The Perfect Fit

Female Best Friend’s Son (Top)

x

Older Family Friend (Bottom)

Proceed with Caution:

This story features explicit sexual scenes and adult themes. Intended for audiences 18+ who crave raw intensity and forbidden pleasure. Reader discretion is strongly advised.

𝓢𝔂𝓷𝓸𝓹𝓼𝓲𝓼…

Sa edad na thirty-five, akala ko ay kabisado ko na ang takbo ng buhay ko. Tahimik, maayos, at higit sa lahat-ligtas. Ako si Julian, ang laging maaasahan, ang seryosong best friend, at ang paboritong “Tito” ng pamilya. Pero sa isang gabi, ang lahat ng binuo kong pader ay gumuho sa isang hininga lang.

Nagbalik si Jace.

Pero hindi na siya ang batang inalagaan ko nung may sugat pa ang mga tuhod niya. Ang 6’2“ na lalaking nakatayo sa harap ko ay may balat na kulay-moreno, mga balikat na tila kayang pasanin ang mundo, at mga mata na hindi “Tito” ang tingin sa akin.

“Stop calling me ‘anak’, Julian. Alam nating dalawa na hindi mo ako anak.”

Sa loob ng bawat sulok ng aking apartment-mula sa kusina hanggang sa madilim na pantry-hinihila ako ni Jace sa isang mundong bawal. Isang mundong puno ng mga nakaw na haplos, mapang-angking mga halik, at mga “aral” na siya mismo ang nagturo sa akin.

Paano ko lalabanan ang isang lalaking alam ang bawat kahinaan ko? Paano ko itatago ang marka sa aking leeg mula sa kanyang ina-ang matalik kong kaibigan?

Sa pagitan ng konsensya at pagnanasa, isa lang ang sigurado: Hindi na ako pakakawalan ng dating batang inalagaan ko. Dahil ngayon, siya na ang may kontrol… at ako ang kanyang naging biktima.

Copyright © 2026 by bl bookshelf

1: The Weight of a Name

Ako si Julian. Thirty-five years old, single, at sa totoo lang, kontento na sa tahimik kong buhay. Sa height kong 5’8“, hindi naman ako maliit, pero hindi rin naman ako agaw-pansin. Average lang. Simple. Isang taong maaasahan-lalo na ni Karla, ang best friend ko simula pa nung kolehiyo.

Ngayong gabi, medyo abala ako sa kusina. Focus muna sa paghiwa ng sibuyas; kahit papaano, yung hapdi sa aking mata, ay naka-didistract sa akin sa kaba na kanina pa kumakapit sa dibdib ko. Hinga nang malalim, Julian. Hapunan lang ’to. Welcome-home dinner lang para sa anak ni Karla. Maraming beses ko na ’tong ginawa dati, pero bakit parang iba ngayon?

Nilagay ko na ang bawang sa mainit na mantika. Kasabay ng malakas na tunog ng kawali, humalimuyak ang bango ng luya at bawang. Tinola. Paborito niya ’to. Sa alaala ko, si Jace ay yung batang laging sugat-sugat ang tuhod at bungi-bungi pa ang ngiti.

“Tito, laro tayo!” Rinig ko pa rin yung boses na ’yun sa isip ko. ’Yun ang Jace na inaasahan kong makita.

Napatalon ako sa gulat, muntik ko nang mabitawan yung sandok. Yung puso ko, biglang nag-karera sa kaba. Ano ba, Julian? Bakit ka ba ganyan kapraning? Sinubukan kong hanapin yung “reliable Tito Julian” persona na naging identity ko na sa loob ng dalawampung taon.

Naglakad ako papunta sa pinto. Mabigat ang bawat hakbang ko sa hardwood floor. Huminga ako nang malalim bago inabot ang door handle. “Welcome home, Jace,” bulong ko sa sarili ko, tinetest kung tama ba yung tono.

Binuksan ko ang pinto. Pero… hindi ako tumingin pababa. Napako ang tingin ko sa isang malapad na dibdib na balot ng black henley shirt. Dahil sa aking height, kailangan ko pang tumingala.

Ang nakatayo sa harap ko ay hindi na yung payat na teenager na naalala ko. He’s a man. Towering at 6’2“, at yung balikat niya, parang nasasakop na yung buong frame ng pinto ko.

“Tito Julian,” sabi niya.

Iba ang tunog ng pangalan ko pag siya ang bumibigkas. Ang boses niya, lumalim nang husto — isang resonant bass na naramdaman ko hanggang sa talampakan ko. Hindi na ’to boses ng bata. Isa itong low growl na parang humahaplos sa balat ko.

Inabot niya ang kamay ko bago pa man ako makagalaw. Ang laki ng kamay niya. Mainit — halos nakakapaso. Kinulong niya ang mga daliri ko sa loob ng palad niya at mahigpit na piniga.

“

Namiss

po kita,“ bulong niya. Yung hinlalaki niya, dahan-dahang humaplos sa likod ng mga daliri ko.

Napalunok ako. Tuyong-tuyo ang lalamunan ko. “Jace. I… wow. Ang laki mo na,” nauutal kong sabi.

“Pasok ka. Kanina pa kita

hinihintay

,“ sabi ko at tumabi para padaanin siya. Paglampas niya, bigla akong nahilo sa amoy niya. Sandalwood and citrus.

Hindi siya dumiretso sa living room. Sinundan niya ako hanggang sa kusina. With his built, parang biglang kumikipot ang mga pader. Masyado siyang malaki para sa kusinang ’to. I was distracted by his presence.

“Ang sarap ng amoy, Tito, ah.

Tinola

po ba ’yan?“ tanong niya. Rinig ko ang ngiti sa boses niya. Nakasandal siya sa counter, yung maskulado niyang braso, ilang pulgada lang ang layo sa akin.

“Oo, yung

paborito

mo ’to,“ sagot ko, pilit na pinatitibay ang boses. Bakit ba ako naiilang nang ganito? Si Jace lang ’to.

Pagkatapos, naramdaman ko ang mga braso niya na pumulupot sa akin. Hindi ito mabilis na yakap. Binalot niya ang mga braso niya sa baywang ko, ang malalaki niyang palad, nakalapat sa tiyan ko. Hinila niya ako pasandal sa kanya.

“J-Jace?” bulong ko, nanginginig ang mga kamay ko. “Anong ginagawa mo?”

“

Nag-ggreet

lang naman ako nang maayos, Tito“ bulong niya. Rinig ko ang panginginig ng boses niya sa likod ko. Mas hinigpitan pa niya ang yakap. Ramdam ko ang tigas ng katawan niya sa likod ng manipis kong shirt.

