The "Script-Slipping" Rivals [R18] [COMPLETED]

blbookshelf04 · 21 chapters · 20,672 words

The Script-Slipping Rivals

Dominant Actor (Top)

Rival Co-Star (Bottom)

Proceed with Caution:

This story features explicit sexual scenes and adult themes. Intended for audiences 18+ only. Reader discretion is strongly advised.

𝓢𝔂𝓷𝓸𝓹𝓼𝓲𝓼…

Akala ko, ang pinakamahirap na role na gagampanan ko ay ang maging “stepbrother” ng pinaka-kinasusuklaman kong karibal sa industriya - si Hunter Alcantara. Siya ang “superstar” ng bayan, ang higanteng pader na laging humaharang sa spotlight ko. Pero sa ilalim ng mga studio lights at sa likod ng mga isinulat na script, may mas mapanganib pa palang eksenang naghihintay sa amin.

Sa bawat “Take,” ang mga titig niya ay nagiging masyadong totoo. Sa bawat hawak, ang balat niya ay nagiging masyadong mainit. Ang bawat halik na dapat ay para sa camera lang, ay unti-unting lumalampas sa mga linyang itinadhana ng direktor.

Hindi ko namalayang ang galit na tatlong taon kong iningatan ay unti-unti nang tinutunaw ng vetiver niyang amoy at ng kanyang mapang-angking mga haplos sa dilim. Ngayon, kailangan naming magpanggap sa harap ng buong mundo na magkaribal kami, habang sa loob ng aming mga hotel room, ako ay tuluyan nang sumuko sa ilalim ng kanyang kapangyarihan.

Paano mo tatapusin ang isang palabas kung ang puso mo ay ayaw nang sumunod sa “Cut”?

1: Bitter Script

Hindi ko alam kung ilang tasa na ng kape ang naubos ko habang nakatitig sa kisame ng maliit kong condo sa QC. Ang tanging liwanag lang ay ang asul na kislap mula sa aking laptop at ang makulit na neon sign ng convenience store sa labas. Ako si Maki. Dalawampu’t limang taong gulang, isang aktor na laging sinasabihan ng “potential” pero laging kinakapos sa swerte. My status quo? Freelance, pagod, at laging nasa anino ng mas malalaking pangalan. Bakit ba kasi sa dinami-rami ng pangarap, dito pa ako sa industriyang laging naniningil ng kaluluwa napadpad?

Huminga ako nang malalim, nalalasahan ang pait ng kape at ang amoy ng luma kong humidifier. May audition result na dapat lalabas ngayon. Ito na ’yon. Ang proyektong magbabago sa takbo ng career ko — isang high-budget drama na maglalagay sa akin sa mapa bilang lead. Ramdam ko ang panginginig ng mga daliri ko habang nire-refresh ang email ko. Ang tibok ng puso ko, parang gustong kumawala sa dibdib ko, sumasabay sa mabagal na pag-ikot ng loading icon.

Nang sa wakas ay bumukas ang email, halos hindi ako makahinga.

“Congratulations, Maki. You’ve been cast as the lead for ‘The Blood We Share’.”

Napasigaw ako nang mahina, isang halo ng tawa at iyak. Sa wakas. Sa wakas, makikita rin nila kung ano ang kaya kong gawin. Pero habang binabasa ko ang mga detalye, biglang tumigil ang mundo ko. Ang casting list para sa kabilang lead role… ang gaganap na stepbrother ko.

Lead Actor: Hunter Alcantara.

Agad na bumagsak ang balikat ko. Tangina. Kahit saan ba ako magpunta, kailangang nandun siya?

Si Hunter. Ang laging “top tier,” ang laging paborito ng mga directors, at ang taong tatlong taon ko nang pilit na nilalampasan pero laging nauuwi sa asaran sa mga interview. Masyado siyang matangkad, masyadong nakakairita, at masyadong… gwapo? Ang isiping kailangan ko siyang makasama sa isang set sa loob ng ilang buwan ay parang parusang walang hanggan.

Dumating ang araw ng table read. Ang conference room ay malamig — yung tipong nanunuot sa buto ang lamig ng aircon, pero pinagpapawisan pa rin ang mga palad ko. Amoy bagong leather ang mga upuan at may kung anong mahal na pabango na humahalo sa amoy ng mga printed script sa mesa.

Umupo ako sa pwesto ko, pilit na pinapakalma ang sarili. Inayos ko ang suot kong polo, sinusubukang magmukhang kagalang-galang kahit na ang totoo ay gusto ko nang tumakbo palabas. Relax, Maki. Trabaho lang ’to. Isang malaking break ’to. Huwag mong hahayaang sirain ni Hunter ang pagkakataong ’to.

Nagsimulang magdatingan ang production staff. Ang mga boses nila ay parang malayo, isang blur ng mga pagbati at tawanan na hindi ko magawang salihan. Nakatitig lang ako sa script ko, sa pangalang “Maki” na nakasulat sa tabi ng bawat linya.

“Maki! Ang aga mo yata ngayon ah?” bati sa akin ni Direk Joey habang tinatapik ang balikat ko.

Ngumiti ako nang pilit. “Siyempre naman, Direk. Ayokong mahuli sa unang araw.”

“Good, good. Hintayin lang natin ang co-star mo. Alam mo naman si Hunter,

laging

may pa-grand entrance,“ biro ni Direk bago umalis para makipag-usap sa iba.

Siyempre. Laging bida. Hinigpitan ko ang hawak sa ballpen ko hanggang sa mamuti ang mga kuko ko. Naalala ko ang huling beses kaming nagkasama sa isang press event. Yung mapanuring tingin niya, yung tipong tinitignan ka mula ulo hanggang paa na para bang may kulang ka palagi. Ang yabang niya. Ang laki ng katawan, ang tangkad, at yung boses niyang laging parang nakaka-insulto kahit wala namang sinasabi.

Biglang bumukas ang pinto.

Tila tumigil ang pag-ikot ng orasan. Pumasok ang isang lalaking halos sumakop sa buong pintuan dahil sa laki niya. Anim na talampakan at limang pulgada ng purong yabang. Suot niya ang isang simpleng itim na t-shirt na hapit na hapit sa kanyang maskuladong dibdib, na nagpapakita ng kanyang soft tan skin. Ang amoy niya — vetiver— ay agad na kumalat sa silid, parang sinasakop ang bawat sulok ng hangin na nilalanghap ko.

Tumayo ang lahat para batiin siya. Siya naman, isang tipid na ngiti lang ang ibinigay habang diretso ang tingin sa dulo ng mesa. Sa akin.

Naglakad siya palapit, ang bawat hakbang niya ay may bigat na ramdam ko hanggang sa talampakan ko. Nang makarating siya sa harap ko, tumigil siya. Tumingin siya sa akin mula sa taas ng kanyang height, ang mga mata niya ay madilim at tila may binabasa sa mukha ko na hindi ko maipaliwanag.

“Maki,” tawag niya sa pangalan ko. Ang boses niya ay malalim, parang ungol ng isang leon na gising na gising.

Tumayo ako, kahit na pakiramdam ko ay lulubog ako sa sahig dahil sa liit ko sa harap niya. “Hunter.”

Bakit kailangang ganito siya kalapit? Amoy na amoy ko siya. At bakit parang mas lumaki pa siya lalo simula noong huli kaming nagkita?

Huminga siya nang malalim, ang tingin niya ay bumaba sa mga labi ko bago bumalik sa mga mata ko. Isang maliit na ngisi ang gumuhit sa gilid ng bibig niya — isang ngising alam kong para lang sa akin, para asarin ako, para ipaalala sa akin kung sino ang mas nakakataas dito.

“Magkasama na naman tayo,” sabi niya, ang tono ay puno ng sarkasmo na tanging kaming dalawa lang ang nakakaintindi. “Sana naman sa pagkakataong ’to, kaya mo nang sabayan ang mga linya ko.”

Naramdaman ko ang init na umakyat sa leeg ko hanggang sa aking mga pisngi. Hayop ka talaga.

“Huwag kang mag-alala, Hunter. Baka ikaw ang mahirapan kapag nagsimula na ang totoong eksena,” sagot ko nang may diin, pilit na hindi ipinapakita ang panginginig ng boses ko.

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na parang nag-vibrate sa loob ng dibdib ko. Umupo siya sa upuan sa tabi ko, masyadong malapit na ang aming mga siko ay halos magkadikit na. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa balat niya, isang presensya na hindi ko magawang balewalain kahit anong pilit ko.

Binuklat niya ang script niya at kumuha ng pen. “Let’s see if you’re as good as they say, stepbrother.”

Napalunok ako. Ang mga salita na mula sa bibig niya ay parang isang banta, o isang pangako ng isang bagay na mas malalim pa sa script na hawak namin. Tiningnan ko ang mga salitang nakasulat sa papel, pero ang tanging nakikita ko lang ay ang anino niya na nakabalot sa akin.

Mahaba-habang labanan ’to, Maki. At

siguraduhin

mong hindi ka ang unang

susuko

  ![](https://img.wattpad.com/abb71aa66f60367ccfd6b205da8123295a0d6184/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6c476933384f514c6365715869773d3d2d313632313237313935382e3138613531393565653834623763333037383730353038373635382e706e67)

2: Cold Presence

Malamig. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa industrial-strength aircon ng studio o dahil sa lalaking nakaupo sa tabi ko na tila isang pader ng yelo. Ang conference room ay puno na ng mga executive producers, ang head writer na si Ms. Gina, at ang iba pang supporting cast, pero ang atensyon ng lahat ay parang hinahatak ng gravitational pull ni Hunter.

Bakit ba kailangang ganito siya kalaki? Pasimple kong sinipat ang braso niya na nakapatong sa mesa. Ang t-shirt niya ay parang sumusuko na sa laki ng triceps niya. Halos kalahating talampakan ang lamang niya sa akin, at sa mundong ito, that size is power. Nakakainis tignan ang masculine persona niya — yung pag-upo na bukaka ang mga binti, yung pagiging kampante sa sariling balat, at yung seryosong mukha na tila laging may malalim na iniisip kahit baka naman wala lang talagang laman ang utak.

“Okay, everyone, quiet please. We’re starting the first official table read for ‘The Blood We Share’,” anunsyo ni Ms. Gina.

Tumahimik ang paligid. Ang tanging maririnig mo lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tunog ng mga pahina ng script na sabay-sabay na binubuklat.

Inabot ko ang baso ng tubig sa harap ko. Tuyung-tuyo ang lalamunan ko. Nang ilapag ko ang baso, aksidenteng sumagi ang siko ko sa braso ni Hunter. Agad akong napaso sa init ng balat niya.

“Sorry,” bulong ko, hindi tumitingin sa kanya.

Hindi siya sumagot. Wala man lang “okay” o kahit isang tango. Nanatili lang siyang nakatitig sa script, his jaw is clenched. Grabe ang attitude. Akala mo naman kung sinong superstar. Well, superstar nga pala siya. Pero still, basic respect naman, ’di ba?

Nagsimula na ang pagbabasa. Ang boses ng ibang actors ay nagbibigay-buhay sa mga karakter, pero ramdam ko ang tensyon na namumuo sa pagitan namin ni Hunter. Alam ng lahat ang rivalry namin. Nararamdaman ko ang mga pasimpleng tingin ng staff sa amin, naghihintay kung kailan kami magsasagupaan.

“Page 12, Scene 4. Int. Alcantara Mansion - Night,” basa ng narrator. “Maki and Hunter are in the study. First confrontation.”

Huminga ako nang malalim. This is it. Kailangan kong ipakita sa kanya na hindi ako basta-basta.

“Bakit ka pa bumalik?” simula ko, ang boses ko ay puno ng pait na hindi ko na kailangang paghirapan pang hugutin. “Hindi ka naman kailangan dito, Dominic. Hindi ka kailangan ni Papa, at lalong hindi kita kailangan.”

Naramdaman ko ang paggalaw ni Hunter. Dahan-dahan niyang inilingon ang ulo niya sa akin. Ang mga mata niya ay parang dalawang uling na unti-unting nagbabaga.

“Hindi ako bumalik para sa ’yo, Leo,” sagot niya. Ang boses niya ay mababa, bawat salita ay parang may bigat na dumadagan sa dibdib ko. “Bumalik ako dahil akin ang bahay na ’to. At kahit anong gawin mong pagtataboy, hindi mo mababago ang katotohanang magkapatid tayo sa mata ng batas.”

Tangina. Ang galing niya. Kahit sa table read lang, nararamdaman ko ang emosyon. Pero higit pa doon, nararamdaman ko ang personal niyang galit sa akin. Hindi na ito acting. Ito yung tatlong taon naming pagbabangayan sa mga interviews na na-compress sa loob ng isang malamig na kwarto.

Nagpatuloy ang palitan namin ng linya. Bawat salita ay parang saksak, bawat sagot ay parang sampal. My mind is spiraling. Anong

klaseng

skin care kaya ang gamit nito? Bakit kahit galit siya, ang gwapo niya pa ring

tignan

? At bakit ang bango-bango niya pa rin kahit kanina pa kami dito? Stop it, Maki. Focus!

Matapos ang dalawang oras, natapos din ang table read. Nagpalakpakan ang lahat.

“Brilliant! The chemistry is exactly what we need — toxic but electric!” tuwang-tuwang sabi ni Direk Joey.

Toxic? Oo. Electric? Nah. Baka kidlat sa pagitan naming dalawa.

Tumayo na ang mga tao para sa mabilis na break bago ang promo shoot. Tumayo rin si Hunter, at sa unang pagkakataon, humarap siya sa akin nang buo. Ang anino niya ay tuluyang lumamon sa akin.

Inilahad niya ang kamay niya. Isang handshake. Professional. Cold.

“Good job today,” sabi niya, pero ang boses niya ay walang kahit anong emosyon.

Inabot ko ang kamay niya. Ang palad niya ay malaki, magaspang, at mainit — kabaligtaran ng malamig niyang pakikitungo. Nagtagal ang hawak namin ng ilang segundo, like it’s one lifetime long.

“Salamat. Ikaw rin,” sagot ko, pilit na pinapanatili ang composure ko.

Binitiwan niya ang kamay ko at tumalikod na. Pinanood ko siyang maglakad palayo. Bakit ba parang laging siya ang may huling salita? Bakit parang laging siya ang may control?

Makalipas ang ilang minuto, tinawag na kami para sa promo shoot. Ang mga camera ay naka-set up na, ang lighting ay moody at madilim. Kailangan naming tumayo nang magkatalikod, pagkatapos ay dahan-dahang haharap sa isa’t isa para sa poster shot.

Inayos ng stylist ang buhok ko at ang collar ng polo ko. Si Hunter ay nakatayo na sa pwesto niya, seryoso at walang kibo.

“Okay, standby! Cameras rolling in 5, 4, 3…”

Bago pa man mag-action, naramdaman ko ang paglapit ni Hunter sa likuran ko. Ang init ng katawan niya ay dumidikit na sa likod ko. Yumuko siya nang kaunti, ang labi niya ay halos sumagi na sa dulo ng tenga ko. Ang hininga niya ay mainit at amoy mint, isang direktang kontradiksyon sa malamig na aura niya kanina.

“Don’t mess this up for me, Maki,” bulong niya, ang boses ay sapat lang para ako lang ang makarinig. “Maraming nakataya dito. Huwag mong pairalin ang pagka-amateur mo.”

Bago pa ako makasagot, bago ko pa siya masapak o masigawan, sumigaw na si Direk.

“Action!”

Humarap ako sa kanya, ang puso ko ay nagkakarera sa galit at sa kung ano pang emosyong hindi ko maipaliwanag. Ang mga flash ng camera ay nagsimulang sumabog, at sa gitna ng liwanag, nakita ko ang mapanuksong kislap sa mga mata ni Hunter.

Hayop ka. Akala mo ba matatakot mo ako?

  ![](https://img.wattpad.com/f445ec6c1cb59e8d40237388fbfc6026ee1a6275/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f64566d77716e4f36526f65674b513d3d2d313632313237323039352e313861353139383337653736303765373735363139323631353432372e706e67)

3: Fragile Peace

Ang unang araw sa set ay laging amoy spray-net, bagong pinturang props, at kaba. Nasa isang lumang mansyon kami sa Antipolo na ginawang main location para sa bahay ng mga Alcantara. Ang hangin dito ay mas presko kaysa sa Manila, pero ang bigat sa dibdib ko, mas lalong tumitindi. Pakiramdam ko, papasok ako sa isang ring ng boxing imbes na sa isang film set.

Huminga ka, Maki. Just another day at the office. Kahit na ang office mo ay puno ng mga taong naghihintay na magkamali ka.

Nasa makeup chair ako habang tinitimpla ng stylist ang look ko — medyo pagod, frustrated, pero kailangang magmukhang mamahalin. Sa salamin, nakita ko ang pagpasok ni Hunter. Ni hindi siya tumingin sa paligid. Dumiretso siya sa kabilang chair, ang kanyang malaking pangangatawan ay parang sumasakop sa kalahati ng kwarto. Suot niya ang isang dark navy suit na nagpatingkad lalo sa kanyang medyo moreno na balat.

Bakit ba kailangang ganito siya kagwapo sa personal? It’s unfair. Sa screen, alam mong may filter, may lighting. Pero dito? Sa ilalim ng fluorescent light ng makeup room? Nakakairita na wala siyang pores. Habang ako, kailangan pang lagyan ng kung anu-anong concealer para matakpan ang epekto ng puyat.

“Maki, Hunter, we’re blocking Scene 12. Be on standby in ten,” sigaw ng floor director.

Tumayo ako, inayos ang suot kong linen shirt. Sa pagdaan ko sa likod ni Hunter, hindi ko sinasadyang masagi ang balikat niya. O baka sinadya ko nang kaunti. Isang agresibong shoulder brush para ipaalala sa kanya na nandito ako.

Ni hindi siya natinag. Para akong bumangga sa isang pader na semento. Lumingon siya nang bahagya, ang mga mata niya ay malamig pa rin, pero may kasamang kakaibang talim ngayon.

“Dahan-dahan, lil brother. Baka matumba ka,” asar niya, ang boses ay mababa at puno ng condescension.

“Huwag mo akong matawag-tawag na brother off-camera, Hunter. Hindi tayo close,” sagot ko, pilit na hindi nagpapakita ng inis.

