Prologue

“All empty spaces were filled with every song and beat. But the missing piece is only you… the puzzle that can perfectly fit in.”

Prologue:

“L

ay down your head and I’ll sing you a lullaby

Back to the years of loo-li lai-lay

And I’ll sing you to sleep and I’ll sing you tomorrow

Bless you with love for the road that you go.“

“Mom. I can’t sleep.” inaangat ko ang ulo ko papaharap kay mommy habang siya naman ay napatigil sa pagkanta maging sa paghaplos sa malambot kong buhok.

Even my eyes wanted to fall asleep, my mind resist to do so. My mind keep on running and very active. Everytime I close my eyes, the scenario when I saw dad kissing with another girl keep on bothering me.

“Why? Is there something wrong son?” matamis itong ngumiti sa akin at hinalikan ako sa noo. I like it whenever mom kisses my forehead. It gives me warmth.

“I can’t forget what I saw earlier.” nawala ang nakaukit na ngiti sa labi ni mom. Napalitan ito ng pagtataka at mabilis rin na naglaho. I don’t know what’s on my mom’s mind. Her face is unable to read. In my early age, hindi ko pa alam at naiintindihan masyado ang nangyayari sa paligid ko.

I always see mom and dad fighting. They are always throwing hurtful words to each other. The rage of their emotions is hard to analyze. I don’t know what they argue about.

One time, I witnessed how dad slapped mom on her right cheek. Yun ang unang beses kong nakita si mommy na umiyak. Pero hindi lang isang beses nangyari yun. Gabi-gabi, pumupunta ako sa kwarto ni mommy and I always see her crying.

I walked closer to her and held her hand covering her face. Agad niyang pinunas ang luha niya at binuhat ako paupo sa tabi niya.

“Why are you crying mom?” tanging ngiti lamang ang sinagot sa akin ni mom at ginulo ang buhok ko.

“No I’m not crying Klein. Napuwing lang si mommy. Strong ata ’to!” napahagikhik ako nang bigla niya akong kilitiin sa tagiliran ko. Walang humpay na tawa naming dalawa ang sumakop sa apat na sulok ng kwarto. Nagpagulong-gulong ako sa kama habang patuloy pa rin sa pagtawa. But my smiling face easily faded when her eyes met mine. Her eyes are full of doliness. Even if she’s smiling it can’t cover her true feeling and I can read it through her eyes.

Niyakap ko ng mahigpit si mommy nang mapatakip na lamang ito ng bibig at napahagulgol. It breaks my heart by seeing my mom’s suffering. Naramdaman ko ang paghaplos ni mommy sa likod ko. Pinagaan nito ang nararamdaman kong bigat ng loob.

“Ginabi ka na naman! What is happening to you Alberto? Pati anak mo, naaapektuhan na dahil sa ginagawa mo.” rinig na rinig ko ang pabalang na boses ni mommy mula dito sa hagdan. It is very late in the evening but I am still awake, waiting for my dad. Natatakot ako na baka saktan niya na naman si mommy tulad ng palagi niyang ginagawa.

“Ano bang pakialam mo sa buhay ko? Asawa lang kita.” narinig ko ang pagkabasag ng isang bagay mula sa living area kung saan sila naroroon.

“You’re right! I am your wife and I have the rights na pagsabihan ka. We are living in the same roof and we already have a son. Can’t you imagine Alberto? Pati ang nag-iisang anak mo natatakot na sayo.”

I walked straight to their place and hide leaning on the wall. Bahagya akong sumilip at tinanaw sila.

“He is not my son! How many times do I have to tell you na walang nangyari sa atin bago ko malaman na buntis ka na pala.” my tears fell down when I heard dad’s revelation.

“That’s not true! Wala akong ibang lalaking minahal kundi ikaw lang. Kaya imposible na hindi mo tunay na anak si Klein.” halatang-halata sa boses ni mommy ang pag-iyak dahil sa pagkabasag nito. Hinawakan ni mommy ang braso ni dad pero agad naman itong tinanggal ni dad dahilan para mabalibag si mommy palayo.

Agad akong tumakbo papalapit kay daddy at galit na galit na sinuntok ito sa tiyan.

“Ang bad-bad mo! Bad ka! Bad ka!”

But his strength is nothing compare to mine. Natumba na lamang ako sa sahig dahil sa pagtulak niya sa akin.

Mahigpit akong niyakap ni mommy. Sunod-sunod ang pagsinok ko dahil sa pag-iyak. Napasigaw ako ng wala sa oras nang mabasag ang wine na display dito sa living area. Pilit na tinakpan ni mommy ang tenga ko pero hindi yun naging sapat para hindi ko marinig ang nangyayari sa paligid ko.

“Pesteng buhay yan!!” dad shouted.

Napakurap ako nang maramdaman ko ang basang pumatak sa pisngi ko. She’s crying again.

“I’m sorry mom.”

“W-why?”

“Dahil hindi kita kayang ipagtanggol.” I wiped her tears away at ngumiti sa kanya. She cupped my right cheek and gave me a smile.

“You don’t have to protect me. I should be the one who protects you from the bad guys. Hindi ko kaya kapag sinaktan ka nila.” a sweet hug from mom is the best.

“Sige na. Matulog ka na. It’s late now.” tumango lang ako na may ngiti sa labi. Umayos na ako ng pagkakahiga at ipinikit ang mga mata ko. Hinding-hindi ko makakalimutan ang kanta sa akin ni mommy bago ako matulog. She always sing my favorite song. Napakasarap sa pakiramdam sa tuwing naririnig ko yung kinakanta niya. It brings me to wonderland.

“ May you sail fair to the far fields of fortune

With diamonds and pearls at your head and your feet

And may you need never to banish misfortune

May you find kindness in all that you meet

May there always be angels to watch over you

To guide you each step of the way

To guard you and keep you safe from all harm

Loo-li, loo-li, lai-lay

May you bring love and may you bring happiness

Be loved in return to the end of your days

Now fall off to sleep, I’m not meaning to keep you

I’ll just sit for a while and sing loo-li, lai-lay“

Every words. Every melody of the song has it’s own meaning. It is full of love and care.

Mom introduced to me music. Every music has a deep story. It tells about different things in our lives. It’s either happy or not.

Music is part of my life now.

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

My story under Dangerous Man Series entitled “ The Rockstar’s Downfall“ together with Iamjaelopez

YusTimmy

CovertSolace

SOTUSEngineer

---

Follow me on Dreame for more updates!

The Rockstar’s Downfall is also available on Dreame (◕ᴗ◕✿)

TRD - 01

Timmy

’s Point of View.

“ This ain’t a song for the broken-hearted

No silent prayer for the faith-departed

I ain’t gonna be just a face in the crowd

You’re gonna hear my voice

When I shout it out loud

It’s my life

It’s now or never

I ain’t gonna live forever

I just want to live while I’m alive

(It’s my life)

My heart is like an open highway

Like Frankie said

I did it my way

I just want to live while I’m alive

It’s my life…“

Napatili ako ng abot hanggang kabilang bayan nang clinose-up sa screen ng tv ang pinakapoging nilalang sa buong mundo. Ang crush na crush kong si

Klein

na vocalist ng Nirvana Redux .

Siya ang taong papakasalan ko. Magkakaroon kami ng maraming anak. Magigi kaming isang masayang pamilya. Sasabihan ko siya ng ‘i love you’ kapag asawa ko na siya.

Syete pesos! Pwede na ata akong mamatay sa sobrang kilig. Ang pogi-pogi niya talaga ngumiti kahit kailan. Wala nang mas popogi pa sa kanya. Naku! Ang kokontra talaga ipapalibing ko ng buhay sa ilog Pasig.

“Anakan mo ako fafa Klein!” wala akong humpay sa pagsigaw at pilit na inaabot siya sa screen. May patalon-talon pa akong nalalaman. Wala akong pakialam kung mabulabog ko yung mga tao sa baba nitong apartment basta ako kinikilig, sila hindi.

“Fafa Klein… Bakit ang pogi mo?” nawalan na ata ako ng tuluyan ng lakas nang mapaluhod na ako sa harap ng tv habang kagat-kagat ang tuwalya na kung nakakapagsalita sana ay kanina pa ito nagreklamo.

Ano bang pake niyo? Hindi naman talaga ’to magsasalita kasi wala naman siyang bibig. Why is common sense is not so common? Bahala nga kayo dyan.

“Thank you everyone!” boses ni fafa Klein nang matapos magperform ang banda nila. Nagtilian at nagsigawan ang mga tao sa astrodome. Syempre di ako nagpatalo ’no! Nakitili rin ako kahit sa tv lang ako nanunuod.

Pabuntong-hininga akong napahiga sa maliit kong kama at pinagmasdan ang mumunting kisame ng tinitirahan kong apartment.

Mag-iisang taon na rin pala akong nandito sa Maynila. Mas pinili ko na lang kasing tumigil sa pag-aaral at hindi na magpatuloy sa college. Ganun talaga, isasantabi mo muna ang mga pangarap mo dahil sa hirap ng buhay. Kaya napagdesisyunan kong tumulong na lang sa mga magulang ko at lumuwas ng Maynila para makipagsapalaran dito. Kahit papa’no ay nakahanap naman ako agad ng trabaho kung saan ako nagtatrabaho ngayon. Buwan-buwan akong nagpapadala ng pera kina papa at mama. Syempre nagtatabi rin ako ng para sa akin.

Agad akong napabangon sa pakakahiga at tinungo ang cabinet kung saan nakalagay ang ipunan ko.

Matamis akong napangiti nang masilayan ko ito. Kinuha ko ito at bumalik sa maliit kong kama.

Para sa concert ni fafa Klein

.

Basa ko dito.

Tama kayo ng basa mga beks! Matagal na akong nag-iipon para sa parating na concert ng banda nila. Ang matagal na matagal ko nang pinakahihintay ay sa wakas ay malapit nang matupad. Makikita ko na sila in personal.

Atleast, hindi na lang ako sa tv nanunuod.

Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko kapag nasa malapitan na sila. Siguro yayakapin ko sila isa-isa? Tatadtarin ng halik sa pisngi? Omo! Yun siguro ang gagawin ko?

Dahan-dahan kong pinihit pabukas ang takip nito at tinapon lahat ng laman sa ibabaw ng kama. Isa-isa ko yung dinampot at binilang.

After one minute…

“One thousand five hundred…”

After 15 minutes…

“Three thousand seven hundred fifty-two.”

