya pa ’yang daddy-fucking-sitting na ’yan! Dito pa nga lang sa anak niya ay hirap na ako, tapos dadagdag pa siya?

Mas humigpit ang pagkakayapos niya sa akin hanggang sa unti-unting gumalaw ang baywang niya upang bumayo. His manhood is grazing on my behind, crumbling every barrier of my resistance.

“Damn… I can’t wait any longer…” nabahala ako sa sunod niyang sinabi hanggang sa mangyari na nga ang kinatatakutan ko.

He used his both arms to cage me in, then he gradually created his own rhythm so he won’t hurt me that much. He entered me slowly, plucking kisses on my nape to add more sensation to what he’s doing.

“Oh god…” napaungol ako, nagtatakang hindi ako gaanong nakaramdam ng kirot.

Was it because of the previous insertion of his fingers or because of my position? Baka hindi gaanong masakit kapag nakatayo?

“Does it hurt?” he paused from moving.

“N-No. I mean, it’s better now. Naipasok mo na ba ng buo?” my question seems to amuse him.

“Just the half. Isagad ko na ba?” his hands travelled around my chest and even caressed my nipples. He drew circles around it before pinching it softly. Napaigtad ako sa sarap.

Fuck. This is killing me. He’s killing me. What we’re doing is so lascivious. Karga ko pa man din itong anak niyang nakatulog na sa aking dibdib habang itong ama niya naman ay tina-trabaho ako mula sa likuran.

“Let me put him down first.” tumuwad ako upang maibalik si Bullet sa kanyang higaan tutal ay nakatulog na ulit ito ngunit nakalimutan ko yatang may nakapasok sa aking lagusan kaya naman ang resulta ay naisagad niya ito ng buo.

“Goddamn… you’re so fucking… warm…” he completely breached my defenses and growled like a satiated lion. I even arched my back to better accept him.

Napakapit ako sa crib nang simulan niyang bumayo. Nagsimula nang marahan hanggang sa bumilis. My back is bumping against his chest same as how my butt is being smashed with his thrusts.

“Ahh! Ahhh! Daddy fuck me! Uhhhggg!”

Shock waves of pleasure sizzled. Bawat ulos niya ay nagpapatirik sa aking mga mata. So it’s really better this way, or more convenient for me I think. Maybe it’s less painful when standing since I can use my legs and feet as foundation.

Inalis ko ang pagkakakapit ko sa crib upang hindi ito umuga. Ngunit halos tumilapon ako gawa ng impact ng kanyang pagbayo, mabuti na lamang at mabilis niya akong sinalo at iniharang ang mga braso niya sa aking dibdib. He pulled my face backwards and kissed me that way.

“You’re mine, baby… only daddy can own you..” bulong niya nang pakawalan ang aking mga labi.

Natunton ko ang kanyang kamay at pinagsalikop ko ang aming mga daliri.

“You’re my only daddy… uhhhh! yess… fuck me hard!”

Lumakad kami hanggang sa maiharap niya ako sa isang pader. And there, he showed me his best performance. Relentlessly, he buried his length inside me and bosomed me in his arms. He pulled my hair downwards making my neck more accessible to his fiery kisses.

“Harder?” his voice almost pleading.

Pasok na pasok ang kanya at hindi ko lubos akalaing gusto ko pang mas warakin niya ako. Ang sarap naman kasing magpakawasak kung siya rin lang naman ang babarurot! Tangina!

“Yes, please! Oh shit!”

Kinadyot nga niya ako nang mas mabilis, akala mo’y may hinahabol. Napakapit na ako sa pader kahit wala naman akong kakapitan doon para lamang hindi tumilapon kung saan.

“You’re my fucking baby… I’m gonna fuck you all night… I’m gonna make you beg for this everytime… and I’m gonna make love to you whenever I want because you’re mine… I don’t share… you are mine..”

Hindi nagtagal ay pinaharap niya ako at muling sinibasib ng mapupusok na halik ang aking mga labi. My arms circled around his neck so I won’t stumble down. Making love to him is so fucking hard because he’s a lifelike giant and I’m too small for his liking.

Bawat galaw niya ay marahas, para akong nabubugbog ngunit ’yung tipo ng bugbog na gugustuhin mo.

“Let’s do it my way now…” pahayag ko at saka siya sinampahan. Sa laking bulas niya ay napakadaling gawin at hindi pa ako mahuhulog. Kailangan ko lang kumapit ng mabuti sa kanyang balikat.

“Suspended congress, huh?” he taunted.

Ngumisi ako habang ipinupulupot ang aking mga binti sa kanyang baywang.

“I thought you didn’t know this?” naalala ko iyong panahong sinabi ko sa kanya ang tungkol dito. But he didn’t have any idea about it.

“You told me to google it. So I did.”

Napahinto ako saglit nang marinig ang sinabi niya.

“Are you serious?” hindi ko makapaniwalang tanong.

“Yeah, dead serious..”

I can’t imagine him searching it on the net but upon trying to picture him googling, it’s just so fucking adorable.

He slid his hands below then groped my butt and without any reluctance, he entered his primitive maleness inside of me. I wasn’t able to scream in pain because his tongue skimmed my trembling lips as molten waves of pleasure emerged.

“Fuck! You want this?” hindi muna siya gumalaw dahil sa pagkakalukot ng aking mukha. I tried my best to endure his “size” once again.

Napapalitan ang lahat ng pangamba ko ng kanyang mga halik. He showered me with a long, liquid kiss that rushed lust through me. His huge hands remained on my butt, kneading it.

When he tried to start his rhythm, he let go of my lips so I could focus on the sensation. My body closed tightly around him, purring beneath his touch.

“Yess! I want this!” I was biting my lip when I whimpered that.

Hindi ko na maisara ang bibig ko nang simulan niyang bayuhin ako nang mas mabilis. Spasms of pure unadulterated lust took absolute control over me. Sa bawat ulos niya ay sumasagad ang kahabaan niya na halos ikabaliw ko.

“Damn it! You’re making me crazy! I have never fucked anyone like this!” butil-butil ng pawis ang tumagaktak sa kanyang buong katawan. Dumudulas ako dahil doon ngunit marahas niya akong sinasalo, hindi hinahayaang mahulog.

“You can do anything you want with me, daddy! I’m all yours! Please own me!” I urged him even more.

It was goddamn painful but I didn’t mind it. I just want him to own me completely. Nang makaipon ako ng tamang lakas ay isang braso ko na lamang ang nakakapit sa kanyang balikat habang ang isang kamay ay ipinanghaplos ko sa kanyang dibdib.

He’s kissing the slender column of my throat while I played with his nipple. Nakarinig ako ng sunud-sunod na mura mula sa kanya at ang pag-ungol niya ay mas nakakabulahaw na.

Sinasalubong ko ang kanyang mga bayo. I feel like he’s already hitting the most sensitive part of me.

“Uugggghh! Yeaaaahhh! Dadddd! Fuuucck meee!”

Heat and power radiated. Pareho na kaming pawisan hindi dahil sa init ng kwarto bagkus ay dahil sa init na rumaragasa dulot ng aming pagtatalik. We’re both on fire and no one can stop us. Nobody can steal him away from me. He’s all mine. I’m his owner. And he’s gonna be my dominant for the rest of my life.

“Tangina! Kakantutin kita magdamag! Ito ang gusto mo ’di ba?!” naging marahas at mas bulgar pa siyang manalita.

“Daddy, sa’yo lang ako magpapakantot ng ganito! I’m your one and only baby boy! Oh shit!”

“Damn!”

Blade is thick, high-octane, and vigorous enough to put me into place and control every part of my body. As our sex gets wilder, his body is becoming more defined. I freed my fingers and explored the texture of his muscles, every bit and shred of it.

“I’m gonna explode! Fuck!” anunsyo niya nang manigas ang kanyang katawan.

I leaned closer and stole his lips for a hungry kiss. He contained his growl and let my tongue fused with his.

“Explode inside me..” bulong ko.

Nanghihina siyang tumingin sa akin at parang kahit hindi ko na iutos pa ay iyon talaga ang balak niyang gawin. Nanginig ang mga binti niya dahilan para maisandal niya ako sa pader at sa posisyong iyon ay sumabog siya sa kaloob-looban ko.

“Daaaaaaammmmnnnn…..”

Pulang-pula ang kanyang mukha hanggang sa dibdib. We stayed there for a moment, panting for air.

“Damn… that was ecstatic… I won’t get fucking tired of doing it with you, baby..” hinang-hina siya ngunit kahit na ganoon ay hindi niya ako binitiwan at nanatili lang kami sa ganoong posisyon.

“You’re my daddy and I’ll gladly obey with everything that you want.” tugon ko sa kanya.

Sumibol ang isang ngiti sa kanyang mga labi, kahit na pagod ang mga mata ay nangungusap pa rin ang mga ito. Mixed emotions were all over his face.

“Damn it, mas lalo pa ako nahuhumaling sa’yo.”

Dapat lang, daddy. Mahumaling ka lang sakin para hindi ka na maagaw pa ng iba. Wala na akong pakialam sa kahit ano, ang gusto ko nalang ay makapiling siya lagi.

We were staring at each other’s eyes when the door suddenly opened.

“Blade, I’ve been looking for you. We were about to…” his older brother showed up and my mouth ran dry as he witnessed us naked and…. in this kind of strange position. Nalaglag ang panga niya sa inabutan.

“Holy motherf… I knew it..” his brother murmured to himself, parang may napagtanto.

“You didn’t lock the door?” pagalit kong tanong kay Blade. Agad siyang nag-iwas ng tingin sa akin.

“Troy, get the hell out of my room!” Blade’s voice roared in the whole space of the room.

Mabilis nakabawi sa pagkakagulat ang kapatid niya at may bahid pa ng nakakalokong ngiti sa kanyang mukha.

“Sorry, not my intention to interrupt your whatever god knows you were doing but it’s fine with me and I can keep this confidentia—”

“Shut up! Get out!” Blade covered me with his body so his brother won’t see my private parts.

“My husband and I are about to go home, just wanted to bid my farewe—” Troy was interrupted again by his younger brother.

“I don’t care about your farewell! Get out of my sight and lock the door!”

“Okay, relax bro! I’ll go now.” akmang isasara na nito ang pintuan ngunit nakuha pang humabol ng sasabihin. “That’s a nice position by the way, a bit risky but impressive.”

“Troy fucking Nixon, I’m gonna kill you once I get out of he—”

“Don’t get distracted because of me, just continue what you’re doing. Goodbye, brother!” and then he stormed out before Blade could really turn into a serial killer.

“So you didn’t lock the door? Seriously?” binalik ko ang tanong ko sa kanya kanina. Gusto ko na sanang bumaba upang makapag-usap kami ng maayos ngunit hindi siya tuminag.

And instead of taking me seriously, a playful smirk dominates his face. This fucking dominant is unbelievable!

“You should get ready for the next round.” he said before finally putting me down. His final statement got me all confused. But I don’t have time to think about that now because I have to deal with this hellish pain. I’m sore as fuck!

Chapter 34 [Lemon]

He attacked my lips as he cups my face between his hands. Halos maramdaman ko ang buong bigat niya kaya napapahiga na ako mula sa kinauupuan. The feathery strokes of his tongue drove me to insanity. We were still both clothed and it frustrated the hell out of me because I can’t unbutton his shirt or even unbuckle his belt.

“Baka mahuli na tayo?” nag-aalala kong tanong.

Tumigil siya pansamantala sa pag-angkin ng aking mga labi upang paglaanan ng atensyon ang aking katanungan.

“We still have five minutes. Come on, we can still do it quick.” aniya, binalewala ang pag-aalala ko at muling sumisid ng halik sa akin.

Nakiliti pa ako gawa ng balbas sa kanyang mukha. Mainit ang hininga niya at bawat dampi ng labi niya sa alinmang bahagi ng aking katawan ay nakakapaso.

“No. Look at your clothes, baka magusot pa ’yan.” saka ko tinuro ang suot niyang puting long sleeves na hulmang-hulma sa kanyang pangangatawan.

“I don’t care, they won’t notice it.”

“Of course they will. Let’s stop for now.” marahan kong itinulak ang kanyang dibdib upang makaahon ako at makaupo ng maayos.

I heard him groan when he leaned back on his seat. I pulled the rearview mirror and check my reflection on it. We’re inside his range rover, parked outside the municipal hall. In five minutes, he’s about to attend an event to inaugurate the formal start of the campaign period. And since he’s the current city mayor as well as running for the same position, his presence is expected by everyone.

At ayaw ko mang sumama rito pero pinipilit niya ako. I should be there to support him, according to him. Pero ’di ko naman akalaing ibang klaseng suporta pala ang kailangan niya mula sa akin.

“Lapit ka nga rito, ayusin ko ’yang kurbata mo..” utos ko sa kanya dahil hindi siya tumitinag at nakalamukos pa ang pagmumukha.

We were making out inside his car and we’ve done it countless times already for the past few days, pero heto at parang hindi siya nagsasawa. We’ve been making out for a week, kahit saan kung kailan siya atakihin ng kalibugan. He wasn’t the horny type pero ewan ko ba at simula nang matikman niya ako, ayaw na niya akong tigilan.

Nasarapan siguro siya masyado kaya ayan at panay akong gustong papakin.

“Can we just stay here?” he unbelievably asked me.

Kinunutan ko siya ng noo upang ipakitang hindi maaari ang gusto niyang mangyari. Gustuhin ko ring manatili nalang dito sa loob ng kanyang sasakyan kapiling siya ay hindi pwede, pareho naming alam ang responsibilidad niya sa kanyang kinasasakupan.

And to think that today is also the start of the campaign, he’s going to be busy for the whole day or probably the whole week.

“No, we can’t and we shouldn’t. Ang daming taong naghihintay sa’yo roon at sa sasabihin mo. Manonood naman ako sa’yo, hindi ako aalis.” pahayag ko para lamang bumalik ang sigla niya.

Natapos kong ayusin ang pagkakabuhol ng kanyang kurbata at pinatag ang ilang gusot sa kanyang damit. Hindi ko pa man naibababa ang kamay ko ay mabilis niya itong hinuli at marahang hinagkan.

“Alright..”

Sabay kaming bumaba ng kanyang sasakyan. Sa bukana pa lang ng hall ay marami nang kaalyadong naghihintay. Ang iba’y nakasuot pa ng pare-parehong kulay ng t-shirts bilang suporta sa mga tatakbo.

“Good morning, mayor!” bati ng aming mga nakasalubong. I was hiding behind his shadow but he paused from walking when he noticed what I was doing.

He touched my arm slightly so I could walk beside him. I rolled my eyes at him. Pinigilan niyang umusbong ang isang ngiti at saka kami nagpatuloy sa paglalakad.

Inside the municipal hall is what it seems to be like an auditorium, a huge one. May mataas na platform sa unahan, sa paligid ay maayos na naka-set ang mga upuan. Nalula ako sa dami ng mga tao roon.

“This way, mayor..” dumalo ang isang lalaking staff sa kasama ko upang siguro’y ituro ang kanyang designated seat.

Napatingin sa aking gawi si Blade pero tinaasan ko siya ng kilay upang ipaalam na alam ko ang gagawin. Lumiko ako ng daan patungo sa upuan ng mga audience. Sa bandang unahan ako pumwesto, sa likuran ng mga importanteng panauhin.

Pagkaupo ko ay tinanaw ko ang kinaroroonan ni Blade ngunit nalaman kong ’di pala siya umalis do’n sa kinatatayuan niya kanina at nakahinto lang doon, nakamasid sa aking direksyon. Naagaw lamang ang atensyon nito nang dumami na ang staff na umaasikaso sa kanya.

Iginala ko ang paningin sa buong paligid. I don’t really like going in crowded places like this pero dahil boyfriend ko ang mayor ay kailangan ko nang sanayin ang sarili sa mga ganito.

Sa unahan ay nakaupo sa iisang linya ang mga importanteng taong kinabibilangan ni Blade, sa kanyang tabi ay ang gobernador na si Daniel Graciano na tatakbo rin sa parehong posisyon. On the other side of the aisle, I found Diego sitting beside his older sister Dani, supporting their father.

Nagsimula sa kanilang speeches ang ilang panauhin. Hindi sila magtatagal dito dahil kailangan nilang isa-isahin ang mga maliliit na baranggay upang mangampanya. They are just here to conduct the inauguration and to formally begin the election week.

The first day of the campaign period happened in a flash. Sa sumunod na araw ay mas naging abala si Blade sa pag-aasikaso ng kanyang materyal para sa pangangampanya. I don’t get it why he needed to put an extra effort about the campaign since everyone seems so fond of him. Minsan kasi nadadala talaga sa hitsura ang labanan, not that I’m saying that he is just a visual, but since he’s hot and freaking handsome, it’s a bonus for him to get the hearts of the people.

“Next time just wear a tee-shirt, pinagpapawisan ka kasi riyan sa suot mo.” puna ko sa kanya nang magkasama kami during his break, napansin ko ang bakas ng pawis sa damit niya.

He’s wearing a black button down long sleeves, grey trousers paired with black chukka boots. He’s really serious about the campaign so he dressed up stylishly.

Nasa isang baranggay kami at nag-provide ng tents ang ilang tauhan ng baranggay captain upang magsilbing pahingahan at lagayan na rin ng mga kagamitan. Marami ring tauhan si Blade, at lahat ay dedicated sa kani-kaniyang toka.

“I’m okay. Magpapalit ako mamayang hapon.” tugon naman niya saka itinuro ang isang paperbag sa gilid niya.

Naisipan kong paypayan nalang siya kaya inabot ko ang hand fan sa isang tabi, kumuha rin ako ng malinis na face towel para punasan ang pawis niya.

“Anong oras ba kayo matatapos mamaya?” tanong ko dahil kailangan ko ring umalis mamaya dahil sa trabaho ko.

Kami lamang ang naiwan sa tent dahil inutusan niya ang mga tauhan na magdistribute ng pagkain sa mga tao. Open-area ang pinagganapan ng kampanya at tirik na tirik pa ang araw kaya ganoon nalang ang pawis niya.

“Matatapos kami ng alas kwatro. Susunduin kita mamaya.” his last phrase sounded like a statement rather than a question. Wala naman kasi kaming napag-usapan na susunduin niya ako mamaya.

Well, husband duties. Boyfriend duties pala, ang assuming ko sa part na ’yun.

“Sigurado ka? Baka matagalan ako, mag-eencode pa ako ng final grades.” sumagi sa utak ko ang lahat ng mga trabahong aasikasuhin ko mamaya.

Because I was distracted, hindi ko namalayan ang pag-usog niya palapit at saka ginawaran ako ng mainit na halik.

“I don’t mind. I’ll wait.” he muttered softly.

Hindi sapat ang fifteen minute break para saming dalawa. Hindi nagtagal ay may tumawag na sa kanya upang bumalik doon sa stage. When the staff left the tent, Blade managed to give me another peck on my lips and whispered “I love you” before leaving.

Naiwan akong nakangiti at mag-isa sa loob ng tent. Habang naroon ay inayos ko na lamang ang mga gamit ko para sa pag-alis ko mamaya. Mainit sa labas kaya nanatili nalang ako sa loob, nakikinig ng mga platapormang inilalatag ni Blade sa mga tao.

Pagkalipas ng isang oras ay nagpasya na akong umalis. Aktong lalabas na ako sa tent nang makasalubong ko si Tito Henry. Nanigas ako sa aking kinatatayuan at hindi na nagawang ipagpatuloy ang paghakbang. He was staring at me like he wants to say something.

“Harper, iho maaari ba tayong mag-usap?” humakbang siya palapit sa akin kaya ako naman ay napaatras. There was a nervous smile on his face maybe because he thinks I’m upset with him.

“Tito, pasensya na pero kailangan ko na po kasing umalis…” katwiran ko dahilan ng pagbagsak ng kanyang ngiti.

Blade has his father’s eyes. Ganito rin ang namana ni Bullet sa kanya. Their eyes are so transparent, kaya madaling mabasa roon ang anumang nararamdaman nila. The wrinkles around his face didn’t seem as flaws since he’s still attractive despite his age. He aged gracefully, maging ang pangangatawan niya ay hulmado pa rin.

Ipinagpatuloy ko ang aking mga hakbang at nilagpasan siya pero bago pa man ako tuluyang makalabas ng tent ay huminto ako. I closed my eyes because I feel so guilty. I don’t wanna be rude to him just because…

“Okay. Ten minutes.” anunsyo ko nang humarap ako sa kanya upang mabigyan man lang siya ng pagkakataong makapagpaliwanag.

I still haven’t talked to Mom about it because I was always ignoring her. I wasn’t ready yet. But still, I want to hear his side. Even though I already know where this is leading to.

“I know you’re still confused about what you saw that night. I… I’m sorry that we kept it as a secret. I wanted to tell you but your mother… Olivia, she…” he shook his head, “Damn I feel like I’m just making excuses for myself..” he murmured to himself.

“She wanted to keep it hidden, right?” ako na ang nagbigay ng kongklusyon sa maaaring gusto niyang sabihin.

Dahan-dahan siyang tumango bilang sagot. He sighed profusely.

“D-Do you…” may nabubuong katanungan sa aking utak na gusto kong sabihin sa kanya upang mabigyan ako ng kaliwanagan sa lahat ng ito pero hindi ko maituloy.

Maybe I’m just not brave enough to ask him directly.

“Yeah. I love her. Olivia… your mother… she’s beautiful… temperamental at times but… she’s a lovely woman.” hindi ko alam kung paano niyang nabasa ang gusto kong itanong sa kanya pero gumaan ang loob ko sa mga sinabi niya.

“How long since…” ’di ko na naman magawang tapusin.

A smile crept up his face.

“Anim na buwan pa lang. Isang linggo ko siyang niligawan, sinagot din naman ako kaagad.” natatawa niyang banggit dahilan ng pag-irap ko sa ere. Of course, kanino pa ba ako magmamana ng karupukan ’di ba?

Six months? Ibig sabihin, kung hindi ko pa sila nahuli ro’n sa dilim ay hindi ko pa malalaman? It’s been going on for six months already and Mom didn’t tell me. Paano pa kaya kung malaman din ito nila kuya?

Ito rin siguro ang dahilan kung bakit iba ang pakikitungo niya sa akin. Lalo na no’ng nagdinner ako sa bahay nila. Nagpapalakas siya sa akin, gano’n ba?

“I hope it won’t affect the relationship you have with my son.” dagdag pa niya na ikinatigil ko.

Mas lumawak ang bahid ng ngiti sa kanyang labi. What relationship is he talking about?

“I’m sorry, what do you mean Tito?” kinakabahan kong tanong. Whatever he meant by that, I just hope it isn’t what I’m thinking.

“I know my son has feelings for you.” aniya, halos malaglag ang panga ko sa gulat at hiya.

How the hell did he…

“He didn’t tell me. I just know that… that he’s got a thing for you ever since—” he paused for a moment, lumukot ang kanyang mukha sa hindi ko malamang dahilan. Ever since what?

“Nothing. I mean.. it wasn’t hard to determine because he has never liked anyone since then… aside from you.” dugtong pa niya ngunit mas lalo akong naguluhan.

Since then? Aside from me? Anong pinagsasabi niya?

“And here I am talking too much…” hinimas niya ang kanyang batok at saka nag-iwas ng tingin.

“No. Tell me more.” I insisted, provoking him.

No’ng una’y nag-aalinlangan pa siya pero nang taasan ko siya ng kilay ay wala ring nagawa. I smirked inwardly. He’s really just like his son, napakadaling pasunurin.

“He has a crush on you since then.” he blurted out.

And this time, my jaw dropped on the ground. How come… No.. Impossible! That’s an overstatement. What’s his basis? And trying to imagine it is just ridiculous. Blade? The city mayor has a crush on me?

“I know it sounds ridiculous but that was the reason why he was always at your house.” dugtong pa niya, nagbabaka sakaling paniwalaan ko.

“Magkaibigan sila ni Kuya Atom, that’s why he sometimes visits.” pagtatanggol ko.

“That was just an excuse.” depensa niya.

Although, I like the idea of what he’s telling me but I can’t really deny that it sounds like a joke to me. Remember, ako pa nga ang nagpapapansin sa kanya noon ’di ba? Kung hindi ako nagpaka-pokpok, ’di niya talaga ako mapapansin.

“You know, it’s really odd but it’s not new to me that one of my sons likes someone from the same sex. Hindi ko alam kung anong nakain ng mga ’yon pero wala rin naman akong magagawa. From Hunter to Hector to Troy.. and now down to Blade, iyong bunso ko na lang yata ang may hilig sa mga babae.”

Mariin akong nakinig sa mga pahayag niya. So basically, he’s telling me that he’s already used to same sex relationships and it won’t be a shock to him if that happens again. It really takes so much courage to accept that wholeheartedly, at kung iisipin ko ’yun ay maswerte pa pala ako kung magiging stepfather ko nga siya kung sakali.

Hanggang sa makabalik ako ng school ay iyon ang tumatakbo sa isipan ko. I thought Tito Henry is just screwing Mom for fun, I guess. Or Mom is just playing with him. Pero mula nang makausap ko si Tito kanina ay nag-iba na ang pananaw ko sa usaping ito.

I was in the middle of work when I heard my phone rang. Ilang ring palang ang nagagawa nito ay agad ko nang sinagot nang mabasa ang pangalan ni Blade doon.

“Hey..” bungad ko.

“Hey, baby.” nag-init ang mukha ko sa narinig.

Kayang-kaya kong mag-multitask pero ngayon ay parang nakalimutan ko kung paano gawin iyon.

“Today’s campaign is almost over. In fifteen, I’ll be there outside your school.”

I looked at the time and learned that I still have an hour before my shift ends. Bakit ang aga naman yata niya akong sunduin?

“May isang oras pa. You’re too early, Blade.” panangga ko.

“I don’t care. I’ll wait. I miss you.” humaba ang nguso ko sa pagpipigil ng kilig. Parang timang naman kasi, magkasama lang kami kaninang umaga tapos miss na niya ako agad?

Binilisan ko na lamang ang aking trabaho para mas maaga akong matapos. My phone beeped for a new message. Binasa ko iyon at nalamang nasa labas na siya.

Me:

Wait for me outside.

I hit the send button to remind him that I have read his text. Hindi pa ako tapos sa pag-eencode kaya napapabuntong-hininga nalang ako. Ayaw ko mang paghintayin siya sa labas ay ’di ko naman pwedeng hindi tapusin itong trabaho ko.

“Ser?”

Napalingon ako sa nakaawang na pinto nang marinig ang boses. Nakasilip si Manong guard sa loob at nakatingin sa akin. Ako ba ang hinahanap nito?

“May kail—” I was about to ask him when he opened the door wider to let someone in. Hindi na naalis ang paningin ko roon nang iluwal ng pintuan ang boyfriend ko.

Nang makapasok sa loob ng faculty room si Blade ay isinara ng guard ang pintuan. Mabilis akong nahanap ng mga mata ni Blade. He stood there like a knight and walked towards me with such gallantry.

Pinatong niya ang dala niyang paperbag sa gilid ng aking desk nang makarating sa akin. Hinatak niya ang isang swivel chair at malayang naupo sa aking tabi. It’s really such a good timing that I was alone inside the room.

“Ang usapan maghihintay ka sa labas?”

Hindi siya nakuntento sa aming distansya at umusog pa upang mas magkalapit kaming dalawa. Iba na ang suot niya ngayong pantaas, nakapagpalit na siya ng tee-shirt.

“You don’t want me here?” he frowned slightly but couldn’t hide his smile eventually.

“No, wala akong sinabing gano’n ahh..” napaigtad ako nang haplusin niya ang aking pisngi.

His eyes are longing for something. Dumapo ang kamay ko sa kanyang isang braso, bumaba ang tingin niya roon sa mga daliri kong gumuguhit sa kanyang balat.

He inched a little more closer and then pulled my chin to meet his lips. Those gentle persuasion of his kisses made me felt a deep sense of completion.

“I brought you food in case you’re hungry..” bulong niya nang pakawalan ang aking mga labi. Lumipat ang tingin ko sa paperbag na dala niya.

“Gutom na nga ako, pwedeng ikaw nalang ang kainin ko daddy?” panunuya ko sa kanya. It was meant to be a joke but his face turned red and serious.

“Yeah, you can eat me here..” aniya habang aktong inaalis ang kanyang sinturon.

I stopped him before this gets scandalous.

“H-Hoy, nagbibiro lang ako. Buckle your pants back.” natutuliro na ako dahil ’di ko naman akalaing seseryosohin niya iyong sinabi ko.

“Damn, after you made me horny, now it’s a joke?” nalukot ang kanyang mukha at kumunot ang noo.

“You’re horny?” gulat ko namang tanong.

In-adjust niya ang gitna ng pantalon niya habang pulang-pula pa rin ang mukha. It’s so adorable to see him this susceptible. Hindi siya sumagot sa aking tanong at nag-iwas lamang ng tingin. Ang hirap naman palang biruin ng lalaking ’to, ang bilis malibugan.

“Tatapusin ko lang ’to tapos larga na tayo.” paalala ko sa kanya saka bumalik sa aking ginagawa.

Sa mga nakalipas na minuto ay hinayaan niya akong tapusin ang aking trabaho. Nang mabagot siya ay pumwesto siya sa aking likuran at saka yumakap mula roon. Pinatong niya pa ang kanyang baba sa aking balikat at parang may sinisinghot doon.

“Bango mo..” he mumbled right after.

Kita mo nga naman talaga ’tong boyfriend ko, ako na pala ang sinisinghot.

“Anong amoy?” I fixed my eyes on the screen of my laptop while finalizing the grades.

“You smell like lemons..”

Napangiti ako sa sunod niyang sinabi. Mas lalong dumikit pa ang kanyang mukha sa aking leeg kaya halos makiliti ako gawa ng balbas niya.

“You mean I smell like fresh yuzu lemon, it’s from the serum cream I’m using.” paliwanag ko para mas maintindihan niya.

“Whatever you call it, I love your scent.” he inhaled more of my fragrance until all of a sudden we heard the door opened.

And before we could change our position, we were already caught. Parker, Savannah and Diego were all surprised by what they saw. I pushed Blade’s chair away from me even though I know it won’t make any difference now.

Chapter 35 [Visitor]

Warning: Please read at your own risk!

—

Naiwan ako sa tatlong kaibigan ko pagkatapos kong paunahin sa labas si Blade. Nakaabang ang mga mata nila at parang naghihintay ng explanation tungkol sa kanilang nasaksihan.

“What was that?” pinasimulan ni Parker ang panggigisa ng tanong. He already has an idea about what’s going on between me and the mayor kaya hindi ko lubos na maintindihan ang overreaction niya.

“Seriously? Huling-huli na kayo!” Savannah blurted out, ’di ko sigurado kung masaya ba siya o hindi.

Tahimik lamang na nakamasid sa amin si Diego. Maybe there is a conclusion already on his mind that’s why he wasn’t making it a big deal. Tanging ang dalawa lang ang OA makapag-react.

“Sinundo niya ako. Dinalhan lang niya ako ng pagkain dito.” pangangatwiran ko na totoo naman.

And besides, I’ve got nothing to hide. At wala dapat akong ikahiya. Pero sa ipinapakitang ekspresyon ni Savannah ay parang hindi niya tanggap.

“Bakit may pagsundo? Don’t tell me kayo na? Sinagot mo na siya?” excited ang tono ni Parker at hinatak pa ang aking braso.

Tinulungan ako ni Diego sa pagliligpit ng aking mga gamit dahil nahihirapan akong gumalaw mula sa panghahatak ni Parker. Humalukipkip naman sa isang tabi si Savannah pero napanganga sa kanyang huling narinig.

“Parker, what are you saying? Niligawan siya ni mayor? Nagpapatawa ka ba?” obviously, Sav doesn’t know about it because she was so busy hating me and being so insecure about it.

Lumingon si Parker sa kanya at nerbyosong ngumiti. Nagpapanting na naman ang pandinig ko sa pananalita niya.

“Yes, we were dating Sav. And now he’s my boyfriend.” ako na ang naglakas-loob na sumagot sa katanungan niya baka sakaling matahimik ang kaluluwa niya.

Nasinop ko na lahat ang gamit ko kaya nagpasya akong lumabas na ng faculty room. Nakasunod naman silang tatlo sa akin.

“Boyfriend?! That’s ridiculous. Pinatulan ka talaga niya?” Sav murmured from the back.

Napatigil ako sa paglalakad at gustuhin ko mang manahimik at maging payapa ay sinusubukan niya talaga ang pasensya ko.

“Savannah, watch your words.” Diego warned her but she seems unwilling to listen.

“What? I was just asking.” panangga niya.

Napailing-iling ako. I want to pull out her tongue and make her apologize but doing that won’t give me peace of mind. Ayaw ko nang makipagtalo sa mga taong walang kaalam-alam sa totoong istorya.

Before, I believe in revenge. But now I’ve realized that the best revenge is not giving a shit. The best revenge is being so unbothered that the person who did me wrong becomes irrelevant.

Binilisan ko nalang ang paglalakad ko upang hindi na ako makarinig pa ng masasakit na salita. I bid my goodbye to Parker and Diego before I hop in my boyfriend— yeah let’s emphasize that, my boyfriend’s car.

“What did you tell them?” sinalubong ako ng halik ni Blade pagsampa ko sa shotgun seat.

He took my bag and put it on the passenger seat. Nakapahinga ang isang kamay niya sa manibela habang ang isa ay nakadantay sa ibabaw ng aking upuan.

“The truth.” bigkas ko.

I looked up to meet his eyes filled with yearning. Palipat-lipat ang mga mata niya sa aking labi at mata, hindi mapakali at nararamdaman kong uhaw pa siya sa halik. He licked his lower lip shallowly then shifted his eyes at me.

“The truth?” he raised an eyebrow at me.

Nakatigil pa ang sasakyan at ayaw niyang paandarin. Hinihintay siguro ang mga sasabihin ko upang mapanatag siya.

“That you’re my boyfriend? Ayaw mo bang ipaalam ko sa kanila?” nag-aalangan kong tanong dahil baka mamaya ay gusto muna pala niyang isikreto ang relasyon namin.

But I hope not. ’Di naman siguro niya ako ikakahiya. At siya itong nangligaw ’di ba? Wala naman dapat siyang ikahiya dahil unang-una maganda naman ako. Pangalawa, hindi naman ako pangit. Pangatlo, maganda ang pinagmulan kong lahi. And the list goes on.

“It’s fine with me. Let them know who owns you, especially that son of the governor.” inalis ko ang paningin sa kanya at hayagang umiling-iling.

There really is a bad blood between him and Diego. Kahit pa na kaalyado niya ang ama nitong gobernador, masama pa rin talaga ang tingin niya kay Diego.

“Why are you competing with him? Magkaibigan lang naman kami. At isa pa, matagal na niyang alam ang namamagitan sating dalawa.” paliwanag ko upang maipagtanggol man lang ang kaibigan ko.

Kailanman ay wala akong narinig na masasakit na salita mula kay Diego. He might be nonvocal but I know that he supports whatever path I take. And he’s been a good friend to me. If the time comes that he will need my help, I’m glad to provide him my service.

“I don’t like him and the way he looks at you. Kung hindi ko inunahan, baka nanligaw na sa’yo yun eh.”

I can’t help but laugh at what he just said. For him, everything is a competition. Wala namang ginagawang masama ’yung tao, eh. And as far as I remember, nagkaroon lang ng tensyon sa pagitan nila simula noong gabi ng party sa bahay. But that time, Diego was just protecting me.

“He won’t court me because he doesn’t like me romantically. He’s like my uhhh… brother?”

Speaking of brother, sumagi na naman sa alaala ko ang pag-uusap namin ni Tito Henry kanina. It’s just a matter of time now that I’m gonna be calling him my stepbrother slash boyfriend. Isn’t it weird the way how it sounds? Pwede kayang both?

“You have enough number of brothers, you don’t need more.” he pursed his lips and finally decided to start the car.

Mariin kong pinanood ang pagmanipula niya sa gearstick at kung paano kusang gumalaw ang kanyang biceps. I bit my lip at the sight of it.

“True enough, lalo’t baka madagdagan na naman ang magiging kapatid ko.” banggit ko habang seryosong nakatitig sa daan.

To analyze it all, kung magiging legal nga ang relasyon ni Mommy kay Tito Henry, ibig sabihin lang nito ay ang mga kapatid ng aking boyfriend ay magiging stepbrothers ko na rin. I already have three older brothers, and to add another set of brothers which consists of five alpha males, damn I will remain as the only princess of the family. Kawawa ako ’pag nagkataon.

Parang hindi ko kakayaning magkaroon ng walong kalalakihang kapatid, and among them is my boyfriend. Shit, hindi kaya mauwi ito sa orgy? Oh no!

“What do you mean?”

Lumingon ako sa kanya. He’s maneuvering the steering wheel but his eyes are focused on me.

“Eyes on the road.” utos ko sa kanya ngunit ilang segundo pa ang lumipas bago niya nasunod iyon.

His mouth twitched. Gustuhin ko mang magseryoso pero nakaka-distract talaga ’yung mga ugat sa braso niya. Napapatingin din ako sa ibabaw ng hita niya, para kasing masarap sumampa roon.

I set aside the pornographic images running inside my head just to fully concentrate on his question.

“Seriously, baby what do you mean by that?” him calling me baby makes me feel euphoric. I feel so spoiled.

“Nag-usap kami ni Tito kanina.” napansin ko ang kabang rumehistro sa kanyang mukha.

I don’t know if Tito told him earlier or not, but based on his reaction I could tell that he’s clueless about it.

“Okay. What did he tell you?” he asked.

Right now seems to be the perfect time to talk about this. Binahagi ko sa kanya kung ano ang napag-usapan namin ni Tito kanina, just retracted some parts that doesn’t concern him.

“What?! Six months and he didn’t tell me?” tumaas ang tono ng boses niya nang malaman na anim na buwan nang magkarelasyon ang mga magulang namin.

“Mom didn’t tell me as well. They kept it as a secret.”

Well, it was their decision and we can’t change what already happened. I respect their privacy but knowing about this now affects me, our relationship.

“Damn it.”

I watched his expression subsides before spilling out more.

“And he told me something funny. Like, I don’t know if I’m going to believe it or not.” nag-iwas ako ng tingin at sinulyapan na lamang ang tanawing nadadaanan namin.

“W-What is it?” did he just stutter?

“That you got a thing for me ever since.” tumitig ako sa kanya upang abangan ang kanyang magiging reaksyon.

“A thing?” pag-uulit niya, ’di ko alam kung nagbibingi-bingihan ba ’to o ano.

“Yeah, crush mo na raw ako noon pa?” natatawa ako dahil sa pamumula ng mukha niya. Ayaw ko mang maniwala pero sa napapansin ko sa kanya ay mukhang may katotohanan nga ang binanggit ni Tito Henry.

“W-What? Sinabi niya ’yon? Tsk! Dad was exaggerating. Don’t believe him.” depensa niya ngunit napansin ko na pinagpawisan siya kahit na ang lakas naman ng buga ng aircon.

“He even told me that you were using my brother as an excuse just to go to our house.” dagdag ko pa.

He scoffed sarcastically. Pero ’di ko talaga magawang hindi punahin ang pag-tagaktak ng kanyang pawis sa noo. Kinuha ko ang bag ko sa likuran upang kumuha ng tissue.

“Why would I do that? You were so young back then.” huminto ang aming sasakyan sa stoplight kaya nagkaroon siya ng pagkakataong balingan ako ng tingin.

Nakuha ko ang tissue at saka pinunasan ang mukha niya.

“So you thought I was too young that you didn’t make any move?” sinusubukan kong hulihin siya pero magaling talaga siyang magtago ng damdamin.

“You were too young so I didn’t notice you.” panangga naman niya na hindi ko binili.

I feel like he’s really hiding something, he’s just too ashamed to admit it. Child abuse nga naman kasi ’yon kung pinormahan niya ako noon, pero abuse pa rin ba ang tawag do’n kung papatulan ko naman?

“Naiinitan ka ba? Pinagpapawisan ka, eh..” sinadya kong punahin iyon para maalarma siya.

Instead of giving me an answer to defend himself, he adjusted the ac’s temperature. To tease him more, I put my hand on his lap. Ang tingin niya ay dumapo roon kaya umigting ang panga niya.

“What are you doing?”

Naglakbay ang kamay ko sa malapad niyang hita. I caressed it lightly, devastating his control. I drew little circles on his hard thigh. I heard him sigh heavily. Pilit na bumababa ang tingin niya sa ginagawa ko kaya huminto muna ako.

“Eyes on the road, mayor daddy..”

Ilang beses siyang sumimsim, parang may pinipigilang kung ano.

“I’m okay, I can drive. Please continue what you’re doing.” napasinghap ako sa sinabi niya.

Hindi na siya muling tumingin sa akin. Mukhang nagfocus na siya ulit sa pagmamaneho.

“O-Okay..” I mumbled to myself then continued grazing him down there.

Sa bawat himas ko ay kusang bumubuka ang kanyang dalawang hita, nagbibigay daan sa aking malikot na kamay. Makapal ang tela ng kanyang pantalon kaya hindi ko halos madama ang gusto kong dakmain.

“Damnnn…”

Dahil dumidilim na rin naman sa labas ay umusog ako palapit sa kanya at saka kinapa ang kanyang sinturon. He helped me unbuckle his pants, pressed it down so I will have a better access to his groin.

“Dad, ang tigas na nito ahh?” hindi ako nagsayang ng oras at agad kong dinakma ang kanyang kargada. Tahimik pa ito sa loob ng boxers nito ngunit buhay na buhay na ito.

“I’m always hard for you, baby…” impit niyang tugon pagkatapos niya akong hagkan nang mabilis.

I brushed my little fingers around his hot arousal until I let my hand slither inside his boxers. Feeling the thickness of his erection made him more rigid and engorged. Mamula-mula ang ulo nito, lampas sa aking kamay ang haba nito at kung ibibilog ko ang aking kamay upang sukatin ang taba nito ay hindi magtatagpo ang aking hinlalaki at hinlalato.

“Can I suck it?” I asked for permission though the question was worthless since his eyes are already filled with anticipation.

Imbes na sumagot ay umangat sa ere ang isa niyang braso at pumwesto ito sa aking batok. He guided my head down until I get to meet his pulsating cock. He clasped my hair when I started to lick the length of it.

“Fuck… ang init ng bibig mo…” ungol niya.

Tiningala ko siya at napansin kong napapapikit siya sa ginagawa ko.

“Eyes on the road, daddy..” paalala ko upang makapag-focus siya sa pagmamaneho.

“Y-Yeah, sorry…”

His breathing became uneven and roughly unkempt. I jerked him off for a minute while licking its head, dumudulas pa ang dila ko gawa ng kanyang paunang katas. Ilang minuto ang lumipas ay naramdaman ko ang kamay niyang marahang itinutulak ang aking ulo pababa, hinayaan ko siyang gawin iyon kaya naisubo ko na nang buo ang kahabaan niya.

The tip of his primitive maleness reached my throat, madulas ito at kapag iluluwa ay sumasagi pa ito sa aking pisngi. I licked the sticky fluid on my bottom lip and consumed him again.

Nagpakawala siya ng mahihinang ungol na sinabayan ng ilang mura.

“Motherfuck! You’re really good at this..”

I let go of his cock and played with his balls after. Naglalawa na ang tuktok ng kanyang kargada kaya kinailangan ko pang dilaan ang paligid nito na parang ice cream upang hindi ito manlagkit.

“Tangina, ipapakain ko sa’yo ’yan araw-araw..”

Salitan ang pagtaas-baba ng kamay ko sa kanyang naghuhumindig na ari at sa pagsubo rito. Sinakal ko ang puno nito upang maglabas pa ito ng mas maraming katas.

“Fuck! It’s all yours, baby…”

I could hear the engine and the swoosh of wind outside but Blade’s moans predominated the air. Rumarahas pa ang pagkakahawak niya sa aking buhok at mas lumalakas na ang pwersa ng kanyang pagtulak sa aking ulo pababa.

“Damn it! I don’t cum fast but…” naging garalgal na ang rehistro ng boses niya sa aking pandinig. “Fuck! I’m coming!”

He clutched fistfuls of my hair as he reached his climax and shuddered in pleasure. Lumuwag ang kanyang kamay at nanghihina itong bumagsak. He came inside my mouth so I don’t have any choice but to swallow it all.

“D-Did you…” his smoldering eyes drew me in when I raised my head up to look at him.

“Yeah..” tugon ko sa katanungang hindi natapos ngunit madaling maintindihan.

Pumirmi sa iisang linya ang kanyang labi at saka binuksan ang glove compartment. He took out a pad of sanitary wipes and handed it to me.

He noticed the scrutinizing look on my face.

“What?” he asked.

Prepared, huh? Bakit may wipes dito?

“Nothing.” ipinagsawalang bahala ko nalang iyon at pinunasan ang aking malagkit na bibig.

He’s still driving pero napuna kong hindi pa rin kami nakararating sa aming destinasyon. The car slowed down due to traffic. Ginamit niya ang oras na iyon para balingan ako ng mapanuring tingin.

Kinuha niya sa akin ang sanitary wipes at nilinis ang kanyang kargada. Medyo matigas pa rin iyon kahit na nilabasan na. He buckled up his pants afterwards.

“Ang ingay mo kanina.” komento ko habang pinipigilan ang pagtawa. Umismid siya sa akin pagkatapos ibalik sa compartment ang wipes.

“Wala namang makakarinig.” tugon niya.

Sabagay, may punto naman siya. I remembered the first time I sucked him inside his car, muntikan pa kaming maaksidente no’ng mga panahon na iyon.

“Bakit parang ang tagal ng byahe natin?” pinakiramdaman ko ang ekspresyon sa kanyang mukha. May hinala na talagang nabubuo sa aking utak pero ayaw ko naman siyang pangunahan.

“Sa iba ako dumaan. Para mas…” may pag-aalinlangan sa kanyang tono, “—para mas humaba ang oras natin.” pag-amin din naman niya sa huli.

I knew it. Home is supposed to be a fifteen minute drive from school pero umabot na yata kami ng isang oras. May shortcut din akong alam para mas mapabilis ang byahe, mga sampung minuto lang aabutin. Pero ewan ko ba rito kay Blade at trip yatang mag-roadtrip.

“Sexual fantasy mo talaga ’to huh…” bigkas ko nang maalala ang sinabi niya sakin dati. I don’t know why he’s obsessed with car fun.

“Just with you..” sabat naman niya kaya muling nag-init ang aking mukha.

Muling gumalaw ang aming sasakyan nang humupa ang traffic. Inabot kami ng tatlumpung minuto pa bago kami nakarating sa paroroonan. Madilim na ang kalangitan nang huminto ang kotse sa tapat ng aming bahay.

“Looks like you have a visitor..” sabay naming napansin ang sasakyang nakaparke sa aming harapan.

Hindi ’yon pamilyar at wala naman akong maalalang magkakaroon kami ng bisita ngayong gabi.

“Maybe. Sige na, bababa na ako.” kinuha ko ang gamit ko sa likod at tinulak ang pintuan sa aking gilid.

Nakalabas ako at hindi ko pa man tuluyang naisasara ang pintuan ay sumilip pa siya sa akin, hinayaan kong nakabukas iyon dahil parang may sasabihin siya.

“Thank you for today.” aniya pero nagtataka ako kung para saan.

Hindi ako nakaimik dahil nakuntento na akong pagmasdan ang mapupungay niyang mga mata. Punong-puno ito ng emosyon, na kung iisa-isahin ko man ay hindi ako matatapos ngayong araw.

“I can’t believe you’re mine.” dugtong niya kaya mas lalo akong nahumaling sa kanya. His face was serious but his eyes held so much weight and interpretation.

“I will always be yours, Blade. You’re my only mayor daddy..” natawa siya sa aking sinagot. Anong nakakatawa do’n?

“Damn… mayor daddy..” he shook his head but admiration filled the shade in his eyes.

“Sige na, papasok na ako sa loob. Ingat ka sa pag-uwi.” I left him a goodbye kiss before shutting the door. Tawa pa rin siya ng tawa roon sa loob kaya sa inis ko ay hindi ko na siya hinintay pang umalis.

Dumiretso na ako papasok sa loob ng aming bahay. Pagtuntong ko sa main living room ay naririnig ko na ang boses ng mga tao sa dining room. Habang papalapit ako roon ay mas lumilinaw ang mga boses.

Iniwan ko ang mga gamit ko sa living room bago ako magtungo sa dining room. I was expecting a guest pero nagulat ako nang makita kung sino ang naroon. Una ako nitong nakita kaya dali-dali itong tumayo at kumaripas ng takbo patungo sa akin.

Agad ako nitong binalot ng yakap.

“I missed you!” sabik nitong bulong kaya wala akong nagawa kundi ang magpatianod sa kanyang mahigpit na pagyakap.

Pinagtitinginan ako nila Kuya habang yakap-yakap ako ng aming bisita samantalang naghihintay naman ako kung kailan ito bibitaw, masyado itong nasabik dahil sa ilang taon naming hindi pagkikita.

Chapter 36 [Unmask]

I joined the unexpected family dinner. Ang mga pagkaing nakahain sa mesa ay enggrande at mukhang masasarap. Normal na damit lang ang suot nina Kuya pero si Mommy ay talagang nag-dress pa.

“Eat.” bulong ni Kuya Evan sa akin nang mapansin akong nakatunganga lang sa hapag.

Kumilos ako at nagsalin ng pagkain sa aking pinggan. On my right side is Kuya Evan, mariing pinapanood ang mabagal kong pagkain. I wasn’t that hungry since pinakain naman ako ni Blade kanina sa loob ng sasakyan niya.

“So tell me iha, when is the wedding?” tanong ni Mom sa aming panauhin na nasa kaliwa ko. Halos mabulunan si Ate Catalina sa tanong na ibinato ni Mommy sa kanya. Mabilis namang nakapagsalin ng tubig si Kuya Atom at ibinigay sa kanya.

It’s been years since Ate Catalina’s last visit. Ang huling pagbisita niya noon ay mini-vacation lang at limitado lang ang mga araw na itinagal niya. But now, I’ve heard that she’s gonna stay longer. Maybe because of the engagement? Pagkauwi pa lang kasi niya ay nag-propose na raw agad si Kuya Atom.

“Stop pressuring her, Mom.” pagtatanggol ni Kuya sa kanyang girlfriend, I mean fiancee.

“I’m not pressuring her. You proposed and she said yes. So I guess it’s just normal to ask about the wedding?” Mom was almost laughing with sarcasm.

Kuya Atom sighed but I noticed Ate Catalina put her hand on his arm to console him. Sabagay, matanda na rin kasi si Kuya Atom kaya siguro’y sabik na si Mommy na makasal na ito. On the other hand, I looked at Kuya Joko who’s present tonight. Nasa tamang edad na rin siya pero ewan ko ba at hindi ko pa siya nai-imagine na magse-settle down. Sabagay, fresh from the breakup nga pala ang loko. Inalis ko ang tingin sa kanya nang mapansin niyang nakatingin ako sa gawi niya.

“We’ll both clear our schedules, Mom. And we still need to catch up with a lot of things.” tugon ni Kuya upang mapanatag si Mommy.

Kalaunan ay tinigilan na rin sila ni Mommy sa mga katanungan tungkol sa kasal. Mom left for a while as she talked to someone on the phone. Kuya Joko and Kuya Atom are talking about something while Kuya Evan was looking at my arm. Nang mapansin ko kung ano ang tinitignan niya roon, agad kong ibinaba ang braso ko.

“What happened to your arm?” bulong niya.

“Nothing.” tipid kong tugon.

He looked at me with disdain. He was referring to the red marks on my arm. Hindi naman iyon pulang-pula pero dahil maputla ang balat ko kaya naging halata. May mga oras na nagiging marahas ang paghawak sa akin ni Blade lalo na kapag nagmi-make love kami kaya ganoon.

“So I heard you’re teaching now?” bumaling ako kay Ate Catalina.

“Yeah. I teach veterinary medicine.” sagot ko para na rin mawala ang atensyon ni Kuya Evan sa akin.

Matamis siyang ngumiti sa akin. I was still young when I last saw her, nag-aaral pa yata ako no’n. Maganda na siya noon pa, ngayon ay mas pumusyaw ang kulay niya at gumanda rin ang hubog ng katawan. And she can even carry herself with or without makeup.

“Cool! You did really pursue that profession, huh? Noon pa lang mahilig ka na sa mga hayop, ’di ba?” tumigil na siya sa pagkain at iginawad sa akin ang buong atensyon.

We talked further about it. Ilang sandali lang ay nakabalik na si Mommy kaya hindi na rin ulit kami nakapag-usap pa nang mas matagal.

Mom opened another topic about Ate Catalina’s profession in nutrition. Nakikinig lamang ako sa kanilang usapan nang maramdaman kong kumirot ang aking ulo. I put down the utensils and closed my eyes for a moment, enduring it.

“Sleepy?” may pag-aalala sa tono ni Kuya Evan. Napansin iyon nina Mommy kaya napatingin din sila sa akin.

“Uhh yeah, I need to get some rest. Excuse me.” nagpaalam ako at saka binalikan sa living room ang aking mga gamit. Binitbit ko rin ang paper bag na naglalaman ng pagkaing binili sakin ni Blade.

I was about to climb the stairs when Kuya Evan showed up again. Still, he’s looking at me warily. Wala si Ate Jacky at ang mga pamangkin ko kaya siguro ako ang kinukulit niya ngayon.

“You okay?” huminto ako sa unang baitang upang lingunin siya.

“Do I look like I’m not?” I acted calm and innocent. I know he’s trying to point out something.

“Sumasakit na naman ba ang ulo mo?” dagdag niyang tanong.

Napabuntong-hininga ako dahil sa mga nalalaman niya. He knows about the headaches but I don’t understand how he can sense it.

“It’s just a stupid headache, Kuya.” nagkibit-balikat ako upang ipakita sa kanyang wala lang iyon. I’m so used to it so it shouldn’t be a big deal.

“But recurring? You should get yourself checked.”

Tumango na lamang ako, kunwaring sumasang-ayon para lang tigilan na niya ako. Umakyat ako sa aking kwarto at doon ininom ang aking gamot.

There was no change the next day. Parang hindi nabawasan ang kirot sa aking ulo pero hindi naman ito gaanong nakakaabala sa aking trabaho kaya hinayaan ko na.

“Can you encode this on the system?” lumapit sa akin si Kean at inabot sa akin ang isang clipboard. Listahan iyon ng mga supplies sa susunod na linggo.

“Yeah, sure.”

I occupied a swivel chair and started typing on the computer. Abala ako roon nang magring ang aking cellphone.

Daddy Blade calling…

Sinagot ko kaagad ang tawag. Ipinatong ko ang cellphone sa aking balikat habang isinasabay ang pag-eencode sa computer.

“What’s up?” bungad ko.

“How’s my baby?” I heard his gruff voice. Kusang umangat ang gilid ng labi ko sa narinig.

“I’m doing pretty good, just doing some tasks here in the shop. You? How’s your campaign, dad?” malambing kong tugon.

Nang mahirapan akong basahin ang nakasulat sa clipboard ay inangat ko ito sa ere.

“I’m bored ’cause you’re not here.” he lazily answered as I heard his sigh after. I could picture him slouching somewhere while talking to me.

“Don’t let them see you bored or they won’t vote for you. Kung gusto mo dumaan ako riyan mamayang lunch?” alok ko para lamang ganahan siya.

I have encoded some parts on the system pero natigilan ako nang ichi-check ko na ito. I can’t read what’s written on the monitor.

“You sure? Baka mapagod ka lang? At medyo mainit din dito.”

I am wearing my contacts so I don’t understand why my vision is getting blurry. O baka may problema itong screen ng computer?

“Baby? Still there?”

“Yeah, sorry. No, I’ll be there.” mabilis kong tugon kay Blade kahit na ang atensyon ko ay nasa ibang bagay.

Sinubukan kong alugin ang monitor kahit na alam kong hindi iyon makakatulong.

“Alright…” he said with finality pero may nahimigan akong puwang sa kanyang boses.

Nang matapos ang tawag ay agad kong tinawag si Kean upang ipaayos ang computer. Mabilis niyang dinaluhan ang aking concern at sinuri ang computer.

“I’ll request a technician later. Are you sure something’s wrong with it? Mukhang ayos naman, eh.” aniya habang pinipindot-pindot ang mga keys.

“I don’t know. Nagloloko ’yung screen kanina.”

He stared at me with keen eyes before nodding. He left and immediately called for a technician to fix it. Iniwan ko na lamang ang clipboard doon na hindi ko pa natatapos i-encode at tumulong na muna nang dumami ang mga kliyente.

Nang sumapit ang lunch time ay gumayak na ako upang bisitahin si Blade sa kanyang pangangampanya. He’s a few miles away from the shop so I needed to call a cab to get there pronto.

Bumaba ako sa tapat ng isang school. Malapit dito ang venue kung saan nangangampanya ngayon ang partido nila Blade. At dahil malapit ito sa paaralan ay maraming tao sa paligid.

With the sun’s heat and the sea of people, I felt exhausted instantly. Tama nga siya, mapapagod nga lang ako rito. Pero bahala na, narito na ako kaya titiisin ko nalang.

Nalanghap ko ang usok mula sa mga dumadaang sasakyan. Nagtakip ako ng panyo habang naglalakad. Malapit na ako sa mismong lugar na aking patutunguhan nang matanaw ko si Ate Catalina sa hindi kalayuan. Magkakasalubong kami ng gawi kaya tinawag ko siya.

“Harper? It’s you! What are you doing here?” sumigla siya nang makita ako, kanina kasi ay parang malungkot ang mukha niya. O baka guni-guni ko lang ’yon.

Well, what am I doing here? Should I tell her that I sneaked out to visit my boyfriend? Pero parang hindi naman yata tama ’yon kung una pa niyang malalaman kaysa kina Kuya.

Napansin niyang wala akong maisagot kaya lumingon siya sa pinanggalingan niya at itinuro iyon sa akin. “I’ve heard it’s the campaign period kaya dumaan lang ako.” aniya.

“Kasama mo si Kuya?” nakabalik ako sa aking wisyo at ibinaling sa kanya ang paksa. Siguro kasama niya si Kuya Atom kasi nakapagtataka naman kung mapapadaan siya rito eh hindi naman siya tagarito.

“No. Mag-isa lang ako. Nasa gym siya, mamaya pa ako pupunta roon.” casual niyang sagot ngunit pasulyap-sulyap pa rin doon sa pinanggalingan niya.

Or maybe not. Siguro nga napadaan lang siya.

“Okay. Napadaan lang din ako, sisilip lang sa loob.” palusot ko.

I want to tell her the truth but maybe on some other time. Isa pa, kailangan ko na ring magmadali dahil tumatakbo ang oras. I only have an hour for my lunch and my boyfriend is probably waiting for me now.

“You know, we should hang out some time. Let me know when you’re free.”

Hindi nabura ang matamis na ngiti sa kanyang labi. She’s just so cheerful and we honestly have the same aura. She’s all smiles. But that is actually the dangerous part. Behind those smiles are hidden agendas. Well, I wasn’t judging her, I’m just being cautious.

“Y-Yeah, sure.”

Nakipag-beso pa siya sa akin bago siya nagpaalam.

Dumiretso na ako sa loob upang hanapin ang aking pinakamamahal na boyfriend. The campaign is held at a covered court, ngunit kahit na ganoon ay mararamdaman mo pa rin ang init na dulot ng araw.

Kumpara sa labas, mas madami pang tao sa loob. Sa magkabilang gilid ay mapapansin ang mahabang pila para sa pamimigay ng mga food packs. Karamihan sa mga nakapila ay matatanda habang ang mga bata ay nakaupo sa mga monobloc chairs.

May mahabang mesa ang naroon sa unahan na binalot ng puting tela. Napapansin ko sa mga dumadaan ang suot nilang tee-shirts na may mukha ng kanilang sinusuportahan. Mabuti na lamang at hindi kasama ang mukha roon ni Blade. Tanging sa mga flyers lang ang pinayagan niya.

I was just standing there when he noticed me from his distance. Nginitian ko siya. Kahit sa distansya ko ay kapansin-pansin pa rin ang mala-bato niyang pangangatawan. With all the bulging veins on his arms and his swollen chest, he could really stand out even just by doing nothing.

Well, who would really thought that he is my boyfriend? And the mayor fell in love with someone like me? I’m just a pretty girl — pretty guy, I mean. Kung hindi kaya ako maganda, mamahalin pa rin ba niya ako?

Dahil sa kaka-daydream ko ay hindi ko namalayang nasa harapan ko na pala siya. He stood in front of me like a god, like a warrior, like a sexy and yummy gladiato—

“You’re drooling..” I was offended by his remark.

“No, I’m not. Why would I?” umismid ako sa kanya at saka humalukipkip, nagfi-feeling masikip.

He tried to hide his chuckle. Luminga pa sa paligid, tinitignan kung may nakakakita ba sa kanya. Well, sino bang hindi makakapansin sa laking bulas niya?

“Because you think your boyfriend is hot?” he showed me a playful smirk. Ang sarap punitin ng labi niya kasi hulog na hulog na ako.

Hanggang sa makarating kami sa parking lot ay iyon pa rin ang topic namin. He thinks that I was fantasizing about him, well hindi niya alam na mas malala pa roon ang naiisip ko kanina.

“Okay fine, you’re hot. But you don’t need to remind me of that or tell people about it.” pagpapa-alala ko dahil baka lumaki ang ulo niya.

Pinagbuksan niya ako ng pintuan upang makasampa ako sa sasakyan niya. Hinampas ko pa ang braso niya nang bahagya niyang pisilin ang puwitan ko.

Hinintay ko siyang makasakay sa driver’s seat para masinghalan ko siya.

“Stop touching me. Or at least touch me gently. Dumadami na itong mga pulang marka sa katawan ko.” saka ko pinakita sa kanya isa-isa ang mga mukhang pasa sa aking balat.

He eyed all of it but all I received from him was a pout, like he can’t believe that it was because of him.

“I didn’t know your skin is too sensitive.” katwiran niya.

“It’s not sensitive, marahas ka lang talagang humipo.” natawa siya sa aking tinuran at umiling-iling pa.

He started the engine then. We’re gonna eat our lunch somewhere. Ako pa ang pinapapili niya kung saan o ano ang gusto kong kainin pero sabi kong sa malapit nalang para hindi kami matagalan.

Hindi pa man kami nagtatagal sa loob ng sasakyan nang marinig namin ang kanyang ringtone. His phone is on the dashboard in front of me.

“Can you hand me my phone, baby?”

“Sure.” I took his phone and before I could hand it to him, I noticed the number calling him isn’t saved on his contacts.

Saglit lang niya itong tinitigan at imbes na sagutin ay kinansela niya ito at muling ibinalik sa dashboard.

“You didn’t answer it.” I made it sound like it’s a big deal, baka kasi mamaya ay importante pala ang tawag na iyon.

“Babe time..” bigkas niyang hindi ko inaasahan. Hindi ko alam na applicable pala sa amin ’yon at may ganoon kaming rule.

“Okay!”

Hinayaan ko na. Pabor din naman sa akin iyon dahil masosolo ko siya at walang hahadlang sa amin. Akin muna ang atensyon ni mayor!

Minutes passed, bumilis ang patakbo niya sa sasakyan dahilan nang bahagya kong pagkahilo. Napansin kong sumeryoso ang mukha niya habang nagmamaneho.

“Blade..” I called his name but his whole focus is on the road.

Diretso ang tingin niya sa daan at nakakunot pa ang noo, animo’y may malalim na iniisip at bawal siyang istorbohin. Kinailangan ko pang hawakan ang braso niya upang maagaw ang kanyang pansin.

“Slow down, nahihilo ako..” bulong ko habang pinipirmi ang aking pagkakaupo.

He gazed at me quickly. Napaawang ang bibig niya pagkakita sa akin.

“Oh.. I’m sorry, you okay?” sinunod niya ang sinabi ko at binagalan nga ang patakbo. Mabilis na nahaluan ng pag-aalala at pagtataka ang kanyang mga mata.

“Nothing. Just….” hindi naman ako mahihiluhin sa biyahe pero… “—just motion sickness..” iyon ang napili kong ikatwiran para hindi na siya magtanong pa.

Nabuhay ang pumipintig na kirot sa aking ulo dulot ng pagkahilo.

“I didn’t know you have motion sickness.” aniya pero nahihimigan kong hindi siya kumbinsido sa katwirang iyon.

I don’t know what’s going on with me these past few days or weeks, I usually get headaches so I think it’s just because of work. Maybe, I should lessen my workload?

“Well… there are still a lot of things you don’t know about me.” makahulugan kong pahayag dahilan para titigan niya ako nang mariin.

No matter how much you are deeply in love with someone, there are still some things you only keep to yourself. Everyone has a secret and we all have stories we’ll never tell.

“I love to know everything about you, Harper..” he uttered in a serious manner.

But no matter how many secrets we keep, we’re still gonna give in for the sake of love. Blade Collins Torralba is a total game-changer. Natutuwa ako sa paraan niya kung paano niyang nababali ang mga baluktot kong paniniwala. I don’t believe this before but eventually you’re really gonna meet a man who’s tired of the games too and his loyalty will match yours.

I didn’t really believe in commitment but now I’m starting to embrace it. I believe in love but not in staying in love. But this time, I want to stay in love with him. And I want to become the person he wants to stay in love with.

Napili naming tumigil sa tapat ng isang mall. We went to the parking lot before we tramped inside. Malawak ang loob ng Uptown Mall kaya marami kaming pagpipilian kung saan kami kakain.

“Anong gusto mong kainin? Maraming masarap na kainan dito. O kung gusto mo sa food court nalang tayo?” tanong ko habang palinga-linga ako sa lugar, hinahanap ang tamang daan.

I’ve been here a lot of times pero nalilito pa rin talaga ako dahil hindi ko makabisado ang buong lugar. At kung kailan may hahanapin ka ay doon mo naman ito hindi mahanap-hanap. I don’t know why it always have to be like that but whatever, who cares? People won’t know that you’re lost as long as you keep on walking.

Nang hindi makatanggap ng sagot mula kay Blade ay nilingon ko siya. Nahuhuli siya sa paglalakad dahil parang may binabasa siya roon sa screen ng cellphone niya.

“Akala ko ba babe time?” I stopped from walking and pursed my lips in front of him. Naagaw ko ang atensyon niya, ’yung mukha niya’y gulat pa at animo’y nahuli ko sa maling akto.

“Yeah, sorry. I just…” he shook his head and eventually put his phone back inside his pocket. “Let’s go.” aniya saka ako hinatak.

Napili naming kumain sa isang restaurant na nagsi-serve ng american dishes. Habang naghihintay kami sa table ay panay pa rin ang sulyap niya sa kanyang cellphone.

“Thank you.” I whispered to the waiter who served our food.

We started to eat. Nagkatuwaan pa kaming dalawa dahil may pagkain kaming na-order na hindi niya gusto dahil masyado raw maanghang.

“I hate spicy foods.” wika niya habang pinupunasan ng table napkin ang kanyang bibig pagkatapos iluwa ang pagkain.

Pinigilan ko ang aking tawa habang pinapanood ang pamumula niya. Kabaligtaran naman sa akin dahil mahilig ako sa spicy foods.

“Ito nalang ang kainin mo.” nagpalit kami ng pagkain dahil doon. Ilang beses niya akong inismiran dahil sa pang-aasar ko.

Ilang minuto pa ang nakalipas nang matahimik siya. Abala ako sa pag-ubos ng aking pagkain nang mapansin kong nakatungo siya sa ilalim ng mesa. It’s not so hard to figure that he’s checking his phone again. Hindi ko na pinuna dahil baka importante.

“I’ll just take a piss, wait here…” paalam niya nang matapos kami sa pagkain. I raised my eyebrows at him to tease him.

“Are you sure it’s just a pee?” pang-aasar ko dahil baka mamaya ay iba na pala ang gagawin niya sa loob ng banyo dahil sa kanyang mga nakain.

“Not funny.” he pinched my nose before heading off.

Bumalik kami sa parking lot pagkatapos. He put his phone on the dashboard before starting the engine.

“Fifteen minutes nalang..” I murmured while looking at my wrist watch. At kung bibiyahe pa ako pabalik ng shop ay aabutin pa iyon ng ilang minuto.

“I can drop you off at the shop.” aniya habang nagmamaneho saka lumiko at umiba ng ruta.

“Sigurado ka? Baka ikaw naman ang ma-late pabalik?” nag-aalangan kong tanong.

“It’s fine. I’m the mayor, remember? They won’t start without me.” pagmamayabang niya at ngumisi pa na akala mo’y napakataas ng ranggong binanggit niya.

Tahimik lang kami buong byahe. Napansin ko ring hindi na nag-iingay ang ringtone niya, kung sino man ang tumatawag o nagti-text sa kanya ay napagod na siguro.

Gaya ng pangako niya, ibinaba nga niya ako sa tapat ng shop. Marami pa akong nalalabing minuto kaya mayroon pa akong oras na halikan siya. I caught him off guard so he needed to remove his seatbelt in order to return my kisses better.

“Thanks for the lunch. Sige na, bababa na ako.” paalam ko saka itinulak ang pintuan.

“Harper!” bago ko pa maisara ang pintuan ay tinawag niya ang pangalan ko.

Bahagya akong yumuko upang makita siya. Naikabit na niya ang kanyang seatbelt at ngayo’y nakatitig na sa akin nang seryoso.

“I love you.” sumibol ang matamis na ngiti sa kanyang labi at saka ako kinindatan.

I felt butterflies in my stomach all of a sudden. Para akong lumutang sa alapaap nang marinig ang mga salitang iyon. Imbes na ibalik ang mga salitang iyon sa kanya, hinayaan kong bukas ang pintuan at saka muling pumasok sa loob upang hagkan siya sa labi.

It was different from all the kisses I’ve granted him before. This one, it’s sensuous, it’s like I’m pouring all my emotions out and the words I wanted to convey to that one kiss. Nagtama ang mga mata namin nang magbitaw ang aming mga labi.

“Meeting you was the best thing that has ever happened to me.” I couldn’t find the right words to say so I just told him what I feel.

Isinira ko ang pintuan ng kanyang sasakyan, hindi na hinintay pa siyang muling makapagsalita. This is better. Because I feel like I’m gonna explode any minute if I stay with him longer.

I turned around and walked back to the shop but before I could get inside, I saw someone familiar looking at me. She’s not with her brother Diego so I don’t understand why she’s here. The shocked expression on her face told me that she witnessed what I just did inside the car.

I’ve realized no matter how many secrets we keep, it’s just a matter of time now that those secrets will start to unmask one by one.

Chapter 37 [Sick]

Sinalubong ako ni Kean nang makapasok ako sa loob ng shop. Following him is the technician-looking guy who stormed outside with a toolbox in his hand. Kean stood in front of me while his both hands rest on his pelvis.

“The technician tried to figure out if there’s anything wrong with the computer but…” he paused for a brief second. “He found none, Harper. There’s nothing wrong with it.”

There is this skeptical look on his face that I wasn’t certain if he’s doubtful about the nonexistent problem or doubtful about me insisting that there’s something faulty about the computer.

I sighed. “Did he check the wirings? Or the screen resolution? I was pretty sure something’s wrong with it.” pagpupumilit ko, hindi ko rin naman talaga ipipilit kung wala, nagbabaka-sakali lang na tama ang hinala ko na wala sa akin ang mali.

“He checked everything, Harp.” marahan ang pag-iling niya at saka saglit na tumingin sa kawalan. Naramdaman kong mayroon na siyang sariling kongklusyon nang ibalik niya sakin ang kanyang mga mata.

“I’m sorry.” that was all I could say.

If there’s nothing wrong with it, maybe it’s on me.

“Is there… something I should know about?” naninimbang ang tinging ipinukol sa akin ni Kean. I couldn’t deny the feeling that he already conjured it up on his mind and he just doesn’t like to get straight to the point. Ayaw niya rin siguro akong pangunahan kaya niya tinitimbang ang sitwasyon.

“No, everything’s fine. Don’t worry about it, Kean. I’m sorry and hindi na ’to mauulit, I promise.” I left him a soft tap on his shoulder and walked past him so I could evade his interrogation.

Ilang hakbang lang ay nakarating ako sa counter. I stalled there for a moment to shake myself off. Just when I got rid of my unsettling thoughts, I heard the clang of the bell above the main door to announce someone’s arrival.

Danica Luisa Graciano walks in with a dog leash on her hand with her brown hair swaying, saka ko lamang napansin ang alagang aso ni Diego na dala niya. She was half-smiling when she reached the counter. Dinaluhan siya ng isa sa mga staff naming si Paolo. Busy siguro si Diego kaya heto at siya ang nag-aasikaso kay Cody.

“It’s Cody’s monthly check up..” hanggang doon lamang ang narinig ko dahil bumalik na ako sa aking swivel chair at ipinagpatuloy ang naudlot na gawain kanina.

Good thing that my vision is doing okay now unlike what happened earlier. I just don’t understand why it happens arbitrarily.

Even though I kept myself preoccupied, I can still sense Dani’s occasional glances at me. She’s peering over the counter and everytime I try to glimpse, she would look somewhere else.

Sinadya kong bumuntong-hininga. Pakiramdam ko ay may kailangan siya sa akin, nahihiya lang siyang sabihin o i-approach ako.

“I remember you..” that was the time she broke her silence. I don’t want to assume that she’s referring to me so I acted baffled. “You are my baby brother’s… friend, right? The professor?” dagdag pa niya.

If I could recall it correctly, she works in Cebu but she returned here to help their father in his campaign for governorship. Umakto ako na parang nakilala siya kalaunan.

“Yeah. Ikaw pala. What brought you here? Do you need help?” nagpanggap pa akong hindi alam ang pakay niya upang may masabi lamang ako.

Besides, I don’t really know what to tell her after she caught me a while ago with the city mayor. Dumapo ang paningin niya sa isang staff na nagdala kay Cody.

“No, I’m fine. It’s Cody’s check up today. Diego’s off to somewhere, I don’t know where but probably he’s playing ball. Kaya ako ang nautusan.” she shrugged her shoulders and smiled, but the smile didn’t reach her eyes.

I feel that something doesn’t sit right well but I nudged it off because I don’t want to misjudge her. She’s nice and friendly, I just hope it stays that way.

“How’s Tito Daniel?” I asked while typing down on the keyboard.

Naramdaman kong hindi na niya inalis ang paningin sa akin. “Dad’s doing great, the campaign is stressing him but still.. his optimism transcends. I’m helping with the leaflets and flyer designs for him and… for the mayor…” paliwanag niya pero kusang umangat ang ulo ko nang marinig ang huling sinabi niya.

Naiwan din sa ere ang aking mga daliri, pansamantalang huminto sa ginagawa.

This time, I am certain about the emphasis she put on the last word she said. She has this angelic face so I can’t figure out if she has other motives behind. O baka naman wala lang ito at ginagawa ko lang komplikado ang lahat.

Paolo the staff stole her attention the reason why she left me alone. May pinapirmahan yata sa kanyang mga papeles kaya naging abala siya roon.

Malapit nang sumapit ang takipsilim nang sunduin ako ni Blade. He’s been doing this everyday since I granted him the label and he never failed to do it. Minsan ay may mga pagkakataon lang na natatagalan siya gawa ng trabaho.

“Did you miss me?” he murmured softly on my neck as soon as I managed to get inside his car. His trimmed beard tickles the surface of my skin, napapaigtad ako dahil doon.

“We were together at lunch daddy, miss agad?” hindi ko napigilan ang aking bungisngis dahil sa kiliting dulot ng balbas niya.

Wala pa yata siyang planong buhayin ang makina ng sasakyan dahil nakatigil pa rin kami sa tapat ng school. It’s cold and silent outside, just the right ambience to cuddle inside his car.

“Well, I miss you already. I miss your lemony scent..” he sniffed something on my neck around my shoulder blades as his arms slid on my back.

Dahil sa kakausog niya ay nawawala na siya sa driver’s seat at halos pumatong na sa akin. He’s hulking and extremely heavy but I never heard myself complained about it and instead, I willingly surrender myself to him everytime.

But there’s one change I noticed.

“I’m touching you gentler now..” he mumbled on his hoarse voice and held my chin up to meet his scintillating eyes. Ipinagmamalaki pa sa akin na sinusunod niya ang hinaing ko kanina.

Dinapuan ko ng tingin ang kanyang mga kamay at may tamang pag-iingat na nga roon kada dadampi ito sa aking maputlang balat. I’m pretty sure if anyone could see us now, mapapabigkas nalang sila ng “sana all”, inggit na nga sila sa ganda ko pati pa sa lovelife ko, ’di ba?

“You learned your lesson.” nakangisi kong tugon.

He inched and closed the distance between us. Starting with a kiss meant to be gentle, ending up in passion. I suddenly wonder how his lips could feel so soft and tender despite the steel-hard body he has.

I broke the kiss first so we could go home now. Lumalalim na rin kasi ang gabi at kung hindi ko pa siya patitigilin ay baka humantong na naman kami sa makamundong aktibidad. And as much as I love the idea, we should learn how to refrain.

Nang makarating sa bahay ay nagpaalam na ako sa kanya. He was requesting for another kiss but I told him we will still see each other tomorrow and on the next days but since he’s persistent, I gave him a peck.

May pag-aangal pa akong nabasa sa kanyang mga mata nang isara ko ang pintuan ng kanyang sasakyan. I waved at him to shoo him away. The window slid up with the sight of his lips pouting. Nakangiti akong pumasok sa loob ng bahay pagkatapos.

Tanging mga kasambahay lang ang naabutan ko sa loob na abala sa pagpi-prepara ng mga pagkain. Nakarinig ako ng ingay mula sa garden.

“Nag-iinom ang mga kuya mo riyan sa hardin, may mga kasamang kaibigan.” sagot ng isa sa mga kasambahay naming tinanong ko.

Iniwan ko muna ang gamit ko sa living room bago nagtungo sa garden area upang bumati sa kung sino man ang naroon.

“Baby boy!” someone yelled in a chant, nabosesan ko ito at nalamang si Damian iyon na mukhang lasing na.

Naroon si Kuya Atom at Kuya Evan, with Damian, Pancho, Lance, Lester and Ate Catalina. There’s only one missing person among them.

“Hello. Uhm, kuya where’s Mom?” bumaling ako kay Kuya Atom dahil si Kuya Evan ay abala sa pamumulutan kaya pakiramdam ko’y wala akong matinong sagot na makukuha sa kanya.

“She’s out. She didn’t leave you a message?” tugon naman ni kuya habang nakaakbay sa kanyang fiancee.

Umiling lang din ako bilang sagot.

“Come on, you should join us!” maingay na suhestiyon ni Damian. Mapaglaro na ang mga mata nito dulot ng kalasingan.

“No, thanks. I’m tired and I need to rest na. Someone’s missing from the group?” puna ko sa nawawalang isa kahit na alam ko naman kung bakit.

“Naku, abala ang yorme sa kampanya! Ilang beses nang absent sa mga gala namin, eh.” si Lance ang sumagot, namumula na ang mukha hanggang leeg.

“Baka ’di niyo inimbita kasi?” sabat naman ni Pancho.

“I texted him but he said he’s occupied with a lot of things..” dagdag pa ni Kuya Atom. Saglit na kumalas si Ate Catalina sa braso nito at saka tumungga ng alak.

“What did he mean by that? Occupied with a lot of things?” natatawang pahayag ni Damian na panay ang sulyap sa aking gawi.

“What kind of things? Babae siguro?” patutsada naman ni Lester, sabay pa silang nagtawanan nina Pancho.

Hanggang doon lang ang napakinggan ko dahil nagpaalam din ako kaagad. Blade really used that excuse? Occupied with a lot of things? Baka occupied dahil sa akin kaya ’di na siya nakakasama sa mga trip ng mga kaibigan niya?

Pagbalik ko sa loob ng bahay ay hindi ko napansing nakasunod pala sa akin si Ate Catalina.

“Are you free tomorrow? Let’s hang out!” aniya sa masayang boses. She’s just there behind watching me pick up my things on the sofa.

“Uhhmm, I’ll see to that.” tipid kong tugon dahil talagang pagod na ako at gusto nang magpahinga.

“Okay. I’ll ping you, alright?” aniya, nginitian ko siya saka tinapik ang kanyang balikat bago magtungo paakyat sa aking kwarto.

Mabilis akong nakatulog nang humilata ako sa kama. Paggising ko kinabukasan ay saka ko lamang naaalang hindi man lang ako nakapag-dinner kagabi.

Nang makaligo ako at makapagbihis ay bumaba na ako. Inabutan ko pang nagbi-breakfast sina Kuya kasama si Ate Catalina. She’s too early to visit or she probably slept here last night kaya narito na agad siya.

“You didn’t eat last night.” bungad ni Kuya Evan nang okupahin ko ang upuan sa tabi niya. I raised an eyebrow at him, wondering how he could notice everything I do and didn’t do.

“How did you know?” pabulong kong tanong sa kanya. Tapos na siya sa kanyang breakfast samantalang ako’y magsisimula pa lang.

“I always know.” nagkibit-balikat siya habang pinupunasan ng table napkin ang kanyang bibig.

Bahala nga siya riyan. I don’t know if he has sixth sense or something that he could decipher every subtle thing about me, o baka magaling lang talaga siyang manghula.

Unang nagpaalam si Kuya Evan dahil pupunta siya ngayon sa site nila. Si Kuya Atom at Ate Catalina naman ay naiwan sa mesa, naglalambingan sa harapan ko. They were murmuring something I don’t wanna hear.

May pasok ako ngayon sa school para sa release ng mga final grades ng aking mga estudyante. Bago pa man ako makalabas ng bahay ay tinawag pa ako ni Ate Catalina upang ipaalala sa akin ang sinabi niya kagabi.

“What’s up with you two?” kuryosong tanong ni Kuya Atom. We didn’t know he was eavesdropping and when we both didn’t speak, his eyes squinted.

Umalis na ako at hinayaang ang fiancee niya ang magpaliwanag sa kanya.

At school, naglalakad ako sa gitna ng hallway nang makasalubong ko sina Parker at Savannah. Parker, as usual, wears an all black outfit while Savannah wears a red bodycon dress, hindi ko lang alam kung paano siyang nakalusot sa gate na ganyan ang suot.

“Maaga ang out natin mamaya, ano labas tayo?” pang-aaya ni Parker habang si Sav ay nakatingin lang sa akin.

“I can’t. I already have plans later.” sagot ko, naalala ang imbitasyon ni Ate Catalina na maghang-out kami.

“Oh? Plans? Date ba ’yan?” pambubuska ni Parker at sinundot pa ang aking tagiliran.

“Hindi.” maikling tugon ko, ipinagpatuloy ang paglalakad. Nakasunod lamang sila sakin.

“With who?”

“With boyfriend, obviously.” sarkastikong sabat ni Savannah. Hindi ko na siya pinansin upang hindi ako mairita.

“With Ate Catalina, hang out lang.” tamad kong tugon.

Napansin kong habang naglalakad ako ay parang namamanhid ang mga binti ko, kaya binagalan ko ang aking lakad.

“Who’s Catalina?” si Parker ulit na napakaraming tanong. Nilingon ko siya upang sana’y patigilin sa mga tanong ngunit inaagaw ng pamamanhid ang aking atensyon.

“Kuya Atom’s fiancee.” sagot ko nang makarating sa faculty room.

Balak ko na sanang pumasok sa loob pero hinatak ako ni Parker. “Kayong dalawa lang? Hang out lang? Sama kami!”

Instantly, I rolled my eyes with his suggestion. Parehong kumislap ang mga mata nila. Mahilig kasi silang mag-party o mag-shopping, madalas nila akong inaaya noon pero nitong nakaraan ay hindi na dahil sa tambak na mga gawain.

There is hope in their eyes but to think of it considerably, it’s not a bad idea.

“Sure. But I can only bring one.” ani ko bago bigyan ng makahulugang tingin si Parker. Madali nilang naintindihan ang aking ibig sabihin.

One last glance at Savannah’s gloomy face then I pushed the door to get inside. I sighed and leaned on the door. What I did isn’t rude, right? I just don’t want her around because I’m protecting my mental health, it’s not too much to ask.

Like what Parker has mentioned, maaga ang out namin ngayong araw dahil may naka-schedule na disinfection mamaya sa buong school. At dahil doon, minadali ko ring tapusin ang aking trabaho para sa gayon ay hindi ako matambakan bukas.

Isang oras nalang ang nalalabi nang makatanggap ako ng text message galing kay Parker.

Parker:

Sav wants to join. Ayaw mo ba talaga siyang isama?

Pansamantala akong tumigil sa tinitipa upang paglaanan ito ng pansin. I grabbed my phone to send him a response.

Me:

I told you, I can only bring one. Besides, hindi alam ni Ate Catalina na nag-imbita ako ng kaibigan.

I hit the send button and sighed profusely. Binitawan ko ang cellphone at hinilot ang aking ulo. It’s the usual headache I get whenever I’m stressed about something.

Hindi na ako nakatanggap ng panibagong reply kay Parker. Maybe he understands my reasons. To distract myself from the headache, nag-browse muna ako sa mga social media.

I have several unread messages from distant relatives and old friends. Hindi ko na muna binasa ang mga iyon at nagpunta sa aking news feed. Unang post na bumungad sa akin ay litrato ng naganap na kampanya ngayong araw. The post came from one of my old friends.

I checked the pictures posted. Sa bawat litrato ay naroon si Blade, mayroong nagsasalita siya sa harap ng madla, ang iba nama’y candid shots kasama ang iba pang kaalyado niya. Many people have liked the post, umabot na ng libo.

I was about the leave it a like button when I noticed something about the pictures taken. Binalikan ko isa-isa ang mga litrato, sinuring mabuti kung hindi ako nagkakamali. Sa bawat larawan ay may nahagip na babae. Bibihira ang mga babae na nakunan sa litrato, kung hindi batang paslit ay matanda naman. Pero itong babaeng ito ay nasa tamang edad lang, mahubog ang katawan at kulay brown ang buhok.

Naubos ko ang mga larawan ngunit hindi ko nakita ang mukha ng babae. Sa pinakahuling litrato pa ay kuha ng isang opisyal kasama ang mga kaibigan nito ngunit sa background makikita si Blade sa isang tabi, magkaharap sila ng babaeng iyon at parang may pinag-uusapan.

Lagi itong nakatalikod sa camera kaya hindi nakukuhanan ang mukha. I immediately closed it and dialled Blade’s number. Pero nakailang ring na ito ay walang sumasagot. Sa pangalawang attempt ko ay sa wakas may sumagot din ngunit hindi ang aking boyfriend.

“Hello?” narinig ko ang boses ng isang babae.

I ended the call when my head throbbed madly like hell. I began ignoring what just happened when my head pulsated again. Binaba ko ang cellphone at muling hinilot ang aking sintido, nagbabaka-sakaling mawala ito.

I was busy enduring it when I heard the door opened. Mag-isa nalang ako sa loob ng faculty room kaya mabilis na nagtagpo ang mga mata namin ni Savannah.

“Harper, can we talk?” humakbang siya palapit sa aking desk.

Her straight face told me that she’s about to say something serious.

“Now is not a good time, Sav.” mahinang tugon ko dahil sa mas lumalalang kirot sa aking ulo. I closed my eyes so I can better concentrate on the pain.

“Are you still mad at me?”

Damn it. The pain turned severe. I don’t know what’s going on and my head is always aching, lalo na sa mga oras na hindi ko inaasahan.

Natigagal ako nang imulat ko ang aking mga mata. Nanlalabo na ang aking paningin at halos hindi ko na mabasa ang mga nakasulat sa monitor sa aking harapan. I tried to blink a couple times but it didn’t get any clearer.

“Come on, Harper. Do you want me to apologize again? I thought we’re still friends?!”

With the throbbing pain inside my head, the numbing of my legs, and the blurriness of my vision made me feel that I’m going to be sick.

“Harper! Nakikinig ka ba? At least face me for god’s sake!” even Savannah’s voice started to fade away I couldn’t almost hear it.

I tried to stand and face her but then confusion was all over her face when she saw me. Halos matumba rin ako sa pagkahilo at animo’y wala na sa tamang balanse ang aking katawan. Mabuti na lamang at nasalo ako ni Savannah kaya hindi ako tuluyang nahulog.

“O-Oh my god, what is happening? Harper? Are you…”

“I-I… I…” I couldn’t form a word. Nabalot ng matinding pag-aalala ang kanyang mga mata.

“Shit! Are you okay? What the hell’s happening wit—”

And then everything becomes hazy. All I could remember was the tingling sensation all over my shaking body on the ground.

I feel like dying. So close to death that I almost thanked all the gods when I was able to open my eyes. But I noticed I wasn’t in the same place anymore.

“He’s awake!” someone called out.

Nakarinig ako ng mga yapak at ilang segundo lang ay natanaw ko ang mukha ni Parker at Savannah sa aking harapan, parehong nag-aalala.

“W-What happened? Where am I?” tinulungan nila akong bumangon sa kama.

Nang maiupo ako ng maayos ay saka ko napansin ang mga kagamitan sa paligid. At ang school nurse na lumapit sa amin. Doon ko natutunang nasa infirmary ako.

“You just had a seizure, Mr. Garcillano.” bigkas ng nurse na ikinagulat ko. She must be joking.

“No. It’s just a stupid headache.” tugon ko. Nagpalipat-lipat ang tingin ko kina Parker at Savannah na parehong balot ng kalungkutan ang mukha.

“I don’t think so. Especially in someone who doesn’t have a history of seizures, this must be something serious.” dagdag pa ng nurse na hindi agad nag-sink in sa akin.

“Harper, this is the first time right?” hinawakan ni Parker ang aking braso. Samantalang si Savannah ay nakaabang lamang sa mga pangyayari.

“Please don’t tell anyone about this. What happened here stays here.” I warned the two of them but I didn’t receive any agreement from them.

“I’m sorry..” napanganga ako sa wika ni Parker. What is he sorry about? What did he do?

“Mr. Garcillano, you should get yourself check at the nearest hospital. You must be dealing with other symptoms, you have to take it seriously.” advice ng nurse bago ako iwan nito sa dalawang kaibigan ko.

So she’s telling me that it’s not just a stupid headache? That these are just symptoms? That I am seriously sick?

Hindi pa man tuluyang nagsisink-in sa akin ang lahat nang bumukas ang pintuan at iniluwal nito ang kapatid ko. Agad kong tinapunan ng masamang tingin si Parker.

“I’m sorry but I have to tell someone.” muling bigkas ni Parker sa mahinang boses ngunit natakpan na iyon nang natatarantang boses ni Kuya Joko.

Chapter 38 [Distraction]

I remained firm and steady on my seat, letting myself wonder outside the window. I’ve never had a history of seizure, ever. So it left me all appalled and contemplating about what to do next.

I turned my head to check on my brother but all I see is the apparent frown on his face and the frightening aura embracing him. He’s just wearing a black tee-shirt and worn-out jeans but adding the intricacy of his tattoos in black ink, no one would really dare mess with him or dare speak to him at all. I’ve seen Kuya Evan and Kuya Atom infuriated, but infuriated version of Kuya Joko is in a whole new level.

I didn’t dare utter any word or at least made any sound, I even controlled my own breathing. I fixated my eyes to the front, the road seems like forever despite the car’s acceleration. Kumpara sa normal na pagmamaneho, kapansin-pansin ang mabilis na patakbo ni Kuya sa sasakyan. I wasn’t certain anymore if he wants to get us home faster than the speed of light or if he’s practicing his drag racing or both, probably both.

“Kuya, slow down.” sa pagkakataong iyon ay nagkaroon ako ng lakas ng loob na sabihin iyon sa kanya.

But all I received from him was a glare. Great. He really must have a death wish. Gumalaw ang panga niya at saglit na binalingan ako ng katakut-takot na tingin.

“What? I said slow down.” hindi ko na alam kung saan ko nahugot ang tapang para pagsabihan siya.

Kahit mas matanda siya sakin ay may karapatan pa rin naman akong ipaintindi sa kanya kung ano ang tama at mali at kahit na ipagmalaki niya pa sa akin ang tatlong taong agwat niya sa edad ko ay wala pa rin akong balak na magpatalo at magpakatimpi.

Hinabol ko ang aking hininga at kinalma ang sarili. I know the reason why he’s being difficult since the moment we left the infirmary. He’s been insisting to drive me to the nearest hospital like what the school nurse advised us but I told him I wasn’t ready yet. I’m too exhausted to even do all the tests.

Eventually, he changed to lower gears and the speed slowed down. Since he started the driving, he never spoke to me or probably got tired of arguing with me, in other words. I can’t blame him since I know that he’s just worried but he shouldn’t blame me for not doing the things I wasn’t prepared yet.

Limang minuto na lamang ang nalalabi bago mag-alas siyete ng gabi. Madilim na ang kapaligiran nang tumigil ang sasakyan sa tapat ng bahay. At kahit na pinatay na niya ang makina ng sasakyan ay naroon pa rin sa manibela ang kanyang mga kamay.

Silence filled the both of us. No one didn’t make any sudden move and he seemed contented not talking to me. But no matter how mad he is at me, I won’t let the night end without putting an effort to at least talk some sense into him.

“I didn’t know you have a connection with one of my friends.” panimula ko para lamang udyukin siyang magsalita. And I know it was effective when he stared daggers and raised a brow at me.

“That’s not what we should be talking about.” madiin niyang tugon. Pinantayan ko ang kanyang mapanghamong tingin.

“Why not? It was pretty obvious that you were just one call away.” I muttered, provoking the hell out of him even more. It’s getting good now, it’s better that he’s being responsive unlike the silent treatment he was giving me earlier.

“Stop changing the topic, Harper.” he sucked on his bottom lip and for one brief moment, he closed his eyes and shook his head.

“It’s not even a taboo subject so why not talk about it?” pakikipagtalo ko. Dahil doon ay mas lalong nalukot ang kanyang mukha.

“Because it’s not the pressing issue here, for god’s sake!” he then sputtered a handful of curses. He buried his face on his hands but after a minute, he looked up at me with a more delicate expression. “You’re sick, Harper. And it’s a lot better to get checked the earliest as possible before it gets worse. Don’t you understand that?”

I am the one with ill health, with the sick body, and the one who feels all the symptoms so I think I have the right to be ready before facing the reality. It’s just a matter of time now, I know. But… But I also know that it’s not the time to be selfish. Whether I like it or not, I need to deal with it as soon as possible.

“Okay. But tomorrow.” I surrendered. “And we won’t tell anyone yet unless we’re sure.” dugtong ko pa.

Napaawang ang kanyang bibig ngunit dinaan na lamang niya ako sa isang pagod na ngiti. I realized I was so closed-minded a while ago thinking that I could deal with it on my own and it will pass in time. We don’t even know what we’re dealing with yet so we have to be sure.

Nagkasundo kami ni Kuya na hindi na muna ipaalam sa iba ang nangyari sa school at sa maaaring pinagdadaanan ko. Though he’s still partially disagreeing about my decision but to keep my promises, he kept his mouth shut.

Naabutan namin sina Kuya Atom at Ate Catalina sa living room nang pumasok kami ni Kuya Joko sa loob ng bahay. Nagkatinginan na lamang kami, nagkaintindihan kahit walang senyas. Nagpaalam din naman siya at naunang umakyat sa itaas.

“You didn’t return any of my texts..” nagtatakang anunsyo ni Ate Catalina nang makalapit siya sakin. Kuya Atom was on the background talking on the phone. Her statement made me remember that we were supposed to hang out but it didn’t happen because of an unforeseen situation.

“I’m sorry, ate. Something came up kasi..” I just made excuses because it would be a long story to tell and I wasn’t also in the mood to be honest. I just wanted to get rid of the interrogation part and have some good sleep.

Pinakawalan din naman ako ni Ate Catalina at sinabing sa susunod na araw na lamang ulit namin susubukan. But I don’t think my schedule would give way to that since half of my time now is being spent on my boyfriend.

Oh. Speaking of him. I checked my phone first thing after I managed to get inside my room. The battery was dead so I grabbed the charger and let it charge for a while.

I was in the bathroom when I heard the consecutive notification sound from my phone. Hindi rin nagtagal ay narinig ko ang pagwawala ng aking ringtone. With an idea of who might be calling, I walked hurriedly back to the bedroom and felt some self-satisfaction when I saw my boyfriend’s name flashing on the screen.

“Are you okay? I’ve been trying to call you but your phone must have died.” bumungad sa akin ang nag-aalalang boses niya. There was also a slight tone of misery on his voice that even if I try to ignore, it won’t let me sleep in peace.

“Yeah, battery’s dead.” maikling tugon ko habang pinapakinggan ang malalim ngunit marahan niyang paghinga. “Anyway, I’m fine. I’m home now, preparing to sleep actually.”

I miss talking to him. It felt like it’s been too long that we haven’t talked to each other but regardless of the duration, I’d still miss him anyway.

But on the other hand, talking to him reminds me of what happened before the occurrence of the seizure. The pictures and the woman who answered his phone.

“I drove to your school, didn’t know na maaga ka palang umuwi. Ang mga kaibigan mo nalang ang inabutan ko roon.” sumikip ang dibdib ko sa narinig. If he’s talking about my friends, he’s probably pertaining to Parker and Savannah and the mere thought of that scared me.

“Oh! R-Really…” there was a lump in my throat making me stutter. “What did they… I mean, did they tell you anything?” I asked, fishing for information.

I gulped the bile down my throat so I could speak better and feel some ease but it was something I thought would work.

“Yeah. That uhh…” he hummed, probably recalling what my friends told him. “That your brother picked you up?” it sounded like he was anticipating a confirmation from me if what he’d been told is true.

“Yeah. Sinundo ako ni Kuya Joko. Uhm, anything else they might have mentioned aside from that?” I was pacing so I sat down on the edge of the bed to hush myself.

“Hmm.. no, nothing else.” nakahinga ako nang maluwag nang marinig ang isinagot niya. At least, my so-called friends can keep a secret after all.

“Uhm, so how’s your day? Saw some pictures taken from the campaign today and they all seem to be rooting for you.”

I looked down on my feet, still feeling a bit anxious to know the woman who answered his phone and the brown-haired woman caught in the pictures talking to him. I remembered Dani, Diego’s sister, who has the same brown hair but it would be stupid to think that she’s the only one who has that hair color.

“Yeah, it was tiring and I didn’t get to see you so… I wasn’t on my best mood. But I’m home now, laying on my bed, talking to the person I love the most..” he expelled some air lonesomely and acting like a kid who was separated from his family for years.

But talking to the person he loves the most?

“So pang-ilan si Bullet sa mahal mo kung ako pala ang una?” he couldn’t help his chuckle. Right at this moment, I can picture him on his dress shirt, resting his back on the bed completely unguarded.

“Of course, I love both of you but differently. My love for my kid is fatherly, while my love for you is romantic and sexual.” pinamulahan ako ng mukha at kahit wala namang laman ang bibig ko ay para akong nabulunan sa sinabi niya.

I was just teasing him but it wasn’t on the list of my expectations that he’s gonna take it seriously. But to hear him say those words made me feel effusive and almost emotional.

It was the same feeling that I woke up to the next day. Magaan lang ang pakiramdam ko kahit na naalala kong ngayong araw nakatakda ang pagpunta ko sa doktor. Kuya Joko’s perseverance made me do this even though I think I’m not sane enough to undergo the necessary tests.

Half of the day, I was in school finishing the same tasks and finalizing some of my reports. Pinaghahandaan ko na rin ang mga subjects na aking ituturo sa susunod na semestre.

“S-Somebody from your family has to know, and besides concern lang din ako sa health mo.” paliwanag ni Parker nang muli kaming magkita. We weren’t able to talk properly yesterday because of my brother’s arrival so right now, I asked him to drop his reasons why he had contact with him.

“Your type of somebody is Kuya Joko? Is that it?” pangungutya ko sa kanya. I was pretty sure there’s something going on between them but the only information I can gather from him is that he hates my brother, no more no less.

“It’s just that… siya lang ang may number ako, okay? Who was I supposed to call then?” depensa niya. Pinanliitan ko siya ng mga mata, sinusuri kung nagsasabi siya ng totoo o hindi.

“Why do you have his number?” my next question caught him off-guard. He nervously bit his bottom lip and shifted his eyes elsewhere.

Hanggang sa sumapit ang alas dose ay hindi ako nakakuha ng matinong explanation mula sa kanya. I know it’s not my business but it still concerns my brother. And it’s pretty obvious that they are both hiding something so I couldn’t stop my curiosity.

“We’ll meet you there.” Parker said in finality and then walked back inside the school. I asked him to come to the hospital later so I can have some support system once we get to know what we’re dealing with. Si Parker lang ang kailangan ko pero dahil lagi silang magkasama ni Savannah ay hinayaan ko na.

Parehas kaming nag-halfday ni Kuya Joko sa aming mga trabaho. He’s the one who insisted this idea so he should be with me on this process. Nang matanaw ko ang pamilyar na sasakyang tumigil sa tapat ay tumawid ako at sumakay kaagad sa loob.

“You feeling okay?” he asked before starting the engine. Hindi kagaya kahapon na pinagsakluban ng langit at lupa ang kanyang mukha, ngayon ay maaliwalas na ito.

“Yeah.”

It was actually random that I feel more than fine now. Hindi ko na nararamdaman ang pagkirot ng aking ulo o pagkahilo. Or maybe I wasn’t thinking about it that’s why I wasn’t feeling it.

He pulled the gearstick as we headed off. We were both silent for the past few minutes but the silence was interrupted by my phone’s ringtone. I secretly glanced at my brother after picking up my phone from the dashboard and seeing my boyfriend’s name flashing on the screen.

Oh shit.

“Hindi mo ba sasagutin ’yan?” pagpuna ni Kuya matapos ang isang minutong pagdadalawang-isip kung sasagutin ko ba ito o hindi gayong maaaring mapakinggan niya ang magiging pag-uusap namin ni Blade sa telepono. I was just staring at the screen.

The phone call ended. Hindi pa man ako nakakahinga nang maluwag ay muli itong nagring.

“Hello.”

Wala rin akong nagawa kundi ang sagutin. Umiwas ako ng tingin kay Kuya at bahagyang tumalikod sa kanya.

“Hey. Meet up later?” he usually asks me this like almost everyday so it wasn’t new. I miss him and I want to see him but I know I can’t, not yet, not today.

“I-I can’t. I mean, uhm.. I need to deal with some things later on.” katwiran ko.

“Things? What kind of things? Can’t you do it with me? I can help.” mas lalo akong nahirapang mangatwiran dahil sa boses niyang nagsusumamo.

I heard him sigh after hearing nothing from me for like ten seconds. Refusing him is a lot harder than I expected. But he doesn’t need to know yet. This is something I need to do on my own.

“Alright. Just text me when you get home.” may pagtatampo sa kanyang boses kaya napapikit ako at napahilot sa aking ulo, nagsisimula na naman itong kumirot.

“I’m sorry.” I muttered in a small voice.

“No, it’s fine. I’ll just… make myself busy then. I’ll talk to you later, ’kay? Take care then.” pagkasabi ay hindi pa niya agad ibinaba dahil parang may hinihintay na response sa akin.

“Okay.” bigkas ko kasabay ng isang buntong hininga.

I ended the call and threw my phone back on the dashboard. I couldn’t bring myself to smile after the phonecall.

Makahulugan ang mga tinging ipinukol sa akin ni Kuya pagkatapos. Mabuti na lamang at hindi siya usisero hindi gaya ni Kuya Evan na daig pa ang imbestigador kung makapagtanong, kaya tahimik lang kami hanggang sa marating naman ang ospital.

“Ready?” Kuya Joko held my hand and slightly caressed it. Though anxiety is crawling in, I nodded as an answer.

Nagtungo kami sa loob ng ospital. There were several sick people passing by, some are bedridden, and some are wheelchaired. Hindi binitawan ni Kuya ang kamay ko hanggang sa magtungo kami sa counter. I was fazed by the sight of sick people so I just stood there, watching.

“Paki-fill out nalang po itong mga forms.” inilatag ng nurse ang isang clipboard sa harapan namin. Nagtagal pa ang tingin nito kay Kuya bago nito asikasuhin ang sumunod na bagong dating.

“Do you want to sit?” nag-aalalang tanong ni Kuya nang mapansin akong palinga-linga sa paligid. Umiling lamang ako bilang tugon.

He filled out the papers and after that, we were told to sit in the waiting area and wait for my name to be called. Humupa na ang kirot sa aking ulo kaya gumaan ang aking pakiramdam. Kuya was on his phone while I was looking down on the floor, hoping that whatever this is, is just a stupid headache and nothing really serious or life-threatening.

Nang matawag ang aking pangalan ay dinala kami sa isang pribadong kwarto kung nasaan ang doktor. I was pretty nervous while giving answers to the doctor’s questions about my symptoms.

“And you never had a history of seizures?”

Umiling ako sa katanungan. He then asked about my medical history and did some basic physical examination.

“We’re gonna need to run some tests.” the male doctor gave me a reassuring smile before we left the room.

Nakaantabay lamang si Kuya sa aking tabi habang kinukuhanan ako ng dugo. A female nurse took a sample of my blood while I bite my lip, feeling pain from watching the needle on my vein.

We were told to wait for a while afterwards. Pinabalik kami sa doktor na tumingin sa akin nang makuha ang resulta ng lab tests. The doctor seemed to be fine while reading the result paper from the lab.

“The results are within normal but with respect to the symptoms that you have…” I felt the doctor was confused about something, it’s weird but I can sense it. “Let me uhmm…” tumayo ito at saka lumapit sa akin.

Pumwesto ito sa aking harapan.

“Frequent headaches, occasional dizziness and seizure, any other symptoms that you have experienced?” parang hindi kuntento ang doktor sa mga sintomas na aking ibinigay. He squinted his eyes at me when I didn’t speak for a moment.

“Harper?” Kuya softly tapped my back.

“S-Sometimes I uhhm… having vision problems. And sometimes numbness on my legs. And nausea, and uhmm unexplained vomiting..” I muttered, no choice but to admit it all.

I have expected Kuya Joko’s shocked reaction because I never told him those. The doctor nodded in agreement like there is a conclusion formed already on his mind. Eventually, the doctor wrote something on a piece of paper and handed it over to me. It’s a referral.

“Neurologist?” bigkas ko nang mabasa ang nakasulat sa papel na iyon, ang pangalan at ang numero ng kwarto na ayon sa doctor ay matatagpuan din sa parehong gusali.

“We need a thorough and accurate diagnosis, with your symptoms I believe a neurologist can help you with that.”

Kuya Joko was silently frustrated and he won’t let the day end without an accurate diagnosis of my illness. Nagtungo kami sa ni-refer ng physician at doon ay nag-undergo pa ako ng mas maraming tests.

I have undergone a neurological examination and changed my clothes into a hospital gown to do some scans. I was laying on a gurney being transferred to the radiology room, not letting go of my brother’s hand.

Hindi ako mapakali. I know the reason for these scans and I’m afraid to accept that there is something wrong with my brain. Nanginginig na ang aking mga kamay dahil sa takot. Tinitigan ako ni Kuya Joko nang mapansin ang ekspresyon sa aking mukha.

“You’re panicking..” aniya.

I wanted to curse at him for stating the obvious but he never laughed at me, instead he pressed the palm of my hand and softly massaged it. He looked down on me, eliminating my uncertainties.

“Alright, yes I am panicking.” pag-amin ko saka lamang siya ngumisi nang marinig iyon na manggaling sa akin.

Lumalakas ang kabog ng dibdib ko habang papalapit kami sa silid na patutunguhan. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang mga nagdadaang ilaw at ang mukha ng aking kapatid.

“D-Distract me. Tell me something. I need a distraction.” natataranta kong utos sa kanya para makatulong sa aking pagkalma.

His brows creased, dumbstruck and looking like he didn’t understand what I meant. “Tell you what?”

“Anything! I think I’m having a panic attack so distract me!” ginulo ko ang aking buhok at sadyang inilapat ang dalawang palad sa aking magkabilang pisngi.

I was breathing faster as time goes by, more like gasping for air.

“I don’t know what to tel—”

“Anything! Come on!” singhal ko sa kanya at saka siya sinamaan ng tingin. Minamadali siya dahil ilang segundo nalang ay dadalhin na ako sa loob ng radiology room.

“Fine! I uhmm…” he sighed profusely. “I cheated on my girlfriend.”

And suddenly after hearing what he said, all my panicky thoughts start to fade away. I stared at him with questioning eyes, stupefied and speechless. What did he just say?

I noticed how he struggled swallowing but then he forcefully looked at me.

“I cheated on Naomi, that’s why she broke up with me. Well, there’s your distraction.” he said nonchalantly like it wasn’t a big deal. It was totally unexpected but it’s effective, it helped me calm down. That’s one hell of a distraction!

Chapter 39 [Leave]

I was looking down on my feet when the tears trickled down my face. Convincing myself that I was numb didn’t help at all because all the negative emotions seemed to dawn on me one by one. I knew it. I knew something was wrong with me and it was so stupid of me to turn a blind eye, to pretend that it was nothing serious.

“So what are we gonna do?” Kuya Atom initiated the conversation because no one seems to be participating.

Everyone were tongue-tied after Kuya Joko broke the news to the whole family. It was our agreement, though. That once we know what we’re dealing with, if it’s more than serious, we’re gonna tell them what is happening.

“I know some doctors. We can create a team so we can customize the best treatment plan.” suggestion ni Kuya Evan na kanina pa ako malungkot na pinagmamasdan.

“Mom.” Kuya Atom called out to earn her attention.

I looked at Mom who buried her face on her palms. I noticed the dried up tears on her cheeks when she raised her head. Kanina pa siyang tahimik kaya hindi namin malaman kung anong tumatakbo sa isipan niya.

Kuya Evan and Kuya Atom both sat at the three-seater sofa with enough distance from each other, Mom and I both occupied the single sofas across each other while Kuya Joko remained leaning on the wall with squared arms, tahimik na nagmamasid at nakikinig sa pinag-uusapan. He had a poker face since we left the hospital, I wasn’t sure if he’s trying to hide his emotions but it was probably more convincing to think like that. I mean boys and how they always choose to be unexpressive, there’s nothing new.

Pinagdikit ni Mommy ang kanyang dalawang palad, animo’y nagdadasal habang nakatabon ang mukha niya roon.

“I’m calling Astrid. She knows what to do.” biglaang tumayo si Mom matapos ang matagal na katahimikan at nanginginig ang kamay na binuksan ang kanyang cellphone.

“We can settle with the local doctors, Mom. There’s no need for you to cal—” pinutol ni Mommy ang sinasabi ni Kuya Evan.

“I’m gonna call her! She has more knowledge and experience in this area. I want the best treatment plan for my son.” litanya ni Mommy, huling dumapo sa akin ang kanyang tingin bago tumalikod at binalikan ang kanyang telepono. She vanished from our sight right after a few seconds.

Tita Astrid is a double board certified oncologist, she’s an older sister of my late father. But she works in Canada so we all had the same reaction when Mommy told us that she’s gonna contact her. What is she going to do?

“I think Mom has a different action plan.” marahan ang pag-iling ni Kuya Atom habang hinihilot ang magkabilang gilid ng kanyang ulo.

“I think Mom wants what is best for Harper.” pagsabat ni Kuya Joko dahilan kung bakit nag-angat ng tingin sa kanya si Kuya Atom.

“Even if she brings him outside the country?” tinuro pa ako ni Kuya Atom. “With his condition, I don’t think that’s the best option here.”

I don’t know what they were talking about. But they probably got the idea since Mom is calling Tita Astrid so they think she’s gonna bring me abroad. That’s ridiculous. No one is leaving.

“We all want what’s best for him. Period.” Kuya Evan languidly snapped at the two of them, acting superior.

“So how did this happen again?” panimula ni Kuya Atom sa mas kalmadong boses. But I still could sense some resentment from him.

Nagkatinginan kami ni Kuya Joko. Until now, he’s keeping a straight face while on the other hand, I don’t know what face I was making. Natuyo na ang mga luha sa aking mukha, tulala at tanging pakikinig lamang ang aking kayang gawin.

“Harper has been experiencing the symptoms. Yesterday, he had a seizure. So I accompanied him to the hospital today and get himself checked.” Kuya Joko had told them already about this but he repeated just to satisfy Kuya Atom’s queries.

“And you just told us now?” kumunot ang noo ni Kuya Atom nang bumaling siya kay Kuya Joko na harapang suminghap at parang hindi nagustuhan ang narinig.

“What? So this is a competition now on who gets to know first?” maanghang na pasaring ni Kuya Joko. His arms fell and from passive, he’s now a bit tensed. Kuya Joko didn’t tell them that it was me, it was my decision not to tell them about my condition yet.

“You might have told us sooner. You really waited a day before telling us about this?”

Sila nalang dalawa ngayon ang nag-uusap samantalang ang panganay na si Kuya Evan ay tahimik lang, mas concern pa yata sa akin kaysa sa away ng dalawa dahil kanina pa niya ako pinagmamasdan. Kuya Evan knows about my headaches, and I remembered he told me to go see a doctor once but I ignored him. He must feel pity towards me now.

Kuya Atom and Kuya Joko’s brawl filled the air of our main living room making the atmosphere more depressing. But the loud ring of my phone took me out of my misery, lalo na nang mabasa ko ang pangalan doon ni Blade. With all that is happening, I almost forgot that I have a boyfriend.

“Hey.” I whispered when I got to hide in the garden.

Nagtago ako sa lilim ng pergola. Mabilis kong naramdaman ang lamig ng simoy ng hangin kung kaya’t niyakap ko ang aking sarili. Namumugto pa rin ang aking mga mata mula sa mabigat na pag-iyak ngunit mas magaan na ang pakiramdam ko ngayong kausap ko siya.

“How’s my baby doing?” his soothing voice swayed me. It is really such a mystery how the voices of the people we love can be this therapeutic. Na kahit ilang patong pa ang problema mo, marinig mo lang ang boses nila ay kusang mapapawi ang lahat ng mga pangamba mo.

Pero hindi ako kaagad nakasagot sa tanong niya. In the shortest second, I composed myself and made sure my voice won’t shake.

“I’m good. And how’s your campaign?”

We talked a bit about his work today and how it is always overwhelming. I let him talk and talk, just listening to his voice gives me warmth and solace.

“You’re still not telling me about your day. How good was it?” and him reverting back the hot seat on me made me reminisce what really happened earlier today.

“You did what? You cheated on her?” halos makuha ko ang atensyon ng mga nurses na kasama namin at pati ang mga dumadaan dahil sa lakas ng boses ko. I murmured ‘sorry’ to him after for being so loud.

“It wasn’t intentional. It just… It just happened..” Kuya Joko rubbed the back of his head as the nurses were already looking at him.

It just happened? May nagcheat bang it just happened? If he really loved his girlfriend, he won’t cheat no matter how strong the temptations are. Unless, he didn’t really love Ate Naomi. And unless, the temptation was really strong.

Hindi na kami nakapag-usap pa nang mas matagal dahil kailangan ko nang pumasok sa loob ng radiology room. Kuya let go of my hands when the hospital staff pushed the gurney so I could go inside and do the scans.

I was asked to lie down on the examination table inside a large metal tube that is open at both ends. The hospital staff were so nice that they even offered me some earplugs because I might find the machine noisy.

It took the scanning procedure more than 30 minutes before they let me out of the machine. We were told again to wait at the waiting area for the results of the MRI.

Kuya was pacing back and forth while I was just laxly sitting with my hands on my knees. I was feeling a bit lightheaded and watching my brother pacing around dazed me.