Ang eksena ay isang mainit na pagtatalo sa hallway. Ang character ko, si Leo, ay nalaman na ibinebenta ni Dominic (Hunter) ang lupa na iniwan ng nanay ko. Dapat ay tension-filled, aggressive, at puno ng brotherly resentment.

“Quiet on set! Rolling… Action!”

Naglakad ako nang mabilis sa hallway, ang mga sapatos ko ay lumilikha ng matunog na echo sa wooden floor. Nang makita ko si Hunter sa dulo, hinarangan ko siya.

“Wala kang

karapatan

, Dominic! Lupa ’yon ni Mama! Hindi mo ’yon pag-aari!“ sigaw ko, ang boses ko ay nanginginig sa galit.

Lumapit siya sa akin. Isang hakbang lang para sa kanya, pero sa akin, para siyang higanteng lumalamon sa espasyo ko. This is personal space invasion . Ramdam ko ang hininga niya sa noo ko. Ang bango niya — vetiver at kung anong mamahaling fabric softener. Nakakalito. Dapat galit ako, pero ang ilong ko, parang gustong langhapin pa ang amoy niya.

“Sa tingin mo ba may pakialam ako?” sagot niya, hinawakan niya ako sa magkabilang balikat at itinulak nang bahagya sa pader. “Sa mundong ito, ang may hawak ng pirma ang may ari. At sa

pagkakaalam

ko, Maki — este, Leo — wala kang kahit ano.“

Naramdaman ko ang init ng mga palad niya sa balikat ko. He’s muscular, ramdam ko ang bigat at lakas ng bawat daliri niya. Acting lang ba ’to? Bakit parang may halong totoong pandidiri sa boses niya? O baka naman ako lang ang nag-iisip nun? Baka sa sobrang tagal naming nag-shshade sa interviews, hindi na namin alam kung saan nagtatapos ang role at saan nagsisimula ang totoo.

Inilapit niya ang mukha niya sa akin. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin nang diretso. Ang lapit. Masyadong malapit. Nakikita ko ang maliliit na gintong kislap sa dark brown niyang mga mata.

Galit ba siya sa akin, o gusto niya akong patayin? O baka naman… bakit ba ako kinakabahan nang ganito? Ang puso ko ay parang gustong tumalon palabas ng lalamunan ko. Ang bilis ng tibok, parang tambol sa gitna ng katahimikan ng set.

Bigla niyang hinablot ang collar ng shirt ko. Hinila niya ako palapit sa kanya hanggang sa magdikit ang mga dibdib namin. Ang tigas ng katawan niya. Pakiramdam ko, kahit anong pilit kong lumaban, isang kamay lang niya, tiklop na ako.

“Huwag mo akong susubukan,” bulong niya. Ang boses niya ay parang kuryenteng gumagapang sa balat ko.

“Cut! Perfect! Grabe, guys, yung intensity niyo, tagos hanggang monitor!” sigaw ni Direk Joey habang pumapalakpak.

Dapat ay bumitiw na siya. Dapat ay tumalikod na siya para uminom ng tubig o magpa-retouch. Pero hindi.

Nanatili siyang nakahawak sa collar ko. Ang mga daliri niya ay nakasara pa rin nang mahigpit sa tela ng damit ko. Isang segundo. Dalawa. Tatlo. Ang titig niya ay hindi nagbabago — mainit, mapanuri, at tila may gustong sabihin na hindi kasama sa script.

Apat. Lima.

Ramdam ko ang init ng balat niya sa leeg ko. Ang hininga niya ay tumatama sa labi ko. Sa puntong iyon, parang nawala ang lahat ng tao sa paligid. Ang ilaw, ang staff, si Direk — kaming dalawa lang sa hallway na ’yon.

Bitaw na, Hunter. Ano bang ginagawa mo?

Nang sa wakas ay bumitiw siya, hindi siya humingi ng paumanhin. Tinitigan niya lang ako nang huling beses bago tumalikod nang walang kibo.

Naiwan akong nakatayo doon, nanginginig ang tuhod, at hinahabol ang hininga. Ang collar ng damit ko ay nagusot, pero ang mas malala ay ang gulo sa loob ng isipan ko.

Hatred? O may iba pang mas nakakatakot na namumuo sa pagitan naming dalawa?

  ![](https://img.wattpad.com/09752eb967c97724b49aebebf0cd89f8fff89d4a/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f31446d314b514c5230424a542d513d3d2d313632313237323135322e313861353139386465386332646439373839343838343137393731312e706e67)

4: Stolen Glances

Ikalimang araw na namin sa set, at unti-unti nang nanunuot ang pagod sa mga buto ko. Pero mas matindi ang pagod ng isip ko. Mahirap kasing kalaban ang isang taong hindi mo alam kung kailan magiging pader at kailan mag-aapoy. Ang amoy ng kape sa tent ay humahalo sa amoy ng tuyong damo sa labas ng mansyon — isang amoy na laging magpapaalala sa akin ng aming project.

Ngayon ang schedule para sa mga domestic scenes. Wala munang sigawan, wala munang sakalan. Ang kailangan naming ipakita ay ang awkward na pagtatangka nina Leo at Dominic na maging normal na pamilya sa harap ng hapag-kainan.

Domesticity. Mas mahirap pa yata ’to kaysa sa galit. Mas madaling magalit kay Hunter kaysa sa tignan siyang gumagawa ng mga simpleng bagay.

Habang nag-aayos ang lighting crew, naupo muna ako sa gilid at pasimpleng nanuod. Nakita ko si Hunter sa may catering table. Hindi siya nakikipag-usap sa iba. Hawak niya ang isang paper cup ng kape, at napansin ko ang isang maliit na habit niya: bago siya uminom, hinihipan muna niya ang kape nang tatlong beses, tapos ay dahan-dahang itatapik ang hintuturo sa gilid ng cup.

Pero… bakit ko ba ’yon napapansin? Itinuon ko uli ang tingin ko sa script, pero traydor ang mga mata ko. Bumabalik sila sa kanya. Napansin ko rin kung gaano siya ka-focus kapag binabasa ang mga eksena. Ang kanyang mga kilay ay nagsasalubong, at ang kanyang panga ay bahagyang gumagalaw, parang dinidama ang bawat salita.

“Maki, Hunter, pwesto na! Scene 24, the breakfast scene,” tawag ni Direk.

Pumasok kami sa set. Ang mesa ay puno ng props — tapa, sinangag, itlog. Pero kahit ang pagkain ay walang lasa kumpara sa tensyong nakaupo sa pagitan naming dalawa.

“Action!”

Nagsimula kaming kumain sa gitna ng katahimikan. Dapat ay awkward ito, pero sa totoong buhay, mas malalim pa sa awkwardness ang nararamdaman ko. Kinuha ni Hunter ang pitsel ng juice. Sa halip na ibuhos muna para sa sarili niya, inuna niyang lagyan ang baso ko.

Wala ’yan sa script. Pero hindi ako bumitiw sa character.

Tumingala ako para magpasalamat, at doon kami nagtagpo. Lingering eye contact. Dapat ay isang segundo lang, pero lumampas kami sa limitasyon. Tiningnan ko ang mga mata niya — sa malapit, hindi lang sila brown. May mga guhit sila ng kulay amber na tila sumisiklab kapag natatamaan ng key light. Ang talukap ng mga mata niya ay may maliliit na pilat na hindi mo mapapansin sa malayo.

Tangina. I can’t deny that you’re objectively attractive, Hunter. Mahirap aminin, lalo na sa sarili ko, pero kahit anong pait ng rivalry namin, hindi ko maikakaila ang sining sa kaniyang mukha. Ang matangos na ilong, ang labing laging parang may gustong sabihin pero pinipigilan. Paano ko siya magagawang ituring na kaaway kung ang bawat tingin niya ay parang hinihigop ang lahat ng galit ko?

“Salamat,” bulong ko. Ang boses ko ay hindi na tunog Leo; boses na ’yon ni Maki na naliligaw sa presensya ni Hunter.

Hindi siya kumibo, pero hindi rin siya lumingon. Nanatili ang titig niya sa akin, bumababa nang bahagya sa ilong ko patungo sa labi ko bago bumalik sa mga mata ko. Ramdam ko ang pag-akyat ng init sa dibdib ko. Hindi ito yung galit na nagpapakulo ng dugo; ito yung init na nagpapatunaw ng resistensya.

“Cut! Napakaganda nung tinginan na ’yon! Very subtle, very deep!” sigaw ni Direk Joey.

Agad kaming bumitiw. Kinuha ni Hunter ang kape niya at naglakad palayo nang hindi man lang nag-e-excuse. Naiwan akong humahawak sa baso ng juice, ang mga daliri ko ay nanginginig nang kaunti.

Galit ako sa kanya. Dapat galit ako sa kanya. Pero sa bawat ninanakaw kong tingin, mas lalong humihina ang pundasyon ng galit na ’yon.

Matapos ang shoot, naglakad ako pabalik sa tent nang makita kong nagkakagulo ang mga staff. Si Mia, ang assistant director, ay mabilis na lumapit sa akin habang hawak ang phone niya.

“Maki, nakita mo na ba ’to? May nag-leak ng photo niyo ni Hunter sa set kanina!”

Kinuha ko ang phone. Isa itong candid shot — kuha habang nag-aayos pa lang ng lights. Nakaupo kami ni Hunter sa mesa, at dahil sa anggulo, mukhang magkadikit ang aming mga noo habang seryosong nag-uusap. Mukha kaming dalawang magkasintahan na nasa gitna ng isang intimate na bulungan.

“Trending na kayo sa Twitter. #HuntKi is going crazy,” dagdag ni Mia. “The management just called. Sabi nila, since nag-viral na, we have to play along for PR. Kailangan

niyong

magpanggap

magkasundo

kayo… and… baka higit pa doon.“

Lumingon ako at nakita ko si Hunter na nakatayo malapit sa exit, nakatingin din sa phone niya. Nagtagpo ang mga mata namin. Sa pagkakataong ito, wala nang camera, wala nang script. Pero ang tingin niya… hindi na ito yelo.

Play along for PR? Paano ako magpapanggap na magkasundo kami, kung ang totoo ay hindi ko na alam kung saan nagtatapos ang pagpapanggap at saan nagsisimula ang totoo?

I glanced again sa caption ng viral photo: “The chemistry you can’t box in a script.” At sa loob-loob ko, natatakot ako na baka tama sila.

  ![](https://img.wattpad.com/2bb4621ef88842c1034cc6ad537f51239d69ab36/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6637636c34306b625950636671513d3d2d313632313237323139372e313861353139393233616663333431643431303537333231353737332e706e67)

5: Forced Proximity

Bumuhos ang ulan nang walang babala. Kanina lang ay tirik ang araw sa labas ng mansyon, pero ngayon, ang langit ay kulay abo at galit na galit ang hangin. Dahil sa lakas ng ulan, itinigil muna ang lahat ng technical setup. Ang problema? Sa kakamadali ng lahat na sumilong, napadpad ako sa pinakamalapit na lugar — ang maliit na talent trailer ni Hunter.

At dahil ang universe ay may masamang sense of humor, naiwan kaming dalawa lang dito.

Ang loob ng trailer ay masikip. Amoy kape ito, amoy luma, at higit sa lahat, amoy Hunter. Isang matapang na amoy ng vetiver na ngayon ay nahaluan ng sariwang amoy ng ulan mula sa nabasa niyang damit. Ang tunog ng ulan na humahampas sa bubong ng trailer ay nakakabingi, pero mas nakakabingi ang katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Umupo ako sa makitid na bench sa gilid. Wala nang ibang pwesto. Maya-maya, naramdaman ko ang paglubog ng cushion sa tabi ko. Umupo siya.

Bakit

kailangang

dito pa? Marami

namang

espasyo

kabilang

dulo

. Pero hindi, pinili niyang tumabi sa akin.

Dahil sa kipot ng upuan, hindi maiiwasang magdikit ang mga hita namin. Ramdam ko ang tigas ng hita niya sa gilid ng sa akin. Kahit may tela ng pantalon na nakapagitan, ang init ng katawan niya ay tumatagos. Tuwing gagalaw siya nang kaunti para ayusin ang upo niya, lalong sumasagi ang balat niya sa akin. Thighs occasionally touching. Bawat dampi ay parang kuryenteng nagpapatayo ng balahibo ko sa batok.

Focus, Maki.

Huwag

kang

magpahalata

Kinuha ko ang phone ko at nagpanggap na may binabasa, pero ang totoo ay wala akong naiintindihan sa pinapanood ko. Ang buong senses ko ay nakatutok sa lalaking nasa tabi ko. Ang amoy niya… it’s sensory overload. Hindi lang siya vetiver; may kung anong musk siya na nakaka-adik langhapin.

At doon ko naramdaman. Ang kinatatakutan ko. Ang tinatawag nilang butterflies. Isang kumpol ng mga hindi mapakaling pakiramdam sa sikmura ko na para bang may mga pakpak na pumapagaspas tuwing nararamdaman ko ang paghinga niya malapit sa balikat ko.

Bakit ngayon pa? Bakit sa kanya pa? Sinasabi ng isip ko na rivalry ’to. Sinasabi ng isip ko na straight siya, na masungit siya, na trabaho lang ang lahat ng ’to sa kanya. Pero ang katawan ko? Traydor. Ang puso ko? Mas lalong traydor, tumitibok nang mabilis na parang gustong makipagsabayan sa ingay ng ulan sa labas.

Tumingin ako sa bintana, pinagmamasdan ang mga patak ng tubig na gumugulong sa salamin. Sa gilid ng mga mata ko, nakita ko siyang nakasandal, ang ulo ay nakapatong sa dingding ng trailer, nakapikit. Ang kanyang mahahabang pilik-mata ay bahagyang gumagalaw. Ang panga niya ay hindi kasing higpit ng dati.

Sa katahimikang ito, nawala ang “Hunter, the Superstar.” Ang natira na lang ay ang lalaking nakikita ko ngayon — pagod, basa ng ulan, at hindi maikakailang napakagwapo.

Siguro kung hindi kami

magkalaban

, kung hindi kami ganito… baka naging

magkaibigan

kami. O baka

higit

pa doon.

Napalunok ako. Ang tension sa loob ng trailer ay parang kable ng kuryente na malapit nang maputol. Gusto kong magsalita, gusto kong basagin ang katahimikan dahil pakiramdam ko ay lalamunin ako ng sarili kong mga iniisip. Pero anong sasabihin ko? Na nagugustuhan ko ang amoy niya? Na kinakabahan ako tuwing dumidikit ang hita niya sa akin?

Bigla siyang gumalaw. Hindi siya dumilat, pero naramdaman ko ang pagbabago sa aura niya. Ang katahimikan ay naging mas mabigat, mas seryoso.

Humarap siya nang bahagya sa akin. Ang mga mata niya ay dahan-dahang bumukas, at sa pagkakataong ito, wala ang mapanuksong kislap o ang malamig na pader. May kung anong vulnerability sa mga mata niya na ngayon ko lang nakita.

Inilapit niya ang mukha niya sa akin, sapat lang para maramdaman ko ang mainit niyang hininga na may halong amoy ng mint at kape. Ang titig niya ay parang hinihimay ang bawat layer ng pagpapanggap ko.

“Maki,” tawag niya. Ang boses niya ay mahina, halos pabulong lang, sumasabay sa mahinang bagsak ng ulan.

Hindi ako makakibo. Nakatitig lang ako sa kanya, ang mga daliri ko ay nakakapit nang mahigpit sa gilid ng bench.

“Why do you actually hate me, Maki?” tanong niya.

Ang tanong na ’yon ay tumama sa akin na parang kidlat. Hindi ito pang-asar. Hindi ito bahagi ng script. Ito ay isang tanong na matagal na naming iniiwasan, at ngayon, sa gitna ng bagyo at sa loob ng maliit na trailer na ito, wala na akong matakbuhan.

Dahil ba talaga sa rivalry? O dahil

takot

ako sa

nararamdaman

tuwing

malapit siya?

Nanatili siyang nakatitig, naghihintay ng sagot, habang ang ulan sa labas ay tila walang balak tumigil, tulad ng nararamdaman kong gulo sa loob ng puso ko.

  ![](https://img.wattpad.com/9e3a2c3f6a30da1022830bb1f29e3506492e81b8/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4d7a50316c53354a786542734b673d3d2d313632313237323234382e313861353139393833393339393737303635353038353835323830302e706e67)

6: Scripted Touch

Ang amoy ng lumang kahoy at lavender na humidifier sa set ng kwarto ni Leo ay tila sumasakal sa akin. Ngayon ang araw na kinatatakutan ko. Hindi dahil kailangan kong umiyak — sanay ako sa drama, trabaho ko ’to — kundi dahil sa kailangan kong gawin habang umiiyak. Ayon sa script, matapos ang isang matinding breakdown ni Leo, darating si Dominic para patahimikin ang gulo sa isip ko.

Sa madaling salita: kailangan akong yakapin ni Hunter.

Kaya mo ’yan, Maki. Professionalism. Isipin mo na lang, isa siyang malaking props. Isang mainit at mabangong props.

Nakasandal ako sa dulo ng kama, nakayuko, hinahayaan ang sarili kong lumubog sa lungkot ng karakter ko. Leo is lonely. Leo feels unwanted. Madaling hugutin ang emosyong ’yon dahil sa totoo lang, sa harap ni Hunter, lagi akong nakakaramdam ng insecurity. Ang katahimikan sa set ay nabasag lang ng mahinang bulong ni Direk Joey.

“Action.”

Sinimulan ko ang paghikbi. Una, mahina lang, hanggang sa maramdaman ko ang bigat sa dibdib ko na tila sasabog. Ang mga luha ay nagsimulang pumatak sa sahig, mainit at totoo. Narinig ko ang pagbukas ng pinto. Ang mabibigat na hakbang na kabisado ko na. Ang amoy na vetiver na tila naging signal na ng utak ko para mag-panic.

Naramdaman ko ang paglubog ng kutson sa tabi ko. Hindi siya nagsalita. At dahil doon, mas naging totoo ang iyak ko. Ramdam ko ang presensya niya — isang dambuhalang enerhiya na tila hinihigop ang lahat ng hangin sa kwarto.

Dahan-dahan, naramdaman ko ang isang malaking kamay na pumatong sa likod ko. Pagkatapos, hinila niya ako.

Hindi ito yung tipikal na pormang yakap sa TV. It was a long, firm embrace. Isinubsob ni Hunter ang mukha ko sa dibdib niya. Doon ako nabigla. Ang medyo moreno niyang balat sa may leeg, na bahagyang nadampian ng labi ko dahil sa posisyon namin, ay sobrang lambot pero ang ilalim noon ay matigas na muscle.

