Chapter 1

Punong-bantay. Alpha. Leader of the Pack. Yan ang mga pangalan nakakabit kay Sebastian Kenneally o mas kilala sa tawag na Ash.

Siya ang pinakabatang Taong-Lobo na naging pinuno nila pagkatapos mamatay ang kanyang ama mula sa isang karumaldumal na trahedya na naganap sa kanilang buhay.

Typikal at pangkaraniwan sa lahat ng magkakapatid, ang bunso ang pinaka-paborito ng mga magulang. Lahat ng atensyon at pagmamahal ay nasa sa kanila. Lahat ng mga luho at gusto ay ibinibigay.

Pero ibahin ninyo si Ash dahil bilang bunso sa dalawang magkakapatid, hindi siya nakakaranas ng ganitong uri ng pagtrato at pagmamahal mula sa kanilang magulang dahil lahat ng atensyon nila ay ibinibigay sa panganay na anak na si Scar.

Hindi niya nga maiintindihan kung bakit ganyan ka-lala ang pag-aalaga nila kay Scar. Minsan sumagi sa kanyang isip na kung totoong anak nga ba siya o hindi? Para kasing hindi siya kabilang sa pamilya dahil balewala siya sa kanyang mga magulang at parang hangin lang ito sa kanilang paningin.

Pero minsan, pinapalubag niya lang ang kanyang loob sa paraan ng pag-iisip niya n baka siguro ganyan lang sila dahil magkapareho ng pangalan ang kanyang ama at ang kanyang kuya. Doon na lang siya napatawa dahil sa sobrang babaw ng kanyang rason.

Pero kahit iba ang pakikitungo at hindi siya masyadong pinapakitaan ng pagmamahal ng kanilang magulang. Merong bukod-tanging nagmamahal sa kanya sa pamilya, iyon ay walang iba kundi si Scar, ang kanyang kapatid.

Sa dalawang taon na agwat ng dalawa, sobrang lapit nila sa isa’t-isa. Bawat sikreto, heartbreak at sama ng loob nila at alam nilang dalawa. Para silang matalik na kaibigan dahil hindi sila nag-iiwanan kapag may problema ang isa sa kanila.

Natigil lang ang pagiging malapit nila nung tumungtong na si Ash sa Grade 8, magla-labing-apat na taong gulang na siya.

Bigla na lang lumayo ang loob ni Ash sa kapatid dahil iba na ang kanyang prioridad at at iba na ang kanyang iniisip. At baka hindi na masyado pinapansin ang kanyang kuya dahil iba na ang kanyang gusto. Yung tipong hindi na siya nakakarelate sa mga kuwento ni Scar tungkol sa mga naging jowa niya at nao-awkward siya kapag nagkukuwento ito sa mga karanasan nito sa sex.

Marahil ang rason kung bakit hindi niya masyadong iniisip iyon dahil iba ang hinahanap niyang pagmamahal. Ang pagmamahal na tanging magmumula sa kanyang mga magulang, lalung-lalo na sa kanyang ama, na hindi niya nararanasan.

Pero isang araw nag-iba ang lahat. Nag-iba ng isang iglap ang pagtingin niya sa mundo at bigla na lang nawala ang sama ng loob niya sa mga magulang nung nakilala niya si Lucien.

Si Lucien ang nagbigay sa kanya ng rason para mabuhay, siya ang bumigay ng kahulugan kung gaano kasaya ang buhay, siya ang nagbigay ng ngiti at saya sa mga labi ni Ash na hindi makumpara sa mga napagdaanan niya nung bata siya.

Si Lucien Villalobos ay nasa Grade 11 na at nag-aaral din sa Braxton Integrated School, 17 na taong gulang. Isang maputi at gwapong bata, mahaba at medyo kulot ang kanyang buhok. 5’9“ ang kanyang tangkad, mas mataas sa 5’7“ na height ni Ash.

Miyembro si Lucien ng Volleyball Varsity Team ng Braxton. Malimit silang nag-eensayo sa kanilang covered gym tuwing dismissal ng kanilang klase.

---

Isang araw. Sa Braxton.

Naglalakad sa hallway si Ash kasama ang kanyang bestfriend na babae na si Micah. Kakalabas lang nila ng classroom at papunta sa cafeteria para sa kanilang break.

"Bilisan mong maglakad, sis. Nagugutom na ako"  pagmamadaling paglalakad ni Ash habang hinihila niya si Micah sa braso.	"Teka naman... nakakaladkad na ako oh"	"Ambagal mo kasi"	"Ganyan ka na ba talaga ka-gutom para magmadali?? Parang hindi ka nakakain ng isang buwan ah"	"Tumahimik ka nga. Bilisan mo na lang diyan"  sagot ni Ash sa kanyaNang pagpasok nila ng cafeteria ay kaagad umupo si Ash sa kanilang pwesto. Samantala, napalingon naman si Micah sa kanya na kasalukuyang nakatayo at nahihingal sa pagmamadali nito.	"Ano ang ginagawa mo diyan?? Akala ko ba nagugutom ka?"	"Bumili ka na lang muna diyan ng pagkain, sis. Bayaran mo muna. Diba may utang ka pa sa akin? Dito lang ako"	"Ganon?"  taas ng kilay niya sa kaibigan  "Samahan mo kaya ako"	"Ikaw na... tinatamad kasi ako... please..."  ngiti naman ni Ash na tila mabait na tupa habang humihingi ng pabor.Wala naman nagawa si Micah at sinunod na lang ang pakiusap sa kanya ng kaibigan. Lumakad ito palayo sa kanilang upuan at papunta sa bilihan ng pagkain.Habang nakaupo si Ash sa kanilang pwesto, may biglang umupo na isang lalaki sa kanyang tabi. Isang lalaki na gwapo at maputi ang balat.	"Excuse me, pwede bang umupo..?"  pagpapacute ng lalaki sa kanya.	"Hindi. Sorry. You're not welcome here.."	"Wow. Napaka-snabero naman nito..."  usog pa lalo ng pwet niya papunta kay Ash. Doon na nagkalapit at nagkadikit ang kanilang binti  "Kung hahalikan kaya kita, papayag ka ba na dito ako umupo?"	"Halik agad...?"  sabay sulyap ni Ash  "Sorry... kahit ano pa ang gagawin mo, hindi pwede. And I am taken"	"Taken...??"  ulit ng lalaki  "Aray naman... hindi pa nga ako nanliligaw, busted kaagad??"  pero hindi sumagot si Ash  "Teka. Sino ba siya?? Gwapo ba yan?? Baka pangit yan ha..."	"Oo. Sobrang gwapo. Actually, he's coming here. Kaya umalis ka na, baka makita ka niya at ano pa ang mangyari sa'yo..."	"Talaga...?"  doon ipinatong ng lalaki ang kanyang kamay sa binti ni Ash  "Hindi ako natatakot sa kanya..."	"Hindi ka natatakot..?"  ulit ni Ash na parang kinikilig sa kanyang kausap. Ipinatong din niya ang kamay nito sa kamay ng lalaki na nasa kanyang binti  "Kung ako sa'yo, matakot ka dahil siya lang naman ang pinaka-gwapo. Pinaka-macho. Pinaka-malambing sa lahat na tao na nakilala ko"	"Talaga..?"  ulit nito at kinagat ang kanyang labi na parang nanggigigil kay Ash  "Halikan mo nga siya kung totoo ang mga sinasabi mo..."Dahan-dahan lumalapit ang ulo ni Lucien kay Ash na tila tatangkang hahalikan siya. Pero itinulak siya ni Ash palayo  "Lucien naman. Huwag dito. Alam mo naman na tinatago lang natin 'to"  doon nasira ang mood ni Lucien.Nagpabuntong-hininga na lang si Lucien at sumandal sa sandalan ng bakal na upuan. Ipinatong ang kanyang braso sa bandang likuran na sandalan ni Ash  "Hanggang kelan ba ang paglilihim natin 'to, Ash?? Kelan mo ba ako ipakilala sa lahat na magkarelasyon tayo...? Pumayag na nga lang ako na pangalan na lang natin ang magiging tawagan natin eh"  sumbat niya kay Ash  "Haaay... para kasing may ginagawa tayong masama"	"Alam naman ni Micah ang tungkol sa atin. Okay na yun"	"Sus... ang gusto ko, na alam din sana nina tita at tito ang tungkol sa atin. Para libre na akong makapunta dun sa inyo"	"Pumupunta ka naman dun sa amin parati diba?"	"Ang ibig kong sabihin... gusto ko kapag pumupunta ako dun, legal na tayo at alam na nila ang tungkol sa atin. Hindi na kaibigan pa rin ang pakilala mo sa akin. Nakakapagod magpanggap"	"Magtiis ka muna sa ganitong set-up. Hindi pa kasi ako handa eh"	"Sus..."	"Please?? Sana irespeto mo naman ang desisyon ko. Ngayon lang naman 'to eh... ang importante lang naman ay nagmamahalan tayo diba?"Sasagot pa sana si Lucien pero mas pinili niya na lang na manahimik para hindi lalong lumala ang kanilang usapan at baka mapunta na sa away.Hindi rin tumagal ang kanilang pananahimik na dalawa kasi dumating na si Micah na may dala-dalang tray ng kanilang pagkain.	"Ayooooon..."  pagsira ni Micah ng kanilang katahimikan  "Kaya pala nagmamadali, may naghihintay pala dito.."	"Shhh. Tumahimik ka nga. Baka marinig ka"	"Ay sorry po..."  sagot ni Micah at nagbulong na lang ito  "Pasensiya na po..."  inilatag niya ang tray sa mesa at kaagad kinuha ni Ash ang para sa kanya. Napansin naman ng kaibigan ni Ash na walang pagkain si Lucien "Oh Lucien. Hindi ka ba kakain?"	"Hindi. Busog pa ako eh... at isa pa..."  doon siya tumingin nang malagkit kay Ash  "Bumubusog ako kapag nakatingin lang sa pinakamamahal ko eh"	"Awww... ang sweet..."  ngiti ni Micah na may halong inggit ang tinig ng boses  "Kailan kaya ako magkakaroon ng ganyan ka-sweet na boyfriend..?? buti ka pa sis"	"Paano kasi lumandi ka rin minsan. Hindi puro pag-aaral ang inaatupag mo"	"Yeah I know. Alam mo naman na scholar ako dito sa Braxton diba? Kailangang ma-maintain ang grades. Kapag hindi, goodbye na sa akin"	"Napaka-ambisyosa mo kasi. Sa dinarami-rami ng schools na pwedeng piliin, may public naman, dito ka pa talaga sa International School nag-enroll. Ang hirap kaya dito, especially ang grades na dapat mo i-maintain"	"Sayang kasi ng scholarship dito na ino-offer  sis. Balita ko kasi, minsan lang daw sila bumibigay ng slots para sa mga scholars. Kaya kinuha ko na lang ang opportunity"  paliwanag niya sa kanyang kaibigan  "At isa pa, kung hindi ako pumasok dito, hindi mo ako makilala at makita ang ganda ko diba..?"	"Hhmmm. Kung sa bagay.."	"Oh my gosshhh!!!"  nagulat sina Lucien at Ash nang biglang napatili si Micah nang sobrang lakas  "Oh my gosh sis. They're here..."  panginginig ng boses ni Micah na parang kinikilig	"Sino...?"	"Sila oh.... ang mga heartthrobs...shiiitt.. ang ha-hot at ku-cute nila talaga..."Lumingon naman si Ash sa tinutukoy ng kaibigan. Doon niya nakita na lumalakad ang tatlong gwapo at cute na mga estudyante, at isa sa kanila ay kanyang kuya na si Scar.Kumunot naman ang noo ni Ash bilang hindi pagsang-ayon sa sinabi ni Micah.	"Sila...?? Cute?? Parang hindi naman"	"Ito naman. Ang KJ. Tignan mo kaya ng maayos. Diba ang cute..?? Especially si Vladymyr Santos..."	"Crush mo si kuya Vlad..?? Yuck!!"	"Kung maka-yuck naman 'to. Gwapo niya kaya. Parang ini-imagine ko na kami na talaga magkakatuluyan.."	"Grabe. Obsess na obsess ka na talaga sa kanya sis"	"Hindi mo naman ako masisisi. Gwapo niya kasi eh"  pero nahuli ni Micah si Ash na nandidiri ang mukha nito  "Sus... pasalamat ka nga na hindi ang kuya mo ang pinagnanasaan ko. Baka ako pa ang magiging future sister-in-law mo kung kami ang magkakatuluyan"	"Yuck! Tumigil ka na nga! Nasusuka na ako sa mga sinasabi mo"	"Yan... ikaw kasi eh. Hindi mo ako sinusuportahan sa trip ko. Akala ko pa naman na mag-bestfriends tayo..."	"Ano ba klaseng suporta ang gusto mo..?? Para kasing taboo ang gusto mo eh"	"Wow. Taboo? Big word ha"  sabay ngiti ni Micah na binibiro lang siya sa pag-iinarte nito  "Wait. I have a great idea.."	"Ano naman yon?"	"Diba sinabi mo sa akin nung isang araw, parati sila sa bahay ninyo..?"	"Yes.... And..??"	"Why don't we make tambay sa inyo rin. Para parati ko siyang makita... at baka ito na ang chance namin na magkakilala"	"Wow sis... hindi ko na talaga makayanan ang obsession mo... sigurado ka ba talaga sa gusto mo..?"	"Oo naman. Sigurado ako. 100 percent"	"Wala kang time mag-jowa kasi inuuna mo ang grades mo tapos may ganito kang favour sa akin...? Iba din"	"Ito naman... iba naman ang jowa sa crush eh. Sige na sis. Parang hindi tayo magkaibigan"	"Pagbigyan mo na siya, Ash. Para kumalma na siya. Tignan mo siya oh, hindi talaga mapakali sa inuupuan niya"  sabat naman ni Lucien sa kanilang usapan.	"Oh tignan mo... mabuti pa 'to si Lucien mo. Naiintindihan ako... sige na sis"Tumingin si Ash kay Lucien at huminga ito ng malalim. Mga tingin na parang nagsasabi na sana-hindi-ka-na-lang-sumabat-at-kinonsinti-ang-kabaliwan-ng-kaibigan-ko-look.	"Oo na. Sige na. Payag na ako sa gusto mo"	"Talaga?? Wow... salamat sis. Sobrang salamat talaga"	"Oo na.. oo na.. tumahimik ka na. Nahihilo ako sa ingay mo eh"***Oras ng dismissal.Nag-uunahang lumabas ang mga estudyante palabas ng kanilang silid. Nagmamadaling makalabas ng silid dahil gusto na nilang makauwi sa kani-kanilang mga bahay, meron ding dederecho pa ng covered gym para mag-practice ng kanilang sinasalihan na mga sports sa Braxton, ang iba naman ang gusto nang makaalis dahil para makapa-gala na sa mall.Maliban ang magkaibigan na sina Micah at Ash, dahan-dahan nilang nilakad ang kahabaan ng hallway ng paaralan.	"Uwi ka na ba sis?"  tanong ni Micah sa kaibigan	"Baka..."  buntong-hininga ni Ash na halatang pagod na ang mukha dahil sa buong araw na klase nila  "Pagod na pagod ako eh. Gusto ko nang makauwi ng bahay at makapag-pahinga"	"Sayang naman. Yayain pa sana kita pumunta ng mall"	"Bakit? Ano ang gagawin mo dun?"	"Wala naman. Wala lang kasi akong gagawin sa bahay. Katatapos lang din ng Third Quarter Exams natin. So wala talaga akong gagawin sa bahay. Tara.."	"Ngayon talaga?? Wala kasi akong gana eh. Tinatamad ako. Pasensiya na, sis. Next time na lang"	"Ganon ba??"  ulit ni Micah. Doon bumagsak ang mukha niya dahil sa rason ng kanyang kaibigan.  Gusto niya sanang makasama at makausap si Ash dahil may problema at may pinagdadaanan ito.  "Sige sis... salamat na lang. Ingat ka lang sa pag-uwi mo..."	"Salamat sis. Pasensiya ka na talaga ha. Promise. Bawi lang ako sa susunod"  sagot ni Ash  "Sige na. Uwi na ako ha. Ikaw din. Mag-iingat ka sa pag-uwi mo"Itutuloy...A/N : Please visit my Youtube Channel for its Audiobookhttps://youtu.be/m1cp1-8600g

Chapter 2

Marahang nilakad ni Ash ang kahabaan ng hallway. Wala talaga itong pwersa at pagod na pagod ito sa buong araw na gawain niya sa paaralan. Gusto niya na talagang umuwi at magpahinga na sa kanyang malambot at kumportableng kama.

Pagkalabas niya ng gusali ay wala siyang sinayang na oras at kaagad nagtungo papunta sa parking area. Doon kasi naka-park ang kanilang sasakyan na kasalukuyang naghihintay na ang kanilang driver.

Pero habang lumalakad, may biglang humarang sa kanyang daanan. Nagulat naman si Ash sa kanyang nakita dahil ang humarang sa kanya ay walang iba kundi si Lucien.

            "Hi.."  pagpapacute na ngiti nito kay Ash  "Uwi ka na..?"

            "Oo eh.."  hingang malalim naman ni Ash  "Nakakapagod kasi ang araw na ito. Madaming ganap"

            "Bakit? Ano ba ang ginawa niyo?"

            "May laboratory kasi kami sa Biology, tapos naglaro pa kami ng basketball sa PE at kanina lang natapos at naipasa ang isang tambak na mga projects"

            "Wow... sobrang busy nga.."

            "Sinabi mo pa..."

            "Okay lang yan..."  tapik ni Lucien sa kanyang balikat  "Mas madami pa ngang requirements sa amin. Especially siguro kung last year mo na at maga-graduate ka na"

            "Talaga ba..?"  tango naman ni Lucien bilang sagot  "Wait... Sandali... Akala ko may practice kayo ngayon?? Hindi ka ba pumasok?"

            "Nope.. wala kaming practice ngayon"  sagot naman ni Lucien  Ginagamit kasi ang gym ngayon. May laro ang Womens Volleyball Team natin"

            "Ay oo nga pala... muntik ko nang makalimutan"

            "Tara. Nood tayo"

            "Nood talaga?? Huwag na... alam mo naman na hindi ako mahilig sa mga ganyan eh"

            "Ganon?? Kahit ako na ang naglalaro?? Ayaw mo pa din..?"  pagkunot ng noo ni Lucien at nakanguso ang bibig nito na parang nagpapaawa.  

            "Loko ka... syempre ibang usapan na yon. Andoon ako sa gym kapag kayo ang maglalaro. Alam mo naman na suportado kita diba"

            "Awww. Ang sweet naman.."

            "Oo naman. Ako pa"  ngiti naman ni Ash

            "So kung ayaw mo manood ng laro. Saan mo gusto pumunta?"

            "Hindi ko alam eh. Ikaw? Saan mo ba gusto?"

            "Punta tayo ng mall?"

            "Ha?? Bakit? Ano ang gagawin natin dun?"

            "Wala naman. Date with my love of my life lang. Wala naman tayo masyadong gagawin eh. Bakit?? May naiisip ka ba..?"  sabay kagat ng labi niya  "Sabihin mo sa akin kung ano ang gusto mo, baka magustuhan ko din ang laman ng iniisip mo"

            "Ikaw talaga. Napaka-pilyo mo"

            "Sa'yo lang naman ako ganito eh. Mag-aalala ka lang siguro kung sa iba ko ito ginagawa"

            "Subukan mo lang. Baka ano ang gawin ko sa'yo"

            "Ito naman. Huwag ka ngang magalit. Nagbibiro lang ako"

            "Pangit kasi ng biro mo. Hindi na nakakatawa"

            "Fine. Sige. Sorry na, okay? So, tayo na..?"

Wala silang sinayang na oras at kaagad silang lumakad at umalis ng Braxton. Gusto kasi ni Lucien na ma-solo at maka-bonding ang kanyang pinakamamahal kaya pumunta sila sa mall para mag-relaks at mag-enjoy.

---

Sa isang malaking mall.

Kasalukuyang naglalakad sina Lucien at Ash sa malamig at malapad na mall na matatagpuan sa Quezon City. Nilalakad nila ang kahabaan ng isang wing at marami silang nakita at nasaksihan na mga magagandang gamit. Mga gamit na gusto nilang bilhin subalit hanggang sa tingin lang sila dahil sobrang mahal ng mga gamit na iyon at wala silang pera.

            "Uy. Ang ganda.."  pagtigil ni Ash sa isang shop. Nakatingin sa nakadisplay sa labas at may nakaharang na salamin.  "Ganda oh. Sana meron ako niyan. Kailan kaya ako makabili at magkakaroon ng ganyang kagandang bag..?"

            "Bakit ganyan ang mga sinasabi mo?? Mayaman naman ang pamilya niyo diba? Bakit hindi mo sila sabihin na ipagbili ka nila ng ganyang bag?"

“Sila…?? Bibilhan nila ako..?? Are you joking..?” singhap ni Ash “Hindi naman sa nagrereklamo ha. Pero lahat ng mga gamit ko, especially ang uniform kong ’to ay pamana mula kay kuya. Never nila akong binilhan at never akong gumamit ng bagong gamit. Lahat ay segunda-mano”

“Oo nga pala. Muntik ko pa lang makalimutan” hingang-malalim niya “Hayaan mo na. Someday, ma-a-appreciate din nila at makikita din nila ang worth mo”

“Sana nga.. pero hindi na ako umaasa. Hindi naman ako nagtatanim ng sama ng loob ko sa kanila. Nagpapasalamat na lang ako sa kanila na binuhay at pinalaki nila ako ng maayos… at pinapa-aral sa magandang paaralan”

Doon pa lalo bumilib si Lucien sa mga sinabi ni Ash. Parang lalo pa siyang na-inlove kay Ash dahil sa ganoong ugali nito.

“Kaya ako na-inlove sa’yo ng ganito eh. Dahil napaka-bait mo. Hindi ka nagtatanim ng galit” sambit niya kay Ash “Hindi nila talaga alam na may anak sila na sobrang bait at puno ng pagmamahal kahit pa nagkulang sila sa pagmamahal nila sa’yo”

“Aww. Ang sweet naman ng sinabi mo” sabi naman ni Ash na tila natutunaw ang puso “Pero alam mo, naging ganito lang ako dahil din sa’yo eh”

“Ako?? Bakit naman ako..?”

“Binago mo din kasi ako. Iniba mo ang pananaw ko sa kanila at sa buhay kong ’to. Salamat ha. Salamat sa lahat”

“Oo naman” pag-piyok ng boses ni Lucien na parang mangiyak-ngiyak ito sa pasasalamat ni Ash “It’s my honor to love you”

---

Sa kanilang bahay.

Mag-a-alas-nwebe na ng gabi pero hindi pa nakakauwi ng bahay si Ash. Hindi mapakali sina Eli at Lyca dahil wala pa sa kanilang bahay ang bunso nilang anak.

“Sigurado ka ba na hindi siya nagpaalam sa’yo?” tanong ni Eli sa kay Scar, ang anak niyang panganay “Hindi ka ba niya tinawagan o tinext..?” pag-aalala na tono ng boses ng ama “Baka hindi mo nabasa ang text niya at nagka-salisihan lang kayo. Baka naghihintay siya kanina sa inyo ng tangang driver natin… baka kinuha na siya ng aming kalaban”

“Eli please. Kumalma ka. Don’t overreact and over think. Baka sumama lang siya sa kaibigan niya at pumunta kung saan”

“Hindi mo ba narinig ang sinabi ni Scar kanina nung tinawagan niya ang kaibigan niya..?? Hindi daw sila magkasama ni Micah dahil nauna daw umuwi si Ash dahil pagod na pagod ito” paalala niya sa kanyang asawa at bumaling ang tingin sa anak na si Scar “…at ikaw naman. Bakit hindi mo binantayan ang kapatid mo?? Ikaw ang panganay. Responsibilidad mo ang kapatid mo kung nasa labas kayo. Ano?? Nakalimutan mo bang maging kuya..?”

“Dad.. malaki na yan si Ash. Baka pinatay niya ang kanyang telepono dahil ayaw niyang ma-istorbo dahil gusto niyang gumala at mag-chill”

Biglang sinampal ni Eli ang kanyang anak nang sobrang lakas. Sa sobrang lakas nito, tumilapon at napahiga ito sa sofa.

            "Sumasagot ka pa ha!!"

            "Eli!!. Sumusobra ka na... tama na yan..!!"

            "Ano??!"  sigaw niya din sa asawa  "Kinakalaban mo ako?? Baka nakakalimutan mo na ako ang padre de pamilya ng pamamahay na 'to. Ako ang hari ng bahay na ito. May karapatan ako kung ano at kung paano ako magdidisiplina sa mga anak ko!!"

            "Sumusobra ka na kasi. Anak mo ang sinasaktan mo. Hindi isang alalay mo lang.."  pagtanggol ni Lyca sa anak  "Huwag mo ditong dalhin ang pagiging hari mo"

Huminga nang malalim si Eli at kaagad tumalikod sa mag-ina. Nabigla nga talaga siya sa kanyang naging reaksyon dahil sa pagpabaya ni Scar sa pagbabantay sa kanyang kapatid.

            "I'm sorry anak. Nabigla lang ako"  paghingi kaagad ng tawad ni Eli sa anak  "Pero intindihin mo sana ako. Nasa panganib parati ang buhay natin dahil sa posisyon ko sa kumpanya. And knowing your brother, napaka-reckless niya sa mga ganyan. Sana maintindihan mo ako, anak"

Sa-sagot pa sana si Scar sa sinabi ng ama pero napatigil siya dahil may biglang pumasok sa main door ng bahay. Doon nila nakitang tatlo na si Ash na pala iyon at may kasamang lalaki, si Lucien.

            "Bakit kayo nakatingin sa akin?"  panlalaki ng mga mata ni Ash

            "Bakit kami nakatingin??"  ulit ni Eli  "Kasi gabi ka na umuwi... at hindi ka nagpaalam sa amin, lalung-lalo na sa kuya mo"

            "Dad. Mom. Sorry. Na-empty batt na kasi ako... don't worry dahil magkasama naman kami ni Lucien. Pasensiya na talaga"

Hindi pinansin ni Eli ang paliwanag ng anak at tumingin na lang kay Lucien. “Lucien. Saan ba kayo nanggaling?”

            "Ahmm. Sa mall lang po, tito. Gumala lang..."  sagot ni Lucien  "Sorry po Tito. Sorry kung hindi kami nakapagpaalam sa inyo. Biglaan lang kasi"

            "It's okay, Lucien. I accept your explanation and apology"  pagtanggap kaagad ni Eli ng paliwanag niya nang ganon lang kadali  "How's your, Mom? How's Barbara?"

            "Okay naman po siya, Tito"  sagot niya  "Medyo busy lang sa work niya"

            "Ganon ba?? Mabuti naman. By the way, tell your Mom na gusto ko siyang makausap. ASAP"

            "Okay po. Don't worry. Sasabihin ko sa kanya ang tungkol dito"

            "Good"  dugtong naman niya  "So dito ka na lang matulog. Wala ka nang masasakyan pauwi"  biglang gumaan at lumambot ang tinig ng boses ni Eli habang kinakausap si Lucien  "Doon ka na lang sa guestroom matulog"

            "Okay po, tito. Maraming salamat"

            "You are very welcome, Lucien"  tapik niya sa balikat ni Lucien  "So matulog na kami ng tita mo. Kayo na ang bahala dito. Scar. Ash"

            "Okay Dad"  sabayang bigkas ng dalawa.

Hindi na sumagot si Eli at tumalikod. Kaagad naman silang nagtungo sa hagdan kasama ng kanyang asawa paakyat papunta sa kanilang kwarto.

Samantala nandoon pa rin si Scar sa sofa, nakaupo at nakatulala. Napansin naman agad ni Ash iyon at agad nilapitan ang kapatid at umupo sa tabi nito.

            "Kuya. Okay ka lang?"

            "Hindi"  pagmamatigas ng boses niya

            "Bakit?? Ano ba ang nangyari sa'yo?"

            "Sinaktan ako ng magaling mong ama dahil pinabayaan daw kita. E hindi nga tayo nagkikita sa Braxton"

            "Sinaktan ka niya..?? Wow. Ngayon lang ata ako pinagtanggol ng matanda na yon. Infairness ha"

            "Shut up. Masakit kaya ang ginawa niya"  sabat ni Scar  "Nagulat na lang ako tumilapon ako papunta dito"

            "Talaga?? Ganon siya kalakas?? Grabe naman"

            "Oo Ash. Parang hindi niya ako anak kanina"

            "Well. Welcome to my world. Mas mabuti ka pa nga. E ako?? Ni pansin at kumusta sa akin, hindi niya magawa eh"  dugtong ni Ash  "Ngayon concern siya sa akin?? Himala"

            "Yup. Parang ikaw ang paborito niyang anak"

            "Paboritong anak??"  ulit ni Ash  "I don't think so. Let me guess. Nagalit siya hindi dahil gabi na akong umuwi, kundi nag-aalala siya baka kinuha ako ng mga kalaban niya at gagamitin ako..?"

            "Paano mo naman nalaman yan?"

            "Kasi yan parati ang dialogue niya. Parang praning. Parang kung ano na ang posisyon niya sa kumpanya. Hindi naman siya ang nag-iisang President slash CEO ah"  pero hindi sumagot si Scar dahil hinihimas na lang ang mukha niya na kung saan siya sinapak ng ama  "Kuya...? Sorry ha"

            "Saan nga ba kasi kayo nanggaling na dalawa?? Bakit late na kayo nakauwi?"

            "Sa mall nga lang. Gumala. Nag-dinner at nanood ng movie"  kuwento niya sa kapatid  "Hindi lang namin napansin ang oras kaya ginabi na talaga kami. Sorry talaga kuya"

            "Movie?? Dinner?? Ibang klase ha. Ano kayo mag-jowa...?"  natinginan ang dalawa sa sinabi ni Scar. Parang nabisto niya na may ginagawa ng dalawa  "Joke..!! Kayo talaga ang seryoso ng mga mukha ninyo. Hindi na kayo nadala sa biro..."  at tumayo na si Scar sa sofa  "So, matutulog na din ako, bro. Lucien, goodnight. Enjoy your stay"

            "Goodnight Scar"  sagot naman ni Lucien.

Marahan ang nilakad ni Scar papunta sa hagdan at kaagad na ding umakyat ito. Samantala, hinintay nila na makaakyat si Scar bago sila mag-usap.

Tuluyan na ngang pumasok si Scar sa kanyang silid na nasa second floor ng kanilang bahay magkalipas ang ilang minuto.

            "Kinabahan ako dun ah"  sambit ni Ash  "Akala ko bistado na tayo"

            "Ako rin eh. Akala ko din"  ngiti niya na may halo pa ring kaba  "Relaks na tayo dahil hindi niya alam. Ang importante hindi nagalist sa'yo ang Daddy mo at nakalusot tayo dahil sa tulong ko"

            "Oo nga eh. Salamat ha. Nakapagtataka lang dahil bakit sa simpleng rason mo lang, naniwala agad si Daddy sa'yo"

            "Hindi ko rin alam eh"

“Naku. Kung ako lang yan, sigurado ako na bubog lang ang maranasan ko sa kanya” at nanlaki ang mga mata ni Ash “Oh my gosh… don’t tell me na may gusto si Daddy sa’yo. Wow. May karibal na pala ako?? At tatay ko pa ha..”

“Sira… hindi niya ako gusto. Nagpapasipsip lang yan dahil kay Mom”

“Ha?? Bakit?”

“Yun din ang hindi ko alam” sagot niya “Sige na. Umakyat na tayo at matulog. Inaantok na din ako eh”

---

Kinabukasan ng umaga. Sa Braxton.

Sumabay pumasok sina Ash at Lucien papunta ng Braxton pagkatapos nilang nag-agahan sa bahay ng mga Kenneally.

Habang lumalakad sila papasok ng gusali ng paaralan ay maraming nakatitig na mga mata sa kanila. Nakatitig ang mga estudyante hindi dahil alam nila ang tungkol sa kanilang relasyon, kundi namamangha ang mga babae at mga binabae sa kanilang ka-pogian na dalawa.

Pero salungat ang nasa isip ni Ash. Iniisip niya na malagkit ang mga titig nila dahil baka alam na ng lahat ang kanilang relasyon at pinagchi-chismisan sila. Baka may nakakita sa kanilang dalawa kagabi sa mall na magkasama at Masaya sa piling ng isa’t-isa.

            "Okay ka lang..?"  tanong ni Lucien sa kanya habang nilalakad nila ang hallway ng Braxton na punong-puno ng mga estudyante  "Bakit ganyan ang itsura mo..?"

            "Nakatingin sila kasi sa atin. Na-o-awkward lang ako sa mga tingin nila. Parang may ibig sabihin eh"  sagot ni Ash  "Hindi kaya alam na nila..?"

            "Alam ang alin?"

            "Ang tungkol sa atin. Nababahala talaga kasi ako sa mga tingin nila eh"  doon napatawa nang marahan si Lucien  "Bakit ka tumatawa?? Seryoso ako"

            "At bakit naisip mo yan..?? Ano na naman ba ang pumasok sa isip mo..?"

            "Eh kasi baka may nakakita sa atin kagabi sa mall. Tapos kinalat niya sa buong Braxton"

            "So..?? Ano ngayon kung may nakakita??"  balik ni Lucien  "Wala na ba tayong karapatan na lumabas paminsan-minsan?? Hayaan mo sila kung ano ang isipin nila, ang importante nag-enjoy tayo kagabi"

’ “Hindi ka ba nababahala sa mga tingin nila?? Tignan mo kaya”

            "Nonesense. Nakatingin lang sila sa atin dahil napo-pogian lang sila sa'yo"

            "Sigurado ka..?"

            "Oo naman..."  habang lumalakad pa sila papunta sa klase ni Ash  "Totoo ang mga sinasabi ko noh. And stop thinking too much. Hindi yan nakaka-healthy. Para kang Daddy mo eh"  pero hindi sumagot si Ash sa mga sinabi ni Lucien sa kanya. Kita din sa mukha ni Lucien ang pagka-dismaya dahil sa mga kinikilos ng isa.  "Ohh... andito na tayo sa room mo. Pumasok ka na"

            "Salamat sa paghatid"  ngiti naman niya

            "Anytime. Mahal kita eh.."

            "I know. And I love you too so much"  bulong niya 

            "Talaga?? Kiss nga..."

            "Mamaya na... huwag dito"

            "Oh sige na nga. Mauna na ako. Pasok din ako sa klase ko"

Kaagad ngang umalis si Lucien at nagtungo na din sa kanyang klase sa kabilang gilid ng gusali. Samantala si Ash naman ay pumasok na sa silid at umupo sa kanyang upuan na katabi ang kaibigan na si Micah.

Itutuloy…

Chapter 3

Magkahalong ingay ang naririnig ni Ash habang nasa loob na siya ng kanilang silid. Mga ingay na nagmumula sa mga kaklase niyang iba’t-iba ang pinag-uusapan sa kani-kanilang kaibigan.

Pero kahit maingay ang paligid ng silid-aralan, tahimik pa rin ang katabi ni Ash na si Micah. Hindi siya kasi ito kinikibo simula nang pagkapasok at pagtabi nito sa kanya.

            "Kanina ka pa ba, sis..?"  panimula ni Ash magkalipas ang ilang minuto na katahimikan nilang dalawa. Pero wala narinig si Ash na sagot galing kay Micah. Nakita niya lang ito na malalim ang pagkatitig niya sa white board na nasa harapan nila na punong-puno ng sulat  "Uyy. Okay ka lang?"

            "Ha?? Oo. Okay lang ako"  pagbalik ng ulirat ni Micah at parang hindi ito interesado na makausap ang katabi

            "May problema ka ba...?"  tanong niyang muli. Doon niya nga napansin na kakaiba ang kinikilos ng kaibigan dahil hindi siya nito kinakausap kumpara nung nakaraang mga araw na excited siyang makausap, pero ngayon, nag-iba na si Micah.