“Kuya, alam mo bang uso ang maupo? Nahihilo ako sa ginagawa mo eh.” I grumbled just to call him out. Napahinto siya nang mapansing nakatingala ako sa kanya.

“Tss. Fine.” nakasimangot pa siya nang maupo sa tabi ko. Obviously, he’s getting anxious about the probable result of my scans.

I was anxious too but I decided not to show it. And for me to remain still, I looked for another way on how to get distracted.

“See those nurses? They are ogling at you.” bulong ko sa aking kapatid kaya napaangat siya ng ulo at sinundan ang linya ng paningin ko.

“No, they are not.” Kuya defended. I don’t know if he’s pretending to be blind or he’s just really insensible.

“Yes they are. I mean, have you looked at yourself in the mirror? Sayang ang magandang genes natin kung hindi mo ipagmamalaki.” I looked at him from head to toe, he’s wearing a casual shirt and worn-out jeans but you can really call yourself blind if you won’t notice how good-looking he is.

“And besides, you’re single now.” dagdag ko pa.

Pinangliitan niya ako ng mga mata, parang ayaw maniwala sa mga sinabi ko. Sa huli, wala rin siyang nagawa kundi ang lingunin ang mga babaeng nurse sa reception desk na kanina pa nagpapa-cute sa kanya.

“The one in the middle is pretty. Look at her..” I leaned closer beside him and used a small voice to whisper.

“Nahhh..” gumalaw ang kanyang panga at marahang umiling. He doesn’t find the girl pretty?

I raised an eyebrow at him even though he’s not looking at me. “How about the girl at the front, with the red lipstick?” pinagmamasdan ko kung ano ang magiging reaksyon niya ngunit hindi pa rin ako nasiyahan sa nasaksihan.

“Not my type.” he shrugged his shoulders, acting not interested at anyone at all.

I squared my arms and leaned my back on the metal chair. “So what is your type then?”

He rolled his eyes and didn’t give me an answer. He’s probably so confused right now in this part of his life. He’s never been single for the longest time and he usually jumps from women to women so not knowing his type is understandable.

“I don’t have one.” bagot na tugon ni Kuya.

“Of course you have. You just haven’t discovered it yet.” pagkasabi ko nito ay kuryoso siyang tumingin sa akin at pabalik sa kawalan.

The nurse’s station is just beside the entrance. And the moment I followed his line of sight, I saw him looking at the entrance. When I noticed his discomfort, I knew he saw something he didn’t wanna see.

“Harper!”

Kumaripas ng takbo ang bagong dating na si Parker patungo sa kinaroroonan ko, sa likuran niya ay si Savannah na nakasunod lamang. I almost forgot I asked him to come here for support.

Hindi pinansin ni Parker si Kuya kahit nasa tabi ko lamang ito, nakatingin sa kanila. He occupied the vacant seat on my other side and Savannah followed on the next seat.

“You didn’t tell me he’s here?” sumiksik si Parker sa aking gilid upang ibulong iyon.

“What’s that supposed to mean?” I asked him, weirded out by his question.

“Nothing.” tugon naman niyang hindi ko naintindihan.

We talked for a bit. Pabaling-baling ang ulo ko sa kanilang dalawa nang marinig kong tawagin ang aking pangalan. Sabay kaming napatayo ni Kuya dahil doon.

“Go on, we’ll just wait here.” inunahan ako ni Parker sa pagsasalita kaya tanging tango lang ang naisagot ko sa kanya. Savannah gave me a short smile before I turned my back on them.

A nurse accompanied us to tell us where the doctor’s room is. Anxiety crawled in me, my mind’s telling me to run away so I could save myself from whatever this is but I know beforehand that it’s not the right option. Facing it, is.

“Please take a seat.” nakangiting itinuro ng doktor ang mga upuang nasa tapat ng kanyang desk. That smile wasn’t genuine, I sensed it.

Beside the doctor’s desk is a computer monitor with two wide screens. He clicked a button and said, “This is the result of your MRI scans..” and then I saw the scans in black and white color in different planes.

The doctor gave me one serious look before switching the screen in a cross-sectional view, pointing his finger into a white round matter. Working in the medical field, I know what it was.

“We found an abnormal mass of tissue in this part of your brain..” aniya habang nakaturo ang daliri roon sa puting bagay.

So it’s a tumor that’s causing all the symptoms. Oh god. Is this really happening?

“Frequent headaches, nausea, vision problems, gradual loss of sensation, difficulty with balance, personality or behavior changes, and seizures, all those symptoms were caused by the tumor.” parang nabasa ng doktor ang katanungan sa aking mga mata at kusa niya itong ipinaliwanag isa-isa.

“How does that happen?” tanong ni Kuya sa doktor habang nakakunot ang kanyang noo.

“It results when the cells divide more than they should or do not die when they should.” paliwanag ng doktor.

“So… this tumor, can you take it out? What’s the treatment plan? Fuck, is it cancerous?” Kuya followed up a lot of questions that were probably running in his head.

Slowly, I closed my eyes, couldn’t bear to see the white mass in those scans. I feel my head spinning, not because of the symptoms but because of what I’m hearing.

“We cannot tell yet if it is malignant or not. A biopsy is necessary to determine the type of lump.” pahayag ng doktor na mukhang hindi naintindihan ni Kuya dahil sa ginamit na terminolohiya. “It’s where we take a small sample of tissue and send it to the lab so the specialist can further examine it under a microscope.”

Kuya recklessly sighed and tried to find my eyes. He caught me lost in thought but he never asked me to give a comment about it.

“Can we take it out? Yes. Surgery is usually the first treatment. The treatment options depend on the type of brain tumor you have..” the doctor glanced at me and continued, “as well as its size and location.”

“Is it that bad? I mean, does it affect other organs?” dagdag na tanong ni Kuya, alam niyang wala ako sa tamang katinuan kaya siya na mismo ang nangunguha ng mga impormasyon.

“It is not possible for anyone to predict the exact course of the disease because there are many factors that may affect your brother’s prognosis. We also took a look at his blood test to check his overall health and hormone levels, luckily no organ is affected.”

Nakahinga ako nang maluwag kahit na alam kong malaki pa rin ang aking problema. Brain tumor. Oh god. I know for a fact that some people ended up dead because of it, or died during the surgery.

“Oh no..” Parker mouthed when we came back to the waiting area to pick them up, but with the gloom my brother and I have on our faces, it was easy to tell that we received bad news.

Niyakap ako ni Parker na kahit hindi ko na ipaliwanag sa kanya ay mabilis niyang naintindihan ang nararamdaman ko. A tear escaped my eyes, mabilis ko itong pinahid dahil ayaw kong magmukhang mahina. The Harper they know isn’t weak.

“Thanks for coming.” nginitian ko siya maging si Savannah na malungkot na nakatingin sa amin.

“Let’s go.” Kuya motioned me outside the hospital.

We had our agreement that after this, serious or not, we’re gonna tell the family about my condition. Kuya held my hand and squeezed it gently when we were inside his car, the emotion in his eyes are telling me that I’m not gonna fight this alone and everything will eventually be okay.

“Hey, baby? Still there?” nakabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Blade sa kabilang linya.

“Y-Yeah, I’m sorry I spaced out. Uhm, do you have free time tomorrow?” The reason why I spaced out is because I was thinking that I should tell him. He’s my boyfriend and he has every right to know what’s going on with me.

“I always have time when it comes to you, Harper.” mabilis niyang tugon, hindi pinag-isipan at parang given na ang mga salitang iyon.

Nang makabalik ako sa sala pagkatapos ng tawag ay naabutan ko ang pagtatalo nina Mommy at ng mga kapatid ko. There was some kind of a debate that was probably going on without me and now that I came back, they toned down their voices.

“What’s going on?” I had the guts to ask since I couldn’t stay silent anymore. Looking at their agitated faces, I know I caught them in the middle of an argument.

“Mommy called Tita Astrid and now they agree to the idea of bringing you there for treatment.” nakatanggap ako ng kasagutan mula kay Kuya Evan.

“Where?” they all sighed and shook their heads in chorus with my next question.

“In Canada.” Kuya Atom responded.

Awtomatikong lumipad ang tingin ko kay Mommy na kanina pa nakayuko at hindi magawang gantihan ang mga tingin ko. She can’t be serious. Why would she bring me there when I can have the treatment here? It’s not like this disease is rare and only a few doctors can treat it. So I don’t understand.

“Mom?” I was waiting for an explanation from her.

“They offer better treatment abroad and they have more experienced neurosurgeons. Why settle here when we could have the best treatment abroad?” Mom reasoned out.

“Because travelling might only complicate his condition, Mom.” Kuya Joko rebuked, shaking his head in disapproval.

“I’m not asking for anyone’s approval. I’m gonna get my son the treatment he deserves!” pinal na pahayag ni Mommy bago tumayo at umalis, naiwan kaming lito at hindi alam kung ano ang gagawin.

No matter how many of us oppose the idea of me leaving the country, still Mom has the major vote. With the look on her face, she seemed scared like she already went through the same experience before.

“Do you want to leave?” Kuya Evan asked me after the long silence. I remained stood still, introspecting.

But I feel like whatever I have to say, it’s useless. But do I like to leave? No. I can’t decide on my own now that I have someone I love, someone who loves me and won’t think of leaving me if he was in my position. I won’t leave, I can get the treatment here, I will stay as long as I could.

I just hope I won’t get any other reason to want to.

Chapter 40 [Reason]

Maybe right now we think we still have a lot of time in our hands, but we’re not going to be here forever, and the truth is… we’ll never know when our journey here on earth will come to an end. So we have to live life with no regrets and stop waiting for the right time to make a move, to say what we want, and to do what our heart is telling us to do.

No matter how many problems I have, I don’t want to worry. Worrying is a waste of time. It doesn’t change anything. It just messes with my mind and steals my happiness.

“How are you feeling?” nakausli ang ulo ni Kuya Evan sa nakaawang na pintuan ng aking kwarto, sinira ang pagmo-moment ko.

I was just sitting down on the edge of the bed while contemplating on the words I will use to profess my sickness to my boyfriend. I wish I could just tell him — ‘Blade, I’m pregnant’ because that would be a hell lot easier.

“I’m fine, Kuya. Stop worrying so much about me.” I said just to stop him from overthinking. Mas stressed pa yata sila kaysa sakin, eh.

He opened the door wider and let himself in. Tinabihan niya ako sa pagkakaupo sa kama at dahil masyado siyang malaki at mabigat, lumundo ang kama kaya halos umuga ako sa impact ng pag-upo niya.

“You can’t fool me. I know what’s going on inside that head of yours.” lapastangan niya pang dinuro ang aking ulo at pinaningkitan ako ng mga mata. Kuya Evan is the closest resemblance to Dad’s face kaya minsan naaalala ko si Daddy sa kanya.

Well, I can’t really deny that he’s good at interpreting my expressions even though myself couldn’t tell. And whenever I feel anxious, he would feel that.

“S-Should I leave?” hindi ko magawang tumingin sa kanya nang itanong iyon kaya nanatili sa aking mga daliri ang paningin ko.

If they think that leaving is the best option, I’m going to consider it. There’s just one reason that holds me back and thinking of him makes me want to stay because that’s what makes me happy. But at the same time, setting aside the option to get the best treatment seems selfish. So I was tied between choosing to be selfishly happy and miserably healthy.

“Don’t make me decide for you.” panangga niya, ayaw akong bigyan ng konkretong sagot.

“I was just asking your opinion. O kung ikaw ang nasa posisyon ko, anong gagawin mo?” I tried to make it sound easier to comprehend so I can get his idea.

“If I were in your position, of course I won’t leave. I have a loving wife and kids.” nagmistulang musika sa pandinig ko ang narinig na sagot mula sa kanya.

“Exactly!” pagsang-ayon ko nang may mapagtanto sa aking sarili.

“What do you mean exactly?” he creased his brows at me.

“If you were in my position, you will stay because you have people you don’t wanna leave here.” I muttered, paraphrasing what he just said but I never saw any hint of expression on his face that tells me he understands me.

“Don’t compare my decision to yours because clearly we have different situation. I have a family.” madiin niyang pahayag na parang hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin no’n.

“And I have a boyfriend so it’s pretty much the sa—” my mouth fell open as realization hits me. I wanted to curse my tongue so bad for talking nonstop.

The reaction on his face was priceless. “A boyfriend?” he asked with all the sarcasm in the world.

“W-Well, it’s not like you didn’t know about my relationship with the mayor?” kinakabahan kong tanong. Kinalaunan ay napagtanto kong hindi naman ako gaanong mahihirapang magpaliwanag sa kanya dahil may ideya naman siya patungkol dito.

“The last time, you told me you dumped him.” he said as a matter of fact.

Wait, did I just really tell him that? I can’t remember!

“So it was just a bunch of crap?” he clenched his jaw as his mouth twisted.

So I did really tell him that? Shoot! How am I gonna explain this to him now?

“H-He’s my boyfriend. And this time, it’s serious..” I didn’t have any other choice but to admit it to him. Thinking that at least, one family member knows about it so I can hear some unbiased opinion. Well, I wasn’t just exactly sure if Kuya Evan can provide me an unbiased opinion.

“So you’re thinking of staying because of him?” patutsada niya. Talking about unbiased opinion, here we go.

I shook my head to get rid of the unconventional thoughts inside my head. “No. I’m considering staying as an option, Kuya. And I know… pinapangunahan ako ng mga emosyon ko. So I’m taking my time. I won’t make any rash decisions. I’m gonna weigh all the options.” I nodded, agreeing with my own words.

“You don’t have so many options when it comes to Mom.” he insisted.

“I know. So I’m thinking if you can talk to her.” I raised my head to meet his eyes. Hinayaan kong basahin niya ang emosyong nakatago sa aking mga mata.

He’s the eldest so Mom might listen to him. He looked down and massaged his temples looking so stressed out.

“Please?” I begged and pursed my lips like a kid asking for a candy. Nagtagal ang tingin niya sa akin, animo’y isa akong painting na hirap siyang intindihin.

“Alright. I won’t make any promises that I could change her mind. I’ll try.” I couldn’t keep my joy so I hugged him genuinely and murmured a ‘thank you’ to him.

The next day, I was at shop. May usapan kami ni Blade na magkikita kami nang alas kwatro at tatlumpung minuto na lamang ang natitira bago ako umalis. Nagpumilit pa siyang sunduin ako pero sinabi kong ako na lamang ang pupunta kung nasaan siya.

“The last is the inventory and you’re good to go.” nginitian ako ni Kean nang itanong ko sa kanya kung mayroon pa ba siyang ipapagawa. I asked him if I could go out early because I’m meeting someone.

“Thanks, Kean. I’ll just get my things.” nagpaalam ako sa kanya at patungo na sana ako sa locker area nang marinig ko ang bell hudyat na may bagong dating sa shop.

When I saw who it was, I immediately rushed to her.

“What happened?” tanong ko saka binuhat ang asong dala-dala niya.

She seemed anxious. Dumapo ang mga mata ko sa kulay ng buhok niya ngunit mabilis ko ring iniwas ang tingin ko roon.

“I-I don’t know. Cody was fine an hour ago, but minutes after he’s just vomiting..” Dani answered, her hands were shaking in fear.

Ipinasa ko ang aso sa isang staff upang dalhin ito sa examination room. I patted Dani’s shoulder and told her that Cody is going to be okay. Kean went inside the room to check on the sick dog. Naiwan ako kay Dani upang aluhin ito dahil may nagbabadya ng luha sa mga mata nito. I didn’t know she’s this emotional when it comes to animals.

“What do you think happened to him?” she asked when I motioned her to occupy a seat in the waiting area.

“We don’t know yet. Don’t worry, the vet’s already checking on him. He’s gonna be fine.” I gave her a reassuring smile just to calm her down. “Uhm, are you gonna be okay here? It’s my out already and I have to g—”

“Can you check on Cody? Please? I need to know if he’s okay…” she was biting her lower lip due to frustration so I had no choice but to give her what she wants. She’s just probably looking for assurance that Cody is going to be fine.

I looked at the wall clock to check the time before walking inside the examination room. The dog is lying down on the table while Kean is busy working on him. Bahagya siyang nagulat nang mapansin ang presensya ko.

“I thought you were leaving?” Kean asked quickly and put his focus back on the dog.

“I know the owner of this dog, she’s my friend’s sister. Anyway, I just want to check if he’s going to be okay?” I looked down on the sick dog and caressed its fur.

“Yeah. He just probably swallowed something. I’ll do some scans just to be sure.”

I let them do the work. Muli akong napatingin sa orasan nang lumabas ako ng silid. I still have ten minutes left. Naabutan kong may kausap si Dani sa telepono ngunit agad nitong binaba nang makita ako.

“How is he?” wala na ang bakas ng luha sa kanyang mga mata nang lingunin ako. It just seemed off to me because she was utterly emotional a while ago and now she’s… I don’t know.

“The vet took him for some scans. But he’s gonna be fine, Dani.” she nodded after hearing what I said.

I took a few steps behind the counter to get my things so I could leave now. I smiled at Dani when I walked past her and bid my goodbye but she stood up and grabbed my arm. Halos mapatalon ako sa gulat dahil sa ginawa niya.

“U-Uhmm…” she even stuttered but when she noticed I was looking at her hand on my arm, she briskly removed it. “Sorry. I just—”

“Do you need anything else, Dani? I need to go na kasi, eh. And I’m kind of in a rush.” I told her patiently so she won’t abuse my time.

I caught her glanced at the wall clock in a brief second before telling me what she needs. “If ever you see my baby brother, please don’t tell him about this. He’s with dad and I don’t want him to worry.”

I kinda don’t understand why she doesn’t want to tell Diego when it’s his dog in the first place. Tumango nalang ako bilang tugon upang makaalis na ako.

“Thank you.” her smile didn’t reach her eyes when she finally let me go.

I sent Blade a message while I was inside the cab. I was asking him if the campaign is already over but come five minutes then ten minutes, I haven’t received any reply.

“He must be busy..” I told myself.

The cab parked outside a structural building. It was an old museum but now it’s being used as a venue for social functions because the place is humongous so there is enough space for grandiose occasions.

I took an elevator to get to the auditorium. I inhaled a deep breath, preparing the right words inside my head so I could tell him about my condition without breaking into tears.

The cold air welcomed me as I advanced several steps inside the huge auditorium that looked like a dome. I saw people like ants scattered on each corner but most of them were already leaving, mukhang katatapos lang ng event.

Opposed to the direction I was heading, sinubukan kong hindi mabunggo ng mga dumadaang tao na palabas ng lugar. There were still officials up on the stage but I can’t seem to find my boyfriend among them.

“Sorry.” paumanhin ng isang matandang lalaking nakabangga sa akin.

I felt a bit weary from walking and dodging the people hurrying to the exit. Hindi naman ako mabilis mapagod pero dahil sa aking kondisyon ay parang madali nang maubos ang lakas ko. Nanghihina ako kaya naupo muna ako sa isang upuan, malayo sa mga tao.

I stayed there for five minutes, palingon-lingon pa rin sa paligid nagbabaka-sakaling makita ang aking hinahanap.

“Harper?”

On my far right is Diego walking towards me. Nakasuot siya ng pormal at sa likuran niya’y natanaw ko ang amang gobernador na pinalibutan ng mga opisyal.

“Hey..” bigkas ko sa mahinang boses. “Wasn’t expecting to see you here.” dugtong ko.

He stood in front of me. Nabanaagan ko sa mga mata niya ang pag-aalala pero pinilit nitong hindi ito isalita.

“What brought you here?” hinimas niya ang likod ng kanyang ulo nang may mapagtanto sa sarili. “You’re looking for him?” makahulugan niyang dagdag.

Nag-init ang aking mukha dahil sa sinabi niya. Am I too transparent? Is there any face reflected on my eyes that tells him I’m looking for the mayor?

Defeated from my own thoughts, I nodded at him. What’s there to hide anyway? Few people already know my secret or let’s say partially secret relationship with the mayor including him.

“He’s gone, you didn’t know?” may pagtataka sa kanyang ekspresyon.

“What do you mean he’s gone?” I reiterated, he must be joking.

“Hindi pa man tapos ang campaign umalis na siya. It seems urgent. You should text or call him.” paliwanag niya.

Marahan akong umiling-iling. “He’s not replying. Let me try to call him.” nagmamadali kong dinial ang numero ni Blade sa aking cellphone.

We had an agreement that we’re gonna meet up here kaya hindi ko maintindihan kung bakit niya kailangang umalis. Maybe, there’s an emergency? But if it’s something important, I think I have the right to know and be notified.

Ilang beses ko siyang tinawagan pero ring lang ito nang ring.

“Not picking up?” Diego noticed the frown on my face as I made the third attempt to call.

“Nope.” my lips puckered and decided to stop calling.

Wala akong ibang naiisip na rason kung bakit siya hindi sumasagot sa mga tawag ko. It’s either he left his phone unattended or he just really doesn’t want to answer it, simple.

“I’ll stay here for now. If he ever finds me, he’ll know that I’m here.” ang mga katagang namutawi sa bibig ko ay nagsilbing pakunswelo na lamang sa aking sarili.

“Are you sure you’re gonna be okay?”

I beamed a smile at him like I always do. “Come on, I’m gonna be fine Diego. I’m Harper. I’m always fine.” tinapik ko pa ang kanyang balikat upang mas magmukhang totoo.

“Okay. Aalis na ako. See you around.”

Nagpalitan kami ng ngiti bago siya lumabas ng auditorium kasunod ng kanyang ama at iba pang mga kaalyado nito. Nang tuluyan silang maglaho sa aking paningin ay saka bumagsak ang aking labi. So much for acting strong, I shook my head.

I spent an hour waiting at the same spot, hindi ako umalis sa aking kinauupuan. I tried to call his number again a lot of times, but he’s still not picking it up. Ilang buntong-hininga na rin ang nagawa ko habang pinanonood ang unti-unting paglisan ng mga tao.

Another hour has passed, it’s already six and my butt hurts already from sitting still. There are still few people around but they are the workers and cleaning staff. Miminsan silang napapatingin sa aking gawi ngunit walang naglakas-loob na lumapit.

I was staring at my phone. Kahit isang text o missed call ay wala akong natanggap. Nahihiya naman akong tawagan si Tito Henry upang itanong kung nasa bahay ba ang anak niya, and besides I don’t have his number. Maybe Mom have his number. But I don’t want to talk to Mom right now so I’m back at staring at my phone feeling so pathetic.

My head felt heavy and it makes me want to lay in bed. I let my fingers tapped the handrest successively as a way of decompressing. When the time on my phone hits seven and still no news from him, I made up my mind and stood up. I was done. This is ridiculous. I waited three fucking hours for nothing!

One step and I felt a sharp stinging pain on my head. Napahinto ako at nanatili sa aking kinatatayuan ng ilang segundo bago muling nagpasyang gumalaw. It was a miracle that I could still get out of the building without fainting. I maybe light-headed but I know I’m still sober.

I got home by a cab and the moment I stepped in our living room, I found them in the middle of a heated conversation and it looked like they have been waiting for me.

“I’m not against the local doctors but what I’m saying is that the doctors abroad has more experience in treating this kind of illness.” that was Mom’s voice.

“You don’t know that, Mom.” Kuya Joko rebutted.

“Harper will stay here and we’ll make sure to find great doctors for him.” sabat pa ni Kuya Atom saka lumingon kay Kuya Evan, naghihintay ng suporta mula sa kanya.

“I think we should let Harper decide.” Kuya Evan shrugged his shoulders while Kuya Joko and Kuya Atom both groaned in disagreement. The two probably think that I’m just gonna follow what Mom wants so they were frustrated of letting me decide.

“I can’t believe this!” Mom crossed her arms, already lost her patience.

“Harper, what do you say?” Kuya Evan turned to me, asking for my decision. Sabay-sabay silang nagsilingunan sa aking direksyon. Titig na titig sa akin si Mom na parang binabalaan akong sumang-ayon sa kanyang kagustuhan.

I’ve been thinking this a lot lately and I know it’s stressing but I don’t want them deciding for me. I have a say on this. It’s my body, it’s my life, so I should be the one to make the final judgment.

“I’m not leaving. No one’s leaving.” sa mga salitang ginamit ko ay nakahinga nang maluwag sina Kuya samantalang hindi makapaniwala si Mommy sa narinig.

“Harper, think this through. I know leaving is hard but it’s your best option. You’re my son and I wo—”

“I am thinking this through, Mom. And that’s it. I’m not leaving.” hindi ko siya pinatapos dahil alam ko na ang sasabihin niya. She’s just gonna brainwash me or make me feel bad about dismissing her but there’s no way she’s gonna change my mind.

For better or for worse, I’m not gonna leave my boyfriend even though I don’t know where the fuck he is.

I was about to walk out when I saw the crystal tears on Mom’s face. It wasn’t pretentious because she was trying to hold it back but she just couldn’t.

“Mariano had the same illness. It was the same brain tumor that killed him.” Mom started to talk about our late father but what she said shocked us to the core.

“Mom, what are you saying??” hindi makapaniwalang tanong ni Kuya Evan.

“Y-You said before it was a heart attack that killed him?” Kuya Atom’s voice broke, may nangilid na luha sa kanyang mga mata.

Mom slowly shook her head and wiped her tears. I wasn’t here when Dad died. I was… I was…

“The doctors failed to give him the right diagnosis. He had a heart condition so his seizures were mistaken for a heart attack but it wasn’t what killed him. He died from receiving the wrong treatment.” she explained, making us all realize that what we had been believing was just a bunch of lies.

I once remember Dad complaining about headaches, almost the same symptoms I am experiencing now, and he was afraid to tell Mom and my brothers because they would just worry.

“And your father didn’t wanna leave so we settled with the services we were offered here. Harper, I’m begging you… please don’t make the same mistakes your father had done. I don’t wanna lose you like how I lost your father…” it was heartbreaking to hear that Mom is begging me to not step on my father’s shoes.

My mind’s already made up a while ago but now… upon hearing Mom’s revelations and seeing how still devastated she is from my father’s death, I just wanted to hug her and tell her that I’m gonna do what she wants.

I need to leave. I don’t want my mother to grieve another person that she loves. This disease took my father’s life. And I’m not gonna let it happen to me. I’m gonna fight it. I’m gonna survive it.

“Alright. When are we leaving?” I asked that made her looked up at me, still there was sadness in her eyes but was comforted by the words that came out of my mouth.

I thought I won’t find the reason to leave but here it is. But I won’t leave yet until I get to tell Blade about it. I won’t leave him clueless about what’s going on. I’m going to tell him no matter what. I just need to know where the hell he is.

Chapter 41 [Question]

The slow rhythm of the classical music playing in the background and the chattering of people filled my ears. I suddenly felt so out of place just by hearing the people around talking about business and investments and profits and that listening to it for almost an hour, I grew tired of it.

I stole a champagne bottle and poured myself a glass. I was only twenty years old and it’s my first time to try alcohol. Namangha ako sa malinaw na likidong isinalin ko sa isang baso. I carefully looked at it and smelt it.

“Don’t even try drinking that.”

I looked up to see Kuya Evan who just caught me and I made sure the annoyed expression on my face was evident. Kahit kailan panira talaga siya. Lagi niya akong binabawalan sa lahat ng bagay.

“I think my age is legal enough to at least try a glass.”

He was wearing the same suit and tie just like what the other guests wore. His hair is fixed in a slickback that made him look younger than his age.

“No, you are not going to drink that.” paghihigpit niya kahit na inilayo ko na ang bote ng champagne ay inagaw pa rin niya sa akin.

“Oh come on!” napamura ako nang mahina kaya nakatanggap ako sa kanya ng isang konyat sa ulo.

Sinamaan ko siya ng tingin, sinigurado kong tatagos ito sa balat niya at mararamdaman niya ang sakit. Pinantayan niya ang tingin ko ngunit mabilis na naagaw ang atensyon niya nang lumapit ang kanyang asawa sa kinaroroonan namin.

“Ate Jacky, can you tell my brother to mind his own business?” sarkastikong parinig ko makaganti man lang kay Kuya.

“Don’t listen to him. Yeah he’s twenty but he’s acting like a teenager.” patutsada ni Kuya na mas lalong nakapagpakulo ng dugo ko.

I scoffed, thinking that my brother is unbelievable. Pailing-iling lamang si Ate Jacky sa kanyang tabi. Ilang saglit pa ay tinawag sila nina Mommy at Daddy upang ipakilala sa ibang panauhin.

“Stay here and don’t touch any alcohol.” Kuya Evan left me an empty warning before they rushed over to our parents.

Naiwan ako sa table mag-isa habang pinapanood ang mga tao sa paligid na walang sawang mag-usap tungkol sa kani-kaniyang negosyo. Today is Daddy’s birthday and they invited almost everyone they know and work with. Karamihan ay matatanda, ako lang yata ang bata-bata at fresh dito, eh.

To kill my boredom, I decided to eat when Dad pulled the chair beside me and sat on it. May iilang hibla na ng puti sa kanyang buhok ngunit kahit na ganoon ay hindi siya nagmukhang matanda. Gwapo siya noong kabataan niya kaya naipasa niya ang magandang lahi kina Kuya samantalang namana ko naman ang ganda ni Mommy.

“Why are you eating alone here?” bumaba ang tingin niya sa karne sa aking plato na para bang naaawa siya sa mga hayop na kinatay para lamang may makain ako.

“I don’t have anyone to eat with.” I said and shrugged my shoulders to act like it’s something already usual. I’m always the loner of the family. Wala namang bago roon.

“You can eat with your brothers.” natatawa niyang suhestiyon dahil alam niyang wala akong kasundo sa kanilang tatlo.

“Not a good idea, Dad.” nahawa ako sa kanyang ngiti kaya natatawa na rin ako. We laughed when all of a sudden, I noticed the disconcerted look on his face like he was bothered by something.

“Everything’s okay, Dad?” hinanap ko ang mga mata niya dahil nakatungo lang siya sa ibaba at papikit-pikit.

“Y-Yeah, I’m okay.” nag-angat siya ng ulo at doon ko nakitang bumalik na sa tamang kulay ang mukha niya, kanina kasi ay medyo namumutla siya. I was about to ask him further about it when some guest approached him so Dad had to leave me in the table.

“Hey Harper? Are you… okay?” nakabalik ako sa aking wisyo nang may tumapik sa aking balikat. I met Savannah’s eyes filled with worry.

I looked around and remembered that we were in the school cafeteria and I spaced out. Nakapila si Parker upang bilhin ang aming mga pagkain samantalang nagpaiwan si Sav para may kasama ako sa table.

“Yeah. I’m fine.” huminga ako nang malalim at isinantabi muna ang mga alaala ng aking ama.

“Did you…” muli akong napatingin kay Savannah dahil parang may sasabihin siya ngunit nahihiya itong ituloy. “Did you tell him? About your condition?”

I didn’t have to ask her if who is she referring to. It was obvious that she’s talking about Blade. Matagal-tagal na rin kaming hindi nag-uusap ni Savannah dahil sa nakaraang alitan namin. Of course, I made it clear to her to back off so she really did what I asked her. Pero ngayon, hindi ko alam kung ano ang nagtulak sa kanya para basagin ang kanyang katahimikan.

“No. Not yet.” tipid kong sagot.

Marahan siyang tumango at nakakapagtaka na hindi siya nagpakita ng anumang violent reaction.

“Do you plan on telling him?” I couldn’t tell if her question was sincere but I’d like to think it that way.

“Yeah. I’ll tell him.”

My eyes dropped on the table where my phone was. Blade has been calling me since this morning but I never picked up any of it, didn’t read his messages either. I don’t want to talk to him over the phone. I want to see him. I believe he has a valid reason why he didn’t show up yesterday.

“Don’t worry, maiintindihan naman siguro niya kung anuman ang magiging desisyon mo. But… are you really gonna leave?” now she has all my undivided attention. She was just staring at me, waiting for an answer.

“How did you know I’m leaving?”

Nang saglit niyang lingunin si Parker sa counter ay nagkaroon ako ng ideya. I’ve told Parker almost everything so he probably circulated the news to Savannah.

“Look, I know I’ve been a bitch but I’m still your friend, you can still count on me. I’m trying to… to be a better person. I made mistakes and I know it’s awful. I’m an awful person and I was just eaten by my insecurities.” hindi ko naman hiniling na marinig ito sa kanya pero kahit na ganoon ay gumaan ang loob ko sa mga salitang ginamit niya.

I’m sick and my days are probably numbered now so hating someone is the least of my concern.

“I hope you can still see me the way you see me before. And I’m deeply sorry about what happened to us.” she added with a convincing look on her face.

Tinimbang ko kung naroon pa rin ang hinanakit ko sa kanya ngunit hindi ko na ito mahanap. It is really true that when you’re sick and close to dying, you’re gonna lose the energy to hate.

“I uhhh…” panimula ko, sinusubukang ibalik ang normal na pakikitungo sa kanya. “I feel like I was swayed by Mom’s tearful words. I was planning on staying, pero nalaman kong pareho pala kami ng naging kondisyon ni Daddy noon and he died because of it. So Mom had some sort of a trauma from what happened to him.”

Savannah listened intently. I feel so down and bothered at the same time. If I leave, I’d probably stay in Canada for months for my recovery or if I ever recover from this. And if I don’t, I’ll be dead and alone, no Blade by my side.

“And your Mom is scared that you’re gonna…” hindi niya nagawang ituloy ang balak na sasabihin ngunit na-gets ko rin naman kung ano ang gusto niyang tukuyin.

“Yeah. So it’s best to leave..” I said, staring at nowhere.

Mom is deeply scared that I’m gonna end up dead like my father. I was only hesitating because of my boyfriend. There is a part of me that is scared too that he won’t like the idea of me leaving him.

“I’m sure if he really loves you he would understand.” bigkas ni Savannah upang pagaanin ang loob ko.

“What if he doesn’t want me to leave?” tanong ko. I haven’t asked Parker about this kind of question that bothers me since yesterday.

“Then he’s selfish. Love is not selfish, you know that.” mabilis niyang tugon, tumango-tango ako pero naroon pa rin ang pangamba. “Come on Harper, magkakalayo lang kayo ng saglit na panahon. Babalik ka pa naman ’di ba? Hindi ka naman pupunta ro’n para mag-migrate, magpapagamot ka lang. And it’s the modern world now, there’s a lot of ways to communicate.” dagdag niya.

She really has an excellent point. Why am I being so sentimental about it in the first place? Communication has been accessible nowadays however I think that it’s still a lot different when you are with the person you love, where you can touch him, hug him, kiss him and make love to him.

“Don’t tell me you’re frightened of the long distance?” she muttered like she was able to read what’s on my mind.

I shrugged my shoulders. “Well, I don’t know if it’s gonna work.” pag-amin ko.

Wala naman talaga iyong kasiguraduhan. It’s a risk. Besides, long distance relationships never worked. Unless it does.

“Distance is just a test to see how far love can travel. And if your love for one another is real, it will never be over.” makabuluhang pahayag ni Sav na nagpalinaw sa akin ng lahat.

Dahil sa mga salitang iyon ay nabuhayan ako ng loob. She’s right. It’s just a test. And it’s not like I’ll be away forever. I’d still come back. I’m gonna get through this. I’ll survive this because I have people who love me and a person who wants to spend the rest of his life with me.

Pagdating ni Parker dala ang aming mga pagkain ay tahimik na kami pareho ni Sav kaya naninimbang ang mga tinging ipinukol niya sa aming dalawa.

We ate and talked about a few things. Dumako rin ang aming usapan tungkol sa ginawa kong paghihintay kay Blade kahapon. And they told me a lot of possible reasons for his disappearance like…

“He’s hiding a big surprise, like a proposal or something?” Savannah guessed.

“Baka najebs kaya umuwi nang ’di oras?” Parker’s speculation was unnecessary.

“Met an old friend and got drunk? A reunion, perhaps?” isa pang assumption ni Savannah.

“May tinatagong kalaguyo? Nakabuntis for the second time?” inirapan ko si Parker dahil sa mga mala-telenovelang hinala niya.

“He loves Harper, he won’t cheat.” Savannah stated and then winked at me to get my sympathy.

“Why don’t you go to him today and see what he’s up to?” Parker raised an eyebrow at me like I didn’t think of it already.

“I’m gonna meet him after my shif—”

“No! Not after your shift. I mean right now. Show up unexpectedly and see if he’s really hiding something.” napabilib ako sa huling suhestiyon nitong si Parker. Savannah seconded to his idea.

And when I got to set my foot on the venue of today’s campaign, napagtanto kong pinatulan ko ang ideya ni Parker. This is just stupid but I’m gonna give it a try, see if he’s really cheating on someone as gorgeous as me.

Today’s campaign is situated in an open grassfield inside a prestigious university. It’s just one in the afternoon so the whole place is crowded like the usual. People are everywhere, some in university uniforms, some in business attire, and some in their casuals. There were monobloc chairs lined up in rows and a long table were sound system was set up.

Since it’s an open area, naramdaman ko ang init na dulot ng araw sa aking balat. Hinawi ko ang aking pawis habang iniisa-isa ang mga tao sa paligid.

“Uhm, excuse me..” I approached an old woman wearing a golf hat. “I just wanna ask if you know where the mayor is?” I asked in a nice and friendly manner.

“Si Mayor Torralba? Kasama niya sina Kapitan kanina, eh. Subukan mong hanapin diyan sa bandang likod, baka roon nagpapahinga.” aniya sabay turo sa isang makeshift stage sa gilid ng sound system.

“Sige, salamat po.”

Naglakad ako patungo roon. At habang papalapit ako ay lumilinaw sa paningin ko ang pamilyar na pigura ng isang lalaki. Nakatalikod ito sa akin ngunit kilalang-kilala ko ang hubog ng katawan. I was a few meters away from him when I noticed a familiar woman approaching his distance.

I stopped on my feet when they began talking. I could see the woman’s side view but I could picture her whole face. Her face is so familiar. What is she doing here and why is she talking to my boyfriend?

“Harper!” I was interrupted when someone blocked my view.

Dumapo ang tingin ko kay Dani sa aking harapan. I didn’t expect to see her here but I immediately ignored it because it’s not what I should be worrying about.

“Hey, Dani. Uhm, can you move a little bit? I’m look—”

“Didn’t know you’re here! It is so glad to see you!” Dani expresses her joy, completely ignoring what I wanted to say to her.

I tried to peek over her but she followed my head. Ngiting-ngiti siya sakin kahit na wala naman akong maisip na rason kung ano ang nakakatuwa sa pagkikita namin.

“I’m also glad to see you, Dani. But I’m sorry, I’m in the middle of someth—”

“You know what, have you seen my baby brother Diego? I’ve been looking for him and this place is huge and there are so many people around. I mean, it’s not that he’s lost but he’s supposed to be with Dad, but Dad is also missing and I couldn’t find him, I couldn’t find both of th—” I stopped her before she could write a novel.

“Dani! Okay, I get it. You’re looking for your brother but I haven’t seen him. Okay? I’m sorry I need to g—”

“How about Dad? You must have seen him?”

As much as possible, I didn’t wanna be rude but it felt like she’s doing this on purpose. The desperation, I could see that on her face, desperate to get my attention and distract me.

“I haven’t seen both of them, Dani. Now can you move? I’m looking for my…” naputol ang sasabihin ko dahil sa pag-iingat na masabi sa kanya ang totoo. She doesn’t need to know how I stand in Blade’s life.

“Oh! So you’re looking for someone too? How about we find them toge—”

“No! We’re not, Dani. We’re not even friends and I’m sorry to say that. Now move. I need to..” I tried to evade her but she still blocked my way. She even rested her hands on her waist like a bouncer ready to stop me from escaping.

“What are you doing? I said move!” pagalit kong utos sa kanya, nauubos na ang pasensya.

“Come on, Harper. We’re friends. You’re my baby brother’s friend so technically, you’re my friend too.” pangungulit niya, hindi inaalis ang nakakairitang ngiti sa kanyang mga labi.

Tumingkayad ako upang sumilip kung saan natanaw ko si Blade na hatak-hatak ang babae sa braso nito at papalayo na sila sa direksyon ko. Where the hell are they going?

“And you treated my baby brother’s dog so I owe you a lot. Wait, have you told Diego about what happened yesterday? About Cody? I hope you didn—”

“Stop talking!” I yelled at her that made her closed her fucking mouth.

I walked past her and this time, she let me through. Pero hindi ko na natanaw si Blade o ang kasama niyang babae sa kinaroroonan nila kanina. Danica’s distraction worked. Binalikan ko siya ng tingin ngunit dahil sa inis ay nagmartsa na lamang ako palayo sa kanya.

Mas dumami pa ang tao sa paligid kaya mas nahirapan akong hanapin sila. This is stressing me a lot. Why is he talking to her? Where did he bring that woman? Was there something going on between them? Is he really…

“May tinatagong kalaguyo? Nakabuntis for the second time?” Parker’s voice replayed on my mind.

No. He can’t do this to me. He’s not a cheater. There must be a reason. I don’t have to jump into any conclusion. I trust him. He’s not…..

My head was full of questions until I started to feel sweaty and dizzy. Nanigas ako sa aking kinatatayuan hanggang sa maramdaman ko ang pagbagsak ko sa lupa.

“Somebody call an ambulance!” someone screamed.

I heard voices and footsteps. Nanglalabo ang paningin ko habang ang aking buong katawan ay nangingisay. I couldn’t feel my hands or my legs, I was numb all over. Until the next few seconds, I blacked out.

Hanggang sa pagmulat ko ng aking mga mata ay una kong nakita ang nag-aalalang mukha ni Blade. I was laying down and when he saw me awake, he moved closer.

“H-Hey…”

I noticed I was inside a moving vehicle, an ambulance to be exact. There’s a paramedic checking on me while Blade holds my hand.

“What happened?” that was the first question I had to ask.

“You had a seizure.” ang paramedic ang nagbigay ng kasagutan sa aking tanong. Tumango ako at muling binalingan ng tingin si Blade.

I had so many questions I wanted to ask him but it wasn’t the right time for that. All that mattered is that he’s with me now. His face lowered down and planted a kiss on my forehead.

“I-I thought I lost you. I’m sorry. And I miss you..” his voice was shaky. Namumula na rin ang kanyang mga mata dala ng pagpipigil ng luha.

“B-Blade..”

“Don’t speak for now. You must be in shock. Malapit na tayo sa ospital.” aniya at saka hinaplos ang aking mukha. He even plastered a reassuring smile on his face.

“Blade…” I kept trying to speak. I just wanted to ask him one question because there’s no assurance now that I could survive this. Naninikip ang dibdib ko at hinang-hina ako.

One question, that’s all.

He moved his face closer to my mouth so he will hear my words clearly. I opened my mouth as I earned enough courage to ask him. “What the hell were you doing with my brother’s fiancee?”

And then I blacked out again.

Chapter 42 [Hurt]

Huling-huli ko ang mata ng mga kalalakihang napapatingin sa aking gawi habang papalabas kami ng school ni Cooper. He’s whispering silly ideas to me while I was returning the gaze of the boys.

“Basketball varsity, campus heartthrob, and recently won the school’s king of the night. Ano pa bang inaayawan mo kay Carson?” pangungulit sakin ni Cooper.

He’s been my bestfriend since we were in grade school, he’s also gay and our names sound almost the same that’s why we clicked quickly. Pero may isang pagkakaiba sa aming dalawa. Mas maharot siya sakin. Ako kasi, pa-demure lang.

“May girlfriend na ’yung tao, anong gusto mo ahasin ko?” inismiran ko siya para malinawan siya na hindi ako katulad niya.

Nakalabas kami ng school at naghihintay na lamang sa aming kani-kaniyang sundo. Sa aming tapat ay may nakaparadang white range rover ngunit walang tao sa loob kaya malakas ang loob ni Cooper na magsalamin sa bintana nito.

“Kung ang mag-asawa nga naghihiwalay, mag-syota pa kaya? Pwede pang sirain ’yon!” napailing-iling pa ako sa kalokohan niya. He doesn’t mean it, he’s just really sarcastic about everything.

“Ayoko sa taken na. Doon ako sa single. At ayaw kong manira ng relasyon.” wika ko habang nakatanaw sa malayo.

“Siyempre biro lang ’yun! Hindi mo naman sisirain, pasikreto lang ba? Mukha namang pumapatol ’yung si Carson sa mga indecent proposals.” dagdag niya pa at kinindatan pa ako ng hinayupak.

“Mga gawain mo eh ano? Huwag mo nga akong igaya sa’yo. I’ll preserve my virginity for the man who’s gonna love me. Maybe not now, but someday.” inakbayan niya ako pagkatapos kong sabihin ’yon at saka pinisil ang aking ilong.

“Naks! Basta ako ang maid of honor sa kasal mo, ah?”

Nagtawanan kaming dalawa. We stayed there for a bit until his driver came. Nagpaalaman kaming dalawa hanggang sa maiwan ako roong mag-isa. It’s starting to get dark but the streetlights nearby lit the road.

I was checking my phone when I got startled by the flash of lights coming from the range rover. What’s more confusing is no one’s inside it so how come…

The headlights dimmed and then it blasted off after a few seconds. Nawala ang atensyon ko roon nang sakto namang dumating ang aking sundo. Pero hindi ito ang SUV namin kundi ang sasakyan ni Daddy.

“Dad?” bumaba sa kalahati ang bintana nito at naaninag ko si Daddy sa driver’s seat.

“Come on in! I’m on my way home.” he flashed a smile before I pulled the door to get inside. He started the engine and off we go.

“So how’s school?” he changed to lower gears when we were on a straight road.

Bihira akong masundo ni Daddy sa school kaya nakapagtatakang umuwi siya ngayon ng maaga.

“Ayos lang, Dad. Sabay kaming nag-aaral ni Cooper kaya pareho ring mataas ang mga grado namin.” anak si Cooper ng isa sa mga co-partners ni Dad sa publishing company na aming pag-aari kaya kilala niya ito.

He gave me a curious look. “Really? Is he being a good influence?” natawa ako sa sunod niyang itinanong. I wanted to be honest but I suppose he won’t understand it when I explain it to him.

“Yes, dad. We’re best of friends since we were kids. So I never had a hard time adjusting. He talks a lot but he’s fine.” pahayag ko.

“Good.”

Natahimik kami ni Dad pagkatapos ng ilang minuto. Maririnig ang marahang saliw ng lumang tugtugin sa radyo nang mapansin ko ang patak ng tubig sa windshield. Nagsimula sa ambon hanggang sa rumahas ang buhos ng ulan.

I woke up from the voices I’ve heard. I’m still mentally disoriented and my vision is a bit fuzzy. I wasn’t able to move since my arms and legs were still numb, I can’t even feel pain aside from the recurring headaches I usually get.

“He’s awake!” someone announced.

“Call the doctor!”

It took me a minute to recognize the faces in front of me. Mommy and Kuya Atom were on my left side while Kuya Evan stood on my right. I realized I was laying in a hospital bed, hooked up to an IV.

“How are you feeling? Do you feel any pain? It’s Mom, do you recognize me?” Mom flooded me with questions. She’s a bit teary-eyed but I know she’s controlling her emotions by hiding all of it with a smile.

Kuya Evan helped me sit up, inayos niya pa ang unan na aking sandalan. Hindi pa man ako nakakapagsalita ay may dumating nang doktor kasunod si Kuya Joko.

The doctor with an assistant nurse checked my vitals and did some tests. Pagkatapos ng ilang minuto ay iginawi ng doktor si Mommy palabas upang kausapin ito nang pribado.

“Do you feel well? May masakit ba sa’yo?” tanong ni Kuya Atom nang maiwan ako sa kanilang tatlo.

“N-No, I’m good…” I answered on my small voice, weak but audible.

I can still recall the time when I was in the ambulance. And I want to know where Blade is but being surrounded by my brothers in the four corners of this hospital room, I can’t do a thing. Tinitigan ko si Kuya Evan, gusto kong itanong sa kanya kung nasaan si Blade pero hindi ko magawa dahil nasa gilid lang sina Kuya Atom at Kuya Joko, animo’y mga pulis na nakabantay sa akin.

“Anything you want?” lumapit sa akin si Kuya Evan at hinawakan ang aking kamay. Pinisil ko ang kamay niya upang iparating ang isang pahiwatig. We exchanged looks that only us could understand.

“Alright. Let me help you.” Kuya Evan muttered and then helped me stand up.

Inalalayan niya ako hanggang sa marating namin ang banyo. Sinadya niyang ilayo ako kina Kuya para masabi ko ang kailangan ko.

“Where is he?” I did my best to whisper so my voice wouldn’t resonate on the room.

“Who?” kumunot ang kanyang noo habang tinutulungan ako sa paghakbang.

“My boyfriend. He was in the ambulance, right? And he’s probably the one who called you. Now, where is he?” nasa loob na ako ng banyo ngunit hindi ko tuluyang isinara ang pintuan upang makapag-usap pa kami.

Pasimpleng sumilip si Kuya Evan sa kinaroroonan ng dalawa, sinisigurong walang ibang nakakarinig sa aming mga boses.

“I can’t believe you dragged me into this.” he shook his head at first. “He’s at the cafeteria. I told him to go there for the meantime so Mom wouldn’t see him. Mom didn’t know he’s the one who called Atom.”

So I was right. Si Blade nga ang tumawag sa kanila at ipinaalam ang nangyari sa akin.

“I want to see him.” bigkas ko, hindi nagdalawang isip dahil iyon lamang ang gusto kong mangyari ngayon.

“Are you serious? You’re gonna introduce him t—”

“No, I won’t. Ang ibig kong sabihin, hindi sa ngayon. But I want to see him.” buo ang aking loob at hindi rin naman ako mapapakali kung mananatili ako rito habang siya ay naroon sa…. cafeteria.

“With us here? I don’t think that will happen.” hindi pagsang-ayon ni Kuya.

“That’s why you are here. You’re gonna make it possible. You’re gonna help us.”

Ilang beses man siyang umiling at umayaw, hindi pa rin niya ako nagawang tanggihan sa huli. He’s the only one who can help me in this situation so whatever his plan is, I need to trust him.

Paglabas ko ng banyo ay nakapagtatakang wala nang tao sa loob ng aking kwarto. I sat on the bed while looking down on the needle on my wrist. I was all alone in the room filled with silence, only the machines were making sound.

Hindi ko alam kung anong ginawa ni Kuya at napaalis niya ang mga tagabantay ko pero ipinaalala ko sa aking sarili na pasalamatan siya pagkatapos ng lahat ng ito. Alam kong hindi maliit na bagay itong hiningi ko sa kanya kaya tatanawin ko ito bilang utang na loob.

I was in the middle of my own thoughts when the door slowly opened. Agad na bumilis ang tibok ng puso ko nang matanaw si Blade na pumasok doon. Kasunod niya ay si Kuya Evan na sumungaw ang ulo sa nakaawang na pinto.

“You got five minutes.” aniya.

Blade stood in front of me and it didn’t go unnoticed how tired his eyes were. May ilang gusot na rin sa kanyang polo at may ilang hibla sa kanyang buhok ang nakatikwas. He looked exhausted. But still, he’s the most wonderful man in my eyes.

Ilang hakbang pa ang ginawa niya, mabagal at may pag-aalinlangan.

“Were you ever going to tell me?” he asked in a slow but intent manner. His voice was also rough, like he had screamed or yelled a lot that made his voice strained.

Nakaramdam ako ng kirot sa aking dibdib. May hinanakit sa kanyang tono pero hindi naman din niya ako masisisi kung bakit hindi ko masabi-sabi sa kanya ang totoo. Kung hindi pa ako hinimatay doon, hindi pa niya malalaman.

“Y-Yeah, that was the plan.” kinagat ko ang aking labi sa tensyong pumagitan sa aming dalawa. He probably knows now that I’m sicker than sick.

Hindi siya nakaimik. He inched closer and made an attempt to hold my hand. Parang nag-aalinlangan pa siyang hawakan ako.

“I’m sick. I wanted to tell you personally but you’ve been missing in action since…” hindi ko nagawang ituloy dahil naalala ko ang paghihintay na ginawa ko kahapon.

Nagmukha akong tanga roon at gusto ko na sanang kalimutan iyon pero naisip kong parang hindi ko naman deserve ang maranasan iyon. No one deserves to be ignored or to be left alone.

“I was there yesterday…. at the auditorium. We were supposed to meet. And I’ve waited for what… three hours?” nanginig ang boses ko dahil pinipigilan kong bumuhos ang aking mga emosyon.

Ganito pala pagdating sa pag-ibig? Handa kang magpaka-martyr? I have been so understanding to him even though I feel like I was set aside for some reason.

“You didn’t call. You didn’t text. Nothing.” dugtong ko, nagkibit-balikat na parang manhid na at wala nang maramdaman. Nakatungo lang siya sa aking kamay, hindi magawang tumingin sa akin nang diretso.

“I tried to call you earlier tod—”

“Too late.” pinutol ko siya dahil alam ko na ang sasabihin niya.

“It was always you who said that you’re gonna make time for me. You said you’d always be there for me… so how did this happen, Blade? W-Why weren’t you there?” this time, my voice broke and I couldn’t help my tears to fall down.

Emotions dawned on me.

“I’m sorry…” nakapikit niyang bigkas.

Umiling-iling ako. “That’s not enough. I need answers.”

I was struggling to keep my voice steady. I looked at him and saw a lot of emotions bottled up in his eyes. Pain, agitation, suffering, confusion, weariness, there’s so much more. I have never seen him like this.

“I’ve been an asshole…” he professed.

“It’s obvious that something is going on. I’m not leaving until you tell me what’s wrong, and don’t even try lying to me.” matapang kong pahayag sa kanya ngunit parang ikinagulat niya.

“You’re leaving?” his brows furrowed.

I shouldn’t have told him yet but it’s now or never.

“Yes. I have a brain tumor. And Mommy wants me to receive the treatment in Canada.” paliwanag ko, sa wakas ay nasabi ko na rin sa kanya. Ngunit nakatago ang aking kaba sa magiging reaksyon niya.

“Canada? Why can’t you receive the treatment here?”

I told him the story about my father, about the same condition we had and how he died from it. Hindi na siya muling nakasagot pa. Hindi ko mabasa sa mga mata niya kung taliwas ba siya sa aking pag-alis o hindi.

“Why were you with Kuya Atom’s fiancee? What’s your business with Ate Catalina?” lakas loob kong tanong upang matapos na ang lahat ng gumugulo sa aking isipan.

He raised his head and stared at me soulfully. There was fear in his eyes but has resilience at the same time, like he has endured and now he’s gonna admit everything I deserve to know.

“She’s Bullet’s mother.” tugon niya dahilan nang pagkalaglag ng aking panga sa hindi inaasahang marinig. “She is the mother of my kid. And she wants him back.”

I couldn’t pick up all the pieces. How did that happen? Ate Catalina is currently Kuya Atom’s fiancee, and her being Bullet’s legitimate mother does only mean that something happened between them a long time ago. Kuya works under him, and if I am not mistaken Ate Catalina also worked with them.

“I wasn’t able to meet you yesterday because I had to go home and… I got scared that Catalina will take my kid away from me. And she already filed for a custody.” dagdag niya habang naluluha.

This was shocking. I didn’t know something more than complicated is going on.

“It was all I could think of. I got so terrified. I know I have all the parental rights but… she’s engaged, about to be married and will eventually have a family while I’m struggling being a single-father and a politician.” ginulo niya ang kanyang buhok kung kaya’t hinatak ko siya at binalot ng yakap.

“No. She can’t. Is she serious? After she abandoned her child? She has the guts to file for that?”

“I know. But I can’t help but freak out whenever I’m away from my son. He’s all I have, Harper. You and my kid. And I can’t afford to lose both of you.” bumalik sa akin ang mga mata niya nang banggitin iyon. Because of my illness, he’s gonna lose me but not totally, I’m just going to be away for months.

“You’re not gonna lose me.” I promised him and kissed him.

Now I’m at the airport pulling my luggage. Hinatid kami nina Kuya Evan, Kuya Atom, Kuya Joko, maging sina Ate Jacky at ang dalawa kong pamangkin. Kami lang muna ni Mommy ang aalis, susunod nalang sina Kuya at bibisita paminsan-minsan dahil may kani-kaniya silang trabaho.

“We’ll book a flight next week. We just have to take care of some things before we leave.” ani Kuya Evan nang yakapin niya kami ni Mommy.

Nagpaalaman kami roon at medyo nagkaiyakan pa. Kinawayan ko sila habang papalayo kami ni Mommy. Although I’m still frightened about my treatment, I know this decision is for the better.

“Mom, mauna ka na muna. I’ll just grab something to drink.” utos ko nang papasok na kami sa loob.

“Okay. Make it fast. Let me grab your luggage.” aniya saka kinuha ang aking bitbitin.

I went to the section of the airport where I could find some stores. Sa tapat ng isang maliit na cafe ay natagpuan ko si Blade na determinadong nakaupo roon at naghihintay.

“I will visit you there. Patatapusin ko lang itong eleksyon. I know you’re gonna miss me so…” hindi ko mapigilang mapangiti sa tinuran niya.

“It’s okay. We can video call or chat.” suhestiyon ko pero sumimangot lang siya.

“But I can’t kiss or touch you through either chat or video call.” katwiran niyang may punto naman.

I pinched his cheeks and planted a kiss on his lips. Hinapit niya ang aking baywang ngunit ako na ang unang nagpigil dahil maraming tao sa paligid at nakakahiya kung dito pa kami maglalampungan.

“I promise I’m gonna take care of myself. I’ll survive this. But you have to promise me you’re also gonna take care of yourself while I’m not here.” paalala ko sa kanya.

“I’ll be fine though I’m gonna miss you. But don’t worry about me.” a contented smile crept up his lips. “Oh! And one more thing..” aniya saka hinubad ang silver watch na madalas niyang sinusuot.

He gave it to me. “You can remember me with this.”

We hugged for the last time before we bid our goodbyes to each other. He even mouthed an ‘I love you’ as I wave my hands to him. Habang pabalik ako sa loob upang hanapin si Mommy ay nakatanggap pa ako ng pahabol na mensahe sa kanya.

Daddy Blade:

I’m gonna miss my baby boy :(

I couldn’t hide my smile after reading his message. I was about to type in a reply but Mom already called me. Now that he supports my decision to leave, I feel braver to fight this illness. I know I’m gonna get through this and eventually everything will turn out okay.

The female staff asked me to lower down my head so she can wash my hair first. She’s massaging my scalp while talking to me about the next steps of the procedure. Ang isang staff naman ay abala sa aking mga paa. I don’t usually request for pedicures but now I realized the relaxation it can give.

I heard my phone ringing so the staff massaging my arms paused for a moment and handed me my phone.

“Harrison Jasper! Bakla ka talaga hindi ka nagsasabing nakauwi ka na pala?!” inilayo ko pa nang kaunti ang cellphone sa aking tainga dahil sa lakas ng boses ni Parker.

Inutusan ko ang mga staff na lubayan muna ako upang makausap nang maayos ang aking kaibigan.

“Patrick Decker, can you please lower down your voice? And how did you know I was already here?” tugon ko sa kanya pero mukhang wala siyang balak na hinaan ang kanyang boses.

I realized my question was worthless because he probably heard it from my brother that he’s been secretly dating.

“Nabanggit sakin ng kuya mo. At kung hindi pa niya nasabi sakin, wala ka pa yatang balak na sabihin!” I groaned inwardly, hearing his overrated sentiments. “Savannah was asking us to get together, ifi-flex yata ’yung bagong boyfriend ng bruha. Anyway, kailan ka ba free?”

My schedule is gonna be so hectic this week so I wasn’t sure if I can come. I need to meet some contractors and workers for the clinic I’m planning to open and my presence is also required for training so I can take over our publishing company.

“I’m gonna look into my schedule first.”

“Okay. So how does it feel to be back? Wait, let me scratch that. How does it feel to be single again?” napairap ako sa ere dahil sa tanong niya. I know he’s just teasing me dahil sa aming tatlo, ako ngayon ang walang lovelife.

We’ve been chatting when I was in Canada after my recovery pero nabawasan iyon dahil naging abala ako sa mga bagay na hindi inaasahan.

“I don’t wanna talk about that, Park.” I said, disinterested about the topic. “Wait.. there’s an incoming call. I have to take this, I’ll talk to you later okay?” nagmamadali kong ibinaba ang tawag niya at saka sinagot ang nasa call waiting.

“What is it Marites?” bungad ko sa panibagong linya. I could hear static at first but then right after a few seconds, I heard her wobbly voice.

“S-Ser? Pasensya na kung napatawag po ako. Pero hinahanap ka po kasi niya?”

I sighed and told her that I’ll be coming in fifteen minutes. I put down the phone and thanked the salon staff for their service even though I wasn’t finished.

Nagbook ako ng cab para mabilis akong makarating sa aking condo unit. I seldom go home because that’s farther from the location of the clinic so I settled in a condominium for a brief stay.

It has been three years and yet I feel like I’m still stuck. But those years that have passed made me realize a lot of things. It taught me how to be independent, it made me realize that actual happiness isn’t something you need to find or get but it’s something to work on every single day.

Sinalubong ako ni Marites nang buksan ko ang pintuan ng aking unit. She was half-smiling when she saw me and then rubbed the back of her head.

“Where is he?” I asked her and when she looked at the door towards the bedroom, I knew he was there.

Dahan-dahan akong nagtungo roon at binuksan ang pintuan. Sinilip ko muna kung ano ang ginagawa niya. Nang malaman kong gising siya ay tuluyan akong pumasok sa loob at dinaluhan siya.

I tiptoed, trying not to step over the toys scattered on the floor. Sumalampak ako sa playmat kung nasaan siya at pinanood ang paglalaro nito.

“How’s my baby big boy?” pinisil ko nang marahan ang pisngi nito at nang makita niya ang mukha ko ay agad itong ngumiti nang pagkalawak-lawak.

He stood up slowly and welcomed me with a warm hug. He has fluffy cheeks and his eyes are a bit distinct, completely resembled his father’s eyes that made me remember someone I’m so familiar with and I just want to forget.

I wiped the tears that ran down my face as I remember Mom. Ipinilig ko ang aking ulo dahil hindi ito ang tamang oras para alalahanin ang mga nangyari. Hindi na bago sa akin ito. It always happens.

They will always leave. People will leave. Sometimes in painful ways, sometimes you simply grow apart. That’s just how life works. Whatever the circumstance, you need to believe that you can be okay without them and that another’s presence will never define you. It’s okay to grieve, be sad, or angry, but ultimately learning to let go gracefully will be one of the best things you do for yourself.

Remembering what happened for the past few years, I know it still hurts. But I believe that what hurts now won’t hurt forever. And I’ll be okay again.

Chapter 43 [Grief]

It felt like I wasn’t used to the climate anymore when I stepped outside the airport. Nasanay na kasi ako sa lamig ng klima sa Canada sa nagdaang mga taong pamamalagi ko roon at ngayong nagbabalik Pilipinas ako ay hindi ko mapigilang manibago.

“Where’s Atom? What’s taking him so long?” nakahabol sa aking mga yapak si Kuya Evan bitbit ang aming mga bagahe.

We were on the parking area waiting for Kuya Atom’s black bugatti but several minutes after, I was already sweating bullets. Tirik na tirik na ang araw kahit alas siyete pa lamang ng umaga kaya pareho na kaming pawisan ni kuya.

“Ang sabi niya malapit na siya.” I muttered while checking his last text on my phone. “And that was ten minutes ago…” I murmured, thinking maybe he got caught in a heavy traffic.

I looked up at the clouds above and felt a sense of belonging, like I was finally getting a hold of my life. It feels good to be back but it doesn’t feel the same anymore. It is really true that you cannot have everything in life all at once and at some point, you have to accept that you’re gonna lose something. Lose time, lose friends, lose parents, lose love… it’s just either one of those or some of those.

“He’s awake..” Kuya Evan’s voice pulled me out of my reverie and we both looked down on the stroller.

Baby Olli started to cry so I put down my bags and tended him. I don’t know why I always end up babysitting other people’s baby but this time it’s no biggie since he’s my little baby brother.

“Awww… baby big boy is crying… what’s wrong?” I began baby talking to comfort him. Kanina lang ay tulog ito ngunit nagising yata dahil sa tagal ng aming paghihintay.

Nang kargahin ko ito ay saka lamang humupa ang kanyang pag-iyak. Hinaplos ko ang namumula nitong pisngi at pinahid ang kanyang mga luha. Napansin ko si Kuya Evan na pumuputang-ina sa isang tabi habang kausap si Kuya Atom sa telepono.

Ilang sandali pa ay huminto ang itim na sasakyan sa aming tapat, bumaba ang bintana nito at natanaw namin si Kuya Atom sa loob. Saglit pa silang nag-away ni Kuya Evan dahil sa tagal nito nang lumabas siya ng kanyang sasakyan.

“Baby’s a big boy already! Come here! Did you miss me?” tuwang-tuwa si Kuya Atom nang makita ang aking karga. Ipinasa ko ito sa kanya pansamantala upang tulungan si Kuya Evan sa pagbubuhat ng aming mga bagahe sa likod ng sasakyan.

Nang nasa biyahe na kami ay hindi naman ako makatulog. I was on the passenger seat with the baby on my lap, I was playing with him a while ago but he fell into sleep right after a few minutes.

Naririnig ko ang pag-uusap nina kuya sa harap tungkol sa trabaho at sa kompanya samantalang nakatanaw lamang ako sa labas at sa mga nadadaanang gusali. Isinandal ko ang aking ulo sa bintana at hinayaang maramdaman ang mga bagay na pilit kong nilalabanan sa mga nakalipas na taon.

But I have come to realize that maybe it was for the better, that maybe it happened because life was teaching me something, that everything in our life is going to cause us some degree of pain. Absolutely everything. But the question is not what we can do to absolve or avoid the pain altogether but deciding what would be worth enduring it in the end.

But how will you know if it’s gonna be worth it?

“I have to get the funding I need and secure some insurance and liabilities. I don’t even know if it’s even a viable option in the area…” boses iyon ni Kuya Evan patungkol sa negosyong plano niyang itayo.

“It’s one of the top industries for startups but also  has one of the highest rates of failure. You just really have to study your market…” advice ni Kuya Atom sa kanya.

“Yeah, I know..” Kuya Evan hummed.

Nang mapansing nakikinig ako sa usapan nila ay nilingon ako ni Kuya Evan mula sa likuran at sinilip si Baby Olli. “Is he asleep?” he asked, brows half-creasing.

Tinanguan ko nalang si Kuya dahil pagod na rin akong magsalita. Halos magtagal kami ng isang oras sa biyahe bago narating ang bahay. Kuya Evan unloaded the trunk of the car while I carry Baby Olli inside our house.

Wala pa mang isang minuto akong nasa loob ng bahay ay napahinto ako sa paghakbang. It wasn’t even planned but my chest tightened as the memories of a complete family flashed in my head. Huminga ako nang malalim upang pakalmahin ang aking sarili.

“How are you holding up?” naramdaman ko ang kamay ni Kuya Atom sa aking balikat. He probably noticed my sudden uneasiness the reason why he’s asking me that kind of question.

“Yeah. Everything’s fine. And it feels good to be back home.” I showed him a smile because that’s where I’m best at. “I’ll head upstairs. I’ll let Baby Olli stay in my room for the mean time.”

He softly combed the baby’s hair and planted a soft kiss on his forehead before he let me go. Nasa gitna ako ng hagdan nang marinig ko pa ang pahabol ni kuya tungkol sa ipinahandang pagkain.

Pagkabukas ko pa lamang ng pintuan sa aking kwarto ay hindi ko mapigilang ilibot ang aking paningin sa kabuuan nito. Nasa parehong ayos pa rin ang mga kagamitan at wala akong nakita ni-isang kalat o dumi. Isang beses nabanggit sa akin noon ni Kuya Atom na pinapalinisan niya ang aking kwarto tatlo hanggang apat na beses sa isang linggo pero hindi ko naman akalaing totoo pala ang sinabi niya.

Ibinaba ko si Baby Olli sa aking kama at saka siya iniayos ng pagkakahiga roon. Hinablot ko ang dalawang unan at inilagay sa kanyang magkabilang gilid bilang bakod dahil medyo malikot itong matulog.

Sa kaliwang bahagi ng aking kwarto ay naroon na ang mga playmat na selyado pa at hindi nabubuksan, bagong deliver ang mga ito ayon kay Kuya Atom kanina sa sasakyan. Nag-order din daw siya ng crib ngunit na-delay nga lang ang shipping nito kaya wala pa.

Pagbaba ko sa dining room ay naabutan ko roon sina Kuya Evan at Kuya Atom, nakahain na ang mga pagkain ngunit hinintay nila ako bago sila magsimula.

“Manang, pakibantayan muna si Olli sa kwarto ni Harper habang kumakain kami.” utos ni Kuya Atom sa isang kasambahay.

“Opo, ser.” dali-dali itong umalis at nagtungo sa itaas na palapag upang sundin ang utos.

We started eating our late breakfast and the two were just casually exchanging conversations but it felt a little odd to me having breakfast with just the three of us. Wala si Kuya Joko dahil may lakad daw siya, hindi ko alam kung ano pang mas iimportante sa pagbabalik ko ng Pilipinas para unahin niya ang lakad na iyon. I think I have an idea but I’m just really not in the mood to support people with happy lovelives.

Did I just sound bitter?

“Why don’t you take over? Flexible naman ang oras mo sa gym ah?” tanong ni Kuya Evan.

“Nahh. You know I’m not into business. Why don’t you send Harper for training? He’s young and single, he surely has a lot of time on his hands..” napaangat ako ng ulo nang bumaling sa akin ang usapan nila.

Kuya Evan then looked at me like I was some answer to his prayers. I know Kuya Evan’s managing our publishing business after Mom and it’s been hard for him to multitask since he has his own family and he’s also planning to run his own business so his hands are already full.

“Harper..” bulong ni Kuya at pinakitaan ako ng makahulugang tingin.

“No. I have plans too. And I’m busy with Olli.” nagawa ko pang idahilan ang bata para lamang tanggihan sila sa kanilang naiisip na ideya.

“We can hire a nanny..” pasaring pa ni Kuya Atom na parang ganoon lang kadali iyon.

“I’m the…” muntik ko pang masabi na ako ang nanny. That’s just ridiculous. “I’m opening my own clinic, isn’t that enough reason for my possible hectic schedule?” I protested with sarcasm.

“Matagal pa naman ’yan. Why don’t you try our family business? I’m sure Mom would be so happy about it.” napaawang ang aking bibig, hindi makapaniwalang ginamit pa talaga niya si Mommy para lang maengganyo at makonsensya ako.

“I don’t know anything about business.” pangangatwiran ko.

“That’s why there is training. And I will still help you.”

Dad built our family business from scratch even before he got married to Mom, and after his demise it was passed on to Mom, now it’s up to us how we’re gonna continue our parents’ legacy. Since Kuya Evan is the eldest among us, he’s expected to inherit the business. But I also understand how hard it must be for him to manage everything at once.

Napabuntong-hininga ako lalo na nang mag-puppy eyes pa sakin ang loko. If I didn’t owe him anything from the past, I wouldn’t even consider this idea now.

“Alright. I’ll try and see what I can do.”

Kinabukasan ay abala ako sa paghahanap ng matutuluyang condo unit. Iyon sanang malapit sa location ng ipapatayo kong clinic para hindi ako mahihirapang magbiyahe-biyahe. Ilang beses na akong sinabihan nila Kuya na kumuha ng sariling sasakyan pero ayaw ko at ang perang gagastusin ko roon ay gagamitin ko na lamang sa aking clinic.

I still have a lot to consider so I met up with a realtor to find a more convenient unit for me. That’s what I did in the morning. After lunch ay naisipan kong bisitahin ang clinic ni Kean na dati kong pinagta-trabahuan. They were all surprised to see me after years of my disappearance. Wala silang ideya na nagpagamot ako sa ibang bansa at ang akala nila ay doon na ako lumipat.

“Hang out tayo minsan. Na-miss ka namin!”

“Kumusta ang pangingibang bansa? Malamig ba roon?”

Tuwang-tuwa silang nakipag-usap sa akin. Kean went out of his office to greet me, saglit lang iyon dahil bumalik din siya sa loob upang ipagpatuloy ang trabaho. I noticed some new faces who were just curiously glancing at me. Galing sa loob ng opisina ay nagulat ako nang makita sina Melanie at Steffy, ang dalawang impaktitang laging sumisira ng araw ko noon.

“So you’re both still working here pala?” tanong ko sa kanilang dalawa. Gulat pa ang mga ito at tinitigan ako mula ulo hanggang paa.

“Ang akala namin hindi ka na babalik. Mag-aapply ka ba? Sorry pero wala na kasing bakanteng posisyon.” humalukipkip pa sa aking harapan si Steffy nang sabihin niya iyon. Halos bumunghalit ako ng tawa sa aking narinig.

“Naghahanap siguro ng trabaho, sis.” parinig pa ni Melanie na hanggang ngayon ay peke pa rin ang kilay.

“No. I’m not looking for a job. Dumaan lang ako rito para mangamusta.” mabait kong pahayag.

I don’t hold any grudge against them because they are one of the reasons why I feel so gorgeous. Just by looking at their pretentious clothings and their unpleasant makeups, I feel some sense of self-satisfaction.

“Okay naman kami rito, heto maganda pa rin. Nakakalaki pala ng ulo ang pangingibang bansa ano?” Steffy raised her plucked eyebrows at me.

Sinang-ayunan pa siya ni Melanie at sinabing, “Nakakaputla rin. Sis, nagbenta ka ba ng dugo roon?” saka sila nagtawanan sabay pinasadahan ng tingin ang aking balat.

I feel that they won’t understand what a paper white skin is because they never had it. Hindi naman talaga ako kaputian noon pero dahil sa ilang taong pagkasanay sa malamig na klima, mas lalo akong pumuti. Wala akong balak na makipagbangayan sa kanila pero hindi naman ako papayag na nasa kanila ang huling halakhak.

“I have natural white skin, if you’re both wondering. Oh, hindi nga pala uso ang salitang natural sa inyo dahil puro peke ang meron kayo.” nagsinghapan sila unang buka palang ng bibig ko. “Fake eyebrows, fake nose, fake boobs, seriously you think I won’t notice that silicone in your chest? Mukhang pinaghatian niyo pang dalawa kaya hindi pantay.” I pursed my lips while looking down on their chests.

Maging ang ilang bagong staff ay nagtawanan sa kanilang narinig mula sa akin. Steffy was about to say something when I put my index finger in front of her to shush her.

“I’m not finished. And regarding your question earlier, I’m not looking for a job. Actually, I’m opening my own clinic. You know why? Because I’m spending my money on functional matters. And I don’t spend it on some fake products just like what you two are doing just to look beautiful.” I paused and acted confused with my own words. “Oh sorry, kahit nga pala ilang produkto pa ang gamitin niyo wala pa ring saysay dahil hindi naman kayo maganda.”

I know it sounded so rude but I meant if differently. I was referring to their lost inner beauties. Kasi kung hindi ka na nga kagandahan sa panlabas, sana man lang ay bumawi ka sa panloob na kagandahan ’di ba?

They were both keeping their frustrations to themselves because they don’t have the audacity to create a scandal. Lalo na at narito si Kean, baka matanggal pa sila sa kanilang mga trabaho kung nagkataon.

From angry faces to shocked expression, ganoong kabilis nagbago ang emosyon sa mga mukha nila. Lahat sila’y nakatingin sa aking likuran, ilang segundo pa ay narinig ko ang bell sa itaas ng pintuan, hudyat na may pumasok doon.

In a flash, the staff stood tall and some female staffs were fixing their hairs and putting some lipstick on.

“Mayor!” someone from the staff cheerfully announced.

Natigagal ako at kusang nag-ugat ang aking mga paa sa aking kinatatayuan. Nanuyo rin ang aking lalamunan at hindi na nagawang gumalaw pa. I couldn’t turn my head to look at that person. I just can’t. I wasn’t thinking enough that this might happen.

Hindi na dapat akong nagpunta pa rito. This was a bad idea. I should’ve just locked myself in the house and never went out. I should have known better.

I heard heavy footsteps behind me. The staff greeted the mayor momentarily and went back to do their tasks. I wish I could just vanish right here right now.

“Harper.” I heard his voice but something was odd.

It wasn’t his….

“Welcome back.” he whispered and when I turned around to face him, he embraced me with a hug.

“D-Diego..” I couldn’t think of anything aside from his name because I was surprised to see him unexpectedly. It wasn’t him that I was expecting.

“It’s good to see you again, Mayor Graciano.” pinakawalan ako ni Diego nang sumulpot si Kean sa aking likuran at binati ang aking kaharap. Nakipagkamay siya rito at saglit na nakipag-usap.

Mayor what? Mayor Graciano?

“Yeah, sure. I’ll take note of it, thanks.” tinapik ni Diego ang balikat ni Kean saka ito bumalik sa kanyang opisina.

Binalikan ako ng tingin ni Diego. I could feel his excitement to see me again after all those years. I haven’t talked to him since then. I was only communicating with Parker who never said anything about what is happening here.

“Mayor Graciano?” hindi ko naitago ang ngisi sa aking mukha nang bigkasin ang mga katagang iyon.

“Yeah, you didn’t know? I won the election just last month. Dad was persistent so I tried it, wasn’t totally expecting that I’d won.” iginiya niya ako sa isang receiving sofa at doon kami naupo upang mas makapag-usap ng maayos.

I know he wasn’t into politics so this is really astounding. Maybe I wasn’t the only one who changed. But if he’s the mayor now…

“What happened to…” hindi ko nagawang tapusin ang aking tanong. Naka-moved on naman na ako pero bakit hindi ko pa rin magawang banggitin ang pangalan niya?

I’m not affected. Maybe I’m still furious with him. After he fed me up with all those lies, I need enough time to forget him. Hindi sapat ang tatlong taon. O baka hindi na talaga ito maghihilom pa? Maybe I need to find someone else to replace him from my memories?

Finding a rebound is not the answer, I told myself.

“He already gave up his mayoral position..” tugon ni Diego, nabasa yata ang karugtong ng aking naudlot na tanong sa aking mga mata.

Oh! So he’s not the mayor of this city anymore? Well, that’s good to know. Imagining him so powerless and nothing but a mere commoner is such a consolation.

“So you two still haven’t talked?” tanong niya sa matagal kong pagkakatahimik. I suddenly wonder how did he know that I broke up with the former mayor, or maybe Parker broadcasted it again?

“No.” tipid kong sagot, nag-aalangang magbigay ng masyadong impormasyon. “And I’m not planning to.” dagdag ko upang bigyang kasiguraduhan na wala akong balak na magpaka-tangang muli.

Tama na ang sakit na dinanas ko. I won’t go over that suffering again. No matter how much I revisit the past, there is nothing new there to see. I have to let go of the illusion that it could have been any different.

I have learned my lesson. We often take for granted what we already have and exhaust our energy over the things that we don’t, even though they might not bring us what we actually need.

Diego stayed in the clinic, sinundo niya pala ang aso niyang si Cody dahil ipinatingin niya ito no’ng nakaraan kaya siya napadaan dito. Nauna na akong magpaalam sa kanya dahil wala naman akong balak pa na magtagal doon.

I pushed the door and stormed out. Sinalubong ako nang marahas na hangin paglabas ko. I was about to walk away when I met a pair of familiar eyes, so familiar that it resembled those of someone I’ve been taking care of for the last two years.

Oh god. Sa dinami-rami nang maaari kong makita, bakit siya pa?

“Harper, can we talk?”

Naglakad ako nang mabilis palayo ngunit hinabol niya ako. Hinablot niya pa ang aking braso kaya napatigil ako. I faced him with infuriating eyes. How dare he pull my arm?

“Anong nangyari kay Olivia? Bakit hindi na siya bumalik?” nagbabaga ang mga matang ipinukol niya.

I looked at him with derision, making sure that he will feel my anger towards him. But it seems like no matter how hard I try to hate him, my heart still warms when talking about my mother. And I couldn’t help but burst into tears.

“W-What happened to her?”

Ilang beses akong umiling. I thought I was over with the grief, but here I am… still living with it. Nang mag-angat ako ng mukha ay sinamaan ko siya ng tingin.

“It’s your fault that she’s gone. If it wasn’t for you…” humikbi ako at hindi na napigilan pa ang pagragasa ng mga emosyong matagal ko nang kinikimkim.

The reaction on his face tells me that he understood what I was telling him. I don’t wanna reminisce but it always leads me back to that day, that day when my mother died. And I felt like I had died too and they just forgot to bury me.

Chapter 44 [Alone]

Stressed pa rin ako mula sa naging interaksyon namin ni Tito Henry hanggang sa makauwi ako ng bahay. Hindi ko inaakalang ganito pa rin pala kasakit kahit ilang taon na ang nakalipas. I thought time would heal everything but it’s not, it’s the acceptance that would heal you. And from the time that has passed, maybe I’m still not accepting what happened to me and to Mom. I don’t deserve that pain and how it changed me.

“Hey, you okay?” narinig ko ang boses ni Kuya Joko mula sa living room at pag-angat ko ng ulo ay natanaw ko siya roon. I didn’t notice I was just standing there and spacing out.

“Y-Yeah.” tugon ko at nilakad ang distansya naming dalawa. He was sitting on the three-seater sofa so I sat beside him. There is a can of beer on top of the coffee table that he’s probably drinking.

“You don’t look fine. Tell me what’s going on.” he whispered and then grabbed the can of beer. Tinungga niya iyon nang isang beses. Hindi ko alam kung anong tumakbo sa utak ko at inagaw ko sa kanya iyon at ininom ang natitirang alak doon.

“Hey. That’s mine!” he hissed in a rough voice.

Wala siyang nagawa nang ibaba ko ang lata ng beer sa coffee table na wala nang laman. I wiped my mouth with my forearms and leaned my back on the sofa.

“Care to tell me what’s going on?” aniya habang pinagmamasdan ako nang mariin.

That moment I wanted to cry, but my tears had dried up and I couldn’t cry anymore. I pursed my lips and laid my head on his shoulders, no words wanted to come out of my mouth. Hinawi niya ang aking buhok at marahan itong sinuklay.

“You were alone there when Mom died. I know how difficult and traumatic it had been for you, Harper. Are you sure you’re gonna be fine?” maliit at halos pabulong na ang boses ni Kuya Joko. I never saw this side of him before but after everything that had happened, he’s become the sweetest among my brothers.

“I just…” I started to talk, I never had the courage to share it to anyone but I felt comfortable with him. “I keep reliving what happened that day… to Mom… and her final words…”

Nag-iinit ang gilid ng aking mga mata, ang akala kong luhang naubos na ay muling nagsimulang sumibol. I don’t know how it was still clear to me, every detail, and every word Mom had said to me that day. I wanted to do what she asked me but I couldn’t. I just couldn’t.

“You’ve been carrying that with you until now?” nag-aalalang tanong ni kuya, hinawakan ako sa magkabilang balikat upang hanapin ang aking mga mata. When he found it, he wiped the tears away.

“Do I have any choice then?” sinubukan kong ngumiti ngunit hirap akong gawin iyon.

“Come here..” his hands moved urging me to come closer. Nang umusog ako palapit sa kanya ay binalot niya ako ng isang mainit na yakap.

In his arms, I felt warm and safe. I didn’t hear any consoling words because his embrace was enough to make me feel better.

The next day I decided to go out. Baby Olli is being taken care of one of the housemaids so I’m free to go wherever I want. Besides, I haven’t been able to pamper myself for the past years. And I feel like I’ve been locked down for so long now I want regain my freedom.

“Where are you off to?” sinalubong ako ni Kuya Atom pagkababa ko ng sala. Mag-isa siya roon habang nag-u-unload ng mga boxes.

“I’m going out.” I said as if it wasn’t obvious.

Pinanood ko ang kanyang ginagawa. Inabot niya ang isang cutter at binuksan ang isang kahon. “Alone?” sunod niyang tanong, hindi nakatingin sa akin.

“Yeah, alone as usual. Si Marites ang tumitingin kay Olli ngayon pero babalik din naman ako kapag maaga akong natapos.” hindi ko na inisa-isa pa ang mga bagay na plano kong gawin ngayong araw dahil hahaba lang ang usapan namin.

“Alright. Family dinner tonight, don’t be late.” paalala niya.

Actually, kahapon niya pa ako pinaaalalahanan tungkol dito. Matagal na niyang gustong mangyari ito upang manumbalik daw ang sigla namin bilang isang pamilya. But for me, I’m not sure if it’s gonna make any difference. How would you call family a ‘family’ if there are no parents? No people who raised them, just siblings left all by themselves and had to wonder how are they gonna make it through life.

Nagcab ako upang makipagmeet sa aking realtor pero nahuli ako ng sampung minuto dahil natagalan ang pagdating ng sasakyan. I told myself to borrow Kuya Atom’s car since he’s home most of the time so I won’t get late again with my appointments.

“I’m sorry to keep you waiting..” paghingi ko ng paumanhin sa babaeng realtor pagdating ko sa kanyang opisina.

“No, it’s fine. It’s no big deal.” nginitian niya ako at pagkatapos ay inilahad sa akin ang isang folder na naglalaman ng mga printed materials. “So here, I made a list..” she then explained the contents of each page regarding some of the most convenient and suitable condominium unit for me.

It took for more than three hours dahil ipinakita niya na rin sa akin ng actual ang mga unit na kanyang inirerekomenda. Nabighani ako sa disenyo ng mga kwarto dahil minimal lang ang mga kulay na ginamit, puti, itim at kulay abo. May mga amenities din gaya ng gym, party room, guest suites at visitor parking.

Nakapili na ako ng unit at ayon sa realtor ay maaari na raw akong lumipat kung kailan ko gusto. Siguro sa makalawa ay aasikasuhin ko na ang paglipat ng aking mga kagamitan, sa ngayon ay titignan ko muna ang location ng clinic at mag-aasikaso sa ilang mga bagay.

I took my lunch in a nearby restaurant outside the condominium building. It’s an organic restaurant that serves healthy food made only from fresh, natural, gluten-free and organic ingredients.

“What can I get you, sir?” the waitress in a neat and proper uniform asked me politely.

“Uhm.. I would like a..” I looked down on their menu, there were so many appetizing dishes that caught my attention. “Glazed salmon, creme brulee and a flat white coffee please, thank you.” I gave her my order while she wrote it down on her tiny notepad.

“Coming right up!”

Naghintay ako ng ilang minuto upang hintayin ang aking pagkain. Walang masyadong tao sa paligid, ang iilang customers ay nakasuot ng business attire at mukhang nagta-trabaho lang sa kalapit na mga gusali.

My table was just beside the floor-to-ceiling glass so I have a view outside the restaurant. It was bright outside, slightly different to where I was because some hanging furnitures and ornaments shaded the whole space of the restaurant, giving off a romantic vibe.

I was examining the whole place further when I noticed someone pushed the door to get inside and walked gracefully towards the counter. Hindi ko nakita ang kanyang mukha pero sa buhok at sa tindig palang nito, kilala ko na kung sino.

Nakipag-usap ito sa lalaking attendant at saka may itinuro sa menu sa itaas. I was lip reading what the attendant was saying and I think he said ‘Have a seat’ or something and then pointed the vacant tables around. Sinundan niya ang itinuro ng attendant ngunit aksidenteng nagtama ang aming mga mata.

Napansin ko ang saglit niyang pagkagulat sa pagkakakita sa akin ngunit nagsimula ring lakarin ang daan patungo sa aking kinaroroonan.

“Harper.” unang bigkas niya at saka tumayo sa aking harapan.

Hindi ko mabasa ang emosyong nilalaman ng kanyang mga mata at hindi ko rin naman maintindihan kung ano ang dapat kong maramdaman sa muling pagkikita namin.

But I know one thing was for sure, I hate her.

“Catalina..” tugon ko at nang marinig niyang bigkasin ko ang kanyang pangalan ay sumibol ang isang ngiti sa kanyang mga labi.

“Is this… seat taken?” she boldly asked and then pointed at the vacant chair in front of me.

Hindi ko alam kung bakit kailangan naming magtagpo sa ganitong pagkakataon, or maybe it was fate. But one way or another, I’m gonna have to face her and it’s just a matter of time now.

“No.” nang ibigay ko ang hinihingi niyang sagot ay inokupa niya ito at saka ipinatong ang branded niyang handbag sa isa pang upuan.

“I didn’t know na nakabalik ka na pala. So how was Canada? It’s been what, three years? Oh no, two years to be exact, right?” she started to talk so casually like we were a long time friends.

Sa nakalipas na ilang taon, hindi ko maipagkakailang mas gumanda siya. She wears makeup but she knows the right tones to use so it brought out her beauty even more.

Hindi ako sumagot sa alinmang katanungan niya. I was trying to control my deep-rooted anger towards her all because I don’t want to make a scene. When she noticed my unresponsiveness, she sighed pretentiously like it saddens her to some point.

“Come on, Harper. Don’t tell me you’re still mad at me? I know I made it slightly hard for you but I only did it because that was the right thing to do. Hanggang ngayon tinatanaw ko pa ring utang na loob ang tulong na ibinigay mo sa akin at sa…” she paused for a moment and looked at me warily. “You helped me, Harper. I want you to know that I didn’t force you to do anythi—”

“You used me.” pinutol ko ang balak niyang sabihin dahil mas may tamang pangungusap akong naisip upang ilarawan ang ginawa niya sa akin.

She laughed nervously. “No. I didn’t. You’re mistak—”

“You used me just like how you used other people.” bwelta ko, hindi ulit siya pinatapos. Ang ngiti sa kanyang labi ay naglaho na at pumirmi na ito sa iisang linya.

“W-What people are you talking about? I don’t… what are you…” nagkanda-buhol na yata ang kanyang dila at hindi na mabigkas ang gusto niyang sabihin.

Hindi ko na alam kung nagmamaang-maangan ba siya o talagang wala siyang ideya sa mga kasalanang ginawa niya.

“People I’m talking about? You mean me, my brother or your ex-fiance, and your mighty bestfriend Danica Graciano, are you seriously dumb or are you pretending that you don’t know what I’m talking about?” prangkang tugon ko upang malinawan siya.

Dumating ang aking in-order na mga pagkain kaya saglit kaming natahimik. It was obvious in her face that she’s not feeling so good after hearing those words from me.

“I don’t know what you’re talking about. And I didn’t use anyone. God Harper, accusing me of that will not change anything. And you have no idea what I’ve been through!” nang mapagtanto niya ang pagtaas ng kanyang boses ay namula siya at nakaramdam ng kaunting hiya.

“What you’ve been through?” I repeated with sarcasm. Really? She’s gonna throw that on my face? That she’s been through a lot?

“Yes. I almost lost my son, Harper.” she said and then wiped the tears coming from her eyes.

Wala na akong ideya sa kinahinatnan ng custody fight nila dahil lumisan din agad ako ng araw na iyon. But now that she’s telling me ‘almost’, does that mean she claimed some rights to Bullet? If that is the case, is it okay with… no, I have to stop caring about him because we’re over. He doesn’t matter anymore.

“I’ve been through a lot, Harper. So you don’t get to judge me or the things I did for the sake of my child.” then she stood up and marched out of the restaurant.

She’s been through a lot. She almost lost her child, almost… But I was the one who lost a lot more. I lost my mother, I lost the person that I loved, and I almost lost my own life with that tumor. So I think I deserve more to say that I’ve been through a lot more than her losing a child that she abandoned in the very beginning.

I wasn’t entirely happy about the things that I’ve been through, I know it changed me and I know it taught me a lot of things. Now, I truly believe that every single person has to go through something that absolutely destroys them so they can figure out who they really are.

And that’s one of the things that I’ve learned from that experience. Sometimes we fall down because there is something down there we’re supposed to find. I’ve figured out who I really am. After all the pain and suffering, I’m not scared of leaving anymore.

Leaving is not always a sign of weakness, it could also be a sign of strength and of endurance. So I don’t feel bad about leaving anymore. Besides, I realized that it’s okay to walk out of someone’s life if you don’t feel like you belong in it anymore.

What’s meant to stay, will. And what’s meant to leave, will.

Hanggang sa i-meet ko ang ilang contractors para sa aking ipatatayong clinic ay iyon ang nasa isip ko. I got in the location just in time. Isa itong lumang boutique ngunit ayon sa may-ari ay kailangan nitong magrelocate kaya nito binenta ang espasyo. Malawak ang loob nito, kailangan nalang irenovate at  baguhin ang ilang disenyo.

“Since renovation nalang naman ang gagawin, how long do you think it’ll be done?” tanong ko sa matandang contractor.

“Sa loob ng isang linggo kaya naming tapusin ang renovation, sa susunod na linggo maaari nang mag-install ng electric wires at mga kagamitan.” anito habang itinuturo pa ang dadaanan ng mga wires sa kisame.

He told me all the things that they are going to modify from the walls and ceiling, ire-repaint din nila ito sa kulay na aking pipiliin. Madali naman kaming nagkasundo sa lahat ng modifications kaya ilang oras lang ay nagpaalam na ito upang ikalat ang impormasyon sa kanyang mga tauhan.

Nang maiwan ako sa loob ng gusali ay nanatili muna ako roon upang i-check ang aking email. I have been looking for staff and vet assistants so I posted hiring on some sites. Nagtagal ako roon dahil sa dami ng applications na aking nareceive, most of the applicants are female so I began checking the portfolio of the boys.

I separated the good looking guys so I could sort them down later. Skills are important but pleasing looks and personality are also a must because it’s good for the business. Nang makapili ako ay nagsend ako ng email sa kanila para sa schedule ng kanilang interview.

Nang matapos ako roon ay nagsisimula nang dumilim sa labas. I lost track of time and I felt exhausted from all the work I did today. Nang lumabas ako ng gusali ay sinalubong ako ng malamig na simoy ng hangin. The city lights and the cold breeze put me in a pensive mood.

Pumara ako ng taxi at imbes na umuwi sa bahay ay nagpahatid ako sa ibang lugar. I deserve a refreshment from all the achievements I’ve made so far so I went to a bar somewhere in Uptown Bonifacio. The Island is located between Xylo and Revel and it’s one of the best party places in Manila.

The venue is good for events and mini-concerts. Their open air layout with good music and good food is a major crowd puller. Though it’s still early, kumpol-kumpol na ang mga tao sa paligid. I ordered a drink from the main bar while l peered over the lounge by the poolside.

Mabilis na nagdaan ang mga oras. Kumpara kanina, ngayon ay mas dumami na ang mga tao. The crowd is all hyped up with the loud electronic music. Most of the people gathered at the dancefloor while I just sat in a stool sipping on my cocktail.

Dahil sa pumailanlang na musika sa paligid ay hindi ko na naririnig ang pagwawala ng aking ringtone. My phone is just beside my glass so I could the see screen and my brother’s name flashing on it.

Kuya Atom’s calling…

I didn’t pick up my phone and just let it stop on its own. Seeing my brother’s name on it reminds me of the conversation I had with his ex-fiancee earlier today.

I know everyone makes mistakes, and she made one but a big mistake. That caused her relationship with my brother. They were supposed to get married but everything changed after all the revelations, hindi natanggap ni Kuya Atom ang lahat ng katotohanang itinago ni Ate Catalina sa kanya. So my brother decided to break the engagement after all the years of waiting for her.

Tinungga ko ang natitirang alak sa aking baso nang mapansin kong may naupo sa aking tabi. Dumaan sa aking pang-amoy ang mabangong halimuyak nito.

“Having a good time?” I heard him asked. I wasn’t certain at first if he was talking to me so I had to glance at him just to make sure.

“Are you… talking to me?” naninimbang kong tanong.

The guy is good looking and seemed tidy. He’s wearing a black shirt underneath his navy blazer. Malinis ang mukha nito at shaved ang kanyang balbas.

“Am I supposed to ask the bartender if he’s having a good time?” he mocked with a playful smirk on his lips. “Nahh, I’m just kidding. Of course, I’m talking to you. It felt strange to me seeing you alone here so I thought you might need some company.” aniya sa mabait na tono.

I couldn’t help but smile at him. I’ve never been treated nicely by a guy after so many years of dealing with my personal issues. I felt comfortable with him so I let him have a chat with me, he deserves it.

“Why strange? I’m not the only one who’s alone here.” panangga ko upang tukuyin ang kanyang sarili at muling nag-order ng parehong inumin.

The bartender served him a dark-colored liquor in a tall glass. So he’s a hard-drinker, huh?

“How did you know I was alone?” he turned to me so he could see my face better. He sucked on his bottom lip after taking a swig on his glass.

“Because if you weren’t, you shouldn’t be wasting your time talking to me?” hindi ko alam kung bakit naging patanong iyon pero malakas naman ang pakiramdam ko na tama ang hinala ko na mag-isa rin siya gaya ko.

He took another sip on his glass. “It’s hard not to notice you.” mapaglaro na ang kanyang mga mata.

Oh, I know how the usual guys-from-the-bar make their move and it seems like he’s one of those. But it’s not totally bad, actually I’m enjoying him. Enjoying his company, rather. Why am I suddenly being so defensive?

Hindi ko napansin ang pag-usog niya palapit sa akin dahil sa saglit kong pag-space out. I was looking down on my glass when I felt his face getting closer. And just after a few seconds, he whispered something to me.

We were kissing inside the elevator of the hotel we checked in just nearby the bar we’ve been at. He was careful and wasn’t so aggressive but I liked how he took every step slowly.

He pushed me into the bed after we managed to get inside the room. He stood in front of me and removed his blazer and his underneath shirt as well as his pants. After removing all his clothes, I realized he wasn’t that muscular but it’s not that bad.

Besides, it’s not about the body. It’s all about the performance.

Pumatong siya sa akin at muling inatake ang aking mga labi. He showered me with hot kisses while slowly removing my clothes one by one. Wala na ako sa tamang katinuan gawa ng alak na nasa aking sistema ngunit hindi ko nagawang tumigil dahil matagal na rin itong hinahanap ng aking katawan.

I’ve been longing and craving for someone’s touch. I’ve been alone and miserable so I think I deserve some fun. I’ve been so dry for a very long time and now it’s time to get back into the battlefield.

We were both completely naked when I saw him wearing a condom and without any hesitation, he entered me.

“Oh fuck!”

We’re both hissing and moaning. He was good but it could have been better. Or probably I was just comparing it to someone else’s performance that’s why I wasn’t fully satisfied. We made out all night long until we both fell asleep on the bed, wasted and tired from the casual sex.

Chapter 45 [Probability]

No matter how strong I think I am now, I can’t deny the fact that I still have fears. For now I want to be alone, unattached and uncommitted but I know being in that state has its own liabilities. I’m scared that I’m gonna be in that state for too long. And right now, my biggest fear is that I will become too comfortable with the idea of being lonely for the rest of my life.

Nagising ako sa ingay ng mga katok sa pintuan. Nagmulat ako ng aking mga mata hanggang sa mapagtanto kong wala ako sa aking nakasanayang kwarto. Nakabalot ang isang makapal na kumot sa akin at nang subukan kong alisin ito ay nalaman kong wala akong saplot sa aking katawan.

“Oh god…” I murmured after memories of last night’s casual sex flashed on my mind. It replayed like there’s no cue.

Isang baling ko sa aking kanan ay natanaw ko ang natutulog na lalaking estranghero, sinilip ko ang ilalim ng kumot at nalamang wala rin itong suot na damit. Ngunit kahit na ganoon ay napansin kong gising pa ang junjun niya. Oh crap!

“Fuck.” I hissed when I realized the reason why I resorted into this crazy idea is becauseI I got possessed by the spirit of alcohol I drank last night.

Making out with a complete stranger, really Harper? This isn’t your thing. And you could’ve done better than this. You could have at least know his name first before grabbing what’s underneath his pants!

Talking to myself feels even crazier!

The knocking on the door continues. And a voice of a woman was heard. Hindi pa man ako tuluyang nakaahon sa kama ay narinig ko ang tunog ng lock at kalansing ng susi. Napahinto ako at pinakinggan ang ingay na iyon.

Milliseconds after, I saw the doorknob moved. Followed by the opening of the door, my eyes darted to the woman who rushed inside as I saw horror in her eyes upong seeing me. She looks younger than me but…

“Mga walang hiya kayo! Ang bababoy niyo!” nagsimula itong humagulgol ng iyak at nag-hysterical.

I was about to ask her what’s wrong when she removed her shoulder bag and hit the sleeping man beside me with it. She turned even more ballistic with her eyes filled with rage.

“Boris! Gumising ka riyan! Napakawalang hiya mo! Ang dami-dami mong ipapalit sa akin ito pang…” tumigil siya at saka bumaling sa akin, pagkatapos ay ako naman ang pinagbuntunan niya ng kanyang galit.

She threw the bag on me but I dodged it, though she jumped into the bed and was able to scratch my back with her nails. Sinubukan kong lumayo at umiwas sa kanya dahil sa takot at napapikit na lamang sa naramdamang hapdi sa aking likuran.

What the fuck is happening?! Who is this woman? Why is she acting like this? Why is she….

Oh god. Don’t tell me. Don’t tell me this guy is in a relationship and this woman is his…. fucking girlfriend?!

He has a girlfriend. Oh my god! The man I slept with has a freaking girlfriend!

The sleeping man groaned and eventually opened his eyes. Agad itong napabalikwas nang makita ang nagngangalit na babae.

“Abigail? Shit! Why are you here?” hinatak niya ang kumot upang takpan ang hubad na katawan. Nakipag-agawan pa ako sa kumot dahil ako naman ang masisilipan. Nagpalipat-lipat ang tingin niya sa akin at sa babaeng naghihinagpis.

“Kaya pala ilang araw ka nang walang paramdam?! Hayop ka! Ilang araw nalang ikakasal na tayo tapos ito pa ang maaabutan ko?!” nagwawala na ang babae na animo’y nakawalang hayop sa kanyang koral.

Malapit nang ikasal? So he’s engaged to this woman? Oh god! Did I just ruin someone’s wedding?

I looked at the man and made sure that my eyes are like knives. Napaawang ang labi nito, hindi magawang magpaliwanag sa akin dahil sa babaeng nagwawala sa aming harapan.

“Damn it, Abby! Stop! We’re already over! And you’re making a scene for god’s sake!” the man tried to stop her but she’s strong and wild enough to pull his hair and hurt him to the core.

Ginamit ko ang pagkakataong iyon upang hanapin ang aking mga kasuotan sa sahig at isinuot iyon habang abala sila sa pagbabangayan. Pantalon pa lang ang aking naisusuot nang tangkang atakihin ako ng babae ngunit mabilis itong hinarangan ng lalaki.

“Walang hiya ka! Bumalik ka rito! Hindi pa ako tapos sa’yo!” kumaripas ako ng takbo palabas ng unit bago pa man ako nito masaktan.

Goddamn it!

Hirap na hirap akong isuot ang damit ko habang tumatakbo patungo sa elevator. Dinukot ko ang cellphone sa aking bulsa at mabilis na di-nial ang numero ni Kuya Evan. Isang ring palang ay sinagot na agad nito ang tawag.

“Where the hell are you? Do you have any idea what time is it? It’s fucking midnight, Harper!” inilayo ko ang aking tainga sa screen ng cellphone dahil sa lakas ng boses ni kuya.

“I need a ride! Asap! I’ll ping you the location!” nagmamadali kong tugon at hindi na muna inintindi ang galit niyang tono.

“What?! What ar—” pinutol ko ang tawag upang maipadala ko na kaagad sa kanya ang address ng hotel na kinaroroonan ko.

I pressed the ground floor button when the elevator doors opened. Nang magsara ito ay napatulala na lamang ako sa aking sariling repleksyon sa dingding. Lukot ang aking damit, natanggal pa ang ilang butones kaya nagmukha itong maluwag. Gamit ang mga daliri ay sinuklay ko ang aking magulong buhok. I looked down on my bare feet and decided to put on my shoes when I realized that the other pair is missing or probably left it in the room.

“Damn it! Damn it!” I vented out my frustrations inside the elevator.

That stranger is about to get fucking married to that woman. It’s insane that I already lost count of how many times I reminded it to myself. But I just destroyed someone’s engagement for pete’s sake! Is this the consequence for getting laid with some random guy in the bar? If it is, then I think lesson’s learned. I won’t make out again with some stranger, or at least interview him first or make a background check or get to know him before jumping into bed. Wait what? Get to know him? Why would I get to know him if it’s just a one-time casual sex?

The elevator doors finally opened. I scurried over to the lobby when I accidentally bumped into someone. In one swift motion, I almost fell over but thanks to his arms, I was saved.

Pag-angat ko ng tingin sa kanya ay halos malaglag ang panga ko nang makilala kung sino ito.

“Oh my god…” I blurted out realizing this unbelievable coincidence.

“Harper, is that you?” he asked with eyebrows furrowed. I’ve never seen him for years but his face still looks the same.

“Oh my god! Yes!” napatili ako ng sagot dahil sa magkahalong tuwa at pagkagulat. Isa itong hulog ng langit na nagkita kami sa ganitong pagkakataon.

“Harper bitch! Oh my god! It’s you! So nice to see you again!” nagyakapan kaming dalawa ng aking long-time bestfriend.

Habang nagyayakapan kami roon ay natanaw ko ang kinaroroonan ng elevators at nasaksihan ang paglabas doon ng babaeng naghahanap sa akin kasunod ang lalaking naka-boxer shorts lang.

“Oh god! Cooper, I need your help! I need to hide!” natataranta kong sinabi saka siya hinatak palabas ng hotel. Nagawa pa niyang lingunin ang dalawa habang tinatahak namin ang daan palabas.

“Bitch, what is happening? Why are we running?!”

Nakarating kami sa labas ng hotel ngunit wala akong nakitang kahit isang sasakyan roon. It’s already midnight so the road was deserted. Panay ang silip ko sa entrance ng hotel sakaling nasundan kami ng babaeng iyon. Sa utak nito, ako ang kabit ng lalaking sana’y mapapangasawa niya.

Of course, I’m stronger than her but I won’t win a fight over an outraging jealous woman. She probably wants to slice my throat or strangle my neck or ripped my face apart or anything that would kill me now.

“Who are those people? And why are you dressed like that?” inulan ako ng mga tanong ni Cooper pero kalaunan ay bumilog ang kanyang bibig nang may mapagtanto sa kanyang sarili. “Bitch, don’t tell me you have an affair with…. oh my god!” tinakpan niya ang bibig gamit ang kanyang mga kamay.

“Had. Had an affair and it’s not gonna happen again.” pagtatama ko sa naiisip niya.

Hinatak ko siyang muli sa mas madilim na parte upang hindi kami madaling makita.

“Bitch, what happened to preserving your virginity for the right man?” I didn’t expect he still remembers what I said to him decades ago.

But I’ve still made it come true, na-preserve ko naman talaga ang virginity ko not until I had my first boyfriend. But I don’t want to talk about that now because it’s the least of my concern in this situation.

“Anyway, what are you doing here? I thought you’re in Negros?” pag-iiba ko ng topic at dahil madaldal naman siya ay mabilis din naman niyang nakalimutan ang huling tanong niya.

“I just got back two days ago. Nagkaroon ng problema sa negosyo namin kaya we needed to relocate so my parents could focus on other branches here. And I had to leave my job because they won’t leave me there since I’m their only child.” aniya, bahagyang lumungkot ang kanyang mukha.

They also own a publishing company, just like ours. His parents were co-partners with my Dad but after he died, Cooper’s parents began their own brand and started with a small business until it flourished. Sa Negros sila nagtayo ng una nilang branch, originally his parents were both raised there so they had to leave Manila after we finished med school.

“So… you’re jobless now?” my question made his face darkened even more, the answer was obvious in his face. “Don’t be sad. I uhhh…. I think I can help you find a job..” I cheered him up and wondered maybe I could hire him since I’m in need of veterinary residents and he’s perfect for the job.

“Really?” lumiwanag ang kanyang mukha.

I nodded at him with a smile on my face when a car appeared in front of us. The window rolled down and saw my brother’s distorted face inside. I almost forgot that I called him. Sinilip kong muli ang entrance bago nagpaalam kay Cooper.

“I’ll call you.” those were the last words I’ve said to Cooper before Kuya Evan started the engine and drove off.

While we were in the car, Kuya has managed to stare me down from head to toe. Pilit kong itinago ang aking isang paa upang hindi niya malaman na nawawala ang kabiyak ng sapatos ko.

“Was that Cooper the guy you were with?” he initiated his interrogation with a less intense question. I know he has a lot of questions running on his mind right now and it was so apparent with his expressions.

“Yeah. I uhmmm…” I hummed and used my fast thinking skills to fabricate an alibi. “I-I was with him, yeah we were together and we had to catch up with a lot of things, a huge lot of things since we haven’t seen each other for years.”

Pinakiramdaman ko kung kakagatin niya ang alibi na ginamit ko pero hindi nagbago ang madilim na ekspresyon sa kanyang mukha.

“And what’s with the phone call? You were rushing, it pretty seemed to me that there was some kind of an emergen—”

“That was because I was drunk. Well, I still have alcohol in my system but I’m more sober now, yeah that was a drunk call.” tumango-tango ako sa aking sariling palusot.

There’s no way he’s gonna find out about that casual sex I had with an engaged man. That was so wrong on so many levels, and crazy and ridiculous all at the same time that he would think of me as desperate to make patol with a man who’s gonna make his vows soon to his fiancee just for me to get laid. Ugh, whatever!

“We’re supposed to have a family dinner and here you are drunk-calling me in the middle of the night?!” napapikit ako nang tumaas ang tono ng boses niya.

“I’m sorry, okay? It slipped my mind. Nakalimutan ko.” pag-amin ko dahil nakalimutan ko naman talaga.

Nakinig pa ako sa mala-nobelang litanya niya hanggang sa makauwi kami ng bahay. Nakaligtas din naman ako dahil kulang pa ako sa tulog at kinailangan ko nang magpahinga. Hanggang mag-kinabukasan ay nakatanggap ako ng mga pangaral sa dalawa kong kapatid. I wholeheartedly listened to all of it since I know it’s my fault that I missed the dinner.

I spent all day transferring my things to my condo unit. I wasn’t supposed to move in today but I did it just to get away from my brothers’ complaints.

“Pakilagay nalang dito, salamat..” utos ko sa attendant ng condo na tumulong sa pagbuhat ng aking mga gamit papasok sa aking unit.

“Ser, sa kwarto nalang ba ilalagay itong crib?” tanong ni Marites, ang nanny na inupahan nina kuya para kay Baby Olli.

“Sige, do’n nalang sa tabi ng kama. Maluwag naman doon, pati itong mga laruan niya.” tukoy ko sa kahon na naglalaman ng mga pambatang laruan.

Naging abala si Marites sa pagsasaayos ng kagamitan sa kwarto kaya ako muna ang umasikaso kay Baby Olli. He’s awake and looking around the room.

“Do you like our new place, baby?” I asked him in a small voice, though I know I won’t get an answer from him. Instead, he looked at me and smiled adorably.

“We’re gonna put all your toys in our room, okay?” I kept on talking to him while wandering around, looking at the walls and checking the furnitures.

“Ako na po riyan, ser..” natapos si Marites sa pag-aayos ng kwarto. I kissed Olli’s cheek quickly before letting the nanny take him to the bedroom.

The next day I pampered myself again. Ipinangako ko sa sarili kong iiwas muna ako sa mga bar para magliwaliw, besides marami pa namang paraan para magsaya. I don’t need guys and sex just to have fun.

“Tama lang po ba ang prisyur ser?” the female staff of the spa I was in asked me.

Napakunot ang noo ko. “I’m sorry, what?”

“Yung prisyur ser, tama lang po ba?” tiningala niya ako at inulit ang kanyang sinabi habang minamasahe ang aking likod.

“Oh! You mean pressure? Yeah, it’s fine.” I mentally slapped myself for not understanding what she meant.

Isang oras akong nagpa-full body scrub and massage. Pagkatapos ko roon ay lumabas ako ng pribadong silid at nagtungo para sa aking facial. I don’t usually do this but sometimes it’s good to take care of your health and most especially the skin care part.

I asked for a haircut after the facial since they offer it as well, humahaba na rin kasi ang buhok ko at natatakpan na ang maganda kong mukha.

The female staff asked me to lower down my head so she can wash my hair first. She’s massaging my scalp while talking to me about the next steps of the procedure. Ang isang staff naman ay abala sa aking mga paa. I don’t usually request for pedicures but now I realized the relaxation it can give.

I heard my phone ringing so the staff massaging my arms paused for a moment and handed me my phone.

“Harrison Jasper! Bakla ka talaga hindi ka nagsasabing nakauwi ka na pala?!” inilayo ko pa nang kaunti ang cellphone sa aking tainga dahil sa lakas ng boses ni Parker. I haven’t told him yet that I’m already back in the country, that explains his excitement.

Inutusan ko ang mga staff na lubayan muna ako upang makausap nang maayos ang aking kaibigan.

“Patrick Decker, can you please lower down your voice? And how did you know I was already here?” tugon ko sa kanya pero mukhang wala siyang balak na hinaan ang kanyang boses.

I realized my question was worthless because he probably heard it from my brother that he’s been secretly dating.

“Nabanggit sakin ng kuya mo. At kung hindi pa niya nasabi sakin, wala ka pa yatang balak na sabihin!” I groaned inwardly, hearing his overrated sentiments. “Savannah was asking us to get together, ifi-flex yata ’yung bagong boyfriend ng bruha. Anyway, kailan ka ba free?”

My schedule is gonna be so hectic this week so I wasn’t sure if I can come. I need to meet with the contractors and workers for the clinic and my presence is also required for training so I can take over our publishing company.

“I’m gonna look into my schedule first.” katwiran ko.

“Okay. So how does it feel to be back? Wait, let me scratch that. How does it feel to be single again?” napairap ako sa ere dahil sa tanong niya. I know he’s just teasing me dahil sa aming tatlo, ako ngayon ang walang lovelife.

We’ve been chatting when I was in Canada after my recovery pero nabawasan iyon dahil naging abala ako sa mga bagay na hindi inaasahan.

“I don’t wanna talk about that, Park.” I said, disinterested about the topic.

All the information I have about my not-so-important-ex is that he’s not the mayor anymore. He was replaced by Diego. And the rest about him, I don’t care. So anything that concerns him, I’m not interested at all.

I was outside the cafe to meet with Parker and Savannah, sa huli ay napilit din nila ako kahit ilang beses akong nangatwiran na mabigat ang schedule ko. They were so persistent so I came here to just get it over with.

Ngunit bago pa man ako makapasok sa loob ay napansin ko ang pamilyar na sasakyang nakaparada sa tapat lang nito. It was a range rover and in white color. Nanikip ang aking dibdib sa hindi maipaliwanag na dahilan.

Familiar isn’t the right term because I know very well who owns this muscular vehicle. And if this car lingers here, then it also means he’s just around… somewhere… breathing… and existing…

Huminga ako nang malalim dahil napagtanto kong hindi ko naman kailangang umakto na parang apektado pa rin sa nakaraan. I might be but he doesn’t need to know it, no one should know about it. I could just play pretend that nothing had happened and I’m still the old Harper everyone knew about.

I pushed the door to get inside the newly built cafe. Maraming tao sa loob ngunit mabilis kong natanaw ang table nina Parker at Savannah dahil sa pagkaway nila upang makuha ang aking atensyon.

Pero bago ako humakbang ay iginala ko ang aking paningin sa buong lugar. Inisa-isa ko ang mga taong nakaupo sa mga reserbadong table at maging ang ilang taong nasa harap ng counter. Nakahinga ako nang maluwag nang hindi siya makita roon.

Maybe I was wrong. And he wasn’t the only person who owns a range rover, the car is so common so it was probably in someone else’s possession.