Ang init niya. Hindi ko inaasahan na ganito kainit ang isang tao. Ang maskuladong pangangatawan niya ay parang isang kuta na pilit akong kinukulong. Naramdaman ko ang kamay niya — yung malaking kamay na ’yon — na dahan-dahang gumapang pataas hanggang sa sapuhin niya ang likod ng ulo ko. Cradling my head. Ang mga daliri niya ay bumaon nang bahagya sa buhok ko, hinihimas ako sa paraang hindi ko akalaing magagawa ng isang taong tulad niya.

Acting lang ’to, Maki. Focus sa lines. Focus sa

emosyon

ni Leo.

Pero paano ako magfo-focus kung ang naririnig ko lang ay ang malakas at matatag na tibok ng puso ni Hunter sa mismong tenga ko? Dug-dug. Dug-dug. Kasabay ng bawat hikbi ko, ramdam ko ang pag-angat at pagbaba ng dibdib niya. Ang bango niya — isang halo ng pawis, ulan mula kahapon, at yung signature scent niyang nakakalasing.

Hindi ko mapigilan ang sarili ko. Humigpit ang kapit ko sa damit niya. Ang kamao ko ay nakabaon sa tela ng mamahalin niyang t-shirt. Gusto kong itulak siya dahil sa sobrang intensity, pero kasabay noon, parang gusto kong lalong mabaon sa yakap na ’yon.

Bakit ang pakiramdam ko ay ligtas ako? Bakit sa bisig ng “rival” ko, pakiramdam ko ay puwede akong maging mahina?

Narinig ko ang mahinang pagbuntong-hininga ni Hunter sa ibabaw ng ulo ko. Hindi ito kasama sa blocking. Hinigpitan niya pa lalo ang yakap, ang kabilang braso niya ay nakapulupot na nang buo sa baywang ko, na tila pinagdidikit ang aming mga kaluluwa sa gitna ng malamig na studio.

“Shhh… andito lang ako,” bulong niya. Ang boses niya ay malalim, nanginginig nang kaunti, at puno ng emosyon na hindi ko mabasa kung acting pa ba o hindi.

Sa sandaling iyon, ang lungkot ni Leo ay napalitan ng isang nakakalitong sensasyon ni Maki. Ang init ng katawan ni Hunter ay tila gumagapang sa bawat ugat ko, pinatatahimik ang lahat ng ingay sa labas. Ang lambot ng balat niya sa pisngi ko, ang amoy niya, ang proteksyon ng mga bisig niya — lahat ’yon ay naging totoo. Higit pa sa totoo.

“Cut! Print! That was gold, guys! Sobrang ganda!” sigaw ni Direk Joey mula sa labas ng frame.

Dapat ay kumalas na kami. Dapat ay tumayo na ako, kumuha ng tissue, at tumawa tungkol sa kung gaano ka-awkward ang eksena. Pero ang mga braso ni Hunter ay hindi agad bumitaw. At ako? Ang mga kamay ko ay nanatiling nakakapit sa kanya.

Nanatili kaming ganoon ng ilang segundo sa gitna ng set. Ang mga ilaw ay unti-uniting pinapatay, ang mga staff ay nagsisimula nang magligpit, pero ang mundo namin ay tumigil pa rin sa yakap na ’yon.

Doon ko napagtanto, habang dahan-dahan niyang niluluwagan ang kapit at unti-unting lumalamig ang balat ko dahil sa paglayo niya.

Ayoko.

Ayokong sumigaw si Direk ng “Cut.” Gusto kong manatili sa bisig niya, sa init na ’yon, kahit pa ang kapalit ay ang manatiling nakakulong sa isang script na hindi naman patungkol sa akin.

Tumingin sa akin si Hunter habang nagpapahid ako ng luha, at sa unang pagkakataon, hindi ako nakakita ng kalaban. Ang nakita ko ay ang sarili kong repleksyon sa mga mata niyang tila ayaw din akong bitawan.

  ![](https://img.wattpad.com/aa7994e888db7bf2be0be7729f9e8efc958c0ac9/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f69314a4e6f694d3455346c3556773d3d2d313632313237323239362e313861353139396333643465636339313132303938313737343534322e706e67)

7: Hidden Cracks

Gabi na pero ang init ng mga studio lights ay parang nananatili pa rin sa balat ko. Kasalukuyan kaming nasa chill area ng set — isang sulok na may mga bean bag at isang maliit na coffee station — habang naghihintay ng huling setup para sa outdoor shoot. Ang paligid ay medyo madilim, ang tanging maririnig ay ang mahinang tawanan ng mga crew sa malayo at ang huni ng mga kuliglig sa labas ng mansyon.

Nakaupo ako sa isang mababang sofa, pilit na binabasa ang mga revision sa Script 15. Maya-maya, naramdaman ko ang paglapit ng isang pamilyar na anino. Hindi ko na kailangang tumingin para malaman kung sino ito. Ang amoy pa lang ng vetiver na hinaluan ng amoy ng gabi ay sapat na.

Umupo si Hunter sa tabi ko. Sa pagkakataong ito, hindi siya yung “Hunter Alcantara” na laging nakataas ang noo at handang makipagsagutan. Nakasandal siya, ang kanyang mahahabang binti ay nakadungaw sa harap, at ang kanyang mga balikat ay tila bumagsak na sa pagod.

“Ang hirap ng

eksena

bukas,“ simula niya. Ang boses niya ay wala nung dati niyang talim. Mas malambot ito, mas pagod.

“Alin? Yung

aminan

sa garden?“ tanong ko, hindi pa rin inaalis ang tingin sa papel.

“

Mmm

. Yung

kailangang

ipaliwanag

ni Dominic kung bakit siya

laging

lumalayo

,“ bulong niya. Bigla siyang tumahimik. Isang katahimikang hindi nakakailang, kundi puno ng bigat. “Minsan, hindi ko nga rin alam kung acting pa ba ’to, Maki. O baka kaya lang ako

magaling

kasi… kasi totoo.“

Napatingin ako sa kanya. Sa ilalim ng dim light, nakita ko ang mga hidden cracks sa maskara niya. Nakatitig siya sa kawalan, ang kanyang “straight-confused” na identity na madalas pag-usapan sa mga tabloid ay tila naging isang bukas na sugat sa harap ko.

“What do you mean?” tanong ko, halos pabulong na rin.

“Lahat sila, ini-expect na alam ko ang ginagawa ko. Na

sigurado

ako sa kung sino ako. Pero sa set na ’to, sa harap mo… parang

laging

gumuguho

yung

pader

ko.“ Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang lalaki sa likod ng aming rivalry. Ang taong takot, ang taong nalilito, ang taong hindi alam kung paano i-handle ang nararamdaman niya sa isang mundong laging nanonood.

Is he flirting? O baka naman

masyadong

magaling

lang siyang

aktor

nadadala

na naman ako? Ang isip ko ay nagbabala, pero ang puso ko ay unti-unti nang bumibigay. Ang rivalry namin ay parang isang lumang jacket na hindi ko na gustong suotin.

Inabot naming dalawa ang iisang kopya ng script sa mesa para tingnan ang isang dialogue. Ang mga daliri ko ay sumagi sa likod ng kamay niya. Accidental hand-touching. Pero hindi ito yung mabilisang bawi. Nanatili ang kamay ko sa ibabaw ng sa kanya. Ang balat niya ay mainit, bahagyang magaspang pero nakaka-relax.

Naramdaman ko ang pagbaliktad ng kamay niya para pagsiklopin ang aming mga daliri. Hindi niya ako tiningnan, pero hinigpitan niya ang hawak.

Confusion. I’m caught in a mental whirlwind. Ano ’to, Hunter? Bakit ang

lambot

mo ngayon? Nasa’n na yung tapang mo? Bakit mo

hinahayaan

na makita kita nang ganito? Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o dapat ba akong magpasalamat na sa wakas, nakita ko ang totoong siya.

“Pagod na ako sa acting, Maki,” sabi niya habang dahan-dahang hinahaplos ng hinlalaki niya ang balat ko. Ang bawat haplos ay parang apoy na dahan-dahang kumakalat sa buong katawan ko. “Gusto ko lang ng…

katahimikan

. Yung walang camera.“

Tumayo siya, pero hindi niya binitiwan ang kamay ko. Hinarap niya ako, his towering figure is not frightening, kundi nakaka-intriga. Ang init na nanggagaling sa kanya ay tila humihila sa akin palapit.

“

Pumunta

ka sa hotel room ko mamaya,“ bulong niya. Ang boses niya ay naging mas malalim, may halong utos pero puno ng pakiusap. “Let’s rehearse the private scenes. Just the two of us. No directors, no staff. And perhaps, we need to… unwind. To make sure we’re on the same page.”

Napalunok ako. Ang salitang “rehearse” ay narinig ko na parang isang code para sa isang bagay na mas malalim, mas matindi, at mas mapanganib. Alam ko ang panganib, pero sa nakikita kong vulnerability sa mga mata niya, hindi ko kayang tumalikod.

“Okay,” sagot ko, halos hindi marinig ang sarili kong boses.

He smiled slightly — hindi ang mapang-asar na ngisi, kundi isang tunay na ngiti na umabot sa mga mata niya.

Habang naglalakad siya palayo, naiwan akong nakahawak sa sarili kong kamay na hinawakan niya. Alam ko na pagpasok ko sa kwartong ’yon mamaya, wala nang atrasan. Ang script na sinusunod namin ay tuluyan nang mapupunit, at ang susunod na kabanata ay kami na mismo ang susulat — at pakiramdam ko, ito na ang simula ng isang bagay na tuluyan nang sisira sa distansiya na pinakaiingatan ko.

  ![](https://img.wattpad.com/d44ba7f4d7726c4d7dd88fb3e38befca15d76fd2/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f496a33454e626f64734f334776673d3d2d313632313237323334342e3138613531396130613135386535353838393633353635303431362e706e67)

8: Private Rehearsal

Ang hallway ng hotel ay sobrang tahimik, ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang huni ng carpet sa ilalim ng mga paa ko at ang mabilis na tibok ng puso ko na parang gustong bumutas sa dibdib ko. Hawak-hawak ko ang script ko, pero ang totoo, wala na akong balak basahin ang kahit anong linya doon. Ang bawat hakbang ko palapit sa Room 808 ay parang paglapit sa isang bangin na alam kong tatalunan ko rin naman sa huli.

Huminto ako sa tapat ng pinto. Huminga ako nang malalim, nalalasahan ang amoy ng floor wax at ang lamig ng hotel aircon. Kaya mo ’to, Maki. Rehearsal lang. Trabaho lang. Pero sino bang niloloko ko? Ang mga palad ko ay basang-basa ng pawis at ang tuhod ko ay nanlalambot.

Kumatok ako. Tatlong beses.

Bumukas ang pinto at agad akong sinalubong ng pamilyar na amoy ni Hunter — vetivet, rain, at ang init ng kanyang balat. Hindi siya nakasuot ng suit o kahit anong pang-artista. Suot niya lang ay isang gray na sweatpants at isang puting sando na hapit na hapit sa kanyang maskuladong dibdib. Ang kanyang buhok ay medyo magulo, na tila kakatapos lang niyang maghilamos.

“Pasok ka,” sabi niya, ang boses niya ay mas malalim pa sa karaniwan, parang may kung anong resonance na tumatama sa sikmura ko.

Pumasok ako at narinig ko ang pag-click ng lock sa likuran ko. Ang tunog na ’yon ay parang naging hudyat na wala na kaming takas sa isa’t isa. Ang kwarto ay madilim, ang tanging liwanag ay mula sa city lights sa labas ng malaking bintana. Ang ambiance ay hindi pang-rehearsal; this is more of an intimate scene.

Inilapag ko ang script sa mesa, pero bago pa ako makapagsalita, nararamdaman ko na ang presensya niya sa likod ko. Ang anino niya ay lumalamon sa akin. His massive physique ay tila isang pader na unti-unting kumukulong sa akin.

“Maki,” tawag niya, halos pabulong na lang.

Humarap ako sa kanya, at doon ko nakita ang tension na kanina pa namin itinatago sa set. Ang mga mata niya ay madilim, puno ng isang gutom na hindi na kayang itago ng kahit anong script. Ang rivalry namin? Ang tatlong taon naming pag-aaway? Isang manipis na tabing lang ’yon para sa atraksyong ito.

“Hunter, yung… yung Scene 32—” hindi ko natapos ang sasabihin ko.

Bigla niya akong hinawakan sa balikat at itinulak nang malakas pero may pag-iingat patungo sa pader. Pinning me against the wall . Ang lamig ng pader sa likod ko at ang init ng katawan niya sa harap ko ay lumikha ng isang sensasyong hindi ko kayang ipaliwanag. Inilagay niya ang kanyang mga braso sa magkabilang gilid ng ulo ko, kinukulong ako sa loob ng kanyang espasyo.

“Wala tayong gagawing rehearsal, Maki. Alam naman nating dalawa ’yon,” bulong niya. Ang hininga niya ay tumatama sa labi ko, mainit at amoy mint.

Heavy breathing. Ramdam ko ang pag-akyat at pagbaba ng dibdib niya, sumasabay sa mabilis na paghinga ko. Ang bawat hibla ng katawan ko ay nagwawala. Ang isip ko ay sumisigaw: Lahat ng galit mo sa kanya, lahat ng paninira mo… dahil lang ba gusto mo siyang mahawakan? Dahil ba gusto mong ikaw ang tanging tinitingnan niya? Ang grudge na pinanghawakan ko ng tatlong taon ay nawasak sa isang iglap. Hindi galit ang nagpapatibok ng puso ko ngayon; kundi ang pagnanasang matagal ko nang itinago.

Inilapit niya ang mukha niya, ang kanyang ilong ay dahan-dahang humahaplos sa sa pisngi ko patungo sa tenga ko.

“Sinasadya mo ba ’yon?” tanong niya, ang boses ay nanginginig. “Yung mga

tingin

mo sa set… yung

pagdikit

balat

mo sa akin… you’re killing me softly, Maki.“

Hindi ko na napigilan. Inabot ko ang batok niya, ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang makapal na buhok, at hinila ko siya pababa.

A desperate first kiss. Hindi ito malambot. Hindi ito tulad sa mga pelikula. Ito ay puno ng kagat, ng pait ng nakaraan, at ng tamis ng katotohanang matagal na naming ipinagkait sa aming mga sarili. Ang kanyang mga labi ay mapilit, ang dila niya ay tila gustong sakupin ang bawat sulok ng pagkatao ko. Ang lakas niya ay nakakalasing; pakiramdam ko ay lulubog ako sa kanya at wala akong balak na magpasagip.

Idinikit niya ang kanyang katawan sa akin, ang matigas niyang muscle ay nararamdaman ko sa bawat parte ng katawan ko. Ang amoy niya ay naging mas matindi — ngayo’y hinaluan ng init ng aming mga katawan.

Dahan-dahan, naramdaman ko ang kanyang mga kamay na gumagapang sa ilalim ng aking shirt. Ang kanyang malalaking palad ay magaspang pero nakakabaliw ang haplos sa aking mainit na balat. Napasinghap ako sa gitna ng aming halikan, ang aking likod ay bahagyang kumurba palapit sa kanya.

Huminto siya nang saglit, ang kanyang noo ay nakapatong sa akin, pareho kaming naghahabol ng hininga sa gitna ng dilim. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin, puno ng pag-aalinlangan pero hindi bumibitiw.

“We shouldn’t do this,” bulong ni Hunter, ang boses niya ay puno ng pait. Pero kahit sinasabi niya ang mga salitang ’yon, ang kanyang mga kamay ay nananatiling nakabaon sa ilalim ng shirt ko, dahan-dahang hinahaplos ang aking baywang sa paraang alam naming dalawa na huli na ang lahat para huminto.

  ![](https://img.wattpad.com/997247df709d2ce56a31f9a778d2aa6b384802e7/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f73447a7052494f66614a664f31513d3d2d313632313237323339302e313861353139613630616134356535303433393631373432323533392e706e67)

9: Thigh Friction 🔴

Ang bawat hininga sa loob ng kwartong ito ay tila may kasamang kuryente. Ang tanging liwanag na lang ay ang malamlam na sikat ng buwan na tumatagos sa manipis na kurtina, sapat lang para makita ko ang mga kurba ng maskuladong katawan ni Hunter na nakapatong sa akin. Ang bigat niya ay nakabaon sa kutson, at ako ang nagsisilbing tanging sasalo sa kanya. Parang buong mundo ko ay naka-compress sa ilalim ng katawan niyang ito, at sa halip na matakot, ramdam ko lang ang init na unti-unting nag-aalab sa loob ko. Hindi ito ang inaasahan ko. Akala ko, kapag sumabog ang tensyon, magiging magulo at mabilis lang. Pero habang nararamdaman ko ang kanyang mga kamay na mahigpit na nakahawak sa aking mga braso, naramdaman ko ang isang uri ng pag-iingat na hindi ko akalaing taglay niya. Parang may takot din siya na masira ang sandaling ’to, na kapag masyadong mabilis, maaaring mawawala ang lahat.

“Maki… hindi ko na kaya,” bulong niya ulit, ang boses ay nanginginig at basa ng pagnanasa. Ang labi niya ay halos nakadikit na sa tainga ko, mainit ang hininga niya na parang nag-iiwan ng marka sa balat ko. Hindi kami nagtanggal ng lahat ng saplot — ang polo niya ay nakabukas na, ang aking shirt ay nakataas hanggang sa dibdib ko, pero ang init ng aming mga balat ay tila sapat na para magliyab ang buong suite. Inayos niya ang pwesto ko dahan-dahan, parang may respeto pa rin kahit na ang mga mata niya ay puno na ng gutom. Itinaas niya ang aking mga binti, dahan-dahang inilagay sa magkabilang balikat niya muna bago ibaba nang bahagya para maging perpekto ang pagkakahanay. Ramdam ko agad ang tigas ng kanyang pagkalalaki — mainit, malaki, at basa na — na dumulas sa pagitan ng aking mga hita na parang ginawa talaga ito para doon.