“Wala ka pa ring pinagbago, Tito,” bulong niya. Ang boses niya ay naging seryoso at malalim. “You still smell like home. Tatlong taon kong iniisip kung kailan ko ulit maaamoy ’to.”

Hindi ako makahinga. Doon ko napagtanto… wala na yung batang inalagaan ko dati. At ang lalaking pumalit sa kanya, tila may hinihinging bagay na hindi ko alam kung kaya kong ibigay.

Copyright © 2026 by bl bookshelf

2: Boundary Lines

Isang linggo na ang nakalipas simula nung gabing ’yun sa kusina, pero hanggang ngayon, parang nararamdaman ko pa rin ang bigat ng mga kamay ni Jace sa baywang ko. Sinubukan kong umiwas, pero ang hirap kapag ang soundtrack ng Sabado ko ay ang paulit-ulit na kalabog ng bola sa labas ng bintana ko.

Sumilip ako sa glass window. Doon, sa ilalim ng tirik na araw, nakikita ko si Jace. Shirtless, basang-basa ng pawis ang moreno niyang balat na kumikinang sa init. “Dito na lang ako po ako mag-aaral, Tito. Masyadong maingay sa dorm,” sabi niya nung isang araw. Hindi ko naman siya mahindian. Paano ko matatanggihan ang anak ng best friend ko?

Hindi na ako nagtanong kung sino. Binuksan ko ang pinto, at heto na naman siya-hingal, amoy araw, at tila sinasakop ang buong doorway ko sa tangkad niya.

“Ang init, Tito. Pwede po bang maki-shower?” Sabi niya habang hinuhubad na ang suot niyang jersey shirt.

Mabilis akong umiwas ng tingin, pero hindi ko mapigilang mapansin ang likod niya — ang mga muscles na gumagalaw sa ilalim ng balat niya. Napalunok ako at dumiretso sa kusina. Kumapit ako nang mahigpit sa edge ng counter. Bata pa siya, Julian. Wag ka na lang tumingin.

Ang ingay ng tubig sa banyo ay naging intimate sound sa pandinig ko. He’s taking up too much space in my house. Space na hindi ko alam na kailangan ko palang ipamigay.

Paglipas ng bente minutos, lumabas siya ng banyo. Basa pa ang buhok niya, gulong gulo. Umupo siya sa sofa, pero hindi siya lumayo. Umupo siya sa gitna — sa tabi ko mismo.

Ramdam ko ang lamig ng basa niyang buhok at ang init na nanggagaling sa balat niya. Sinubukan kong umusog nang konti sa kaliwa, pero sumunod siya. Sumandal siya para silipin ang binabasa ko. “Ano ’yan, Tito? What kind of stuff are you reading?”

Nakaakbay ang braso niya sa sandalan ng sofa, halos ikulong na ako nang hindi man lang ako dinidikitan. Pakiramdam ko, sinasakal ako ng sarili kong kaba.

Inabot ko ang mug ng tsaa sa coffee table kasabay ng pag-abot niya sa phone niya. Nag-umpugan ang mga kamay namin. Pero imbes na bawiin niya ang sa kanya, hinayaan ni Jace na manatili ang palad niya sa ibabaw ng kamay ko.

Ang bigat ng kamay niya. Magaspang — probably because of weights, pero mainit. “Sorry,” bulong niya, pero hindi siya tunog nagsisisi.

Tinamaan niya ang knuckle ko — isang mabagal at banayad na haplos na nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko. Nung binitiwan niya ako, yung init, parang nanatili pa ring nakatatak sa balat ko.

Nakasandal lang siya, nag-uunat ng mga braso, at yung tuhod niya… “aksidenteng” tumama sa tuhod ko. Hindi niya rin inalis.

“Tito, may dumi ka rito,” bigla niyang sabi.

Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang kamay niya sa mukha ko. Ang init ng mga daliri niya habang humahaplos sa gilid ng labi ko. Ang gaan ng haplos niya, na para bang inaangkin niya ang bawat pulgada ng balat ko. Napatitig lang ako sa kanya, hindi makahinga.

Ano bang ginagawa niya? Sigaw ng isip ko, pero ang katawan ko, parang paralisado. Pakiramdam ko, pinagtataksilan ko ang pagkakaibigan namin ni Karla dahil lang sa nakaupo ako rito at hinahayaan na hawakan ng anak niya.

Lumayo ka, Julian. Tumayo ka na. Pero yung init ng binti niya sa tabi ko… sobrang comforting, too addictive. This is dangerous. Maling-mali.

Kailangan kong ipaalala sa kanya — at sa sarili ko — kung sino kami sa isa’t isa. Tumikhim ako, kahit ramdam ko ang panginginig ng boses ko.

“Jace, kailangan mo nang mag-focus sa studies mo,” sabi ko, sinusubukang maging seryosong Tito. “Para naman may maipagmalaki ang Mommy mo pag-graduate mo, ’di ba? Sige na, anak… mag-aral ka na.”

Yung salitang ‘anak’

— ginamit ko ’yun bilang pananggalang.

Biglang nagbago ang timpla ng hangin. Dahan-dahan niyang hinarap ang mukha niya sa akin. Ang mga mata niya, biglang dumilim. Lumapit siya sa akin hanggang sa magkadikit na ang mga ilong namin.

“Huwag mo akong tawaging ganyan,” sabi niya. Ang boses niya ay naging isang seryosong utos. “

Huwag

mo akong

tawaging

‘anak,’ Tito. Alam nating dalawa na hindi mo ako anak.“

Hindi siya lumayo. Nakatitig lang siya sa mga labi ko, at ang kamay niya, dahan-dahang humawak sa batok ko.

“Please,

tawagin

mo ako sa pangalan ko.

Tignan

mo ’ko… sabihin mo nga sa’kin… ano ba talaga ang nakikita mo?“

Copyright © 2026 by bl bookshelf

3: The Protector

Hindi na ako nakahinga nang maayos sa loob ng apartment matapos ang sinabi ni Jace. Hindi ko siya matingnan sa mata buong hapon. Nanatili lang siyang nakaupo doon, parang isang bagyong nakatigil sa gitna ng sofa ko.

“

Nagugutom

na ’ko,“ biglang sabi ni Jace. Ang boses niya, bumasag sa dilim ng living room. Nakatayo siya sa tapat ng bintana, ang malaki niyang silhouette ay nababalot ng liwanag ng buwan.

“

Magluluto

n’ako-“ simula ko, pero umiling siya.

“No. Labas tayo. Drive-thru or something. I need air.”

Dapat akong

humindi

. Pero nung tinignan niya ako — yung mga mata niyang hindi mapakali at yung panga niyang nakadiin — naramdaman ko na lang ang sarili kong kinukuha ang susi ng kotse.