“What took you so long? Kanina pa kami naghihintay dito.” bungad sa akin ni Parker pero hindi ko lubos na maigawad sa kanya ang buo kong atensyon dahil palinga-linga pa rin ako sa paligid, naninigurong wala akong dapat na ikatakot dahil wala lang naman siguro ito.

“Welcome back, Harper!” tumayo si Sav sa kinauupuan niya at binalot ako ng mainit na yakap.

Wala akong ibang nagawa kundi ang magpadala sa agos ng mga pangyayari. Tumayo rin si Parker mula sa upuan niya at hinatak ako upang yakapin. I was just standing straight when I notice the stairs at the far end of the cafe.

“What can you say about this place? This is newly built so there are a lot of customers around. Kahit sa second floor ay punung-puno ng mga tao.” nakangiting wika ni Parker at inilahad pa sa akin ang kagandahan ng lugar pero naiwan ang tingin ko roon sa mahiwagang hagdan.

“I’m sorry, second floor?” kuryoso ngunit kabado kong tanong.

“Yeah. Meron pa sa itaas pero baka wala nang bakante roon. Nga lang, mas maganda ang view doon dahil kita ang mga gusali sa labas…” hindi na nagsink-in sa akin ang sunod na sinabi ni Parker dahil kalabog nalang ng aking dibdib ang ingay na mas nangibabaw.

I thought it wasn’t possible that he’s here because I already searched the place. But the idea that it has a second floor freaks me out. And there’s a whole lot of probability again that he’s here.

I took a seat and calmed my nerves down. I shouldn’t let this strange feeling emerge again. I know for a fact that the probability of him being here is huge but the probability of not being here, that’s what I was hoping for.

Chapter 46 [Betrayal]

The most important lesson I’ve learned over this past year is don’t let anybody make you cruel. No matter how badly you want to give the world a taste of its own bitter medicine, it is never worth losing yourself.

So I’m not going to be cruel, I will choose kindness. But being a kind person doesn’t mean I have to put up with everything, or fit the life of every person I meet. I can be a loving person and still honor my boundaries. No one else gets to decide how I feel. And I am allowed to change the price of what it costs to access me.

I roamed my eyes around on every corner, no matter how cozy the whole place is, still there is this uneasy feeling inside my stomach. I know I shouldn’t be feeling this way but it turned out that I wasn’t in control of my body at this moment.

“Did he reply? Anong oras na ah?” I heard Parker’s voice talking to Savannah. But it’s small, almost a whisper.

“He said they’re on their way. Let’s just wait.” tugon naman ni Sav sa tanong ng isa.

I paused from rummaging every corner with my eyes and looked at the both of them. Sa mga nakalipas na taon, masasabi kong may pinagbago rin ang dalawang ito. Parker looks rougher now because of the dark ink on his left arm up to his neck, I have pretty much of an idea where he got the influence about tattoos but I’m just gonna shut my mouth. Savannah on the other hand, is a total blonde now and no one could stop her from wearing a more daring and revealing clothes.

Ako lang yata ang walang masyadong pinagbago sa aming tatlo. I’m still the old Harper, just minus the desperation and the recklessness. Sa dalawampu’t-anim na taon kong gulang, masasabi kong kahit papaano ay nag-iba naman ang pananaw at prayoridad ko sa buhay. I have become more mature, not with the years but with the damage.

“Who’s on their way?” sabay silang napalingon nang magtanong ako. Parehong may bahid ng gulat at takot sa mga mata nila, animo’y nabisto sa isang masamang gawain.

Nahuli ko pa ang lihim na pagsiko ni Savannah kay Parker upang pilitin itong magsalita. Kumunot ang noo ko at pinagtaasan silang dalawa ng kilay.

“Savannah’s boyfriend…” sagot ni Parker pero nahimigan kong parang may kasunod pa ito.

“And?” I asked patiently. Parker gave Savannah a knowing look. Nagpalitan sila ng tingin hanggang sa huli ay tinitigan ako nang mariin ni Savannah.

“And he brought a friend.” Sav added.

Nagtagal ang tingin ko sa kanya. I don’t know why it sounded dreadful or like there’s a hidden puzzle that I need to discover from those words.

“Okay…” mabagal kong tugon habang sinusubukang basahin ang emosyon sa mga mata nila. “What about it? Is there something wrong? Should I be worried about that?”

“W-We…” mas lalo akong naguluhan sa pagkakautal ni Parker, hindi niya pa magawang maituloy ang kanyang sasabihin. What about it? What’s wrong with Savannah’s boyfriend bringing a friend?

It’s not like they are trying to set me up with someone just because I’m the only single among us and they think I’m lonely and miserab….

Oh my god.

Pinanglakihan ko sila ng mga mata at saka binalingan si Savannah. “You are trying to set me up on a date with your boyfriend’s friend? Is that it?”

They both laughed nervously, pretending like they totally have no idea what I was talking about. Sisinghalan ko pa sana ang dalawa nang napansin ko ang lalaking biglang sumulpot sa aming harapan at saka humalik sa pisngi ni Savannah.

“Hey, babe. Sorry we’re late.” the man nonchalantly said with a heavy accent. Nang humarap ito sa akin ay nagkaroon ako ng pagkakataong pagmasdan ang mukha nito.

“Babe, these are my friends I was telling you about. Parker and Harper.” Savannah introduced us to the tall and white guy with a thick beard that is obviously not from here. “Guys, this is my boyfriend David.” she added to introduce her boyfriend.

Saglit kaming nagkatinginan ni Parker, unang beses niya rin sigurong makilala itong boyfriend ni Savannah kaya ganoon nalang din ang gulat niya. It’s surprising in a way that it feels like the man is out of her league, or maybe it’s just me underestimating her that she can catch a big fish like him in the sea.

“Hi! I’m Patrick Decker, just call me Parker.” pakilala niya saka inabot ang kamay ng lalaki. The man named David gladly shook his hand and plastered a friendly smile on his face.

Tinignan ako nang makahulugan ni Savannah pagkatapos. Tiningala ko ang lalaki, halos malula ako sa taas nito. “Harrison Jasper but Harper for short. It’s nice to finally meet you, David.” naglahad ito ng kamay at malugod ko naman itong tinanggap. Nagngitian kami, ganoon din sina Parker at Savannah.

“Name’s David Atkinson. It’s good to finally meet you as well. Savannah told me a lot of things about you lads..” nang banggitin iyon ni David ay pareho kaming napatingin nang mapanuri ni Parker kay Savannah. What could she probably told this man about us?

“Y-Yeah, what he meant is that I told him good things about you guys.” Savannah butted in before we could even theorize what her boyfriend was trying to say. “And oh, David why don’t you introduce us to your friend here…” and then they all looked at the person behind me.

I sighed inwardly.

“Oh! Yeah, everyone meet my good mate Carson.” David spoke again in his heavy accent that was pretty sure not an American accent.

“Hi, it’s nice to see new faces around..” narinig kong wika ng lalaki na humakbang ng ilang beses upang maabot ang inilahad na kamay nina Sav at Parker.

But wait, did I just hear Carson? That name sounds familiar. Like I used to hear it before. But I can’t quite put my finger on it not until I saw his face.

“Carson Adams?” kusang namutawi sa bibig ko ang pangalang iyon nang magtama ang paningin namin ng lalaki.

“Yeah, how did you know my name? Have we met before?” Carson curiously asked with forehead creasing, but the interest in his tone was clear. Kahit ang tatlo ay nagtatakang napatingin din sa aking gawi.

Of course I know him. We attended the same school. He was once the basketball captain and was a campus heartthrob, kaya madalas kong marinig ang pangalan niya noon kay Cooper na pilit inirereto sa akin. It’s just a bit disappointing that he doesn’t know I exist.

“I think you guys should take your seat first so we could get to know more of each other.” that was Savannah’s voice in the background because I got lost in my own thoughts.

Crap. He’s really that Carson I knew from med school. And it’s such a colossal coincidence that he’s friends with Savannah’s boyfriend and the one who’s gonna be secretly set up to fulfill my loneliness. Just what the hell. This is so fucked up!

The guys took their orders. Nakaabang pa rin sa akin si Carson na sadyang itinabi nila sa akin upang kami ang makapagpalagayan ng loob. After all of this, I’m gonna remind myself to kill my friends for coming up with this crazy idea.

“Nagkakilala na ba tayo noon?” this time, Carson used a small voice and he needed to lean closer just to pass the question to me.

I can’t deny how good-looking Carson is, even before. He was famous with girls but he was a jock, and until now he gives me the vibe that he’s not the serious type of guy.

“Because we attended the same school. We’re batchmates.” tipid kong sagot, nag-aalangang magbahagi ng masyadong impormasyon kung paano ko siya nakilala. Isa pa, hindi na niya kailangang malaman pa na marami akong nalalaman tungkol sa kanya. Baka ipatumba pa niya ako ’pag nagkataon.

His mouth fell open for a moment and then nodded afterwards. “Really? How come I didn’t know you?”

I wanted to mock him with that question if I wasn’t on my sanity. I had a crush on him once but that was just a stupid infatuation. And now, I don’t know how to act or feel towards him.

“Because you had your friends and I had mine.” I answered and then sipped on my muscovado latte.

The other three seemed preoccupied exchanging conversations while I was trying to keep my cool. Naramdaman ko pa ang pag-usog ni Carson sa kanyang upuan palapit sa akin. He rested one of his arms on the back of my chair and that subtle gesture reminded me of something. Something I wasn’t supposed to be thinking right now in this situation.

“What do you mean by that?” his voice remained small, I wasn’t exactly sure if he just wants to be as discreet as possible or if he’s doing this on purpose.

“We were not friends, that’s what I was trying to say.” sagot ko na may tamang diin at timbang upang makuha niya ang ibig kong sabihin.

We didn’t have the same circle of friends and we technically revolved around different orbits. I never approached him even once so he never knew my existence at all, that’s why.

“It sounded like you hated that we were never friends.” his teasing tone of voice continued. Nahihirapan na akong pakalmahin ang aking sarili lalo na at nahuhuli ko ang sulyap ng dalawa sa aming gawi.

Nakabalik lamang sa dati ang atmosphere sa pagitan namin nang dumating ang mga inorder nilang pagkain. Nakapag-order na kaming tatlo kanina ngunit refreshments lamang iyon habang naghihintay sa kanila. The waiter served a lot of appetizing dishes on every plate, masyadong marami ang in-order nilang pagkain na kinailangan pa naming magtulungan upang magkasya ang lahat ng iyon sa aming table.

They started to eat so I picked up my utensils as well, eating is gonna be the best distraction to avoid Carson’s intrusive questions about how I got to know him way back. I listened to their conversation intently. Napili kong manahimik lang at napalagay naman ang loob ko na ganun din si Carson. I noticed that David, Savannah’s boyfriend, is well articulate in expressing his thoughts or opinions no matter what their topic was all about. It’s just that he can’t speak our language so it was a real challenge getting used to his heavy accent.

“I was born in Wales, but I’ve been living here for the past five years.” isa sa mga kwento nito nang tanungin siya ni Parker kung gaano na siya katagal dito sa bansa. He’s Welsh, that explains his accent, his greyish to bluish eyes, his pale complexion, and his stocky built.

Paminsan-minsang sumasagot si Carson kapag natatanong ng aking mga kaibigan. I learned that he met David from work, and Carson having a half British blood, they easily clicked with each other. On the contrary, Carson has a fairer complexion and has a slim and well-muscled body, not that I saw his body naked before but because that’s already obvious just by looking at his shirt.

“How’s the food?” muling naibaling sa akin ang atensyon nito nang magkaroon ng sariling usapan ang magkarelasyon. Si Parker naman ay abala sa kanyang cellphone.

I looked down on my plate and the pasta I haven’t finished yet. “It’s good. Yours?” I asked looking over his plate of pan-seared steak.

“One of the best meats I’ve ever tasted.” aniya sa masayang tono. “Would you like to try it?” alok niya.

His offer was convincing enough to pique my interest on how it possibly taste like since he labelled it as one of the best for him. And it might appear rude if I turn him down. It’s just a taste, anyway.

“Yeah. Sure.” nang marinig ang tugon ko ay saka niya ginamit ang kanyang fork and knife upang kumuha ng isang slice nito.

Using his fork, he placed it in front of me, expecting me to bite it from there. Napansin ko ang katahimikan sa aming table at nang lumingon ako ay nalaman kong nakaabang na rin pala sila sa aking gagawin. Savannah and Parker were both stunned to witness how intimate it looked when I seized the sliced of meat with my mouth from the fork he was holding.

“How was it?” Carson asked, waiting for my million dollar reaction. Samantalang hirap na hirap akong nguyain ang karne hindi dahil sa matigas ito kundi dahil sa nagdidiwang na mga mata ni Parker at Sav.

“Yeah, it’s good. I’m not a fan of steaks but I can tell that it’s good.” I grumbled and then wiped my bottom lip with the table napkin.

Nasa ganoon kaming tagpo nang biglang sumulpot si Kuya sa aming harapan. My mouth fell open because I wasn’t expecting his appearance here and before I could utter a word, Parker called him with horror in his eyes. “C-Connor..” he mumbled.

The fuck. Hindi ko pa rin magawang masanay na ganoon ang tawag niya kay Kuya Joko.

“Patrick, mind if I join you guys?” tanong nito, ngunit dahil kapatid ko siya at malapit siya kay Parker, kami lang siguro ang nakatunog ng sarkasmo sa sa mga salitang iyon.

“U-Uhh sure..” nahimigan ko ang kaba sa boses ni Parker habang hinahatak ni Kuya ang isang bakanteng upuan mula sa kabilang table at saka ito isiningit sa pagitan nina Parker at Carson.

Sunod namang dumapo sa akin ang mga mata niya pero walang gulat na rumehistro roon. Wala ni isang nagtangkang magsalita kina Parker at Savannah kaya ako na ang nagpakilala kay Kuya sa dalawa pa naming kasama.

“Kuya, this is David, Savannah’s boyfriend. And Carson, he’s uhmm… he’s David’s friend. Carson, David, this is my brother…” nilingon ng dalawa si Kuya habang hirap na hirap akong mag-isip kung anong gagamitin kong label sa kanya, kung kapatid ba niya o lihim na boyfriend nitong si Parker.

Oh! Hindi nga pala sila. They were just… secretly dating, that’s what Parker told me. I mean, that’s the bullshit he told me.

“Josef Connor, nice to meet you pare..” nag-fist bump lang ang tatlo at saka nagtanguan. Pero kahit na nakangiti siya ay napansin kong iba ang timbang ng tingin nito pagdating kay Carson.

“Kuya, I didn’t know you were coming..” I asked him as he browsed on the menu to get his order.

“Parker invited me. Right, Park?” makahulugan siyang sumulyap sa katabi ngunit base sa hitsura at ekspresyon nitong si Parker ay nakasisiguro akong hindi ito planado. He’s a gate-crasher!

“I’ll just go to the restroom. Excuse me.” nagpaalam si Carson at saka ito tumayo at nagtungo sa banyo. Dahil doon ay nawala ang hadlang sa amin ni Kuya kaya pabulong ko siyang sininghalan.

“What are you doing here?” I hissed, making sure the others won’t hear my voice.

Ibinaba niya ang hawak na menu at saka tinignan ako nang masama. “Who’s that jock? Is he your new boyfriend?” mapanghusga niyang interogasyon.

“No, of course not. Like I said, kaibigan ng boyfriend ni Savannah ’yon.” pagtatanggol ko sa aking dignidad, kung meron pa nga ako noon.

He scoffed like he’s mocking me inside his head. “Kaibigan? Huling-huli ko ang pagsusubuan niyo kanina. Gawain ba ng magkaibigan ’yon?” maanghang niyang patutsada kaya naubo ako nang wala sa oras.

He’s overreacting. At paano nga kung boyfriend ko iyon, may magagawa ba siya? Malaki naman na ako. I can take care of myself. I’ve been through painful relationships and experiences, so I know how it always goes, I know what to expect and how to deal with it.

I was busy sulking when I heard Parker’s scandalous voice. “Oh my god!” he yelped, stealing all our attention.

“What?” naalertong tanong ni Kuya.

Parker had his mouth covered with his hands and when I followed his line of sight, I had the same reaction. But no words came out of my mouth. I was speechless. My breathing hitched and my chest tightened, I was about to run out of breath when I realized I was just holding it.

I exhaled and recovered my concentration. I raised my head up and set my eyes on my ex-boyfriend.

Blade Collins Torralba walked down the stairs with two men in business suits. And even though he was wearing the same attire, he still stood out among them. It was just a white dress shirt covered in gray suit with a patterned tie, gray tailored pants partnered with a black leather oxford shoes but still… he’s gorgeously hot as fuck!

“Who is that?” that was David, astonishment filled his eyes because we were all looking at the same direction.

“That is the… former mayor of this town.” Savannah mumbled without looking away.

“And Harper’s ex-boyfriend.” wala sa sariling bigkas ni Parker kaya sinamaan ko siya ng tingin nang mapagtanto niya kung ano ang sinabi niya.

“Ohh, okay.” David whispered to himself and followed our eyes.

Hinatid ni Blade ang dalawang businessman palabas ng cafe ngunit bago pa man nila malampasan ang aming table ay dumapo ang paningin niya sa aming kinaroroonan dahilan kung bakit naputol ang pagtitig ko roon at idinaan na lamang sa pag-inom ng tubig ang aking atensyon.

Despite being powerless and being a mere commoner, he still holds the same heavy and intense atmosphere around him. At ang mas nakapagtataka, mas lumala pa ito. He walked the ground with vigor, firepower, nobility, elevation and intimidation. Hindi ko alam kung paano ko nahugot ang mga salitang iyon pero wala na akong ibang maisip na paraan kung paano ko siya ilalarawan. He gave justice to those words, damn it.

Pagkahatid nito sa dalawang businessman ay saka ito bumalik sa loob ng cafe at nagtungo sa counter. Did he see me? Of fucking course, he should! I’m too gorgeous to be ignored!

“You okay?” mariing tanong ni Kuya Joko habang binabasa ang ekspresyon sa aking mukha.

“Of course, I’m okay. Why shouldn’t I?” matapang kong tugon. Besides, I don’t see any reason why I should not be feeling okay. I saw my ex, so what?

“Good. So let’s make a bet.” hindi ko nasundan ang sunod na sinabi ni Kuya dahil mabilis pa sa alas-kwatro ang paglabas niya sa kanyang wallet at saka naglapag ng pera sa table. “One thousand, says ex-boyfriend is gonna come closer.”

My mouth dropped open upon hearing his deranged idea. Meanwhile, David seemed so amused by what was happening but he took out his wallet as well.

“Wha—”

“Twenty bucks, ex-boyfriend won’t go near him.” saka ako pinasadahan ng tingin ni David pagkatapos niyang maglapag ng pera sa table.

What the hell is happening?!

“Are yo—”

“I’m down, Harper won’t stay still and will approach him first.” hindi ako makapaniwalang pinatulan din ni Savannah ang pustahan ng dalawa at dinagdagan pa ang pera sa mesa.

Hindi ko na magawang isara ang aking bibig dahil hindi ko matanggap ang mga nangyayari. They are betting on what’s gonna happen between me and the ex-mayor for god’s sake!

I looked back at Blade on the counter but he remained there, talking to a female cashier. Nakatukod ang dalawa niyang braso sa ibabaw ng counter at minsanang sumusulyap sa aming gawi.

Nang maglabas ng wallet si Parker ay binigyan ko siya ng matalim na tingin kaya sa huli ay wala siyang nagawa at hindi na nakisali pa sa pustahan. Napuno ako ng iritasyon habang pinagmamasdan ang mapaglarong ngiti sa mga labi ni Kuya, tuluyan akong nawalan ng pasensya nang maglabas ulit siya ng pera.

“Another one thou, little brother will freak out and leave the situation.” Kuya Joko bets as he threw another one thousand peso bill on top of the money others have already put down. And they were throwing money like they were just throwing chips in a casino. This is ridiculous!

Sa inis ko ay dinukot ko ang wallet ko at naglabas ng limang libo. I put the money down on the pile of cash above the table. “Five thousand, how about you all shut up and mind your own business?”

They were all shocked after what I did but eventually their eyes sparkled at the sum of money on the table. I was expecting for them to cease their betting game but it turns out, they were even revved up.

Oh crap!

“What is happening here and what’s with all these money?” nakabalik si Carson at takang-taka sa mga mukha naming puno ng tensyon at sa perang nagkalat sa ibabaw ng aming mesa.

“Call! Another thousand, says nothing will happen. Nobody will come closer or dare talk to each other.” napailing ako sa kawalan nang makisali na rin si Parker sa laro nila.

Hanggang sa sinubaybayan na lamang nila ang mga kilos na gagawin ni Blade sa mga sumunod na oras. Palihim silang nakamasid at kunwaring kumakain habang ako ay nanahimik nalang at nagpadala sa agos ng mga pangyayari.

Unbelievably, the ex-mayor stayed at the counter for the past ten minutes. Hindi ko alam kung anong ginagawa niya roon o kung ano ang pakay niya o kung may hinihintay ba siya pero nakuha ko ang kasagutan nang lapitan siya ng isang server at inabot sa kanya ang isang paperbag.

“Take out?” Savannah whispered just like what I was thinking.

Nang makuha ang paperbag ay saka ito dahan-dahang naglakad palabas ngunit hindi inaasahang huminto ito sa gitna. Narinig ko ang impit na hiyaw ni Kuya at akmang kukuhanin ang bugkos ng pera ngunit nabitawan niya ito nang magpatuloy sa paglalakad si Blade habang may katawagan na ito sa telepono.

Nakalabas siya ng cafe.

“Fuck!” Kuya groaned because of frustration.

He totally ignored me. He didn’t come closer. He didn’t approach our table. Nothing happened!

“Bingo! Oh my god! I won!” tuwang-tuwa si Parker nang isalansan niya ang mga pera samantalang nalukot ang mga mukha nina Savannah at Kuya sa pagkatalo nila.

“You’re gonna take half. My hunch was also right.” David said stopping Parker from taking all the money.

Sa huli ay pinaghatian ng dalawa ang perang naipon nila sa mesa. Sinubukan pa nilang ibalik sa akin ang pera ko bilang pampalubag loob pero hindi ko na tinanggap dahil sa inis ko.

I was so bothered from what just happened. Not because I was expecting him to approach me or talk to me, but because I felt betrayed again. The same betrayal I felt two years ago when he told me that he doesn’t wanna see my face anymore. That same feeling. And the pain still hurts the same.

Chapter 47 [Child]

I didn’t have to memorize each hurtful word he said to me that day because all the tears I have cried out and all the pain I have endured were enough reminder of how he broke me. Feeling betrayed over and over again would be the most painful thing in the world because it makes you feel so small, so helpless, and it makes you want to die. Anyone can betray you but saddest thing about betrayal is that… it never comes from your enemies.

I have been listening to the table conversation for the past thirty minutes, and those minutes felt like hours of spacing out and being absorbed in my own self-deprecating thoughts.

May natira pang pagkain sa aking pinggan ngunit hindi ko na ito magawang ubusin pa dahil sa biglaang pagkawalan ko ng gana. As soon as I lifted my eyes from the table, I met my brother’s eyes that were filled with worry and despair. I could read the questions in those eyes but I decided to disregard it.

“What are you gonna do with that money?” iyon ang tanong na pilit ibinabato ni Savannah kay Parker dahil ayaw nitong magbigay ng konkretong sagot kanina pa.

Parker even had the audacity to use the paper bills like a handfan just to annoy everyone on the table.

Ang sumunod na pinag-usapan nila ay hindi ko na nasundan dahil tuluyan na akong nawalan ng gana sa lahat. Hindi ko inaasahang mararanasan ko pa ito sa ganitong mga pagkakataon kung kailan kailangan kong iparamdam sa kanila na okay lang ako at hindi ako apektado sa kung ano man ang nangyari.

“I think I have to go first, I’m sorry but there’s an emergency..” bigkas ko habang binabasa ang text sa aking cellphone.

“What? Wala pa ’yung dessert!” there was a shadow of sadness in Parker’s face upon hearing my sudden farewell.

Kuya Joko looked at me with his doubtful eyes but just like what I had to do, I paid no attention to him.

“I… I have to attend something important, I’m really sorry. But it was nice meeting you guys..” saka ako lumingon kay David at Carson bilang paumanhin sa aking biglaang pamamaalam.

I stood up from my seat bidding my goodbyes to each one on the table but I froze when Carson stood up as well. Everyone looked up at him including me.

“I brought a car, I can give you a ride.” he offered smoothly and without waiting for any approval, he placed himself behind me wanting to lead the way for me.

I had no time to argue so I just went with the flow. “Okay…” I mumbled weakly. Kumaway sa aking gawi ang dalawa kong kaibigan habang papalabas kami ni Carson ng cafe. He even held the door open for me.

“Seriously, you don’t need t—” I was talking to Carson to let him know how it is unnecessary for him to offer me a ride home when I saw the same range rover parked outside.

It was just there, windows closed and no one around it. Sinubukan ko pang lumingon sa paligid, nagbabaka-sakaling makita ko ang hinahanap.

“You were saying?” naibalik ni Carson ang atensyon ko sa kanya nang tanungin niya ako. I was able to give him half of my attention because the other half of it has been lent to seek a familiar face around.

“I uhhh.. I was saying that you don’t need to do this. It’s totally fine with me, Carson.” I reasoned out, dahil baka mamaya ay napipilitan lang siyang gawin ito dahil sinet-up siya ng mga kaibigan ko para hindi ako magmukhang mag-isa.

“No, I insist. I want to.” aniya naman kaya sa huli ay hindi na ako nakipagtalo pa. He was under the impression that I’m in some sort of an emergency but that was just a stupid excuse I fabricated just to leave that place.

Next to the range rover was Carson’s BMW. I gave one final glance outside before I pulled the door and hopped inside. Pinanood ko ang pag-ikot ni Carson sa kabilang bahagi ng sasakyan patungo sa driver’s seat habang nagtataka pa rin ako sa presensya ng pamilyar na sasakyan sa aming harapan.

There’s just no way that it’s Blade’s car since he left the cafe like thirty minutes ago already. Besides, I don’t see any reason why he would stay here when it was so clear that he didn’t want to do anything with me anymore.

Nagpahatid ako sa aking condo. Carson was so nice during the whole trip and he didn’t even ask what was the ‘emergency’ I was talking about.

“Thanks for the ride.” that was all I could say to him before pushing the door beside me but I felt his grip on my arm that made me stop from stepping outside.

I looked at him with confusion.

“How about another date? Since you owe me.” his question was enough to make me feel warm inside. Maybe I have been lonely for so long that this kind of offer sounds angelic to me.

“Date? With my frie—”

He immediately cut me off. “No. Just me and you.” wika niya hanggang sa hindi ko napigilan ang pag-awang ng aking bibig. Romantic date, then.

“Y-Yeah, sure. No problem. I uhhh can give you my number so you can call me.” nang banggitin ko ’yon ay dali-dali siyang naglabas ng cellphone sa kanyang bulsa at saka ito iniabot sa akin.

I was smiling when I saved my number on his phone.

“I’ll give you a call then.” iyon ang huli niyang sinabi bago ako tuluyang bumaba ng kanyang sasakyan.

Pagtuntong ko sa loob ng aking unit ay si Marites agad ang una kong natanaw. She was in the middle of mopping the floor when I walked in. May kaunting gulat pa akong naaninag sa kanyang mga mata dahil hindi niya inaasahan ang pag-uwi ko nang maaga ngayong araw.

“Nandiyan na po pala kayo, ser..” aniya saka itinabi ang mop upang makadaan ako patungo sa kusina. Nalaman kong sinusundan niya ako nang marinig ko ang mga yapak niya.

“Is he asleep?” I asked while drinking one whole glass of cold water. Tinanong ko pa rin kahit na alam ko na ang kasagutan dahil wala naman siguro siya rito sa harapan ko ngayon kung gising ang aking little baby brother.

“Si Baby Henry po ba? Kakatulog lang po niya bago ako maglinis dito sa sala.”

As soon as she said that, I gave her a scowl.

“A-Ang ibig ko pong sabihin, natutulog na po si Baby O-Olli..” pag-ulit naman niya nang makaramdam ng takot sa pagbabago ng aking ekspresyon.

Before we could even set foot in this unit, I have already made it clear to her not to use that name and she must call him Olli no matter what and that’s an order she must obey.

Eventually, I nodded at her and walked past her to get to the bedroom so I can check on my little baby brother. I found him asleep on his crib when I walked inside the room. Ilang minuto ko siyang pinagmasdang natutulog ng mapayapa, at kahit na hindi naman dapat ay nakaramdam ako ng inggit. How I wish I could stay as a kid so I won’t have to stress about every problem in the world and so I could sleep peacefully like this. When you’re little, no one’s gonna judge you because all they think about is how you look so cute and adorable. And when you’re little, you don’t have to pretend all the time.

I sat on the edge of the bed, spacing out once again. Bumaba ang tingin ko sa katabing cabinet ng aking kama at kusa na lamang gumalaw ang aking mga kamay at hinatak ang pinaka-ilalim na drawer. I took out a small white box from it.

Binuksan ko ito at agad na napabuntong hininga nang makita ang nasa loob nito. It was my ex-boyfriend’s silver watch that he gave me before I left the country three years ago. As if without any cue, uninvited memories flashed on my mind. And just by looking at it, my tears started to pool and the pain of betrayal hit me like knives once again.

FLASHBACK — THREE YEARS AGO

OTTAWA, CANADA

As soon as we landed, immediately they admitted me at the hospital where Tita Astrid was working. A biopsy was done and when we learned that the tumor was benign, I felt an ounce of relief though I still need to undergo surgery so the doctors can take it out.

“Both low-grade and high-grade tumors can be life-threatening, but the prognosis may be better if the tumor is low-grade or if we’re able to remove the entire tumor…” the neurosurgeon said as they discussed the treatment plan with Tita Astrid and and my mother.

My mom was holding my hand as I lay down on the hospital bed. I was feeling a bit better though I still experience some recurring headaches but it was bearable this time, or maybe because I earned the courage now to fight this illness with the support of my family and my boyfriend the reason why I could tolerate the pain more.

The doctor talked further with Mom and Tita Astrid and as they temporarily left me in the room, I eagerly took out my phone since I haven’t checked it this morning. Nakatanggap ako ng ilang mensahe galing sa mga kaibigan at maging sa mga kapatid ko, pero una kong binuksan ang galing kay Blade.

Mayor Daddy:

Hey, how’s my baby boy?

It was just one text but it meant everything to me. Nagtipa ako ng reply sa kanya at napapikit saglit dahil sa pagpintig ng aking ulo. Hindi nagtagal ay narinig ko ang pag-ring ng aking cellphone. I looked it up and saw Blade’s face flashing on the screen. Sumilip pa ako saglit sa bintana bago sinagot ang video call.

“Hey..” pumailanlang ang boses niya sa apat na sulok ng aking silid dahilan para maramdaman kong parang nasa tabi ko lang siya.

“Hey, sorry ngayon lang ako nakapag-check ng phone. How’s your day?” pangungumusta ko habang inaayos sa tamang anggulo ang screen. I need him to see my gorgeous face.

Pinagmasdan ko siya at ang background niya. Nakasando lang siya kaya naman nadi-distract ako kada mahahagip ang katawan niya sa camera. Ang hirap namang magkaroon ng hot boyfriend, oh god. I need a fucking self-control everytime I’m laying my eyes on him and his gladiator-like body.

“Kagigising ko lang. I was about to go shower when I saw your text.” he yawned over the camera and it looked so adorable to me. Mapupungay ang mga mata niya at namumula pa ang magkabilang pisngi.

If I was there with him, I’d probably cling my hands to his strong shoulders and stare at him longingly and then attacked his lips with a sweet but passionate kiss.

“Oh? Yeah, umaga pa nga lang pala riyan.” I murmured to myself when I realized something.

There’s a thirteen-hour time difference between Canada and Philippines and they are ahead of time. Kaya kung alas sais na ng gabi dito, ibig sabihin ay alas siyete na ng umaga kinabukasan sa kanila. Nagising ko pa yata siya dahil sa reply ko.

“Uh-huh..” he mumbled while doing something offcam.

“Sorry. I forgot about the time difference. Did I wake you up?” I asked while watching him walking somewhere. Medyo malikot ang camera niya hanggang sa matanaw ko ang tiles sa kanyang background.

Wait… don’t tell me.. he’s in the…

“I’m taking a piss. I hope you don’t mind.” he plastered a naughty smirk on his face as he looked downwards intermittently. Kalahati lang ng katawan niya ang nakikita ko pero damang-dama ko ang init sa aking mukha habang pinapakinggan ang tunog ng pag-ihi niya.

I gave him an eye roll but couldn’t hide my smile. Hinintay ko siyang matapos pero ang loko may pakagat-kagat pa sa kanyang labi habang umiihi.

That’s what we always did whenever I get to be alone in my room. Not the pissing part but the talking part. On some good occasions, he would send me a naked picture of him in case that I miss him according to him. I didn’t know long distance relationship could be this hard. Hindi pa man nagtatagal kaming hindi magkasama ay namimiss ko na siya. We’re seeing each other’s faces and we’re talking to each other almost everyday, but I still feel that something is missing.

Maybe it’s the physical touch. I could only hear his voice but I can’t touch him.

The next few days, I have undergone the brain surgery. Kahapon lang ay nakalipad na sina Kuya Evan at Kuya Atom dito kaya sila ngayon ang nagbabantay sa akin sa ospital matapos ang aking operasyon.

“Where’s Mom?” tanong ko kay Kuya Evan pagmulat ko ng aking mga mata. It’s been three days after my surgery and I have been feeling better as days go by.

“She’s with Tita Astrid. They were discussing about something important.” Kuya Evan answered flatly, not giving off any vibe if it was something good or bad.

“About what?” I asked with curiosity. He helped me sat up on the bed so I could rest my back from lying all day long.

Napansin ko naman si Kuya Atom na tahimik lang na nakaupo sa isang tabi habang abala sa kanyang telepono. Nakakunot ang noo nito, animo’y may iniindang problema.

“I don’t know. She won’t tell.” tugon ni Kuya saka inayos ang unan sa aking likuran upang may masandalan ako.

“What’s wrong with him?” tanong ko sa mahinang boses saka inginuso ang direksyon ni Kuya Atom. Sinundan ni Kuya Evan ang tingin ko.

“Fiancee not picking up his call. He hasn’t heard from her since we landed.” nakatitig ako kay Kuya Atom habang pinapakinggan ang pahayag ni Kuya Evan.

I have been receiving treatment for a month. The surgery was successful and the doctors were able to take out the entire mass on my brain. Nang sa tingin ko ay kaya ko na ang sarili ko, the hospital let me receive the treatment at home. We were currently staying at Tita Astrid’s house. Ang asawa niyang si Tito Chad ay pumayag din naman sa pansamantala naming panunuluyan sa kanila.

“Thank you Chad for letting us stay here, I really don’t know how to repay you.” Mom said as she smiled weakly at Tita Astrid’s husband.

“I don’t mind, Olivia. Stay here as long as you want.”

I sat up on their one seater sofa in the living room. Malaki ang bahay nila Tita Astrid at bukod sa kanilang dalawa, tanging mga househelps lang ang aming kasama sa loob ng bahay. Hindi nagkaanak sina Tita at Tito kaya parang naging anak na rin ang turing nila sa akin noong nasa Pilipinas pa sila.

“Damn, I really miss you..” Blade’s hoarse voice lingered on my room as he insisted for a video call one night while I was almost preparing to sleep.

I was on my bathrobe, katatapos ko lang mag-hot shower at nagpapatuyo pa ako ng buhok nang tawagan niya ako.

“Are you home? Where are you?” nagtataka kong tanong dahil napansin kong naka-polo shirt siya at iba ang background na nakikita ko.

“No, I’m at the office. Tambak ako ng paperworks. Later in the afternoon, I’ll be joining a conference meeting with the captains.” he was leaning backwards on his swivel chair lazily.

He won last month’s election so he was able to retain his mayoral position. Hindi na ako nagulat nang marinig ko ang balitang iyon. I mean, people adore him like a god. Kuhang-kuha niya maging puso ng kalalakihan kaya kung idadagdag pa ang kababaihan at sangkabaklaan, kuha na niya ang boto ng majority.

I remembered he once promised that he’s gonna visit me here but after the election, he got bombarded with work and he couldn’t get out of his tight schedule. All we could do was call each other every now and then.

Just like tonight.

“How are you feeling?” umayos siya ng pagkakaupo at saka ipinirmi ang screen sa isang gilid upang maasikaso niya ang mga papel sa ibabaw ng kanyang desk.

“I’m good. Though still missing you…”

Since he was half-busy with the papers, I put my phone on top of the bedside cabinet where he could still see me. Nang maipirmi ay saka ako lumayo roon at hinubad ang aking bathrobe. Nakahanda na ang aking pajamas sa ibabaw ng kama at isusuot ko na lamang ito.

Bitbit ko ang hinubad na bathrobe nang mapatingin ako sa screen at napansing nakatigil na siya at titig na titig pa sa akin. What… What is happening?

Lumapit ako sa screen upang i-check kung nag-hang ba o nawalan ng internet connection pero napagtanto kong hindi dahil kumukurap siya, hindi nga lang gumagalaw.

“A-Are you okay? What’s wrong?” kinakabahan kong tanong. I was so bothered by his deep and penetrating stares, like he was staring right at my soul. “Blade?” trying to call his name that might get him out of his sudden reverie.

Few seconds after, he slowly shook his head and sighed heavily.

“What?” I kept on asking.

When he lifted his head up, I saw his eyes but there was some shade of emotion that darkened it. An emotion that I usually see in his eyes whenever we’re doing something…. some… thing…

“N-Nothing..” he murmured but I wasn’t convinced at all that it was nothing.

“But you’re turning red. Something’s obviously wrong with you..” I teased, because I started to realize that he’d become like this when I changed into my pajamas. He probably saw my naked and sexy body.

“Nothing’s wrong with me. I’m okay.” pailing-iling pa siya at hinihilot ang kanyang magkabilang sintido.

“Are you sure you’re okay?” I asked in my most seductive bedroom voice while I slowly pull down the neckline of my shirt, revealing some skin.

He clenched his jaw and sighed bigtime. I was laughing inwardly. If I were there with him, sa kama na naman siguro ang bagsak namin. I haven’t thought that being distant with the person you love can make you lascivious. Longing for physical touch sucks!

All of a sudden, we were interrupted by the knocks on the door and then followed by my mother’s voice.

“Harper? Still awake?” Mom asked behind the door.

Nataranta ako at mabilis na nagpaalam kay Blade na tatawag na lamang muli mamaya. He was groaning when I ended the video call. Inayos ko ang aking pajamas at napabuntong hininga.

I scurried over and opened the door for Mom.

“I heard you were talking to somebody?” pumasok siya sa loob pero napansin kong may kakaiba sa mga mata niya. May takot at pag-aalala roon.

“Y-Yeah. It was Parker. Kinumusta lang ang lagay ko.” I said as an excuse. I followed her but she was already pacing back and forth. “Mom, is there a problem?”

When she stopped from pacing, she sat on the edge of the bed and looked at me with hesitation. Hindi ko alam kung para saan ang alinlangang nakikita ko sa mga mata niya pero tinabihan ko siya dahil malakas ang pakiramdam kong may dinadamdam siyang kung ano.

“I… I have something to tell you.” panimula niya. I didn’t try to intervene and just let her find the comfort to say what was bothering her. Pero may kaunti akong kabang nararamdaman sa hindi malamang kadahilanan. “But promise me you won’t tell your brothers or anyone.” she continued that made me feel like she’s gonna tell me some disturbing news.

“I think I’m pregnant.” she broke down the news.

“You think you’re pregnant?” pag-uulit kong sarkastiko. She must be kidding. How could she… no she must be kidding.

“No. I don’t just think. I am pregnant, Harper.” seryosong tugon niya. “I’m bearing Henry’s child.” dugtong niya pero hindi ko magawang yakapin ang ideyang sinasabi niya dahil imposible iyon sa edad niya. She must be mistaken. This can’t be happening! She can’t be pregnant with my boyfriend’s father’s child. I won’t accept that. Ever.

Chapter 48 [Lies]

CONTINUATION OF FLASHBACK

OTTAWA, CANADA

I still can’t believe that my mother is pregnant with my boyfriend’s father. At first, I thought she was kidding but when Tita Astrid confirmed it, I didn’t know what to do. My mom was four weeks pregnant and it was so unlikely to conceive naturally at her age but it was possible, according to Tita Astrid.

“The pregnancy may be more challenging as the person gets older, there is also an increased risk of stillbirth. But many women do successfully deliver healthy babies over the age of fourty..” Tita Astrid explained one time when we were at home.

Sunod niyang ipinaliwanag ang lahat ng possible risk ng pagbubuntis ni Mom. Habang nakikinig ay hindi ko maintindihan kung ano ang dapat kong maramdaman. I haven’t completely accepted her relationship with Tito Henry yet and now she bears his child? And since she told me not to tell anyone means that neither Tito Henry nor Blade knows about her pregnancy.

“Are you going to tell him?” isang beses kong sinubukang tanungin si Mom nang mapag-isa kami sa bahay.

I was at her room. Hindi siya mapakali at kung anu-ano nalang ang ginagawa niya sa mga gamit niya. It seemed like she was trying to find something.

“Mom, I’m asking you. Are you going to tell him?” I repeated with more emphasis on the last word. I hope she would understand what I was trying to ask though it occured to me that she was not taking it seriously.

For one brief moment, she stopped and gave me a nervous look. “W-Who?” she stuttered, pretending as if she didn’t know who I was pertaining to.

I gave her a flat reaction. “The father of that child.” tugon ko at saglit na pinasadahan ng tingin ang kanyang tiyan, sinubukan kong hindi banggitin ang pangalan nito dahil nakaramdam ako na mas lalo siyang matataranta kung maririnig nito ang pangalan ni Tito Henry.

She paced back and forth then rested both of her hands on her hips. She was sighing profusely every now and then.

“Mom?” I called her out to get her attention.

“I-I don’t know, Harper!” she squeaked but soon realized her sudden freak-out. She then sat up on the bed and looked down on her knees. “We’re not even sure if I can deliver this baby or if…” she hesitated for a second and then continued, “I-If he would like to accept another child.”

I understand her frustrations since it’s not an easy decision. But I have known Tito Henry and I know that he’s a good father. I don’t see him denying a kid of his own, ever.

“Of course Mom, he will. He has five sons, remember? Another child won’t be a burden to him.” saad ko upang maliwanagan siya at kahit papaano ay mabawasan ang mga pangamba niya.

Pumikit siya at huminga ng malalim. And when a tear escaped her eyes, I stepped closer and sat beside her patting her back. “I broke up with him before we fly here for your treatment.” anunsyo niyang nakapagpatigil sa akin.

She wiped her own tears as I sat there dumbfounded.

“You what? You broke up with him? W-Why?!” it seemed like I was more agitated than she ever was. I couldn’t even fathom why this news upsets me since I wasn’t totally in accord with their relationship.

“It’s a lot. He has his own family and I have mine. I have to stop it now before it gets worse.” her tears flowed even more so I stopped myself from throwing her more questions.

The next following days, I have decided not to open that topic again because stress won’t be good for her and for the baby. Hindi na muling bumisita sina Kuya dahil alam nilang nagrerecover nalang ako at malayo na sa kapahamakan.

“You’re staring. Are you gonna say something?” Blade asked over the phone. It’s been weeks and he was still under the impression that I was in recovery the reason I was taking so long here.

I wanted to tell him about my mother’s pregnancy to get it off my chest but I know it wasn’t my place to break the news. And besides, I have promised Mom not to tell anyone.

“W-Wala. I was just spacing out.” pangangatwiran ko upang maiwala ang atensyon niya roon. Umiwas ako ng tingin sa kanya at hinablot ang baso ng tubig sa ibabaw ng bedside cabinet. I drank it emptying the glass.

“Spacing out? Are you sure you’re okay? You look pale.” puna niya kaya napahawak ako sa aking mukha. I wasn’t pale because I’m sick, I was pale because I was keeping a secret.

“No I’m not. I’m okay, really. So how’s your work?” I asked, diverting his focus on something else.

Habang tumatagal ay dumadalang na ang pagvi-video call namin ni Blade. Naintindihan ko naman dahil alam kong mabigat ang trabaho niya at kabi-kabila ang inaatinan niyang mga meeting. Five calls a week, hanggang sa maging two calls a week, hanggang sa maging isa na lamang sa isang linggo at minsan pang napuputol dahil sa mahinang connection.

It became so much harder to contact him every passing weeks. Hanggang sa dumating ang araw na tinatawagan ko siya ay hindi na talaga niya sinasagot. I wasn’t certain if his phone was off, stolen, or if he was totally ignoring me but it would be very unlikely. I mean, why would he do that? There must be some emergency or something else that was keeping him preoccupied.

And then I remembered Ate Catalina and the child custody she filed. Blade told me that before when I was in the hospital after having a seizure. Hindi kaya may kinalaman ito kung bakit hindi ko siya macontact?

I decided to call Parker to collect some information.

“N-No, I don’t think so. Baka busy lang talaga since alam mo naman ang trabaho niya, ’di ba?” that was what he told me when I asked him if he knew anything.

I even called Savannah and she answered it right away.

“I haven’t heard of him recently. B-But seriously, don’t stress yourself Harper. Maybe he’s just… j-just working. And the weather here isn’t that good this week so…” the way she she stammered and the way she avoided eye contact with me, I knew she was hiding something.

“You know what, I think I gotta go. I have a date. But we miss you Harper, and please take care of yourself okay?” nagmamadali na siyang magpaalam bago pa man ako makapagtanong ulit.

I exhaled drastically.

Pinalagpas ko ang mga araw na iyon. Sa mga sumunod na pagkakataon ay nacontact ko naman si Blade at nang tanungin ko siya kung anong pinagkakaabalahan niya nitong mga nakaraan ay usual na tungkol sa trabaho ang sinagot niya at na hindi ko na kailangang mag-alala pa. So I stopped overthinking and made myself believe that nothing was wrong.

At fifteen weeks, nalaman namin ang kasarian ng batang dinadala ni Mommy. It was only me, Mom, and Tita Astrid that were inside the examination room when we heard the news.

“Congratulations Mrs. Garcillano, it’s a boy.” nakangiting anunsyo ng doctor na nag-ultrasound sa kanya.

Mom didn’t know how to react so I placed myself beside her and gave her a reassuring smile. “It’s a boy, Mom. I’m gonna have a little baby brother.” I told her just to make her feel better even though I wasn’t feeling good myself either.

Ilang buwan pa ang pinalipas ko. I have recovered well and I almost have my strength back. Malapit na rin ang kabuwanan ni Mommy, malaki na ang tiyan niya. But she’s feeling not so good every passing day. Isang beses na namin siyang isinugod sa ospital dahil sa pananakit ng kanyang tiyan kahit na hindi pa naman niya due date.

“Mom, it’s okay. Everything’s going to be fine. Stop crying.” pag-aalo ko sa kanya dahil hindi pa rin siya tumitigil sa pag-iyak. The doctors have told us that she’s stable now, for now because if she keeps on stressing herself, there’s a chance that she will have miscarriage.

So I was her motivator.

“Mom, look at me. I need you to breathe, okay? Look at me. Breathe in…” I was holding her shoulders so she would focus her eyes on me. She followed my words and did the breathing exercise I was doing to calm her down.

Kumalma naman siya kinalaunan at tumigil na sa pag-iyak. Nang makahinga ako nang maluwag ay hinawakan niya ang aking braso. She stared at me weakly, her lips trembled like she was planning to say something. “H-He…” nanginig ang kanyang boses dahil sa pinipigilang pagbuhos ng emosyon. Hinintay ko ang karugtong ng kanyang sasabihin hanggang sa maging komportable siyang sabihin ito. “He didn’t choose me. Henry didn’t choose me.” she mumbled as crystal tears ran down her face once more.

I felt worried again seeing her crying but I needed enough time to gather myself to stomach what she just told me. I didn’t have to ask the question she asked Tito Henry because it was already obvious that he didn’t choose Mom and their baby.

That was the time I began holding a grudge against Tito Henry. After he impregnated my Mom, he’s just gonna dump her like she wasn’t relevant in his life at all? Why would she hurt Mom? What about the baby?

“D-Did you tell him about the baby?” paniniguro ko kay Mom bago ako magconclude ng kung ano. But all I could hear from her was her whimpers.

Then she shook her head. “N-No. I didn’t tell him.”

I squared my arms and nodded at nowhere. “Good. Don’t tell him.” natigilan siya sa aking sunod na binanggit. Kung hindi niya pinili si Mommy, ibig sabihin lang nito ay hindi niya deserve na malaman pa ang pagbubuntis nito. Hindi niya deserve na kilalaning ama ng magiging anak nila.

Mag-iisang taon na mula nang una akong tumuntong dito sa Canada para sa aking pagpapagamot. Naging maayos naman na ang lagay ni Mommy at hindi na siya muling umiiyak. Kaya naman hindi niya ako pinigilan nang binalak kong bumalik ng Pilipinas.

I put down my phone after the fifth attempt of calling my boyfriend but to my dismay, the calls were only going straight into his voicemail. I haven’t heard of him for a long while. Malakas ang pakiramdam ko na may hindi siya sinasabi sakin. And if he’s not gonna tell me what’s going on then I’m going to figure it out myself.

MANILA, PHILIPPINES

7:30 AM

Hindi ko ipinaalam kahit kanino ang aking pagbabalik. Even my brothers were all shocked seeing me after almost a year. Umaga pa lang nang makababa ako ng eroplano. Gustuhin ko mang damhin ang na-miss kong simoy ng hangin at ang init na dala ng araw ay hindi ko na-enjoy ang lahat ng iyon dahil sa bumabagabag sa akin.

“Where’s Mom?” tanong ni Kuya Atom pagkatapos niya akong yakapin nang mahigpit. I bit my lip unconsciously from the question. I put my luggage aside and slouched on the sofa, tired and exhausted from the whole flight. May jet lag pa yata ako.

“S-She decided to stay for a bit. But she’s doing fine, she’s with Tita Astrid.” iyon ang napili kong isagot. Not that I want to keep them from knowing the truth but because I haven’t prepared myself yet. If I’m going to tell them, I need Mom’s approval first.

But screw her approval. I’m gonna tell them eventually. Huwag lang ngayon dahil may iba akong pakay sa aking pagbabalik.

I sent a text to Blade asking him where he was and what he was doing. After waiting for five and a half minutes, I finally received a reply from him.

Mayor Daddy:

I’m in the office. Signing some papers. How are you doing?

Inignora ko ang tanong niya at agad na pumara ng taxi. I’m gonna go to his office. To finally ask him what was going on and why didn’t he answer any of my recent calls. But I had this strange feeling of discomfort. And my hands were clammy for no reason. Wala naman siguro akong aabutang kakaiba roon, ’di ba? It’s just him signing some papers, like what he said.

It’s not like he’s cheating on me because that isn’t his nature. He’s not the cheating type. But who knows? Sometimes the faithful looking guys turns out to be the ones who are actually stabbing you from the back. But despite the negative conclusions in my head, I chose to believe in loyalty.

Wala pang tatlumpung minuto nang marating ko ang munisipyo. I took the stairs and when I got to the right floor, I was interrupted by Roxy, his secretary before I could walk towards his office.

“I have an appointment with the mayor.” I told her nonchalantly because I was already eager to come inside the office.

“I’m sorry but he’s not here.” she announced impassively. Her bored expression made me feel that it was unnecessary of her to lie to me.

“He’s here.” pagmamatigas ko. Ang mayor na nga mismo ang nagsabi na narito siya, eh. Besides, I don’t appreciate her lying to me.

Nalukot ang mukha niya at bagot na pinagtaasan ako ng kilay. “No, he’s not. Anong mahirap intindihin doon?”

She must be lying. Dumapo ang paningin ko sa pintuan ng opisina ni Blade at mabilis akong kumaripas ng takbo patungo roon. When I got hold of the knob, I turned it and pushed the door. My mouth fell open afterwards.

“I just told you the mayor is not here. Why can’t you understand?!” nakasunod sa akin ang sekretarya ngunit dumaan lang ang kanyang boses sa aking tainga.

I saw nothing. There was no one inside the office. I roamed my eyes around, napansin kong malinis ang desk doon at nasa ayos ang mga furnitures. Why is no one’s here? B-But he told me he was here. And signing some papers.

“Then where is he?” hinarap ko ang sekretarya at tinitigan siya nang mariin. If she’s telling the truth, then that only means my boyfriend is the one who’s feeding me with lies.

“I don’t know. He just disappeared like three hours ago.” what she said shocked me to the core. Three fucking hours ago? Then how the hell did he send me a message less than an hour ago telling me that he’s here? Was that a bunch of bullshit?

I tried calling his number while I was walking out of the municipal hall but he wasn’t picking up. Naiiyak na rin ako dahil hindi ko lubos maisip na nagsisinunghaling siya sa akin. For what? At kung nagawa niyang magsinunghaling sakin ngayon, napapaisip ako kung ilan pa maaari ang itinatago niya sa akin.

Nakipagkita ako kina Parker at Savannah. They can’t probably know where my boyfriend is but I know for sure that they know at least something about what’s going on with him.

“We didn’t know you’re already here. Maayos na ba ang lagay mo?” Parker mumbled upon seeing me.

“Oh my gosh. We missed you, Harp!” binalot naman ako ng yakap ni Savannah.

I wanted to return their smiles but I couldn’t even lift the sides of my lips to show them that I was happy. It was the hardest thing for me to do right now.

“I know something is going on.” panimula ko. Huling-huli ko ang kabadong tinginan nilang dalawa kaya mas nanaig lang ang hinalang kong may itinatago rin silang dalawa sa akin. “Please, tell me what’s going on.” I begged, tired of being so clueless about what’s happening.

“We were told not t—” Savannah cut Parker off.

“Park, he deserves to know. Besides, he has already recovered. And he’s our friend, we need to tell him..” that was Savannah talking some sense into Parker. So they really know something.

Matapos nilang magbulungan ay saka nila ako hinarap nang mas seryoso. Napansin ko ang pagsiko ni Savannah kay Parker upang pilitin itong magsalita.

“We just heard but we didn’t know for sure. Mayor’s disappearance is quite the town’s gossip now. Usap-usapan ang hindi niya pag-attend sa ilang mga meeting niya. He’s been dealing with the custody fight over his kid.” Parker explained to me.

The custody fight, that I know. So my hunch was right. Is that all?

“And he’s about to lose the fight. We don’t know if any of that is true but… that’s the talk of the town these past few weeks. Wala ba siyang nabanggit sa’yo?” Savannah added and asked me. If Blade had told me, I wouldn’t be asking them now.

How come Blade’s gonna lose the custody when he’s the one who fed his kid from the very beginning? I don’t understand. There must be some foul play that is going on.

“How come you didn’t tell me any of it?” I asked the two of them. They gave me an apologetic look to get my sympathy.

Makahulugang tumingin si Sav kay Parker na para bang nasa kanya ang kasagutan.

“C-Connor told us not to tell you.” Parker admitted. Connor? Paano nasangkot si Kuya Joko rito?

Mukhang nabasa ni Parker ang pagtataka sa aking mga mata kaya sinundan niya ng, “He knows about your relationship with the mayor. But it weren’t us who told him about it.”

He knows? Wala akong maalalang sinabi ko sa kanya ang tungkol doon. I felt the need to get an immediate answer so I went home after. The only person from my family who knows about my relationship with Blade was Kuya Evan.

“Come on Harper, I did it for your sake..” that was his reason when I confronted him and he kept on insisting that it was somehow ‘valid’ because if it wasn’t for him, I would be stressed while I was in recovery.

“Kaya mo sinabi kay Kuya Joko? For my sake?” I rebutted. We were in the garage while he’s below the car, fixing something underneath. May bakas ng dumi sa kanyang katawan dahil sa grasa.

“Of course, I can’t keep my eye on you alone. You were in recovery, Harper. What would you expect me to do? Stress you about your boyfriend’s issues?” aniya at saka umalis mula sa ilalim ng sasakyan.

It wasn’t supposed to be a big deal but since I was so fed up with people’s lies, kaya siguro ganito nalang ako kung magreact. Natahimik ako at hindi na nakasagot pa. So Kuya Evan told Kuya Joko about my relationship with the mayor, and then Kuya Joko told Parker and Savannah to lie to me para hindi makasama sa aking recovery.

I was pacing around, thinking about my next move. May kirot pa rin akong nararamdaman dahil sa kasinunghalingan ni Blade pero isinasantabi ko iyon dahil baka may maganda siyang rason para gawin iyon.

I only stopped from pacing when I saw Kuya Atom with his fiancee walking towards the veranda. Kusang gumalaw ang mga paa ko at namalayan ko nalang na nasa harap na ako ni Ate Catalina. Taas noo ko siyang hinarap, she gave me a knowing look that already knows why I was standing bravely in front of her.

Chapter 49 [Revelations]

I thought I was already strong for this, but I wasn’t. I thought I was ready, but I wasn’t. There were a lot of things that I thought I was, but it turns out that I was still the same old Harper. The reckless and desperate Harper who would do anything to get what he wanted. It’s such a shame to think that I got over it when I really didn’t. I was just making myself believe, I was fooling myself to think that I’m different now.

I was looking down on the cup of hot coffee on the table, pero mukhang lalamig na ito dahil kanina ko pang hindi nagagalaw. Pag-angat ko ng tingin ay nakita ko ang pagsimsim ni Ate Catalina sa kanyang tasa.

“So how’s your condition? Have you fully recovered?” she asked after she put down her cup of coffee.

“We both know we’re not here to talk about that.” I muttered bluntly, pretending to be brave even though my knees were shaking.

We were in a coffee shop. I asked her to come to talk about something important. I know she has a clue but she’s still acting oblivious about the purpose of this meeting.

Nang mapansin kong umangat ang isang sulok ng kanyang labi, alam kong may ideya na siya kung ano ang maaaring pakay ko sa kanya.

“What do you want to know, Harper?” she asked in a soft and calming voice. She’s been so nice to me even before but now the nicety she was showing infuriates me.

I sipped on my cup of coffee to earn some guts. Dahil nandito nalang din ako, kailangan kong magpatuloy nang sa gayon ay maliwanagan ako. Because as much as I hate it, she’s the one who could give me the answers I’m looking for.

“The custody…” panimula ko saka ibinaba ang tasa. “Why are you fighting for custody over Bullet?” matapang kong tanong. It might seem that it wasn’t my place to ask but the fact that the father of her kid is my boyfriend somehow involves me in their conflict.

Her lips rose for a smile that I wasn’t expecting at all. “Is the fact that I’m his mother not enough?” she reasoned out with sarcasm. I know she’s his mother but did she really act like one?

“You were never there for him. You just abandoned him. Is that how mothers take care of their child?” there was bitterness in my voice because stealing Bullet from his father and from me bothered me. Though I don’t know a thing about motherhood, but caring over your own child is pretty basic.

Bumagsak ang ngiti niya at saka ako tinitigan nang mariin at may tamang diin. “You don’t know what you’re talking about, Harper. Don’t speak like you know the whole story.” aniya, seryoso na ang kanyang tono.

“The whole story?” I scoffed, I almost wanted to laugh. “You mean, how you gave birth to him and then leave him at his father’s front door then leave to study abroad so you can live again as a single woman? Is that it?” prangka kong pahayag dahil wala naman akong ibang maisip na maaaring hindi ko nalalaman tungkol sa sinasabi niyang istorya. Blade didn’t tell me about those but Tito Henry once mentioned it to me how Bullet was left at the doorstep.

Kitang-kita ko ang pagdaan ng mapait na ngiti sa kanyang mga labi. She leaned backwards and crossed her arms on her chest. She seemed like she already lost the last thread of her patience. Well, that’s good. The more she’s delirious, the more she’s gonna babble so I can gather more information about the issue.

“I didn’t leave him at the doorstep.” ang una niyang sinabi ay hindi ko magawang paniwalaan. Oh, now she’s gonna feed me with lies? Why does everyone love to lie anyway? Ano bang mabuting maidudulot ng pagsisinunghaling?

“I worked as a trainer before. Hindi pa kami ni Atom no’n. Blade and I had an affair but it was only one time. Yes, I had feelings for him but I hadn’t had the chance to fight for it because my parents didn’t like him. At nang malaman nilang ipinagbubuntis ko ang anak namin, they gave me an ultimatum…” tahimik akong nakinig sa kanyang kwento. I wasn’t exactly sure if any of it was true, but the way she expressed her story made me feel that somehow…. it’s true.

But what kind of ultimatum?

“They wanted me to finish my studies abroad but they refused to bring the baby with me.” her eyes were filled with long-ago sorrow as she reminisced what really happened to her in the past. “I was at the hospital, recovering because it wasn’t a normal delivery when they took my baby away from me. M-My parents…” tears pooled in her eyes and then she continued, “they ordered someone to give the baby to him. B-But I didn’t know he was left there at the…” she didn’t finish what she was saying because it was already understood.

Ang hinanakit na nararamdam ko para sa kanya ay unti-unting naglaho. I mean, if that was the case then she wasn’t really at fault. She was forced. She was left with no options. She possibly made a mistake but… what choice did she have?

“How come you didn’t even visit him once? It’s been years, bakit ngayon lang?” kuryoso kong tanong dahilan para mas lumungkot ang kanyang mga mata.

“I couldn’t. I tried but..” she sighed profusely. “Even if I did, I know Blade won’t let me see him.” dugtong niya. I still don’t understand some parts. So what’s different now? Blade won’t still let her see him. If she’s fighting for the custody, then that means she wants to…

“Harper, I need your help.” she looked at me with weary eyes. That stopped me from overthinking. Nahabag ako dahil hindi ko mailagay ang sarili ko sa kanyang mga sapatos. This must be hard for her.

My hands were holding the cup when she tried to hold it. Hinawakan niya ang kamay ko nang may tamang higpit.

“W-What?” kinakabahan kong tanong dahil hindi ko sigurado kung kaya ko nga bang ibigay ang hihingin niya.

“I have my parents’ support now and if I push this custody fight, Blade’s gonna lose. Bullet is still below seven years of age and the court cannot separate the child from the mother. But I don’t like that to happen.” marahan niyang iniling ang kanyang ulo at pinahid ang tumakas na luha sa kanyang mga mata. “And I know he’s your boyfriend now..” dagdag niya pa pero hindi ko na iyon ikinagulat. Ang ipinagtataka ko nalang ay kung paano at kanino niya nalaman iyon.

“What help do you need from me?” I asked straightforwardly to stop her from beating around the bush. Inalis niya ang kanyang pagkakahawak sa aking mga kamay at saka pinagsalikop ang kanya.

“I need you to talk to him, rather convince him. I’ll withdraw the custody if he would let me see my son.  I don’t want to take off his parental rights so if we could come to an understanding and an arrangement, I would stop this.” napukaw ng kanyang offer ang buo kong atensyon.

That sounds… perfect.

I mean, they don’t actually need to start a war if they can talk it out. Ate Catalina can vouch, Blade on the other hand just needs to compromise.

“Why can’t you do it? Why don’t tell him yourself?” sumunod kong tanong. This is their battle so I think she should be the one asking and convincing him. Besides I don’t want another pressure, I’m already keeping my mother’s pregnancy from my brothers and from my boyfriend’s father. I have my own problems to take care of.

“He won’t listen to me. For him, I’m just the bad mother who abandoned her own child.” sarkastikong sagot niya. She’s right, though. “But I think he would listen to you.” she added and gave me a look, the kind that gives me assurance that I can pull this off.

Hanggang sa makauwi ako ay iyon ang tumatakbo sa aking isipan. I should tell Blade about it but the problem is that I don’t know where he is. Hindi ko pa rin siya makontak hanggang ngayon. For now, handa akong isantabi ang issue ko sa kanya dahil alam ko namang may mas mahalaga pa roon. He has more struggles than me right now so I’m gonna wait for the right time to ask him questions about the lies he had told me.

Pagbaba ko ng main living room ay naabutan ko si Kuya Joko na nakahilata sa sofa. There was an MMA fight that was playing on the television but his eyes weren’t focused on it.

“What are you watching?” tinabihan ko siya pero hindi man lang gumalaw ang mga mata niya. Nakatuon lang ang tingin niya sa sahig, waring may malalim na iniisip.

“Hey…” I waved my hand in front of him. Pero walang reaksyon.

“Kuya?” I called him but still he didn’t move or even look at me. “Josef Connor, what the hell?!” binuo ko ang pangalan niya dahilan nang paglingon niya. His thick eyebrows creased as he steadied his eyes intently at me.

“W-What?” naguguluhan niyang tanong, parang walang kaide-ideyang kanina ko pa siya tinatawag.

“Seriously? You were spacing out.” puna ko pero umismid lang siya at huling-huli ko pa ang pag-iwas niya ng tingin. “What’s wrong with you?”

Sa huling tanong ko ay ginawaran niya ako ng tingin na nagsasabing ‘mind your own business’ kaya tumahimik nalang ako at ’di na siya ginambala pa.

The next day I was able to get in touch with Blade. He told me he’s at home kaya naman mabilis akong nagshower at nagbihis. Plano kong bisitahin siya roon kung totoo ngang naroon siya.

I was waiting for my cab outside when I saw someone so familiar. When she met my eyes staring at her, she then walked towards my direction. Her brown hair reminded me of something I already buried in the past, but upon seeing it again disturbed me.

“Hey, uhm how are you?” she asked hesitantly. Neither I smiled nor frowned in front of her. Wala akong maramdaman bukod sa iritasyon ko noon sa kanya dahil sa huling ginawa niya.

“I’m good.” tipid kong sagot at saka chineck ang oras sa aking cellphone.

There was a long pause before she spoke again. “Can we uhmmm… Can we talk?” still, there was hesitation in her voice.

She’s Diego’s sister so as much as possible, I’m trying not to hate her for my friend’s sake. Hindi ko lang maintindihan kung bakit siya laging humahadlang sa mga pagkakataong magkikita kami ni Blade noon. Gaya nalang ngayon. Para siyang kabute na bigla nalang susulpot sa mga pagkakataong ganito.

“I don’t have time right now. Sorry. And I’m waiting for my cab.” rason ko, diretso ang tingin ko sa daan nagbabaka sakaling matanaw ang hinihintay kong sasakyan.

“Please? I’m sorry about the last time. But I need to tell you something important.” pagpupursige niya pero hindi pa rin ako natinag.

Hindi ako sumagot at nanatili sa daan ang aking tingin.

“It’s about Blade and Catalina.” she mumbled next that piqued my attention. I looked at her with contempt but she didn’t stumble.

I was texting Blade, checking if he’s still at home while I sat inside the coffee shop where Danica brought me. I didn’t want to come here and talk but I got curious to what she has to say.

“I heard you were abroad? Have yo—” I cut her off.

“Let’s get straight to the point, Dani.”

She ordered a latte but I didn’t order anything. I just wanted to get this over with.

“Catalina is my friend since we were kids. So I know a lot about her. She’s a good person and she did not abandon her own child, it was taken away from her.” pahayag niya na narinig ko na kahapon kay Ate Catalina. “And she has every right to her kid, she already suffered long enough and now it’s time to get what she deserves..”

My face is completely devoid of any emotion while I listened to her.

“I have been hampering you because I didn’t want you to get in the middle of their fight. It’s not your place and you shouldn’t get involved.” ang sumunod na sinabi niya ay hindi ko nagustuhan. Why won’t it be my place? I’ve been Bullet’s babysitter and Blade is my boyfriend so technically speaking I’m so much involved in this matter.

“Then why are you getting yourself involved? You’re just her friend, why are you doing this?” I asked her in return, ang lakas niya kasing makapagsabi na wala ako sa lugar pero siya naman itong sumasawsaw.

She paused for a moment and then sighed heavily. “I owe her and it’s a long story anyway, you don’t need to kno—”

“And Blade is my boyfriend. And I think you’re not in the place telling me this. I shouldn’t have talked to yo—” she cut me off.

“Catalina won’t raise a kid without his father. This custody fight is just bullshit. Blade is her first love and she would do everything to get both of them back. Eventually, they are gonna end up together again for the sake of their child.” nasaktan ako sa posibilidad ng kanyang sinabi pero hindi naman siguro mangyayari ’yon. Blade won’t do that to me.

“That is not true.” depensa ko. I still believe in loyalty. Blade won’t betray me just to… no, that’s not going to happen.

“You brother has been engaged to Catalina for like how long? Ano sa tingin mo ang dahilan kung bakit hindi matuloy-tuloy ang kasal nila?” dagdag niya na mas lalong nagpagulo sa aking isipan. “Because her heart belongs to someone else and that someone is the father of her child.”

Ang mga salitang iyon ang nagpaulit-ulit sa aking isipan sa mga sumunod na oras. Hanggang sa muling pagkikita namin ni Blade ay iyon ang tanging laman ng utak ko.

“Hey, I missed you…” his face was close to my neck, inhaling the scent I have. “and your scent…” he continued, “and your lips…” and then planted a soft and sensual kiss on my lips.

He’s too massive that a simple hug feels suffocating though I didn’t lose my breath. Nang lumalim ang kanyang halik ay huminto ako at inilapat ang aking mga palad sa pagitan ng aming mga dibdib. Nagtataka niyang hinanap ang aking mga mata.

“Is… there something wrong?” napansin niya ang kakaibang ikinilos ko pero mabilis akong ngumiti at umiling.

Staring at him made my heart flutter at the same damn time it breaks my heart into tiny little pieces. I set aside the lies he had told me because my love for him is bigger than his mistakes so I’m gonna turn a blind eye.

“N-No, I’m fine. I missed you too so I just wanna look at your face for a moment.” palusot ko na tinanggap naman niya.

I wanted to tell him about Ate Catalina’s offer to let her see Bullet so she would stop the custody fight but what Danica told me earlier made me think twice. Kung sasabihin ko sa kanya, maaari siyang pumayag ngunit maaaaring magkatotoo ang sinabi ni Dani tungkol sa pagbabalikan ng dalawa para sa kanilang anak. Kung hindi naman, itutuloy ni Ate Catalina ang custody at maaaring matalo si Blade at matanggalan ng karapatan kay Bullet. But it’s fifty-fifty, he could also win.

I just need to measure the odds perfectly. So I decided not to tell him yet.

Kinabukasan ay iyon ang inatupag ko. Pinag-isipan kong mabuti ang mga hakbang na gagawin ko. I was unconsciously staring at Kuya Atom while were having breakfast. Nang mapansin niya ay kaagad akong lumiko ng tingin. He probably knows about the custody fight but what he probably didn’t know is that I am involved in that matter.

“Can I ask you a question?” tanong ni Kuya Joko nang maiwan kaming dalawa sa hapag. I looked up at him and saw the weird expression on his face.

“Spill..” I mumbled with food in my mouth.

“When did you realize that you’re… that you like guys?” naubo ako sa itinanong niya. Sumimangot si Kuya at saka ako sinamaan ng tingin.

Yesterday he was spacing out, now he’s acting strange. Why is he suddenly interested about my homosexual life? It’s not like he’s…

Biglang bumalik sa aking alaala ang isang pagkakataon na magkasama kami ni Parker at pinag-uusapan namin si Kuya.

“So there really is a rumor..” I concluded from Parker’s long silence.

“Huh? W-Wala.” nangatal pa siya kaya mas lalo akong na-bother. I know this isn’t my business but curiosity is killing me.

“Anong wala? You’re stuttering, Parker. Come on, alam kong may alam ka. And Kuya won’t tell me.” hinawakan ko ang braso niya upang tumigil kami sa paglalakad. I want him to give me his whole attention.

“Of course, he won’t tell you because he’s ashamed to admit it.” makahulugang pahayag niya. Mas lalong nag-alab ang interes kong malaman ang totoong istorya.

“Ashamed to admit what?”

Umiling-iling siya, parang ayaw sabihin sa akin ang totoo pero hinuli ko ang paningin niya. “Ashamed to admit what, Parker?” marahan kong niyugyog ang magkabilang balikat niya.

Naghamunan kami ng tingin. I stared him down so that I would win.

“Admit what? Tell me.”

Eventually, he shook his head and suspired.

“T-That he’s b—”

Tumingin ako nang mariin kay Kuya Joko, sinubukan ko kung mababasa niya ang kahulugan ng aking mga tingin.

“Fudge, Harper. You’re being creepy!” tinulak niya ang aking mukha palayo sa kanya pero bumaling ulit ako pagkatapos ng ilang segundo.

“I heard rumors before.” pagpaparinig ko pero huling-huli ko ang malikot niyang mga mata. I think I have an idea now what Parker was trying to tell me before.

“Forget it.” aniya saka tumayo at iniwan akong mag-isa roon.

I sighed. He’s not ready. I can feel it. He isn’t ready to admit whatever it is to himself because that would probably ruin his bad boy image. Anyway, I have my own problems to think about.

Dalawang araw pa ang lumipas. Madilim na ang kapaligiran at pareho kaming naghihintay ni Kuya Atom sa pagdating ng pamilya ni Ate Catalina para sa isang family dinner. Gagamitin ko rin itong pagkakataong ito para humingi pa ng oras kay Ate Catalina. I need more time to think about the offer and if I really should tell Blade about it.

“How’s the wedding plan? Tuloy na tuloy na ba?” bulong ko kay Kuya habang nasa labas kami ng bahay, nag-aabang.

“Yeah, next month. Though gusto pang i-extend ni Cat para raw mas madaming time for preparations.” tugon niya. I doubt it, that she needs more time. She probably just wants to hold the wedding because of custody fight she’s having with my boyfriend.

“And more time for the custody. Yeah, I get it.” I murmured.

“What custody?” nahimigan ko ang pagtataka sa tono ni Kuya Atom, nagpapanggap na hindi alam ang tinutukoy ko.

Bago pa man ako makasagot ay dumating na ang inaabangan namin. Mr. and Mrs. Esquivel hopped out of their car but I didn’t see Ate Catalina, not even her shadow.

“Mahuhuli si Cat ng ilang minuto. But she’s on her way. Shall we go inside?” Ate Catalina’s mother, Marianita Esquivel, gracefully told us beside her husband Filomeno Esquivel who’s smiling from ear to ear.

Nag-proceed kami sa dinner kahit na wala pa si Ate Catalina. Her parents told us that she’s gonna be late for just minutes pero isang oras na ang nakalilipas ay hindi pa rin ito dumarating. We’re still in the middle of the dinner when Kuya Atom took out his phone. Nagpaalam siyang tatawagan niya lang si Ate Cat at saka ito umalis sa dining area.

I was left alone with Mr. and Mrs. Esquivel. Missing in action sina Kuya Evan at Kuya Joko kaya tanging ako lang ang kaagapay ni Kuya Atom sa sinet niyang dinner together with his fiancee’s family.

“Catalina’s dealing with a lot lately. We’re sorry for her absence.” paghingi ng paumanhin ni Tita Marian.

“Okay lang po. I know the custody fight could be so stressing so it’s understandable.” nakangiti kong pahayag ngunit animo’y tumigil ang oras at hindi sila nakagalaw pagkatapos ng aking sinabi.

Nagkatinginan ang mag-asawa, may kabadong ngiti sa kanilang mga mukha nang lumingon sa akin.

“You know about the custody fight?” Tita Marian asked in a reluctant tone.

Before I could speak, naunahan na agad ako ni Tito Filo. “Catalina must have told him. She’s close with Harper, remember?” anito sa kanyang asawa. Sinang-ayunan ko nalang iyon upang hindi ako mahirapang magpaliwanag.

Nakaramdam ako ng pagsisisi na nabanggit ko pa ang bagay na iyon. Baka isipin nilang nanghihimasok ako sa issue ng pamilya nila.

I looked down on my vibrating phone beside my plate and saw Blade’s name flashing on the screen. He’s calling me.

“Anyway, as much as we want to stop her but she’s really persistent. We didn’t know what changed her mind since she abandoned that child a long time ago…” natigilan ako sa aking narinig mula kay Tita Marian.

Did I just hear them say she abandoned her child?

“I’m sorry, abandoned? She abandoned her own child?” hindi ko napigilang itanong. I think there’s something off with the information I have gathered from their daughter if they’re telling me a different story now.

“I know that sounds so horrible but she was depressed that time. We wanted to keep the baby but she ran away with it. And now, we just learned that the baby is alive and living with his legitimate father.” dagdag pa ni Tita na ikinagimbal ko.

What Tita Marian said contradicts to what Ate Catalina had told me. She said that her parents took Bullet away from her. She said that her parents refused to take care of the baby. How come….

My phone’s still vibrating but I didn’t have the time to answer it. Not now.

“The baby had been left at the doorstep.” bigkas ko na parehong ikinagulat ng mag-asawa. Nagtataka na siguro sila sa mga salitang lumalabas sa bibig ko.

I know so much na hindi ko na alam kung alin ang totoo at alin ang hindi at kung ano ang dapat kong paniwalaan.

“What?!” sabay nilang bulalas.

“The baby had been left at the doorstep.” pag-uulit ko upang mas maintindihan nila ay dinugtungan ko pa ng, “where the baby’s father resides..”

Both of their mouths dropped wide open.

“I-I… I don’t understand. She told us that she gave the baby to a foster home.” Tita Marian admitted that confused me once again.

Foster home? Is she fucking kidding me?

“Then your daughter must have lied to you.” matapang kong pahayag. “Just like how she lied to me and to everyone else.” sunod kong sinabi na mas lalong nagpakunot ng kanilang noo, hindi malaman ang magiging reaksyon sa mga narinig na rebelasyon.

Chapter 50 [Someday]

I’m so tired with all the lies I have been told. Sa dami ng aking narinig at nalaman, hindi ko na alam kung alin ang paniniwalaan ko. And even when I know which one was true, the truth is never as painful as discovering a lie.

“Where are they?” my head tilted sidewards when I heard Kuya Atom’s voice behind me. Napansin ko ang mahigpit na pagkakahawak niya sa kanyang cellphone at ang matigas na ekspresyon sa kanyang mukha.

I looked down on the table and sighed. I was left alone at the dining table because Ate Catalina’s parents couldn’t stand the sight of me.

“They left.” I wanted to say more but those two words seemed to convey everything he wanted to know. Mabagal siyang lumapit sa mesa at saka pabalang na ipinatong ang kanyang cellphone sa ibabaw ng table. He looked more problematic than me, though.

“Anong nangyari sa’yo? Why do you look…” I asked him but I felt like it wasn’t my place to ask, or more probably I have an idea why so asking him doesn’t feel necessary.

Hinatak niya ang isang upuan at saka ito inokupa. He buried his face on his palms and didn’t say a word. Nanatili kami roong dalawa, tahimik at hindi nag-uusap, tanging mga buntong hininga lang ang maririnig. The silence was only interrupted when my phone vibrated and flashed my boyfriend’s name on the screen.

“I’ll just… take this..” I murmured carefully and stood up from my seat.

Binuksan ko ang sliding door patungong garden area bago ko sagutin ang tawag ni Blade.

“Hey, what’s up?” I asked, with one of my hands resting on my pelvis. Malamig na ang simoy ng hangin kaya mabilis na nanuot ang lamig sa aking balat.

“You made an agreement with Catalina without telling me?!” iyon kaagad ang bungad niya sa aking tanong. Bahagya akong nagulat dahil hindi ko ito inaasahang marinig sa kanya ngayon, hindi sa ganitong pagkakataon.

“Agreement?” I repeated. I haven’t made an agreement with her yet, besides pinag-iisipan ko pa ang offer ni Ate Catalina kaya paanong nakarating sa kanya ang ganitong balita?

“Damn it, Harper!” he roared in his gruffy yet frustrated voice.

“Hey, watch your tone. And I need you to calm down.” matapang kong utos sa kanya dahil sa paraan ng kanyang pananalita at sa tono ng kanyang boses, nawawari kong wala siya sa normal na disposisyon. “What agreement were you talking about?” mas maayos kong tanong upang maliwanagan ako sa paratang niya.

“Catalina made an offer to you about the custody and you didn’t bother telling me?” his tone was accusative. Gustuhin ko mang itanong sa kanya kung kanino niya nalaman ang tungkol dito pero ako at si Ate Catalina lang naman ang nakakaalam ng aming pinag-usapan kaya hindi mahirap magturo kung sino.

I had no hesitation of telling him about the offer not until I spoke with Danica. Napa-dalawang isip ako nang marinig ang posibilidad ng pagbabalikan ng dalawa para sa kapakanan ng kanilang anak kaya hindi ko kaagad ito nasabi sa kanya.

“I-I was about to tell you but…” hindi ko nagawang tapusin ang aking gustong sabihin dahil nahihiya akong ituloy. I want to tell him but the idea of him getting back together with the mother of his kid bothered me and scared the crap out of me.

“But what, Harper? Please tell me that it was a valid reason. Please!” he roared again on the other line.

But I don’t even know if my reasons were valid enough not to tell him about the offer. I’m scared of letting him compromise and let Ate Catalina invade his life again. I’m scared that she might use their kid in order to threaten him and put a leash on him. I’m scared of Blade having second thoughts to complete his family back. Alam kong mahal niya ako pero hindi ko alam kung sapat na ba ang pagmamahal na iyon para mas piliin niya ako kaysa sa tunay na ina ng kanyang anak. Despite what she possibly did, she’s still Bullet’s mother, she was the one who gave birth to the most precious thing in his life right now.

I can’t compete because I already know how it would end.

“I’m sorry…” I muttered apologetically because that was all I could say. He won’t understand my anxieties, for sure.

“Catalina proceeded with the custody. She already made up her mind.” aniya na ikinagulantang ko.

“W-What about the offer? She told me to convince you so she would…” I cut myself off.

I was already pacing back and forth. Hindi na ako mapakali dahil sa mga rebelasyong nalalaman ko. Ngunit napaawang ang bibig ko nang mapagtanto ang sagot sa sariling katanungan.

The offer expired, that is.

“Oh god…” I mumbled in my weak voice. Realizing that it was my fault that the custody battle is still going on.

Wala na akong narinig na salita mula sa kanya. He was silent but I can still hear his breathing and some white noise in the background.

“She abandoned your child, Blade. There’s no way she’s gonna win the custody.” sinabi ko nalang iyon na parang pampalubag-loob sa kasalanang nagawa ko.

“I don’t know, Harper..” napapagod niyang bigkas. Though we’re not together, I could still picture him shaking his head in total disappointment.

Sa ganoon natapos ang aming pag-uusap. We exchanged ‘goodnights’ but his was cold and it broke my heart that I couldn’t do anything to change the situation.

I started to get furious. Why so suddenly the blame was on me? I needed time. I can’t just force him to give her a chance to see the child she abandoned long time ago and act like nothing happened. It should be his decision. But I hesitated on telling him about the offer because I was afraid that I’m gonna lose him in the process.

Wala ako sarili nang makabalik sa loob ng bahay. Kuya Atom was still sitting alone in the dining area but his head moved upwards upon hearing my footsteps. Now, we had the same expression on our faces.

I stood beside him. I bit my lip and looked at my brother. “What is she thinking? Huh? Why would she force that custody over the child that she betrayed a long time ago? That doesn’t make any sense!” pagalit kong pahayag kay Kuya dahil wala akong ibang mapagbuntunan ng aking galit.

Kumunot ang kanyang noo nang mag-angat ng tingin sa akin. Nakitaan ko siya ng ekspresyon na ngayon ko lang nakita. “What custody are you talking about?” he asked, completely ignorant of what I was babbling.

“Stop acting clueless, kuya. You should talk some sense into her since you’re her fiance!” I blurted out.

There was confusion written all over his face. Nang hindi siya makapagsalita ng ilang segundo, doon ko napagtantong talaga ngang wala siyang kaide-ideya sa mga nangyayari.

“Oh my god. Kuya, you seriously don’t know anything??” bulalas ko sa kanya dahil parang imposible naman yatang hindi niya alam gayong usap-usapan sa buong siyudad ang tungkol sa custody fight ng kanyang fiancee laban sa aking boyfriend.

I was about to storm out when he grabbed my arm briskly. I wanted to get out of the situation so to escape another stressing moment but my brother doesn’t seem to let me go. Iniwasan ko ang mga mata niya pero hinuli niya ang tingin ko.

“Then tell me, Harper. Tell me what I need to know.” mapanghamong pahayag niya, hindi binibitawan ang aking braso.

“I shouldn’t be the one telling you this, kuya. Why don’t you ask your fian—”

“Yeah, you weren’t supposed to but you’re already here voicing out your frustrations at me while I don’t fucking understand a thing. I swear to god, Harper. If you won’t tell me I won’t fucking forgive you.” nakaramdam ako ng takot sa kanyang boses kaya naman halos manlumo ako sa aking kinatatayuan.

Was that a threat?

Eventually, he let go of my arms but he never removed his eyes on me. “Now, what is this custody thing you were talking about?” tanong niya na mas kalmado.

Ilang beses akong napa-buntong hininga bago sumagot. “Your fiancee, Ate Catalina, abandoned a child, her own child a long time ago and now she wants to take full custody.” panimula ko.

“I know she had a child once but she told me that the baby died.” ako pa ang mas nagulantang sa narinig kay kuya. What the actual fuck?! How many lies had she told people?

“The baby wasn’t dead. She abandoned him at the doorstep, sa labas ng bahay ni Blade so how com—”

“Blade? What do you mean, Blade?” natigagal ako nang madulas ang aking dila at nabanggit ang parteng iyon. I was so careless. Hindi niya rin siguro alam ang tungkol sa affair ng fiancee niya noon kay Blade kaya ganito nalang ang kanyang reaksyon.

Damn it.

I zipped my mouth because I wasn’t supposed to tell him the whole story. Napansin niya ang pananahimik ko kaya tumayo siya at saka humakbang palapit sa akin. Katakut-takot ang tinging ipinukol niya sa akin pagkatapos.

“Blade Collins Torralba… is the father of her baby. Is that what you’re trying to to tell me, Harper?!” madiin niyang tanong. My lips were trembling that I couldn’t give him the satisfaction anymore of knowing the truth from me.

Should I tell him the truth? Ako ba dapat ang magsabi? Ito ba ang tamang oras para malaman niya?

Oh damn.

“Y-Yes.” napapikit ako habang tumatango ng ilang beses. Ayaw ko mang sa akin manggaling pero wala na akong ibang choice dahil alam kong hindi niya ako titigilan hangga’t hindi ako nagsasabi ng totoo.

And then I saw his eyes blazing in rage. I got scared for a moment because he looked like he’s gonna kill somebody.

“How come you know of this? Catalina never told me any of it and neither to you…” it’s as if his eyes turned transparent that I could almost read the question written on it. “How did you know Blade was the father?” he then asked, kinumpirma ang hinala kong itatanong niya.

I had nowhere to run. I was cornered. And I can’t lie to him just like how I was always lied to by everyone around me. I know how it feels.

“B-Blade is my b—”

“Blade Torralba is his boyfriend.”

I looked at the person who came from the living room who cut off my statement. Agad kong sinamaan ng tingin si Kuya Evan dahil sa pangingialam.

Pero nang balikan ko ng tingin si Kuya Atom ay mas lalong nag-alab ang galit sa mga mata niya.

“Your what? Boyfriend?!” Kuya Atom is now fuming mad. Hindi ko na mailarawan ang emosyon sa kanyang mukha dahil naghalu-halo na ito.

Nawalan ako ng lakas na magsalita kaya tanging pagtaas-baba lang ng ulo ang aking nagawa.

“And that’s why you flew seven thousand miles, because of him? Instead of focusing on your recovery, you flew here to get yourself involved in this matter?” paratang niya na hindi ko matanggap dahil totoo.

But he can’t blame me because it was my decision to come back. He didn’t wait for my answer and instead, he stormed out and left the scene.

“Why the hell would you tell him that?!” baling ko nang maiwan ako kay Kuya Evan na nakasandal lang sa isang gilid, animo’y wala lang sa kanya ang ginawa niya.

“If I didn’t, would you lie instead?” he reasoned out and added, “you can’t keep a secret forever, Harper. Mas magandang nalaman na niya ngayon.”

Nilagpasan ko siya upang hanapin si Kuya Atom pero napansin kong bukas ang pintuan sa main entrance. Naalarma ako at agad na lumabas pero hindi ko nahanap kahit saan si Kuya Atom.

“What?”

Narinig ko ang boses ni Kuya Evan sa aking likuran kaya nalaman kong sumunod siya.

“His car is not here.” puna ko nang makarating sa garahe at napansing nawawala ang isang sasakyan doon. “Oh no…” I muttered upon realizing that he drove off somewhere and I think I know where.

“Kuya, where’s your keys?” tanong ko, hindi siya nililingon.

“What?”

“Give me your keys!” I was already freaking out.

Sa huli ay hindi ako hinayaang magdrive na mag-isa ni Kuya Evan. Tinuro ko sa kanya ang daan na aming tatahakin habang nanginginig ang kamay kong tinatawagan ang numero ni Blade. Ilang beses akong nag-attempt pero hindi ito sumasagot.

Damn it!

Ilang minuto pa ang lumipas, nakarating kami sa tapat ng bahay ng mga Torralba. And I was right with my suspicion when I saw Kuya Atom’s car parked on the side. At hindi kalayuan doon ay natanaw ko ang likuran ni Kuya habang si Blade ay nakahandusay sa lupa.

“What the fuck is happening?” wika ni Kuya Evan sa aking tabi.

Mabilis akong bumaba ng sasakyan upang daluhan ang dalawa. They were arguing and before I could come closer, my brother pulled Blade on his collar and threw a punch on his face.

“Kuya!”

Dinaluhan ko si Blade habang si Kuya Evan ang pumigil kay Kuya Atom. May bahid na ng dugo sa gilid ng labi ni Blade at nang akmang hihipuin ko iyon ay tinaboy niya ang aking kamay.

“Fuck! I trusted you, dude!” hinaing ni Kuya Atom na namumula sa galit ang mukha at maluha-luha na. Sa kanilang dalawa ay mas maraming galos si Blade. I know he can put up a good fight but maybe he didn’t fight back knowing that Kuya was so outrageous and violent.

“Atom, let’s get out of here..” hinahatak siya ni Kuya Evan palayo pero hindi ito nagpapatinag.

“And really, dude? Harper? You were fucking my little brother all this time?!” hanggang doon nalang ang aming narinig mula sa kanya dahil tuluyan na siyang hinila palayo ni Kuya Evan.

Naiwan ako kay Blade ngunit tahimik lang siya. He wiped off the blood on his lip with the back of his hand. Tinulungan ko siyang tumayo pero hindi niya ako hinayaang hawakan siya.

“B-Blade, I’m sorr—”

“You told him? Really?” anggil niya.

I didn’t know if he was talking about the custody issue or about our relationship or maybe both. Regardless, I think my brother deserves to know the truth and he can’t blame me for being honest.

“He asked me, okay? Hindi ko dapat sasabihin. Well, he didn’t know that you and Catalina have a kid. His fiancee lied to him, and she lied to us both. And my brother deserves to know what kind of person she is before he marries her!” pangangatwiran ko, dinedepensahan ang aking sarili sa kanyang akusasyon.

His eyes were bloodshot. He tilted his head and clutched his jaw. “And you lied to me. You didn’t tell me about the fucking offer.” hindi ko nagustuhan ang sunod na namutawi sa kanyang sinabi. I knew it, galit pa rin siya tungkol doon.

“I wasn’t lyi—” he immediately stopped me from fending myself.

“Not telling me something or hiding something on purpose is just the same as lying.” tinalikuran niya ako pero hinatak ko ang braso niya. Nang magkalapit kami ay dumaan ang halimuyak ng alak sa aking ilong.

“Nag-inom ka?” tanong ko, binalewala ang huling masasakit na salitang sinabi niya. Instead of giving me an answer, he removed my hand on his arm.

“Now you care about me? Huh? After you let Catalina proceed with the custody?” ngayon ay hinarap na niya ako nang may galit sa kanyang mga mata.

Again with that damn custody. Why can’t he trust the system? Does he really believe that the court will allow a mother who betrayed her own child to get the full custody against him?

“You’re not gonna lose him, Blade. You just gotta trust the sys—”

“Bullshit! And now you told Atom for what? Why do you have to tell the truth to everyone but not to me? You’re always keeping things from me!” pumirmi sa iisang linya ang aking mga labi dahil nasasaktan na ako sa mga sinasabi niya.

Ako pa ang hindi nagsasabi ng totoo?

“I did not!” I rebutted.

“Yes, you did! From the time that you were sick, I was the last person to know about it, right? You didn’t even inform me that you were coming back here. And now I have the chance to keep Bullet with me but you just ruined it!” paratang niya. He was so mad and agitated but I believed it was the alcohol in him that was talking, that was taking control over him, that he wasn’t sane.

“You’re mistaken.” umiling-iling ako. “I’m not the liar in this relationship, Blade. It was you!” bumaon ang daliring itinutok ko sa kanyang dibdib dahil sa hindi ko napigilang emosyon. “You were the one who fed me up with so many lies! So don’t put all the blame on me!”

He scoffed like he didn’t believe any of my words.

“What are you talk—”

“A year ago, you didn’t tell me about your issue with my brother’s fiancee. Kung hindi pa nga ako hinimatay at tinakbo sa ospital hindi ko pa malalaman. I even called you before that pero babae ang sumagot! And there were pictures of the campaign and I didn’t understand why Danica Graciano was seen talking to you, but now I understand why even though you didn’t bother telling me any of it. I couldn’t blame you because I didn’t ask! So I was blaming myself while I was dealing with my sickness alone! You even promised that you were gonna visit me there but you made up so many excuses, pero ano sinisi ba kita? Wala kang narinig sakin, Blade! And now, I came back and I didn’t tell you on purpose. You wanna know why? Because I know you’ve been dealing with this custody battle and it was so hard to communicate with you so I wanted to check on you! You even had the guts to lie straight to my face and tell me you were just in your office signing some papers. That day, I went to your office but you weren’t there! Where were you, huh?!” I was panting and shaking from overwhelming anger.

“So don’t you tell me I was always keeping secrets from you when you were the only one lying in this relationship!” dagdag ko pa at saka hinabol ang aking hininga. I didn’t really like confrontations so I was easily exhausted from pouring out all my emotions.

Hindi nagbago ang galit sa kanyang mga mata pero hindi na siya makaimik ngayon.

“So if ever you lose the custody over your kid, it wasn’t my fault, Blade. It was all your fault!” umigting ang kanyang panga dahil mukhang hindi niya nagustuhan ang aking sunod na sinabi.

“Shut up!” that was all he could utter.

“No! Blame yourself, liar! You’re gonna lose this custody fight and you’re gonna deserve it!” that was out of anger kaya ko nasabi iyon. Isang malaking hakbang ang ginawa niya palapit sa akin, hinahamon niya ako ng mga tingin niya. “Ano, sasaktan mo ako? Go on! Hurt me!” matapang kong pahayag pero tinulak ko ang kanyang dibdib nang hindi siya tuminag.

But instead of hurting me physically, he hurt me emotionally. “Leave. I don’t wanna see your face again. We’re over.” iyon ang pinal niyang mga salita bago ako iniwan doong mag-isa at hindi malaman ang magiging reaksyon.

Hanggang sa makauwi ako ng bahay ay tulala ako. Maybe I just couldn’t believe that Blade and I were over. That fast. That easily. He ended our relationship like I didn’t matter to him at all. Nang makapasok ako sa loob ng aking kwarto ay doon bumuhos ang lahat ng dapat kong maramdaman. Tears flowed down my face without a cue, it just did.

Pinahid ko ang aking luha ngunit nang makapa ko ang aking leeg ay napansin kong nawawala ang aking kwintas. Nawala ang atensyon ko roon nang bumukas ang pintuan at iniluwa nito si Kuya Joko.

“I heard what happened, are you okay?” dinaluhan niya ako at tinabihan sa kama. Tuloy-tuloy ang agos ng aking mga luha at halos hindi ko na ito makontrol.

For five whole minutes, hindi ako nagsalita. Nanatili lang siya sa tabi ko, hindi malaman ang gagawin kung paaano ako patatahanin. Kinalaunan ay naramdaman ko ang braso niyang yumakap sa akin.

“Ssshh… it’s okay, stop crying…” he murmured while patting my hair. I sobbed on his chest continuously because I couldn’t control myself anymore.

Alam kong natataranta na si Kuya dahil wala pa rin akong tigil sa pag-iyak sa mga nakalipas na minuto hanggang sa ang sunod na mga salitang binigkas niya ang dahilan nang pagtahan ko.

“I-I…” he stuttered at first but then continued, “I think I’m bisexual, Harper. I’m attracted to girls and guys and I don’t fucking know why..”

Tumigil ako at tiningala siya. Kuya Joko has been good at distracting me whenever I am stressed or panicking or self-destructing just like now and it was always effective. Parang nakaramdam ako ng relief sa mga sinabi niya at nawala ang atensyon ko sa sakit na iniinda.

I hugged him to comfort him as well. Ilang minuto ko ring pinaramdam sa kanya ang pagtanggap ko hanggang sa marinig ko ang pagtunog ng aking telepono.

“Tita Astrid..” I mouthed upon seeing the name of the caller. Walang pagdadalawang-isip kong tinanggap ang tawag.

“Finally! Harper, your mom. She needs you here. We rushed her into the hospital. The baby has to come out now.” her shaking voice filled my ears.

I don’t have the time to explain to my brothers what was happening and all I could give them was, “Mom’s pregnant. She had an affair with Tito Henry and I need to go back there now.”

They were all shocked from hearing the news. Ilang beses pa nila akong kinulit hanggang nasa airport na ako. I booked a last minute flight and luckily there was a ticket available.

“Call us when you get there, okay?” iyon ang paalala ni Kuya Evan nang magpaalam ako sa kanila. Kuya Atom is missing in action, he probably went somewhere to deal with his anger. Niyakap ko si Kuya Joko at ibinulong sa kanya ang mga naudlot na salitang balak kong sabihin kanina.

“Thank you for trusting me.” I whispered, pertaining to his confession about his sexuality.

I’m back to this point again where I need to leave. Besides, I don’t have any reason to stay here. Not anymore. This is me accepting that sometimes beautiful things end. This is me coming to terms with the fact that sometimes leaving is an act of love, too.

I bid my goodbye afterwards and rushed to get inside so I won’t miss my flight.

Katutuntong ko pa lamang sa Canada nang makatanggap ako ulit ng tawag kay Tita Astrid. Ngunit boses ni Mommy ang aking narinig sa kabilang linya.

“H-Harper…” her voice was unsteady and weak. “Tell him. Tell him.” she kept on saying pero hindi ko naintindihan ang ibig nitong sabihin.

“Mom, what are you saying?”

“Tell him. I need you to tell him. Okay? I love you.”

I was inside the cab, on my way to the hospital where Mom was admitted. Pero hindi ako napakali nang marinig ang tono sa boses ni Mommy. Para siyang namamaalam.

Hanggang sa makarating ako ng ospital ay dumadagundong ang aking dibdib sa kaba. Hindi ko na rin nagawang sagutin ang tawag nina Kuya dahil abala ako sa paghahanap kay Mommy.

“Harper!” I saw Tita Astrid walking towards my direction. Hindi ko nga lang nagustuhan ang ekspresyon sa kanyang mukha. There were tears in her eyes and her nose was a bit red. Binalot niya ako ng yakap nang makalapit sa akin.

“T-Tita, where’s Mom?” I asked. Sa tagal ng pagyakap niya sa akin ay napagtanto ko kinalaunan kung ano maaari ang nangyari. Ayaw ko lang tanggapin ang posibilidad na iyon.

“The doctors tried to save her but there was so much bleeding…” naluluhang tugon ni Tita. Nanikip ang aking dibdib at nag-unahan ang luha sa aking mga mata sa pagpatak.

“N-No…” I shook my head, trying to stop the tears from falling.

“I’m sorry but we lost her..” she said that broke my heart into pieces.

I almost fainted but Tita Astrid held my arms. She helped me breathe because I was gasping. I didn’t expect that the last conversation I had with Mom was on the phone. And she was telling me to tell him. That probably meant to tell Tito Henry.

“I can take you to her if you want to see her.”

I got lost for words. Hindi ako makapaniwalang wala na si Mommy. Para akong tinurukan ng ilang daang punyal sa aking dibdib.

“A-And the baby?” tanong ko nang maalala iyon.

Dinala ako ni Tita Astrid sa Neonatal Intensive Care Unit at mula sa transparent na salamin ay nakita ko sa loob ang ilang sanggol. Tita Astrid pointed a certain direction where Mom’s baby was.

“The baby was healthy. Though, he still needs intensive medical attention.” aniya habang pinagmamasdan namin ang sanggol doon. Muling nanlabo ang aking mga mata dulot ng namumuong luha. The baby looked so wonderful.

“I-Is that his name?” I mumbled while looking at the name written on top of the incubator.

“Yes. Your Mom named him before she went into surgery.” Tita answered and I just nodded weakly while looking at the baby. She even named the baby after him.

“Ollivander Henry Garcillano…” I muttered, reading the name of my little baby brother. Looking at him peacefully sleeping somehow lifted all the pain I have been enduring. Looking at him made me think that someday, I will find what I am looking for. Or maybe not. Maybe I’ll find something much greater than that.

Chapter 51 [Business]

PRESENT

It is a beautiful day and it’s been a week since the construction for my clinic started. Everything’s quite working well, the workers are hands-on with the renovation and today, they are going to install the electric wires for the lightings.

Sporting a mustard-colored oversized shirt, beige chino shorts, and a sperry boat shoes, I walked the entrance of my clinic with pride and elegance as every worker inside followed my movement with their curious eyes. I know I’m too gorgeous to ignore so their priceless reactions were easily understood and it must be so hard to disregard my presence.

Ayaw kong magbuhat ng sariling bangko pero ganoon talaga kapag mas gumaganda ka kapag single ka. Some other people glow when they are in love but I was an exception because I glow whatever the circumstance is. Walang pinipiling sitwasyon ang kagandahan ko. Maganda ako, in love man o wasak. Period.

I want to feel beautiful. People told me to act like the person I want to become so here it goes. To be beautiful means to be yourself. We don’t need to be accepted by others. What we need is to accept ourselves. Just like loving a flower, logically speaking anyone can love a rose but it takes a lot to love a leaf. It is ordinary to love the beautiful, but it is beautiful to love the ordinary.

Everybody needs to be loved the way they deserve it. And if nobody’s going to give me that kind of love, then I’m going to give myself the love I need. I don’t need a one-sided relationship. I don’t deserve to be the least priority. Besides, I am too full of life to be half loved.

“Narito na ang mga kagamitan para sa electrical wirings, hinihintay nalang ang magkakabit.” one of the workers told me when I sat on a clean desk on the far right corner of the clinic.

“Wala pa ang electrician?” tanong ko at saka tinignan saglit ang oras sa aking apple watch. Well, limang minuto pa lamang ang nakalilipas mula sa napagkasunduang oras kaya ayos lang.

“Wala pa, ser. Pero parating na siguro ’yon.” tugon ng bata-batang manggagawa na lumapit din sa aking desk. The two workers standing in front of my desk are both wearing protective helmets but I felt weird when they stood there longer than I expected.

“Anything else?” nagtataka kong tanong sa dalawa pero nahuli ko ng tingin ang pagsiko ng isa sa kasama nito. Namumula silang pareho. Sa mga oras na iyon, hindi ko na kailangang pag-isipan pa ng mabuti kung ano ang nangyayari dahil may ideya na ako.

“W-Wala po, ser.” ani ng isa at saka nito hinatak ang kasamahan pabalik sa kanilang trabaho.

Nagkibit balikat nalang ako at saka inilabas ang aking laptop upang asikasuhin at pag-aralan ang portfolio ng mga bagong aplikante. Naihiwalay ko na ang resume ng ilang napili ko at lahat iyon ay kalalakihan. Well, most of the clients are women so it would be better for the business if there are good looking male vets and assistants lurking around my clinic.

Ilang sandali ay narinig ko ang pagdating ng electrician bitbit ang sariling mga kagamitan nito. Magalang itong bumati sa ibang manggagawa at nang lingunin niya ang direksyon ko ay lumapit ito sa aking desk.

“Magandang umaga.” nakangiting bati nito.

“Good morning.” ginantihan ko ito ng ngiti kahit na abala ako sa ginagawa. Ibinalik ko ang aking focus sa aking laptop ngunit napansin kong hindi umalis sa aking harapan ang lalaki. Nag-angat ako ng tingin at saka ito tinanong. “Uhm, do you need anything else?” I asked, weirded out that he’s staring at me like there was a puzzle in my face.

“W-Wala naman. Uhh, magsisimula na akong mag-install ng wirings.” anito saka hinimas ang likod ng kanyang ulo.

Moreno ito at maganda ang pangangatawan, mas matangkad din ng ilang pulgada sa akin. Nagsimula ito sa kanyang trabaho kahit na nahuhuli ko paminsan-minsan ang mga sulyap niya sa aking gawi.

Weird.

I spent two hours in finalizing my selection for the people I’m gonna consider employing. The workers went for a short break while I strolled outside to find some bagel to eat and some coffee to drink.

“New York style bagel and one flat white coffee, please. Thank you..” I ordered. Naupo ako sa isang bakanteng table. This cafe is just a block away from the location of my clinic kaya malaki ang tsansang mapadalas ang pagbisita ko rito sa susunod.

Mabilis na dumating ang aking order dahil walang gaanong tao sa loob ng cafe bukod sa akin at sa isang pares ng magkasintahang nakaupo sa aking tapat. I caught them looking intimately at each other the reason why I focused my eyes outside the glass windows. I used to feel that way but that was before. I felt so much that I started to feel nothing.

I have been single for a long time before I even met ‘him’. Pero kahit na ganoon, hindi ako nanghihinayang na natikman ko siya, I mean na nakilala ko siya. I know what he did to me was painful and unaccepted, but I chose not to dwell on it. There’s no waste of time. Nothing has been a waste of time. I’d like to think that everything and everyone has had a purpose in my journey. Relationships of all kinds will come and go, but we’re meant to experience them because each one will teach us something new.

Have I moved on? Maybe yes, maybe not. I don’t know. Sa tingin ko okay lang naman siguro kahit wala munang label. Embrace the uncertainties, ika nga. But one thing I know for sure, that I have to let go. No matter what. It hurts to let go but sometimes it hurts more to hold on. It might hurt to walk away but that will never compare to the pain of staying.

So I need to let go.

Or maybe it’s better to just let things be. Let people go, don’t fight for closure, don’t ask for explanations, don’t chase answers and don’t expect people to understand where you’re coming from. It’s not the easiest but maybe that’s what’s best for me right now.

At heto na nga, uminom lang ako ng kape ang dami ko nang sinasabi. Love guru ka girl? Uggh. Whatever.

Kakalingon ko sa labas ay napansin ko ang isa na namang pamilyar na sasakyang nakaparada sa hindi kalayuan. It’s none other than the famous white range rover. Common naman ang model ng ganitong sasakyan pero ewan ko ba at panay akong lapitin nito. I don’t want to assume or think that it’s ‘his’ car but the mere possibility that it’s his is huge.

Hanggang sa lumipas ang ilang minutong paninitig ko roon ay natanaw ko ang pagbukas ng pintuan nito at pagbaba ng isang diyos mula roon. A Blade Collins Torralba clad in a plain white shirt paired with a low rise jeans and leather lace-up boots, appeared and then leaned on the hood of his car looking so nonchalant and unbothered. Hindi ko alam kung kailan pa naging hot ang pagsusuot ng simpleng puting t-shirt pero pagdating sa kanya, ewan ko ba at napaso pa ako sa iniinom kong kape habang iniisip ang bagay na ’yon.

Ten minutes has passed but he was still standing there, may kung anong titignan o aayusin sa makina ng sasakyan at miminsang kinakausap ng mga nadadaan sa kanyang gawi ngunit saglit lang iyon at hindi nagtatagal. Ngayon naman ay nakasandal nalang siya roon, walang ibang ginagawa bukod sa pagtitig sa kanyang cellphone at kada lilipas ang sampung segundo ay may pipindutin siya roon. That was his cycle the whole time.

I wasn’t supposed to stay inside the cafe for too long all because I don’t want to get out and get seen by him. Ilang minuto pa ang sinakripisyo ko, hinihintay itong umalis ngunit naroon pa rin siya habang may kausap na ngayong isang matandang lalaking naka-business attire. They seemed so absorbed in their conversation so I used that opportunity to get out of the situation and immediately stormed outside. Malaya akong nakalabas ngunit nakakailang hakbang pa lang ako ay nabitawan ko ang dala-dala kong wallet.

“Damn…” I cursed silently, more like cursing myself for being such a clumsy. Sa aking kinatatayuan ay nasipat ko gamit ang aking pinalawig na peripheral vision ang pagkakatigil ng dalawa sa pag-uusap. And I feel like they were both looking at me. I shrugged it off by picking up my wallet and acting normal while walking away.

Pigil hininga ako hanggang sa makabalik ako ng clinic. Damn. I know I’m still affected but it doesn’t mean that I’m still head over heels for him. Moving on is a process, I know that. Moving on is accepting that you’re not okay when you see them, but you’re going to keep moving anyway. It’s knowing that you’re not “better” than them, but you weren’t unworthy either. You were just mismatched. It’s realizing that the only thing you’re mourning right now was one idea you had about what your future could be. It’s understanding that everybody has a story about heartbreak, and most people come around on the other end to say that in retrospect, it was somehow the best thing that ever happened to them.

But for me, it was somehow the best and worst thing that ever happened to me.

“Ayos ka lang?” nakabalik ako sa wisyo nang marinig ko ang boses na iyon. It was the electrician who’s scanning me intently.

“Y-Yeah..” tipid akong ngumiti at saka ito nilagpasan. Bumalik ako sa aking desk upang ipagpatuloy ang aking gawain.

Maghapon kong tinapos ang mga naka-pending kong trabaho. Malapit na akong matapos nang mag-ring ang aking telepono. My eyes rolled instantly when I saw Kuya Evan’s name flashing on the screen.

“What?” bagot kong tono nang sagutin ang kanyang tawag matapos ang ikalimang ring nito.

“Buti naman at sinagot mo. Where are you?” nahimigan ko ang iritasyon sa kanyang boses.

Tiniklop ko ang laptop sa aking harapan tutal ay tapos na rin naman ako ngunit nanatili ako sa aking kinauupuan. “I’m at the clinic. I told Kuya Atom na mag-aasikaso ako rito, hindi niya ba nasabi sa’yo?”

“He’s not here. Anong oras ang uwi mo? We need to talk.” may pagbabanta sa kanyang tono. And besides, wala naman akong naaalalang dapat naming pag-usapan.

“I’ll be home in an hour. Talk about what?” habang kausap ko si kuya sa kabilang linya ay isa-isa nang nagpapaalam ang mga manggagawa sa akin ngunit tanging tango at pagngiti lang ang naigaganti ko sa kanila.

“About our family business.” sa sagot niyang iyon ay bumalik sa aking pansin ang problema namin tungkol doon. They all want me to take in charge of the publishing business since I was the closest to Mom. But I have the clinic to worry about so namomroblema pa ako kung paano ko isisingit ’yon sa schedule ko.

“Okay. I’ll be there.” I mumbled before ending the call.

Napansin kong nakaalis na ang mga workers bukod sa electrician na naiwan pa dahil marami-rami ang kanyang inililigpit na kagamitan.

“Hindi ka pa uuwi?” I approached him when I stood up with my laptop and messenger bag. From his eyes on the floor, tumingala siya sa akin habang naka-crouch siya sa sahig.

“Pagkatapos nito. Pwede ka nang mauna kung nagmamadali ka.” aniya at saka pinagpagan ang kanyang mga kamay. I stared at his side view until I get to sense some familiarity or resemblance to someone I’ve known before.

“Hindi. Okay lang. Hintayin na kita. Ako rin kasi ang magsasara nitong clinic.” tugon ko pero ang atensyon ko ay wala roon. Nang mapansin niyang tinititigan ko ang mukha niya ay sumibol ang isang ngiti sa kanyang mga labi.

“Why are you looking at me like that?” ang bahid ng ngiti sa mukha niya ay naging mapaglaro.

Kinunutan ko siya ng noo. Ngayong malawak ang ngiti niya ay mas lalong umigting ang mga hinala ko. “Have we met before?” I blurted out the question that has been running on my mind.

“Do you think we’ve met before?” ibinato naman niya sa akin ang tanong na iyon. Okay, this is getting creepier. And observing the way he looks at me made me feel like we’ve met at some point before.

Hindi ako umimik. Tinitigan ko lang siya habang inaalala ang kanyang pangalan sa natanggap kong email nung nakaraan galing sa kanya. Pero kahit anong pilit kong pag-alala, hindi ko magawang matandaan ang kanyang pangalan.

“We’ve met at few occasions, but you turned me down.” aniya sa mababa at garalgal na boses. I don’t understand. I turned him down? Sa tikas at mukhang ’yan? Wala akong maalala. Saan at kailan ko siya nakilala?

“You seriously don’t remember me?” sarkastikong tanong niya, may pagturo pa siya sa kanyang sarili gamit ang hintuturo niyang daliri.

“I-I don’t know. I’m sorry. I don’t really have a reliable memory.” palusot ko na lamang dahil hindi ko sigurado kung nagtagpo na ba kami noon o baka talagang mahina lang ang aking memorya.

Nagkibit balikat siya at saka hinimas ang likod ng kanyang ulo, bahagya rin siyang pinamulahan ng mukha sa hindi ko malamang dahilan. Damn, it was so adorable to see someone as moreno as him blushing. I was literally drooling in front of him when he extended his hand to me.

“Prince Evangelista, it’s nice to meet you again Harrison Jasper Garcillano.” pakilala niya. Tinanggap ko nang malugod ang kanyang kamay habang ginugunita ang alaala ng kanyang pangalan sa kailaliman ng aking memorya.

Prince Evangelista? Where did I hear that name…

“Prince Evangel….” I was unconsciously grumbling while taking a fair amount of time looking at his face, and then I finally remembered him.

“Oh my god! Prince the kidd—” agad kong pinutol ang salitang muntik nang lumabas sa aking bibig dahil pagsisisihan ko kung naituloy ’yon. Nakaawang na ang bibig ko at hindi na nagawang isara pa ito.

Prince, the fucking kiddie meal that I’ve dated before!

“The what?” nagsalubong ang kanyang mga kilay.

“W-Wala!” natameme ako at kabadong napatawa nang marahan. “Anyway, it’s so nice to see you again! You’ve actually changed a lot, like you’re a totally different person now..” puna ko, pinagmasdan siya mula ulo hanggang paa.

Paanong makikilala ko siya, eh ibang-iba na siya ngayon. Mas tumangkad at mas tumikas siya. Nagkalaman siya at katamtaman ang hiwa ng mga masel sa kanyang katawan. Hindi ako makapaniwalang ang dating tinaguriang kiddie meal ay super meal na ngayon!

All this time, hindi siya nagpakilala sa akin at wala akong kaalam-alam na nagkakilala na kami noon pa. Buong araw kaming magkasama, not really together but working with each other separately, and he didn’t even bother telling me! Kaya naman pala kakaiba ang mga tingin niya mula pa kaninang umaga.

“Ako pa rin naman ’to, pumogi nga lang.” pagbibiro niya kaya sabay kaming nagtawanan.

I stayed there for another moment chatting and catching up with him. Nalaman kong nang makatapos siya ng pag-aaral ay tumulong siya sa negosyo ng kanilang pamilya. Their line of business provides electrical services all around the capital pero hindi ganoong kalakihan ang kanilang negosyo kung ikukumpara  sa iba gaya ng Verdejo Industries na nangunguna at isa sa pinakamalaking ka-kompetensya nila sa larangang iyon.