            "Wala"

            "Anong wala?? Halata na parang may problema ka eh"  pagkukumpirma ni Ash sa kinikilos ng kaibigan  "Kilala kita, sis. Alam ko ang mukha na yan. Alam ko na may problema ka at hindi mo sinasabi sa akin. Kahapon ka pa ganyan eh "

            "Talaga?? Alam mo..?"  ulit ni Micah  "Edi sana sinamahan mo ako kahapon pa... diba? I asked a favour kahapon?? Nagpapasama ako sa'yo na gumala tayo kahapon dahil gusto kitang makausap at para makalimutan ko ng kaunti ang problema ko..."

            "E diba sabi ko sayo―"

            "―na masama ang pakiramdam mo?? Pagod na pagod ka??"  matigas na tono ni Micah  "Kaya pala sumama ka kay Lucien kagabi at hindi sa akin"

            "Teka. Galit ka ba sa akin?? Hindi ko pala alam na sa akin ka may galit"

            "Ngayon alam mo na... ang masakit at kinasasama ng loob ko ay mas pinili mo pa si Lucien na samahan kesa kaibigan mo na kailangan ng tulong"  panlulumo ng kanyang mga mata  "Mas masakit pa dahil nanggaling pa sa kuya mo dahil tinawagan ako. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko dahil for the first time, tinawagan ako ng crush ko.. pero iba pala ang pakay niya... at nagsisinungaling lang ang kapatid niya"

            "Oo. Inaamin ko yon, sis. Pero biglaan lang kasi yun. Wala sa plano ang aming pag-alis"

Hindi na nakasagot si Micah dahil naputol ang kanilang pag-uusap nang pumasok na ang kanilang guro at nagsimula na ang kanilang klase.

---

Natapos ang buong araw na klase nila pero hindi pa rin siya kinikibo ng kaibigan. Talagang sobrang masama ang loob ni Micah kay Ash dahil hindi siya binigyan ng oras kahit humihingi ito ng pabor kahapon.

            "Sis..."  habol ni Ash kay Micah na kasalukuyang lumalakad palabas ng gusali o main building ng Braxton  "Teka naman. Usap naman tayo"

            "May gagawin ako, Ash. Next time na lang tayo mag-usap"

            "Sis. Sorry. Hayaan mo naman ako magpaliwanag oh"  pagmamakaawa niya pa sa kaibigan  "Biglaan lang kasi si Lucien nag-invite. Wala daw siya kasing practice kahapon kaya gusto niya na mag-date kami"

Doon huminto si Micah sa paglalakad at hinarap ang makulit na kaibigan “Ash. Huwag ka nang magpaliwanag, okay?? Wala ka namang kasalanan eh. Siguro I expect too much from you kasi everytime na kailangan mo ako, andoon ako kaagad sa tabi mo. Siguro na-dissapoint lang ako dahil hindi mo pala kayang gawin ang ginagawa ko sa pagkakaibigan natin”

            "Teka lang. Sandali. Sinusumbatan mo ba ako..?"

             "Hindi. Hindi kita sinusumbatan. Yan lang ang observation ko. Akala ko tunay kitang kaibigan pero hindi pala"

Biglang uminit ang tenga ni Ash sa mga sinasabi ni Micah sa kanya. “Diba nagpaliwanag na ako?? Diba ang sabi ko kanina lang na biglaan lang ang alis namin ni Lucien?? Bakit parang hindi ka nakakaintindi??” balik ni Ash sa kanya “Hindi naman ako nagpapabaya bilang kaibigan mo ah” doon tumaas ang boses ni Ash “Gusto mo sumbatan..?? Sige. Isusumbat ko din sa’yo ang mga ibinibigay kong pera sa’yo kapag wala kang baon, wala kang pamasahe at kung nagugutom ka…”

            "Ang sakit mo naman magsalita. Hindi mo alam kung ano ang pinagdadaanan ko ngayon"

            "Ikaw ang nag-umpisa nito. Tapos ikaw pa ang magdadrama ng ganyan?? Yes. Alam ko ang kuwento ng buhay mo but it doesn't mean na titigil din ang buhay ko para lang sa'yo"

            "Ano ang nangyayari dito.."  sulpot ni Lucien sa kanilang usapan  "Okay lang ba kayo?"

            "Wala"  punas ni Micah sa kanyang nagluluhang mga mata  "Ayan na si Lucien mo, pwede na kayong umalis"

Biglang tumalikod si Micah sa kanilang dalawa. Matulin niyang nilakad ang kahabaan ng hallway at kaagad lumabas ng gusali.

Samantala. Natulala naman si Lucien sa nangyari. Wala siyang ideya o clue kung ano ang nangyayari sa magkaibigan.

Nakita niya lang si Ash na nakatayo pa rin sa kanyang kinatatayuan at parang nakakunot ang noo nito.

            "Ano ba ang nangyari sa inyong dalawa??"  tanong ni Lucien kay Ash  "Bakit parang galit siya sa akin?"

            "Ewan ko sa kanya. Bahala siya sa buhay niya. Hayaan mo na siya sa trip niya. Nakakairita lang"  sambit ni Ash na naiinis ang tono ng boses  "Dinamay pa ako sa drama ng kanyang buhay"

            "Hindi niyo ba pag-uusapan yan?"

            "I tried pero sarado na talaga ang isip niya at hindi na siya nakikinig sa akin. Hindi na talaga magbabago iyon dahil naniniwala pa siya sa kanyang kahibangan kesa sa mga sinasabi ko"

            "Ganon ba?? Hayaan mo na siya. Pasasaan pa at magkakasundo din kayo. Just give her time"  sambit ni Lucien sa kanya  "So pano, alis na ako ha. Kinamusta ko lang kayo dito. Pasok na ako sa gym. Magpapractice"

            "Sige. Mag-iingat ka at huwag kang magkapagod"

            "Salamat. I love you"  balik ni Lucien sa kanya

            "I love you too"

            "E ikaw?? Hindi ka pa ba uuwi?"

            "Uuwi na din. Dederecho na ako sa parking lot. Doon kasi naka-park ang sasakyan namin"

            "Mabuti naman kung ganon. Sige. Mag-iingat ka"

Kaagad ding lumakad si Lucien palayo kay Ash upang pumunta na ito sa covered gym para sa kanilang practice ng Volleyball Varsity Team ng kanilang paaralan. Samantala sumunod naman si Ash na lumabas at nilakad ang hallway palabas at papunta sa parking area ng Braxton.

---

Nilakad ni Lucien ang hindi masyadong kalayuan na covered gym ng Braxton mula sa main building nito na kung saan siya nanggaling. Halos 50 na metro lang naman ang layo nito at kaya-kaya niya itong lakarin.

Isang maganda at mahangin na hapon ang nasasaksihan niya habang naglalakad ito papunta sa gym. Merong nagkukuwentuhan sa isang sulok na mga magkakaibigan. Meron ding grupo ng mga magkakaibigan at magkaklase na nagtatawanan habang lumalakad salungat sa kanyang direksyon at parang uuwi na ang mga ito.

Nang pagpasok niya ng covered gym, nasaksihan niya na maraming tao ang nakaupo at nagtitiilian na mga babae at mga binabae dahil sa naglalaro at nag-eensayo na mga miyembro ng Basketball Varsity Team.

Nakita niya din na naghahanda na maglalaro ang kanyang mga ka-grupo sa isang sulok ng gym. Hindi niya muna pinansin ang mga ito at kaagad lumakad papunta sa locker room ng mga lalaki.

Puno ng usok o steam ang loob ng locker-room ng mga lalaki dahil kaliligo lang din ng ibang manlalaro dito. Hindi masyado maaninag ni Lucien ang daanan dahil sumasagabal sa kanyang mga mata ang usok na nakapaligid sa silid.

Walang nagawa, pinilit niyang nilakad at pilit niyang inaaninag ang daan para lang makapunta sa kanyang locker at doon ilagay ang kanyang mga gamit.

Kaagad niya ding isinara ang bakal na pintuan ng kanyang locker at dahan-dahan nang nagtungo sa isang shower para makapagpaligo na din.

Nang papalapit na siya sa shower ay dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang uniporme. Simula sa kanyang pantalon, binuksan niya ang butones ng kanyang pantalon. Binuksan ang zipper at dahan-dahan binaba ang pantalon.

Kitang-kita ang puti ng kanyang legs kahit puno ng usok ang paligid ng shower. Kitang-kita din ang malaking naka-umbok sa loob ng kanyang brief, na parang isang de latang sardinas ang nasa loob nito.

Sunod naman ang kanyang pantaas na uniporme na polo. Ini-isa-isa niyang binuksan ang mga butones at unti-unti nakikira ang kanyang malaking dibdib, maputi at makinis. Merong nakaukit sa kanya kaliwang dibdib na isang simbolo. Isang malaking bilog at may krus sa loob nito.

Pagkatapos siyang maghubad ay kaagad isinabit niya ang mga hinubad niyang damit sa isang malapit na sabitan

Sinimulan niya nang pinaandar ang shower sa kanyang harapan. Sumabog sa kanyang ulohan ang maligamgam na tubig na nanggagaling sa shower-head.

Sarap na sarap siya sa mga oras na iyon dahil parang gumagaan ang kanyang pakiramdam. Sa bawat bagsak ng tubig sa kanyang maputing balat ay dinadama niya.

Pero habang binabasa niya ang kanyang katawan at naliligo ito. May dalawang kamay na nagpakita. Kamay ng isang lalaki at biglang sinakmal ang magkabilang dibdib ni Lucien.

Pero imbes na magulat, parang inaasahan niya na may taong hahawak at roromansa sa kanya sa loob ng locker-room.

            "Sarap ba...?"  bulong ng boses lalaki sa kanyang likuran

            "Oo. Sobrang sarap.."  bulong niya din at habang napapapikit na ito dahil unting-unti na inaabot ng lalaki na nasa ibaba at ang naka-umbok sa brief ni Lucien  "Bakit hindi mo pa 'to tinatanggal?? Basang-basa na oh"

            "Sinadya ko talaga yan para  ma-excite ako sa'yo"

            "Talaga ba..?"  kagat ng labi ng lalaki sa kanya  "Sarap yan kasi eh. Sarap i-subo. E heto?? Gusto mo ba..?"  dahan-dahan niyang dinakma ang ari ni Lucien.

Napaungol ng malakas si Lucien dahil sa ginawa ng lalaki sa kanya. Hindi niya napigilan ang sarili dahil sa sarap na sensasyon na dinadama niya.

            "Shit. Oo. G-gusto ko yan"  pero habang umuungol si Lucien sa sarap ay bigla niya lang kinuha ang kamay ng lalaki sa loob ng brief.  "I need to go. Meron pa pala akong practice"

            "Wait. Mamaya na.."  habang inaabot ng kanyang kamay ang ibabang parte ng katawan ni Lucien  "Nag-eenjoy pa ako eh. Sobrang sarap talaga kasi ng alaga mo. Gusto ko nang tikman niyan"

Namumuti ang mga mata ni Lucien sa sarap ng ginagawa ng lalaki sa kanya. Pero pilit niya itong nilalaban dahil may gagawin pa nga siyang importante.

Lumabas na lang siya sa shower at doon nagmamadaling kinuha ang towel na nakatupi sa mahabang kahoy na bench ng locker-room. Kaagad niya naman itong ipinunas sa buong katawan niya.

            "Sorry. Sorry to disappoint you"  tanging sambit ni Lucien sa kanya na kasalukuyang lumalabas din sa shower. Dismayado at malungkot ang mukha dahil sa pambibitin ni Lucien sa kanya  "I know na gusto na talagang may mangyari sa atin pero marami pa akong gagawin eh. Sana maiintindihan mo ako"

            "Naiintindihan ko naman na may practice ka pa.."  buntong-hininga ng lalaki at umupo sa bench habang nakatingala kay Lucien na kasalukuyang nagbibihis na ng kanyang volleyball uniform.  "Dahil ako naman ang coach ninyo. Pero parang hanggang sa coach lang ang pakikitungo mo sa akin at parang nandidiri ka kapag hinahawakan ko yan"

            "Hindi. Of course not"  malambing na boses ni Lucien at umupo sa tabi ng kanilang coach  "Hinding-hindi ako mandidiri sa'yo.. at bakit ko naman gagawin yan?? Dahil sa malaking agwat ng edad natin?? Never"  at inabot ni Lucien ang kamay ng kanyang coach at tinitigan ito sa mga mata  "Mahal na mahal kita. Tandaan mo yan"

            "Mahal nga ba..?"  ulit nito

            "Bakit?? Hindi ka ba naniniwala sa akin?"

            "Ewan ko. Hindi ko alam"  doon muli siyang nagpabuntong-hininga  "Parang pinapaasa mo lang kasi ako. Sa tanda kong 'to, alam ko na ang ganyang klaseng dialogue na mga lalaki na nagpapaasa"

            "Grabe ka naman. Hindi naman ako ganyan. Mahal kaya kita"

            "So then prove it to me. Pakita mo sa akin na ako ang mahal mo"

            "Paano?? Kulang pa ba ang pinapakita ko sa'yo at ibinibigay ko na oras sa'yo?"

            "Oo. Kulang pa"  sagot niya  "Dahil maniniwala lang ako sa'yo kapag hihiwalayan mo na si Ash. Ako ang piliin mo, Lucien"

---

Kinagabihan. Sa bahay ng mga Kenneally.

Alas-siyete pa lang ng gabi pero nasa kwarto na si Ash at nakahiga sa kanyang malaki, luma at antigo at malambot na kama. Nakahiga lang ito at malalim ang kanyang iniisip dahil sa mga nasabi kanina ng kaibigan sa kanya.

Hindi niya inaasahan na masama ang loob nito sa kanya at hindi niya naman iyon sinasadya.

Napahinga na lang ito ng malalim at tumagilid sa pagkahiga dahil inaantok na ito at handa na siyang matulog.

Pero habang unti-unting bumibigat ang mga talukap ng mga mata niya, may bigla siyang narinig ng isang malakas na alulong ng malaking aso. Napadilat muli ito dahil parang nasa labas lang ito ng kanilang bahay.

Dali-dali siyang tumayo mula sa pagkahiga at kaagad lumakad papunta sa kanyang bintana. Walang takot ay kaagad niyang binuksan ang dalawang malaki na kahoy na bintana.

Pero bigo niyang Makita ang malaking aso na kanyang narinig dahil sa sobrang dilim sa labas at parang nakakatakot ang itsura ng labas ng kanilang bahay sa mga oras na iyon.

Doon niya na lang isinara ang mga bintana, ni-lock ito ng mabuti dahil doon na siyang nakaramdam ng takot dahil baka hindi na pangkaraniwang aso iyon.

Nagmamadali siyang bumalik sa kanyang kama at handa na muling matulog. Pero habang lumalakad siya pabalik ng kama ay biglang may kumatok sa pintuan niya. Isang malakas at maingay na mga katok.

Sino ba yan?? Bakit parang iba ang pagkakatok niya? May tao ba na pumasok sa bahay?? O baka isang Taong-Lobo, isang tao na nagpapalit-anyo ng isang malaking Lobo. Katulad sa mga kuwento-kuwento ng kanilang angkan na parati diumano bumibisita at pumapasok sa kanilang pamilya.

Hindi niya talaga alam kung ano ang gagawin sa mga oras na iyon, dahil may halong kaba na dahil baka nakapasok na iyon sa kanilang bahay, sa kanyang kwarto at hindi siya handa,.

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audiobook.

https://youtu.be/CEnKEewynz4

Chapter 4

Habang tumatagal ay lalo pang lumalakas ang ingay ng katok sa labas ng kanyang pintuan. Hindi niya alam at wala siya talagang ideya kung sino ang nasa labas dahil ang alam niya ay nasa kwarto na din ang kanyang kapatid at natutulog. Puno ng takot ang kanyang nararamdaman sa mga oras na iyon.Ang tanging nasa isip niya ay baka isa na iyong halimaw na pilit na pumapasok sa silid niya at gusto siyang patayin.Nilabanan niya na lang ang kanyang takot at bigla siyang napasigaw at tinanong kung sino ang nasa labas ng pintuan. “Sino ka??!! Ano ang kailangan mo?!!” sigaw niya habang nanginginig ang tinig ng boses. “Ash. Buksan mo ’to. Ako ito. Ang kuya mo”Para siyang sinabuyan ng malamig na tubig nang marinig niya ang boses ng kanyang kapatid na si Scar. Akala niya kung sino nang halimaw ang papatay sa kanya, nagkamali lang pala siya at nadala lang siya sa takot.Wala siyang sinayang na oras, tumayo ito sa kanyang kama at kaagad lumakad patungo sa pintuan ng kanyang silid. Agad niyang binuksan iyon at bumungad sa labas ng kanyang silid si Scar. Nakatayo at naghihintay sa kanyang pagbukas. “Bakit kuya?“Imbes na sumagot ito, napataas ang kanyang dalawang kilay dahil sa itsura ng mukha ni Ash. Mukha itong nakakita ng multo dahil sobrang putla ang buong mukha nito pati ang kanyang labi. “Okay ka lang? Para kang nakakita ng multo ah” “May narinig kasi ako kanina na alulong ng aso kuya” kuwento niya sa kapatid “Para kasing nasa labas lang ng bahay, tapos sakto din na kumatok ka nang sobrang lakas. Akala ko ikaw na ang halimaw na yon”Natawa nang sobrang lakas si Scar sa kuwento ng bunso niyang kapatid. Para kasing bata ang mukha niya dahil sa takot. “Seryoso ka, Ash?? Hanggang ngayon ay naniniwala ka pa rin sa mga kuwento-kuwento noon ni Lolo sa atin nung bata pa tayo?” hagikhik niya sa kakatawa “Cute naman ng bunso ko. Nakakatuwa ng mukha mong natatakot. Pasalamat ka na hindi ko dala ang cellphone ko, kukuhanan sana kita ng litrato ngayon. Namumutla ka pa eh” “Tumigil ka nga, kuya, Totoo naman ang sinabi ko. Narinig ko kaya ang alulong ng aso. At isa pa, wala tayong alagang aso diba?? So paano nangyari yon?? Tapos sobrang lakas pa” “Sus. Tigilan mo nga ako, Ash. Nananaginip ka lang” hindi pagpaniniwala ni Scar sa kapatid “Wala akong narinig kanina habang papunta ako dito. Nasa imagination mo lang yan” “Talaga?? Seryoso ka kuya?” “Oo naman. Bakit naman ako magsisinungaling?” “Eh kasi…” “Tigilan mo na nga yan, Ash. Tayo na. Bumaba na tayo” “Bakit?? May ano ba sa ibaba?? Ano’ng ganap?” “Dumating na kasi si GrandPa. Kakarating niya lang” “In this middle of the night??” ulit ni Ash “Bakit gabi ang dating niya?” “Hindi ko alam. Siya ang tanungin mo. Oh ano na? Bababa ka ba?” “Teka. Sino nga siya ulit?” “Si GrandPa. Tatay ni Lolo. Our Great-Grandfather” “Talaga?? Buhay pa siya sa mga oras na ’to?” “Oo naman. At sino naman ang may sabi na patay na siya?” sabay tawa ni Scar “Eh kasi hindi ko siya nakita o nakilala man lang. Kaya patawad kung hindi ko siya kilala” “Kung sa bagay. Hindi mo nga pala nakita si GrandPa noon dito” pagsang-ayon naman ni Scar sa sinabi ng kapatid “Baby ka pa kasi nung umalis siya eh. Don’t worry, mabait si GrandPa. Hindi siya nangangagat katulad ng sa iniisip mo kanina na malaking aso” “Ha. Ha. Ha. Nakakatawa” sarkastikong sagot ni Ash “Dami mong sinasabi. Bumaba na nga tayo”Binuksan ng todo ni Ash ang pintuan ng kanyang silid at nagmamadaling lumabas. Sumunod naman sa kanya si Scar at agad silang nagtungo sa hagdan.Bumaba silang dalawa sa hagdan habang nakapatong ang dalawang kamay ni Scar sa magkabilang balikat ng kapatid. Nang pagdating nila sa sala ay nadatnan at nakita nila ang isang matandang lalaki na nakaupo sa sofa ng kanilang sala.Nakita naman ng matandang lalaki ang kanilang pagdating at agad itong tumayo. Sinalubong niya ang dalawa ng mabigat na yakap at yapos. “ito na ba ang mga apo ko?? Ang la-laki na at ang ga-gwapo.. katulad ng GrandPa nila” sambit niya sa kanilang dalawa habang nakabaon ang mga mukha nila sa dibdib ng matanda. “Oo Dad. Sila na yan. They’re ready na to take over THE business” dugtong naman ni Eli sa kanila na kakababa din mula sa kanyang silid. “Eli… bata pa sila. Just let them be. Darating din tayo diyan” “Pero mas maganda kung habang bata pa ay sinasanay na sila” hindi na lang sumagot ang matanda at muli na lang niyakap nang mahigpit ang dalawa. Samantala ay nagtungo din si Eli sa bagong dating niyang Lolo at niyakap ito ng sobrang higpit “Kamusta ang paglalakbay ninyo, Dad? Napagod ba kayo?” “Okay lang naman ako, anak. Kaya ko pa naman kahit papaano” “Sana sinabihan ninyo kami ng mas maaga at nasundo namin kayo sa airport. Nahirapan tuloy kayo” “Hindi. Okay lang sa akin. I have my bodyguards naman, so huwag ka nang mag-alala sa akin” “Good. Mabuti naman kung ganon, Dad. So, magpahinga na po kayo. It’s getting late na” “Nonesense. Hindi pa nga ako pagod at inaantok. Alas-otso pa lang ng gabi” sagot niya kay Eli “Mamaya na ako matulog. Gusto ko pang maka-bonding ang mga apo ko” at tumingin siya kay Ash “Lalung-lalo na sa bunso mo, dahil maliit pa lang siya nung huli kaming nagkita”Ngumiti na lang si Eli sa sinabi nito. Hinayaan niya na lang ang tatlo na mag-usap at magbonding sa sala. Nagpaalam na lang siya na umakyat at matutulog na.***Samantala. Naiwan sina Ash at Scar sa sala kasama ang bagong dating na kanilang GrandPa. Nakaupo silang tatlo sa mahabang sofa at parang masinsinan na ang kanilang usapan.Kita sa mukha ng matandang Ken ang galak dahil pagkatapos ng maraming taon ay nakita niya din sa muli ang kanyang mga apo. “Kamusta ka na, Scar..?” sabay himas sa balikat ng apo “Sobrang na-miss ko kayong lahat. Pagpasensiyahan niyo na ako ha. Meron kasi akong problema kaya ngayon lang ako nagpakita sa inyo” “Okay lang po yon. At huwag kayong humingi ng tawad” sambit naman ni Scar “Naiintindihan namin kung may pinagdadaanan kayo at busy kayo. Ang importante, nandito na kayo ulit sa amin, GrandPa” Doon nanlumo ang mga mata ni Ken sa sinabi ni Scar sa kanya dahil sobrang miss na miss niya talaga ang mga apo.Lingid kasi sa kaalaman nila, merong personal na problema si Ken sa kanyang buhay, naging pilyo at hindi naging matapat na asawa siya kay Mildred. Marami ang kanyang naging ka-relasyon, mapa-babae man o mapa-lalaki.Hindi nakayanan ni Mildred ang sama ng loob na ginagawa ng kanyang asawa at bigla na lang ito natumba at na-collapse. Nadagdagan pa nung namatay ang kanyang anak, ang Tatay ni Eli at ang Lolo ng dalawang magkapatid, dahil naaksidente ito habang nagmamaneho.Doon na mas pinili na lang ni Ken na mapag-isa sa buhay dahil sa mga nangyari sa kanyang buhay na hindi maganda at isang pangit na bangungot..Sa sobrang pagkatunaw ng puso ng sinabi ni Scar, hinimas niya ang likuran ng dalawang bata “Huwag kayong mag-aalala, babawi ako sa inyo. Pangako yan”***Kinabukasan. Sa bahay ng mga Villalobos.Rinig sa apat na sulok ng kwarto ni Lucien ang malakas na hikab nito. Isang hikab na kagigising lang mula sa masarap na pagtulog. “Sarap ng tulog ko ah” sabay unat ni Lucien ng kanyang katawan. Inunat niya ang isa niyang braso at inilagay sa bandang ulohan ng isang lalaki. Hinimas ang buhok nito nang marahan at nang paulit-ulit “Good morning…” bulong ni Lucien sa kanyang kagigising lang na katabi. “Good morning” sagot din ng coach na si Dante, isang Half-Filipino at Half-Brazilian na lalaki na ubod na matipuno ang katawan. Kayumanggi ang kulay ng kanyang balat at nasa 25 na ang edad nito. “How’s your sleep?” panlalambing na tono ni Lucien sa kanya “Okay lang naman….” sabay hikab niya din ng malakas “Medyo pagod. Ikaw kasi eh. Pinagod mo ako kagabi” “Bakit? Hindi mo ba gusto ang ginawa ko sa’yo?” “Gusto siyempre…. dahil sa wakas, may nangyari na sa atin” “Oo naman. Mahal na mahal kita eh” at inabot niya ang isang kamay ni Dante at hinalikan ang likuran ng palad nito “Gagawin ko ang lahat para maging masaya ka” “Alam ko… at nagpapasalamat ako diyan dahil sa ginagawa mo, Lucien” “Salamat. At hinding-hindi kita papabayaan, tandaan mo yan” “Salamat… mahal na mahal kita, Lucien” “Mahal na mahal din kita, Dante”Doon unting-unti nilang inilapit ang mga labi nila sa isa’t-isa. Dumampi ang mga mabasa at malambot na labi nila at sinimulan nilang iginalaw hanggang sa mga dila na nila ang kanilang ginagamit.Habang sarap na sarap si Dante at sa kalagitnaan sila ng paghahalikan. Kinuha ni Lucien ang kanyang telepono sa ilalim ng unan nito at binuksan. Sabay ang kanyang masarap na paghalik kay Dante habang binabasa niya ang mensahe sa telepono nito “Wait..” sabay alis ni Lucien ng kanyang labi kay Dante “Bakit?” tanong naman ni Dante “May pupuntahan ako” habang tumatayo na ito sa kama at inaayos ang sarili “Sa ganitong ka-aga?? Bakit?? Saan ka pupunta?” “Sa bahay nina Ash. Nandoon na kasi ang GrandPa niya at hinahanap ako”Kita sa mukha ng coach ang pagkadismaya dahil sa narinig na balita mula kay Lucien. “Wow.. gusto ka nang makilala ng pamilya niya. How sweet” sarkastikong tono ng boses ni Dante. “Hindi. Hindi pa nila alam. Iba ito” sagot naman niya “Bata pa lang kasi kami ni Ash, magkakilala na ang mga pamilya namin. Kaya gusto daw ako makita at makausap ng kanyang GrandPa… and hindi ko naman siya kilala. That’s why gusto ko din siya makita ngayon” “Ganon??” tanging sagot ni Dante.Napansin naman kaagad ni Lucien na parang nagtampo ito. Agad niya naman tinabihan ang kanyang mahal na si Dante para pakalmahin ang nagtatampong jowa. “Uy. Okay ka lang?” panlalambing na tinig ng boses ni Lucien “Galit ka ba?? Sorry na oh. Kailangan ko talagang pumunta sa kanila eh” “Hindi. Okay lang sa akin. Diba sabi mo kailangan mong pumunta?? Okay lang. Umalis ka” “Okay lang…?? Galit ka na niyan eh…” doon niya niyakap nang mahigpit si Dante na kasalukuyang masama na ang loob “Uy. Sorry na… huwag ka nang magalit” “Alam mo, Lucien. Wala naman akong magagawa eh. Kasi hindi ako ang legal” sabay tingin niya sa mga mata ni Lucien at nanlulumo na naman ang mga mata “Ang feeling na wala kang magagawa at wala kang karapatan na magalit kahit alam mo na magkasama kayong dalawa, sweet at naglalambingan??.. yung feeling na sa hanggang tingin ka na lang sa malayo habang magkasama kayo at nagmamahalan.. sobrang sakit ng feeling” pero hindi nakapagsalita si Lucien sa mga sinabi nitong sama ng loob “Kaya umalis ka na, Lucien. Pumunta ka na sa kanya. Aalis lang ako dito kapag nakaalis ka na” “Ayaw ko. Hindi ako aalis hangga’t hindi ka magiging okay. Ayaw ko kasi nakikita na nagkakaganyan ka eh” “Hinding-hindi ako magiging okay, Lucien. At alam mo yon” “So ano ang gusto mong gawin ko?? Hihiwalayan ko talaga si Ash?” balik niya kay Dante pero hindi na ito sumagot dahil umiiyak na ito at pilit na pinupunasan ang mga luha sa kanyang mga mata “Hindi ko magagawang hihiwalayan si Ash dahil mahal na mahal ko siya” “Pwes…” at doon tumayo si Dante sa kama at nagsimula nang magbihis ng damit “Tapusin na lang natin ang kahibangan na ito… dahil pagod na pagod na ako” “NO. HUWAG. AYOKO…” bigla niyang niyakap si Dante nang sobrang higpit. Mga yakap ng isang bata na ayaw bitawan ang kanyang aalis na magulang “Hindi ako papayag na maghihiwalay tayo. Mahal na mahal kita, Dante. Please. Huwag mo naman gawin sa akin ’to” “Pinipilit mo ako na gawin ito, Lucien” “No. No. No. Please. Huwag. Mahal kita” iyak niya na parang bata at nakabaon ang mukha nito sa kayumanggi, matigas at matipunong dibdib ni Dante “Kung gusto mong ituloy ang relasyon natin. Gagawin mo ang gusto ko. Hihiwalayan mo siya, alang-alang sa akin”Umahon si Lucien mula sa pag-iyak niya sa dibdib ni Dante. Kitang-kita ang basang-basa na pisngi nito dahil sa kanyang mga luha na nagkalat sa dibdib ng isa. “Please. Huwag mo naming gawin ito sa akin. Huwag mo akong i-pressure na mamili sa inyo. Pareho ko kayong mahal” “Stop being so selfish Lucien. Isa lang ang dapat mong mamahalin. Hindi dalawa, hindi tatlo o apat o lima. ISA LANG… dahil isa lang ang puso mo!!” “Pero…” “Huwag ka nang magdahilan pa dahil mali na ang ginagawa mo” sagot nito “So, kung ayaw mong magdesisyon. Ako na lang ang bahala magdesisyon para sa’yo” “Ikaw ang magdesisyon??” ulit ni Lucien “Ano ang ibig mong sabihin?“Patuloy pa rin ang pagyayakap ni Lucien sa kanyang hubad na katawan. Mahigpit. Sobrang higpit na parang ayaw niya itong pakawalan.Pero wala nang pakialam si Dante dito dahil sa sama ng loob na ginagawa ni Lucien sa kanya. Matigas na ang kanyang puso magkalipas sa mga sakripisyo at pasakit na dinadama niya sa loob ng ilang linggo nilang pagtatago. “Gagawin ko ang lahat para mapa-sa akin ka, Lucien. Kung hindi mo kaya magdesisyon at kumilos, ako ang gagawa. Magsisimula yan kapag malaman niya na ang totoo. Kung ano ang relasyon natin na dalawa”Itutuloy…A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audiobook.https://youtu.be/MCGp76H1f3Y

Chapter 5

Kinaumagahan.