Hindi ito ang full sex na madalas kong mapanood o mabasa sa mga libro o video, pero ang intimacy nito… putangina, nakakabaliw. Walang penetration, pero parang mas intimate pa. Ipinasok niya lang ang kanyang kahabaan sa pagitan ng mga hita ko. Parang sinasabi niya na kahit ganito lang, gusto niyang maramdaman ako. Gusto niyang maging malapit. Dahan-dahan siyang gumalaw. Ang unang slide ay mabagal, deliberado, parang tinutukso niya ang sarili niya at ako. Ang init ng kanyang burat ay nagdiin sa sensitibong balat sa loob ng aking mga hita, at ang precum niya ay nagiging natural na lubricant na nagpapadulas sa bawat galaw. Napakapit ako sa balikat niya, ang aking mga kuko ay pilit na bumabaon sa matitigas niyang muscles na parang ito ang tanging paraan para mapigilan ang sarili ko na magmakaawa.

“Fuck… Maki,” ungol niya sa mababang boses, ang tunog ay parang rumbling mula sa dibdib niya na nakadikit sa akin. “Ang init mo… ang sikip ng hita mo sa palibot ng burat ko. Gusto mo bang kinakantot kita?” Ang bawat paggalaw niya ay lumilikha ng friction na hindi ko akalaing ganito kasarap. Mainit. Basa. Paulit-ulit. Ang tunog ng aming balat na nagkikiskisan — ang mahinang slap ng kanyang hips laban sa aking mga hita — ay humahalo sa aming mabilis na paghinga. Ramdam ko ang ugat-ugat ng kanyang burat na dumudulas sa pagitan ko, ang ulo nito ay halos tumatama sa ilalim ng aking bayag sa bawat pagbayo. Ang laki niya. Iyan lang ang tanging tumatakbo sa isip ko habang pilit kong isinasara ang aking mga hita para bigyan siya ng higit pang stimulation. Mas mahigpit. Mas masikip. Gusto kong maramdaman niya na kahit hindi niya ako pinapasok, akin pa rin siya ngayon.

Ang pakiramdam na nasa ilalim ako ng isang taong ganito kalaki, ganito kalakas, ay nagbibigay sa akin ng isang uri ng pag-surrender na hindi ko alam na hinahanap ko pala. Tatlong taon kaming magkaaway. Tatlong taon ko siyang ini-insulto sa interviews, tinawag na overrated pretty boy, shini-shade sa bawat chance. At ngayon, eto siya, ang katawan niya ay nakadikit sa akin, ang burat niya ay nagpupulsate sa pagitan ng hita ko, at ang tanging iniisip ko lamang sa ngayon ay “huwag kang tumigil.”

“Tignan mo ako, Maki,” utos niya ulit, ang boses ay mas malalim, mas commanding. Idinilat ko ang aking mga mata. Ang mukha niya ay ilang pulgada lang ang layo sa akin. Ang kanyang mga mata ay madilim, halos itim na sa gitna ng dilim, pero may kislap ng pawis sa kanyang noo at sa matitigas niyang panga. Ang labi niya ay bahagyang nakabukas, hingal na hingal. “Gusto kong makita ang mukha mo habang ginagawa ko ’to. Gusto kong makita kung paano mo ako sinusubukan na patayin sa sarap.”

Hinigpitan ko ang pagkakakapit sa kanyang balikat. “Hunter… shit, ang laki mo,” ungol ko, ang boses ko ay nangangatal. “Parang… parang punong puno ang hita ko. Ramdam ko lahat. Ang ulo ng burat mo… ang ugat… fuck, bakit mas lalo ka pang tumitigas?”

Ngumiti siya nang nakakaloko, pero may pagod din sa ngiti na ’yon. Isinubsob niya ang kanyang mukha sa leeg ko, dila niya ay dumulas sa balat ko, bago niya ako kinagat nang mahina. “Yeah? Gusto mo ba ’to, ha? Gusto mo ba na gamitin ko lang ang hita mo para labasan? Para lang mapatunayan na kahit gaano kita kinamumuhian noon… ngayon, kailangan kita, ha?” Ang galaw niya ay naging mas mabilis. Mas malalim ang pagkantot. Ang friction ay nagiging mas basa dahil sa pawis namin at sa precum niya na dumadaloy na parang walang tigil. Ang bawat pagdiin niya ay nagpapataas ng tensyon sa buong katawan ko hanggang sa maramdaman ko ang panginginig ng aking sariling kalamnan. Ang titi ko ay nakadikit sa kanyang tiyan, nagpupulsate rin, basa rin sa sarili kong precum, pero hindi niya pa ako hinahawakan doon. Parang sinasadya niyang hayaan akong magdusa sa sarap.

“F-faster, Hunter… please,” ungol ko, hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko. Ang boses ko ay lumabas na parang nagmamakaawa. “Please… gamitin mo ako. Mas malakas na. Gusto kitang maramdaman ng mas mabilis at mas malakas. Galingan mo pa sa pagbayo, ahhh.”

“Tangina, Maki,” ungol niya sa tenga ko, ang boses ay puno ng desperation. “Ang ganda mo kapag nagmamakaawa ka. Ang ganda mo kapag binubuka at pinapagamit mo lang ang hita mo sa’kin. Tatlong taon kong pinigilan ’to. Tatlong taon kong iniisip na galit lang ’to. Pero putangina… gusto lang pala kita kantutin.”

Hinigpitan niya ang yakap sa akin. Ang mga braso niya ay parang bakal na nakabalot sa katawan ko, ang dibdib niya ay nakadikit sa akin, pawisan at mainit. Ang galaw niya ay naging mabilis na, desperate thrusts na parang hindi na niya kayang kontrolin. Ang tunog ay mas lalong lumakas — ang basa na pagtama ng kanyang hips laban sa aking mga hita, ang basa na pag-glide ng kanyang burat sa pagitan ko, ang aming hingal habang magkapatong. Ramdam ko ang pagtigas pa lalo ng kanyang pagkalalaki, ang pagpulsate nito, ang init na parang sasabog na.

“Maki… shit, Maki…” ungol niya sa tenga ko, ang boses ay nanginginig. “Malapit na ako… fuck, malapit na. Hawakan mo ’ko nang mas mahigpit. Squeeze those thighs around my cock. Gusto kong labasan sa’yo, ahhh…”

Sinunod ko siya. Isinara ko nang mas mahigpit ang hita ko sa palibot ng kanyang burat. Ang friction ay naging sobrang intense. Parang bawat cell ng katawan ko ay sumisigaw sa sarap. Ang titi ko ay tumitigas pa lalo laban sa tiyan niya, at sa wakas, nang hindi ko na kaya, naramdaman ko ang sarili kong paglabas — mainit, basa, at walang kontrol — habang siya ay patuloy na nagpupulsate sa pagitan ko.

At doon siya tuluyang bumigay. Ang katawan niya ay nanigas sa ibabaw ko, ang muscles niya ay naging bato, ang ungol niya ay malalim at gutom habang nararamdaman ko ang init ng kanyang release — mainit, makapal, at maraming-marami — na dumaloy sa pagitan ng aking mga hita, sa tiyan ko, sa balat ko. Parang walang katapusan. Parang lahat ng pinigilan niya sa loob ng tatlong taon ay lumabas lahat sa gabing ito.

Hingal na hingal kaming dalawa. Nanatili siya sa ibabaw ko nang matagal, ang kanyang bigat ay isang paalala na hindi na ito panaginip. Ang amoy ng aming pinagsamang pawis ay tila naging isang amoy ng “truce” sa pagitan namin. Ang pawis niya ay tumulo sa noo ko, pero hindi ko pinansin. Gusto ko lang maramdaman siya nang ganito — ganito kalapit, ganito kalambot pagkatapos ng bagyo.

Wala kaming sinabi agad. Walang “I love you,” walang “sorry.”

Alam naming dalawa na hangga’t maaari, kailangang panatilihin ang emotional distance na ’to. Ito ay para lang sa “rehearsal,” ’di ba? Pero habang nakahiga siya sa ibabaw ko, ang burat niya ay unti-unting lumalambot sa pagitan ng hita ko, basa pa rin ang aming katawan ng pinagsamang katas, naramdaman ko ang isang bagay na mas malalim. Parang may crack na sa pader na matagal na naming itinayo.

Dahan-dahan siyang bumaba sa tabi ko, pero hindi niya ako binitiwan. Hinila niya ako palapit, ang isang braso niya ay nakabalot sa baywang ko, ang isa ay nasa likod ko. Inayos niya ang kanyang ulo at dahan-dahang isinandal sa aking dibdib. Naramdaman ko ang dahan-dahang pagbigat ng kanyang paghinga, hanggang sa maging regular na ito. Ang tibok ng puso niya ay tumatama sa dibdib ko — mabilis pa rin, pero unti-unting nagiging kalmado.

Nakatulog siya. Si Hunter Alcantara — ang pinakasikat, pinakamayabang, at pinakamalaking karibal ko — ay natutulog ngayon sa dibdib ko na parang isang bata na nakahanap ng tahanan. Ang mukha niya ay naka-relax, ang mga labi niya ay bahagyang nakabukas, ang mahabang pilikmata niya ay nakadikit sa kanyang pisngi. Inihaplos ko ang mga daliri ko sa kanyang gulo-gulong buhok, basa pa rin ng pawis. Ang mga daliri ko ay gumuhit naman sa matigas niyang likod, sa mga muscles na kanina lang ay nanginginig dahil sa akin.

Ano nang mangyayari bukas? Magiging magkaaway ba uli kami paglabas ng pinto? O ang gabing ito ay ang simula ng isang script na wala ni isa sa amin ang nakakaalam kung paano tatapusin? Ramdam ko pa rin ang init ng kanyang release sa hita ko, ang basa na paalala na nangyari talaga ’to. Ang katawan ko ay masakit sa magagandang paraan — ang hita ko ay nananakit mula sa pagkakadiin, ang balat ko ay sensitibo pa rin sa bawat haplos ng hangin.

Nanatili akong gising sa gitna ng dilim, nakikinig sa tibok ng puso ni Hunter na tumatama sa dibdib ko, habang unti-unting sumisikat ang liwanag sa labas na siyang magtatapos sa aming munting truce. Pero sa loob-loob ko, alam ko na hindi na ito basta rehearsal. Ito ay simula ng isang bagay na mas malalim, mas mapanganib, at mas hindi na namin kayang balikan pa. At sa kabila ng lahat ng takot, hindi ko maalis ang ngiti sa labi ko habang hinahaplos ko ang likod niya.

Kahit paano, sa gabing ito, si Hunter Alcantara ay akin. At kahit sandali lang, sapat na ’yon para sa ngayon.

  ![](https://img.wattpad.com/28daca3c521bf836f85245052886fbc1ed185ffd/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6d574e624f744b5a66702d6330413d3d2d313632313237323433342e3138613531613730653164653065623835363834363233313039322e706e67)

10: Bedside Submission 🔴

Ang liwanag mula sa bintana ng hotel ay sapat lang para makita ko ang bawat detalye ng mukha ni Hunter. Akala ko matapos ang friction between my thighs, ay matatapos na ang tensyon sa pagitan namin. Mali pala ako.

Sa paggising namin sa gitna ng madaling araw, walang salitang namutawi sa mga labi niya. Sa halip, may bagong uri ng determinasyon sa kanyang mga mata — isang tahimik na dominasyon na hindi ko pa nakikita kahit kailan. Parang biglang nagbago ang laro. Ang dating rivalry namin ay naging isang bagay na mas malalim, mas madilim, at mas mapanganib. At ngayon, gusto niyang ako ang sumuko.

Hinila niya ako nang walang babala patungo sa dulo ng malaking kama. Ang malalaking kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa aking mga bukung-bukong, parang pag-aari na niya ako nang lubusan.

“Hunter…” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig sa kaba at excitement.

“Huwag kang maingay, Maki,” sagot niya, ang boses ay malalim, mababa, at puno ng otoridad na nagpadaloy ng kuryente sa likod ko. “Gusto kong marinig ang bawat paghinga mo. Gusto kong marinig kung paano mo ako subukang kontrolin at baliwin.”

Iniluhod niya ako sa gilid ng kama habang siya ay nakatayo sa sahig. Ang taas niya ay mas lalong naging intimidating sa ganitong posisyon. Ako, nakaluhod sa harap niya, ang mukha ko ay eksaktong nasa harap ng kanyang naninigas na pagkalalaki. Doon ko naramdaman ang tunay na kahulugan ng submission.

Inabot niya ang aking mukha gamit ang isang kamay, pilit na pinatitingala ako sa kanya. Ang thumb niya ay dumulas sa ibabang labi ko, bahagyang pinaghiwalay ito.

“Open your mouth,” utos niya. “Wider. Gusto kong gamitin ang bibig mo.”

Dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo ng kanyang burat sa bibig ko. Mouthfucking. Hindi ito ang banayad na blowjob. Ito ay raw, gutom, at puno ng dominance. Ang laki niya ay halos hindi kasya, pero pinilit niya pa rin, dahan-dahan sa una, hanggang sa maramdaman ko ang ulo nito na tumatama na sa likod ng aking lalamunan. Napapikit ako, ang mga luha ay nabuo sa gilid ng mga mata ko dahil sa pressure, pero ang sensasyon ay sobrang overwhelming na hindi ko kayang huminto.

“Shit… ang init ng bibig mo, Maki,” ungol niya habang hinahawakan ang buhok ko. “Tangina… parang sinadya ’tong burat ko sa bunganga mo. Sipsipin mo pa. Mas malalim. Gusto kong maramdaman ang lalamunan mo na pumipisil sa akin.”

Sinunod ko siya. Sinipsip ko siya nang mas malalim, ang dila ko ay dumulas sa ilalim ng kanyang kahabaan, nilalaro ang ugat-ugat na tumitibok. Ang lasa niya — maalat, mainit, at purong lalaki — ay nagpapahirap sa akin na huminga, pero mas lalo nagpapalasing sa’kin. Ang tunog ng basa na paghigop at ang mahinang pagduwal ko ay ang pumuno sa kwarto. Ngayon, hawak niya ang ulo ko gamit ang dalawang kamay, hindi masyadong malakas pero sapat para kontrolin ang ritmo.

“Look at me,” utos niya ulit. “Tignan mo ako habang sinasubo mo ang burat ko. Gusto kong makita kung gaano ka ka-uhaw sa akin.”

Idinilat ko ang mga mata ko. Nakatingin siya sa akin mula sa itaas, ang panga niya ay tensed, ang muscles ng kanyang abs ay nanginginig sa bawat pagkantot. Ang pawis ay nagsimulang tumulo sa kanyang dibdib. Mas mabilis na ang galaw niya, mas malalim, hanggang sa maramdaman ko na halos puno na ang bibig at lalamunan ko sa kanya.

Pagkatapos ng ilang minuto, binuhat niya ako pabalik sa kama. Inihiga niya ako nang patihaya, ang ulo ko ay nasa gilid ng kutson. Muli niyang ipinasok ang burat niya sa bibig ko sa ganitong posisyon — mas malalim, mas brutal. Ang katawan niya ay naka-drape sa ibabaw ko, ang baywang niya ay gumagalaw nang steady habang ang bibig ko ay ginagamit niya nang walang awa.

“Fuck, Maki… ang galing mo. Ang sarap ng bibig mo. Tangina ka,” bulong niya sa pagitan ng mga ungol. “Tatlong taon kong inisip na galit ako sayo. Pero sa totoo lang, gusto ko lang talagang itulak ’tong burat ko sa bibig mo hanggang umiyak ka, puta ka.”

Ang mga luha ko ay tumulo na talaga. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa sobrang sarap ng pagiging ganap na kanya. Being seen. Being taken. Ito ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Sa harap ng camera at sa industriya, ako ang matapang na karibal niya. Pero dito, sa kama, sa madilim na kwarto na ito, ako ay walang ibang gusto kundi ang sumuko sa kanya nang buo.

Hindi niya ako pinakawalan agad. Matagal niya akong ginamit sa ganitong paraan — mabagal na pagbayo, malalim na thrusts, hanggang sa ang laway ko ay tumulo sa gilid ng bibig ko at sa bedsheet.

Pagkatapos, dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mukha sa pagitan ng aking mga binti. Napasinghap ako nang malakas nang maramdaman ko ang mainit na hininga niya sa sensitibong bahagi ko.

“Ang ganda mo rito,” bulong niya bago niya ako halikan doon. Ang dila niya ay dumulas nang dahan-dahan sa palibot ng butas ko, basa at mainit, parang sinasamba niya ako. Ang bawat haplos ng dila niya ay parang kuryente na dumadaloy sa buong likod ko. Nilalaro niya ako nang may dedikasyon — mabagal na pag-ikot, mabilis na pagdila, at pagkagat ng labi niya sa sensitibong balat.

“Please, Hunter… fuck… more…” ungol ko, ang aking mga daliri ay bumaon sa bedsheet hanggang sa magusot ito. “Ang sarap… ang init ng dila mo… please… kainin mo pa ’ko…”

Hindi siya tumigil. Mas lalo niyang ipinalalim ang dila niya, sinisipsip, nilalaro, at sinasamba ang bawat parte ko doon. Ang mga kamay niya ay hawak ang aking mga hita, pinapanatili akong nakabukaka nang malapad para sa kanya.

Pagkatapos ng tila walang katapusang pagpapaligaya sa akin gamit ang bibig niya, isinunod niya ang mga daliri. Una ay isa lang — dahan-dahan, maingat. Pagkatapos ay dalawa. Ang bawat pagpasok at paglabas ng kanyang mahahaba at makakapal na daliri ay parang rehearsal para sa isang bagay na mas malalim pa. Ramdam ko ang bawat ugat ng daliri niya, ang pagkukurba niya para hanapin ang prostate ko, at ang matinding pleasure na sumasabog sa tuwing mahahawakan niya ito.

“Ang sikip mo, Maki,” ungol niya habang patuloy na binabayo ako gamit ang dalawang daliri. “Kahit gan’to lang ang pagkantot ko sayo, parang ayaw mong pakawalan ang mga daliri ko. Gusto mo bang isalpak ko ang burat ko dito mamaya? Gusto mo bang punuin kita hanggang sa mamaga yang butas mo buong araw?”

“Oo… fuck, Hunter… gusto ko…” ungol ko nang walang hiya. Ang balakang ko ay kusang gumagalaw, sumasabay sa ritmo ng daliri niya.

Pinapanood niya ako nang mabuti. Ang mga mata niya ay hindi kumukurap, parang scientist na nag-aaral sa bawat reaksyon ko — bawat pag-ungol, bawat pagpikit, bawat pag-angat ng balakang ko. Parang gusto niyang burahin lahat ng rivalry namin at iwan na lang ang isang Maki na ganap na pag-aari niya.