“Mauuna na ako. I’ll see you around..” iyon ang huli niyang sinabi matapos niyang ligpitin ang lahat ng kanyang kagamitan bago nagpaalam.

Pag-uwi ko ng bahay ay sinabayan akong kumain ng dinner ni Kuya Evan. Kami lang dalawa dahil nawawala ang dalawa pa naming kapatid. Ang kanyang asawa naman ay nasa mga magulang nito kasama ang mga bata.

“Kuya, you know my hands are already full. Running the clinic is a lot of work lalo ngayong malapit na ’yon matapos. Why don’t we just choose someone from the board who has more knowledge and experience in this?” I bravely suggested, dahil alam kong kukulitin na naman niya ako at baka idawit na naman niya ang pangalan ni Mommy para lang konsensyahin ako.

“You have knowledge and experience as we—”

“No, I don’t. Kuya, are you kidding me? Working in the medical field is completely different with working in a publishing.” katwiran ko bago pa siya matapos sa pananalita.

He sighed in defeat and put down the utensils beside his plate. “But there is training. Mom and Dad would be very proud if yo—”

“Oh please! Stop using them just to make me feel bad for declining your idea, kuya. Mahalaga rin naman sakin ang negosyo ng pamilya natin pero hindi ako ang tamang tao para riyan.” I groaned and then looked at him longingly.

“Then who do you suggest?” he asked impassively.

I shrugged my shoulders. “I don’t know. What about Kuya Joko? I mean, he has more free and flexible time than any of us.” habang binibigkas ko iyon ay nai-imagine ko ang pagkakalukot ng mukha ni Kuya Joko kung sakaling naririnig niya ngayon ang pambubugaw ko sa kanya.

“He’s occupied with his love life.” rason niya na halos ikabunghalit ko ng tawa.

“That can be prioritized, kuya. Ikaw nga may asawa’t anak pero napapatakbo mo pa rin naman ng maayos ang construction firm mo, ’di ba?” hindi siya kaagad nakapag-rebut sa sinabi ko dahil alam niyang may punto ako.

“He’s not into business.” isa pa niyang rason.

“It doesn’t matter as long as he looks good in a suit and tie.” he pursed his lips after hearing what I said, para bang ninamnam ng maigi ang mga salitang nanggaling sa akin.

“Alright. Fine, whatever.” pagpayag niya sa huli kaya nakahinga ako nang maluwag. “But you’re gonna persuade him since it was your suggestion.” dugtong niyang ikinatigil ko.

What the hell.

“I can’t. Ang busy ko masyado sa clinic, kuya.” I frowned at him with puppy awful eyes.

“That can be prioritized as well. How about tomorrow? Try your luck.” aniya, handa nang tumayo dahil tapos na siya sa pagkain. Pero bago siya makalayas ay may pahabol pa akong sinabi.

“I’m busy tomorrow! Aasikasuhin ko pa ’yung business license, kuya. Kuya!” I yelled in frustration when he’s already gone.

Kinabukasan ay iyon nga ang inasikaso ko first thing in the morning.

It was a bright and sunny day so I chose to wear a lemon yellow linen shirt paired with grey twill shorts and a trapstar clyde shoes. Diretso ako sa city hall patungo sa mayor’s office ngunit napansin kong kakaunti ang tao ngayon. I have already done the DTI registration and I also got the Barangay Clearance, three days ago ay nakapagpasa narin ako ng mga necessary requirements sa Licensing Office ngunit ngayon ako pinababalik upang i-claim ang business plate at ang mayor’s business permit.

“Oh, it’s you again..” tiningala ako ni Roxy mula sa kanyang cubicle. She’s still the secretary of the mayor so I don’t have any other choice but to go through her.

“I’m here for the permit. I was told to come back here today.” magalang kong pahayag ngunit poker face lang ang ipinapakita niyang reaksyon sa akin.

“Is that so? I’m sorry but you have to come back tomorrow. The mayor is not around to sign your permit.” aniya at saka bumalik sa nire-review niyang mga papeles sa kanyang desk.

Diego’s not here? Bakit hindi niya sinabi sakin?

“Where is he?” kuryosong tanong ko pero umabot ng ilang segundo bago niya ulit ako tiningala at binigyang pansin.

“Umattend siya ng business conference sa Dasma. You can go back here tomorrow or until he comes back.” paliwanag niya, pinagsalikop ang kanyang kamay sa ilalim ng kanyang baba.

Sayang naman ang effort ko sa pagpunta rito. And I need that permit as soon as possible so I can offset my schedule for the rest of the following days.

“Is there any way I can get it signed today?” pakiusap ko, ngunit nang bigyan lang niya ako ng flat reaction ay dinugtungan ko ng, “Please?” para mas makumbinsi siya.

Her shoulders loosened up and sighed afterwards.

“Alright. There is another way but you need to go to the capitol and have it signed by the governor himself.” aniya na nagpaliwanag ng aking mukha. I thanked her and then she handed me the incomplete certificates that needed to be signed in order to finalize it.

That’s a good idea. Besides, kilala naman na ako ng ama ni Diego kaya mas mapapadali ito.

Mabilis akong nakarating sa kapitolyo dahil hindi naman ito kalayuan sa city hall. Medyo natagalan nga lang ako sa paghahanap sa opisina ng gobernador dahil masyadong malaki at malawak ang gusali, marami ring palapag kaya nakakalito kung hindi ako magtatanong ng tamang direksyon.

Nang matagpuan ko ang tamang palapag ay natanaw ko ang isang cubicle bago makapasok sa opisina ng gobernador. I approached the female assistant or secretary and informed her of my appointment.

“Harrison Jasper Garcillano.” pakilala ko nang tanungin niya ang aking pangalan na isinulat niya sa isang piraso ng papel.

Pinaghintay ako nito ng ilang sandali dahil may kinausap pa siya sa telepono. I leaned on the counter while patiently waiting when the door to the governor’s office opened and a figure of a man stormed outside.

I literally dropped my jaw when I saw my ex-boyfriend Blade Collins Torralba coming out of that office in a white short-sleeved button-down, black trousers and a black leather oxford shoes. Nag-lock ang mga paningin namin at napahinto pa siya sa paghakbang nang matanaw ako sa harapan niya. Napansin ko ang folder na dala niya at nang magpatuloy ito sa paglakad ay mabagal na ito at animo’y mabibigat ang bawat yapak.

Dumagundong ang kaba sa aking dibdib. It’s not because he’s standing in front of me and staring soulfully at me but because I wasn’t mentally and emotionally prepared to face him. I have seen him a couple of times pero hindi ganitong kalapit!

“May I know your business here?” madiin niyang tanong at saka inabot ang hawak nitong folder sa babaeng sekretarya, hindi inaalis ang mapungay na tingin sa akin. Teka, bakit mapungay?

I was starstruck for like ten seconds before I realized that I was a human and I need to speak.

“I-I’m loo—”

“He’s here to get some signatures for a business permit, sir. The mayor is supposed to sign it but he was referred here instead.” pinutol ako ng babaeng sekretarya at siya na ang nagpaliwanag ng aking pakay. But the most shocking thing was that he didn’t remove his eyes on me even when the female secretary was expecting for his attention.

“Hand me the pape—” he was about to give an order to the secretary but I stopped him.

“No need. I’m here for the governor.” matapang kong wika at saka dumistansya ng ilang hakbang sa kanya.

“But Mr. Garcillano, you’re speaking wit—” pinutol ko ang sasabihin ng sekretarya dahil wala akong interes na magpatulong sa ex-mayor na ito.

“I’ll wait for the governor, thank you.” pagpupumilit ko kaya natahimik silang dalawa.

Though Blade remained standing next to me. Why is he here anyway? What’s his business with the governor? Wala na siya sa pwesto ah, bakit pumapapel pa siya rito na parang mataas pa rin ang ranggo niya?

Whatever the reason for his appearance here is none of my business and mine is also none of his. I don’t have to interact with him because he’s nothing but a fragment of my past, no more no less.

Chapter 52 [Governor]

It’s not the break up that hurts the most, it’s the post trauma that follows it. It is waking up and checking your phone for the message that isn’t there anymore. It’s like starting your life over and you have no idea where to begin.

Inaamin kong hindi agad nag-sink in sa akin ang mga masasakit na salitang iniwan sa akin ni Blade no’ng makipaghiwalay siya sa akin dalawang taon na ang nakalilipas. Na parang ganoon lang, tapos na. Game over na. Hindi man lang siya nagdalawang isip. Napakadali niyang binitiwan ang dalawang salitang nagtapos sa aming relasyon. We’re over. That’s it.

Eventually, I realized my worth. That I didn’t need him to make myself complete. That I could be happy without him. That happiness is a choice, not a result. That nothing will make me happy until I choose to be happy. That no person will make you happy unless you decide to be happy. I realized that happiness will not come to you. It can only come from you.

And if you were happy before you met someone, you can be happy after they’re gone.

“Mr. Garcillano, I hope you don’t mind but I think you’re mistaken. The governor is here.” I went back to my senses when I heard the female secretary talking to me.

My fingers were unconsciously and frantically tapping the top of the counter and it stopped when I felt a sudden movement beside me. It was Blade who took one step closer to where I was. Inalis ko ang tingin sa kanyang sapatos at muling binalingan ng tingin ang babae.

“He’s here? Then that’s good! I’ll wait for him.” masigla kong tugon, ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit parang may problema siyang hindi ko nalalaman. Her mouth fell open as she looks at me and at the man beside me back and forth.

“B-But the gov—”

“Nessa, it’s okay.” Blade cut her statement off. Nang makialam siya ay doon na ako nawalan ng pasensya. Taas noo ko siyang hinarap ngunit bumahid ang isang multo ng ngiti sa kanyang manipis at mapulang labi. He even licked it before his mouth opened to speak again. “If he’s eager to meet the governor, tell him to come back the other day.” he continued, ang babae ang kausap ngunit sa akin nakatuon ang mga mata.

Anong sinasabi nito? Bakit pababalikin pa ako sa ibang araw kung nandito naman na ako? At bakit ba siya nakikialam?

“Why would I come back? The governor is here so I don’t understand what you’re talking about.” matapang kong pahayag sa kanya. I don’t care about our history anymore, I just wanted to get my business done here as soon as possible. Ayaw ko na sanang magkaroon pa ng interaksyon sa kanya pero dahil pakialamero siya, hindi ko napigilan ang sarili ko.

“Nessa, tell him that the governor is leaving.” iyon ang huli niyang sinabi bago ako tinalikuran at naglakad palayo. Hinabol ko siya ng tingin hanggang sa maglaho siya na parang bula.

The governor is leaving? What the hell?!

I looked back at the secretary to confirm if it was true.

“The governor just left, Mr. Garcillano.” makahulugang saad ng babaeng sekretarya habang ako’y lito at hindi malaman ang sunod na gagawin. Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit niya sasabihin sa akin kaninang narito ang gobernador pagkatapos ngayon ay nakaalis na pala ito.

Kinuha ko pabalik ang mga dokumento kong dala nang mapagtantong wala naman pala akong mapapala rito. If I can’t get help from the governor, then I’ll just come back tomorrow to get Diego’s signatures for my business permit. Nasayang ang effort ko sa pagpunta rito. Ang ganda-ganda ng simula ng araw ko pero hindi pa man nangangalahati ang araw ay nasira na agad.

And if this secretary was doing her job right, she could have told me earlier that the governor is not here. Hindi na sana ako naghintay pa rito at nagkaroon ng interaksyon sa lalaking ’yon.

“I’m sorry to ask but…” paalis na sana ako pero may pahabol pang tanong ang babaeng sekretarya. What’s her name again? Nessa? “Do you personally know who the governor is?” tanong niya.

Pinigilan kong bumunghalit ng tawa sa narinig na katanungan. What a stupid question. “Of course I know him, I’m friends with his son.” tugon ko. Akala siguro nito ay hindi ako kilala ng gobernador ng lalawigan pero matagal na akong naipakilala ni Diego sa ama niya.

“Oh! Okay. I thought you didn’t know him..” anito sa mababa at nagsisising boses. Tama ’yan. Pagsisihan mong pinag-antay mo ako rito nang matagal gayong wala naman pala akong mapapala.

I wasn’t on my usual sunny mood when I went to the clinic. Naabutan ko ang mga manggagawa sa gitna ng kanilang trabaho. Mabilis ko namang naagaw ang atensyon ni Prince habang siya’y nasa itaas ng ladder, may inaayos sa mga wirings sa kisame.

Pumwesto ako sa aking usual spot. I opened my laptop and started to check the emails and made some phone calls. Ngunit kahit na nasa monitor ang aking tuon ay gumagala pa rin sa kung saan ang aking isipan. I shook my head to get rid of the unnecessary thoughts lurking inside my head and decided that what happened at the capitol would be the last interaction I’m going to have with him.

I’m very cautious about who has access to me lately. And it’s not out of arrogance, it’s out of the need to continue to protect my space and energy as I continue to do the work to elevate myself. This chapter of my life requires me to be a little less accessible. I need to be less accessible so I can continue my healing and my moving on process even when it’s long overdue.

The next day, I was inside a cafe not too far from the clinic. It was the same cafe I’ve been in the other day when I saw Blade outside the glass windows.

There was a wide screen hanging on a wall, not so distant from my table so I could see clearly the music video playing in it. I didn’t understand the lyrics at first but soon realized that it was foreign. I think it was a South Korean girl group and they were both singing and dancing with a huge red flower in the background. Nakinig ako sa musika nito habang naghihintay. I glanced at my wrist watch to check the time and learned that my brother is six minutes late already.

Isang minuto at kalahati pa ang lumipas nang matanaw ko ang paparating na si Kuya Joko. And just like the usual, he’s in an all black outfit that made him looked so dark and intense. Sa mga nagdaang taon, mas gumanda ang pangangatawan niya at mas naging depinado ang bawat hiwa sa kanyang katawan.

“Anong meron at pinatawag mo ako rito?” iyon ang bungad niya saka hinatak ang upuan sa aking harapan.

“I just wanna have lunch with you, masama ba ’yun?” palusot ko pero umismid siya at tanging mapanghusgang tingin lang ang natanggap ko sa kanya.

“That’s bullshit. What’s your hidden agenda?” aniya nang dumating ang inorder kong mga pagkain para sa akin at sa kanya. I rolled my eyes at him. Kilalang-kilala talaga niya ako at walang sikretong hindi nabubunyag pagdating sa kanya.

Nagsimula na siya sa pagkain samantalang ako ay pinagsalikop ang aking dalawang kamay.

“I have a proposal.” I initiated that caught his complete attention. Kumibot ang kanyang labi, naghihintay sa karugtong ng aking sasabihin. “I need you to take over the family business.” I added that made his face distorted.

“No.” walang pag-aatubiling sagot niya at saka ipinagpatuloy ang pagkain.

“Please. I’m begging you, kuya.” pagmamakaawa ko pero nang hindi niya ako pansinin ay inagaw ko ang pagkain niya at inilayo sa kanya. He muttered a curse afterwards with his mouth still open.

“Give that back to me, Harper. Hindi pa ako tapos kumain!” anggil niya, sinusubukang abutin ang pagkain sa akin pero hindi siya makapag-eskandalo dahil sa mga tao sa ibang mesa. Ang kapal naman talaga nito, mukhang pagkain pa.

“I can’t manage the publishing company, kuya. I have the clinic to worry about. And you? You have a lot of time on your hands and besides, hindi naman full time ’yang trabaho mo.” paliwanag ko upang makumbinsi siya sa ideya kong siya dapat ang magmana ng kompanya.

“Anong hindi full time? Busy ako masyado, Harper.” I scoffed sarcastically at what he said. Busy raw, kanino ba?

“With Parker?” I mocked with eyebrows raised.

“Yes. I mean no! He’s not…” umiling-iling siya habang nakapikit, ginulo niya rin ang kanyang buhok. “It’s not my thing, Harper. I’m not a business person for fuck’s sake.” pangangatwiran niya na inaasahan ko nang sasabihin niya.

“That’s the purpose of the training.” I rebutted. Nahihimigan ko ang boses ni Kuya Evan sa aking sarili. “You can train, kuya. Wala namang nagsimulang magaling na kaagad. And you’re gonna look dashing in a suit and tie. I’m pretty sure Parker wou—”

“Don’t ever use his name to manipulate me.” babala niya sa madiing tono. His eyes darkened but I was already used to it so it had no effect on me. And besides, mas madali siyang kontrolin kapag dinadawit ko ang pangalan ng aking kaibigan. Ang balita ko kasi ay cool off sila ni Parker, hindi ko lang alam ang buong storya kung bakit.

“It’s not manipulation, kuya. Don’t you think that this is a good offer? Handling the publishing company Mom and Dad built for years, you’re gonna be big. And you can even pass it to your children in the future…” napahinto ako dahil parang medyo sumobra ang pananalita ko. “I-If ever you want to have children. Anyway, think about it.” pag-agap ko nang dumilim ang kanyang mukha.

“My answer is no, Harper. And nothing would change my min—”

“Parker!” pagtawag ko nang matanaw ang kaibigan na kapapasok sa cafe. Mabilis na sinundan ni kuya ang direksyon ng tingin ko at sabay naming pinanood ang papalapit na si Parker.

“Don’t tell me you told him to…” bulong ni kuya bago pa man makarating ang bagong dating sa aming harapan. But he kept his mouth shut when Parker got to our table.

“A-Akala ko tayo lang?” Parker nervously asked me but his eyes were slightly shifting to my brother. Nagpalitan sila ng tingin ni kuya samantalang ako ay naghihintay lamang sa mga reaksyon nila.

“Eh? Hindi ko pala nabanggit na kasama si kuya?” pagmamaang-maangan ko habang nakanguso. Huling-huli ko ang mabilis na pag-ikot ng mga mata ni kuya sa aking peripheral vision. “Anyway, take a sea—”

“Dito siya uupo. Sa tabi ko.” pinutol ako ni kuya at napaawang na lamang sa gulat ang bibig ko sa inutos niya sa kaibigan ko. I didn’t know he’s this authoritative towards my friend. At ito namang si Parker, sunud-sunuran din naman.

I sighed inwardly at my friend’s karupukan. Hays, ang nagagawa talaga ng pag-ibig. Well, I’ve been there.

Parker had a neutral emotion on his face since he got here. Di ko alam kung anong pinag-awayan nila ni kuya kaya ganito nalang ka-awkward ang ambience sa pagitan nila. Nakakailang buntong hininga na si kuya habang nag-uusap kami ni Parker tungkol sa progress ng aking ipinatatayong clinic.

“Gusto ko sanang mag-try kaso okay pa naman ako sa pagtuturo..” aniya nang alukin ko ng trabaho sa aking clinic.

Parker has been teaching veterinary medicine at isinasabay niya rito ang pagmamasters niya. He actually took my place after and now he’s a professor at the same university we were at. Kuya was silent the whole time and he was listening intently to his words.

“So what do you think? I bet he looks good in a business outfit..” I asked for Park’s feedback regarding the proposal for my brother to take over the company. Lukot na lukot ang mukha ni kuya habang tahimik lang siyang nakikinig sa pangungumbinsi ko kay Parker.

“I-I don’t know, Harp..” he murmured, sounding hesitant for a moment.

“See? It’s not a good ide—” sasabat pa sana si kuya nang dugtungan ni Parker ang kanyang pahayag.

“But I think that’s a huge opportunity para i-decline. I mean, everyone wishes to have that same opportunity na magpatakbo ng isang malaking kompanya. But still, it’s his decision. It’s up to him.” nakaramdam ako ng tuwa sa komento ng aking kaibigan. Just like what I wanted to hear.

“Jesus…” my brother uttered silent curses upon realizing that Parker is in agreement with me. As much as I wanted to hide my delight, I couldn’t help but smirk victoriously.

“Yeah right, it’s still my brother’s decision.” I mumbled just to piss my brother off because I have the confidence now that he’s gonna consider my proposal. He can say no to me, but not to my good friend that he adores.

“Damn it. Alright. I’m gonna…” my brother struggled for a brief moment but then continued, “I’m gonna consider it. No guarantees. But I will try.” tugon ni kuya habang kay Parker titig na titig.

“Bakla ka, may utang ka sakin!” untag ni Parker nang maiwan kaming dalawa sa table dahil kinailangan nang bumalik ni kuya sa trabaho niya.

“Oo, babayaran kita. Tsaka si kuya naman ’yon.” I sipped on my latte but paused after I remembered something. “Teka, ba’t nga pala kayo nag-away?” hindi ko napigilang itanong dahil kanina pa ako kuryoso tungkol doon.

Sa mga mata niya ay dumaan ang isang malungkot na emosyon. I have known Parker for the longest time but I have never seen him this lonesome and bothered. “Connor has been courting me for eight months. And lately he wants us to be official. P-Pero kasi natatakot ako..” may pag-aalinlangan sa kanyang boses.

“You’re scared of what?” I asked with concern since this is my brother we’re talking about. At kahit na lagi kaming hindi magkasundo, gusto ko rin namang makatulong sa kanila.

“He’s famous with women. He is Josef Connor Garcillano and I’m just…” he trailed off. “He never failed to show his love for me, Harper. And I love him as well but sometimes I feel that he’s out of my league. And eight months… we’ve been secretly dating for eight months. Hindi ko alam kung bakit ko pinatagal nang ganoon kaya napapaisip ako kung mahal ko ba talaga siya para paghintayin siya nang ganitong katagal…” ang kanyang pag-amin ay nagpaalala sa akin sa mga bagay na kinalimutan ko na.

All the hesitations and the doubts about yourself if you’re really capable of loving and being loved back, I have been there. I looked at his eyes while thinking if I was the right person to give him love advices. My lips trembled as words wanted to come out but before that, I made sure I won’t give a biased opinion.

“It’s not about the length, Parker. Whether you label him as your boyfriend now or later, it shouldn’t change the intensity of your love for him.” I heard him sigh profusely, taking in my words. “And sometimes, you’ve just gotta let yourself feel what the world wants you to without searching for meaning behind it.” nang sabihin ko iyon ay napatigil siya sa pag-aalala at kalaunan ay kumalma din naman.

Sa pagkakataong iyon ay nakaramdam ako ng pamilyar na kirot sa aking dibdib. I didn’t know I could still be positive about love after what I had been through with my own story. Maybe because I still believe in love. Maybe because I still want to love. Believing that maybe not all relationships end in disaster. And maybe not all hearts get broken. It takes a strong heart to love but it takes a stronger heart to continue to love after it’s been hurt.

Next day morning, tinawagan ko ang numero ni Diego upang alamin kung nakabalik na ba siya ng kanyang opisina.

“Sensya na at naging busy ako nitong mga nakaraan. Nagkaroon ako ng kabi-kabilang meeting dito. May pinaasikaso rin kasi si Dad na property namin dito kaya ako natagalang makabalik diyan.” aniya sa kabilang linya habang nagsisipilyo ako sa banyo.

“Ibig bang sabihin niyan ay hindi ka pa makakabalik dito? Paano na ’yung business permit ko? Pirma mo nalang ang hinihintay ko.” I paused from brushing my teeth to ask him those questions.

“I’m sorry about that. But you can try visiting the office and have it signed by the vice instead. Hindi ko lang sigurado kung maipa-prio niya ’yan dahil siya ngayon ang nakatutok sa trabaho ko habang wala ako riyan.”

Napabuntong-hininga ako nang malalim. “I’ll probably get back by the end of this week, Harper.” dugtong pa niya na mas lalo kong ikinasimangot.

“Ganun ba. Sige, salamat Diegs. Ibababa ko na dahil alam kong busy ka riyan. Ingat ka nalang diyan.” paalam ko at saka ibinaba ang tawag.

Pagbaba ko sa main living room ay si Kuya Atom ang aking naabutan kaya sa kanya ako nanghiram ng sasakyan. Even though I have the money now, hindi ko pa naiisip na bumili ng aking sariling sasakyan. I’m investing on the clinic now and another investment would be a struggle if I’ll push it.

“Ingatan mo ’yan. Iuwi mo nang walang gasgas!” sigaw pa ni kuya bilang paalala o mas bagay kung tatawaging babala bago ako makalabas ng bahay.

Inside the black bugatti, binasa ko ng ilang beses ang address na sinend ni Carson sa akin patungo sa restaurant na tinutukoy niya. He’s been asking me out the past few days at ngayong araw ang napagkasunduan namin para sa ‘date’ na hinihiling niya bilang kabayaran sa kabutihang loob niya nung nakaraan sa paghatid niya sa akin pauwi. Pero bago ako tumungo roon ay dumaan muna ako sa aking condo unit.

Saglit lang ’to at kukumustahin ko lang si Baby Olli dahil namimiss ko na siya.

“Katatapos lang niya kumain, ser. Mamaya ay paliliguan ko naman kaya hinahayaan ko muna siyang maglaro sa ngayon. Nga pala ser, ’yung stock ng grocery paubos na. Ako nalang ba ang mamimili o ikaw nalang po?” Marites, the babysitter, kept on talking while I was playing legos with my little baby brother.

Habang tumatagal ay mas kuma-klaro ang pagkakahawig ni Baby Olli sa kanyang ama. Torralbas have the same distinct eyes and bow-shaped lips, maging ang buhok ay itim na itim at may tamang kapal. At nakuha niyang lahat iyon mula sa kanilang dugo.

“Ako na ang bahala roon, Marites. Bantayan mo nalang itong si Olli.” utos ko na tinugunan niya ng pagsang-ayon.

Hanggang sa hindi ko namalayan ang oras ay huli na nang maalalang may date pa nga pala akong dadaluhan. Habang nasa loob ako ng kotse ay binabasa ko ang mga texts ni Carson tinatanong kung nasaan na ba ako o parating na ba. Pinaharurot ko nang mabilis ang sasakyan pagkatapos magsend ng isang mensahe sa kanya na malapit na ako.

Wala pang sampung minuto nang marating ko ang restaurant na aming tagpuan. I briefly parked the car on a curbside in front of the restaurant and then rushed my way towards the establishment.

I was wearing an oversized pink shirt, denim shorts and white fila shoes for this date. Hindi masyadong pormal at hindi rin masyadong casual para mapansin ang aking taglay na kagandahan sa kulay ng aking kasuotan. Huminga ako nang malalim nang makapasok sa loob at ilang sandali ay napansin ko ang kamay ni Carson na kumakaway sa aking gawi.

“Sorry, ang traffic kasi..” paghingi ko ng paumanhin kahit wala naman talagang traffic kanina sa daan bago pa man ako makaupo sa hinatak niyang upuan para sa akin.

Carson looks so handsome in his black button down. Ang buhok niya ay simple lang ang pagkakaayos, wavy ito kaya nagmukha siyang mas bata kumpara sa edad niya.

“It’s okay. Shall we order?” nakangiti pa rin siya kahit na dalawampung minuto ko siyang pinaghintay. Tumango ako at saka pinasadahan ng tingin ang menu na nakalatag sa ibabaw ng mesa.

Naka-order na lahat lahat si Carson habang ako’y pinag-iisipan pa ang pipiliing pagkain. Hindi mapakali ang utak ko dahil bumalik sa aking alaala ang huling beses na nakipag-date ako. Umiling ako upang alisin ang memoryang iyon sa utak ko.

“Are you okay?” nag-aalalang tanong ni Carson na pinagmamasdan ang mukha ko pero ngumiti lang ako upang hindi siya mag-isip ng kung ano. Hinablot ko ang baso ng tubig sa aking gilid at tinungga iyon habang nakatingin sa glass windows.

Ngunit napatigil ako nang masaksihan kung ano ang nangyayari sa labas. There was an old man in bright uniform beside my car, I put down the glass of water and soon I realized what was happening.

“I’m sorry I’ll just…” natutuliro kong bigkas kay Carson ngunit pinangungunahan na ako ng kaba. “My car is being towed outside, I’ll just take a look.” dagdag ko at saka dali-daling tumayo at lumabas ng restaurant.

Una kong natanaw ang malaking tow truck sa unahan ng aking sasakyan ngunit mabilis kong nilapitan ang isang matandang lalaki roon. With his uniform, I realized it was the MMDA Highway Patrol Group na nakasulat din sa lace ng suot nitong ID.

“Ano pong nangyayari?” tanong ko ngunit mukhang masungit ang matandang lalaki at isang beses lang ako nitong nilingon bago sinagot.

“No parking zone ang area na pinagparkehan nitong sasakyan kaya ito-tow.”

My mouth fell open in confusion because I didn’t know that this is a no parking zone. O baka sa pagmamadali ko kanina ay hindi ko napansin ang signage. Well, damn it!

“But that’s my car. Can’t I just park it somewhere else?” nang banggitin ko iyon ay saka ako nito pinaglaanan ng kanyang buong atensyon.

“Iho, hindi mo ba alam na bawal pumarada rito? Pasensya na pero ginagawa lang namin ang trabaho namin.” pangangaral nito sakin, hindi man lang sinagot ang katanungan ko.

“What’s happening here?” isang baritonong boses ang sunod kong narinig. Parang hindi ko na kailangan lumingon upang alamin kung kaninong boses iyon dahil sa paglakas pa lamang ng kabog ng aking dibdib ay kilala ko na agad kung sino. It felt like an automatic reaction whenever he’s around.

“G-Gov, ikaw po pala ’yan..” biglang parang naging maamong tuta ang matandang lalaki nang harapin ang nagsalita.

Pag-ikot ko ay nagtama ang paningin namin ni Blade. Naka-simpleng puting tee-shirt lang siya na may kaunting butones na tinernuhan ng blue jeans at leather boots pero hindi iyon ang pumukaw ng aking atensyon kundi sa paraan nang pagtawag dito ng matandang lalaki.

Did he just call him…

“What’s going on here?” tanong niya ulit pero sa akin na nakatuon ang kanyang mga mata. Nakapirmi sa iisang linya ang kanyang mga labi at pagbaba ng aking tingin sa kanyang leeg pababa pa ng kanyang matipunong dibdib ay nasilip ko ang pagkinang ng isang kwintas. Natanaw ko iyon dahil sa ilang mga butones na hindi nakakabit.

“Ah, ilegal kasi ang pumarada rito kaya tinow namin ang sasakyan. Wala namang problema, gov.”

Halos hindi ako makahinga nang maayos at unti-unting nanikip ang aking dibdib nang mapagtantong kilala ko ang kwintas na iyon. Ang disenyo nito, marami itong katulad pero malakas ang loob kong iyon ang nawawala kong kwintas. Pag-angat ko ng tingin ay saktong hinihintay niya ang akin at walang alinlangan akong nagsalita.

“Y-You’re the governor?” I asked. And his silence afterwards confirmed the obvious answer to my question. Or maybe he didn’t feel the need to answer that because it was a stupid question asked by the stupidest person in my own story, myself.

Chapter 53 [Memories]

A/n: Sorry this took so long, just dealing with something but trying my best to earn back the motivation. Hope you’ll like this one :)

—

It all dawned on me. Kung paano ko isa-isang napagtanto ang mga bagay na dapat kong malaman. How come I didn’t realize this sooner? That he is the freaking governor? Siguro ay masyado akong nabulag sa nararamdaman kong galit sa kanya. No, anger won’t be the right word but indifference, that’s what I feel towards him now.

Naging lutang ako sa mga sumunod na minuto habang nakikipag-areglo si Blade sa matandang lalaki. It was happening in a slow motion, or maybe my mind wasn’t functioning properly that was why everything seemed slower and duller. Hindi niya ako binigyan ng konkretong sagot mula sa aking katanungan bilang kompirmasyon kung siya nga ang kasalukuyang gobernador ng lalawigan. Or he probably didn’t intend to so I won’t put myself to shame for being so dumb.

“Is everything okay here?” that was Carson behind me. Sumunod siya matapos ang matagal niyang paghihintay sa loob ng restaurant. Naramdaman ko ang bahagyang paglapat ng kanyang kamay sa aking likuran, ngunit ang mga mata niya ay nakatuon sa dalawang lalaki sa aming harapan.

I was so ashamed of myself. Lalo na nang maalala ko ang attitude na ipinakita ko kahapon sa kapitolyo. I had no idea that he was the “governor” I was looking for so I totally looked like a fool in front of him and that secretary. Gusto ko na lamang maglaho na parang bula o di kaya’y lamunin ng lupa dahil parang hindi ko na siya kayang harapin pagkatapos ng aking realisasyon.

Sa huli ay nagkasundo si Blade at ang matanda. Tutal ay attended naman daw ang aking sasakyan dahil sa pagpapakita ko, hindi na itinuloy ang pagtow at pinatawan na lamang ako ng ticket para sa traffic violation.

Sumakay na pabalik ang matandang lalaki sa tow truck at saka ito umalis hanggang sa maiwan ako sa dalawang lalaki. Carson’s hand was still on my back and when Blade faced my direction, his eyes swiftly peeked at the arm holding me and then stared back at me. Tinitigan niya ako na parang naghihintay ng aking sasabihin. Hindi ko siya kayang titigan nang matagal dahil kusang bumababa ang mga mata ko sa suot niyang kwintas. I’m pretty confident that it was the silver bar necklace I lost the night he ended our relationship. Pero ang hindi ko lubos na maintindihan ay kung bakit niya…. bakit niya kailangang isuot iyon? Sa anong rason?

“It’s all good now, Harper. Mabuti at na-tiketan ka lang at hindi na tinow ang sasakyan.” that was Carson’s reassuring voice so close to my left ear. Kada lalapit ng ilang pulgada ang mukha ni Carson sa akin ay nahuhuli ko ang pagkunot ng noo ni Blade na nakamasid pa rin saming dalawa.

I told myself countless times that the last conversation I’m going to have with him was at the capitol but today can’t be helped. At gaano man kalaki ang kasalanang nagawa niya sakin, hindi man maganda ang estado naming dalawa, I know I have to thank him right now for helping. Though I didn’t ask for any of it.

Still, Blade’s sharp eyes lingered on Carson’s arm on me but he looked at me when I opened my mouth to finally say something.

“S-Salamat.” mahina kong bigkas pero sapat na para marinig niya. For a moment, he was staring at my lips but eventually moved his eyes upward and gave me a nod.

I still have this sick feeling inside me kahit na nakabalik na kami ni Carson sa loob ng restaurant. I was all smiles while we were both eating though behind the smile were confusion and discomfort and embarrassment and shame and anxiety and frustration and exasperation and many more dee-seated emotions that I haven’t felt all at the same time.

Damn, all at the same time. Iisang tao lang ang nakakapagparamdam sakin ng ganito.

I realized that I have been feeling this way whenever I see him, my ex-boyfriend that is now the freaking governor. And I shouldn’t be like this. Alam kong marupok ako pagdating sa kanya pero hindi naman makatarungan na lagi nalang akong ganoon. Yes, I chased him and wanted him so I did everything to get him. But I know better now. Everything has changed. I focused so hard on what I wanted that I lost sight of what I deserved.

What do I deserve, then?

“Thank you for today, Harper. I really enjoyed it. Should we do it again some other time?” nasa labas na kami ni Carson pagkatapos ng aming date. Hindi niya ako maihahatid ngayon dahil may dala akong sariling sasakyan.

“Again?” nakangiti kong tanong. I was struck by his natural charm, lalo na kapag ngingiti siya ay talagang ang gwapo. Maybe because he has a half-foreign blood in him that’s why his features are close to perfection.

Maybe now I deserve to choose. Dahil noon ay wala akong karapatang pumili dahil mabilis nahulog ang loob ko kay Blade. So I didn’t have options. I didn’t have to think. Pero ngayon, may karapatan na akong mamili. I need to be more cautious now so I won’t end up in the same boat.

“Yeah. Ayaw mo ba? O may iba kang nagugustuhan? Dapat na ba akong tumigil? May tsansa ba ako sa’yo?” hindi ko kaagad nasundan ang sunud-sunod niyang tanong. His eyes were hopeful so it kinda felt wrong to turn him down.

Kung pipiliin ko si Carson ay wala na rin akong talo. He’s charming, good looking, close to perfection, genuine and I don’t see any flaw yet.

“I-I…” huminga ako nang malalim upang makapagsalita nang maayos at hindi iyong nabubulol. “I’m not seeing anyone aside from you, Carson. Another date would be… fine with me.” I wanted to slap myself for pausing in the middle of my sentence. Hindi ko nalang masyadong prinoblema ’yon dahil sa ngiting bumahid sa mukha niya.

“Thank you.” he mouthed softly as his cheeks flushed a bit red.

But I think I have found a flaw. The attraction towards him isn’t strong yet. But it’s feasible. Maybe, I just need to give in more in order to feel more. And that’s what I should be focusing from now on.

Umuwi ako sa bahay pagkatapos. It’s just two in the afternoon so I still have enough time to check on the clinic but before that, I need to freshen up. Alam ko namang maganda pa rin ako pero siyempre hindi sapat ang ganda lang, dapat fresh at mabango pa rin ako.

“Wala bang gasgas ’to? Saan mo ba ’to dinala?” Kuya Atom was searching the car’s exterior like a detective. Pinaningkitan ko siya ng mga mata dahil sa interogasyon niya. Kung alam lang niya na muntik nang ma-tow ’yang sasakyan niya, pero siyempre ’di ko sasabihin para ligtas ako.

“Wala nga, kuya. Your car is totally fine.” I answered with sarcasm before marching inside.

I took a hot shower. Pagkatapos ay nag-skincare routine ako sa harap ng vanity mirror. Sa tatlong taong lumipas, walang masyadong nagbago sa akin physically. I’m still the same gorgeous Harper with attractive eyes, proud nose, and tender lips. Medyo kumulot ang buhok ko dahil sa ginagamit kong mga produkto sa buhok. Ang pisngi ko naman ay konting pisil lang, pupula na. To top it all, hindi na makatotohanan ang kagandahan ko.

Habang sinusuklay ko ng daliri ang aking buhok ay hindi sinasadyang bumaba ang tingin ko sa relong nakapatong sa ibabaw ng tukador. It was the silver watch. Iyong ibinigay ni Blade sa akin noong nasa airport kami bago ako lumipad pa-ibang bansa. It made me think for a moment that maybe… maybe the reason why I couldn’t forget him is because I still keep his things with me. Mukhang mamahalin itong relo niya, parang sayang naman kung itatapon ko ’di ba? Ipamigay ko nalang kaya? Ibenta? Idonate sa mga nangangailangan?

Damn. Deciding what to do with it worsens me. Mas lalo ko lang hindi maalis si Blade sa isipan ko. At ang paraan nang pagtitig niya sa akin kanina at sa braso ni Carson na nakalingkis sa akin, parang may kahulugan pa rin ang mga tinging iyon.

So much have changed about him for the past years. Depinado na ang katawan niya noon, mas gumanda pa ngayon. Mas naging kauhaw-uhaw ang mga ugat na pumapalibot sa kanyang mga braso. Buzzcut ang buhok niya noon pero ngayon ay katamtaman na ang haba at kapal nito. It was supposed to make him look younger but hell it made him look rougher and more vicious than ever. And with the more powerful position he holds as the governor, it felt like he can dominate anything and everything. Everything about him shouts dominance. But that was before. Now, something is peculiar. His eyes were more soulful yet sad. Habang tinititigan ko ang mga mata niya ay para akong nasa isang dalampasigan at pinagmamasdan ang paglubog ng araw, it was a beautiful sight but looking at it longer in some way makes you feel lonesome. It was like looking at an abstract painting, the dark colors and harsh patterns make it seem vicious but if you’re gonna look at it longer, you’re gonna feel the sadness while embracing its true meaning. And just like looking up at the moon, even though it’s so far away it still shines on its own. But if you’re gonna look at it longer, you’ll realize the moon is surrounded by darkness making it look so lost and completely alone.

That’s how I perceive him now. He’s a sunset, beautiful but sad. He’s an abstract painting, vicious but full of misery. And he’s a moon, powerful but lost and alone. He has a strong and sturdy facade but that vibe didn’t radiate in his eyes. It was like I was seeing another side of him. Another side of the dominance. The side I have never known.

Kinabukasan ay maaga pa lang ay nasa clinic na kaagad ako. The finishing is almost done. Maging ang mga electrical connections ay malapit nang matapos. Ang ibang kagamitan gaya ng sterilizers, imaging machines, tables, cages, at crates ay naipwesto na sa tamang ayos. So far, ang business permit nalang talaga ang aking hinihintay upang wala na akong masyadong aasikasuhin.

It was before lunch when I saw Parker walking inside the clinic. Nagulat ako dahil wala naman kaming usapan na magkikita kami ngayong araw. Walang manggagawa ang nakapansin sa kanya bukod kay Prince na napalingon sa kanyang gawi.

“Anong meron at naparito ka?” bungad ko nang makarating siya malapit sa aking desk. He pulled a metal chair in front of my desk and sat on it. Ilang segundo siyang hindi nagsalita kaya tinaasan ko siya ng isang kilay. “Spill whatever you have to say, Parker..” I whispered meaningfully so he would start telling me what’s on his mind.

“Balak ko nang sagutin ang kuya mo.” I stopped from typing on my laptop when I heard him spoke.

I was shocked at first but it was somehow expected. Of course, he should. Gwapo naman si kuya, may pagka-saltik nga lang minsan pero kahit na ganoon ay boto pa rin ako sa kanya. “Okay…” I responded, but there was something bothering in the way he stares at me.

“Sasagutin ko na siya, Harper.” pag-uulit niya, hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niyang ulitin.

“Okay. So what’s your problem?” nang banggitin ko iyon ay mukhang nakuha ko kung ano ang nangyayari sa kanya.

“B-But he wants to have kids.” sagot niya ngunit ’di ko malaman kung nasaan ang problema roon. Sa pagtunganga ko ay lumukot ang kanyang mukha at inulit ang kanyang sinabi. “Harper, your brother wants to have kids!”

“Okay, I heard you. Jesus, calm down. So what’s so bad about wanting to have kids?” pangunguha ko ng rason mula sa kanya dahil ’di ko siya lubos na maintindihan. At ito siguro ang dahilan ng cool off nila, tama ba?

He sighed profusely and looked down. Kuminang ang itim na hikaw sa kanyang tainga ngunit nawala ang atensyon ko roon nang balingan niya ulit ako ng seryosong tingin. “I don’t like kids, Harp. And I don’t want to have one. Kuntento na ako sa sarili ko.” aniya sa nagpapaliwanag na tono.

“Oh, eh bakit mo pa sasagutin si kuya kung kuntento ka na pala sa sarili mo?” sinimangutan niya ako sa sarkastikong sinabi ko. “I mean, it’s not so bad to have kids. At kung ayaw mo man, mapag-uusapan niyo naman siguro ’yan..” I added, though I doubt it because Kuya Joko would always get what he wants. Kami ang halos magkaparehas ng ugali.

“Tell him your reasons. I’m sure he will consider it if he really loves you..” dugtong ko pa upang kumalma siya at nang sa gayon ay hindi maapektuhan ng pangambang ito ang pagsagot niya kay kuya. I mean, walong buwan na silang naglalandian kaya tama na ang pagpapaka-babae niya. At isa pa, sinasapawan na niya masyado ang kagandahan ko.

“But it w—”

“No buts. Masyado ka ng babae para suyuin ka ni kuya ng walong buwan. Tigang na tigang na ’yon kaya sagutin mo na. At bakit ba ayaw mong mag-anak eh hindi naman ikaw ang magbubuntis? Parker, wala kang bahay-bata okay? Aray!” binatukan niya ako dahil sa prankang pahayag ko sa kanya pero totoo naman lahat nang nabanggit ko.

Prince briefly glanced over our direction when he heard our argument. Pero hindi siya sakin nakatingin kundi sa kaibigan ko. Nang mahuli niyang nakatingin ako sa kanya ay saka siya nag-iwas ng tingin at saka bumalik sa ginagawa.

“Fine, whatever. But I still don’t want to have kids.” pinal na tugon niya bago lisanin ang clinic upang puntahan si kuya kung nasaan man ang kaluluwa nito.

Hinilot ko ang aking magkabilang sintido pagkatapos. Bakit ko ba pino-problema pati buhay pag-ibig ng ibang tao? Ang dapat kong inaalala ay ang akin. And speaking of love life, my phone beeped for Carson’s text message.

Carson:

Are you free tomorrow?

That was just a simple question but I do get the meaning behind it. Nakangiti ako habang nagtitipa ng reply sa kanya.

Me:

Yep. Why?

Habang naghihintay ng reply mula kay Carson ay nakatanggap naman ako ng mensahe galing kay Diego.

Diego:

Hindi pa rin ako makakauwi. Baka sa weekends pa ako makabalik diyan. How’s your business permit?

Bumagsak ang ngiti sa aking labi nang malaman iyon. I don’t personally know the vice mayor so I wasn’t exactly sure if I could request to expedite the process dahil ayon nga kay Diego ay marami itong ginagawa dahil ito ang nakatoka sa trabaho ng mayor habang wala ito.

Me:

Not yet. But it’s okay, Diego. I’ll worry about it. Thanks.

I sent it to Diego and minutes after, ang reply naman ni Carson sa aking text ang natanggap ko.

Carson:

It’s a date then! Please, don’t bring a car. Susunduin kita at ako na rin ang maghahatid sa’yo pauwi :)

With a smile plastered on my face, I walked the halls of the capitol with grace. Now that I know that Blade is the governor, I thought to myself that maybe I can use him so I could get my permit signed as fast as possible. He would probably do it since I don’t feel that he’s harboring ill feelings towards me after the favor he’d done yesterday.

Iyon nalang siguro ang magiging role niya sa buhay ko simula ngayon, ang gamitin ang kapangyarihan niya for my own good. I know it’s wrong but he can’t complain after what he’d caused me. Maswerte nga siya at hindi ako ’yung tipong mapaghiganti kaya handa akong talikuran ang lahat ng nangyari samin para lamang mas maging maayos ang estado naming dalawa.

“I’m here for the governor.” I announced when I got in front of Nessa’s desk, the secretary. Ilang beses siyang kumurap hanggang sa makilala ako. Sa ganda kong ’to, imposibleng hindi niya ako matandaan.

“Buiness license, right?” she asked and I confirmed it with a nod. “The governor’s inside the office. Just give me a second to call him.” she nicely said before dialling something on the telephone.

Nakahinga ako nang maluwag. At some point, I wished that he isn’t here so I could save myself from whatever bravery I was pretending to have. But I need to do this. I realized I need to have more interaction with him in order to get used to his presence. I have been bothered by him for the past few days and maybe seeing him and talking to him more often would ease my mind. I need myself acting normal around him.

“Mr. Garcillano, you can come in now.” nakabalik ako sa aking wisyo nang marinig ang anunsyo ng sekretarya.

Humigpit ang hawak ko sa folder na aking dala habang binabagtas ang daan patungo sa kanyang opisina. Huminga ako nang malalim nang pihitin ang seradura ng pintuan. Breathe in, breathe out. Calm your senses down, Harper. Everything will be alright.

The first thing I saw when I got inside was the wooden desk. On top of it was a file organizer, a cup holding different kinds of pencils, and other small table ornaments. And sitting there on a swivel chair is the governor, Blade Collins Torralba, holding a fountain pen. He’s in a simple white button down though it really looked good on him since his skin is golden tan. Nag-angat siya ng ulo nang maramdaman ang presensya ko.

Our eyes met. Pinantayan ko ang tinging ipinukol niya hanggang sa hinayaan kong mamutawi ang mga salita sa aking bibig. “Hi, hello! Good morning, g-gov! Uhmmm…” my voice was shaky and I realized that my tone was a bit much exaggerated. “C-Can I take a seat?” tanong ko habang pinagmamasdan ang multo ng ngiti sa kanyang mga labi.

He seems amused about something but then he motioned the sofa set on the left side of the office.

“Yes. You can have a seat.” bigkas niya sa kanyang baritonong boses.

Nagtungo ako roon at saka inokupa ang one-seater samantalang sumunod naman siya at prenteng naupo sa three-seater at kahit na mag-isa siya roon ay nagmukha itong maliit para sa kanya. We’re across each other so I can see how his legs were spread apart but I fixed my gaze on his face instead. Don’t you dare lower your gaze, Harper!

“Your office is spacious compared to…” hindi ko natapos ang pangungusap dahil iginala ko ang aking paningin sa kabuuan ng kanyang opisina. Mas malaki nga ito kumpara sa dati niyang opisina noong alkalde pa lang siya. There was a bookshelf on the far end on my right and an indoor plant beside it that gives a homey feeling.

“Yeah..” he mumbled in a low and rough voice. He leaned his back on the sofa for a moment but his eyes were still focused on mine. Hindi ko mapigilang ma-distract sa uri ng kanyang posisyon kaya ibinaling ko sa dalang folder ang atensyon niya.

“So I brought the documents. Here…” inilatag ko ito sa coffee table na pumapagitan sa aming dalawa. Mula sa pagkakasandal ay umayos siya ng upo at pinasadahan ng tingin ang mga papel na nakalatag sa harap niya.

Binigyan ko siya ng sapat na oras upang basahin kung ano man ang nilalaman ng mga dokumentong iyon. Sa sobrang tagal ay napapansin ko na tuloy ang pagkunot ng kanyang noo at ang seryosong mga mata niya na nagbabasa. His lips were a bit protruding and later on, he played with his lips using his fingers not intentionally but unconsciously.

“This needs a mayor’s signature…” mahinang bigkas niya na parang kongklusyon sa matagal niyang panunuri sa mga papeles.

“I know. I mean, yeah but Diego is out of town. So I was referred to you instead.” tugon ko. Kahit nakayuko ay umangat pa rin ang tingin niya sa akin. Pero napansin kong wala sa mga mata ko ang titig niya kundi mas mababa pa roon. “I just need your signature..” sadya kong idugtong upang magtagpo ang aming mga mata.

Why does he keep on staring elsewhere?

Bumalik siya sa pagkakasandal sa sofa. He licked his bottom lip before telling me, “But my pen is on my desk.”

Okay, what does that mean?

He stared at me longingly. Naramdaman kong parang wala siyang balak na tumayo kaya napabuntong-hininga ako at nagprisinta. “Alright. Let me get it for you.”

Hindi ko na nalaman ang reaksyon niya dahil nakatalikod na ako sa kanya. Mabilis kong kinuha ang fountain pen sa ibabaw ng kanyang desk at saka ito ipinatong sa ibabaw ng mga papeles nang makabalik ako sa kanya. “See this underline here? Diyan ka pipirma..” I guided him with a bit of sarcasm, baka kasi pati iyon ay hindi niya alam.

“Yeah. I know.” bulong niya sa garalgal na boses. Hawak na niya ang panulat pero inisa-isa pa niya ang mga papel, waring sinusuri kung ilan ang pipirmahan niya. “This is gonna be a lot of signatures, then..” aniya nang mapagtanto.

Bagot na bagot naman akong naghihintay. Bakit ang tagal? Ganito ba talaga ang proseso ng pagpapapirma nitong mga dokumento?

“Yeah, a lot. That’s why you need to start now.” pamimilosopo ko sa hindi napigilang boses. He gave me a look, the kind of look that is aware of the mockery I was putting on my words. I know I don’t have the right to demand but if he could at least make it fast so I can get out of here.

He stretched his neck quickly before finally moving the pen but before the tip touches the paper, the door opened and a man in a formal white uniform came in.

“Gov, the car is ready for you.” anunsyo nito.

“Alright. Tell the driver I’ll be down in ten minutes.” utos ni Blade sa lalaki na paalis na sana ngunit nagtama ang paningin namin at sa hindi inaasahang pagkakataon, namukhaan ko ito.

My mouth fell open in shock.

“Oh, damn. It’s you!” anito sa hindi makapaniwalang tono. Lumapit pa ito kaya mas klumaro ang rehistro ng kanyang mukha sa aking paningin. “You’re the guy from the bar!” he added with excitement.

Lumipat ang tingin ko kay Blade na naudlot sa pagpirma ng mga papel dahil sa eksena nitong lalaking ito. Dumagundong ang kaba sa aking dibdib. Bakit ngayon pa? Damn it!

Pilit kong itinago ang aking mukha sa aking mga kamay kahit na alam kong huli na. What the hell is he doing here? Is he working for the governor?

“Boris, what are you talking about?” Blade asked him and I closed my eyes as the memories on the bar and the crazy casual sex flashed on my head.

Chapter 54 [Compatible]

The whole space of the room has been filled with deafening silence. My lips are trembling because I wanted to say something but I realized that I don’t owe him any explanation.

“How long have you been seeing him?” nakatungo ang kanyang ulo, hindi inaalis ang tingin sa nakalatag na mga papel sa coffee table. Sa anggulong iyon ay kitang-kita ko ang pag-igting ng kanyang panga, halatadong kinokontrol ang anumang emosyong nararamdaman niya.

“S-Sino?” nangangatal ako kahit iisang salita na lamang ang lumabas sa bibig ko. In a blink of an eye, he raised his head with such piercing eyes. Anong problema nito? Bakit ganyan siya kung makaarte?

“Boris.” he muttered the guy’s name that he ordered to get out a few minutes ago. “How long have you been seeing my personal driver?” he asked, his eyes still piercing through my soul.

“Your personal driver? He’s your personal driver??” pag-uulit ko dahil hindi ko magawang sikmurain ang binanggit niya. That guy from the bar is the governor’s personal driver?

Imbes na sagutin ang aking katanungan ay umiling-iling lang siya sa kawalan, animo’y dismayado sa kanyang mga nalaman. If that is true, then that only means I had casual sex with his personal driver? I wanted to burst out in laughter because that is just plain ridiculous. Nang mapaawang ang bibig ko ay pinanlisikan niya ako ng mga mata.

“What’s so funny?” puna niya dahil sa hindi ko namalayang reaksyon sa aking mukha. He was sucking on his bottom lip while staring daggers at me.

“N-Nothing. I didn’t know he’s your driver. Anyway, I wasn’t seeing him. It only happened once.” bigla akong nagsisi na nagpaliwanag ako gayong wala nga pala akong utang na eksplenasyon sa kanya. It’s none of his business so I should stop explaining myself to him.

“Once? He’s fucking engaged, Harper.” madiing pahayag niya na parang hindi ko pa alam. I acted calm and unaffected by the revelations. I have to be seen as unbothered so he can’t judge me in any way.

“I know. Abigail, right? So hindi pa pala sila naghiwalay?” kuryoso kong tanong pero tanging pagkunot lang ng kanyang noo ang aking natanggap. Ano ba ’yan, gusto ko pa naman sanang makibalita kung ano nang nangyari sa kanila after that night na nahuli kami pero hindi naman nakikisama ’tong isa.

“What?” I asked bluntly because I don’t understand all of the dark expressions he’s giving me. Ayaw ko na sanang pag-usapan pa ang tungkol doon pero siya naman itong nag-open ng ganoong topic.

And instead of giving me an answer, he aggressively grabbed the papers on top of the coffee table and signed it hastily. Pinanood ko siya at napansin kong parang minadali niya ang pagpirma kaya ang ibang papel ay halos mapunit na. Of course, with his huge hands he can easily rip the paper or anything he tries to hold.

“It’s done. Now get the hell out of here.” he grumbled in his hoarse voice and walked back to his desk, leaving me alone with the signed papers. I should be happy now that the business permit is signed but with the ill behavior he showed, I felt the same stinging pain in my chest.

Leave.

I don’t wanna see your face again.

We’re over.

Get the hell out of here.

Dahan-dahan akong napa-buntong hininga habang iniinda ang kirot sa aking dibdib. As much as I want to get even, I feel that it won’t change anything. Hindi mababawasan ang sakit na naradamdaman ko. Hurting him won’t help my healing process. I think one of the worst feelings is finding out that you didn’t mean as much to someone as you thought you did, and you just feel stupid, and because you looked desperate about caring too much.

Nang tumayo ako kabig-kabig sa aking dibdib ang mga papeles ay natanaw ko siyang nakaupo na sa kanyang swivel chair, hinihilot ang kanyang magkabilang sintido. I stood in front of him and despite his hurtful words, I still have the guts to express my gratitude to him.

“Thank you..” bigkas ko at saka siya tinalikuran. Pinihit ko ang seradura ng pintuan pero bago pa ako tuluyang makalabas ay narinig ko ang pagtawag niya sa aking pangalan dahilan para balikan ko siya ng tingin.

“Harper..” he muttered.

Nagtama ang mga mata namin. That moment, I didn’t let him see any expression on my face that would give him satisfaction.

“Don’t worry, you won’t see my face again.” matapang kong pahayag. And then I stormed out of his office, leaving him in complete awe and confusion.

So many things have changed about him but the pain he’s causing me didn’t change at all. I don’t have any admiration left for him so I wonder why I still feel stuck from the same wound. I walked out of the capitol while having the realization that some people are truly great manipulators. They can lie, cheat, treat you badly and somehow manage to make it all seem like your fault.

And this has to stop now. I have been wounded enough. No more pain. Life has left me with scars but I’m not ashamed of it. A scar means the hurt is over and the wound is closed. It means we conquered the pain, learned a lesson, grew stronger and moved forward. A scar is the tattoo of a triumph to be proud of. We should not allow scars to hold us hostage. Don’t allow them to make us live our lives in fear. We can’t make the scars in our life disappear but we can change the way we see them. We can start seeing those scars as a sign of strength and not as weakness.

Three days have passed and the clinic has been succesfully finished. Installed na ang electrical wirings at maayos na ang connection. Even the tools and equipment were all properly set up. Now, I’m on my desk while designing an invitation email for the opening of the clinic as well as the ribbon cutting and I’m going to send it only to some close friends and acquaintances.

“I just need to do a safety check on the wires and on the switches. May iba ka pa bang ire-request?” nilapitan ako ni Prince sa aking kinaroroonan kaya kinailangan ko pang alisin ang aking paningin sa monitor upang bigyang pansin ang katanungan niya.

Prince wears a dark navy blue reflective coveralls that perfectly fits his athletic built. Ang morenong kulay ng kanyang balat ay bumagay sa kanya. He’s really attractive but I don’t understand why I wasn’t attracted to him. Maybe because I still see the old kiddie meal in him? Or maybe because I’m already giving my focus on the man I’m dating?

“Uhhm, no. That’s all, Prince. And thanks for the help by the way..” I gave him a short smile before returning my eyes to the monitor but minutes after, he was still standing in front of me.

“Do you need anything else?” I asked him and it felt strange for a moment that his eyes were so fixated on me. The dark color on his pupil was so vivid that it sends me the vibe that he’s gonna ask something serious from me.

“U-Uhhh… nakakahiya eh..” aniya, napangiwi at saka hinimas ang likod ng kanyang ulo. For one moment, it was adorable to look at someone as moreno as him blushing. He’s like the famous campus heartthrob in a prestigious university but a shy type one.

“What is it? Come on, tell me. Ako lang naman ’to, huwag ka nang mahiya.” pang-aalo ko sa kanya upang masabi na niya ang kanyang gusto.

He was biting his lip, trying to get rid of his hesitation.

“We have dated before, right? That means we’re f-friends so I think it’s okay for me to ask something from you. Pero ayos lang naman kung hin—” I cut him off from beating around the bush.

“Get to the point, Prince. What do you need from me?” diretsong pahayag ko na mas lalong ikinapula ng kanyang mukha.

“B-Baka naman pwede mo akong ireto dun sa kaibigan mo?” he’s still scratching the back of his head when he finally revealed what was on his mind. Pero saglit akong nagulumihanan dahil hindi ko naman inaasahan ang ganitong klase ng pabor na hihingin niya.

“Kaibigan? Sino?” naguguluhan kong tanong ngunit bago pa man siya makasagot ay naagaw ang aking atensyon sa bumukas na main door kung saan natanaw ko ang nagmamadaling si Parker na papalapit sa aming direksyon. The emotion on his face seemed unpleasant so it led me into thinking that something is wrong.

Nalaglag ang panga ko nang magtama ang tingin namin ni Prince dahil na rin sa aking napagtanto tungkol sa pabor na hinihingi niya. Si Parker ba ang tinutukoy niyang kaibigan ko?

“H-Harper…” Parker’s voice was shivering.

Nalipat ang atensyon ko sa kanya lalo na nang mapagmasdan ko ang malungkot na ekspresyon sa kanyang mukha. And his eyes were a bit red. Parang paiyak na ito kaya naman naging hudyat iyon upang hatakin siya papasok sa loob ng examination room kung saan mapapag-isa kaming dalawa.

“Hey, what happened? Why are you…” ’di pa man natatapos ang aking sasabihin nang bumuhos ang kanyang mga luha. Nataranta ako at hindi malaman ang gagawin. He buried his face on my chest and I let him cry for a while.

“Bakit ka ba umiiyak? Anong nangyari? Buntis ka ba at ang emosyonal mo ngayon?” niyakap ko siya pero bumitaw din naman siya pagkatapos at saka ako sinamaan ng tingin. “Ito naman, nagbibiro lang! Ano, huhulaan ko ba kung bakit ka umiiyak?” pamimilosopo ko dahil wala talaga akong ideya sa nangyayari sa kanya.

He pursed his lips and wiped his tears. “Connor broke up with me.” anunsyo niya na ikinagulat ko pero ikinalito din kalaunan.

“May kayo ba? Paano kang hihiwalayan eh hindi mo pa naman sinasagot si kuya?” muli akong nakatanggap ng masasamang tingin sa kanya.

“Sasagutin ko na ang loko pero ni-reject niya ako.” tugon niya na hindi ko mapaniwalaan. I mean, that’s not my brother. Kuya won’t pursue someone for eight months and then reject him afterwards like nothing matters.

“Are you kidding me? Humaling na humaling sa’yo ’yun kaya paanong…” nag-isip ako ng mga posibleng rason kung bakit siya aayawan ni kuya. Bukod sa hindi nila pagkakaunawaan tungkol sa pagkakaroon ng anak, wala nang iba pang maaaring rason. “Is this about having kids? What did he say?”

Eventually, he shook his head miserably. “We haven’t talked about it yet and he already dumped me.”

That’s crap. Sumibol ang iritasyon ko para kay kuya.

“No. Kuya won’t do that. There must be a reason.” pagpipilit ko habang pabalik-balik ng lakad pero napatigil ako nang bumukas ang pintuan at sumungaw ang ulo roon ni Prince.

“Someone’s looking for you.” anito habang nakatingin sa akin. Saglit kaming nagkatitigan ni Parker dahil pareho yata kami nang naiisip.

“It must be Con—”

“No. You stay here. I’ll go talk to him.” pinigilan ko siya ngunit balak pa rin niyang lumabas ng silid kaya naman mabilis kong hinatak papasok si Prince upang bulungan siya. “Dito ka muna, pakibantayan ’tong kaibigan ko. Don’t let him go out, are we clear?”

Nararamdaman kong pabor ito kay Prince kaya walang pasubali siyang sumang-ayon sa aking iniutos. Hinayaan ko na silang dalawa roon sa loob ng examination room habang ako naman ay balak na harapin si Kuya pero natigagal ako nang malamang hindi siya ang taong naghahanap sa akin.

Damn it. Prince didn’t tell me that the one who’s looking for me is the governor! Kung nalaman kong ito pala ang naghahanap ay baka nagkulong nalang din ako sa loob ng silid.

I marched towards him and noticed that he’s wearing the same office outfit, white button down, black trousers, and black oxford shoes. Hindi rin nakatakas sa aking pansin ang mamasa-masa niyang buhok at ang dulo nito ay bahagya pang dumidikit sa kanyang noo.

What happened to not seeing him?

“Hey..” mahinang bigkas niya nang mapansin ang presensya ko. I turned my bitch mode on and walked past him. Bumalik ako sa aking desk at nagkunwaring hindi ko siya narinig.

I just don’t see the point of pushing me away and then appeared like nothing happened. So I’m done being nice to him. Besides, I don’t need him anymore because I have my business license now.

“I came here to apologize.” lumapit siya sa aking desk pero sadya kong tinaasan ang presyo ng atensyon ko kaya hindi ko siya nilingon. And one more thing, I wasn’t expecting for an apology since I have already made up my mind that he’s not worth of my attention.

“Harper..” he called my name but I still chose to ignore him. Gaano man kataas ang ranggo niya ngayon, hindi iyon sapat para igalang ko siya. Respect begets respect. He didn’t respect me so why give him one?

Narinig ko ang paghinga niya nang malalim. He lowered his head and bent his legs probably to level himself to me. He placed his hands beside my desk. This time, masyadong malapit ang kanyang mukha kaya kung magsasalita siya ay mararamdaman ng aking pisngi ang hininga niya.

“I want to apologize for what happened earlier at the office. You didn’t deserve the behavior I showed you. I was just jea—” he cut himself off when I tried to peek at him but it only happened for microseconds. “I’m sorry, Harper. I really am.” dugtong niya sa mababa at nagsisising boses.

I know it was sincere because I know him. Lahat ng ibig sabihin sa bawat tono ng kanyang boses ay alam ko. I have a great intuition but at one point, I also know that feelings are deceiving. That’s why I was lied to. I was fooled. Because I made myself believe that he’s true to his words.

Dalawang minuto pa ang lumipas na hindi ko siya pinapansin. I was just staring blankly at the monitor, lost in my own thoughts. I heard him sigh again but this time it was out of impatience.

“At least say something. A word or a nod to let me know that you can hear me.” hindi ko nagustuhan ang sunod niyang sinabi kaya naglakas na ako ng loob na lingunin siya. His face was so close to mine but I didn’t let him affect my system.

I just stared at him impassively and didn’t say anything, letting him read the message in my eyes which I think pissed him off even more as he clenched his jaw. Ilang minuto pa ang lumipas na nagtititigan lang kami roon. He silently cursed and when he tore his eyes off of me, that was the cue to finally speak up.

“When are you going to realize that I don’t care?” matapang kong pasaring sa kanya dahilan para makita ko ang pagkadismaya sa kanyang mga mata.

I have been submissive all my life, I think it’s my turn now to be the dominant. No matter how much intensity, power and influence he’s possessing now, wala siyang magagawa sa higanti ng isang api. Correction, magandang api.

But I wasn’t planning on revenge, because he will fuck himself on his own. And besides, I can’t fix myself by breaking someone else.

“You don’t care and yet you went to my office?” pinantayan ko ang nanghahamong tingin niya. I’m sweating bullets and I have never been this dismissive towards him but who cares, he deserves this kind of treatment anyway.

“I went because I needed your signature. No more no less.” tugon ko at saka ibinaling ang tingin sa monitor ng aking laptop kahit na puno na iyon ng floating bubbles dahil matagal na itong naka-idle.

The expression on his face darkens upon realizing that I wasn’t the same submissive that once served him. “What? You think I went there because I wanted to see you?” I laughed in sarcasm and then continued, “I’m sorry if I gave you the wrong impression.”

Hindi niya nagawang umimik pa. Simula palang ’yon pero mukhang wala na siyang kalaban-laban sa akin. I wasn’t normally like this but somehow I felt an ounce of relief and self-satisfaction upon seeing him so defeated. He sensually licked his lower lip and then set his mouth in a hard line. His fingers were unconsciously tapping my desk but then he stopped and stood tall.

Without saying any word, he left the clinic.

I sighed afterwards. Para akong nakahinga nang maluwag nang mawala siya sa paligid ko pero naroon pa rin ang kirot sa aking dibdib. I closed my eyes and let myself breathe for a moment. Pagkatapos ay saka ako bumalik sa loob ng examination room kung saan nadatnan ko ang dalawa na nagkakasiyahan.

Okay, what in the world is happening?

“No, it was supposed to be a dare. But hell she seriously fell for it!” ani Prince na naluluha na mula sa pagtawa.

“You’re so mean. Hindi mo na dapat ginawa. Hahaha!” ang kaibigan ko namang si Parker na may paghampas pa sa braso ni Prince na parang close friends na agad sila matapos ang ilang minutong pagsasama nila sa silid.

Umubo ako nang pasadya upang mapansin nilang nag-eexist ako kahit paano. Saka sila tumigil nang matanaw akong naka-halukipkip sa harapan nila.

“I’m gonna…” biglang naging shy type si Prince habang hinihimas ang likod ng kanyang ulo. “I’ll go now. See you around, Park.” he left my friend a wink before marching out.

Pinandilatan ko ng mga mata si Parker nang maiwan kaming dalawa sa loob.

“See you around, Park?? Seriously? Ano ’to, nakahanap ka na agad ng bago?” binatukan niya ako pero hindi nakatakas sa aking paningin ang bahid ng ngisi sa mukha niya. Ayos, parang kanina lang umiiyak ’to ah?

“Baliw. Prince is a nice guy and he makes me laugh. Wala lang ’yon, magkaibigan lang kami.” paliwanag niyang hindi ko binili dahil hindi kapani-paniwala.

Hindi ko nalang alam kung anong magiging reaksyon ni kuya kung makarating sa kanya ang balitang ito. I mean, boto ako kay kuya pero alam kong mas mabuting tao si Prince kaysa sa kanya. And I feel like Prince likes Parker but Parker loves my brother yet he rejected him. Parker might be happier with someone like Prince but nothing beats true love. But how am I sure that kuya is his true love? Thinking about all of it makes my head dizzy.

Ang akala ko ay wala nang mas ko-komplikado pa sa aking buhay pag-ibig pero meron pa pala.

Tatlong araw na ang lumipas. Ngayong araw ay abala ako dahil ngayon na ang nakatakdang grand opening ng aking clinic. The vet residents and staffs helped me with the ribbon cutting and almost everyone were already here.

I was just wearing a simple white inner shirt and I decided to layer it with a warm fleece jacket. Suot ko rin ang aking trapstar clyde shoes na pinaresan ko ng puting high socks. Ang blooming ko ngayon, sa totoo lang. Kahit ’di na ako tumingin sa salamin ay alam kong maganda ako. At kung nakakapag-donate lang siguro ng kagandahan, napakarami ko na sigurong natulungan.

Everyone was outside the clinic for the ribbon cutting, waiting for the remaining people who isn’t here yet. Magkatabi si Kuya Evan at Kuya Atom sa aking gilid, pinapalakas ang loob ko kahit na hindi ko naman na kailangan. Si Kuya Joko naman ay mahuhuli dahil uma-attend siya ng leadership trainings para sa aming kompanya. Samantalang si Parker ay kanina pa nandito, magkasama sila ni Prince at waring nagkaroon na naman sila ng sarili nilang mundo. Si Savannah ay wala pa, maging si Diego rin. Carson is also present, pero hindi niya magawang lumapit dahil nakabantay sa akin sina kuya kaya tanging mga sulyap lang ang nagagawa niya.

“What time are we gonna start?” nababagot na tanong ni Kuya Evan.

“Relax, kuya. Baka kabahan itong si Harper.” pagbibiro naman ni Kuya Atom kaya inismiran ko siya nang mabilis dahil kanina pa ako palinga-linga sa daan, nag-aabang ng bagong darating.

“Hindi kakabahan ’yan, malaki na ’yan. Big boy na ang bebe Harper natin.” pang-aalaska pa ni Kuya Evan kaya sinapak ko siya sa kanyang tiyan. Nasaktan nga lang ang kamay ko dahil matigas iyon.

“Shut up. I’m waiting for my friends.” wika ko, nakatitig pa rin sa kalsada pero imbes na matuwa sa pagdating ng isang sasakyan ay namutla ako nang makilala kung kanino iyon.

“Why is the governor here?” narinig kong bulong ng isa sa mga staff.

Maging sina kuya ay napalingon sa dumating. Natakot ako para kay Kuya Atom pero naalala kong casual naman na ang pakikitungo nila sa isa’t isa matapos ang alitan nila noon.

I had the same question in mind. Bakit siya nandito? Hindi ko naman siya inimbita. Ano ngayon kung siya ang gobernador? Dapat ba present siya sa mga ganitong okasyon?

Hindi pa man ako tapos sa pag-iisip ng mga katanungan sa aking isip nang bumaba siya ng kanyang sasakyan. Napasinghap ang lahat hindi dahil sa angking kakisigan niya kundi dahil sa kasama niyang babae. It was a slap to my own self seeing them two together. Well, they are actually compatible with each other. Both liars.

Chapter 55 [Boundaries]

A/n: Napansin ko lang na almost half of my active readers, hindi naka-follow sa akin. Ang iba, nakaabot na sa chapter na ito without even following my account. I don’t use pay per read program so kahit ito nalang ang bayad niyo sa akin mga kuys malaking bagay na para sakin. So before reading this, if you have free time, please follow me. But if not, please leave me a 1000 word essay about the reasons on why you don’t like to follow me. Thank you :)

—

Sometimes we let go of people without even noticing. You stop thinking of them everyday. You stop waiting for them to reply to you. You stop allowing them to take up so much space in your life. You move on, you go about your day without worrying about them. You stop expecting them to come back with an apology. You accept that they are no longer a part of your life. You just let them go, as simple as that.

We’re allowed to get up one day and just decide to change who we are. Dress differently, speak up more, laugh louder, speak freely, say hey to new people, get that confidence going. We don’t have to stay the way people see us out of the fear that they won’t like the us we want to be.

We deserve so much more than what we’ve been given. And we owe it to ourselves to give ourselves the love we have misplaced in others.

“Kalma lang, baka atakihin ka..” pabirong bulong ni Kuya Evan sa aking tainga habang titig na titig ako sa mga bagong dating. Inalis ko ang paningin doon at saka binigwasan si kuya sa kanyang tiyan.

“Shut up.” I hissed at him and regained the composure I have since the day started.

Governor Blade Collins Torralba is clad in a long sleeved dark green button down tucked in an ivory white chino pants while his sleeves were rolled up to his forearms, and a pair of white sneakers. The first three buttons of his shirt were open so I got to see the chains of the necklace on his chest. I have always seen him in formal so it was a breath of fresh air to see him in a casual attire.

But to be more understanding about the situation, Blade being the governor, has reasons enough to be present in this occasion. I mean, he’s not invited though he’s the freaking governor so it’s going to be so rude to kick him out. But what I don’t understand is why Ate Catalina has to be present as well. May hindi ba ako nalalaman tungkol sa kanilang dalawa? Nagkabalikan ba sila? What’s their status and why are they together?

“Did you invite him?” mariing tanong sa akin ni Kuya Atom kaya tiningala ko siya. I raised an eyebrow at him to give him the obvious answer he needs.

He sighed and then looked back at them, rather looked back at his ex-fiancee. Ate Catalina wears a floral wrap around dress that looks good on her. Halos mapunit na rin ang labi niya dahil sa ngiting ipinapakita niya sa mga tao habang si Blade naman ay seryoso at nakapirmi sa iisang linya ang kanyang mga labi. His eyes are dark and hawklike, observing the whole surrounding like a predator searching for its prey. Gumala ang paningin niya sa dagat ng mga tao hanggang sa matagpuan niya ang direksyon ko ngunit mabilis akong nakapag-iwas ng tingin bago pa man magtama ang aming mga mata.

Crap, Harper. Remember what Taylor said? You need to calm down!

But why did he show up here? Is it hard to understand that I don’t need his presence and we both didn’t want to see each other’s faces anymore?

“Ang tagal namang magsimula, nagugutom na ako.” nanatili ako sa tabi ni Kuya Evan kahit naririndi na ako sa paulit-ulit niyang hinaing. Nawala si Kuya Atom pansamantala dahil may kumausap sa kanyang kakilala kanina.

“Bakit kasi hindi ka kumain bago ka nagpunta rito?” tanong ko, ibinaling sa kanya ang aking pansin upang may pagkaabalahan ako.

I am calm. I have to embrace the dominant version of myself again during trying times like this. Bitch mode activated.

“Eh alam kong may kainan pagkatapos nito eh, sayang naman. Tsaka na-miss ko na ’yung baked muffins mo.” aniya sa masiglang tono dahil alam niyang isa iyon sa mga ihahanda mamaya dahil naabutan niya akong nagbi-bake kanina sa bahay. Hindi ko nga lang siya pinatikim dahil mababawasan ang bilang.

“Mamaya, magpakasasa ka.” naiiling kong bigkas.

Hindi nagtagal ay dumating na rin ang iba pa naming hinihintay. Dumating si Savannah kasama ang kanyang afam este ang kanyang boyfriend na si David. Savannah wears her usual sexy, revealing clothes the reason why she gained most of the people’s attention while David simply walks beside her like a hot British bodyguard of a famous celebrity. Ewan ko kung bakit naging ganoon ang tingin ko sa kanilang dalawa.

“Harper! It’s so nice to see you again!” nagbatian kaming dalawa ni Sav at nagbeso pa. Ganun din ang ginawa namin ni David.

“It’s nice to see you guys as well. You’re stunning! Tinalbugan mo pa akong babae ka.” nagtawanan kami roon at saka niya naikwento ang pagiging abala niya sa trabaho nitong mga nakaraan kaya hindi na sila madalas nakakapag-bonding ni Parker. She works now as a research veterinarian in a well known pharmaceutical company.

“Ikaw din naman, Harp. Fresh at ang blooming pa rin!” hindi ko napigilang mapangiti sa pagbubuhat niya ng aking bangko.

“By the way, nasaan ang baklang Patrick Decker?” tanong niya sa akin. Speaking of Parker, my eyes flew to his direction where he was busy having a fun conversation with my hired electrician. And to answer her previous question, I used my lips and pursed it to point Parker’s direction.

“Who’s the guy?” nagtataka niyang tanong habang nakatitig sa lalaking kasama ng aming kaibigan. Pero hindi na niya ako hinintay na makapagsalita pa at walang pasubali niyang tinahak ang direksyon ng dalawa.

“Congratulations on your clinic.” I was left alone with David for a moment. I smiled at him and mouthed a ‘thank you’. But minutes after, Carson appeared in front of us. They had a small talk while Carson is making sulyap to me every now and then.

Carson Adams sports a grey buttoned shirt with check print paired with a dark maong pants. He is already charming but the way he carries himself is such a turn on. I mean, compared to the guys I had been with, Carson is kinda more expressive with his words and actions and he’s never ashamed of showing it. He’s a real knight in shining armor minus the sword and the shield because his only weapons are his entrancing eyes and genuine smile.

“Tutusukin ko mata niyan, kanina pa ’yan kung makatitig sa’yo..” lapastangang bulong ni Kuya Evan sa aking gilid, sinisira ang magandang mood ko. Now, I’m not sure if he’s here for the opening or just to aggravate me.

“He’s the man I’m dating, kuya.” I admitted all of a sudden just to shut him up from his nonsense accusations. Kahit ’di ako nakatingin sa kanya ngayon ay dama ko ang pandidilat niya sa akin.

“What? You’re dating? Again? Without telling us?” he sounded offended that I didn’t tell them or him about any of it. And I don’t understand why he’s always overreacting whenever I’m seeing someone. Ganyan din kasi ang naging reaksyon niya no’ng mahuli niya kami ni Blade noon. Or maybe it’s just natural for older brothers to overreact about who their little gorgeous brother chooses to date.

“Kailan pa ’yan? Ano, nakailang base na ’yan sayo?” dagdag niya, ginigisa ako ng mga tanong.

I was saved from his interrogations when the mayor arrived in a black SUV. Mayor Diego Luis Graciano wears a formal white polo shirt, ang kanyang damit ay hinulma nang mabuti ang kanyang atletikong pangangatawan. Sinalubong ko siya at balak ko sanang makipagbeso sa kanya ngunit nagulat ako nang balutin niya ako ng mainit na yakap. And then he whispered, “I missed you. And congrats on the opening of your clinic.”

His well-built arms snaked on my back. I felt a sense of safety and belonging in his arms, though we’re just really friends. Nang bumitaw siya sa yakap ay saka ako nakapagpasalamat sa kanya.

“Thanks, Diego.” a gratified smile plastered on my face and he returned it with a sweet smirk. Wait, a smirk? Diego doesn’t smirk. What is happening?

Balbas-sarado na siya ngayon kaya mas nagmukha siyang mature tignan. Napansin kong lumayo ang tingin niya, nang sundan ko ang line of sight niya ay natanaw ko si Parker na kasalukuyang naka-thumbs up sa aming gawi. Nang mahuli niya akong nakatingin ay mabilis niyang itinago ang mga kamay sa kanyang likuran.

Blade was in the background and I caught his hawklike eyes glancing over our direction.

“Why did Parker give you a thumbs up?” I was curious as hell when I asked Diego that question. And instead of giving me a verbal answer, he just shrugged his shoulders and pinched my right cheek softly.

Since kumpleto na ang lahat at wala nang iba pang hinihintay, nagsimula na kami sa ribbon cutting pero bago iyon ay nagdeliver muna ako ng maikling speech at pasasalamat sa lahat ng tumulong at dumalo. I welcomed those who gathered and publicly thanked my employees, friends and family. I felt emotional at some point, reminiscing my parents’ memories buried inside my head, thinking how proud they could have been of me if they were still alive.

Kuya Evan and Kuya Atom were intently listening while my friends, Savannah and Parker were both silently cheering me. Tumabi si Diego sa gobernador at parang may seryosong bagay silang pinag-usapan. The mayor was half-smirking while the governor looked so bothered about something. Carson in crossed arms, was giving me a wink whenever our eyes meet. My cheeks flushed and I felt my face burning. Like I said, he’s really expressive. Napapangiti tuloy ako nang wala sa oras dahil sa ginagawa niya.

Ate Catalina, on the other side, was just blankly staring at me jadedly, bored or whatsoever but I don’t really care much about her existence so I ignored her.

After the speech, we proceeded with the ribbon cutting. Katulong ang aking dalawang kapatid ay nagpalakpakan ang lahat nang magupit ko ang mahabang ribbon bilang opisyal na pagsisimula ng aking clinic.

Nagkaroon ng munting salu-salo sa loob ng clinic matapos ang ribbon cutting. Most of the foods we served are finger foods like cocktail meatballs, garlic crack bread, sausage rolls, and cheese truffles. Para naman sa giveaways ay ang aking binake na muffins para sa lahat ng dumalo.

Habang abala ang lahat sa pagkain ay nakasunod sa akin ang aking mga empleyado. Kobe and Rion are vet assistants while Clive and Lorenzo are both vet residents. They are all good looking because it’s good for the business. I gave them orders and they spreaded out afterwards. Lumingon ako sa paligid dahil napansin kong nawawala ang aking head veterinarian.

“Good morning Harper bitch! Congrats on your opening!” sinalubong ako ng yakap ng aking bestfriend na si Cooper. Mabilis nga lang akong bumitaw dahil balak ko pa siyang pagalitan.

“Bakit ngayon ka lang? Ikaw ’tong head vet pero ikaw pa ang late.” sinimangutan niya ako pero nagpuppy eyes din upang makuha ang loob ko.

“Na-traffic kasi ako. I sent you a message pero hindi mo yata nabasa.” inirapan ko siya dahil pangiti-ngiti pa rin siya sakin. He roamed his eyes around as his mouth suddenly fell open. “Bitch, ang daming pagkain!”

I was preoccupied with preparing the paperbags for the giveaways when he pulled my arm to steal my attention. “Cooper, if you wanna eat then eat.” bagot kong utos sa kanya dahil abala pa ako sa pagsasalansan ng mga paperbags.

“Eh hindi ko alam kung sino… hmm…” I squinted my eyes at him spontaneously. All along I thought he was referring to the foods served on the table but when I followed his line of sight, I realized he was pertaining to the guys especially the other guy employees I hired.

“Maharot ka talaga. You’re gonna work with them so you have to act professional. Nandito ka para sa trabaho hindi para lumand—” pinutol niya ang pangaral ko at parang walang isang salita ang tumatak sa kanyang utak.

“Ang sasarap! Single ba ’tong mga ’to? What are their profiles?” kumikislap pa ang mga mata niya, animo’y nagtransform bilang masasarap na pagkain ang mga lalaking minamatyagan niya. I rolled my eyes at him countless times and silently regretted joining him in my team.

“Coop—”

“I know. Ito naman, binibiro ka lang eh. Professional kaya ako. Magbe-behave ako, promise ’yan!” tinaas pa niya ang kanyang kanang kamay bilang panunumpa at saka humagikgik.

Ilang saglit pa ay nilapitan ako ni Kuya Atom at saka nagpaalam kaya nawala ang atensyon ko kay Cooper. He’s needed at the gym kaya hindi siya maaaring magtagal. Ipinasa na sa kanya ni Blade ang pag-aari nitong gym kaya siya na ngayon ang namamalakad dito.

“Thanks, kuya.” he left me with a kiss on my left cheek before he headed off. Habang papalabas siya ng clinic ay nakasunod ako ng tingin sa kanya pero sa hindi inaasahang pagkakataon, naramdaman ko ang nanunusok na tingin ni Blade sa akin. He was like a hawk, waiting for his prey to notice him so he could swallow me whole. I know that was exaggerated but that’s how it felt.

Ate Catalina is still with him and with some other friends. And Blade being the hot governor, people always flock around him without invitation. Akma kong aalisin ang tingin sa kanya nang matanaw kong tinatahak na niya ang direksyon patungo sa akin ngunit bago pa man mangyari iyon ay naunahan na agad siya ni Diego.

“Hey..” Diego blocked my view of him. Kalaunan ay napansin ko nalang ang pag-atras ni Blade at nang muli siyang silipin ay nakita kong pabalik na siya sa kanyang pwesto kanina.

“Hey, uhmm.. did you enjoy the food?” itinuon ko nalang ang atensyon kay Diego na nakatayo sa aking harapan. Until now, he has this weird smirk on his face like he has some hidden agenda I don’t know about.

“Yeah. Everything’s delicious. Nabusog ako.” tugon niya, hindi umaalis sa aking harapan. Hindi nagtagal ay nilapitan na rin ako nina Savannah at Parker.

“Where’s your boyfriend, Sav?” may pag-aalala kong tanong sa kanya dahil baka iniwan niya itong mag-isa. Nakampante naman ako nang inguso niya ang lokasyon ni David na kausap si Carson sa bandang entrance.

“I miss our hang out, guys. Ngayon nalang ulit tayo nabuo. Busy si Harper dito sa clinic, si Diego sa pagiging mayor, ako naman sa trabaho at kay David, ito namang si Parker abala ro’n sa kiddie meal niya.” sabay kaming nagtawanan sa ibinulalas ni Savannah dahilan nang pagkalukot ng mukha ni Parker.

“We’re not a thing. Magkaibigan lang kami. And hindi na siya kiddie meal for fuck’s sake.” pagdepensa ni Parker ngunit wala ni isa sa amin ang naniwala na magkaibigan nga lang talaga sila.

“If you two are not a thing, then why is he staring at you right now?” Diego teased kaya sabay-sabay kaming napalingon sa kinaroroonan ni Prince. Pinamulahan ito ng mukha nang makitang apat kaming nakatingin sa kanya.

Parker rolled his eyes. Savannah shrieked in excitement. Diego simpered while I shook my head in disappointment. ’Pag nalaman talaga ito ni kuya, ewan ko nalang.

“I thought you’re dating Harper’s brother? Joko?” Sav asked in curiosity, bringing up my brother’s name that served as cue to change his facial expression.

And speaking of my brother, eksakto ang kanyang pagdating habang pinag-uusapan namin siya. He’s still in his suit and tie when he showed up. Hindi pa man ito tuluyang nakararating sa aming grupo ay tumakas na agad si Parker at nagpanggap pang kukuha ng pagkain.

“What’s going on with them?” Sav unconsciously asked while looking at the love birds chasing each other. Ikinwento ko sa kanila ang mga naganap sa kanilang relasyon nitong nakaraan kaya naman naintindihan din nila kinalaunan kung ano ang nangyayari.

We’re in the middle of talking about Parker and Kuya Joko’s complicated relationship when David and Carson went towards our group. Hindi pa nagkakilala si Diego at David kaya ipinakilala ito ni Savannah sa kanya. Ako naman ang nag-introduce kay Carson.

“David Atkinson, mate. Glad to finally meet the mayor.” David shook Diego’s hand. Nagkamayan din sila ni Carson pagkatapos.

“Carson is Harper’s date.” nakuha pang isingit iyon ni Savannah kaya napaawang ang labi ni Diego sa nalaman.

“We attended the same med school. Pero hindi pa kami magkakilala noon. I mean, I know him but we’re not really close.” dagdag ko. Carson’s eyes was set on me for some reason.

“But now they are super close.” pagsabat pa ni Savannah at saka ako kinindatan. I heard David’s hearty laugh while Carson scratched the back of his head. Nang lingunin ko naman si Diego ay nagulat akong sa akin siya nakamasid. He certainly looked like he’s watching me, observing me rather.

Nagpaalam saglit ang magkasintahang sina Savannah at David habang si Diego naman ay naagaw ng iba pang panauhin. I was left alone with Carson and to remember it clearly, ngayon nalang ulit kami nagkalapit ng ganito. At a safe distance, I saw Kuya Evan’s keen eyes on us. Napailing na lamang ako at dinedma ang aking kapatid.

“How are you doing? Kumain ka na ba?” habang pinapakinggan ko ang mga katanungan ni Carson ay muli akong naalarma sa papalapit na gobernador.

“Y-Yeah. I mean, hindi pa.” tugon ko habang ang aking paningin ay nasa background kung saan nagmistulang slow motion ang paghakbang ni Blade patungo sa aming direksyon.

I waited for him to get closer until he’s just a few meters apart when I finally clung my hand on Carson’s arm, I did it in a very slow manner making sure that Blade witnessed my action.

“I’ll get something to eat, care to join me?” I sweetly asked Carson and just like what I wanted to happen, sinakyan niya ang paglalambing ko.

“No problem. Let’s go.” sumama ako kay Carson at habang tinutungo namin ang serving table ay sinilip ko ang nakatigil na si Blade. He was just standing there, with the visible pain in his eyes. I’m not dumb not to read the signs that he’s still into me. That he’s still obsessing over me. So he needs to back off.

So now, I’m setting a boundary, drawing a line where he’s off limits. Boundaries are not drawn to keep something out, but to protect what’s in.

Chapter 56 [Attack]

I don’t chase people anymore. I learned that I’m here and I’m important. I’m not going to run after people just to prove that I matter. If they like spending time with me, they will do so. If not, I’m content with my own company.

At this point of my life, I can’t entirely say that I’m happy. But I’m not sad either. I don’t know, maybe in the middle? But it’s okay not to label the emotion I’m feeling. It is okay to feel nothing at all. It’s not where I want but it’s better than where I was.

“Aren’t you hungry? Ang unti lang nang kinuha mo..” Carson’s voice was so small that I can call it almost a whisper. But the way he spoke was full of sincerity.

Bumaba ang tingin ko sa aking pinggan. Just like what he noticed, kakaunti lang ang kinuha kong pagkain. I was actually feeling the hunger moments ago but it is a wonder to me now how I eventually lost the appetite.

“I’m on a diet.” I murmured unwittingly playing with the fork in my hand. That was a silly alibi but I did not expect Carson to believe it.

“Really? Slim ka naman, I don’t think you should lose more weight.” he bit the bottom part of his lip for a single moment while scanning my figure, and then lifted his eyes on me. “Your physique is just fine with me. Just the way I like it…” he added with more emphasis this time.

Kung nakikita ko lang ang mukha ko ngayon sa salamin, paniguradong pulang-pula na ako dahil sa mga salitang nanggagaling sa kanya. So far, that was the sweetest thing I have heard from anyone. It wasn’t a compliment, it was acceptance. Not that I was asking for it, but for him to say it in the most unexpected time gave me warm and fuzzy feelings.

Bigla tuloy akong nagsisi na iyon pa ang ginamit kong alibi dahil hindi naman iyon totoo. Baka isipin niyang masyado akong conscious sa aking anyo.

“Alright. I’ll get more food then..” wika ko at akmang tatayo upang dagdagan ang laman ng aking plato ngunit inunahan niya ako. Nagtama pa ang aming mga kamay nang hawakan niya ang aking pinggan.

“Stay here. Let me get it for you.” utos niya hanggang sa mawalan ako ng pagkakataong tumanggi dahil naagaw na niya ang aking pinggan. He even winked at me before leaving me at the table and all I could do was roll my eyes while trying my best to hide my smile.

Who wouldn’t fall for someone like him? He’s perfect and I’m flawed. I don’t know how it’s gonna work and I’m still trying to figure out if I can equate his feelings for me. Sinusukat ko rin ang aking sariling kapasidad kung kaya ko na nga ba ulit magmahal. Because it would be unfair to him if he feels that I’m taking him for granted, right?

Naghihintay akong makabalik siya nang sabay-sabay nagsilingunan ang mga tao sa pagbukas ng pintuan at pagpasok ng dalawang panauhin. I don’t understand why it has to be flashy but the way Danica Graciano walks the ground with elegance attracted a lot of attention. Walking behind her is the governor’s personal driver, Boris.

What in the damn world are they doing here?!

Danica went straight to where Blade and Ate Catalina’s table was and the two women immediately hugged each other like it is the first time they have been together after a very long time. Kahit nanonood lang ako sa kanila ay naramdaman ko ang pamimilipit ng aking tiyan. Seeing all the people who lied to me made me feel sick and annoyed. And they all looked so happy with their lives. I just don’t understand how people are okay with themselves knowing they emotionally destroyed someone.

I bit my lip to conceal the discomfort I was feeling.

That unpleasant view was blocked by Carson’s figure when he finally got back to our table with the plate in his hands. There was a trace of smile on his lips but after seeing the unreadable expression on my face, he extended his hands and gently touched my face.

“You don’t look okay…” I was amazed by how he managed to conclude that I wasn’t okay because if he was some other person, they would ask first if I’m okay. But he’s different.

Hinipo niya ang aking noo at ang aking leeg. His movements were so gentle that I began feeling fine afterwards.

“I just need to go to the rest room. Excuse me for a moment…” nagpaalam ako sa kanya at saka tumayo upang magtungo sa banyo.

I heaved a sigh of relief when I saw no one in the rest room. Humarap ako sa sink at saka itinukod ang aking dalawang kamay doon habang pinagmamasdan ang aking sariling repleksyon sa malawak na salamin. Pinihit ko ang faucet at binasa ang aking mga kamay. Hinilamusan ko ang aking mukha upang mahimasmasan ako sa kung anoman itong bumabagabag sa akin.

I kept on repeating to myself in front of the mirror that I’m fine and I should be fine. Convincing myself that my peace is more important than driving myself crazy trying to understand why something happened the way it did. Have I really moved on? Should I move on? How could I move on if they keep on appearing in front of me acting like the pain they have caused me were nothing?

Muli akong naghilamos, kasama ng tubig na umaagos sa aking mukha ang luhang tumakas sa aking mga mata. Pagkatapos ay tinuyo ko ito gamit ang inirolyong tissue sa aking kamay. Ilang minuto akong nanatili roon, nakatitig lamang sa aking repleksyon, ineensayo ang ngiti sa aking labi upang walang kakaibang mahalata sa akin paglabas.

Ngunit hindi pa man ako nakalalabas nang bumukas ang pintuan at iniluwal nito ang bulto ng isa sa mga taong ayaw kong harapin muna sa ganitong estado. I heard the door locked so I couldn’t help but to feel anxious.

“W-Why did you lock the door?” matapang kong tanong sa kanya.

Blade’s hawklike eyes were focused on mine, never tearing it away. He stood and leaned on the door, completely locking me inside this room. Hindi kalakihan ang silid kung kaya’t hindi ko alam kung paano akong hihinga nang maayos ngayong nandidito rin siya, nilalanghap ang parehong hangin.

“Because you’re not getting out until you talk to me.” he demanded and lazily crossed his bulky arms on his chest.

I snorted a mocking laugh. What did he say? He won’t let me out if I won’t talk to him? How dare he demand something from me when he’s just nothing but a nuisance. This thickfaced piece of lying shit.

“Who are you to give me such order?” I looked straight into his irises and equalized his piercing stares. Masyadong madilim at nakakapaso ang kanyang tingin pero ginawa ko ang lahat upang pantayan iyon.

“I’m the governor.” he stated as if I didn’t know the title he holds. And again, I mocked him with a sarcastic laughter though deep inside, I feel like crumbling and going to collapse at any moment.

“And I’m the owner of this clinic, and this rest room is a part of it. So technically, you’re in my territory.” I also stated as a matter of fact in case he forgot.

His lips pursed and it was so hard to disregard because those lips looked so thin and soft.

“Eyes on me.” nakabalik ako sa katinuan nang marinig ang sinabi niya at saka ibinalik ang tingin sa kanyang mga mata. What? Did I just space out?

“The location of your clinic is under my territory and as the governor, I have the power to mandate laws and govern the lands on this city. And if it wasn’t for me, your clinic won’t be standing today. So technically, your territory is under my territory.” he said and even mimicked the tone of my voice at the latter part of his statement.

I gritted my teeth and clenched my fist. I’m basically losing the argument and I don’t know anymore how to turn the tables aside from hurting him physically. But I know that’s going to be as useless as my non-functional brain right now.

“I didn’t bring Catalina here on purpose. She was at the capitol as I was about to leave to get here. It’s her turn to take over Bullet today.” paliwanag niya kahit hindi ko naman tinatanong at isa pa, hindi rin naman ako interesadong malaman.

“I don’t see the point of you telling me this..” ilang beses akong umiling. It’s starting to occur to me that this conversation is going pointless and inessential. His brows shot up but in the end, the dark emotion in his eyes gradually diminished. Sa pagkakataong iyon ay nabawasan ang tensyong namamagitan sa amin.

“Just in case you were wondering. And about Dan—”

“Stop. I don’t wanna hear about any of this.”

Nagkaroon ng awang sa pagitan ng kanyang mga labi, bumahid ang magkahalong pagtataka at pagkadismaya sa kanyang mukha.

“You don’t look good, Harper. Unless something else is bothering you.” aniya, hindi inaalis ang pagkakatitig sa akin. Habang ang mga mata ko naman ay hindi mapirmi at kusang naglalakbay sa iba’t ibang bahagi ng katawan niya.

“Nothing is bothering me! And please, stop caring. I don’t need your concern at all. Stop acting like you’re still my…” hindi ko nagawang ituloy ang huling salita dahil hindi ko kayang pakinggan. This is so fucked up. Sa bawat minutong pananatili rito kasama siya ay hindi nagiging maganda ang epekto sa akin.

The more I stay here, the more I’m losing the facade of being unbothered.

“You don’t know how much I still care about you.” he said it like he couldn’t hold it any longer and he just wanted to get it out of his chest.

But of course, that’s just a bunch of crap. He cares about me?

“If you really cared about me, I wouldn’t be in so much pain now.” I wasn’t supposed to admit it but I’ve grown tired of pretending that I wasn’t wounded. “But don’t worry, you have caused me enough amount of pain that I started to get the hang of it. I’m all used to it by now.” I sounded so martyr just now but I need him to realize that his omnipresence isn’t helping me and he needs to be as distant as possible.

“I’m sorry if my presence still hurts you.” aniya sa mababa at garalgal na boses.

“Ayos lang, Blade. I can handle this on my own. If you could just get away from me or keep your distance, I would really appreciate it.” huling pahayag ko bago tinangkang lumabas ng silid ngunit hindi siya natinag sa kanyang kinatatayuan.

Matapang akong tumingala sa kanya. Napagmasdan ko nang malapitan ang pagod niyang mga mata. From my eyes, his eyes travelled south until he reach my lips. Kahit ang paglunok niya ay napuna ko.

“I’m sorry but I can’t promise you that.” tugon niya, sa aking labi pa rin ang mga mata. Pagkatapos ng ilang segundong hindi ko pag-imik ay saka niya dinugtungan ang kanyang sinabi. “Paano akong lalayo kung baliw pa rin ako sa’yo?”

I almost gasped at what he said. Hindi agad ako nakapag-react dahil natagalan akong iproseso ang huling mga salita niya. May pagsusumamo sa lilim ng kanyang mga matang nakatuon sa akin.

“And no matter where you go, my heart will always find you. That’s also the reason why I’m here.” dagdag niya pa ngunit wala akong ibang maipakitang reaksyon bukod sa pagkalito at pagkagulat.

No. I would be stupid if I’m going to believe that. I’m already fed up with his bullshits and this is just another set of lies he’s gonna feed me again.

“I’m really impressed with your lying skills, gov. Mas gumaling ka pa ngayon, actually.” his jaw tightened after hearing my heartfelt response. “Don’t you get tired of lying, though?” I added to piss him off even more.

“Is this how little you think of me?” nahimigan ko ang hinanakit sa kanyang boses.

“I need to leave. Get out of my way.” natataranta kong utos dahil gustong-gusto ko nang makawala sa sitwasyong ito. The tension between us isn’t getting any better that’s why I need to escape now.

Nang tangka kong hawakan ang doorknob ay hinablot niya nang mahigpit ang aking braso. Nagpumiglas ako ngunit hindi siya bumitaw.

“Bitawan mo ako! Nasasaktan ako, Blade.” nang aminin ko iyon ay saka biglang naglaho ang galit sa kanyang mga mata. In the end, he let go of my arm and the first thing I noticed was the red mark on my skin.

“I-I’m sorr—”

“I don’t need your sorry. Sorry doesn’t fix everything. Just fucking let me go!” nagngangalit kong bigkas ngunit parang wala siyang narinig at nanatiling nakaharang ang kanyang malaking katawan sa pintuan.

“We’re not done talking. And I will never get fucking over you, Harper! You’re not that easy to forget. Gusto ko mang kalimutan ka pero hindi ko magawa dahil ikaw pa rin! Tanginang buhay ’to!” gigil na siya at napapamura na dahil sa nag-uumapaw niyang emosyon.

“Huwag mo akong murahin!” I yelled at him.

“Hindi ikaw ang minumura ko. Tangina naman…” he hissed and silently cursed under his breath. “Hindi mo ba maintindihan? Hanggang ngayon ikaw pa rin ang laman nito!” sabay turo niya sa malapad niyang dibdib. At anong pakialam ko kung anong laman niyan? Anong tingin niya sakin, dugo?!

“Puso, Harper. What else are you fucking thinking?” sabat niya, nabasa yata ang mga katanungang tumatakbo sa aking isipan.

“Wala akong pakialam sa’yo o sa puso mo. Palabasin mo ako rito kung hindi sisigaw ako!” pananakot ko sa kanya. Sa tagal ng pananatili namin dito sa loob, paniguradong magtataka na ang mga tao sa labas sa pagkawala naming dalawa.

“Scream all you want. I know a way to shut you up, though…” maangas niyang pagkakasabi kaya mabilis kong naintindihan kung ano ang ibig nitong sabihin.

Hindi kaagad ako nakaimik dahil hindi ko inaasahang kaya niyang gawin sakin ang bagay na ’yon kahit wala na siyang karapatan.

“Stop this, Blade. Stop chasing me. Stop obsessing over me. We were over two years ago. You were the one who ended our relationship so stop acting like you’re more wounded than me. Ayaw mo na akong makita ’di ba? Bakit hindi mo kayang panindigan ang mga salita mo?” kahit na nanginginig ang boses ko ay lakas-loob kong sinabi sa kanya iyon nang harap-harapan.

“I didn’t mean that. I was angry. It wasn’t a rational decision.” tugon niya, ngunit kahit gaano man katotoo iyon ay wala na itong bisa ngayon dahil huli na ang lahat. I deserved an explanation but that was two years ago. Hindi ngayong sinusubukan ko na ulit makamtan ang kasiyahan sa ibang tao.

He’s like a poison that I won’t ever take again just to destroy myself.

“Well, your irrational decision hurt me.” wika ko, humihinga nang malalim bago dugtungan. “I wish I could give you my pain just for one moment. Not to hurt you but so that you could finally understand how much you hurt me.” hindi ko maiwasang mangilid ang aking luha pero hindi ko iyon hinayaang tumulo. I’m stronger now and he’s not worth my tears anymore. “You’re not in love with me, Blade. Maybe you’re just in love with the idea of us but it’s never gonna happen again. Tama na ’yung sakit na dinulot mo sakin. Ayaw ko nang maulit ’yon.”

I know love has its risk, but the risks with him are no longer worth trying for. I was brave to even try before but now that I have seen the bigger picture, I don’t like to experience the same pain he inflicted on me.

I saw the crystal tear that escaped his eye. Namumula na ang kanyang mukha ngunit naramdaman kong tinatatagan niya ang loob upang hindi magmukhang mahina sa harap ko.

This is better. Besides, I won’t heal by going back to what broke me. The damage has been done and he’s never gonna be able to mend it. Not him, at least.

“How come you easily moved on from me when I can’t even get you out of my head?” balot pa rin ng kalungkutan ang kanyang mga mata. No, I haven’t moved on. But the pain you’ve caused me is enough to convince myself to forget you.

“You should be able to move on since you’re the first one to let go.” sagot ko. The expressions on my face are now impassive.

“I didn’t let go. You’re still here…” and then he gently put his right hand on top of his chest. “Help me get over you..” sunod niyang sinabi na ikinalito ko. He looked at me longingly, his eyes pleading and almost begging.

Help him get over me?

“I’m dating someone now, his name is Carson and we attended the same med school but we weren’t really close. He’s friends with Savannah’s boyfriend that’s why we were introduced to each other.” iyon ang napili kong ibahagi sa kanya, baka sakaling makalimutan na niya ako kung malaman niyang may bago na ako.

“Are you happy with him?” he sincerely asked.

It took me a whole damn minute before answering because I got lost in his eyes. It seemed like he was hypnotizing me so that I will give him a different answer.

“Y-Yeah. I’m happy with him. He’s a nice guy.” kung akala niyang hindi ako masaya, nagkakamali siya. Marahan siyang tumango sa narinig mula sa akin.

“I guess this lifetime isn’t ours to keep..” iyon lamang ang tangi niyang naitugon bago ako nagpasyang lumabas ng silid. And this time, he did let me go.

Taas-noo akong naglakad pabalik sa aking table. Umurong na ang luhang pinipigilan ko kanina ngunit ang kirot sa aking dibdib ay naroon pa rin. I don’t believe that he’s still in love with me. Maybe he wants me back so that he could get out of the guilt that’s prisoning him. But I won’t let him do that. He must realize all the hurt that I have been through because of him. I have to believe that I can replace him.

I have to believe in what Taylor said, that boys only want love if it’s torture.

Maingat na binabasa ni Carson ang ekspresyon sa aking mukha nang makabalik ako sa aming mesa.

“You took so long in there, are you feeling better now?” nag-aalalang tanong niya at saka hinawakan ang ibabaw ng aking kamay. I have to adjust for a moment because the mood that I used with Blade was different. With Carson, I have to be softer.

“Yeah I’m fine now, thanks Cars..” sa pagbanggit kong iyon ay saglit siyang natigilan. Nagtataka akong tumingin sa kanya. “What?”

“You shortened my name.” puna niya na ngayon ko lang din napagtanto. “You called me Cars.” he added with a wide grin now on his face.

“Well, ayaw mo bang tinatawag na gano’n?” tinimbang ko ang tinging ipinukol niya sa akin. He’s too expressive that he can’t even manage to hide his delight.

“I actually like it. I sound so cool if you’re gonna call me like that. Can you say it again, please?” para siyang bata na nanghihingi ng candy sa akin dahil sa favor na iyon.

“Cars? You like it? Okay, I’m gonna call you that starting today.” hindi ko na rin napigilan ang aking ngiti.

Nagbiruan pa kami sa mga sumunod na segundo hanggang sa matanaw ko sa hindi kalayuan ang table nila Blade, Ate Catalina, at Danica. Hindi na nakamasid sa akin si Blade, nakatungo na lamang siya at parang hindi na interesado sa usapan ng mga kasama. While Danica was secretly glancing at me and then rolling her eyes. What’s her problem?

Nagpaalam ako saglit kay Carson upang i-refill ang aking baso ng juice. Hinayaan naman niya ako dahil sumalo na sina Savannah at David sa aming table kaya naabala siya.

I went straight to the counter where the juice container is placed. Nagrefill ako roon at nang matapos ay nanatili muna ako roon at tinungga ang baso. Halos mapatalon ako sa gulat nang makarinig ng boses sa aking likuran. It was a woman’s voice so I had to turn around to confirm if my hunch was right.

“Hitting two birds with one stone, huh?” may pangungutya sa tono ni Danica nang harapin ko siya.

“I’m sorry, what are you saying?” kinunutan ko siya ng noo dahil hindi ko siya naintindihan.

“Pinagsasabay mo ang ex at ang boyfriend mo? I know na nagkausap kayo roon ni Blade sa loob ng banyo habang ang boyfriend mo walang kaalam-alam sa ginagawa mong pagtataksil.” literal na nalaglag ang panga ko sa kasinunghalingang pinagsasabi niya. Her attack was unexpected and I don’t know where she’s getting her rage.

“Pati ang kapatid ko ginagamit mo. Ano, gaano ka ba kakati at pati ang driver ni Blade ay pinatulan mo?” dugtong na paratang niya. Bigla akong naguluhan at napaisip kung paano niyang nalaman ang tungkol sa naging affair ko kay Boris. No one knows about that part aside from me, Blade, and his driver.

“I’m not using Diego for your information, Dani. I don’t use other people just like how Ate Catalina used you like a puppet.” depensa ko. Mabuti na lamang at nasa secluded area kami kaya walang ibang nakakarinig sa aming pinag-uusapan.

“Don’t change the topic. Stay away from my brother or else ako ang makakalaban mo.” pagbabanta niya ngunit naputol iyon nang mapatili siya. Nabasa ang suot niyang dress dahil sa nabuhos na juice.

When I saw the person beside her, napag-alaman kong hindi iyon nabuhos, kundi ibinuhos ng sadya. Nagsilingunan ang mga taong nakarinig sa kanyang matinis na boses.

“What the fudge?! My dress!” Dani screamed hysterically.

“Ooops, sorry. May tao pala.” Savannah acted unaware of the incident and then quickly winked at me.

Nataranta si Danica kaya dali-dali siyang tumakbo patungo sa banyo. Napanganga ako dahil hindi pa nagsisink-in sa akin ang ginawa ni Savannah. She refilled her glass with juice and then looked back at me. “Somebody needs to shut up, so… problem solved…” she casually shrug her shoulders with a bitchy smirk on her face.

Chapter 57 [Happiness]

Savannah couldn’t hide her smirk after what she did to Danica’s dress. It seemed like it gave her a self-satisfaction knowing she just ruined someone else’s dress, I know it was wrong but with the state of mind I have right now, I can’t even disagree to it.

“Have you seen the horrible look on her face? Pathetic!” Savannah kept on bad-mouthing Danica on our table. Kaming tatlo ang naiwan sa mesa dahil lumabas saglit sina David at Carson upang mag-smoke.

“You’re such a bitch. Nakahanap ng katapat kaya ganoon. Hindi na yata lumabas ng banyo?” puna pa ni Parker dahil totoong hindi pa lumalabas mula sa rest room si Danica.

“Pinapatuyo siguro ang dress niya.” komento ko at saka sumimsim sa aking lemonade.

We’ve been talking about what happened for the past ten minutes. Napakinggan pala ni Savannah ang mga akusasyong ibinibintang sa akin ni Danica kanina kaya niya nagawa ang bagay na ’yon. She didn’t mean to harm her but the situation has escalated so she did what was necessary.

“Ang kapal naman kasi ng mukha, ’di na nga imbitado ang lakas pa ng loob na magkalat ng katangahan dito.” patuloy si Sav sa paglalabas ng inis niya habang tahimik lang akong kumakain, pinipirmi sa ibaba ang aking tingin dahil hindi ko magawang lingunin ang table nina Blade at Ate Catalina. I don’t know if he’s still looking at me, but after the conversation we had inside the rest room, I believe he’s more aware now that I wasn’t okay with his presence around me.

“So ano na ang balita Harper, sinagot mo na ba si Carson?” biglaang nag-iba ang paksa ng usapan at naibaling sa akin ang atensyon ng dalawa.

I gave them a frown. “We’re still getting to know each other. And I want to take it slow this time.” base sa naging reaksyon nila sa aking huling sinabi ay nagkaroon ako ng ideya na alam nila kung ano ang pinaghuhugutan ko.

It’s not so wrong to take things slow. Hindi ko ’yon alam noon kaya minadali ko ang lahat. I was desperate and look where desperation brought me. In life, we have to be more cautious because every single step we take is one step closer to where we are supposed to end up.

Eventually we all realize we can’t force “it”. You can’t force a connection, or love. You can’t force them to be something they’re not. And the sooner we all realize it, the better off we are. So it’s best to let it happen naturally. We have to embrace the truth that there is a difference between who we love, who we settle for, and who we’re meant for.

“What is to know about each other? Matagal naman na kayong magkakilala, ’di ba? Baka ’pag pinatagal mo ’yan, baka mas lalo pa ’yang makawala. ’Di ba, Park?” sabay binalingan ni Savannah ng isang makahulugang tingin si Parker kaya nakatanggap ito ng irap sa kanya.

“Nagkausap na kayo ni kuya?” nakuryoso ako kaya tinanong ko si Parker. Kanina pa nakaalis si Kuya Joko dahil abala na siya sa kanyang training kaya ’di siya pwedeng magtagal dito. Parker shrugged his shoulders.

“Yeah. Pero saglit lang.” tipid niyang tugon. Kinunutan ko siya ng noo, ibig bang sabihin nito ay hindi pa rin sila nagkakaayos ni kuya?

“So anong status niyo? Kayo na ba? O pending pa?” siniko ko si Savannah dahil sa mapang-asar niyang tono kay Parker. Ngunit imbes na maasar ay tinitigan niya lang kami nang mariin, animo’y may katanungang gumugulo sa kanyang isipan.

“How do you guys know if it’s true love?” Parker asked all of a sudden, spilling the question that has been bothering him since I noticed it. Nagpalitan kami ng tingin ni Savannah dahil siya ang inaasahan kong makakasagot nito dahil siya itong may lovelife.

“Kapag sinubo mo tapos nasarapan siya, that’s true love.” walang hiyang sagot ni Savannah kaya hinampas siya ni Parker sa braso. “Ano pala?! Ang hirap naman kasi ng tanungan mo. Itong si Harper nalang, tutal mas madaming experience ’yan.” biglang inilipat sa akin ni Savannah ang spotlight kaya sakin na itinuon ni Parker ang kanyang pansin.

What the hell? Madaming experience? Siguro pero sa iisang tao lang ’yun nangyari lahat.

“So Harper, let me repeat the question. How will you know daw if it’s true love? You have thirty seconds to answer. Chour lang!” parang loka-loka talaga itong si Savannah.

Huminga ako nang malalim upang intindihing mabuti ang tanong ni Parker. True love? Does it even exist? I thought Blade was my true love but if it’s true, then why did it end? Why did we give up so easily? If it’s true then why is it filled with so many lies? If it’s true, why did I feel betrayed?

Ngunit saan nga ba ito sinusukat? Sa tagal ng pinagsamahan? Sa tindi ng nararamdaman? May pinipili ba itong tao, panahon at pagkakataon?

Lumipas ang tatlong minuto na wala akong naisagot.

“See? Ang hirap naman kasi ng tan—” I cut off Savannah when I started to speak my mind.

“If you fall in love with their soul before you touch their skin, that’s true love.” makabuluhang sagot ko na nakapagpatigil sa kanilang dalawa. Savannah was in shock while Parker seemed to take his time absorbing my words.

I was about to tell more when Danica interrupted the scene. Fearlessly, she stood in front our table with her pissed off and agitated face. Parker and I raised both our heads but Savannah didn’t move and seemed like it wasn’t worth looking at her.

“Look what you’ve done to my dress. Don’t you know how expensive this is??” she blurted out but was focusing her eyes on Savannah who’s not returning her stares.

I felt the need to stop this before it gets worse.

“Dani, stop making a scene. This is my clinic, I own this place so if you could please show some respect, I would really appreciate it.” I warned her to shut her up but the dark expression on her face made me feel that she’s still seething with anger. Few minutes ago, she was verbally attacking me with false accusations. Now, ang kaibigan ko namang si Savannah ang pinagbubuntunan niya.