Alas-singko-y-medya pa lang ng umaga ay nagising na ang magkakapatid dahil magbibihis at maghahanda na sila para pumasok sa paaralan.Naunang natapos si Ash sa pag-aayos at kaagad itong bumaba sa hagdanan at nagtungo sa kusina upang mag-agahan.Doon niya nadatnan si Ken, ang kanyang GrandPa, umiinom ng mainit na kape. Walang sinayang na oras si Ash at kaagad nagtungo sa kanyang GrandPa at nagmano ito. “Good morning, GranPa” bati ni Ash habang nagmamano ito sa kanya. “Good morning din, Ash. Kamusta ang tulog mo?” “Okay naman po ang tulog ko, GrandPa” “Good. Mabuti naman na masarap ang tulog mo” dugtong ni Ken “Sige na. Kumain ka na para makaalis ka na papunta sa Braxton”Hindi sumagot si Ash at kaagad ngang umupo sa bakanteng upuan sa kanilang hapagkainan. May nakahanda at meron nang pagkain na nakahain sa mesa. Maaga pa kasing gumigising ang kanilang kasambahay upang magluto ng agahan para sa dalawang estudyante nila. “Kain po tayo, GrandPa” “Sige Ash. Mauna ka na. Hinihintay ko pa sina Daddy at Mommy mo” “Sige po”Walang patumpik-tumpik at agad kumuha si Ash ng dalawang piraso na hotdog at nilagay ito sa kanyang plato. Kumuha din siya ng isang tasang kanin at nagsimula nang kumain. Na-halata ni Ken na parang nagmamadali ito sa pagkain dahil mabilis ang bawat nguya niya ng pagkain at agad nilulunok ito. “Dahan-dahan lang, Ash. Baka mabulunan ka” sambit naman ni Ken habang nakatingin sa kanya “Sorry po, GrandPa. Ganito kasi ako kumain ng breakfast eh. Minamadali ko kasing kumain baka ma-late na ako” “Bakit? Anong oras ba ang pasok mo?” “Alas-siyete po” sagot naman niya “Oh. E alas-sais pa lang ng umaga ah. Mahaba pa ang oras mo” tingin ni Ken sa orasan “At isa pa, wala pa ang kuya mo. Hindi ba kayo sabay pumapasok ng school?” “Sabay din po. Pero ganito kasi ako, GrandPa” sagot naman ni Ash “Maaga lang kasi ako nagigising at gusto ko kasi na pagbaba ni kuya, tapos na ako at handa na akong umalis” “Really? Ganyan ka?? Wow. I’m impressed. That’s a good attitude. Ganyan din kasi ako. Mas gusto ko na ako pa ang maghihintay kesa ako ang hinihintay. Nagiguilty kasi ako kapag ganyan” “Opo. Ganyan na ganyan ako”Ngumiti naman si Ken dahil sa nalaman niyang ugali ni Ash. Habang kumakain ang kanyang apo ay may bigla siyang naalala. “Ash..?” “Po..? Bakit GrandPa?” “Kamusta pala ang relasyon niyo sa pamilya ng mga Villalobos? May contact pa rin ba kayo sa kanila?” “Sa Villalobos?” ulit ni Ash habang ngumunguya siya ng pagkain “Opo GrandPa. Ako po. Magkaibigan kasi kami ni Lucien. Parati siyang pumupunta dito sa atin” “Talaga? Mabuti naman. Sino si Lucien?” “Anak po siya ni Tita Barbara sa pagkadalaga” “Ahh… Lucien pala ang pangalan niya. So hindi niya itinuloy ang paglalaglag sa sanggol noon sa sinapupunan niya” “Ha??” “Nevermind Ash. Huwag mo na lang pansinin ang sinabi ko” dugtong naman ni Ken sa kanya “So nasaan siya ngayon? Gusto ko siyang makita at makilala” “Ngayon na po?” “Oo. Kung okay lang sana. Importante kasi ito” “Sige po, GrandPa. Walang problema. Matalik ko din kasing kaibigan si Lucien at isang tawag ko lang, pumupunta siya agad dito” “Good to know that. Sabihin mo sa kanya na pumunta kaagad dito, Ash. May importante lang akong sasabihin sa kanya” “Okay po, GrandPa”***Samantala.Nakatulala at nakatingin sa kawalan habang nakasakay si Lucien sa taxi na papunta sa bahay ng mga Kenneally.Hindi niya kasi alam ang gagawin sa mga oras na iyon at naguguluhan siya dahil sa sinabi ni Dante kanina sa kanyang bahay. Tumigil ang sinasakyan niyang taxi sa harapan ng isang luma at malaking bahay. Isang bahay na hango sa isang British na mga disenyo at ang arkitektura ito. Kaagad binayaran ni Lucien ang driver ng taxi at agad itong binuksan ang pinto at bumaba ng sasakyan. Mabilis ang mga naging hakbang papunta sa gate ng bahay ng mga Kenneally. Agad niyang pinindot ang buzzer ng gate at tumunog ito sa loob.Habang naghihintay siya ng taong lalabas ng bahay, muli siyang napaisip ng malalim. Ang mga sinabi at banta ni Dante sa kanya. Hindi niya talaga alam kung ano ang gagawin; kung susundin niya si Dante na hihiwalayan si Ash o susuwayin ito dahil pareho niyang mahal ang dalawang lalaki.Si Dante, ang coach ng Basketball Varsity Team ng Braxton, nagbigay sa kanya ng pagkakataon na makapasok sa Volleyball Team at makapasok siyang muli bilang scholar sa Braxton at makapag-aral muli dahil naging pasaway ito nung nag-uumpisa pa lang siya noon sa Braxton. At iyon ang dahilan kung bakit malaki ang utang na loob niya kay Dante at hinding-hindi niya ma-hihindian ito.Si Ash naman, ang taong sobra niyang mahal. Marahil wala na siyang hahanapin pa dahil ang lahat at gusto niya sa isang tao ay nasa kay Ash. At sobrang saya niya kapag kapiling niya ito. Biglang bumukas ang main door ng lumang bahay at biglang lumabas si Ash dito. Abot-tenga ang ngiti ni Ash habang papalapit siya sa kanya sa gate.Kitang-kita ni Lucien ang matamis na ngiti ni Ash na kasalukuyang pumapalapit sa kanya. Pumasok sa kanyang isip na hindi niya kayang hihiwalayan ang ganitong ka-sweet at mabait na nilalang. Sa ganitong ngiti pa lang ay hindi ka na makakatanggi na mahalin ito. “Mabuti naman dahil nandito ka na” sambit ni Ash sa kanya habang binubuksan ang gate “Pasok ka na. My GrandPa wants to meet you. Bilisan mo lang dahil male-late na tayo” pero hindi sumagot si Lucien at agad itong pumasok ng gate.Hindi niya pinansin si Ash, nilakad na lang ang lawak ng madamong bakuran ng bahay at pumasok ito sa loob. Nang pagpasok niya ng bahay, doon niya nakita na nakatayo malapit sa pintuan ang isang tisoy na matanda. “I believe you’re Lucien” paunang salita ni Ken kay Lucien “I’m Scardino Kenneally III. Ken for short” “Glad to meet you po, Sir Ken” bati din ni Lucien sa kanya “I heard great things from you, Sir” “Talaga?? At ano naman iyon?” “About your leadership skills, Sir. Kwinento ni Mommy sa akin ang tungkol doon” “So alam mo na ang tungkol sa amin?” “Yes Sir. Alam ko na po” “Well. I’m not surprised. Anak ka nga ni Barbara. Hindi ako magugulat kung ikaw ang hahalili sa kanya sa takdang panahon” Tahimik at walang ideya si Ash sa kanilang pinag-uusapan na dalawa. Nakatingin lang siya sa kanila habang nag-uusap tungkol sa ina ni Lucien. “Huwag po kayong mag-aalala, Sir Ken. Sasabihin ko kay Mommy na dumating na kayo dito. Sigurado ako na sasaya siya kapag nalaman niya na nandito ka na” “Salamat. Maraming salamat, Lucien. Utang ko sa’yo ito” pagpapasalamat ni Ken sa binatilyo “You have no idea kung gaano ako nagpapasalamat sa’yo dahil nandito ka. Sa wakas, makapag-usap na kami ni Barbara” “It’s my honor to help and serve you, Sir Ken. Maliit lang na bagay ito” “Basta. Salamat ulit” ulit niya “So paano, alis na kayo, dahil male-late na kayo sa school” “Opo Sir. Medyo late na nga kami” “E teka. Where’s your brother?” “HERE!!” sigaw niya habang bumababa ng hagdan at nahihingal “Sorry. Sumakit kasi ang tiyan ko kaya umakyat ulit ako” “Naku kuya. Ikaw kasi. May kinain ka kagabi na hindi maganda eh. Sinabihan na kita na huwag mo nang kakainin” “Pasensiya na, bro. Masarap kasi” “Yeah right. Napaka-pasaway mo rin kasi kuya” “TARA NA… mag-se-seven-thirty na pala” sabat naman ni Lucien sa kanilaNaunang lumabas si Lucien ng bahay at sumunod naman si Scar. Naiwan naman si Ash sa loob at nagpalaam sa kanilang GrandPa. “GrandPa. Alis na po kami” “Sige Ash. Mag-iingat kayo”Agad naman siyang lumabas ng bahay at sinundan sina Lucien at Scar. Doon niya naramdaman na may nagbago sa kanyang nobyo dahil hindi siya nito pinapansin at kinakausap.Pero agad niya namang binura iyon sa kanyang isipan dahil baka meron lang itong problema o baka naman inaantok pa ito dahil maaga pa niyang tinawagan si Lucien para pumunta sa kanilang bahay.***Sa Braxton.Walang sabi-sabi at pagpapaalam sa magkapatid, agad bumaba si Lucien ng sasakyan at mabilis itong lumakad palayo sa kanila.Napatingil na lang si Ash at walang nagawa, tinititigan na lang niya ito habang lumalakad palayo sa kanila. “Uy…” sundot ni Scar sa tagiliran ni AshNagulat naman at napatalon ito sa kanyang inuupian “Bakit ba??!!” sigaw nito sa kapatid “Hindi ka ba bababa?? Late na tayo oh” “Oo na. Ito na oh” kinuha nito kanyang bag na nakalapag sa sahig ng sasakyan at agad na ding bumaba.Sumunod naman agad sa kanya si Scar at tumayo ito sa tabi ng kapatid habang tinititigan nila ang main building ng Braxton. “Let’s go. Sobrang late na talaga tayo” imbita ni Scar sa kanyaMabilis nilang nilakad na dalawa ang parking area ng campus at nagtungo agad sila sa kani-kanilang silid para sa unang period ng kanilang klase. Oras ng tanghalian.Lumabas ang lahat ng mga estudyante sa mga silid ng paaralan para pumunta ng cafeteria para sa kanilang lunch break. Ang ibang estudyante naman ay lumabas ng campus para kumain sa labas, sa fast-food restaurant o sa mamahaling restaurant sa mga mall.Wala ding pinagkaiba si Ash, nagtungo din ito sa cafeteria para din bumili at kumain ng kanyang pananghalian.Pero habang pumipila ito sa bilihan ay humahaba ang leeg nito sa kakahanap sa kanyang nobyo na si Lucien. Linibot ng kanyang mga mata ang apat na sulok ng maingay na cafeteria at punong-puno ng mga estudyante pero wala siya may nakita na Lucien sa paligid.Pagkatapos niyang mag-order at nagbayad sa cashier, agad itong nagtungo sa upuan at tambayan nila ng kanyang kaibigan na si Micah. Sakto din ay nandoon si Micah, tahimik na kumakain. “Hi sis” bati ni Ash sa naka-alitan na kaibigan. Ipinatong niya ang tray na may laman na pagkain niya sa mesa at agad din siyang umupo sa bakanteng upuan na kaharap kay Micah “Sis. Galit ka pa rin ba sa akin? Sorry na oh. Sobrang name-miss na kita eh” “Kumakain ako Ash. Huwag mo akong istorbohin” pagsusungit ni Micah sa kanyaHindi na niya lang kinulit ang kaibigan. Tahimik na lang itong tumayo sa mesa nila at kahit maliit na ingay ay hindi niya ginawa. Ayaw niya kasing pilitin ang kaibigan kung ayaw ito dahil baka ano pa ang marinig niya at baka magkasagutan na naman silang dalawa. Kinuha niyang muli ang kanyang tray sa mesa at binitbit ito. Lumakad siyang palayo sa mesa at maghahanap na lang ng bakante na upuan na kakainan niya.Habang lumalakad at naglilibot ito, may biglang kumaway sa kanya sa hindi kalayuam. Tinititigan niya ng mabuti ang kumakaway na braso at doon niya nakita na si Kuya Vlad niya pala iyon at parang tinatawag siya na pumunta sa kanila. Agad naman siyang lumakad papunta sa kanilang direksyon, sa pwesto at sa upuan ng kapatid at mga kaibigan nito. “Bakit kuya Vlad?” tanong ni Ash sa kanya habang nakatayo “Umupo ka nga dito” umusog naman sina Marcus at Vlad para makaupo si Ash. Agad naman itong umupo at nilagay ang dala niya sa mesa. “Bakit hindi ka pa kumakain, Ash?” tanong naman niya dito “Hindi kasi ako welcome sa upuan namin ng kaibigan ko eh” “Ha? Bakit naman?” “Eh kasi nag-away silang dalawa” sulpot naman ni Scar sa usapan nilang dalawa “Talaga??At ano naman ang rason ng away niyo, Ash?” dugtong ulit ni Vlad. “Hindi ko lang siya sinamahan nung isang araw dahil masama ang pakiramdam ko.. tapos biglaan ako inimbita ni Lucien na samahan siya sa mall. Tapos nalaman niya iyon dahil tinawagan siya ni kuya. Ayon. Akala niya hindi ko siya pinapansin at dinededma kahit alam ko na kailangan ko siya… nakakairita diba??” “Yun lang yun…??” sabat naman ni Marcus sa usapan at suminghap ito ng malakas “Naku… mga babae talaga. Hindi talaga maiintindihan ang ugali nila…” “Naku bro. Parang iba na yata yan ah. Parang malalim ata ang hugot mo” ngisi naman ni Vlad sa kaibigan “Hanggang ngayon ba hindi ka pa rin nakaka-move-on sa ex mo?” “Shut up..” “Ayon nagalit na..” tawa niya agad kay Marcus “Teka kuya…” sabi naman ni Ash sa kapatid habang kumakain na ito “Nakit mo ba si Lucien?? Hindi ko kasi siya nakita eh” “Si Lucien?” ulit ni Scar habang may laman din ang bibig nito “Yes. I saw him kanina lang… habang papunta kami dito” “Talaga?? Saan niyo siya nakita?” “Well, nanggaling kami kanina sa office ni Coach… paglabas namin, nakita namin siya na pumasok sa office ni Coach Pedreira” “Ang coach niyo..? At ano naman ang ginagawa niya sa coach ng basketball?” “Yun ang hindi ko alam” Itutuloy… A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audiobook

https://youtu.be/5wfowsYLtPk

Chapter 6

Kasalukuyang nakaupo si Lucien sa isang kumportableng upuan sa opisina ni Coach Dante. Malamig ang loob ng opisina ng coach, malayo sa mainit na panahon na nasa labas.

Hinihintay niya ang kanyang jowa na coach na kasalukuyang may kausap sa telepono at parang busy ito dahil maraming nakatambak na mga papeles sa kanyang mesa.

"Ano ang kailangan mo dito?"  sabi ni Dante habang kakababa niya lang ng kanyang telepono.  "Diba pananghalian ngayon?? Nakakain ka na ba? Baka nagugutom ka na... kakahiya naman baka magalit sa akin ang pinakamamahal mong Ash kung pinabayaan kita"	"Yun nga ang rason kung bakit ako nandito"  sagot naman ni Lucien na malungkot at maamo ang mga mata habang nakatingin sa mga mata ni Dante  "Kailangan ba talaga? Baka pwede pa nating pag-usapan 'to"

Uminit pa lalo ang ulo ni Dante sa mga salita na lumabas sa kanya. “Oo. Kailangan. Dahil pagod na pagod na ako na maging pangalawa. Maging kabet. At para akong aso na kumakain sa mga tira ni Ash”

"Ano pa ba ang gusto mo para mapatunayan ko sa'yo na mahal kita"	"Gawin mo lang ang pinapagawa ko sa'yo. Kapag nagawa mo na, doon tayo muling mag-uusap"	"Mahal..."  tawag niya na tila nagmamakaawa	"Umalis ka na, Lucien. Marami pa akong gagawin. Ayaw kong marinig ang mga drama mo"

---

Samantala. Sa magulo at maingay na cafeteria ng Braxton.

"Sa coach niyo?? Ano ang ginagawa niya sa coach ng basketball?"	"Yun ang hindi ko alam"

Napatigil si Ash sa kanyang kinakain at napaisip ito. Napaisip dahil sa hindi niya maintindihan na ginagawa ni Lucien.

"Uy Ash. Okay ka lang? Bigla ka 'ata natahimk. What's the problem..?"  sabi sa kanya ni Vlad.	"Ha? Wala kuya. May iniisip lang"  balik niya sa ulirat. Bigla siyang tumayo sa upuan at parang nagmamadali itong umalis  "Excuse me po mga kuya, alis muna ako"	"Bakit? Saan ka pupunta, Ash? Hindi pa nauubos ang pagkain mo oh"  dugtong naman ni Marcus.	"Busog na ako. Sige po mga kuyas. May pupuntahan lang po akong importante"	"Oh sige. Ingat ka"  sabi naman ni Scar pero wala na si Ash sa kanila at nakita niya na lang ito na nasa pintuan na ng cafeteria at tila lalabas na.  "Wow. Bilis niya ah"	"Ano ba ang problema niya bro?"  tanong ni Vlad kay Scar	"Ewan ko. Hindi ko din minsan kasi nage-gets ang kapatid ko. Pero kaya niya na yan. Matanda na yan"

Samantala. Nahihingal sa tatakbo si Ash palabas ng main building ng campus. Gusto niya kasing malaman na kung bakit nandoon si Lucien sa coach nina Scar. Ano ang ginagawa niya doon?

Bigla siya tumigil nang may nabangga siya sa kanyang paglabas. Doon niya nakita na ang nabangga niya pala ay walang iba kundi si Lucien.

"Lucien. Ikaw pala yan. Saan ka nanggaling?"  panimula ni Ash sa kanya. Pero hindi sumagot  sa kanya si Lucien at pinagpatuloy ang paglalakad nito  "Lucien!!"  sigaw ni Ash at huminto din ang isa  "May problema ka ba sa akin? Bakit parang iniiwasan mo ako?"	"May problema ako, Ash. Please lang. Huwag ngayon. Kakausapin lang kita kung okay na ako"	"Edi sabihin mo sa akin kung ano ang bumabagabag sa'yo. Hindi na parang umiiwas ka sa akin at parang hangin lang ako kapag kaharap mo"  sa muling pagkakataon ay hindi niya pinansin si Ash at nagsimula muling lumakad palayo sa kanya.

Walang nagawa si Ash kundi tinignan na lang si Lucien na pumapalayo sa kanya. Napatanong siya sa kanyang sarili na kung ano ba ang nagawa niyang kasalanan sa kasintahan? Bakit naging 

malamig ito sa kanya ng isang iglap lang?

Nanlulumo ang kanyang mga mata habang tumatakbo ang mga tanong na iyon sa kanyang isip.

---

Sa bahay ng mga Kenneally.

Maagang nakauwi si Ash nang kanilang bahay. Agad siya kasing sumakay sa kanilang sasakyan at sinabihan ang kanilang driver na umuwi na agad dahil wala naman siyang pupuntahan pa at pagod na pagod na rin ito. Wala naman din siyang kasama at mas gusto niya na lang na umuwi para magpahinga na lang.

Sinabihan din niya na bumalik na lang ulit sa Braxton para sunduin muli ang kapatid mamaya. Hindi niya na din hinintay ang kanyang kuya na si Scar at iniwan niya ito sa Braxton, dahil miyembro ang kapatid niya sa Basketball Varsity Team at nag-uumpisa na silang mag-ensayo para sa nalalapit na Finals.

"Good afternoon, Ash"  bati ng kanyang GrandPa sa kanya pero hindi niya nakita at narinig ito dahil dere-derecho ang paglakad niya. Umakyat siya ng hagdanan papunta sa kanyang kwarto.Nakatulalang pumasok si Ash sa kanyang silid. Maraming tanong ang pumapasok sa kanyang isip sa mga oras na iyon. Wala talaga siyang ideya o clue kung bakit siya nagbago ito sa isang iglap.

Agad niyang isinara ang pinto sa kanyang likod at ni-lock. Dahan-dahan siyang lumakad papunta sa kanyang malaki at malambot na kama habang ibinagsak naman niya ang bag sa sahig.

Bumagsak sa kama ang katawan ni Ash, nakasubsub ang ulo nito sa unan. Gumalaw nf kaunti at napatingin sa bukas na bintana. Nakatingin sa kawalan.

'Lucien. Miss na miss na kita. Sobra. Sana totoo ang sinabi mo sa akin na may problema ka and you need time. Para kasing iba ang nararamdaman ko. Sana mahal mo pa rin ako'  ang tanging tumatakbo sa kanyang isip.

Sa sobrang pagod niya ay unting-unti bumibigat ang mga talukap ng mga mata niya. Hindi niya iyon namalayan na nakatulog na pala siya sa kakaisip kung ano talaga ang problema ng kanyang kasintahan na si Lucien.

Kinabukasan.

Nagising si Ash na basang-basa ng laway ang unan nito dahil hindi nag-iba ang posisyon niya simula nung kagabi pa nung humiga ito. Doon niya napansin na habang bumabangon , hindi 

pala siya nakapalit ng damit dahil suot-suot niya pa rin ang uniporme kahapon.

Agad niya namang hinubad ang suot niyang uniporme at itinapon sa lalagyan ng mga nagamit nang mga damit. Pagkatapos yon, dumerecho siya sa banyo at doon na siyang nagsimulang 

maligo sa shower.

Dakong alas-sais y medya ng umaga, lumabas si Ash at nakabihis na ng malinis na pares ng uniporme, nang pagkababa niya nakita niya sa dining table ang kanyang kapatid na si Scar na kumakain na ng agahan. Nandoon din nakaupo ang kanilang GrandPa na si Ken.

"Oh Ash. Andiyan ka na pala"  bati ni Ken sa apo  "Parang late ka na bumaba Ash ah"

"Pasensiya po, GrandPa. Napasarap yata ako ng tulog. Hindi na nga ako nakapagpalit ng uniform ko kagabi. Nagulat lang ako kanina sa pagkagising ko na naka-uniform pa pala ako"	"Talaga? So yan pa rin yan?"	"No. Hindi po. Bago na po 'to"	"Mabuti naman. Akala ko yan pa rin ang suot mo kahapon. Baka kasi mangangamoy ka niyan mamaya sa school kung hindi ka nagpalit"  pabirong sabi ni Ken sa kanya  "Sobrang napagod kasi ako kahapon, GrandPa. Kaya masarap ang tulog ko"	"Nahalata ko nga. Dahil tinawag kita kahapon nung pagpasok mo pero hindi mo ako pinansin"	"Talaga po..?"  panlalaki ng mga mata ni Ash	"Yes.. para ngang pagod na pagod ang mukha mo"	"Naku. Sorry po, GrandPa. Hindi ko narinig"	"It's okay. I understand naman Ash"  sagot naman ni Ken  "Umupo ka na sa tabi  ng kuya mo at kumain na. Male-late na kayo"	"Opo.."

Habang kumakain si Ash, sa salungat na bahagi ng hapagkainan kay Scar, nahahalata ni Ken na parang marahan ito sa pagkain. Tulala, walang gana at tila may problema ang apo

"Ash. Okay ka lang?"  tanong ni Ken kay Ash	"Po..?"  balik ng kanyang ulirat	"Ang sabi ko kung okay ka lang... para ka kasing istatwa na hindi gumagalaw at nakatulala diyan. May problema ka ba?"	"Pasensiya na ulit, GrandPa. Meron lang kasi akong iniisip.."	"At ano naman yon?"	"About sa school po.."  habang ngumunguya siya ng pagkain.	"Talaga?"	"Opo GrandPa"	"Ganon ba? Sige. Basta andito lang ang GrandPa niyo kung may mga problema kayo ha? Scar?? Ash?"	"Opo"  sabayang bigkas ng dalawa	"Good"  sagot naman niya  "Oo nga pala, Ash. Nagkita ba kayo kahapon ni Lucien? May sinabi na ba siya tungkol sa Mommy niya?"	"Hindi po eh. Hindi kami nagkita ni Lucien"  pagsisinungaling niya sa kanyang GrandPa  "Pero kung importante talaga 'yan. Ibibigay ko na lang sa inyo ang cellphone number ni Lucien, para ma-kontak niyo siya at makapag-usap kayo ng maayos"	"Sige-sige Ash. Magandang ideya yan"	"Sige po. Ibibigay ko na lang mamaya pagkatapos kami kumain"

Natapos ang kanilang agahan at agad niyan ngang ibinigay ni Ash ang cellphone number ni Lucien sa kanyang GrandPa para sila na lang na dalawa ang mag-uusap.

---

Lumipas ang mga araw. Pero hindi pa rin siya tine-text o tinatawagan ni Lucien. Kahit sa campus ng Braxton, hindi din siya pinapansin nito. Talagang nag-iba na talaga ito at naging malamig na talaga ang pakikitungo ni Lucien sa kanya.

Nung una kasi, binigyan niya lang ng oras at panahon ang kasintahan dahil sinusunod niya lang ang sinasabi nito na bigyan siya ng sapat na oras dahil may problema ito at gusto niyang makapag-isa.

Pero lumipas na nga ang mga araw. Lumipas ang mga sandali na unting-unti napa-praning si Ash dahil matagal na niyang hindi nakausap si Lucien. Talagang miss na miss niya na ito at gusto niya na itong makausap.

Sa sobrang pagka-praning nito ay marami nang mga bagay ang pumapasok sa isip niya. Baka ang rason ng panlalamig ni Lucien ay dahil hindi niya pa binibigay ang matagal nang hinihinhi sa kanya na isang mainit at punong-puno na pagmamahal na pagtatalik. At baka may nahanap na 

siyang iba at ginagawa na iyon sa bago niya na dapat na ginagawa nila.

---

Tanghali. Sa opisina ni Coach Dante Pedreira.

Kumportableng nakaupo si Lucien sa malambot at malaking upuan ng coach. Nakatingala at nakatingin sa kulay puting kisame at tila may nangyayari sa kanyang ibaba.

"Yan na... malapit na ako..."  ungol niya at doon siya napahawak sa isang ulo na naka-subsob sa gitna ng dalawa niyang paa  "Yan naaahh. Ohhhh shittt..!!"  sinabunutan niya nang husto ang buhok habang napanganga at namumuti ang mga mata sa sarap. "Nilunok mo..??"  tanong niya habang mabilis ang hingal nito.	"Oo. Sarap kasi eh. Sobrang tamis"  sagot ni Coach Dante habang pinpunasan  ang mga umapaw sa kanyang bibig. Tumayo ito mula sa pagkaluhod, ganon din naman si Lucien at sabay nilang inayos ang mga sarili  "Umalis ka na. Baka may makahuli sa atin dito"	"Sige. Uuwi din ako. Bye"  doon siya umalis palayo sa office table ni Dante, idinampot ang bag na naka-tungtong sa isang silya. Agad din itong nagtungo sa pintuan upang  umalis para makalabas at makaalis na.	"Sandali..."  pagpigil ni Dante sa kanya	"Bakit?"	"Nagawa mo na ba ang pinapagawa ko sa'yo?"  tanong niya kay Lucien  "Nagkahiwalay na ba kayo ni Ash?"	"Malapit na. Pina-unti-unti ko lang para hindi siya magulat"	"Malapit na..??"  ulit nito  "Ilang araw na yan ah. Hindi mo pa nagagawa?? Baka gusto mo na ako na lang kiikilos?"	"Wait. Kumalma ka muna. Intindihin mo naman ako. Hindi madali sa akin 'to. Napaka-hirap kasi dahil pareho ko kayong mahal ni Ash. Kaya please. Just give me time"	"Sige. I'll give you time"  sambit nito  "I'll give you one more week para magawa mo ang gusto ko. Kung hindi pa, ako na lang gagawa yan"	"Sige.. maraming salamat talaga mahal. Hindi mo alam kung gaano ako kasaya dahil binigyan mo pa ako ng oras, maraming salamat talaga"

Nagpabuntong-hining na lang si Dante sa sinabi ni Lucien sa kanya. Nasaktan ito ng sobra at tila sinasaksak ng kutsilyo ang puso nito dahil harap-harapan niya itong pinapakita na sobra niyang mahal si Ash at parang ayaw niyang masaktan ito.

"Alam mo, Lucien.."  panimula ni Dante habang nanlulumo ang mga mata nito  "Parang may tumutusok na matalim na bagay sa puso ko habang tinititigan ko ang reaksyon mo ngayon. Ganon mo ba talaga siya ka-mahal??"	"Mahal naman din kita eh... hayaan mo na lang kasi ako na mahalin ko din siya"	"Napag-usapan na natin 'to... at hindi magbabago ang desisyon ko.. sige na. Umalis ka na"Hindi na lang sumagot si Lucien at malungkot niyang binuksan ang pintuan. Dahan-dahan itong 

lumabas sa opisina ni Dante na kasalukuyang pinupunasan ang mga luha sa mga mata.

---

Agad isinara ni Lucien ang pintuan ng opisina ni Coach Dante. Kinuha niya ang kanyang panyo sa kaliwang bulsa ng pantaloon at ipinunas sa nagpapawis na noo nito. Agad siyang lumakad palayo sa pinto pero habang naglalakad siya. Nagulat si Lucien dahil may tao palang nakaharang sa kanyang harapan.

"Lucien..?"  sambit ni Micah  "Ano ang ginagawa mo dito?"

"Ha?? Ahmm. Kwan. Nag-nagtanong lang ako kay Coach Dante kung kelan ang Finals ng Basketball. Excited na kasi ako"	"Talaga?"  kunot ng noo ni Micah  "Kailangan mo ba talagang dumerecho dito sa office niya para lang sa ganyan?"	"Oo eh. Para malaman ko in advance. Para ma-adjust ko ang schedule ko. You know naman. Athlete din"  ngiti ni Lucien na may halong awkward.  "E ikaw?? Ano ang ginagawa mo dito?"	"Ha?? Hmm"  hindi nakasagot si Micah at parang istatwa lang itong nakatingin kay Lucien	"Alam ko na... hinahanap mo kung andito si Vlad noh... iiiiiiihhhh. Crush niya eh"	"Ano'ng Vlad?? Hindi ah"	"Deny ka pa Micah"	"Hindi nga... ang kulit eh'	"E bakit nga? Ano ang ginagawa mo dito?"	"Wala nga"	"Sus. Ayaw niya talagang sasabihin ang rason niya kahit halata na"  ngiti nito kay Micah  "Oh sige na nga. Alis na ako. Just wait for him. Baka pupunta nga siya dito"

Iniwan ni Lucien si Micah. Lumabas na nga nang tuluyan si Lucien sa gusali ng Faculty and Staff ng Braxton at dumerecho siya sa susunod na klase niya.

Samantala. Nang maaninag ni Micah na wala na talaga si Lucien sa paligid. Agad siyang pumasok ng opisina. Binuksan ang pintuan at biglang bumuga sa kanyang buong katawan ang 

lamig ng aircon mula sa loob.

Doon niya naabutan si Coach Dante. Nakaupo na sa malaking upuan niya at may ginagawa na.

"Kuya..."  tawag ni Micah kay Coach Dante

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version.https://youtu.be/ijkHtrD1g5g

Chapter 7

The Shapeshifters (The Untold Love Story of Ash and Lucien)Chapter 7Taong 2002.Dalawampung taon na mag-asawa sina Fernando at Helena Pedreira. Sa loob ng maraming taon na iyon, naging masaya at puno ng pagmamahalan ang mag-asawa. Si Helena ay isang purong Pilipina, samantala si Fernando naman ay purong Brazilian at may isang lalaking anak, si Dante, 16 na taong gulang. Matalino at gwapong binatilyo si Dante.Nag-aaral sa isang eksklusibong paaralan para sa mga mayayaman na mga pamilya at para sa mga dayuhan at may halong dayuhan na naninirahan sa Pilipinas. Ito ay ang Braxton Integrated School.Nagkakilala silang dalawa nung nagtatrabaho pa si Helena sa Estados Unidos, sa isang restaurant bilang waitress. Namangha kaagad sa ganda ang dayuhan at agad siya nitong nilapitan at nagpakilala.At pagkatapos ng araw na iyon, doon na silang nagka-mabutihan at lumipas ang isang buwang panunuyo ni Fernando, sa wakas ay sinagot din siya ng pinay na gusto niya. Nagpakasal ang magkasintahan magkalipas ang isang taon nilang pagsasama at nagdesisyon sila na umuwi at manirahan dito sa Pilipinas.Pero umiba ang takbo ng istorya ng kanilang pamilya nung biglaan na umalis si Fernando at bumalik ng Brazil dahil may emergency ang kanyang pamilya doon.Halos isang taon din ang pamamalagi niya sa Brazil matapos siyang bumalik muli sa kanyang pamilya sa Pilipinas.Puno ng galak at excited na itong makauwi dahil halos isang taong din ang pangungulila niya sa kanyang pamilya.Pero umiba ang mukha ni Fernando nung makita niya na malaki ang tiyan ng asawa na parang may laman itong sanggol. Bigla siyang napaisip na kung bakit buntis ito kahit hindi naman sila nagsiping ng asawa nung umalis siya papunta ng Brazil.Wala namang halong pagsisinungaling, inamin ni Helena na nabuntis siya ng kanyang kaibigan na lalaki, nilasing siya nito at ginahasa.Hindi naman naniwala si Fernando sa sinabing dahilan ng asawa, nagalit siya nang matindi at nagdesisyon na hiwalayan ang taksil na asawa. Sinama niya sa kanyang pag-alis ang kanilang nag-iisang anak na binatilyo na si Dante.Iniwan nila si Helena sa malaking bahay. Ang bahay na binili nilang mag-asawa at doon tumira sa loob ng dalawampung taon. Ang bahay na punong-puno ng alaala ng kanilang pagsasama na mag-asawa at pamilya. Pero ngayon, nawala na iyon sa isang iglap, nag-iisa na lamang siya, kasama ang sanggol sa kanyang sinapupunan. Nakaluhod sa sahig, humahagolhol sa iyak habang tinititigan na lang ang mag-ama niya na lumalabas sa bahay na may dalang mga bagahe.***Lumipas ang labing-anim na taon, lumaki na ang anak ni Helena na nasa sinapupunan niya noon. Isang maganda na dalaga, kayumanggi ang kulay ng balat, napaka-simple at payak na babae.Kasalukuyang meron nang bagong pamilya si Helena; si Victor, ang kanyang asawa at ang kambal niyang anak na lalaki na sina Billy at Bert.Dalaga na si Micah nung nagkakilala ang nanay niya at ang bago nitong asawa na si Victor. Doon na din lalo pinabayaan ni Helena si Micah nung may bago na siyang pamilya at inatsapwera na siya ng ina. “Kuya..” tawag ni Micah kay Coach Dante “Oh Micah. Ano ang ginagawa mo dito?” marahan siyang lumakad papunta sa direksyon ng kanyang kapatid. Mabigat ang mukha na tila may problemang dinadama “Hay naku. Alam ko na yan. Maghihiram ka na naman ng pera noh?” “E kuya… Matagal na naman ako hindi nakakahiram sa’yo. Emergency lang to ngayon” “Ano’ng matagal na?? Last month lang yon” pagtatama niya sa kapatid “Ikaw pa talaga ang gumagawa ng paraan para magkaroon ng pera at para may makain ang pamilyo mo…?” “May sakit kasi si Tatay kuya” “May sakit dahil walang tigil ang pag-iinom niya ng alak at paninigirilyo niya. Imbes na ipambili niya ng pagkain ang pera, ginagastos pa niya sa bisyo niya” “Intindihin mo naman siya,kuya. Yan lang kasi ang libangan niya. Alam mo naman kakababa niya lang ng barko” “Seryoso ka?” ulit ni Dante “Halos isang taon na ang nakalipas, kakababa niya lang ng barko..? Wow ha” “Kuya naman. Please. Pahiramin mo na ako”Nagpabuntong-hininga na lang si Dante sa mga dahilan ng kapatid. Wala siya nagawa, dinampot niya ang kanyang pitaka na nakatungtong sa mesa. Binuksan at kumuha ng isang libo na papel na pera at ibinigay kay Micah. “Hindi ito hiram, Micah. Kundi ibibigay ko ’to sa’yo” “Talaga kuya?? Naku. Salamat. Malaki ang pasasalamat ni nanay kapag―” “―hindi pa ako tapos” “Ay sorry po” “Ibibigay ko ’to sa’yo dahil allowance mo ito sa loob ng isang linggo. Huwag na huwag mo itong ibibigay sa kanya, okay?? Kapag malaman ko na ibinigay mo ’to sa kanya, hinding-hindi ka na ulit makakahingi ng tulong mula sa akin. Maliwanag ba??” “Kuya naman” “Seryoso ako, Micah. Hindi puro sila ang isipin mo. Ang mga tao na hindi ka binigyan ng pagmamahal, isipin mo ang din naman ang sarili mo” payo ni Dante sa kanya na punong-puno ang pag-aalala sa kanyang mga mata “Swerte mo nga dahil nakapasok ka ng Braxton. Isa sa mga prestigious at napaka-mahal na paaralan dito sa atin. Nakapasok ka dahil sa talino mo… deserve mo din na makapag-aral sa paaralan na ito” at inabot niya ang kamay ng kapatid na kasalukuyang nakatingin din sa kanya “Kaya huwag mong sayangin ang pagkakataon, Micah. Mag-aral ka ng mabuti, magsikap ka. Iwanan mo sila at sila ang mamomroblema ng makain nila. Hayaan mo ang babae na yon at ang asawa niya gawin ang responsibilidad nila bilang magulang. Bata ka pa, marami ka pang pangarap” “Pero kuya…” “Sundin mo na lang ang payo ko sa’yo, Micah. Dahil para naman ito sa’yo eh” hindi sumagot si Micah sa sinabi ng kapatid “Why don’t you live with me?? Doon ka na lang sa akin, paara maalagaan kita ng maayos” “Naku kuya. Huwag na po. Okay na ako dito” pakita niya ng papel na perang hawak niya “Hindi na kailangan na doon pa ako sa bahay mo” “Sigurado ka?” “Opo kuya. Sigurado ako. Salamat pala ulit” “You’re welcome, Micah. But my offer is still on the table. Ipaalam mo lang sa akin kung ano na ang magiging desisyon mo” “Okay po kuya. Salamat po. Alis na po ako” “Sige. Mag-iingat ka”Pero habang umuupo ulit sa kanyang upuan, napansin ng kapatid na si Micah na parang masaya ang mukha at abot-tenga ang ngiti nito. “Kuya…” lapit muli niya sa kapatid “Oh bakit? May kailangan ka pa?” “Wala na kuya. Pero pansin ko lang na maganda ang timpla ng mukha mo ngayon. Ano ba ang dahilan ng magandang ngiting mong yan..?” “Wala. I’m just happy dahil sa wakas, mapapasa-akin na din ang lalaki na sobra kong mahal” “Wow. Talaga?” panlalaki ng mga mata sa galak ni Micah “That’s good news. Diba ilang buwan mo din siyang nililigawan..?” “Oo nga eh. Matagal na akong nagtitiis. Pero malapit na, Micah. Sobrang lapit na talaga” “Aww. I’m so happy for you kuya. Sa wakas, mababayaran din ang matagal mo nang paghihirap” “Yes, tama ka Micah. Mababayaran nga talaga”***Katatapos lang ng huling period ng mga klase sa Braxton. Nagsisilabasan at nag-uumpisa nang maging maingay ang hallway dahil marami nang mga estudyante ang nagsisimula nang lumabas sa kani-kanilang silid-aralan.Walang hinintay na oras si Ash, agad niyang tinakbo papunta sa kabilang parte ng main building ng Braxton at nagtungo sa silid-aralan ni Lu shen na kung saan ang huling period niya. Tinakbo niya nang sobrang bilis ang kahabaan ng hallway para lang makausap niya nang lubusan ang kasintahan dahil ayaw niya ang ganitong set-up nilang dalawa na hindi nagpapansinan.Gusto niya ding mabigyan ng pagkaklaro ang isipan dahil puro lang siya haka-haka sa ginagawa ni Lucien, na kung ano ba talaga ang bumabagabag sa isip nito. “Lucien!!” sigaw ni Ash sa kanya sa hindi kalayuan.Agad namang napatigil si Lucien kasama ang dalawa niyang kasama. Lumingon at doon niya nakita na lumalakad si Ash, nahihingal, patungo sa kanyang direksyon. “Bakit?” tanging sagot nito. “Pwede ba tayong mag-usap?” panlulumo ng mga mata ni Ash “Please”Natunaw at parang kinukurot ang puso ni Lucien nang makita niya ang nanlulumong mata ng kanyang mahal. Pero kailangan niya na maging matigas upang magawa niya na ang pinapagawa ni Dante “Sige. Mag-usap tayo” at tumingin siya sa dalawa niyang kasamahan sa Volleyball. “Dudes. Mauna muna kayo. Susunod ako. Importante lang ito”Agad namang lumakad ang dalawang lalaki palayo at palabas ng gusali. Samantala. Dinala ni Lucien si Ash sa isang silid-aralan na wala nang tao. “Kamusta ka na..? Sobrang miss na miss na kita” “Huwag mo akong hawakan, Ash. Baka may makakita sa atin” “Bakit…?? Diba ito ang gusto mo? … na malaman ng lahat na tayo?? Bakit parang ayaw mo na? Uyy. Sumagot ka naman oh” “Ano ba ang kailangan mo??!!” bulyaw niya kay Ash. Doon natahimik ang isa at nagulat sa bulyaw ni Lucien “Oh ano na? Sabi mo mag-uusap tayo?? Ngayon nandito na tayo, para ka naming tanga na nakatayo diyan!” “E bakit parang nagagalit ka sa akin?? Ano ba talaga ang nagawa kong kasalanan sa’yo Lucien..??” doon dumaloy ang mga luha ni Ash “Wala” “Anong wala?? Halatang-halata na iniiwasan mo ako ng mga ilang araw na. Binigyan nga kita ng oras at panahon dahil iyon ang hinihingi mo, dahil kailangan mong mapag-isa sa problema mo. Pero bakit parang iba ang nararamdaman ko?” hindi muli sumagot si Lucien. Nakatingin lang ito sa malayo. Iniiwasan na makita ang mga luha ni Ash “Uy. Sumagot ka naman” “Tapos ka na…?? Tapos ka na ba sa mga drama mo?? Kung tapos ka na, aalis na ako…” Lumakad si Lucien nang ilang hakbang pero natigil ito dahil bigla siyang niyakap ni Ash mula sa likod. Nakapulupot ang dalawang braso niya sa bandang tiyan ni Lucien. Isang mahigpit na pagyakap na tila ayaw niya itong pakawalan. “Lucien please. Huwag naman ganito” hagulhol sa kakaiyak ni Ash habang yakap niya pa rin ito “Sabihin mo naman sa akin kung ano talaga ang problema oh” “ Bitawan mo’ko“ pilit na tinatanggal ni Lucien ang mga braso ni Ash sa kanya “Ayoko na sa’yo” “Bakit nga?? Ano ba ang problema?!” “FUCK!!!” sigaw niya, at doon natanggal ang mga braso ni Ash “Ano ang problema?? Mahirap ba intindihin ang problema, Sebastian??! Ang pag-iinarte mo, na ayaw mo na magsex tayo kahit na hinihingi ko na yon sa’yo… at ayaw mong ipakita at ipaalam ang tungkol sa atin. Sa totoo lang, parang kinahihiya mo ako eh” “No. Of course not. Hindi kita kinahihiya. Mahal na mahal kita” “Tama na… ayaw ko na, Ash. Hindi ko na kaya ang pagiging maarte mo na parang sobra ka pa sa babae na kumilos. Ayaw ko na” parang istatwa si Ash habang sinasabi ni Lucien ang mga iyon sa kanya “Kaya huwag ka nang umasa na magkakabalikan pa tayo dahil hinding-hindi na mangyayari iyon. Ayaw ko na sa’yo, Ash. At sana… titigil ka na sa pangungulit mo dahil sobrang naiirita na ako sa boses at mukha mo”Umalis kaagad si Lucien sa nakatulala na mukha ni Ash. Hindi niya inaasahan na ganyan pala ang nararamdaman ni Lucien sa kanya. Parang sinakluban siya ng langit sa mga oras na iyon.Dere-derecho ang paglakad ni Lucien habang nanlulumo din ang kanyang mga mata. Gusto niya sanang balikan, yakapin at humingi kay Ash ng tawad sa mga masasakit na nasabi niya, pero kailangan niyang gawin iyon. ***Kinagabihan. Sa bahay ng mga Villalobos. “I’m so happy na bumalik ka na dito sa atin, GrandPa Ken” ani Barbara habang umuupo silang dalawa ni Ken sa sofa “Marami tayong dapat pag-usapan. May mga nangyari na hindi maganda habang wala ka dito” “Rinig ko nga, Barbara” dugtong naman ng matandang Ken “Lalung-lalo na ang pag-alis mo sa alyansa naming mga Lobo. Akala ko napag-usapan na namin ng ama mo noon ang tungkol dito” “GrandPa. Katulad nung sinabi ko, maraming nangyari habang wala ka dito at sa alyansa na sinasabi mo na pinagkasunduan ng ama ko noon sa inyo” sagot niyang muli “Dahil yan sa pag-upo ni Eli bilang pinuno ninyo. Parang tinapon niya lang ang kasunduan na iyon at wala siyang pakialam sa amin. Bilang pinuno din, kailangan naming umalis sa alyansa. Pero hindi naman sa nanguhuhulugan na kalaban namin kayo, loyal pa rin kami sa mga Lobo, siguro hindi lang sa bagong pinuno ninyo” “Naiintindihan ko, Barbara. Ako din naman ay ayaw na ayaw ko sa patakaran ngayon ng apo ko. Sa totoo lang, isa yan sa mga rason ko kung bakit bumalik ako dito. Na-a-alarma ako dahil pinapatay niya ang nakasala nang walang halong paniniliksik. Wala siyang sinasanto, kahit Mangkukulam o isang Lobo ka man” “Hindi lang basta pagpatay, GrandPa. Sinusunog niya ng buhay ang mga ito sa harapan mismo ng madla. Yan ang parusa niya sa mga nagkasala sa batas na sinasabi niya. At hindi lang yan, marami pa siyang katiwalian sa kanyang pwesto” sumbong ni Barbara sa dating pinuno ng mga Lobo “I suggest, sa lalong madaling panahon, kailangan na ninyong magpalit ng bagong pinuno… ng bagong Punong-Bantay” “Gugustuhin ko man pero hindi pa pwede, Barbara… dahil maililipat lang ang kapangyarihan ng Punong-Bantay sa susunod kapag mamamatay ang kasalukuyan o ibibigay mismo niya ng kusa ang kapangyarihan nito” paliwanag ni Ken kay Barbara ng batas nila “At isa pa, masyado pang bata ang mga anak ni Eli. Hindi pa sila handa sa ganitong uri ng pamumuhay” “Bakit? Hindi pa ba nila alam ang katotohanan?” “Hindi pa. Hindi pa ako handa. Pero sasabihin ko din naman sa mga apo ko ang totoo sa takdang panahon”Habang masinsinan ang usapan ng dalawa sa sala at parang hindi sila naiistorbo. Nandoon naman si Lucien sa kanyang silid sa second floor ng bahay, nakaupo sa sahig at nakasandal sa ding-ding na nasa ulohan nito ang bintana ng silid. Nakatingin siya sa kisame, tulala, habang tumutulo ang mga luha sa kanyang dalawang mata.Umiiyak at hindi ito makapaniwala sa kanyang ginawa kay Ash. Tinakwil, minura at ininsulto niya ito ng harap-harapan. Pero kahit na masakit sa kanyang puso at kalooban, kailangan niyang gawin ang inutos ni Dante sa kanya. Alang-alang lang para hindi din siya iwan nito. “Patawarin mo ako, Ash. Hindi ko sinasadya na masaktan ka. Mahal na mahal kita. Sana mapatawad mo pa ako”Itutuloy…A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Versionhttps://youtu.be/K9La-4sZefk