Ang 24-hour convenience store ay nababalot ng malamlam na neon glow. Naglakad si Jace sa tabi ko, ang mga kamay niya ay nakabaon sa bulsa ng hoodie niya. Tahimik siya, pero ang lakas ng presensya niya. May paraan siya ng paggalaw — confident, athletic, at medyo… predatory .

Dumiretso ako sa refrigerated section para humanap ng bottled tea. Gusto ko na lang matapos ’

to at bumalik

sa

ligtas

kong kama.

“Hey,” sabi ng isang boses sa kanan ko.

Lumingon ako at nakita ang isang lalaking halos kasing-edad ko rin. “Late night for you too, huh? O ngayon pa lang

mag-uumpisa

ang gabi mo?“

Napakurap ako. “Oh, uh, late snack lang,” sabi ko, pilit na ngumingiti kahit awkward.

“I’m Mark,” sabi niya, ang mga mata niya ay gumagala sa mukha ko. “Dito ka lang ba

nakatira

? Kasi ’di pa kita

nakiki

ta

rito

.“

Bago pa ako makasagot, parang biglang uminit ang hangin sa likuran ko. Isang malaking anino ang bumalot sa akin. Walang sinabi si Jace. Humakbang lang siya palapit hanggang sa dumikit na ang dibdib niya sa balikat ko.

Hindi niya tinignan si Mark; nakatitig lang siya sa likod ng ulo ko, pero ang buong katawan niya ay nakaharang sa akin na parang isang pader. Hinawakan niya ang bote ng tsaa ko nang mahigpit.

“May problema ba?” tanong ni Mark, sinusubukang huwag mapahiya.

Tinignan siya ni Jace. Ang expression niya ay nakakatakot na blangko. Inilapat niya lang ang malaki niyang palad sa ibaba ng likod ko. Mahigpit siyang humawak sa baywang ko sa paraang mapang-angkin.

“Tapos ka na?” tanong ni Jace sa akin. Ang boses niya ay naging isang low, dangerous rumble.

“Let’s go, Julian,” sabi ni Jace.

Yung pagbanggit niya sa pangalan ko — hindi “Tito” — ay nagpadala ng kilabot sa buong katawan ko. Minamaneho niya ako, inaangkin, ang hinlalaki niya ay medyo bumaon sa tela ng shirt ko.

Pakiramdam

ko, isa akong trophy na

kinuha

niya sa

kalaban

.

Hinarangan niya ako, kinulong ako sa pagitan ng mga braso niya at ng pinto ng kotse. Ang amoy ng sandalwood ng kaniyang katawan got mixed with his own adrenaline.

“Ano ba, Jace?” bulong ko, nanginginig ang boses ko. “

Nag-uusap

lang naman kami.“

“He was looking at you like he wanted to touch you,” bulyaw ni Jace. Lumapit siya, ang mukha niya ay ilang pulgada na lang mula sa akin. “Hindi ko gusto ’yun.

Huwag

mong

hahayaan

na

tignan

ka nila nang gan’on.“

“At, bakit?” tanong ko, halos bulong na lang. “Anong

pakialam

mo kung

tignan

ako ng iba?“

Hindi sumagot si Jace gamit ang salita. Dahan-dahan niyang hinila ang strap ng seatbelt, kinabit ito sa’kin, at ang tunog ng pag-click nito ay umalingawngaw sa tahimik na gabi.

“Kasi sa akin ka lang dapat

nakatingin

,

naiintindihan

mo ba?“ bulong niya, ang boses niya ay puno ng pag-angkin. “Sa akin lang, Julian. Understand?”

Copyright © 2026 by bl bookshelf

4: Fever Dream

Parang punong-puno ng basang bulak ang ulo ko. Bawat hinga ko, parang nakikipag-away sa bara sa dibdib ko. Sinubukan kong abutin yung baso ng tubig sa nightstand, pero ang bigat ng braso ko — parang gawa sa semento.

“Bwisit na ulan ’yan,” bulong ko, pero ang boses ko, lumabas na parang kaskas ng graba.

Akala ko makukuha sa tulog, pero isang oras na akong nanginginig sa ginaw. Pumikit ako, pilit na hinahanap ang antok, nung narinig ko ang pinto. Yung pamilyar na yabag na kilalang-kilala ko na ngayon.

Narinig ko ang kalansing ng baso sa kusina bago bumukas ang pinto ng kwarto ko. Wala na akong lakas para bumangon.

“Julian?”

Ang boses ni Jace ay malambot. Inilapat niya ang malaki at malamig niyang palad sa noo ko. Ang sarap sa pakiramdam — yung lamig niya laban sa apoy ng lagnat ko.

“Ang init mo,” bulong niya, ang tono niya ay puno ng pag-aalala na parang masyadong… intimate . “Sabi ko naman sa’yo,

huwag

ka nang

lumabas

kagabi. Ang tigas din kasi ng ulo mo, eh.“

Umalis siya sandali at bumalik na may dalang palanggana at bimpo. Sinawsaw niya ang bimpo sa tubig, piniga — ang tunog ng bawat patak ay parang musika sa pandinig ko.

“Shh… ako na muna, Julian. Relax ka lang.”

Ang gaan ng kamay niya. Ibinaba niya ang bimpo sa leeg ko, hinayaan niyang tumigil doon sa bandang pulso ko. Napasandal ako sa hawak niya; sa sobrang taas ng lagnat ko, wala na akong lakas na panindigan yung pilit kong mini-maintain na distansya.

Nagdala si Jace ng mainit na salabat. Inilagay niya ang malapad niyang braso sa likuran ko, binuhat ako para makasandal sa headboard ng kama. Dahil sa sobrang hina ko, napasandal ang ulo ko sa balikat niya.

“Inumin mo ’to,” utos niya nang dahan-dahan, habang itinatapat ang kutsara sa labi ko.

Habang lumulunok ako, may tumulong patak sa baba ko. Bago pa ako makakuha ng tissue, nandoon na ang hinlalaki niya. Pinunasan niya ’yun, at ang daliri niya, nanatili sa labi ko nang ilang segundo.

Totoo ba ’to? O guni-guni ko lang dahil sa lagnat? Ang mga mata niya, madilim, parang may gutom na hindi ko maipaliwanag.

Bakit ka ba ganito, Jace? Bakit mo ako pinahihirapan nang ganito?

Pinapanood ko ang paggalaw ng muscles sa braso niya habang inilalapag niya ang mangkok. Bigla kong gustong hawakan ang matulis niyang panga, para lang malaman kung kasing-tigas ba talaga ’yun ng tingin ko.

“Matulog ka na,” bulong niya sa buhok ko. Sinubukan niyang umusog para ihiga ako, pero kusa kong hinawakan ang laylayan ng shirt niya.