“How could I respect you after what you’ve done to my dress, huh? You’re friends with my brother, right? Tamang-tama, makakarating ito sa ka—”

“Bitch shut up, we don’t even care.” Savannah didn’t let her finish and now she looked up at her. Halatang hindi nagustuhan ni Danica ang kanyang narinig kaya mas lalong namula sa galit ang kanyang mukha. Pinantayan ni Savannah ang mabibigat nitong tingin.

“What did you call me?!” Dani hissed as her lips trembled in madness, ang awang sa kanyang labi ang nagpatunay na hindi siya makapaniwala sa itinawag sa kanya.

“Hindi ka lang bitch, bingi ka pa girl. Nakakaawa ka.” matapang na sagot ni Savannah at kahit na nanonood at nakikinig lang ako sa kanilang bangayan ay pinagpawisan ako nang matindi. I wanted to stop their argument but somehow I felt an ounce of relief seeing Dani’s distorted face.

Savannah isn’t really mindful of her words, kaya madalas ay prangka talaga siya kung magsalita. Naranasan ko na ang makaaway siya kaya nagpapasalamat nalang ako na tapos na kami sa ganoong phase. She’s a good friend but she could also be your worst enemy.

“How dare you insult me?!” ngayon ay tumaas na ang tono ng boses ni Dani dahilan para makuha na nito ang atensyon ng ibang panauhin.

Kasalukuyang may kausap na matandang lalaki si Diego at nang marinig ang matinis na boses ng kapatid, mabilis siyang lumingon sa aming mesa.

“Dear, I was not insulting you. I was describing you.” Savannah raised an eyebrow as her lips purse in a mocking way. Parker scoffed and tried to avert himself from bursting into laughter. Habang ako naman ay hindi na malaman kung ano ang gagawin. Gusto ko na siyang hilahin palabas ng aking clinic pero natutuwa pa ako sa pangbu-bully sa kanya ni Savannah.

Ilang segundo pa ay narating ni Diego ang aming mesa at saka siya naalarma sa nangyayari nang makita ang nagngangalit na hitsura ng kanyang kapatid.

“What’s going on here?” Diego asked but nobody responded. Nagkatinginan kami ni Parker ngunit pareho kaming hindi umimik.

“Watch you words tranny, my brother is the mayor of this city so be careful who you’re talking to.” Dani threw empty threats to my friend who’s so unbothered since they started arguing.

“Girl, kahit kapatid mo pa ang presidente wala akong pakialam.” Sav rolled her eyes and crossed her arms on her bulging chest. “Mag-ingat ka rin sa pagkakalat ng maling balita. Akala mo hindi ko narinig ang pambibintang mo kay Harper kanina? Girl, you’re not just stupid. You’re deranged.”

Napasinghap kami sa mas lumalang pananalita ni Savannah.

“Sav, stop it. Ate, let’s go. You’re making a scene.” Diego wrapped his arm behind her to escort her out but Dani stood like a statue, no plans of leaving yet.

“I’m not the one who’s making a scene. That tranny ruined my dress and she did it on purpose!” dinuro na nito ngayon si Sav, nagsusumbong kay Diego habang si Parker ay palihim pa ring nagpipigil ng tawa. Sinipa ko sa ilalim ng mesa si Parker dahil nahahawa ako sa kanya.

“It was an accident, Diego. Your sister is overreacting.” pahayag ko kay Diego dahil kapag ako ang nagsalita, alam kong ako ang paniniwalaan niya. He nodded and continued pulling his sister away.

“It wasn’t an accident! Stop changing the story you piece of sh—”

“Oh darling, go buy a brain!” patutsada pa ni Savannah hanggang sa mahatak ni Diego palayo ang kanyang nagwawalang kapatid.

Nang mapayapa ang aming mesa ay saka kami sabay-sabay na bumunghalit ng tawa. Halos maluha-luha na kami sa katatawa lalo na nang ilarawan pa ni Savannah ang kalunos-lunos na hitsura ni Dani. Somehow, I felt so bad about laughing but to remind myself of how she brainwashed me before and threw false accusations now, I realized that she really deserved it.

“And the winner is none other than Salvador Flores.” Parker clapped his hands sarcastically, mentioning Savannah’s real name. Muntikan na akong sumabog sa tawa kung hindi lang ako sinamaan ng tingin ni Sav.

“Gusto niyo kayo ang isunod ko sa babaitang ’yun??” pananakot niya sa aming dalawa ni Parker at saka siya umiling nang paulit-ulit.

“Ito naman Salva— I mean, Savannah hindi ka na mabiro.” hinatak ni Sav ang ilang hibla ng buhok ni Parker kaya ito natahimik.

“Tumahimik ka Patrick Dicker. Oh! I mean, Decker.” rebut ni Sav kaya naghilahan silang dalawa ng buhok.

“Anyway Sav, thanks for defending me. Hindi mo na dapat pinatulan.” I murmured in a serious voice. Tumigil na silang dalawa nang marinig ang pahayag ko. I know she won’t agree to what I said because she’s the savage Savannah, she won’t let it pass.

She held my hand and softly caressed it. “Anything for you, Harp. I know I owe you and until now I’m still regretting that I almost ruined our friendship before.” aniya sa sinserong tono. “And besides, hindi ako papayag na inaapi kayo ng ibang tao. Ako lang dapat ang aapi sa inyo.” we both laughed in unison and continued talking for the next few minutes until the boys got back.

David immediately kissed Savannah’s cheek while Carson set his eyes on me. Nang makaupo ay inusog niya ang kanyang upuan palapit sa akin at saka ipinatong ang isa niyang braso sa aking sandalan. A move that is so familiar. Or maybe it’s already natural for boys to act this way.

“Hindi mo inubos ang pagkain mo?” puna niya sa mahinang boses, ’yung tipong ako lang ang makakarinig. Bumaba ang tingin ko sa aking pinggan at napagtantong hindi ko nga naubos ang aking pagkain dahil sa mga eksenang nangyari kanina.

“Busog na ako, eh. Ikaw, hindi ka ba kakain ulit?” pagbaling ng aking ulo sa kanya ay nailang ako saglit dahil sa lapit ng kanyang mukha sa akin.

“Sa’yo pa lang busog na ako…” banat niya kaya hindi ko napigilang pisilin ang kanyang hitang nakadantay sa akin.

Natural na ang pagiging sweet ni Carson. Hindi lang ako sigurado kung sa akin lang ba siya ganito o baka sa lahat. At hindi ko rin sigurado kung kaya ko bang makuntento sa sweet lang. Nasanay kasi ako na may kaunting spice, iyong may challenge.

Kung ihahalintulad sa flavor ng isang pancit canton, si Carson ay calamansi flavor habang si Blade naman ay extra hot chili. Nasanay akong kumain ng maanghang kaya hindi ko alam kung makukuntento na ba ako sa tamis na taglay ng calamansi ni Carson.

Sa mga sumunod na oras ay kumunti na ang mga panauhin. Unang nagpaalam si Kuya Evan, sunod ay ang gobernador kasama ang mga alipores nito. I don’t really care much about him so it shouldn’t be a big deal. Savannah and David bid their farewell next since they both have work, Parker stayed since Prince is still here and they are both preoccupied with each other.

“Ang gwapo nung isang kaibigan mo, single ba ’yon?” tanong ni Cooper habang nasa counter ako, binibilang ang mga natirang muffins.

Hindi ko siya tinapunan ng tingin dahil abala ako sa ginagawa. “Who?” I asked, a bit less curious since I have so many friends that I don’t know who he’s referring to.

“Yung umalis na. Maputi, matangkad at mesherep. At mukhang kagalang-galang.” tugon niya ngunit hindi ko na iyon nabigyang atensyon dahil sa pagtunog ng aking cellphone.

“Excuse me..” I walked inside the office to answer Marites’ call. At pagbungad palang ng kanyang nanginginig na boses ay kaagad akong nabalot ng kaba.

“Marites, calm yourself down. What’s going on?” I heard her breathe harder until she told me the reason for her call.

Nanikip ang aking dibdib nang marinig ang kanyang tugon sa kabilang linya. Natataranta akong lumabas ng opisina at nag-iwan ng habilin kay Cooper. Tinawag ni Parker ang pangalan ko ngunit hindi ko na iyon napansin dahil abala ako sa pagdial sa numero ni Kuya Evan.

“Damn it!” nakalabas ako ng clinic at doon ko lang napagtanto na wala akong dalang sasakyan. Balak ko sanang magpasundo kay Kuya Evan ngunit hindi naman ito sumasagot sa aking mga tawag.

My hands were shaking upon trying to book a cab when I noticed someone’s shadow over me. Napatigil ako sa paggalaw nang makita ko sa ibaba ang suot nitong sapatos, doon ko nalaman kung kanino ito.

“You need help?” he asked in his gruff voice.

Nag-angat ako ng tingin sa kanya. I didn’t know the governor is still here even when they left the clinic thirty minutes ago. In his background is his white range rover, parked not too distant from my spot. Biglang may bombilyang nagliwanag sa aking utak pero dinedma ko iyon dahil alam ko rin kung ano ang kahaharapin ko kung mangyayari iyon.

“Do I look like I need help?” hindi ko maiwasang hindi maging sarkastiko pagdating sa kanya.

What happened to our previous conversation? Wala lang ba ang mga iyon? Bakit nandito pa rin siya? Bakit lumalapit pa rin siya? I thought he has learned his lesson? So what is this?

“I still know you, Harper. I know that face. You’re worried about something.” and the more he throws it to my face that he knows me, the more I hate him.

“Worried or not, why do you care?” napabuntong hininga ako nang mapagtanto kung bakit ako naglalaan ng oras upang makipag-argumento ulit sa kanya gayong nagmamadali ako. “Anyway, don’t answer. I don’t need to hear it and I’m not inter—”

“You need a ride?”

He drew his lower lip between his teeth and nibbled on it. The chains of the silver necklace lingering on his neck shone when hit by the sunrays. He’s too attractive to ignore. Damn. And how the hell did he know that I need a ride?

“You kept looking on the street and you opened a booking application on your phone.” paliwanag niya, animo’y nababasa ang bawat katanungang dumadaan sa aking utak. Am I really that transparent?

“It’s just a ride Harper, come on. Why are you still acting like you’re affected?” he teased, my brows shot up at him to let him know that mockery isn’t gonna work on me.

“Who says that I’m affected??” I squinted my eyes at him, acting clueless and no idea about what he’s talking about. “Let’s go!” humakbang ako at inunahan pa siya sa kanyang sasakyan.

I mentally slapped myself for falling into his goddamn tricks. But I have no choice since I’m in a rush. And it’s not like this will usually gonna happen, one time favor lang ito at babayaran ko nalang siya para wala akong utang na loob sa kanya. He unlocked his car in a swift motion, and then circled around until he gets to the driver’s seat. Hinintay ko siyang makapasok sa loob bago ako sumunod sa shotgun seat.

The fragrance inside his car is still the same, a mixture of mint, car freshener and aircon. It was somehow nostalgic but it occured to me eventually that every car smells the same, I guess. The only difference, his smells a little extra masculine.

“So where are we going?” he asked, one hand resting on top of the steering wheel. Hindi pa niya binubuhay ang makina dahil hindi pa alam ang patutunguhan.

I don’t like him saying “we” when there’s no “we”. Magpapahatid lang naman ako sa kanya.

“To the hospital.” tipid kong sagot, walang balak na dugtungan ng paliwanag.

Namangha ako nang simulan niya ang makina nang walang tanong-tanong. Limang minuto ang lumipas, pareho kaming tahimik. Diretso ang titig ko sa daan habang siya ay isang kamay lang ang ginagamit sa pagmamaniobra ng manibela, ang isang braso ay nakadantay sa nakabukas na bintana. His legs are spread apart, but it was unnecessary to give importance so I’ll just forget about it.

“Who’s in the hospital?” he broke the silence first when the car temporarily halted at the stoplight. It’s already three in the afternoon but still, the rays of the sun are hitting the car’s windows.

I wasn’t in the mood to have a chat so I lazily opened my mouth. “Uhhh, doctors and nurses, I guess?” sagot ko.

Since the car is at rest, he had the chance to critically look at me. What? Bawal na bang magbiro? Bakit ang serious nito masyado?

“Serious question deserves a serious answer.” aniya, hindi ngumingiti. He appeared so vicious in my eyes, like he’s gonna punish me or something for not taking him seriously.

“It’s none of your business, gov.” I put more emphasis calling him on his title. His jaw moved in a tensed manner, even his muscles are looking so strained.

“You’re riding my car to get there so it’s my business.” his tone gets more critical the more I repel him. When the light turned green, he pulled the gearstick and changed the gears.

How will I tell him that our little baby brother is at the hospital? He doesn’t even know him. And he doesn’t deserve to know yet. Not yet. Dahil kapag nalaman niya, magkakaroon na naman siya ng koneksyon sa akin. I want to completely dismiss him out of my life so if I tell him, he’s going to have a new reason to invade my life.

I looked at him while his eyes are set straight on the road. I have no plans on telling him about Ollivander Henry but at some point, keeping it from him feels selfish. Mommy’s last words flashed on my mind.

Tell him..

I need you to tell him…

Granting my mother’s last wish would mean a lot to her. But after what Tito Henry did to her, I don’t think he deserves to know the baby he abandoned. Abandoning my mother means abandoning their child, it’s that simple. Mom died alone. I won’t let them take the child they abandon.

Habang inaalala ko ang araw na iyon ay biglang tumigil ang kotse ngunit nang lingunin ko ang paligid ay nalaman kong wala pa kami sa ospital.

“W-Why did we stop? This is not the hosp—”

“You’re crying, Harper.” wika niya kaya napatingin ako sa kanya. Kinapa ko ang aking pisngi at doon ko naramdaman ang bakas ng mga luha. I cried?

I heard him sighed heavily. “I’m sorry. It’s okay, don’t tell me. It’s none of my business. I’ll take you there. And this is gonna be the last time. Then I will leave you alone.” he wiped the dried tears on my face and then started the engine again.

I was supposed to feel relief from what he said but instead, I felt a stinging pain on my chest. He’s gonna leave me alone, finally. I should be happy, right? Then why do I feel this way?

“I want you to be happy, Harper. Even if it means I have to keep my distance. Even if it means away from me.” he slowed down the speed of the car and glanced at me with weary and miserable eyes. “I want your happiness even if it breaks me.”

—

A/n: So are you # TeamCarson or # TeamBlade ? Let me know :)

Chapter 58 [Submission]

It was early in the morning when I opened the clinic. I removed the sailing jacket that covered my body and put the wet umbrella in the bin beside the entrance door. Hindi maganda ang panahon ngayon dahil sa bagyo kaya naman mas hassle ang pagpasok. Pinagpagan ko ang jacket at pinatuyo ito sa loob ng aking opisina.

I have my own personal bathroom inside the office, a low shelf for several medical books and magazines, two sets of sofa and a small coffee table that I use for lunch aside from meetings.

I was about to go to my desk when I felt a familiar sensation. Saglit akong napahinto sa paglalakad at pumikit ng ilang segundo, iniinda hanggang sa marinig ko ang tunog ng aking cellphone. It was a good distraction when I read Carson’s text message.

Carson:

Good morning! Can we have breakfast together?

Napangiti ako habang binabasa ang mensaheng nilalaman nito. It’s been three months since the ribbon cutting and still, Carson and I are on the dating stage. May plano na akong sagutin siya dahil  gusto ko siyang bigyan ng chance maging ang aking sarili na magmahal muli. For the past few months we’ve been dating, Carson has proved himself worthy of a chance. And I haven’t seen any flaws yet. He’s the perfect ideal man everyone wishes to have. So what else is stopping me from making him my boyfriend?

I typed in my reply.

Me:

I’m in the office na, Cars. And I’ll probably eat my breakfast here.

This has been my everyday routine. Maaga akong umaalis ng condo at dito na ako sa clinic nag-aalmusal. Every weekends naman ako umuuwi sa bahay, dinadala ko roon si Baby Olli para makasama nina Kuya. Ngunit simula nang malaman nila ang kondisyon nito ay napapadalas na rin ang pagbisita nila sa aking condo unit.

I finger-combed my damp hair to dry it fast. Nanuot ang lamig sa aking balat dahil kahit na malamig na ang klima ay bukas pa rin ang aircon sa opisina ko. Wala pang isang minuto ay nakatanggap na agad ako ng reply kay Carson.

Carson:

I’m on my way there. Let’s eat breakfast together :)

Nalaglag nalang ang panga ko pagkabasa sa mensaheng iyon. Agad agad, he’s on his way?

Nagtipa ako ng irereply sa kanya pero napakamot nalang ako ng ulo dahil ilang beses kong binura ang mga salitang natitipa.

Me:

Uhmm sure, why not?!

I erased it. It sounded so desperate and needy.

Me:

Should I order? Magdadala ka ba ng pagkain?

This one is dumb. Of course, he will bring foods because he’s the one who insisted in the first place.

Me:

Magkakainan tayo? Sure!

This one is ridiculous. I just sounded like the old me. Eh tapos na ako sa ganoong phase. Carson is a nice and decent person, kaya hindi dapat ako balahurang magsalita pagdating sa kanya.

Me:

Okay! I’ll wait for you :)

In the end, iyon ang napili kong isend sa kanya.

Napasandal nalang ako sa aking swivel chair habang nagbubuntong hininga. Thinking that despite the storm going on outside, he insists on coming over just so we could have breakfast together. Nung mga nakaraan kasi ay hindi kami nagsasabay gawa ng trabaho niya. Ngayong lumuluwag na ang schedule niya, madalas na niya akong yayain. Kung hindi lunch o dinner date, breakfast date naman. At sagot niya lahat ang gastos, kahit na ipilit kong mag-share sa bills.

With all those good things about him, paano nalang kapag sinagot ko na siya? Paano kung boyfriend ko na siya? Edi may nanalo na? Edi ang ganda ko lalo? Dapat ko na bang i-claim ang korona?

I checked the inventory for a moment while waiting for Carson’s arrival. It’s been months since I started the business and so far, the reviews were promising. Maganda rin ang feedbacks ng aming mga customers. Ang ibang customer ay dumadayo pa rito dahil mas maganda raw ang service at kumpleto pa sa mga kagamitan, at higit sa lahat gwapo ang mga nag-aassist sa kanila. Just like the results I have anticipated.

Ang ilang buwang nakalipas, iyon din ang huli naming pagkikita ni Blade mula nang magpahatid ako sa kanya sa ospital. Tinupad niya ang kanyang pangako. I know it should make me feel at peace but his absence didn’t seem to make any difference. Like at all. I still think of him every now and then. But maybe this is the last part of the process of moving on and then I will eventually forget every memory of him. In life, some chapters have to be turned and some to be burned.

And sometimes, life doesn’t give us what we want. Not because we don’t deserve it, but because we deserve so much more.

I was standing in front of the shelf, looking for some magazine when I felt some warmth on my stomach. Pagbaba ko ng tingin ay nasaksihan ko ang naka-pulupot na braso sa aking katawan. Those  firm arms were hugging me from the back.

“I brought our breakfast.” someone whispered so close to my ear, hindi inaalis ang kanyang pagkakayapos sa aking katawan. I don’t need to look back because I already knew who it was.

Carson is few inches taller than me, being the reason why he always puts his head on top of mine.

“Shall we eat?” I asked, stopping from whatever I was doing because his embrace was such a powerful diversion. How I missed the feeling of being touched and embraced like this.

Nang hindi siya sumagot ay marahan kong ibinaba ang mga kamay niya upang harapin siya. Naging mapungay ang kanyang mga mata kaya mas nagmukha itong maamo. Habang nakatitig sa kanya nang mariin ay ineensayo ko ang mga salitang gusto kong sabihin sa kanya.

“Your eyes are so beautiful..” he murmured, seeming so enchanted with my eyes while the back of his fingers ran down my face. From my eyes, he stared down at my lips. “And your lips as well…” he mumbled next while slowly brushing it with his thumb finger.

His words electrified me. The ticklish feelings he’s giving me were new and familiar at the same time. I have felt this way before but everytime I feel it, someone else’s face is flashing through my mind. That’s why in some sense, it feels illegal.

“Can I kiss you?” he asked that brought me back to my senses.

My breath hitched. He looked so lost and absorbed in his own thoughts while still looking down at my lips. I couldn’t manage to open my mouth to at least utter a word of approval. Should I let him kiss me? Is this the right time? Are you ready to fall in love again, Harper? And like what Taylor asked, are you ready for it?

Overthinking makes me feel crazy. It drives me insane. It’s just a kiss, anyway. It’s just a little favor he’s asking compared to all the good things he’s done to me. Though if I’m gonna let him kiss me, it will also be the beginning of everything.

“Kiss me.” I decided after a few seconds, deciding to let these feelings in, to let him in.

Are you ready for it? Yes, I think I’m ready for it. Baby, let the games begin.

A genuine smile beamed on his face as he wrapped his hands on my neck. Bumilis ang kabog ng aking dibdib dahil sa antisipasyon. Our lips were about to meet when the door to my office opened, interrupting our almost intimate scene.

“Oh damn! I’m sorry! I don’t mean to…”

Dumistansya kami ni Carson sa isa’t isa at sabay naming nilingon ang lalaking estranghero. Ngunit nang magtama ang aming mga mata ay agad ko itong nakilala. This is not a stranger. I freaking know him. And the freaking kiss didn’t happen because of him.

“Boris, what are you doing here?” I confronted him and crossed my arms to show how displeased I was with his sudden appearance.

He’s wearing his usual white uniform, black trousers and black shoes. He rubbed the back of his head, ashamed of barging into my office without any consent.

“I-I need your help with s-something…” aniya, hindi magawang tumingin sa akin nang diretso. In his eyes, I could read confusion and panic.

Hindi na niya dinugtungan ang kanyang sinabi bagkus ay sinundan ko na lamang siya nang lumabas siya ng silid. It’s still too early in the morning and I haven’t had breakfast yet but if someone needs help, then I don’t have any choice.

Lumabas kami ng clinic kung saan natanaw ko ang nakaparadang puting SUV. Boris opened the sliding door and inside was an unconscious dog. Agad akong sumampa sa loob upang ito’y suriin. It looks badly hurt.

“What happened?” I heard Carson asking Boris outside.

“It was an accident. Bigla nalang ’yan sumulpot habang nagmamaneho ako. Is it… dead?” Boris asked me but I couldn’t look back because I was busy checking on the wounded dog.

Sinuri ko ang mga injuries na tinamo ng aso mula sa aksidente. There’s some blood on its abdomen and the right stifle seemed dislocated. But to further check on it, I need to bring the dog inside the clinic. Buhay pa naman ito at humihinga pa kaya nakahinga ako nang maluwag. I hate seeing animals die. Sometimes I feel more bad for dying animals compared to dying humans.

“Matagal pa ba ’yan?” and then suddenly, I heard a voice coming from the back of the SUV. Umikot ito hanggang sa matanaw ko siya sa nakabukas na pintuan ng sasakyan. The all mighty governor was standing there, with a cigarette stuck between his fingers.

Wait, he smokes?

“I need to bring him inside the clinic.” I told Boris, ignoring the governor’s presence. Bumaba ako sa SUV at hinayaan si Boris na buhatin ang aso.

Tumabi ako kay Carson pagkababa na mukhang naghihintay sa akin. Buhat-buhat na ni Boris ang hayop nang muli siyang tawagin ni Blade.

“I have an urgent meeting to attend, Boris.” paalala nito sa kanyang personal driver. Bukas ang unang dalawang butones ng kanyang button down, doon ko napansing wala na ang silver necklace sa kanyang leeg.

“Pasensya na, gov. Kawawa naman kasi ’tong aso. Patitignan ko muna.” tugon ni Boris sa kanyang amo saka tumingin sa aking gawi, ngunit mas nalukot ang mukha ng gobernador sa narinig.

“Uunahin mo pa ’yan? I need to be there in ten minutes.” Blade insisted in a commanding tone of voice.

I stared at him from head to toe, he certainly looked like he’s attending a business conference or something. Ang kanyang itim na buhok ay nasa katamtaman pa rin, nga lang nagmumukha siyang katakut-takot dahil sa ekspresyong ipinapakita niya. The dark circles under his hawklike eyes are strangely obvious this time, making him appear wearier than ever.

One more thing I noticed about him, simula kanina ay hindi nagtatagal ang tingin niya sa akin. Wala pang dalawang segundo kung ito’y magtagal. O baka naman natatakot siyang gawin dahil sa pangako niyang lulubayan na niya ako?

“You can go ahead, gov. Hindi ka naman kailangan dito.” suhestiyon ko kaya napukaw ko ang kanyang pansin. This time, he looked at me straight into my eyes longer than two seconds. Parang nagsitayuan ang lahat ng balahibo sa aking katawan dahil sa marahas niyang pagtingin. Nagdaan ang sampung segundo, hindi pa rin niya inaalis ang titig niya sa aking mga mata.

Don’t tell me he can’t go on his own? Besides, I don’t understand why he needs a personal driver when he can drive on his own. Required ba ’to sa trabaho niya?

Binitiwan niya ang hawak na sigarilyo at saka ito inapakan upang patayin ang sindi. I wasn’t aware that he smokes but I don’t care anyway, he can do what he wants.

“D-Dalhin ko lang ito sa loob, gov. Babalik din ako agad.” sabat ni Boris nang maramdaman ang namumuong tensyon sa amin ng kanyang amo. Though Blade didn’t speak any further, I still feel that he took some offense from what I said.

Dali-daling bumalik sa loob ng clinic si Boris. Wala ako sa sariling sumunod sa kanya habang nakasunod sa aking likuran si Carson na halos hindi ko na napansin dahil sa saglit na pagkawala ng aking wisyo. Muli ko lang siyang naalala nang dumapo ang kanyang braso sa aking likuran habang naglalakad kami pabalik.

“You haven’t had breakfast yet…” bulong niya at saka itinulak ang entrance door para sa akin.

“I’ll just take a look at the dog. Pero kung nagugutom ka na pwede ka nang mauna.” tugon ko sa kanya.

“No, I’m fine..” binalikan ko siya ng tingin bago ako pumasok ng examination room. “I’ll wait..” Carson mouthed and smiled at me sweetly as he sat on the waiting area.

Naabutan ko si Boris sa loob ng silid na kinakausap ang walang malay na aso. He looks so adorable talking to the dog though it wasn’t really necessary.

“I’ll take it from here, Boris.” anunsyo ko habang nagsusuot ng gloves sa aking mga kamay. He stepped aside to give me space but before he stormed out, he mouthed a ‘thank you’ to me.

Since it’s too early and the vet assistants aren’t here yet, I took care of the dog. Inabot ako nang halos isang oras hanggang sa magsidatingan na rin ang aking mga staff. Hindi naman gaano kalala ang tinamong sugat ng aso at naagapan ko naman agad ito.

“Ang daming gwapo sa labas..” narinig ko na lamang ang boses ni Cooper na pumailanlang sa loob ng silid. Patapos na ako nang silipin niya ang aking ginagawa.

Madaming gwapo? Si Carson lang naman ang andun sa waiting area ah? Anong pinagsasabi nito?

“Kaninong aso ’yan?” tanong niya nang makalapit sa akin. I removed my hand gloves and stretched my arms after.

“It’s nobody’s dog.” I looked up at him, remembering what he said previously. “What do you mean madaming gwapo sa labas?”

He batted his eyelashes at me while pursing his lips.

“Yeah. Isa na ro’n ’yung mangliligaw mo. Bitch, you didn’t tell me Carson Adams is courting you!” aniya sa mataas na boses, animo’y napaka-bigat na kasalanan ang nagawa ko sa kanya.

“He attended the ribbon cutting, hindi mo ba siya nakita?” I checked my reflection in the full body mirror beside the door to fix my hair. Hindi pa ako masyadong nakapag-ayos ng sarili ngunit kahit na ganoon ay ang ganda ko pa rin. Effortless ang beauty ko.

“I saw him pero akala ko kamukha lang niya. Pero siya pala talaga. Bitch, the former school heartthrob is courting you! Anong kaartehan ’to at hindi mo pa sinasagot?” inikutan ko siya ng mata nang hatakin niya ang braso ko upang agawin ang atensyon ko.

“I’m planning to. I’m just waiting for the right time.” I reasoned out. Though it’s completely true, at some point I feel like the right time won’t come.

“There’s no right time, bitch. Kung gusto mo talaga ’yung tao, sunggaban mo na kaagad. Ba’t pinapatagal mo pa?” he poured out his sentiments out loud.

May punto naman ang kanyang mga pahayag ngunit kailangan ba talagang madaliin nalang lagi? Hindi ba dapat pinag-iisipang mabuti? Ngunit sa isang banda, paano nalang kung sa kaiisip natin ay hindi natin namamalayang sinukuan na pala tayo ng tao? Pero kung sinukuan tayo, ibig bang sabihin nun ay hindi sila ang tamang tao para satin kung simpleng paghihintay ay hindi nila magawa?

I shook my head to clear my thoughts. I don’t want to be in a rush to fall in love. I don’t want to confuse a physical connection for an emotional one. Sometimes, we force ourselves to like someone so we don’t feel alone. We settle for those that don’t meet our wants and needs. Because the best things in life are worth waiting for, and love is one of them.

I stormed out without giving Cooper the answer he was anticipating from me. Tatlong matitikas na kalalakihan ang naabutan ko sa waiting area paglabas. Carson immediately set his eyes on me, Boris stood up when he saw me, and Blade who just remained on his seat with hawklike eyes focused on mine.

I thought these two already left? Why are they still here?

Boris stepped closer to get to me but I walked past him and stood in front of Carson. Nagtataka niya akong tiningala. Hinintay ko siyang makatayo at nang mangyari iyon ay hinatak ko ang kanyang leeg at saka siya siniil ng halik.

I know I should wait for the right time but I don’t want to lose him. I don’t love him the way I loved Blade but the love I have for him is enough to try to feel again. I kissed him while thinking that maybe if I settle for someone I don’t love much, maybe I won’t get hurt much as well.

Confusion was all over Carson’s face after kissing him. Nang makaahon sa pagkalito ay sumibol ang isang kuntentong ngiti sa kanyang mga labi.

“How’s the dog?” I heard Boris’ voice behind me. Saglit na dumapo ang paningin ko sa kinaroroonan ng gobernador ngunit nakatungo lang ito na animo’y napagsakluban ng langit at lupa.

“T-The dog is fine. I took care of the wounds.” tugon ko nang lingunin si Boris. There was something weird about the way he stared at me but I chose to ignore it.

“Narinig mo ’yon, gov? Okay na daw ’yung aso!” anunsyo ni Boris sa kanyang amo na parang hindi pa sapat ang aking boses upang marinig ito ni Blade na ngayo’y nag-angat na ng ulo. Seryoso ang kanyang mukha nang akma itong tumayo.

“Then our business is done here.” he coldly muttered and then left the clinic without looking back.

“Thank you for the help, Harper..” Boris patted my shoulder and gave me a short smile before he followed the governor outside.

Nang mapag-isa kami ni Carson ay dali-dali akong nagtungo sa aking opisina, kabig-kabig ang aking dibdib. I shut my eyes and endured the sick feeling in my stomach. I feel like my heart is gonna burst out from my chest.

“Harper..” narinig ko na lamang ang impit ng pintuan sa pagpasok ni Carson. Abala ako sa paghabol sa aking hininga nang lingunin ko siya. “You look pale. What’s wrong?” humakbang siya palapit sa akin at saka marahang hinipo ang aking mukha gamit ang kanyang dalawang palad.

Nagtama ang aming paningin kasabay no’n ang pagpintig ng aking ulo.

“You’re burning, Harper. Why did you not say anything?” hipo-hipo pa rin niya ang aking mukha. I was embraced with anxiety when the familiar ache inside my head resurfaced. The last time I felt like this was the time I was sick because of the…

“I’m sorry I kissed you.” I whispered while I’m still conscious, bothered by my own thoughts.

Napangiwi siya sa narinig mula sa akin. “You don’t say sorry when you mean what you did, Harper.” he mumbled, pertaining to the kiss. Ngunit nang wala akong naipakitang reaksyon sa sinabi niya ay bumagsak ang masayang emosyon sa kanyang mukha.

I have to tell him the truth about my past and it’s now or never.

“The governor is my ex-boyfriend.” lakas loob kong bigkas ngunit kataka-takang hindi man lang siya nagulat sa nalaman. “Governor Torralba was my boyfriend. A-And…” huminga ako nang malalim upang masundan ang sasabihin. “And I’m not sure if I have moved on from him. But I don’t have any love left for him. I’m just not sure if I can give you the love that you deserve, Carson.”

Mas lumapit siya at saka marahang hinipo ang aking pisngi. It was such a wonder to look at his delicate eyes.

“I love you, Harper…” aniya, unang beses kong narinig galing sa bibig niya. “That means I’m not just here for the pretty parts. I’m here no matter what.” his words served as assurance to eradicate all my doubts and fears.

Slowly, he pulled my face closer and granted me a brief yet passionate kiss. Ilang segundo akong napapikit, hanggang sa pagmulat ko ay nakatuon pa rin ang kanyang mga mata sa akin.

“And I don’t care who you loved before me…” mula sa aking mga mata ay bumaba ang kanyang tingin sa aking labi. “I know you loved him with all your heart. But don’t let the heart that didn’t love you keep you from the one that will…” he added, making me feel so submissive to him and making me realize what really lies on the other side of dominance. Submission, it is.

—

A/n: Belated Happy Valentine’s Day everyone! So let me ask again, are you still #TeamBlade or have you converted to #TeamCarson now? Voting lines are now open. Chour!

Chapter 59 [Call]

That same day, I had a flu.

Pinili kong sa bahay muna manatili habang nagpapagaling ako upang hindi ako makahawa kung sa condo ako uuwi. Baby Olli’s condition is sensitive and I don’t wanna harm him with my sickness. Dalawang araw din akong hindi nakapasok kaya iniwan ko muna sa aking bestfriend na si Cooper ang pangangalaga ng clinic habang wala ako.

“You have to eat more, Harper. Kailangan mong bumawi ng lakas.” pangangaral ni Kuya Atom habang nasa hapag kami at nag-aalmusal.

Compared to the last two days, I’m feeling much better now. Hindi na sumasakit ang aking ulo at bumaba na rin ang aking lagnat. Kaunting pahinga nalang ang kailangan ko ayon na rin sa aming family doctor para makabalik na ulit ako sa trabaho.

Served in front of me are omelets, sausages, sweet potatoes, chorizo wraps, and some french toasts. I didn’t protest. Sinunod ko na lamang ang utos ni Kuya Atom kaya dinagdagan ko ang pagkain sa aking pinggan. I don’t have much appetite today but I know that I need to eat to earn back my strength so I picked up some more.

“Drink your meds after…” dagdag habilin pa niya habang napapatingin ako sa gawi ni Kuya Joko na nakapagtatakang tahimik lang na sumusubo.

I pursed my lips while looking down on my plate. Tinusok-tusok ko ng tinidor ang french toast sa aking pinggan, pilit na nilalabanan ang sarili dahil talagang wala pa akong ganang kumain.

“Why aren’t you preparing for a party, kuya?” dinaan ko nalang sa pagtatanong ang aking atensyon upang sakaling hindi niya mapansin na hindi ko ginagalaw ang aking pagkain.

He lifted an eyebrow at me after putting his glass of parfait down. His beard has grown so much that it made him look rougher and older.

“Ano ako, bata? I don’t need a party. Just a simple celebration is fine.” tugon niya saka tamad na nagkibit ng kanyang balikat dahilan para dumapo ang tingin ko roon. Kuya Atom still has a great physique despite his age. Nakasando lang siya ngayon kaya naman kitang-kita ang hubog ng kanyang mga braso.

Mom and Dad were both fair skinned so it was natural for us to also have the same complexion. Kuya Evan, Kuya Joko and I have light complexions meanwhile Kuya Atom has a darker skin. Siya lang ang naiba samin. Sa aming apat, mas bilad siya sa araw at gawa na rin ng kanyang trabaho kaya naging tan ang kulay ng kanyang balat. Just like Blade’s skin.

Today is Kuya Atom’s birthday. When Mom was still alive, every birthday needs to be celebrated grandiosely and although how much we hate it, we didn’t have any choice back then since Mommy was so fond of parties and celebrations.

“Simple celebration? So you’re still gonna celebrate?” tanong ko, dahil naiisipan kong ipagluto siya o kaya’y ipag-bake tutal ay narito lang naman ako sa bahay.

“Yeah. With old friends.” kaswal niyang tugon.

Alright. Then I will bake him some muffins. Na-miss ko na rin kasi ang magbake at dahil wala naman akong ibang gagawin ngayon, ipagluluto ko na rin siya ng baked mac at lasagna, ilan sa mga pagkaing itinuro sa akin ni Mommy noong nabubuhay pa siya.

“You can invite your boyfriend.” halos nabulunan ako sa sunod niyang sinabi. Mapang-asar na tingin ang ipinukol sa akin ni Kuya Joko kaya inismiran ko siya.

“I don’t have one.” bigkas ko matapos tunggain ang isang baso ng lemon juice. Sa kaba ko ay naubos ko iyon sa isang tunggaan lang.

“Then who was the guy from the ribbon cutting?” Kuya Atom’s whole attention was on me, making me feel stupidly anxious.

“T-That’s Carson. We’re close friends..” pahina nang pahina ang boses ko dahil alam kong istrikto si Kuya Atom pagdating sa pagbo-boyfriend ko lalo’t ang huling boyfriend ko ay matalik niya ring kaibigan at hindi naging maganda ang kinahantungan nito.

Kuya sipped on his parfait while strangely staring at me. Napapatingin naman ako sa gawi ni Kuya Joko dahil alam kong ilang beses na rin niyang na-meet si Carson pero hanggang ngayon ay wala siyang ibang reaksyon bukod sa mapang-asar na tingin.

“He’s somewhat familiar, like I’ve seen him before.” bumalik ang tingin ko kay Kuya Atom nang banggitin niya iyon. Pero kalaunan ay iniling-iling niya ang kanyang ulo. “I just can’t remember when and where…”

Binalewala ko ang sinabi ni kuya at nagpatuloy na lamang sa pagkain. Nakahinga ako nang maluwag nang malipat kay Kuya Joko ang atensyon niya at saka sila nag-usap ng tungkol sa negosyo.

I excused myself when my phone rang. Lumabas ako ng garden area upang sagutin ang tawag ni Carson.

“Yeah, I’m feeling a bit better now. Thanks for checking on me Cars but you don’t really need to worry.” tugon ko nang tanungin niya ang aking kondisyon.

I heard him heaved a sigh on the other line. “I know. It’s just… I miss you..” aniya sa pagod na boses. Hindi ko napigilan ang pagsibol ng isang ngiti sa aking mga labi. It’s such a good feeling whenever someone worries about you or cares about you.

“I miss touching you… and kissing you…” he whispered like he was imagining me inside his head.

“I miss you too, Carson. Bukas makakabalik na siguro ako sa trabaho.”

I told him yesterday that he can try visiting me here but he couldn’t because of his work. Okay lang naman sakin at isa pa, ayaw ko siyang pilitin dahil baka maabala ko lang siya. I haven’t formally introduced him to my family but I remembered that he’s not my boyfriend yet. Saka nalang siguro kapag sinagot ko na siya. Once we get official, I’m gonna make sure everyone close to me knows him.

“That’s good to hear. Please, take good care of yourself.” pinal na paalala niya bago matapos ang aming pag-uusap sa telepono.

Nagpahinga lamang ako pagkatapos ng breakfast. Kami lamang ni Kuya Atom ang naiwan sa bahay bukod sa ilang kasambahay. Normally, may pasok si Kuya ng ganitong araw ngunit dahil kaarawan niya ngayon, naka-off siya today. Si Kuya Evan naman ay bumisita sa condo para matignan si Baby Olli. Meanwhile, Kuya Joko already headed off to work at the publishing.

I still have personal items left in my bedroom. I was sitting in front of the vanity mirror, looking at my own gorgeous reflection. Maluwag ang sando na suot ko kaya malaya kong nakikita ang ganda ng balat ko. I bent my neck sidewards, tracing my neck with my fingers, remembering the old necklace I used to wear. As far as I know, Blade has it and I have seen him wearing it a couple of times. Pero napansin kong hindi na niya suot iyon simula nung unang pagkikita namin pagkatapos ng tatlong buwan.

Is that a sign of moving on? Is he trying to forget me? Kung wala na pala siyang balak isuot iyon, sana ibinalik nalang niya sa akin tutal ay akin naman ’yon. Just like… Just like the silver watch I got from him. Speaking of the watch, I took it out of the drawer where I kept it. Maybe, I need to give it back to him. That’s the right thing to do, right?

By three in the afternoon, I started to bake the muffins. Balak kong damihan dahil baka kulangin. Nagpatulong ako sa ilang kasambahay dahil na rin utos iyon ni kuya, dahil daw baka mapagod ako kung ako lang mag-isa ang mag-aasikaso ng lahat.

“Okay na kaya lahat ito, ser? Hindi kaya kulangin?” tanong ni Perla, isa sa mga anak ng kasambahay na baguhan sa trabaho. She was checking the ingredients for the cinammon muffin I’m going to bake but as I look into it, I guess she was right.

“I might need more milk. And baking powder. What about the sugar? Ito na ba lahat?” kinuha ko ang lalagyan ng flour at napansing luma na ito. Matagal na rin kasing hindi nagamit kaya parang inamag na ang ilang sangkap.

“Opo, ser. ’Yan na po lahat.” tugon ni Perla.

I crossed my arms, deciding that I need to buy more ingredients for the muffin. Pati na rin sa baked mac at lasagna. Nakaabang si Perla sa aking sasabihin nang hubarin ko ang aking apron.

“Pakibantayan nalang muna ito, Perla. I’ll just go to the grocery store to buy more ingredients.”

“Naku, ser pwede pong iutos niyo nalang sakin. Huwag na po kayong mag-abal—”

“It’s okay, Perla. Ako nalang. Saglit lang din naman ako, hindi ako magtatagal.” wala siyang nagawa nang umakyat ako sa aking kwarto upang mag-ayos.

Isang maluwag na yellow oversized shirt na tinernuhan ng maikling shorts ang napili kong isuot. Hindi ko na kailangang maglagay ng kung anong kolorete sa mukha dahil inborn na ang pagiging fresh ko. Ilang pisik mula sa aking perfume na may yuzu lemons ay sumibat na ako pababa.

Ilang hakbang mula sa sala ay tinahak ko ang daan patungo sa garden area kung nasaan si Kuya Atom upang makapag-paalam ako. Ngunit ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko sa bermuda grass na nakalatag ay natigagal na ako sa aking kinatatayuan nang matanaw ko roon ang gobernador. He’s talking to my brother and they seemed so absorbed in their conversation.

From where I was standing, ang likod ni kuya ang natatanaw ko habang si Blade naman ang nakaharap sa aking direksyon. I have so many questions inside my head but the very first one is, what is he doing here?

I don’t see any reason why he needs to be here aside from my brother’s birthday. Did kuya invite him?

Pinilit kong ipagpatuloy ang paghakbang nang mapansin ako ni Blade na nakatanga roon. Habang lumalapit ay mas lumilinaw ang rehistro ng kanyang anyo sa aking paningin. He’s clad in a plain black shirt, grey chino pants paired with loafers. Even if I don’t give much importance about it, he still stands out.

Magkasing-katawan naman sila ni Kuya Atom, it’s just that Blade has this commanding atmosphere around him. Katamtaman ang kapal ng kanyang balbas sa mukha, maging ang kanyang buhok ay sapat lang, hindi masyadong mahaba. He’s becoming radiant whenever the rays of the sun are hitting his golden tan skin.

And the more I took a step forward, the more his eyes are drawn into me.

“Kuya..” I called my brother’s attention. Agad niya akong nilingon. “Lalabas lang ako saglit, may bibilhin lang.” mabilisan kong paalam, hindi pinapansin ang ibang nasa paligid.

“Anong lalabas? Hindi ka pa tuluyang magaling, Harper.” tugon naman ni Kuya, tinuturing ako na parang bata na hindi kaya ang aking sarili.

“Come on, kuya. Saglit lang naman. I have to buy ingredients for my muffin. Hindi ako magtatagal. At saka okay na ako.” pangangatwiran ko upang payagan na niya akong lumabas.

I felt the governor’s stare at me but he’s irrelevant so I ignored him. Kay kuya lang ako nakatingin hangga’t maaari.

“Kagagaling mo lang sakit, Harper. Tumigil ka.” pagmamatigas ni kuya kaya napapairap nalang ako sa ere.

“You’re overreacting, kuya. Diyan lang ako sa malapit na mall. It’s just gonna take an hour or two, babalik din ako agad. Tsaka malaki na ako, kaya ko ang sarili ko.” I muttered and then walked past them because I’m pretty sure he won’t agree with my reasons. I understand that he’s overprotective of me but come on, I’m not a kid anymore.

Narinig ko pa ang pagtawag niya sa aking pangalan nang makalayo ako pero diretso lang ang lakad ko palayo. Malaya akong nakalabas ng bahay. I took out my phone to book a cab but after a few seconds, a rough hand grabbed my arm and pulled me somewhere. I almost thought it was my brother but when I looked up, it was the freaking governor.

“What the fuck?!” I groaned and pushed him off of me. Binitiwan ako ng magaspang niyang kamay saka ko namalayan na nasa tapat na kami ng kanyang sasakyan.

“Get in.” malamig niyang utos matapos buksan ang pintuan. Tinitigan ko siya nang masama ngunit hindi niya magawang pantayan ang titig ko. Nakailang iwas siya ng tingin bago siya nagbuntong hininga at saka natutong gumanti ng titig. “Stop looking at me like that.” he mumbled next.

“Like what?” I sarcastically asked.

“Like you’re gonna slit my throat. Get inside, ako na ang maghahatid sa’yo.” pumailanlang pa sa ere ang isa niyang braso upang ituro ang loob ng kanyang sasakyan pero nagmatigas ako at nanatiling nakapako ang mga paa sa lupa.

“Hindi mo ako kailangang ihatid. No one asked you to do this. Thanks for the offer but I can manage.” balak ko na sanang dumistansya sa kanya ngunit mabilis niyang naiharang ang kanyang malaking katawan sa akin para hindi ako makadaan.

“Atom asked me to give you a ride. Besides, I’m gonna buy some beers.” his breath reached my neck because his face was so close to mine. Malamig naman ang klima pero heto ako at init na init sa aming posisyon.

Pinagpawisan ako nang malagkit. Halos sumandal na ako sa hood ng sasakyan niya para lang magkaroon ng tamang distansya ang aming mga katawan. Our proximity is suffocating the hell out of me!

“I don’t care about your beers. Go buy somewhere else. Let me go.” sinubukan kong itulak siya kahit na alam kong walang pag-asa. Damn, he’s like a huge boulder of rock that I can’t overcome. “Blade, get out of my way..” may tono na ng babala sa aking boses upang maramdaman niyang seryoso ako.

Naghamunan kami ng tingin. Akala ko ba lulubayan na niya ako? Eh ano ’to? Ba’t humaling pa rin siya sa ganda ko?

“I won’t. I know I promised to leave you alone but you were sick and Atom told me to keep an eye on you.” I can’t help but scoffed at his statement. Did kuya really say that? I know they’re casual but I didn’t imagine my brother telling him to stick close to me.

“You don’t need to. Kaya ko ang sarili ko, Blade. Nakaya ko nga nung iniwan mo ako ’di ba?” I bit my tongue for talking too much and I wasn’t supposed to bring that up but to get out of the awkward silence, I added “I-I mean, I’m none of your business anymore Blade. I don’t need you to do favors for me or just because my brother told you so.”

Nakapirmi sa iisang linya ang labi niya. It occured to me that whatever I say, it won’t matter to him because the way he’s drawn into my lips, I know he wasn’t listening or at least was half listening. The only moment he lifted his eyes is when I snapped my fingers at him to steal his undivided attention.

“This is not a favor. We’re going to the same place so why are you making this complicated?” he kept on insisting. “Do you think I’m doing this because I’m still obsessed with you?” bahagya akong nasaktan sa namutawi sa kanyang bibig.

He has a point and I feel too presumptuous to even think like that. He has probably gotten over me and he’s just doing favors because he can’t say no to my brother since it took them years to finally be friends again after what happened in the past.

Hindi ako nakaimik. His words kept running on my mind. Parang sinabi na rin niya na hindi na siya obsessed sa akin. It was a slap to my face but it’s better this way. At least he knows where he stands and I know that he has no other hidden agenda.

Sa huli ay kinansela ko rin ang nabook kong taxi at nagpasya akong sumabay na lamang sa kanya. As much as I still hate the idea, I would like to think that is nothing but a car pool, no more no less.

Tahimik kaming pareho sa biyahe. Dead air filled the whole atmosphere until it became so awkward. Hindi ako mapakali sa aking upuan kaya binuksan ko ang radyo para magkaroon ng ingay man lang sa pagitan namin. Nakahinga ako nang maluwag habang pinapakinggan ang saliw ng musika ngunit wala pang sampung segundo nang patayin niya ang radyo.

I stared daggers at him.

“What’s wrong with you?” prangka kong pahayag dahil ’di ko maintindihan ang ikinikilos niya.

“Too noisy.” napanganga ako sa sagot niya.

I crossed my arms and acted so insulted by his reasoning. So anong gagawin namin dito, tutunganga lang?

“Music is not a noise.” pagtatanggol ko.

“Let’s keep it silent.” aniya, habang tamad na minamaniobra ang manibela.

Iisang braso lang ang gamit niya, ang natirang braso ay nakadantay sa nakabukas na bintana sa kanyang gilid. Naka-tee shirt lang siya kung kaya’t bumabakat ang dibdib niya roon. Gustuhin ko mang panatilihin ang aking tingin diretso sa daan ay hindi ito mapakali at kung saan-saan dumadapo.

I kept my mouth shut. Ganoon din naman ang ginawa niya. Mabilis kaming nakarating sa paroroonan dahil walang gaanong traffic. Dire-diretso ang pasok ko sa loob ng mall, hindi na siya hinintay pa dahil hindi naman siya mahalaga.

Sa supermarket ang tungo ko. Papasok pa lang ako sa loob nito ay pinagtitinginan na agad ako ng mga tao o baka dahil nagagandahan sila sak—

“Which way first?” narinig ko ang boses sa aking likuran kaya napahinto ako sa paglalakad dahilan para tumama ang isang matigas na bagay sa aking puwitan.

“Bakit sumunod ka?” mapang-akusa kong tanong kay Blade na siyang totoong dahilan kung bakit nagsisilingunan ang mga tao sa aking gawi. At tulak-tulak niya ang grocery cart na siyang tumama sa aking matambok na puwitan.

“I told you I’m gonna buy some beers and your ingredients as well.” he mumbled nonchalantly and seeing him pushing the grocery cart isn’t something I used to imagine from him. Parang gusto ko nalang maging grocery cart all of a sudden. Damn, scratch that! I didn’t say that!

“Alright then. Follow me.” nagpasya akong pumayag na lamang tutal ay mapilit naman siya. And since this is his idea, then I’m gonna make him my submissive. I’m gonna make him my dog.

I walked the long hallway and he followed like a dog. Somehow I felt some self-satisfaction from being superior but whenever I’m catching suspicious people gazing at him, I’m starting to get annoyed. Lalo na kapag naririnig ko pa ang bulungan ng mga ito kapag madadaanan namin.

“Ang borta, beh. Pumapatol kaya?” bulong ng isang baklang gumanda lang dahil sa makapal na make up.

“Kagigil bakla. Daddy ang sherep! Shuta parang wasak ako ghorl kung ’yan ba naman ang babayo.” halos mabilaukan ako sa narinig kong ito mula sa kasama nitong bakla na halatang piluka ang buhok.

“Tapos moreno pa. Shet, kung ganyan lang naman ang wawasak gorabels ako!” napapairap nalang ako at hindi na pinansin pa iyon.

Sinilip ko si Blade na nakabuntot sa aking likuran, poker face lang siya at walang kamalay-malay na bidang bida siya sa usapan ng mga binabae sa paligid. And looking at him so well dressed irritates me. Hindi ba siya marunong magpa-pangit? Bakit kailangan lahat perpekto sa kanya?

“Don’t mind them. Besides, I’m not attracted to somebody else.” bulong niya sa aking tagiliran, sinasabayan na ang lakad ko.

“What did you say??” anggil ko at saka ko siya pinangliitan ng mga mata. Napanguso siya at napahimas sa likod ng kanyang ulo.

“Wala. Sabi ko ang ganda mo.” tugon niya na ikinalaglag ng aking panga dahil kailanman ay hindi ko inaasahang marinig sa kanya ang mga salitang iyon.

Naunahan na niya ako ngayon sa paglalakad dahil hindi ko namalayan ang pagbagal ng aking mga hakbang. Nakatitig lang ako sa malapad niyang likod habang natutuliro ako dahil sa pag-init ng aking mukha. Napagtanto kong hindi tama itong nararamdaman ko kaya huminto ako sa paglalakad.

Quickly, he noticed me petrified on my feet. Mabilis niya akong dinaluhan at saka hinipo ang aking noo.

“Are you okay, baby boy?” he asked with sincerity in the way he looked at me. What did he just call me?!

Chapter 60 [Drown]

Mabibigat na hakbang ang ginawa ko habang hila-hila ko ang manggas ng kanyang t-shirt. Pumipiglas siya pero mahigpit ang kapit ko at wala akong pakialam kung mawarak ang damit niya, ang mahalaga ay mahila ko lang siya patungo sa tagong parte ng supermarket.

Tahimik lang siya ngunit nang tangka kong bitawan ang kalunos-lunos na manggas ng damit niya ay bigla niyang hinablot ang braso ko dahilan para mapaigtad ako sa gulat.

“Bitawan mo nga ako! Ang gaspang naman ng kamay mo!” pagpupumiglas ko ngunit napatigil ako nang aking masaksihan ang pagdilim ng kanyang mga mata pagkarinig sa huli kong sinabi. “What? Totoo namang magaspang ’yan, ahh?!” katwiran ko, pinapangunahan siya dala ng aking takot.

Mas lalong nanlisik ang kanyang mga mata kaya nagpasya akong manahimik na muna dahil kung hindi ko ititikom ang aking bibig ay baka mabangasan pa ako nito nang wala sa oras. Barako nga pala ’tong kinakabangga ko kaya dapat na mag-ingat. At kung sakaling bubugbugin niya ako, paniguradong wala akong laban. Magmimistulang David and Goliath kaming dalawa kapag nangyari ’yon.

“Ano bang problema mo sa mga kamay ko?” seryosong tanong niya, hindi yata narinig ang komento ko kanina tungkol doon. Binitiwan din naman niya ako kinalaunan kaya huminahon ako. Saglit niyang sinuri ang kamay niya na animo’y naghahanap ng dumi roon.

“Magaspang nga kase! Tapos hawak ka pa nang hawak!” pag-iinarte ko kahit na ang gusto ko lang naman talagang mangyari ay lubayan niya ako.

At saka ayaw kong hinahawakan niya ako dahil hindi maganda ang epekto nito sakin. Ang paraan pa naman nang paghawak niya ay may rahas kaya para akong nagdedeliryo kapag magdidikit ang mga balat namin. Parang may kuryenteng dumadaloy sa mga ugat niya kaya napapaigtad ako sa bawat hawak niya.

Imbes na mairita ay napangisi pa siya pagkatapos. Nagulumihanan ako. Anong nakakangisi sa sinabi ko? Aba gago ’to ah? Ginagago ba ako nito?

“What’s so funny?!” prangka kong tanong dahil pakiramdam ko ay may kung anong kabalahuraan ang tumatakbo sa isip niya. The way his lips were twisted trying to hide his smirk annoyed me to the highest level.

Nang mag-angat siya ng tingin sa akin ay kinilabutan ako. Nagtaasan ang lahat ng balahibo ko. I don’t know. It’s just the way he looked at me was frightening, like there’s a storm coming any minute. He licked his lower lip before spilling what’s on his mind.

“This hand that you’re insulting…” he muttered and raised his right hand showing it to me. “Is the same hand that entered your…” then his eyes scanned my whole body until he stopped where my butt is.

I squinted my eyes at him. It took me a whole goddamn minute before I realized his meaning. I scoffed sarcastically, slightly offended by what he tried to imply. And then suddenly, graphic images of our hot encounter flashed back on my mind, most especially the fisting part.

Goddamn it!

I lost the last thread of my patience so to avenge my dignity, I grabbed the cupped noodles on the shelf beside me and fired at him. Pinagbabato ko sa kanya ang lahat ng cupped noodles na aking nahablot, maging ang iba pang canned goods sa sumunod na shelf.

“Fuck! Aww! Harper, stop it! Aray ko puta!” he hissed in pain. Sinubukan pa niyang magtago sa likod ng grocery cart pero hindi ako tumigil at pinaghahagis pa rin ang mga grocery items na nadadampot ko.

Humalakhak pa ako sa tuwa nang masapul ko siya sa ulo. Puro mura ang naririnig ko sa kanya pero dahil sa saglit kong pagtigil ay ginamit niya ang oportunidad na iyon upang atakihin ako. Sinunggaban niya ako sa aking likuran kaya halos mapatili ako sa takot.

“Hindi ka titigil, huh?” bulong niya sa gilid ng aking tainga saka ako kiniliti nang walang humpay.

“Blade! Let me… Let me hahahaha! Fuck you! Let me go you motherf— hahahaha!” para akong bulateng binudburan ng asin sa kakatawa. Napapakapit tuloy ako sa magkabilang braso niya pero kada kikilitiin niya ako ay nanghihina ang mga tuhod ko.

“Tama na Blade! Hahahaha! Ayaw ko na!”

Nakabalik lamang ako sa aking wisyo nang unti-unti kong maramdaman ang matigas na bagay na tumutusok sa aking likuran. Ngunit bago ko pa man punahin iyon ay sabay kaming natigilan nang mapansin ang isang lalaking nakatanghod sa aming dalawa.

“Mga sir hindi po palaruan dito. Pati itong mga items kinalat ninyo.” masungit nitong pahayag sabay turo sa mga cupped noodles at canned goods na nagkalat sa sahig. May nameplate itong suot sa kanyang polo at nang mabasa ko ang ‘manager’ doon ay parang gusto ko na lamang lamunin ng lupa dahil sa kahihiyan.

Pasimple akong nagtago sa likuran ni Blade lalo na at may iba pa palang customers ang nakapansin sa eksena namin. Hiyang-hiya ako. At kung hindi pa siguro dumating itong manager ay baka hanggang ngayon ay pinapanood kami ng mga tao sa paligid na parang mga sira.

“Who are you?” matapang na tanong ni Blade sa lalaki kaya hinatak ko ang laylayan ng damit niya upang makuha ang kanyang atensyon.

“He’s the manager, dumbass.” I secretly whispered beside him and showed myself to the male manager who looked so young to manage a supermarket. He’s also neat and good looking, na-realize kong mas bagay siyang mag-manage ng hotel kaysa rito.

“Hi, uhmm…I’m sorry for the mess we made. Hindi namin sinasad—” paghingi ko ng paumanhin ngunit hindi ako nito pinatapos.

“O-Okay lang. Magtatawag nalang ako ng maglilinis nito.” biglang nagbago ang tono ng boses nito, animo’y lumambing ang boses nito at may paghimas pa sa likod ng kanyang ulo habang magkaharap kami. Isa pa sa mga napansin ko ay ang pamumula ng mukha nito.

“Hindi okay ’yun.” sabat naman ng gobernador na hindi kasali sa usapan at ang lakas pa ng loob na pumagitna sa amin ng manager. Nagtataka ko itong tiningala at pinandilatan ng mga mata. Anong pinagsasabi nitong hindi okay?

“Okay na nga da—” pinutol niya ang sasabihin ko.

“We’ll buy all of these..” dagdag pa ng hinayupak na ikinalaglag ng aking panga.

“You’re gonna buy all of these?” pag-uulit ng manager sabay turo sa mga items na nasa sahig. Sinundan ko iyon ng tingin, napagtanto kong sa dami nito ay pwede nang magtayo ng sari-sari store.

“Yes. All of it.” pagpupumilit ni Blade, nakipag-hamunan pa ng tingin sa lalaking manager na mukhang wala namang kalaban-laban sa kanya.

In the end, binayaran lahat ni Blade ang mga grocery items na kinalat namin. Tatlong malalaking paperbags din ang lahat ng iyon, itinambak niya iyon sa passenger seat ng sasakyan matapos naming manggaling doon.

“I’ll pay it. Here…” I took out some cash and offered it to him while he’s in the middle of driving. Subalit imbes na tanggapin ay tinapunan lang niya iyon ng tingin.

“No need.” maikling tugon niya, hindi ngumingiti ngunit hindi rin naman sumisimangot.

He’s not showing any emotion in his face and that is what’s actually making me feel guilty. Tutal ay ako naman ang naghagis ng mga cupped noodles at de-lata sa kanya, ibig sabihin ay ako lang ang may tunay na sala. Pero teka, kung hindi naman din dahil sa kanya ay hindi ko magagawa iyon ’di ba? Siya itong nag-provoke sa akin. Pero ako din naman ’tong nagpadala sa damdamin. Walang mananaig kung magsisisihan kaming dalawa.

I shook my head. Stressing myself thinking about who to blame is pointless. And it’s too late to blame each other now.

“At least take the half. It was my fault anyway.” I tried to insist just to get out of the guilt that is taking control over me.

“Ang sabi ko hindi na kailangan. Ako ang nagdesisyon na bilhin ang mga ’yan. Keep your money.” pagmamatigas niya.

Though he has an actual point, I couldn’t help but still feel bad about it. Umabot din kasi sa limang libo ang ginastos niya roon at isa pa, hindi mangyayari ito kung hindi dahil sa pag-overreact ko sa sinabi niya. Still, it was my fault because I acted irrationally.

“What are you gonna do with those, then?” I asked pertaining to the items inside the paperbags, napangiwi ako nang ibalik ang pera sa aking wallet. Sumandal ako sa upuan habang sinusulyapan siya. Mahigpit ang kapit niya sa manibela kaya ang mga ugat na nakapalibot doon sa mga kamay niya ay nagpapakitang gilas.

“Ibibigay sa mga nangangailangan.” his answer was enough so I shut myself up for the next minutes.

In no more than fifteen minutes, narating namin ang kasunod na mall. Hindi pa namin nabibili ang dapat na bibilhin dahil umalis din agad kami roon sa unang supermarket na pinuntahan namin dahil sa kahihiyan. We just bought the items to compensate the manager for our inappropriate behavior. I mean, si Blade lang pala ang nagastusan dahil siya naman ang nagpumilit sa ideyang bilhin ang mga iyon.

“Let’s get your ingredients first.” anunsyo ni Blade nang hatakin niya ang panibagong grocery cart.

This time, mabilis ang mga kilos namin. Hindi na rin kami masyadong nag-uusap bukod sa minsanang tanong niya kung tama ba ang produktong nakuha niya.

“This one?” tanong niya, hawak ang garapon ng riccotta cheese at ipinakita sa akin iyon. Tumango lamang ako bilang sagot.

Hindi katulad kanina, ngayon ay mas behave na kaming dalawa at hindi na rin kami nag-asaran. Besides, nangako ako kay kuya na saglit lang ako at uuwi rin ako nang maaga kaya mas mabuti kung hindi kami magtatagal masyado rito sa pamimili.

Lumipat kami sa meat, fruit and vegetables section. Dahil marami ang kakailanganin ko ay inutusan ko si Blade sa ibang ingredients. I was busy checking the bell peppers when he stepped closer and whispered a question.

“Ano ’yung parsley?” tanong niya. No’ng una akala ko’y nagbibiro pero nang lingunin ko ang seryosong mukha niya ay napag-alaman kong totoong wala siyang ideya.

“It’s an herb, Blade.” tamad kong tugon habang kumukuha ng red and green bell peppers.

“Well, what does it look like?” binalikan ko siya ng tingin. Nagkakamot siya ng ulo. Palihim akong nagpigil ng tawa bago siya binigyan ng paliwanag.

“It’s a green herb and it looks like small leprechaun leaves. May mga label naman ’yan, marunong ka naman sigurong magbasa?” pagbibiro ko pero poker face lang siya hanggang sa bumalik sa paghahanap.

Ilang minuto ang lumipas, bumalik siya sa akin upang ipakita ang parsley na nahanap niya. It was the right one so I teased him by saying “very good” but he just tsked at me after. Nang makumpleto ang mga ingredients para sa muffins, lasagna at baked mac ay nagtungo naman kami sa beverage section para sa inuming bibilhin niya.

“Did kuya invite you?” kuryoso kong tanong sa kanya habang namimili siya sa wine section. Napansin ko ang pagkunot ng noo niya sa katanungan ko.

“Bakit hindi? Atom and I are long time friends.” lumipat kami sa section ng mga beer habang nakabuntot ako sa kanya. Ako na ngayon ang may hila ng grocery cart dahil abala siya sa pagpili ng alak. “Do you think we still hate each other?” dugtong niya.

“I think guys easily forget the past.” I sighed, referring to the fight they had before when kuya learned that he was my boyfriend and had an affair to his ex-fiancee.

“Hindi lahat..” he murmured in a low voice while loading the cart with beers. “May iba pa rin diyang hindi nakakalimot..” he added to his previous sentence and then glanced at me. What is he trying to imply with his statement? Bakit may hugot?

“W-Well, it’s good to know that you’re friends again.” I didn’t understand why I stuttered and why I was a bit nervous. Nag-iwas na lamang ako ng tingin at pinaypayan ang aking sarili gamit ang isang kamay.

“Yeah. How about us?” muli ko siyang tinapunan ng tingin dahil sa sunod niyang sinabi. What about us? “When are we going to be friends again?” dugtong niya pa, animo’y nabasa ang katanungan sa aking isipan.

Friends? Us? I laughed inwardly. I don’t think we could do that. How could I be friends with my ex boyfriend? How could I be friends with someone I once wanted more than anything? Tell me.

“I don’t think so…” bulong ko habang iiling-iling, hindi pinapayagang manaig ang ideya niya. Nakuha ng sagot ko ang buong atensyon niya.

“Why not? Unless you still have feelings left for me.” aniya. Pilit akong tumawa sa tinuran niya para hindi ako kabahan. Ang laki talaga ng ulo ng isang ’to. Well, malaki talaga ang ulo niya kasi malaking tao siya.

Anyway. Totoo namang katawa-tawa ang binanggit niya. I still have feelings left for him? Was that a joke?

“Nagpapatawa ka ba? You’re nothing but a nuisance to me, Blade.” mapait kong tugon kaya bumagsak ang ngising sumibol sa kanyang mga labi.

He pressed his lips together.

“The guy from the clinic, the one you kissed… is he your boyfriend?” diretsahang tanong niya ngayon, tuluyan nang nabalot ng madilim na emosyon ang kanyang mukha. So now he’s talking about Carson.

“No.” mabilisan kong sagot. “N-Not yet. Pero malapit ko nang sagutin.” I added, giving more emphasis on the last line. But the expression on his face after tells me that I unconsciously fell into his trap.

“So you love him?” he’s giving me his complete attention now. Binitiwan niya ang ilang bote ng alak at hinarap ako. He stepped closer, cornering me on the shelves.

“I like him.” matapang kong pahayag.

“But you don’t love him.” a few inches more, I could already feel his breathing.

“Yet. But I’m going to love him eventually.”

Tinumbasan ko ang tinging ipinupukol niya. Mukhang hindi siya kumbinsido sa aking mga sinabi pero napagtanto kong hindi ko naman siya kailangang kumbinsihin dahil wala naman na siyang parte sa buhay ko. He doesn’t have a say. Not anymore.

“You kissed someone you didn’t love? Are you shitting me right now, Harper?” pang-aakusa niyang wala sa lugar. At hindi ko rin maintindihan kung bakit nakikialam siya sa mga desisyon ko sa buhay.

“Well, I kissed you before and I deep…” and I deepthroated you, you motherfucker. I wanted to tell him that but I can’t, it’s inappropriate and not necessary. “I can kiss whoever I like and it’s totally none of your concern.”

Taas-noo pa rin akong nakaharap sa kanya, hindi nagpapatalo sa madilim niyang pagtingin.

Pailing-iling ang kanyang ulo na parang nauubusan na ng pasensya. “We kissed because you loved me. That’s different. And you kissed that dumbass just because you like him? Ganyan ka na ba kadesperad—” I slapped him in the face before he could finish his sentence.

Hindi agad siya nakabawi at nanatiling nakatagilid ang kanyang mukha, tila gulat pa rin sa paglapat ng aking palad sa kanyang pisngi. Well, choose your words carefully, governor. You don’t get to call me desperate. Don’t you dare.

“I’ll appreciate it more if you’ll shut your fucking mouth respectfully, gov.” I said with conviction before leaving him with the grocery cart. Bahala na siyang magbayad sa lahat ng ’yan at ako’y lalabas na.

I need some air.

Hanggang sa makabalik siya bitbit ang lahat ng napamili ay hindi ko siya tinapunan ng tingin. Naghintay ako sa labas ng kanyang sasakyan habang nakahalukipkip. After loading the passenger seat with the paperbags, he started the engine and off we go.

I have to endure another thirty minutes with him inside the car plus the traffic. Tanging ang ingay sa labas ang aming maririnig dahil walang nagtangka ni isa sa aming magsalita. Kahit hindi ako lumilingon sa gawi niya ay napapansin ko ang mga palihim niyang sulyap kung kaya’t pumikit na lamang ako at nagpanggap na natutulog.

Anong karapatan niyang sabihan akong desperado? Masyado nang marami ang masasakit na salitang naibabato niya sa akin. And I won’t let him do that over and over again.

Nang makarating kami sa bahay ay pabalang kong hinubad ang aking seatbelt at tahimik na bumaba ng sasakyan.

“I’m sorr—”

Hindi ko siya nilingon at dire-diretso ang pagmartsa ko papasok ng bahay. Now, he has the audacity to apologize after his hurtful words? Ganun nalang ba lagi? Isang sorry lang okay na ang lahat? Can sorry easily heal wounds?

Parang napakadali sa kanyang saktan ako dahil kaya naman niyang mag-sorry pagkatapos. But it doesn’t have to be like that. I don’t deserve this kind of treatment.

“Ser nakauwi na po pala kay—” sinalubong ako ni Perla pero nilagpasan ko lang siya at saka nagmadaling umakyat ng hagdan patungo sa aking kwarto.

As much as I want to confine myself inside the bedroom all day, I know I can’t because I still need to prepare the muffins and the other dishes. Bumaba ako ng kusina, doon ko naabutan si Perla na nilalangaw na sa paghihintay sa akin.

On the countertop were the paperbags with the ingredients we bought from the supermarket. Seeing those paperbags annoyed me but I calmed myself down. Alas tres na ng hapon kaya hindi na ako nagpatumpik-tumpik pa at sinimulan ko na ang pagbake at pagluluto.

I spent hours in baking the muffins. Pagkatapos ay isinunod ko ang baked mac at lasagna.

“Okay na okay ang lasa ser. Magnifico!” Perla’s exaggerated remark when she tasted a sample muffin. I wasn’t in the mood to be jolly so all I could give her was a forced smile.

It’s five-thirty in the afternoon already and I’m almost done with the lasagna when I saw Kuya Evan appeared from the kitchen with our little baby brother Olli on his chest. My mouth fell open and my eyes automatically scanned the surroundings if anybody else was nearby.

“Kuya! Why did you… why did you bring him here?” kinakabahan kong tanong sa kaalamang nasa labas lang si Blade kasama si Kuya Atom.

“What? It’s Atom’s birthday, why shouldn’t I bring Olli? Besides, ang sabi niya magaling ka na raw kaya naisipan kong dalhin muna siya rito.” paliwanag ni Kuya Evan habang palinga-linga pa rin ako sa paligid, mala-boyscout na naghahanda sa paparating na kalaban.

“B-Blade is in the garden with kuya.” I muttered with trembling voice. I looked at Perla who’s eagerly waiting in front of the microwave and then looked back at my brother.

“No. He’s not. Galing kami dun. Wala naman siya.”

What? Impossible. Blade was here. Did he.. did he leave after… after I walked out on him?

“And Ollivander misses you, right baby?” hinawakan ni Kuya Evan ang munting kamay ni Olli at saka ito ikinaway sa akin. I smiled and slowly kissed his arm.

“Wait, did you bake those?” he asked walking closer to the trays of muffins. Para siyang asong nilalanghap ang amoy nito.

“Yep.” sumunod ako sa mga hakbang niya at saka panandaliang kinarga si Olli. Kuya grabbed one muffin without my approval and devoured it. “Wow. I missed this. Tamang-tama, bibisita dito sina Jacky kasama ang mga bata.”

Alas-sais na nang maluto ang lasagna. Nagpahinga ako saglit sa aking kwarto bunga ng ilang oras na pagluluto. It was pretty exhausting but it’s okay since para kay Kuya Atom naman ’yon. Pagkatapos ng ilang minutong pamamahinga ay nagshower ako.

I walked down the stairs wearing a shallow pink round neck t-shirt paired with a white glide shorts. Komportable iyong isuot kaya iyon ang napili ko. Pagbaba ko ng sala ay ang mag-anak ni Kuya Evan ang naabutan ko.

“Titooooo! We miss you so much!” kumaripas ng takbo patungo sa akin si Vicky, ang panganay ni kuya. Sumunod naman sa mga hakbang niya si Vance.

I hugged both of them and I felt pleased to see their cheerful faces. Saglit akong nakipagkulitan sa kanila dahil abala si Ate Jacky sa pag-aalaga kay Baby Vonn na halos kasing-edad lang ni Baby Olli.

It was already eight in the evening when I heard the arrival of Kuya Atom’s old friends. Nagpaalam ako kay Ate Jacky at iniwan ko muna habang nagco-coloring ang mga bata para madalhan ko ng pagkain ang mga bisita sa labas.

I brought some muffins and lasagna, itinira ko ang baked mac para sa mga bata. Tinahak ko ang pathway patungo sa garden area kung nasaan ang grupo ng mga lalaking nag-iinuman. Lance, Pancho, Lester, and Damian were all there and to see them together brought back memories. The feeling was nostalgic, just like how I used to bring them pulutan before.

“Woah! Look who’s here!” anunsyo ni Damian nang una niya akong mamataang papalapit.

Inihain ko sa kanila ang dala-dala kong pagkain. Tuwang-tuwa naman silang nilantakan iyon. May iba pang pagkain na pina-order si Kuya Atom ngunit pulutan na ang mga iyon.

“This muffin is the best!” komento ni Pancho na nakailang kuha na nito.

“Why don’t you join us, Harper?” alok ni Damian sa akin pagkatapos niyang umusog upang magkaroon ng bakanteng espasyo sa tabi niya. Napatingin ako kay kuya na mukhang payag naman.

“O-Okay..” naupo ako sa tabi ni Damian. Hindi ako masyadong uminom dahil kagagaling ko lang sa sakit. Sumabay nalang ako sa pagkain at nakinig sa masayang usapan nila.

Buong oras na nakaupo ako sa tabi ni Damian ay hindi ko maikakaila ang paminsan-minsang paghipo niya sa aking hita, minsan naman ay pasimpleng umaakbay sa akin. Pero alam kong nagagawa niya lang iyon dahil sa kalasingan kaya binalewala ko nalang.

Hindi nagtagal ay naalarma ako sa pagdating ni Blade. Iba na ang suot niya ngayon at mukhang bagong ligo pa.

“Gov! Naku baka hindi na ako kilala nito!” pagbibiro ni Lester na kinamayan ang bagong dating. Blade plastered a side smirk but he paused when he laid his eyes on me.

“I brought more alcohol.” ani Blade saka ipinakita ang dala niyang mga alak na brand palang ay mamahalin na.

Isang oras ang lumipas, parehong lasing na ang mga kasama ko sa table dahil maiingay na sila at magugulo. They were talking mostly about girls which I couldn’t relate much. Blade was strangely silent on the other side, at kung ikukumpara ko ang iniinom ng iba sa kanya ay mas madami na ang nalaklak niya.

“Ang tahimik mo ha..” bulong ni Damian sa akin, malikot na ang mga mata dahil sa kalasingan. “Na-miss ko na ’yung eggplant omelette mo. Sinubukan kong gumawa dati pero iba pa rin kapag gawa mo.”

It occured to me that he’s flirting now. Not because he wants to flirt with me but because he’s drunk. Boys are the same, once they get drunk they loosen up.

“Binobola mo ako masyado.”

He chuckled with my sarcastic answer. Nagpaalam ako at bumalik sa loob ng bahay dahil nilalamig na ako roon sa labas. Pinapatulog na ni Ate Jacky ang mga bata habang si Kuya Evan ay nakatulog na rin sa couch, sumalo siya sa inuman kanina ngunit mabilis siyang malasing kaya ganyan.

Mabilis na lumalim ang gabi. It’s already eleven and I heard the unusual silence from the garden area. Wala ng ingay galing doon. I was busy munching a muffin when I decided to go back there to check on the boys. Pero hindi pa ako nakalalabas ay nakasalubong ko na kaagad si Kuya Atom.

“Tapos na kayo?” I asked.

He was tipsy but he’s still conscious. “Yeah.” tipid niyang tugon at saka nagpatuloy sa paglakad papasok sa loob.

Nagpasya akong tumuloy upang ligpitin ang mga kalat ngunit pagdaan ko pa lamang sa pool side ay napansin kong may kung anong bagay doon sa ilalim ng tubig. Nang lapitan ito ay saka ko napagtantong tao iyon.

“Oh my god..”

It was Blade under the water, unconscious. Walang pagdadalawang-isip akong lumusong sa pool upang sagipin siya. But he was too heavy so I had to put extra effort on carrying him. Kabadong-kabado na ako dahil hindi ko alam kung humihinga pa ba siya o hindi. I pushed him off the pool. Basang-basa ako ng tubig nang maiahon ko siya mula roon.

“Shit.. Blade! Wake up!” sinampal sampal ko ang mukha niya dahil sa takot. I checked his pulse but my hands were shaking so I couldn’t manage to feel if he’s still breathing or not. I know he can swim but he’s drunk! Drunk people can’t swim!

Inilapit ko ang aking mukha sa kanyang bibig upang pakinggan kung humihinga pa siya. Mas lalo akong nataranta nang wala akong maramdaman. I was already panicking and the only way of saving him that I could think of is to resuscitate him.

No.

I can’t.

“He’s going to die, Harper. He’s gonna die if..” I was talking to myself like a lunatic.

I closed my eyes and made up my mind. I did chest compressions just like what I learned from medical school. I know how to save someone from drowning but fear took control over me. I tilted his head back slightly and lifted his chin. I shook my head and pinched his nose shut then placed my mouth on his.

I was giving him air when I felt his head moving slowly and before I could release my mouth from his, I felt his hands on my neck pulling my head lower. My heart is still pacing when I realized that the bastard is kissing me.

Chapter 61 [History]

(Please read at your own RISK)

I slapped him hard after.

Halos bumakat ang kamay ko nang dumapo ang palad ko sa kanyang mukha. How dare he play with my feelings and take advantage of me thinking that he was close to dying?!

“H-Harper..” bumangon siya mula sa pagkakahiga at balak na hawakan ako ngunit itinaboy ko ang kanyang braso. I buried my face on my palms, trying to control my growing anger.

This has happened years ago, it was the beginning when I desperately tried to chase him. And now, he played the same stupid act on me. I didn’t have any goddamn idea that I was falling into his trick. So what does this mean? And why did he kiss me?!

I stood up and left him there. I ran to get away from him. Nakalabas ako ng bahay mula sa lagusan ng hardin at doon ay nanuot ang lamig ng gabi gawa ng tubig sa aking balat. Tagaktak pa rin ang tubig mula sa dulo ng aking buhok ngunit hindi ko na inalintana iyon dahil mas nanaig ang galit ko kay Blade.

Sa sobrang galit ko ay hindi ko na namalayan ang pagbagsak ng aking mga luha. I hate the moment when suddenly my anger turns into tears. I’m not crying because I still love him. And I’m not crying because he fooled me. I’m crying because this just complicates things again. I thought we already had an agreement. But him pulling this trick and kissing me, that will only ruin the understanding that we had.

“Harper, hey… why are you…” I turned my back on him when I heard his voice.

Nakasunod pala siya. Mabilis kong pinawi ang mga luha sa aking pisngi at umaktong hindi ako apektado. I crossed my arms to help me contain the disturbed feelings I have right at this moment.

“Are you mad that I… kissed you?” his hoarse voice is convincing. If I could just hurt this man physically, I would gladly do it.

“You’re asking if I am mad? You’re really asking me if I’m mad you motherfucking asshole?!” I bravely faced him and threw a punch on his chest. Nang hindi makuntento ay paulit-ulit ko siyang sinaktan. Pinagsusuntok ko ang kanyang dibdib ngunit nakapagtatakang hindi siya umapela at hinayaan lamang akong gawin iyon sa kanya.

Nang mapagod ay muli akong naluha. We’re still both dripping with water but we didn’t mind it. Bumabakat na ang kanyang katawan dahil sa basang kasuotan ngunit kahit na ganoon ay mas importante ang galit ko kaysa pansinin ang mga bagay na iyon.

My knuckles are close to getting red when I stopped from hitting him.

“If you’re expecting for an apology. I’m sorry but I can’t give you that. I missed kissing you and I would do it all over again if I get the chance..” mula sa lupa ay umakyat ang tingin ko sa kanyang mapupungay na mga mata. I don’t know if there’s still an alcohol in his system that’s why he cay say these things to me but… “I burn for you, Harper. And that has never really changed..”

I was staring right directly in his eyes, assessing if he’s telling the truth or if it’s just another bullshit. But I know and this time, I can feel that his words are sincere and honest. Well since the moment we talked to each other again after years of being apart, he’s been true to his words.

“We both know we can’t go back to the way we were, Blade.” I started, wanting to explain to him that the ‘baby boy and daddy’ tandem can’t and won’t happen again.

I used to be the person that no matter how bad you hurt me, I’d always still be there for you. But I realized that shit had to stop, cause that’s how you allow people to take advantage of you and allow them to continuously step over you. I’m not that person no more, never again.

“Yes, we ca-”

“No, we don’t. I’m sorry Blade but that’s how it really is. And I have someone else in my life now. I want to start anew but you’re always making it hard for me, for the both of us.” Paliwanag ko sa kanya sa mas mahinahong boses. I realized anger won’t do the situation any better, we’re just gonna hurt each other again if I let myself be consumed with anger.

Ilang beses siyang umiling, animo’y hindi sang-ayon o naniniwala sa aking mga sinabi. “Someone else? Do you love him the way you have loved me, Harper?” matapang niyang tanong, malakas ang loob dahil sa mga salitang nasabi ko sa kanya kanina sa supermarket. I like Carson but I don’t love him as much as I loved this freaking pigheaded governor.

“I’m telling you Blade, we’re never ever getting back together. Can’t you understand that?” I asked, losing my patience once again because of his stubbornness. He already had me once. But sadly, the only way some people will learn to appreciate you is by losing you.

“Then let’s fucking be friends, at least!” pagpupumilit niya. I scoffed, because that’s the most ridiculous thing I have ever heard from him.

“Are you serious? Ex lovers can’t be friends!” halos mapamura na ako dahil sa iritasyon. He already suggested that idea when we were at the supermarket but it just ended with us fighting. Are we gonna fight again with his stupid idea of friendship?

“Why not? We can be friends. I’m a good friend. You can always count on m-”

I stopped him before he could utter nonsensical things.

“We are not going to be friends, Blade.” I said it with conviction as a matter of fact. He pressed his lips in a thin line, still unwilling to welcome the fact that there’s no way he could conquer my life again.

“Why? Tell me why! I don’t fucking understand, Harper!” giit niya.

I closed my eyes for a brief second and let out a heavy sigh. Talking to him has been so exhausting. I feel so drained whenever we’re having an encounter. And I need this to stop. This is not getting healthy. He’s becoming obsessed again.

“Because that’s how it is! There’s no explanation, Blade. Are you friends with Ate Catalina?” I asked him, trying to show an example so this idiot kid could understand better.

“Of course not!” sagot niya naman kaagad.

“See? You don’t become friends with someone you loved in the past.” I muttered with hand gestures pa. Dati ang akala ko pera lang ang madaling maubos, ngayon napagtanto kong pati pala pasensya.

We were both filled with deafening silence after. Nakahinga ako nang maluwag sa pag-iisip na naintindihan na niya na hindi kami maaaring maging magkaibigan pang muli. The idea might hurt him but he needs to understand that it’s for the better.

“You’re not even friends but you went to the ribbon cutting with her. Or maybe you two are getting back tog-” pasaring ko ngunit hindi niya ako pinatapos.

“She’s the mother of my child, Harper. I already told you that day that it was her turn taking over Bullet. We’re not friends, and will never be.” aniya habang marahang sinusuklay ang kanyang buhok gamit ang mga daliri, hindi ko alam kung tinutuyo niya ba iyon o kung nagpapa-pogi siya sakin. Pero kahit ano pa man, wala akong pakialam.

“Whatever. But the main point is, you’re not friends. Just as we’re not friends. Do you get it now?” habang tumatagal kaming narito sa labas ay mas nararamdaman ko na ang lamig. Tinitiis ko lang dahil gusto kong ipaintindi sa kanya ang mga bagay na hindi niya maintindihan.

“No. It’s a completely different scenario. She was Atom’s fiancee that’s why we can’t be friends. With you, you’re not even committed yet to that guy. And you’re even friends with the electrician.” Natigilan ako sa sunod niyang sinabi. It took me a whole minute to process what he just said.

“Electrician?” I mumbled, confused.

His jaw moved and looked more tensed as he rested his both hands on his pelvis. He licked his bottom lip before giving me an answer.

“Yeah. The basketball player you dated before? Remember him? He’s an electrician now and you’re friends with him just so you know.” Pahayag niyang may kaunting sarkasmo.

Is he talking about Prince? Prince Evangelista? How did he even know about him? They never met! So how is it possible?

“How come you know him?” kuryosong tanong ko. Now, this conversation is getting more interesting.

“Your friend Savannah mentioned it before. But of course, I’m not the obsessive and jealous type so I didn’t do anything. You weren’t even mine yet during those times.” He explained. And the moment I heard Savannah’s name, I wanted to slap myself in front of him. Of course, there was a time Savannah caught me with Prince but I didn’t know she would mention it to him.

“You mean Prince? He’s friends with Parker. At hindi naging kami. It was just a…” I was finding a more decent word to describe the relationship that I had with Prince before but the dark expression on his face tells me that he’s not happy with me flirting with other guys. But that was before! At isa pa, bakit kailangan kong mag-explain sa kanya? Bakit parang kasalanan ko?

“This is clearly none of your business.” I whispered, shaking my head in disapproval and disappointment. “We can’t be friends. I don’t want us to be friends, Blade. That’s it. No more arguments.” I stated as finality to our debate.

Ang akala kong pagtatapos ng gabi ay hindi pa pala nang marahan siyang humakbang palapit sa akin. The resentful emotion in his eyes is still there while he’s closing the distance between us. Bawat hakbang niya pasulong ay paurong naman ako hanggang sa maramdaman ko ang hood ng kanyang sasakyan sa aking likuran. Wala na akong maaatrasan pa kaya mabilis niya akong naikulong sa pagitan ng mga braso niya.

Lakas-loob ko siyang tiningala.

“No more arguments…” he murmured in his gruffy yet sexy voice, never tearing his eyes off of me. “But I still want you…” he added, lowering his head down and sealed my lips with a slow kiss.

My heart pounded on my chest as my knees got weaker. I could only focus on how soft he felt against my mouth, how addictively he invaded all of my senses. The moment our lips met, I had to wonder how someone as big and as aggressively looking as him could grant me with a careful and gentle kiss like this.

“Now tell me, Harper. How am I going to forget this….” His breathing is getting rapid with his eyes focused on my lips. “I could kiss anyone I want, but you’re the only one who can give me the feelings I never thought existed. If I can’t have you, then I don’t want anyone, Harper. I only want you…” He traced the surface of my lips with his thumb finger slowly and enticingly.

Hindi ako gumalaw. Nanatili lamang akong nakapirmi sa aking kinaroroonan.

Once again, he’s making things more difficult for me. But…. But what if I’m the one who’s making it complicated for the both of us? What if it’s the other way around? What if I’m the person who does not understand?

He inched closer and claimed my lips once more. I never pushed him away from me. I never talked back. I never reacted violently. I just… willingly let him kiss me. What does this fucking mean? Why am I giving him consent?

“I understand now that we can’t be friends. It’s all fine with me now. Besides, friends don’t kiss each other. And I like kissing you like this, so…” he shrugged his shoulders like it was so crystal clear that we both understood what he meant.

“T-Then, what are we?” naguguluhan kong tanong. He shot his eyebrows contemplating some thought in his head.

“Uhhh, strangers?” he suggested. Dahil sa mga halik niya ay hindi ko na namalayan ang posisyon ng kanyang braso sa aking likuran. “Strangers with benefits?” dugtong niya, tuluyan akong ikinulong sa kanyang bisig.

Strangers with benefits?

I can’t help but burst out into laughter. Habang naluluha ako mula sa pagtawa ay seryoso lamang niya akong pinagmamasdan. He was biting his lower lip while doing that. Bumaba ang tingin ko sa kanyang dibdib at sa kanyang t-shirt na halos transparent na at dumikit na sa kanyang balat. I can almost see his chest hairs on my position and unknowingly, Blade followed my line of sight.

“Like what you’re seeing?” he teased. Agad akong sumimsim at inignora ang kanyang tanong. Masyado nang lumalaki ang ulo ng gobernador na ito, at kapag pinuri ko pa siya ay baka mas lalong lumaki. Tama na ang sukat ng ulo niya ngayon, hindi na dapat pang madagdagan.

Dahil umiiwas ako ng tingin sa kanya ay hindi sinasadyang dumapo ang tingin ko sa ibaba hanggang sa napansin ko ang bukol sa gitna ng pantalon niya. It was so obvious that’s why it was hard to disregard. Hindi ko namalayang muli niya palang sinundan ang linya ng aking mga mata.

“That’s…” narinig ko ang malalim niyang pagbuntong hininga. “That’s your effect on me. And I have been…” hindi niya magawang dugtungan ang kanyang sinasabi sa hindi ko malamang dahilan.

He has been what?

“Thirsty?” sinubukan kong dugtungan ang kanyang pananalita ngunit biro lamang iyon at may pagka-sarkastiko.

“Yeah, thirsty as fuck.” Tugon naman niyang ikinagulat ko.

The tension between us intensified. I feel imprisoned but in some miraculous sense, I also felt safe. Feeling safe in someone’s energy is a different type of intimacy. As I look into his hawklike eyes, I knew the games are over. We’re in the endgame now. Sometimes, I just got to let myself feel what the world wants me to without searching for meaning behind it.

The very moment I went back to my senses, we were already kissing each other inside his car. We were blown apart by the heat as we both take off our clothes. I was lying down on the car seats while he’s on top of me. The airconditioner was off, so we were sweating bullets as my body molded intimately against him.

“B-Blade, we shouldn’t be….” I can’t even muster up the courage to stop him because my body has already betrayed me by voluntarily surrendering to him.

Kinagat ko ang ibabang labi ko upang pakalmahin ang sarili. Hindi ko na alam kung alin ang tama at mali. Ang tanging umiikot lamang sa utak ko ngayon ay ang kagustuhan kong gawin ito.

“If you want me to stop, I will. Just say the word, Harper..” aniya. I feel pressured that the decision depends on me. My mind isn’t even sane right now so if I will be the one who’s gonna make the decision, I will be sore as fuck tomorrow.

“D-Don’t…” I bit my tongue for stupidly stuttering. He might get a different context if I won’t stop stammering.

“Alright. I’ll sto-”

“No! I mean… Don’t stop..” bigkas ko nang hindi tumitingin sa kanya dahil sa kahihiyan. I feel so ashamed and I feel like a hypocrite. Really, Harper? You’re gonna do this again with him? Hindi ka na ba natuto?

In love, you have to be smart or you’ll get hurt again and again. But that is the ideal. In reality, the right things to do won’t really matter. And no matter how intellectual you are, no matter how much you prepared for this, no matter how strong your principles are, you’re still gonna do stupid things for the sake of love. That’s how crazy and messed up the world is.

Granting him the full access and authority, he aimed at my lips and filled me with desirous kisses. After, he rained kisses across my silky shoulder taking me to the hilt. Hindi pa man agresibo ang kanyang mga kilos ay napapaungol na agad ako sa tinatamasang sensasyon. Nakarating ang kanyang mga labi sa aking dibdib pababa sa aking tiyan kung saan nag-iiwan siya ng malamyos na halik.

I circled his neck with my arms as I began to feel his hard erection bumping against my thighs. He was groaning like a starving lion when I unbuckled his trousers. There was a fusion of different emotions in his eyes, passion, hunger, zeal, rage, devotion, anticipation and pleasure. His head slid down, nibbled my ears and plucked kisses around my clavicle as I wrapped his hot arousal with my hand.

He’s fucking wet already!

“Damn it, baby…” halinghing niya.

I closed my fist and felt the throbbing of his member inside my hand. Hindi ko na halos mapagtagpo ang aking mga daliri dahil sa angking taba ng kanyang kargada. Pinausog ko siya pa-abante sa akin hanggang sa marating ng kanyang tarugo ang aking bibig.

“Are you sure you can take it?” he asked before I could open my mouth.

On top of me, his eyes are blazing. I have swallowed his cock before so I don’t understand his point of asking me this. Instead of giving him an answer, I showed him a saucy grin and took his primitive maleness inside my mouth completely.

“H-HOLY FUCK!” he yelled in an unsteady voice.

My tongue skimmed his arousal, tension immediately built around his robust body. Pinagbuti ko ang paglabas-masok ng kanyang naghuhumindig na tarugo sa aking bibig. Pumipintig pa ito at pumupulandit ng ilang paunang katas na maagap kong sinalba gamit ang aking dila. It takes a skill to swallow him completely. And it takes determination to be penetrated by him.

Sa mga nagdaang minuto ay ganoon ang ginawa ko. He almost exploded a lot of times but I was controlling him so he won’t cum yet. Hindi siya nakapagpigil at hinatak niya pababa ang aking saplot at walang anunsyong ipinasok ang kanyang kargada sa aking makipot na lagusan.

“Oh shit! Blade!” napaungol na lamang ako sa hapdi ng kanyang pagpasok. My virgin hole isn’t used to his size yet so I need him to take it slowly. But then I remembered that I’m no longer a virgin so he can do it fast na pala. Oh lord!

“I’m sorry. There’s still alcohol in my system but I will try to do it gently.” aniya, init na init na dahil sa pawis na tumutulo sa kanyang katawan. I just don’t know what is his definition of ‘gentle’ but I hope he can do it that way.

“I don’t know why I’m having sex with a drunk.” Sa sinabi kong iyon ay mabilis na lumipat sa akin ang buong atensyon niya kung saan napansin ko ang gulat na rumehistro sa kanyang mukha.

“I’m not drunk.” mabilis niyang pagtatanggol sa kanyang sarili.

“You just said you still have alcohol in your system, gov.” pambabara ko. Ginamit ko ang pagkakataong iyon upang indahin ang kirot ng pagkakapasok ng kanyang ari sa looban ko.

“Stop calling me like that.” Ngayon naman ay nakasimangot na siya. I couldn’t help but to purse my lips because he looks so adorably pissed right now.

“Like what? Gov?” mas lalong bumagsak ang kanyang mga labi. He looks so pissed but harmless at the same time. I know he’s sober but still, he’s not mentally lucid for this conversation.

“I feel so old whenever you call me like that. Call me by my name or call me just like how you used to call me before.” He was half-pouting his lips but then he started to create a rhythm inside me. Napaisip ako sa kanyang sinabi. Just like how I used to call him before?

Does he mean, daddy?

Gumalaw ako at nagpalit kami ng posisyon, ako na ngayon ang nasa kanyang ibabaw. I have all the power now to maneuver him. He didn’t have the strength to make an argument so I took control over him.

“Then let me do the work, daddy…” I whispered seductively and put my hands above his sweaty chest.

I was about to grind above him when we heard a phone vibrating on the dashboard. It was his phone and the screen was flashing with someone’s name on it, calling. Without hesitation, I grabbed his phone so I could read the name of the caller. The name was not familiar so I showed him the screen of his phone with my questioning eyes.

“Who’s Riley?”

At split second, I saw panic in his eyes as he stole the phone from my hand and swiftly declined the call.

“Nothing.” He assured but I was already bothered by how strange he acted. I want to convince myself that it was nothing like what he said, but the idea of history repeating itself is messing up with my head. And if it really was nothing, he shouldn’t have acted like that, like he was hiding a secret.

“You’re hiding something from me, Blade. Who’s Riley?” I asked again, with more audacity this time because I’m so tired of all the lies. The lies and secrets that ruined what we had before and I hope it won’t this time.

Chapter 62 [War]

I took the shot glass and drank it. Agad na gumuhit ang alak sa aking lalamunan kung kaya’t napapikit ako ng ilang segundo. Mariin akong nakatulala sa basong ininuman ko nang mapagtantong ikalimang shot ko na iyon.

“Anong meron at naglalasing ka ngayon?” napalingon ako nang marinig ang boses ni Cooper sa aking gilid.

We were both sitting on a stool in front of the bar somewhere in Taguig. Kaarawan ngayon ng bestfriend kong si Cooper kaya naman wala akong takas nang ayain niya ako rito sa isa sa mga pamosong bar upang ipagdiwang ang kanyang kaarawan.

“I’m not. It’s just cocktail.” katwiran ko nang muling tawagin ang bartender upang salinan ng panibago ang aking baso.

Masakit sa tainga ang lakas ng tugtog sa dancefloor, idagdag pa ang hiyawan ng mga taong lango na sa alak ngunit nakikipag-indakan pa rin sa saliw ng elektronikong tugtugin. Aside from us, kasama rin namin ang aking mga staff na kanyang inimbita dahil motto niya ang ‘the more the merrier’. All of them are having fun while I was sitting alone a while ago, not until Cooper joined me.

“Kahit na. Nag-away ba kayo nung boyfriend mo?” pilit niyang tanong, sinasabayan ako sa pag-inom ngunit kasisimula pa lamang niya dahil abala siya kanina sa pakikipaglandian sa mga afam na nasusungkit niya.

“Boyfriend? As if!” pagak akong tumawa at saka tinungga ang alak sa aking baso. Ngayong wala pa nga akong boyfriend, stressed na ako. Paano pa kaya kapag meron na ulit?

“What’s stopping you from making Carson your boyfriend?” kuryoso niyang tanong. Ilang beses na niya akong natanong niyan pero hindi ko lagi masagot. Hindi ko rin naman kasi alam ang isasagot. Carson is the perfect ideal boyfriend, what’s stopping me? What’s wrong with me?

“Coop, do you become friends with your exes?” instead of giving him an answer, I threw him an out-of-the-blue question. Tumigil na muna ako sa pag-inom at binalingan siya ng tingin, interesasong mapakinggan ang opinyon niya.

“I don’t think so. I haven’t tried it. Bakit mo natanong? May ex ka bang gusto mong kaibiganin?” he raised an eyebrow at me, teasing me with a silly grin on his face.

“No. Nothing. J-Just.. forget it!” I rolled my eyes and called the bartender again for another shot.

I might drunk now since I have these whirling thoughts inside my head. Kung ipagpapatuloy ko ito, baka ma-weirdohan na sakin itong bestfriend ko.

“Wait, how many boyfriends did you have? Because I have four. And all of them were assholes.” muli ay napabaling ako ng tingin sa aking kaibigan.

I didn’t know about that part. He was my bestfriend when we were still in medschool and until now, but it seemed that there are so many things about each of us that we didn’t know about, gaya nalang nito. Hindi ko alam na nakarami na pala siya ng ex-boyfriends samantalang ako ay isa pa lamang at hanggang ngayon ay pinasasakit pa rin nito ang ulo ko. How come I looked more stressed than him?

“Just one.” I answered, shrugging my shoulders as memories from the past flashed on my mind. I only have one pigheaded ex, and that is the governor of this city and Olli’s big brother so no matter how I want to bury and forget him, I don’t know how and where to start.

“Are you serious? So si gov lang pala ang nakatuhog sa perlas ng silanganan mo?” I rolled my eyes at him again but thinking about his last question, that threw me offguard. Well, he’s not the only one that I had sex with. “At kung tanging siya lang ang ex mo, ibig sabihin siya ang tinutukoy mo na gusto mong kaibiganin?”

“I never said that.” iiling-iling kong bigkas.

“But you’re thinking about it?” dagdag na tanong niya. Bakit naging interrogation na itong pag-uusap namin?

Humigpit ang pagkakahawak ko sa aking baso.

“Hindi rin. I don’t want to be friends with him.” mataas ang kompiyansa kong tugon. Besides, I don’t see it happening.

“You don’t want to be friends with him because?” I glared at his crazy follow up question.

Pinagpapawisan na ako hindi dahil sa init pero dahil sa panggigisa niya sa akin ng mga tanong. Hindi naman kasi ako bawang o sibuyas para gawin niya iyon. At isa pa, bakit ba ako kinakabahan sa ganitong uri ng usapan?

“Because I don’t want to. No further explanation. Ex is an ex and he will stay that way.” mula sa aking peripheral vision ay naramdaman ko ang panunuri niya ng tingin sa akin.

“Sabagay, may punto ka naman. You should not initiate any form of relationship with him because if you do so, it will just complicate things again.” aniya at saka niya tinungga ang vodka sa kanyang baso. “You’re just going to dig your own grave.” huli niyang bigkas.

I just made out with him last night. Will it complicate things between us again?

Lumaon ang gabi. Inihinto ko na ang pag-inom kanina matapos ang seryosong pag-uusap namin ni Cooper samantalang siya naman itong lasing na ngayon. Hindi ko na halos matanaw ang mga staff ko dahil nagkanya-kanya na sila o baka nakahanap na ng ibang kainuman. Ang natira sa aming table ay ako at ang bestfriend kong si Cooper.

“Look! Someone gave me this present! She said I’m gonna love it.” lasing na ang tono ng pananalita ni Cooper habang itinaas sa ere ang isang paperbag na may pulang ribbon pa.

“You’re drunk already, Coop. Why don’t we call this a night and go home?” suhestiyon ko sa kanya matapos tignan ang oras sa aking cellphone. It’s already eleven and it’s getting late, we still have work tomorrow.

“No. No! Harp, I’m telling you this gift is awesome! Mapapatirik daw ang mga mata mo kapag ginamit ito. You wanna see it??” I rolled my eyes at him and shook my head in disappointment. He’s really drunk.

“Okay, we’re going home. Cooper, I know today is your day but we need to get you home na.” pangungumbinsi ko sa kanya. Nginitian niya ako nang nakakaloko habang hawak-hawak pa rin niya iyong paperbag.

“Hulaan mo muna kung anong laman nitong paperbag. Clues are malaki, mahaba, mataba, at maugat! It starts with a letter D!”

I groaned impatiently because he’s insane. Hindi ko pinansin iyong paperbag na hawak niya at saka dinukot ang aking cellphone mula sa aking bulsa. I’m gonna call a cab for him. Habang abala ako roon ay hinila niya ang braso ko.

“Sige na, Harpie! Guess what’s inside this paperbag! Come on, don’t be a party pooper!” pangungulit niya at muling hinila ang braso ko dahilan para mapindot ko ang kung ano sa screen ng aking cellphone.

Huli na nang mapagtanto ko kung ano ang napindot ko.

Calling Blade….

“What the hell!” wala sa sarili kong sigaw nang mabasa ang kanyang pangalan. I immediately cancelled the call and sighed extravagantly, silently thanking that he didn’t pick up the call.

Pagbalik ko nang tingin sa aking kaibigan ay lupaypay na ito at nakatulog na sa couch. Parang kanina lang ay ang taas ng energy nito, ngayon naman ay bulagta na. Huminga ako nang malalim ngunit muli akong naputulan ng hininga nang mag-ingay ang aking ringtone para sa incoming call.

Blade calling….

The fuck. Hindi ko na malaman ang gagawin, hinayaan kong mag-ingay ang aking ringtone ngunit sa huli ay napakagat ako ng labi at sinagot na lamang ang kanyang tawag. I closed my eyes before opening my mouth.

“I’m sorry it was a mis-”

“Bakit ang ingay sa background mo? Are you in a club?” matigas ang tono ni Blade sa kabilang linya. He didn’t even let me finish and instead focused on the background noise.

I didn’t know this is still his number. Hindi ko kasi binura ang numero niya kaya nasa contacts ko pa rin.

“W-Wait, how did you know it was me?” I asked, intrigued that he didn’t bother asking who I was. Parang alam na kaagad niya na ako ang kausap niya.

“You’re in a club? At this hour?” tugon niya. Teka, paano ba kami magkakaintindihan nito kung puro kami bato ng tanong sa isa’t isa? At parang hindi niya naririnig ang mga sinabi ko, talagang pursigido siyang malaman ang kinaroroonan ko.

Sa huli ay mapabuntong hininga ako at napiling sagutin na lamang siya nang matino.

“Yes. Today is Cooper’s birthday. Naimbitahan lang niya ak-”

“Who the fuck is Cooper?”

Once again, selective hearing. Parang iyong pangalan lang ni Cooper ang napakinggan niya at ang iba ay hindi na. Nananadya ba ito?

“You know what, I was trying to tell you that this is a mistake. Aksidente ko lang na napindot itong numero mo. I don’t have anything to say to you, Blade.” sa wakas ay nasabi ko rin.

“I don’t care. Where are you?” pilit niyang tanong, inoobliga ako. Teka, ano bang pakialam nito kung nasaan ako? It’s not like he’s my boyfriend. Magsama sila noong Riley niya!

Damn. Nang maalala ko iyon ay para akong na-brainwash at nabalot muli ng iritasyon.

“Ibababa ko na ’to. Good bye!” lakas loob kong tugon, inignora nang tuluyan ang huling tanong niya.

“Putang-” hindi natapos ang mura niya dahil pinutol ko na ang tawag.

I waited for at least three seconds when his name popped up again on my screen. Bahagyang umangat ang isang sulok ng aking labi. I was right that he’s gonna call me back.

“Harper! Tangina nasaan ka ng-”

I just listened to his agitated voice and then hang up on him again. I grinned and felt contented with what I did. Sa puntong ito, natutunan kong minsan ay kailangan mo ring gumanti.

Boys are boys. Men are men. Dickheads will remain dickheads. And all you need to do is to step on their egos. Destroy their control. Ruin their power.

Nakapag-book na ako ng cab para kay Cooper. He’s still asleep and wasted on the couch. Maingay pa rin sa loob ng bar at habang mas lumalalim ang gabi ay parang mas lalo pang nabubuhay ang mga tao. Dumoble rin ang bilang ng mga tao sa paligid. Ilang beses ko nang nahuli ang titig ng ilang lalaki sa akin ngunit dinedma ko lamang dahil wala akong panahon sa kanila. Like what I said, boys are boys. Nagpapalit lamang sila ng kasuotan at mukha, ngunit ang ugali ay ganoon pa rin, iisa lang.

After ten minutes of waiting, dumating din ang cab ni Cooper. I was about to stand up when I noticed a pair of dark and menacing eyes on me. He was standing there in the crowd, his hand holding a phone, and the way he stares at me was enough to pin me down on my seat. It was as if I was electrified. Animo’y tumigil ang oras at kaming dalawa lamang ang maaaring gumalaw.

Napaawang ang labi ko.

“B-Blade…” kusang lumabas ang pangalan niya sa aking bibig. Napakurap ako at kinusot ang aking mga mata, ngunit pagmulat ko ay naroon pa rin siya at ngayo’y humahakbang na patungo sa aking kinaroroonan.

Sumikip ang aking paghinga.

Shit! How did he know I was here? Did he… Did he track me?!

“There you are.” mababa at may halong diin ang kanyang pananalita nang makarating sa aking harapan. “I don’t appreciate you hanging up on me, baby boy.” dugtong niya saka pinasadahan ng tingin ang aking kasuotan.

I was stunned on my seat while looking up at him. There is a raging storm in his eyes and the way his jaw moved sent shivers down my spine. His gigantic built is enormously fascinating and I even caught numerous people eyeing him like a candy, ready to lick and devour him. What the actual fuck?!

“Get up. We’re leaving.” mariing utos niya.

Hindi agad ako nakapagsalita. Saglit akong napabaling ng tingin sa aking kaibigan at saka ko lamang siya naalala! And the cab is already here!

“I-I have to get Cooper home first.” I said to him. Lumipat ang tingin niya sa lasing kong kaibigan at nang balikan niya ako ng tingin ay pinaningkitan niya ako ng mga mata. Nagsalubong pa ang mga kilay niya.

“Is this the motherfucker that I’m gonna kill?”

“Shut up. He’s my bestfriend for god’s sake.” I hissed in annoyance because instead of helping me, he just stood there and crossed his arms on his bulky chest.

Did I already mention that he’s just wearing a simple plain shirt? But damn, I can’t fucking understand how a simple shirt would be so sexy on him. Is it the shirt? Is it him? Or maybe is it just me sexualizing him?

“I don’t care if he’s your bestfriend or your pet. He’s still a guy.” napakunot ang noo ko sa sinabi niya. What does he mean by that? I took my time absorbing the real meaning behind his words when suddenly, Cooper opened his eyes and woke up.

“Where am I?” he asked himself. Blade sharply looked at him and then back at me. Nag-iigting na ngayon ang kanyang panga lalo na nang hawakan ako ng aking kaibigan.

“Coop, we’re gonna get you home okay?” this time, tumayo na ako upang buhatin siya ngunit sa isang iglap ay mabilis na naagaw ni Blade sa akin ang aking kaibigan at siya na mismo ang umakay dito. Muling nawalan ng malay si Cooper nang akayin siya ni Blade.

“I’m gonna kill him next time.” Blade murmured while he’s following my footsteps outside the bar.

Napairap na lamang ako sa ere at nang matanaw ko ang cab na naghihintay sa labas ay agad ko itong nilapitan.

“Ako na.” inagaw ko ang braso ni Cooper mula kay Blade upang ako na ang magpasok sa kanya sa loob ng cab. “Go home, Blade. Ihahatid ko si Cooper sa kanila.” ani ko nang hindi siya tinitignan mula sa labas habang iniaayos ko sa pagkakaupo sa passenger seat si Cooper.

“Kaya ko na ang sarili ko, Harpie. No need to come with me.” Cooper whispered in an almost fading sound. Hindi ko napansing gising na naman pala siya.

“But you’re already wasted!” I insisted.

“Don’t worry about me. Worry about him.” mahinang bulong niya saka ako kinindatan at inginuso ang maton na lalaki sa aking likuran. Yung totoo, lasing ba talaga ’to o naglalasing-lasingan?

Hindi pa man ako nakakasagot ay itinulak na ako ni Cooper palabas ng sasakyan at saka niya isinara ang pintuan. He just waved his hand at me before the cab headed off, leaving me alone with the man I never wanted to be alone with, not tonight.

Pinanood ko ang papaalis na cab hanggang sa maglaho ito sa aking paningin. I sighed afterwards but started to get nervous again with the intense presence behind me. I can almost hear and feel his breathing on my neck because of his proximity.

“Let’s go. Iuuwi na kita.” aniya saka ko narinig ang kalansing ng susi ngunit nanatili siya sa aking likuran nang hindi ko siya harapin.

“Hindi mo ako kailangang iuwi, Blade. May sarili akong uwian. I have my condo.” pangangatwiran ko ngunit imbes na nakatalikod pa rin ako sa kanya, siya na ngayon ang umikot upang magkaharap kami.

“Then I’ll give you a ride home.” mas maamo na siyang tignan ngayon hindi gaya kanina noong nasa loob pa kami ng bar kung saan parang papaslang siya anumang segundo.

My eyes travelled down to his shirt. Parang mapupunit na ang damit niya dahil sa laki ng katawan niya. He’s like extra-large so I don’t understand why he insists on wearing a medium sized shirt. He wasn’t flexing but the veins running on his forearms are disturbing.

“I can go home on my own, Blade. Umuwi ka na. Don’t you have other things to do? Why are you here anyway?” pahayag ko upang paalisin lamang siya.

Sa parking ay natanaw ko ang sasakyan niya. And the idea of getting in his car again reminded me of what happened the last time I was with him. At naiinis ako sa sarili ko dahil rumurupok ako pagdating sa kanya. This is so unfair. So as much as possible, I need him to leave me alone.

“Wala na akong ibang gagawin. Please baby, are you still mad at me?” I frowned and glared at him when he called me ‘baby’. Sinubukan niyang lumapit sa akin ngunit itinulak ko nang marahan ang dibdib niya.

“I’m not mad at you. I’m disgusted.” may pait sa aking boses nang bitawan ang mga salitang iyon. Lumamlam ang kanyang tingin sa akin, animo’y takot na takot akong hawakan dahil isa akong babasagin.

“What? Why? What did I do?”

Humalukipkip ako at nag-iwas ng tingin. I felt my head spinning for a moment and I realized that this is not the right time to talk about this. Medyo nakainom ako at baka kung ano pa ang masabi ko sa kanya. Sa huli ay nagpakawala na lamang ako ng pagod na hininga at saka pumayag sa kanyang gustong mangyari.

“Alright. I want to go home. Let’s go.” I murmured and walked towards the parking. Nalaman kong nakasunod siya sa akin nang marinig ko ang mabibigat niyang yapak.

“Hindi mo pa ako sinasagot, Harper.” pangungulit niya.

Huminto ako sa paghakbang upang harapin siya.

“Paano kitang sasagutin eh hindi ka naman nangliligaw?” diretso kong baling sa kanya ngunit tanging gulat lamang at pagkalito ang rumehistro sa kanyang mukha. Wait. What did I say again?

“I-I.. Well, it’s not what I was asking but…” nahihiya niyang tugon at hinimas pa ang likuran ng kanyang ulo habang pinamumulahan ng mukha.

“Forget what I said. Nagkamali lang ako nang nasabi.” mabilis kong pagbawi upang hindi siya mag-isip ng kung ano. Baka isipin niya okay sakin kung liligawan niya ako. And besides, hindi naman ito ang original topic namin.

Nabasa ko ang kalungkutang sumakop sa kanyang mga mata. Ilang segundo pa ay napangiwi siya habang mapait na nakatingin sa akin.

“Wala na ba talaga akong pag-asa sa’yo?” may hinanakit akong nahimigan sa kanyang tono nang sabihin niya iyon.

My heart hurt at the sight of him.

Hindi niya ako hinintay na makasagot. Umikot siya sa sasakyan at pinagbuksan ako ng pintuan upang makapasok ako. I felt guilty all of a sudden by turning him down. Well, I always turn him down. But this time, he looked so devastated and broken. And it’s my fault.

I was about to hop inside the car when I remembered something. Para akong may nakalimutang dalhin.

“What is it?” he asked when he noticed my hesitation.

“I think I forgot something.”

“May naiwan kang gamit sa loob? What is it? Let me get it for you.” pagprisinta niya ngunit pinigilan ko siya at saka bumaba ng sasakyan.

“It’s okay, Blade. Ako na.” utos ko at saka siya nilagpasan upang bumalik sa loob ng club.

Hinilot ko ang magkabilang sintido ko habang binabagtas ang daan pabalik sa loob. Maingay pa rin at puno ng usok. The middle part of the club is illuminated because of the dancing lights while some parts are dimmed. Nang makabalik ako sa aming table kanina ay natanaw ko ang paperbag sa sahig sa tabi ng circular table. I took it and noticed that it was a bit heavy. Ibabalik ko na lamang ito kay Cooper bukas sa clinic.