Chapter 8

Sa pagputok ng araw sa Braxton. Tulalang nilakad ni Ash ang kahabaan ng maingay at maraming estudyante na hallway ng paaralan. Namamaga ang mga mata nito at basing-basa ng luha ang mga ito dahil sa magdamag na pag-iiyak nito.

Hanggang ngayon kasi, hindi niya matanggap na wala na silang dalawa ng taong pinakamamahal niya. Ang masakit pa nito ay sinabihan siya ng mga masasakit na mga salita na binigay sa kanya ni Lucien.

Pumasok siya sa silid ng unang period ng kanyang klase. Dahan-dahan lumakad sa kanyang silya at umupo nito. Nasa kanyang tabi naman ang matalik niyang kaibigan na si Micah. Nakatingin at naaawa sa kanyang mukha.

            "Sis.."  panimula ni Micah  "Okay ka lang?"

Nang marinig ni Ash ang malambot at mahinahon na boses ng kaibigan, agad siyang napatingin dito, tumulo ang luha at niyakap nang sobrang higpit si Micah.

            "Ang sakit-sakit, sis. Sobrang sakit"  iyak niya sa kaibigan habang ang ibang kaklase niya ay nakatingin sa kanilang dalawa

            "Shhh. Mamaya na natin pag-usapan ang ginawa sa'yo ni Lucien, sis. Mag-uumpisa na ang klase eh. Baka magalit si Miss sa atin"

            "Oh sige..."  bitaw din ni Ash sa pagyakap at bumalik at inayos muli ang pwesto. Tumigil muli siya nang may bigla siyang naalala at agad tumingin sa kaibigan  "Sis?? Hindi ka na galit sa akin?"

            "Galit?? Bakit naman ako magagalit sa'yo?? Sumama ang loob, oo. Pero nagalit?? Never. Kaibigan kaya kita"

            "Seryoso ka?"

            "Oo sis. May kasalanan din naman ako sa'yo eh"  sagot ni Micah  "Binuhos ko lang sa'yo ang sama ng loob ko sa pamilya ko kaya ikaw binuntungan nito. Sorry talaga"      

            "Sorry din sis. Sorry ulit dahil wala ako nung kailangan mo ako. At sobrang miss na miss kita. Sobra"

            "Ako din.. Sobrang miss na miss kita. Marami tayong chika mamaya"  sabay ngisi ng babaeng kaibigan

            "Oo nga... marami nga..."

---

Oras ng pananghalian. Sa cafeteria ng campus.

            "What?!!"  sigaw ni Micah sa mga kuwento na sinabi ni Ash na nangyari kahapon sa kanila ni Lucien.  "The nerve ha. Hindi ka naman maarte ah"

            "Oo nga eh. Sobrang sakit talaga ng mga sinabi niya. Pero sis, I've been thinking this since last night"

            "Ano naman yun?"

            "Baka nga tama siya. May kasalanan din siguro ako, in a way, kung bakit ayaw niya na sa akin"

            "Like what?"

            "Nung hindi ko pagpayag na magse-sex kami. DIba isa rin  yun sa mga paraan para mapakita at maparamdam mo sa jowa mo na mahal na mahal mo siya?? Baka iniisip niya na hindi ko siya mahal"

            "Nonesense"  dugtong niya  "Kung mahal ka niya, dapat respetuhin niya ang desisyon mo na ayaw mo nun, at hindi ka niya pinipilit. E kung sex lang naman ang rason niya na maging kayo at hiniwalayan ka niya, eh gago siya. Libog lang pala ang rason kung bakit naging kayo"  natahimik si Ash at napaisip nang mabuti sa mga sinabi ni Micah  "Ehh sis.. matanong ko lang ha. Bakit ayaw mo?"

            "Gusto niya kasi na maging bottom ako eh"

            "Bottom as in..?"

            "He wants to fuck me... sa pwet ko"

            "Oh my god. Diba masakit yun?"

            "I don't know. Kaya nga ayaw ko eh"

            "Ganon naman pala. You have your reasons naman pala. So siya ang may deperensiya at hindi ikaw"  nakita niyang muli na bumagsak ang mukha ng kaibigan  "Hay naku, sis. Huwag ka nang malungkot. There's plenty fishes in the sea. Maghanap ka..."

            "Ayoko. Tinatamad ako..."  lagpak ng baba ni Ash sa mesa 

            "Sus. Tinatamad talaga?? Oh sige ito... tutulungan kita.  Why don't you try Marcus?"

            "Si Kuya Marcus?"  angat muli ng ulo niya nang marinig iyon  "Yuck! No! Parang kapatid ko na yan"

            "OA naman nito. Sige na. And besides kilala mo na si Marcus. Alam mo na ang totoong ugali niya"

            "Naririnig mo ba ang mga sinasabi mo?? Ayaw ko nga. That is very, very bad idea. Ayaw ko"  pang-kukunot ng noo ni Ash  "At kakabreak niya lang sa girlfriend, I mean sa ex niya. Ayaw ko naman na pinagsasamantalahan ang kahinaan ng tao"

            "Ito naman"

            "Hay naku sis. Itigil mo na nga yang maduming isip mo"  at doon nga umiba ang topic nilang dalawa  "E ikaw?? Ano ba ang chika mo?"

            "Hmmm. My brother gave me an offer kahapon"  panimula ni Micah  "Sabi niya, doon na lang daw ako sa kanya titira"

            "And?? Pumayag ka?"

            "Nagdadalawang-isip ako sis eh. Paano si nanay?"

            "Paano sila?? Edi hayaan mo. Matanda na sila para maghanap ng makakain nila, hindi mo yan responsibilidad dahil bata ka pa. Ang isipin mo, ang studies mo at dapat ma-maintain ang grades mo para sa scholarship mo dito"  pagbibigay ni Ash ng payo sa kaibigan  "At diba may mga anak ang step-father mo?? Bakit hindi sila ang maghahanap ng trabaho?? Sis... maybe its time to be selfish muna. Doon ka muna kay kuya mo"

            "Yeah. I think so too"  at napangisi siya

            "Bakit?? May nakakatawa ba sa sinabi ko?"

            "You know what. Pareho kayo ni kuya ng advice. Actually, pareho talaga pati ang mga salita"

            "Talaga?? Naku. Hindi ko pa nakilala ang kuya mo, pero nararamdaman ko na magkakasundo talaga kami"

            "I know right..? At baka tama ka diyan dahil he is into guys din eh"

            "Really?? Wow. Talagang magkakasundo nga kami. Pakilala mo siya sa akin kapag doon ka na nakatira sa kanya ha"

            "Oo naman. Doon tayo tatambay. Wooh! Sobrang excited na ako na makilala mo si kuya. Sobrang saya siguro kung magkausap na kayo"

            "Ako din naman sis. Wala talagang oras na makilala ko ang pamilya mo eh"

            "At ganon din naman sa inyo. Matagal na tayong magkaibigan pero hindi pa ako nakakapunta sa inyo. At hindi mo pa ako napakilala sa crush ko na si Vlad"

            "Naku. Iyan ka na naman eh"  kunot ng noo niya  "Teka, back to our topic. Sundin mo nga ang sinasabi namin sa'yo sis. Para naman 'to sa future mo"

            "Sige sis. Pag-iisipan ko ang mga payo ninyo. Salamat ulit"

---

Samantala. Sa opisina ni Coach Dante.

Kakapasok lang ni Lucien sa malamig at kumportableng opisina ng kanyang nag-iisa nang kasintahan. Natapuan niya itong nanonood ng pelikula sa TV na nakatungtong sa isang maliit na mesa at sa salungat na bahagi ng silid.

            "Mahal.."  tawag ni Lucien sa kanya

Binaling naman ni Dante ang kanyang tingin kay Lucien. Abot-tenga ang ngiti nito sa kanyang nakita. Masaya na ngayon si Dante dahil sa tinawag na balita ng kanyang kasintahan kagabi sa kanya.

            "Mahal... kamusta ka?? Nakakain ka na ba??"  sabi niya habang papalapit si Lucien sa kanya

            "Hindi pa eh"

            "Talaga?? Tamang-tama. Nagpa-deliver ako ng pagkain. Actually papunta na daw dito ngayon. Sabay na tayo"

            "Huwag na busog pa ako eh. At aalis naman ako kaagad"

            "Oh bakit? Saan ka ba pupunta?"

            "Sa labas. Kasama ng mga kaibigan ko"

            "Ganon ba? Hindi ba pwedeng ipagpaliban ninyo muna ang pag-alis ninyo?"

            "Bakit?"

            "Para masamahan mo ako dito sa office, para sabay natin i-celebrate ang pagiging magkarelasyon natin. At walang ibang tao ang makahahadlang sa pagmamahalin natin"

            "Ahmm. Dante. Tungkol diyan. Gusto kitang makausap"

            "Bakit? Ano ang problema?"

            "Nakita ko ang mukha ni Ash kahapon habang sinasaktan ko siya sa mga salita ko. Nagulat at parang tinutusok ang puso niya. Naaawa ako"

            "So...?? Naku Lucien. Huwag kang magpapadala sa kanyang naging reaksyon ha. Ganyan talaga kapag nasasaktan ang isang tao. Normal lang yan. At huwag kang mag-aalala, malalampasan niya din yan"

            "Yan lang?? Yan lang ang sasabihin mo tungkol sa kanya?? You don't felt sorry for Ash?"

            "Siyempre hindi. Siya ang karibal ko sa'yo. Bakit naman ako magi-guilty. Una-unahan lang yan"

            "Wow. I can't believe na sobra na talaga ang kasamaan mo. Hindi ko inaasahan yan"

            "Oh come on, Lucien. Kalimutan mo na siya at hayaan mo naman ang sarili mo na maging masaya. Let's celebrate"

            "NO!"

            "I beg your pardon?"

            "Kinuha mo ang kasiyahan, ang kaligayahan ko nung pinilit mo akong hiwalayan siya. At nagtagumpay ka nga, Wala na kami. Pero nawala din ang saya sa mga mata at puso ko"

            "So ano ang gusto mo?? Babalikan mo siya..?"

            "Oo. At tapusin na natin ang kahibangan na 'to, Dante"

            "No. Hindi mo magagawa yan sa akin. Ako ang pumasok sa'yo dito sa Baxton. Ako ang dahilan kung bakit binigyan ka ng pagkakataon na makapasok muli dito. You can't do that to me. I AM YOUR SAVIOR!!"

            "Yes. Tama ka. Sa tulong mo, nakapasok muli ako at nakapag-aral bilang scholar bilang athlete. Malaki ang utang na loob ko sayo... pero hindi mo hawak ang buhay ko, Dante. Wala kang karapatan na diktahin kung sino ang mamahalin ko"

            "YOU. UNGRATEFUL. LITTLE. SLUT. BOY!! Sige.. gawin mo ang gusto mo, at bukas na bukas din, hindi ka na makakapasok sa Braxton. Dahil itatanggal na kita dito!!"

Napangisi na lang si Lucien sa mga banta sa kanya ni Dante. Bakas sa mukha nito na hindi na siya natatakot sa mga iyon kundi pinakita niya lang kay Dante ang kanina niya pang hawak-hawak na telepono.

Doon nanlaki ang mga mata ni Dante dahil nire-record pala ng isa ang kanilang usapan na dalawa.

            "Sige. Subukan mong gawin ang binabalak mo dahil ako mismo ang magre-report sa'yo sa itaas. Malalaman ng lahat ang ginagawa mong kahalayan sa akin. The blackmailing. Sexual and emotional abuse at iba pa. Subukan mo. Para hindi lang ako ang mapapaalis ng Braxton. Pati ikaw"

Parang matigas na parang bato ang buong katawan ni Dante sa mga sinabi ni Lucien. Hindi na ito nakasagot dahil pati siya, natatakot sa mga gagawin sa kanya ng isa.

Kasalukuyang lumalakad si Lucien palabas na ng opisina. Abot-tenga na ang kanyang ngiti dahil sa wakas ay magagawa niya na ang susunod niyang plano.

---

Kinahapunan. Sa bahay ng mga Kenneally.

Kararating at kakauwi lang ng matandang Ken sa bahay nila. Doon kasi siya nagpalipas ng gabi at umaga sa bahay ni Barbara.

Nang pagpasok niya ng bahay, nadatnan niya si Lyka na naghahanda ng meryenda.

            "Lyka"  bati ni Ken sa asawa ng apo at lumakad palapit sa kanya sa kusina  "Nasaan ang asawa mo?"
             "Nasa trabaho pa po, GrandPa. Pero baka pauwi na iyon"  sagot naman niya  "GrandPa. Bakit ngayon ka lang?? Saan ba kayo natulog kagabi?"

            "Doon lang sa isang matalik kong kaibigan"  pagsisinungaling niya  "Matagal na kasi kaming hindi nagkita eh"

            "Ganon ba? Mabuti naman na nagkita kayo after several years"

            "Oo nga eh. Dami niyang kwinento sa akin"

Hindi nakasagot si Lyka dahil abala ito sa pag-slice ng pizza na kayang niluto. Nakatingin at binabantayan naman siya ni Ken habang ginagawa niya iyon. Agad siyang kumuha ng malinis na plato, nilagyan ng isang slice ng pizza at ibinigay kay Ken.

            "GrandPa. Kumain ka muna. Luto ko yan. Sana magustuhan mo"

            "Wow. Salamat Lyka. Naku. Tamang-tama. Gutom na gutom ako"

Agad niyang kinuha ang ibinigay ni Lyka na pinggan at nagtungo sa bakanteng upuan sa hapag. “Samahan mo ako dito, Lyka”

            "Naku GrandPa. Mamaya na po. Magliligpit po muna ako"

            "Mamaya na yan. Magkukuwentuhan muna tayo"

Sinunod niya naman ang matanda, iniwan ang mga gamit na nakakalat sa lababo para tabihan at samahan si Ken na kumakain.

            "How was it po? Masarap ba?"

            "Oo Lyka. Sobrang sarap. Marami ka talagang maglagay ng cheese. Gustong-gusto ko 'to"

            "Salamat po"  pahapyaw naman na ngiti ni Lyka

            "Kamusta ka na, Lyka..?"  tanong niya habang hawak niyo ang slice ng pizza 

            "B-bakit po?"

            "Wala naman. Nangangamusta lang naman ako sa'yo... bilang asawa ng apo ko at ina ng dalawang napaka-gwapo kong apo sa tuhod"

            "Ahmmm. Ayos naman, GrandPa. Sa awa ng Diyos, puro mababait ang dalawa. Walang pasaway. Maganda at matataas ang grades nila sa Braxton. Yon. Happy"

            "Good to hear na mabubuting bata ang mga apo ko... and what about, Eli? Kamusta siya bilang asawa?"

            "Si Eli?"  ulit niya  "Maayos naman po. Medyo busy lang sa trabaho... at sa pagiging pinuno. Marami na siyang nagawang maganda sa ating lahi nung humalili siya noon sa kay Papa, na anak mo"

            "Talaga? Magandang nagawa? Sigurado ka?"

            "Opo. Bakit po? May gusto ba kayong i-justify?"

            "Yes. Alam ko ang lahat Lyka"

            "What? Sorry GrandPa. Hindi ko kayo maiintindihan"

            "Huwag ka nang mag-maangmaangan pa, Lyka. Alam ko ang ginagawa niya dito"

            "Sorry po. Hindi ko talaga ang alam ang sinasabi mo"  doon tumayo si Lyka sa upuan. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib habang lumalakad papunta sa magulong lababo "Mabuting pinuno ang asawa ko. Isang responsible na Punong-Bantay. At kung may nagawa man siyang labag sa batas, ginagawa niya lang yon para maturuan ng leksyon ang mga rebelde at gustong mag-aklas sa atin"

            "Teka. Wala naman akong sinabi tungkol sa ginagawa niya"  napahinto si Lyka sa kanyang ginagawa sa lababo. Doon pa lalo lumalakas ang kabog ng dibdib nito dahil baka mabuko sila ni Ken at baka bawiin niya ang posisyon sa kanila at masayang lang ang pinagpaguran ng asawa  "Baka nakakalimutan mo na isa din akong Lobo, Lyka. Rinig na rinig ko ang malakas na kabog ng dibdib mo mula dito. Alam ko na may tinatago kayo ng asawa mo"

            "Ha?? W-wala po, GrandPa. Promise"

Doon tumayo si Ken, nilapitan si Lyka sa lababo. Hinawakan ang magkabilang braso na malapit sa balikat at pinaharap niya sa kanyang mukha “Alam ko na may tinatago kayo!! Sagutin mo ako kung totoo ang mga kumakalat na balita na pumapatay kayo ng mga kalahi natin!!!” pagtaas ng boses ni Ken. Sabay nito ang pag-iba ng kanyang boses na parang aso ang tono nito at naninilaw ang kanyang mga mata katulad sa mga lobo.

            "GrandPa.. please. Natatakot ako"  panginginig ni Lyka sa takot

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/35-PhfkpsHk

Chapter 9

Mahigpit ang paghawak ni Ken sa asawa ng apo. Gusto niyang marinig mismo sa bibig ni Lyka ang ginagawa ng asawa niya na pagpatay nang walang maigi na pagsisiyasat ng may sakdal.

            "Sumagot ka, Lyka!!"

            "H-hindi ko alam ang pinagsasabi mo, GrandPa..."  pagpupumiglas niya sa mga kamay ng matandang Ken  "Teka po. Nasasaktan ako.."

            "Sabihin mo sa akin kung totoo ang mga iyon!!"

            "Bitawan mo siya!!!"  napatingin silang dalawa sa biglang pagsigaw ng pamilyar na boses. Agad naman binitawan ni Ken si Lyka. Doon lumakad nang matulin si Eli sa kanilang direksyon para kumprontahin ang matanda "At ano ang ginagawa mo sa asawa ko...?! Bakit mo siya sinasaktan?!!" 

            "Tinatanong ko lang naman  sa kanya kung tama ang kuwento na naririnig ko tungkol sa'yo"

            "Kuwento?"  ulit ni Eli  "Ano ba ang kuwento nanaririnig mo?? At bakit si Lyka ang tinatanong mo at hindi ako??!"

            "Gusto mo ikaw?? Sige.."  at tumalikod siya kay Lyka at hinarap si Eli  "Totoo ba na pinaparusahan mo ang may salang Lobo at Mangkukulam sa pamamagitan ng pagpatay  sa kanila kahit walang paglilitis??"     

“Oo. Totoo ang usap-usapan at kuwento tungkol doon. Ano? Nagulat ka?? Akala mo hindi ko aaminin??”

            "Bakit ginagawa mo yon?? Hindi ka ba naaawa sa kanila?"

            "Nagbibiro ka ba?? Maaawa ako sa mga halimaw at mga kriminal na iyon?? Sa katulad nila na mga halimaw at mamamatay-tao?? HINDI!!"  pagtaas ng tono ng boses ni Eli "Ang dapat sa kanila ay mamatay din katulad kung paano nila patayin ang mga tao...  dahil gumagawa sila ng paraan para mawala ang kasunduan natin sa mga tao"

            "Pero hindi nararapat na patayin mo sila without due process. They have rights din kahit mga kriminal sila"

Doon natawa nang sobrang lakas si Eli sa mga kahibangan na sinasabi ni Ken “You are insane!! Matagal na tugtugin na yan. Kaya nga siguro hindi natatakot ang mga hayup na iyon dahil iyan ang batas hanggang ngayon”

            "May mga buhay din sila Eli katulad mo. Sana irespeto mo din iyon"

            "Seryoso ka??  Mas kinakampihan mo pa sila kesa mawala ang ating kasunduan sa mga tao dahil pinapatay natin ang mga tao"

            "Naiintindihan naman kita, Eli. Dahil ayaw ko rin na mawala ang tiwala ng mga tao sa atin. Pero―"

            "―Hindi. Hindi mo ako naiintindihan Ken. Dahil kasi kung naiintindihan mo ako. Hinding-hindi tayo magdedebate ngayon ... at hindi mo sasaktan ang asawa ko!!"

            "Hindi ko siya sinaktan. Tinatanong ko lang siya"  pagtatama niya  "Siguro naging agresibo lang ako pero hindi ko siya sinaktan"

            "Huwag ka nang magsinungaling tanda!! Kitang-kita ko kanina nang pagpasok ko ang pagpilit mo sa kanya"

            "Pasensiya na, Eli. I'm just concern sa ginagawa mo dahil hindi na maganda at parang natatakot na sila. Kaya siguro umalis sa alyansa ang mga Mangkukulam dahil sa ginagawa mo"

            "Pwede ba?? Tumahimik ka na lang??! Huwag ka nang mangialam. Huwag ka nang mag-kumento kung paano ako humawak ng aking sinakukupan dahil wala ka namang may maitutulong dito. Iniwan mo nga kami diba?? Naalala mo?? Nung namatay si Papa?? Wala ka dito! Mas inuna mo pa ang kalandian mo!!"

            "Eli..."  saway ni Lyka  "That's enough. Sumusubra ka na"

            "Hindi Lyka. Huwag mo siyang pigilan"  sabat naman ni Ken na mahinahon na ang boses. Doon nanlumo ang mga mata niya at tumingin sa mga mata ng apo   "Alam ko na malaki ang kasalanan ko sa inyo, Eli. Sana mapatawad ninyo ako. Naging makasarili ako. Pinagsisihan ko na iyon"

            "Pinagsisihan?? Talaga?? Kung totoo nga ang mga sinasabi mo. Then shut up... Huwag ka nang mangialam pa kung paano mamahala. Kapag malaman ko na nag-iimbestiga ka pa, ikaw ang papatayin ko"

Malungkot na iniwan ni Ken ang mag-asawa sa kusina ng bahay. Dahan-dahan siyang lumakad papunta sa hagdan at umakyat dito.

---

Kinabukasan. Sa magulo at maingay na hallway ng Braxton.

Masayang nilalakad ni Micah ang hallway. Excited na ito na muling makausap ang matalik niyang kaibigan dahil sa wakas, nagkaayos na sila at nagkapatawaran sa maliit lang na bagay.

            "Micah"  kibo ni Lucien sa kaibigan ni Ash habang naglalakad. Sumulyap lang ito nang pabalik sa kanya at patuloy pa rin ang paglalakad niya. "Balita ko nagkaayos na kayo ni Ash. Good to hear that"  pero hindi pa rin ito sumasagot at patuloy pa rin sumasabay si Lucien sa paglakad sa kanya  "Mabuti naman na nagkaayos na kayo. Kailangan kasi niya ng kaibigan"  hindi pa rin ito sumasagot  "Ikaw? Kamusta ka na? May problema ka daw ng pamilya mo? Okay na ba?"

Doon nairita si Micah sa pangungulit sa kanya ni Lucien. Huminto ito at agad niyang hinarap iyon “What do you want ba?!”

            "What do you mean?"  sagot naman ni Lucien

            "Hindi tayo close, Lucien. At alam mo yon. Nagkakilala lang tayo dahil jowa ka ng bestfriend ko, na hiniwalayan mo dahil sa 'kaartehan' niya. Tapos pupunta ka sa akin ngayon at babatiin na parang mag-bestfriends tayo?? No. Not buying that. So, what do you want?"

Natigilan nang ilang saglit si Lucien. “Well. Meron nga. Hihingi sana ako sa’yo ng favor, Micah”

            "Favor?"  ulit niya  "What favor?"

            "Tulungan mo sana ako na makipagbalikan kay Ash. Nagsisisi kasi ako na hiniwalayan ko siya eh"  pero nagulat si Lucien dahil biglang tumawa nang malakas ang kausap niya  "Bakit ka tumatawa?? Seryoso ako sa mga sinasabi ko, Micah"

            "Gago ka ba?? Pagkatapos mong hiwalayan si Ash, na parang ikinaguho ng mundo niya ang pagkahiwalay ninyo, namamaga ang mga mata at parang mamatay na siya, tapos ngayon, gusto mong makipagbalikan nang ganon-ganon lang?? Ano ka?? Sini-swerte? NO!"

            "But Micah. Please. Tulungan mo naman ako. Sobra akong nagsisisi"

            "No!!"  ulit niya  "Naririnig mo ba ang sinasabi mo, Lucien?? Sobrang nasaktan si Ash sa mga sinabi mo sa kanya at sa ginawa mo. Ang tanging magagawa mo lang para maging maayos na siya, is to leave him alone"

            "But Micah"

            "Stop... okay?? Stop. Ayaw ko nang nakikitang nasasaktan ang kaibigan ko dahil sa mood swings mo. And please, huwag ka nang lumapit din sa kanya. Kailangan niya nang mag-move-on"

Doon tumalikod si Micah sa kanyang kausap at agad lumakad. Samantala naiwan naman si Lucien na nakatayo, hindi mapakali dahil hindi niya nakuha ang gusto na paghingi ng tulong sa kaibigan ni Ash.

Kaagad umupo si Micah sa tabi ng kaibigan nang pagkapasok niya ng silid-aralan, sa unang period ng kanilang klase. Nahalata naman ni Ash na parang mainit ang ulo ng bestfriend niya at late nang pumasok.

            "Sis. Okay ka lang? Parang late ka ata na pumasok"

            "Wala 'to, sis. Meron lang kumausap sa akin kanina sa labas. Pina-init niya ang ulo ko eh"

            "Talaga?? Sino?"

            "Wala.."  pagsisinungaling niya sa kaibigan  "Hindi mo siya kilala"

Naputol na lang ang kanilang usapan na dalawa dahil pumasok agad sa kanilang silid-aralan ang kanilang guro at doon nang nag-umpisa ang kanilang klase.

---

Oras ng pananghalian. Sa opisina ni Coach Dante Pedreira.

            "Kuya.. busy ka ba?"  pasok ni Micah sa opisina

            "Oh Micah... andito ka.. hindi naman masyado. Bakit?"

Bago sumagot si Micah, tahimik itong isinara ang pintuan ng opisina ng kapatid. Malamig ang loob nito at tanging tunog lang ng aircon na umaandar ang naririnig ni Micah.

Dahan-dahan siyang umupo sa bakanteng upuan. Nakatingin sa kanya si Dante at naghihintay ng kanyang sasabihin “Kuya… naalala mo ba yung sinabi mo sa akin nung isang araw??”

            "Tungkol sa pagtira mo sa aking bahay?"  panghuhula naman ni Dante. Agad namang tumango nang marahan si Micah bilang sagot  "Of course. Hinding-hindi ko yon malilimutan. Bakit mo naitanong yan? Pumapayag ka na??"

            "Yes kuya... I'll accept your offer. Naisip ko na, is about time na talaga"

Nanlaki at lumiwanag ang mga mata ni Dante sa sinabing magandang balita ng kapatid. “Talaga?? Wow. Good to hear that, Micah. Masaya ako dahil sa desisyon mong yan. It’s time na talaga na isipin mo ang sarili mong kapakanan”

            "Oo nga kuya eh"  buntong-hininga niya "Nakakapagod na din kasi. At narealize ko na kailangan ko na din mag-focus sa studies na talaga"

            "Good. Mabuti"  ngiti niya sa kapatid  "I am so proud of you dahil sa wakas, naisip mo din ang sarili mo"  

            "Oo nga eh. Salamat din kasi sa kaibigan ko dahil kung hindi din sa kanya, hindi ko na-realize na tama pala kayo"  paliwanag niya sa kapatid na si Dante  "Ganyan din kasi ang payo niya sa akin eh. Pareho din sa'yo kuya"

            "See... pareho pala kami ng payo. It means pareho naming nakikita na naghihirap ka na"  napansin ni Dante na bumalik ang sigla ng mukha ng kanyang kapatid dahil mas palangiti na ito ngayon kumpara nung huli nilang pagkikita  "Mabuti naman na may kaibigan ka na pinakikinggan ka at binibigyan ka ng payo. That's nice. Gusto ko siyang makilala"

            "Ganon din ang sabi niya kuya eh. Gusto ka din niya makilala"

            "Talaga? Wow. Pareho talaga ng iniisip"

            "Opo. Gusto ka daw niyang makilala dahil he's part ng LGBT Community din. Baka magkakasundo kayo"

            "So it's a HE. Akala ko babae"  taas ng dalawang kilay ni Dante  "Talaga?? Bisexual??"

            "Hindi ko din alam kung ano siya kuya. Pero baka kilala mo nga siya. Kapatid siya ng isang player mo"

            "Kapatid??"  ulit niya at napaisip siya kung sino  "Sino?? Sino ang kapatid niya?"

            "Si Kuya Scar po kuya. He's the younger brother of Scar"

            "Owww. So he's a Kenneally"

            "Opo. Ash po ang name niya"

Doon pansamantalang natigilan si Dante dahil kilalang-kilala niya ang kaibigan ng kanyang kapatid. Iyon ay ang karibal niya sa puso ni Lucien. Napangisi na lang ito na parang demonyo habang nagkukuwento si Micah sa kanya.