Malakas na lamang akong napabuntong-hininga dahil hanggang ngayon ay hindi ko pa rin tapos bilangin ’tong ipon ko para sa concert nila. Kayo kaya magbilang ng mga tigpipiso kung di kayo matagalan. Nasisira ang ganda ko dito eh.

Ang totoo talaga niyan. Hindi pa man sinasabi noon kung kailan ang concert nila ay nagsimula na akong mag-ipon para kung kapag inannounce na yung exact date ng concert ng Nirvana Redux, may ipon na ako.

Diba bongga?

Pero peste! Magiisang oras na ata akong nagbibilang dito? Hindi pa rin ako matapos-tapos. Paano pa kaya kapag binilang na ang mga ’to doon sa ticket booth. Wawarlahin talaga ako ng mga ibang nakapila. But, wala akong pake sa kanila.

Basta ang sa akin lang ay mapanuod ko ang concert ng asawa ko. Mahal na mahal ko kaya si fafa Klein at mahal na mahal niya rin ako. Charot lang!

Matuloy na nga ang pagbibilang nito. Mamaya kulangin pa ’to pagdating doon. Mas maganda nang sure! Tsaka idodouble check ko pa ’to mamaya. Para sure na sure.

After one hour…

“Ten thousand two hundred seventy.”

Oh my God! Seriously? 10 thousand na ipon ko. So, it means?

Muli ako napatili at napatalon-talon nang marealize ko na kompleto na ang ipon ko para sa concert ng asawa ko. Totoo na ba talaga ’to? Is it really true? As in true? Hindi ba ako nananaginip?

“

It’s my life

It’s now or never

I ain’t gonna live forever

I just want to live while I’m alive

(It’s my life)

My heart is like an open highway

Like Frankie said

I did it my way

I just want to live while I’m alive

It’s my life…“

One more thing! Kung tunay ka talaga na fan ng banda nila, dapat kabisado mo ang lahat ng kanta nila. Syempre hindi ko uurungan yan. Kahit anong kanta nila ang itanong niyo, knowings ko yan lahat. Kaya huwag na kayong magexpect na malalamangan niyo ako sa puso ni fafa Klein. Dahil ever, ako lang ang nasa puso niya. The only one!

Excited na ako sa concert ng asawa ko! Sa ikalawang pagkakataon ay napatayo ako at tumingin sa kalendaryo. Daily routine ko na ’to sa araw-araw. Ang magbilang ng araw sa papalapit na concert ng asawa ko. Bakit ba kailangang paulit-ulit? Concert nga ng asawa ko!

Kanina pa ako nagkikwento dito tungkol sa concert ng asawa ko. Yun lang naman ang topic natin. Concert ng asawa ko.

Haist! So much for that. Kailangan ko nang mag-ayos para sa trabaho ko mamaya. Tungkol sa trabaho ko? Masasabi kong hindi naman kataasan ang sweldo hindi naman mababa. Sakto lang naman. Nababayaran ko naman ang upa. Napapadalhan ko naman ng pera ang pamilya ko sa probinsya buwan-buwan. At isa pa, nakakapagtabi naman ako ng pera para sa sarili ko.

Nasa akto na sana ako ng pagbukas ng maliit na cabinet kung saan nakalagay ang mga damit ko nang may biglang may tumawag sa pangalan ko.

Ito na naman tayo!

Wala na akong nagawa kundi ang pumunta sa harap ng pinto. Kung makakatok kasi ng pinto yung nasa labas parang may balak atang gibain yun? Hindi na naawa.

“Tim!! Lumabas ka dyan!! Mag- dadalawang buwan ka nang hindi nakakabayad sa upa mo!!” ano nang gagawin ko? Halos araw-araw na lang atang naniningil ng upa si aling Martha.

Si aling Martha ang may-ari ng apartment na ’to. Laging mainit ang ulo niyan lalong-lalo na kapag naniningil siya lalo wala kang naabot na bayad. Sa kabilang banda naman, mabait siya basta may pera ka. Okay ka sa kanya. Paborito ka niya basta may pambayad ka sa upa. Ganun lang yun!

Nang makaapak ako sa lupa ng Maynila ay agad muna akong naghanap ng matutuluyan ko. Sa kasamaang palad dito ako napadpad. Matagal na din akong nagtitiis sa malamikropono niyang bibig sa tuwing naniningil siya ng upa sa mga borders niya. Rinig na rinig sa buong apartment na sobrang nakakaloka talaga. Yung katok niyang kasing lakas na ni hulk na halos ikasira na ng pinto ay hindi matatawaran. Oh diba? Bongga na!

Pero kabaligtaran ang sitwasyon ko ngayon. Kakapadala ko pa lang ng pera kina mama. Wala na akong pera dito.

Napatingin ako sa nakakalat na pera sa munti kong kama at napasimangot. Ano ba ang mas matimbang? Ang bayad sa upa o ang concert ng asawa ko? Yiee!! Sayang naman kasi ang oppurtunity. Once in a lifetime lang ako makakanuod ng concert ng asawa ko. Isang beses lang.

Paano na ’to?

Tumikhim ako ng ilang beses at pumwesto sa bandang gilid ng pinto. Bago magsalita ay sinigurado ko munang iba ang boses ko at hindi niya ako makikilala.

Sana gumana?

“W-wala dito si Tim! Pumasok ng trabaho.” napacrossed-finger pa ako habang nagsasalita. Hinihintay ang magiging sagot ni aling Martha. Ang hirap pa naman nitong lokohin. Kasing bilis ng takbo ng kabayo ang tibok ng puso ko nang matagal bago sumagot si aling Martha.

“Huwag mo akong pinagloloko! Walang kasama diyan ang malanding yun! Kung sino ka mang maligno ka, lumabas ka diyan sa lungga mo.” yan na nga bang sinasabi ko. Aling Martha is hard to deceive. Kasing talas ni Albert Einstein ang utak niyan. Ano ba yan? Kung saan-saan na lang nakakarating ang utak ko.

“Sige! Pagbibigyan kita hanggang bukas. Kapag wala ka pa ring naabot sa akin, papalayasin na kita sa lugar ko! Nagkakaintindihan ba tayo?!” sumunod ay ang sunod-sunod na yabag ng paa niya papalayo ang narinig ko at naging tahimik na ang buong paligid.

Napabuntong-hininga ako at napapatong sa pinto. Natanaw ko ang pera ko na nando’n pa rin sa kinalalagyan niya. Tinakbo ko yun agad at dali-daling inilagay sa garapon. Baka mamaya manakaw pa ’to sa akin at hindi matuloy yung concert ng asawa ko. Doble problema pa.

“Ang cute mo talaga.” kausap ko sa sarili ko sa harap ng salamin. Iwinasiwas ko ang hawak kong suklay sa harap ko at nginitian ang sarili.

Kakatapos ko pa lang magbihis para pumasok sa trabaho. Kanina napag-usapan natin ang suweldo ko. Ngayon naman pag-usapan naman natin ang trabaho ko. Nauna talaga yung suweldo! Isa akong waiter sa isang sikat na restau-bar dito sa Maynila. Umaalis ako ng apartment pagtuntong ng alas-singko ng hapon at uuwi ng alas-singko ng umaga. 24/7 itong nakabukas kaya naman ang schedule ng pasok ko ay night shift. In short, graveyard. Puyatan tayong lahat! Pero ayos lang naman yun. Pagdating din naman ng hatinggabi konti na lang namang ang customer kaya keribels lang.

Kinuha ko na ang bag ko at dahan-dahang binuksan ang pinto ng kwarto ko. Sumilip ako sa labas upang siguruhin na walang aling Martha na umaaligid sa paligid. Sa palagay ko naman wala kasi hindi ko naririnig ang boses niya sa kung saan. Baka nagbebeauty rest ang loka. Pagkatapos ng masugid na pag-iimbestiga ay lumabas na ako at inilock ang pinto ng kwarto ko. Kailangan fully secured ang lungga ng ateng niyo para walang dagdag problema. Mas maganda na ang sure win para love wins.

Lakad-takbo kong tinahak pababa ang daan papalabas ng apartment. Magaalis-singko imedya na kasi. Baka mamaya malate pa ako.

Napatigil ako sa pagtakbo nang biglang may umakbay sa balikat ko. Napatingin ako dito at nandidiring itinulak ito papalayo sa akin.

“Ano ba Fred!” di pa rin talaga nagbabago ang mokong na ’to. Manginginom pa rin hanggang ngayon. Di na talaga nagbago. Sinisira niya ang pagkagwapo niya.

Kung hindi niyo naitatanong, siya ang kaisa-isahang anak ni aling Martha na wala nang ginawa sa buhay kundi ang uminom araw-araw.

Masasabi kong pogi ang mokong na ’to pero sayang nga lang kasi lagi siyang lasing. Hindi niya inaalagaan ang sarili niya. Tsaka isa pa, hindi ko gusto ang amoy niya. Umaalingasaw ang amoy alak sa buong katawan niya. Di ko siya trip!

“Saan punta mo babes?”

“Huwag mo nga akong matawag-tawag na babes. Kadiri ka! Tsaka isa pa! Hindi ba obvious sa suot ko? Papasok na ako sa trabaho ko kaya kung patuloy mo pa rin akong chichikahin diyan, baka ikaw pa ang maging dahilan para masisante ako.” maglalakad na sana ako palayo nang hawakan niya ako sa braso at hilahin papalapit sa kanya. Oo! Yung literal na malapit sa kanya. Sobrang lapit namin sa isa’t-isa na sa maling galaw mo lang ay pwede ko na siyang mahalikan.

FYI! Ang asawa ko lang ang pwedeng humalik sa akin wala nang iba.

“Ang hard mo namang magsalita babes.” napatakip ako ng ilong nang maamoy ko ang umaalingasaw niyang hininga. “Di mo na ba ako mahal?”

Walang pakundangan ko siyang itinulak at this time, tinalikuran ko na siya at mabilis na naglakad. Baka mamaya hilahin niya na naman ako at mahalikan ko na siyang tuluyan.

“Wala man lang ba akong goodbye kiss diyan?” sigaw niya kahit hindi pa man ako nakakalayo sa kinatatayuan niya.

“Kiss mo mukha mo.” bago pa akong tuluyan mawala ay nakita ko pa siyang kumakaway sa’kin. Hindi ko na lang inintindi yun at mabilis nang tumakbo papasok sa naghihintay na jeep.

Mabilis naman akong nakasakay sa jeep at mabilis ring nakarating sa pinagtatrabahuhan ko. Muntik pa ngang lumampas eh. Pero keri lang!