“Hey, is that yours?” bago pa man ako tumalikod ay narinig ko ang boses ng isang lalaking pumigil sa akin. He’s sitting on the same table we took a while ago and he’s looking at the paperbag I was holding.

“No. I mean, sa kaibigan ko ’to. Naiwan lang kaya binalikan ko.” tamad kong tugon dito bago siya tinalikuran upang lumabas na ngunit nagulat ako nang bigla siyang humarang sa daanan ko.

“Are you sure? Where’s your friend, though?” dahil magkalapit kami ay naamoy ko ang alak sa bibig nito. Amoy usok din siya ng sigarilyo.

“He’s gone. Excuse me, I need to go.” akmang lalagpasan ko siya ngunit humakbang siya at muli akong hinarangan. He smirked as he looked at me from head to toe.

Narinig ko ang tawanan sa table na pinanggalingan niya.

“Not so fast. It’s too early to leave.” by the time he said this line, I knew what he’s up to.

“Vin, pakawalan mo na ’yan! Ayaw yata sa’yo!” narinig kong komento ng isang lalaki sa table nila.

“Fuck off! We’re just having a little talk.” sabat niya sa kaibigan bago muling ibinalik sa akin ang atensyon. “You’re new here, what’s your name?” he asked.

“I don’t owe you my name. Let me go.” matapang kong sagot ngunit mas lalo akong nairita nang agawin niya ang paperbag sa aking kamay. “Hey! Akin na ’yan!”

“Let’s have some fun first, shall we? But I need your name or…” he raised the paperbag and bit his lower lip. Base sa malikot nitong mga mata at sa kanyang pananalita, lasing na ito.

I’m tired and I just wanna get some rest. Inikutan ko siya ng mga mata at pumayag na lamang sa gusto niyang mangyari. “My name’s Har-”

“Do we have a problem here?” natigagal ako sa aking kinatatayuan nang marinig ang malalim na boses ni Blade. And suddenly, I saw his huge figure behind the stranger in front of me. Nakatingin ako sa kanya pero nakatitig siya roon sa lalaki.

“What are you? A bouncer?” pagak ang tawa ng lalaki nang pagmasdan si Blade. Muntik na rin akong matawa kung hindi lang niya ako sinamaan ng tingin.

Blade took a step forward. “You’re messing with the little boy here. We don’t accept that kind of behavior inside the club.” he stated, I was amazed that he really acted like a bouncer in front of this drunk stranger. But did he just call me a little boy?

“And don’t take what is not yours. Give me that.” utos niya pa at walang sabi-sabing ibinigay ng lalaki ang paperbag sa kanya. “Now, go back to your table and keep your hands to yourself.”

The stranger didn’t look amused with Blade ordering him but he didn’t have any other choice but to obey. Nang lubayan ako ng lalaki ay binalingan ako ng tingin ni Blade.

“You. Let’s get out of here.”

Nang makalabas kami ay hindi ko mapigilan ang sariling mapangisi dahil sa nangyari. It was so smart of him to use that opportunity and teach that asshole a lesson. Blade is silently walking beside me and his aura is getting darker.

“Why don’t you apply as a club bouncer? Bagay pala sa’yo eh..” I teased when we were at the parking lot. Seryoso ang kanyang mukha at parang hindi natutuwa sa aking suhestiyon.

“Mas bagay tayo…” sa sobrang hina ng kanyang bulong ay hindi ko iyon nakuha ng buo.

“Anong sabi mo?” I asked filled with curiosity but he just opened the car door for me again.

“Nothing. Pumasok ka na sa loob at nang maiuwi na kita. Sumasakit ang ulo ko sa’yo, eh..” hindi pa niya tuluyang isinara ang pintuan at nanatili roon ng ilang segundo. “Para lang sa paperbag na ’to, ibibigay mo ang pangalan mo sa kung sinu-sinong lalaki?”

Matalim ang tingin niya sa akin habang hawak iyong paperbag. Well, ano naman kung malaman ng iba ang pangalan ko? Is that a big deal?

“Akin na nga ’yan!” pagalit kong kinuha sa kanya ang paperbag. “I don’t need your help. Kung hindi ka dumating, makukuha ko rin naman ’to.”

“Kung hindi ako dumating, baka mas lalo kang nabastos doon!” aniya sa marahas na tono. Mabilis ang kanyang paghinga habang nakatitig sa akin.

“Ano bang pakialam mo kung mabastos nga ako??”

Mas lalong nagdilim ang kanyang mukha dahil sa sinabi ko. Ang sinasabi ko lang naman, kung sakali ngang mangyari ’yon ay kaya ko namang protektahan ang sarili ko. Hindi ko siya kailangan.

Humakbang pa siya palapit hanggang sa ikulong niya ako sa pagitan ng kanyang mga bisig. Ang isang kamay niya ay nakatukod sa dashboard habang ang isa ay nasa gilid ng aking upuan. Naririnig ko ang marahas at malalim niyang paghinga habang pilit akong umiiwas ng tingin sa kanya.

“Look at me.” he ordered.

Hindi ako sumunod. Nanatili sa harapan ang aking tingin. Ilang saglit pa ay narinig ko ang pagbubuntong hininga niya at saka niya hinawakan ang aking baba upang ibaling ang aking mukha sa kanya. There, I met his pair of eyes filled with rage and desire.

“You fucking turn me on.” he mouthed in his gruffy voice. There was no humor in his eyes though so I can’t understand what he meant by that.

“W-What?”

“I said you fucking turned me on. I’m just…” he licked his bottom lip quickly and adjusted his eyes on me. “I’m waiting for it to go down.”

“Waiting for what? Go down? Anong pinagsasabi mo, Blade?” gulong-gulo na ako dahil hindi ko malaman ang ibig niyang sabihin. Nang bumaba ang tingin niya ay sinundan ko iyon at napasinghap ako nang matanaw ang bukol sa kanyang…

“Damn it!” he hissed.

“W-Why is that….” hindi ko na naialis ang tingin ko roon sa gitna ng pantalon niya.

We were in a serious conversation and then this will happen? Wala ba itong pinipiling lugar? Bakit dito pa? At isa pa, wala naman akong ginagawa sa kanya para malibugan siya! Kaya bakit tinitigasan siya?

“It’s because of you.” aniya, sinisisi ako dahil sa nangyayari sa kanya.

I shot my eyebrows and glared at him. Bakit naging kasalanan ko? It should be his fault! Siya dapat itong may kontrol sa sarili niya!

“And now you’re gonna blame me you perv!” dahil sa inis ko ay hinampas ko siya. Hinablot ko ang paperbag sa aking lap at ginamit iyon upang saktan siya.

“Goddamn it, baby! I’m not blaming you! Fuck!” nahirapan siyang umilag sa mga hampas ko dahil nagfofocus pa rin siya upang pakalmahin ang kanyang sarili.

Hanggang sa masira ang paperbag at isa-isang naglaglagan ang laman nito sa paanan niya. Sabay kaming napatingin doon at nagulat ako nang malaman kung ano ang mga iyon. I heard Blade’s silent curses upong seeing it and with the way he looked back at me, I know I’m so doomed.

This will definitely start a war.

“Jesus christ! So you went back inside the club just because of these?!” para na siyang bulkan na sasabog habang pinagmamasdan ang mahahabang bagay sa kanyang paanan. Iba-iba pa ang kulay ng mga iyon at magkakaiba ng haba at taba.

Literal na nalaglagan ako ng panga at hindi malaman ang magiging reaksyon.

Damn it, Cooper! Bakit hindi mo sinabing dildo pala ang laman nitong paperbag?!

Chapter 63 [Miss]

It has been fifteen minutes since he started the engine and drove off from the club’s parking lot. Fifteen minutes of complete silence while he’s maneuvering the steering wheel with his strong robust arms with a hard expression on his face. He certainly looks pissed and here I am on his shotgun seat, trying to keep my composure and cautiously not making any sudden move that might stir up his attention.

Kanina pa siyang hindi umiimik. Nanatili sa iisang linya ang kanyang mga labi, ang kanyang noo’y nakakunot at ang mga kilay ay nais nang magsalubong. Wala akong ibang magawa kundi ang magpakawala ng malalim na buntong hininga habang palihim siyang inoobserbahan.

A vein popped out on his forearm when he pulled the gearstick and changed into lower gears, slowing down the speed of the car. Napansin kong wala nang masyadong sasakyan ang sumasabay sa amin kung kaya’t maluwag na maluwag ang daan.

I wanted to talk to him so bad, and explain to him about the dildos but he shut me off when I first tried to open my mouth. Nahabag ako pero kalaunan ay napagtanto kong wala naman akong utang na eksplenasyon sa kanya. I don’t owe him anything. Even if those toys are not mine, still I’m not responsible for what he thinks about me because he’s responsible for his own thinking.

“Blade, are we really not gonna talk about what happened?” I tried for the second time, binabaan ko ang tono ng aking boses upang hindi ito magtunog na parang galit.

Habang tumatagal ang katahimikan ay mas lalo lang lumalala ang mga kaisipan ko. Hindi ko tuloy malaman kung anong tumatakbo sa isip niya ngayon, kung maganda at inosente pa rin ba ako sa paningin niya o hindi na. Ang tanging alam ko lang ngayon ay hindi siya nasiyahan sa kanyang nasaksihan kanina.

“About what?” my heart almost jumped out of my chest when I heard him speak, finally. Tamad na niya ngayong minamaniobra ang manibela gamit lamang ang isang kamay habang ang isang braso ay ipinahinga niya sa nakabukas na bintana.

Naramdaman ko ang marahang pag-ihip ng hangin sa aking mukha na kasing lamig din ng kanyang pakikitungo sa akin.

“A-About what’s inside this paperbag.” kabado kong tugon at saglit na pinasadahan ng tingin ang paperbag na nasa ibabaw ng aking mga hita.

The car temporarily haulted when we saw a red light. Wala pa ring ibang sasakyan maliban sa amin at wala ring tao sa labas ngunit kahit na ganoon ay malugod pa rin siyang sumusunod sa mga patakaran.

“You mean your toys…” he murmured in a mocking way. Napangiwi pa siya pagkatapos banggitin iyon, animo’y may pait siyang nalasahan sa kanyang bibig.

“It’s not toys.” paglalaban ko dahil hindi niya naiintindihan.

At dahil nakatigil ang sasakyan ay nagkaroon siya ng pagkakataon na dapuan ako ng tingin. Ngunit halos magsitayuan ang lahat ng balahibo ko sa katawan nang makitang nanlilisik iyon. Ano bang ikinagagalit nitong gobernador na ito? Ngayon lang ba siya nakakita ng dildo?

“So what do you call it, huh?” panunuya niya, may mapanganib na tono sa kanyang boses na parang babala na dapat sumagot ako nang maayos kung hindi ay malilintikan ako. Kahit sa paraan niya ng pagtitig ay nakukuha ko ang kanyang ibig sabihin. I don’t know how I can do that but that’s not what matters right now.

“First of all, these are not mine. And second, I don’t play with it.” matapang at kompiyansado kong sagot dahil iyon naman ang katotohanan. It’s the truth and if he doesn’t accept it then it’s not my problem anymore.

He shook his head slowly. “I don’t understand why you had to get back inside the club just to get that if it’s not yours. Nothing makes sense.” pahayag niya.

“Because like what I told you, this is not mine. This is a birthday gift for Cooper. And th-” he cut off my statement and hissed at me angrily.

“And who the hell is Cooper?” he asked. Nalaglag ang panga ko dahil sa kabobohan niya.

Did he seriously forget about my bestfriend? He even helped me take him to the cab and then now he has no idea who is he? What the fuck is this? Selective amnesia? Is he shitting me right now?

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang pagsagot sa huling katanungan niya dahil nakakabobo siyang kausap. Why do hot boys have to be so dumb? Gwapo at masarap na sana eh, kung hindi lang utak talangka.

“Cooper is my bestfriend, ilang beses ko bang sasabihin sa’yo? The one you told that you’re gonna kill the next time, remember? That was Cooper!” napapikit ako dahil sa iritasyon. Habang nakapikit ay naramdaman ko ang muling paggalaw ng sasakyan, ibig sabihin ay green light na.

“So you gave him that as a gift? Is that how you give presents? Sex toys, Harper?”

I think I already lost my patience just now. Good job governor for making yourself sound stupid in front of me.

“Hindi ako ang nagbigay, Blade! May sinabi ba akong ako ang nagregalo? Binalikan ko sa loob ng club dahil naiwan niya!” nagtaas na ako ng boses, kung kanina’y kaya ko pang pigilan ang sarili ko, ngayon ay para na talaga akong bulkan na sumabog. “Ibabalik ko sa kanya bukas kaya ko kinuha!” dagdag ko upang mas maliwanagan siya.

I feel judged. Alam kong maharot ako at kaladkarin noon, pero never pa akong gumamit ng dildo! It sounds interesting but it’s not my thing. Besides, I want the real one and not the toy one.

He sighed profusely, defeated with my arguments.

“Take that thing out, Harper.” utos niya saka mabilis na sinulyapan ang nananahimik na paperbag na nakapatong sa ibabaw ng aking mga hita.

“Why would I? Hahanapin ’to ni Cooper sakin bukas kaya bakit ko itatapon?” gulong-gulo na ako sa mga desisyon niya sa buhay at hindi ko na malaman kung paano siya babalik sa dati niyang sigla. May lihim ba siyang galit sa dildo?

“Just…” he murmured but then he silently cursed and pulled the paperbag on my lap and threw it on the passenger seat. “Leave it there for now.” aniya, hindi ko na talaga alam kung bakit siya umaakto nang ganito.

“Galit na galit sa dildo..” bubulong-bulong pa ako habang palihim na umiirap sa ere.

“What did you say??” nalaman kong hindi niya narinig ng buo ang aking ibinulong nang sabihin niya iyon.

“Wala po, mahal na gobernador.” sarkastikong tugon ko sinabayan pa ng pilit na ngiti nang humarap ako sa kanya.

I almost shouted when the car suddenly stopped in the middle of a deserted road.

“Mahal mo ako?” he turned to me with his anticipating eyes but I was left with total confusion.

“Huh?” that was the only response I came up to. Subalit nang maalala ko ang aking huling salita kanina, napagtanto ko rin kung anong nangyayari.

“You just said it, baby boy.”

Seryoso ang emosyon sa kanyang mukha, walang bahid ng pagbibiro. Nag-alinlangan tuloy akong baliin ang sarili niyang interpretasyon sa aking sinabi kanina.

“Ang sinabi ko mahal na gobernador. Hindi ko sinabing mahal kita.” prangka kong paliwanag ngunit nakapagtatakang hindi nagbago ang emosyon sa kanyang mukha.

Matapos ang ilang segundong katahimikan, malalim siyang nagbuntong hininga at saka muling binuhay ang makina ng sasakyan. Walang sabi-sabi niyang ibinalik ang kanyang atensyon sa pagmamaneho habang ako’y napiling manahimik na lamang. Mabilis ang kanyang patakbo sa sasakyan hanggang sa hindi ko namalayan ang pagtigil namin sa harap ng isang pamilyar na tirahan.

“Why did we… stop here? Ang akala ko iuuwi mo ako?” nagtataka kong tanong habang pinapanood siyang hubarin ang kanyang seatbelt. Pagkatapos niya ay isinunod naman niya ang aking seatbelt.

“We’re home.” tipid niyang tugon, ilang dipa lang ang layo ng mukha sa akin. Humigpit ang aking dibdib at napakapit ako sa ilalim ng aking upuan.

“This is not my home, Blade.” I rolled my eyes when he just gave me a smug look.

Napanguso ako dahil nararamdaman kong isa na naman ito sa mga diskarte niya.

“Can I kiss you?” paghingi niya ng permiso habang palipat-lipat ang tingin sa aking mga mata at labi.

“No. Take me home, Blade.” pagmamatigas ko.

Hindi ko kayang huminga nang maayos kung ganitong ikinukulong niya ako sa pagitan ng mga mala-troso niyang braso. Kahit siguro tangkain kong umeskapo ay malabong mangyari dahil isang hawak niya lang ay kaya niya akong panatilihin sa aking kinalulugaran.

“Then it’s a no as well. I’ll take you home tomorrow first thing in the morning. Spend the night here for now.” pahayag niya at saka binuksan ang pintuan sa aking gilid upang makababa ako. Ngunit nabasa niya sa aking mukha ang hindi ko pagsang-ayon sa sinabi niya. “Come on, Harper. Huwag nang matigas ang ulo.” dugtong niyang mas ikinainis ko.

“Stop treating me like a child. I’m not a kid anymore!” nabanggit ko dala ng iritasyong nararamdaman para sa kanya.

I heard how he controlled his laugh. Napangiwi siya at naging mas marahas ang kanyang tingin.

“I know you’re not. A child won’t go to bars at night and play with sex toys. No need to remind me, baby boy. I’m very much aware of your maturity.” prangka niyang tugon na mas lalong nagpalalim ng galit ko sa kanya.

“You know what, gov? Fuck you!” bulyaw ko sa kanya pero hindi man lang siya natinag.

“And a child don’t curse. We need to do something with that mouth of yours.” aniya, may kahina-hinalang ngisi sa kanyang labi.

Gigil na gigil ako sa kanya. Gusto ko siyang saktan pero imposibleng maisakatuparan ko iyon sa lalaking katulad niya. Baka ako pa ang masaktan kapag ginawa ko ’yon.

“Ngayon, bababa ka o dito kita patutulugin?” pananakot niya.

Nagpupuyos ako sa inis ngunit wala rin akong nagawa kundi ang sumunod sa kanya. This pigheaded governor is really using his position and power to control me and do what he wants with just a snap of his fingers.

Nang bumaba ako ay sumunod naman siya. He pulled his keys out on his pocket while keeping a watch on me. Pumasok kami sa loob ng kanilang bahay. I took a step inside and wondered if his father is here because I don’t think I’m in the mood to talk to him.

Walang tao sa kanilang sala. Of course, it’s already late. Nag-angat ako ng tingin sa wall clock at nalamang ala-una na ng madaling araw. Mabuti na lamang at gantong oras ako napadpad dito, hindi ko kasi kayang harapin si Tito Henry matapos ang huling pagkikita namin.

Nang mapansin niyang nakatunganga lang ako sa gitna ng kanilang sala ay tinawag niya ako at doon ko nalamang nasa hagdan na siya, paakyat sa ikalawang palapag.

“Are you coming or not?” he asked, his hands on his pockets. The cloth of his shirt is perfectly hugging his mesomorphic body. Damn it. I have to stop fantasizing about him.

“To where?” I raised an eyebrow at him, confused with what he wanted to happen.

“To my room.” mabilis niyang sagot.

That’s ridiculous. I plan to spend the night here but not exactly in his room. No, no, that’s not going to happen. What we did the last time inside his car was a mistake. And I’m not going to have sex with him again no matter how good it feels. Walang mangyayaring jugjugan ngayong gabi.

“Don’t you have a guest room?” I asked in a serious tone, letting him get the hint that I’m not going to sleep with him.

“What’s wrong with my room? Maluwag ang kama at malamig pa. Walang aircon ang guest room, maiinitan ka.” bumaba siya ng ilang baitang sa hagdan at saka isinandal ang tagiliran doon habang nakahalukipkip ang mga braso.

“I don’t care. I’m not going to have… I mean, I’m not sleeping with you.” I wished for him to get my point but the way his forehead creased made me feel that we’re not in the same page.

“Are you thinking that we’re going to have sex tonight?” lakas loob niyang tanong kaya nakaramdam ako saglit ng kahihiyan at napalingon pa sa paligid dahil baka may ibang nakakarinig sa aming usapan.

“N-No! In your dreams!” napatawa ako ng pagak upang hindi ako mahalatang ganoon nga ang linya ko ng pag-iisip. “Lead me to the guest room, Blade. Gusto ko nang magpahinga.”

Hinilot ko ang aking magkabilang sintido at dinama ang mahinang pagpintig ng aking ulo. Marami rin akong nainom kanina kaya naman gusto na ring bumagsak ng aking mga talukap.

“There’s no guest room.” nabagabag ako sa sunod niyang sinabi. Ano raw? Walang guest room? Joke ba ’yon?

“You just said na walang aircon ang guest room so how come there’s none? Blade, pinaglololoko mo ba ako?” napahilot ulit ako sa aking ulo dahil mas lalo itong sumakit dahil sa kanya.

“There is.” muli niyang tugon at ako’y muling naguluhan. “Pero ginawa na naming tambakan ng mga lumang gamit dahil ’di na nagagamit.”

“I believe you have other guest rooms?”

Again, there is a smug look on his face. And I don’t understand how I got the idea that he’s tricking me.

“The only available room is mine. Take it or leave it.” pinal niyang bigkas at saka muling umakyat ng hagdan patungo sa kanyang kwarto.

Sinundan ko siya sa itaas dahil hindi ako makakapayag sa gusto niyang mangyari. Pabalang kong itinulak ang pintuan ng kanyang kwarto at pumasok sa loob.

“Hindi pupwed-” natutop ko ang aking dila nang matanaw ang kanyang malawak na likod. It took me a minute to realize the fact that he’s topless. “Where’s your shirt? Why are you fucking naked?” pabalang kong tanong kahit na hirap na hirap akong igawi sa iba ang aking mga mata.

Basa ang kanyang likuran dahil sa pawis ngunit ewan ko ba at mas bagay sa kanya iyon.

“I’ll take a quick shower. You can do your rituals here or pray or sleep or whatever you want to do.” he opened a cabinet and took out a clean white towel.

Before he opens the door to the bathroom, he gave me one final glance. “And you better be here once I get out from the shower. No escaping, you know what would happen.”

“Whatever.” inikutan ko siya ng mga mata at inismiran bago siya tuluyang makapasok sa loob ng shower.

I found his king-sized bed in the middle and sat on the edge of it. Hinubad ko ang aking sapatos, nang matanggal ang medyas ay hinaplos ko ang aking mga paa at hinilot ang mga ito. His whole room reeks of his scent, very masculine. May ilang abstract painting ang nakasabit sa pader, sa isang banda ay may dumbbells akong nakita. Sa kabilang banda ay may desktop at mababang bookshelf.

Ilang minuto ang nakalipas nang bumukas ang pintuan ng banyo. Animo’y may usok na kasama nang lumabas siya galing doon. Ang puting tuwalya ay nakatapis sa kanyang baywang, ipinilig niya ang kanyang ulo at sinuklay ang basang buhok gamit ang kanyang kamay. Dahil sa nakaangat niyang braso ay napagmasdan ko ang makapal na buhok sa kanyang kilikili.

Nakaramdam ako ng gutom kahit busog naman ako.

“You want to take a shower?” tanong niya habang naglalakad patungo sa harap ng kanyang closet.

“Wala akong damit na pamalit.” mahinang tugon ko, nakamasid sa kanyang likuran. He turned to me and threw some clothes at me.

“You can borrow mine for now. Ayos lang din kung hindi mo na ibalik. I want to lend you my underwear but I’m afraid it’s too huge for your size.” aniya, may bahid ng mapaglarong ngiti sa mga labi.

And why would he lend it to me? It’s personal and I think it’s unhygienic to lend underwears. Gaano man kalinis ang isang tao sa kanyang sarili, sa tingin ko ay hindi pa rin iyon magandang ideya.

“Do you have extra towel?” tanong ko nang tumayo ako. Nakasuot na siya ngayon ng isang simpleng manipis na sando nang harapin ko siya.

Nang pahiramin niya ako ng towel ay mabilis akong nagshower. Nagpapatuyo ako ng aking buhok nang lumabas ako ng banyo kung saan naabutan ko siya sa harap ng kanyang desktop, at mukhang may seryosong ginagawa roon. Nakapagbihis na rin ako kanina sa loob ng banyo, medyo maluwag ang damit na ipinahiram niya ngunit okay na ’to kaysa naman sa wala.

“Hindi ka pa ba matutulog?” nilingon ko siya habang nakaupo ako sa gilid ng kama, pinagmamasdan siya.

“Mauna ka na. Tatapusin ko lang ’to.” aniya at saka muling bumalik sa pagtitipa sa computer.

Even though it’s already midnight, he’s still working? Hindi niya ba pwedeng ipagpabukas nalang ’yan? Paano naman ako? Baliw ka, Harper! Wala nang kayo kaya huwag kang magdemand diyan.

“Where’s Bullet?” bulong ko habang inaayos ang pagkakabalot ng comforter sa aking katawan.

Mukha namang narinig niya pa rin ang boses ko dahil saglit siyang tumigil sa ginagawa at nilingon ang direksyon ko.

“He’s with his mother. But he’ll be back on Tuesday.” he answered and leaned his back on the swivel chair. Patay na ang ilaw at tanging ang lampshade ang nagsisilbing tanglaw namin upang maaninag ang mukha ng isa’t isa.

Tuesday? That’s two days from now. Kaya rin pala napansin kong wala rito ang anak niya ay dahil nakay Ate Catalina pala ito.

“Are you okay with the arrangement?” I asked in curiosity. Mabibigat na ang aking mga talukap ngunit pilit kong nilalabanan ang antok dahil gusto ko pa siyang makausap.

“Yeah..” pagod niyang sagot. “Besides, I’m always buried with work that sometimes I don’t have time with him. This arrangement benefits me in some way, though I miss him all the time.”

“I’m sure he misses you too…” nabanaag ko ang isang matamis na ngiti sa kanyang mga labi sa kabila ng dilim nang sabihin ko iyon.

“Yeah, like how I miss you..”

Iyon ang huli kong alaala ng gabing iyon hanggang sa tuluyan akong hatakin ng antok.

Maganda ang gising ko kinabukasan. Nalaman ko kung bakit nang magmulat ako ng mga mata. Nakalingkis sa aking buong katawan si Blade. Ang akala ko pa naman ay ang comforter ang nakayakap sa akin kaya maganda ang tulog ko, iyon pala ay ang lalaking ito lang pala.

Hinayaan ko ang sarili sa ganoong posisyon sa hindi ko malamang dahilan. Nakasiksik ang kanyang mukha sa aking leeg habang ang mga braso at binti ay mahigpit na nakayapos sa akin. May init na dala ang kanyang balat kaya hinayaan ko na.

“Sigurado ka bang ayaw mo munang mag-almusal tayo?” pilit niyang tanong nang nasa loob na kami ng kanyang sasakyan upang iuwi na ako.

“Hindi na nga. I’m fine and I’m not hungry.”

Hindi na siya umimik sa mga sumunod na minuto, napagod na yata sa pangungulit sa akin. Mas maaga niya sana akong maihahatid kung hindi lang ako nagtagal sa pag-alis ng pagkakalingkis niya sa akin kaninang paggising ko.

Wala pang isang oras nang marating namin ang tapat ng aking tinutuluyang condominium. Mabilis kong hinubad ang aking seatbelt at aktong pababa na nang huminto ako at harapin siya. I found him facing my direction, it looked like he’s waiting something from me.

“Thanks for the ride.” iyon lang naman siguro ang hinihintay niyang marinig sa akin kaya iyon lang din ang sinabi ko.

His face is a bit red down to his neck. Umawang ang kanyang mga labi ngunit ngumiti lang din naman siya pagkatapos.

“O-Okay…” he murmured before I hopped out of his car.

Nagmamadali akong umakyat sa aking unit. Kanina pa kasi tawag nang tawag si Kuya Evan dahil late na siya sa kanyang trabaho nang dahil sa akin. I took out my keys on my bag and opened the door to my unit.

“Finally!” iyon ang bungad ni Kuya nang matagpuan ko siya sa sala na karga si Baby Olli.

I called him last night to take care of our little baby brother because I wasn’t able to come home. Natanaw ko si Marites sa kusina na abala sa pagluluto kung kaya’t kinuha ko muna si Baby Olli kay Kuya upang kargahin ito.

“Where were you last night? Bakit hindi ka nakauwi?” kinunutan ako ng noo ni Kuya habang inaayos ang kanyang necktie. He’s already in his suit and tie, ang gwapo niya ngayon pero busangot ang mukha dahil sa pag-abala ko sa kanya.

“I was with Cooper and we were both drunk. I’m sorry Kuya, I owe you this one.”

Baby Olli looked like he just woke up and he was playing with his fingers. I kissed him on his cheek. I miss him.

“Yeah, like how I miss you..” biglang nag-replay ang boses ni Blade sa aking utak. Damn it. Stop thinking about him, Harp!

“No, it’s okay. I need to go now.” he stepped closer so he could plant a kiss on Baby Olli’s forehead to bid him goodbye.

I held Baby Olli’s tiny hand and waved it to him as he leaves the door. Humakbang ako patungo sa kusina habang karga pa rin si Baby Olli.

“Gutom na ba ang baby namin? Hmm? Marites, pinakain ba ’to ni kuya?” I was babytalking in the kitchen when I found her cooking some soup in the stove.

“Opo, ser. Nagmilk na rin siya kanina.”

“Good. After mo diyan pakilinis nalang ang mga kalat sa sala.” habilin ko sa kanya, nakaramdam ako ng gutom nang maamoy ang kanyang niluluto.

I was about to get out of the kitchen when I heard a soft knock on the door.

“Saglit lang!” sigaw ko, iniisip kung ano maaari ang naiwan ni Kuya para bumalik siya.

Karga ko pa rin si Baby Olli habang tinatahak ko ang daan patungo sa pintuan. Without looking at the peephole, I pulled the door open but my mouth dropped when I saw who was standing in front of me, holding a paperbag in his hand.

“You left this in the car.” Blade muttered, giving me the paperbag containing the sex toys that I forgot, while his eyes fixed on the baby on my arms.

Oh shit.

Chapter 64 [Accident]

I have been spacing out for the past ten minutes. Still wondering if what I did is right. Ngunit kahit ilang beses ko man itong pag-isipang mabuti, wala pa rin akong makuhang matinong kasagutan.

“Good morning!” bati ng kararating na si Cooper na mabilis kong sinamaan ng tingin. “Oh? Ang aga-aga, nakasimangot ka riyan.” puna niya at hindi maitago  ang multo ng ngiti sa kanyang labi.

Hinablot ko ang paperbag at hinagis sa kanya. Mabilis naman niya itong nasalo.

“Next time, don’t leave your things.” pangaral ko at saka siya tinalikuran.

I walked back to the counter and continued what I was doing earlier. Bukas na ang clinic ngunit wala pang kahit isang customer ang pumapasok kaya inabala ko muna ang sarili sa pagcheck ng inventory.  Sinundan ako ni Cooper bitbit ang kanyang paperbag.

“Sorry, my bad. You know I got so drunk last night that I forgot about this. But thanks for taking care of my…” hindi niya tinuloy dahil muli siyang nakatanggap ng masasamang tingin sa akin.

“Your dildos, you mean?” prangka kong pagpapatuloy sa sinasabi niya at tinaasan ng kilay.

He tried his best to contain his laughter. Nagsilingunan ang ibang staff sa gawi namin dahil doon. I sighed and noticed some discrepancies with the list that I was reading.

“I was planning to tell you but you dismissed me. So paanong naging kasalanan ko?” pangangatwiran niya pa.

Habang nakatutok sa listahan ng inventory ay napahilot ako sa aking ulo. Blaming him for what happened last night won’t help me get over the situation. Kasalanan ko rin naman na binalikan ko pa iyon sa loob ng club. At kasalanan ko rin naman kung bakit sumulpot si Blade doon. The only person I have to blame is myself.

“So how was your evening last night? Muli bang natuhog ang perlas ng silangan mo?” he teased and by that time, we heard the bell on top of the entrance door signalling someone’s arrival.

“Shut up. Walang tuhugang nangyari.” I didn’t know why I sounded disappointed but reminiscing about what happened last night, it kind of makes me feel good.

Nothing happened. We just slept together in peace. Blade and I are always bound by sexual activities but last night was different. We just… cuddled, I guess? Even though hindi kami sabay natulog, pero paggising ko naman ay nakalingkis na siya sakin.

“Good morning.” naputol ang isipan ko nang marinig ang pormal na bati ni Diego.

Diego is in a clean cut making him look neat and very formal. Naka-puti siyang polo shirt at fit lang iyon para sa athletic niyang pangangatawan. The silver watch on his forearm sparkles when hit by the light. Agad na tumabi si Cooper upang bigyang espasyo ito palapit sa akin.

“Good morning, Mayor. Ang aga mo yata?” bati ko.

Looking at him is like breathing fresh air in the morning, calming and comforting. Noon pa man ay ganito na siya. I just don’t understand why I didn’t come to like him romantically before, or did I? Savannah and Parker had been telling me that Diego might have secret feelings for me but it wasn’t confirmed because he never confessed. Maybe he didn’t really like me at all.

Ano ba kasing tipo nitong si Diego?

“I just want to arrange a schedule. Cody has been sick. And I don’t have much time to take care of him.” paliwanag niya. Sa tabi niya ay napansin ko ang pananatili ni Cooper na mukhang sumesenyas sa akin na ipakilala siya sa kaharap.

If I remember it correctly, Cody is his pet dog.

“S-Sure. Anything I can do to help.” bigkas ko habang napapatingin pa rin kay Cooper. Hindi ko maintindihan ang mga sign language na ginagawa niya kaya kinunutan ko siya ng noo.

“Thanks, Harper.”

Dahil pilit na naaagaw ni Cooper ang atensyon ko ay napatingin na rin sa kanya si Diego. Diego’s expression tells me how confused he was from seeing my bestfriend’s awkward smile when he noticed the formal mayor looking at his direction.

“Good morning, mayor! My name is Cooper, one of the vet residents. It’s so nice to finally meet you.” masiglang bati ng aking kaibigan kay Diego at saka naglahad ng kanyang kamay na mariin lang na tinitigan ni Diego.

Diego ignored him and poured his attention back to me. Nalaglag ang panga ni Cooper sa nangyari. Diego neither return his greeting nor accept his hand.

“I’m gonna bring him around eight, is that okay?” baling niya sa akin, naghihintay ng aking pagsang-ayon.

Hindi agad ako makasagot sa katanungan ni Diego dahil hindi pa ako maka-get over kung paano niyang inignora ang eksistensya ni Cooper. Diego is usually a snob to the people he doesn’t know yet so I’m not sure if Cooper would approach him again the next time.

“That’s okay! Bring him anytime you want.” Si Cooper ang sumagot sa kanyang tanong at namangha na lamang ako sa sarkastikong ngiti sa kanyang mga labi. I know Cooper is pissed right now but Diego doesn’t have any idea about it, or doesn’t even mind it.

What is going on?

“I’ll go now.” paalam ni Diego at saka ako iniwan ng tipid na ngiti hanggang sa lisanin niya ang clinic na hindi tinatapunan ng tingin ang aking kaibigan.

I wanted to burst into laughter but Cooper’s distorted face kept me silent. Personally, I know Diego for years. And I can say that he’s very selective when it comes to befriending someone. Kapag hindi niya gusto, hindi niya talaga magugustuhan.

“Did he just completely ignore me?!” hindi makapaniwalang tanong ni Cooper habang pinapaypayan ang kanyang sarili.

I shook my head. My phone beeped for a text message but I ignored it when I saw Blade’s name on the screen. Palihim pa akong natawa dahil binago ko kagabi lang ang pangalan niya sa contact list ko.

Pigheaded Governor:

Busy?

“Paano naging mayor ’yun? Napaka-suplado!” dagdag na paninira ni Cooper dahil hindi siya makapaniwalang ini-snob siya nito.

Diego has the cold appearance but that’s only his facade. When you get to personally know him, he’s a genuine friend. You can always count on him and he’s gonna protect you at all cost. And one of the things I love about him is his loyalty as a friend.

“Hindi ka pa kasi niya kilala kaya ganun. Don’t judge him yet.” tugon ko upang kumalma na siya dahil sampung minuto na siyang hindi mapakali pagkatapos ng nangyari.

Cooper is good-looking. Mas makinis at mas maingat pa ito sa kanyang katawan kaysa sakin. It’s just that he’s like the usual gays in the bar who pay men to escort them.

“Kaya nga ako nagpakilala ’di ba, para makilala niya ako! Akala mo kung sinong gwap- well gwapo naman talaga…” mas lalo akong napailing sa biglaang pagbabago ng mood niya. Kung kanina’y iritado, ngayon ay nagpapantasya na ulit.

Lumaon ang araw. By eight, bumalik nga si Diego dala-dala ang alagang aso. Cooper on the other side, was silently cursing and badmouthing him.

“Kobe, pakidala si Cody sa loob. Salamat.” utos ko sa isang staff dahil hindi ko mautusan si Cooper gawa ng kanyang galit sa kliyente.

Napansin ko ang ilang butil ng pawis sa noo ni Diego. Mukhang marami pa siyang inasikaso bago makapunta rito.

“He hasn’t been eating a lot these past few days and I don’t know what’s wrong with him.” wika ni Diego habang pinapapirmahan ko sa kanya ang ilang dokumento.

Pinandilatan ko si Cooper upang manahimik siya sa isang tabi.

“Ganun ba? Sige, ako nang bahala sa kanya.” pinanood ko ang mahaba at may pagka-intrikanteng lagda ni Diego sa bawat papel habang pabaling-baling pa rin ako ng tingin kay Cooper na muli na namang sumisenyas sa akin.

Ilang beses akong napailing. Ngayon ay mas napagtanto ko kung bakit hindi magkakasundo itong dalawa. Napakalayo ng personality ng bawat isa.

“Cooper is my bestfriend. You know you can be nice to him.” nang banggitin ko iyon kay Diego ay saglit siyang napahinto sa paglalagda. Hindi siya nag-angat ng tingin at ipinagpatuloy lamang ang naudlot na pirma.

Hinintay ko siyang matapos. Binalikan ko ng tingin si Cooper na mukhang takot nang lumapit pagkatapos masungitan kanina.

“I don’t like him.”

Natigilan ako sa tipid ngunit makahulugang tugon ni Diego matapos ipasa sa akin ang mga pinirmahang papel. Namangha ako. In that short span of time, he already has a conclusion.

“Why?”

It didn’t took him a minute to give me an answer. Animo’y kumbinsido na siya sa kanyang desisyon na hindi niya gusto ang aking kaibigan at hindi na magbabago pa iyon.

“He’s….” he hesitated for a moment but continued eventually. “He’s too loud for my liking.”

Mabilis na natapos ang araw. Usually ay nagsasara na ako ng clinic ng alas-sais ngunit ngayon ay nagpaabot ako ng alas-otso upang tapusin ang gawain. There are night shift staffs na silang magbabantay sa mga hayop habang wala ako.

Nakalabas na ako ng clinic nang mapansin ko ang nakaparadang sasakyan sa tapat. Isang matangkad na lalaki ang nakasandal doon at dahil medyo madilim sa parteng iyon ay hindi ko gaanong maaninag ang kanyang mukha. Nakapamulsa ito nang humakbang palapit sa akin, napawi ang ngiti ko nang mapagtanto kung sino ito.

“I missed you…” binalot ako ng yakap ni Carson.

We haven’t been seeing each other for days. Aniya’y naging abala siya sa kanyang trabaho kaya nalimitahan ang kanyang pagbisita sa clinic. Ilang segundo akong nag-alangan ngunit sa huli ay niyakap ko na lamang din siya pabalik.

“I-I missed you too. Sorry, hindi ako naka-reply sa mga texts mo.” paumanhin ko ngunit matamis na ngiti lamang ang iginawad niya sakin.

Even though the main reason why I wasn’t able to respond to his texts is because I was with Blade.

“That’s okay, I understand you’re also busy with the clinic. What about we go and have some dinner tonight?” Carson looked so pleasing with his grey button down shirt, black trousers and black copeland shoes.

Hindi ako nakahanap ng dahilan upang tanggihan ang alok niya. Dahil malapit kami sa Bonifacio Global City ay sa Uptown niya ako dinala. We both agreed to have our dinner in Italianni’s because I was craving for pasta.

“So how’s your work?” I asked when we found our reserved seats.

I love the ambience of the whole place, it’s very cozy and the design is simple yet elegant. Most of the customers are business people. Halos puno na ang lahat ng tables at ang mga waiters ay hindi na magkanda-ugaga sa pag-si-serve ng mga pagkain.

“Heavy workload but bearable. How about you?”

Lumapit ang isang babaeng waitress upang kuhanin ang aming mga order. I ordered some pasta and fresh smoothie. Hindi naman ako masyadong gutom kaya unti lang din ang in-order ko.

“Maayos naman. Same routine. I didn’t know you were waiting for me outside. Sana nagtext ka para mas maaga akong nakalabas kanina.”

He licked his bottom lip and smiled. His foreign features are emphasized with the right amount of light. Tsokolate ang kulay ng kanyang mga mata at maging ang buhok ay nahahaluan ng kulay kape.

“I wanted to surprise you.”

Dumating ang aming pagkain. Nagkamustahan kami at nagkatuwaan nang ibahagi niya ang ilang masasayang parte ng araw niya. Carson is easy to talk to and I never felt pressured when I’m with him. Everytime I’m spending time with him, I feel light and joyful. Nakakalimutan ko ang mga problema ko kapag siya na ang kasama ko.

A whole lot different when I’m with the governor. With him, I’m feeling so many emotions. Mga emosyong kailanman ay hindi ko pinangarap na maranasan. Mga emosyong hindi ko kayang pangalanan isa-isa dahil naghalu-halo na.

“So how was the party last night?” he asked out of the blue making me pause from sipping on my avocado smootie.

Party? What is he talking about?

“I heard it was your friend’s birthday yesterday. I thought of coming but I was buried with work.” dugtong niya, napatango ako nang maintindihan ang ibig niyang sabihin.

“Uhh, yeah. It was fine. Nagclub lang kami for some fun. And Cooper, my bestfriend, got wasted so I had to deal with him.” pagku-kwento ko dahil ginanahan ako habang mariin siyang nakikinig.

I sipped on my smoothie again. Sa isang banda ay nagtaka ako kung paano niya nalaman ang pangyayaring iyon. I never texted him about the party or Cooper’s birthday celebration.

“I hope you had a good time. Did you go home by yourself?” he threw the question while wiping his mouth with the table napkin. He’s done with his meal and now he grabbed the bottle of wine and poured himself a drink. I didn’t know they serve wine here.

Napatitig ako sa kanyang mga labi. Kumikibot ito at hindi nabubura ang tamis ng ngiti roon.

“I-I booked a cab. Nakauwi naman ako nang maayos.” I secretly bit my tongue for the white lie there, unwilling to reveal what really happened last night and who I was with.

He asked another question but I didn’t hear it because someone’s presence stole my complete attention. Animo’y sumulpot nalang bigla ang katauhan ni Blade habang kausap niya ang dalawang matandang lalaki na mukhang respetado at may mataas na posisyon sa lugar ng kanilang trabaho.

Carson was able to follow my line of sight and when I noticed him looking at the governor’s way, I briefly closed my eyes and cursed myself. Carson knows that the governor is my ex-boyfriend. And catching me gazing at him would make him feel bad.

“I need some water.” utas ko upang maiwala ang kanyang pansin doon. Agad na nalipat ang kanyang paningin sa akin.

“A-Alright.” he stammered a bit before roaming his eyes around to look for a waiter.

What is the governor doing here? Is this a coincidence? Pero may iba siyang kasama. Baka tungkol sa trabaho ang pakay niya rito. Masyado naman sigurong lalaki ang ulo ko kung iisipin kong narito siya nang dahil sa akin. Ang ganda ko naman masyado kung gano’n.

Saglit akong lumingon sa kinaroroonan niya at nakitang abala pa rin ito sa kausap niyang mga lalaki. Carson failed to look for an attendant to give us some water so I decided to stand up. Bahagya siyang nagulat sa ginawa ko at tiningala ako.

“Ako na ang kukuha.” pagprisinta ko at saka inusog paatras ang aking upuan na naglikha ng impit na tunog. Pagbalik ko ng tingin sa direksyon ni Blade ay nagtama ang paningin namin at base sa gulat na rumehistro sa kanyang mukha, nalaman kong hindi niya rin inaasahan na magkikita kami rito.

“No, I’ll get it f-”

“It’s fine, Cars. Saglit lang naman, ako na ang kukuha. Don’t bother.” that stopped him from standing up and afterwards, he sighed and nodded at me.

Diretso ang lakad ko sa counter, buong pilit na itinuwid ang aking tingin upang hindi ito lumihis sa kinaroroonan ng gobernador. Nakahinga ako nang maluwag nang marating ko ang counter.

“Uhm, can I ask for a glass of water?” hinuli ko ang pansin ng isang babaeng nasa cashier at nang marinig ang aking hiling ay nginitian niya ako.

“Yes sir, one moment…” anito at saka pansamantalang iniwan ang kanyang post upang kuhanan ako ng tubig sa loob ng kanilang kitchen.

Itinukod ko ang aking magkabilang siko sa ibabaw ng counter habang hinihilot ang aking sintido. Harper, may dini-date ka na ngang iba pero kung saan-saan ka pa lumilingon! You should focus on your date! Just because your ex is here doesn’t mean you wil-

“I would like to make a payment.”

Natigil ako sa sariling kaisipan nang marinig ang boses na iyon sa aking likuran. The mere baritone voice and the intimidating presence surrounding me didn’t go unnoticed.

“Here’s your bill, gov.” ang lalaking nasa counter ang nag-abot sa kanya ng bill at dahil mas malapit ako sa lalaki ay nasa tapat ko ang iniaabot nito. Tinitigan ko lang iyon at walang balak na tumulong sa pagpasa nito. I don’t care, bill ko ba ’yan?

“Thank you.” Blade placed himself on my left side and took the waiting bill in front of me. Ngunit dahil nakaharang ako ay nasagi niya ang aking braso nang kuhanin ang bill. Nagdikit ang aming balat at para akong nakuryente dahil doon.

Nang sadya kong lingunin siya at makitang binabasa na niya ang nakadiktang halaga sa kanyang bill ay sinamaan ko siya ng tingin. Mas lalo akong nabalot ng iritasyon nang matanaw ko ang bahid ng ngisi sa kanyang mukha kahit wala sa akin ang mga mata niya. Nananadya ba ito?

“Here’s your glass of water, sir.” nakabalik iyong inutusang kong babae at inilapag ang isang baso ng tubig sa harapan ko.

Napailing-iling ako at napagtantong wala ring mangyayaring maganda kung papansinin ko pa siya. Umiikot ang mga mata ko nang hablutin ang baso ngunit dahil malamig iyon ay hindi sinasadyang dumulas ito sa aking kamay.

Narinig ko ang singhapan ng mga tao sa paligid nang bumuhos ang tubig sa gawi ni Blade dahilan para bumakat sa puting dress shirt ang kanyang maskuladong katawan.

“Sht. I-I’m sorry, dumulas sa kamay ko.” paghingi ko ng paumanhin at mabilis na nakaramdam ng hiya dahil sa kagagawan ko.

Hindi ko lubos na maintindihan kung bakit kahit na malamig na tubig ang bumuhos sa kanyang katawan ay parang umuusok ito ngayong tanaw na tanaw na ang bumabakat niyang abdominal muscles.

Hindi nakatakas sa aking pandinig ang ilang halinghing at ungol ng kababaihan sa paligid. Mga ignorante! Ngayon lang nakakita ng borta?!

“It’s okay…” he murmured as he wiped his wet shirt with tissues provided by the people in the counter.

Wala akong nagawa kundi ang panoorin siya sa pagpunas na ginagawa. Gusto kong tumulong pero nanaig ang aking pride na huwag siyang pansinin. Habang pinapahid ng tissue ang nabasang damit ay mas umiigting ang kanyang mga pandesal sa loob nito, mainit-init pa at naghihintay na madilaan.

What the hell, Harper?! Stop fantasizing about him!

“Where’s your comfort room?” Blade asked one of the waiters watching the scene. Dali-dali namang itinuro ng lalaking waiter ang direksyon patungong banyo, tulala pa sa naka-balandrang katawan ni Blade. Maging kalalakihan ay nabighani na sa kanya. What is happening in the world?

“What happened?” Carson asked in curiosity behind me.

Blade didn’t say any further and walked his way towards the comfort room. Takang-taka akong hindi niya ako binigyan ng tingin bago siya umalis. Not that I must be the in the list of his priorities right now, but it was strange enough for him to stop his teasing. Lalo na kaninang sinadya niya ang pagsagi sa aking braso. What is he plotting against me now?

“It was just an accident.” tugon ko kay Carson bago nagpasyang sundan ang gobernador sa loob ng banyo.

Chapter 65 [Deserve]

My fists were closed when I forced my feet to walk the way towards the comfort room, silently praying to some superior deity to give me enough courage. Hindi ko rin maintindihan kung saan nanggagaling ang guilt na nararamdaman ko ngayon dahil hindi ko naman sinasadyang matapunan siya ng tubig. Aksidente lamang ang nangyari. Pero hindi ba’t dapat pa siyang magpasalamat dahil tubig lang naman ’yun?

If I were still mad at him for the things he had done in the past, baka hindi lang tubig ang maisaboy ko sa kanya, baka pati mainit na kape. Iyong americano, para mas siguradong mag-iiwan ng mantsa sa damit niya. But of course, I’m not gonna do that. I’m not some psycho delusional ex. Nagkahiwalay man kami, ang mahalaga ay natikman ko siya.

Harper, do you hear yourself?

Stop. I need to refrain from objectifying him. This must be unfair to him. After messing with his shirt, now here I am sexualizing him in my head. Nasaan ang hustisya ro’n?

Huminga ako nang malalim bago pihitin ang seradura ng male comfort room. I felt the bullets of sweat trickling down my face. Literal na nakaramdam ako ng init. Looking at the door makes me think that it’s the entrance door to hell, and once I enter there will be no way out.

Before deciding to open the door, I rehearsed the apology inside my head. Something like “I’m so sherry geverner, hende ke senesedye.” or maybe something less suspicious than that. I know I’m at fault but I still don’t wanna lower my pride for him because I have already assumed he would just take advantage. Sa aming dalawa, alam kong ako ang mas marupok pero kahit na ganoon, ako pa rin dapat ang masusunod sa relasyong ito.

Relasyon?! Scratch that!

Maybe I’m the psycho delusional ex in my own story, after all.

Hindi ko na tinapos ang pag-eensayo ng aking sasabihin at taas-noong binuksan ang pintuan, imagining that I’m the aggravated protagonist in a fictional movie who’s gonna make his enemies taste the sweetness of his vengeance. Baby, I’m a nightmare dressed like a daydream nga sabi ni kumare.

Bumagsak ang nakataas kong noo at maging ang panga ay nalaglag sa sahig nang matagpuan ko siya roon sa tapat ng dryer, topless at hawak ang kanyang damit na itinatapat doon upang patuyuin. I cleared my throat and regain my composure, acting like seeing him naked didn’t affect me at all.

Sa dinami-rami kasi ng magiging ex-boyfriend, bakit ’yung ganitong uri pa?

He raised his head when he noticed me looking at him. Napaawang ang kanyang mga labi, animo’y pinipigilan ang pagsibol ng ngiti roon. Kumakapal na ang buhok niya nung mga nakaraan pero ngayon ay naka-buzzcut na siyang muli gaya ng dati. Napansin ko lang naman, hindi ko pinupuri.

“You need to take a piss?” inosente niyang tanong sa akin, hindi ko alam kung joke ba ’yun o ano. Bakit naman ako iihi? Siya ang pakay ko rito kaya kahit pumutok ang pantog ko, hindi ako iihi!

“I’m sorry for what happened. I didn’t mean that.” I know that didn’t sound like me but just to get this thing over with, I’m going to lower my pride for him.

Kapag alam kong kasalanan ko talaga, aakuin ko. Pero kapag hindi, aba magkaka-demandahan tayo.

I heard his heavy sigh. Maingay man ang tunog ng dryer pero naririnig ko pa rin kung may pagbabago sa kanyang paghinga. Slowly, he licked his bottom lip and took his shirt away from the noisy machine. Tuyo na yata, pero hindi niya pa isinuot.

“I know.” mababang tugon niya, iniingatan ang paghawak sa kanyang damit upang hindi ito magusot. Sa bawat marahang galaw niya ay napapairap ako sa ere dahil nasisilayan ko rin ang paggalaw ng kanyang biceps. Kung unggoy lang siguro ako, baka kanina pa ako naglambitin doon.

“What do you know?” naguguluhan kong tanong.

Kumibot ang kanyang nguso at saka seryosong tumitig sa akin na parang hinahalukay ang aking kaluluwa. I feel my body temperature rising up and more bullets of sweat ran down my face. Mainit kasi dito sa loob ng comfort room kaya ganoon, tsaka walang aircon kaya mas lalong uminit, ’yun lang ’yon.

“Alam kong hindi mo sinasadya.” I felt an ounce of relief from what he said but what he said next changed my mood quickly. “Kung sinadya mo, baka sa mukha ko nabuhos ’yung tubig.”

Aba gago ’to ah? Gusto niya bang makatikim ng masasakit na salita sa akin?

“Kung sinadya ko baka hindi lang tubig ang natapon sa’yo.” pambabara ko dahil sa inis. I shot my eyebrows at him, declaring a silent war with him.

“That won’t happen.” he sneered, acting so mighty and superior like there’s no chance of him losing in this competition. Competition?!

“It will. But of course, not right now, not in this room, and not in this situation.” I feel so savage at this very moment.

Natanaw ko ang pagpapakita ng ugat sa kanyang leeg, indikasyon na hindi niya nagugustuhan ang takbo ng aming usapan. Gumalaw ang kanyang braso at isinampay ang kanyang damit sa malapad niyang balikat, saglit kong nasulyapan ang katamtamang kapal ng buhok sa kanyang kili-kili. Pwede ba kasing magdamit muna siya bago kami magbangayan? Para naman patas!

“You just dropped your apology and now you’re trying to roast me again.” komento niya, hinuhuli ang malikot kong mata dahil saglit akong nawala sa konsentrasyon. Mainit kasi talaga. Bakit kasi walang aircon ang cr?

“No, I’m not. Did you hear me raising my voice? I’m super calm.”

Muli, lumilitaw ang ugat sa kanyang leeg. Napangiwi siya nang sarkastiko, iyong tipong natutuwa at naiirita sa parehong oras. I couldn’t help but notice his chest because the way he breathes right now is irregular, babagal tapos minsan ay bibilis.

“You’re calm?” hindi ko makuha ang punto ng kanyang katanungan pero sa huli ay napagtanto kong sarkastiko pa rin iyon.

“Yes. I’m always calm.”

Napalunok siya at saka iniwas ang tingin sa akin. So what happens now? This is not what I was expecting before I enter this room. Ang gusto ko lang namang mangyari ay humingi ng tawad sa kanya, pero hindi ko inaasahang mauuwi na naman kami sa away. I don’t really like the way he’s superior than me. But is it really his fault when he’s normally born an alpha? Maybe, I’m the one who needs to compromise.

“I’m sorry for making you uncomfortable.” aniya na nagpaangat ng aking ulo mula sa pagkakababa. Was I uncomfortable? I don’t even know. But saying sorry for things that’s not even his entire fault, that’s something.

Wala akong nakitang bahid ng pagbibiro o sarkasmo sa kanyang mga mata. Earlier I was ready to declare war with him but here he is now, laying down his weapons and wholeheartedly surrendering. Boys would do anything to save their ego but men like him know when to set it aside.

Nagdaan ang tatlong minutong walang umiimik sa aming dalawa, nabalot kami ng nakakailang na katahimikan hanggang sa ginamit niya ang oras na iyon upang saplutan ang kanyang hubad na katawan. The fabrics of his white dress shirt is thin that wearing it is almost close to being useless. Though it covers his body, still his extra massive physique is overpowering his shirt. Pero mas mabuti na ’yung may saplot siya kaysa wala, baka pa magkasala ang sinumang makakakita sa kanyang hubad ’pag lumabas siyang ganyan. I’m just looking out for others.

Pinanood ko siyang nahihirapang ikabit ang butones sa kanyang damit. I shook my head in annoyance upon his failed attempts so I walked towards him and closed our distance.

“Let me help you.” marahan kong hinatak ang kanyang kwelyo upang patigilin siya sa ginagawa.

Unang-una, sinuri at sinigurado kong walang gusot sa kanyang damit bago hinawakan ang butones sa pinakaitaas. I was concentrating with it but him staring at me isn’t helping me.

“Stay still.” I warned when I felt the movement of his hands on my back. “Next time, don’t wear shirt that isn’t your size. Wear something bigger.” pagpapayo ko upang iwaksi ang nakakailang na distansya ko sa kanya.

I heard his low chuckle. “So you’re saying I’m big?” he teased ambiguously. Huminto ako sa ginagawa at saka siya sinamaan ng tingin. Nagsisimula na naman ang gagong ’to.

“I’m saying you should wear what fits you, that’s all.” sa sinabi kong iyon ay mas lalong lumawak ang ngisi sa kanyang mukha. I don’t get why he’s enjoying this nonsensical conversation we’re having.

“What fits me?”

Nahirapan pa akong ikabit ang sumunod na mga butones dahil sa laki ng katawan niya. Hindi kaya lumiit ’tong damit dahil nabasa ng tubig? Posible ba ’yon? At isa pa, malamig na tubig ang naibuhos ko sa damit niya. Hindi ba kapag malamig, lumiliit?

I gave him a poker face.

“Kung hindi mo kayang paliitin ’yang katawan mo, i-adjust mo ang mga damit na sinusuot mo.” pangaral ko sa kanya, hindi ko na nasundan kung bakit naging big deal itong paksa namin. Napakaraming mas mahahalagang problema sa mundo na kailangang solusyunan pero heto at nagtatalo kami dahil sa sukat ng damit niya.

“Alright, boss.” tugon niya, nanatili ang ngisi sa kanyang mukha, ligayang-ligaya sa walang kwentang dahilan. “How come you still look adorable when you’re being this bossy, hmm?” dagdag niya na ikinagulat ko.

“Stop saying things that you don’t really mean, Blade.” pag-amin ko nang matapos ako sa huling butones. Tiningala ko siya pagkatapos kaya nagtagpo ang aming tingin.

“I meant what I said. You have always been adorable in my eyes, Harper. Walang nagbago sa pagtingin ko sa’yo.” aniya, mas nagiging seryoso ang tono ng kanyang boses.

I stayed standing in front of him no matter how much my knees wanted to crumble. My face was frozen, I couldn’t lift my lips or even frown.

“No. You’re lying.” I whispered like a reflex because how will I trust him when he wanted me gone years ago?

If his love for me didn’t change, how did he deal with those years that we’re apart from each other? Saka lang ba niya ako mahal kapag nakikita niya ako? Kapag kasama niya lang ako?

“I know you still don’t trust me. And I can’t change your mind instantly. But those years that we’re not together, it was a torture for me, Harper. It was my fault for pushing you away and until now it’s torturing me that even when you’re back here, I still can’t have you.”

I was stunned. Hindi ako nanghingi ng anumang eksplenasyon pero heto at kusa niyang ibinigay. Hindi na ako makapagsalita. Humakbang pa siya upang mas magkalapit kami. Dumapo ang isa niyang kamay sa aking likuran at ang isang kamay ay nasaking mukha, marahang hinahaplos ang aking pisngi.

“I tried to be better, that’s why I pushed myself to become the governor. Thinking that if you’ll hear about the news, you’ll come back home, you’ll come back to me. But I was only fooling myself to believe that it will happen.”

Nanikip ang dibdib ko sa mga salitang tumatagos sa aking damdamin.

He smiled bitterly.

“I tried to back off so many times but I’m always going back to you. Ang akala ko makukuntento na ako na pinagmamasdan ka sa malayo, but whenever I see you happy with someone else, I feel jealous and hurt and I can’t do anything about it because you’re done with me.”

He bit his lower lip, suppressing the emotion embracing him.

“I felt so lost for a long time but with you I always feel like home. Hate me or push me away, you’re still my one and only baby boy…” namula ang kanyang mga mata, nagpipigil na maluha at magaling niyang naitago iyon sa kanyang ngiti.

Itinigil niya ang paghaplos sa aking mukha at ibinalik ang distansya sa pagitan namin. It all dawned on me. It felt like he’s already accepted his defeat no matter how much he still wants to fight because I perfectly made him think that I don’t and won’t like him anymore.

“He’s a good man. And you look happier with him.” nakaramdam ako ng pait sa sumunod niyang sinabi. Si Carson ang tinutukoy niya.

Hindi ko alam na ganito palang kasakit ang pagpapalaya. Iyong tipong hindi pa ako tapos sumuko pero pinapalaya na ako para lang mas maging masaya ako sa iba.

Hindi ko namalayan ang paglapit niya. Binalot niya ako ng isang mainit na yakap. Libu-libong emosyon ang naramdaman ko habang nasa mga bisig niya ako. The hug gave me warmth and comfort. Nang kumalas siya ay dinampian niya ako ng halik sa aking noo. It was quick but it was everything.

“You deserve to be happy, baby boy.”

He gave me a smile one last time before he left me inside the comfort room. I was left alone confused and speechless. May kirot sa aking dibdib na hindi ko alam kung paano patatahanin. Kusang tumulo ang aking luha na agad kong pinahid. I hate him but I never wanted the chasing to stop. What am I doing?

Nakatulala ako roon ng ilang segundo nang marinig ko ang pagbukas ng pintuan sa isa sa mga cubicle. Shock was registered on my face because I thought we were alone in this room but now I realized we weren’t. Pero mas lalo akong nabalot ng gulat nang makilala kung sino ang lumabas galing sa cubicle.

“P-Parker?”

I saw the crumpled tissues on his hand and the redness in his eyes. Base sa pamumugto ng kanyang mga mata, mukhang matagal na oras na siyang umiiyak.

“What happened? Why are you crying?” Nilapitan ko siya upang aluin. He went towards the sink and stared at his face on the mirror. Napatingin na lamang din ako sa repleksyon naming dalawa.

“I broke up with your brother.” he dropped the news and upon hearing that, I didn’t know what to do. Maraming katanungan akong gustong itanong sa kanya ngunit sa estado niya ngayon, napag-desisyunan kong hindi na muna ungkatin iyon.

“I’m sorry I heard you guys talking. Hindi ko intensyon na makinig sa usapan niyo pero…” bigkas niya ngunit mabilis akong umiling upang ipaalam na okay lang ’yon. I don’t really mind it if he heard the conversation I had with the governor awhile ago.

“That’s okay. It doesn’t matter…” nanginginig ang boses ko nang sabihin ko iyon. “He already set me free so….” walang lakas kong dugtong.

Naiiyak na naman ako pero ayaw kong agawin ang moment ng aking kaibigan dahil alam kong mas mahirap ang pinagdadaanan niya ngayon. He broke up with my brother while I and Blade didn’t even have a label. We were over years ago but the measure of pain is still the same.

Parker looked at me wearily, like I’m a stupid clown in front of him.

“He loves you, Harper.”

I know. And that love isn’t strong enough to keep me. How could you love someone and set them free at the same time?

“Only when it’s convenient for him.” mapait kong sagot. Ngunit kahit na ganoon ang pananaw ko ay ayaw makisama ng damdamin ko.

“No. He loves you enough to let you go.” aniyang hindi ko naintindihan. I used to hear that in romance movies but in real life, I don’t really find the logic in that.

Hindi ako agad nakasagot dahil iniisip ko kung paano. Inalala ko ang mga huling salitang binitiwan ni Blade kanina. He wants me to be happy with other man. If he really loves me, then he should not give me to somebody else.

“You know someone truly loves you when they want you to be happy even if their happiness means you’re not a part of it.” sa wikang iyon ni Parker ay naliwanagan ako. “He didn’t give up on you, Harper. He just wants you to fight for him too.”

Fight for him? Well, I made him think that I loathe him. Inaamin kong may pagkakamali rin ako. But how could I love him if I don’t trust him? Do I need to trust him now? But what assurance do I have?

“He wants you to be happy with other people, Harp. Kahit sino kaya kang pasayahin pero hindi lahat kaya kang mahalin gaya ng pagmamahal niya sa’yo.” mas lalo akong tinamaan sa mga sumunod niyang salita. “I’m not telling you to run back to him but you might need to consider this, Harper.”

“But I don’t trust him.” pangamba ko.

“Well, wala namang pumasok sa isang relasyon na buo na agad ang tiwala sa isa’t isa. Ang iba pa nga nagsimula sa pagtitiwala pero nauwi pa rin sa hiwalayan. There’s no assurance in love, Harper. Either you take a risk or live your life with regrets.”

Regrets. Paano ko malalaman kung pagsisisihan ko ito balang araw?

“It’s okay to have doubts, but do you really want him out of your life forever?” Parker asked that question like it’s a matter of life and death.

I didn’t need time to think because I have made up my mind already. Lumabas ako ng comfort room at wala sa sariling bumalik sa aming table. There is Carson, waiting for me and his face beamed up when he saw me.

“Hey, I thought you’re not coming back.” aniyang nagbibiro ngunit nang makitang hindi ako nakangiti ay nag-alala kaagad siya. “Did something happen? Why are you…”

“I’m sorry..” I murmured, drained and exhausted already but still fighting the urge to break down. What I’ve said tells everything that I wanted to tell him, sincerely.

“Ohh..” he mouthed, slowly realizing what those words meant. Nabasa ko ang kalungkutang sumakop sa kanyang mukha ngunit napalitan din agad ng isang ngiting alam kong pilit.

This is what I don’t understand in love. You have to get hurt in order to be happy. And you have to hurt other people in order to realize who you really love. This decision might be stupid but this is where I will be truly happy.

I have to end this now so that I could start another.

“You’re a great man, Carson. But you’re more than I deserve and you deserve someone who is sure of you. I think you’ll be happier with someone else.”

Iyon ang huling mga katagang iniwan ko sa kanya bago ako lumabas at hinanap ang sasakyang maaaring naka-park lang dito malapit. Pabaling-baling ako sa kaliwa’t kanan, sinuri isa-isa ang hilera ng mga sasakyan sa parking lot. Malakas ang kabog ng dibdib ko ngayon, pinaghalong tuwa at kaba. Desperado akong naghanap ngunit nadismaya ako nang tantuhin sa sariling baka nakaalis na ito.

Ginulo ko ang aking buhok at naisipang tawagan ang kanyang numero ngunit naiwan sa ere ang aking daliri, natatakot na pindutin ang call button. What if I was too late now? What if everything ended and he already closed his heart for me?

In this moment, I was desperate but my hope is slowly crashing down.

Sa dulo ng parking lot ay napaupo ako at hinilamos ang aking mukha sa aking mga palad. Hindi ko na alam kung anong ginagawa ko sa buhay ko. I turned down someone who’s eager to show me the love that I deserve just to chase someone who set me free in order for me to be happy. But how could I be happy without him?

“Stupid. I’m so stupid..” I murmured to myself.

I found a small rock on the ground. Pinulot ko iyon at ibinato sa gulong ng huling sasakyang naroon na hindi na halos maabot ng liwanag ngunit nang pagmasdan ko itong maigi ay naging pamilyar ito.

“Stop fucking with me..” hindi ko makapaniwalang bigkas nang lapitan iyon at nalamang hindi ako niloloko ng aking mga mata. This is a white range rover, the governor’s personal car.

Madilim sa parteng iyon kung kaya’t sumilip pa ako sa bintana nito. No one’s inside. Kinatok ko pa ang bintana upang makasigurado ngunit wala pa rin.

“Damn. This is ridiculous.” unti-unti akong natawa na parang nababaliw na. Bakit hindi ko kaagad naisip. I was so dumb to think that he’s the only one in the city who owns a car like this.

I rested my hands on my waist, looking up to control the tears from falling down. Napakatanga ko. Ang bobo ng desisyon. I should’ve thought this through. Nagpadala ako masyado sa aking damdamin at sa mga salita ni Parker. Dapat pinag-isipan ko muna itong mabuti bago tumakbo patungo rito, hinihiling na magkaroon ng himala kahit alam kong wala nang pag-asa.

“What are you doing here?”

Halos mapatalon ako sa gulat nang marinig ang boses na iyon. I turned around to see him appearing finally in my eyes with the keys and some cigar in his hands.

“Where have you fucking been?!” pagalit kong tanong sa kanya, nang makarating ako sa harapan niya ay sinuntok ko siya sa dibdib. Imbes na masaktan siya ay ako pa yata ang mas nasaktan.

“I went out for a smoke. Why are you…” napatigil siya at nagkaroon ng liwanag sa kanyang mukha nang mukhang mapagtanto ang maaaring dahilan kung bakit narito ako. “You’re here…” he said, anticipating for my response to confirm his own conclusion.

“Hindi picture ko lang ’to!” pamimilosopo ko dahil naiinis pa rin ako na ngayon lang siya nagpakita at sa ideyang akala ko ay habambuhay na akong magiging birhen.

“Are you here just to mock me again?”

Inirapan ko siya. “Yeah. But I’m not here just for that. I’m here for more…”

May balak pa sana siyang magsalita ngunit hindi ko na siya pinatapos pa at siniil ko na siya ng halik. Nag-alinlangan pa siya noong una ngunit nang hindi ako tumigil ay gumanti na rin siya ng halik hanggang sa dalhin niya ako sa loob ng kanyang sasakyan para sa milagrong kanina ko pa hinihintay na mangyari.

“You deserve to be happy too, daddy gov…” bulong ko sa kabila ng mapupusok naming halik sa isa’t isa kaya umangat ang sulok ng kanyang labi at muli akong sinunggaban.

Chapter 66 [Surname]

The smile on my face was almost reaching my ears when I finally stepped outside the clinic after a long tiring day. I was happy not because I can finally go home but because of something else.

Daddy Gov:

Saan na ang baby boy ko?

Halos magdugo ang ibabang labi ko dahil sa kakakagat doon, hindi maikubli ang malawak na ngiti sa aking mga labi. May usapan kasi kami ni Blade ngayon na magkikita kami. Susunduin ko siya sa kapitolyo dahil nagprisinta ako, alam ko namang hindi siya basta basta maaaring umalis dahil kailangan siya roon sa opisina kaya ako na ang pupunta sa kanya.

There was a nearby streetlight a few feet away from me, nagsilbing tanglaw iyon sa madilim na kapaligiran. Nakapagpalit ako ng kasuotan kanina sa aking opisina kaya ngayon ay nakasuot na ako ng maluwag na statement shirt at ripped denim shorts, butas-butas iyon kaya kitang-kita ang maputi at makinis kong mga hita.

I was planning on replying to his text when a sudden call interrupted my fingers on the screen.

Daddy Gov calling…

I breathed in and out before picking up his call.

“Yes, daddy?” bungad ko sa kabilang linya. I hear nothing but silence on his line. It took a few seconds before I heard his baritone voice.

“Baby, are you just gonna stand there?” he said, sounding so impatient. Teka, anong pinagsasabi nito? Napakunot ang aking noo, saglit na nalito.

“Stand where? What are you saying?” I asked filled with confusion.

I heard his heavy sigh on the other line. I raised my head and noticed the white range rover parked in front of me, a gorgeous masculine god is leaning on its hood, one hand inside his pockets while another is holding a phone and waving it at me. Animo’y lumukso ang puso ko nang makita siya roon.

“B-Bakit nandito ka? Ako ang susundo sa’yo ’di ba?” Imbes na lapitan ang kinaroroonan niya ay hindi ko ginawa, nanatili akong nakatayo at nakatitig sa kanyang gawi habang kausap pa rin siya sa telepono.

“I can’t let you do that. Susunduin kita sa ayaw at gusto mo.” matigas niyang tugon, hindi rin siya gumalaw sa kanyang posisyon at kinausap ako sa telepono.

I crossed my arms with one hand holding my phone, letting him see the disagreement on my expression. Dumaan ang multo ng ngiti sa kanyang mga labi ngunit mabilis niyang itinago iyon at saka sumimsim.

Pinagmasdan ko ang kabuuang anyo ng aking boyfriend. He’s just wearing a plain white shirt and shorts na pinaresan ng loafers, gaya-gaya naman ito masyado sa shorts. Habang pinagmamasdan siya sa distansya ko ay napagtanto kong kanin nalang ang kulang at pwede ko na siyang gawing ulam. Tangina, pahingi ngang tubig diyan nauhaw ako bigla.

Sa akin ba talaga ang lalaking ito?

“Pwede mo akong lapitan, baby boy.” he said, interrupting my line of delusional thoughts.

Dahil sa utos ng kataas-taasang gobernador, wala akong nagawa kundi ang humakbang palapit sa kanya. Hawak ko pa rin ang aking phone sa aking tainga habang naglalakad, siya ay ganoon din at hindi ibinababa ang tawag.

“Closer…” utos pa niya nang hindi makuntento sa isang dangkal na layo namin sa isa’t isa.

This time, hindi na nakatakas sa aking paningin ang ngisi sa kanyang mga labi hanggang sa maramdaman ko ang gumapang niyang kamay sa aking likod at marahan akong hinapit mula roon. He planted a soft kiss on my lips while we’re on that position.

A kiss that sent thousands of butterflies inside my stomach, making my knees weak. Literal na nanghina ang mga tuhod ko mabuti na lamang at nasalo niya ako sa mga bisig niya.

“How was your day? You didn’t reply to any of my texts. Are you that busy, hmm?” nang makuntento sa aking mga labi ay dumapo ang kanyang halik sa aking leeg.

His arms were big and chunky, enough to provide me a sense of safety. It felt good to think that we’re the only ones here in this place in the middle of the cold night, thinking we could do anything we want without holding back.

Regarding his question, hindi talaga ako nag-reply sa mga messages niya para ma-miss niya ako. Alam ko namang hindi ko na kailangang gawin ’yun pero siyempre kailangan ko pa ring magpigil ng emosyon. Baka bumangon sa hukay si Daddy at tuktukan ako kapag nalaman niyang masyado akong pamigay. Well, kung ganito ba naman ang boyfriend mo, hindi ka ba bibigay?

“I was busy the whole day. Madaming customers kanina kaya hindi ko na nababasa ang mga texts mo.” palusot ko ngunit sinimangutan lang niya ako.

His lips looked so soft and tender, parang ang sarap kagatin.

“I was also busy the whole day but I never missed thinking about you.” he confessed, without me asking for it. Namungay ang kanyang mga mata at saka itinaas ang aking baba gamit ang kanyang mga daliri.

Masyadong makahulugan ang mga tinging ipinukol niya sa akin, halos hindi ko masabayan, at dahil natameme na lamang ako ay hindi ako agad nakasagot. He was thinking about me the whole day?

“Well, I can’t really blame you if you’ve become used to ignoring me.” dugtong niya na nagpabigat sa aking damdamin.

In fact, he really has a point. Mula nang makabalik ako rito sa Pilipinas, sinanay ko ang sarili kong dedmahin siya at hindi pagtuunan ng pansin. Ngayong nagkabalikan na kami, may adjustment period pa rin ako.

I tiptoed and aimed for his lips. I gave him a peck, trying to distract him and divert his attention. I feel bad and guilty for making him feel like that. We both know we’ve been together before and our love the second time around should be a piece of cake but I realized it isn’t. I thought it would just feel the same but it’s not. This time, something feels strange.

It’s on a different level.

“You surely know I’d get distracted with your kiss…” he whispered but didn’t seem annoyed. Parang nagustuhan pa nga niya kaya bakit ang dami pang satsat nito?

“Bakit? Ayaw mo ng halik ko?” I shot an eyebrow at him, slightly teasing him because it would really sound off if he says he doesn’t like me kissing him. Ang dami kayang lalaking handang lumuhod sa harapan ko, mahalikan ko lang.

“I didn’t say that. I was actually thinking we should do it as a routine.”

I pinched the tip of his nose softly. Nakakapagbiro na ulit siya kaya sa tingin ko ay okay na siya. Hindi nagtagal ay sinakyan ko na siya este sumakay na kaming dalawa sa sasakyan niya. He turned on the airconditioner and then helped me put my seatbelt on.

“Sabihin mo lang kung nilalamig ka.” paalala niya bago buhayin ang makina ng sasakyan. Nang hindi siya nakatingin sa akin ay ginamit ko ang oportunidad na iyon upang pagmasdan siya.

Paano akong lalamigin kung sa kanya palang ay nag-iinit na ako?

Bago siya magsimula ay nagnakaw pa siya ng isang halik sa akin, pabiro kong hinampas ang braso niya pero siyempre palusot lang ’yun para makahawak ako sa muscles niya.

“Puro ka nalang halik!” pagpuna ko, natatawa na naiinis.

“Ano palang gusto mo, kung gano’n?” baling niya, buhay na ang makina ngunit hindi pa siya kumikilos.

Anong gusto ko? Tinatanong pa ba ’yun?

Hindi nakapagpigil at hinubad ko ang aking seatbelt at saka sumampa sa kanyang mga hita at saka siya siniil ng halik. Nagulat siya sa aking ginawa ngunit hindi rin naman umalma.

He forced his tongue inside mine and I willingly let him in. Since I placed myself on his lap, I started to grind until I felt his bulge growing. We stayed like that for fifteen minutes until we decided to stop.

“Damn, you’re so aggressive…” he hissed after a long hot kiss.

Bumalik ako sa aking upuan na parang walang nangyari, isinuot kong muli ang aking seatbelt upang itali ang aking sarili at hindi na muling sumampa kung saan-saan.

“You don’t like aggressive?” I asked, giving importance to what he said.

“No. I liked it.” tugon niya ng walang alinlangan.

I shook my head and drew a long breath, amused with his naughtiness.

He started to drive. Maluwag ang daan kaya nagagawa pa rin niya akong sulyapan kada minuto. Ako ang nahihirapan sa ginagawa niya dahil baka mahilo lang siya kalilipat ng tingin sa akin at sa daan.

“Eyes on the road, Blade.” I warned just to keep him focused on his driving. He quickly licked his bottom lip and gave me a confused look.

“My eyes are on the road.” tugon niya, trying hard to earn back his concentration. Sus, nangangatwiran pa eh huling huli na.

Paglipas ng sampung minutong biyahe ay nagdrive-thru kami sa McDonalds. Napakaraming pagkain ang in-order ni Blade kaya naman halos mapuno ng paperbag ang buong sasakyan. Matapos doon ay muli kaming bumiyahe pero hindi ko na siya tinanong pa kung saan ang tungo namin, kahit saan niya ako dalhin ay okay lang.

“Ang dami nito, mauubos ba natin ’to?” I asked while eyeing the paperbags on the passenger seat. Nakaramdam ako ng gutom dahil nangangamoy na ang pagkain sa loob ng sasakyan.

“I’m hungry so we can.”

Hearing his response made me feel at ease. It kinda makes sense since he has an appetite of a hungry lion. Ibinalik ko ang tingin sa daan at napansing mas tumahimik na ang lugar. The lights inside the car are set to dim, the red light on the tachometer, the cold temperature and the soothing sound of the engine gave a feeling of comfort. Para kaming nagro-roadtrip sa kalaliman ng gabi.

Nang bahagyang umalog ang sasakyan dahil sa baku-bakong daan ay dumapo ang isang kamay niya sa aking hita upang alalayan ako. Sa mga oras na iyon ay hindi ko naman talaga kailangan ng pag-alalay pero hinayaan ko na dahil hindi naman iyon big deal. Nakaramdam pa nga ako ng tuwa dahil sa mga gestures niyang hindi ko inaasahan.

Ipatong ko rin kaya ang kamay ko sa hita niya?

“Malapit na tayo…” anunsyo niya.

Nang lingunin ko ang paligid ay napansin kong parang wala na kami sa siyudad, tanging mga puno at matataas na halaman ang natanaw ko. It’s nine in the evening and yet here we are, in the woods.

“Where are we?” kuryoso kong tanong. Hindi ako nakaramdam ng takot dahil kasama ko naman siya. I feel fearless whenever I’m with him, not because I can protect myself but because I feel safe with him.

Ngiti lang ang itinugon niya sa akin. Looking at the willow trees on the sides bending right through the wind and the lines of shrubs everywhere, gave me a homy kind of feeling. Like I’ve been here before and now I’m coming back.

“And now we’re here.” aniya matapos ang ilang segundo.

The car stopped on an edge, facing a cliff. But I didn’t mind it since what caught my attention was the view of the dark sky dotted with stars blinking on their own. We were out of the woods and now we’re in the clear, I didn’t know places like this existed.

“Ang ganda dito…” I mouthed out of amusement as we both looked up at the sky.

The engine stopped and the lights remained dim. The headlights are flashing to give us enough light to see each other’s faces. Hindi ko inaasahang sa ganitong klase ng lugar niya ako dadalhin pero hindi na masama.

“Do you like it here?” tanong niya, pinapanood ang reaksyon ko dahil hanggang ngayon ay hindi ko maisara ang bibig ko bunga nang pagkamangha.

“It wasn’t what I expected but this exceeds my expectations. I love it here…”

Sitting still on our seats, we started to eat the food from the paperbags. Naghubad kami ng seatbelts upang makakain kami nang maayos. He poured the the two large fries on a paper container while I sipped on my iced coffee. He opened the window beside him so the smell won’t linger inside the car.

“Here’s your spoon and fork…” inabot niya sa akin ang disposable utensils ngunit tinitigan ko lang iyon at hindi kinuha.

“Magkakamay nalang ako.” I took out my hand sanitizer from my bag and poured some on my palm. He seemed amazed while watching me.

“It’s very unhygienic.” inirapan ko siya sa kaartehan niya. Sa aming dalawa, siya pa itong mas maarte. I groaned at him and ignored what he said.

“Mas masarap ’pag nakakamay, Blade. Trust me.” kinuha ko ang kamay niya at nilagyan ng sanitizer. Habang ginagawa iyon ay saka ko lang napansin ang sukat ng kamay niya, parang doble ang laki nito kaysa sa akin.

We don’t usually eat fastfood but tonight is gonna be our cheat day. I know how health conscious he is because he used to be a personal fitness trainer and based on the cuts on his body, I don’t think he eats anything he wants.

“If you’re so conscious about your health then why did you buy fastfood?” pambabara ko.

Itinabi niya ang disposable utensils sa dashboard at saka sinimulang kamayin iyong fries at marahang sinawsaw iyon sa ketchup. Mabagal ang kilos niya at parang nag-aalangan pang hawakan ang piraso ng fries. He’s just too adorable to look at.

“Most restaurants are closed by now. Tsaka mas mabilis mag-takeout sa fastfoods.” paliwanag niya habang ngumunguya.

“So you don’t worry about eating unhealthy food?” kuryosong tanong ko, mas naging interesado sa paksa ng aming usapan.

“Ayos lang kung minsanan lang naman. Besides, I won’t get fat easily by eating this…” ngayon ay wala nang arte niyang kinakamay ang fries. Mukhang gutom na gutom siya dahil sunud-sunod na ang subo niya.

Napailing-iling ako at binuksan pa ang ilang paperbag. Inilabas ko ang mga chicken nuggets at inihain sa harapan niya. Nang mapansin niya iyon ay nagtagal ang tingin niya roon, animo’y unang beses na makita iyon sa tanang buhay niya.

“What are these?” nalaglag ang panga ko nang malamang hindi niya kilala ang pagkaing iyon.

“Chicken nuggets. Are you serious, Blade? Ikaw ang  nag-order niyan tapos hindi mo alam?”

He chuckled shyly. Inagaw niya ang hawak kong iced coffee at saka sumipsip doon gamit ang parehong straw. Para siyang bata na unang beses nakatikim ng masasarap na pagkain.

“Of course I know. I was just unsure since it looked like a bread. Does it have any sauce? Where is it…” hinalungkat niya ang mga paperbag upang hanapin ang hinahanap.

It looked like a bread? Pigil na pigil ang tawa ko dahil baka mapahiya siya kapag nakita niyang pinagtatawanan ko siya. Ewan ko ba dito sa lalaking ito, kailan pa naging bread ang chicken nuggets?

We shared food for the next ten minutes. Ang bilis kong nabusog, tatlong piraso lang yata ng chicken nuggets ang nakain ko samantalang itong kasama ko ay humigit bente piraso na yata ang nakain. Tapos sabi niya pa hindi siya agad-agad tataba sa mga pagkaing ’to, bahala na nga siya diyan.

“So how’s your mother? Does she have any plans on going back here?”

I was wiping my mouth with the tissue when I heard his question. Natigilan ako at napakurap ng ilang beses. He was licking the tips of his fingers while waiting for my answer.

Mabilis na nag-shift ang mood ko. Muli kong naramdaman ang kirot sa aking dibdib habang inaalala ang huling araw na nakasama ko si Mommy. I remembered her asking me to tell someone about the baby. Nang makauwi ako sa Pinas ay naalala kong nagtagpo kami ni Tito Henry at hindi ko man nasabi nang direkta sa kanya ang tungkol sa nangyari kay Mommy, alam kong nakuha niya ang mensaheng gusto kong iparating.

“She’s not coming back.” I murmured with a flat expression on my face.

He paused for a second, absorbing my answer.

“Is she gonna stay there for good, then?” dagdag niyang tanong.

I used to hate Blade for lying to me and now I hate myself for keeping the truth from him. He’s been honest with me from the time I went back to his arms and now I have the audacity to sit beside him without him knowing what really happened to me in Canada.

“She cannot come back, Blade. S-She…” it’s been so long but the intensity of pain is still the same. “She’s gone. She’s never coming back, Blade..” nag-unahang magbagsakan ang luha sa aking mga mata nang aminin ko iyon.

I know he was stunned from my confession but he still wiped the tears on my face and hugged me. Pinatahan niya ako habang hinahaplos ang aking buhok. I softly cried on his chest. I’m not supposed to cry this much since it’s been so long but I realized that I’m still grieving.

“I’m sorry I didn’t know…” he embraced my tears and pat my back to pacify me.

Tahimik akong humikbi. Pagkatapos ng ilang segundo ay pinilit ko ang sariling huminto sa pag-iyak. What happened to me was not easy but it made me stronger. Gabi-gabi akong umiiyak noon ngunit kahit ilang balde ng luha ang ilabas ko, hindi nabawasan ang bigat sa dibdib ko. Pero ngayon ay nakaramdam ako ng kakaibang ginhawa. Para akong nakaahon mula sa matagal na pagkakalunod.

Nang tumila ang aking mga luha ay ikinuwento ko sa kanya ang lahat ng nangyari. Mariin siyang nakinig sa aking mga salita. I can’t lie anymore. I can’t lose him again. I just want to be free from the agony.

“Your Mom was pregnant?” he clarified when I sounded crazy when I told him that part. Dahan-dahan akong tumango bilang tugon.

“She died after giving birth. There were complications since her pregnancy at her age was too risky.” hindi na ako muling umiyak dahil nangingibabaw na ang kaba sa aking dibdib.

“So Dad had another…. child?” hindi pa siya sigurado sa kanyang tanong. It seemed more like he’s asking himself rather than asking me.

“Has.” I bit my lower lip when I corrected him.

Lumipat ang tingin niya sa akin at ngayon ay madilim na ito at nag-aalab.

“Y-Your Dad has a child with my Mom.” I paraphrased to make it easier to understand. Nanatili ang titig niya sa akin, kunot na kunot ang noo at hindi malaman ang magiging reaksyon.

“The baby you saw in my condo unit…” panimula ko upang isa-isang itama ang aking mali.

“Your nephew?” he asked with eyes blazing, as if he already got the big picture in his head. The time that he came to my unit, I introduced Olli as Kuya Evan’s baby out of fear and besides, I wasn’t prepared yet to tell him the truth.

“He’s not my nephew. He’s my little baby brother. O-Our little baby brother.” nanlisik ang mga mata niya nang marinig ang katotohanan. I know I lied to him and I will understand if he will get upset with me but he should be able to understand as well that it wasn’t so easy.

Sandali kaming nabalot ng nakabibinging katahimikan. Alam kong ina-absorb pa rin niya ang lahat ng ito kaya hinayaan ko muna siya. He was now staring at the window with a dark and serious expression on his face.

“Fuck.” he cursed silently.

“I’m sorry I had to lie.” bumalik ang tingin niya sa akin nang muli akong magsalita.

He closed his eyes for a brief moment and heavily sighed.

“Damn, I didn’t know Dad could still be potent. He’s too fucking old for this.” he hissed in annoyance.

Nanahimik na lamang ako, hinahayaan siyang maglabas ng sama ng loob. Alam kong hindi niya kaagad matatanggap ang katotohanan kaya binigyan ko siya ng sapat na oras upang kalmahin ang sarili.

“What’s his name?” he suddenly asked, this time calmer, after five minutes of cursing and letting his frustrations out. “Tell me his name.” he demanded.

“Ollivander Henry Garcillano. We call him Olli…” malugod kong sagot.malugod kong sagot.

“Torralba.” madiing banggit niya na hindi ko naintindihan. “Ollivander Henry Garcillano-Torralba, that should be his name.” he declared, adding the superiority of their surname to my baby brother’s name until I had no choice but to nod my head and agree to what he wants to happen.

Chapter 67 [Occasion]

It’s funny how we outgrow what we once thought we couldn’t live without, and then we fall in love with what we didn’t even know we wanted. Life keeps on leading us on journeys we would never go on if it were up to us. So we don’t have to be afraid, we just need to have more faith and find the lessons.

And then it happens. One day you wake up and you’re in this place. You’re in this place where everything feels right. Your heart is calm. Your soul is lit. Your thoughts are positive. Your vision is clear. You’re at peace, at peace with where you’ve been, at peace with what you’ve been through and at peace with where you’re headed.

The silky fabrics of the white comforter has been keeping me from the cold but something else is giving me warmth. Nang magmulat ako ng mga mata ay mukha agad ng taong iniibig ko ang aking unang nasilayan. He’s lying on his abdomen but one of his arms is caging me, he sleeps so soundly and no matter how rough he always looked, right in this moment he looked like an angel. An angel with a tough appearance but hiding inside him is a soft heart.

Malaya kong hinaplos ang kanyang maikling buhok, nag-iingat na hindi siya magising. Matapos ang hindi namin pagkakaunawaan kagabi, pareho kaming nawalan ng kontrol sa aming mga sarili at nauwi na lamang kami sa isang mainit at rumaragasang pagtatalik.

I lost count of how many times we have hurt each other and yet here we are lying on the same bed, sharing the same scent under the rays of the morning sun. Ang sinag ng araw na nakatakas mula sa bintana ay tumatama sa kanyang mukha. I tried to cover the rays with my hand but that only made me closer to him. My heart skipped a beat when he moved a bit.

Ilang segundo ang pinalipas ko, hinihintay kung magigising ba siya o mananatiling tulog.  Napagmasdan ko ang mga pilikmata niyang katamtaman ang haba at kurba, nainggit ako nang makita iyon. How come he’s more beautiful than me?

Habang iniisip ko ang bagay na iyon ay napatili ako nang bahagya siyang bumangon at dinaganan ako. Masyadong mabilis ang mga pangyayari. Nagtataka akong nakakahinga pa rin ako gayong natatabunan ako ng buong katawan niya.

“Let’s stay in bed all day…” he murmured in his throaty bedroom voice as he rained gentle kisses on my chest and neck.

We’re still both naked and the only thing that’s keeping us covered is the white comforter. Ang dibdib niya ay nakapatong sa aking dibdib, nang iangat niya iyon gamit ang pagtukod ng kanyang dalawang kamay sa aking magkabilang gilid ay nakabawi ako ng hangin.

“Parehas pa tayong may trabaho, Blade. We can’t stay here all day, you know that.” tugon ko, tamad siyang nakatitig sa akin na parang walang balak na maging productive ngayong araw.

“I can make it happen. Isang araw ka lang namang mawawala sa clinic, I’m sure they can handle themselves.” pangangatwiran niya. Habang tumatagal siyang nasa ganoong posisyon ay mas nagiging visible ang linya ng mga ugat sa braso niya. Nagbara ang aking lalamunan at napalunok ako nang sunud-sunod.

“I have to go, Blade. We can’t stay here.”

Nakaka-engganyo man ang balak niyang mangyari ngunit habang tumatagal ay mas natututunan ko kung paano magpigil. If I would always give in to him, I’m afraid he’s gonna leave me again. I want to put my trust on him but I want to learn how to be okay even when he’s not around. I shouldn’t depend on him or on this love. Gaano man niya ako kamahal, kailangan kong matutunan kung paano maging okay kahit wala siya.

At this point in my life that I’m practicing independence, I should be able to endure whatever comes my way. I want him and I love him, but I don’t need him. I’m complete with or without him.

“Alright.”

Umalis siya sa aking ibabaw at pinalaya ako. We were inside the bedroom of my condo unit since he insisted to see our little baby brother last night. Blade was so happy to meet him and watching them together feels right, like Baby Olli is finally home.

I took a hot shower while he visited the room where Olli is sleeping. Dinama ko ang init ng tubig sa aking katawan. I let him in. I know it was a rush decision but I believe it’s the right thing to do. Ngunit kung magmamahal ako sa pangalawang pagkakataon, gusto kong gawin ito nang tama. I want to build a healthy and mature relationship with him.

“Anything else that you’re not telling me?” kalmado niyang tanong habang nasa biyahe kami patungo sa isang mall.

Napabaling ang tingin ko sa kanya dahil sa biglang pagbubukas niya ng paksa tungkol doon. I remember we were not able to discuss it last night since we resorted to the make up sex that consumed all of the time we had.

“Mommy asked me something before she went to surgery that time.” nakuha ng sinabi ko ang buong atensyon niya, interesadong mapakinggan ang susunod kong mga sasabihin. “She asked me to tell your father about their baby. And I met Tito Henry when I got back here.”

Hindi ko man tanda ang buong pangyayari no’ng araw na ’yun pero natatandaan kong nabalot ako ng poot noon at isinisi ko kay Tito Henry ang pagkawala ni Mommy. That won’t happen to Mom if she didn’t have a secret relationship with his father. And that was so immature and unfair of me to think like that. Nagkamali ako na isinisi ko ang lahat kay Tito Henry. Our parents were both mature people and they absolutely know what they were doing so it was my mistake to judge them.

And I realized I wasn’t the only one grieving my mother’s death. I was selfish.

“He knows Mommy’s gone. But he didn’t have any idea that they have a kid.”

Nanatiling tahimik si Blade sa aking tabi habang seryoso siya sa pagmamaneho. Sa Mall of Asia ang tungo namin dahil may usapan kami nina Parker at Savannah ngayong araw. Matagal na rin kaming hindi nakakapag-bonding kaya ngayon sila nag-set.

“Are you gonna tell Tito?” tanong ko sa kanya.

Besides, hindi ko rin naman siya mapipigilan kung gusto niyang sabihin sa ama niya. Hindi man nagtapos sa maganda ang relasyon ni Tito Henry kay Mommy, siya pa rin ang ama ni Olli. He still has parental rights so I think he deserves to know. Ang kailangan ko nalang sigurong gawin ay iprepara ang sarili sa magiging reaksyon ni Kuya Atom kapag nalaman niyang si Tito Henry ang nakarelasyon ni Mommy noon. Kuya Evan and Kuya Joko both know about it. Pero hanggang ngayon ay walang ideya si Kuya Atom dahil hindi ko na rin nabanggit pa ang tungkol doon gayong mainit ang dugo niya noon kay Blade. All he knows is that Mommy had an affair with some random guy.

“Do you want me to tell him?” pagbabalik niya sa akin ng katanungan, saglit akong sinulyapan nang lumiko ang sasakyan patungo sa isang parking lot.

“Kuya Atom doesn’t know about our parents’ affair.” tugon kong malayo sa hinihingi niyang kasagutan.

“Does he know that we got back together?” sunod niyang tanong na nagpaalala sa akin sa mga bagay na kailangan kong ayusin. Umiling-iling ako bilang tugon. Kuya and Blade are now casual with each other after what happened years ago, should we break it?

Ilang minuto ang nagdaan na walang umiimik sa aming dalawa. We’re probably overthinking the same thing but I believe that we can figure it all out in the right amount of time.

“There’s an occasion this weekend. I want you to come with me.” pagbabago niya ng usapan nang huminto ang sasakyan.

“Occasion?” I asked, a bit curious but maybe it’s just one of his business conferences or an event that the governor needs to attend. So I think this is my life now, I should attend whatever he attends.

“Yeah…” maikling sagot niya.

Ang isang kamay niya ay naiwan sa manibela habang ang isang braso ay nasa ibabaw ng aking upuan. Unti-unti siyang lumapit at hinagkan ako sa labi.

“Thank you for telling me about Ollivander…” he whispered when his cheek touched mine. He planted another sensual kiss on my lips and as soon as he stopped, he got that James Dean daydream look in his eyes.

Hanggang sa makarating ako sa loob ng malawak na mall ay doon pa rin umiikot ang isipan ko. Kahit paano ay parang may nabawas sa aking mga problema nang sabihin ko ang katotohanan kay Blade, pero ang problema ko ngayon ay mas nadagdagan pa ito. Bigla ko ring naisip na kapag nalaman ni Tito Henry ang tungkol kay Olli ay baka ilayo niya ito sa amin.

“Kanina pa parang malalim ang iniisip mo diyan. Okay ka lang ba?” nakabalik ako sa reyalidad nang marinig ang boses ni Savannah. When I paid her attention, I noticed her ogling at me. And as I paid attention to her clothing, it was another high-end fashion since she’s wearing a black dress with a low cleavage cut paired with a red lip classic thing that every guy likes. I didn’t know what inspired her to execute that look.

“I’m okay.” I shrugged my shoulders and just want to shake it off just like Taylor did. “Nasaang lupalop na ba si Patrick Decker?” tanong ko upang mailayo sa akin ang kanyang pansin.

“I don’t know. He’s MIA. Maybe he’s still grieving about his break up with your hot brother.” pagbibiro niya, nag-sorry siya nang pandilatan ko. Well, I got so focused on my own lovelife that I forgot about theirs. The last time I saw Parker was the time that I chased Blade, and he was the reason behind my decision.

“Sometimes people break up just so they can find their way back to each other.” makahulugan kong wika habang nasa lingerie section kami ng isang department store. What I said is too fictional but I still believe in it.

Bagot kong pinagmasdan ang mga brassiere at lace panties na naka-display sa mga estante. I feel so out of place but I didn’t have any choice since Savannah won’t let go of me. Dito niya ako hinatak dahil mamimili raw siya ng ilang brassiere na magkakasya sa kanya, mahirap daw kasing hanapan ng size iyong hinaharap niya.

“And sometimes people break up because that’s the end of it.” pambabara niya sa sinabi ko kanina. Inintindi ko nalang ang opinyon niya dahil kagagaling niya rin sa isang masaklap na break up nitong nakaraan. Why are the people around me suddenly breaking up? What in the world is happening?

Pero may punto naman talaga ang sinabi niya. People who found their way back to each other happens rarely, or maybe only if it’s true love or something. We’re all seeking for that special person who is right for us. But if you’ve been through enough relationships, you begin to suspect there’s no right person, just different flavors of wrong.

“Ma’am, ano po sa inyo? Sa inyo po ba ang hanap?” lumapit ang isang magalang na saleslady sa harap namin. Ang abalang si Savannah ay napahinto at tumigil sa pagkilos, tiningala ang babae.

“Ay, hindi! Sa kanya, ate. Mukha ba siyang nagba-bra?” sarkastikong biro ni Savannah sabay turo sa akin. Nakatanggap siya ng irap sa akin dahil nadamay pa ako gayong nananahimik ako sa isang tabi.

“Para sa iyo po ba o ipangreregalo?” muling tanong ng saleslady na pilit na naglalahad ng tulong.

“Ipangreregalo sana para sa boyfriend ko, ate. Sige hanapan mo ako…” siniko ko ang tagiliran ni Savannah dahil muntik na akong bumunghalit ng tawa sa sinabi niya. Nagtatakang bumaling sa akin ang babae, inakala pa yatang ako ang boyfriend nitong si Sav.

“Po? Nagba-bra po ang boyfriend niyo?” the saleslady asked curiously.

Nagtago na ako sa likuran ni Savannah dahil hindi ko na napigilan ang aking tawa. Tangina nitong si Sav, pinagti-tripan pa kasi ’tong saleslady, nakaramdam tuloy ako ng awa habang tumatawa.

“Whatever. Thank you for helping but I would like to shop on my own, please.” sa hudyat na iyon at nilubayan din kami ng saleslady pagkatapos. I felt bad for her so I pulled some strands on Savannah’s curly hair.

“She’s just doing her job. Stop making fun of other people.” payo ko sa kanya ngunit nag-ismiran lang kaming dalawa.

Sa mga sumunod na oras ay nakapili siya ng underwears, maging ang mga T-back panties ay pinatulan niya dahil naka-sale ang mga ito. Iiling-iling ako habang palabas kami sa store na iyon dahil hiyang-hiya ako nang mag-request pa itong si Sav na isukat ang mga underwear bago bilhin. Of course, I know it’s just her making fun of the staff again.

“Sira ka talaga!”

“Have you seen their faces? Priceless!”

Nang makaramdam kami ng gutom ay kumain kami sa isang american fine dining restaurant na kung saan gwapo ang mga nagsi-serve. Habang kumakain kami roon ay nakatanggap ako ng mensahe kay Parker na hindi siya makakasama ngayong araw sa lakad namin. Savannah was looking at her phone and probably received the same message from Parker.

“Drawing talaga ang baklang ’to…” Savannah murmured on a pissed tone after putting her phone down on the table.

“Hayaan mo na. Baka may importanteng gagawin.” sinabi ko na lamang upang kumalma siya.

After we ate, once again she pulled me from store to store to check on the latest arrivals. I feel like I’m having a date with her but I didn’t say anything since I know what’s going on with her. She becomes shoppaholic whenever she’s heartbroken. Well everyone has their own coping mechanism. Habang nasa loob kami ng Uniqlo ay ikinwento niya sa akin ang nangyari sa kanila ng huling boyfriend niyang si David.

“He’s married and has two kids. He never told me about it the whole time we’re together. And now he needs to go back to Wales because his wife is sick.” hindi ako nakapag-react kaagad nang malaman ang totoong dahilan ng hiwalayan nila. That sucks and I couldn’t think of the right words to console her.

“Willing siyang makipag-divorce sa asawa niya pero hindi ako pumayag. They have fucking children. I don’t wanna ruin somebody’s family just for me to be happy.” pagpapatuloy niya sa kwento.

I feel like I was in the same place years ago. Noong mga panahong pinag-aagawan ni Blade at Ate Catalina ang custody kay Bullet. It’s hard to get yourself involved in a family conflict.

“So you broke up with him? I think he loves you that much if he’s willing to divorce his wife for you.” komento ko.

Nasa undergarments section na naman kami habang seryoso kaming nag-uusap tungkol doon. Ignoring the staff who’s gazing at our direction because we looked like we’re more absorbed chitchatting than buying their products.

“Maybe. Maybe not. If he really loved me, he won’t lie to me.” tinamaan ako sa sunod niyang nabanggit.

Here we go again with the lies. I know it’s wrong to lie to someone but sometimes lying makes something easier. Not that I’m tolerating lies but I’ve been there, done that. I was lied to, and I lied to someone. Nobody is saved from the lies, there is no exception. And no matter how much honesty you have in a relationship, there are still things that you only keep to yourself.

“And even though he divorces his wife, it won’t fix anything, it won’t make me feel better. I know my worth, Harper. When you know your worth, no one  can make you feel worthless.” she stared at me in the eyes and gave me a hurt but genuine smile.

Inabot kami ng pagkagat ng dilim doon sa loob ng mall. Hindi ako masyadong nakaramdam ng pagod dahil masaya namang kasama si Savannah. The whole day I spent with her makes me know her more. If you’re gonna take a look at her, you think she’s just a pretty face and a sexy body. But as you get to know her better, there is actually more that she could offer.

“Do you regret your decision?” tanong ko sa kanya habang naglalakad kami palabas. Madilim na sa labas ngunit kahit na ganoon ay nagkalat pa rin ang mga tao sa paligid.

I heard her heaved a sigh before she gave me an answer.

“Yeah, I still do. Because I realized something that I mostly regret out of everything that happened.” she paused from walking and faced me. “Life becomes more meaningful when you realize the simple fact that you’ll never get the same moment twice.” she added that made more sense.

I feel glad to have friends like them. They are not just friends, but great advisors as well. Marami akong natututunan sa kanila. Some of the biggest decisions in my life I made were influenced by them and I’m grateful that I’ve listened to them.

“Now can you tell me why the governor is here?” nagtataka akong lumingon sa tinitignan ni Savannah at sa bandang parking lot ay natanaw ko ang nakatayong si Blade habang nakasukbit ang kanyang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon.

“That… I can explain.” I mouthed as we both watched the governor walking towards our direction.

He walks with elegance and formality. Nang marating ang kinaroroonan namin ay gumapang ang braso niya sa aking baywang at saka ako hinagkan sa harapan ng aking kaibigan. I bit my lip as the guilt reflects on my face.

“Good to see you, gov.” bati ni Sav sa kanya.

Nanatili sa aking baywang ang braso ni Blade habang nakikipagbatian siya sa aking kaibigan. Savannah has this teasing look in her eyes as she noticed Blade’s protective gesture. She probably has an idea now that we’re back together.

“Seems like you two have fun. Would you like to have dinner with us?” pag-aalok ng boyfriend ko kay Savannah ngunit nawala sa amin ang atensyon niya dahil napatingin siya sa lalaking naninigarilyo sa tapat ng sasakyan ni Blade.

“I appreciate the offer but we already ate.” nakangiting tugon ni Sav habang napapatingin pa rin doon sa driver ni Blade.

“You didn’t bring your car?” tanong ko kay Blade dahil napansin kong itong SUV ang dala niya ngayon.

“It needed some fixing. Galing din kami sa kapitolyo at dito na ako dumiretso para sunduin ka.” he explained.

That also answered why his driver Boris is here. Tinanguan ako nito nang sulyapan ko siya. Hindi nagtagal ay lumarga din kami dahil gumagabi na. Magkatabi kami sa passenger seat ni Blade habang nasa tabi ng driver si Savannah na himalang tahimik doon. Tanging kami lang ni Blade ang nag-uusap sa loob ng sasakyan.

“May isusuot ka na sa linggo?” Blade asked as he holds my hand. Dumaan sa aking ilong ang kanyang mabangong halimuyak, natural iyon at walang halong pabango.

“Anong meron sa linggo?” I asked, confused.

He slightly frowned and pursed his lips. He looked cute and awful at the same time.

“I told you about it this morning.” pilit kong inalala ang naging usapan namin nitong umaga. He never mentioned something that will happen on Sunday but I remember he mentioned about an occasion.

“The occasion? I thought it’s just a small event?”

“No, it’s not.” nakuryoso naman ako sa tugon niya. If it’s not small, then how big is this occasion?

Nang titigan ko siya nang mariin ay parang nabasa niya ang mga katanungan sa aking isip.

“It’s a gathering that happens once a year. Gathering for the Torralba clan. So I’m going to formally introduce you to them as my lover.” animo’y nalaglag ang panga ko nang marinig iyon. I have met his family but to meet his clan? I don’t know what he’s thinking since he wants me there.

Magsasalita pa sana ako upang mas maintindihan ang ibig niyang sabihin ngunit naantala ito nang may tumawag sa kanyang cellphone. When he took it out of his pockets, I immediately saw the suspicious name on it.

“Answer it. Mukhang may importanteng sasabihin ’yang Riley. Go on.” I provoked him as I removed his hand on mine. Pero imbes na sundin ang utos ko, ang walanghiyang gobernador ay napangisi pa habang pinagmamasdan akong iritado.

Chapter 68 [Intimate]

Time flew so fast.

Tonight is supposed to be the ‘occasion’ that Blade kept on reminding me every now and then, and this night is also going to be the time that I’m gonna meet everyone that bears the same last name as him.

Nag-angat ako ng ulo at mabilis na pinasadahan ng tingin ang wall clock sa loob ng aking unit. Limang minuto ang nalalabi bago tumuntong ng alas-otso ang orasan at habang pinagmamasdan ang pagpitik ng oras ay hindi ako mapakali sa aking kinauupuan.

“Shit.” I hissed silently as I started to feel nauseous.

Isang minuto pa ang lumipas nang marinig ko ang marahang katok sa pintuan. Ilang segundo ko pang kinumbinsi ang aking sarili na pagbuksan ang kung sinomang tao ang nasa likuran ng pintuan bago nagpasyang tumayo at magmartsa patungo roon.

“G-Good e-evening.” napapikit ako sa kahihiyan nang mautal-utal pa ang aking dila sa pagsasalita. Upang maisalba ang sarili sa pagkasira ng aking dignidad, pilit kong inangat ang dalawang sulok ng aking mga labi upang ngumiti, medyo sumobra nga lang kaya napakunot ang kanyang noo.

The governor in his grey checkered three-piece suit carefully watched the expression on my face. He looked so stunningly handsome in his luxurious suit while I probably looked like shit. Naagaw ng batang karga-karga niya ang buong atensyon ko kaya lumipat ang tingin ko roon at namangha sa napagtanto.

Don’t tell me….

“Ang laki na niya!” wala sa sariling namutawi ang mga salitang ’yon sa bibig ko habang nakatingin sa bukol sa pantalon niya. Mali, hindi pala ako ro’n nakatingin kundi sa batang karga niya, iyon ang tinutukoy kong malaki.

“He’s a big boy now.” Blade mouthed proudly as he looked at his son who’s nibbling on his finger. Animo’y slow motion na nagkatitigan kami ni Bullet at nang lumiwanag ang mukha nito ay parang nalusaw ang lahat ng problema at pangambang gumugulo sa isipan ko kanina.

It is really true that kids could ease your worries.

Nagprisinta akong buhatin si Bullet nang papasukin ko si Blade sa loob ng aking unit. Mas lalo pa akong natuwa nang mapansin ang kasuotan ni Bullet na mini-version ng suot ng daddy niya, naka-suit and tie rin ito ngunit hindi naman masyadong makapal ang tela kaya hindi ito maiinitan. He’s probably around five years old now and the way he looks at me with his charming eyes, I know he still remembers me.

“Do you remember me, baby? Hmm?” maingat kong tanong sa kanya habang karga ko siya sa aking dibdib.

Lagpas sa aking baywang ang mga binti niya, makapal na ang buhok nito at ang mga mata ay may pamilyar na emosyon. Just like Blade’s hawklike eyes, this little one is getting there as well. Nakasisiguro akong malaking bulas ito paglaki niya, barako at mas borta pa siguro sa ama.

Gumawi ang mga mata ni Bullet kay Blade na parang humihingi ng permisyon kung dapat ba akong kausapin o hindi. Blade briefly nodded that gave signal for Bullet to speak to me. Binalikan niya ako ng tingin at nakangusong umiling.

He does not remember me?

“Ako ang nag-alaga sa’yo nung maliit ka pa, you don’t remember me?” I pouted my lip, pretending I got sad that he doesn’t reminisce this gorgeous face.

“He’s gonna be your second daddy now, baby.” the governor interrupted as he adjusts his collar in front of the full body mirror beside the indoor plant.

“He’s daddy number two?” naantig ang aking puso nang sa wakas ay marinig ko siyang magsalita. Para akong maluluha dahil sa galak na in-acknowledge niya ang presensya ko.

His daddy gazed over at us while he’s still in front of the mirror. “Yes, baby. Daddy likes him so you’re gonna like him, too.” he left me a wink after telling that to his kid.

It took us ten minutes to get to the parking lot where he parked his range rover. Halos hindi ko na naalala ang aking kaba dahil naging abala ako sa pakikipag-usap kay Bullet. Observing the way he interacts with me, I learned how smart he is. Marami na siyang nalalaman at may sarili na rin siyang opinyon sa mga bagay-bagay. He’s a little bit serious but he still knows how to act like the other kids who only want to play all day.

Bullet really is the little version of the governor and I can’t wait for him to grow up!

“Where are they?” tanong ni Blade sa akin nang nasa harapan na kami ng sasakyan niya. Sabay kaming lumingon sa likuran upang hanapin ang dalawa.

“Susunod na rin iyon.” mahinang bigkas ko.

I placed Bullet on the shotgun seat for the mean time while waiting for the other two. I took out my phone from my pocket to dial a number but I paused when I finally saw Marites with my little baby brother. Marites tried to rush her steps but she couldn’t because of the dress.

“Pasensya na ser, nahihirapan kasi akong maglakad sa suot kong ito.” paghingi ng paumanhin ni Marites nang makalapit sa amin. I looked at her from head to toe and the long golden dress she’s wearing, well who told her to dress like this? I raised an eyebrow at her.

“That’s okay. We have to go now.” utos ng boyfriend ko na mabilis na sinunod ni Marites.

Sumakay na kaming lahat sa loob ng sasakyan. Bullet insisted to sit beside me and his daddy but Blade didn’t allow him to sit on the shotgun seat. Sa huli ay magkakatabi sa passenger seat si Marites kasama ang dalawang bata habang nasa tabi ako ni Blade nakaupo.

“But I want to sit there.” naririnig ko ang malungkot na boses ni Bullet habang nasa biyahe kami.

“Your daddy said no, baby. Mas safe dito sa likod. Ayaw mo ba kaming katabi ni Baby Henry?” untag ni Marites, hanggang ngayon ay ganoon pa rin ang tawag kay Olli kahit na binawalan ko na siya noon.

“Whose baby is he?” kuryosong tanong ni Bullet.

Nagkatinginan kami ni Blade habang napapakinggan ang usapan sa aming likuran. Blade was about to shush his kid from talking but I stopped him. The kid deserves to know.

“He’s gonna be your uncle, baby. He’s your father’s baby brother.” paliwanag ko kay Bullet na dumako ang tingin sa harapan nang marinig ang boses ko. Bullet didn’t seem shocked however Marites’ had the biggest reaction of the year.

“Uncle? Is he supposed to be older than me? Bakit ang small pa rin niya?” Bullet questioned, making the situation harder to explain.

“Because he’s still a baby. Now, stay still on your seat and behave. Malapit na tayo.” pagsabat ni Blade na nagpatahimik sa kanyang anak.

Saglit kong hinaplos ang braso ni Blade na nagmamaniobra ng manibela upang iparating sa kanyang okay lang naman ang pagtatanong ni Bullet. Nang alisin ko ang aking kamay ay mabilis niyang hinuli iyon at dinala sa kanyang labi upang dampian ng halik.

“Are you nervous?” he whispered, so nobody else could hear it.

Ngayon lamang bumalik sa akin ang realidad na patungo kami sa lugar kung saan makikilala ko ang mga kamag-anak niya. Naibahagi na niya sa akin kahapon ang tungkol sa okasyong ito. It’s usually celebrated every year but since their grandmother started to get sick, they weren’t able to do it for the past four years. Ngayon na lamang muli ito mangyayari pagkatapos ng ilang taon kaya nakasisiguro akong pinaghandaan ito.

“Not at all.” tugon ko na purong kasinunghalingan dahil kanina pa akong pinagpapawisan nang malagkit sa suot kong coat. I don’t usually wear formal attire but tonight is an exception. Hindi man ako sanay sa ganitong kasuotan ay itinodo ko na rin dahil minsan lang naman ’to.

The car passed by a guard station and drove inside the private-looking village. Ang pagkakaalam ko ay gaganapin ang gathering sa bahay ng isa sa mga kapatid niya. Maluwag ang daan at halos magkakaaway ang mga bahay dahil layu-layo ang mga ito. Tumigil kami sa harapan ng isang malaking mansyon kung saan mapapansin na nakaparada ang mahabang linya ng mga sasakyan, indikasyon na marami ang imbitado sa okasyong ito.

“You sure you’re not nervous?” pangungulit ni Blade na may mapaglarong tingin sa akin pagkatapos bumaba ng tatlo, naiwan kaming dalawa sa loob ng kanyang sasakyan.

“H-Hindi nga.” I gave him a slight frown but then all my worries vanished when he inched closer and kissed me passionately, biting and teasing my lower lip after. Naagaw ng libog ang kabang nararamdaman ko.