“Huwag…” bulong ko, halos hindi na marinig. “Dito ka lang.”

Nakita kong sandaling nagbago ang mukha niya — isang sulyap ng hilaw at matinding pangungulila — bago siya muling sumandal sa headboard, kinukulong ako sa loob ng braso niya.

Akala ni Jace, tulog na ako. Naramdaman ko ang kamay niya na lumipat mula sa balikat ko papunta sa mukha ko. Dahan-dahan niyang sinundan ang linya ng kilay ko, pababa sa pisngi ko.

“If you only knew,” bulong niya, ang boses niya ay puno ng emosyon. “Kung alam mo lang kung gaano katagal kitang hinintay na maging ganito kalapit sa akin. I’m not a kid anymore, Julian. Stop waiting for that boy to come back. He’s gone.”

Bago ako tuluyang mawala sa ulirat, naramdaman ko ang pag-angat niya sa kamay ko. Kinulong niya ang mga daliri ko sa loob ng malalaki niyang palad. Pagkatapos, naramdaman ko ang banayad na dampi ng labi niya sa likod ng mga daliri ko. Isang halik na parang pangako.

“You’re mine,” bulong niya sa balat ko, sobrang hina. “You just don’t know it yet.”

Nakatulog ako habang hawak-hawak ang kamay niya, hindi alam na paggising ko, tapos na ang kapayapaan, at magsisimula na ang totoong bagyo.

Copyright © 2026 by bl bookshelf

5: The Breaking Point

Wala na ang lagnat ko, pero naiwan akong lupaypay. Friday night na, at ang apartment ko ay balot ng nakabibinging katahimikan. Nandito pa rin si Jace. Ramdam ko ang pagbabago sa hangin nung magising ako kanina. Ang lambing ng pag-aalaga niya, napalitan ng isang vibrating energy na nakakasakal.

Nakasandal kami sa sofa. Nakatitig lang ako sa screen, ang mga kamay ko ay nakatago sa ilalim ng hita ko para hindi niya mapansin ang panginginig nito. Si Jace naman, ang mahahaba niyang binti ay naka-unat, at ang mga mata niya… nakapako sa akin. Hindi sa TV. Sa akin lang.

Damang-dama ko ang titig niya — mainit, mabigat. Magsalita

ka, Julian. Break the tension.

“Gusto mo ba ng popcorn? O baka… gusto mong

lumabas

?“ tanong ko, pero pumiyok ang boses ko sa gitna.

Hindi gumalaw si Jace. Hindi man lang siya kumurap. “Hindi ako

nagugutom

, Julian.“

Yung paraan ng pagtawag niya sa pangalan ko — wala na namang “Tito,” walang biro — ay nagpabigat sa hangin. Inabot ko ang remote, desperado na lunurin ang tunog ng sarili kong kaba sa ibang bagay.

Biglang hinablot ni Jace ang remote sa kamay ko. Inihagis niya ’yun sa sahig and muted the TV.

“Bakit hindi mo ako

matingnan

?“ tanong niya. Ang boses niya ay naging isang mababa, at mabangis kulog. Umusog siya palapit, ang mga tuhod niya ay kinulong ang sa akin.

“Jace, masyado kang malapit,” bulong ko. Sinubukan kong lumingon sa iba, pero inabot niya ang panga ko. Pinilit niyang iharap ang mukha ko sa kanya.

“

Tignan

mo ’ko,“ utos niya.

Ang maskara ng isang “tito” na suot ko sa loob ng maraming taon ay parang nagiging abo na lang.

“

Narinig

mo ako nung isang gabi, ’di ba?“ bulong niya. “Alam kong

narinig

mo ’ko, dahil

naramdaman

kong

bumilis

ang

tibok

ng puso mo nung

hinalikan

ko ang

kamay

mo.“

Napalunok ako nang malalim. “Jace, mali ’to. Best friend ko si Karla.

Inalagaan

kita nung bata ka pa. Thirteen years ang tanda ko sa’yo. This is just a phase, Jace. You’re just curious.“

“

Huwag

mo akong

simulan

sa

edad

, Julian!“ bulyaw niya, ang boses niya ay sapat na para mapatalon ako sa gulat. Lumapit siya, with his scent, na sumakop sa lahat ng senses ko.

“Sa

tingin

mo ba na ‘phase’ lang kung bakit hindi ako

makatulog

mabantayan

ka lang nung may sakit ka? Sa

tingin

mo ba na ‘curious’ lang ako kaya gusto kong

saktan

lahat ng

lalaking

tumitingin

sa’yo?“

Inilipat niya ang kamay niya sa batok ko. Ramdam ko na ang hininga niya sa labi ko.

“I’ve been waiting for you to see me,” sabi niya, ang boses niya ay basag na sa sobrang honesty. “Nag-aral ako sa

malayo

, nag-training ako,

nagpakalakas

… lahat ’yun para

pagbalik

ko, ako na yung

lalaking

deserve mo. At gusto mo pa rin akong

tawaging

‘anak’? Gusto mo pa ring

umakto

na Tito?“

“Jace…” bulong ko, napapikit ang mga mata ko. “Hindi ko kaya.”

“Kaya mo,” bulong niya sa labi ko. “

Bitaw

lang, Julian. And trust me.“

At doon, binura niya ang distansya.

Ang halik ay hindi banayad. Isa itong banggaan. Napa-ungol si Jace sa loob ng bibig ko — isang malalim na tunog na naramdaman ko sa buong katawan ko. Niyakap ko siya sa leeg. Masyado siyang malakas; ang maskulado niyang pangangatawan ay kinulong ako sa sofa. Ayaw ko nang maging “in control.” Gusto ko nang

magpaanod

.

“Sabihin mo sa akin na tumigil ako, Julian,” growl niya, ang boses niya ay puno ng isang madilim at primal na pangangailangan. “Sabihin mo ngayon na

huminto

ako. Dahil kung hindi… kung

hahayaan

mo akong

magpatuloy

…

hinding-hindi

na kita

hahayaang

bumalik sa

pagiging

‘Tito’ lang.

Hinding-hindi

na kita

pakakawalan

.“

Tinignan ko siya — ang lalaking nasa harap ko ngayon. Hinila ko siya pababa muli sa akin.

“

Huwag

kang tumigil, please,“ bulong ko.

Copyright © 2026 by bl bookshelf

6: Measured Lessons 🔴

Ang hangin sa sala ay parang nababalot ng init at kuryente matapos ’yung halik na ’yun. Naka-mute pa rin ang TV, pero ang patay-sinding ilaw nito ay naglalaro sa mga anino sa dingding. Namamaga na ang mga labi ko, pero tila may natira pang apoy doon mula sa kanya.