            "Wow. Small world nga talaga. I'm looking forward to meet him, Micah. Gusto ko nang makilala ang mga kaibigan mo sa Braxton"

            "Sige po kuya. Baka bukas po. Ipakilala ko siya dito"

            "No. Huwag muna"

            "Bakit naman po?"

            "Busy kasi ako bukas. Kung gusto mo, sumabay na lang siya sa'yo kapag lilipat ka na doon. Para naman doon kayo makapag-bonding sa bahay ko. And besides, I want to know him better"

            "Talaga po kuya?? Naku. Matutuwa talaga siya dahil pumayag ka. Gusto ka din niya kasi makilala kuya. Sigurado ako na magkakasundo kayo"

            "Ramdam ko nga..."  ngisi niyang muli   "By the way, kailan ka ba lilipat sa akin?"

            "This weekend?"

            "Sige. Weekend it is"

            "Pero paano ang mga gamit ko kuya??"

            "Kumuha ka na lang taxi. Ako na lang ang magbabayad kapag nandito ka na"

            "Oh sige po"  pagpayag ni Micah sa suhestiyon ng kanyang kuya  "Sige kuya. Alis na ako. Pupuntahan ko pa si Ash eh"

            "Micah wait.."  pigil ni Dante sa pag-alis ng kapatid

            "Bakit kuya?"

            "Ahmm. This Ash... He is in a relationship ba?"

            "Bakit ka naman napatanong kuya?? Liligawan mo?"

            "Gaga. Hindi. Nagtatanong lang naman ako dahil puro sa mga Bi's and Gays na nakilala ko, may karelasyon ngayon. Curious lang"

            "Ahh. Okay. Wala na kuya eh. Single na siya ngayon. Kakabreak niya lang actually sa jowa niya nung isang araw. Napakagago din yon"

            "Bakit naman?"

            "Eh kasi hiniwalayan niya nang walang kwentang dahilan. Ayaw niya lang kay Ash dahil maarte daw. Puro masasakit na mga salita daw ang sinabi niya kay Ash. Kawawa naman ang kaibigan ko"

            "Oo nga. Sobrang kawawa"  sarkastikong sagot ni Dante

            "Pero ang gago... lumapit kanina sa akin kuya. Hihingi daw siya ng tulong"

            "Tulong?? Ano'ng tulong?"

Biglang tumunog ang telepono ni Micah. Agad niya din hinugot ito sa kanyang bulsa at tinignan “Oh shit kuya. 1 pm na pala. Late na ako sa next class. Sige kuya, alis na ako. See you na lang sa weekend”

            "Sige.. mag-iingat ka"

Nagmamadaling tumayo si Micah at agad itong tumakbo palabas ng opisina ni Dante at isinara. Naiwan si Dante na nakaupo pa rin at nakatingin sa pituan. Bigla siyang napangiti dahil may naisip na siyang kaagad na plano para kay Ash.

---

Tumunog ang huling bell ng Braxton. Senyales na tapos na ang klase sa araw na iyon. Halos lahat ng mga estudyante ay lumalabas na ng kani-kanilang mga silid para magsi-uwian na.

            "Sis.. I spoke to my brother pala kanina during lunch break"  pagsira ni Micah ng katahimikan nilang dalawa habang lumalkad sila palabas ng gusali  "Pumayag naman din siya at baka this weekend, lilipat na ako"

            "Talaga?? Wow. Ang bilis ah. Mabuti naman yan"

            "Oo nga eh. Sobrang excited na ako na makaalis ng bahay na iyon. Sobrang toxic na din kasi"

            "Napansin mo yan?? Himala ah"  sarkastikong sagot ni Ash  "By the way, nakausap mo na ba sila sa paglipat mo?"
             "Hindi. At wala akong plano"

            "Bakit naman?"

            "Wala lang. Gusto ko lang sila gulatin sa weekend na lalayas na pala ako. Gusto kong makita ang mukha nila na nagugulat habang lumalabas ako ng bahay"

            "That's nice. Alam mo na pala ang mga ganyan ha. Such a bitch"

            "Oo naman. Nagmana naman ako sa'yo noh"  sabayang tawa nilang dalawa  "Teka sis. Sabi daw ni kuya, samahan mo daw ako sa weekend. Its time na din daw na magkakilala kayo"

            "Really?? Sinabi niya yan?? Wow. Sige. Gusto ko yan. Para naman makilala ko ang kuya mo"

            "Hay naku. Kung alam mo din kung gaano siya ka-excited na makilala ka"

            "Talaga? Kinilig ako dun ah"

            "Ash..."  sambit ng isang tinig sa kanilang harapan.  "Pwede ba kitang makausap?"

Napaharap silang dalawa sa nakatayo na lalaki. Isang lalaki na nanlulumo at namamaga na ang mga mata sa kakaiyak. Isang lalaki na sobra nang nagsisisi sa kanyang nagawa.

Itutuloy

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/bxY0pAG9pZw

Chapter 10

Nakatulala at hindi makagalaw si Ash habang nasa harapan niya si Lucien. Naaninag niya na nanlulumo at namamaga ang mga mata nito. Malungkot at nakatingin sa kanya.

            "Pwede ba tayong mag-usap..?"  panlulumo ng mata ni Lucien na parang iiyak

            "Diba sabi ko na sa'yo kanina na tama na, Lucien?!"  sugod at pagtulak ni Micah sa kanya palayo   "Napakatigas talaga ng ulo mo!! Ayaw na nga ng kaibigan ko sa'yo!! Umalis ka na!"

            "Micah. Gusto ko lang naman siyang makausap. Please"

            "Hindi nga"  sabay tulak ni Micah palayo sa kanya  "Umalis ka na. Iwan mo na kami. Hindi kailangan ni Ash ang paghingi mo ng tawad"

            "Sis sandali"  sambit ni Ash at napalingon naman ang kaibigan nito sa kanya  "Hayaan mo siya"

            "Sigurado ka sis?"

            "Oo. Sigurado ako"

“Pero paano kung saktan ka niya ulit…?”

“Hindi. Hindi niya ako sasaktan. Sige na, mauna ka na. Kaya ko na to”

            "Oh s-sige. Ikaw ang bahala. Pero tawagan mo lang ako kapag may nangyari ha"

            "Sige sis. No problem"

            "Ba-bye. Mag-iingat ka"

Agad inayos ni Micah ang kanyang sarili at humalik sa pisngi ng kaibigan. Doon siyang nag-umpisang lumakad palayo sa dalawa.

Hinintay naman ni Lucien na tuluyang lumabas si Micah ng campus bago niyang kausapin si Ash. Nang maaninag niya na wala na talaga ang kaibigan, agad niyang hinawakan ang kamay ni Ash.

            "I'm sorry"  tulo ng luha ni Lucien  "Sa lahat ng nagawa at nasabi ko sa'yo. Patawad. Alam ko na malaki ang nagawa kong kasalanan sa'yo"  pero hindi sumagot si Ash. Tahimik na parang may iniisip  "Uy. Sumagot ka naman oh"

Biglang ngumiti si Ash sa kanya. Isang ngiti na may halong lungkot ang mga mata “Don’t worry. It’s okay. Pinapatawad na kita”

            "Talaga?? Pinapatawad mo na ako?"

            "Yes. Tapos na yon. At isa pa, may kasalanan din naman ako sa nangyari"

            "No. Wala kang kasalanan. Ako ang dapat sisihin dito dahil hindi ko nakita ang value mo. Malaki talaga ang pagsisisi ko sa nangyari"

            "Naiintindihan ko naman kung bakit sinabi at nagawa mo yon"

            "Talaga?? Hindi ka galit sa akin?"

            "Masama ang loob. Pero iniintindi ko lang ang nangyari. Pangit kasi kapag galit lang ang pinapairal eh. Nakakatanda. Don't  worry, no hard feelings" 

Tumulo pa lalo nang husto ang luha ni Lucien nang marinig niya ang sinabi ni Ash. Talagang napakamabait niya at wala siyang galit sa kanyang puso.

Agad niyang niyakap nang sobrang higpit si Ash. Sa sobrang higpit ay parang hindi na makahinga ang isa.

            "Napaka-pure talaga ng puso mo, Ash. Sorry ulit. Mahal na mahal kita"  iyak niya pa lalo  "Sana bigyan mo pa ako ng pagkakataon para mahalin ka"

            "Gusto ko pa sana dahil sobra pa kitang mahal. Pero hindi ko muna maiibigay yan sa'yo ngayon, Lucien"

            "Ha? Bakit?"  alis niya sa pagkayakap at tumingin siya sa mga mata ng mahal  

            "I'm not ready yet. Sobra pa kasi akong nasaktan sa nangyari"

            "What? Akala ko pinatawad mo na ako?"

            "Oo. Pero... hindi ko pa kayang bumalik sa dati, kasi naalala ko lang ang mga nangyari"  paliwanag ni Ash. Pero nakita niya ang mukha ni Lucien na tila na-dismaya. Sa sobrang awa niya sa kanyang ka-harap, inabot nito ang dalawang kamay ni Lucien, hinawakan nang sobrang higpit at tinignan niya ito sa mga mata  "Sorry. Sorry talaga. Alam ko na gusto mong makipagbalikan sa akin. Pero hindi ko pa kasi kaya eh. Sorry kung hindi ko muna maiibigay ang gusto mo"

            "No. No. Don't apologize. I understand"  sabay hinga niya ng malalim sabay punas ng basa niyang pisngi ng luha.  "Sa mga nagawa ko sa'yo, maybe I deserved it"

            "Sorry ulit Lucien ha. So? Maybe we can be friends?"

Inangat ni Ash ang kanyang isang kamay para mapagkamay sa kanyang kausap. Huminga muna ulit si Lucien nang malalim at ngumiti nito na may halong pait ang mukha.

            "Sure. Friends"  kamay niya kay Ash.

            "Salamat sa pag-intindi, Lucien"

            "Anytime"  ngiti niyang muli  "So uwi ka na?"

            "Oo"  ganti na ngiti ni Ash

            "Sige. Hatid na kita sa labas ng gate"

            "Huwag na. Kaya ko naman eh. Mauna ka na sa gym, baka ma-late ka na sa practice mo"

            "Ikaw ang bahala. Mauna na ako. Mag-iingat ka"

            "Salamat. Ikaw din"

Kaagad tumalikod si Lucien sa kanya at nag-umpisa nang lumakad papunta sa covered gym ng Braxton. Naglalakad habang tumutulo pa rin ang luha dahil sa pagsisisi ng kanyang nagawa kay Ash. Umiiyak, kasi ayaw na ng isa na tanggapin siyang muli dahil sa kanyang nagawang kasalanan.

---

Araw ng Sabado. Sa bahay ng mga Villalobos.

Nakaupo sa sofa at nakatitig sa sahig si Lucien. Parang malalim ang kanyang iniisip sa mga oras na iyon. Magkahalong antok at lungkot ang kanyang nararamdaman dahil kagigising lang niya mula sa mahabang pagtulog.

            "Lucien"  tawag ng kanyang ina sa kanya na si Barbara  "Tumayo ka na nga diyan at kumain na dito"  tumayo naman agad si Lucien at parang nanghihina at mabigat ang itsura ng mukha  "May problema ka ba?"

            "Wala po. Inaantok lang"

            "Tsk. Hapon ka na nga nagising tapos inaantok ka pa?? Ayusin mo nga ang sarili mo. May bisita tayong pupunta"

            "Sino po?"

            "Si GrandPa Ken"

            "Ang lolo nina Ash?"  lakad niya papunta sa dining table.

            "Oo. Sino pa ba..? May kilala ka pa bang iba..?"  iritang bulyaw ng ina sa kanya

            "Wala na po"

            "Yun naman pala eh. Kumain ka na diyan at pagkatapos mo, hugasan mo mamaya ang mga plato. Aasikasuhin ko na ang bisita natin"

            "Okay po"  sabay upo niya sa hapag.

Masarap ang kain ni Lucien ng kanyang pagkain nang may biglang tumunog ang buzzer ng kanilang gate. Nakita niya agad ang kanyang ina na nagmamadaling lumalakad palabas para ipagbuksan ang bisita nila.

Walang pakialam si Lucien sa mga nangyayari dahil sarap na sarap siya sa kanyang kinakain.

            "Pasok po kayo GrandPa"  paanyaya ni Barbara sa matanda  "Nakakain na ba kayo? May ulam pa kami dun"  at tumingin siya kay Lucien. Masarap ang kanyang kain at walang pakialam sa bisita kahit sinabihan na siya kanina na may bisita sila. Uminit ang kanyang ulo sa pinapakitang ugali ng kanyang anak sa isang ka-respetadong nilalang  "LUCIEN!!"  sigaw niya sa kanyang anak

Nabulunan nang bahagya ang binata at agad itong tumayo sa upuan “Bakit po, Mommy?”

            "Hindi mo ba nakikita na may bisita tayo?? Show some respect"

            "Sorry po"  at tumakbo ito papunta kay Ken. Hinawakan ang kanang kamay at hinalikan ang likuran ng palad  "Welcome po sa bahay namin mahal na Punong-Bantay"

            "No Lucien. You don't need to do that"

            "Pero GrandPa... kailangan na bigyan ka ng respeto dahil naging pinuno ka din noon"  salungat naman ni Barbara

            "Huwag na... matagal na panahon na yun. At gusto ko nang tinatrato akong normal at kagaya sa mga ordinaryong lobo lang"  at sumulyap siya kay Barbara na kasalukuyang nanlilisik ang mga mata sa kanyang anak. Bumaling na lamang ito kay Lucien at sabay sabing  "Sige na, Lucien. Bumalik ka na sa ginagawa mo"

            "Salamat po"

Agad nga siyang tumalikod sa dalawa at lumakad muli pabalik sa hapagkainan. Samantala si Barbara naman ay tila naiinis na sa mga kilos ng anak.

            "Pagpasensiyahan mo na lang anak ko, GrandPa. Parang wala ngayon sa katinuan"

            "It's okay Barbara. Baka may problema lang o may iniisip. Alam mo naman ang mga kabataan ngayon. Maraming tumatakbo sa kanilang isip"

Hindi sumagot si Barbara sa sinabi nito “Oo nga pala, what brings you here GrandPa Ken?”

            "Well... andito ako para sabihin sa'yo na naniniwala na ako sa'yo at sa mga kumakalat na balita"

            "So hindi kayo naniniwala noon sa akin?"

            "Hindi... unless mula mismo sa bibig ni Eli" 

            "Inamin niya sa'yo?"

            "Yes. Inamin niya sa akin. At hindi siya nagsisisi sa mga nagawa niya"

            "Hayup talaga ang Eli na yon"  pangangalit ni Barbara  "Parang demonyo. Kailangan na talaga nating gumawa ng hakbang para mapababa na siya sa pwesto"

            "Mahirap yan. Dahil katulad nung sinabi ko sa'yo, dapat isa sa mga anak niya ang hahalili sa kanya... at si Scar na yon. At masyado pa siyang bata"

            "So ano ang gagawin natin, GrandPa?"

            "Hindi ko alam... Hindi ko talaga alam"

            "Bakit hindi tayo umaklas? Maging rebelde"

            "What?"

            "Oo. Alam ko na may mga matapat kang kawal at mga lobo na sasama sa atin. Kausapin mo sila"

            "Sigurado ka ba sa pinaplano mo?"

            "Yes GrandPa... huwag kayong matakot dahil kasama mo ang buong lahi ng mga Mangkukulam. Sama-sama tayo para mapatalsik sa pwesto si Eli"  napahinto at biglang napaisip ang matanda  "Oh ano? Payag ka?"

            "Parang nagdadalawang-isip ako Barbara eh"

            "Bakit naman?"

            "Paano kung malaman niya?? Paano kung nahuli niya tayo?? Sigurado ako na lahat na nagrebelde sa kanya ay papatayin niya, lalung-lalo na sa inyo"

            "Hindi. Hindi niya magagawa yon dahil malalakas kami. May mga kapangyarihan"

            "I know. Pero baka nakakalimutan mo na may mga kapangyarihan din kami Barbara. Lalung-lalo na ang pamilya namin. Our bloodline. Mga Punong-Bantay. Mas malakas kami kesa sa ordinaryong Taong-Lobo lang"

            "So ano ang naisip mong plano??"

            "Let me talk to my great-grandsons. Sasabihin ko na sa kanila ang katotohanan. Unti-untiin muna natin ang plano na ito. Huwag biglaan"  paglantad ni Ken ng kanyang iniisip na plano  "Mag-isip ng mabuti. Let's be cautious and understand the way your enemies think. Kung ano ang susunod niyang gagawin. Kung gagawa na tayo ng hakbang ngayon at hindi nag-iisip, sigurado ako na mapupunta lang sa wala ang mga ito. Naiintindihan mo?"

            "I completely understand, GrandPa. Pagpasensiyahan mo na ako. Sobrang naiinis na kasi ako sa kanya. Gusto ko na siyang patayin"

            "I feel your pain, Barbara. Kaya magplano tayo ng mabuti para mapabagsak natin si Eli"

---

Alas-singko ng hapon. Sa apartment ni Dante.

Sinamahan at tinulungan nga ni Ash sa paglipat ang kanyang kaibigan sa tinitirhan ng kapatid nito. Excited ang dalawa, lalung-lalo na si Micah dahil sa wakas ay malaya na ito sa problema ng kanyang ina at sa asawa nito.

            "Hi kuya..!!"  bati ni Micah nang pagbukas ni Dante ng pintuan mula sa loob

            "Finally. Andito ka na. Pumasok ka"  kaagad din naman pumasok si Micah at may dalang isang maleta  "Teka. Where's your friend?"

            "Si Ash? Andoon pa sa baba, kuya. Nabibigatan siya kasi sa isang baggage ko. Kaya dahan-dahan niya lang sa pag-akyat"

            "Ikaw talaga Micah. Pinabayaan mo ang kaibigan mo. Nakakaawa naman siya"

            "Sus kuya. Pabayaan mo na siya. Ginusto niya yun eh. Matanda na yan"

            "Sama ng ugali mo. Labas muna ako. Tutulungan ko lang siya"

Lalabas na sana si Dante nang may humarang sa kanyang daanan. Si Ash. “Hi” tanging pagbati ni Ash sa kanya na parang nagpapa-cute ito. “Ito ba ang room 205?? Hindi ko kasi makita dahil nakabukas ang pinto eh”

Napatitig nang husto si Dante kay Ash. Mula ulo hanggang paa, inaral niya ang pisikal na katangian ng kanyang karibal. ‘So ito pala ang karibal ko?? Gwapo naman. Cute’ sambit niya sa kanyang isip

“Yes. Ito nga” sagot niya lang sa tanong ni Ash “Ikaw ba ang kaibigan ni Micah? Ash? Am I right?”

“Yes po. Ako nga po. Ash. Short for Sebastian Kenneally” sabay kamay nilang dalawa.

“I am so glad na nagkakilala na tayo Ash. I am Dante. COACH Dante” pakilala niya kay Ash “Pumasok ka, Ash. Alam ko pagod na pagod ka sa kakabitbit ng bagahe ng kapatid ko”

“Sobrang bigat nga po eh”

“Ako na…” sabay kuha ni Dante sa hawak-hawak nito na malaking bagahe.

Napapikit na lamang si Ash dahil dumampi sa kanyang ilong ang mabango na amoy ng leeg ni Dante sa kanya habang kinukuha nito ang hawak niya. Isang mabango at panlalaki na pabango ang kanyang naamoy. Hindi masyadong matapang at katamtaman lang ito kaya hindi masakit sa ilong kaya nagustuhan ni Ash ang amoy ng leeg ni Dante.

Nang pagpasok ni Ash sa apartment ni Dante, namangha naman ito sa laman at sa interior ng apartment na bagong titirhan ni Micah.

May kalakihan naman ang apartment ni Dante. Merong maliit na sala karugtong nito ang isang kusina at dalawang bedroom at isang banyo. Maayos na ito tingnan kumpara sa bahay nila noon, malaki nga, pero magulo at hindi maayos ang loob nga bahay dahil puro tamad at batugan ang nakatira doon.

Magiging maayos at kumportable nga si Micah kung dito siya titira sa kanyang kuya. Tama nga ang kanyang desisyon na tinanggap ang alok nito sa kanya

Kasalukuyang nakaupo na sila sa four seaters na dining table. Kumakain ng meryenda. Nakatingin lamang si Micah sa kapatid at kay Ash dahil masaya ang kanilang usapan na dalawa.

            "Uy sis"  pagsira ni Ash sa kanyang pagkatulala  "Ang tahimik mo diyan ah. Sumabay ka naman sa amin"

            "Sige lang. Mag-usap lang kayo diyan. Nakikinig lang ako sa inyo. Na-entertain kasi ako sa kwentuhan ninyo eh"  ngiti ni Micah

            "Sus. Sumabay ka kaya sa aming dalawa"  dugtong naman ni Dante.  "Parang K.J naman to eh"

            "Ang saya lang kasi dahil ang kuya at ang bestfriend ko ay nag-uusap at sobrang lapit na. Hindi talaga ako nagkakamali na magkakasundo kayo"

            "Masanay ka na sis. Dahil simula ngayon, nag-umpisa na ang aming friendship"

            "Oo nga eh. Meron na akong kakuwentuhan tungkol sa mga ginagawa ng kuya at barkada niya habang nag-eensayo"

            "Ganyan talaga sila kapag magkasama na tatlo. Napaka-pasaway"

            "Oo nga eh... by the way, Ash. Tungkol sa kasarian mo..."

            "Ano po yun Coach?"

Napangisi muna si Dante at parang natawa sa sagot ni Ash “Please Ash. Don’t call me Coach kung andito tayo sa bahay ko or sa labas ng campus, nor Kuya. Just call me by my name”

            "Sige po. Pasensiya na, Dante"

            "That sounds better"  sabi niya  "Anyway, about sa question ko... about sa kasarian mo. Alam ba ng kuya mo ang tungkol dito?"

            "Hindi"  sagot niya agad  "Hindi nila alam. Lalo na nung nagkarelasyon ako sa kapwa lalaki"

            "So ano na ang nangyari? Kayo pa ba?"

            "Nope. Hindi na kami"

            "Bakit? I mean pwede bang malaman kung ano ang rason kung bakit wala na kayo?"

            "Ahmmm. Pasensiya na Dante. But it's too private. Maybe next time na lang"

            "No problem. I understand naman"

            "Salamat. At sorry talaga"

            "Ano ka ba. Stop saying sorry. Naiintindihan ko naman yan. Kakakilala lang kaya natin tapos ikukuwento mo ang private life mo?? Hindi kaya maganda yun"  dugtong ni Dante  "Anyway salamat ulit dahil sinamahan at tinulungan mo si Micah sa paglipat sa akin"

            "It's my pleasure, Dante. Matalik ko tong kaibigan eh"

            "Sana parati kang pumunta dito. Sarap mo pala ka-bonding"

            "Sige po. Don't worry. Bibisita talaga ako every weekend"

            "Talaga?? Mabuti naman kung ganon. Aasahan ko talaga yan"

Itutuloy…

A/N: Please VISIT my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/oPX52Y0jUNM

Chapter 11

“Sis. Diba malapit na ang birthday mo?” tanong niya sa kanyang kaibigan na si Ash na kasalukuyang hawak-hawak ang kanyang telepono. Napansin ni Micah na parang busy at parang kinikilig ang kaibigan sa harapan ng telepono. Agad naman siyang kumuha ng mga mumo ng tinapay na nakakalat sa mesa at itinapon kay Ash “Uy… kinakausap kita…”

            "Ano ba??!"  iritang sagot ni Ash habang nasa telepono pa rin niya

            "Ano ba ang ginagawa mo diyan?? Parang busy ka ata"

            "Si Lucien kasi. Nagchachat sa akin"

Narinig naman iyon ni Dante at bahagya siyang napatingin kay Ash

            "Si Lucien??"  ulit ni Micah  "Nagchachat sa'yo? Akala ko ba wala na kayo?"

            "Wala na nga..."

            "Oh e bakit parang abot tenga ang ngiti mo diyan? Don't tell me na nahuhulog na naman ang loob mo sa kanya"

            "Gaga. Hindi. Nagtatanong lang naman siya sa akin kung kamusta ako. Yun lang"

            "And?? Are you obligated to answer him?? Matapos ka niyang niloko? Oh come on"

            "Wala naman akong nakikitang masama  sa ginagawa ko ah, nangangamusta  lang siya sa akin. We're just friends"

            "Just friends?? Parang hindi. Parang iba eh"

            "Ito naman. Hindi ba pwedeng maging magkaibigan ang mag ex? Walang malisya naman to. Magkaibigan lang kami"

            "Wait..."  dugtong naman ni Dante at parang umaarte na kilala at parang pamilyar ang pangalan  "Lucien? Is this Lucien Villalobos?? Nasa Varsity Team ng Volleyball?"

            "Yes. Kuya. Siya nga. Siya ang tinutukoy ko sa'yo na hiniwalayan niya si Ash nang walang dahilan, and after a couple of days, gustong makipagbalikan. Ano? Siniswerte??"

            "So he's your partner?? I mean ex? Ash?"  tanong muli ni Dante sa kanya

            "Ahmm.. Opo"

            "Wow. Hindi ko pala alam na he is in a relationship ah. My gosh" 

            "Bakit kuya? Naging kayo ba?"

            "Gaga. Of course not. He's not my type noh. And its unethical na maging magkarelasyon ang teacher and student"  gawa-gawa ni Dante na kuwento. Hindi napasagot si Micah sa sinabi ng kapatid. Doon na lang nakakuha ng opurtunidad si Dante na tanungin muli ang karibal  "Pumunta nga nung isang araw sa akin sa office eh"

            "Talaga?"  kunot naman ng noo ni Ash

            "Oo sis. Naalala kong araw na yon"  dugtong naman ni Micah  "Nagkita kasi kami sa labas ng office ni kuya"

            "Yes. Yun nga ang araw na yon"  sabat ni Dante

            "E bakit nandoon siya? Ano ba ang kailangan niya sa'yo noon?"  tanong ni Ash kay Dante

            "Humihingi ng tulong. Nakikiusap na kung sana makausap ko ang coach niya na huwag siyang paalisin sa scholarship. Kasi naghihingalo na daw ang performance niya eh"

            "Ganon?? Parang hindi naman. Magaling naman din siya hanggang ngayon"  sabat naman ni Micah

            "Eh ewan ko sa kanya. Yun ang pakiusap niya eh"  at tumingin siya kay Ash na biglang natahimik sa kanilang usapan   "So Ash... kamusta na kayo ngayon?"

            "Kami ni Lucien?? Ahmm. Okay naman. Katulad ng sinabi ko, magkaibigan na lang kami"  doon biglang napasinghap si Micah. Isang reaksyon na tila hindi sang-ayon sa sagot ni Ash. Narinig naman iyon ng isa at agad na sumagot  "Oh bakit?? Totoo naman ah"

            "Sus... parang hindi talaga ako kampante sa dahilan mo sis"  tanging sagot ni Micah  "Why don't we ask kuya"  at tumingin siya sa kanyang kapatid na tahimik lang at nakikinig sa kanilang usapan  "Kuya.. in your own opinion. Maganda ba na nag-uusap pa rin ang mag-ex after the break-up?"

Umangat ang ulo ni Dante at tumingin sa kisame. Napaisip sa kanyang isasagot sa kapatid “Hmmm. In my opinion. Siguro hindi na. Kasi wala namang dapat pang pag-usapan eh. Tapos na kayo. Ex nga diba?” sabay tingin niya kay Ash na parang nagpapahiwatig ito “Siguro tigilan niyo na ang communication ninyong dalawa. Move-on at hayaan siya na maging Malaya, maging masaya” at sumandal ito sa silya at bumaling ang tingin sa kapatid “BUT. Kung okay lang naman ang hiwalayan at naging maayos naman. At okay sa inyo na hanggang kaibigan lang kayo. Why not. Pwede naman siguro”

            "Oh! Kita mo? Pwede naman daw eh"  pagtaas ng boses ni Ash  "Okay na nga kami"

            "Oh sige. Sabi mo eh"

            "Eh ikaw Kuya Dante?"  baling naman ni Ash kay Dante

            "Ano'ng ako Ash?"

            "Do you have a boyfriend? Partner? FUBU? Wait. Are you single?"

Napatawa na lang si Dante at dahan-dahan niyang nilapag ang baso, na may kalahating laman na coke, sa mesa. “Well technically. Meron akong lalaki na gustong-gusto. Gustong-gusto. Yung tipong gagawin mo na ang lahat para maging kayo. Kahit magiging kalaban ko pa ang buong mundo, wala akong pakialam basta maging akin lang siya. Actually, mapapasa-akin na nga sana eh. But inagaw siya sa akin”

            "Talaga kuya?? Kelan lang yan? Hindi ko alam yan ah"  sambit ni Micah

            "Several days ago"

            "Naku. Sayang naman. Sino ba kasi ang umagaw sa kanya? Napaka-walang-hiya naman yun"

            "Isang ahas. Malandi at sobrang demonyo na tao na nakilala ko sa buong buhay ko"  ani Dante habang malagkit ang tingin niya kay Ash  "Kaya Ash... kung tinatanong mo ako sa istorya ng buhay pag-ibig ko. Yan. Alam mo na"  habang nanginginig ang labi ni Dante sa galit nito habang nakatingin siya sa mga mata ni Ash.  "You have no idea kung ano'ng kasakit ang ginawa ng taong iyon"

            "Pareho pala tayo kuya"  sabay hinga ng malalim ni Ash  "Pareho tayo malas sa pag-ibig"

            "Oo nga eh. So sad nga talaga dahil may mga tao na kaya nila tayong saktan. Agawan. Kahit hindi naman sa kanila"

            "I agree..."

            "Do you??"

            "Po?"

            "Yes. Sigurado ka ba talaga na sang-ayon ka sa akin? Alam mo ang nararamdaman ng taong inagawan?"  doon natahimik si Ash at tila natameme sa sinabi ni Dante  "I mean. Iba ang kwento mo. Dahil iniwan ka ng taong mahal mo dahil sabi niya, tungkol daw sa ugali mo"

            "Yeah. I know. Alam ko na iba ang kwento natin. But the common denominator sa atin, pareho tayong iniwan ng mahal natin"

            "Yeah. I agree naman diyan"

            "Ano ba yan. Tama na nga yan"  pagsira ni Micah sa sobrang seryoso na paksa ng dalawa  "Sobrang seryoso na oh. Mag-iba na nga tayo ng pag-uusapan"

            "Oo nga eh. Itigil na natin 'to"  sagot naman ni Ash

            "Oh sige"  sabat ni Dante  "Teka. Narinig ko kanina na malapit na daw ang birthday mo? Kailan ba?"

            "Yes Dante. Sa next Sunday na"

            "Sunday? That's nice. So any plans?"

            "Oo kuya. Ready na ang party niya sa Sunday"  sabat naman ni Micah

            "Wala ka na palang dapat poproblemahin Ash"

            "Hindi naman sa excited kuya. Pero last month ko pa to pinaplano"

            "Wow..."  paglaki ng mga mata ni Dante  "Hindi nga halata na excited ka ha"

            "Siyempre kuya. Once a year lang naman kasi ito. So dapat pinaghahandaan"

            "Kung sa bagay. Tama ka naman diyan"

            "Ay kuya. Why don't you come na din sa party ko next Sunday? Sama ka na lang kay Micah. Invited po kayo"

            "Talaga? Invited ako?? Salamat Ash. Its my pleasure"

            "Oo naman kuya. Kaibigan ko na kayo. Kailangan mo na pumunta sa party ko"

            "Nice. Sige Ash. Don't worry. Pupunta talaga ako"

Sa sobrang sarap at tagal ng usapan ng nilang tatlo, gabi nang nakaalis doon si Ash. Abot-tenga ang ngiti nito habang bumababa sa hagdan ng gusali ng apartment ni Dante.

Sa wakas ay nakahanap na din ito ng isa pang kaibigan na nasa katauhan ni Dante. Isang kaibigan na nakakaintindi sa kanyang hinaharap na problema.

---

Dakong alas-siyete na ng gabi nang makauwi sa kanilang bahay si Ash. Nang pagpasok niya, nadatnan niya na nandoon ang buong pamilya niya, nakaupo sa sa mahabang sofa ng sala at tila hinihintay siya.

            "Salamat naman na nakauwi ka na Sebastian. May plano ka pa palang umuwi?"  panimula ni Eli habang lumalakad si Ash papunta sa hagdan. Doon nadagdagan ang inis ni Eli dahil hindi siya pinansin nito  "ILANG BESES KO BANG SINASABI SA INYO NA HUWAG KAYONG BASTO KAPAG KINAKAUSAP KO PA KAYO!!"

Doon huminto si Ash at bumalik sa kanila. “Bakit Dad? May kasalanan ba ako?”

            "Tinatanong pa ba yan?? Diba ilang beses ko nang sinabi sa'yo na magsabi ka kapag gagabihin ka?! Ano'ng ginawa mo... pinaghantay at pinag-aalala mo kami dito!"

            "Dad. Nagtext po ako sa inyo. Pati si Mommy, tinext ko din. Hindi niyo ba natanggap?"

            "Natanggap. At nabasa namin. Pero ang kinaiinisan ko, nagpaalam ka lang nung andun ka na.."

            "Ha?? Bak―"  sasagot pa sana si Ash pero pinigilan siya ng ina na si Lyka sa pamamagitan ng isang tingin. Naiintindihan naman niya iyon kahit wala sa lugar ang galit ng ama. Nagpapakumbaba na lang ito "Pasensiya na po, Dad. Hindi ko kasi namalayan ang oras eh. Napasarap kasi kami ng kuwentuhan"

            "Sige. Tinatanggap ko na ang paghingi mo ng tawad. Basta sa susunod. Huwag ka nang magpagabi Ash. Delikado"

            "Okay po"

            "Kumain ka na kayo dun ni Scar. Mag-uusap pa kami ng Mommy at GrandPa mo"

            "Okay Dad"

            "And Ash..."

            "Yes Dad?"

            "I'm just wondering na gagawa sana tayo ng after-party para sa anniversary ng Braxton. Okay ba sa'yo na ikaw ang mag-o-organize dito?"

            "Dito?? Oo naman. Sige Dad. No problem. Ako ang bahala. Matagal pa naman yan"

            "Good. Salamat Ash"

Doon na lumakad si Ash papunta sa kanilang hapagkainan. Samantala, tumayo naman si Scar sa tabi ng kanyang GrandPa at nagpaalam din dito upang kakain na ng kanilang hapunan.

Habang kumakain sa hapagkainan. Napansin ni Scar na panay ang ngisi ng kanyang kapatid at parang mapupunit na ang pisngi nito sa kanyang pag-ngiti.

            "All-out smile ah. Saan ka ba nanggaling?"

            "Ha?? Wala. Doon lang sa bagong bahay ng bestfriend ko na si Micah. Tinulungan ko lang siya maglipat"

            "Bagong bahay?"  ulit ni Scar  "Talaga?? Sa edad niyang yan? May sariling bahay na?"

            "Sira.. bahay ng kuya niya. Lumipat siya kasi sa kuya niya at doon na titira"

            "Why?? Saan ba pamilya niya? Her mom and dad?"

            "Basta. Long story kuya"  sagot niya na lang para matapos na ang mahabang paliwanagan sa kapatid   "Pero kilala ko kung sino ang kapatid niya, and I know, kilalang-kilala mo din"

            "Kilala ko?" kunot ng noo niya  "Sino?"

            "Si Coach Dante. Ang coach niyo"

            "What? Talaga?? Hindi ko alam na may kapatid pala si Coach"

            "Ako nga din eh. Nagulat din ako nung nakita ko siya kanina. And he is mabait pala ha"

            "Mabait?? Si Coach? NAHHHH"  sabay tawa niya nang malakas  "Not his character. Napaka-istrikto at pala-mura yan kapag nandoon sa practice"

            "E baka kasalanan niyo din yan dahil napaka-pasaway ninyo. Knowing you,  Kuya Marcus at Vlad. Riot kapag magkasama kayong tatlo sa laro"

            "Uy hindi kaya. Ang babait kaya namin sa court"

            "Sus. Hindi ako naniniwala diyan kuya"  sabay tawa nilang dalawa nang malakas  "Ay oo nga pala. I invited your coach pala sa party ko next Sunday"

            "You invited him??"  ulit ni Scar  "Sounds bizarre"

            "Bakit naman?"