Well, somehow what he did is effective. It changed my mood. Hindi na ako kinakabahan, nalilibugan nalang.

Nang kumalas siya ay naramdaman ko ang isang bagay na nakasabit sa aking leeg. Nang suriin ko ito ay napagtanto ko kung ano iyon. It’s a silver bar necklace, the same one that I lost before.

“I wanted to give it back to you since the day that we met after three years. You lost it the day that you broke up with me.” aniya, habang ang mga mata’y pinagmamasdan ang kumikinang kong kwintas.

“No. You were the one who said we’re over.” pagtatama ko sa kanyang sinabi.

“Right. I was so stupid back then. I was so consumed by anger that I bursted it out on you. But I didn’t mean it. What I meant was our fight was over, and I told you to leave so you can stop seeing me weak and devastated. But I never meant our relationship to be over.” habang pinapakinggan ko ang mga sentimento niya ay mas naiintindihan ko ang pinagmulan ng masasakit na salitang binitawan niya noon.

Sa aking bulsa ay inilabas ko ang isang silver watch doon. I tucked it there and planned to give it back to him since it was his in the very beginning. Kinuha ko ang braso niya at isinuot iyon sa kanya, mangha niya akong pinanood. He gave me this when we were at the airport and when I was about to fly to Canada to receive my treatment.

“I know you gave me this watch so I could remember you. But I don’t have to because you’re always on my mind.” nang bigkasin ko iyon ay maluha-luha niya akong niyakap at hinagkan. He was chuckling as he wiped the tears escaping his eyes.

Ilang sandali pa ay nakarinig kami ng katok sa bintana na sumira sa aming moment. Matalim na timgin ang ipinukol ko kay Marites nang makalabas kami ng sasakyan. Bullet rushed towards his father as soon as he saw him. Karga ni Marites si Olli na hanggang ngayon ay tulog pa rin.

“Let’s get inside.” Blade ordered.

Nasa unahan namin naglalakad ang mag-ama habang sinasabayan ko ng lakad si Marites dahil inaayos ko ang damit ni Olli na bahagyang nagusot.

“Jowa mo pala si gov? Naku, sabi ko na nga ba at matagal ko nang napapansin simula no’ng maglagi siya roon sa condo.” ani Marites na mukhang kanina pa gustong ibulalas dahil eksaherada ang reaksyon niya.

Tahimik lang ako dahil nagsimula nang dumagundong ang kaba sa aking dibdib. There were servants that opened the door for us. Sinalubong kami ng maliwanag na ilaw galing sa mga chandeliers. Kulang nalang yata ay ang red carpet at pwede na akong rumampa.

“Bongga! Pakiramdam ko nasa ball ako ng star magic!” pigil na hinaing ni Marites kaya muli akong napairap sa ere dahil imbes na magfocus ako ay nadi-distract ako gawa ng ingay niya.

We got inside the huge mansion. Just like what I’ve expected from looking at the exterior, the interior is breathtaking. The crisp and matte white living room that welcomed us is pristine, elegant, and timeless. Adding the glass and metallic features sharpened up the white pieces. When I looked up, I noticed the classic grey grasscloth wallpapers and the high ceiling covered with artistic mural of angels made my jaw drop in amazement.

“Ang ganda dito ser, naku buti nalang at nagdress ako ngayon tamang tama. Pwede ba akong tumikim ng alak mamaya?” narinig ko na naman ang boses ni Marites at nang makatanggap siya ng masasamang tingin sa akin ay tumahimik na siya. I brought her here to keep an eye on Olli and not to get drunk.

“This has been renovated twice. Hunter’s husband is quite meticulous when it comes to interior designing. Kaya ganyan ang kinalabasan…” paliwanag ni Blade nang mapansin ang pagkabighani ko sa disenyo ng kisame.

Hunter’s husband? I don’t think I’ve met him yet. Ang nakasalamuha ko pa lamang base sa aking alaala ay ang asawa nina Hector at Troy noong magpunta ako isang beses sa tirahan nila upang mag-babysit kay Bullet.

Hindi pa ako nakuntento at inilibot ko pa ang aking mga mata sa paligid, na parang ikabubusog ko kung bibigyang pansin ang bawat detalye. The house has a beautiful blend of Modern and Neoclassical style but despite it, still there were some unexpectedly edgy elements added like the floral sofas, the green lucite coffee table, velvet floor cushions for extra seating and the bold artworks were all a welcome surprise that break up the classic elements without overshadowing them.

Ayon sa isang babaeng servant ay nasa backyard ang lahat ng panauhin dahil iyon ang ginamit na main venue para sa kanilang gathering. Nang pansinin ko ang kinaroroonan ni Blade ay nasaksihan ko ang pagbibilin niya ng utos kay Marites hanggang sa paunahin niya ang tatlo kasama si Bullet patungong backyard. I was left alone with the governor and the other preoccupied servants lurking around on every corner of the grand living room.

“Should we head to the party?” Blade stepped closer and asked me that ridiculous question. Of course, we should go to the party since iyon naman ang pakay namin dito in the first place.

Ngayong napag-isa kami ay mas nagkaroon ako ng pagkakataong pagmasdan ang gayak niya. Him in a three-piece suit is effortless, it seemed like he was born to dress like this, bagay na bagay sa kanya ang mga ganitong istilo ng kasuotan. It’s too formal but the way the fabrics hugged his body, it added sexiness to it. His buzzcut hair made him appear like a bad boy and the weight of his stares are bothering. Parang gusto ko na lamang mag-airbending upang maglaho ako sa harapan niya dahil malulusaw na ako anumang oras.

“When we go out there, please stop looking at me like that.” abiso ko sa kanya habang mas kinakain niya ang distanya naming dalawa.

“Like what?” pagmamaang-maangan niya, may multo ng ngiti sa kanyang mukha.

“Like you’re gonna eat me alive.” hindi niya napigilan ang bumunghalit ng malutong na tawa nang aminin ko iyon.

“Nandiyan na pala kayo, Blade. Kanina pa kayo hinihintay nila Hunter, hindi sila makapagsimula ng inuman na wala ka pa.” wika ng isang lalaking pababa sa mahabang grand staircase na may kargang bata.

He has a paper white skin and his hair has a style that made him look soft. Katamtaman ang tangkad nito, at kung pagmamasdan ang features ng mukha niya ay parang nahaluan ng ibang lahi.

“I’m sorry we’re late. But it’s nice to see you again, Jake.” nakipagbeso si Blade sa lalaking tinawag niyang Jake.

The guy named Jake switched his eyes on me and gave me a wink, like there was a secret message behind the gesture that I must understand.

“And you must be Harper. Hi, I’m Jake. I’m Hunter’s husband.” nag-alok sa akin ng kamay ito na malugod kong tinanggap. “And I feel like I’ve seen you before. Is there any way that you own a dog?” naguluhan ako sa kanyang itinanong.

Blade was just silently watching the two of us talking, patiently waiting for his turn.

“How did you know I own a dog?” I asked, anxiety is gone and now confusion takes over.

“Oh my god, you do? I really think we’ve met before!”

Nabalot ng tuwa ang kanyang mukha kaya mas lalo siyang gumwapo. Bumaba ang tingin ko sa sanggol na karga niyang may pacifier sa bibig. This Jake seems to be an easy-going person, may pagkakapareho ang ugali namin. Siya pala ang asawa ni Hunter kung ganoon? The last memory I have of his husband was he always looked so grumpy and miserable and Blade told me that Jake was away that time.

“Nagpalit ako ng suot sa taas, nalagyan kasi ng lumad. Pasensya na kayo kung hindi ako nakapaghanda. Uhm…” maya-maya ay nataranta ito ngunit nang pumasok sa loob ang kapatid ni Blade ay kumalma rin ito kinalaunan.

Hunter Torralba wears a burnt umberbrown italian tuxedo paired with urbano leather shoes. Maganda rin ang built nito na nagbigay ng hustisya sa kanyang kasuotan. He always has this smug look on his face, giving me the vibes like there’s something silly going on inside his head.

“Nandito ka lang pala, kanina ko pa kayo hinahanap. Let me carry him.” Hunter took the baby from Jake’s arms and wasn’t aware at first that we’re in front of them. His face beamed up when he saw us. Napangisi nang matanaw ako ngunit mabilis na binura iyon sa kanyang mukha. “Kuya, why didn’t you tell me you’re already here? Palagi ka nalang huli sa mga okasyon, huh!”

“Stupid, your brother is the governor. What do you expect?” nakatanggap ng batok si Hunter mula sa kanyang asawa dahilan nang pagsimangot nito.

“Tss.”

“I texted you that I’m gonna be late. Galing pa akong kapitolyo at sinundo ko pa itong si Harper. Where are the boys?” Blade explained as we both watched how Hunter put the baby to sleep in his arms.

Inakay ako ni Jake patungo sa backyard kung nasaan ang lahat habang nakabuntot sa aming likuran ang dalawang barako, nag-uusap ng tungkol sa trabaho.

“Are you nervous? Don’t be. Noong unang beses ko, kabado rin ako pero dahil kasama ko naman si Hunter kaya napawi rin ang mga pag-aalala ko. I heard you own an animal clinic? You know what, may alaga rin akong aso noon pero nagkasakit at namatay…” pagsisimula ng mga kwento ni Jake habang naka-angkla ang kanyang isang kamay sa aking braso. He tells his stories like we’ve been close for decades.

“Malapit ako sa mga hayop. Lalo na’t ’yang napangasawa ko ay asal hayop din.” dagdag pa niya na nagpatawa sa akin. Unti-unting gumaan ang pakiramdam ko dahil sa mga pagbibiro niya. “And my brother owns an animal clinic too, for sure magkakasundo kayong dalawa!”

“Huwag mo nang ibugaw sa iba, kay Kuya na ’yan.” komento ng asawa niyang si Hunter sa likuran namin.

“Di ko binubugaw, ang dumi talaga ng utak mo!” pambabara niya sa asawa.

Napailing ako, natutuwa sa bangayan nilang dalawa nang mapansin kong nasa tabi ko na si Blade at palihim na pinagsalikop ang aming mga kamay. Hindi siya nahiyang gawin iyon kahit na natatanaw na namin ang dagat ng mga tao sa kaliwa’t kanan na maaaring makakita sa magkahawak naming kamay.

He just looked at me intimately with desire in his eyes. I returned his stares, baring my soul to him. Sometimes, eye contact is way more intimate than words will ever be.

Chapter 69 [Generation]

Enggrande ang gayak ng kanilang backyard nang makarating kami roon. It wasn’t on the list of my expectations that it could be this vast, like they could built another mansion in this space. There were sea of people around, not too crowded because the place is spacious enough and everyone seems to be so engaged in their conversation.

The modern, dark pool tiles and clean lines reflect the open-air structure beyond. This in-ground swimming pool surrounded by a sun-dappled garden and canopy of trees is a backyard dream. There were enough lightings, the string lights hanging in the seating area added minimal luminance that made the whole place not too bright, but more romantic.

“Wow. This place speaks so much class and elegance.” iyon na lamang ang tangi kong nasambit dahil speechless ako mula pa kanina.

There is a lush lawn, adjacent lounge area, swing sofas that are perfect blend between the benches and hammocks are all visually intriguing. The low hedges are a great visual signifier as well, allowing to keep each activity zone separate. The concrete flooring under the fire pit sitting area looks durable and sturdy while the lawn functions as a nice segue to pool.

Parang dito ko na tuloy gustong tumira. This is Hunter and Jake’s property, right? Paampon nalang kaya ako sa kanila? May backyard din naman kami sa bahay pero hindi ganitong karangya, itong kanila ay halatang ginastusan at pinag-isipan ang bawat detalye.

“Well, that’s one of the perks of having an interior designer husband. But now Jake works in graphic design, he’s pretty much versatile in that expertise.”  pahayag ni Blade, hindi binibitiwan ang aking kaliwang kamay.

Sana all versatile. Ako kasi hanggang bottom lang talaga ang kaya ko. I can be versatile when it comes to positions but when it comes to the role, I cannot.

“What are you thinking, baby boy?” he softly poked my cheek using his free hand when I didn’t respond. I shook my head to make him think that I don’t have any indecent thoughts going around my head.

When he raised our intertwined hands and planted a gentle kiss on top of my hand, I knew I have to pull myself together. Pinagmasdan ko ang aking mumunting kamay na sinakop ng kanyang malaking kamay, nanlalamig ang akin samantalang may taglay na init ang kanya.

Take my hand, wreck my plans, that’s my man.

“Nothing. Thanks for bringing me here.” bulong ko sa kanya dahil pakiramdam ko ay kanina pa kami pinapakinggan ng dalawa sa likuran. Bahagya niyang pinisil ang aking ilong at kagat-labi akong nginitian.

“Kuya, I didn’t know you have a sweet bone in your body.” Hunter teased, a playful smirk emerged on his face. Natawa ang kanyang asawa nang mahina.

“Fuck off, Hunter.”

Naglakad kami sa kaliwang bahagi kung saan madadaanan ang ilang naka-set na tables na pare-pareho ang disenyo. Sa unang table ay napansin ko ang ilang kalalakihan na hindi pamilyar sa akin. They are all wearing black tuxedos, probably around their thirties. Napatingin ang mga ito sa aming gawi nang matanaw ang pagdating namin.

“Hey, have you seen Jewel?” tanong ng isang lalaki na may maamong mukha kay Hunter.

“I was inside with her earlier. She was putting Jenni to sleep.” si Jake ang sumagot na tinanguan ng lalaki at saka ito tumayo at saglit na nagpaalam sa mga kasama.

“That was Leonardo Montenegro, Jewel’s husband. Jewel is a close family friend, nagkaroon din siya ng anak kay Hunter.” para akong nalaglagan ng panga sa narinig mula kay Blade. So this girl named Jewel had an affair with Jake’s husband? Tama ba ang pagkakaintindi ko?

“The twins, Lancer and Gunther. You’re gonna meet them later on. The first one looked like a young version of Hunter, while the latter looks like his mother.” dagdag ni Jake na mukhang narinig ang pinag-uusapan namin ni Blade.

Hindi ko maintindihan kung paanong okay lang iyon sa kanya. Looking at how complicated it is, Jake seemed fine with it. The perplexed expression on my face gave him the impression that I wasn’r sure how to react.

Jake smiled sweetly at me. “I know what you’re thinking. But it’s okay. That was a long time ago. Maayos na ang lahat.” aniya at saka tinapik ang aking balikat na nagpagaan ng aking damdamin.

Well, he sounds so mature. I was impressed. This Jake is the closest to my personality, and we’re probably on the same boat since Blade has a kid with someone else, too. Maaaring pareho kami ng dinadalang bagahe pero mukhang mas mahirap pa rin itong pinagdaanan niya kung ikukumpara sa akin.

Saglit na umalis si Hunter buhat ang nakatulog na sanggol sa kanyang bisig. Nag-iwan ito ng halik sa asawa bago lumisan. Nabanggit sa akin ni Jake na madalas silang puyat na mag-asawa dahil salitan sila sa pag-aalaga sa una nilang anak.

“Kester Jones Torralba, you and Blade will be his godparents when he reaches one year old. Teka, sure ka namang pakakasalan mo si Blade ’di ba?” hindi ako makapaniwala sa tinanong niya. Hindi iyon narinig ni Blade dahil kausap niya ang iba pang Montenegro sa kanilang table.

“K-Kasal agad? We just got back together, and we don’t have any plans yet about marriage.” tugon ko. Pinagpawisan tuloy ako dahil hindi ako prepared sa ganoong katanungan.

Jake pursed his lips and didn’t seem convinced with my answer. “Hmmm, ’di mo sure. Malay mo biglang mag-propose ’yan mamaya.” pagbibiro niya pero imbes na matawa ay bumalik ang aking kaba. That’s one hell of a pressure. Besides, I don’t think Blade is into that kind of thing. Hindi pa namin napag-uusapan ang tungkol sa bagay na ’yan.

How would people perceive when they knew the governor marries someone of the same sex? That’s something we need to discuss.

“Huy, biro lang ’yun. Huwag ka masyadong mag-overthink diyan. Bata ka pa naman, marami pa kayong pagdadaanan.” pagpapakalma niya sa akin pero hindi rin umepekto dahil mas lalo akong napaisip sa huling sinabi niya. I’m still young, but Blade is getting older. Based on his age, he should be married by now with four to five kids.

Lumaon ang gabi. Late na kaming nakarating kaya nagsisimula na sa inuman ang karamihan. May marahang saliw ng klasikong musika sa background. Inaya akong kumain ni Blade ngunit hindi natuloy dahil nag-enjoy akong kausap si Jake. He’s very nice and people might think that he’s this bigtime creative director, just like what he told me, but he still likes to mingle with people like me.

“Tayo ang nakatadhana sa mga lalaking ’yan kaya nakatadhana rin tayong magkakilala.” iyon ang kanyang opinyon bago kami magpatuloy sa paghakbang sa bermuda grass.

Nahatak ng ilang kakilala si Blade kaya pinaubaya niya muna ako rito sa asawa ni Hunter. Pumayag ako dahil mabo-bore lang din naman ako kung sakaling makikinig ako sa usapan nila tungkol sa negosyo at politika.

Sa isang banda ay ipinakilala sa akin ni Jake ang ilang miyembro ng angkan ng mga Torralba. He introduced Hansel Torralba, who looks young and playful. His older brother Kraig Torralba, a renowned doctor who was softspoken and very gentle. May kapatid pa silang babae na nagngangalang Ezayah ngunit wala ito dahil kasama raw iyong nakatatandang kapatid ni Jake.

“It’s nice to meet you. If ever you need help, you can reach out to me.” banggit ni Kraig Torralba nang tanggapin ko ang nilahad niyang kamay. He’s very pleasing to look at, and friendly as well. Hindi ko lang sigurado kung anong klaseng ‘help’ ang tinutukoy niya. Maybe he’s a surgeon? Ano kayang specialization nito?

“Sure. Thank you, doctor.” ginantihan ko ito ng simpleng ngiti at hindi na nang-usyoso pa.

So they have people here who work in the medical field which is good. Ang akala ko kasi ay nasa larangan ng negosyo ang lahat. It’s interesting that everyone seems to have their own field of expertise. Just like Jake who works in the creative world.

“Hans, where is Allen? Have you seen him?” Jake asked the younger Torralba.

“Hindi ko alam. I haven’t seen that prick since the party started. Baka hindi dumalo.” tugon naman nung Hansel na nagkibit-balikat.

Si Allen ang bunso sa kanilang magkakapatid, well technically aside from Ollivander, ay hindi ko pa rin nakikita mula kanina. Nang lumipat kami sa kabilang bahagi ng pool ay nakasalubong namin ang isang lalaking may kasamang batang lalaki. His face is familiar and it took me a few seconds before I recognized that it was Hector’s partner.

“Hey there, Alec. I missed you!” pinisil ni Jake ang pisngi ng bata na mukhang inaantok na rin. Kinarga ito ni Jake nang mahuling maghikab ito.

“Ako na ang maghahatid sa kanya sa taas. Jack, this is Harper. Have you two met each other?” nagkatinginan kami ni Jack at saka sabay na tumango sa isa’t isa.

“Yes. Of course, I know him. He’s the governor’s first lady, right?” natawa ako sa ginamit na salita ni Jack.

Nagpaalam si Jake akay-akay ang ikalawang supling nina Jack at Hector, Alector Torralba. Naiwan ako kay Jack na may mapaglarong ngisi sa kanyang mukha. Inakbayan niya ako nang magsimula kaming maglakad. He told me stories about him and his husband. They don’t actually reside here, dahil may azucarerang pinapamahalaan ang kanyang asawa kaya hindi sila naglalagi rito sa Maynila. Umuuwi lang sila kapag may okasyon gaya nito.

“Kumusta kayo ni Blade?” he asked, changing the topic.

“We’re doing good. He’s kinda busy being the governor though he never fails to find time for us.” natanaw ko sa bandang dulo ang mahabang table kung saan nakahain ang mga pagkain. Mula sa direksyon namin ay naaamoy ko ang aroma nito kaya nakaramdam ako ng gutom.

“Good to hear that. You know these Torralba men, your biggest rival is their work. Gaya ng asawa kong abala lagi sa lupain nila, he’s not home most of the time pero kahit na ganoon ay humahanap pa rin siya ng oras para sakin at sa mga anak namin.”

Jack is only wearing his white dress shirt while the coat is laying on one of his arms. We’re almost the same height though I’m fairer than him. Sa kalalakad namin ay narating namin ang kinaroroonan ng kanyang asawa.

“Hector Torralba, I think we’ve met before. But it’s nice to see you.” pakilala ng kanyang asawa, hindi ito nakuntento sa handshake kaya nagbeso pa sa akin.

Hector has this golden tan skin that makes him more attractive. He’s sporting a retro vibes brown tweed three-piece suit paired with Alfredo loafer shoes. I noticed the Bulgari octagonal watch lingering on his wrist when he removed his cowboy hat. Sa kanyang tabi ay isang hindi pamilyar na lalaki na kasingtangkad at kasingkulay niya. Nang mapansin akong nakatingin sa gawi niya ay hindi ito nahiyang ipakilala ang sarili.

“Emilian Elizaga, ikinagagalak kong makilala ka.” magalang nitong pahayag na naglahad ng kamay sa aking harapan.

“Harper Garcillano, glad to meet you.” tipid akong ngumiti nang tanggapin ko ang kamay niya. Hindi pa man nagbibitaw ang aming mga kamay ay bigla nang sumulpot ang gobernador sa aking tabi.

“And the governor is here. Well…” sambit ni Jack na may makahulugang tono sa kanyang boses pagkatapos ay pasikreto akong siniko.

Nang mapansin kong magkahawak pa rin ang aming kamay ni Emilian ay napasimsim ako at bumitaw na. Blade was pouting his lips like he was controlling some expression on his face.

“Blade.” pagtawag ni Hector sa kanyang atensyon. Nagkabigan sila ng kamay at saka nag-usap ng personal.

“Let them do their own thing. Halika, kumain muna tayo. Hindi ka pa yata kumakain. Naku, baka mapagalitan kami ng gobernador kapag nalaman niyang hindi ka namin pinapakain.” Jack pulled me out of the circle and we walked our way towards the long buffet table.

Ikinuha ako ni Jack ng pinggan at mga kubyertos. There were salami slices on a serving plate, there are also meatballs smothered in sweet and sour sauce looking so plump and juicy. Nanguha rin ako ng ilang shortbread cookies na mukhang masarap.

“This one is so good!” narinig kong komento ng isang lalaki na malapit sa akin, may hawak itong plato at kasalukuyang ngumunguya sa harap ng buffet table. Dito na yata siya kumakain.

“Can’t you wait to eat on our table? You’re so gross.” ani naman ng babaeng katabi nito.

“I don’t care. Ganun din naman, babalik din ako dito para kumuha ulit.” tamad na bigkas ng lalaki at saka muling sumandok doon sa isang dessert. Nabasa ko ang pangalang nakalagay sa ibabaw ng pagkain at nalamang apple pie iyon.

“That’s Serenity and Malcolm Torralba. Magkapatid ’yan. Pinsan nila Hector.” Jack murmured beside me while he’s getting some tacos on his plate.

Tumango na lamang ako at ipinagpatuloy ang pag-asikaso sa aking sariling pinggan. Nang matapos ay inaya niya ako sa isang bakanteng table. It’s the spot closest to the buffet table and the mini-bar. Hindi pa kami nagsisimulang sumubo nang dumating si Jake at humila ng upuan upang saluhan kami.

“Where is Hunter?” Jack asked him, he started to munch on his food.

“Upstairs. Nagpalit ng suot kasi naiinitan na daw. You should get more food, Harper. Marami pa ro’n.” bumaling siya sakin nang mapansin ang pinggan ko. Actually marami na akong kinuha ngunit mukhang nauuntian pa siya.

Ito ang unang beses na nakasama ko sila nang matagal pero kung mananatili sa buhay ko si Blade, ibig sabihin ay kailangan ko rin silang pakisamahan lalo na’t asawa nila ang mga kapatid ng boyfriend ko. I can even ask for an advice from them if ever I needed one. Nagkwentuhan kaming tatlo, nagkakasiyahan kami dahil ibinahagi nila ang mga bagay na nagawa nila noon sa ngalan ng pag-ibig.

“Hunter almost married someone else because their grandma forced them to do so.” Jake mentioned and we both laughed at it.

“Well, nilublob ko sa toilet bowl ’yung nagtangkang umagaw noon kay Hector. I was a badass bitch back then.” Jack shared and we laughed even more.

“I thought Hunter died and moved on with my life.” dagdag ni Jake na halos maluha-luha na sa katatawa.

Halos hindi na rin ako makakain nang maayos dahil nakakatuwa silang kasama. I feel like I’m a part of this small circle, and I never have to do anything to be included.

“What about you, Harper? What’s the craziest thing you’ve done so far?” tanong sakin ni Jack kaya naman napaisip ako sa isasagot. Well, marami na akong nagawang kalokohan noon lalo’t desperado pa ako ng mga panahong iyon makapagpapansin lang kay Blade.

“I uhm… I pretended I was drowning just so I could steal a kiss from Blade when he resuscitated me though I know how to swim.” I told them and they laughed harder after hearing my confession.

“Well, sa kanilang limang magkakapatid si Blade ang pinakamailap. It’s hard to get his attention.” komento ni Jake na sumisimsim sa kanyang lemonade. “While Hunter is the dumbest.” dugtong niya sa sinabi kaya muli kaming nagtawanan.

Habang parang mga sira kaming nagtatawanan doon ay natigil kami sa lalaking lumapit sa aming mesa. I looked at him from head to foot, he’s so stylish and the way he carries himself is impressive.

“Care if I join your group?” paghingi nito nang permiso ngunit nang sabay itong tignan ng dalawa ay bumahid ang tuwa sa kanilang mga mata.

“Oo naman! Ikaw pa ba eh malakas ka samin!” Jack pulled a chair so that this new guy could seat beside him.

“Richard Bailey Torralba, asawa ni Kuya Levi na isa sa mga pinsan nila Hunter.” bulong sa akin ni Jake. Hindi ako pamilyar sa mga pangalang nabanggit niya pero tumango lang ako na parang naintindihan.

Isa-isa kong tinignan ang tatlo. We all have something in common. Aside from we’re linked to the Torralba men, I can’t put a name on it.

“Sorry, I haven’t introduced myself yet. I’m Richard Bailey, just call me Riley for short. And you must be Blade’s special someone?” I wasn’t prepared with the way he associated me with Blade but it’s okay because it’s true naman.

But what is his name again? Did he say Riley?

“Harper Garcillano, it’s nice to finally meet you Riley.” nagkamayan kami sa harap ng dalawa, hindi ko alam kung ako lang ba ang nakaramdam ng tensyon sa pagitan namin o baka ako lang ang nag-iisip no’n.

He seems nice and pleasant. Hindi ko lang malaman kung ano ang koneksyon niya kay Blade at bakit lagi niyang tinatawagan ang boyfriend ko. But if he’s tied to someone else already, I shouldn’t be threatened. I’m just overthinking and I should stop it.

“So ayun na nga, we’re talking about the craziest things we’ve done for the sake of love. Care to share yours, Riley?” pagbabato ng tanong ni Jake upang marinig namin ang bersyon niya.

“Well, I don’t think I have one. Marupok naman kasi ’yong si Levi. Lutuan ko lang ng apple pie ay luluhod na sa harapan ko.” aniya kaya muling bumunghalit ng tawa ang dalawa.

“Speaking of apple pie, have you tried it Harper? Meron dun sa buffet table, si Riley ang nagbake.” Jack asked me as he looked at my plate, trying to see if I got a piece of it.

“Hindi, eh…” nahihiya kong pag-amin.

“You should try it.” Jake suggested. Pangiti-ngiti lang na nakatingin sa gawi ko si Riley.

“Yeah, sure. Ubusin ko muna ’to.” tukoy ko sa pagkaing natira sa aking pinggan.

They continued talking about their personal experiences when a group of men joined our table. Hunter Torralba, Hector Torralba, Blade Torralba, and with some other good-looking guy I’m not familiar with but as soon as I saw Riley gazing at him, I knew this is his husband Leviticus Torralba.

Humila sila ng kanya-kanyang upuan at tinabihan ang bawat isa sa amin. While they were doing that, I noticed people from other tables looking over our table. Well, sitting with us are a governor, a ranch owner, a business tycoon, and a construction firm chairman. I do realize now why we are getting curious eyes.

“Kumain ka na?” tanong ko kay Blade na napatingin sa aking pinggan. Using his finger, he took a piece of salami slice and ate it. Parang no’ng nakaraan lang ayaw niya nang nagkakamay dahil ‘very unhygienic’ daw tapos ngayon, ay ewan ko nalang sa lalaking ’to.

“Share nalang tayo. Are you enjoying their company?” may sari-sariling usapan ang anim kaya hindi rin nila kami naririnig.

“Oo naman. They’re nice people and fun to be with.” I used my fork and knife to slice small bits of the meatballs on my plate. Sinubuan ko siya tutal ay share daw kami.

“I’m sorry, lagi akong nawawala. People are always eager to initiate a conversation with your governor boyfriend.” aniya na may tono ng pagmamalaki sa kanyang titulo.

Hindi pa man ako nakasasagot ay natahimik ako nang mapansing nakatingin na sa aming gawi ang anim. Ang mga kapatid niya ay parehong nakakunot ang noo.

“I never thought you have a sweet bone, kuya.” that was Hector speaking, with amazement in his eyes.

“Just like what I said!” Hunter echoed since he mentioned the same thing earlier.

“Cut him some slack.” Leviticus joined the silly conversation and chuckled sexily. Pinisil ng kanyang asawa ang kanyang braso upang patigilin ito.

Kitang-kita ko ang iritasyon sa mukha ni Blade ngunit upang pakalmahin siya ay ipinatong ko ang isang kamay ko sa ibabaw ng kanyang hita. I need to distract him.

“The man is in love, leave him alone. Lalo ka na Hunter!” singhal ni Jake sa kalalakihan at saka binatukan ang kanyang asawa.

“Where is the eldest, anyway? Haven’t seen him around.” luminga sa paligid si Levi na parang may hinahanap.

“Troy’s going to be a little late. He’s been dealing with so many things lately pero hahabol daw siya.” Hector replied kaya nagtinginan sa kanya ang lahat. Because the way he said it feels like there was something wrong going on. Nagpalitan pa sila ng tingin ng kanyang asawa na parang may nalalaman silang hindi nalalaman ng iba.

When a male servant went by our table and served a fresh-baked apple pie, nagbalik ang sigla ng lahat at muling nabaling sa iba ang takbo ng usapan. Blade was secretly holding my hand under the table while he was chatting with Levi and Hector. Jake and Hunter, as usual  nagbabangayan. Jack was busy with his food while Riley was just sitting quietly, and when he noticed me looking at him he smiled genuinely. Ginantihan ko siya ng ngiti at nang oras na iyon ay napansin kami ni Blade.

“He’s the Riley that you’ve been jealous about.” Blade whispered at me even though I didn’t bring up that topic. Jealous? I wasn’t jealous. I was just curious.

“Why is he calling you then?” kalmado kong tanong.

“I was just asking for some help…” hindi ko nakuha ang ibig niyang sabihin dahil hindi niya tinapos.

“Help about what?” I raised an eyebrow at him but before he could answer and ease my worries, the next generation of Torralbas came to our table.

Magkaakbay ang dalawang paslit na sina Bullet Torralba at Alector Torralba na halos magkaedaran lang. Nang maghiwalay ay kumandong sa kanilang mga magulang. Another kid sit on Levi’s lap, probably their eldest. Pero nang bulungan ako ni Jake sa aking kabilang gilid ay nalaman kong panganay nga nila iyon, Leviticus Torralba Jr o mas kilala sa tawag na Junior. Ilang sandali pa ay sumunod ang dalawang lakaking magkamukha kasama ang isang babae. Jack caressed the little girl’s head and called her Haylee, their eldest. And then after careful observation, I realized that the two teenager boys are the twins Blade told me about, Lancer Torralba and Gunther Torralba.

Habang masaya ko silang pinagmamasdan ay biglang may kumalabit sa aking likuran. Nang lingunin ko ay nakita ko si Marites na halos makalimutan ko na dahil sa dami ng mga nakausap at nakilala ngayong gabi.

“Ser, gising na kanina pa at mukhang nagugutom na.” she said, referring to Baby Olli whose eyes were open and slightly smiled when he saw my familiar face.

Iniwan namin ang mga gamit sa loob ng sasakyan ni Blade kanina kaya naroon din ang inihandang gatas para kay Olli kung sakaling magutom ito. I asked for Blade’s car keys and ordered Marites to get the formula on the car. Kinarga ko si Baby Olli habang naghihintay na makabalik si Marites ngunit ang mga kuryosong mata ng mga taong nasa table ang sumalubong sa akin. They were all looking at the baby on my arms.

Oh damn!

“Blade, you didn’t mention that you have another son.” si Hunter ang sumira ng katahimikan at unang nagsalita.

Blade gave me a worried look, probably didn’t know what to do and how to tell them. I feel like it’s my place to tell them the truth about my mother and their father’s secret love affair so I opened my mouth not until someone butted in.

“He’s not my brother. He’s my uncle, just like what daddy number two told me.” Bullet stated and didn’t have any idea that what he said might confuse all the people in our table. Nalaglag ang panga ko at hindi kaagad nakaimik dahil sa gulat na reaksyon ng lahat.

Chapter 70 [Future]

A/n: this is gonna be the last chapter of this book and then epilogue na tayo :)

_

Everyone on the table were intrigued and filled with confusion by what Bullet said but after a few critical seconds, they started chuckling. Maluha-luha ang mag-asawang Jake at Hunter Torralba habang ang iba’y iiling-iling lang at mukhang hindi masyadong binigyang importansya ang mga salita ng anak ni Blade.

“Blade, your kid is adorable. I like him.” Jack murmured, trying to whisper it to the governor but everyone heard it.

Kami lamang dalawa ni Blade ang hindi makasabay sa kanilang kasiyahan at nagpalitan na lamang kami ng tingin. The emotion in his eyes convinced me that one of us should say something, at least. Dama ko ang kagustuhan niyang magsalita ngunit marahil ay hindi niya maituloy dahil ayaw akong pangunahan sa bagay na ito.

“He’s too little to be your uncle, Bullet.” Hunter said as he crossed his arms on his chest, feeling confident with his opinion.

“But daddy number two said…” malungkot na tugon ni Bullet pagkatapos ay lumingon sa aking gawi, animo’y humihingi ng tulong na panindigan ko ang sinabi ko sa kanya kanina sa loob ng sasakyan.

The reason for bringing Olli here tonight is to tell them the truth and introduce him as their legitimate baby brother. But when I tried to open my mouth, no words came out. Hindi ko maintindihan kung dahil sa kaba o takot sa magiging reaksyon nila, hindi ko nagawang umimik. Earlier tonight, I’ve rehearsed the words that I’m going to say but anxiety held me back. And then because of my obsession with Taylor, I heard her voice inside my head telling me to speak now.

So I spoke.

“The kid is right.” mariin kong panimula. Naramdaman ko ang kamay ni Blade na sumalikop sa isa kong kamay, may tamang init doon na nagbigay sa akin ng sapat na lakas upang magsalita.

“This is Ollivander Henry Garcillano-Torralba, he’s your sixth brother.”

Nabalot ng nakabibinging katahimikan ang kanina’y maingay naming mesa. No one dared to speak or utter any word. The smiles on their faces dropped on the ground. Kahit ang kanina’y maingay na si Hunter Torralba ay hindi na rin nagawang umimik.

It was okay, though. Inaasahan ko na ang ganitong reaksyon mula sa kanila. It’s not something that they can accept quickly. It’s going to be a process so I gave them enough time to absorb it. Sa mga sumunod na minuto ay nagpalipat-lipat ang kanilang tingin sa akin at sa batang karga ko. In that span of moment, I wondered if tonight is the right time because they are supposed to be celebrating and not worrying.

Nakabalik si Marites bitbit ang isang bag at hawak sa kanyang kamay ang isang bote ng gatas. Binaling ko ang atensyon sa kanya upang pansamantalang makaiwas sa mga mapanuring tingin na aking natatanggap.

“H-How did that happen?” Hector asked, looking directly at me and the baby in my arms. Siya ang unang nagkaroon ng lakas ng loob na magsalita matapos ang mahabang katahimikan.

“Sixth brother?” pag-uulit naman ni Jake sa aking huling pahayag. Sa kanilang lahat, siya lang ang may bahid ng tuwa sa mukha.

“Another cousin?” Leviticus Torralba whimpered to himself, slightly pursing his lips and then smirked with whatever idea on his mind.

“Ollivander Henry? Bakit kapangalan ni Dad?” komento ni Hunter na may pinaka-violent reaction sa lahat. But his insane question eventually made sense to them. They should know by now why Olli has the same name as their father.

“Good god!” hindi napigilang reaksyon ni Riley nang may mapagtanto sa sarili saka pinamulahan ng mukha nang mapansing napatingin ang lahat sa kanya. His husband, Leviticus, looked at him with adoration.

“Harper’s Mom and Dad had a secret relationship, if that answers all your questions.” Blade declared, sounding so authoritative and powerful. I looked at him and each one of them, still their curious eyes went towards the baby in my arms.

I felt anxious for a moment so I decided to stand up and get the formula from Marites. I feel like it’s enough for tonight and I need to go home now to recover myself from shame. Kinuha ko ang bote ng gatas kay Marites at saglit na nagpaalam upang lisanin ang lugar pero hindi pa man ako tuluyang nakalalayo ay narinig ko pa ang kanilang sumunod na usapan.

“How come you didn’t tell us sooner?” Hector asked the governor.

“Damn. I didn’t know Dad still has the capacity to impregnate some chick.” boses iyon ni Hunter na mabilis na nakatanggap ng batok sa kanyang asawa.

“Oh Hunter, shut up.” his husband Jake hissed in complete annoyance.

“I didn’t know. And it’s not some chick, she’s Harper’s mother.” depensa ni Blade at habang nagtatalo ang magkakapatid ay natanaw ko si Jack at Riley na inakay ang mga bata paalis doon. The next generation shouldn’t be hearing the adult’s arguments on the table.

“It doesn’t matter. Ang hindi ko maintindihan ay kung paano pang nakakabuntis si Dad sa edad niyang ’yon!” Hunter groaned but then moaned in pain when Jake punched him in his abdomen.

“You’re not the one to judge. Hindi ba’t nakabuntis ka rin noon?” sabat ni Jake kaya natahimik sa wakas ang maingay niyang asawa na napanganga na lamang at hindi nagawang ipagtanggol ang sarili.

Jake being a savage is a revelation.

“I think you guys should discuss this somewhere private.” Leviticus Torralba suggested who was left alone because Riley left with their kid.

“What’s happening here?” may isang lalaking bagong dating na kahawig ng asawa ni Riley ngunit ito ay mas mukhang bata.

“Nothing, Legend. They are just having fun.” Jake answered and pretended like there’s nothing going on.

Hanggang doon na lamang ang aking napakinggan dahil pumasok na ako sa loob. I stayed in the living room where there are less people. Nakasunod sa akin si Marites bitbit pa rin ang bag ng mga gamit ni Olli. Sa isang grand sofa ay naupo ako at doon pinadede si Olli.

Hindi nagtagal ay bigla kong natanaw si Jake na kakapasok ng living room. As soon as he saw me, his face lit up and immediately rushed towards me. If I had no idea about his sexuality, I would probably swoon over him. Lalo na’t ang suot niyang white dress shirt ay bumagay sa kanyang maputing balat. He certainly looks like a prince charming.

“There are available guest rooms upstairs, you can rest there and…” dumapo ang tingin niya kay Olli ngunit saglit lang iyon at muling binalik ang atensyon sa akin. “How about I take you to one of the guest rooms?”

Pumayag ako sa gusto niyang mangyari. Besides, Blade is not here and if I leave without him, that would be disrespectful to him and to their whole family. They are probably still arguing right now but I appreciate Jake taking care of me.

Dinala niya kami sa isang bakanteng kwarto kung saan may malawak na queen-sized bed at standard lampshade. May airconditioning din kaya hindi mainit sa loob. Ngayon lang ako nakakita ng guest room na may queen-sized bed kaya mas lalo akong nagtaka nang masulyapan ang malaking picture frame sa itaas ng headboard. Hanging there is a candid photograph of his husband, Hunter Torralba, clad only in jeans and holding a box of… wait what?

“Is that oatmeal box?” nagulat ako nang maisabigkas ko ang katanungan sa aking isipan habang nakatingala sa larawan ng kanyang asawa. I feel so silly asking that to him.

I heard Jake contained his laughter. “Yeah. He’s obsessed with oatmeals that’s why some oatmeal manufacturers used him as a model and endorser.” he explained, sounding so proud about the achievements of his husband.

Ipinaubaya ko muna si Olli kay Marites dahil abala na ito ngayon sa pagpapatulog sa bata. We were both leaning on the railings outside the guest room as Jake began to open the topic about what happened earlier.

“I’m sorry about my husband’s behavior. Minsan talaga nagsasalita ’yun nang hindi muna nag-iisip.” paghingi niya ng paumanhin ngunit ipinagtaka ko iyon dahil hindi ko naman dinamdam ang anumang opinyong nanggaling sa magkakapatid.

“No, don’t be. Ayos lang, Jake. I do understand.” sa sinabi kong iyon ay mabilis niyang kinuha ang kamay ko at hinaplos iyon, isang matamis na ngiti ang rumehistro sa mukha niya.

We were smiling at each other when one sweet-looking couple went out of the other guest rooms not too far from us. Ang babaeng may hanggang balikat na buhok ay may kargang sanggol habang ang katabi nitong lalaki na may maamong mukha ay karga naman ang batang lalaki na mukhang nasa tatlong taong gulang.

“Aww, look how cute she is.” Jake started babytalking while looking at the small baby on the woman’s arms.

“Nagmana sa daddy.” the man commented with pursing lips. I met him a while ago, he’s one of the Montenegro associates.

“You’re not cute, Leon. Sa akin niya nakuha ang magandang lahi.” the woman sneered while rolling her eyes but the man just bit his lower lip.

“Nagtalo pa. Hindi pwedeng sa inyong dalawa nakuha?” natatawang sabat ni Jake sa dalawa.

If I can recall it correctly, this Leonardo Montenegro is tied to the woman who has kids with Jake’s husband. Habang inaalala ko iyon ay napatingin sa akin ang babae, hindi ko namalayan ang paglahad nito ng kamay sa akin.

“I’m Jewel Salviejo-Montenegro and this is my husband Leonardo Montenegro, I heard a lot about you from the governor.” pakilala nito na ipinagtaka ko. From the governor? Just how much information did Blade tell them?

“N-Nice to meet you…” tinanggap ko ang kanilang mga kamay at malugod na ngumiti kahit na abala ako sa pag-iisip kung ano maaari ang nalalaman nila tungkol sa akin.

“And this our eldest, Lennard Olsen Montenegro. And our youngest, Jenni.” Leonardo followed, introducing their kids to me. The three-year old looking boy gazed at me with curious eyes while the baby girl on Jewel’s arms is asleep.

Naiwan si Jake sa mag-asawa samantalang ako ay nagpasyang bumalik na muna sa backyard. A classical music now filled the background as the people were equally distributed on the tables. Iginala ko ang paningin ko, nagbabaka sakaling makita si Blade sa pwesto namin kanina ngunit natanaw kong wala na ang magkakapatid doon.

Isang hakbang ang ginawa ko ay hindi sinasadyang nabangga ako ng isang matipunong lalaki. The first feature that I noticed about him is his height, he could level some of the basketball players in the nba. Tiningala ko siya at mabilis akong nabighani sa dalang emosyon ng kanyang mga mata, animo’y nangungusap na naninimbang.

“Sorry. I didn’t see you.” paghingi nito ng paumanhin sa malalim na boses. I slightly bowed to give him the impression that it wasn’t a big deal at all. “I think we haven’t introduced yet, and it’s the first time I saw you here. By the way, my name is Giovannus Torralba Montenegro, you can just call me Giovann.” pagpapakilala nito sa kanyang sarili at kahit na may bahid ng ngiti sa kanyang mukha ay parang nakakatakot pa ring makihalubilo sa kanya.

But did he just say Torralba and Montenegro? How did that happen?

“I’m Harper Garcillano,” pakilala kong hindi magawang dugtungan upang i-link ang sarili sa isa sa mga Torralba ngunit naunahan nya ako bago pa man ako makapagdagdag ng sasabihin.

“Of Garcillano Publishing?” he asked, he crossed his arms as a sign of interest.

“Y-Yes.”

In the next few minutes, he talked about business. Nalaman kong dati siyang isa sa mga stockholders ng kumpanya ngunit simula nang iba na ang magpatakbo nito ay nag-invest siya sa kanyang sariling negosyo. I didn’t know he’s into publishing but it’s good to know that we have something to talk about.

“The mighty Giovannus of Torralba and Montenegro is here. He’s one of the big names in the publishing industry.” isa namang estrangherong lalaki ang lumapit sa aming kinaroroonan kasunod ng dalawang lalaking nakaitim na tuxedo. Ang isa ay mukhang dayuhan samantalang nalaglag ang panga ko sa lupa nang makilala ang isa.

“It’s an honor to finally meet you. I’m Sancho Abraam Torrecilla.” the foreign-looking guy introduced himself to Giovann who’s as equally as attractive with his local features.

“Oh, the famous architect from Spain. I’ve heard.” pormal na tinanggap ni Giovann ang kamay ng dayuhang lalaki.

“Famous? That’s the overstatement of the year.” Sancho, the architect, humbly sneered and chuckled.

Para akong nanliit sa aking kinatatayuan dahil napapalibutan ako ng tanyag at masasarap na lalaki. But scratch that, mas masarap pa rin ang governor ko. Walang tatalo sa natural na sarap at katas ng kanyang pagkalalaki. Binura ko ang ngisi sa aking labi nang mapansin iyon ni Kuya.

“And this is the man behind the Garcillano Publishing now, you’ve been asking for him.” the other unnamed guy introduced my brother to the guy beside me. Saglit siyang napatingin sa akin bago ibinaling ang atensyon sa kaharap.

“I’m Josef Connor Garcillano, it’s nice to meet you.” Giovann beside me shook my brother’s hand that lasted for ten seconds while they were exchanging complimentaries. Hindi ako magawang pansinin ni Kuya dahil abala siya sa kausap.

“So you’re one of the sons of Mariano Garcillano? It’s such a coincidence that I’m here with your younger brother. So you came with him, I guess?” Giovann asked in curiosity while looking at me and my brother who’s obviously shaking his head in disagreement.

That’s not true. Hindi kami sabay na nagpunta ni Kuya rito. At kahit malaman kong pupunta rin siya, hindi pa rin ako sasabay sa kanya.

“Younger brother?” the unnamed guy asked then gave an interesting look. Para akong nagmistulang candy sa paningin niya.

“No, we didn’t come together. He’s with the governor.” may pagkabida-bidang sinabi ni Kuya Joko na parang wala lang iyon at normal na sabihin sa harap ng mga tanyag na personalidad sa aming harapan. Inatake ko siya ng masasamang tingin pero magaling siyang nakaiwas.

“Governor?” Giovann repeated, probably wondering if my brother was referring to the same governor in this party. Kuya playfully smirked at me, knowing that he just exposed me to these guys.

“Yes. He’s with the honorable Blade Collins Torralba.” tugon naman ng bagong dating na lalaking sumisimsim sa kanyang hawak na wine glass at sumali sa usapan. But the moment I laid my eyes on him, my mouth opened to see Mayor Diego Luis Graciano who gave me a wink.

Tumabi si Diego kay Kuya at pareho silang nakangisi sa aking gawi. I’m so confused, what are they doing here?

Bawat isa sa kanila ay naglahad ng kamay sa bagong dating na alkalde at nagpakilala. I was secretly rolling my eyes and wished to vanish this instant. Hindi ko maintindihan kung bakit ako napasama sa grupo ng mga negosyanteng ito. Nasaan na ba sina Jake, Jack, at Riley? Bakit naiwan akong mag-isa kasama ang mga barakong ito?

“By the way, I didn’t know you were related to Josef. I’m Weston Del Grande of Del Grande Complex Industries.” the unnamed guy finally named himself and offered his hand to me for a quick handshake.

Mainit kong tinanggap ang kamay nito. Ilang minuto ang lumipas ay nag-usap usap na ang mga ito ng tungkol sa negosyo. They were talking about a merging or something like that but I ignored it since it doesn’t concern me. Maya maya ay napansin ko ang pagbulong ni Kuya kay Diego pagkatapos ay bumaling sa akin.

Saglit na nagpaalam ang Mayor sa grupo at isinama pa ako sa kanyang pag-alis. Tinahak namin ang daan patungo sa kabilang aisle.

“Diego, how come you didn’t tell me you were here?” tanong ko sa gitna ng aming paglalakad ngunit nakailang hinto kami dahil sa mga sumusubok na bumati sa kanya.

“The governor is looking for you.” he didn’t give me the exact answer I was looking for and told me that instead.

The governor is looking for me? Ako nga ’tong kanina pang naghahanap sa kanya, eh. I took out my phone from my pocket and realized that it was on silent, the reason why there were missed calls and unread text messages from him.

Daddy gov:

Baby boy, where are you?

I read some of his texts and rubbed the back of my head, thinking that he’s probably pissed now that I didn’t respond to any of his messages.

Daddy gov:

Umuwi ka na ba? I’m calling your number but you’re not answering.

I opened the chat box and typed in a message but the moment I was about to hit send, the governor materialized in front of me. Nagkaroon sila ng senyasan ni Diego na hindi ko lubos na naintindihan pagkatapos ay iniwan ako ni Diego sa kanya.

Blade was only wearing his inside dress shirt while the first three buttons are unbuttoned and the sleeves are rolled up to his elbow, revealing his forearms with overwhelming veins. He was raising an eyebrow at me when I finally looked at his eyes.

“Saan ka galing?” tanong niya, sa tono niya ay para akong batang paslit na ini-interrogate nya dahil late nang nakauwi.

“I stayed inside a while ago. Sinamahan ako ni Jake sa isa sa mga guest rooms nila, hindi niya ba nabanggit sa’yo?” paliwanag ko ngunit pinag-ekis lang niya ang kanyang mga braso at sinilip ang grupo ng kalalakihan sa ’di kalayuan sa amin.

“He didn’t tell me anything.”

Sinimangutan ko siya. Well, it doesn’t matter now. Ang mahalaga ay nagkita na kami ngayon. Humakbang ako palapit sa kanya at pasikretong hinaplos ang kanyang kamay. Himas lang ang orihinal kong plano ngunit mabilis niyang pinagsalikop ang aming mga kamay. May katamtamang higpit iyon at sa paraan nito ay naramdaman kong wala siyang balak na bumitaw.

So pwede na tayong umuwi dahil may nanalo na!

“Nakarating na kay Dad ang balita…” paunang bigkas niya, panandalian akong natigilan. “He was shocked at first, but eventually he seemed happier.” he continued, brushing the top of my hand with his fingers.

Well, that’s good right? Makakabawas na ’yun sa problema kung paano sasabihin sa kanya.

“Did he say anything about keeping him?” may kaunting takot akong naramdaman sa kaisipang ’yon.

“He’s not gonna keep him away from you, if that’s what you’re thinking. But as his legitimate father, expect for his usual visits from now on. Since you’re also gonna be his son-in-law.” prenteng pahayag niya habang nakatayo lamang kami roon, hindi masyadong napapansin ng ibang tao dahil malapit sa tagong parte.

“I’m sorry, son-in-law?” pag-uulit ko kung tama ba ang pagkakarinig ko.

“Y-Yeah. Of course, once we get m-married you’re gonna be his so-”

“Married? Are you planning to ask me for marriage??” hindi sinasadyang napataas ang tono ng aking boses dahil sa gulat.

Noon pa man ay pinapangarap ko na ang bagay na ito, ngunit dati ’yon dahil desperado pa ako noon. Ngayon, marami nang nagbago sa aking pananaw. I have so many things to consider before marrying. First of all, I have to focus on my studies. Damn, tapos na nga pala ako ro’n. What else do I have to focus on? The clinic! Yes. The clinic.

“Hindi ba roon din ang bagsak natin? Eventually, I’m gonna ask you to be my lifetime partner.” katwiran niyang may punto naman at isa pa, tumatanda na siya. He’s the marrying type while I’m still at my exploring age. Pero kung siya naman ang pakakasalan, ano pa bang ibang ie-explore ko?

“So you’re gonna ask me now?” pangungumpirma ko dahil hindi pa ako handa. Kailangan kong mag-retouch if ever magpo-propose siya ngayong gabi para maganda ang kuha ko sa pictures. And again, I have to focus on the clinic. The clinic!

“Of course not.”

Kinunutan ko siya ng noo. “What do you mean, of course not? Ayaw mo akong pakasalan ganoon ba?” may hinanakit kong tanong, may paghawak pa sa aking dibdib para mas kapani-paniwala.

“No. I mean, not now. Not tonight. Unless you want me to. Do you want me to?”

Binaba niya ang kanyang mga braso at ipinasok ang isang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon, animo’y may huhugutin doon ngunit hindi natuloy nang magkaroon ng komosyon sa bagong dating na panauhin.

It was a nurse pushing an old lady in a wheelchair. Ang kanina’y maingay na paligid ay nabalot ng katahimikan nang tanawin ng lahat ang bagong dating. Sa gilid ng nurse ay may isa pang babaeng taas-noong naglalakad. Napukaw ang buong atensyon ko habang pinapanood ang pagtahimik ng kapaligiran. Maging ang background music ay tila naglaho at tanging mga kuliglig na lamang ang maririnig.

“Who is that?” I asked Blade who’s also filled with shock upon seeing the old lady.

“That’s… That’s our grandma.” tugon niyang hindi lumilingon sa akin.

“That’s your grandmother? I thought she’s sick?” tanong ko nang maalala ang kwento niya kanina sa loob ng sasakyan. Ilang taon din kasing hindi natuloy ang gathering simula nang magkasakit ang matanda. Well, there’s a wheelchair and that’s a sign that she’s sick. Pero ano nga bang sakit nito?

“Yeah, she is.”

Pinalibutan ng ilang panauhin ang kanilang grandma upang bumati, maging ang mga kapatid ni Blade ay naroon na. I saw Levi and Riley paying their respects while Hector and his husband did the same thing. Hunter was alone and Jake is nowhere to be found.

“Come on, let’s meet her.” he placed his hand on my back even though there was a slight hesitation that I sensed from him. Hindi na ako umapela at sumabay na lamang sa hakbang niya.

Hinintay naming matapos ang ilang naunang bumati sa matanda hanggang sa dumating ang oras na ako na ang nasa harapan nito at base sa matamis nitong ngiti ay gumaan ang loob ko. I think their grandmother is a nice and a very pleasant person.

“Magandang gabi po. Ikinagagalak ko po kayong makilala. Ako nga po pala si Ha-”

“Ito na ba si Jake? Naku, parang wala kang pinagbago iho, ang bata mo pa ring tignan! Nasaan na ba si Hunter apo?” saglit akong nagulumihanan sa narinig dahil napagtanto kong napagkamalan niya ako bilang ibang tao.

“Ma, hindi po ’yan si Jake!” The elegantly dressed woman beside her spoke and adjusted the volume of her voice, as if the old lady couldn’t hear her without raising her voice.

“Harper Garcillano po.” I introduced myself but the old lady seems not listening and absent-minded.

“I’m sorry but you seem like a nice young man. Grandma has advanced dementia and she’s not probably on her normal self right now.” paliwanag ng babae sa akin.

“She thinks you’re someone else.” Blade murmured behind me and sighed.

“I’m sorry to hear that, but it’s fine po. I understand.” nawala ang kaba sa akin dahil mas naintindihan ko na ang nangyayari. She mistaken me for someone else but it’s okay. Maybe, Jake is somewhat her favorite person that’s why she thought I was him.

Lumaon ang gabi. Puro inuman nalang ngayon ang natitira habang nakabukod kami ni Blade dahil ayon sa kanya ay ’di siya pwedeng mag-inom dahil may trabaho pa bukas. Pasulyap-sulyap siya sakin at saka magbubuntong hininga. It felt awkward remembering the last topic that we had awhile back.

“I’m husband material. I could be a good husband.” he muttered in a low voice but I wasn’t exactly sure if he was talking to me or if he’s just talking to himself. Nang mag-angat siya ng tingin sa akin ay nalaman ko ang ibig niyang ipakahulugan. “I want to be your husband, Harper.” he said in finality.

“Okay.” mabilis kong tugon upang hindi na siya mag-alala pa.

“Okay what?” imbes na mapanatag ay mas lalo pa yata siyang naguluhan.

“Be my husband. Sabi mo ’di ba?” I shrugged my shoulders acting like I don’t have any choice.

“Why do you sound forced? I’m not forcing you, Harper. Sinasabi ko lang na gusto kong maging asawa mo. Spend the rest of my life with you. Make love to you every night. Have kids with you. Grow old with you.” naantig ang damdamin ko sa mga sumunod na narinig pero parang may isang ’di ko sigurado doon sa sinabi niya.

“Make love every night? Are you serious?”

Napaawang ang labi niya sa puna ko at saka pinamulahan. The blushing governor looks so cute and hot at the same time.

“Every other night, then.” he rephrased.

Hindi ko napigilan ang pag-usbong ng ngiti sa aking mga labi. I was just teasing him. Of course, being his lifetime partner means that I need to surrender everything to him, that I need to provide all his needs, that I need to make sure he always feels loved. I’m not oblivious about marriage. I know it’s a big step but I can’t think of anything right now to not marry someone like him. Aside from the clinic. Yes, the clinic. I should marry this man.

“Where’s the ring?” tanong ko na ikinabigla niya. Alam kong may itinatago siyang singsing diyan sa bulsa niya at nagpapanggap lang akong walang ideya kanina pa. Men are so easy to read most especially when they are in love.

“What ring?” nang sabihin niya iyon ay tinitigan ko siya nang masama. Anong pinagsasabi nito? Is he gonna propose without a ring?

“The ring you’re hiding in your pocket. There’s a ring, right?” he just stared blankly at me like I was spitting nonsense.

“I don’t have a ring. You didn’t tell me you want a ring.” I scoffed sarcastically after hearing that. Wow. This man is asking to be my husband but he doesn’t have the ring. Is he fucking kidding me?

He took something out in his pocket and I was expecting for a ring but what I saw was completely different. From his pockets, he took out some candy bars and a pack of condom. What the freaking hell, governor?!

“Ito lang ang laman ng bulsa ko. I’m not hiding anything.” proud pa ang pagkakasabi niya na wala siyang itinatago samantalang hindi man lang siya nahiya na may dala siyang condom sa bulsa niya.

“Why do you have a fucking condom in your pocket?” pag-atake ko ng tanong sa kanya.

“W-We use protection, right? I thought you wanna be safe?” mas lalong nag-alab ang galit ko sa tinuran niya.

Yeah right, we use condoms for sex pero kung magpapakasal naman na kami hindi na kailangan niyan! At bakit meron siyang dala niyan ngayong gabi?

“Alright, I see. I’ll get rid of the condom if that’s what you want.” aniya, walang pag-aatubili sa kanyang mga kilos. Humalukipkip ako at hindi pinansin ang pagtayo niya. Bahala siya diyan!

I thought this night is gonna be romantic. Pero sinira niya ang lahat ng pangarap ko. Wala na. Uuwi na akong luhaan nito. Nasasayang ang ganda ko sa lalaking katulad niya. Bakit kasi uso ang pagiging marupok, eh. Sakit na yata ito. Kailangan ko nang magpatingin sa doktor dahil malala na ang karupukang taglay ko.

“Hey, come on…” he was standing in front of me, offering his hand. I exhaled the air I was breathing and lazily took his hand. I stood up and we both walked inside towards the living room.

He was still holding my hand when I felt something on my finger. It was cold and hard. Pagbaba ko ng tingin doon ay natanaw ko ang pagkinang ng isang singsing na nakasuot na sa aking daliri. Napahinto ako sa paghakbang at hindi agad nagsink-in sa akin ang nakikita.

“B-Blade.” hindi ako makapaniwala sa nakikita. Mabilis na napawi ang inis na nararamdaman ko.

“I was just kidding. Of course, I have a ring. I bought it a long time ago, since the very first day I saw you…” aniya, hindi ko magawang alisin ang pagkakatitig ko sa singsing. I raised my hand to have a clearer look.

“The first day you saw me? When was that?”

The ring looked expensive but it actually didn’t matter because no matter what ring he gave me, I would still appreciate it. Kahit ano pang ibigay niya, buong puso kong tatanggapin. Mapa-house and lot man ’yan o brand new car o brand new clinic, hindi ko tatanggihan ’yan basta galing sa kanya.

“When you were sixteen.” he whispered and kissed the top of my hand while I was in a state of shock. This is a joke. There’s no way he would notice me at the age of sixteen, I was too young for that!

“No way.” Umiling-iling ako, hindi naniniwala sa sinasabi niya at natatawa na lamang habang ini-imagine ang aking sarili sa ganoong edad.

“Yeah, kind of embarrassing but true.”

I looked at him longingly and realized that he’s telling the truth. This ring symbolizes our future but he bought this the first time he saw me, how ironic was that? If he was so sure about me that time, then I think his love for me is long overdue. He has loved me longer than the time I have loved him. And that is something, something that needs to be rewarded.

Epilogue

Blade

Ten more repetitions of squats and I was finally done with my endurance training. I was sweating bullets when I took out my towel on my duffel bag and dried my face with it. Hinahabol ko ang aking hininga habang ginugunita ang mga bagay na kailangan ko pang tapusin sa araw na ito.

“Dude, you’re overexerting yourself again.” napaangat ako ng tingin kay Manuel, isa sa mga kasama kong nagti-train para sa upcoming Asian Games sa larangan ng boxing.

Unti-unti kong inalis ang hand wrap sa aking mga kamay at nang matapos ay pinagmasdan ko ang ilang cuts sa aking kamao. I have been drowning myself in training just to bury some emotional pain that I was feeling for the past few days. And overtiring myself has been an effective distraction to forget about all of it.

“Where’s the coach?” tanong ko sa kanya nang makainom ako ng tubig at makaranas ng panandaliang ginhawa.

“Don’t know. Lumabas kanina eh, may kausap sa telepono.” tugon nito habang naghuhubad ng kanyang sapatos upang masahiin ang mga paa.

Tumatagaktak pa rin ang butil ng pawis sa aking mukha at katawan ngunit kahit na ganoon ay nakaramdam ako ng relief. Looking at myself enveloped in sweat as my muscles are strained, it felt like an accomplishment.

I’m an athlete and since I was a little kid, I’ve been fascinated in extracurricular sports and recreation. I like anything that includes motion and action the reason why I have tried almost every vigorous sport there is. I played football in my college days and tennis on my free time. Lately, I took an interest in basketball and running marathons, and then joined the mixed martial arts team of the country and now I’m one of the best fighters in boxing competitions.

I took a quick shower in the locker room and noticed the lean muscles I have on my body. I plan to keep it intact and not too buff since that’s what Daphne likes but it was so hard to not notice how my body’s getting bigger and more muscular every passing day. Maybe it’s because of the training or maybe it’s what I eat.

Damn, I need to stop eating carbs!

Alas tres pa lamang ay nasa labas na ako ng isang paaralan, naghihintay sa paglabas ng aking nililigawan. Alas singko ang out nila ngunit inagahan ko na upang magpa-impress gayong nag-away kami no’ng huling pagkikita namin. Nag-away kami dahil napag-alaman kong hindi lang pala ako ang nangliligaw sa kanya at hindi ako pumayag na pinagsasabay niya kami. I mean, I understand that many guys like her but to entertain all of us at once? That’s a no for me.

Kapag nangligaw ako, sa akin lang dapat ang atensyon. It’s a bit selfish but that’s how I like it.

Labinlimang minuto bago tumuntong ang alas singko, natanaw ko ang ilang estudyanteng lumalabas galing sa loob ng school. Lahat ng mga ito ay naka-puting uniporme dahil na rin sa kanilang kursong medisina. Kagat-labi kong tinatanaw isa-isa ang mga lumalabas doon, baka sakaling isa roon ang hinahanap ko.

“Napaaga ka yata ngayon, iho?” binalingan ko si manong na nagtitinda ng street food sa tapat nang magtanong siya. Itinapon ko ang plastic cup na may naiwang sauce dahil naubos ko na ang ikasampung siomai na binili ko habang naghihintay.

“Opo, manong. Kailangan eh.” pagak akong napangisi kay manong, hindi sinasabi ang totoong dahilan dahil nakahihiyang pakinggan.

“Ikaw ba’y sinagot na ng iyong sinusuyo?” napaawang ang bibig ko sa sumunod niyang tanong. Close naman kami ni manong dahil ilang buwan na rin akong bumibili sa mga tinda niya sa tuwing magsusundo ako.

Napakamot ako ng ulo. “Hindi pa po, eh. Nagfo-focus pa raw sa pag-aaral.” nahihiya kong tugon.

“Aba, bakit hindi pa? Limang buwan ka nang pabalik-balik dito. Bihira na sa panahon ngayon ang kayang maghintay nang ganoong katagal.” mas lalo akong pinamulahan at pinagpawisan nang mabanggit niya ang limang buwan kong panunuyo. Sabagay, limang buwan na rin kasi akong bumibili ng tinda niyang siomai.

“Wala naman po sakin ’yun. Ayos lang na maghintay.” labas sa ilong kong pagkakasabi sapagkat sa totoo lang, pinanghihinaan na ako ng loob dahil habang mas tumatagal ay mas napapagtanto kong maaaring hindi talaga ako gusto ng taong nililigawan ko.

Ang hindi ko lang matanggap ay nadaig pa ako ni Allen dahil siya itong bunso ngunit nauna pang magka-girlfriend kaysa sakin. Where’s the justice in that, right?

Though I’m not really competing, I just want and probably need someone to think about as a diversion to my plain and repetitive life. Most people say that I’m too focused with work that I’m not experiencing the true happiness life could offer. That’s the reason why until now I’m pushing to court some girl, thinking it could probably change my life.

Sumapit ang alas singko, handa at sabik akong nag-aabang sa labas ng gate ngunit ilang minuto ang nakalipas ay hindi ko pa rin natatanaw ang rason ng aking paghihintay. Napanguso ako at kinumbinsi ang sariling baka na-delay lang ang pagdismiss sa kanila ngunit sa bawat minutong lumilipas ay unti-unti akong nauubusan ng pag-asa.

Matatag akong naghintay habang bitbit ang aking duffel bag na naglalaman ng aking kagamitan sa training. People passing by were eyeing me like I was a weird statue and some of the girls would even giggle after looking at me. Is there something funny?

At exactly five-thirty, finally I saw Daphne walking out the vicinity of school with her friends. Naputol ang kanilang masayang pinag-uusapan nang matanaw ako. May kung anong ibinulong siya sa dalawang kaibigan bago nagpasyang umalis ang mga ito.

“Blade, bakit nandito ka pa? I texted you.” iyon ang bungad niya sa akin at ang tono ay may halong iritasyon.

I pursed my lips when I remembered I forgot to charge my phone. Besides, I’m not a fan of texting. Hindi ako mahilig dahil kung may gusto akong sabihin sa isang tao, ako mismo ang pupunta at magsasabi sa kanya. Yes, it’s rare but traditional guys like me still exist.

“Sorry, my battery died. Shall we go?” bago pa man ako makalikha ng isang hakbang ay hinawakan niya ang braso ko upang pigilan ako.

“No, Blade. I can’t come with you. Not anymore.” may lungkot na bumalot sa ekspresyon niya kung kaya’t napangiwi na lamang ako habang natatawa.

“What do you mean not anymore? Daph, I waited here for more than two hours and now you’re telling me what?” nanikip ang dibdib ko, galit pa rin ba siya dahil sa huli naming pinag-awayan?

“I’m ending this, Blade. You can stop doing this.” when she said those words, I realized that I have been a fool. “Kami na ni Michael. He’s my boyfriend now.” mas lalo akong napangisi sa sunod na narinig.

“Michael? Akala ko kaibigan mo lang ’yon?” may pait sa aking boses dahil alam kong isa sa mga matalik niyang kaibigan iyon pero kung ginagamit lang niya ito bilang dahilan, hindi ako makakapayag.

“Nangligaw siya last month. Blade, itigil mo na ’to. Besides, I can’t be with you. I can’t be with someone five years older than me. You’re too old for me.”

Hindi ko makakalimutan ang sakit na naramdaman ko ng mga oras na ’yon. Hindi dahil nabasted ako, kundi dahil sa mga rason kung bakit hindi ako ang napili. I’ve been courting her for five months, tapos ipagpapalit ako sa lalaking isang buwan pa lamang nangligaw sa kanya? Who the fuck does that?

And I’m too old for her?

Really? It took her five months to realize that?

“Oo. Ang tanda mo na kuya, kumukulubot na mukha mo. Aray ko po!” nakatanggap ng sapak sa akin ang bunso kong kapatid nang isang beses akong manghingi ng opinyon sa kanya.

“Are you stupid? Why would you court girls younger than you? Malamang ay matatakot sa iyo ang mga ’yon.” payo naman ni Kuya Troy sa akin, hindi ako masyadong naniwala sa kanya dahil wala naman siyang matinong relasyon bukod sa one time flings niya. He’s not reliable when it comes to seeking an advice about relationships.

“Hanap ka nalang ng iba, kuya. Napakalawak ng karagatan, dami mo pang mabibingwit diyan!” suhestiyon naman ni Hunter na may pagka-isip bata na kung ituring ang mga babae ay parang isda lang. Napailing-iling nalang ang kakambal niyang si Hector sa kawalan, nahihiya sa lohika ng kapatid.

“Though he has a point, marami pang iba diyan. And look for someone around your age. Someone who’s mature. Someone who won’t take advantage of you.” Hector finally gave an advice that has more sense than everyone else could give.

Hector is right, I need someone who’s around my age or probably older than me who’s mature enough to see my worth. Damn, that just sounded so hopelessly romantic.

Kinabukasan ay muli akong naghintay sa labas ng school of medicine. I know this is stupid but I just need more explanation from her. Kaya naman alas kwatro pa lamang ay naroon na ako upang mag-abang.

“Alam mo na, manong.” binigyan ko ng ngiti si manong nang makita niya akong muli at saka niya ako pinagbentahan ng sampung siomai. Ngunit dahil gutom ako ay dinoble ko na ang bilang.

“Libre na itong palamig mo, iho. Tutal ay suki ka naman.” ipinagsalin niya ako ng inuming may gulaman sa isang mas malaking plastic cup.

“Salamat, manong.”

Habang kumakain ay pabalik-balik ang sulyap ko sa nakabukas na gate dahil nagsisimula nang magsilabasan ang ilang estudyante. Sa dagat ng mga naka-puting uniporme ay napansin ko ang dalawang lalaking naiiba ang suot dahil naka-sibilyan ang mga ito. They looked so young to be college students and the way they act seemed so pretentious.

That time, Daphne wasn’t at school. Nalaman kong maaga itong lumabas kumpara sa dating oras ng pag-uwi nila. Nalaman ko iyon nang makausap ko ang kanyang mga kaibigan nang muli akong bumalik kinabukasan. Hindi naman ako manhid para hindi makaramdam na iniiwasan ako ng tao.

“Sure ka na ba rito? Baka magbago pa ang isip mo.”

“That’s what Dad wants me to take. Even though Mommy wants me to study business. Pero parang mas gusto kong mag-medisina.”

Habang tulala akong nanatili sa labas ng gate ay hindi sinasadyang narinig ko ang usapan ng dalawang lalaki hindi kalayuan sa akin. They were both wearing different uniforms and after careful observation, I realized they were the same young boys I saw yesterday.

“So sino ang susundin mo sa kanila? Hindi ba dapat ang gusto mo ang mas mahalaga?”

“Cooper, you know it’s not that easy. Sila pa rin ang nagpapaaral sakin kaya mahalaga pa ring i-consider ang desisyon nila.”

“May point ka naman. Pero ikaw pa rin naman ang mag-aaral, hindi naman sila. Malaki na tayo, kaya na nating magdesisyon sa mga sarili natin.”

“We’re only sixteen, Coop. We don’t know yet what’s best for us.”

I took quite an interest about what they were talking about. It seems like they were talking about the career path they’re gonna take. The first boy likes to follow his guts and likes to decide on his own while the other one, this other one who has a skin color as white as milk, is more logical because he listens to his parents and is aware of the things that he’s not yet capable of doing.

“Sige na, andyan na ’yung sundo ko. Mauuna na ako, Cooper.” the twinkish boy with the milk-skin bid his goodbye to his friend and rushed towards the SUV waiting at the front.

Naiwan ang kaibigan nito na mukhang nag-aabang din ng kanyang sundo.

“I think you should listen to your friend…” bigkas ko at dahil hindi naman nalalayo ang distansya ko sa kanya ay malakas ang loob kong narinig ako nito.

“Excuse me?” the young boy wasn’t sure if I was talking to him. Bumaling ako sa kanya habang nakasukbit ang mga kamay sa loob ng bulsa ng aking pantalon.

“Hindi ko sinasadyang mapakinggan ang usapan niyo. But just a little bit of an advice, you should listen to your parents.” payo ko. Nang simangutan ako nito ay napailing ako at kalaunan ay nagsising nagbigay pa ako ng opinyon.

“So you agree with him? We should just follow what our parents want? Is that it?” sarkastiko nitong tanong kaya mas lalo kong napagkumpara ang pagkakaiba ng kanilang ugali. This one is the stubborn type while the other one who has the milk-skin is more… what do you call it… submissive?

“He’s somewhat right. You’re only sixteen. You think you know what’s best for you but you don’t.” he absorbed the words that I told him, wasn’t exactly sure if it made sense to him.

Hindi ako pinansin nito nang dumating ang kanyang sundo at dali-daling tumakbo patungo roon. Naiwan akong mag-isa, ginulo ko ang aking buhok at pinayuhan ang sariling mas pagtuunan ng pansin ang sariling mga problema bago mangialam sa iba.

I took out a ring from my pocket. It’s a simple ring with diamonds on it. Naubos ang ipon ko dahil dito. Naisipan kong bilhin ito bilang pambawi sana, nagbabaka sakaling magbago ang isip ni Daphne ngunit mukhang ayaw na talaga sakin ng tao. ’Di bale, itatabi ko na lamang ito para sa tamang tao na makakakita ng aking tunay na halaga.

I took it back inside my pockets and decided to walk away.

Three months have passed by like a wind. Mas nagfocus ako sa aking training at naging magandang motivation ko rin na wala akong ibang inaalala kaya mas dumoble ang aking konsentrasyon. May mga gabing inaaya ako ni Manuel na mag-bar hopping ngunit ilang beses ko siyang tinanggihan dahil wala rin naman akong mapapala roon.

“Come on, kahit ngayon lang. Give yourself some time to enjoy and have fun.” aniya habang inililigpit ang kanyang kagamitan sa loob ng kanyang duffel bag.

“Sleeping is my type of fun.” katwiran ko habang nakaupo at nagpupunas ng pawis.

He scoffed after hearing what I said. “Boring! That’s why until now you don’t have a girlfriend. No offense dude, but with your age you need to get laid sometimes.”

I shook my head, disagreeing to the whole idea of having fun through getting laid. Besides, I don’t need to get laid. I don’t crave sex. I can live without it. Mga hayok sa laman lang ang hindi mabubuhay ng wala ’yon.

“If you come, may ipapakilala ako sa’yo. Malay mo ngayong gabi, magka-syota ka na.” sulsol pa niya mabago lamang ang aking isipan.

I didn’t have any plans on agreeing to his stupid idea but since I didn’t have anything to do aside from sleep, sumama ako sa bar na sinasabi niya. I might have a strong principle but I can’t deny that I could be easily swayed by this type of things, most especially whenever I feel the pressure of getting a relationship with someone building up.

Maingay ang musika nang makapasok kami sa loob ng mataong bar. There were neon lights dancing and bouncing around as the smokes are getting heavier. Agad akong nagsisi at naisip na mas mabuti pa sanang umuwi nalang ako at natulog kaysa makihalubilo sa mga taong ito na animo’y walang problemang kinakaharap sa buhay.

“This is fun, right?” Manuel was holding a champagne flute and he ordered the waiter to give me one. I rolled my eyes at him and didn’t satisfy him with an answer.

What’s so fun in here aside from drinking?

Iginala ko ang paningin sa paligid at sinubukang aliwin ang sarili sa indayog ng musika. I asked for a beer from the bartender when some girl occupied the stool beside me. She was pretty and brunette but I didn’t have the courage to speak so I ignored her presence.

“You don’t look like a regular customer here.” I heard her initiated the conversation and I don’t wanna assume but I really think she’s talking to me.

“No, I am. You’re just probably busy looking at other guys.” hindi ko alam kung saan ko nahugot ang lakas ng loob kong magsinunghaling para lang makapagpalakas sa kanya.

This is what I hate about dating, you need to impress them with flowery words and give them your time and then they will just leave you in the end. But this isn’t a date so I should not be overthinking this.

“I’m Regina, and you are?” sa paglalahad niya ng kamay sa akin ay napansin ko ang mga kuko nitong pintado ng pula. It was really sexy but to other guys probably, for me I want it clean and colorless.

“Blade. Blade Collins Torralba.” tinanggap ko nang malugod ang kamay niya at habang hawak ko iyon ay napansin ko sa isang banda ang dalawang pamilyar na mukha.

The two young boys I saw from the school. Obviously, they are not in the legal age to enter a place like this so what are they doing here?

“Nice to meet you, Blad-”

“I’m sorry, can I excuse myself for one minute?” nabasa ko ang pagtataka at panghihinayang sa mukha ng babae nang pumayag itong iwan ko siya.

Tumayo ako sa aking kinauupuan at sinundan ang dalawang high school boys na nawala na sa aking paningin. Damn. I know it’s not my business but it could be once they get in a serious trouble. I checked the comfort rooms but the two isn’t there. Umakyat ako sa second floor at napansing mas maraming tao roon na nasa pribadong mga mesa. People, mostly men gazed my way when they saw my figure but I ignored all of them.

Sumandal ako sa railings kung saan tanaw ko ang buong dancefloor at doon ay natagpuan ko ang hinahanap. The two young boys were both dancing on the dancefloor like it’s the last day of their lives. I was about to come down but upon seeing them unrelentless and the stirring emotion on their faces, I paused and instead watched them from my distance.

Napailing-iling ako, nahahawa sa tuwang dala kahit nanonood lamang ako sa kanila. The smile on my face subsided when my eyes settled on the milk-skin twinkish boy. He seemed happy but there was a subtle smudge of loneliness in his eyes. I didn’t know if I was exaggeraring but that’s how watching him made me feel.

Hey twinkish boy with the milk skin, how come you feel lonely in this fun-filled place?

Hanggang sa training ay bumabalik sa akin ang alaalang iyon. Hindi dahil iniisip ko kundi dahil kusa itong bumabalik sa aking memorya. His beautiful face and the way his hair bounces when he does his moves to the rhythm of the party music, it was all evocative. And nostalgic. Thinking at some point, I could relate to what he was feeling.

“Dude, are you feeling sick? Kanina ka pa nag-i-space out diyan. And you looked flushed, teka nakabingwit ka siguro do’n sa bar at hindi mo lang sinasabi?” I secretly rolled my eyes at Manuel and sighed at his ridiculous judgment.

Isang linggo na ang nakalipas mula nang ayain niya ako sa bar kaya bakit ko naman itatago sa kanya kung sakaling may nabingwit nga ako roon?

“You’re not on your usual self. Usually, focused ka lagi sa training eh. How come you’re distracted now? Or should I say someone is distracting you?” he kept on teasing me but I zipped my mouth so he won’t get anything from me.

A year passed and luckily that memory stopped haunting me since I was dating someone now. She’s a nurse and she’s the top of her batch. Isang buwan pa lamang akong nanunuyo sa kanya ngunit malakas ang pakiramdam kong anumang araw ay sasagutin na niya ako.

“Hindi ka na sana nag-abala pa, Blade. Hindi naman ako masyadong mahilig sa mga bulaklak.” pahayag ni Chloe, ang nililigawan ko, nang iabot ko sa kanya ang palumpon ng mga pulang rosas. I thought women like flowers?

“No problem. Binili ko talaga ’yan para sa’yo.”

She smiled sweetly at me. And even though she’s sweet as a honey, there were times when something feels strange about her.

“Ang ganda niya kaya. Look at her, bulag nalang siguro ang hindi mahuhumaling sa ganyang kagandahan!” she imsisted while we were on a dinner date and were talking about a female celebrity who came in the same restaurant we were at.

Sinundan ko ng tingin ang tinutukoy niya ngunit hindi ko naman kilala kaya hindi rin ako naging interesado.

“Yeah, she’s pretty. That’s what fame brings to people.” I murmured, finishing the steak on my plate. Alam kong kailangan kong magbawas sa karne ngayon ngunit sa gutom ay hindi ko na inalala pa iyon.

“I can’t believe your appetite. That’s your third plate of meat. Hindi ka pa ba nabubusog?” she asked without hesitation as she watched me wiped my mouth with the table napkin.

Conscious akong napatingin sa aking mga braso na mas nagkakaroon ng laman at mas lalong bumibigat. I had lean muscles when I started the training but now my body’s getting even bigger and more massive. It wasn’t intentional so I didn’t know how to deal with it.

Nang gabing iyon, sinagot niya ako.

I was happy and I thought it could change my life now but as day goes by, nothing changed. A week after, we broke up. It turns out that she likes women more than men. At first, hindi ako makapaniwala at ang buong akala ko ay nagdadahilan lang ito upang hiwalayan ako. I haven’t done anything wrong so I didn’t fully understand.

So I was single again. Damn it! I thought relationships could change your life? Well yeah, it actually changed my life in the ugliest way.

Tatlong taon ang lumipas. I’ve realized I wasn’t getting any younger but I didn’t mind. Napagtanto ko sa sariling hindi dapat minamadali ang pag-ibig. Most of the time, it comes when you least expect it. There are so many people out there who are looking for love but the more you search, the more you will find yourself in the wrong relationship.

“Hindi ko lang talaga maintindihan kung bakit dito ka pa nagparegister, eh may mas malapit namang gym sa lugar niyo.” Atom kept on questioning my decision since I signed up for the gym membership nearby a school. Totoo ang sinabi niyang may mas malapit sa bahay pero mas gusto ko kasi ang mga kagamitan at serbisyo rito.

“I like it more here…”

I stepped out of the treadmill and wiped my sweat with a clean towel. I rested my hands on my pelvis and noticed my reflection on the glass walls. Sa nagdaang panahon ay mas gumanda ang build ng pangangatawan ko. Kumakapal na rin ang balbas sa aking mukha ngunit lagi ko itong inaahit upang malinis tignan.

“Ako pa lolokohin mo? Siguro may pinopormahan ka diyan sa school kaya dito ka napadpad?” nakatanggap siya ng masamang tingin sakin dahil hindi ko maintindihan kung paano at saan niya nahugot ang kaisipang iyon.

Nearby the gym is a veterinary school. It was probably just a coincidence and I know that I have always been linked to some girls in the medical field, but it’s not really the reason why.

“Wala. Ang dumi ng utak mo dude.” iniringan niya ako, halatang hindi naniniwala na wala akong pinopormahan.

Mga limang taon na rin kaming magkaibigan ni Atom. We used to see each other in competitions since he was a former martial artist but he specializes in Judo and Muay Thai while I was into mixed martial arts and boxing. At nagkataon lang din na dito siya nag-gy-gym kaya nagtagpo ang aming landas.

Mondays, Wednesdays, and Fridays ang schedule ko sa gym at kadalasan ay hapon na ang uwi ko, minsan aabutin ng gabi kapag naaliw sa pagbubuhat. Kalalabas ko lang ng gym nang mapatingin ako sa tapat kung nasaan ang vet school na malapit. There was a smoking area on a curbside so I stayed there while waiting for someone.

Med students are starting to come out. Most of the pretty girls are in the medical field, in my own opinion. Nakahiligan ko nalang din dahil mahilig ako sa malinis. Mabilis akong mabighani lalo na sa puting uniporme ng mga ito. I like people who are decent, clean, and smart, not limited to but those are my preferences.

Binitiwan ko ang hinihithit kong sigarilyo at inapakan ang sindi nito nang matanaw ang paglabas ng aking hinihintay.

The years that have passed, he’s getting more beautiful. He’s a guy and I don’t know how he could possess that kind of charisma. I have been watching this milk-skin twinkish boy but I felt dismayed when I saw him with some other guy. This some other guy is around his age, looking like a campus heartthrob and has a leaner built. Bahagya akong nakaramdam ng pagkadismaya sa aking sarili.

So he’s into lean guys?

“What’s wrong with your face? Mukha kang nabasted.” puna ni Atom kinabukasan nang mapansin ang aking ekspresyon.

“I wasn’t.” agad akong nagsisi sa tinugon dahil parang kinompirma ko na rin sa kanyang may pinopormahan nga talaga ako.

“Eh ano? Ayaw sa’yo? Teka, nangliligaw ka na ba?” he’s becoming more interested and instead of lifting some weights, he poured his attention on me.

“Hindi ako ang tipo.” bagot kong sagot habang binabagalan ang takbo sa treadmill. Tagaktak na ang aking pawis ngunit hindi ko iyon inalala.

“Well, what’s her type then?” mas lalo akong nairita sa katanungang iyon dahil naaalala ko lang ang kaibahan ko sa mga tipo nitong lalaki. He probably likes those type of guys who are the same as his age and those who look like a campus crush. And to realize that I don’t fit those descriptions, messes with my head.

This is the first time that I’ve become obsessed with a boy. I’m not gay but I want him to be mine. Does that mean I’m gay too? Fuck, I don’t care about my sexuality. As long as I love the person, that’s fine with me whatever the gender is.

“Someone not like me.” napangiwi ako sa realisasyong iyon. Tangina, alam ko namang imposible pero bakit nasasaktan ako na hindi ako sapat?

“You know what, my little brother is studying there. Maybe I can ask him to help you with this girl you like?” I turned off the treadmill and looked at him with curiosity. Hindi ko naman kailangan ng tulong dahil baka makuntento nalang din ako sa pangangarap sa malayo.

Damn, that’s all I could do. Desire him from a distance because there’s no way our paths will meet. We’re like living in two different worlds. If only I was born in the same year he was born, maybe I have more chance.

After a week, I was back on the same routine. Tatambay ako sa smoking area habang tinatanaw ang mga estudyanteng lumalabas sa malawak na gate ng kanilang paaralan. Here I go again from this stupid infatuation. I got broken from my previous relationships but this one is different because he was never mine to begin with. So how am I going to forget him? Can I get over someone who wasn’t even mine?

Tama lamang ang oras ng paghihintay ko dahil ilang saglit lang ay nabanaag ko na ang paglabas niya. Just by looking at him makes me feel good. He was like a romantic movie that gives people hope about their miserable life. I was playing with my lips as I secretly watched him with his bestfriend at my distance. Ilang segundo ang lumipas, ginulo ko ang aking buhok at saka nagpasyang itapon ang sigarilyong hawak. I can’t stay like this anymore.

I was about to come approach him with my fucked up courage when Atom showed up.

“Damn, you’re still here dude. Akala ko ba hindi ka na interesado?” panunuya niya saka ako inakbayan. I declined his offer last week about helping me using his little brother. But I don’t wanna bother anyone just because of my stupid obsession with someone who doesn’t even know I exist.

“I just went here for a smoke. And how many times do I have to tell you that I wasn’t interested with anyone?” the silly smirk on his face pissed me off. Matagal na kaming magkaibigan nito kaya malakas din ang loob niyang asarin ako.

Maybe what frustrates me is that I have been capable of doing anything aside from this, not until this, and all I could do was watch from afar like some obsessive stalker.

“Alright dude, calm your tits. I know you are not interested with anybody. Anyway, aalis na rin naman ako. Susunduin ko pa ’yung kapatid ko.” he tapped my shoulder and was shaking his head in pity. I gave him a middle finger but he just made fun of me.

Sinundan ko siya ng tingin habang patungo siya sa harap ng school. And then the craziest coincidence happened. The twinkish boy ran to him as they hopped inside Atom’s car and as it vanishes in my sight, realization hit me. That fucking milk-skin twinkish boy is the little brother he has been talking about?! What the hell! So all this time, I was obsessing over my friend’s little brother? How fucked up my life could be?

That was the moment when I started to take him off my mind. I’m close to being thirty years old but I have the emotional maturity of a fifteen year old so it needs to change.

“Dude, inom tayo sama ka?” isang beses na inaya ako ni Atom habang nagwa-warm up ako. I was facing the mirror wall so I looked at his reflection.

“Saan?” Kung dadayo pa sila ng bar, huwag nalang. I don’t have time to go to bars.

Tinapos ko ang warm up at saka nagtungo sa leg press machine. I did some thigh exercise to strengthen my hamstrings, calves, and glutes. Nakasunod siya sa akin habang nag-i-stretching siya.

“Sa bahay lang. Some friends will be there.”

Awtomatikong napaangat ang ulo ko nang marinig ang sinabi niya. At their house? So that means I’m gonna meet his little brother?

Napanguso ako habang nilalabanan ang sariling prinsipyo. Like I said, I’m a man of principles and I stay true to my words. I need to keep myself away from the temptation as much as possible.

“Anong oras?” I asked, partially closing my eyes in frustration.

Atom gave me a smirk, like he knows what I was thinking. Alam niya kasing hindi ako palasama sa mga inuman kaya ganito nalang ang pagkamangha niya.

Pagkauwi ko ng bahay ay nag-quick shower agad ako. Tumunganga ako sa harap ng salamin pagkatapos. Inilatag ko ang mga kasuotang pagpipilian ko sa ibabaw ng kama, hindi makapag-desisyon gayong inuman lang naman ang pupuntahan ko. This is probably one of my weaknesses, I don’t know what looks good on me. I don’t even know how to style my hair so I decided to go downstairs to ask for some help.

Ang tanging naabutan ko sa sala ay ang bunsong si Allen na abala sa paglalaro ng isang online basketball game sa kanyang cellphone. Kahit nasa harapan na ako nito ay hindi man lang napansin ang presensya ko.

“Allen.” I called his name but he never laid his eyes on me for at least one second. Nakuha ko pa lamang ang buong atensyon nito nang batuhin ko ng unan.

“What the fuck, kuya?!” nalukot ang mukha niya at iritado akong nilaanan ng tingin.

“I need some help.” he just stared at me like he was waiting for stars to shine on my face. Sa puntong iyon ay nagdalawang isip ako kung itutuloy ko ba dahil pakiramdam ko ay bubuskahin lang ako nito kapag nalaman niya ang pino-problema ko.

I was about to open my mouth when I saw a guy coming out of the kitchen. It’s been years since I last saw him so it took me a minute to figure out who he was.

“Jake! Damn, you’ve grown so much!” tinapik ko ito sa kanyang balikat at napansing tumangkad ito at pumuti rin. I’ve heard from Mom that he’s gonna stay here for a while since he’s gonna study in one of the universities here.

Emerging from the kitchen as well is Hunter who looked so pissed and aggravated. Dumiretso ito ng lakad sa itaas nang hindi man lang pinapansin ang isa sa amin.

“Did something happen?” I asked Jake since I got a feeling that Hunter made a silly interaction with him in the kitchen, knowing how childish he could be.

“Wala naman, kuya. Hindi ko siya nakilala. I thought he was your gardener or something.” sabay kaming natawa ni Allen sa narinig. It answers why Hunter’s face was like that. But it’s good to know that he found his match.

I pulled Jake from afar where Allen can’t hear us and asked him for some advice. Dumapo ang tingin niya sa aking buhok, waring nag-iisip ng magandang istilo na babagay sa akin.

“Sa tingin ko babagay sa’yo ang maikling buhok. Try a buzz cut or something Kuya. For sure that will make you look…” binitin niya ako sa kanyang sasabihin kaya nagtaka ako.

“Look like what?”

“Wait, are you doing this to impress a girl?” he slightly teased and poked my chest but his face turned red afterwards.

“Not really. I just want to look better.” katwiran ko saka siya tumango. He then explained the better hairstyle for me and even helped me with the clothes selection.

Kinabig ni Atom ang aking kamay nang dalhin niya ako sa kanilang backyard kung saan naka-set up ang mesa at mga inumin. I noticed the other guys he invited who were also working out in the same gym. Binati ako nina Pancho, Lance at Lester na mukhang may hinihintay pa bukod sa akin bago simulan ang inuman.

Pasulyap-sulyap ako sa kanilang sliding door patungo sa loob ng bahay habang ang mga kasama ko ay nagkakasiyahan sa paksa ng kanilang usapan.

“Bagong tabas, ah? Anong meron?” napailing ako nang mapuna ni Atom ang gupit kong buzz cut. I followed Jake’s recommendation but I wasn’t just sure if it really fits me or not.

“Bro, bagay sa’yo. Paniguradong marami kang mahahatak na chickababes n’yan!” komento ni Lance nang marinig ang sinabi ni Atom.

“Gago. Baka may girlfriend na ’yan.” sabat naman ni Pancho na naninigarilyo.

“No, I don’t have one.” tugon ko para lang manahimik sila. Isang sulyap mula sa sliding door ay pinanghinaan ako ng loob. Naputol ang paninitig ko roon nang akbayan ako ni Atom.

“So…. this girl that you like…” Atom began whispering on my ear so no one else could hear. “I could ask my brother for help, you know get some information and all that. And then in return, you can also help me.” I didn’t like the way how it sounded more like a trap rather than a trade.

Nilagok ko ang basong naglalaman ng beer at saka siya tinitigan nang seryoso. I hoped he could read the message in my eyes just because I wasn’t in the mood to start an argument.

“There’s a new girl at the gym and seems like I’ll be needing your help.” pinaningkitan ko siya ng mga mata, hindi naniniwalang kailangan niya ng aking tulong gayong mas marunong siya sa mga ganitong bagay kumpara sa akin. “Dude, I know what you’re thinking. But this is different, she’s different. And I want this to go smoothly so I need your help.”

Pumirmi ang titig ko sa basong naglalaman ng alak sa ibabaw ng mesa habang nag-iisip kung papatulan ba itong alok niya. But no matter how much I overthink, it still ends up on how am I going to tell him that I wasn’t attracted to any mystery girl.

Still trying to avoid the temptation, I took his offer and made the deal. But years after, everything didn’t go according to plan. I fucked up. I had a baby with the woman he liked and I never got the chance to be close to him.

—

A/n: This is only the first half. Second part will be published soon :)

Epilogue 2.0

continuation of Blade’s POV…

That’s when I started to take him off my mind. Mahirap mang gawin pero kailangan. Not just for him or for me, but for not to complicate things more. I fucked up. I should stay away from him—since being a father to a child I didn’t ask for changed everything. I needed to change my perspective. I needed to compromise. I needed to prioritize my new responsibilities now.

I have to be a Dad. Damn, I’m a fucking daddy.

“Congratulations on winning the election!” tinanggap ko ang mainit na yakap ng former mayor nang ideklara ang resulta ng naging eleksyon kung saan ako ang hinirang na panalo.

Hindi ko in-expect na ako ang mananalo dahil unang-una, malakas ang hatak sa tao ng aking mga naging katunggali. Pangalawa, wala akong masyadong karanasan sa paglilingkod sa bayan. Pinanghawakan ko na lamang ang salita ng mga tumulong sa aking pangangampanya, na maaaring mas gusto ng madla ang baguhan sa larangang ito kumpara sa ibang tumakbo na may posisyon na noon pa man.

“The honorable Mayor Blade Collins Torralba, bagay na bagay!” panunukso ni Roxy, ang campaign manager na tumulong sa akin upang maluklok sa posisyong ito. Ginantihan ko siya ng ngiti at pinasalamatan.

More years have passed by like a wind.

Madalas na nahahati ang aking oras sa munisipyo at sa pag-aalaga sa aking supling. Tandang-tanda ko pa noong matagpuan ko ito sa labas ng aming pintuan. Unang sulyap ko rito, may lukso ng dugo akong naramdaman—kaya hindi pa man lumalabas ang resulta ng paternity test ay alam ko nang sakin siya nanggaling.

He has my eyes and my nose—the perfect little version of me.

Before his existence, I was bulletproof. Iyong tipong walang makakatinag sa akin. Walang sinomang makakapanakit. But the day he was born, I was no longer bulletproof. He’s gonna be my weakness now. Hindi man ako nakapaghanda kung paano maging magulang, ibinuhos ko sa kanya ang pagmamahal na kailanman ay hindi ko nakamtan sa ibang tao.

“You’re gonna be called Bullet.” mahina kong bigkas, isang gabi habang hinehele ko siya upang patulugin. I named him that because he’s gonna be like a bullet going straight through anyone’s heart—everybody’s downfall. I will raise him a fighter, unlike me who’s a complete loser.

Being a parent was the best diversion so I could forget all the mistakes I’ve done in the past years. Mas mature na akong mag-isip ngayon—impluwensyang na-adapt ko sa pagiging alkalde. I was proud of my achievements because it feels like it is the only thing in my life that has value. Because remove the title and my son, I am nobody.

I have no identity outside the office and being a parent at home. My life is revolving now on those things alone, it kept me preoccupied but lonesome. Minsan pa, sumasagi sa isip ko ang mga pangamba, kung kaya ko bang palakihin si Bullet nang walang ina. Kakayanin ko ba itong mag-isa? But thinking how other people did, itinatak ko sa aking kaisipan na kung nakaya nilang maging single parent ay kakayanin ko rin.

“You can do it, dude. Tsaka hindi ka naman nag-iisa, andiyan naman ang mga kapatid mo tsaka si Tito.” pagpapalakas ni Atom sa aking loob—isang gabing nagkayayaan ng inuman sa kanilang bahay.

May punto naman siya. Kahit walang katuwang sa buhay ay nariyan naman ang pamilya ko, handang tumulong anumang oras, hindi ko man hingiin. Tama ang kasabihang anumang mangyari, pamilya ang iyong magiging takbuhan.

“I know.” bulong ko ngunit panandalian akong nakaramdam ng takot nang sumagi sa aking isip ang bagay na hindi ko maamin kay Atom at kung paano akong nagkaanak sa babaeng kasintahan niya ngayon.

Hanggang ngayon ay wala siyang kaalam-alam tungkol doon. I know I did a terrible mistake and it might seem selfish of me to keep the truth from him but things aren’t really that easy. I wish I could tell him. Siguro nga’y duwag ako kung umabot ng ilang taon na hindi ko nasabi sa kanya ang katotohanan.

“Uhm, barbecues?” and then I wasn’t prepared to hear his little brother’s voice. Mabilis akong nag-iwas ng tingin, walang balak na lingunin ang temptasyong ilang taon kong iniiwasan.

Magtatagumpay na sana ako sa paglimot sa kanya kung hindi lang ito laging sumusulpot sa mga pagkakataong nag-iinom kami sa kanilang bahay. Pero sino ang niloko ko? I should expect to see him here since this is their house. Ang bobo mo sa part na ’yun, Blade. Umayos ka.

“Sure! Bakit hindi ka sumali sa amin, Harp? Umiinom ka naman ’di ba?” tanong ni Lester sa kanya.

Nanatili akong nakatungo, mas may pakialam sa basong hawak kaysa sa taong nasa harapan.

“H-Hindi na, may trabaho pa ako bukas e. Bawal akong mag-inom ngayon.” tugon niya kay Lester.

Nakinig lamang ako sa naging usapan—walang balak na sumali. Trabaho bukas? Ah, oo nga pala. Ang balita ko ay nagtuturo na siya ngayon doon sa dati niyang eskwelahan. Narinig ko lang sa kapatid niyang si Atom, hindi ko tinanong, narinig ko lang talaga.

Tamang-tama ang nararamdaman kong puno na ang pantog ko, magkakaroon ako ng dahilan para makaalis dito kahit sandali.

“I’ll just go to the bathroom..” I excused myself.

Tumayo ako at umalis doon. Nakahinga ako nang maluwag habang tinatahak ang daan patungo sa sliding door papasok sa loob ng kanilang bahay ngunit hindi pa man ako tuluyang nakakarating doon ay narinig ko na ang ingay ng tubig sa swimming pool.

And then I saw the milk-skin twinkish boy on the pool, slowly drowning. Nataranta ako at animo’y hindi na kailangang pag-isipan—I jumped on the pool.

I saved him but he was already unconscious when I laid him down beside the pool. Basang-basa ang aking damit ngunit ipinagsawalang bahala ko iyon dahil sa takot na baka huli na ang lahat. I was too late on saving him.

Oh damn! You can’t die on me! I want to forget you but not like this! Please, be alive baby.

“What happened?!” Damian rushed closer.

“Is he okay??” nagpapanic na tanong ni Lance.

I pumped his chest, trying to revive him. When he’s still unconscious, I sealed his lips with mine and gave him some air. I fought the urge to kiss him because I was supposed to just…. give the damn air. But I was so fucking tempted. Blade, brace your fucking self.

My lips on his soft lips lasted for five minutes. Napatigil ako nang mapansing gumagalaw ang talukap ng kanyang mga mata.

“W-Wait! He’s alive..” someone announced.

I stared at him without blinking. Nagtama ang mga mata namin. Sa tingin ko ito ang unang beses na nagkatitigan kami nang ganitong katagal.

“Are you okay?” I asked sincerely. I feel so worried that I might have crushed his lips because of my agitation to save him.

Tinulungan ko siyang makaupo. This time, I noticed he was slightly evading my eyes. Namumula rin ang kanyang balat. Damn, he looks so fragile and it was making me unconventionally horny.

Maghunos dili ka, Blade. May anak ka na!

“He’s okay, he can swim, though.” Evan commented that stole everyone’s attention. He can what?

“He’s a good swimmer..” Atom added with a slight frown on his face.

What are they talking about? He knows how to… He knows how to swim? Then why did he…

“T-Thanks for saving my life..” in a small and fragile voice he said, then tried to stand while shaking because of the cold water embracing him.

Nalaglag ang panga ko. Sinundan ko siya ng tingin dahil hindi ako makapaniwalang nalinlang niya ako. Why did he pull that stunt on me, anyway?

Sinuklay ko ang aking nabasang buhok gamit ang isang kamay, tagaktak ang tubig sa aking buong katawan na bumabakat na sa aking damit. When I stood up, Atom was smirking and containing his laugh.

I sighed, clueless of what to feel. I’m so clueless, what are you doing baby boy?

“Here’s your juice.. pwedeng alternative ’yan for hangover since ayaw mo ng caffeine. Masakit ba ang ulo mo?” inokupa niya ang espasyo sa aking tabi. Once again, it feels like a test whenever he’s getting close to me. Should I talk to him or just ignore him or just don’t talk at all?

Inabot ko ang inalok niyang fruit juice. Ininom ko iyon nang hindi siya tinitignan. Iwas pa, Blade.

“Thanks..” bulong ko nang maubos ang fruit juice.

This is the night when I got so drunk. Inuwi ako ni Atom upang pababain ang alak sa aking sistema. Nag-iinit ang aking balat, pinagpapawisan ako dulot ng kalasingan. Ngunit mas lalong nag-init dahil sa pagtabi niya sa akin.

“Ang ulo mo, kumikirot ba?” napatingin ako nang itanong niya iyon. Is he asking because he’s concerned?

“Medyo,” maikling sagot ko.

Hindi naman masakit ang ulo ko, pero ang ibang ulo yata ang sumasakit sa akin, sa bandang baba. I adjusted on my seat to hide the growing bulge on my pants. Oh damn, it’s starting to take effect on my body.

“Gusto mo hilutin ko? Marunong ako!” hinuli niya ang aking tingin.

Tangina Blade, huwag kang kakagat. Pinaglalaruan ka lang ng tadhana. There’s no way this milk-skin twinkish boy is atracted to a single parent like you. And you know better than this. You’re the adult so teach him a lesson.

“I know what you’re doing..” I grinned as I said those words.

He’s obviously seducing me, right? And for what? To hurt me in the end? I’m not some toy he can play with and then leave once he’s done. Milk-skin twinkish boy, you’re a fucking tease. Try someone else, please? Just… Just leave me alone and miserable, please. I can’t bare another heartache.

“What I’m doing is out of kindness only. Just because I like you doesn’t mean that I…” natutop niya ang dila at pinamulahan ng mukha. See? He’s too fucking adorable! Who won’t be attracted to someone like him?

And did he just say that he likes me? As in me?

“That you what?” hindi maalis ang ngisi sa aking mga labi habang ginaganahan sa ideyang gusto niya ako. Tangina, mas lalo akong tinigasan. Hindi na maganda ’to.

“I’m sorry, am I too obvious?” pag-amin niya sa nahihiyang boses.

He sounds so damn submissive which turns me on. He’s obviously seducing me. Pero kung hanggang ganito lang ang kaya niyang ibigay sa akin, ayos lang. Makukuntento na siguro ako kahit hanggang ganito lang. Ayos lang ’to.

“Yeah, too obvious.. Too obvious that you even fooled me thinking that you were drowning..” saka ako tumingin sa pool nang maalala ang gabing iyon.

“At least I got a taste of your lips, ’di ba?” isang matamis na ngiti ang iginawad niya sa akin.

Tangina, wala na—hulog na hulog na ako.

I couldn’t help but chuckle. Natatawa na lamang ako sa aking sarili—na kahit kaunting pagkagusto lang niya sa akin ay ayos na. Ayos na ayos. Ako nang bahala sa iba, baby boy. Gustuhin mo lang ako, ’di na kita pakakawalan.  

“Gawain mo ba ’yan sa lahat ng nagugustuhan mo?” I was half-pouting my lips, thinking that he somehow likes me is the best thing that I’ve heard so far in my lonely and miserable life.

“Hindi naman, sa’yo lang. Ikaw lang naman ang natipuhan ko.”

Tangina, kung kanina’y hulog na hulog na ako, ngayon ay baka ’di ako makapagpigil at iuwi ko na siya. He’s gonna be my second baby. I looked down on my crotch and saw that it wants to get out. Damn. I leaned closer and aggressively claimed his soft lips. I kissed him with hunger until I could feel his hand inside my shirt, gently touching the skin on my abdomen. His caress travelled up to my nipples.

“Holy shit…” I moaned in uncontrollable desire.

There were moments that I wasn’t able to control myself. He’s such a fucking temptation. I feel like a wild beast that has been craving for something he cannot eat, yet.

“I told you, it’s too huge for you.” I crossed my arms and played with my lips using my finger as I stare at him wearing my big shirt.

“Ayos lang, masasanay rin naman ako sa sukat. The bigger the better..” binigyan niya ako ng matamis na ngiti habang sinasabi iyon. The bigger the what?

“Stick to your own size, kid. That’s better..” I added, and then left him there before I lose control of myself.

Napapailing na lamang ako kada maiisip kung ganito rin ba siya sa lahat ng lalaking nagugustuhan niya. I don’t have any problem with him being this playful as long as it’s only with me.

“Oh! You mean eggplant omelette?”

This was the night that Atom invited me again at their house for a drink and some get together. Maayos naman ang pakikitungo ko kay Damian pero ngayong gabi ay nag-iinit ang dugo ko sa kanya.

“You just made it sound so fancy..” side comment ko habang tinatanaw ang tortang niluto ni Harper para sa amin, o para siguro kay Damian.

“Talong lang ’yan, pre..” bagot na pahayag ni Atom na tinanguan ko.

“Masarap ’yan!” baby boy said as he looked at me.

Marunong pala siyang magluto, tangina baka asawahin ko na talaga ’to.

They started to eat the eggplant omel—the fucking torta. Huli akong tumikim dahil hindi pa man natitikman ay alam kong masarap itong luto niya. Pero mas sasarap siguro kung para sa akin niya ito niluto.

“I gotta go.” tinalikuran ko siya at pinatunog ang lock ng aking sasakyan.

“T-Teka, may itatanong pa ako e!”

Sumampa ako sa driver’s seat, hinayaang bukas ang pintuan. Napansin ko ang pagkapit niya sa pintuan upang hindi ko ito maisara. Being this close to him sent a thousand shivers around my body. Heto na naman, nagsisimula na naman ang epekto niya sa akin. I wish there is a button I can click to calm my junior down.

“What is it?”

“Pwede ba kitang ligawan?” matapang niyang tanong.

I admire his bravery. Not everyone can confess their feelings to the person they like. Napangiti niya ako roon. Kinagat ko ang ibabang labi nang mapagtantong kailangan kong magdahan-dahan. I need him to fall for me slowly but surely. Hindi lang ako ang dapat na mahumaling, dapat siya rin. Dapat patas ang laban.

“Good luck on that, baby boy….”

Good luck on falling deeply in love with me. My attraction for you has been long overdue and my feelings need justice.

“Aren’t you scared of the nine-year gap that we have?” noon pa man ay bumabagabag na ito sa aking utak. Baka mamaya ay ayawan niya ako kapag nalaman niyang may edad na ako, o baka hindi niya hilig ang matandang katulad ko.

Hindi kaya matakot siya sa akin?

“N-Nothing scares me.” lakas loob niyang pahayag ngunit may pagkautal. Really, baby boy? You aren’t afraid of me?

“We’ll see..”

Lumipas ang mga araw ngunit mas magaan ang pakiramdam ko kahit na mabigat ang aking trabaho. Isipin ko lang siya, napapawi na ang pagod ko sa maghapon.

“Kahit saan mo pa ako halikan, Blade ayos lang. Ang sarap ng mga halik mo, mapusok..”

I stopped from kissing him and just let my eyes wander around his beautiful face. Napatingin ako sa mga labi niya at hindi napigilang isipin kung kakasya ba ang kargada ko sa maliit niyang bibig.

“I don’t normally do this but you’re such a fucking tease, baby boy.” muli akong umamba ng mas mapupusok na halik. I got so fucking addicted. Para siyang droga at wala akong ibang magawa kundi ang malulong sa kanya.

Mahina niyang itinulak ang aking dibdib, sa pagdampi ng kanyang balat sa akin ay para akong dinadala sa langit.

“You can do this with me anytime, daddy..” he mumbled seductively while biting his lip longer than it should have just to tease me.

Mas bumigat ang aking paghinga. I don’t like the way he called me. Why? Because it’s gonna be the death of me.

“Damn, don’t call me that..” I groaned.

“What? Daddy?” inulit niya pa kaya mas lalong sumikip ang aking pantalon.

“Are you trying to kill me?” I hissed in a more intense and heavier tone. Ngayon ay nakatukod nalang ang aking dalawang kamay sa pagitan niya.

“Let me call you daddy, and I’m your submissive baby boy..”

Damn, submissive it is.

I locked the door when we finally got in my room where Bullet is. There were times that I needed help with the babysitting if Dad and Allen were both not around, kaya wala akong ibang malapitan kundi siya.

I stepped closer but I felt confused when he knelt down in front of me. Tiningala niya ako na animo’y isa akong santong kailangang sambahin. What the fudge.

“What are you doing?” I asked filled with curiosity.

“Uhhh, kneeling?” inosenteng sagot niya kaya hindi ko napigilang mapangisi sa maaaring tumatakbo sa kanyang isip.

“Why are you kneeling?” tanong ko kahit may ideya nang nabubuo sa aking maruming utak. Damn, looking at him under me is such a sight to behold.

“Fuck, it’s not… damn, stand up. Hindi kita dinala rito para riyan.” I held his elbows to help him get up.

Damn. If he thinks that we’re gonna do what we did the last time, as much as I want to put my throbbing cock inside his warm mouth, tonight is not the right time. I have work and he has babysitting to do.

“Then why the hell did you bring me here if not…” baby boy cursed silently and stopped at midsentence.

I chuckled. Damn, I didn’t know my baby boy could be this hungry for me. It’s a fucking honor.

“You dirty-minded little kid, kung iyon ang rason ko sana sa sasakyan pa lang ginawa na natin ’yun kanina pa. But I brought you here for a more important reason…” pahayag ko upang mas maliwanagan siya.

He’s too adorable in any way, that’s what I like most about him. Kahit pagmasdan ko lang siya o panoorin sa malayo, ibang ligaya ang binibigay nito sakin.

“No turning back..” hamon ko nang magkasundo kaming dalawa sa aming magiging setup.

“No strings attached..” iyon ang sagot niya.

Pumirmi ang aking mga labi, ninanamnam ang kanyang huling sinabi. No strings attached my ass. Sinasakyan ko lang dahil alam kong hanggang ganito pa lang ang kaya niya. I won’t want to force him in a relationship that he’s not prepared for yet. I will wait for the right time, once he’s ready to commit himself to me.

For now, babakuran ko muna dahil baka maagaw ng iba.

“No…. strings, it is…” I gladly answered, giving the right emphasis between the words that I know he won’t understand.

I let him connect his phone to the stereo of my car. Napapansin ko ang sulyap niya sa side mirror kung saan makikita ang nakasunod na bodyguards ko bilang convoy sa amin.

And then he played a pop music that wasn’t familiar to me.

“Is that your…. type of music?” saglit ko siyang nilingon dahil nagfo-focus ako sa pagmamaneho.

“You’ll love it..” nakangiti niyang tugon. And when the music hit the chorus, he started lipsynching while he’s looking at me playfully.

Baby, you’re like lightning in a bottle

I can’t let you go now that I got it

And all I need is to be struck by your electric loooove

Sinabayan niya ang kanta nang walang boses, napailing ako habang nasisiyahan sa panonood sa ginagawa niya.

“Damn…” I hissed softly and muttered curses silently. He stopped from lipsynching all of a sudden and the happy emotion left his face.

“A-Anong problema?” kinakabahang tanong niya, nagtataka siguro sa aking mahinang pagmumura.

“Nothing..” I whispered, no plans of telling him how cute he is.

Napapadalas ang aming road trip ngunit gaano man ako kasaya kasama siya ay dumadating pa rin ang mga pagkakataong nasusubukan ang aking pasensya. Lalo na kapag binabato niya ako ng mga katanungang kailanman ay hindi sumagi sa isip ko. There isn’t wrong about it, but it drives me insane how he asks me those crazy questions.

“What’s your favorite sex position?”

He asked me that question while we were on our first official date. He told me that there were so many things that he doesn’t know about me. I’m not really vocal and I wasn’t the type to share all the things about me on the first date, maybe I’m fine with questions like ‘what is my favorite food or favorite color’ but I wasn’t prepared for his silly type of questions.

“Jesus, Harper! We’re eating.” I licked my bottom lip and looked at the other tables.

“I’m just joking, sus ’to naman. Honestly, you can tell me anything, I won’t judge you.”

Ilang minuto ang nagdaan na walang kumikibo sa aming dalawa. Tahimik lang kaming kumakain. The atmosphere started to get awkward but when I saw him looking at the male waiters, this time he crossed the line.

“Are you seriously checking those boys out? In front of me?” nakangiwi kong tanong, nawawalan na ng gana sa pagkain dahil parang mas interesado siya roon sa ibang lalaki.

“Yes, why?” mas lalo kong ikinairita ang sinabi niya. Siya lang ang tanging nilalang na kaya akong sagut-sagutin nang ganito pero dahil mahal ko, pagbibigyan ko.

Sunud-sunod ang pag-iling ko, tension is building up on my veins. Suddenly, a memory from years ago flashed on my mind. Noong nakita ko siya noon sa paaralan na may ibang lalaking kasama, doon ako nagkaroon ng ideya sa mga tipo niyang lalaki. He’s into leaner guys, malayung-malayo sa buff at meaty kong pangangatawan.

Insecurities attacked me. I know I’m not his type, but could he at least pretend that he’s into daddy types?