Nandito na ako sa harap, hindi sa likod. Tiningala ang nakasulat sa itaas na bahagi ng restaurant. Ang pangalan ng restau-bar na pinagtatrabahuhan ko.

Mousa Restaurant-Bar

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

TRD - 02

Timmy

’s Point of View.

Walang nang paligoy-ligoy kong sinimulan ang trabaho ko dito. Inilagay ko muna sa locker ko ang dala kong bag at tumungo na sa labas kung saan kumakain ang mga customer. Nasanay na ang mga mata ko sa mga magagarang taong nakikita ko gabi-gabi na animo’y parang ginto. Saan ka pa? Benta mo na bes. Yayaman ka pa.

May maliit na stage ’tong restau-bar na tinatrabahuhan ko kung saan nagpeperform lagi si Natalie. Singer siya dito. Basta yun lang muna masasabi ko.

Lumapit ako sa isang table kung saan nakaupo ang isang babae at lalaki. Syempre, hindi ko na kailangang sabihin na mayaman sila. Common sense na agad-agad. Agad-agad na!

Mukhang magjowa ata? Magkaholding-hands kasi ang mga loka-loka. Hay naku! Lolokohin ka lang ng lalaking yan girl. Sa hitsura pa lang mukhang marami nang babae. For sure, di na yan virgin. Marami na yang natusok.

Ang sakit naman sa mata ng kamay nila. Ang sarap lang putulin. Kaso baka makulong ako. I’m just a commoner yet beautiful. Maganda lang ako pero walang pera.

“What is your order ma’am and sir?” syempre kailangan formal ang tindig. Share ko lang, dito talaga ako sa trabaho ko natutong mag’englishining spokening dollar. Puro ba naman imported kausap mo. Ewan ko lang kung hindi dumugo ang ilong mo kaka’english. So much for that! Kitams! I told yah’.

Unang sumagot yung babae na may hawak-hawak na menu. Prente itong nakaupo habang nakadekwatro. Gusto ko yung red dress niya. Gusto kong punitin kung gusto niya lang naman ipaglantaran ang hita niyang hindi naman kakinisan.

“A Quinoa Salad and Albarragena

Jamon Ibericode Bellota. “ ang sakit talaga sa brain ng mga spelling ng mga pagkain dito. Ang hirap pa basahin. Ipapagood-time ko talaga ang nag-isip ng mga pangalan ng pagkain na yan. Pwede namang kagaya na lang ng Adobong Manok o kaya naman Beef Steak. Easy as that! Pinapahirapan pa kaming mga waiter eh. Sakit talaga sa bangs. Di kinakaya ng pawers ko.

“How about your order sir?”

Halos mahulog na ata ang suot kong panty nang ngumiti ito sa akin. Bakit ngayon ko lang ata napansin na ang pogi pala nito? Bulag ka Timmy. Humihina na ang raydar mo! Konting alog sa utak para naman magising kahiy konti.

“Uhmm… Excuse me.” nabalik ako sa wisyu nang magsalita ito. Naku ha! Tulala ka na naman diyan. Basta may pogi talaga. Diyan ka talaga magaling. Ang lumandi.

“Yes sir?” inayos ko muna ang pagkakatayo ko kasi mukha na akong tanga dito. Stand straight and don’t forget your posture. Kailangan pretty ka lang.

“I want some Charcoal-Grilled Beef Serloin Steak and two Frozen Haute Strawberry Ice Cream. “

syempre sulat naman ang lola niyo habang nagsasalita si kuya mong pogi.

“How about for drinks sir?”

“Just give us a bottle of Chateau Margaux. “ isang uri yun ng wine mga beks, para sa mga hindi nakakaalam. Hindi basta-bastang wine! Kaya na atang mahulugan ang pang-limang taong upa sa apartment ko. Ganern kamahal!

Binasa ko muna yung mga pagkaing trip nilang kainin sa buhay bago ako pumunta sa kitchen area.

Stand-by muna ako habang hinihintay ang order nila. Sumulyap-sulyap sa mga taong kumakain. Iniisip na sana naging mayaman na lang ako. Para naman kahit papa’no makakain ako sa mga high class na mga restaurant. Para naman maging customer naman ako kahit minsan.

Lakas ko mangarap ’no?

Ano ba namang magagawa ko? Ito na ang binigay na buhay sa akin ng Diyos. Wala na tayong magagawa kundi ang tanggapin ang katotohanan. Na mahirap lang ako. Swerte ko na lang kapag yumaman tayo. Kaso mukhang imposible atang mangyari yun.

“Sinong tinitingnan mo diyan?” napatingin ako sa taong nasa gilid ko. Nakasuot ito ng puting v-neck t-shirt at itim na pantalon. Mukhang out na ata ng isang ’to?

“Ikaw pala yan Jherome? Out mo na?” isa sa mga chef dito itong lalaking katabi ko. Masasabi kong magaling siyang magluto. Dapat lang kasi chef siya ’no! Anong silbi ng pagiging chef niya kung hindi siya masarap. Masarap magluto! Di pa nga tapos magsalita yung tao.

“Yeah. I’m about to go nang makita kitang nakatayo dito. Sino bang tinitingnan mo diyan? Bakit parang tulala ka ata?”

“Puyat lang ako. Tsaka wala akong tinitingnang gwapo.”

“Wala akong sinabing gwapo.” nang-aasar niyang sagot. Sinimangutan ko lang siya sa inasal niya. Napapikit ako nang guluhin niya ang buhok ko na kalahating oras kong inayos sa harap ng salamin.

“Hindi ka na talaga nagbago Tim. Sige! Mauna na ako sayo. May date pa kasi ako.” kumaway ito sa akin at nagsimula nang maglakad papunta sa fire exit. Nginitian ko na lang ito at tumingin sa kitchen.

Ngayon ko lang napansin. Pogi din pala ang lalaking yun.

Lumipas pa ang limang minuto nang makuha ko na ang order nila at dinala ito sa table. Sinunod ko pa ang iba at hinuli na ang wine.

Tumuntong ang hatinggabi at mangilan-ngilan na lamang ang mga customer. Pero hindi yun ang problema ko. Inaantok na ako! Halos makipaglabanan na ako sa talukap ng mga mata ko na huwag tuluyang pumikit at baka mamaya sumemplang na lang ako dito sa kinatatayuan ko. Masira pa ang beauty ko.

Mukha na ba akong nakainom sa hitsura ko? Hindi naman siguro. Mukha lang akong tanga. Emeged! Di na ata keri ng power ko.

“Waiter please.” napaangat agad ako nang ulo at pumunta sa table kung saan nakaupo ang isang lalaki. Nakangiti ko itong tinanong at agad namang sinabi ang order niya.

“Is there something wrong?” Nakakahiya ka. Lagi ka na lang nakatulala kapag may nakikita kang pogi. Bawas-bawasan mo yang malandi mong hormones.

“Nothing sir.”

“You look sleepy.”

“Normal lang po siguro yun.” napanganga ako nang mahina siyang tumawa. Kitang-kita ko ang mapuputi niyang ngipin. Emeged! Ang cute niya ngumiti.

“Don’t mind me. You just look cute with that expression.”

Hanudaw bes? Cute daw si ako? Compliment yun Tim. Compliment! Parang kinilig naman ata ng sobra yung matres ko doon?

Pagkatapos ay hiningi ko na ang order niya. Hindi ako magkandamayaw sa pagsusulat ng order niya dahil sa kinikilig pa yung matres ko.

“Thank you po.” nagbow ako dito bago ito talikuran. Kailangan mahinhin lang. Baka makahalata siyang malandi kang tunay. Namumula na ata ako sa kilig.

I can’t take this anymore.

Dating gawi ako ulit. Standing ovation dito sa may tabi habang naghihintay na may magtawag na customer. Bilang na bilang na lang ang mga kumakain dahil madaling araw na. Pero ayos lang! Nagising ata yung mga sleeping hormones ko kasi nawala na lang yung antok ko.

Thanks to kuyang pogi. Hay naku! Titig na titig lang ako dito habang kumakain siya. Ang sexy niya lang kumain.

“Buhay parang life.” mahaba akong napabuntong hininga. Feeling ko tuloy habang nakatingin ako sa kanya may mga pusong nakalutang sa paligid niya. Paano ba naman kasi?

Napaangat ako ng ulo nang may isang bagay ang pumasok sa isip ko.

“Teka… Parang namumukhaan ko siya?” oo! Pamilyar ang mukha niya sa akin pero di ko maalala kung saan ko siya nakita dati. Napahawak ako sa baba ko at nag-isip. Saan nga ba? Nakita ko na siya eh. Pero di ko talaga maalala.

Bahala na nga! Basta yun na yun. Kahit kailan talaga hindi nakikisama ’tong utak ko. Matagal nang nagmalfunction mga bes. Di na gumagana ng maayos.

Beauty lang meron ako, walang brain. Accept the truth na lang. Hindi ka matalino. Marunong ka lang mag-isip pero palpak naman palagi. Ganun lang yun!

Mag-aalasais na ng umaga ako nakapag-out. Ito ako ngayon! Bangag. Nagmukha na naman akong zombie. Hirap talaga maging cute kahit kailan.

Naghintay na ako ng jeep na masasakyan pauwi. Di rin nagtagal ay nakasakay na ako. Konting idlip ko lang at pagkagising ay sakto lang akong nakababa sa kanto ng barangay namin.

Konting lakad na lang at makakapagpahinga na ako. Huwag ko lang talaga makita yung Fred na yun. Baka masapak ko lang yun lalo na wala pa akong tulog.

Matiwasay na sana akong nakaakyat sa fourth floor nitong apartment kung saan ang kwarto ko pero sa tapat mismo ng kwarto ko ay natanaw ko si Fred.

Prenteng nakatayo.

“Anong ginagawa mo dito?” mataray kong tanong dito. Matching with taas dalawang kilay pa. Imbes na sagutin niya ako ay may inabot siya sa aking isang rosas at chocolate bar.

Tiningnan niya lang ako at hindi nagsalita. Syempre nagtaka ang lola niya kung para saan yun.

“Ano naman yan?”

“Basta kunin mo na lang. Dami pang tanong eh.” may saltik na ata ’tong isang ’to? Tumingin ako sa tinitingnan niya sa bandang gilid pero wala naman akong nakitang tao. May nakikita ba siyang hindi ko nakikita? Ang creepy niya ah.

“Akin na nga.” kinuha ko yun at humakbang na papasok sana sa pinto nang bigla niyang harangan ang daan.