Ang init sa loob ng kwarto ay naging malapot na. Ang amoy ng pawis, at sex ay halo-halong nagpapalasing sa’min. Ang pawis niya ay tumutulo sa katawan ko habang siya ay patuloy na ginagalaw ang daliri niya sa loob ko at ang bibig niya ay bumalik sa pagdila sa paligid ng butas ko. Umikot siya at ibinalik ang kanyang burat sa bibig ko, na agad ko namang isinubo at pinagsilbihan.

Matapos ang mahabang panahon ng walang tigil na pagpapaligaya, tuluyan na kaming parehong bumigay. Ang release namin ay nakakapanghina, mainit, at parang sumabog ang lahat ng pinigilan namin sa loob ng tatlong taon. Hingal na hingal kaming dalawa, magkayakap sa gitna ng nagulong mga unan at basa na bedsheet.

Pagsapit ng umaga, ang malamig na liwanag ng araw ay tumama sa aking mukha. Nakaramdam ako ng bahagyang ngalay sa buong katawan ko — sa leeg, sa panga, sa hita, at sa loob mismo ng katawan ko. Isang magandang paalala ng nangyari kagabi.

Pagdilat ko, wala na si Hunter sa tabi ko.

Pagdating ko sa set, ang lahat ay abala na. Ingay ng crew, amoy ng kape, at init ng spotlights. Nakita ko si Hunter sa may director’s chair, suot ang mamahaling suit niya, nakikipag-usap kay Direk Joey tungkol sa susunod na eksena.

Tumingin siya sa akin. Walang bakas ng init kagabi. Walang mapang-angkin na mga mata. Walang bakas ng lalaking nag-ungol sa tenga ko na “gusto niyang punuin ako.”

“Good morning, Maki. Ready for the next scene?” tanong niya, ang boses ay flat, professional, at walang bahid ng kahit anong emosyon.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Ang professional persona niya ay bumalik. Ang pader na giniba namin kagabi ay tila mas naging mataas pa ngayong umaga.

Nanatili akong nakatayo doon, hawak ang script ko, habang iniisip kung ang lahat ba ng nangyari sa kama na ’yon ay bahagi lang ba talaga ng kanyang method acting…

11: Shared Rhythm 🔴

Ang tunog ng ulan sa labas ng bintana ng hotel ay tila isang metronome para sa aming dalawa. Gabi-gabi na itong nangyayari — ang palihim kong pagpasok sa kanyang kwarto, ang pag-iwas sa mga mata ng staff, at ang pag-click ng lock na parang simula ng isang lihim na mundo. Pero ngayong gabi, iba na. Wala na yung gutom at agresibong pagsabog ng mga nakaraang gabi. Wala na yung dating rivalry na nagpapainit sa amin. Sa halip, may malalim, mabagal, at nakakalunod na katahimikan sa pagitan namin.

Isang shared rhythm.

Nagsimula kami sa gitna ng malaking kama, hubad na hubad, pawisan na kahit hindi pa nagsisimula. Dahan-dahan niya akong hinila pataas, at kusang nagkrus ang aming mga katawan. Ang mukha ko ay nasa pagitan ng kanyang makakapal na hita, at ang kanyang mainit na bibig naman ay nasa harap mismo ng aking nag-aalab na pagkalalaki.

“

Tangina

, Maki…“ bulong niya nang bahagya pa lang niyang halikan ang ulo ng titi ko. “Ang bango mo pa rin dito…

Mmmph

.“

Hindi kami nagmamadali. Sa pagkakataong ito, parang gusto naming lasahan ang bawat segundo. Dinilaan ko muna ang haba ng kanyang matigas na burat, mula sa baba hanggang sa ulo, dahan-dahan, basa, at sinadya kong magtagal. Naramdaman ko ang pagkibot ng kanyang muscles sa hita. Ang laki niya, ang init, ang ugat-ugat na tumatagos sa ilalim ng balat — lahat ramdam na ramdam ko sa dila ko.

“Oo… gan’yan nga, baby,” ungol niya habang ang kanyang mainit na bibig ay bumabalot sa titi ko. Sinipsip niya ako nang malalim, dila niya ay umiikot sa ulo ko, sinisipsip ang precum na patuloy na lumalabas dahil sa kanya. “

Sipsipin

mo rin ako… mas malalim.

Kainin

mo na ’yang burat ko, Maki. Please…“

Sinunod ko siya. Binuka ko nang malapad ang bibig ko at isinubo siya hanggang sa maramdaman ko ang ulo ng burat niya na tumatama sa likod ng lalamunan ko. Ang lasa niya ay maalat, mainit, at purong “Hunter.” Ang amoy ng kanyang katawan — sandalwood, pawis, at pagkalalaki — ay bumabalot sa mukha ko. Habang ako ay sumusubo sa kanya, ginagawa niya rin ito sa akin nang sabay. Ang ritmo namin ay perpekto, parang sayaw na walang musika kundi ang tunog

ng basa na

paghigop

ungol

, at ang ulan sa labas.

“Fuck… ang galing ng

bibig

mo, baby…“ ungol niya, ang boses ay nanginginig habang ang bewang niya ay bahagyang gumagalaw pataas, sinusubukang ipasok pa lalo sa bibig ko. “Ang

sikip

… ang init… parang gusto kong

labasan

agad sa mukha mo.“

Hindi ko sinagot sa salita. Sa halip, sinipsip ko siya nang mas malakas, nilalaro ang kanyang bayag gamit ang isang kamay habang ang isa ay nakahawak sa matigas niyang puwit. Ang katawan niya ay nanginginig sa ibabaw ko. Ramdam ko ang bawat haplos ng dila niya sa titi ko, bawat pagsipsip, bawat pagdila sa ilalim hanggang sa butas ko. Sobrang sensitive na ang buong katawan ko dahil sa kanya.

Matagal kaming nagtagal sa 69. Walang pagmamadali. Paminsan-minsan ay hihinto kami para lang maghalikan nang malalim, lasahan ang lasa ng isa’t isa sa aming mga labi, bago bumalik ulit sa pagpapaligaya gamit ang bibig. Connection. Paulit-ulit na binubulong ng isip ko. Hindi na ito

tungkol

sa release lang. Ito ay

tungkol

sa pagiging malapit sa kanya nang ganito — walang

maskara

, walang galit, walang camera.

Pagkatapos ng mahabang panahon, dahan-dahan niya akong iniharap. Inihiga niya ako nang patagilid sa kama. Sumunod siya sa likod ko.

Ito ang pinaka-intimate na posisyon na naranasan ko sa kanya. Ang malaking bulto niya ay parang isang mainit na pader na bumabalot sa likod ko. Naramdaman ko agad ang kanyang matigas na dibdib na nakadikit sa likod ko, ang kanyang matitigas na abs, at ang kanyang makapal na burat na nakadikit sa pagitan ng puwit ko.

“Maki…

ipapasok

ko na, ha…

dadahan

dahanin

ko lang,“ bulong niya sa tenga ko, ang boses ay malat at puno ng pagnanasa. “Gusto ko ng

maramdaman

ang butas mo, baby

.“

Dinilaan niya muna ang batok ko bago ko naramdaman ang kanyang kamay na nagbukas ng aking hita nang bahagya. Dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo ng kanyang burat sa butas ko. Napahigpit ang hawak ko sa unan nang maramdaman ang pagluwang ng loob ko para sa kanya. Inch by inch, mabagal pero sigurado, hanggang sa lubusan niya akong mapuno.

“

Ahh

… Hunter… ang laki mo… parang ’di ko ata kaya… Ahhh,“ ungol ko, ang boses ko ay nangangatal. “Ang init ng burat mo… ahhh… Puno na ako.”

“Shh… ang

sikip

mo, baby,“ bulong niya sa likod ng tenga ko habang nananatiling nakabaon sa loob ko. “Ang sarap ng loob mo…

saktong-sakto

sa burat ko. Ang init… ang

sikip

…

tangina

, gusto kong

ipasok

lang ’to sa’yo nang

magdamag

.“

Nagsimula siyang gumalaw. Mabagal. Rhythmic. Walang pagmamadali. Bawat pag-atras ay halos lubusan, bago muling itulak nang malalim. Ang posisyon ay sobrang intimate — ang katawan niya ay nakayakap nang buo sa likod ko, ang isang braso niya ay nakabalot sa tiyan ko, ang isa ay nasa ilalim ng leeg ko, habang ang kamay niya ay nakahawak sa akin. Pinagsiklop niya ang aming mga daliri habang patuloy ang mabagal na

pagbayo

Bawat thrust ay parang pangako. Ramdam ko ang bawat galaw ng kanyang bewang laban sa puwit ko, ang tunog

ng basa na

pagkikiskisan

ng aming balat , ang init ng kanyang hininga sa batok ko. Ang kanyang malalaking kamay ay hinahaplos ang dibdib ko, pinipisil ang utong ko, habang ang labi niya ay patuloy na nag-iiwan ng mga halik at kagat sa balikat at leeg ko.

“Ang sarap na, Hunter… Mas malalim pa, please…” ungol ko, ang balakang ko ay bahagyang sumasabay sa kanya. “

Gamitin

mo lang ’tong butas ko ng gan’to…

Sayong-sayo

lang ako.“

“Oo, baby… Akin ka lang talaga… Akin lang ’tong butas mo,” sagot niya, ang boses ay nanginginig. “

Sa labas,

magkaaway

tayo. Pero dito… dito, ikaw lang ang kailangan ko. Ikaw lang ang gusto kong

punuin

Tangina

, Maki… ang ganda mo kapag ganito.“

Ang ritmo namin ay mabagal pero malalim. Parang sumasabay sa tunog

ng ulan. Ang pawis namin ay naghahalo. Ang kanyang malaking katawan ay parang kumot na mainit at proteksyon sa likod ko. Sa bawat bayo, ramdam ko ang pagpulsate ng burat niya sa loob ko, ang paghimas ng ulo nito sa prostate ko na nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko.

Hindi nagtagal ay naramdaman ko na ang pag-init sa loob ko. Ang kamay niya ay bumaba at hinawakan ang titi ko, dahan-dahang hinimas habang patuloy siyang naglalabas-masok sa loob ko.

“Sabay tayo,” bulong niya. “Gusto kong

maramdaman

kang

labasan

habang puno ka ng burat ko.“

At doon kami parehong bumigay. Ang init ng kanyang release ay dahan-dahang kumalat sa loob ko — mainit, makapal, at marami. Kasabay nito ang sarili kong paglabas na tumalsik sa kanyang kamay at sa bedsheet. Nanatili kaming magkayakap nang ganon, hingal

hingal

pawisan

, at

magkadikit

pa rin. Hindi niya ako pinakawalan. Ang burat niya ay nanatiling nakabaon sa loob ko habang unti-unting lumambot.

“

Huwag

ka munang umalis, please,“ bulong niya, ang ilong niya ay nakabaon sa aking batok.

“Hindi ako

aalis

,“ sagot ko, ramdam ang bigat at init ng braso niya na nakayakap sa akin.

Makalipas ang ilang oras, habang mahimbing na natutulog si Hunter, dahan-dahan akong bumangon para uminom ng tubig. Nakita ko ang kanyang bag na bukas sa may lamesa, at sa ibabaw nito ay ang bagong printed na script para sa finale week.

Curiosity got the best of me. Kinuha ko ang folder at binuklat ang huling pahina.

Ang orihinal na ending na pinag-usapan namin ay hopeful reunion para kina Leo at Dominic. Pero sa bagong revision…

SCENE 120: EXT. AIRPORT - DAY.

Dominic walks away. Leo remains, watching the plane take off.

THE END.

Isang unhappy

ending. Isang

trahedya

Napatingin ako kay Hunter na mahimbing pa ring natutulog, ang mukha niya ay relaxed at parang walang problema. Ang shared rhythm namin kanina, ang init, ang koneksyon — parang biglang nawalan ng saysay sa harap ng bagong script na ’to.

Nanigas ako habang

hawak

ang script, ang

malamig

katotohanan

unti-unting

lumulunod

sa init na

naramdaman

ko kanina. Paano kami

magpapatuloy

kung pati sa script, gusto kaming

makitang

magkahiwalay

? Paano kung ’yon din ang

mangyari

totoong

buhay namin?

12: Silent Jealousy

Ang hangin sa set ay biglang naging mapakla. Hindi na vetiver at kape ang nangingibabaw; ngayon, amoy bagong perfume ito — yung amoy ng isang taong gustong magpasikat. Ngayong araw ipinakilala ang bagong cast member, si Vander, isang mestisong aktor na gaganap bilang childhood friend ni Leo. Sa script, siya ang magiging takbuhan ko tuwing itinataboy ako ni Dominic.

Sa madaling salita, siya ang karibal ni Hunter para sa atensyon ko.

Nakakatawa

ang

tadhana

. Habang nag-aayos kami para sa blocking, nakita ko si Hunter sa malayo. Nakasandal siya sa isang equipment crate, nakahalukipkip, at ang kanyang panga ay tila gawa sa bato sa tindi ng pagkaka-clench. Ang maskara niya na pilit niyang isinusuot sa harap ng staff ay unti-unting nabubura, pinalitan ng isang dilim na ngayon ko lang nakita.

“Maki! Ang galing mo dun sa huling scene natin,” sabi ni Vander habang hinahawakan ang braso ko. Masyadong malapit. Masyadong pamilyar. “Sana maging natural din ang chemistry natin, ’di ba?”

Ngumiti ako nang pilit. “Salamat, Vander. Oo, gawin natin ang

makakaya

natin.“

Ramdam ko ang isang matalas na titig na tumatagos sa likod ko. Hindi ko na kailangang lumingon. Alam kong nakatingin si Hunter. At sa totoo lang? I’m relishing this. May kung anong tamis sa pakiramdam na ang isang dominante na tulad ni Hunter — yung laging cool, laging in control — ay nawawala sa huwisyo dahil lang sa isang hawak sa braso ko. Ang isiping kaya kong pagulungin ang mundo niya nang hindi man lang nagsasalita ay nagbibigay sa akin ng isang uri ng kapangyarihan na nakakalasing.

“Maki, halika rito. May kailangan tayong ayusin sa lines,” tawag ni Hunter. Ang boses niya ay hindi na professional; ito ay isang utos na binalot sa manipis na telang trabaho.

Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang malalaki niyang daliri na bumaon sa siko ko. Hindi ito banayad. Rough, possessive. Hinila niya ako palayo kay Vander, ang bawat hakbang niya ay mabilis at puno ng galit.

“Dahan-dahan naman, Hunter! Nakikipag-usap pa ako—”

Hindi siya sumagot. Dinala niya ako sa isang madilim na sulok sa likod ng malalaking sound blankets. Itinulak niya ako nang mahina sa pader, ang kanyang malaking pangangatawan ay tuluyang humarang sa kahit anong liwanag na nanggagaling sa set.

“Ano bang problema mo, ha?” bulong ko, hinihingal.

“Problema ko?” Ang boses niya ay parang kulog na malapit nang sumabog. Inilapit niya ang mukha niya sa akin, ang dulo ng ilong niya ay sumasagi sa akin. “Ang problema ko, masyado kang nag-e-enjoy sa atensyon ng baguhan na ’yan. Nakakalimutan mo na yata kung kanino ka lang dapat tumitingin, Maki.”

Ang kanyang mga kamay ay lumipat sa baywang ko, hinihigpitan ang kapit na para bang binabakuran ang kanyang pag-aari. Ang amoy ng vetiver na dati ay nakaka-relax, ngayon ay naging agresibo. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa kanya — isang apoy ng selos na tila gustong sunugin ang lahat ng nakapaligid sa amin.

Gusto mo ’to, ’di ba? asar ng internal monologue ko. Gusto mong makitang ganito siya kagulo dahil sa ’yo. Hinawakan ko ang matigas niyang dibdib, nararamdaman ang mabilis na tibok ng puso niya na sumasabay sa akin.

“Bakit, Hunter? Nagse-selos ka ba?” hamon ko, isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa labi ko.

Hindi siya sumagot sa salita. Sa halip, mas lalo niyang idinikit ang katawan niya sa akin, ang maskuladong build niya ay dumadagan sa bawat kurba ko. Ang kanyang hininga ay mainit sa leeg ko, at naramdaman ko ang bahagyang panginginig ng mga kamay niya sa baywang ko. Ang tahimik niyang selos ay mas maingay pa sa kahit anong sigaw.

“Maki? Nasaan ka na? Take na natin!” boses ni Vander ’yon, malapit lang sa pinagtataguan namin.

Nanigas ako. Pero si Hunter? Mas lalong nag-init ang tingin niya. Sa halip na lumayo, bigla niya akong hinila palabas ng sulok na ’yon patungo sa pinakamalapit na pinto — ang private dressing room ko.

“Hunter, sandali—”

Hindi niya ako pinakinggan. Pumasok kami sa loob, at bago pa ako makapagsalita uli, narinig ko ang matunog na clack ng lock.

“Maki? Are you in there?” tawag ni Vander habang kumakatok sa pinto. Habang sa loob, si Hunter ay isinandal ako sa pinto, nakakandado kami sa dilim, at ang mga mata niya ay nagsasabing hindi niya ako hahayaang lumabas hangga’t hindi ko naaalala kung sino ang tunay na may-ari ng bawat paghinga ko.

13: Fragile Hearts

Ang loob ng dressing room ay naging kasing sikip ng isang kabaong. Ang tanging ingay na naririnig ko ay ang sarili kong mabilis na paghinga at ang muffled na boses ni Vander sa labas na unti-unti nang lumalayo. Pero sa loob, ang tensyon sa pagitan namin ni Hunter ay parang isang kwerdas ng gitara na sobrang higpit — isang maling galaw na lang, mapuputol na ito at makakapanakit.

Nakasandal pa rin si Hunter sa pinto, ang kanyang malalawak na balikat ay halos sumakop sa buong lapad nito. Ang mga mata niya ay nananatiling nakatitig sa akin, puno ng madidilim na emosyon na hindi ko na kayang basahin. Ang amoy ng vetiver na dati ay nagbibigay sa akin ng seguridad, ngayon ay parang nagpapaalala sa akin ng lahat ng kasinungalingang binuo namin sa set.

Bakit ganito? Bakit kahit kaming dalawa lang, parang may script pa rin kaming sinusunod?