“Baka gusto mong sila nalang ang ka-date mo?” nagseselos kong parinig. Oo, hindi ko ipagkakaila. Selos na selos ako sa mga lalaking mas tipo niya.

“Jealous much, daddy? Ang possessive naman po pala, I like it.” He winked at me that almost made me lose my breath. Pigil na pigil akong magpakita ng ibang ekspresyon bukod sa aking pagseselos.

Tangina, ang hirap namang magselos kapag walang label. Well, does no strings attached can be considered as label?

“I’m not. Just tell me if I’m wasting your time, madali naman akong kausap.” pagtatampo ko.

I wonder what’s running on his mind. Is he starting to realize that dating me is hard? Did he realize that I’m just plain and boring? Did he get tired of me already?

“No one’s wasting anyone’s time. E kasi ayaw mo namang magshare ng mga bagay tungkol sa’yo kaya kung saan saan gumagala ang paningin ko.” katwiran niya, kasalanan ko pa pala.

“Then ask me anything now and I’ll give you immediate answers!” desperado kong wika para lamang matuon sa akin ang buong atensyon niya.

“Let’s do fast talk.” he suggested.

“Alright.” tinungga ko ang wine na nasa goblet bilang pampalakas ng loob sa maaaring ibabato niyang katanungan. Damn, napasubo na naman si ungas.

“Slow or fast?”

Halos maubo ako sa una niyang tanong. Nang tignan ko siya ay hindi natitinag ang mapanghamong tingin niya. Damn, my baby boy just wouldn’t crumble and it fucking turns me on.

“What do you mean by slow or fast? Be specific.”

“You’re slow for sure. Okay, next ques—”

“Was that an insult?” hindi ko masundan ang mga pinagsasabi niya. I think I’m too old for this.

“Lights on or off?” nagproceed siya sa next question, malalim na buntong hininga ang aking pinakawalan.

I closed my eyes for a moment. This game is totally bothering the hell out of me, but of course I’d do anything for my baby boy. I’d do anything to keep him interested.

“Lights…” I paused, “lights on.” I exhaled. Bakit iyon ang napili ko? Samantalang mas gusto ko na lights off.

“Why on?”

I raised an eyebrow at him, I was not expecting a follow up question.

“So I could see better… touch anything better..” I gave an honest answer while staring at his mesmerizing eyes.

He paused for a while, completely silent, making me feel that there is something naughty going on his mind. How I wish I could always read what’s on his mind.

Lumaon ang aming usapan at kalaunan ay naging komportable naman ako sa mga katanungan niya subalit akala ko lang iyon.

“Spit or swallow?” once again, another lewd question from him.

“Seriously, why all of the questions have to be so lewd?” depensa ko. I even leaned forward just to make a point.

“It’s not lewd, ikaw lang ang naglalagay ng malisya.” depensa rin niyang hindi ko sinang-ayunan.

“Oh, really?!”

“Spit…. or swallow?” this time, he asked with more weight and emphasis.

“Damn it….” huminga ako nang malalim. If this is about a sexual intercourse scene, then I want my partner to… “Swallow, then. Happy?” sagot ko.

There was a victorious smile on his face after that. Hanggang sa makabalik kami sa loob ng aking sasakyan ay tahimik siya at parang may malalim na iniisip. Once again, he’s too absorbed with his own thoughts.

Baby boy, what are you thinking huh?

“So what is your favorite sex position nga?”

Muling umasim ang aking mukha nang marinig iyon. Damn, as much as I would like to provide him sexual satisfaction that I know I can give, but at the end of the day I know it will be unfair to me knowing that he couldn’t love me back the way that I love him. He’s still young and in the exploring stage, maybe I’m just a challenge to him, maybe I’m just a random guy he would taste in order for him to explore his sexuality. I’m just a phase to him while he could be my everything.

“Why in the world do you need to know that?”

I get horny just like other men but I don’t want our relationship to revolve in sexual activities only. I want love. I need true affection. I know he couldn’t give me this now so I’ll just wait.

“Siyempre para alam ko, at para mapag-praktisan ko na rin.”

Humigpit ang pagkakahawak ko sa manibela. Jesus, I’m so sorry for I have sinned. This milk-skin baby boy is really the perfect temptation and all I could do is obey. Masyado ko siyang mahal para tanggihan.

“Oh, so you’re looking forward huh? Well, I’m comfortable with any position..” tugon ko, nag-aalangang sagutin ng totoo ang katanungan niya dahil baka hindi niya magustuhan.

“No matter how comfortable you are with all the positions, dapat meron pa ring nag-i-standout among the rest. Ako kasi favorite ko ’yung suspended congress..” pagbabahagi niyang pumukaw sa aking interes.

Damn, what in the world is a suspended congress?

“I-google mo nalang, ang hirap mag-explain e.” nagdadamot niyang sagot nang humingi ako ng explanation.

Ano man ’yung posisyon na ’yon, handa akong ibigay sa kanya masiyahan lang siya. I might not be ‘that good’ in bed but I can guarantee that he will reach his ultimate orgasm.

“What? You don’t like…. missionary?” may hesitasyon sa aking boses nang umamin ako sa paboritong posisyon. Natahimik siya saglit kaya baka hindi niya nagustuhan.

“Huh? Ayos lang, ikaw naman ang mag-eexecute eh..” kumalma ako sa narinig na tugon niya.

Missionary position turns me on and I personally think I could execute it perfectly. Me on top and him below me, so I could better picture his face once I get inside him, so I could clearly hear his moans, and so I could have easier access on entering him.

“You were ignoring my texts. And how close you are with the son of the governor?”

This was the time that I followed him since I caught him with Governor Graciano’s son. Matagal akong naghintay sa labas dahil gusto ko siyang makausap.

“I wasn’t ignoring anything, hindi ko lang napansin. Diego’s one of my students and a close friend of mine. Why?”

I leaned back on the hood and crossed my arms. This Diego is also the guy I caught him with when I was at their house, the one who returned his books. Malawak naman ang pang-unawa ko pero hindi ko pa rin talaga mapigilang hindi siya protektahan.

“So you’re dating… your student?”

“We’re not dating, saan mo napulot ang balitang ’yan?”

I won’t let him know that I’m jealous. So much for loving him, I learned how to build boundaries. Gaano ko man siya kamahal ay kailangan ko pa ring magtira para sa aking sarili. This is what’s wrong with me, I love too much it might kill me.

“I’m not jealous and I don’t have to be. I’m just asking your relationship with that boy.”

“Right, you don’t have to be. Remember our agreement, no strings attached? Ang unang ma-fall, talo.” pagpapaalala niyang parang kutsilyong tumarak sa aking dibdib.

There we go again with the ‘no strings’, can I blame him when I agreed to that as well? Masisisi ko ba siya gayong hindi pa siya handa sa totoong relasyon? Pero ano nga ba ang assurance kong sa akin ang bagsak niya? How sure I am that he will eventually fall in love with me?

“Mayor, ito na po ’yung mga dokumentong ni-request niyo. Lahat ng ’yan ay kailangan ng signature mo.”

Bumukas ang pintuan sa aking opisina at pumasok doon ang aking sekretaryang si Roxy na dati kong campaign manager. She puts down the pile of folders on my table.

“Thank you.”

“Walang problema, mayor.”

Naiwan ako sa tambak na gawain sa aking opisina. Habang nagtitipa ng email sa aking laptop ay napagawi ang aking tingin sa screen ng aking cellphone. I picked it up, decided to send Harper a message but eventually put the phone down. He’s probably busy right now. I don’t wanna seem too clingy because that might scare him away.

I shouldn’t be clingy. I’m a man and I should learn when to  stop being so obsessive. I should show my baby boy what a healthy relationship feels like.

Panandalian akong nag-break at habang nakatitig sa monitor ng laptop ay may kung ano akong naalala. I leaned forward and checked the door, making sure I was alone in the room.

I opened google chrome and then typed in…

Suspended Congress

No. I erased it and typed again…

What is a suspended congress?

I hit enter and I literally dropped my jaw upon seeing the google results, particularly on the images section. Quickly, I closed the laptop and massaged my temples. Biglang sumakit ang ulo ko. So that is his favorite position? That’s too… risky. Damn it!

Nawala ang focus ko roon nang makatanggap ng mensahe. It was a text message from an unknown number.

Unknown number:

I’ll be back next month. Can’t wait to see you and our kid.

I gritted my teeth and blocked the phone number without hesitation. I didn’t know how she got my personal phone number but whatever the case is, I don’t care about her. She doesn’t deserve to be the mother of my child.

“Alright, settle everyone! Brace yourselves because the swimsuit competition is next. But before that, let’s all hear first the university dean’s speech.” nagpalakpakan ang lahat nang umakyat sa podium ang school dean.

Tumahimik ang paligid upang makinig sa speech. This was the time that I got involved with one of his friends, Savannah Flores. Anak ito ng isang empleyado sa munisipyo kaya naman hindi ko nagawang tanggihan. Besides, I was just waiting for Harper’s reaction to see if it will affect him.

At nagkaaminan na nga kami ng tunay na nararamdaman para sa isa’t isa nang magtalo kami sa loob ng banyo. I was on a date with his friend while he was on a date with a fucking minor.

“I’m fucking jealous..” I whispered, my voice almost hoarse.

We’re both trapped inside the small space of the cubicle, I’m too huge to fit but I liked how comfortable it felt.

“I… I’m jealous, too…” pag-amin niya sa maliit na boses.

Finally, he told me something genuine. He’s been hiding and controlling his feelings inside this tiny box but now I’m starting to unravel it. This is a huge step for him, to confess what he was feeling for me. Few more steps baby boy, we’re getting there.

I stood tall, checking my own reflection in the mirror. Tonight is Atom’s birthday celebration and I need to be there, for him and for my baby boy. I was holding a men’s perfume but I decided not to depend on it. Sa mga oras na magkasama kami ni Harper, napansin kong mas gusto niya ang natural kong amoy. Besides, mabango pa rin naman ako kahit na walang tulong ng artipisyal na pabango.

Pagbaba ko sa living room ay naabutan ko si Dad na naka-porma, mukhang may importanteng lakad din.

“Dad, I’m going to a party. Are you… going somewhere else too?” Pinagmasdan ko kung paano niya inayos ang cuff ng kanyang long sleeves. Even his silver hair is waxed, which was an unusual occurence.

“Hmmm?” abala siya sa pag-aayos ng kanyang buhok sa harap ng salamin kaya hindi man lang ako matignan. And there was a ghost of smile on his lips that didn’t go unnoticed. The last time I saw him smile like that was when Mom was still alive.

“Are you seeing someone, Dad?” diretsa kong tanong kaya napalingon na siya sa akin. Gulat ang rumehistro sa mukha niya.

“W-What? No! I’m not seeing someone.” pagde-deny niya kahit obvious na obvious na. He might be too old for this but I won’t stop him if it makes him happy.

Hinayaan ko siya roon at nauna na akong umalis. Dumaan ako ng munisipyo nang malamang naghihintay sa akin doon ang kaibigan ni Harper. Kaya hindi muna ako dumiretso sa party upang sunduin si Savannah.

“I have something to tell you.” panimula ko nang nasa loob na kami ng sasakyan. She’s wearing a seductive dress that really suited her and her smile is so captivating, I’m pretty sure she can find the man she deserves. “I’m already seeing someone.” dugtong ko.

She never gave any violent reaction, it seemed more that she was expecting me to say this anytime, and tonight is the right time to tell her that.

“Harper, right?” she guessed while slowly nodding her head. Malungkot ang ekspresyon niya ngunit tinatakpan niya iyon ng isang pilit na ngiti.

I sighed before delivering an answer. “Yeah. I love him.”

“Does he know that you love him? Is he in love with you?” she asked, probably curious about my secret affection to her friend. Hindi naman ako nagkulang sa pagpapakita ng pagmamahal ko kay Harper, ang hindi ko lang sigurado ay kung kaya niyang suklian itong nararamdaman ko para sa kanya.

But that’s selfish. I don’t want to unlove him just because he can’t reciprocate my love. Love should not demand a return. We can be with a person and be happy with them and not love them. And we can love somebody and not want to be with them. We don’t need to love someone to want them.

“I don’t know. It doesn’t matter. I have loved him for the last seven years and I’m gonna love him as long as I’m breathing…” makahulugan kong pagpapahayag ng aking sentimyento.

“Don’t you think it’s unfair? Loving someone who can’t love you back?” araw-araw nang sumasagi sa utak ko ang sunod niyang itinanong pero kailanman ay hindi ako natinag dahil doon.

“Life is unfair, wala nang bago roon.” I gave her a content smile.

Tumango siya at tumahimik na lamang hanggang sa marating namin ang venue. Sabay kaming pumasok sa loob at unang hinanap ng mga mata ko si Harper. And we had a little misunderstanding that night since he saw me with his friend.

“I told you I can’t promise you anything, Blade.” he insisted, probably lying to himself.

“And it was fine with me! I wasn’t blaming you because I know you’re not ready to commit. I’m falling in love with you but I need to assure if I have any chance with you! If none then stop fucking with my feelings just because you’re unsure of your own!” nasabi ko dala ng aking galit—hindi sa kanya kundi dahil sa sitwasyon.

He took a few steps closer to me. Nagtataka akong tumitig sa kanya.

“I’m already in love with you Blade but I don’t know if I can fully commi—” I cut him off.

What did he fucking say?

“Y-You’re in love with me??”

It caught me completely off guard. How come he’s in love with me without my knowledge? I thought he’s just… since when did he start loving me?

“You’re fucking in love with me and you didn’t tell me?!” mas lalong lumakas ang boses ko, wala nang pakialam kung may nakakarinig sa amin. Hindi ko na naitago ang tuwa sa aking mukha at napuno ako ng kasabikang halikan siya.

“I wanna be your boyfriend. Make me your boyfriend. Give me the fucking authority to own you, Harper. I’m tired of the games, I’m tired of playing around. Give me the rights, Harper. I wanna be your fucking boyfriend.” nagsusumamo kong pangungumbinsi sa kanya.

This is long overdue. I don’t wanna give him up, ever, but I need an assurance. I don’t wanna pressure him but if he’s in love with me, then what is he scared about? Ano pa ba ang ikinakatakot niya? Ano pa ang kailangan kong patunayan sa kanya?

“I caught my mother kissing your father.” my mouth fell open when he told me that.

This is a joke. Not a good joke. And not tonight.

“W-What did… what did you say?” napakunot ang aking noo, hindi maintindihan ang kanyang ibig ipakahulugan.

Isa iyon sa mga naging hadlang sa aming pag-iibigan. I was so close to getting the love of my life but the people and situations made it all complicated. I didn’t know true happiness could be this hard to attain.

“Dad! Are you even thinking?!” I confronted Dad when I got home. I was fuming mad so I had to cool myself down. Anger isn’t gonna resolve things.

“Huminahon ka nga, baka magising pa ’tong apo ko.” he was carrying Bullet on his arms putting it to sleep. Gigil na gigil akong maglabas ng sama ng loob ngunit nang sulyapan ko ang natutulog na si Bullet ay unti-unti akong huminahon.

“And you didn’t even tell me. Fuck! You have a secret relationship with my friend’s mother!” habang nagpapaulit-ulit ang kongklusyong iyon sa aking utak ay muling nag-iinit ang dugo ko.

Bakit sa dinami-rami ng babae, iyon pang…. I mean, he could have chosen someone else, just not Harper’s Mom for christ’s sake.

“Your friend?” nagtatakang tanong niya.

“Yeah. Atom. My friend!” galit kong sagot. Napapikit ako at hinilot ang aking sintido.

“Iyan ba ang totoong ikinagagalit mo? Na may relasyon ako sa ina ng kaibigan mo o dahil anak ng karelasyon ko ang karelasyon mo?” diretsahan niyang bulalas kaya hindi kaagad ako nakaimik.

Anong ibig niyang sabihin? Did he know about… No fucking way!

“Alam kong may pagtatangi ka sa bunsong anak ni Olivia. Sa inyong limang magkakapatid ikaw ang pinaka-mailap, so I had to think it’s either wala kang nagugustuhan kahit sino o may nagugustuhan ka pero hindi mapasa’yo.”

Nasaktan ako sa sinabi niya. It was the ugly truth. I’ve been madly in love with someone for years, and it’s exasperating that until now I couldn’t have him. Doon natapos ang pag-uusap namin ni Dad dahil hindi ko matanggap ang mapait na katotohanan.

“I’ll just take a piss, wait here…” paalam ko nang matapos kami ni Harper sa pagkain. I took him on a date because I’ve been so busy with the campaign as well as being the current mayor so I had to make time.

“Are you sure it’s just a pee?” pang-aasar niya pa.

Although something was bothering me, I gave him a short smile.

“Not funny.” I pinched his nose before heading to the rest room.

As soon as I got in one of the cubicles, I took out my phone. I have been receiving messages from random phone numbers but from the same specific person.

“What do you want?” I answered the call. This is the fifth random number that I wasn’t able to block yet so I still received the call.

“Let me see him.” matigas niyang tugon sa kabilang linya. Oh really, after abandoning him now she cares? Fool everyone else, but not me. She can’t fool me like how she fooled me before.

“No.” I said with finality on my tone and dropped the call.

Nang matapos ang tawag na iyon ay bin-lock ko ang numero. She has the audacity to ruin my life now after what she did. I won’t forgive her. What she did to me is unforgivable. Even though she’s the mother of my child, I won’t let her take him away from me.

“There’s a new girl at the gym and seems like I’ll be needing your help.” pinaningkitan ko siya ng mga mata, hindi naniniwalang kailangan niya ng aking tulong gayong mas marunong siya sa mga ganitong bagay kumpara sa akin. “Dude, I know what you’re thinking. But this is different, she’s different. And I want this to go smoothly so I need your help.”

I agreed to Atom’s conditions. Catalina Esquivel was the girl of his dreams. In return, mapapalapit ako sa kanyang bunsong kapatid. I know it was stupid but I was reckless and desperate that time.

“And you are?” she gave me her full attention while wiping her sweat with a clean towel. Dumapo ang mga mata ko sa kanyang fit at flawless na pangangatawan. Maganda siya, maputi at matangkad, kaya naman siguro patay na patay si Atom sa kanya.

“Blade. Blade Torralba and the guy over there,” tinuro ko ang kinaroroonan ng aking kaibigan na sumaludo upang mapansin. “That’s Atom Garcillano. We noticed you’re a new face here so we just thought of introducing ourselves.”

“That’s… nice of you. Anyway, my name is Catalina. This is my first time here but my friend is a regular.” pakilala nito saka lumapit pa ang isang babaeng balingkinitan ang katawan at may pagka-chinita. “This is my friend, Danica Graciano.” tinanggap ko ang kamay nitong nakalahad.

“Graciano? Are you related to Daniel Graciano in any way?” kuryoso kong tanong.

Danica looked amused with what I said. “Yes. The governor is my father.” tinanguan ko ang sinabi niya.

Dahil regular silang nasa gym ay naging tulay ito upang maging kaibigan namin ang dalawa. Atom was so happy that he could finally interact with Catalina while me, on the other hand, is being linked to her friend Danica.

“Come on, dude. Double date is fun. You don’t really need to like her, just entertain her.” panunuyo sa akin ni Atom nang tanggihan ko ang double date na sinetup niya para sa kanila ni Catalina ngunit ang kondisyon ay kailangang kasama ako. He needs me to keep the other friend Danica preoccupied while he flirts with Catalina.

“Bakit kailangan kasama ako? It’s your date so you need to be alone with her.” pangangatwiran ko. I don’t see the point why my presence is required.

“Cat said that Dani likes you. Damn, this is supposed to be a secret. But I’m telling you now so you can help me. Dude, just talk to her, mahirap ba ’yun?” he kept on convincing me but I was still undecided. “Besides, nabanggit ko na kay Harper na tulungan kang pumorma dun sa babaeng nagugustuhan mo sa school nila.”

That was the cue. He needed to use his younger brother’s name in order for me to give in. At ako naman itong napakadaling mauto kapag nakataya na ang pangalan ng kapatid niya.

We checked in a hotel just the four of us. We watched a movie and played some video games. Maingay ang tatlo habang ako ay tahimik lang na nakikinig sa kwentuhan nila. Hawak ko ang isang bote ng beer nang maramdaman ko ang paghilig ng ulo ni Danica sa aking balikat. She was half-smiling after Atom dropped a funny joke.

“I didn’t know you’re a smoker.” puna niya nang magsindi ako ng sigarilyo. Hindi ako nagsalita dahil wala namang kailangang sabihin.

Isang beses na sumulyap si Catalina sa aming gawi nang marinig ang sinabi ni Danica. I continued smoking and watched Atom who’s a bit tipsy now, mas marami kasi itong nainom kaysa sakin. Nasa tatlong bote pa lamang siguro ang aking nainom kumpara sa kanyang nasa sampu na.

“So do you have a girlfriend?” Danica asked in a seductive tone. Hindi ko pinansin iyon dahil nakuha ni Atom ang atensyon ko. He’s kissing Catalina now. Damn, they should get a room if they are gonna make out here.

Sinundan ni Dani ang tinitignan ko at narinig ang marahan niyang pagsimsim.

Abala ako sa paghithit ng aking sigarilyo nang hawakan ni Dani ang isa kong kamay at dinala niya ito sa kanyang dibdib. What the fuck. Tinitigan ko siya nang masama, binabalaang hindi ako interesado sa kanya.

“Come on, Torralba. Why so serious? Your friend is making out with my friend. Are we just gonna sit here in and watch?” gumapang ang daliri niya sa aking braso, sinusundan ang linya ng mga ugat doon. Hindi pa ako lasing kaya hindi ako tinatablan ng pang-aakit niya.

“I’m not interested. I… I desire someone else already.” I murmured, thinking about the milk-skin twinkish boy who’s still unaware of my existence. Kung malakas lang siguro ang loob ko, baka dati ko pa siya pinormahan.

“So why are you still alone? If you desire someone, bakit wala siya rito? Don’t tell me torpe ka? You don’t look like the torpe type. You seem… like a wild beast who can get anything he wants.”

Siguro nga, natotorpe ako. Duwag at walang paninindigan. If he was just some random boy, maybe I have a greater chance. But his older brother is my friend, and that’s enough reason for me to back off.

“I think you’re mistaken. I’m no wild beast.” pagtatanggi ko sa huling sinabi niya. Imbes na tumigil ay bigla niya akong sinunggaban ng halik. Itinulak ko siya dahil hindi ko nagustuhan ang ginawa niya. “Dani, stop.” I warned her.

I saw her rolled her eyes but then drank a glass of alcohol, looking so irritated. Maya-maya pa ay nagpaalam siyang magbabanyo kaya naiwan ako sa dalawa. But this time, Atom was knocked out to sleep while Catalina is still sober.

“You don’t like her kissing you, huh?” panunuya niya, may nakakalokong ngiti sa mga labi.

It’s not about the kiss. I just don’t like anyone else kissing me.

“Atom fell asleep. I think we should go.” plano ko na sanang tumayo ngunit may inilahad pa siyang baso sa aking harapan.

“Alright. Just one more drink and we’ll go.” she winked at me and handed me the glass of alcohol. Hawak din niya ang kanyang baso at nakipag-cheers pa sa akin at sabay naming tinungga ang natitirang alak.

Nakabalik si Danica pagkagaling ng banyo. Tinulungan nila akong buhatin ang walang malay na si Atom ngunit dahil sa kalasingan ay ilang beses na rin akong muntik mabuwal. Damn, I just took one shot and now my eyes are getting blurry.

“Did you… oh my god?”

“Ssshh… let’s just wait..”

“You’re such an evil.”

I heard their voices but I was unable to comprehend the words until I blacked out.

When I opened my eyes, I was laying down on the bed, with no clothes on. And then someone is below me, sucking my cock. The light is too dim for me to figure out who it was. But upon trying to rub my eyes, I saw his face.

“Oh damn…”

The milk-skin twinkish boy is giving me a head. Fuck. I held his head and helped him go down further. Nang hindi makuntento ay hinatak ko ito at siniil ng halik. I placed myself on top of him and showered him with fiery kisses.

“Shit! I knew you could be this aggressive…” he moaned when I tried to bite his neck teasingly. His voice sounded like a girl but I ignored it because I was too high to even pay attention.

Hindi ako nakapaghintay at pinatalikod ko siya. I put my cock inside him and fucked him as hard as possible. I’ve waited so long for this night to happen, us under the bedsheets, making love until we both get exhausted.

Kinabukasan ay nagimbal ako nang makita ang babaeng natutulog sa aking tabi. She was clad in white blanket and her skin is still a bit red. I saw the kissmarks around her neck and that’s when realization hit me hard.

“You fucking drugged me?!” galit na galit kong singhal nang magising siya. I didn’t expect her to do nasty things like this. So what happened last night, it was just an illusion. Twink boy wasn’t here, because that is impossible.

“Calm down, please. You were drun—”

“I wasn’t! Damn it, Catalina! You took advantage! Atom likes you and now…” pinagmasdan ko ang hubad kong katawan. Speaking of Atom, once he see me with her like this, that’s gonna be the end of me. “You will fucking regret this!”

“What? I raped you now? Men can’t be raped, Blade. That’s for us girls only. Aminin mo man o hindi, alam kong nagustuhan mo ’yun.” hindi ko alam kung saan ko huhugutin ang pasensya para hindi siya saktan.

Mabilis kong sinuot ang aking mga damit at lumabas ng kwarto. I found Atom sleeping on the couch. Nang gisingin ko siya ay wala siyang kaide-ideya sa nangyari.

“I hoped you both enjoyed yourselves last night.” nagtatakang napatingin si Atom nang sabihin iyon ni Danica na nagkakape sa isang gilid. She gave me a meaningful look before I pulled Atom out of the room.

That’s how she ruined my life before. It was a fucking disgusting act to take advantage of me. Until now, I am shaking in so much anger everytime it flashes on my mind. But if that didn’t happen, I won’t have Bullet now. Hindi ko na alam kung matutuwa ba ako sa nangyari. But still, mistakes are mistakes. Bullet is out of this, he didn’t do anything wrong. It was us adults who have done terrible things.

“I’m three months pregnant with your baby, Blade.”

Iyon ang nilalaman ng text message na natanggap ko isang araw habang ako’y nasa gym at nagti-train ng ilang miyembro. Natigilan ako nang mabasa iyon.

“It’s not a good joke. Leave me alone.”

I sent it to her and after that, hindi na ako nakatanggap pa ng anumang mensahe sa kanya.

“I know I was drunk pero parang may naaalala akong nangyari samin ni Catalina. I think I’m the father of her baby.” Atom once said, blaming himself when he learned that Catalina is bearing someone’s child.

Hindi ko nagawang magsalita. I cursed on my mind, recalling the last message she sent me. She said she was pregnant. So it was… it was fucking true?

“D-Did she tell you who the father is?” kinakabahan kong tanong. Nang umiling siya bilang sagot ay nakahinga ako nang maluwag.

But damn it, this is not the time to feel relieve when you fucking idiot just impregnated some girl. And not just some random girl, but the girl he has feelings for.

Nine months after, I was at home when I found a baby at the doorstep. Mabilis ko itong kinuha at kinarga. Umakyat ako sa kwarto at doon ito dinala. I put him on the bed while I was silently freaking out.

Damn, whose baby is this?

“No. This is fucking yours. Look at his eyes!” Kuya Troy hissed at me when I tried to deny that it was mine. Napatingin ako sa kasama niyang si Symon na mukhang sang-ayon sa sinabi ng aking kapatid.

Isang oras ang nakalipas, hindi ako nakaalis ng bahay. Sinamahan ako ng dalawa dahil hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa baby. I didn’t really believe at first that this baby is mine, but I was eventually convinced just by looking at his eyes and nose. He’s my complete carbon copy.

“Catalina’s my girlfriend now. Sinagot niya ako one week ago.” iyon ang balitang sabik na ikinwento sa akin ni Atom nang tumawag siya. I don’t understand.

“W-What about the baby?” tanong ko, habang pinagmamasdan ang baby sa aking kwarto. Karga ito ni Symon habang pinanonood ako ni Kuya na may kausap sa telepono.

“No. She told me the baby died.”

I gasped upon hearing what he just told me. I looked at the baby again. I don’t know how wicked Catalina could be if she sent me the baby and then tell everyone that he died. That’s… That’s unacceptable. If this is really my baby, I would gladly accept him with all my heart and I won’t let anyone—especially her, I won’t let them hurt him.

—

A/n: Last part of the Epilogue will be published soon :)

Epilogue 3.0

still Blade’s POV…

Abala na ang lahat dahil sa nalalapit na eleksyon. Running for the same position wasn’t all easy but I was grateful that my people are hands on with the campaign. I didn’t really need to do anything, I just need to show up.

“Handa na ang mga flyers, Mayor. Narito na rin ang mga kaalyado, kumpleto na sila.” Roxy informed me while I was silently rehearsing my speech. She suddenly looked at the paper I was holding.

“I probably need more time, ten or fifteen will do.” I told her when I realized that, making her nod and left me alone under the pop up canopy tent.

For the next few minutes, I rehearsed my speech inside my head. Naging motivation ko ang pagkikita namin ni Harper pagkatapos nito kaya naman ngayon pa lang ay gusto ko na itong matapos agad.

Isa-isang ipinakilala ang aking mga ka-partido at nang tumuntong ako sa makeshift stage ay narinig ko ang palakpakan at hiyawan ng mga tao. I eyed the people around who seemed all eager to listen to what I have to say. And in the middle of my speech, I noticed a brown-haired woman among the people at the back, her face looked so familiar that I almost mouthed her name.

Danica Graciano. I didn’t know she’s back. And why would she even show herself up here?

“Blade!” I heard her calling me after the campaign but I didn’t have the time and energy to give her attention.

“Water?” bungad sa akin ni Roxy pagbaba ko ng stage.

“Yes, please. Thank you.”

May malaking water cooler sa ilalim ng mahabang monobloc table at doon ay ikinuha ako ni Roxy ng isang bottled water. I gave her the papers I was holding even my phone so I could properly quench my thirst with the cold water. Pagtalikod ko ay natanaw ko ang papalapit na si Dani kaya madali akong naglakad palayo sa lugar na iyon upang iwasan siya.

“Blade! Wait!”

She kept on calling my name, catching other people’s attention. Nagpatuloy ako sa paglalakad hawak ang bote ng tubig ngunit nang maalala ang naiwang cellphone kay Roxy ay huminto ako sa paghakbang at balak na balikan ang naiwang gamit nang sumulpot si Danica sa aking harapan.

She raised an eyebrow at me and rested her hands on her waist, looked at me from head to toe. “Wow, you’ve grown. No wonder why people adore you so much, Mister Hot Mayor.” she stated in mockery.

Completely ignoring her presence and what she said, I walked past her but she said something that stopped me from walking.

“Let Catalina see her baby.”

Her baby?

Seriously?

Umigting ang aking panga sa galit na sumiklab sa aking kalooban. Binalikan ko siya ng tingin at matapang na hinarap, huling-huli ko ang kabadong pag-atras niya nang titigan ko siya nang mariin.

“She doesn’t have a baby.” madiin kong pahayag at saka siya tinalikuran. Catalina lost her baby since the time she abandoned him. There’s no way I would let her be near him.

“You know that isn’t true, right? She gave birth to your baby. And no matter how terrible you think she is, Catalina is still the mother of yo-” I cut her off when I got completely pissed of with her dumb statements.

“Catalina is not his mother. She doesn’t deserve to be called one. She is nothing.” I left her those words and then walked out the scene.

Nang araw ding iyon ay umuwi ako nang maaga. Nag-aalala kong hinanap si Bullet pagdating ko sa bahay at nang makitang kasama ito ni Allen ay nakahinga ako nang maluwag. I kissed him goodnight before I went to bed. I have been so exhausted with the campaign and my mind has been clouded with fear.

And damn, I almost forgot about Harper. No, I totally forgot about him. We’re supposed to meet after the campaign but Danica’s appearance distracted me. Isa ito sa mga araw na pinaka-kinatatakutan kong mangyari, ang pagbabalik ni Catalina. I know I shouldn’t get scared but what do I know? I only know she doesn’t have the right to see him, but I can’t help but think if I was doing the right thing.

“People were looking for you, you just disappeared yesterday.” paalala ni Melina, isa sa mga nag-mamanage ng aking campaign at ang nag-aasikaso ng mga materyales. Roxy gazed on my direction when she heard Melina because she knows why I went home early yesterday.

“The campaign was over.” I reasoned out in a calm manner. She handed me some papers about the program and I quickly scanned it.

“You’re supposed to have a meeting with the delegates. I ended up with a reason just to save your ass. Next time, please inform me.” I nodded at her remark and continued scanning the papers before the program starts.

I was listening to some delegate’s speech when my phone vibrated for a text message. Expecting it was Harper’s text, I opened it and felt disappointed upon knowing it didn’t come from him. It was from a random number, again.

From Unknown:

We need to talk.

May hinala na ako kung kanino ito nanggaling kaya agad kong bin-lock ang numero at binura ang mensahe. I think I have to change my personal number so she cannot reach me. I have no idea how she got it but probably that’s what desperation made her do.

The campaign is almost over when a tall brunette woman approached me. It was Catalina. Tumingin ako sa paligid, sinisiguradong walang nakapapansin sa paglapit nito. Before she could speak of nonsense, I pulled her arm and made sure no one will see her. Sa kalagitnaan ng aming paglalakad ay nagpumiglas siya.

“Don’t you dare touch me!” sa pagtaas ng tono ng kanyang boses ay ilang mga ulo ang nagsilingunan sa aming gawi.

“What are you doing here, Catalina?” mahinahon kong tanong upang hindi makahalata ang mga tao na may argumentong namamagitan sa aming dalawa. I noticed Melina looking our way but she remained standing there. Ilang sandali ay lumapit sa kanya si Roxy at may ibinulong dito.

“What am I doing here? Really? You don’t know why?” I tried to pull her arm again but she immediately took a step backward so I can’t reach her.

Starting to feel enraged, I closed my eyes for a brief second to cool my nerves down. I have no plans on talking to her, more so have this conversation because years have already passed and reliving the pain and anger won’t do me good. Hindi makabubuti ito ngayong iba na ang sitwasyon at mayroon na akong katungkulan na kailangang mas pagtuunan ng pansin.

“You have no business here. Hindi ka na dapat pang bumalik.”

“I didn’t come here for you. I came for my son. I want to see him. Let me see hi-”

“You really think I will let you near him? You have no son, Catalina. He died, remember?” rumehistro ang gulat sa kanyang mga mata nang sabihin ko iyon. “Yeah, I know the horrible bullshit you told Atom.”

“N-No, hindi mo naiintindihan. That’s not wh-” she struggled to feed me with another bullshit.

“It’s so clear, Catalina. Stop fooling yourself. Stop this. I won’t let you see him and that’s final.” there was raging fire in her eyes when I told her that. Pilit kong kinakalma ang aking sarili kahit na unti-unti na akong nilalamon ng galit. Just looking at her fuels my deep-rooted anger.

“Then I’ll see you in court. I’ve filed a custody and you’re gonna lose all the rights.” she said in gritted teeth, confident that my downfall is gonna happen.

Pinantayan niya ang mapanghamon kong tingin, hindi nagpapatalo. Custody? She really has the audacity to file it? She really think she can win a fight over me?

I was battling with my own thoughts when suddenly, I heard someone yelled from not too far.

“Somebody call an ambulance!”

And then all I heard was the chattering of the people circling around nearby the entrance. Until I learned that someone has lost his consciousness and fell on the ground. It was Harper.

“Were you ever going to tell me?” I asked slowly and intently. It felt so dumb that I had no idea he was sick. And it was my fault for not knowing. I got so focused with my own personal issues that I failed to know about his.

“Y-Yeah, that was the plan.” he said weakly, voice almost fainting.

Hindi ako nakaimik. Tahimik kong sinisisi ang aking sarili. I inched closer and made an attempt to hold his hand. He looked so fragile right now that the only thing I could do is hold his hand.

“I’m sick. I wanted to tell you personally but you’ve been missing in action since…” hindi niya nagawang ituloy ang sasabihin dahil sa pag-aalinlangan. “I was there yesterday…. at the auditorium. We were supposed to meet. And I’ve waited for what… three hours?” nanginig ang boses niya dahil sa pinipigilang emosyon.

Three hours? Damn! I didn’t know that. I’m such a fucking jerk to make him wait for that long. My mind had been preoccupied with Catalina’s appearance and I stressed myself too much over it. I lost touch of the reality, I drowned myself in fear and distress.

“You didn’t call. You didn’t text. Nothing.” dugtong niya, nagkibit-balikat na parang manhid na at wala nang maramdaman. Nakatungo lang ako sa kanyang mga kamay, hindi magawang tumingin sa kanya nang diretso dahil sa kahihiyan.

“I tried to call you earlier tod-” he cut me off.

“Too late.”

“It was always you who said that you’re gonna make time for me. You said you’d always be there for me… so how did this happen, Blade? W-Why weren’t you there?” this time, his voice broke and then crystal tears started to fall down on his face.

Emotions dawned on me. Hindi ko kayang makita siyang ganitong umiiyak nang dahil sakin. It was so hard to watch him broken all because of me.

“I’m sorry…” naluluha kong bigkas.

That was the time he told me about his tumor being the reason for him to leave the country. I know it wasn’t my place to ask him to stay, I would love for him to stay with me but if it’s gonna make him sicker, then I have no other choice. I have loved him since he was sixteen, from afar, and I should be used to being distant from him but I don’t know why it feels like I’m gonna die once he leaves me.

“Why were you with Kuya Atom’s fiancee? What’s your business with Ate Catalina?” he asked like it was the golden question that had been bothering him.

I looked at him earnestly, thinking that he deserves to know.

“She’s Bullet’s mother.” I blurted out as confusion enveloped his face. “She is the mother of my kid. And she wants him back.”

I gave him time to absorb it. I know how it was shocking for him to learn that the mother of my child is the fiancee of his brother.

“I wasn’t able to meet you yesterday because I had to go home and… I got scared that Catalina will take my kid away from me. And she already filed for a custody.” paliwanag ko kahit alam kong hindi sapat na dahilan iyon upang pagaanin ang kasalanan ko sa kanya.

He looked so fragile and weak, like any amount of pain could break him. This isn’t the right time to talk about our issues but I can’t bear seeing him clueless.

“It was all I could think of. I got so terrified. I know I have all the parental rights but… she’s engaged, about to be married and will eventually have a family while I’m struggling to be a single-father and a politician at the same time.” ginulo ko ang aking buhok ngunit bigla niya akong hinatak at binalot ng yakap.

“No. She can’t. Is she serious? After she abandoned her child? She has the guts to file for that?” I was thinking the same thing, how could she have the guts to do that?

“I know. But I can’t help but freak out whenever I’m away from my son. He’s all I have, Harper. You and my kid. And I can’t afford to lose both of you.” I wiped the silly tears on my face, ashamed that I cried over this petty stuff.

“You’re not gonna lose me.” he promised and kissed me.

Until the day came that he needed to leave. I was still having second thoughts but I’d do anything to make him feel better. Sometimes, we do things not because we want to but we need to.

“I will visit you there. Patatapusin ko lang itong eleksyon. I know you’re gonna miss me so…” a smile beamed on his face as we both walked on the airport.

“It’s okay. We can video call or chat.” suhestiyon niya pero napasimangot ako. I wasn’t a fan of videocalling or chatting.

“But I can’t kiss or touch you through either chat or video call.” katwiran kong sa tingin ko’y naunawaan niya.

He pinched my cheeks and planted a gentle kiss on my lips. Hinapit ko ang kanyang baywang upang mapalalim ang halik ngunit siya ang unang bumitaw at luminga-linga sa paligid. Damn, my baby boy is still shy about public display of affection.

“I promise I’m gonna take care of myself. I’ll survive this. But you have to promise me you’re also gonna take care of yourself while I’m not here.” paalala niya.

Well, I guess my hand is gonna take care of me for the mean time he’s away.

“I’ll be fine though I’m gonna miss you. But don’t worry about me.” pinilit kong ngumiti kahit ayaw ko pa rin sa ideyang magkakalayo kami. “Oh! And one more thing..” hinubad ko ang suot kong silver watch at ibinigay sa kanya.

“You can remember me with this.”

We hugged for the last time before we bid our goodbyes to each other. I mouthed an ‘I love you’ as he waved his hands as farewell.

I even sent him a message as I walked out from the airport.

Me:

I’m gonna miss my baby boy :(

The next few days were stressful as it was the last week of the campaign period. At the same time, Catalina still threatens me with the custody over my kid. I know the law and I shouldn’t be moved by her empty threats but still, any ounce of chance to take my kid away from me scares me to death.

“Hey, I missed you…” my face was close to his neck, inhaling him. “and your scent…” I continued, “and your lips…” and then planted a soft and sensual kiss on his lips.

This was the time he went back after a year. He’s still in recovery but at least he’s okay now. I’ve missed him so much it could kill me. It is really such a wonder how people could be your anchor, and without it you will get lost. Harper has been my anchor, always keeping me in line, never letting me stray into the world full of heartaches and miseries.

Nang lumalim ang aking halik ay huminto siya at inilapat ang kanyang mga palad sa pagitan ng aming mga dibdib. Nagtataka kong hinanap ang kanyang mga matang nagsusumamo.

“Is… there something wrong?” I asked, concerned about his sudden pause but he just shrugged it with a forced smile-one I know that hides something that is bothering him.

“N-No, I’m fine. I missed you too so I just wanna look at your face for a moment.” he reasoned out though I wasn’t fully convinced, hinayaan ko na lamang sa pag-iisip na maaaring ako lang ang nagbibigay ng ibang kahulugan.

“Hey, what’s up?” he asked when I called him the other day.

“You made an agreement with Catalina without telling me?!” it was only out of frustration that I raised my voice on him, and that’s when Catalina told me about the agreement she had with Harper. As much as possible, I don’t want him to get involved with our conflict but this was probably one of Catalina’s dirty tactics.

“Agreement?”

“Damn it, Harper!” I roared, my voice almost strained.

“Hey, watch your tone. And I need you to calm down. What agreement were you talking about?”

“Catalina made an offer to you about the custody and you didn’t bother telling me?” isa sa mga hindi ko matanggap ay kung bakit inilihim niya sa akin ang bagay na ito gayong magkasama kami buong gabi kahapon. And I don’t see any reason why he needs to keep it from me, unless he’s somewhat feeling merciful with whatever his brother’s fiancee told him.

“I-I was about to tell you but…” may pag-aalinlangan sa kanyang tono, hindi malaman ang sasabihing paliwanag kung kaya’t mas lalo lang nag-init ang aking ulo, hindi sa kanya kundi sa sitwasyon.

“But what, Harper? Please tell me that it was a valid reason. Please!” I begged, because it would really break me if he did it on purpose.

“I’m sorry…” he muttered apologetically and seemed to me that that was all he could say.

I sighed profusely. This thing with Catalina is supposed to be controlled, I should be able to manage and deal with it but she’s pulling every string to ruin me.

“What the hell, dude?! You fucked my fiancee?!” nagngangalit na akusasyon ni Atom nang sugurin niya ako sa bahay. Wala akong ideya kung paano nakarating sa kanya ang katotohanang iyon, malabong aminin ito sa kanya ni Catalina kaya kanino niya ito maaaring nalaman?

“I didn’t fu-” hindi ko magawang ituloy. Saving my own ass felt stupid. Of course, I fucked her. But not on purpose. She fucking drugged me. And even if I tell him that, who would he believe? And does it even matter if I wasn’t lucid that time?

I let out a silent curse before continuing. “It’s not what you think. Yeah, something happened between us but I was dru-” he punched me before I could even finished explaining.

“Fuck you, Blade! You’re disgusting!”

Tinanggap ko ang mga suntok niya. Kinwelyuhan pa niya ako at muling binira ng malakas na bigwas. I spat out the blood I tasted on my mouth and looked at him, I wasn’t scared of him, all I felt that night was regret for not telling him sooner. Because that was the night I lost my bestfriend, and lost the love of my life too.

“Not telling me something or hiding something on purpose is just the same as lying.” tinalikuran ko si Harper nang daluhan niya ako pero nagawa niyang hatakin ang braso ko. Halos umikot ang paningin ko nang harapin siya.

Damn it, this is what I get from drowning myself in too much alcohol. My head is spinning.

“Nag-inom ka?” tanong niya, ngunit imbes na bigyan siya ng kasagutan ay itinaboy ko ang kamay niya.

“Bullshit! And now you told Atom for what? Why do you have to tell the truth to everyone but not to me? You’re always keeping things from me!” he looked so broken when I said those hurtful words to him.

Goddamn it, I’m slowly losing him because of my selfishness. I wasn’t the only who’s hurting, I wasn’t the only one who’s in pain. But my fucked up situation made me push away all the things that are wanting to save me. No, I didn’t want to be saved. That night, all I wanted was everything to stop.

“I did not!”

“Yes, you did! From the time that you were sick, I was the last person to know about it, right? You didn’t even inform me that you were coming back here. And now I have the chance to keep Bullet with me but you just ruined it!” sa kanya ko ibinunton ang lahat ng kinimkim kong galit at pighati sa lahat ng nangyayari sa akin.

No matter how strong my love for him was, I got blinded by fear. Yes, I was only fooling myself to think that I wasn’t afraid but what I was doing was an obvious act of cowardice.

“Leave. I don’t wanna see your face again. We’re over.” I pulled the last string and there, I lost him.

Sometimes, we say and do terrible things that we don’t really mean when we lose control of our emotions. Because in that moment we say those painful things to them, we don’t think straight. We’re angry, or broken, or hurt, or anything, and we don’t realize how much can words hurt. We probably have so many feelings inside of us which want to get out but we hold them inside, and then we say words we don’t mean to-and that’s how we deal with our emotions.

“Where is he? Let me see him.”

Nagmatigas ako at nanatili sa labas ng kanilang bahay nang gabi ring iyon. I was more sober now, realizing all the stupid things I did and words I said. I was back on my senses and that’s how I realized how things were too late now.

“You dumb piece of shit!” I received one heavy blow from his brother, Joko. Hindi ako lumaban at buong tapang na hinarap ang kanyang galit.

“Go away, Blade. Baka magdilim ang paningin ko sa’yo.” that was Evan, who just stood in front of me with a cold and dark expression on his face.

“Please. I’m begging you, I need to see him.” pagmamakaawa ko.

I have never begged like this my entire life. So this is how desperation can do to people, huh? Love will only make you feel good at the beginning and then fucked everything up in the end, which leads to people being so lost and desperate.

“You can’t see him.” aniya, at saka pinag-krus ang kanyang mga braso sa kanyang dibdib. “Why..” he suddenly hissed, shaking his head in sorrow. “Why did you have to break him? I witnessed how happy Harper was with you, so I need to understand as his older brother. Why hurt him?”

Appalled by his question, no word came out of my mouth. That question struck me like lightning, setting me on fire, burning me alive. Hinintay niya ang isasagot ko kahit na nangingibabaw na ang dismaya sa kanyang mukha.

“I was a jerk.” pag-amin ko.

And stupid. And drank. And selfish. And coward.

“Yeah. You were.” Evan agreed, looking down on me like I was a pitiful human being, he probably noticed the bruises around my face. It took him a minute to finally say something though there was still uncertainty that I sensed from him. “You can’t see him because he’s not here.”

Matagal kong prinoseso ang kanyang huling sinabi. What did he mean by he’s not here? The way Evan looked at me gave the answer to my question. Harper left. And there’s no way I’m gonna see him again, just like the last thing I told him.

That same night, I packed my bags. I’m gonna follow him wherever he is, even if he’s on the other side of the world.

“Are you nuts? Bukas na ang botohan tapos aalis ka?” that was Troy over the phone, asking him for an advice but I guess he would just dismiss the whole idea of me leaving the country.

But what choice do I have? The issue that I need to settle with Harper is more important than this stupid election. Even if I win the election, I won’t feel successful without my baby boy. I know it was a stupid act to tell him we’re over but it was out of anger and I didn’t mean it.

All the people who knew about my plans of leaving made me stay the next morning, or at least until the votes were tabulated. Hapon na nang lumabas ang resulta ng eleksyon.

I won.

Dad congratulated me with a pat on my shoulder but I didn’t feel completely happy. Tama nga ang kasabihan, we can’t have both worlds. I needed to lose something in order to gain this success.

But fuck success. I don’t need it. I need my baby boy.

Before dusk, I booked a last minute flight to Canada. Troy and Allen knew about it, in-inform ko rin si Roxy ukol doon. Ngunit si Dad ay walang kaalam-alam sa aking pag-alis. I had so many pending work in the office after the election, papers to sign, projects to approve, and programs to organize but I left all of it in the hands of the vice mayor for the mean time.

“You owe me one, Torralba. I’ll take care of everything for you. When are you gonna be back anyway?” the vice, Gregorio Monterroso, asked over the phone when I was at the airport’s waiting area.

“Hindi ko pa sigurado. But I’ll call you from time to time. Thank you, Greg.” ibinaba ko ang tawag nang matanaw ang flight schedule sa monitor.

Wearing my ray-ban aviators, I rushed to get inside the plane, only bringing hope with me that Harper would forgive me no matter how it feels like it won’t be too easy.

OTTAWA, CANADA

11:29 AM

Ibang-iba ang klima ng lugar na ito kumpara sa Pilipinas. Tanghali akong nakarating ngunit kahit na ganoon ay malamig pa rin ang temperatura. With a little help from Evan, I got the place where Harper was currently staying.

“Undo what you did. Marupok naman ’yun kaya baka mapatawad ka pa.” tanda ko pa iyong iniwang mga salita sa akin ni Evan nang ibigay niya sa akin ang lokasyon ni Harper sa Canada.

I just hope so. But my baby boy is a fighter, he knows what he deserves, I know that. And I also know that he’s not gonna make it easy for me to earn his forgiveness. Not because he doesn’t deserve me but because he didn’t deserve the pain I have caused him.

Sige, dumahilan ka pa Blade. Lokohin mo ang sarili mo.

Sipping a cup of hot chocolate, I was waiting inside an oriental cafe nearby Harper’s place, waiting for him to show up. Dalawang oras akong naghintay doon pero hindi ko siya nakita. Nang umabot na nang tatlong oras ako roon, nagpasya akong tumayo at lumabas ng cafe nang sa wakas ay lumabas siya sa tinutuluyang hotel.

Balak ko sanang lumapit ngunit napansin ko ang pagmamadali niya. Hindi nagtagal ay may humintong sasakyan sa kanyang tapat at saka siya sumakay doon. Nagpara ako ng taxi at pinasundan sa driver ang kanyang sasakyan.

The car stopped in front of a hospital. Nagdadalawang isip ako kung susundan ko ba siya loob o hindi na, pero ano pang saysay nang pagsunod ko rito kung wala akong gagawin? All I had with me is hope, only hope and no courage so I stood there indecisive.

While I was outside, standing there like a stupid clown, I rehearsed my apology inside my head. Pabalik-balik ang aking lakad at walang pakialam sa mga nakakapunang dumaraan.

I’m sorry, Harper. I still love you.

We’re not over. I didn’t mean what I said. I’m sorry.

I was drunk and hurt. Please, forgive me.

Baby boy, I love you. Can I still be your boyfriend?

Para akong tanga sa mga naiisip kong sasabihin pero wala akong mapili sa mga iyon. Feeling like it isn’t enough, those words are not enough to undo the pain I inflicted on him. Hindi sapat ang salitang ‘sorry’ para mapatawad niya ako. Kahit siguro lumuhod ako sa harapan niya, it’s not gonna work.

So what I’m gonna do now?

Tatlong oras akong nakatunganga sa labas ng ospital na iyon. I was sitting on the curbside like a homeless dude, waiting for some mercy from people who walks by.

“Mayor, where are you? I need your signatures for the ordinance papers.” Melina called me. Napapikit ako at hinilot ang aking sintido, paano ko ba sasabihin sa kanyang nasa ibang bansa ako ngayon?

“Mayor?” she kept on calling after my long silence.

“Melina, I’m sorry. I’ll call the vice to have it signed.” I whispered, looking over the hospital’s entrance, silently hoping Harper would suddenly appear.

“And why is that?” pangungulit niya.

I rubbed the back of my head and looked down on the ground. “Because I’m outside the country right now. I’m in Canada.”

Yeah. I followed the love of my life who’s probably trying to get over me now. Damn it.

“You’re what?? Bakit hindi mo kaagad sinabi?” natataranta niyang tanong sa kabilang linya.

I don’t have time to argue with her right now so I bid my goodbye to her and called the vice.

“Alright. I’ll visit the office.” anito pagkatapos kong humingi ng pabor sa kanya.

“Thanks, Greggy.”

“Fuck off, Torralba.” he hissed and ended the call.

I looked at my phone’s screen and it rang once again for Melina’s call but I decided to ignore it. Nag-angat ako ng ulo at muling binalikan ng tingin ang entrance ng ospital. What’s taking him so long there? Is he feeling okay? Is there something wrong with him?

Curiosity almost killing me, I decided to go inside the hospital. Female Canadian nurses looked at me like there was an obvious dirt on my face. I walked to the counter and a pretty nurse facing a monitor asked for the purpose of my visit.

“I’m looking for someone.” ipinatong ko ang magkabilang braso sa ibabaw ng counter kung saan dumapo ang kanyang mga mata.

“N-Name, sir?” she turned like a tomato in a manner of few seconds. She looked sick, is she okay?

“Harrison Jasper Garcillano.” pagbigkas ko sa buong pangalan ng baby boy ko. Saglit akong lumingon sa kaliwa’t kanan, nagbabaka sakaling mahagip siya ng mga mata ko.

She typed in something on the keyboard but after like five seconds. “I’m sorry but we don’t have Harrison Jasper in the hospital.”

I sighed and cleared my throat. “But I just saw him few minutes ago. Is there any way you can…” huminto ako ng ilang segundo, napagtantong wala ako sa Pilipinas at hindi magagamit ang kapangyarihan ng pagiging alkalde.

“Are you sure he’s a patient, sir?”

Umiling ako bilang sagot. “What about Garcillano? I think he’s visiting someone.”

Muli ay nagtipa ang babaeng nurse sa computer. Lumiwanag ang mukha niya pagkatapos ng ilang segundong paghihintay.

“We had an Olivia Garcillano in the OR fifteen hours ago scheduled for a cesar-”

Hindi ko na nasundan pa ang sinasabi ng nurse dahil sa lalaking humatak sa akin palabas ng ospital. Nang makalabas ay bigla ako nitong sinuntok hanggang sa mawalan ako ng balanse at humandusay na lamang sa lupa.

“You have the guts to show your face here, huh? After what you’ve done!” I fixed my jaw into place and wiped the blood on my lower lip with the back of my hand. I raised my head to meet Atom’s infuriated eyes.

I didn’t know he’s here. Fuck.

“Let me…” hinabol ko ang aking hininga habang iniinda ang kirot sa aking mukha. Damn, Atom could throw one hell of a punch. “Let me see him. I just want to see him, Atom.”

Lumapit siya sa akin at muli akong nabuwal dahil sa kanyang suntok. Hinayaan ko lang siyang gawin iyon. I deserved his punches. Hahayaan ko siya hanggang sa maubos ang galit niya sa akin.

“Lay your filthy hands on my brother again and I’ll crush your skull. Go away, Blade. Go home.” mariin niyang bulong, ipinaparating ang kanyang mga banta.

“I came here to see him. Just let me talk to him.” I begged.

“Even if I let you see him, he’s too broken to talk to you. Believe me Blade, you’re the last thing he wants to see right now.”

Hindi ko lubos na maintindihan kung bakit nangingialam siya sa problema namin ni Harper. I know I fucked up real bad but it doesn’t mean that I liked hurting him. People do terrible things but it doesn’t mean they are terrible people.

My phone suddenly rang while I was still lying on the ground. Wala akong balak na sagutin iyon kung hindi ko lang nabasa ang pangalan ng aking kapatid sa screen ng aking telepono. Sa kanya ko iniwan ang pangangalaga kay Bullet kaya mabilis na napukaw nito ang atensyon ko.

“Allen.” I called on the other line, still looking up at Atom.

“There is someone here.”

I gritted my teeth in silence. “Who?” I asked even though I already have an idea who it could possibly be.

“She claims to be your child’s mother.” tugon niyang nagpadilim sa aking mga mata. Atom was curiously watching me, eyes still diluted in hostility.

Damn it.

That was the cue for me to go home.

MANILA, PHILIPPINES

3:56 PM

Bumalik ako ng Pilipinas kahit hindi ko kagustuhan. Sawi ang puso kong nilisan ang lugar na iyon, hindi man lang nakausap si Harper. It seemed like fate wanted to tear our paths apart for now. Yeah, for now. I still believe that this isn’t permanent. That this was just a phase we both need to go through.

I used to adore him from afar. And it took so many years for our paths to finally meet together. Fate won’t waste something that precious.

Over the years, Catalina and I fought over Bullet’s custody. I attended many trials and the court had difficulty in coming up with a decision. Catalina has a cousin who works in the civil rights commission giving them more power in the case. Umabot ng taon ang pag-ri-review sa kaso, dumating sa puntong nagmakaawa sa akin si Catalina upang makipag-settle na lamang para sa joint custody.

“Blade! I’m begging you! Do you want to lose both our parental rights? Is that what you want?” sinundan niya ang malalaking hakbang ko palabas ng kapitolyo.

“I want you out of my sight.” mariin kong pahayag bago siya talikuran.

“Fine! Don’t come to me begging for mercy once I won the custody!” matapang niyang wika habang papalapit ako sa aking sasakyan.

I punched the steering wheel when I got inside out of frustration. Beg for mercy? Does she know who she’s messing with? Brave of her to tell me that straight into my face. She needs psychiatric help.

“She’s the mother, and court favors the mother when it comes to custodies. Yes, she abandoned the child but it’s not gonna matter now that she wants him. Are you sure you don’t like to settle for a joint custody?” my attorney explained to me in the next few weeks before the final trial.

Huminga ako nang malalim, desididong hindi baguhin ang aking isip pero ngayong mas komplikado na ang sitwasyon ay napapaisip akong muli.

“You don’t need to be in good terms with her, you’re not gonna be required to talk or see her everytime. You just need to compromise a little bit and let her be the mother of your kid. Just let her be a part of his world.” pangungumbinsi niya habang nakasalikop ang mga kamay.

“Is this the only choice I have?” I asked him directly.

My ego won’t accept this. But for the sake of not completely losing my right to my kid, I probably need to compromise, like what he said.

“I believe it is.”

I agreed to the terms and conditions of the joint custody. Catalina couldn’t hide her happiness when the judge read the final decision on a piece of paper while I was cold and silent the whole time. Yeah, I agreed to let her see Bullet but under my conditions.

“Weekends, you can see him. You can fetch him every morning and bring him home before dusk.” I told her my terms the next day when she visited the house.

Her sour face made me feel she didn’t like what she heard. “That’s not the terms and conditions we agreed to.”

“Those are my terms. Take it or leave it.” matigas kong tugon, walang planong baguhin ang aking isip.

She was about to argue more but she sighed afterwards. “Alright. If those are your terms, then fine. Can I take him overnight?”

“No.”

“Why not? You said weekends. Saturday and Sunday.” pagpupumilit niya.

“I said no.”

“I’m gonna bring him back before Monday. Come on, Blade. It’s not like I’m gonna hurt him or neglect him. I’m still his moth-”

“Whatever.” tinalikuran ko siya, walang interes na pakinggan ang mga sinasabi niyang walang katuturan.

“Blade!”

Years have passed. I still wasn’t on terms with Catalina but we’re civil. Sa mga lumipas na taon ay napagtanto kong mas mabuti na rin iyon kaysa pag-agawan namin ang bata. I can’t give Bullet everything since I was always buried with work so from weekends, I eventually let Catalina see him more than twice a week.

“Alam mo, tumatanda na ako. At mas maganda siguro kung mas bata-bata at malakas pa ang maninilbihan sa ating lalawigan.” that was Daniel Graciano, the governor, who visited me in my office one day.

I met him on a few occasions but didn’t have the chance to have a formal conversation with him. He’s a man with strong virtues, hardworking and loved by so many people.

“And my son is leaning into public service, iba man ang tinapos niya. Diego Luis Graciano, I believe you have already met my son?” tanong niya habang nagsisindi ng kanyang tobacco.

Diego Graciano. Yeah, I know him. He’s… Harper’s friend.

“Yes, I have met your son, governor.”

Tumangu-tango siya nang nakangiti. “I want him to take your place in the next elections.” hindi ako preparado sa balitang binitawan niya. The governor didn’t seem reluctant with his words, intimidating me a little bit.

“Sa tingin ko ay masyado pa siyang bata para sa posisyong ito.” I said in the most honest way, unwilling to give up my position for his son.

“He’s at the perfect age to start public serving. Yes he’s young, but he’s responsible and he’s a Graciano. And your support will be a huge help for his… victory.”

I don’t know where this conversation is leading to. Obviously, he wants to dethrone me from my position. And now he’s asking for my support?

“What do I get in return?” pinag-krus ko ang aking mga braso at prenteng sumandal sa aking swivel chair.

Governor Graciano smirked as he puffed a smoke from his tobacco. “You will take my place instead as the next governor.”

Hindi ko alam kung ano ang nagtulak sa akin upang paniwalaan ang salita ng gobernador. But when I took his words and ran for the gubernatorial position, I didn’t expect I’d win. Former governor wanted to retire and manage their family business so he trusted me with his title. Ginamit ko rin ang oportunidad na iyon sa ibang personal na dahilan.

Naniniwala akong may pakpak ang balita at desperado na nga siguro ako kung umaasa akong makarating sa kanya ang balitang iyon.

“Dito na ba boss?” my driver Boris asked when we got to the place. Madalas akong magpahatid sa kanya sa ibang karatig lalawigan kung saan walang nakakakilala sa akin.

“This is good.”

“Sigurado ka bang wala kang kikitain dito boss? Tinatagong asawa? Chicks? Girlfriend?”’ sinamaan ko siya ng tingin sa mga mapang-akusa niyang tanong.

“Shut up and park the car.” malamig kong utos.

We were outside a sport’s bar one friday night and as soon as Boris parked the SUV, I gracefully walked towards the bar. There was a long countertop and a huge flat-screen television at the front, a football game playing on it. I found a man sitting on one of the stools, eyes fixed on the monitor.

I ordered a beer and sat beside him. He immediately felt my presence and when he knew who was sitting beside him, I heard him sneer.

“Really? Susundan mo ako hanggang dito?” he mocked and then guzzled a beer of his own.

It’s been years but Atom is still emotional and still furious at the sight of me.

“I didn’t know you’re here.”

“Bullshit.”

Tumingala ako at sinabayan siya sa panonood ng isang agresibong laro sa telebisyon.

“So this is your new normal now? Drown yourself in alcohol?” I sneered back. Ramdam ko ang masasamang tinging ipinukol niya sa akin kahit na diretso ang titig ko sa monitor sa itaas. I rarely see him in the gym and until now he’s blaming me for ruining his engagement with Catalina.

“Anong pakialam mo? Mag-iinom ako kung kailan ko gusto. Ang lakas mo ring makapagsalita gayong ikaw ’tong nilalango rin ang sarili sa alak.”

I pursed my lips and shook my head. Kung wala lang siguro akong katungkulan sa bayan, baka magkapareho kami ng estado ngayon. But unlike him, I wasn’t living in the past. I was looking forward into the future.

“It’s just one glass and I’ll head off.”

It was a white lie though. Nanatili ako roon hangga’t hindi siya umaalis. Kaya ang kinalabasan, pareho kaming nalasing.

“And there I was, completely clueless that my fiancee has a kid with my bestfriend. I’m the stupidest and the most pathetic guy of all time!” we laughed in chorus after he said that. Nakaakbay ang braso niya sa akin habang nilulunod ang aming mga sarili sa alak.

“No, dude. I am. I was fucking drugged and got a kid. I was a mayor and now a powerful governor who can’t even get what he wants…” namaos na ang boses ko at sa mga huling katagang iyon ay nakaramdam ako ng kirot.

“Yeah, you’re more pathetic than me dude.” napangiti na lamang ako habang tuwang-tuwa pa rin si Atom dahil sa kanyang kalasingan.

I was emptying the beer on my glass when I heard him speak about Harper. “Little brother’s gonna be back home. I think I should wear a coat. Do I need to wear a hat?” natigilan ako at animo’y nawala ang espirito ng alak sa aking sistema sa aking narinig.

“When?”

“What?” papikit-pikit na si Atom kaya marahan kong tinapik-tapik ang kanyang mukha upang kumuha ng impormasyon.

“When is he gonna be back? Atom!”

“I need to fucking wear a hat. And maybe a tie. I should buy a new tie…” kung anu-ano pang walang kabuluhan ang pinagsasabi niya hanggang sa makatulog siya sa counter.

Damn it. Baby boy will be back. Hindi ko man alam kung kailan pero ang mahalaga, makikita ko na ulit siya.

“He’s here to get some signatures for a business permit, sir. The mayor is supposed to sign it but he was referred here instead.” my secretary Nessa told me as I stared deep into my baby boy’s eyes. Deep enough so I could affect him.

“Hand me the pape-” I was about to give an order to my secretary when he interrupted me.

“No need. I’m here for the governor.” matapang niyang wika at saka dumistansya ng ilang hakbang palayo sa akin.

Nag-alab ang iritasyon ko dahil sa distansyang nilikha niya sa pagitan namin. We’ve been apart for years and now he still wants me away from him?

“But Mr. Garcillano, you’re speaking wit-”

“I’ll wait for the governor, thank you.”

So he’s here for me? Then what is his problem? Napakunot ang aking noo habang nagtataka sa inaakto niya.

“Mr. Garcillano, I hope you don’t mind but I think you’re mistaken. The governor is here.” Nessa insisted on making a point.

I heard his fingers unconsciously and frantically tapping the top of the counter and it stopped when I inched closer to him. I smelled his lemony scent that turned me fucking on.

“He’s here? Then that’s good! I’ll wait for him.” masigla niyang tugon, parang walang ideya kung sino ang tinutukoy niya.

Oh damn. Don’t you fucking tell me…

“B-But the gov-”

“Nessa, it’s okay.” I cut her off as my lips settled into a silly pout, unable to take my eyes off of my adorable baby boy.

He didn’t have a clue that I was the governor. That was insulting but I found it… cute.

Taas noo niya akong hinarap. There goes my brave baby boy, standing so proud and confident yet oblivious of the truth. I felt so hard down below and my mind started to get corrupted from indecent thoughts.

“If he’s eager to meet the governor, tell him to come back the other day.” I ordered Nessa even though me eyes were fixed on him.

Eventually, he learned that I was the governor. Ilang beses pa kaming nagkasakitan ngunit kahit papaano ay nahanap niya sa puso niya ang pagpapatawad. I almost gave up on him, makukuntento na sana ako na tinatanaw ko nalang siya sa malayo pero sinalo niya ako bago pa man ako tuluyang mawalan ng pag-asa.

I know I was flawed. It almost feels like I didn’t deserve him, or maybe I deserved less. But he chose to be with me and that’s something I’m going to be always grateful for.

“So this ring is supposed to be for your ex-girlfriend?” he shot an eyebrow at me, still looking on the ring I gave him.

Napanguso ako nang maisip iyon. At first, it was supposed to be for someone else but I gave it to him because it symbolizes the time I first saw him, rather symbolizes the length of my love for him.

“It was. But don’t take it the wrong way. I gave you that to honor the first time I saw you.” paliwanag ko pero parang hindi niya pa rin binili ang aking katwiran.

“But still, this isn’t mine.” nakanguso niyang bigkas. I suddenly regret calling him my baby boy since he acts now like a baby.

“No, that’s yours. Come on, it’s just a ring.” malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko at nang balikan ko siya ng tingin ay napansin kong mabilis niyang binura ang ngisi sa kanyang mga labi. Pinagti-tripan ba ako nito?

“Just a ring? It’s not just a ring, Blade.”

Sumakit ang ulo ko dahil sa aming tahimik na pagtatalo. Gustong-gusto ko na tuloy bawiin sa kanya ang singsing na iyon pero naisip kong baka mas mainis lang siya kapag ginawa ko iyon. Giving something to him and then taking it back, that will surely piss him off.

I wasn’t really the expressive type of man so it was hard for me to tell him what the ring means to me. But as soon as he let me see the silly smile on his face, I knew he was making fun of me.

“Look at your face, you looked constipated. Binibiro lang kita, gov. Kahit ano pang ibigay mo, tatanggapin ko.” natatawa niyang wika habang pinipisil ang magkabilang pisngi ko.

I removed his hands on my cheeks and quickly stole a kiss from him. Agad siyang pinamulahan sa ginawa ko at saka kabadong napatingin sa paligid.

“Make fun of me again and we’ll do french kiss here.” pagbabanta ko sa kanya.

Umangat ang sulok ng aking mga labi nang mapansin ang takot sa kanyang mukha ngunit hindi nagtagal iyon dahil nagawa niyang idantay ang isa niyang kamay sa ibabaw ng aking hita at pinisil ang balat doon. I groaned in pain.

Habang pasikreto kong hinihimas ang aking hita upang pawiin ang sakit ay biglang sumulpot si Riley sa aming harapan. Nagtaas-baba ang kilay niya sa akin habang dala-dala ang isang slice ng apple pie.

“I baked this. You should try it, Harper.” aniya pagkatapos ilapag ang pagkain sa harapan ni Harper. It was only a slice just like we planned. Nagpalitan kami ni Riley ng tingin, animo’y may mga lihim na senyas kaming pinagkasunduan.

Nang alisin ang tingin kay Riley ay nahuli ko ang masamang tingin sa akin ni baby boy.

“That’s the best apple pie ever. Try it.” udyok ko upang mabaling ang atensyon niya roon.

Harper’s face was stoic, it took him a few seconds to pay attention to the apple pie. Riley winked at me as we both watched my baby boy eating the pie, finally.

“H-How was it?” I asked for his reaction. Maliliit ang nguya niya at mukhang walang nakagat na kung anoman doon.

“It was delicious. I liked it.” Harper gave Riley a small smile but Riley could barely return his smile.

“You should finish the plate. Meron pa roon kung gusto mo.” Riley urged and even pointed his fingers on the pie.

“Yeah, Riley’s right. You should… finish that…” sabay turo ko sa apple pie na hindi pa nauubos sa kanyang harapan, kinukumbinsing ubusin niya iyon dahil doon nakasalalay ang kinabukasan naming dalawa.

Damn it. This is the worst proposal idea, ever. I didn’t know how I came up with this, but since he likes… eating? I guess. Maybe that’s where I got the inspiration. And this is the main reason why I’ve been getting in touch with Riley, I needed his help.

Harper tried a piece of the apple pie again and this time, he coughed and his face almost turning into red. Agad kaming naalarma ni Riley kaya tumayo ako at dinaluhan siya. I pat his back and gave him water until my baby boy looked fine.

“D-Did he…” Riley whispered to me.

“Are you okay?” tanong ko habang hinihimas pa rin ang likuran niya.

He probably swallowed it. What the hell!

Harper raised his head and I was startled by the dangerous look on his face. Pagkatapos ay may iniluwa siyang maliit na bagay na kuminang nang nasilawan ng ilaw. It was the fucking proposal ring.

“What is this? You bake pies with rings? Is that a new trend?” Harper cluelessly asked. Hindi ko malaman ang magiging reaksyon dahil mukhang hindi niya nakuha ang ibig sabihin ng singsing na iyon.

Riley rubbed the back of his head, looked at me asking for help. Bumilis ang kabog ng aking dibdib. I snatched the ring on his fingers and took a deep breath.

“No dear, he’s gonna prop-” Hunter intervened whose mouth was covered by Jake’s hands. My eyes darted to them, I didn’t know they were watching. I glared at Hunter who has an evil grin on his face.

“What is happening here?” Hector followed with his husband Jack, both curious.

Hinihintay ni Harper ang eksplenasyon ko hanggang sa magpasya akong lumuhod sa kanyang harapan. Everyone gasped as I took out a small box from my pocket and placed the ring inside it.

“See? I was right. He’s gonna propo-”

“Oh Hunter, shut up!” Jake hissed and pulled his husband’s ear to zip his loud mouth.

“The governor is proposing…” Hector murmured to himself but audible enough for everyone to hear.

Hindi ako makapagsimula sa aking sasabihin dahil sa aking mga naririnig. Obviously, my brothers are spoiling and ruining the moment making it so difficult for me to express my feelings to the person I want to give my name to.

“B-Blade…” baby boy stammered while looking down on me.

“I heard there’s a proposal going on here.” sumunod pa ang malalim na boses ng asawa ni Riley.

“Don’t spoil their moment, papi. Hush…” Riley kissed the side of his husband’s lips to distract him.

So much for getting everyone’s attention, I stood up without saying anything and pulled Harper’s arm getting out of that awkward circle. Nakalabas kami ng bahay at hatak-hatak ko pa rin siya patungo kung saan naka-park ang aking sasakyan.

“Get in.”

“What? We’re leaving already? What about the par-”

“The party is over. Now get in.” madiin kong utos na sinunod naman niya nang titigan ko siya nang mariin.

Binuhay ko ang makina ng sasakyan at saka ito pinaharurot paalis sa lugar na iyon. I removed the coat I was wearing, leaving the white button down as my inside shirt because I was sweating mad. Harper was just quiet the whole time I was driving.

“So you were proposing?” tanong niya makalipas ang sampung minuto naming biyahe. Tahimik lang ako, diretso ang tingin sa daan. Ang puso ko’y hindi mapakali sa kinalalagyan nito.

“Yeah…” I sighed in defeat. “I was…” dugtong ko sa malungkot na tono. It’s a shame to admit it and how I failed to do it because it made me anxious to propose to him surrounded by a lot of people.

Nang marating ko ang paroroonan ay pinatay ko ang makina ng sasakyan. Pumarada ako sa tapat ng isang eskwelahan. Dahil gabi at madilim na ay wala nang gaanong tao sa paligid. It was peacefully dark and serene.

“This is…” bulong niya, maaaring napagtanto kung nasaan kami at kung ano ang simbolo ng lugar na ito para sa amin.

“This is where I first saw you. You were so young back then. And you looked so innocent.” I started reminiscing while looking at him looking at the old gates of the school. “So innocent I never thought you’d have this impact on me…” binalingan niya ako ng tingin nang sabihin ko iyon.

“Innocent? I’m still innocent now.” he defended with a pleased smirk.

“Obviously not. You know a lot of wicked ways on how to seduce men. Clearly, you know everything now.” he couldn’t help his chuckle when I said that.

The smile on his face gradually faded when I took out the small box on my coat’s pocket. I opened it in front of him so he could see the ring inside it. Now, I feel more comfortable proposing.

“Oh god yes!” sabik niyang tugon na ikinagulat ko.

“I haven’t asked you the question yet, baby boy.” idinantay ko ang isa kong braso sa ibabaw ng kanyang kinauupuan at ibinulong sa kanya iyon.

“Oh! Sorry, it’s just that I’m excited but go on. Ask me to marry you.” napailing-iling na lamang ako, pinipigilang tumakas ang ngiti sa aking mga labi.

“Alright.” I breathed in, thinking about the question I wanted to ask him before the night ends. “Baby boy, can I be your daddy for the rest of your life?”

Halos mapunit ang ngiti sa kanyang mukha nang marinig ang katanungan. “Yes! I will marry you, daddy. I will be your baby boy for the rest of our lives.” with his answer, I took out the ring and inserted it on his finger, officially claiming him to be mine forever.

“I guess this lifetime is ours to keep after all…” I murmured before pulling him for a kiss that screams dominance. I will marry him and we will create a beautiful life together, with our little offsprings. A lot of it. But for now, he’s going to be my baby.

~

THE OTHER SIDE OF DOMINANCE

September 13, 2021

The End

—

Final words and messages in the next update. I’m so happy dahil nakatapos na naman tayo ng isang akda. I wrote the last part of the epilogue while I was sick so I hope you still appreciate it. Maraming salamat dahil nakaabot ka rito. Kitakits tayo sa Torralba Series #7 :)

Final Words

This story talks about a lot of important issues in life, in love, and in the society. Unlike the prior story Saved By His Demons which was descriptive, this one I made informative. Ibang atake naman ang ginawa ko sa story ni Blade, just like what I always do with every other stories.

If you noticed, there were a lot of characters here but I decided to give each of them their roles as well that added some twists and spice to the main story. It started with a group of four friends with diverse personalities and genders. Diego, the straight one, who’s a good and loyal friend, will protect everyone he loves at all cost. Parker, the confused bisexual, who happens to form a connection with the main character’s brother and then eventually realized his own priorities. Savannah, the transwoman, who has a different perspective of love but soon learned her own value. And the main character Harper, the super gay, I pulled his character from the first book Jake Pulled A Trigger.

Harper wasn’t supposed to be the main character in this story but it happened that I was rereading Jake and Hunter’s story that time and noticed his brief appearance in the book. So I decided to play with his character, to be interconnected with the first book, and made his personality a little bit funny.

And then there’s the main lead, Blade. Honestly, nahirapan ako sa character niya. I had a hard time creating him because he really didn’t have a distinct personality apart from his brothers. So I made him the usual dominant man which gave justice to his massive physique though despite his rough appearance, there is a soft heart hiding inside him.

This is the longest book I’ve written so far, consisting of 70 chapters and three-part epilogues so it was a long journey that the story also grew on me. I pulled Harper’s quirky and naughty attitude from my own personality whether you believe it or not, but it’s only one of the many sides to my personality.

This story holds a special place in my heart for some personal reasons. There were times that I was writing a chapter while I was dealing with my own issues and some chapters I dedicated to someone. But most chapters were dedicated to everyone who passionately waits for my updates no matter how it felt like forever but I want you to know that I appreciate each one of you, supporter ka man o basher hahaha.

This is also the story where I’ve started to become a swiftie. If you will notice which I believe so, there were Taylor Swift references on some of the chapters. If you can name some of them, please comment down. Lol

To those who sent me heartwarming messages, thank you for the love. To those who keep on supporting me, mabuhay kayo. To those who follow my social media accounts, maraming salamat mga lodi. To those who still say that they are an avid reader and supporter but when I check their accounts, hindi naman pala nila ako finofollow, salamat pa rin pero what’s the struggle ba at ayaw niyo akong i-follow? Lol. Hahahaha. Kung ayaw niyo akong i-follow, sana hindi kayo i-crushback ng mga crush niyo. Yun lang naman. But to those who votes regularly and flood comments to every chapter, I wish you eternal success and happiness, you will soon find what you’re looking for.

That’s all. Magkita-kita nalang tayo sa ibang series ko at sa kasunod na story nito which will be the last strand for the Torralba Series (I hope so). The 7th installment will be titled “ To Have & To Master “ and another Torralba will steal our hearts.

Lots of love,

Jax

Special Chapter 1

Savannah

Greenbelt 4, Makati Avenue

03:06 PM

Tamang rampa lang sa mall with my red midi dress and with a Guess Cessily micro mini bag hanging on my shoulder. Today is my rest day and Parker is supposed to accompany me but he’s been ditching me since he got busy with some work or probably some guy, it’s just either of the two.

I strolled around with my gucci glasses, feeling so rich and sassy. I like things branded, hindi dahil sunod sa uso kundi dahil mas kalidad. I don’t care about the price, as long as matagal ko itong magagamit ay keribumbum na. This gucci glasses I think is amounting to 15-17 thousand pesos, hindi ko sigurado dahil regalo lamang ito sa akin ng huli kong boyfriend.

David was basically out of my league, I knew that from the very first time I met him. If I’m going to be honest, he wasn’t the goal. The goal is to find a rich sugar daddy who’s gonna spoil me with shoes, bags, dresses, jewelries, and other luxury items women must have. I mean, I know we shouldn’t be so engrossed with material things pero kung wala rin naman akong mapapala sa pag-ibig, aba sis perahan mo na. Gano’n lang ang buhay.

Though David wasn’t the goal, I still fell in love with him. He was handsome. He was generous. He was too good to be true. And the sex was great! Yung tipong titilapon ako sa bawat bayo niya, gano’n ang feels mga sis. But in the whole course of our relationship, I didn’t know he was married and with kids. Wala akong choice kundi ang hiwalayan siya. I know I’m desperate to get a lover but not desperate enough to put up with less of what I truly deserve.

Naks, ang virgin ko sa part na ’yun.

Tsaka sayang ang pills na nilaklak ko kung gagawin lang akong kabet. Sa ganda kong ’to? Ako dapat ang legal wife!

“Ma’m, sale po kami ngayon. Baka may magustuhan kayo?” pag-aalok sa akin ng isang saleslady nang pumasok ako sa Givenchy upang magtingin ng mga new arrivals.

“Do you have any new arrivals?” I asked her while checking some luxurious bags that were beyond my paycheck. Nakakaloka ang presyuhan mga sis, parang hindi ako kakain ng anim na buwan ma-afford lamang ang mga iyon.

“Yes po, ma’m. This way po…” inilahad niya sa akin ang daan patungo sa kabilang bahagi kung saan matatagpuan ang mga new arrivals.

I was busy checking some tote bags when I heard voices behind me. It was a couple who clearly speaks English. Isa pang saleslady ang lumapit sa kanila upang sila’y i-assist ngunit mas naagaw ng afam ang atensyon ko. He stands 6’2 to 6’4, I guess. He’s black and he has a good built, mukhang suki ng mga gym. Ganito ang mga tipo ko eh, ’yung masarap sampahan at patungan.

The woman raised an eyebrow at me upon noticing I was looking at her husband. Girl, kalma. Hindi ako pumapatol sa mga may asawa na. I know my limitations. At isa pa, hindi ka masyadong maganda para mag-inarte.

Pagkatapos ng limang minuto ay lumabas na rin ako sa shop na iyon. Wala akong nabili. Wala rin naman akong planong mamili. I mean, I have the money but I’m saving it for future purposes. Hanap muna ako ng mayamang jowa para siya ang gagastos para sa’kin. Cheret! Napaka-gold digger ko namang pakinggan do’n.

Tumambay muna ako sa labas upang magpahangin. May makeshift garden dito sa labas ng Greenbelt kung saan pwedeng mag-booking ng mga afam. Cheret! Pahingahan talaga iyon kaya naupo ako sa isang bench, feeling like the main character to my own story. I made sure that I looked like a fine model sitting alone, drowning in her own beauty and elegance so people would talk about her when they see her and wouldn’t be able to move on from her for weeks.

Ito ang klase ng ganda na sinayang ni David. He drew stars around my scars but now I’m bleeding. Cheret! Harper influenced me about kumareng Taylor’s music so it has been my mood for the past few weeks. And besides, hindi ako nasasayangan kay David dahil alam kong marami pa namang afam at borta riyan sa paligid-ligid, ang iba nagtatago pa sa kanilang mga kloseta.

Speaking of Harper, hindi ko siya magawang tawagan dahil alam kong busy ang bakla sa kanilang honeymoon ni gov at ayaw ko namang makaistorbo. I was jealous at first but eventually their relationship gave me some sense of hope. Na ang kagaya nating nasa third sex ay may pag-asa rin naman palang makahanap ng tunay na jugjugan, I mean tunay na pag-ibig.

All of a sudden moment, I feel so alone. Pakiramdam ko ay hindi na talaga ako madidiligan, ever. I’m gonna grow old alone and dry like a desert. Ang ganda ko pa naman masyado para maging single for life. Imbyerna talaga.

“Hello?” bungad ko nang makatanggap ng phone call sa lalaking hinihintay ko.

“Dito na ako sa tapat ng Starbucks, where are you?” his voice on the other line sounds so good, para akong nakikinig ng radyo.

I looked around and immediately saw Starbucks a few meters away from me.

“Alright. Be there in a minute.”

Ibinaba ko ang tawag at saka tumayo sa aking kinauupuan. This is just a meet up with some guy I’ve been chatting for a month. Nakilala ko ito sa isang porn site. Cheret! Dating site kasi ’yon at nagmatch kami dahil gwapo siya at dyosa naman ako. Mema lang ’yung tatanda akong mag-isa, hinding hindi ako makakapayag na hahantong ako sa ganoong punto.

Nakarating ako sa Starbucks wala pa mang isang minuto. There, I found a tall guy in white shirt and denim pants. I waved at him to steal his attention. He beamed a smile when he saw my gorgeous face. Totoo nga ang litratong ipinadala niya sa akin, gwapo nga.

“Hello. I’m Savannah, nice to finally meet you Baron.” nagshake hands kaming dalawa at napagdesisyunan naming mag-order sa SB tutal ay naroroon naman na kami.

He was nice and easy-going, madali kaming nagclick sa isa’t isa dahil nasasabayan niya ang vibe ko. That’s one of the main criteria that I am looking for in a man, iyong kayang sakyan ang mga trip ko at iyong kaya ko ring sakyan na parang kabayo. It’s all about the vibe. There are guys kasi na Mr. Perfectly Fine pero hindi naman kayang sabayan ang vibe na pino-possess mo, so wala rin ’di ba?

“So how old are you, Baron?” I initiated the interrogation as we both sipped on our caramel espresso. Pasimple kong iniipit ang aking dibdib upang lumuwa ang aking cleavage.

“I’m eighteen. Ikaw ba?”

Halos maubo-ubo ako sa aking iniinom nang marinig ang edad niya. Inabutan niya ako ng table napkin. I didn’t expect him to be this young kasi hindi naman halata with his wide frames and broad shoulders. Pero napakalayo pa rin nito sa pinapangarap kong edad. He’s too young for me!

“Twenty-five na ako. Are you still studying?” hindi ako nagpahalata kahit na nagpa-panic na ako deep inside.

I feel so sinful to make patol with someone who’s seven years younger than me. Pinaparusahan na ba ako ni Lord? Wala na bang stock ng super meal? Bakit kiddie meal na itong inihahain niya sa akin?

“Yeah! I go to La Salle. I study economics. I believe nagwo-work ka na?” he still seems nice naman at mukhang walang problema sa kanya ang napakalaking age gap namin.

“I’m a research vet in a pharmaceutical company…”

Lumaon ang aming usapan tungkol sa aking trabaho at tungkol sa pag-aaral niya. Nalaman ko ring bunso siya sa tatlong magkakapatid, one older sister and one older brother. He insists that he didn’t grow up in a rich family, nakapasok daw siya sa La Salle through full scholarship. He must be that intelligent to have it full. At mabuti na rin dahil baka ako pa ang magpaaral sa kanya kung hindi siya scholar which is a big no. Sa estado kong ito, ako na dapat ang binubuhay ng mga lalaki.

I need someone more mature and has a stable career. Doon tayo sa mabubusog tayo, in all ways. Baron is a nice guy but we’re galaxies apart, marami pa siyang pempem na kakainin, I mean bigas na kakainin.

“I didn’t notice you’re a transwoman.” pag-amin niya nang sabihin kong hindi ako tunay na eba. Hindi ko rin naman napansin na bata pa siya kaya quits lang kami.

“Ayos lang. Marami rin namang hindi nakakapansin.”

“Just so you know, I don’t have any problem with that. I love people in all forms.” na-touched ako sa kanyang pahayag ngunit pilit ko pa ring isinisiksik sa aking isipan na hindi kami compatible dahil sa mga edad namin.

But who am I to judge? Why do we discriminate a prospect lover just because of their age?

“Talaga?”

“Yes. I’m a traditional type of guy but I have an open mind. I’m also the type of guy who marries first before sex. I’m not sure if this is appropriate on a first date but I just want to let you know before we form any kind of attachment with each other.” mas lalo akong humanga sa kanyang mga pananaw sa buhay. Gusto ko na lamang dugtungan ng “amen” ang huling pangungusap niya pero baka mas lalo akong parusahan ni Lord kapag ginawa ko iyon.

That was our first date and he told me that he’s looking forward to our second date. Nakokonsensya ako dahil hindi ako sigurado kung tutuloy pa ba ako sa relasyong ito. I mean, he clearly deserves someone better. Better than a desperate transwoman who thinks she is the most gorgeous being there is. And he must be dating someone his age. Right? Tama ba ako? Sa mga sumasang-ayon, sana pagpalain kayo ng kagandahan. Sa mga hindi naman sang-ayon, mamalasin kayo ng isang taon.

“Sis, kung ako sa’yo baka nasubo ko na ’yan first date palang! Anong nangyari sa’yo at nagdadalawang isip ka pa?” pangangaral sa akin ni Sabrina, isa sa mga kaibigan kong transgender din.

“Eh ano naman kung bata pa? Age doesn’t matter, sis. At tsaka bata man ’yan o matanda, ang mahalaga may titi!” sinamaan ko ng tingin ang isa ko pang kaibigang si Solanna na isa ring transgender.

Nakilala ko silang dalawa sa aking trabaho. Antonio aka Sabrina, has a heart-shaped face and her hair is colored auburn. While Ricardo aka Solanna, has morena complexion with a natural pouty lips. Parehas silang prangka at balahura magsalita samantalang ako ay prim and proper lang.

“Tarantada! He’s the marriage type of guy. And he doesn’t support premarital sex.” sabat ko kaya sabay silang natahimik.

Kasalukuyan kaming kumakain sa isang snack bar dito sa loob ng gusaling pinagta-trabahuan namin. All eyes on us dahil pare-pareho kaming naka-dress na agaw pansin. Ako ang pinakaagaw pansin sa lahat dahil ako ang pinakamaganda. Hindi lang maganda, masikip pa.

“What? Ano ’yan, taga-bundok? Hindi ba siya na-inform na hindi na uso ’yun?” pangangatwiran ni Sabrina.

“Gaga. Uso pa ’yun. Palibhasa iyong mga ex mo, puro libog ang alam.” natatawang pambabara naman ni Solanna sa kanya.

“Lahat naman ng lalaki may libog na taglay, sis. Unless nalang doon sa mga balak mag-pari.” Sabrina rebutted, sipping on the straw of her matcha drink.

“There are still guys who can control their urges, you know.” paninindigan ko dahil may ilang lalaki akong kilala na ganoon. Mayroon pa ring mga lalaki na may respeto pagdating sa ganoong bagay, ‘rare pokemon’ ang tawag sa kanila dahil bihira silang mahuli.

“Tama ka riyan, Sav. Kaya push mo na ’yang si traditional guy. Pangmatagalan ang mga ganyan, sis. At babaeng-babae ka riyan!” Solanna cheered and even clapped her hands for me.

“Pakasalan mo nalang agad para masubo mo na.” Sabrina tapped my shoulder and winked at me like an evil.

That’s what motivated me for the next three days to agree on a second date with Baron. Out ko ng 5PM at ayon sa kanya ay ipapasundo niya ako sa kanyang kapatid. Muntik pa akong hindi pumayag cause that would be awkward pero sabi naman niya ay kasama naman daw siya sa sasakyan. He doesn’t have his own car yet so he had to ask his older brother. At isa pa, mabait naman daw ’yun kaya ayos lang, magkakasundo raw kami.

Sa labas ng building ako nag-abang dahil doon daw ako susunduin. Nakapagpalit ako ng casual dress sa locker kanina kaya naman pak na pak pa rin ang outfit ko. Kaya nga lang, hindi masyadong revealing ang cleavage ko ngayon dahil limitado ang mga dress na aking dala.

Tonight, it’s just a Charles Henry long-sleeve red sweater-dress with square neckline and chic puff sleeves. I don’t wanna seem overdressed but I couldn’t help it because I always want to feel beautiful. I dress good not for other people but for myself. But who am I fooling?

Ever since I was someone who’s confused with his sexuality, I just wanted someone to tell me I’m beautiful. Maybe right now, I’m still trying too hard.

Naputol ang aking pagmumuni-muni nang mapansin ko ang pagtigil ng isang puting SUV sa aking harapan. The windows to my side rolled down making me gasped when I saw the man on the driver’s seat.

Hindi ko nabilang kung ilang segundo kaming nagkatitigan doon, ang tanging naaalala ko lang ay kung paano kumabog nang malakas ang aking dibdib. Naramdaman kong sumakit ang aking ulo, sumakit rin maging ang beywang ko kaya naisip kong parang gusto ko na lamang maging sexbomb dancer.

“Ikaw ang ka-date ni Baron?” tanong niya na parang hindi makapaniwala. I don’t have any idea how did he know about that unless…

“Y-You’re his older brother?” napatakip ako sa aking bibig dahil malakas ang hinala kong siya nga ang tinutukoy ni Baron na nakatatandang kapatid na susundo sa akin. Ang kuya niyang mabait at makakasundo ko raw.

The governor’s personal driver turns out to be my date’s older brother.

Nakakaloka! What a coincidence mga sis!

Ilang na ilang ako sa bawat titig niyang ipinupukol sa akin. Hindi naman kasi kami ganoong ka-close sa isa’t isa. I met him a few times and usually we don’t speak a word to each other. As funny as it sounds, medyo natatakot din ako sa kanya. Mukha kasi siyang lasinggero sa kanto, gwapong lasinggero to be more specific. He looks like a local badboy, a usual guy-from-the-bar just like what Harper told me when he admitted his brief sexual encounter with him.

“Are you just gonna stand there?” naiinip niyang tanong.

Stand here? Bakit, pwede bang tumuwad? Kung pwede ko lang siyang sagut-sagutin ay ginawa ko na, pasalamat siya na hindi kami close at mananatiling hanggang doon lamang ang relasyon namin.

Relasyon?

I cringed at that.

Padabog akong pumasok sa loob ng SUV. I sat on the passenger seat because sitting beside him would just create more tension between us. And what tension am I talking about?

Bago pa man niya paandarin ang sasakyan ay sinilip pa niya ako sa rear view mirror. I pulled my neckline so I could cover my cleavage. Baka mamaya kung anong sinisilip niya sa akin. Ewan ko rin kung bakit gusto kong magpaka-hinhin sa mga oras na iyon pero ganoon lang siguro talaga kapag sobrang sikip mo pa.

Wala akong narinig kahit isang salita sa kanya habang nasa biyahe kami. Nanahimik nalang din ako kahit hindi naman talaga ako tahimik na tao. My thoughts are loud. I like talking, most especially when I feel bothered by something, ’cause talking is a way of releasing stress.

I was fidgetting. I put both of my hands on top of my knees to control myself. I was also secretly biting my lip as I check my phone from time to time. Mas lalo akong hindi mapakali nang dalawang sunod kong nahuli ang paninilip ni Boris sa akin mula sa rear view mirror.

“Stop looking.” I finally earned the courage to speak my thoughts.

He kept on driving. Natanaw kong isang kamay lang ang ginagamit niya sa pagmamaneho. Hindi ba dapat dalawa? Paano kung maaksidente kami?

“I wasn’t looking.” tugon niya. Was that a joke?

“Yeah, you were. Stop looking. You’re making me…” I paused because he doesn’t deserve to hear the next word that I was about to say.

“Making you what?” panghahamon niya.

“Never mind. And please keep your eyes on the road. Sayang ang buhay ko kapag naaksidente tayo.” pananalita ko upang mas ituon niya ang pansin sa daan. Maybe he’s looking at me because he couldn’t accept that I’m dating his younger brother. That a transgender is trying to invade their family.

I hate overthinking. Because it’s something I can’t control.

“You do know that my brother is only eighteen years old, right?” aniya pagkatapos ng tatlong minutong katahimikan. Though his eyes this time were set on the road, just like what I told him to do.

I do get the point why he was asking me this.

“I’m very much aware.”

Though the only reason why I agreed to another date with his younger brother is because I want to give myself a chance. What if I’m destined to be with someone younger than me right? And I keep on looking for a much older men that’s why until now I’m single. Baka nasa kiddie meal pala ang kapalaran ko.

“And you’re what? Twenty eight? Twenty nine?” halos mapanganga ako sa mga numerong binanggit niya.

Unbelievable.

“I’m only twenty five, dude. Don’t get your hopes up.” bagot kong tugon. Honestly, I took some offense from what he said. Mukha na ba akong gurang para sa kanya?

Nakailang irap na ako sa ere. Nakakainis isipin na ngayon na nga lang kami magkakaroon ng mahaba-habang interaksyon, pero mukhang mauuwi pa sa bangayan. Ka-lalaking tao niya pero ’di ko kinakaya ang pagiging judgmental niya pagdating sa edad.

Alam ko namang tinanong lang niya ang edad ko para makuha niya ang agwat ng edad namin ng kapatid niya. So what if Baron is seven years younger than me? What’s his point?

“I’m two years older than you, though…” he then whispered  nonchalantly as he pulled off the car. Bumukas ang pintuan sa tabi ng shotgun seat at doon ay sumakay ang nakapormang si Baron. Dinungaw niya ako sa likuran at tinanong kung okay lang ako. Hindi ako okay dahil hindi ko naintindihan ang huling ibig sabihin ng mga salita ni Boris. So what if he’s twenty seven? Anong pakialam ko sa edad niya?

“Yeah. She’s okay.” si Boris ang sumagot para sa akin at saka ako muling sinilip sa rear view mirror kung saan may mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi.

Special Chapter 2

Parker

RUE Fort Bonifacio

09:35 PM

It was a Saturday night, the most perfect time to booze and party. I called for an advance reservation because it’s hard to get a table especially on Friday and Saturday nights. And my mouth was already watering when the bartender served the famous caramel beer in front of me.

“Where’s your friends?” tanong ni Rosco na isang bartender dito sa RUE, magkakilala kami dahil batchmates kami noong high school. Ex-crush ko siya kasi sila pa rin ng long-time girlfriend niya.

“Busy. Savannah’s prepping for the pageant, Harper is pursuing the mayor, and Diego… Diego is god knows where. They have their own lives and I have mine, here.” my eyesight was getting a little bit blurry but I know I was still sober.

This is my fifth round of the caramel beer that has been my favorite drink out of all their beers and cocktails. Nasayang ang table na ipina-reserve ko dahil ako lang pala mag-isa tonight kaya rito nalang ako sa counter tumambay.

“Diego Graciano? The son of the governor?” may pinaghalong pagtataka at pagkamangha sa kanyang mga mata. Of course, he doesn’t know I was friends with Diego because he hasn’t seen me with him. Madalas na sina Harper at Savannah ang kasama ko kapag nagba-bar hopping, hindi kasi mahilig magbar si Diego kaya hindi sumasama.

“Yeah. We’re friends. Do you know him?” tiningala ko siya at pilit na ibinubuka ang aking mga mata dahil bumibigat na ang aking mga talukap.

“Yes. I know him, though not personally. My sister knows him.”

Lumaon ang aming usapan tungkol doon hanggang sa naalala ko nalang kung paano niya akong hinatid sa isang cab pauwi. I was able to go home but after that, it was all a blur.

Kinabukasan.

“Try coffee nang mabawasan ’yang hang over mo.” suhestiyon ni Savannah habang abala siya sa pag-aadjust ng kanyang bra. Lumuluwa na kasi ang mga suso niya dahil maliit ang size ng bra na na-order niya sa Ever Bilena.

“Pwede ring fruit juice, effective daw ’yun.” iyon naman ang suggestion ni Harper na mga bente minutos nang nagdi-daydream at parang siraulong ngumingiti nang mag-isa.

Nasa bleachers kami ngayon ng gymnasium. Manonood kami ng laro ni Diego dahil may practice game sila laban sa kabilang school. Although masakit pa rin ang ulo ko hanggang ngayon, ininda ko na lamang iyon hanggang sa matapos ang mga klase namin.

As we walked out of the school, Savannah was busy complaining to Ever Bilena’s customer service about the wrong brassiere size they sent her. Harper is absorbed with the secret phone conversation he’s having with the mayor. And Diego was silently walking with a ball on his hand.

We were like the F4 in our school, just diverse version because we have different sexual orientations. Pero kahit na ganoon ay nagsisilingunan ang lahat kapag nakahilera kaming naglalakad sa school.

Pag-uwi ko ay agad akong humilata sa kama habang marahang hinihilot ang aking ulo. At bilang stress reliever, I took out my phone and opened a dating application. I have never met anyone from here, hindi ko rin kasi hilig ang makipag-meet up dahil baka kung ano pang sakit ang makuha ko.

I have already swiped left a bunch of guys and girls. Mixed genders ang lumalabas sa aking feed dahil posible naman akong ma-attract sa parehong kasarian. After my twenty-fourth swipe left, napahinto ako nang makita ang profile ng isang gwapong lalaki. Hindi ako mahilig sa gwapo pero ibang klase ang kagwapuhan nito.

Dumapa ako sa kama at ini-stalk ang profile nito. Walang masyadong nakalagay sa kanyang bio ngunit may tatlo siyang litrato. Ang una, close up picture iyon at hindi man nakangiti ay mas lalo iyong naging attractive. Ang ikalawa, whole body picture niya na may hawak na surfing board ngunit natatakpan ng rayban shades ang kanyang mga mata. And the last picture was him naked.

The tattoos all around his body was something I have never thought I would admire. I couldn’t find any link to his social media accounts and the only information I could pull up was his name, JC.

It took me a whole five minutes to decide to swipe him right. Napasigaw ako sa panghihinayang nang hindi kami nag-match. I closed the application and threw my phone somewhere.

A week after, muli akong nagpunta ng RUE upang magpalamig ng ulo. Katatapos lang kasi ng exams namin. At nai-stress din ako dahil sa problema ni Harper. Harper’s in love with the mayor but our friend Savannah is also dating him. Harper doesn’t know how to tell her the truth so I told him to give it time besides I think Savannah would understand his situation.

Mag-isa nalang akong nagbar dahil wala naman akong ibang maaya sa mga kaibigan ko. I mean, our friend group is tight but there are still times that I feel left out. Hindi ko iyon pinapakita sa kanila kaya hindi rin naman nila napapansin. I was their friend but I was never anyone’s favorite friend, do you guys get what I mean?

“Alone again?” Rosco asked as soon as he saw me sulking on the bar counter. I looked at him and secretly checked him out. Rosco is a fine man, gym-fit and charming with his two dimples. Sayang lang talaga at taken na siya.

“As usual. Give me something strong.” utos ko sa kanya habang pinagmamasdan ang shelf ng mga alak. I would like to try something else tonight, iyong malakas ang tama.

Walang tanung-tanong, sinalinan ako ni Rosco ng alak sa isang baso. The liquor is darker compared to the other alcohol I have tried before, but maybe the darker the liquid the stronger it is.

Tinungga ko ang baso at napapikit na lamang sa taglay na tapang ng alak. Damang-dama ko ang pagguhit nito sa aking lalamunan kahit unang lagok ko pa lamang.

“Is this seat taken?” napalingon ako sa babaeng sumulpot sa aking likuran.

I looked at her and I was starstrucked by her natural beauty. Maganda siya, maputi, umaalon ang buhok, at sa tingin ko’y magkasing-tangkad lang kami. She was kinda petite but has all the right curves every guy is looking for in a girl.

“You can sit anywhere you want.” I said in a friendlier tone and afterwards, she occupied the seat beside mine. Ipinatong niya ang kanyang handbag sa ibabaw ng counter at saka nag-order ng inumin kay Rosco.

Nagpatuloy lamang ako sa pag-iinom nang marinig kong muli ang boses niya. “Are you from here?”

“Yeah, a couple blocks away from here. You?”

She smiled sweetly and batted her eyelashes. “Not really. But I know this place because they serve good beers here. By the way, my name is Naomi.” naglahad siya ng kamay sa akin.

“Parker Gallego. It’s nice to meet you, Naomi.” tinanggap ko ang kamay niya at base sa mga tinging ibinibigay niya ay naramdaman kong may iba siyang pakay sa akin.

We drank the night away. Animo’y ilang taon nang magkakilala, mabilis kaming nagkasundo ni Naomi. She told me stories about her life and I told her mine. It felt good to meet people whom you feel safe, Naomi was that kind of person.

She wasn’t just pretty, she was amicable, she knew her way with people and she was funny.

That’s why I didn’t hesitate on kissing her as we walk towards her hotel room. We’re both high and drunk as we pushed the door open. She seduced me even more by slowly removing her clothes in front of me.

“Damn, you’re so beautiful.” hindi ko napigilang aminin. Hinatak ko siya sa kanyang baywang at muling inatake ng halik.

We exchanged moans. Tinulungan niya akong alisin ang pagkaka-butones ng aking polo habang patungo ang lakad namin sa bedroom. It was dark but the lampshade gave enough lighting in the room. I pushed her on the bed and jumped at her.

Hinubad ko ang aking polo at muli siyang ginawaran ng mapupusok na halik. Our moves were becoming aggressive, some pillows fell off the bed and the white comforter was pulled down revealing a man’s upper body.

Napamura ako nang matanaw ang nakadapang lalaki. He seemed to be sleeping but he soon woke up and saw the two of us in that sexual position. Bumangon ito at saka inaninag kami sa dilim.

“Naomi?” he called and reached for the comforter.

Hanggang sa tuluyan itong bumangon at binuksan ang ilaw. Nasilaw ako sa liwanag kaya ilang segundo pa bago nakapag-adjust ang aking mga mata.

“Sorry, I didn’t know you were sleeping here babe.” tugon naman ni Naomi sa lalaki.

That was the moment I saw the dark ink all over the man’s body. Those tattoos were familiar. I looked up at him again and realized that he was the guy I saw on the dating application. The only man I swiped right but didn’t match!

And what did she call him? Babe? Are they together?

“Connor, come here. We’re having a good time. Would you like to join us?” hindi nagbago ang tono ng babae at para bang wala lang sa kanya na nahuli kami ng kanyang boyfriend. But the boyfriend didn’t seem shocked as well.

What on earth is happening?!

“What?” I blurted out.

Bumalik ang lalaki sa kama at saka hinagkan si Naomi. Sa mga oras na iyon ay nakaupo na ako ng tuwid habang ipinangtatakip ang polo sa aking hubad na katawan. I watched them kiss passionately like I wasn’t in the room.

“Come on, Parker. Don’t be shy.” Naomi pulled me towards her but since I was too drunk and I wasn’t thinking straight, I gave in to her kisses.

And then the most shocking thing happened next. I had sex with a couple. A straight couple. Boyfriend and girlfriend. I didn’t exactly know what kind of relationship they have but the alcohol breached all my inhibitions and I just went with the flow.

I fucked Naomi. She was moaning so hard as I pushed deep inside of her. I was drunk but I still know how to use condom so it was all safe. Her boyfriend, Connor, was kissing her in the neck and down her chest. We were all naked and despite Naomi’s loud moans, I couldn’t take my eyes off of her boyfriend.

He was fucking hot.

With all that tattoo and sweat, it was turning me on in a way I couldn’t describe.

Her boyfriend replaced me in my position and he fucked her harder than I had done. I placed myself beside them so I could watch in the best possible angle. As Connor pushed his throbbing cock into her entrance, he stared at me. I didn’t know if it was male ego or just him challenging me, I sat up and moved closer to him and kissed him.

It was a short moment because he pushed me off of him afterwards. Ang akala ko ay nagalit siya ngunit nakangisi lamang siya nang tanawin kong muli. Pinamulahan ako na parang bata, saglit na nagsisi sa aking ginawa. He might be okay with his girlfriend being fucked by some other guy but being kissed by the same sex is a different story.

He removed himself from behind her and my mouth gaped open when he pulled me into his arms. Hinalikan niya ako nang mas agresibo hanggang sa pareho kaming mapahiga sa kama. He was on top of me. My hands travelled up to his pelvis and pulled his weight into me.

“You guys are so hot…” We didn’t realize Naomi was watching us kissing but because of that remark, her boyfriend left my lips and kissed her again.

That happened all night long. I was granted kisses from him but it was so brief because I had to share him to his girlfriend. And I didn’t get to be fucked by him. What a waste!

The next day, hindi ko magawang ikwento kahit kanino ang nangyari kagabi. I was silently freaking out because I didn’t expect myself to participate in such threesome. And it wasn’t just a normal threesome with some strangers because it was a couple. A lovely couple.

Kating-kati akong ibahagi iyon sa mga kaibigan ko upang makahingi na rin ng advice kung ano ang gagawin ko o kung ano ba dapat ang maramdaman ko sa bagay na iyon ngunit dahil may sariling problema si Harper tungkol sa relasyon niya kay yorme, napili kong manahimik at kimkimin na lamang ang lahat ng gumugulo sa aking isipan.

Kaya kinagabihan ay bumalik ulit ako sa RUE Fort Bonifacio, nagbabaka sakaling makakuha ng matinong advice kay Rosco ngunit mas hindi ko inaasahan ang sunod na nangyari. The bartender on the counter serving people drinks and all was none other than Connor.

It was too late to step back because he already saw me.

“What can I get you?” tanong niya sa akin nang mapilitan akong lumapit sa counter. Kung tatakbo ako palabas ay baka akalain niyang apektado ako sa nangyari kagabi.

Is he a bartender here? I asked myself.

“I’m looking for Rosco.” tugon ko, nanatili akong nakatayo roon habang pinanonood siyang nagpupunas ng mga baso.

He seemed to be acting normal, gawain na siguro nilang magsyota ang makipag-sex sa ibang tao kaya wala lang sa kanila. Ang problema ko ay hindi iyon normal para sa akin dahil hindi ko naman gawain iyon.

“Rosco is not on duty tonight.” tipid niyang pahayag.

The tattoos on his arms were distracting, his piercing eyes and his spiky hair, everything was such a distraction. May maliit na nameplate na nakakabit sa kanyang uniporme at nabasa ko ang pangalan niya roon.

“I thought your name was JC?” I teased, remembering his name on his dating profile. He shot me up a look that said mind my own business but I continued staring him down.

“My name’s Connor.” matigas niyang tugon.

Like what I usually do with Rosco, I secretly checked him out. He’s not buff or massive, but he has the right muscles to give him a sexy but not overly sexy physique. He was kind of lean-ish but it was the perfect body type for those tattoos he has.

“Your dating profile says otherwise.” he served me a drink, pero hindi ko alam kung anong klaseng inumin iyon.

“What dating profile?” pagmamaang-maangan niya.

Huli, pero ’di kulong. Gusto kong ipagsigawan sa mukha niya iyon pero siyempre hindi naman ako ganoong klase ng tao na i-eexpose ang mga bagay na dapat ay pribado. I took the drink he gave me and sipped on it.

“This is good, what is this?” interesadong tanong ko habang pinagmamasdan ang likido sa aking baso.

“It’s a cranberry juice cocktail mixed with citron vodka and blue curacao.” pahayag niya at kunwaring tumangu-tango ako na akala mo’y naintindihan. I don’t know anything about cocktails because Rosco always served me beers. But the way he said it was so sexually attractive.

This man is a walking sex god, period. Don’t argue with me.

Napadalas ang pagbisita ko roon, kung dati ay every weekend ngayon ay halos gabi-gabi na akong naroon sa RUE. Naomi was attractive, but her boyfriend was a fucking revelation.

“Three consecutive nights, huh?” puna ni Rosco isang gabing bumisita ulit ako roon. Like what he said, tatlong magkakasunod na araw na akong nagpupunta roon ngunit hindi ko na ulit nakita si Connor. Si Rosco na lagi ang naaabutan ko.

“Where’s the other bartender?” I asked him without sounding like I was dying to know. But he raised an eyebrow because I was too obvious. “Connor, the tattooed bartender.” I added for more specific details.

“He’s a part-timer. Wala siyang fix schedule. But most of the time he’s here when I can’t go.”

That was enough information. Kaya nakipag-kuntsaba nalang ako kay Rosco na i-text niya ako kapag hindi siya makakapasok sa trabaho. That way, I would be able to meet Connor again.

Until one night, I received Rosco’s message. He told me he won’t be able to go to work, meaning Connor will be there. I wore an all-black outfit because I like dark colors. Nagpara ako ng taxi patungo sa RUE ngunit pagdating ko roon ay wala siya. There was a female bartender on the counter and all my hope and dreams that night vanished.

The cold wind welcomed me when I come out of the bar. There was a dark alley beside but a nearby streetlight lit the place enough for me to see the man leaning on the wall, puffing smokes from his cigarette.

It was Connor.

“It’s dark and cold here.” I mumbled, walking closer to where he was. I leaned on the wall beside him where the smokes can’t reach me.

“Did you know Naomi broke up with me?” nagulantang ako nang itanong niya iyon. I didn’t know. I haven’t seen Naomi after that night so I wasn’t able to talk to her.

“What happened? I mean, you guys seem lovely and you were both perfect for each other.” it was true, though. They were a perfect couple, so it was a wonder why they broke up.

“She was under the impression that I cheated on her. We both did, actually. She was the one who brought you over to my hotel room.” humithit siya sa kanyang sigarilyo at saka nagbuga ng usok. He looked stressed out, I wished I could ease his pain or whatever negativity he was feeling.

“I thought you guys were in an open relationship?” naguguluhan kong tanong. Because it just didn’t make sense. She was the first one who flirted with me and brought me to their room. And it was okay with her to share her boyfriend, or partially since I wasn’t really able to enjoy him other than the short kisses.

But they were in an open relationship. Do people in that kind of arrangement break up? Do they have rules or something? Is that even a relationship? Sumakit ang ulo ko dahil wala akong masyadong kaalaman tungkol doon.

“Heck, no. It was a serious relationship.”

Itinapon niya ang sigarilyo sa lupa at saka iyon inapakan upang patayin ang sindi. Serious relationship? What the hell? Do you share your boyfriend to other people in a serious relationship?

Pinagmasdan ko siyang mabuti. He’s in pain, even if he denies it. The pain in his eyes was evident so I pat his back to comfort him.

“I’m sorry.” bulong ko. Hindi ko akalaing ako pala ang magiging sanhi ng pagkasira ng relasyon nila. “It wasn’t my intention to… I really thought she was okay with it.”

“She was drunk. I thought it was okay with her, too.”

Nahabag ako sa aking mga nalaman. I felt so guilty. I know it wasn’t entirely my fault but still I was part of it. She must be confused. And she should realize that it was her who started all of it. I won’t even be in that hotel room if she didn’t bring me there. Lasing din ako ng mga oras na iyon pero kung nalaman ko nang mas maaga na may boyfriend pala siya, hinding-hindi ako sasama sa kanya ng gabing iyon.

We were both silent for a few moments until we heard his phone buzzing. Someone’s calling him. I let him answer the call while I was drowning myself in remorse.

“Harper.” pagkabigkas niya sa pangalang iyon ay agad akong nag-angat ng tingin sa kanya.

Did he just say Harper?

“Yeah. I’m at work.” he continued. Tahimik akong nakinig sa kanyang pagsasalita. “I don’t know. Why don’t you ask Mom?”

It couldn’t be. There are so many Harpers in the world.

“I can’t. Why me? It’s Atom’s birthday. Ask him.” nakinig akong muli ngunit mas lumala ang kabang nararamdaman ko.

Atom. May kapatid si Harper na nagngangalang Atom, the fitness trainer. No, it couldn’t be. There are so many Atoms in the world.

“Alright. Kuya Evan is busy with the kids. I’ll call Atom to come home. And don’t forget to ask Mom, okay? Bye.” ibinaba niya ang tawag at nang dumapo ang tingin niya sa akin ay hindi ko naitago ang aking pagkalito.

Evan, that is Harper’s brother.

Atom and Evan.

Oh no.

This is a mistake.

Don’t tell me.

Don’t freaking tell me!

“You’re Joko? Harper’s third brother??” I blurted out the golden question on my mind. I have met Atom and Evan, but not him. Minsan na siyang nabanggit sakin ni Harper kapag nagkukwento siya tungkol sa mga kinaiinisan niyang kapatid.

“How did you know Harper?” binato niya rin ako ng tanong kung saan nakumpirma ang aking hinala.

Holy shit!

I just had threesome with one of my bestfriend’s brothers. Even ruined his relationship with his girlfriend.

Harper’s gonna kill me.

This is not happening. I must be dreaming.

He’s not freaking Josef Connor Garcillano for god’s sake!