“Umalis ka nga dyan. Inaantok na ako. Baka masapak pa kita diyan ng wala sa oras eh.” hindi lang ito kumibo at tumingin sa mukha ko. Nacurious naman ako at hinawakan ang mukha ko. Sa paraan kasi ng titig niya, parang may mali sa mukha ko. Masyado na bang malaki ang eyebag ko?

“Di mo man lang ba papansinin?”

“Ang ano? Wala namang kapan—” napatigil ako sa pagsasalita nang marealize ko ang gusto niyang ipahiwatig.

Infairness kay Fred ah. Pormadong-pormado ang gago. Ibang-iba sa Fred na araw-araw kong nakikita at nambubuwisit sa buhay ko.

Pinasadahan ko ito ng tingin mula baba-pataas. Bagong sapatos. Maong na pantalon na mukha bago rin. White polo shirt na bago din. At bagong gupit ang loka-loka. Pero ang higit na umagaw ng atensyon ko ay yung nakabakat sa pantalon niya. Charot lang! Pero seriously, sobrang bango niyang tingnan ngayon. Ibang-iba sa amoy niya dati. Parang laging pinapaligo ang alak sa buong katawan.

Ngayon! Ibang-iba hitsura ang niya. Buti naman nagmukhang tao na siya kahit papa’no.

“Saan lakad natin? Buti naman nagmukha ka nang tao.”

“Tsk. Pogi naman talaga ako dati pa ah. Grabe ka naman sa akin babes.” sunimangutan ako nito at nagkamot sa batok niya. Akala niya madadala niya ako sa mga paganyan-ganyan niya. Nagmumukha lang siyang batang inagawan ng sampalok. Ansabe?

“Tumabi ka na nga diyan.” wala na siyang nagawa kundi ang gumilid. Kinuha ko ang susi ng pinto sa bag ko at agad na itong binuksan.

“Thank you pala dito.” huling sabi ko bago ko isara ang pinto. Ayun! Nakasimangot pa rin siya.

Di ko alam kung kanino nagmana ang lalaking yun. Hindi naman ganun ang ugali ni Aling Martha. Mas lalo naman yung tatay niyang sumakabilang-bahay na dahil nagsawa na daw sa bunganga ng asawa niyang malakas pa sa megaphone .

Pabulagta akong humiga sa mumunti kong kama at madiing ipinikit ang mata ko. Gusto ko muna ng katahimikan.

Isang katahimikang walang pagmomonologue…

Napaigtad ako sa kama ko nang biglang nagvibrate ang cellphone ko. Agad ko itong kinuha sa bulsa. Napalaki ng sobra ang mata ko nang mabasa ko kung ano ang nakasulat sa screen nito.

Buy-buy ng ticket concert ng asawa ko.

Tuluyan na nga akong napatayo sa pagkakahiga. Pasado alas-dose na ng tanghali pagtingin ko sa orasan. Sinukbit ko ang tuwalya sa balikat ko at pumasok na sa cr.

This is it! Makakabili na ako ng concert ticket ng asawa ko. At isa lang ang ibig sabihin nun, makikita ko na ng personal si fafa Klein. Emeged talaga!

Nagmamadali kong kinuha ang garapon kung saan nakalagay ang ipon ko. Nilagay ko ito sa bag ko at nagbihis na. Basta magmukha lang akong pretty ayos na yun. Keribels na!

Konting lagay lang ng powder at perfume, ready to go na ako. Dating gawi lang ako. Lakad-takbo kong tinahak ang daan pababa na mukhang payapang-payapa sa sobrang katahimikan. Baka kumakain ang mga tao ng tao. Nagkakainan sila!

Medyo haggard na ako nang makarating sa destination ko. Naipit kasi sa matinding traffic ang lola niyo. Dagdag mo pa ang halos kalahating kilong baryang nasa bag ko. Charot! Masyadong exaggerated mga bes. Keri lang!

Pumasok na ako at halos malula ako sa bumungad sa akin. Hindi ko mabilang kung ilang tao ang nandito ngayon sa sobrang dami. Halo-halo! Karamihan mga babae. Meron ding mga bakla. Tomboy. Paboy. Paminta. At marami pang tinga. Basta yun na yun. Laban na!

I’m praying na sana makarating pa ako ng buhay sa pinakaunahan nitong pila. Abot atang Mars ’to sa sobrang haba. Di ko masight yung pinakadulo.

Para kay fafa Klein kakayanin ko ang mga pagsubok sa relasyon namin basta magkasama lang kami. Walang iwanan. Kahit mangarag na ang beauty ko, ayos lang. Sa ngalan ng asawa ko.

This is it! Pansit!

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

Awii says: Anong masasabi niyo kay Tim? Trip niyo ba siya sa storya?

Ang tanong trip ka ba niya?!

TRD - 03

Timmy

’s Point of View.

Nakakaloka pala kapag ganito ang ganap. Sobrang init kahit wala namang araw. Nahiya na ata yung aircon magpalamig sa sobrang dami ng tao. Kani-kanina may naganap na exorcism beks. Di ko kinaya. Nagsigawan yung mga anes. Nakakaloka. Di kinaya ni ate mong girl yung haba ng pila. Bumigay ang katawan. Pero itong mas malufet! Sige. Tawa muna ako. Medyo gross siya! Isa rin siyang hindi nakatiis. Natae siya sa pants niya. Mas lalo di ko kinaya. Kadiri diba? Bakit kasi di muna nagwithdraw bago pumunta dito? Yan tuloy nagwithdraw ng wala sa oras.

Buhay nga naman.

Pero share ko lang naman yun. So far, wala pa namang World War III na nagaganap dito. Pero laban lang kahit wala pa ako sa kalahati ng pila. Para sa asawa ko titiisin ko ang lahat. Para sa asawa ko susuungin ko lahat ng paghihirap. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko hanggang sa huling hininga ko. Excuse me, hindi amoy imburnal ang hininga ko. Mabango ata ’to. Alagang colgate. Kailangang ipromote dahil sponsored sila sa kwento ko.

Kaso may problema tayo. Oo! May malaking problema ang ating dyosa. Kanina pa kasi ako nagugutom. Kagabi pa kasi ako walang kain. Puro lang ako kuda. Remember? Magdamag walang laman ’tong tiyan ko. Puro ako chickahan sa inyo? Ang dami niyo kasing tanong. Napapahawak na lang talaga ako kapag natunog ang tiyan ko. Nakakahiya naman sa mga katabi ko. Mamaya isipin nilang natatae na rin ako.

Lumipas ang humigit isang oras, at sa wakas nasa kalahati na ako ng pila. I hope so! Kanina pa kaya ako standing ovation dito. Nakakangalay kaya tapos— wait! Naaamoy niyo ba ang naaamoy ko? Syempre hindi. Wala naman kayo dito. Lumingon-lingon ako sa paligid at sa harapan ko ay nakita ko si ate girl na kumakain. Ate na nga girl pa. Why so redundant?

Beks! Feeling ko babaha dito ng dahil sa laway ko. Hindi ko alam pero parang gustong-gusto ko matikman ang kinakain niya kahit biscuit lang yun. Parang ang sarap? Kapag nakakain ako niyan, solve na solve na ako. Parang masarap beks.

Rebisco Crackers.

Tatlo at may pasobra pa. Saan ka pa? Mag-Rebisco Crackers na.

Kung pwede lang ’te, tigdalawa tayo. Apat yan bes. Sobra-sobra na ata yan diyan sa malastick mong katawan. Sana pansinin mo naman ang dyosang nagugutom dito. Marami ang magagalit kapag namatay ako dahil sa gutom. Mababawasan ang magaganda sa mundong ibabaw. Tsaka magpapakasal pa kami ng asawa ko.

Sinundot-sundot ko si girl sa tagiliran at napaigtad sabay tingin ng masama sa akin. Kakapalan ko na ang mukha ko kaysa naman matsuge ako dito. Ang panget naman ng timing mga ’te kung dito ako matitegi. Diba?

“Ate girl. Pwede pahingi?” inilahad ko ang di kalambutan kong kamay at nagpuppy eyes. Kailangan kasi may konting acting. Para mabig— Shookt! Inirapan lang ako ni ate girl. Emeged ah! Unang beses sa akin yun nangyari. It can’t be. Wala siyang galang sa mga magaganda. Palibhasa hindi siya maganda.

Karmahin sana siya.

Lumipas pa ang isang dekada bago ako makarating sa pinakadulo ng pila. Alam mo yung ganung feeling? Parang gusto ko mang himatayin dahil sa wakas nakaapak ka na sa pinakaunahan ng pila. Tsk! Sorry na lang kayo mga beks. Nandito na ako sa unahan at kayo nandyan pa din sa likuran. Ako naman ang bida at kayo naman ang audience.

Dali-dali kong nilabas ang garapon sa bag ko at inilapag ito sa may ticket booth.

“Seriously? Garapon talaga?” dinig kong bulong ng negrang babae sa likod ko. Ano bang pakialam niya? Pera naman ang laman niyan ah. Kung makabulong naman ’to, akala niya kinaganda niya. Bungal naman. Kaya siguro pumanget ’to dahil ang hilig manlait. Tuloy mo lang yan ’te para mabungal ka na ng tuluyan.

Nakita ko yung babaeng naka-assign sa booth na dahan-dahan itong binubuksan. Anong problema sa labi niya? Bakit siya nakangiwi? Gusto mo ng tulong ateng?

“Ahmm… Seryoso po kayo? Ito pong barya na ’to ang ibabayad niyo?” ang arte naman ng babaeng ’to. May problema ba sila sa pera?

“Excuse me ah! Miss… Kahit barya yan, pera pa naman yan ah! Kung gusto mo, huwag mo nang bilangin. Kumpletong eleven thousand na yan. Dinagdagan ko na nga yan eh.” fierce ka lang dapat Timmy. Huwag mong papansinin ang mga taong nasa likuran mong parang mga bubuyog kakabulong. Naririnig ko mga sinasabi niyo mga bruha. Maghintay kayo kung gusto niyo makabili ng ticket.

Makapal ata mukha nito. Hindi uso sa akin ang salitang ‘hiya’. What a word! Nakakain ba yun?

Walang choice si ate mong cashier kundi bilangin ang limpak-limpak kong pera. Syempre kailangan kong hintayin na matapos siya bago ko makuha yung pinaghihirapan kong ticket.