Hindi lumayo si Jace. Nanatili siyang nakapaibabaw sa akin, ang malalakas niyang braso ay naka-angkla sa baywang ko.

“Julian,” bulong niya, at parang sumpa ’yung tunog ng pangalan ko sa labi niya.

Sinubukan kong magsalita. “Jace… hindi ko pa talaga… hindi ko pa

naranasan

ang ganito…wala pa akong experience…“ Nahihiya ako sa pag-amin na virgin pa rin ako sa edad na thirty-five.

Lumambot ang tingin niya, pero nanatili ang apoy. “Alam ko,” bulong niya. “And I’m glad. Ako ang magtuturo sa’yo… step by step. I’ll be gentle.”

Hinila niya ako pataas sa gitna ng sala, kung saan walang takas. Inilagay niya ang mga kamay ko sa dibdib niya, mismo sa tapat ng puso niya. Ang bilis ng tibok nito — wild and strong.

“Ramdam mo ’yan?” tanong niya, ang boses niya ay mababa. “Dahil sa’yo ’yan, Julian.

Palaging

sa’yo ang

tinitibok

nyan.“

Nagsimula siyang humalik sa leeg ko - mabagal, sinasadya. Bawat dampi ng labi niya ay parang sinisipsip ang init mula sa balat ko.

“Masarap ba dito?” bulong niya laban sa balat ko.

Kusa akong napaungol. “Jace…ahh…”

“You’re so responsive,” bulong niya, ng may pride sa boses. “Ang ganda mong umungol.”

Hinubad niya ang shirt niya sa isang mabilis na galaw. Ang dibdib niya — malapad at matigas. “Hawakan mo ako,” sabi niya, halos utos pero may lambing.

Nanginginig ang kamay ko habang hinahaplos ko ang dibdib niya. Parang sutla sa ibabaw ng bakal. Pagkatapos, hinubad din niya ang shirt ko. Ang mga kamay niya ay agad na sumamba sa balat ko. Ang hinlalaki niya ay dumampi sa nipple ko, pinipisil, pinipihit nang dahan-dahan.

“Ang lambot mo rito,” bulong niya bago ibinaba ang ulo niya. Sinipsip niya ako — mainit ang bibig niya, basa ang dila na umiikot-ikot doon. Napaliyad ako, napahawak nang mahigpit sa buhok niya.

Hinila niya ako pababa sa sofa, inayos ang posisyon ko nang nakaupo ako, siya naman ay lumuhod sa harap ko. Hinubad niya ang pantalon ko nang dahan-dahan. Nang makita niya ako nang hubo’t hubad, may lumitaw na gutom sa mata niya.

“Turn around for me, baby,” sabi niya nang mahina.

Sumunod ako, nanginginig. Napakapit ako sa backrest ng sofa. Naramdaman ko ang mainit niyang hininga sa pagitan ng hita ko. “Relax lang,” bulong niya bago ko naramdaman ang dila niya — dahan-dahan, mabilis na pagdila sa akin. Napahiyaw ako sa sorpresa at sarap.

Ang isang kamay niya ay umabot sa harap, hinawakan ang titi ko nang mahigpit. Ang isa pa ay dahan-dahang ipinasok ang daliri — isa muna, basa mula sa laway niya.

“Jace… ang sarap… ahhh…” ungol ko.

Hinila niya ako pabalik para harapin siya. Hinubad niya rin ang pantalon niya. Nang makita ko ang burat niya — malaki at matigas — napalunok ako.

“Ang laki…” bulong ko, namumula. Nabigla ako sa kalakihan niya, na tila hindi akma sa kanyang edad. “Jace, hindi ko ata kaya ’to… hindi pa ako

nakakasubok

…“

Natawa siya nang mahina. “Hindi naman kailangan lahat. Just the tip muna. Gusto mo bang subukan?”

Tumango ako. Lumuhod ako sa harap niya at dahan-dahan kong dinala sa labi ko ang dulo — ang tip lang. Habang ginagawa ko ’yun, bumalik ang kamay niya sa likuran ko. Dalawang daliri na ngayon, dahan-dahang gumagalaw sa loob ko, tinatamaan ’yung sensitive spot nang paulit-ulit.

“Julian… ang galing mo… just take it slowly… but you’re doing amazing for your first time… ahhh…,” ungol niya, ang boses niya ay nanginginig na rin.

Patuloy kaming ganun — ako sinisipsip ang tip niya, siya finifinger ako nang mas mabilis. Dahil sa mga bagong pakiramdam na ito, bigla akong nilabasan — hands-free — habang ang burat niya ay nakasalpak pa rin sa bibig ko. Napasigaw ako nang mahina.

Kasabay nito, naramdaman ko ang pag-init sa bibig ko — nilabasan din siya, ang init ay pumuno sa dila ko. Nilunok ko ito, at ninamnam ang tamis ng kanyang semilya.

Nang humupa ang alon, hinila niya ako pataas, niyakap nang mahigpit. Ang mga labi niya ay dumampi sa noo ko.

“Ang ganda mo kapag ganito,” bulong niya. “Pero hindi pa tayo tapos, Julian. Marami pa akong

ituturo

sa’yo,“

then he kissed me.

Nanginginig pa rin ako sa kanyang yakap, pero sa unang pagkakataon, pakiramdam ko… ligtas ako. At ramdam ko ang pag-aalaga niya.

Copyright © 2026 by bl bookshelf

7: Shadows and Secrets 🔴

Ang amoy ng adobo at lechon ay pumupuno sa dining room ni Karla, kasabay ng malakas na tawanan ng mga dating kaibigan. Dati, ito ang pinaka-maginhawang tunog para sa akin — pamilya, init, at tahanan. Pero ngayong gabi, parang hawla ’to na hindi ko matakasan.

Tumawa si Karla sa isang lumang kwento, sabay haplos sa braso ko nang mahina. “Julian, tahimik ka yata? Okay ka lang ba talaga?”

Pinilit kong ngumiti, kahit naninigas ang pisngi ko. “Okay lang ako, Karla. Medyo pagod lang siguro.”

Pero sa kabilang dulo ng mesa, ramdam ko ang titig niya. Si Jace. Nakaupo siyang parang hari, pero ang mga mata niya — mainit, madilim, possessive — ay nakatuon lang sa akin. Tila ako lang ang

nakikita

niya.

“

Ubusin

mo ’yan, ah.

Pinagluto

pa naman kita ng

paborito

mong

kare

-kare,“ sabi ni Karla bago bumaling ulit sa mga bisita.

Tumango ako at inabot ang baso ng tubig. Pero bago pa ’yun dumampi sa labi ko, naramdaman ko na. Isang paa — mainit, hubad, matigas — na dahan-dahang humahaplos sa ankle ko sa ilalim ng mesa. Napasinghap ako nang mahina, muntik nang mabilaukan.