“Ano ba talaga ’to, Hunter?” ang boses ko ay lumabas na basag, nanginginig sa halo ng galit at takot. “Yung ginawa mo kanina… yung paghila mo sa akin… para saan ’yon? Para ba sa character motivation? Para ba mas

lalong

maging

’electric

’ ang chemistry natin sa screen?“

Hindi siya sumagot. Humakbang siya palapit sa akin, ang bawat pag-apak niya sa carpeted floor ay parang bawat segundo ng buhay ko na ninanakaw niya. Hindi ako gumalaw. Hinayaan ko siyang pumasok sa personal space ko hanggang sa maramdaman ko ang init na nanggagaling sa maskuladong katawan niya.

Inabot niya ang mga kamay ko. My trembling

hands . Ramdam ko ang panginginig ng sarili kong mga daliri habang sinusubukan niyang pagsiklopin ang aming mga palad. Ang kanyang mga kamay ay malaki at mainit, pero sa pagkakataong ito, wala yung dominance na madalas niyang ipinapakita. May takot doon. May pag-aalinlangan.

Dahan-dahan niyang iniyuko ang kanyang ulo hanggang sa magdikit ang aming mga noo. Forehead-to-forehead contact. Sa sobrang lapit niya, nakikita ko ang bawat hibla ng kanyang pilik-mata, ang maliliit na crack sa kanyang mga labi, at ang lalim ng gulo sa loob ng kanyang mga mata. Ang hininga niya ay tumatama sa mukha ko — amoy mint, kape, at pagnanasa.

“Maki, huwag mo namang isipin na acting lang lahat…” bulong niya, ang boses ay halos hindi marinig.

“Eh ano?!” halos pasigaw kong tanong, ang luha ay nagsisimulang mamuo sa gilid ng mga mata ko. “Kasi

paglabas

natin dito,

babalik

ka na naman sa pagiging professional. Babalik ka na naman sa pagiging Hunter Alcantara na hindi ako kilala kapag may ibang taong nakatingin! Pagod na ako, Hunter. Pagod na akong

manghula

kung si Leo ba ang hinahalikan mo o ako. Pagod na akong maging part ng method acting mo!“

The fear of being the only one who actually fell in love. Iyon ang pinakamasakit na bahagi. Ang isiping habang ako ay tuluyan nang nalunod, siya ay nakatayo pa rin sa pampang, sinusukat lang kung gaano kalalim ang tubig. Ang bawat haplos niya, bawat gabi namin sa hotel — paano kung lahat ’yon ay bahagi lang ng paghahanda niya para sa role? Paano kung ako lang ang seryoso?

Ang puso ko ay parang pinipiga. Ang bigat ng maskuladong pangangatawan niya sa harap ko ay hindi na nagbibigay ng proteksyon; ito ay naging isang pader na hindi ko alam kung paano gigibain. Ang isipan ko ay sumisigaw ng babala, pero ang katawan ko ay nananatiling nakadikit sa kanya, nagmamakaawa para sa katotohanan.

“Tumingin ka sa akin,” utos ko, ang boses ay nanginginig. “Sabihin mo sa akin nang diretso. Is this real? O ginagamit mo lang ako para sa career mo?”

Hinawakan niya ang pisngi ko, ang kanyang hinlalaki ay dahan-dahang pinapahid ang luhang tumakas sa aking mga mata. Ang hawak niya ay napakalambot, napaka-ingat, na para bang isa akong babasaging bagay na ayaw niyang mabasag — pero siya naman ang dahilan kung bakit ako nagkakalamat.

Nanatili kaming ganoon ng ilang minuto. Ang katahimikan sa loob ng dressing room ay naging kasing bigat ng isang bagyong paparating. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso niya sa pamamagitan ng aming mga magkadikit na palad. May sasabihin siya, alam ko. Nakikita ko ang paggalaw ng kanyang panga, ang pag-aalinlangan sa kanyang mga labi.

Dahan-dahan niyang iniatras ang kanyang mukha, sapat lang para makita ang buong mukha ko, ang mga mata niya ay puno ng isang uri ng pait na ngayon ko lang nakita.

“I don’t

k-know

… how to be real with you yet,“ bulong ni Hunter, bago niya binitiwan ang mga kamay ko at iniwan akong nakatayo sa gitna ng dilim, mas lalong nalilito kaysa noong una.

14: Total Surrender 🔴

Ang dilim sa loob ng kwarto ni Hunter ay hindi na nakakatakot; ito ay naging silungan namin. Matapos ang mainit na pagtatalo namin sa dressing room kanina, akala ko tuluyan na kaming nagkalamat. Pero heto ako, alas-dose ng hatinggabi, nakatayo sa harap niya sa gitna ng madilim na suite. Amoy ulan, at dala ang matinding tension na hindi na kayang itago ng kahit anong script. Sa pagkakataong ito, wala nang “script-slipping.” Wala nang Leo at Dominic. Kami na lang ito - ang totoong kami.

“Maki… I can’t… hindi ko na

kayang

magpanggap

,“ bulong niya, ang boses ay malat, nanginginig, at puno ng pagsuko. “Hindi na ’to acting. Ikaw ’to. At

totoong

ako ito.“

Hinila niya ako palapit nang walang babala. Ang kanyang malalaking kamay ay bumaon sa aking baywang, mahigpit pero may lambot na hindi ko inasahan. Sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang tunay na Hunter - hindi ang confused na superstar, hindi ang matigas na karibal, kundi ang lalaking uhaw na uhaw sa pag-ibig na tanging ako lang ang makakapagbigay.

Dahan-dahan akong lumuhod sa harap niya. Hinubad ko ang kanyang boxer at agad na bumungad ang kanyang matigas na pagkalalaki - mainit, mabigat, at puno na ng precum sa ulo. Kinuha ko ito gamit ang dalawang kamay ko muna, hinimas ang haba nito bago dahan-dahan na inilapit sa bibig ko.

“Shit… Maki,” ungol niya nang maramdaman ang init ng hininga ko. Ang mga daliri niya ay bumabaon sa aking buhok, hindi mapilit pero gustong-gustong gabayan ako.

Binuka ko ang bibig ko at dahan-dahan na isinubo ang ulo ng burat niya. Ang lasa niya ay maalat, mainit, at purong lalaki. Sinipsip ko nang malalim, dila ko ay umiikot sa sensitibong parte sa ilalim ng ulo, nilalaro ang bawat ugat na tumitibok sa kahabaan nito. Mas lalo kong ibinaon ang bibig ko hanggang sa maramdaman ko ang ulo niya na tumatama sa likod ng lalamunan ko.

“Fuck… ang init ng

bibig

mo,“ ungol niya habang ang bewang niya ay bahagyang gumagalaw. “

Sipsipin

mo pa, baby. Kainin mo lang ’yan na burat ko.

Tangina

, ang galing mo… parang ginawa lang ’yan na

bunganga

mo para sa burat ko.“

Hinimas ko ang kanyang matigas na hita habang patuloy na sumusubo, paminsan-minsan ay nilalaro ko ang kanyang bayag gamit ang dila ko. Ang

tunog

ng basa na

pagsipsip

at ang

mabibigat

niyang

ungol

pumupuno

kwarto

. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang legs tuwing malalim ang pagsubo ko sa kanya.

The contrast. Paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Sa labas, siya ang matigas na

pader

, ang

lalaking

walang

emosyon

, ang

aktor

laging

nasa control. Pero dito, sa

dilim

, ang bawat haplos niya sa

buhok

ko ay may

lambot

, may

pasasalamat

, parang

takot

na baka

mawala

ako.

Hindi nagtagal ay hinila niya ako pataas at itinulak nang dahan-dahan sa kama. Inihiga niya ako nang patihaya. Pagkatapos ay ibinaba niya ang mukha niya sa pagitan ng hita ko.

Napasinghap ako nang malakas nang maramdaman ang mainit na dila niya sa sensitibong butas ko. Dahan-dahan niyang dinilaan ang palibot, basa at mainit, parang sinasamba niya ako. Ang dila niya ay umiikot, sumisipsip, at pagkatapos ay itinulak palabas-masok sa loob ko.

“

Ahh

… Hunter… putangina… ang sarap, fuck…“ ungol ko, ang likod ko ay kumurba sa kama. Ang mga daliri ko ay bumaon sa bedsheet habang ang mukha niya ay nakabaon nang malalim sa pinaka-intimate na parte ko. Nilalaro niya ako nang walang pagmamadali - mabagal na pag

dila

mabilis

pag-ikot , at paminsan-minsan ay kinakagat niya nang mahina ang sensitibong balat bago muling dinilaan.

“Ang

sikip

pa rin ng butas mo, baby,“ bulong niya habang ang daliri niya ay sumunod sa dila, dahan-dahan na pinapasok. “Gusto kong palagi kang

tikman

dito… gusto kong

marinig

kang

magmakaawa

para sa burat ko.“

“Please… Hunter… ngayon na… I need you now,” pagmamakaawa ko, ang boses ko ay nawawala na sa sobrang sarap. “Kailangan na kita…

punuin

mo na ako.“

Dahan-dahan siyang pumatong sa akin. Ang aming mga dibdib ay magkadikit, ramdam ko ang bawat tibok ng puso niya na sumasabay sa bilis ng sa akin. Sa posisyong ito, magkatitigan kami nang matagal. Walang acting. Walang camera. Walang maskara.

Isang malalim at matagal na halikan ang namagitan sa amin habang dahan-dahan niyang itinutulak ang ulo ng burat niya sa butas ko. Inch by inch, mabagal pero puno ng determinasyon, hanggang sa lubusan niya akong mapuno.

“

Ahh

… fuck… ang laki mo, ahhh…“ ungol ko sa bibig niya. “

Ramdam

ko lahat… ang

ugat

… ang init ng burat mo…

punong-puno

ako sa’yo, Hunter.“

“Akin ka lang, Maki,” bulong niya habang nananatiling nakabaon nang malalim. “Akin ka lang talaga. Wala nang

takbo-takbo

. Wala nang

pagpapanggap

. Fuck…“

Nagsimula siyang gumalaw - malalim, mabagal sa una, puno ng emosyon. Ang bawat pagtulak ay parang pangako, ang bawat pag-atras ay halos lubusan bago muling itulak nang malalim. Ang pawis namin ay naghahalo. Ang

tunog

ng basa na

pagkikiskisan

ng aming balat at ang aming

magkahalong

ungol

ang

tanging

naririnig

Hinigpitan ko ang kapit sa kanya. Ipinulupot ko ang aking mga binti sa kanyang matikas na baywang, pagkatapos ay itinaas ko pa nang bahagya para mapunta sa balikat niya. Sa ganitong posisyon, mas malalim ang pasok niya. Parang gusto niyang maabot ang pinakaloob ko.

“

Tangina

… ganyan nga… Ahhh… mas malalim pa,“ ungol ko, ang mga kuko ko ay bumaon sa likod niya. “

Bayuhin

mo ako, Hunter…

angkinin

mo na ’ko nang buo.“

Mas lalo niyang binilisan, pero hindi nawala ang lambot. Raw. High-intensity. Deeply emotional. Ang bawat thrust ay puno ng hilaw na pagnanasa pero may pag-aalaga pa rin. Paminsan-minsan ay hihinto siya nang malalim, paiikutin ang hips niya para maramdaman ko ang bawat pulgada, bago muling bayuhin nang malakas.

“Mahal na mahal kita, Maki” bulong niya sa tenga ko habang patuloy ang malalim na pagbayo. “Matagal na… Sorry kung

natagalan

ko bago

aminin

.“

Ang mga salita niya ang

nagpatigil

sa lahat ng

pagdududa

ko. Sa bawat

pagtulak

, sa bawat

halik

leeg

, sa

dibdib

, sa labi -

ramdam

ko ito. Walang script. Walang acting. Totoo na ito.

Matapos ang mahabang paglalaban ng katawan namin, sabay kaming bumigay. Ang init ng kanyang release ay sumabog nang malalim sa loob ko - mainit, makapal, at parang walang katapusan. Kasabay nito ang sarili kong pagsabog na tumalsik sa tiyan naming dalawa. Nanatili kaming magkayakap nang matagal, hingal

hingal

, basa ng

pawis

, at

magkadikit

pa rin ang katawan.

Ang amoy ng sandalwood ay tila naging selyo ng aming kasunduan.

Eksaktong 3:00 AM nang magpasya akong bumalik sa sarili kong kwarto para hindi makahalata ang staff. Dahan-dahan kaming lumabas ng pinto, tinitingnan ang hallway kung may tao.

“Ingat ka,” bulong ni Hunter, hinawakan niya ang kamay ko nang huling beses, ang thumb niya ay hinaplos ang likod ng kamay ko.

Naglalakad na ako sa dulo ng hallway nang biglang bumukas ang elevator. Lumabas si Mr. Tan, ang head producer ng show. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Nakita niya ang paglabas ni Hunter sa sarili nitong pinto, at ang pananamit ko na halatang galing sa isang gabi ng… hindi lang “rehearsal.”

Tumingin si Mr. Tan sa akin, pagkatapos ay kay Hunter, ang kanyang mga kilay ay nagsalubong sa pagdududa.

Nanatili kaming tatlo sa

katahimikan

madaling

araw, habang ang

sikretong

pilit naming

itinago

ay tila

nakabitin

na sa isang

manipis

sinulid

sa harap ng taong may

hawak

ng aming career.

15: Public Pressure

Ang ingay sa loob ng press conference hall ay nakabibingi. Amoy mamahaling pabango, spray-net, at ang mainit na singaw ng dose-dosenang studio lights na nakatutok sa amin. “The Blood We Share” is a massive hit - isang phenomenon na hindi namin inaasahan. Kahit saan ako lumingon, nakikita ko ang mga poster namin ni Hunter. Ang mga mukha namin ay nakadikit sa bawat billboard sa EDSA, nakatitig sa isa’t isa nang may halong pagnanasa at galit.

Success. Ito ang pangarap ko, ’di ba? Pero bakit pakiramdam ko, mas lalo akong nakakulong ngayon kaysa noong wala pa akong pangalan?

Nakaupo kami sa mahabang mesa sa harap ng mga reporter. Si Hunter, nasa tabi ko, suot ang isang charcoal gray suit na nagmumukhang bakal ang kanyang huge frame. Ang kanyang straight and professional persona ay perpekto - nakangiti nang sapat, sumasagot nang may awtoridad, at paminsan-minsang tumitingin sa akin na parang isang respetadong katrabaho.

“Maki, Hunter! Ang chemistry niyo sa screen ay usap-usapan sa buong bansa. May katotohanan ba ang mga hinala ng fans na baka ‘real life’ na ang romance niyo?” tanong ng isang reporter mula sa isang sikat na showbiz program.

Naramdaman ko ang paninigas ng balikat ni Hunter sa tabi ko. Tumawa ako nang mahina, ang tawa na ilang beses ko nang ni-rehearse sa harap ng salamin.

“Grabe naman po ang tanong na ’yan,” sagot ko, pilit na pinapanatili ang saya sa boses ko. “Magkaibigan lang po talaga kami ni Hunter. Siguro po dahil sobrang galing lang talaga ni Hunter bilang aktor kaya nadadala ang mga viewers.”

Magkaibigan. Ang salitang ’yon ay parang lason sa dila ko. Kagabi lang, ang mga kamay ni Hunter ay nakapulupot sa akin sa dilim. Kagabi lang, narinig ko ang bawat bulong niya na akin lang siya. Pero dito, sa ilalim ng mga flash ng camera, kailangan kong itanggi ang bawat segundo ng katotohanan.

Napansin ko ang pagbaba ng kamay ni Hunter sa ilalim ng mesa. Dahan-dahan, hinanap niya ang kamay ko. Nang magtagpo ang aming mga daliri, hinigpitan niya ang hawak. Secret hand-holding. Ang init ng palad niya ay isang tahimik na protesta sa lahat ng kasinungalingang sinasabi namin. Habang sumasagot siya sa susunod na tanong tungkol sa kanyang “ideal girl,” ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang hinahaplos ang likod ng kamay ko.

The irony. Ang isipan ko ay punong-puno ng pait. Kailangan naming magpanggap na magkaibigan lang kami, habang ang totoo ay mas malalim pa sa pagkakaibigan ang aming ugnayan. At sa kabilang banda, kailangan naming ibenta ang ship namin para sa fans, pero dapat itong manatiling “scripted” at “safe.” We are acting like we are friends when we are lovers, and we are acting like we are lovers for the cameras when it’s actually real. It’s a dizzying cycle of deception.

Tumingin ako kay Hunter habang nagsasalita siya. Ang kanyang panga ay matigas, at ang kanyang mga mata ay hindi tumitingin sa akin. Pero sa ilalim ng mesa, hindi niya binitiwan ang kamay ko. Kahit isang segundo.

“We prioritize our craft,” sabi ni Hunter sa mic, ang boses ay matatag. “Maki is a brilliant partner. Whatever the fans see, it’s a testament to our hard work.”

Hard work. Gusto kong matawa nang malakas. Kung alam lang nila kung gaano “ kadugo ang trabahong ginagawa namin sa likod ng saradong pinto. Ang bawat haplos, bawat halik, bawat pagsuko ng buong buo - lahat ’yon ay kailangang ibaon sa limot sa oras na mag-umpisa ang interbyu.

Matapos ang presscon, pumasok kami sa backstage area. Agad kaming sinalubong ng aming manager na si Tita Beth. Ang mukha niya ay maputla at hawak niya ang kanyang iPad na parang isang bomba.

“Maki, Hunter, we have a problem,” bungad niya. Ang boses niya ay nanginginig sa galit. “May nag-upload ng video sa TikTok. Isang lumang interview ni Maki bago pa mag-start ang production.”

Kinuha ko ang iPad. Ang video ay kuha noong nakaraang taon sa isang late-night talk show. Lasing ako noon, at ang tanong ay tungkol kay Hunter.

“Hunter Alcantara?” sabi ng nakababatang bersyon ko sa video, tumatawa at halatang mayabang. “He’s just a giant piece of wood. Wala siyang emosyon. He’s a straight guy playing roles he doesn’t understand. I’d never work with someone so… plastic.”

Ang mga comment sa baba ay naglalabasan na: “Fake pala ang chemistry nila!”

“Maki hates Hunter!”

“Everything is for show!”

Nanigas ako. Dahan-dahan kong nilingon si Hunter. Nakatingin din siya sa screen, ang kanyang mukha ay biglang naging blangko. Ang init ng kamay niya kanina sa ilalim ng mesa ay tila naglaho na, pinalitan ng isang malamig na distansya.