Palingon-lingon ako sa likod at may mangilan-mangilan akong nakikitang patingin-tingin sa relo nila. May mga iba namang nakabusangot. Parang ginusot ng higante yung mga pagmumukha. Di na naawa. Be patience kasi. Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas eh. Ganyan kasi mga ugali ng pinoy. Duh!

“Ten thousand Nine Hundred Ninety-nine… Eleven thousand.” napaigtad ako nang matapos si ateng magbilang nang bigla na lang siyang nahimatay. Nashookt ang beauty ko mga bes. Anyare? Kasya pero di niya kinaya. Nagbilang lang siya, nahimatay na agad. Grabehan naman si ate mong cashier. So weak!

Ito na! Ito na! Here we go! Emeged… Kinikilig aketch! Para na akong uod na binuhusan ng asin sa sobrang kilig nang sa wakas nakuha ko na ang concert ticket para sa asawa ko. Malapit nang matupad ang pinakapapangarap ko.

Patalon-talon akong umalis sa ticket booth at habang hinahalikan ang isang piraso ng papel. Oo! Papel. Para hindi pauli-ulit na ticket. Ticket sa tren gusto niyo? Myghad! Sakit niyo sa bangs.

Finally, after 1… 2… 3… 4… 5… 6… Six hours mga bes?! Grabehan. Anim na oras akong nakapila at anim na oras din akong nakatayo at anim na oras akong walang kain at inom ng tubig at anim na oras— Basta yun na yun! Anim na oras.

Inilagay ko na sa bag ko ang — bago pumara ng jeep pauwi. Kailangan ko nang magmadali dahil malilate na ako sa trabaho. Ala-sais na bes. Dapat 6:30 nandoon na ako. Mapapagalitan ako nito.

Pasado alas-syete na ako nakarating sa trabaho. Medyo matraffic kasi kanina dahil sa biglaang pagbuhos ng ulan. Kaya ang ending, sermon todo ako kay Berri. Ang manager nitong restaurant. Palibhasa walang jowa kaya laging mainit ang ulo.

“Sa susunod na malilate ka pa. Hindi ako magdadalawang isip na ifire ka. Nagkakaintindihan ba tayo?” tanging tango lang ang nasagot ko sa kanya. Wala akong ibang salitang mahagilap kundi tango lang.

Tama lang ’tong inaakto ko ngayon. Kahit panget siya kailangan ko pa rin siyang respetuhin dahil siya ang manager nitong restau-bar. Wala akong ibang choice ’no.

Matapos ang mahabang sermon na yun ay nagsimula na akong magtrabaho. Dating gawi pa rin. Sa tuwing may tatawag na waiter, kapag available ako ay ako na mismo ang kumukuha ng order nila.

Rampa doon. Rampa dito. Rampa everywhere. Kulang na lang dumugo ang ilong ko kakaenglish. Hindi naman ako bihasa sa pagenglish ’no. Nasanay na lang talaga ako dito sa trabaho ko.

“Waiter please.” napalingon ako somewhere nang may tumawag ng waiter somewhere ulit. Ano ba? Di ko makita kung saan eh kaya somewhere lang.

Hinagilap ng pretty eyes ko ang tumawag ng waiter at thankfully naman, nakita ko na siya. Nasa medyo madilim siyang part ng restau kaya di ko siya agad nakita.

Dali-dali akong tumungo sa kanila at hindi ko na maiwasang mapanganga dahil sa nakita ko.

Totoo ba ’to? Anong ginagawa ng asawa ko dito? Emeged! Kinikilig ang panty ko. Feeling ko anytime baka lumuwang na lang ’to at dumausdos pababa. Baka masight niya ang gintong perlas ko. Ansabe?

Nabalik ako sa wisyu nang tumikhim ang lalaking kasama ng asawa ko. Napatingin ako dito.

Di ko na alam ang gagawin ko. Maganda ba ako? Baka mamaya ang baho ko na at nangangamoy na ako? Bes! Yung posture dapat maganda. Stand straight lang dapat! Breast out and chest in. Konting dagdag pa sa pretty eyes bes. Push mo na ’to.

“W-what are you doing?” for the second time around, nabalik na ako sa katinuan ko dahil sa boses niya. Boses ng asawa ko! First time kong marinig ang normal voice niya. Parang isang boses ng anghel ito na bumulong sa akin at handang mangako na papakasalan ako.

Anube? Why too fast fafa Klein. Kinikilig naman ako sayo eh. Pademure naman kahit konti lang. Dapat huwag masyadong papahalata. Baka masuko ng tuluyan ang bataan? Huwag namang ganun.

Pere kenekeleg telege eke…

“I think he has a crush on you bro?” ano daw? Ganun ba ako kahalata? Masyado ah. Sabi ko demure lang eh.

“Tsk. Stop it Alfred Tale. I’m not like you.”

“Oh c’mon! You know that I already changed. Change for the better, you know.”

Yan na sinasabi ko sa inyo! Puro english spokening ang mga nasa paligid ko kaya kailangan ko talaga mag-aral ng mabuti on how to speak english well and fluently. Search niyo na lang sa youtube para mapanuod niyo din. Tips ko na din sa inyo.

Hindi nagtagal ay lumayas na ako ng may ngiti sa labi. Alam mo yung feeling na nasa malapit na yung crush mo pero wala kang masabi. Yung sobrang bilis ng tibok ng puso mo na tipong naghahyperventilate na. Naks Tim ah! What a word.

Malas nga lang kasi di ko sila masulyapan dahil nga nasa madilim silang part nitong lugar. Don’t worry. Ako din naman ang magdadala ng order nila.

Oh! Speaking of nga diba? Bitbit ko na ang order nila at habang palapit ako ng palapit sa table kung saan nakaupo ang asawa ko ay pabilis din ng pabilis ang tibok ng puso ko. Feeling ko madadapa na lang ako anumang oras.

“Here’s your order.” magiliw kong sabi. Isa-isa ko nang nilapag ang order nila kaso…

“Mamita wants me to get married very soon.” nagulat ako sa lumabas ng mga salita sa bibig ng asawa ko kaya naman— ayun! Natapunan ko yung kasama niyang lalaki. Accidentally! Kakaloka. Hindi ko sinasadya.

“F*ck!”

“Sorry po! Di ko sinasadya. Sorry po talaga.” emeged! Naloloka na ako. Kung saan-saan na lang dumapo yung kamay ko sa lalaking ’to. Naloloka na ako! Ano ba dapat kong gawin?

Nagkaroon pa ng sunod-sunod na kapalpakan nang matabig ko pa ang wine na nasa tabi niya para matapunan siya ulit. Ayoko nang hawakan yan. Off limits yan mga beks ko.

Ayoko na! Ano nang gagawin ko?

“It’s okay! Don’t mind it.” natuon ang buong atensyon sa amin. Natigil ang mga tao sa paligid. Maraming bibig ang nakita kong nagsalita. Tumigil sa pagkanta ang singer maging ang banda. At worst papalapit na dito yung manager. Katapusan na ba itey?

“F*ck! Shit! My head!!” nabaling ang tingin ko sa asawa ko nang magtakip ito ng parehong tenga at napapikit. Nilapitan siya ng kaibigan niya at may tinanong. Hindi ko na alam ang nangyayari. Nabibingi na ako. Natuod na lang ako sa kinatatayuan ko habang nakatitig sa papalapit na si sir Berri. Alam ko na ang patutunguhan nito.

“Ano na namang ginawa mo? You piece of clumsy.” naiiyak na akong parang ewan. Nakatingin lang ako kay sir Berri habang dinuro-duro niya ako. Namalayan ko na lang na hinila niya na ako papaalis sa mismong restaurant. Nakita ko na lang ang sarili ko sa apat na sulok na maliit na kwarto, ang office niya.

“Look what you’ve done!” napapitlag ako nang pukpukin niya ng malakas ang table niya. Pangalawang beses niya ’tong sermon sa akin ngayong araw.

“Hindi na po mauulit.”

“Hinding-hindi na talaga yun mauulit because you’re fired!!” mabilis kong inangat ang ulo sa narinig ko. Agad akong lumapit sa table niya. Hindi pwedeng mawalan ako ng trabaho ng ganun-ganun na lang.

“Sir Berri! Maawa naman po kayo sa akin. Promise po. Hindi na po talaga yun mauulit. That will be my first and last mistake sir. Promise po talaga.” wala na akong choice kundi ang hawakan siya sa kamay. Hindi ko na napigilang hindi umiyak.

“Hindi mo ba ako narinig. You’re already fired. That will be my final and last decision. Now! Get out.”

“Ako lang po ang nagtatrabaho sa pamilya namin. May pinapaaral pa po akong dalawang kapatid. Hindi po pwedeng mawalan ako ng trabaho. Please po…”

“Bingi ka ba or hindi ka lang talaga marunong umintindi? Do I need to say it again that you. are. fired! And that’s final!”

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

TRD - 04

Timmy

’s Point of View.

Walang tigil pa rin ako sa pag-iyak habang tinatahak ang daan papauwi.

“Wala na akong trabaho…”

“Wala na akong trabaho…”

“Wala na akong trabaho…”

Para akong tangang hindi makausap sa sobrang lutang ng utak ko. Sino ba namang tao ang hindi makakaranas ng ganito? Tanga lang. Matutuwa ka kapag nawalan ka ng trabaho? Diba hindi?

Paano na ako nito ngayon? Saang kangkungan na nito ako pupulutin. Ako yung bread winner ng pamilya beks. Tapos ano— nawalan ako ng trabaho. Anong ipapadala ko ngayong pera sa kanila aber? Wala. Wala nang natira sa ipon ko ni piso. Sariling pangkain ko wala. Kaya ito nganga.

Havana oh na na

All of my pera ay wala na na na na

Penge naman ako ng pera oh mama

All of my pera ay wala na,

Wala na akong pera, kaya eto nga nga…

Buti naman naapply ko yung kanta ni ateng nasa video na napanuod ko nang isang araw. Haist! Why life is so unfair?Bakit kailangan pagdaanan ko ang ganitong problema? Ako na nga lang mag-isa dito sa Maynila tapos ganito pa. It can’t be. Di ko kakayanin.

Malalim ako napahugot ng hangin at napaupo saglit sa bangko na nakita ko sa gilid ng daan. Gusto ko muna magpahinga kahit saglit lang. I want to go somewhere where problem doesn’t exist. Gusto kong takbuhan ng problema. Ang kaso, sinasampal ako ng matinding reyalidad ng buhay. Kahit saan ka man pumunta laging nakasunod sa’yo ang problema. There’s no place like wonderland. There is no way to escape the struggles in our lives. We don’t have any choice but to face those and surpass everything.