Tumingin ako kay Jace. Kaswal siyang nakikipag-usap, pero ang paa niya ay patuloy na gumagalaw. Dahan-dahan itong umakyat sa binti ko. Ang init, ang pressure — parang kuryenteng dumadaloy diretso sa gitna ko. Masyado siyang matapang. Alam niyang hindi ako makakapagsalita.

Sinubukan kong iurong ang paa ko, pero naharangan ito ng paa ng mesa. Inangat niya nang bahagya ang laylayan ng pantalon ko gamit ang mga daliri ng paa niya, dinadama ang hubad na balat ng binti ko.

“Jace, tumigil ka na,” dasal ko sa isip ko habang nakatingin sa plato.

Pero hindi siya tumigil. Inabot niya ang baso niya, at sa isang saglit, nagtama ang tingin namin. May hamon doon — isang possessive na ngiti na parang sinasabi: I like it risky

.

“Julian, paki-abot nga ng toyo,” sabi ni tita sa tabi ko.

Inabot ko ’yun, nanginginig ang kamay ko. Kasabay nito, idiniin ni Jace ang paa niya sa loob ng hita ko — malapit na sa gitna.

Buti at natapos din ang hapunan. Hindi ko na kaya. Bigla akong tumayo, halos matumba ang upuan sa bilis.

“Ako na… ako na po ang magliligpit,” nauutal kong sabi bago mabilis na lumakad patungong kusina.

Nakatayo ako sa lababo nang marinig ko ang pagbukas ng pinto. Kilala ko na ang amoy na ’to.

“Tito,

tulungan

na kita,“ sabi niya nang malakas para marinig sa labas. Pero pagkasara ng pinto, hinawakan niya ang baywang ko at hinila ako papasok sa walk-in pantry.

Ang dilim sa loob — amoy paminta at almirol. Ikinulong niya ako sa mga istante, ang malaking katawan niya ay parang pader na dumadagan sa akin.

“Are you out of your mind, Jace?” bulong ko, puno ng takot. “Nandiyan lang si Karla!”

“I don’t care,” sagot niya nang mababa, parang isa ng growl. Hinila niya ako nang bahagya pataas, pinatungkayad ako. Ibinaon niya ang mukha sa leeg ko. Nagsimula siyang humalik. Mabagal muna, pero mabilis na naging gutom.

Sinubukan kong itulak siya, pero nanghihina ako. Sa halip, ang mga kamay ko ay kumapit sa balikat niya para sa suporta. Ang takot sa pagkakahuli ay naging gasolina, sa pinagsasaluhan naming apoy. Ipinasok niya ang mga kamay niya sa ilalim ng polo ko.

“Jace… please…” bulong ko. Hindi ko alam kung pinipigilan ko siya o hinihiling na huwag tumigil.

Kinagat niya ang earlobe ko nang mahina. “Kanina,

tinitingnan

mo ang lahat… pero sa’kin, hindi.

Huwag

mo ng uulitin ’yun, Julian. Ako lang dapat.“

Bigla niyang iniba ang aming pwesto. Pinaikot niya ako para likod ko ang nakaharap sa kanya. Ang malamig na hangin sa pantry ay tumama sa dibdib ko, pero agad na pinalitan ng init ng mga palad niya.

He cupped my breasts, mula sa likuran, ang hinlalaki niya ay dahan-dahang naglalaro sa mga nipple ko — pinipisil, pinipihit. Ramdam ko ang tigas niya sa puwitan ko kahit may damit pa.

Nagsimula siyang gumalaw — slow dry humps

— parang alon na dahan-dahang tumatama. Ang hininga niya ay mainit sa leeg ko, ang mga kamay niya ay patuloy na sumasamba sa dibdib ko. Ramdam ko ang paghigpit sa loob ng pantalon ko.

Pareho kaming napatigil, pero hindi siya lumayo. Sa halip, lalo pa niyang idiniin ang sarili niya sa akin. Parang handa siyang mahuli kaysa pakawalan ako.

“Julian? Jace? Nasaan kayo?”

Boses ni Karla. Malapit na malapit. Naririnig ko ang yapak niya papunta sa pantry. Pigil ang hininga ko, ang puso ko ay parang tatalon na sa aking dibdib.

“Nasa pantry ba kayo? Jace, hinahanap mo ba ’yung extra napkins?”

Ang handle ng pinto ay nagsimulang umikot.

Copyright © 2026 by bl bookshelf

8: The Perfect Fit 🔴

Halos mag-echo pa rin sa tenga ko ang katahimikan ng apartment ko matapos naming tumakas mula sa bahay ni Karla. Muntik na kaming mahuli — mabilis na paalam, isang tulirong ngiti — pero nung nag-click ang lock, biglang nag bago ang hangin.

Hindi nagbukas ng ilaw si Jace. Tanging liwanag mula sa city lights sa labas. Nakasandal siya sa pinto, pinapanood ako. Nakaupo ako sa gitna ng sala, nanginginig — hindi sa lamig, kundi sa bigat ng maaaring mangyayari ngayong gabi.

“Safe na tayo,” bulong niya, ang boses niya ay mababa. “Wala nang mang

iistorbo

sa atin dito.“

Ako na ang unang lumapit. Sa unang pagkakataon, ako ang nag-umpisa. Inilagay ko ang mga kamay ko sa baywang niya. Napa-buntong hininga siya nang malakas, at isinandal ang ulo sa pinto.

“Julian…”

“Huwag ka nang magsalita,” bulong ko.

Inakay ko siya papunta sa kwarto. Parang panaginip ang bawat hakbang. Wala nang “tito.” Wala nang “bawal.” Kami ay sina Julian at Jace na lamang.

Umusog si Jace sa ibabaw ko nang may paggalang. Sinimulan niya akong hubaran — mabagal, seryoso, ang mga mata niya ay hindi umaalis sa akin.

Nung na-expose na ang dibdib ko, yumuko siya at hinalikan ang isa kong nipple. Mainit ang labi niya, basa ang dila niya. Minamasahe niya ang kabila gamit ang malaking palad niya, pinipisil nang mahina.

“Ang

lambot

mo

rito

,“ bulong niya sa balat ko bago sinipsip ulit ang aking utong, mas malalim, mas gutom. Napapaungol ako nang mahina, ang likod ko ay lumulutang sa kama.

Hinubad niya rin ang lahat ng suot niya. Sa wakas, nakita ko siya nang buo — malakas, matigas, ang moreno niyang balat ay parang bronze sa liwanag ng buwan. Hinila niya ako sa kanya, skin on skin

contact . Ang init niya ay nakakatunaw.