Ang phone ni Hunter ay biglang tumunog - isang message mula sa kanyang agent: “The PR damage is huge. We need to distance you from Maki immediately.” Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon matapos ang aming gabi ng pagsuko, nakita ko uli ang pader na akala ko ay tuluyan ko nang nagiba.

16: Healing Heat 🔴

Ang amoy ng ulan sa labas ng penthouse ni Hunter ay humahalo sa amoy ng alak at stress sa loob ng kwarto. Ang PR scandal ay parang apoy na mabilis na tumutupok sa lahat ng pinaghirapan namin. Buong araw akong nakatanggap ng hate comments, tawag mula sa management, at paulit-ulit na panonood sa lumang interview ko kung saan sinasabihan ko si Hunter na “plastic” at “overrated.”

Nakasandal ako sa gilid ng kama, ang ulo ko ay nakabaon sa aking mga palad. Ang tanga mo, Maki. Ang tanga-tanga mo. Paano mo nasabi ’yon sa lalaking ngayon ay sentro na ng buong mundo mo?

Naramdaman ko ang paglapit ni Hunter. Ang kanyang malaking pangangatawan ay dahan-dahang lumuhod sa harap ko. Inabot niya ang aking mga kamay at marahan na inalis ang mga ito sa mukha ko para magtagpo ang aming mga mata. Walang galit. Walang panunumbat. Ang nakita ko lang ay ang malambot na tan na balat niya na nagliliwanag sa ilalim ng dim lights at ang pag-intindi na nagpaiyak sa akin.

“Alam mong hindi na ’yon ang totoo ngayon, Maki,” bulong niya, ang boses ay parang haplos sa sugat ko. “Huwag mong hayaang sirain ng nakaraan ang meron tayo dito.”

Hinila niya ako palapit para sa isang mahigpit na yakap. Ang init ng kanyang maskuladong dibdib ay tila gamot sa nanginginig kong katawan. Sa pagkakataong ito, hindi namin kailangan ng drama. Kailangan namin ng solace . Kailangan naming bawiin ang isa’t isa mula sa gulo ng mundo.

Dahan-dahan kaming gumalaw patungo sa gitna ng malaking kama. Ang bawat haplos ay puno ng pakiusap, bawat halik ay pangako ng kapatawaran.

Inihiga niya ako nang padapa, ang buong katawan ko ay nakalapat sa malambot na bedsheet. Sumampa siya sa ibabaw ko, ang kanyang buong bigat ay nararamdaman ko mula balikat hanggang paa. Maximum body contact. Parang binabalot niya ako nang buo. Ramdam ko ang bawat matigas na muscle ng dibdib niya sa likod ko, ang kanyang matitigas na abs, at ang kanyang mainit na burat na nakadikit sa pagitan ng puwit ko.

“Maki… relax lang, ha,” bulong niya sa tenga ko habang dahan-dahan niyang binubuka ang hita ko gamit ang kanyang tuhod. “Gusto kitang maramdaman nang buo tonight.”

Dahan-dahan niyang ipinasok ang ulo ng burat niya sa butas ko. Napahigpit ang kapit ko sa unan nang maramdaman ang pagluwang ng loob ko para sa kanya. Inch by inch, mabagal, mainit, at puno ng pag-aalaga hanggang sa lubusan niya akong mapuno.

“Ahh… Hunter… ang laki ng burat mo… Ahhh,” ungol ko, ang boses ko ay lumalabas na parang nahihirapan pero sobrang nasasarapan. “I feel everything…

Busog

busog

ako sa burat mo.“

“

Tangina

… ang

sikip

mo, baby…“ ungol niya habang nananatiling nakabaon nang malalim. “Parang ayaw mong

pakawalan

ang burat ko. Ang init mo sa loob…

ahh

… ang sarap, baby.“

Nagsimula siyang gumalaw. Mabagal at senswal. Bawat pagtulak ay malalim, parang sinasadyang maramdaman ko ang bawat ugat ng burat niya. Ang bigat niya sa likod ko ay sobrang comforting - parang sinasabi niyang nandito siya, hindi siya aalis, at aalagaan niya ako kahit anong mangyari sa labas.

Ang mundo ko… paano ba ito naging gan’to? Noon, ang career ko ang priority. Ang fame. Ang awards. Pero ngayon, ang buong axis ng buhay ko ay umiikot na lang sa presensya ni Hunter. Sa init ng katawan niya, sa boses niya, sa paraan niya ng paghawak sa akin na parang ako ang pinakamahalagang bagay sa mundo niya.

Matagal kaming nagtagal sa ganoong posisyon. Ang ritmo ay mabagal, puno ng pawis na naghahalo sa aming balat. Ang tunog ng basa na pagkikiskisan ng aming katawan ay humahalo sa malakas na ulan sa labas.

Iniba niya ang kanyang posisyon. Nanatili akong nakadapa pero inilagay niya ang isang makapal na unan sa ilalim ng aking balakang para i-elevate ako. Sa ganitong anggulo, mas malalim ang pasok niya.

“Fuck… Hunter! Ahhh!” sigaw ko nang maramdaman siyang tuluyang bumaon nang malalim sa loob ko. “Ang

lalim

… ang sarap nito… Kantutin mo lang ako nang gan’to.“

Mas mapilit na ang galaw niya ngayon. Mas malakas ang tunog ng balat laban sa balat. Hawak niya ang aking baywang gamit ang dalawang malalaking kamay habang patuloy na binabayo ako mula likod. Paminsan-minsan ay hihinto siya nang malalim, paiikutin ang hips niya para maramdaman ko ang pagpulsate ng burat niya sa loob ko.

“Gusto mo ba ’to, Maki?” bulong niya, ang boses ay mababa at puno ng pagnanasa. “Gusto mo ba na ganito kita kantutin? Sobrang lalim at matagal, ha? Para maalala mo ’tong laki ng burat ko dyan sa butas mo.”

“Oo… angkinin mo ako ng buo,” ungol ko, ang mukha ko ay nakabaon sa unan. “Claim me, Hunter… punuin mo ako hanggang mawala lahat ng sakit.”

Humarap kami nang bahagya. Nakahiga kami nang patagilid, siya sa likod ko, ang kanyang higanteng katawan ay nakayakap sa akin na parang isang mainit na kuta. Ang posisyong ito ay mas relaxed pero mas intimate. Ramdam ko ang bawat tibok ng puso niya sa likod ko, ang kanyang malalaking kamay na humahaplos sa aking dibdib, pinipisil ang utong ko, habang ang isa ay nakahawak sa titi ko at dahan-dahan na hinihimas-himas.

Dahan-dahan pa rin ang galaw niya mula likod, malalim na malalim ang bawat pagbayo. Ang labi niya ay nakadikit sa batok ko, nag-iiwan ng basa na halik at mahinang kagat.

“I love you,” bulong niya sa tenga ko habang patuloy ang mabagal na pagbayo. “

Mah

al kita ng sobra, Maki. Huwag kang matakot. Nandito lang ako. Palagi. Ahhh…“

Ang mga salitang ’yon ang nagpatunaw sa lahat ng takot at guilt sa dibdib ko. Ang pawis namin ay naghahalo. Ang amoy ng sandalwood at sex ay bumabalot sa amin. Ang ritmo ay mabagal, senswal, at puno ng emosyon - parang bawat galaw niya ay nagbubura sa lahat ng masasakit na salita na narinig namin sa labas.

Raw. Emotional. Reclaiming.

Hindi ito tungkol sa power o dominance. Ito ay tungkol sa dalawang taong natatakot mawala ang isa’t isa dahil sa ingay ng mundo. Ang bawat ungol, bawat pagpisil ng kamay, bawat halik sa balikat - lahat ay sinasabing “atin ’to.”

Matapos ang mahabang paglalaban ng katawan namin, sabay kaming bumigay. Ang init ng kanyang release ay sumabog nang malalim sa loob ko - parang walang katapusan. Kasabay nito ang sarili kong pagsabog na tumalsik sa bedsheet. Nanatili kaming magkayakap nang ganon, hingal na hingal, pawisan, at magkadikit pa rin ang katawan.

Ang katahimikan ay hindi na mabigat; ito ay payapa.

Inihilig ni Hunter ang kanyang ulo sa tabi ng sa akin, ang kanyang hininga ay mainit sa aking tenga.

“Maki,” tawag niya, ang boses ay seryoso at walang pag-aalinlangan.

“Mmm?” sagot ko, nakapikit at dinadama ang huling release ng katawan ko.

Dahan-dahan niyang iniharap ang mukha ko sa kanya. Ang mga mata niya ay diretso at matapang.

“After the final episode airs… after lahat ng gulo na ’to… let’s stop hiding. I want to go public. I want them to know you’re mine.”

Nanigas ako. Ang straight at professional persona ni Hunter Alcantara ay handa na niyang itapon para sa akin. Pero sa tindi ng PR nightmare namin ngayon, handa na ba talaga ang mundo para sa’min?

17: Blurred Lines

Ang huling araw ng taping ay amoy tuyong damo, usok ng generator, at ang nakakalunod na bigat ng pamamaalam. Narito kami sa isang abandonadong runway sa labas ng Maynila para sa finale scene. Ang script ay simple pero mapanakit: kailangang iwan ni Dominic si Leo para sa ikabubuti ng pamilya. Isang sakripisyo na walang kasiguraduhan kung magkakasama pa silang muli.

Ironic, isn’t it? Habang pinaplano ni Hunter na “mag-go public” sa totoong buhay, ang mga karakter namin ay tinatapos ang kwento sa isang masakit na paghihiwalay.

Nakatayo ako sa gitna ng semento, ang hangin ay malakas na humahampas sa aking manipis na jacket. Ramdam ko ang panginginig ng aking mga daliri — hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa takot. Takot na baka ang pagtatapos ng seryeng ito ay ang simula rin ng pagtatapos ng kung anong meron kami. Ang PR nightmare, ang pressure ng management, at ang higanteng lalaking naglalakad ngayon palapit sa akin — lahat ’yon ay naghahalo-halo sa isip ko.

“Maki, Hunter, standby. This is the final sequence. I want raw emotions. I want the audience to feel the soul of Leo and Dominic breaking,” sigaw ni Direk Joey mula sa malayo.

Huminga ako nang malalim, nalalasahan ang alikabok at ang pait ng kape sa lalamunan ko. Tumingin ako kay Hunter. Suot niya ang itim na leather jacket na nagpapatikas lalo sa kanyang maskuladong build. Ang kanyang panga ay matigas, at ang kanyang mga mata ay madilim — isang repleksyon ng gulo sa loob namin.

“Action!”

“Aalis ka na naman?” simula ko, ang boses ko ay nanginginig nang totoo. Hindi na ito kailangang hugutin sa kung saan. Ang sakit na nararamdaman ko ngayon ay galing sa bawat gabing natatakot akong mawala siya. “Lagi mo na lang akong

iniiwan

, Dominic. Lagi mo na lang pinipili ang lahat maliban sa akin.“

Lumapit siya sa akin. Ang bawat hakbang niya ay parang dambuhalang bigat na dumadagan sa dibdib ko. Inabot niya ang mukha ko, ang kanyang malalaking kamay ay mainit at magaspang sa aking mga pisngi.

“Hindi ito

tungkol

pagpili

sa iba, Leo,“ sagot niya, ang boses ay malalim at puno ng emosyon. “Ginagawa ko ’to para protektahan ka. Dahil kung mananatili ako… masisira ka lang kasama ko.”

Is he still Dominic? O si Hunter na ang nagsasalita? Ang mga linya ay naging malabo. Ang script ay naging salamin ng aming realidad. Ang takot niya na masira ang career ko dahil sa kanya, ang takot ko na iwan niya ako para sa kanyang sariling kaligtasan — lahat ’yon ay sumabog sa sandaling iyon.

Hinila niya ako palapit. Isang devastatingly real kiss ang nangyari sa harap ng tatlong camera, drone, at buong production staff. Hindi ito ang aesthetic na halik para sa TV. Ito ay puno ng desperasyon, ng pait, at ng isang uri ng pagkapit na tila ito na ang huling pagkakataon na magsasama kami. Ang kanyang mga labi ay mapilit, ang kanyang hininga ay humahalo sa akin, at ang init ng kanyang katawan ay tila gustong tumagos sa suot kong damit.

The rivalry is dead. Iyon ang tanging internal monologue na natitira sa akin. Wala na yung inis, wala na yung kumpetisyon. Ang tanging natira ay ang nakakatakot na lalim ng pag-ibig ko sa kanya. Ang lalaking ito, na dati ay kinamumuhian ko, ay siya na ngayong dahilan kung bakit ako natatakot huminga. Paano ako babalik sa pagiging “Maki” lang pagkatapos nito? Paano ko kakayanin ang mundong wala ang vetiver niyang amoy sa bawat paggising ko?

Naramdaman ko ang pagtulo ng luha ko, hindi dahil sinabi ng script, kundi dahil sa tindi ng sakit na nararamdaman ko sa bawat segundo ng halik na ’yon. Isang halik na parang huling hininga ng dalawang taong nalulunod.

Nanatili kaming magkadikit ang noo matapos ang halik, parehong humihingal, parehong nanginginig. Ang katahimikan sa set ay nakakabingi. Kahit ang mga crew ay tila hindi makagalaw.

“Cut!” mahinang sigaw ni Direk Joey.

Dahan-dahan kaming bumitiw, pero ang mga kamay ni Hunter ay nanatiling nakahawak nang mahigpit sa aking braso, tila ayaw din niyang bumalik sa realidad. Ang propesyonal na persona niya ay tuluyan nang gumuho sa harap ng lahat. Nakita ng bawat taong naroon ang katotohanan sa mga mata niya.

Lumapit si Direk sa amin, hawak ang kanyang monitor. Ang mukha niya ay seryoso, halos hindi makapaniwala sa nakita niya.

“That was… heavy. Sobrang bigat,” sabi ni Direk, tinitingnan kami nang may halong paghanga at pag-aalala. “But I need one more take, guys.”

Napakunot ang noo ko, pilit na pinupunasan ang mga luha ko. “Bakit po, Direk? Hindi ba maganda?”

Tumingin si Direk kay Hunter, pagkatapos ay sa akin, at bumuntong-hininga. “It was beautiful, yes. But the chemistry… it felt too real. Hindi na ’to sina Leo at Dominic. It looked like the two of you were saying goodbye for real. Let’s do it again, and this time, try to remember that it’s just a show.”

Nanigas ako. Tumingin ako kay Hunter, at nakita ko sa kanyang mga mata ang parehong takot na nararamdaman ko. Paano namin gagawing “acting” ang isang bagay na tuluyan nang sumakop sa aming buong pagkatao?

18: Final Curtain

Ang amoy ng mamahaling champagne, usok ng vape, at ang malapot na halimuyak ng mga bulaklak sa banquet hall ay tila sumasakal sa akin. Gabi na ng Wrap Party. Tapos na ang lahat. Wala nang “Action,” wala nang “Cut,” at wala na ring scripts na magdidikta kung kailan ko pwedeng hawakan ang lalaking nasa kabilang dulo ng bar.

Ang buong cast at crew ay nagkakatuwaan. Ang ingay ng tawanan at ang malakas na tugtog ng upbeat music ay dapat sana’y nagpapasaya sa akin, pero ang bigat sa dibdib ko ay parang isang angkla na humihila sa akin pababa. What comes after the cameras stop? Iyan ang tanong na paulit-ulit na bumubulong sa isip ko habang pinapanood ko ang mga tao na nagse-celebrate sa tagumpay ng “The Blood We Share.”

Si Hunter ay napapaligiran ng mga producers at ilang big-time sponsors. Kahit sa gitna ng maraming tao, ang kanyang malaking bulto ay parang isang parola. Suot niya ang isang itim na silk shirt na bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones, sapat lang para makita ang pamilyar na tan ng kanyang balat na dinalhan ko ng maraming marka nitong mga nakaraang linggo.

Rivals. Doon kami nagsimula. Dalawang aktor na nagpapagalingan, nag-aagawan sa spotlight, at nagbabato ng pait sa bawat interview. Stepbrothers. Doon kami dinala ng script — isang taboo na ugnayan na naging tulay para sa aming mga lihim. At ngayon? Lovers. Isang salitang hanggang ngayon ay nakakatakot pa ring bigkasin nang malakas, pero nararamdaman ko sa bawat tibok ng puso ko.

Biglang lumapit ang pamilyar na anino. Hindi na siya nag-atubili. Sa harap ng lahat, hinawakan niya ang baywang ko at hinila ako patungo sa dance floor.

“Masyado

namang

malalim ang

iniisip

mo, Maki,“ bulong niya, ang boses ay nanginginig sa ilalim ng malakas na bass ng tugtog.

Hindi ako nakasagot. Isinandal ko na lang ang ulo ko sa kanyang dibdib habang nagsimula kaming gumalaw sa gitna ng siksikang room. Intimate dancing. Wala kaming pakialam sa mga matang nakatingin. Sa pagkakataong ito, hindi na kami nagtatago. Ang kanyang mga kamay ay nakapulupot nang mahigpit sa akin, tila binabakuran ako mula sa lahat ng gulo sa labas. Ramdam ko ang init ng kanyang balat, ang bango ng vetiver na naging paborito kong amoy sa buong mundo.

Sinasayaw ko ba ang huling kabanata? O ang simula ng

panibagong

yugto

? Ang isipan ko ay punong-puno ng pangamba. Sa industriyang ito, ang forever ay madalas hanggang finale episode lang. Pero habang nararamdaman ko ang paghinga niya sa aking buhok, gusto kong maniwala na kami ang exception. Na ang pag-ibig na ito ay hindi matatapos sa oras na patayin ang mga spot lights.

Hinawakan ko ang kanyang batok, ang aking mga daliri ay bumaon sa kanyang makapal na buhok. Ipinikit ko ang aking mga mata, hinahayaan ang sarili kong malunod sa kanyang presensya. Sa loob ng limang minuto, nawala ang mga camera, nawala ang PR scandal, at nawala ang takot. Kaming dalawa lang ang naroon — dalawang kaluluwang nahanap ang isa’t isa sa gitna ng pagpapanggap.

“Hunter…” bulong ko, halos hindi marinig sa ingay.

“Alam ko,” sagot niya, hinigpitan pa lalo ang yakap sa akin. “Alam ko, Maki.” Tila alam na agad ang gusto kong iparating.