Gusto ko uminom— gusto ko uminom ng tubig. Sawang-sawa na ako sa mga problema. Problemang walang ni anong solusyon. Napahagulhol na lamang ako sa bigat na nadaramang dala-dala ko. Ang hirap pala kapag tuluyan kang natabunan ng mga problema mo pero pipilitin mo pa rin ngumiti para hindi masabihan ng ibang tao na mahina. Ayokong nakikita ng ibang tao ang mahinang ako. Pero sa sitwasyon ko ngayon, hindi ko maiwasan. Wala akong makitang solusyon para makaahon mula sa pagkakabaon. Masyadong malalim na at mahirap nang makapunta sa ibabaw.

Di nagtagal ay nagpatuloy na ako sa paglalakad pauwi. Nasa tapat pa lang ako ng apartment pero dinig na dinig ko na ang boses ni Aling Martha— maging si Fred.

“Anong ganap?” sambit ko sa sarili ko habang pinupunasan ang bakas ng mga luha sa aking pisngi.

“Nasa’n na ang baklang Tim na yan at hanggang ngayon wala pa rin yan dito!?” kinutuban na ako nag marinig ko ang pangalan ko. Halos liparin ko na ang bawat baitang ng hagdan para lang mabilis na makapunta sa palapag ng kwarto ko.

Para akong binagsakan ng langit at lupa sa nasilayan ko. Lahat ng gamit kong matagal kong ipinundar ay lahat nasa labas na. Nagkalat sa kung saan ang mga damit ko at ang iba pang mga gamit.

Ano ’to?

“Teka po Aling Martha!” sinubukan kong pigilan ang pagbasag niya sa kaisa-isang tasa ko ngunit huli na ang lahat. Saglit akong natulala sa basag-basag na piraso ng tasa na bigay pa sa akin ni mama bago ako lumuwas dito sa Maynila.

“Buti naman nandito ka na? Kanina pa ako naghihintay dito at sana kung hindi ka pa dumating ipapasunog ko na ang lahat ng yan.”

“Mapag-uusapan pa naman po ’to diba? Magbabayad po ako sa inyo.”

Mataray itong namewang sa harap ko at ibinuklat ang kulay dilaw niyang pamaypay.

“Kailan pa? Binigyan na kita ng isang araw na palugit pero hindi ka pa rin nagbayad. Ngayon! Ligpitin mo na yang kalat mo at umalis na dito sa lugar ko.” tinalikuran na ako. Wala na akong ibang nagawa kundi ang sumang-ayon na lang. Kahit masakit para sa akin ay isa-isa kong pinulot ang mga damit ko sa malamig na sahig at inilagay ang mga ’to sa bag ko.

Pasinghot-singhot ako at umiiyak. Maraming mga tao sa paligid na animong may artista lang na dumating. Ayoko sa lahat ay nagigi akong center of attraction. Ayokong napapansin ako ng maraming tao.

Napaangat ako ng ulo nang may makita akong kamay na tumulong sa akin sa pagpupulot.

“Sorry sa ginawa ni mama. Ginawa ko namang pigilan siya pero wala na talaga akong nagawa.” mapait akong napangiti sa sinabi ni Fred. Kahit papa’no mabait din pala ’tong lalaking ’to.

“Okay lang. Kasalanan ko naman kasi talaga.” nagulat ako nang bigla siyang lumapit sa akin at yinakap ako. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko.

Buti na lang talaga wala ng mga taong nakikiusyuso sa kung saan. Kapag nagkataon, sobrang kahihiyan na ’to.

“Kung may magagawa lang sana ako.” bulong niya sa akin. Di rin naman nagtagal yun at agad siyang kumalas ngunit may kasunod pa pala ang yakap niya sa akin.

Pinunas niya ang luhang dumadaloy sa pisngi ko gamit ang hinlalaki niya at malapad na ngumiti sa akin. Matapos ay tinulungan niya akong tumayo at kinuha sa akin ang bag ko.

“Pa’no yang iba mong mga gamit?”

“Pa’no ko naman lahat yan mabibitbit eh ang liit-liit kong tao.”

Kasalukuyan akong nakatayo sa kanto kasama pa rin si Fred. Nahihintay ako ng jeep na masasakyan ko. Saan? Hindi ko alam. Kung saan siguro ako dalhin ng mga paa ko.

“Ayan! Buti naitabi ko yan.” iniabot sa akin ni Fred ang chocolate at rose na binigay niya sa akin kanina. Sa sobrang pagmamadali ko makabili ng ticket, hindi ko na napansin yung bigay niya.

“Salamat.” tanging nasabi ko bago kunin ang mga ito. Matagal na katahimikan muli ang namayani sa pagitan namin. Tahimik lang akong naghihintay habang siya ay bitbit pa rin ang bag ko.

Napapangiti na lang ako dahil kahit papaano may tao pa ring handang damayan ako. Buong akala ko ay puro kalokohan lang ang alam ng lalaking ’to. May mabuting puso rin pala siya.

“Mas lalong gumaganda ka kapag nakangiti.” nagtataka akong napatingin sa kanya. Nagkasalubong ang mga mata namin at parang may sinasabi ang mga ito sa isa’t-isa.

Ang bilis ng tibok ng puso ko na tanging ngayon ko lang naramdaman. Lihim akong napangiti at sakto namang may jeep na tumigil sa harap namin.

“Ah! S-sige. Alis na ako.” hahakbang na sana ako nang hawakan niya ang kamay ko at yakapin ng mahigpit. Para akong natuod sa inakto niya. Walang salitang lumabas sa bibig ko.

Siya na ang unang kumalas sa yakap at binigyan ako ng matamis na ngiti. Inabot niya sa akin ang bag tsaka ginulo ang buhok ko.

“Balik ka dito ah.” tanging tango na lang ang aking nasagot bago sumakay sa jeep na kanina pa bumubusina.

Kuya! Hay naku… Huwag kang bitter diyan. Naglalambing pa ’tong si Fred eh. Puro ka extra ha.

---

Malalim akong napabuntong-hininga. Wala bang pwedeng mangyaring maganda sa akin? Bakit lahat na lang problema amg dumadating sa buhay ko?

Hindi ko na alam kung saan ako pupunta? Saan na ako pupulutin nito ngayon?

“Wala ka na ngang trabaho, pinalayas ka pa.” para na akong tanga dito na nakaupo sa swing nitong park. Kanina pa ako iyak ng iyak at kinakausap ang sarili. Diba? Parang tanga lang. Ganyan talaga nangyayari sa mga nakatira. Tokhang niyo na yan.

Nganga na ako nito. Wala naman akong kamag-anak dito na pwedeng matuluyan. Kaya no choice ako kundi ang matulog sa tabi ng kalsada.

Palaboy-laboy mode ako nito. Iyak na this…

“Ikaw na lang ang magpapasaya sa akin.” ibinuklat ko ang binili kong ticket para sa concert ng asawa ko.

Oo! Tama kayo ng dinig. Tanging asawa ko na lang ang nagpapasaya sa akin. Mahal na mahal ko kaya siya. Ang tanong, mahal niya rin ba ako? Huwag nang umasa mga bes. Kanina nga nang nakita niya ako di niya man lang ako nanotice. Notice me fafa. Ganun!

Di niya man lang alam na magpapakasal na kami. Hinding-hindi ko siya kayang ipagpalit sa ibang lalaki dahil para lang sa kanya itong puso ko.

“Kung alam mo lang kung gaano kita kamahal.” pabalang kong pinunas ang tuloy-tuloy na pag-agos ng luha ko. Ngunit kahit ilang ulit ko nang pinupunas ito ay nagmumukha lang akong batang madungis.

Haist… Bawal na bawal ka talagang umiyak kasi pumapangit ka. Mukha kang baby damulag.

Napatigil ako sa pageemote nang magvibrate ang cellphone ko. Agad ko itong kinuha at agad na rumihestro sa screen ang pangalan ni mama.

Suminghot muna ako ng ilang ulit at inalis ang bara na nasa lalamunan ko. Kailangan hindi ako mahalata ni mama na umiiyak.

“H-hello ma.” kakasabi ko pa lang eh. Kailangan normal lang ang boses mo Tim. Huwag mong hayaan na malaman ni mama na may pinagdadaanan ka— na wala ka ng trabaho at pinalayas ka na sa apartment na tinutuluyan mo.

“Masama ba ang pakiramdam mo anak? Bakit parang ang tamlay ata ng boses mo.”

“Nay naman! Pagod lang ako no. Ahmm… Bakit po kayo tumawag?” matagal bago nakapagsalita si mama. Tanging mga iba’t-ibang boses lang ang dinig ko.

Nasaan ba ’to?

“Nasa ospital ang kapatid mo.” halos mabitawan ko na ang hawak kong cellphone. Wala akong mahagilap na pwedeng sabihin. Natulala na lamang ako sa kawalan.

“B-bakit po s-siya naospital?”

“Ayoko sana lumapit sayo dahil sobra-sobra na ang nabigay mo sa amin. Pero wala na akong ibang pwedeng malapitan kundi ikaw lang anak.”

Ano nang gagawin ko? Hindi dapat nila malaman kung ano ang pinagdadaanan ko ngayon dito.

“Ilang araw nang nilalagnat ang kapatid mo pero hindi ko agad nasabi sayo dahil akala ko simpleng lagnat lang yun. Pero mag-iisang linggo na ang lagnat ni Nat-nat kaya napgdesisyunan na namin ng papa mo na dalhin siya sa ospital. Doon namin nalaman na may dengue ang kapatid mo.”

“S-sige po. Gagawan ko po ng paraan.”

“Maraming salamat talaga anak. Lagi mong tatandaan na mahal na mahal ka namin. Huwag mong pababayaan ang sarili mo.”

“Salamat po ma. Sige po. Magpapahinga na po ako.” pinindot ko na ang ‘end button’ at sinilid ito pabalik sa bulsa ko.

Ilang beses na ba ako bumuntong-hininga dahil sa mga pinagdadanan ko? Hindi ko na mabilang. Hindi ko pa nga nasosolusyunan ang problema ko. May bagong problema na naman.

Buhay nga naman.

Life is too unfair.

Gutom man ay tumayo na ako sa pagkakaupo at nagsimula nang maghanap ng lugar na mapaglilipasan ko ng gabi. Alangan naman na dito na ako matulog. Edi nilamok na ako.