            "Eh kasi never ka nag-invite ng member ng faculty and staff ng Braxton. Ngayon lang. Sa kanya"

            "Why?? May masama ba?"

            "Wala naman"

            "Kuya... ininvite ko lang siya dahil kapatid siya ng bestfriend ko. Wala naman masama dun"

            "Yun lang...?"

            "Oo naman. Yung lang"

            "Wala na bang ibang rason? Like... you like him?"

            "Oh my god kuya. Stop that. Hindi ako bakla!"

            "I know. At Masaya ako diya, pero siya hindi. Iniingitan lang kita sa mga tao na ganyan"

            "What do you mean?"

            "Sikat siya kaya na pumapatol sa kapwa niyang lalaki. Recently daw, sa tsismis, may karelasyon siyang player, hindi naman namin alam kung sa anong sport, pero daw meron"

            "Yun lang? source of information mo ang tsismis na kumakalat sa inyo? Wow ha"

            "Basta Ash. Be careful na lang. Baka ikaw ang bibiktimahin niya. Ayaw kong mangyari yon"

            "Oo na. Oo na. Huwag kayong mag-aalala. Mag-iingat ako"

            "Good to hear that"

Hindi na lang sumagot si Ash at patuloy niya na lang sa kanyang pagkain ng hapunan. Samantala si Scar naman ay nakatingin lang sa kapatid. Nakangiti at parang alam na niya ang totoong sekwalidad ng kapatid.

---

Araw ng Lunes. Sa mataong hallway ng campus ng Braxton.

Marahang nilakad ni Ash ang hallway na punong-puno na mga estudyante. Nakatayo at nagkukumpul-kumpulan ang iba sa mga magkabilang gilid. Meron din naman isang babae at lalaki na nag-uusap na parang sweet sa isa’t-isa dahil malagkit ang mga tingin nila at mahigpit ang pagholding-hands ng dalawa.

Hindi na lang pinansin ni Ash ang magulo na hallway at agad dumeritso sa kanyang silid-aralan.

            "Hi Ash.."  sulpot ni Lucien sa kanyang harapan na nasa bunganga ng pintuan papasok ng kwarto.

            "Oh Lucien. Bakit?"

            "Wala naman. Kinakamusta lang kita. How's your weekend?"

            "Okay lang naman. Enjoy ang weekend"  abot-tengang ngiti ni Ash

            "Talaga?? Halata nga"  tanging ngiti pa rin ang sagot ni Ash sa sinabi nito  "By the way, sa Sunday na pala ang birthday mo. Okay na ba ang lahat?"

            "Yup. Okay na. Tinapos ko na ang lahat kahapon. Ready na for Sunday"

            "Good. I'm happy to hear that. Hindi pa rin kumukupas ang pagiging creative mo in terms sa pag-organize ng party noh?"

            "Oo naman. Masaya ako kapag gumagawa at nag-oorganize noh"  sagot niya habang ngumingiti pa din  "In fact, ako din ang mag-o-organize ng  113th Founding Anniversary ng Braxton"

            "Wait. Ikaw pa din ang gagawa? Dito?"

            "No. Hindi. I mean merong after-party sa bahay namin. Ako pa din ang mag-oorganize doon"

            "Wow. That's nice. I am so proud of you talaga"

            "Salamat"  ganti ni Ash. Sasagot pa sana si Lucien nang biglang tumunog na ang bell ng campus. Hudyat na mag-uumpisa na ang kanilang klase  "So, pasok na ako ha"

            "Sige. Ako din eh"  pagpapacute ni Lucien  "So kita tayo later?"

            "Sure. Walang problema"

            "Nice... sige Ash. Later na lang. Bye"

Hindi iyon narinig ni Ash dahil pumasok na iyon sa kanilang silid. Samantala. Sa labas pa rin si Lucien. Nakatingin sa kanyang minamahal, tinitignan at binabantayan ang kanyang kilos hanggang sa pagkaupo nito at hanggang sa pagkausap kay Micah.

‘I’ll do my very best to win you back, Ash. Pangako. Hinding-hindi na kita sasaktan. Mahal na mahal kita’ sambit niya sa kanyang utak

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/cX0GMj6VijQ

Chapter 12

Bandang alas-dose pasado, pagkatapos ng kanilang pananghalian sa cafeteria, nagdesisyon ang mga magkaibigan na sina Ash at si Micah sa opisina ni Dante. Gusto nila kasing bisitahin ito dahil bakanteng oras na nila iyon at wala na silang magawa sa mga natitirang oras nila.

            "Hi kuya.."  bati ni Micah sa kanyang kuya habang papasok silang dalawa sa opisina.

Nadatnan nilang dalawa si Dante na nanonood ng isang programa sa TV. Napansin naman agad niya ang dalawa na lumalakad na patungo sa kanyang mesa.

            "Oh... Andito kayo. What brings you here?"

            "Wala naman kuya. Gusto lang namin magpalamig. Ang init kasi sa labas"  reklamo ni Micah at umupo sa isang kumportableng upuan  "Haaay salamat. Nakaupo din sa maginaw at comfortable na office"

Hindi pinansin ni Dante ang hikab ng kapatid. Sumulyap na lang siya kay Ash na nakaupo na din sa salungat na upuan ni Micah. Nakatingin at nanonood na din ng pelikula sa telebisyon.

            "Ash. Wala ba kayong klase?"

            "Wala pa po Coach. 1pm pa ang pasok namin"  paliwanag ni Ash  "Sabi daw kasi ni Micah na pumunta lang kami daw dito sa office mo. Pampalipas oras"

            "Ah ganon ba? Sige. Feel free to relax. Walang problema sa akin"

            "Sige po Coach. Salamat"

            "Ano ka ba. Ilang beses ko bang sasabihin sa'yo, na stop calling me 'Coach'. Dante na lang"

            "Sorry po. Naalala ko din naman ang sinabi ninyo. Pero nandito kasi tayo sa loob ng campus ng Braxton. So I'll address you properly"

            "Kung sa bagay. You have a point. Pero okay naman sa akin na tawagin mo ako sa pangalan ko. Or just kuya na lang"

            "Sige po kuya"

            "Nice. Sounds better"

            "Oo nga pala kuya, remind lang po kita sa Sunday ha. Baka makalimutan ninyo"

            "Yeah. About that"  bumagsak ang mukha ni Dante  "Something came up, Ash"

            "Bakit? Ano po yon?"

            "Hindi ako makapunta sa party mo sa Sunday kasi I have a important thing to do. Tatapusin ko kasi ang report ko"

            "Ganon po ba?? Sige po. Walang problema. Andiyan naman si Micah eh"

            "Talaga? Okay lang sa'yo?"

“Opo kuya. No problem talaga”

“Salamat talaga Ash. Salamat sa pag-intindi. Don’t worry, babawi na lang ako sa’yo sa susunod na araw”

---

Samantala. Sa isang opisina din.

Nakaupo at maraming ginagawa si Eli sa kanyang mesa. May mga pinipirmahan na mga papeles at may mga binabasa ng mga financial report ng kanilang kumpanya.

Habang nakatitig at busy si Eli, may biglang kumatok sa pintuan ng kanyang opisina.

            "Pasok.."  sigaw niya. 

Agad naman bumukas ang pintuan mula sa labas. Dahan-dahan itong pumasok at isinara ang pinto sa likuran niya..

            "Eli"  tawag ng matandang Ken sa kanyang apo.

Doon natigilan si Eli sa kanyang ginagawa. Sumulyap sa taong nagsalita. “Ano ang ginagawa mo dito…” pangangalit ng ngipin niya sa inis. “Sino ang nagpapasok sa’yo dito?”

            "Mag-usap muna tayo, Eli. Parang awa mo na"

            "No. I already gave you the chance to explain last night sa bahay, pero pinagmumukha mo pa din na masama akong pinuno sa mga nasasakupan ko?!"  pagtaas ng boses  "HOW DARE YOU!"

            "Please. Try to understand naman Eli. May mga buhay din sila"

            "You know what?? Paulit-ulit lang tayo dito Ken. Please. Umalis ka na"  utos niya sa matanda.  "...and where's my goddamn coffee!!!"

Biglang uli bumukas ang pintuan at agad pumasok ang kanyang sekretarya na babae. Medyo may katandaan na ito at medyo hindi masyadong mataas, may makapal na salamin, nakasuot ng puting blouse at itim na palda. Isang palda na sobrang sikip, hindi na makagalaw ng maayos ang dalawa niyang binti sa paglakad. Dagdag pa ang two-inches niya na sapatos na tumutunog ang takong ng mga ’to tuwing lumalakad ito nang sobrang bilis.

            "Ito na po Sir Eli. Pasensiya na talaga. Nakalimutan ko"  sabay lapag ng babae sa mesa ni Eli

            "Nakalimutan??  o sadyang tanga ka lang??"  yumuko na lang ang sekretarya sa kahihiyan sa insulto ng amo  "Sa susunod, ayusin mo ang trabaho mo ha?? Baka gusto mo, ikaw ang isunod ko sa kapatid mong namatay"

Kita ang takot sa mukha at sa mata ng babae nang marinig niya ang banta ni Eli dahil sa kapalpakan niya “No Sir. Hindi po. Maawa po kayo. Pasensiya na po talaga. Hindi na mauulit”

            "Sige. I'll give you another chance. Kung papalpak ka pa bukas, humanda ka na lang sa kamatayan mo"  doon tumulo ang luha ng babae  "Sige na. Dinadaan mo pa ako sa drama niyo eh. ALIS!!"  kaagad namang tumalikod ito at lumakad palabas ng opisina na umiiyak. Samantala. Nakatingin na lang si Ken sa apo. Nagulat sa kanyang mga sinabi.  "What?!"

            "Seryoso ka?? Sa simpleng kape lang, ipapapatay mo siya?"

            "Oo naman. Kailangan nilang matakot para magawa nila ng maayos ang kanilang mga trabaho"

            "I can't believe this. Isa ka nang halimaw Eli. Hindi iyan ang iniwan kong Legacy sa Papa mo at sa inyo ng mga apo ko"

            "Well my father is dead because of you Ken. Ikaw ang pumatay sa kanya dahil sa ginawa mo. So technically, ikaw ang dapat sisihin dito. Gusto mo bang balikan ang nakaraan??"

            "Don't even go there. Hindi ito ang issue natin. Kundi ang pagiging marahas mo. Hindi ito ang tama Eli"

            "So ano ang tama?? Hayaan na lang ang mga walang disiplinang kalahi natin na maghasik ng lagim?? Of course not. Kailangan nila ng disiplina. Takutin natin sila"  tingin niya sa mata kay Ken habang inabot niya ang mainit na kape na dala ng kanyang sekretarya.

Sa mga oras na iyon, naisip ni Ken na wala na talagang pag-asa na magbago ang isip ni Eli. Talagang buo na ang kanyang loob at isipan na itutuloy niya pa ang pagpapatay sa mga nagkasala na mga Taong-Lobo at Mangkukulam.

Parang umiba na nang tuluyan ang kanyang apo. Ang apo na noon ay sobrang lambing, mabait at puno ng saya ang mukha. Pero ngayon, punong-puno na ng galit at poot ang puso niya. Kahit sa kanyang mga anak at asawa, hindi niya pinapakitaan ng pagmamahal.

Naputol ang kanyang malungkot na iniisip tungo sa apo nang biglang nalaglag sa sahig ang tasa na ibinigay kanina ng babae.

Doon niya nakita si Eli na parang hindi makahinga at parang nasusunog ang kanyang lalamunan dahil umuusok ang kanyang bibig.

            "Eli!!! What happened?!" sa sobrang sama ng dinadamang init ni Eli ay hindi makasagot. Sobrang init, sakit at napapaso ang lalamunan niya. Biglang pumasok sa utak ni Ken na parang alam niya na kung ano ang sanhi kung bakit nagkaganyan ang apo. Agad siyang yumuko, nakita niya na nakakalat na ang laman ng tasa na kape sa sahig. Hindi niya lang iyon pinansin at kinuha ang nakatumba na tasa. Inilagay sa kanyang ilong at inamoy. Doon niya nakumpirma na tama ang duda niya  "Wolfsbane. May lason ang kape mo Eli. Diyan ka lang. Hihingi ako ng tulong sa labas"

Mabilis niyang tinakbo ang opisina ni Eli at lumabas siya dito upang makahingi ng tulong sa labas.

---

Oras ng dismissal.

            "Haaay. Salamat"  malaking hikab ng bibig ni Ash habang lumalakad ang dalawa sa hallway "Natapos din ang nakakapagod na araw. It's time to relax and make gala"

            "Hindi ka pa uuwi sis?"

            "Hindi pa eh. Parang wala akong ganang umuwi"

            "Bakit naman? May nangyari na naman ba sa inyo?"

            "Hmmm. Parang ganon na nga. Pinagalitan na naman kasi ako kagabi na gabi na naman  daw akong umuwi"

            "Eh diba nagpaalam ka?"

            "Oo. Pero nagalit pa rin eh. Hay. Ewan ko. Parang wala talaga akong tamang nagawa sa kanila. Puro na lang si kuya ang maganda sa kanilang paningin"

            "Ganon? Grabe naman sila. Eh anong oras ka ba nakarating sa inyo?"

            "Seven?? I think. Nakalimutan ko eh"

            "Maaga pa naman yan ah. Grabe naman magalit. Hindi ka naman babae ah"

            "Well. Welcome to my world. Bunso daw eh"

Naputol ang kanilang usapan nang biglang lumitaw sa kanilang paningin si Lucien. Nakangiti ito na lumalakad patungo sa kanila.

Salungat sa itsura ni Lucien na masaya at masigla, si Micah. Nakasimangot ito dahil nagpakita na naman ang taong lumoko sa kaibigan.

            "Hi Ash. Micah"  bati niya sa dalawa  "Uwi na kayo?"

            "Hindi pa eh. Baka tatambay kami dito"  sagot ni Ash at tahimik lang si Micah

            "Ganon ba? Sama naman ako. Gusto ko din sana tumambay eh"

            "Sasama ka sa amin?? E diba may practice kayo?"

            "Oo. Pero nakakatamad pumasok. Sige na, isama niyo na ako. Gusto ko din sana kayo maka-bonding eh"

            "Sira ka ba? Yan lang kaya ang tanging rason kung bakit ka nandito, tapos tinatamad ka?"  paalala ni Ash kay Lucien  "Next time na lang tayo magbonding dahil kailangan mo ang practice na yan. Diba? Malapit na ang laro niyo?"  doon bumagsak ang mukha ni Lucien at parang dismayado ito  "Huwag ka nang malungkot. Next time na lang"

            "Sige. Tama ka naman. Wala naman akong magagawa kundi mag-ensayo. Pero promise ha. Lalabas tayo soon?"

            "Sure. Promise"

            "Nice"  abot-tengang ngiti ni Lucien  "So, alis na ako. Punta na ako sa gym ha. Mag-iingat kayo"

            "Salamat. Ikaw din. Have fun"

Parang mapupunit ang pisngi ni Ash sa kakangiti habang nakatingin siya sa kanyang ex na kasalukuyang lumalakad na palayo sa kanilang dalawa. Mga ngiti na parang kinikilig at tila bumabalik na ang nararamdaman niya tungo kay Lucien.

Nasaksihan din naman lahat ni Micah ang pag-ngiti ng kaibigan. Alam niya din ang ibig sabihin ng maaliwalas na ngiti ni Ash.

            "What?"  pagsira ni Ash ng katahimikan at napansin niya na nakatitig sa kanya si Micah

            "I know that face"  dugtong naman ni Micah  "Are you falling for him again?"

            "Ano'ng falling for him? Nag-usap lang kaya kami"

            "Sis... kung nakikita mo lang ang mukha mo ngayon. Parang first time mong ningitian ng crush mo. Kinikilig ka kaya sa kanya. Magsabi ka nga ng totoo sa akin"  ani Micah habang nagsimula na silang lumakad palabas ng main building ng Braxton.

            "Hindi nga. At wala naman sigurong problema kung kikiligin ako sa kanya? Naging kami naman eh"

            "So it means, gusto mo pa rin siya"

            "Hmmm. No. Siguro. Hindi ko alam. Basta ang importante, okay kami ngayon"

            "Ganon? Hindi mo alam?? So may posibilidad nga?? Hay. Basta sis ha. Huwag munang padalos-dalos ha? Kakatapos mo lang ng heartbreak na yan. Ingat-ingat din ang puso"

            "Oo naman. Don't worry sis. I am very careful naman ngayon."

            "Mabuti naman kung ganon"

            "Teka. Saan ba tayo pupunta?"

            "Diyan nga lang sa labas, tatambay lang at magbabantay sa mga dumadaan"

            "Oh sige"  dahan-dahan nilang lumakad papunta sa bakanteng bench para doon sila uupo at tatambay nang biglang tumunog ang kanyang telepono.  "Wait lang. May tumatawag ata"

            "Sige. Sagutin mo na"

Kinuha naman agad ni Ash ang kanyang telepono na tumutunog sa bulsa at walang hinintay na pagkakataon, sinagot niya ito.

            "Hello"  sambit ni Ash habang nakalapat ang telepono sa pisngi. Hindi ito kumukurap at tila seryoso ang sinasabi ng kanyang kausap sa kabilang linya. Biglang nanlaki ang mga mata niya at sabay sabing  "Sige-sige GrandPa. Pupunta na ako ngayon diyan"

            "What's wrong sis?"  tanong ni Micah habang binababa ni Ash ang telepono. Kita niya na umiba ang mukha ng kaibigan. Parang may narinig na masamang balita sa tumawag.  "Okay ka lang? Ano daw ang sabi?"

            "Tumawag si GrandPa sis. Si Daddy daw. Sinugod sa hospital. Kailangan kong pumunta doon ngayon"

            "Ha?? Bakit daw?? Bakit siya sinugod?"

            "Hindi sinabi ni GrandPa"  sabi niya habang natataranta na ang mukha nito  "Alis muna ako sis. Kailangan kong puntahan si Daddy"

            "Oh sige. Gusto mo ba samahan kita?"

            "Okay lang ba?"

            "Oo naman. Walang problema"

            "Sige sis. Tayo na"

            "Teka lang. Paano ang kuya mo?"

            "Hindi daw sumasagot sa tawag. Baka nagpa-practice na yon sa gym. Nagmessage na daw si GrandPa sa kanya. Mababasa niya rin yan mamaya"

            "Ganon ba? Sige tayo na"

---

Sa Emergency Room ng mamahaling hospital.

Nagmamadaling bumaba ng taxi si Ash, kasama ang kaibigan na si Micah, sa entrance ng emergency room ng isang mamahaling ospital.

Habang naglalakad silang dalawa sa loob at hinahanap ang kanyang ama, may mga naririnig at may nasasaksihan silang mga eksena sa loob ng emergency room; may umiiyak na babae sa isang nakahigang katawan na lalaki. Baka siguro asawa niya ang namatay na iyon. May napansin din siyang mga nakakumpol na mga doktor, na parang pilit nilang nire-revive ang nag-aagaw-buhay na pasyente. Meron din silang nakita na naka-nganga ang malaking sugat malapit sa tiyan, at marami pang hindi magaganda at eksena sa loob ng silid na iyon

Habang patuloy pa rin ang paglalakad nila, nakita nila ang ina ni Ash na si Lyka at ang GrandPa niya na si Ken. Doon medyo gumaan ang damdamin ni Ash dahil sa wakas ay nakita niya na ang pamilya nito. Walang hinintay na oras, agad silang nagtungo sa dalawa.

            "Mom. GrandPa. Anong nangyari kay Dad?"  panimula ni Ash at niyakap ang Mommy at ang GrandPa niya

            "He's okay na, Ash"  sagot naman ni Lyka  "Nagpapasalamat lang ako dahil nandoon ang GrandPa mo sa opisina. Agad niya naman sinugod ang Daddy mo"

            "Ano ba ang nangyari kay Daddy, GrandPa?"

            "Food poison"  tanging naisip niyang dahilan  "Baka sa kinain niya kanina sa opisina kung bakit siya nasuka at nawalan ng malay. Pero okay na ang Daddy mo. Binigyan na siya ng gamot"

            "Mabuti naman kung okay na siya. Sobra akong nag-aalala sa kanya habang papunta rito"

            "And kailangan na lang daw muna na ma-admit siya dito para mabantayan siya ng mga doktor. Baka may mga complications pa in the future"  dugtong ni Lyka

            "Complications?? I thought okay na si Daddy?"

            "Yes. Okay na siya. Pero dapat bantayan pa siya ng mga doktor. Alam mo naman na matanda na ang Daddy mo"  paliwanag pa lalo ni Lyka sa anak  "And huwag ka nang mag-aalala anak dahil andito naman kami ng GrandPa mo, at ang kuya mo, na darating din mamaya. Umuwi ka na lang sa bahay"

            "Sige po"  sagot na lang ni Ash  "Alis na lang po kami"

            "Mag-iingat ka, Ash"

Itutuloy…

A/N: Please Visit my Youtube Channel for its Audio Version

https://youtu.be/uaUxHp6OhJk

Chapter 13

Kakalabas lang nina Ash at Micah mula sa nakakalula at nakaka-stress na Emergency Room ng ospital. Nakatayo lang sila malapit sa malaking crystal na pintuan ng silid. Nagpapahangin at parang wala pang balak na umuwi dahil nag-aalala pa ito sa kanyang ama.

            "Huwag ka nang mag-aalala diyan, sis"  sambit ni Micah sa mabigat na mukha ni Ash  "Narinig mo naman ang sinabi ng Mommy mo diba? Okay na ang Daddy mo"

            "Ewan ko. Parang hindi pa rin maalis sa isip ko ang mag-worry eh. Alam mo, ngayon ko lang napatunayan na mahal ko pa rin siya, kahit ganyan ang trato niya sa akin"

            "Siyempre sis. Hindi mawawala yan, dahil ama mo pa rin siya"

            "Pero bakit ganon?? Bakit ganito pa rin ang trato nila sa akin?? Yung feeling na hindi ako kabilang sa pamilya na 'to?"

            "What do you mean?"

            "Pinapauwi na nila ako kahit kararating ko lang. Yung parang ayaw nila ako na nandito ako. Tinataboy nila ako at mas gusto pa nila na si kuya ang nandito"

            "Baka iniisip ka lang nila sis. Baka gusto nila na ayaw kang mapagod at para hindi ka makalanghap ng virus dito kaya ka nila na pinapauwi kaagad"

            "Ano ako?? Bata?? Na ganyan ang trato nila???"

            "Siguro. You're still thirteen years old eh"

            "Ash..!"  lapit ni Scar na nakakababa lang sa kanilang sasakyan.  "What happened?? Saan si Daddy?"

            "Andoon sa loob ng ER. Hanapin mo lang dun"

            "Ano ba talaga ang nangyari sa kanya?"

            "Food poison daw. Sabi ni GrandPa. Pero okay na daw siya ngayon"

            "Mabuti naman kung ganon. Nag-alala din ako ah"  sabay hingang malalim ni Scar 

            "Pumasok ka na dun. Hinahanap ka na nila"

            "Sige-sige. E ikaw ba?? Hindi ka ba papasok?"

            "Pumasok na ako diyan. Pinaalis naman ako nila agad"

            "Ha?? Bakit naman?"

            "Ewan ko sa kanila. Sige na kuya. Pumasok ka na dun"

            "Sige. Gamitin niyo na lang sasakyan pauwi. At ihatid mo na lang ang kaibigan mo sa bahay niya"

            "Opo kuya"

            "At sabihin mo sa driver na bumalik na lang bukas. Baka dito na din ako matutulog"  hindi na lang sumagot si Ash sa kanyang kuya. Hinalikan na lang ito ni Scar sa kanyang noo. Kitang-kita sa mukha ng kanyang kapatid ang pagkakadismaya nito  "Don't think about it, Ash. Hayaan mo na sila. Parang hindi ka na nasanay sa kanila. Isipin mo na lang na mabuti na din 'to, para masolo mo ang bahay sa Sunday. Para sa party mo"

            "Salamat kuya. Hindi mo talaga ako binibigo. Binibigyan mo talaga ako ng rason para maging maayos ako"

            "Oo naman. Mahal kita eh"  dugtong niya sa kapatid  "Sige na. Umuwi na kayo. Papasok na ako dahil baka hinahanap na ako sa loob"

---

Tumigil ang sasakyan nina Ash sa tapat ng gusali na kung saan doon ang apartment ni Dante. Halos mag-a-alas-otso na ng gabi. Walang ulap sa kalangitan at punong-puno ng mga bituin ang kumukutitap sa langit.

Bumukas ang isang pinto ng sasakyan at doon bumaba si Micah.

            "Sis. Okay na? Uwi na kami"  sambit ni Ash sa loob na nakasilip sa kanya

            "Sige sis. Mag-iingat kayo. Salamat ulit sa paghatid"

            "Ba-bye. Salamat din sa pagsama sa akin. See you tomorrow"

Agad hinugot ni Micah ang susi ng gate sa bulsa ng kanyang bag habang umandar na paalis ang sasakyan na sinakyan niya kanina. Binigyan siya ng kanyang Kuya Dante ng kopya ng susi para hindi na siya tatawag sa kapatid para bumaba ng apartment para ipabuksan siya.

Itinapat iya sa butas ang dulo ng susi at ipinasok ito. Dahan-dahan ito pinihit at agad nga itong bumukas. Tanging huni lang ng kuliglig o cricket ang kanyang naririnig sa malamig at hindi masyadong kalakasan na bugso ng hangin.

Nang pagpasok niya, agad niya itong isinara, sobrang marahan lang, kasi ayaw niyang lumikha ng ingay dahil baka natutulog na ang ibang tenants ng apartment.

Nagtungo siya sa hagdan at sinumulan niyang inakyat hanggang sa pangalawang palapag. Nang pagdating niya sa harap ng pintuan ng Room 205, itinapat niya ulit ang isa pang susi na hawak niya sa butas, pinihit at agad na bumukas.

Habang papasok si Micah, nakita niya na andoon na nga ang kanyang kapatid na si Dante, nakaupo sa isang plastic na upuan, nasa harap niya ang kanyang laptop. Nakikita niya na dumadampi sa pisngi ni Dante ang ilaw na nanggagaling sa laptop.

            "Good evening kuya"  bati ni Micah sa kapatid

            "Andiyan ka na pala Micah. Bakit ginabihan ka?"

            "Naka-emergency po kasi kina Ash"

            "Ha? Emergency?? Bakit? Ano'ng nangyari?"

            "Sinugod kasi kanina ang Daddy niya. Na-food poison daw"  paliwanag ni Micah sa kapatid  "Okay naman ang Daddy niya kanina kaso si Ash ang hindi okay"

            "Bakit naman?"  sabay harap niya kay Micah. Tanging kanang pisngi niya na lang ang nakatapat sa ilaw na nanggagaling sa laptop

            "Para kasing pinararamdam sa kanya na left-out siya parati. Katulad kanina, kahit nag-aalala siya sa kanyang Daddy, pinapauwi siya agad ni Tita, dahil daw sila na lang daw ng kuya niya ang magbabantay"

            "Ganon?? Baka merong dahilan ang Mommy niya"

            "Yun nga kuya. Pero sabi niya, parati nila ginagawa at pinaparamdam sa kanya na hindi siya kabilang sa pamilya. At ang masakit pa dun, birthday niya na sa Sunday, mag-isa lang siya dahil ang buong pamilya niya ay nagsasama-sama doon sa ospital na ayaw siyang makasama"

            "Ang lungkot naman nun. Mag-isa ka lang sa birthday mo?? E diba may party din naman siya sa Sunday?? So it means, hindi rin siya malulungkot dahil maraming tao ang pupunta sa bahay nila? Diba?"

            "Oo kuya. Yan lang siguro ang paraan para makalimutan niya ang kanyang nararamdaman"

            "So sad din kasi hindi ako makapunta. Medyo busy na eh"

            "Oo nga kuya. Maganda din sana kung pupunta ka sa party niya, sigurado ako na magiging masaya si Ash"

            "Sayang nga eh"  buntong-hininga niya at sabay sara niya ng kanyang laptop  "Marami pa kasi"

            "Okay lang yan kuya. Babawi ka naman sa susunod"

            "Yes. I will. Babawi talaga ako sa bago kong kaibigan"

---

Samantala.

Sa isang private room, sa isang mamahaling ospital.

Linipat na nga ng mga doktor si Eli sa pribadong silid at doon muna manatili ng mga ilang araw para bantayan at obserbahan kung may kumplikasyon pa sa lason na kanyang nainom.

Naka-upo si Eli sa kanyang kama, andoon din ang kanyang asawa na si Lyka, si GrandPa Ken, at ang kanyang panganay na anak na si Scar. Nakatayong silang tatlo, nakaharap sa kanya at parang seryoso ang kanilang usapan.

            "Ano ba talaga ang nangyari Eli?"  tanong ni Lyka 

            "Hindi ko din alam, Lyka"  at tumingin siya sa matanda  "Bakit hindi mo tanungin ang matandang yan"

            "Si GrandPa Ken?"  ulit niya  "Bakit?? Ano ba ang kinalaman niya?"

            "Napaisip lang ako na sa muling pagbabalik mo dito sa amin, nangyari ang ganitong panlalason sa akin. Coincidence?? I guess not"

            "Hindi ko alam ang pinagsasabi mo, Eli. Kahit ako man ay nagulat sa nangyari sa'yo"  tanggol naman ng matanda sa kanyang sarili  "Coincidence lang ang nangyari, ang tanging balak ko lang naman sa'yo kahapon sa opisina mo ay makausap ka ng maayos"

            "Eh sino ang lumason sa akin??!!"

            "Yan ang hindi pa namin alam Eli"  dugtong naman ng asawa  "Pero sa mga oras na ito, pinaghahanap na ang babaeng lumason sa'yo dahil hindi na daw siya nagpakita pagkatapos ibinigay niya sa'yo ang kape na may lason"

            "That bitch"  pangangalit ng ngipin ni Eli sa galit  "Kung alam ko lang na may balak siya sa akin ng ganito. Edi sana pinapapatay ko rin siya katulad sa kapatid niya"

            "Yan ang hindi tama Eli. May buhay din ang babaeng yan. May karapatan din siyang mabuhay"   ani GrandPa Ken  "Kung gusto mong maghiganti sa nangyari sa'yo, idaan natin sa tama ang hatol sa kanya. Sabi nga sa Bill of Rights ng mga tao, 'No person shall be deprived of life, liberty, or property without due process of law, nor shall any person be denied the equal protection of the laws'."

            "PUTANGINA!!"  sigaw sa galit ulit ni Eli  "Ano naman ang kinalaman ng batas ng mga tao sa atin??!! Muntikan na akong mapatay ng babaeng yan, tapos iniisip mo pa ang karapatan niya??!! Ano kang klaseng pamilya??!!"

            "Eli.. sinasabi ko lang naman―"

            "―huwag ka nang sumagot tanda"

Habang nagbabangayan silang tatlo, nakatayo pa rin si Scar doon. Nakatayo at hindi alam kung ano ang sinasabi ng kanyang mga magulang at lolo. “Dad. GrandPa. Mom” panimula niya “Ano ba ang sinasabi ninyo?? Nilason siya sa kape?? At pinaghahanap na ninyo ang babae?? Ang akala ko ba food poison ang dahilan”

Natahimik silang tatlo sa biglang nagsalita sa kanilang likod. Nakalimutan nila na may kasama pala sila na hindi alam ang totoo nilang pagkatao.

Nagtinginan na lang silang tatlo, hindi makasagot sa tanong ni Scar dahil hindi pa sana sa tamang oras na sabihin sa kanya ang katotohanan.

            "Maybe its time to tell him the truth na Eli"  pagbasag ni Ken sa katahimikan  "Marami na siyang narinig"

            "Ano'ng katotohanan, GrandPa??"  ulit ni Scar. Kitang-kita sa mga mata nito ang kalitohan sa mga nangyayari at sa naririnig niya sa tatlo.

            "Sige.. maybe it's time na nga"  sagot naman ni Eli kay Ken. Agad na sumulyap si Eli sa anak at tinawag ito  "Scar. Anak. Lumapit ka dito"

Walang hinintay na oras si Scar, agad niya namang sinunod ang ama, lumakad ito papunta kay Eli at umupo din sa gilid nito. “Ano po yon Dad?”

            "Hindi ko pa sana sasabihin sa'yo ang buong katotohanan pero may mga narinig ka na, na sana hindi pa bagay sa'yo dahil sobra ka pang bata. Pero alam ko na makakaya mo ang sasabihin namin dahil alam ko na matapang ka dahil anak kita at ikaw ang tagapagmana ko"

            "Sige po Dad. Sabihin niyo na. Ano ba ang lihim ninyo?"

Kumuha muna ng lakas ng loob si Eli sa pamamagitan ng paghinga ng sobrang lalim bago niya sabihin sa anak ang katotohanan “Hindi tayo ordinaryong tao, Scar. We have powers. Sa tingin ng mga tao sa atin, we are monsters. Maybe, tama nga sila dahil minsan, kinakain din natin sila, pero bilang pinuno, its my obligation na itigil na ito at kontrolin sila na huwag nang pumatay ng mga tao”

            "So.. what are we?? Aswang?"

            "No. Hindi"  bahagyang ngisi ni Eli  "We're not that low para tawagin tayong  Aswang. We're better than those low-life creatures. No comparison sa kanila"

            "So ano nga tayo Dad?"

            "We're werewolves. Taong-Lobo. Shape shifters"

---

Kinabukasan. Sa isang silid-aralan ng Braxton.

Nandoon na at kumpleto na ang lahat ng mga estudyante sa classroom na iyon. Tanging ang kanilang guro na lang ang hinihintay para simulan na ang klase.

Kabilang sa mga naghihintay at nakaupo na sa kani-kanilang silya ay ang magkaibigan na sina Micah at Ash.

            "Kamusta na pala ang Daddy mo sis?"  tanong ni Micah sa kanya

            "Okay naman daw sabi ni kuya"

            "Yun lang?? Okay lang ang sagot?"

            "Oo. Yun lang"  hinga niya ng malalim  "No details and no explanations. Yun lang. At hindi naman sila obligado na magpaliwanag sa akin. Diba?? Parang wala lang ako sa radar nila"

            "Nakakalungkot naman yan. Anyway, kelan sila uuwi?"

            "I don't know. Hindi sinabi ni kuya"          

            "Sana mga nextweek pa. Dahil para ma-solo mo ang bahay sa party mo sa Sunday"

            "Oo nga eh. Sana nga. Kahit papaano, makapag-enjoy naman ako sa darating kong birthday, kasama ang mga friends ko"

            "You got it right. Kami ang bahala sa'yo, pasasayahin ka namin"

            "Thanks sis. Dahil nandiyan ka"

            "No worries. Ako ang bahala sa'yo. Sayang nga hindi makakarating si kuya eh"

            "Okay lang yun. Naiintindihan ko naman dahil sobrang busy niya"

            "Oo nga pala, is Lucien invited?"  

            "Oo naman. Bakit naman hindi?"

            "Ha?? Nagbibiro ka ba?? He's your ex diba?? Bakit mo pa siya ininvite sa party mo?"

            "Sis, he's my friend first. Sabay kami lumaking tatlo nina kuya, parang kuya ko na nga siya eh. But naging boyfriend ko siya, wala na tayong magagawa dun. But he's very good friend naman nun"

            "Ganon??"

            "Yes. And don't worry about me. Okay na kami ni Lucien. We're very good friends na"

            "Oh sige. Sabi mo eh"

            "Anyway, nakita mo ba siya?"

            "Si Lucien? Wala eh. Bakit?"

            "Gusto ko lang siya i-invite in person"

            "Invite in person? Ano na namang drama to? Hay naku. Parang iba na 'to ha"

            "Tumahimik ka nga. Ibigay mo sa akin 'to dahil birthday ko naman"

            "Oo na. Sige na. Baka magalit ka eh"

            "Basta sabihin mo sa akin mamaya kung makita mo siya ha"

Lunchbreak.