Pinosisyon niya ako nang nakahiga sa gitna ng kama. Naramdaman ko ang mainit niyang hininga sa pagitan ng mga hita ko bago dumampi ang dila niya.

Nagsimula siyang kainin iyon — mabagal, malalim na pagdila. Kasabay nito, ipinasok niya ang isang daliri — basa mula sa laway niya — tinatamaan ’yung spot sa loob ko na nagpapahina sa buong katawan ko. Inabot niya ang titi ko at sinipsip — mainit ang bibig niya, ang dila niya ay umiikot sa ulo. Isang gawain na ’di mo aakalain na gagawin ng isang bruskong lalaki.

Hinila niya ako pataas. “Your turn, baby,” bulong niya.

Lumuhod ako sa harap niya. Hinawakan ko ang burat niya — mainit, matigas, sobrang laki. Napalunok ako. “Jace… hindi ko ata talaga kaya ’yung buo. Sobrang laki mo…”

Natawa siya nang mahina. “Tip lang muna. Tyaka gamitin mo ang kamay mo sa iba.”

Inilapit ko sa aking labi ang tip — sinipsip ko nang mahina, umiikot ang dila ko doon. Hinawakan ko ang natitirang bahagi gamit ang kamay ko — up and down, at mas binilisan pa, habang naririnig ko ang ungol niya.

Hinila niya ako pabalik sa kama. “Tingnan mo ako, Julian,” bulong niya habang inaayos ang sarili niya sa pagitan ng mga hita ko. “Focus on me. Promise, I’ll be gentle.”

Dahan-dahan niyang ipinasok — ang ulo muna, tapos paunti-unti ang kabuohan. Napasinghap ako nang malakas. Sobra akong napuno. Napatigil siya, hinintay akong masanay. “Okay ka lang?” tanong niya, hingal na hingal na rin.

Tumango ako. “Oo… sige na, please…”

Nagsimula siyang gumalaw — mabagal muna, bawat bayo ay parang sinasamba ako. Pero unti-unti, naging mas mabilis, mas malalim. Hinawakan niya ang titi ko at hinagod ito, kasabay ng bawat pagkantot niya.

Ang sarap ay sobrang tindi, na hindi ko na nararamdaman ang kaninang sakit mula sa kanyang pagpasok. Tumingala ako sa kanya, at nakita ko ang luha sa mata niya.

“Julian… mahal kita. Mahal na mahal kita,” bulong niya, basag ang boses.

Ikinawit ko ang mga binti ko sa baywang niya, hinila siya nang mas malalim. Sa ginawa ko, bigla siyang nilabasan — mainit, malalim sa loob ko. Kasabay nito, mabilis niya rin akong jinakol, kaya’t nilabasan ako sa kamay niya — napasigaw ako nang mahina, napanginig nang todo.

Bumagsak kaming pareho, basa ng pawis, ang mga puso namin ay iisa ang tibok. Hinila ako ni Jace sa yakap niya.

“You see?” bulong niya, puno ng saya ang mga mata. “Perfect fit tayo.”

Pumikit ako, nalulunod sa kapayapaan. Ayaw ko nang isipin ang umaga. Pero bago ako makatulog, hinigpitan niya ang yakap sa’kin at bumulong ng isang bagay na nagpatigil sa mundo ko.

“You were always mine, Julian. You just didn’t realize it back then.”

Copyright © 2026 by bl bookshelf

9: The Afterglow Crisis

Sumisilip ang sikat ng araw sa siwang ng kurtina, like dusty beams of gold na tumatama sa mukha ko. Nakahiga ako sa tagiliran ko, at ang unang naramdaman ko ay ang mabigat na braso ni Jace na nakapulupot sa baywang ko.

Sa loob ng ilang segundo, nanatili akong nakapikit, sinusubukang ikulong ang alaala ng kagabi. Ang init, ang mga bulong, yung pakiramdam na sa wakas ay buo ako. Pero nung tumunog ang clock sa nightstand — 8:00 AM — bumalik ang realidad na parang malamig na tubig.

Anong ginawa ko?

Sinubukan kong kumawala sa braso niya, dahan-dahan at tahimik. Pero sa bawat galaw ko, lalong humihigpit ang hawak ni Jace.

“Jace…

gising

na,“ bulong ko, ang boses ko ay tuyo at paos.

Umungol siya, a low and sleepy sound, bago niya isiniksik ang mukha niya sa leeg ko. Nilanghap niya ako, ang balbas niya ay kumaskas sa balat ko. Pero iniisip ko si Karla. Iniisip ko ang dalawampung taon ng pagkakaibigan na baka sinilaban ko na. Pakiramdam ko, hubad na hubad ako sa harap ng mundo.

“Kailangan ko nang

maligo

,“ sabi ko, mas matigas na ang tono ko ngayon. Hindi ako tumingin sa kanya. Hindi ko kaya.

Isinandal ko ang noo ko sa malamig na tiles habang bumabalot ang steam sa paligid ko. Ang katawan ko, pakiramdam ko ay nagbago. Nakatayo lang ako doon nung bumukas ang pinto ng shower. Napasinghap ako, pero si Jace lang pala. Nakatayo siya doon, walang bahid ng hiya, hubo’t hubad ang moreno niyang katawan, na parang isang estatwa sa gitna ng hamog.

“

Huwag

ka ng

magtago

sa akin, Julian,“ malambot niyang sabi.

Pumasok siya sa loob ng maliit na stall, tila sinasakop ang lahat ng space. Sinimulan niyang sabunin ang likod ko, ang bawat haplos niya ay sobrang banayad, parang may halong paggalang.

Ang katahimikan ay mabigat. Sinabunan niya ang mga balikat ko, ang malalaki niyang kamay ay tumitigil sa mga markang iniwan niya kagabi. Inaalagaan niya ako ngayon, kahit sinusubukan ko siyang itulak palayo.

“Jace, hindi natin… hindi natin pwedeng

gawing

normal ’to,“ sabi ko, nanginginig ang boses ko. “Ang Mommy mo… ang buhay ko… lahat sila,

titingin

sa atin at

iisiping

predator ako.

Iisipin

nilang

tinake-advantage

kita.“

Napatigil si Jace. Kinulong niya ang mukha ko sa basa niyang mga palad, pinilit niya akong tumingin sa kanya.

“

Hayaan

mo silang mag-isip ng kahit ano,“ sa baritono niyang boses. “Ako ang

humabol

sa’yo nang maraming taon. Ako ang

nagdesisyon

na hindi ko

hahayaang

mapunta

ka sa iba. Kung may

sisisihin

sila, ako ’yun. I’m already an adult now. Pero

huwag

na

huwag

mong

pagsisisihan

’to.“

Inilapit niya ang mukha niya, hinalikan niya ako sa ilalim ng buhos ng tubig. Isang mabagal at malalim na halik.