Palakad-lakad lang ako kung saan ako dalhin ng sarili kong paa. Dinadama ang malamig na hangin sa dumadampi sa balat ko. Kanina pa kumukulo ang tiyan ko dahil sa gutom. Naghihina na din ang buong katawan ko.

Mukha naman akong tanga nito na paikot-ikot. Hindi ko na alam kung nasaan akong lugar pero— base sa nakikita ko sa paligid, tanging madilim lang na lugar at mga puno sa gilid ng daan ang kinaroroonan ko.

Napatigil ako sa pagmanman nang may marinig akong kaluskos sa kung saan.

“Emeged! Kung s-sino man yan, lumabas kanna d-diyan?” napahigpit ang hawak ko sa bag at lumingon-lingon sa lugar.

Mukha namang horror ang ganap. Nakakatakot. Meron naman sanang poste ang kaso wala namang sindi. Ih! Bakit naman kasi dito ako dinala ng peste kong paa. Ikaw ata ang malas ko eh?

“Hi miss…” napaikot ako papaharap sa boses na nagsalita sa likuran ko. Natutop ako nang mabungaran ko ang tatlong lalaking mukhang lasing pa ata. Nakatopless pa ang isa na na animong kay ganda ng katawan.

Dahan-dahan akong umatras dahil unang sulyap ko pa lang sa kanila ay mukhang hindi na mapagkakatiwalaan lalo na lulong sila sa alak.

Bakit ngayon pa kung kailan gutom na gutom ako?

Napapitlag ako nang hawakan ako ng isa sa balikat at marahas na hinila papalapit sa kanya. Muntikan pa akong masuka dahil sa umaalingasaw niyang amoy

“Chill ka lang miss. Papasayahin la namin.”

“Maawa po kayo sa—” hindi ko na natuloy ang sasabihin ko dahil sa agarang paglapit ng ilong nito sa leeg ko. Wala akong nagawa kundi ang ipikit ng mariin ang pareho kong mga mata.

“Ang bango niya mga pare!” sigaw nito.

“Mukhang jackpot tayo diyan. Tirahin na natin.” pagsang-ayon nito sa isa.

Kung alam lang nila na hindi ako babae baka sakaling may tyansa pang lubayan nila.

“H-hindi p-po ako babae…” nakapikit kong sabi. Biglang tumahimik silang tatlo pero sandali lang iyon.

“Wala kaming pakialam. Basta mukhang babae ayos na yun sa’min.”

Nanginig ako sa sobrang takot na lumukob sa buong pakatao ko sa sunod-sunod nilang malalakas na tawa. Naramdaman ko ang paghawak ng isa sa bewang ko. Pinilit ko ang pumiglas ngunit wala yun kumpara sa mga lakas nila samantalang ako ay mag-isa lang.

Tuluyan nang namuo ang luha ko sa mga mata nang sinimulan nilang halikan ang leeg ko pababa sa balikat ko samantala ang dalawa niyang kasama ay parehong nakahawak sa braso ko. Halos mamilipit na ako sa sobrang sakit ng pagkakahawak nila. Sobrang higpit.

“Maawa na po kayo…” hindi ko alam kung narinig nila ang tinig ko dahil halos wala nang lumabas na boses sa bibig ko.

“Ako naman—” pagak akong napasigaw sa narinig kong bumagsak sa lupa at sunod-sunod na kalabog ng katawan. Wala na ring nakahawak sa akin.

Iminulat ko ang mga mata ko at hindi kaaya-aya ang nasaksihan ko. Isang lalaki ang nakapaibabaw sa lalaking kaninang minanyak ako at sunod-sunod na pinaulanan ng suntok ito sa mukha. Ang dalawa namang kasamahan nito ay nakahandusay na sa lupa at walang malay.

A-anong nangyayari? Saan galing ang lalaking yan?

Sino siya?

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

TRD - 05

Timmy

’s Point of View.

Nakakatanga lang! Hindi maalis-alis kasi sa isip ko yung nangyari kagabi. Remember? Sa tagal ng walang update ni otor hindi na yun kagabi nangyari at paniguradong limot niyo na rin yun. Kaya let me tell you a story! Ganito kasi yun mga bes. Diba nga nasisante ako sa trabaho at nakisabay pa ’tong si aling Martha, pinalayas nga ako sa tinutuluyan kong apartment dahil sa hindi ko agbayad ng upa. Tapos nagmukha na akong palaboy-laboy sa kung saan. Mukhang lutang na mapagkakamalan mo nang nakatira dahil sa di mo malaman kung anong hitsura. So ganun na nga, sa sobrang ganda ng ate niyo pinagkainteresan na tayo ng mga adik. Gusto niyo yun diba? Muntikan na akong marape mga gaga kayo! Mukha daw akong dyosang palaboy-laboy sa gitna ng dilim.

Kaya lesson learned : Huwag masyadong nagpapaganda baka marape ka.

Gusto ko na sanang maiyak dahil hindi ang asawa ko ang una ko. Nahawakan na nila ang different beautiful body parts ko kaya tinawag ko na ang iba’t-ibang santo at kung sinuswerte ka nga naman. May dumating na santo! Pinagbubugbog yung tatlong adik na namolestya sa katawan ko.

Pagkatapos, kakausapin ko pa sana yung tumulong sa akin kaso bigla naman ’tong tumakbo papalayo pero bago pa man siya makalayo may nahulog na keychain sa bulsa niya. Oo! Kahit imposible pero may nahulog talagang keychain sa pocket niya. Alam niyo yun! So, nacurious si ako. Pinulot ko at doon ko napagtantong isa yung Stitch keychain. Kilala niyo yun? Sino ba si stitch? Kaya nasabi kong si stitch kasi may nakalagay sa baba. Yung drawing na kulay asul na aso ba ’to tapos may dalawang antenna sa ulo at sa baba nito nakalagay yung pangalan niya.

Napakamot na lang ako sa batok at sumulyap-sulyap sa paligid nagbabasakaling makita ko pa siya ngunit wala na talagang bakas niya. Bigla akong pinanindigan ng balahibo ng hindi alam ang dahilan mga bes. Mamaya multo pala yun. Nagpasuperhero effect lang. Emeged! Mamaya ako naman ang mabugbog ng kung sino mang nilalang na yun. Pero infairness, ang ganda ng keychain na ’to ah. Matago na nga baka mahulog din ng tulad sa kanya.

Kinuha ko na ang bag ko at nagwalk-out na sa lugar na yun. Malay mo magkapart two pa yung pa-adik rape sa akin, edi na nadedo na tayo ng tuluyan. Hindi na tayo masasagip ng eklavush na hero ko kuno na yun.

At yun nga ang nangyari kagabi! Kung tinatanong niyo kung saan ako natulog kagabi, huwag niyo nang alamin mga bekshie. Alam niyo bang ilang beses pa akong hinabol ng mga asong gusto akong lapain at ilang beses din akong nakipagyera sa mga pusa para lang mapunan ang kumukulo kong tiyan. At last, nagmakaawa sa mga tulad kong palaboy na makitulog sa tabi nila. Todo acting ako mga bes para lang pumayag sila. In the end naman, umu-oo sila. Syempre natuwa ang lola niyo kasi may matutulugan na ako.

Sa sobrang pagod ko ay nakatulog ako agad. Buti nga ang babait nila kasi pumayag sila kahit siksikan na sila sa kartong nakalatag sa ilalim ng puno ng narra.

Edi kinuwento ko na mga loka-loka kayo. Happy na? Alam niyo na ang pinagdaanan ko bilang palaboy sa daan. Ang hirap pala ng ganitong experience. Sobrang maaawa ka na lang talaga sa sarili mo.

Kinaumagahan…

Pagkagising na pagkagising ko wala na yung mga katabi ko sa pagtulog maging— Emeged! Pati yung bag ko wala na din! Mga walanghiya ang mga yun. Dali-dali akong tumayo at nagpaikot-ikot sa lugar. Ito, nagbabasakali na naman na makita ang mga ulupong na yun. Makalipas ang ilang minuto ay nalugmok na lamang ako sa sobrang panghihina at nawalan na ng pag-asang makita sila ulit. Tanging cellphone, at yung dalawang importanteng bagay lang ang nasa bulsa ko— yung concert ticket ng asawa ko at yung keychain ng asong may antenna sa ulo.

Paano na naman ako nito ngayon? Nakakainis na ah! Puro na lang malas ang mga pangyayari ngayon. Padabog kong binato ang maliit na bato na nasa harap ko sa sobrang inis. Wala na ba talagang magandang pwedeng mangyari sa akin? Minsan lang ako mainis pero tinodo na talaga nila ako. Gigil nila si ako ah! Ayoko nang mabuhay.

Wala akong choice kundi ang maglakad na lang papaalis sa lugar na ’to.

Paano na lang kapag namaho ako, wala akong damit pamalit. Concert na pa naman ng asawa ko mamayang gabi. Anong isusuot ko niyan. Makikita ko na naman ang asawa ko pero yung hitsura ko mukhang hindi prepared sa event. Bahala na si bretman! Wala na akong pake basta ang mahalaga makita ko ang asawa ko at hindi na lang puro sa tv ko sila pinapanuod, diba? Sayang naman ’tong ticket na binili ko kung hindi ako pupunta ng dahil lang sa wala akong damit para sa ganap mamaya.

Isang malaking ekis. Lalaban tayo kahit ano pa man ang mangyari. Itutuloy natin ang laban kahit ano pa man ang humarang sa akin. Kahit isang malupit na gorilla yan, lalaban ko yan alang-ala sa asawa ko.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa mapadpad ako sa isang lugawan . Oo bes! Isang lugawan kung saan maraming driver ng tricycle ang kumakain. Hindi kalayuan kasi nito ay ang mga nakapilang tricycle and for sure ay breaktime nila ngayon.

Kasabay ng pagtitig ko sa mga kumakain ay yun din ang paghilab ng tiyan ko. Napahawak na lamang ako dito.

“Konting tiis na lang baby ah. Makakakain din tayo.”

Kitams! Mukha na akong timang na kinakausap pati ang tiyan ko. Ganito ba talaga dapat ang ganap kapag palaboy ka na lang. Nakakasira pala naman ’to ng poise ko. Nawawala yung poise ko mga bes.

At yun na nga… Hindi na nakatiis ang lola niyo. Hinang-hina na din ako dala ng pagkagutom. Kaya no choice tayo kundi gamitin ang sarili nating diskarte— ang diskarteng malupet ni Timmy.

Hinanga malalim… Buga!

“Ahmm… Hello po kuya.” napatigil si mamang driver sa pagkain at napalingon sa akin. Syempre hindi ko na pinalampas ang pagkakataon. Dumada na ang lola niyo.