            "Sis... ayan si Lucien oh"  turo ni Micah sa lumalakad na Lucien sa loob ng cafeteria at habang naman sila ay pumipila sa cashier, may dala-dalang tray ng pagkain at magbabayad

            "Saan?"

            "Ayan nga oh. Papunta na sa table niya"

Kaagad naman nakita iyon ni Ash. Sa sobrang excited nito, ipinatong at inilipat niya ang mga laman ng tray niya sa tray ni Micah “Ikaw na lang muna ang magbayad sis. Pupunta lang ako sa kanila”

Magrereklamo pa sana si Micah sa ginawa sa kanya pero huli na ang lahat dahil lumayo na si Ash. Papunta na kay Lucien.

Kasalukuyang bumabasa si Lucien ng kanyang libro sa isang subject at parang nagre-review ito. Malalim ang kanyang pag-aaral at hindi niya namalayan na may tumabi na pala sa kanya.

            "Parang seryoso tayo ah"

Muntikan nang mapatalon si Lucien sa kanyang inuupuan dahil sa biglang nagsalita. Magagalit na sana ito pero napahinto dahil si Ash pala iyon. Nakatingin sa kanya sa mga mata at abot-tenga ang kanyang ngiti.

            "Ash. Ikaw lang naman pala"  sabay hawak niya ng kanyang dibdib  "Ginulat mo ako ah"

            "Sorry"  ngisi niya

            "Okay lang. No problem. By the way, ikaw lang ba?? Saan si Micah?"

            "Andoon sa cashier, nagbabayad ng pagkain namin"

            "Ohh okay. Kaya pala"

            "Ahm. Lucien, I want to invite you personally, para sa party ko sa Sunday sa bahay namin. Sana makapunta ka"

            "Invite me personally?? E bakit may ganyan ka pang nalalaman?? Pumupunta naman ako parati kapag may mga party sa bahay ninyo diba?"

            "Talaga?? Pupunta ka?"

            "Oo naman"

            "Good to hear that. Sige Lucien. Yan lang. Alis na ako ha"

            "Oh sige"  sabay kunot ng noo niya. Parang nababaguhan siya sa kinikilos ni Ash  "Salamat pala sa invitation"

            "Salamat din. See you"

---

Linggo ng gabi. Sa bahay ng mga Kenneally.

Ika-labing-apat na kaarawan na ni Ash at katulad ng inaasahan, maraming mga bisita ang dumating sa kanyang party. Kabilang sa mga pumunta ay mga kaklase, mga schoolmates niya sa Braxton at mga kaibigan niya sa ibang lugar at nag-aaral sa ibang paaralan.

Nandoon din sa party ang dalawa sa pinaka-importanteng tao sa kanyang buhay, walang iba ang kanyang bestfriend na si Micah at ang kanyang ex at ang kanyang kaibigan ngayon na si Lucien.

Masaya ang gabi na iyon, punong-puno ng kwentuhan, tawanan ng magkakaibigan at magkaklase. Merong games na inihanda si Ash, para hindi ma-bore ang kanyang maraming bisita. May maingay din na sound system para mabuhayan pa lalo ang mga bisita niya

Habang busy at malalim ang pinag-uusapan ni Ash sa isang grupo ng kanyang kaibigan. Nakatingin sa hindi masyadong kalayuan si Lucien, nakatingin sa kanyang minamahal, sa kanyang minamahal na kanyang iniwan dahil lang sa pagba-blackmail ni Dante.

Sa kanyang minamahal na tao na gustong-gusto niya nang muling mayakap nang mahigpit at msabihan niya na kung gaano niya itong kamahal.

Nawala ang kanyang konsentrasyon tungo kay Ash nang may biglang nag-doorbell sa main door ng bahay. Meron pang bisita si Ash. Bilang medyo malapit sa pintuan, nagboluntaryo na lang si Lucien na ipagbukas niya na lang ang pintuan para pumasok ang isa pang bisita ni Ash.

Nung pagbukas niya ng main door ng bahay. Nanlaki ang mga mata niya sa bisita sa labas.

            "Hi"  bati ni Dante sa labas, nakangiti at may dalang isang paper bag na may laman na regalo.

Kumabog nang husto ang dibdib ni Lucien. Para siyang isang istatwa na naninigas ang buong katawan dahil sa sorpresang bisita ni Ash.

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/XGb8AoSkbfw

Chapter 14

“HAPPY BIRTHDAY!!!” sabay sigaw ng mga bisita nang pagbukas niya ng main door ng bahay nila.

            "Wow.. Salamat. Ang dami niyo ah"

            "OO naman. You're THE Sebastian Kenneally. So dapat present kaming lahat sa birthday party mo"  sambit ng isang magandang dalaga na babae.

            "Salamat"  ngiti niya. "Sige na pumasok na kayo"

Agad naman pumasok ang maraming bisita ni Ash sa kanyang kaarawan. Hindi niya akalain na ganitong karami ang dumalo kahit araw na ng Linggo at ang lahat ay nagpapahinga na kinabukasan para sa kani-kanilang klase.

Kahit wala ang kanyang pamilya para sa kanyang kaarawan at hindi siya tinuturing na pamilya, andoon naman sa gabing iyon ang mga tao at mga kaibigan niyang nagmamahal sa kanya.

            "Hi sis"  biglang pagyakap at bulong ni Micah sa kanya.  "Happy birthday sis"

            "Salamat sis. I'm so happy na nandito ka"

            "Oo naman. Present ako parati sa buhay mo noh"  sagot niya sa kaibigan. Nakikita niya sa mga oras na iyon na nanlulumo na ang mga mata sa kakaiyak  "Ano ka ba, huwag ka ngang umiyak. May isa ka pang bisita"

            "Sino?"

            "Hi Ash"  bati ni Lucien sa kanya habang papasok sa bahay

            "Hi Lucien"  ngiti at sabay pagpapacute ni Ash  "Mabuti naman na nakapunta ka"

            "Of course. You invited me personally diba?? Kahit pupunta naman ako kahit hindi"  biro niya at doon napangiti nang kaunti si Ash  "See?? You're smiling. Tama yan. Maging masaya ka sa kaarawan mo"  napasulyap si Lucien sa maraming mga bisita ni Ash na nag-uusap at magulo sa iba't-ibang sulok ng bahay  "Wow. You have so many friends pala ha"

            "Yes. Marami sila. Pero kaunti lang naman mga close friends ko. Si Micah. At ikaw siyempre"

            "Talaga?? Close friends tayo?"  ganti din na pagpapacute ni Lucien sa kanya habang lumalakad na silang tatlo at dumerecho sa sala.

            "Oo naman. Matagal na tayong magkaibigan kaya. Simula pa nung bata pa tayo"

            "Kung sa bagay. Tama ka naman"

Natigilan si Ash nang may tumawag sa kanya ng grupo ng mga kaibigan niya sa may bandang hagdan. “Ahm. Lucien. Sis. Iwan ko muna kayo ha. I’ll entertain my guests muna”

            "Sige sis. Take your time. It's your day naman"

            "Salamat sis. Sige diyan muna kayo. Feel at home"

Masayang iniwan ni Ash sina Micah at Lucien na kasalukuyang nakatingin din sa kanya. Abot-tenga ang pag-ngiti ni Lucien dahil nakikita niya na masaya ang kanyang pinakamamahal.

Pero lingid sa kaalaman niya, nakatingin at nasaksihan din ni Micah ang kasiyahan sa mga mata nito.

            "Ano ba talaga ang plano mo sa kaibigan ko?"

            "What?"  paulit ni Lucien sa kanya na tila hindi niya narinig ang una dahil sa ingay ng music sa loob ng bahay  "Sorry. Hindi ko narinig"

            "I said. Ano ba ang plano mo kay Ash? Bakit ka nandito and you're acting na parang walang hiwalayan na nangyari?"

            "Because he is my friend. May masama ba dun?"

            "Wala naman. Walang problema dun. At walang magiging problema kapag magkaibigan lang kayo"

            "Of course..."

            "Siguraduhin mo lang. Dahil kapag malaman ko na ginagawa mo lang 'to para magbalikan kayo, humanda ka sa akin. Hinding-hindi na ako papayag na saktan mo ulit ang bestfriend ko"

            "Don't worry Micah. I won't"  paniniguro ni Lucien sa kanya  "Pero  I can't promise na titigil ako hangga't hindi ko maibalik ang tiwala niya sa akin"

Hindi na lang sumgot si Micah at nakatingin na lang ito sa kanya. Mga nanlilisik na mga tingin habang lumalakad din ito palayo sa kanya.

Habang busy at malalim ang pinag-uusapan ni Ash sa isang grupo ng kanyang kaibigan. Nakatingin sa hindi masyadong kalayuan si Lucien, nakatingin sa kanyang minamahal, sa kanyang minamahal na kanyang iniwan dahil lang sa pagba-blackmail ni Dante.

Sa kanyang minamahal na tao na gustong-gusto niya nang muling mayakap nang mahigpit at masabihan niya na kung gaano niya itong kamahal.

Nawala ang kanyang konsentrasyon tungo kay Ash nang may biglang nag-doorbell sa main door ng bahay. Meron pang bisita si Ash. Bilang medyo malapit sa pintuan, nagboluntaryo na lang si Lucien na ipagbukas niya na lang ang pintuan para pumasok ang isa pang bisita ni Ash.

Nung pagbukas niya ng main door ng bahay. Nanlaki ang mga mata niya sa bisita sa labas.

            "Hi"  bati ni Dante sa labas, nakangiti at may dalang isang paper bag na may laman na regalo.

Kumabog nang husto ang dibdib ni Lucien. Para siyang isang istatwa na naninigas ang buong katawan dahil sa sorpresang bisita ni Ash.

            "KUYA!!"  daan ni Ash sa gilid ni Lucien at niyakap nang sobrang higpit si Dante 

            "Hi Ash. Happy Birthday"  ganti din na yakap ni Dante habang nakatingin kay Lucien at nakangisi na parang demonyo.

            "I thought hindi ka makakarating. Diba sabi mo busy ka?"

            "Yes. But pinilit kong tinapos kanina ang mga gawain ko para lang makahabol dito"  paliwanag ni Dante  "Kanina pa ba?"

            "No. Nag-uumpisa pa lang naman" sagot din naman Ash  "My god kuya. You have no idea kung gaano ako kasaya ngayon dahil nandito ka na"

            "Well. Me too"  ngiti niya din at habang nanginginig sa kaba si Lucien dahil magkasama ang dalawa sa kanyang harapan. Parang sobra na silang close sa isa't-isa  "Mas masaya din siguro kapag papasukin mo ako sa bahay ninyo Ash"
             "Ay sorry kuya, My bad"  tawa ni Ash  "Sobrang happy and excited kasi ako ngayon dahil nandito ka. Let's go inside"  papasok na sana ang dalawa nang makita ni Ash na may nakatayo at nakaharang sa pintuan  "Oh Lucien. Bakit andiyan ka pa?"

            "Ahmm. W-wala. Nagulat lang ako sa bisita mo"

            "Oh yes. Sorry. Baka hindi pa kayo nagkakilala. Lucien, meet Dante, Micah's older brother. Kuya Dante, meet Lucien"

            "Lucien?"  ulit ni Dante at tumingin muli siya kay Lucien  "...is he the one you've told me?"

            "Yes kuya. But we're good friends naman"

            "Talaga?? Mabuti naman na magkaibigan LANG kayo"

            "Wow. May kapatid pala si Micah??"  ulit ni Lucien habang nakangisi  "Hindi ko alam yan ah"

            "Yes Lucien. Kapatid to ni Micah. Baka you heard him na? Siya kasi ang coach nina Kuya Scar sa basketball"

            "Of course. Sino ba naman ang hindi makakilala kay Coach Dante Pedreira"

            "Anyway, let's go inside na po kuya"  paanyaya naman ni Ash kay Dante

            "Sige Ash"  at sumulyap muli siya kay Lucien  "It's nice knowing you, Lucien. Sana magkita pa tayo sa campus"

Tumabi na lang si Lucien sa bungad ng pintuan at hindi sumagot sa sinabi sa kanya ni Dante,habang silang dalawa naman ay pumasok na sa loob ng bahay. Pero habang pumapasok ang dalawa, hindi umaalis ang tingin nito sa bagong dating na bisita ni Ash.

Lumipas ang ilang saglit, natagpuan ni Lucien si Dante na nakatayo malapit sa bintana, nakatingin sa labas at parang malayo ang tingin. Walang sinayang na oras si Lucien, agad niya itong pinuntahan.

            "Ano'ng ginagawa mo dito..."

Ngumiti naman si Dante nang marinig niya ang boses ni Lucien sa bandang likuran niya. Agad itong tumingin at humarap sa kanya.

            "What do you mean...?"  maang-maangan ni Dante

            "Alam ko na may pinaplano ka, Dante. At kung ano man iyon. Itigil mo na. Huwag mong idamay si Ash dito"

            "Plano?? What plan?? Andito lang naman ako dahil Ash invited me sa kanyang party. Kasi magkaibigan na kami ngayon"

            "Hindi. Kilala kita Dante. Hindi ka lalapit kay Ash kung wala ka namang gagawin sa kanya. Ano ba talaga ang balak mo sa kanya"

            "Oh stop it Lucien. You're just being paranoid. I'm just here for the party"

Lumapit pa lalo ito kay Dante, hinawakan ang isa niyang braso nang sobrang higpit “Sagutin mo ako nang maayos…!”

Sa biglang pagsigaw ni Lucien, napatingin ang mga tao malapit sa kanila. “Ito ba ang gusto mo, Lucien?? Na mag-eskandalo ka?? Dahan-dahan ka dahil baka makita at marinig tayo ni Ash at mabisto niya tayo na may tinatago tayo sa kanya”

Agad niya din itong binitawan ang braso ni Dante at tinabihan ito sa bintana “Just stay away from him”

            "Paano kung ayaw ko?"

            "Ano ba ang gusto mong gagawin ko para mahinto ka na sa binabalak mo sa kanya"

            "Alam ko na alam mo ang tanging magagawa mo, Lucien. Leave him at ako ang piliin mo"

            "No. Hindi ko magagawa yan. Mahal ko si Ash"

            "Then so be it"

            "Diba napag-usapan na natin 'to...?"  bulong nilang dalawa

            "Oo. Pero matigas ang ulo ko. Hindi ako basta nagpapatalo. Gagawin ko ang lahat para mabawi kita sa kanya"

            "Subukan mo lang na saktan si Ash. At kung maigalawa ka lang sa kanya ni isang hibla pa ng buhok niya , ako ang makakalaban mo"

            "Empty threats Lucien"

            "Try me..."

            "Hey..."  sulpot ni Ash sa kanilang dalawa  "May problema ba dito?"

Muling nahimas-masan si Lucien ng galit niya kay Dante dahil nandoon na si Ash. Ayaw niyang makita nito na nag-uusap silang dalawa ni Dante.

            "Wala Ash. Nag-uusap lang kami ni Coach"  sinungaling niya  "Diba coach?"

            "Yes. Nag-uusap lang kami Ash"

            "Talaga?? Para kasing may iba eh"

            "Ha?? Ano'ng iba? Wala ito Ash"  dugtong muli ni Lucien  "Nag-uusap lang kasi kami tungkol sa scholarship ko"

            "Kaya pala. Akala ko nag-aaway na kayo diyan"  sambit naman ni Ash  "So paano, maiwan ko muna kayo. Marami pa akong bisita eh"

            "Sige. Just enjoy your day lang Ash. Huwag mo na kaming aalahanin"  ani Dante at agad namang umalis sa kanila si Ash. Hinintay na mawala sa kanilang paningin at bumaling muli kay Lucien  "See?? You're not being cautious sa mga kilos mo dito. Kaunting maling galaw mo lang dito, mabibisto ka na ni Ash. Kaya mag-ingat ka. Let's be more discreet sometimes, shall we?"

Dakong alas-nwebe na ng gabi.

Halos lahat ng mga bisita ni Ash ay unting-unti nang nagsis-uwian dahil masyadong gabi na at kailangan na nila matulog kasi may pasok pa sila kinabukasan.

Pero merong ilan pa din sa bahay nakatambay at iba naman ay natutulog sa iba’t-ibang lugar sa bahay.

            "I'm so happy na nakadalo ako dito sa party mo, Ash"  sambit ni Dante habang lumalakad silang tatlo, kasama si Micah, patungo sa pintuan habang nasa likuran naman nila si Lucien, nakabuntot sa kanilang tatlo. Hindi pa rin maalis ang mga mata niya kay Dante  "I had fun"

            "Talaga po kuya?? Mabuti naman na nag-enjoy rin kayo sa party ko"

            "Oo naman. At sana magustuhan mo din ang regalo ko sa'yo"

            "Kung ano man iyon kuya. Magugustuhan ko talaga yan dahil nanggaling sa'yo"

            "That's so sweet"  ngiti niya kay Ash  "So paano?? Uwi na kami ni Micah ha"

            "Okay kuya. Mag-iingat kayo. Sis"

            "Bye sis. Happy birthday ulit"  sulpot naman ni Micah 

            "Good night sa inyo"

            "Good night Ash. See you tomorrow"

            "See you po kuya"

Doon napatingin si Lucien kay Ash. Ano ang ibig nilang sabihin? Magkikita muli sila?? Ano ba talaga ang pinaplano ni Dante?

Hinintay ni Ash at ni Lucien na makalabas ng bahay ang dalawang magkapatid at nung napagtanto at naaninag na wala na ang dalawa, agad naman kinumpronta ni Ash ang katabi.

            "Ano yun?"

            "Ang ano Ash?"

            "Ang kanina kay Kuya Dante?? Sabi nila na parang nag-aaway daw kayo?"

            "Nag-aaway?"  ulit ni Lucien  "Sino naman ang may sabi nun?"

            "Si Micah, siyempre. Nakita niya kayong dalawa ng kapatid niya, na parang nagtatalo at parang matagal na kayong magkakilala. May dapat ba akong malaman sa inyong dalawa??"

            "No. We're not close. As what've said, nag-uusap lang kami tungkol sa scholarship ko"  pero kita sa mukha ni Ash na hindi ito naniniwala sa dahilan ni Lucien "Ash. Kalma okay? And of course, we've known each other dahil parati kaming nagkikita sa gym every practice"

            "Oh sige. Sabi mo eh"

            "Teka. Nagseselos ka ba?"

            "Ha? Bakit naman ako magseselos? Boyfriend ba kita?"

            "Siyempre hindi. But, it's all over your face eh. Nagseselos ka"

            "No. I'm not!"  taas ng boses niya  "And pwede ba. Stop that. At wala naman akong karapatan na magselos noh"  doon ngumiti si Lucien na parang mapupunit ang kanyang pisngi  "Stop that..."  saway naman ng isa.

            "Alright. Sige. I'm stopping na. But hindi mo talaga maalis sa mukha ko na kinikilig dahil nagseselos ka"

            "Yeah right"

            "Anyway, magpapaalam sana ako sa'yo na dito ako muna matutulog"

            "Bakit naman?"

            "Eh para may kasama ka dito. Uuwi naman yan maya-maya ang iba eh. Mag-isa ka na lang mamaya dito"

            "Lucien. Ilang araw na kaya ako mag-isa dito dahil ang buong pamilya ko ay nandoon sa ospital. Kaya don't worry, kaya ko ang sarili ko"

Huminga muna nang sobrang lalim si Lucien at inakbayan si Ash “I know naman yan Ash. Alam ko na na kaya mo. Pero hayaan mo lang ako na tulungan at samahan kita dito. Kahit kausap lang naman”

            "Oh sige na nga. Ang kulit mo din eh. Basta doon ka na lang matulog sa dati mong tinutulugan kapag andito ka ha"

            "Saan? Sa kwarto mo?"

            "Sira. Hindi. Sa guest room"

            "Binibiro lang kita. 'to naman"  ngiti niya kay Ash  "Sige na. Gisingin na natin ang iba para makauwi na sila at para makatulog na tayo. May pasok pa tayo bukas eh"

            "Sige..."

            "And Ash..?"

            "Yes?"

            "Happy Birthday ulit... at sorry sa mga nagawa ko sa'yo"

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/EWj7GjC1ui8

Chapter 15

Araw ng Lunes.

Katatapos lang ng huling period ng kanilang pang-umagang klase, at lahat ng mga estudyante ay lumalabas na sa kani-kanilang silid para tumungo na sa cafeteria para sa kanilang pananghalian.

Habang lumalakad ang magkaibigan papunta sa cafeteria, may biglang humarang sa kanilang daanan.

            "Hi Ash"  bati at ngiti sa kanya ni Lucien. Gumanti din naman si Ash ng ngiti subalit si Micah naman ay hindi pinansin ito  "May gagawin ka ba mamaya after class?"

            "Mamaya?"  ulit ni Ash  "Bakit naman?"

            "Gusto ko sanang i-invite kita mamaya gumala sa mall at manood ng movie. My treat"  pero hindi sumagot si Ash at tumingin sa kaibigan. Nahalata at nakita naman iyon ni Lucien at muling nagsalita  "Kung gusto mo, pwede kang sumama sa amin, Micah"

            "Talaga?? Libre mo din ako?" sagot ni Micah

            "Oo naman. Walang problema. Kaibigan naman kita eh"

            "Aww. I'm touched. Thanks, but no thanks. I am not interested"

            "Oh sige. Ikaw ang bahala. So kami na lang ni Ash ang aalis mamaya. Game ka mamaya Ash?"

            "Mamaya talaga?"

            "Oh bakit? May pupuntahan ka ba?"

            "Oo eh"

            "Ganon ba? Saan ka ba pupunta later?"

            "Sa office ni Kuya Dante. Nag-invite din kasi si kuya na manood ng movie din later. Tatlo kami ni Micah"

            "Ganon ba??"

            "Oo. Kung gusto mo, sumama ka na lang sa amin. Para maging masaya. The more, the merrier"

            "Naku. Huwag na. Baka ma-out of place lang ako sa inyo"

            "Ano ka ba. Hindi naman siguro. At mabait yan si kuya Dante kapag makilala mo nang lubusan. Trust me"

Napahinto muna si Lucien at napaisip muna nang mabuti kung tatanggapin niya ang alok ni Ash na sumama sa kanila mamaya. Mabuti na lang siguro yan dahi para mabantayan niya si Ash sa masamang balak ni Dante dito.

            "Sure. Why not. Mabuti nga na marami tayo. Mas maingay"

            "Good"  abot-tengang ngiti ni Ash  "Sige Lucien, I'll inform Kuya Dante na sasama ka"

            "No. Huwag na. Ako na lang ang magsasabi sa kanya, ayaw ko naman na maabala ka pa"

            "Sigurado ka?"

            "Oo naman. I can manage. Actually, papunta ako ngayon sa kanya"

            "Talaga? Oh sige. Mabuti naman yan. Pasok na kami ng cafeteria ha"

            "Sige Ash"

            "Oo nga pala. Hindi ka ba magla-lunch?"

            "Hindi na. Busog pa ako eh. Sige Ash. Alis na ako"

Iniwan ni Lucien ang magkaibigan na kasalukuyang pumapasok sa cafeteria para mananghalian na. Wala siyang ganang manghalian dahil gusto niyang puntahan si Dante at kausapin.

Sa opisina ni Dante.

            "Thank you for your time, Principal Ortega"  sabay tayo ni Dante at kinamay ang principal ng Braxton  "It's my honor na ikaw mismo ang pumunta dito sa opisina ko para kausapin lang ako para diyan"

            "Of course. It's the least that I can do para sa future ng head ng Sports Department"

            "But Sir..."

            "I know, na dapat mo pang pag-iisipan ang offer ko sa'yo. Pero sana makapag-desisyon ka as soon as possible dahil malapit na magbakante"

            "Bakit sir? May problema  ba kay Mister Palermo?"

            "Yes. He's retiring. And ikaw ang nakikita kong susunod bilang Head"

            "Owww. Kaya pala. Don't worry Mister Principal. Pag-iisipan ko uli ang offer ninyo"

            "Thanks Mister Pedreira" at napasulyap ang principal sa pintuan ng opisina ni Dante  "Oh. May bisita ka pala. Sige Mister Pedreira. Alis na ako. Looks like you have an appointment. Baka nakakaistorbo na ako"

Agad lumakad palayo ang Principal ng Braxton kay Dante, dinaanan niya ang isang binatilyo na bumati din sa kanya nang pagkalabas niya ng opisina.

Nang napagtanto na ni Lucien na wala na sa kanyang tingin ang Principal, agad siyang pumasok sa loob ng opisina, isinara ang pintuan at tumingin nang sobrang tagal kay Dante.

            "Ano?? Magtitinginan na lang ba tayo dito?"  pagsira ni Dante ng katahimikan sa loob ng opisina.

            "Tama ba ang narinig ko??"

            "Na ano?"  upo muli ni Dante sa kanyang upuan habang lumalakad papunta sa kanya si Lucien

            "Principal Ortega offered you a position?"

            "Yes. As Head of Sports Department. And why?"

            "Wala naman. Napaka-swerte mo talaga noh. Good for you"

            "I know. Ganyan talaga ang mga mababait na mga nilalang, pinagpapala ng swerte"

            "Is that so?"

            "Bakit? Ano ba ang sinasabi mo?"

            "Well"  sabay hinga niya nang malalim  "Ano siguro ang magiging reaksyon ni Principal Ortega kapag malaman niya na ang future na Head ng Sports Dept. ay isang peke. And scandalous"

            "What?? What are you talking about?? I'm not fake"

            "Really?? Remember ang conversation natin?? That one which I recorded?"

Biglang kumabog nang husto ang dibdib ni Dante sa mga sinasabi ni Lucien. Ang sinasabi niya na makakasira ng kanyang karera bilang guro.

            "Don't you dare na iparinig mo yan sa kanya! Hindi pwede na marinig niya yan Lucien. Alam ko na alam mo kung gaano ko pinag-iingatan ang propesyon ko!"

            "Well. Sana naisipan mo yan bago mong nilapitan at kinaibigan si Ash"

            "Ash is my sister's friend! That is not my fault na magkakilala sila!!"

            "No... basang-basa na kita Dante.. at inamin mo naman sa akin yan kagabi diba??"

Biglang napatawa nang malakas si Dante “Seryoso?? Pinatulan mo talaga kagabi ang sinabi ko sa’yo, that I am plotting something against him? Oh my god. I’m just messing with you dahil napa-praning ka na ng dahil lang close na kami ng ex mo”

            "Siguraduhin mo lang na nagbibiro ka, dahil kapag nalaman ko na totoo ang mga duda ko sa'yo, humanda ka, dahil baka hindi ka  na makaapak sa pinapangarap mong promotion"

---

Oras ng dismissal.

Pagkatapos ng huling klase ni Lucien, agad niyang tinakbo ang kahabaan ng hallway papunta sa classroom nina Micah at Ash na nasa kabilang gilid ng main building ng Braxton.

            "Let's go?"  kararating lang ni Lucien at parang nahihingal sa haba ng kanyang tinakbo.

            "Sige. Tayo na"  sagot naman ni Ash  "By the way, saan na si Kuya Dante sis?"

            "Sabi niya daw na mauna na lang tayo sa mall. May tinatapos pa siya kasi"

            "Ganon ba? Sige. Mauna na lang tayo"  dugtong ni Ash. Doon niya nakita si Lucien na parang tulala at parang may iniiisip.  "Lucien. Okay ka lang?"

            "Oo naman. Okay lang ako. Marami lang akong iniisip about sa requirements ko"

            "Ganon ba?? Gusto mo ba na huwag ka na lang sumama? Para makapag-relaks ka"

            "No. Hindi. Okay lang ako. At ako naman ang nag-invite sa inyo noh. Nakakahiya naman kung i-cancel na lang natin"

            "Sigurado ka?"

            "Of course. Para sa'yo"  tingin niya sa mga mata ni Lucien. Nakita naman iyon ng kaibigan na si Micah, umirap ang mga mata sa mga ka-baduyan na sinasabi ng ex ng kaibigan.

Sa mall.

Kakarating at kakababa lang nilang tatlo sa taxi, agad silang pumasok sa malamig at mataong mall. Karamihan na nasa loob ay mga estudyante na nanggaling sa kani-kanilang mga paaralan, para magpalamig at gumala kasama ng kanilang mga kaibigan.

            "Anong gagawin natin dito, Lucien?"  tanong ni Ash

            "Hmm. I don't know. Ano ba gusto mo?"

            "Ako pa talaga ang tinatanong mo?? Ikaw kaya ang nag-yaya"

            "I know. Pero ikaw ang boss ngayon. Gagawin natin kung ano ang gusto mo"

            "Boss talaga ha.."  sagot ni Ash habang nakangiti  "Sige. Kain muna tayo. Nagugutom na ako eh"

            "Sige. Kung iyan ang gusto mo. Let's go??"

            "Wait..."  sulpot naman sa usapan ni Micah habang hawak-hawak nito ang kanyang telepono na parang may ka-text.

            "Oh bakit sis?" 

            "Hihintayin na lang natin si kuya. Andito na siya eh. Kakarating niya lang din dito  sa mall"

            "Sure. Walang problema"  at tumingin siya kay Lucien  "Hihintayin na lang natin si kuya, Lucien. Para sabay na lang tayo kakain"

            "Sige... as I said, ikaw ang boss ko ngayon"

            "Sira..."  ngiti naman ni Ash.

Ilang saglit ang lumipas, unting-unti na nilang naaaninag na si Dante na mabilis na lumalakad papunta sa kanila, sa gitna ng maraming tao.

            "Hi. Kanina pa ba kayo?"  tanong ni Dante

            "Kakarating lang din naman namin kuya"  sagot ni Micah

            "Good. So, let's go?"

            "Wait lang kuya. May hinihintay pa tayo"

            "Ha?? Sino?"

            "Actually kasama namin kanina, pero pumunta lang siya ng CR"

            "Oh sige. Sa CR lang naman siya. We can wait"

            "He's here na pala..."  sambit ni Ash  "Lucien. Bilisan mo na"

Napataas ng noo si Dante nang makita niya na nandoon din pala si Lucien. Nakatitig din sa kanya nang matagal na parang galit ito sa kanya.

Doon siya napangisi dahil sa pagiging praning ni Lucien sa maaari niyang gagawin kay Ash.

            "Oh Lucien. Ikaw pala ang kasama namin"  sambit niya dito.

            "Bakit? Nagulat ka?"

            "Wala naman. Masaya lang ako na magkasama muli tayong apat. Parang kahapon lang ang huli nating pagkikita, sa bahay ni Ash"

            "Oo kuya eh. Si Lucien ang may plano nito na magkita tayo ulit"  sulpot sa usapan ni Ash 

            "Talaga?? Wow. That's so sweet of him"

            "Actually kaming tatlo lang dapat ang nandito eh. Kaso sumali ka, yan tuloy, nasira ang lakad namin"  

            "Lucien"  saway ni Ash sa kanya habang hindi pa rin naalis ang tingin ni Lucien kay Dante.  "Show some respect naman"

            "What?? I'm just joking. Magkakilala naman kami ni Coach Dante"

            "No Ash. Don't bother. Okay lang yan sa akin. And he's right. Sanay naman ako kay Lucien"  ngiti lamang na may halong pambibwisit ni Dante "So let's go?? Kumain na tayo"

---

Samantala. Sa isang private-room, ng isang mamahaling ospital.

Nandoon sa loob ng silid si Eli na nakaupo sa gilid ng kanyang hospital bed, si Scar, na nakaupo rin sa isang mahaba at malambot na sofa. Solo nilang dalawa ang silid dahil umuwi ang dalawa nilang kasama dahil nais ni GrandPa Ken na magpahinga na lang sa bahay at si Lyka naman ay kukuha ng bagong damit para sa asawa dahil uuwi na sila kinabukasan.

Malungkot at tila bagsak ang buong mukha ni Scar dahil sa mga nalaman niya mula sa kanyang ama, mga ilang araw na ang nakakaraan.

“Scar” tawag ni Eli sa anak “Hindi ka ba kakain? May pagkain pa dito oh”

            "Sige Dad. Mamaya na lang"

            "Tumayo ka nga diyan at gumalaw-galaw. Ilang araw ka nang parang walang gana ah. May problema ka ba?"

            "Wala Dad"

            "Ano'ng wala?? E ilang araw ka nang ganyan eh. Simula nung―teka, hindi ka pa rin ba naka-get-over sa sinabi namin tungkol sa'yo ng katotohanan?

            "Dad. Hindi madali sa akin 'to, okay? Mahirap sa akin na intindihin ang lahat ng mga sinabi ninyo nina GrandPa sa loob lang ng ilang araw. Lahat ng akala kong mga kuwento-kuwento lang ay totoo pala"

            "I understand kung ano ang ibig mong sabihin, Scar. Pero kailangan mo ding intindihin at paniwalaan kung ano talaga tayo. Kailangan kita anak"  sambit niya sa anak  "Marami na tayong kaaway. At wala namang iba na magkakampi-kampi kundi tayo lang na pamilya"

            "Alam na ba 'to ni Ash?"

            "No. Hindi pa. Ikaw pa lang ang nakakaalam"

            "So kalian ninyo sasabihin sa kanya ang totoo?"

            "Kapag tumungtong na siya sa tama at legal na edad. Labing-walong taong gulang"

            "What? Ganyan katagal? Bakit matagal pa?"

            "Kasi yan ang batas natin Scar. Kasi may mga proseso pa bago kayo maging ganap na Lobo katulad naming. Napaka-kumplikado"

            "Like what?"

            "Basta. Si GrandPa Ken mo lang ang bahala magpaliwanag sa'yo yan. Ang importante sa ngayon, nalaman mo na ang katotohanan. Mas mapapadali ang mga plano natin dahil andito ka na, we need your help and your idea"

            "Paano si Ash?"

            "Believe me, hindi niya kaya ang ganitong klase ng katotohanan. Iba ka sa kanya Scar. Matapang ka"

            "So siya hindi?? Wala ka bang plano na sasabihin sa kanya ang totoo?"

            "Sasabihin. Pero hindi pa ito ang tamang panahon"

Natigilan at sabay silang napatingin sa pinto nang may biglang pumasok ng silid. Iyon ay walang iba kundi si Lyka, na may dala-dalang malaking bag.

            "You have no idea kung ano ang nalaman ko sa kapitbahay natin"  sabi niya sa kanyang mag-ama habang kakapatong niya lang ng bag sa sahig  "at first, hindi ako makapaniwala pero nakumpirma ko nung nakausap ko ang katulong natin"  

            "Ano yon Lyka?"

            "Yung magaling mong anak. Nagpa-party ng hindi siya nagpapaalam sa atin. At hindi pa yon, nagrereklamo nga ang ilang kapitbahay natin sa akin kanina, na maingay daw kagabi"

            "That Ash..."  pangangalit sa galit ni Eli  "Wala talaga siyang dinala sa atin kundi kahihiyan. Wala siyang respeto sa atin"

            "Dad. Diba alam niyo naman ni Mommy na birthday niya kahapon?? At alam niyo din na may party siya"

            "We knew. Pero hindi pa rin siya nagpaalam sa aming dalawa ng Daddy mo"  sabat ni Lyka  "Hindi niya pa rin nirerespeto"

            "Palibhasa bakla"  sulpot ni Eli sa usapan

            "What?? Sinong bakla Dad?"

            "Ang kapatid mo siyempre"  taas ng boses niya sa anak  "Baka hindi niya alam na alam namin ang kalandian niya sa Braxton. Marami kaming mata at tenga sa paaralan yon, after all, I am the majority stockholder sa Braxton kaya nalalaman ko ang kinikilos ninyong dalawa"

            "Pero paano ninyo alam na bakla siya?"

            "He had a relationship sa campus. Schoolmate. I believe nasa Grade 12 na ang nakarelasyon  niya"

            " 'Had'? sino naman 'to?"

            "You have no clue Scar?"  sabay iling din ng ulo niya  "Well. Sino ba ang parati niyang kasama na nasa Grade 12 na? At parati niyang kasama dito sa bahay?"

            "Well. Meron akong kilala na parati niyang kasama. Kilala niyo din siya dahil..."  doon natigilan si Scar dahil  parang alam niya kung sino ang tinutukoy ng kanyang ama.

            "And...?? Go on"

            "Si Lucien ba?"