Matapos ang ilang kanta, dahan-dahan niya akong binitiwan pero hindi niya iniwan ang kamay ko. Hinila niya ako palabas ng hall, palayo sa mga flash ng camera at sa mga taong gustong kumuha ng huling piraso sa amin. Naglakad kami patungo sa parking lot, kung saan ang malamig na hangin ng gabi ay sumalubong sa amin.

Huminto kami sa tapat ng kanyang itim na SUV. Humarap siya sa akin, ang mga mata niya ay nagliliwanag sa ilalim ng streetlights. Wala nang professional mask. Wala nang script.

Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, ang kanyang hininga ay mainit sa aking pisngi habang dahan-dahan niyang binubuksan ang pinto ng kotse.

“Let’s go home,” bulong ni Hunter.

Home. Isang salitang hindi ko akalaing mahahanap ko sa loob ng isang hotel room o sa likod ng isang film set.

19: Unmasked Dawn 🔴

Ang sikat ng araw sa bintana ng penthouse ni Hunter ay hindi na hudyat ng call time o pagmamadali sa makeup. Ito ay isang mahaba, tamad, at infinite na umaga. Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang buwan, wala kaming set na pupuntahan. Walang director na sisigaw ng “Action,” walang script na kailangang kabisaduhin. May kakaibang katahimikan sa paligid - isang uri ng kapayapaan na ngayon ko lang naramdaman mula nang magsimula ang gulo ng “The Blood We Share.”

Nakatitig ako sa kanya habang nakasandal kami sa malalambot na unan. Ang katawan niya ay tila mas relaxed ngayon, ang maskuladong dibdib niya ay dahan-dahang bumubuhat-baba sa bawat mahinang paghinga.

He’s mine. Iyon ang tanging iniisip ko. Wala nang facade. Wala nang pag-aalinlangan. Sa mga mata niya, nakikita ko ang isang lalaking hindi na natatakot aminin kung sino siya at kung sino ang mahal niya. Ako. Akin na siya nang buo.

Nagsimula ang lahat nang dahan-dahan. Nakaupo kami nang magkaharap sa gitna ng kama. Mutual Masturbation. Pareho kaming hubad, walang takip. Pinagmamasdan namin ang isa’t isa habang hinahaplos ang sariling katawan.

Hawak ko ang sarili kong titi, dahan-dahang hinimas pataas-baba habang nakatitig sa kanya. Ginawa niya rin ang pareho. Ang mata niya ay nakatitig sa kamay ko, sa paraan ng pagpisil ko sa ulo ng titi ko, sa bawat galaw.

“

Tangina

, Maki… ang ganda mo kapag gan’to,“ bulong niya, ang boses ay mababa at puno ng pagnanasa. “Bilisan mo pa. Gusto kong makita kung paano mo

paligayahin

ang sarili mo.“

Sinunod ko siya. Hinimas ko nang mas mabilis ang titi ko habang pinagmamasdan ang malaking kamay niya na nagtataas-baba rin sa kanyang makapal na pagkalalaki. Ang precum niya ay tumutulo na sa ulo, kumikinang sa sikat ng araw. Ang visual connection na ’to ay mas matindi pa sa kahit anong eksenang isinulat para sa amin. Sobrang vulnerable, sobrang intimate.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Ginamit ko ang isang kamay ko para hawakan ang base ng burat niya, mahigpit na pinisil, habang ang bibig ko ay tumutok sa ulo nito. Sinipsip ko ang ulo nang malalim, ang dila ko ay umikot sa palibot nito, nilalasahan ang maalat na precum na patuloy na lumalabas.

“Fuck… ahhh… ang sarap ng

bibig

mo, baby…“ ungol niya, ang isang kamay niya ay bumaon sa buhok ko. “Sipsipin mo pa ’yung ulo… oo, gan’yan… tangina, Maki, ang galing mo. Parang

adik

ka na sa burat ko, ha.“

Nilalaro ko rin ang kanyang bayag gamit ang dila habang patuloy na hinahimas ang kanyang kahabaan. Ang bango niya - sandalwood na hinaluan ng amoy ng bagong gising at init ng katawan - ay nakakalasing.

Iniharap niya ako bigla at itinulak nang bahagya para maabot ang puwit ko . Inihiga niya ako nang patihaya at itinaas ang mga binti ko. Walang babala, ibinaon niya ang mukha niya sa pagitan ng hita ko. Ang init ng dila niya ay dumulas sa butas ko, mabagal na umiikot, sumisipsip, at pagkatapos ay itinulak palabas-masok.

“Ahh… Hunter… putangina mo…” ungol ko nang malakas, ang likod ko ay kumurba sa kama. “Ang init ng

dila

mo… ahhh… sige pa… kainin mo lang ako.“

Sabay niyang ginawa ang paglaro sa dibdib ko . Gamit ang dalawang kamay, pinisil at pinilipit niya ang mga utong ko, pagkatapos ay ibinaba ang bibig niya para sipsipin at kagatin nang mahina. Ang sensasyon ay sobrang labis - ang basa at mainit na dila sa butas ko, ang pagsipsip sa utong ko, at ang lamig ng aircon sa balat ko. Parang sasabog na ang buong katawan ko sa sobrang sarap.

Domesticity, bulong ng isip ko. Hindi na ito

tungkol

sa bawal na pag-ibig nina Leo at Dominic. Ito ay tungkol sa amin. Ang bawat haplos niya ay pag-aalaga, pagmamahal, at pag-angkin na walang takot.

Tumayo kami mula sa kama, ang mga binti ko ay nanginginig pa. Isinandal niya ako sa malaking glass window na overlooking sa buong siyudad. Face-to-face. Ang lamig ng salamin sa likod ko ay nakakapagpintig ng balat, pero ang init ng katawan niya sa harap ko ay sobrang overwhelming.

Itinaas niya ang isang binti ko at ipinasok ang burat niya sa loob ko nang nakatayo. Malalim ang pasok. Mahigpit akong kumapit sa balikat niya para sa balanse habang binabayo niya ako nang mabagal pero malalim.

“Ramdam mo ba ’ko, baby?” ungol niya sa tenga ko habang patuloy ang malalim na pagbayo. “Puno na naman ang loob mo ng burat ko. Ang

sikip

pa rin

nitong

butas mo…

ahh

… ang sarap.“

“Oo… puno na ako… ahhh… Punuin mo lang ako,” ungol ko pabalik, ang hininga ko ay nagiging singaw sa salamin. “

Bayuhin

mo lang ako nang gan’to… angkinin mo ’ko dito sa harap ng buong mundo.“

Huli, bago kami tuluyang mapagod, ginamit namin ang matibay na armchair sa gilid ng kwarto. Naupo ako sa edge ng upuan, ang puwit ko ay nasa dulo. Itinaas niya ang parehong binti ko at inilagay sa kanyang malalakas na balikat. Sa ganitong posisyon, sobrang bukas ako sa kanya, at sobrang lalim ng pasok.

Dahan-dahan muna siyang pumasok, pagkatapos ay binilisan. Malakas na tunog ng balat laban sa balat ang pumuno sa kwarto. Ang burat niya ay parang bumubomba sa prostate ko sa bawat bayo.

“Maki… hinding-hindi kita bibitawan,” bulong niya habang patuloy ang malalim at mabilis na pagbayo. “Akin ka na. Akin ka lang talaga. Mahal na mahal kita. Ahhh…”

“

Iputok

mo sa loob ko, Hunter…

punuin

mo na ’ko, please…“ pagmamakaawa ko, ang mga daliri ko ay bumaon sa braso niya.

Sabay ulit kaming bumigay. Ang init ng kanyang release ay sumabog nang malalim sa loob ko . Kasabay nito ang sarili kong pagsabog na tumalsik sa tiyan ko at sa kanyang abs. Hingal na hingal, pawisan, at nanghihina , binuhat niya ako pabalik sa kama.

Magkayakap kaming bumalik sa ilalim ng puting kumot. Ang katahimikan ay puno ng pangako. Ang rivalry namin ay isang malayong alaala na lang. Wala na akong takot. Alam kong hindi na siya confused sa kanyang sexuality. Siya ngayon ay ganap ng akin.

Eksaktong 11:00 AM nang mabasag ang katahimikan ng isang pagtawag sa phone ni Hunter. Nakita ko ang pangalan sa screen: Agent Sarah.

Nagkatinginan kami. Dahan-dahan niyang sinagot at inilagay sa speaker.

“Hunter? Maki? Nandiyan ba kayo pareho?” boses ni Sarah, halatang excited. “I just got off the phone with the network executives. The finale ratings are historic! The international demand is insane!”

Huminto siya saglit bago ibinigay ang malaking balita.

“They’re not letting ‘The Blood We Share’ end, guys. They’ve officially offered us a Season 2. And the twist? They want to double the intimate scenes dahil ’yon daw ang hinahanap ng fans.”

Napatingin ako kay Hunter. Ang Season 1 ay halos sumira sa aming dalawa bago kami nabuo. Handa na ba kaming bumalik sa harap ng camera, sa

ilalim

ng script nina Leo at Dominic, gayong nahanap na namin ang aming sariling katotohanan?

20: Living Narrative 🔴

Ang tunog ng ulan sa labas ng penthouse ay tila isang palakpak mula sa langit. Matapos ang tawag ni Agent Sarah, isang mahabang katahimikan ang namayani sa amin ni Hunter. Season 2. Mas maraming “i ntimate” scenes. Mas maraming mata na

nakatitig

. Pero sa pagkakataong ito, habang nakatingin ako sa maskuladong lalaki na katabi ko sa kama, wala na akong nararamdamang takot. Ang dating kaba na baka acting lang ang lahat ay napalitan na ng isang matibay na pundasyon.

Tatanggapin namin ang hamon. Pero sa pagkakataong ito, gagawin namin ito hindi bilang magkaribal, kundi bilang isang mag-partner.

“Ready ka na ba sa

panibagong

gulo

?“ tanong ni Hunter, ang malalim na boses niya ay puno ng panunukso habang dahan-dahan niyang hinahaplos ang aking baywang.

“Basta ikaw ang kasama ko, kahit ilang season pa ’yan,” sagot ko, isang tunay at malalim na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

At doon, nagsimula ang aming sariling selebrasyon - isang masidhing pasasalamat sa tadhana na nagdugtong sa aming mga landas.

Humiga kami nang patagilid, magkaharap ang aming mga mukha, habang ang aming mga binti ay magkakrus na parang gunting. Ang posisyon naming ito ay sobrang intimate. Ang burat niya ay nakadikit at nakasuksok sa pagitan ng hita ko, ang katawan niya ay direktang kumukuskos sa aking titi habang kami ay magkadikit mula dibdib hanggang tuhod.

Dahan-dahan kaming gumiling. Bawat galaw ay mabagal, senswal, at puno ng friction. Ramdam ko ang init at tigas ng burat niya na dumudulas laban sa akin, ang precum niya na nagiging lubricant para sa aming magkahalong pagkikiskisan.

“

Tangina

, Maki… ang sarap ng ganito,“ ungol niya, ang mga mata niya ay nakatitig diretso sa akin. “Kitang-kita ko ang mukha mo… ang bawat

ungol

mo… ang

ekspresyon

mo… ang sarap mong

panoorin

.“

Hinawakan ko ang kanyang mukha at hinalikan siya nang malalim habang patuloy ang aming mabagal na paggiling. Ang titi ko ay nakadikit sa kanyang tiyan, nagpupulsate sa bawat pagkiskis. Ang amoy ng sandalwood at pawis ay bumabalot sa amin. Sobrang lapit namin - parang walang espasyo sa pagitan ng aming mga kaluluwa.

The best scenes… ang aking isipan ay dahan-dahan na

naglalakbay

. …were the ones we didn’t have to write. Ang mga bulong sa dilim, ang mga nakaw na yakap sa trailer, ang bawat haplos na hindi kasama sa script - iyon ang mga tunay na highlight ng buhay ko. Hindi ang script ang

nagbigay

sa amin ng chemistry. Ang chemistry namin ang

nagbigay

ng buhay sa script.

Umupo ako sa ibabaw niya, ang mga tuhod ko ay nasa magkabilang side ng kanyang baywang. Ang aking mga kamay ay nakatukod sa kanyang matigas na dibdib. Sa posisyong ito, ako ang may kontrol. Dahan-dahan kong ibinaon ang sarili ko sa burat niya hanggang sa lubusan siyang nakapasok.

“

Ahh

… fuck, Hunter… ang

lalim

…

sagad

… Ahhh,“ ungol ko, ang ulo ko ay napa-atras. “Pupunuin mo ba ulit ako?

Ipuputok

mo ba ulit sa loob ko ang

tamod

mo?“

Hawak niya ang aking balakang gamit ang malalaking kamay niya, gabay na gabay ako habang ako ay nag-uumpisa na umangat at bumaba. Una ay mabagal, sinadya kong namnamin ang bawat pulgada ng burat niya sa loob ko. Pagkatapos ay binilisan ko, umiikot ang bewang ko sa bawat pagbaba para maramdaman niya ang sikip ko sa palibot niya.

“Shit, Maki…

tangina

ka… ang galing mong

sumakay

,“ ungol niya, ang panga niya ay nanigas. “Ang

sikip

mo…

Bilisan

mo pa, baby.

Gamitin

mo ’ko.

ayong

sayo lang ’tong burat ko.“

Mas lalo kong binilisan, ang

tunog

ng basa na

pagtama

balakang

ko laban sa kanyang b

ewang ay pumuno sa kwarto. Ang pawis ay tumutulo sa dibdib niya. Pinisil niya ang aking titi habang ako ay sumasakay sa kanya, hinahimas ito nang sabay sa ritmo ko.

Inayos niya ang pwesto ko. Lumuhod ako nang mababa sa kama, ang dibdib ko ay nakadikit sa mattress, ang puwit ko ay nakaangat. Siya naman ay lumuhod sa likod ko. Sa ganitong anggulo, sobrang bukas ako sa kanya.

Dahan-dahan muna niyang ipinasok ulit ang burat niya, pero pagkatapos ay binayo na niya ako nang malalim at matatag. Ang bawat thrust ay malakas at malalim, ang ulo ng burat niya ay paulit-ulit na tumatama sa prostate ko.

“Shit. Shit… Putangina… Hunter!” sigaw ko sa unan. “Ang sarap… ahhh… ahhh…

bayuhin

mo pa ’ko…

bilisan

mo pa!“

“Gusto mo ba nang ganito?” ungol niya habang hawak ang aking baywang at patuloy na binabayo. “Gusto mo ba na ganito kita kunin? Parang aso? Sabihin mo, Maki. Sabihin mo kung ga’no mo

gustong

kantutin ’yang butas mo.“

“

Bayuhin

mo lang ako ng

bayuhin

… angkinin mo ’ko…

punuin

mo na ’ko!“ ungol ko nang walang hiya.

Huli, bago kami tuluyang malunod sa huling release, inihiga niya ako nang dahan-dahan. Ang kanyang malaking bulto ay bumalot sa akin na parang isang mainit na kuta. Magkatitigan kami habang dahan-dahan niyang ipinasok ulit ang burat niya sa loob ko. Ang posisyong ito ay sobrang intimate - puno ng halik, puno ng emosyon.

Isang mahaba at malalim na halikan ang namagitan sa amin habang siya ay nag-uumpisa na gumalaw. Bawat thrust ay puno ng pangako. Bawat ungol niya ay pag-amin.

“Mahal na mahal kita, Maki,” bulong niya sa pagitan ng mga halik. “

Hinding-hindi

na kita

bibitawan

. Akin ka na talaga.“

“Sayo lang ako, Hunter…” sagot ko, ang mga binti ko ay nakapulupot sa bewang niya. “Sa bawat season… sa bawat

eksena

… sa

totoong

buhay… I’m yours.“

Raw. Passionate. Eternal.

Ang bawat pagtulak niya ay mas malalim, mas mabilis, hanggang sa pareho kaming nanginginig. Sabay kaming bumigay. Ang init ng kanyang release ay sumabog nang malalim sa loob ko - mainit,

makapal

, at parang walang

katapusan

. Kasabay nito ang sarili kong pagsabog na tumalsik sa tiyan naming dalawa. Nanatili kaming magkayakap, hingal na hingal, pawisan, at magkadikit pa rin ang katawan.

Matapos ang aming huling pagsabog, nanatili kaming magkayakap, ang aming mga puso ay tumitibok nang mabilis at sabay. Ang eternal script namin ay hindi

matatapos

sa season na ito; ito ay

magpapatuloy

hangga’t

may hangin pa kaming

nilalanghap

Makalipas ang ilang linggo, dumating ang unang araw ng taping para sa Season 2. Ang set ay puno uli ng crew, reporters, at fans na naghihintay sa labas. Amoy kape, spray-net, at kaba ang paligid.

Nakita ko si Hunter sa may entrance, suot ang kanyang bagong costume - isang dark navy suit na nagpapatikas lalo sa kanya. Tumingin siya sa akin, at sa pagkakataong ito, hindi niya inalis ang tingin. Wala nang pagtatago.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, at sa harap ng lahat ng cameras, sa harap ni Direk Joey, at sa harap ng buong mundo, inabot niya ang kamay ko. Nagsiklop ang aming mga daliri, sabay kaming naglakad patungo sa gitna ng set, hand-in-hand, sa wakas ay hinahayaan ang mundo na makita ang katotohanang matagal na naming isinulat sa aming mga puso.

“Rolling! Action!” sigaw ni Direk, habang kami ay nakatitig sa mata ng bawat isa - puno ng emosyon at pagmamahal.

THE END.

Share this story:

The "Script-Slipping" Rivals [R18] [COMPLETED]

The Script-Slipping Rivals

1: Bitter Script

2: Cold Presence

3: Fragile Peace

4: Stolen Glances

5: Forced Proximity

6: Scripted Touch

7: Hidden Cracks

8: Private Rehearsal

9: Thigh Friction 🔴

10: Bedside Submission 🔴

11: Shared Rhythm 🔴

12: Silent Jealousy

13: Fragile Hearts

14: Total Surrender 🔴

15: Public Pressure

16: Healing Heat 🔴

17: Blurred Lines

18: Final Curtain

19: Unmasked Dawn 🔴

20: Living Narrative 🔴

Table of Contents

The "Script-Slipping" Rivals [R18] [COMPLETED]

Install WattHub

Dismiss install banner?

Notifications