“Ano yun?!” napaatras ako ng bahagya nang lingunin ako ni mamamg driver. Nashookt naman ako sa expression ni manong. Di pa pwedeng kalma lang muna tayo? Masyadong exaggerated, hindi ko pa nga nasasabi yung susunod kong linya.

“P-pwede po bang humingi ng kahit konti niyang kinakain niyo— po.” imbes na sagutin niya ako ay mas pinili niyang manahimik at pinagpatuloy ang naabala niyang pagkain.

Hindi ba siya naaawa sa akin? Isang dyosa ang nagugutom sa tabi niya at nagmamakaawa ng kahit konting lugaw man sa kanya.

“Sige na po. Kahit konting-konti lang po talaga. Maawa na po kayo…”

“Kung gusto mo malagyan yang tiyan mo, maghanap-buhay ka. Matuto kang tumayo sa sarili mong mga paa. Huwag yung umaasa ka sa ibang tao.” napabuntong-hininga na lang ako at napakamot sa batok ko. Naghihingi lang naman ako ng pagkain, nasermunan pa tuloy ako. Kasalanan ko bang nawalan ako ng trabaho? Hindi ko naman ginusto ang lahat ng ’to ah. Masyado kasi si manong!

“Bata!” napatigil ako sa pageemote nang may tumapik sa balikat ko. Dahan-dahan akong lumingon dito at bumungad sa akin ang mukha ng isang matanda na may bitbit na mangkok, na hindi ko alam kung ano ang laman pero base sa hula ko ay kapareho yun ng kinakain ng lalaking garapal ang ugali maging ang mukha.

“Sayo na lang ’to. Alam kong kailangan mo ’to kaysa sa akin.” base sa hula ko ay nasa 70’s na ito base na rin sa kulubot-kulubot nitong balat.

“Sigurado po kayo lolo?”

“Tanggapin mo na lang. Kahit anong pilit mong hingi sa kanya, hindi ka niyan bibigyan.”

Wala na akong nagawa kundi ang tanggapin ang lugaw na alok niya. Nagulat pa ako nang yayain niya akong umupo kahilera ang iba pang mga driver.

“Ako nga po pala si Timmy.” sabi ko at tumingin sa kanya. Tahimik lamang nakatitig sa akin si lolo at nakangiti.

“Tawagin mo na lang akong lolo Meong.”

Matapos yun ay nagpatuloy lang ako sa pagkain. Kailangan mapunan ’tong tiyan ko bago ako pumunta sa concert ng asawa ko.

“Nakikita ko ang apo ko sa’yo habang nakangiti. Parehong-pareho kayo ng ngiti.” kalaunan ay naglaho ang ngiting nakaguhit sa labi niya.

“Maraming salamat po. Nasa’n na po pala yung apo niyo?”

“Namatay siya dahil sa isang aksidente. Siya ang kaisa-isa kong apo at sobrang nalungkot talaga ako simula ng mawala siya sa buhay naming lahat. Kaya nang makita kitang nagmamakaawa kanina, naalala ko sayo ang apo ko.”

“Hindi ko po sinasadyang itanong.” yinakap ko siya ng mahigpit at kumalas din naman ako agad.

“Walang problema.”

Pagkatapos na pagkatapos kong kumain ay nagkuwentuhan pa kami ni lolo Meong ng kung ano-ano. Nakuwento ko din sa kanya ang pinagdadaanan ko ngayon na lubos niyang naintindihan. Mabait siya. Sobrang bait.

“Nabusog ka ba apo?” pagtapos niya sa pagkukuwentuhan namin.

Ngumiti lamang ako at tumango bilang pagsang-ayon sa tanong niya.

“Saan na ang punta mo ngayon?” natigil ako sa paglalakad at nag-isip ng malalim.

Saan nga ba?

Paniguradong wala na naman akong matutuluyan nito ngayong gabi. Matutulog na naman ako sa tabi ng daan at titiisin ang lamig na dulot ng hangin.

Wala sa sarili na lang akong napabuntong-hininga at lumingon sa matanda.

“Didiretso na lang siguro po ako sa concert ng asawa ko?” kahit medyo nakakailang, wala na rin akong dahilan para bawiin ang sinabi ko at yun lang naman talaga ang balak ko ngayon. Diba?

“Saan ba ang konsirt ng asawa mo?” medyo natatawang mungkahi ni lolo Meong.

“Ako na ang maghahatid sayo sa labasan.”

“Talaga po? Maraming salamat po talaga!” sa muling pagkakataon ay niyakap ko siyang muli at nagpunas ng luhang pumatak pareho sa mga mata ko.

Tsk! Pansin ko lang nitong mga nakaraang araw ay sobrang iyakin ko na. Hindi naman ako ganito dati ah! Kaya ako pumapanget eh.

Ang drama kasi ng buhay mo…

Matapos ang madramang kaganapan ay sumakay na ako sa tricycle na pinapasada ni lolo at walang patumpik-tumpik itong pinaandar patungo sa labasan nitong lugar.

Pagkababa na pagkababa ko ay agad akong binigyan ni lolo Meong ng pera na tatanggihan ko pa sana, kaso nagpumilit siya. Pamasahe ko na rin daw papunta sa ‘konsirt’ ng asawa ko. Tanging pasasalamat lang ang nasabi ko at nagpaalam na sa kanya.

Kahit konting oras lang na nakasama ko siya ay naging parte na siya ng buhay ko. Kung hindi dahil kay lolo Meong ay nagugutom pa rin sana ako ngayon. Kaya matuto tayong magpasalamat sa mga bagay na natatanggap natin kahit gaano pa kasimple yan.

Nagaala-wisdom words na ang lola niyong dyosa oh!

Sumakay na lang ako sa bus para mas mabilis ang maging byahe ko. Kung majijeep lang kasi ako baka maipit pa ako sa traffic. Tsaka may free aircon pa ako kaya bawas haggard tayo mga bes. Gusto mo yun? Gustong-gusto ko yun! Kaya bongga ako nang makaratingsa venue ng asawa ko. Mahaba ang naging byahe ko kaya gabi na ako nakarating.

Maraming pailaw mga bes! Sobrang liwanag ng buong place at nagsikalat ang mga tao. Mga iba’t-ibang tao. For example, boys and girls, bakla at tomboy and hindi na din nawala ang mga mukhang hayop.

Kasalukuyan akong nakatayo sa harap ng arena nang may bumangga sa aking babaeng tumatakbo dahilan para masubsob ako sa daan. Kahit masakit ang balakang dahil sa pagbagsak ko ay tumayo na ako at hindi na lang pinansin yung babae.

Muli akong nalula sa mahabang pila na nadatnan ko sa ikalawang pagkakataon. Una, nang bumili ako ng ticket para sa concert ng asawa ko at pangalawa ay ngayon. Sa mismong concert ng aking tanging asawa. Diba bongga?

You need to suffer before you achieve the things you want. Ganern!

So dating gawi tayo mga bes! Pila-pila na naman ang trip ng lola niyo para lang mapanuod ang concert ng tanging asawa ko. Partida, wala pang ligo yan at kung hindi pa dahil kay lolo ay hindi pa ako kumakain ngayon. Pero keri lang!

After a minute ay napunta na ako sa pinakadulo ng pila at ibig sabibin ay my turn na. So, kinuha ko na yung ticket ko para makapasok. Kinapa-kapa ko siya bulsa ko pero wala akong makapa. Nakapa ko na lahat pero wala talaga siya. Syempre nabother na ako mga bes! Yung tibok ng puso ko iba na.

“Matagal pa ba yan?!” masungit na tanong ng guwardiya sa akin. Hindi ko na yun pinansin at pinagpatuloy ang pangangapa.

Naiiyak na ako na parang ewan kasi wala talaga siya. Hindi pwede ’to. Pinaghirapan ko yung ticket na yun. Ilang beses akong hindi kumain para makaipon para sa concert ng asawa ko.

Saan na yun pumunta? Patulong mga bakla!

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

Introducing Portrayers

The Rockstar’s Downfall

(Dangerous Man Series)

Alver Klein Kaido

Timothy Danes Soner

Patrick Angelo

Rañada

Duane Tyrone Loanzon

Lennard Joe Devera

ⓚⓐⓘⓩⓔⓡⓚⓚⓨⓞⓢ

TRD - 06

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 07

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 08

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 09

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 10

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 11

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 12

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 13

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 14

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 15

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 16

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 17

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 18

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 19

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 20

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 21

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 22

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 23

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 24

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 25

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 26

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 27

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 28

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 29

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 30

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 31

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 32

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 33

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 34

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 35

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 36

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 37

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 38

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 39

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 40

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 41

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 42

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 43

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 44

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 45

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 46

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 47

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 48

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 49

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS

TRD - 50

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO, PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on Dreame: kaizerKKYOS

•••••

Awii’s final thought: Finally! Sa wakas! Umabot na rin tayo sa huling bahagi ng kwento (May epilogue pa ghorl, huwag kang ano 🤣). Again, maraming thank you sa matiyagang naghintay ng update ng TRD kahit sobrang kupad ng update ni otor. Sa mga loyal reader ko na nandiyan pa rin hanggang sa dulo, thank you sa inyo. I may not know you personally pero palagi kayong nandyan para suportahan at i-cheer up ako. Nagkaroon ako ng mental breakdown nang sinusulat ko ito dahilan para mawalan ako ng gana isulat ’to hanggang sa naging chaos ang kwento. But still, I revised the story and ended up with this ending (Hoping na nagustuhan niyo compare sa ending nito dati 😊). ’Yon lang naman. See you on the Epilogue.

PS. Bonus pictures of my characters’ portrayer below. Hope you’ll love it. Ciao!

---

Timothy Danes Soner / Tijae Wu

Alver Klein Kaido

Patrick Angelo Rañada

Duane Tyrone Loanzon

Lennard Joe de Vera

---

Follow me on Dreame for more updates!

Dreame: kaizerKKYOS

---

Epilogue will be next!

Epilogue

THIS CHAPTER IS AVAILABLE ON DREAME ONLY.

DREAME

IS A PLACE FOR BOOK-LOVERS TO READ DIFFERENT GENRES OF FICTIONS; A COMMUNITY THAT HELPS WRITERS TO PUBLISH THEIR WORKS LIKE ME.

DOWNLOAD THE APP NOW!

ALSO,

PLEASE SUPPORT ME ON DREAME😊

Follow me on

Dreame

:

kaizerKKYOS