“Hindi na ako bata, Julian. This is not a mistake. What we have right now is not a mistake. So, stop trying to protect me mula sa bagay na gusto ko.”

Nagpakawala ako ng isang hikbi. Isinandal ko ang ulo ko sa dibdib niya, nakikinig sa tibok ng puso niya. It’s steady. Napaka-sigurado niya, while I’m a mess, iniisip ang “paano kung” at “hindi dapat.”

Nang nasa kusina si Jace, nagtimpla siya ng kape na parang dito na siya nakatira. “I’m going to take you out today. Isang

totoong

date. Somewhere na hindi natin

kailangang

magtago

.“

“Jace, kailangan nating

kausapin

muna ang Mommy. Hindi natin pwedeng-“

Nalaglag ang puso ko sa sahig.

“Julian? Jace?

Nandiyan

ba kayo? Nakita ko yung

kotse

ni Jace sa labas!“

Si Karla. Ang boses niya ay masaya at puno ng enerhiya. Nanigas ang dugo ko. Tinignan ko ang mga coffee cups sa mesa — dalawa. Tinignan ko ang gym bag ni Jace sa gitna ng sahig.

Pagkatapos, narinig ko ang tunog ng susi na umiikot sa lock. Her spare key on my apartment.

“

Nagdala

ako ng

pandesal

, oh!“

Ang pinto ay nagsimula nang bumukas. Hindi tumakbo si Jace. Hindi siya nagtago. Tumingin lang siya sa akin, inabot ang kamay ko sa ibabaw ng mesa, at mahigpit itong hinawakan.

Copyright © 2026 by bl bookshelf

10: Out in the Open

Ang tunog ng pag-ikot ng susi ay parang putok ng baril sa katahimikan ng kusina ko. Sinubukan kong bawiin ang kamay ko kay Jace, gustong magpanggap na “normal” ang lahat, pero ang paghawak ni Jace ay parang bakal.

Bumukas nang tuluyan ang pinto. Pumasok si Karla, bitbit ang isang supot ng pandesal. Nakangiti siya, ang mga mata niya ay maliwanag. “Sabi ko na nga ba, dito ka nag-stay, Jace! Naiwan mo yung phone mo sa bahay at-”

Napatigil siya. Ang paningin niya ay naglakbay sa kitchen table. Nakita niya ang dalawang coffee mugs. Nakita niya ang magkahawak naming mga kamay. At sa huli, nakita niya ako — maputla, nanginginig, at mukhang taong naghihintay ng hatol.

Ang katahimikang sumunod ay nakakabaliw. Ang bawat tik-tak ng wall clock ay parang pukpok ng martilyo.

“Julian?” bulong niya.

Hindi ako makahinga. “K-karla, hindi ko sina-” simula ko, pero ang mga salita ay namatay sa lalamunan ko. Napatingin ako sa kamay ni Jace na nakapatong sa akin. Ang hinlalaki niya ay patuloy pa rin sa pag-trace ng mabagal sa likod ng mga daliri ko. Hindi siya nagtatago. Inaangkin niya ako.

“Ma,” sabi ni Jace. Ang boses niya ay kalmado, malalim, at walang bahid ng paghingi ng paumanhin.

Tumayo siya bilang isang ganap na lalaki sa harap ng kanyang ina. Hinila niya ako pataas kasama niya. Humakbang siya nang bahagya sa harap ko, ang malapad niyang balikat ay nagsilbing panangga ko.

“Walang

kasalanan

si Julian, Ma. Kaya

huwag

mo sana siyang

tignan

ng ganyan“ babala ni Jace. “This wasn’t him. Matagal ko na ’tong gusto, Ma. Ako ang hindi nagbigay sa kanya ng choice kundi tignan ako bilang lalaki.”

Napuno ng luha ang mga mata ni Karla. “Julian… anak ko siya. Best friend kita. Paano mo nagawa sa’kin ’to?”

Ang sakit sa boses niya ay parang isang sampal. “Karla,

p-patawad

,“ bulong ko, ang boses ko ay basag na. “Sinubukan kong pigilan. Pero siya…” Tinignan ko ang likod ni Jace. “…si Jace,

pinaparamdam

niya sa akin ang

pagmamahal

niya.“

Lumingon nang bahagya si Jace sa akin. “You don’t have to apologize for loving me, Julian. Kung

tingin

ng mundo ay mali ’to, then baby, the world is wrong.“

Humarap siyang muli sa ina niya. “Hindi na ako bata, Ma. Pwede kang

magalit

, pero hindi mo

mababago

ang

pagtingin

ko kay Julian. At hindi ako aalis sa tabi niya.“

Tinignan kami ni Karla — yung totoong tingin — at nakita niya kung paano ako hawakan ni Jace. Hindi bilang tito. Kundi bilang kanyang mundo.

Ibinaba ni Karla ang supot ng pandesal sa counter, ang mga galaw niya ay mabagal.

“Hindi ko alam kung mapapatawad ko kayo agad,” sabi niya, ang boses ay puno ng pigil na iyak. “Pero Jace… Julian… hindi ko kayo kayang mawala pareho. Just… bigyan niyo muna ako ng oras. I mean,

mahabang

oras.“

Tumalikod siya at lumabas ng pinto. Nang sumara ang pinto, bumalik ang katahimikan, pero ang hangin ay tila naging magaan na. Wala na ang sikreto. Kaming dalawa na lang ang natira sa gitna ng kusina.

Napaupo ako sa upuan, ang mga binti ko ay tuluyan nang nanghina. Lumuhod si Jace sa pagitan ng mga hita ko, at hinila ang mga kamay ko.

“Baby,

tingin

ka sa akin,“ bulong niya. “Alam na ni Mama. And soon,

malalaman

na rin ng mundo. Pero nandito pa rin tayo.“

Inangat niya ang sarili niya at hinalikan ako — isang mabagal at matagal na halik na amoy ginhawa at kalayaan. Inabot ko ang mukha niya, tinatanggap na hindi ko na kailangang maging “tito” kailanman.

Tumayo si Jace at hinila ako papunta sa bintana. Isang mabagal at possessive na ngiti ang gumuhit sa mga labi niya.

“So,” sabi niya, habang kinukulong ako sa dibdib niya. “

Ngayong

hindi na natin

kailangang

magtago

… sa’n tayo pupunta para sa official first date natin?“

Tinignan ko siya — ang lalaking pinili ako, at handang mahalin ng buong buo. Ngumiti ako pabalik. “Kahit saan, Jace. Basta ikaw ang kasama ko.”

THE END.

Copyright © 2026 by bl bookshelf