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/4OVROTChRhA

Chapter 16

“Si Lucien?”

            "Right. Siya nga"

            "W-wait. Sandali Dad. Sigurado ba kayo diyan?"

            "Oo naman. Bakit? Wala ka bang tiwala sa akin?"

            "May tiwala naman, Dad. Kaso hindi kasi makapaniwala na sila pala ni Ash. At close tayo sa pamilya nila"

            "Ganyan din ang naisip ko nung nalaman ko yon. Paano niya nagawa iyon? Paano niya dinumihan ang pagkakaibigan ng pamilya natin sa pamilya nila?"  sagot ni Eli kay Scar na punong-puno ng pagkadismaya ang mukha  "Siguro wala talaga siyang alam na gagawin kundi pahiyain parati ang pamilya natin. Kaya ikaw Scar, bago kang gumawa o kumilos para sa sarili mo, isipin mo muna kung makabubuti o makakaapekto yan sa pamilya mo"

Bakas sa mukha ni Scar ang kalituhan dahil sa hindi inaasahan na balita na nanggaling sa kanyang ama. Hindi siya makapaniwala na may karelasyon pala si Ash na isang lalaki. Ang isang lalaki na hindi niya inaasahan dahil kilakang-kilala niya ito at kaibigan ng kanilang pamilya.

Doon biglang naliwanagan si Scar. Doon niya napag-tagpi-tagpi ang mga pangyayari.

            "Kaya pala. Kaya pala hindi na siya pala-kuwento sa akin. Kaya pala everytime ko kinikuwento sa kanya ang mga naging girlfriend ko, para hindi siyang interesado. Yan. Yan ang rason kung bakit. Mas close sila ni Lucien" sambit sa kanyang mga magulang "Shit. Parang tanga ako. Akala ko, ako ang may deperensya na nag-iba na ang pakikitungo ng kapatid ko sa akin. All these time, siya pala ang may mali"

            "Kaya huwag ka nang magtiwala sa kapatid mo, Scar. Isa siyang peke. At nagbabalatkayo lang"  payo niya sa anak  "Ang isipin mo ngayon ay ang nalalapit mong pagsasanay"

            "Pagsasanay?"

            "Oo. Pagsasanay. Isasanay ka namin ng GrandPa mo na susunod na Punong-Bantay"

            "Dad. Hindi ba sobrang aga pa na magsanay ako sa ganyang bagay?"

            "I know. Pero mas maganda kung mahasa na ang talino at lakas mo kapag nag-umpisa ka habang bata pa"

            "I don't  know lang Dad. I think I am not ready yet"

            "Why not??"

            "Kasi gusto ko pang i-enjoy ang buhay ko bilang teenager. At ayaw ko munang isipin ang ganyang klaseng responsibilidad"

            "You know Scar. I became The Alpha o ang Punong-Bantay nung kasing edad kita noon. Kasi maaga pang namatay ang Daddy ko, ang Lolo mo, at ako ang humalili sa kanyang pwesto" kuwento niya sa kanyang anak  "Hindi ko na-enjoy ang pagiging binata ko katulad ng sinasabi mo. They're busy to get drunk, and get laid with different girls in the campus, pero ako, busy sa responsibilidad na iniwan ng namatay kong ama. Isang responsibilidad din na hindi pamilyar sa akin at akala ko nababasa ko lang sa mga libro at napapanood sa pelikula"

            "Yun naman pala Dad eh. Naiintindihan mo ako"  pero hindi pa rin nagbabago ang mukha ng kanyang ama at doon niya na naintindihan na may sasabihin pa ito  "Ohh. There's a BUT coming, isn't it?"

            "Pero sa tulong ng pagiigng pinuno ko, naging responsable akong nilalang. Maayos ang takbo ng ating lahi sa ilalim ng pamumuno ko and it gives me satisfaction"  ani ni Eli sa anak  "Wala na akong mahihiling pa kundi maging maayos ang komunidad natin. At sana bilang susunod na mamamahala, sana gawin mo din iyon para sa ating lahat, anak"

            "Dad. Um. Alam ko na importante sa'yo ito at ngayon alam ko na kung bakit ganito ang trato mo sa amin ni Ash. Alam ko na ngayon na malaki ang nakapasan sa balikat, actually, ang buong mga Lobo sa'yo. But I think, I am not ready yet Dad. Sana maiintindihan mo ako"

Sasabat pa sana si Eli pero pinigilan siya ng asawa na nakatingin sa kanya. Tanging ngiti na lang ang sinagot niya sa anak at sa desisyon nito. Wala naman siyang magagawa kundi respetuhin iyon dahil si Scar na lang ang natatangi niyang anak na maasahan niya sa ganong klaseng bagay.

---

Sa isang fast-food restaurant sa mall.

Nakaupo sila sa isang four-seat table malapit sa glass wall ng isang sikat na fastfood chain. Masaya nagkukuwentuhan ang apat, lalung-lalo na sina Ash at Dante.

Magkatabi ang dalawa habang sa kabilang gilid naman sina Lucien at si Micah.

            "So kamusta ang party mo kagabi Ash? Masaya ka man ba?"

            "Yes Kuya Dante. Super happy ako kagabi. Dahil nandoon ang mga friends ko"

            "Good. That's nice. Mabuti naman kung nag-enjoy ka kagabi"  ngiti ni Dante sa kanya  "What about the gift I gave you?? Masaya ka ba?"

            "Of course kuya. Sobrang saya. Salamat talaga ha"

            "You are welcome, Ash. Gagawin at ibibigay ko ang lahat ng gusto mo para makita lang kita na masaya"  at doon niya inakbayan si Ash at sabay ding tumingin sa direksyon ni Lucien

            "Thanks ulit kuya"

            "Oh wait..."  sambit ulit ni Dante at kumuha ng tissue

            "Bakit kuya?"

            "May ketchup ka sa labi"  sabay punas niya sa gilid na bahagi ng labi ni Ash kahit wala namang dumi doon. Gusto niya lang inisin ang kanyang kaharap. At parang nagtatagumpay naman siya dahil umiba na ang mukha nito. Pagkatapos niyang pinahid yon kay Ash, agad niyang nilukot iyon at itinapon sa kanyang plato na walang laman  "So Lucien.. balita ko, naging kayo daw ni Ash. Care to share kung ano ang nangyari sa inyo?"

Bahagyang napalunok si Lucien sa biglang pagtanong nito ni Dante “Ummm. Yes. Naging kami nga ni Ash. Pero we’re good friends naman ngayon. Marami lang hindi pagkakaintindihan sa amin noon” sabay singhap naman ni Micah. Narinig naman niya iyon pero hindi niya lang pinansin.

            "Talaga?? Like what?"

Napatitig nang matagal si Lucien sa kasalukuyang nakangisi na parang demonyo na Dante. Talaga gagawin mo iyon sa harapan ni Ash? Iyan ang tumatakbo sa isip niya. “I believe huwag na nating pag-usapan yan. Dahil its very private and very sensitive issue na, at okay na kami ni Ash. Wala namang dapat balikan”

            "Talaga?"  dugtong niya  "Wala nang dapat balikan?"  at bumaling ang tingin sa katabi  "Do you agree, Ash?"

            "Yes kuya. Maybe I agree"  sabay higop niya sa straw ng kanyang baso na may laman na softdrinks.

            "Talaga? Bakit naman Ash?"

            "E kasi ganon-ganon niya lang ako iwan sa ere. Sa simpleng bagay, iniwan niya ako. Siguro tama nga. Wala nang dapat balikan dahil puro masakit lang ang mga sinabi niya sa akin noon"

            "Ouch. Sakit nun ah"  sigaw ni Dante. Doon niya nakita ang mukha ni Lucien na parang nagi-guilty na sa mga sinabi ni Ash sa kanya 

            "Akala ko okay na tayo Ash?"  dugtong naman ni Lucien habang nakikita niya na nanlulumo na ang mga mata ni Ash  "Hindi mo pa rin ba ako napapatawad?"

            "Akala ko din. Pero masakit pa rin pala hanggang ngayon"

Tama nga ang sinabi ni Ash dahil kita nga sa mukha niya na mapa-hanggang ngayon, nasasaktan pa rin siya sa kanilang hiwalayan na dalawa. Ang mga insulto at mga masasakit na sinabi nito sa kanya ay hindi niya malilimutan.

Naaawa talaga si Lucien sa kanya dahil sa kalagayan niya ngayon, pero iba ang mukha ng katabi nito. Nakatingin sa kanya at nakangiti na parang sugo ng kadiliman ang itsura nito.

Doon napagtanto ni Lucien na sinadya iyon ni Dante na saktan muli ang damdamin ni Ash at ibalik ang masakit na nangyari sa kanilang dalawa. ‘Talagang ganito ka maglaro, Dante?? Sige. Kung iyan ang gusto mo, ibibigay ko sa’yo’ sambit niya sa kanyang sarili.

Alas-otso ng gabi.

Lumalakad silang apat palabas ng mall at papunta ng sasakyan ni Dante, na naka-park sa parking area ng gusali.

Habang lumalakad sila sa madilim na parking area, nakita ni Lucien na nasa bandang unahan niya si Ash, nag-iisa at parang malungkot pa rin dahil sa kanilang kuwentuhan kanina. Gusto niya itong puntahan at kausapin. Gusto niyang magpaliwanag at humingi muli ng kapatawaran sa kanyang mga nagawa.

Wala na siyang pakialam sa mga oras na iyon, gagawin niya na iyon at aaminin na niya ang buong katotohanan para hindi na iyon magamit ni Dante, kahit na ikakasakit pa iyon ni Ash, para lang makalaya ito at para hindi magtagumpay pa si Dante sa kanyang gagawin.

Binilisan niya ang paglakad patungo kay Ash, ilang hakbang na lang ay maabutan na iyon. Pero sa kasawiang-palad.

            "Ash..."  lapit ni Dante kay Ash.

Naunahan siya ni Dante. “Kuya..” malungkot na tono ng boses ni Ash

            "Oh. Bakit ka malungkot?? Cheer up. Kuwentuhan lang yon kanina"

            "Sorry kuya. Naalala ko lang kasi"

            "Hindi. Sorry Ash. Akala ko kasi okay na ang topic na to eh. Hindi pa pala"

            "Akala ko din kuya eh"

            "Hayaan mo"  sabay akbay ni Dante nang sobrang higpit kay Ash  "Pangako ko sa'yo, hinding-hindi na natin pag-uusapan ang ganyang topic"

            "Salamat Kuya"

Sasagot pa sana si Dante nang may biglang sumuntok sa kanyang mukha mula sa likuran nito. Natapon at napahandusay siya sa sementadong daan ng parking area.

Nagulat si Dante sa nangyari sa kanya at ang tanging nagawa niya lang ay hinawakan ang pisngi na kung saan siya sinuntok. Pero hindi pa iyon natatapos, sinugod siyang muli nang sumuntok sa kanya, hinawakan ang magbilang kwelyo nito.

Doon ay kitang-kita niya na kung sino ang sumuntok sa kanya nang ganong kalakas. “HINDI KA BA TITIGIL?!!! KANINA PA AKO NAGTITIMPI SA’YO PERO PINIPILIT MO TALAGA AKO NA PALABASIN ANG PAGIGING HAYOP KO!!!”

            "Lucien. ANO BA. Itigil mo nga yan"  sigaw ni Ash sa nangangalit sag alit na Lucien

Habang hawak-hawak niya ang kwelyo ni Dante at nangangalit ito sa galit. Napatawa lang si Dante nang malakas dahil sa mukha ni Lucien. “Ano ang nakakatawa??!”

            "Sige. Magalit ka pa, Lucien. Suntukin mo pa ako. Ibigay mo sa akin ang galit mo. Sirain mo pa nang husto ang mukha ko. Sige"  panay pa rin ang hagikhik niya  "Ipahalata mo sa kanya na may namamagitan sa atin"

            "Tumahimik ka..."  patuloy pa rin ang pangangalit ni Lucien habang lumalakad na si Ash papunta sa kanila  "Ano ba talaga ang plano mo sa kanya?!"

            "Lucien. Itigil mo nga 'to"  doon ni Ash hinila  si Lucien kay Dante.  "Ano ba ang nangyayari sa'yo?!"

            "Wala"

            "Ano'ng wala?? Sinuntok mo si Kuya Dante ng walang rason oh. Ano ba ang problema mo?!"  dahan-dahang tumayo si Dante mula sa sementadong sahig. Nakita naman iyon ni Ash at nilapitan siya agad at inalalayan sa pagtayo  "Kuya. Okay ka lang?"

            "Aray ang sakit―um. Oo Ash. Okay lang ako. Medyo napalakas lang ang suntok niya. Pumutok lang ang labi ko"

            "Oh shit. Oo nga"  tingin naman din niya sa labi ni Dante  "Kuya. Pano yan?"

            "Okay lang to Ash. Don't worry. Malayo naman 'to sa bituka"  sabay punas niya ng kanyang sugat na may dugo at agad na tumingin kay Lucien  "Sige Ash. Salamat sa oras mo. Uwi na kami ni Micah"

            "E teka kuya. Sigurado ka ba talaga?? Dumudugo ang labi mo oh. Kailangan mong pumunta ng ospital"

            "Sigurado ako Ash. May first-aid kit naman kami sa apartment. Okay na ako dun"

            "Oh sige kuya. Basta mag-iingat kayo"  at tumingin siya kay Micah na nasa tabi na din ni Dante at inalalayan din ito  "Sis. Ikaw na ang bahala kay kuya ha. Pasensiya na talaga sa nangyari"

            "No problem sis. Wala ka namang kasalanan kundi ang bwisit na yan"  tingin niya kay Lucien na kasalukuyang nanlilisik pa din ang tingin niya kay Dante  "Sige sis. Alis na kami"

            "Mag-iingat kayo sis. Kuya. Pasensiya na talaga"

Ngumiti na lang siya kay Dante bilang sagot. Matulin nilang nilakad ng kanyang kapatid ang daan papunta sa sasakyan nila.

Samantala.

Hinarap naman ni Ash ang nagpasimuno ng away sa gabing iyon.

            "Ano ba talaga ang problema mo?? Bakit sinuntok mo si kuya?!"

            "Seryoso ka Ash?? Pinagtatanggol mo pa ang taong iyon?!"

            "Bakit naman hindi?? E wala naman siyang ginawang mali ah. And in the first place, ikaw ang nagpasimuno ng gulong 'to"

            "Niloloko ka lang niya, Ash. Sasaktan ka lang niya"

            "Sasaktan?? Kaibigan ko lang naman siya"

            "I know. Pero alam ko na may pinaplano siya laban sa'yo"

            "Ano ba ang pinagsasabi mo?? Bakit sinisiraan mo ba siya sa akin?! Wait... nagseselos ka bas a kanya?"

            "What?! Hindi ako nagseselos sa kanya. Ang sinasabi ko lang, huwag basta-basta magtiwala sa taong ngayon mo lang nakilala. Binigyan ka lang ng regalo sa birthday mo, nagtiwala ka na agad?"

            "How dare you. Nagtiwala ako sa kanya hindi sa binigyan niya ako ng regalo, kundi kapatid siya ng kaibigan ko"  kita sa mukha ni Ash ang magkahalong lungkot at pagkadismaya sa ginawa ni Lucien "Hindi ko alam kung bakit ka nagkaganyan ngayon. Siguro mag-usap na lang tayo kapag nahimas-masan ka na"

            "Ash wait"  tawag naman ni Lucien sa kanya pero mabilis na lumakad palayo si Ash at tuluyan na nga siyang iniwan.

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/0k-bs7lcffM

Chapter 17

Kakababa lang ni Ash sa kanilang sasakyan, kasama si Scar, sa harap ng main building ng Braxton. Magulo at maraming estudyante na nag-uunahang pumapasok sa loob ng gusali dahil ilang minuto na lang ay mag-uumpisa na ang klase.

Sinabayan nilang dalawa ang maraming mga estudyante na pumapasok ng gusali.

Hindi pinapansin ni Scar ang kapatid simula nung umalis sila ng bahay hanggang sa pagkarating nila sa Braxton. Hindi pa kasi niya na-i-proseso sa kanyang utak ang mga sinabi ng kanyang ama tungkol sa kapatid at mapa-hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala na bakla ang kapatid.

Pero kahit nalaman niya ang totoong pagkatao ni Ash at sa mga negatibong sinasabi ng mga magulang niya sa kanya, mahal na mahal niya pa rin ito. Dahil kapatid niya ito at ang kauna-unahan niyang matalik na kaibigan.

            "Ash.."  tawag niya sa kapatid sa hindi kalayuan

Lumingon naman si Ash mula sa gitna ng maraming tao. Ngumiti sa kuya at lumakad palapit sa kanya. “Bakit kuya?”

Gustong-gusto niyang yakapin ito nang mahigpit kaso pinipigilan niya lang ang sarili dahil naiilang pa ito sa kanyang nalaman “Wala naman. Gusto ko lang sabihin sa’yo na uuwi na mamayang gabi si Daddy”

            "Ahh ganon ba?? Mabuti naman kung ganon"  sagot niya  "So kamusta na siya kuya?"

            "He's okay naman. Malakas pa din. And excited nang makauwi"

            "Good to know that kuya"

            "Hindi ka ba pupunta mamaya ng hospital?? Sunduin natin siya?"

            "No. Salamat sa offer pero hindi. May gagawin pa ako mamaya eh"

            "Ano yun?"

            "Basta kuya. Basta may gagawin lang ako"

            "C'mon Ash. Kailangan ka ni Daddy mamaya"

            "What for?"  kunot ng noo niya  "Hindi naman ako welcome doon diba?"

            "Ash. Huwag ka namang ganyan sa kanila"

            "Sila ang pagsibihan mo ng ganyan kuya. Dahil alam ko mas nakikinig sila sa'yo dahil ikaw ang mahal nila"

            "No. Of course not Ash. Mahal ka din nila"

            "Talaga ba kuya? Kinakampihan mo na sila?"

            "Wala akong sinabi na kinakampihan ko sila. Ang sinasabi ko lang, they are our parents. Dugo't laman natin sila, let show some respect"

            "Oh sige" buntong-hininga niya at tumingin sa kanyang telepono para tignan kung ano na ang oras  "Titignan ko mamaya kung makakapunta ako. Sige kuya. Mamaya na lang. Late na ako. Bye"

Pinabayaan na lang ni Scar ang kanyang kapatid na umalis at pumunta na sa kanyang unang period na klase. Samantala. Nakatayo pa rin siya sa gitna ng mga estudyante na pumapasok sa malaking pintuan ng main building.

Habang lumalakad si Ash patungo sa unang period ng kanyang klase, nakita niya na bumababa sa hagdan mula sa second floor ang Kuya Dante niya.

Lumihis siya ng direksyon at agad sinundan ito na parang papunta na sa direksyon ng covered gym.

            "KUYA!!"  tawag niya kay Dante.

Narinig naman iyon ni Dante at lumingon sa kanya. Huminto ito at hinintay si Ash na kasalukuyang tinatakbo ang kahabaan ng hallway papunta kay Dante.

            "Bakit Ash? May kailangan ka?"

            "Kamusta ka na kuya? Ang sugat mo"

            "Okay naman ako Ash"  sagot lang ni Dante na nakangiti kahit may pasa ito sa mukha na malapit sa labi

            "Sure ka?? May pasa ka na kuya oh"

            "Oo Ash. Okay lang ako. Promise"  ngiti pa rin niya  "Sige na. Pumasok ka na sa klase mo"  pero hindi umalis si Ash sa kanya, hindi pa rin maalis ang mata niya sa kanya at parang naaawa kay Dante  "Oh bakit? Okay na nga ako Ash. Promise"

            "Sorry talaga kuya. Sorry talaga sa ginawa sa'yo ni Lucien. Nagseselos lang siya kasi siguro dahil sobrang lapit nating dalawa"

            "No problem. Hindi naman ako galit sa kanya"

            "Talaga? Kahit yan ang ginawa niya sa'yo?"

            "Oo naman. Hindi ko naman siya masisisi eh"

            "Ha? Bakit kuya?"

            "Kasi may karapatan siyang magselos sa akin dahil totoo ang sinabi niya..."

            "What do you mean kuya...?"  ulit ni Ash

Nanlaki ang mga mata ni Dante sa mga binitawang mga salita niya kay Ash “Um. Wala Ash. Sige na. Alis na ako. Ikaw din. Pumasok ka na sa klase mo” agad naman siyang lumakad palayo sa binatilyo.

Saktong pumasok si Ash sa classroom nang pagtunog ng bell ng paaralan. Tulala siyang nagtungo sa kanyang upuan. Hindi niya ma-proseso sa kanyang utak kung ano nga ang ibig sabihin ng mga sinabi ng kanyang Kuya Dante.

Ang tungkol ba kagabi, na sinabi ni Lucien na niloloko lang siya nito? O baka naming, may karapatan si Lucien na magselos dahil totoo ang iniisip niya? Ano ba talaga? Hindi niya talaga alam kung ano ang ibig sabihin ni Dante.

            "Huyy"  sundot ni Micah sa tagiliran ni Ash bilang panggulat. Pero hindi ito nagulat at tumingin lang ito sa kanya  "Oh bakit sis?? May problema na naman ba?"

            "Meron"  buntong-hininga niya

            "Si Lucien na naman ba?"

            "Hindi. Ang kuya mo"

            "Ha? Bakit? Ano ang nangyari sa kanya?"

            "Wala sis―ahmm. Pwede bang ikaw na lang muna bumili mamaya ng pagkain natin sa cafeteria?? May pupuntahan lang ako sandali"

            "S-sige. Saan ka ba pupunta?"

            "Basta. I'll explain na lang later kung ano yon. Basta, ikaw na lang bumili ng pagkain natin mamaya. Wait for me ha. Promise, mabilis lang ako"

            "Oh sige. Ikaw ang bahala"  kunot naman ng noo ni Micah sa kaibigan

Oras ng pananghalian.

Tulad nga ng pinaalam ni Ash sa kaibigan, iniwan niya ito sa cafeteria at nagmamadaling lumabas ng main building ng Braxton.

Gusto niyang puntahan si Dante, gusto niyang kausapin kung ano ba talaga ang ibig niyang sabihin kanina. Sobra na siyang naguguluhan sa mga oras na iyon.

Magkalipas ang mahabang lakaran mula sa main building papunta sa covered gym, nakarating na nga si Ash doon. Nakita niya ang hagdan na malapit sa basketball court at wala siyang sinayang na oras at umakyat dito.

Sobra na siyang hinihingal dahil sa kanyang tinahak na sobrang layo, mabilis kasi niya iyon nilakad para makarating agad sa opisina ni Dante. Nang pagkadating niya sa second floor ng covered gym, muli niyang nilakad ang kahabaan ng hallway.

Nandoon ang lahat ng mga opisina ng mga coach ng bawat team at nandoon din ang opisina ng faculty and staff ng Sports Department ng Braxton. Hindi naman masyado malayo iyon mula sa hagdan at hindi na siya masyadong nahihingal.

Mainit ang lugar na iyon at tanging bentilasyon lang ay nagmumula sa mahabang linya ng jalousie windows na nag-uumpisa mula sa hagdanan na inakyatan niya hanggang sa pinakadulo ng second floor na matatanaw ng kanyang mata

Nang pagkadating niya sa bungad ng pintuan ni Dante, huminga muna ito nang sobrang lalim at agad siyang kumatok ng tatlong beses. Pagkatapos ay binuksan niya iyon. Bumuga sa kanyang mukha ang malamig na hangin na nagmumula sa aircon sa loob ng opisina.

Nadatnan niya si Dante na nakaupo sa kanyang upuan at nakatingin sa kanya.

            "Hi Ash. Bakit ka nandito?"

            "Um. Kuya"  marahan na pagkalakad ni Ash papunta sa kanya.

            "Bakit Ash? May problema na naman ba?"  tanong niya dito  "Sige. Sabihin mo sa akin. Umupo ka"

Umupo naman si Ash sa bakanteng upuan sa kanyang harapan. Huminga ulit nang sobrang lalim para makukaha ng bwelo para sa kanyang sasabihin kay Dante.

            "Kuya..."  panimula niya

            "Sige na Ash. Sabihin mo na. Ano ba ang problema mo? Si Lucien naman ba?"

            "No kuya. Hindi siya."

            "Eh sino..?"

            "Ikaw po..."  panghihina ng boses ni Ash at tumingin siya sa sahig.

            "Ako..?"  ulit niya  "Bakit ako? Ano ba ang nagawa ko?"

            "Wala kuya. Wala kang nagawang mali. Pero kasi... may sinabi ka kasi kanina sa akin. Yung tungkol sa pegseselos ni Lucien sa'yo?"

            "Ohh. That"  at sumandal siya sa upuan  "Yes. Tama ang narinig mo Ash. May karapatan naman siyang magalit at magselos sa akin"

            "Bakit naman po?"

            "Hindi ba halata Ash?"

            "Ang ano kuya?"  kunot ng kanyang noo at tila walang ideya sa sinasabi ni Dante  "Sorry po. Wala talaga akong alam"

Napangiti na lamang si Dante sa kanyang sinabi “Ohh Ash. You’re so gullible and innocent. Bata ka pa nga” at bumangon ito mula sa pagkasandal sa upuan. Nilapat niya ang kanyang sarili kay Ash, tinignan niya sa mga mata at sabay sabing “I’m in love with you”

            "Po..?"  tanging sagot ni Ash

            "Yes"  seryosong sagot ni Dante habang nakatingin pa rin siya sa mga mata ng binatilyo  "Unting-unti na akong nahuhulog sa'yo. And now I know kung bakit  mahal ka ni Lucien. Dahil yan. Dahil sa ugali mong mabait at inosente"

            "Kuya..."

            "You don't have to react or say anything Ash. Alam ko na nagulat ka sa narinig mo and sorry about that. Pero okay na ang pakiramdam ko ngayon at gumaan na dahil nasabi ko na sa'yo ang totoong naramdaman ng puso ko sa'yo"

Hindi alam ni Ash ang kanyang gagawin at sasabihin sa pagkumpirma ni Dante ng kanyang nararamdaman sa kanya. Para siyang tinakloban ng langit dahil totoo nga ang kanyang duda kay Dante.

Tumayo na lang si Ash sa kanyang inuupuan, tulala niyang nilakad palabas ang opisina ni Dante. Pero nung pagkabukas niya ng pintuan, sakto din na dumating si Lucien.

---

Sa cafeteria.

Kakaupo lang ni Micah mula sa pagbili ng kanilang kakainin na pananghalian ni Ash. Halos kinseng minuto ang hinintay niya sa linya bago siya makapagbayad dahil nga sa sobrang dami ng mga estudyante na bumibili din doon.

Tig-iisang serve ng baked-macaroni ang binili ni Micah para sa kanila, meron din kasamang tig-iisang malaking tinapay, kalahating sweet corn, isang slice ng papaya at isang baso na juice.

Nakaupo lang si Micah habang tinititigan ang pagkain na binili niya. Gutom na gutom na ito at gusto niya sanang kumain pero kailangan niyang hintayin ang kaibigan dahil sinabi nito sa kanya na hihintayin siya para sabay silang kakain.

            "Micah"

Tawag ng isang pamilyar na boses. Napatingin naman siya doon sa tumawag sa kanya na nakatayo sa bandang gilid niya. “Ikaw lang naman pala. Akala ko si Ash na”

            "Yan nga itatanong ko sa'yo eh"  upo niya sa harapan na ni Micah  "Saan ba siya pumunta? Bakit hindi kayo magkasama?"

            "Ano ba ang kailangan mo sa kanya ha?"  iritang boses niya  "Baka nakakalimutan mo na may kasalanan ka pa sa akin"

            "Ha?? Kasalanan?? Wala naman akong kasalanan nagawa sa'yo ha"

            "Really?? Seryoso ka?? Nakalimutan mo na ba ang ginawa mo sa kapatid ko kagabi?"

            "Ohh right. Sorry"

            "Yan. Diyan ka magaling. Mabilis kang makalimot sa mga nagawa mong kamalian"

            "Hey. May I remind you na ang kuya mo ang nag-umpisa ng lahat ng 'to. He provoked me"

            "Provoked?? E nagmamagandang loob lang si kuya. Pinapagaan niya lang ang kalooban ng kaibigan ko na nasaktan ng dahil sa'yo"  pagtaas ng boses.

            "Chill. Alright? Hindi ikaw ang kaaway ko. Pwede ba?? Huwag ka nang maging epal sa relasyon namin?? At pakisabi din diyan sa kuya mo ha"

            "Whatever"

            "By the way. Saan ba si Ash?"

            "I don't know"

Ramdam ni Lucien ang inis ni Micah sa kanya, suminghap na lang ito at sabay sabing “May toyo pa rin?? Yan ang ayaw ko sa babae eh. Sumpungin”

            "Anong sabi mo?"

            "Wala"

            "Eh hindi ko nga alam! Bakit ang kulet mo?!"

            "Fine. Sorry. Huwag lang mainitin ang ulo. May regla ka ba?"  doon namumuti na ang mga mata ni Micah dahil sa inis niya kay Lucien  "Nevermind. I think I know kung nasaan siya"

            "Nasaan?"

            "None of your business"

Agad na tumayo si Lucien sa upuan, agad siya tumakbo palabas ng cafeteria, at ang kahabaan ng hallway ng Braxton.

Nagtungo siya sa opisina ni Dante, sa second floor ng covered gym ng campus. Kahit sa sobra ng init ng gusali na iyon, hindi niya pinansin iyon at dali-dali siyang nagtungo sa opisina ni Dante.

Tangka niyang abutin ang door knob pero bumukas na ito mula sa loob. Nakita niya si Ash, nakatayo mula sa loob at parang lalabas na ng opisina. Sumilip din agad siya sa loob at nakita niya si Dante, nakaupo at nakatingin sa kanilang dalawa.

            "Andito ka lang pala..."  sulyap niya muli kay Ash

            "Oh bakit?"

            "Ano ang ginagawa mo dito?"

            "Pinuntahan ko lang dito si kuya. Kinausap ko lang siya"

            "Tungkol saan naman?"

            "Basta"

            "Ano'ng basta? Kumain ka na dun sa cafeteria. Naghihintay na dun ang kaibigan mo. Parang gutom na"

            "Oo na nga. Lalabas na nga ako at puntahan ko na siya. Wait. E ano ang ginagawa mo dito? Bakit ka nandito sa opisina ni kuya?"

            "Kakausapin ko lang siya... tungkol sa scholarship ko"

            "Liar"

            "Oo nga. Hindi ka naniniwala?"

            "Sa tingin mo ba maniniwala ako, pagkatapos ng ginawa mo sa kanya?"

            "Relax. Okay? Promise. Kakausapin ko lang siya. I'm here as a civilized creature"

            "Siguraduhin mo lang, Lucien. Dahil ako na ang makakalaban mo kung susuntukin mo siya ulit"

            "Yeah right. Sige na. Kumain ka na dun"  agad namang lumabas si Ash sa opisina at pumasok naman si Lucien dun. Pero habang nasa loob na siya, panay pa rin ang tingin ni Ash sa kanya  "Trust me. Hindi ko sasaktan ang kuya mo. May itatanong lang ako sa kanya"

Doon na lumakad palayo si Ash sa opisina at tuluyan na ngang bumaba. Samantala si Lucien naman ay isinara ang pinto, kinandado at tumingin kay Dante habang nakangiti.

            "And why are you smiling?"  tanong ni Dante

            "Ano ba ang pinakain mo sa kanya na ganyan ka niya pinoprotektahan? What's your plan Dante?"

            "Wala. Wala akong plano kay Ash. Malinis ang konsensya ko sa kanya"  sinserong sagot niya 

            "Liar. Alam ko na may pinaplano kang saktan si Ash. Ginagamit mo siya para saktan ako"

            "I. Said. I. Am. innocent"

            "Stop that Dante. Tayong dalawa na lang dito. Huwag ka nang maging plastic"

            "FINE"  at doon tumayo si Dante  "Inaamin ko, may pinaplano ako sa inyo ni Ash noon. Gusto ko kayong saktan na dalawa. Gagamitin ko ang minamahal mo para saktan ka. Pero, umiba ang lahat"

            "Umiba? What do you mean?"

            "I think I am falling for him. Sa loob lang ng ilang araw ay unting-unti na nahuhulog ang loob ko kay Ash. Now I know kung bakit mo siya mahal"  at doon nanlumo nang bahagya ang mga mata niya  "I feel so guilty na. Kaya hindi ko na gagawin ang pinaplano ko"

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/Qw2FH7yaTVI

Chapter 18

“Talaga?? Totoo ba ang mga sinasabi mo?” tango naman ng kanyang ulo “When you realized it?”

            "Kanina? Kagabi? Nung isang araw? I really don't know, Lucien"  maamo na mukha niya. "Nagulat lang ako na ganito na ang naramdaman ko sa kanya"  doon napatawa nang mahina si Lucien sa kanyang mga narinig  "Bakit ka tumatawa?"

            "Sa tingin mo ba, naniniwala ako sa dramang mong yan?"

            "Bakit naman hindi? Nagsasabi ako ng totoo

“I know, you’re lying”

“Talaga? At kailan ba ako nagsinungaling sa’yo? Lahat ng mga gagawin at ginagawa ko, sinasabi ko sa’yo diba? Including ang plano ko sana sa inyo”

            "Sa bagay... you have point"  sambit ni Lucien 

            "Come on Lucien. Kalimutan na natin ang mapait na nangyari sa atin. Dahil tanggap ko na, na si Ash ang mahal mo. As what I've said, naiintindihan na kita dahil kahit ako, nahulog na sa kanya"

            "So... what's your next move?"

            "Liligawan ko siya"

            "Oh no. Not a chance Dante. Over my dead body"

            "Bakit? He's single. And I'm single. Wala naman akong nakikita na masama dun"

            "Because I said so...!"

            "Bakit? Hindi ka niya naman kapatid para ipagbawal mo siya... oh wait a minute, you're still in love with him, tama ba?"

            "Damn right. Mahal na mahal ko pa rin siya, at akin lang siya. Hindi ako papayag na kunin mo siya sa akin"

            "Lucien. Let me tell you one thing. Naalala mo ang namamagitan sa atin? Tapos na yon. I'm over you dahil libog lang naman ang rason ng lahat ng iyon. Pero si Ash?? Hindi eh. Iba ang naramdaman ko sa kanya"

            "No. Not him Dante"  sambit ni Lucien sa kanya  "It took me a lifetime para makuha ko ang matamis niyang oo, tapos ikaw, gusto mo siyang ligawan at mapa-sa'yo nang ganyan lang? NO"

            "Oh please Lucien. Don't take it personally. Liligawan ko pa lang naman siya, this is not the end of the world"  sagot niya kay Lucien  "Kung gusto mo siyang makuha ulit, by all means, ligawan mo din siya. Wala akong pakialam"

Napasinghap nang malakas si Lucien sa kanyang narinig at unting-unti siyang lumakad palibot sa mesa ni Dante at nilapitan niya ito. “Tell me Dante. What’s your REAL plan ba??. Kasi hindi ako naniniwala sa mga dramang mong ganyan… na mahal mo si Ash? That you cared for him?? That you have feelings for him??No. I’m not buying that”

            "What's your problem ba, Lucien"

            "Ikaw. You and your little drama"  sundot niya ng kanyang hintuturo sa dibdib ni Dante  "Ganyan lang? Just a snap of a finger, you cared for him na agad? Grabe ha. Bilis mo pala ma-fall "

            "Of course. At alam mo yan. Dahil napakabait ni Ash"

            "Sorry. Pero hindi pa rin ako naniniwala"

            "Sige Lucien. For the sake of argument. What if. What if nga kung totoo ang mga pagdududa mo sa akin...  na may plano akong masama sa inyo.. shouldn't this be the right time for revenge?? Kung may plano nga ako sa inyo. Edi sana, umiiyak na ngayon si Ash dahil sa ginawa ko, but wala. Kasi wala naman akong plano sa inyo, lalung-lalo na sa kanya"

            "Fine. I'll give you the benefit of the doubt"  sagot niya at wala na siyang madadagdag sa mga rason at paliwanag ni Dante  "Bibigyan kita ng pagkakataon.. but, it doesn't mean na hindi ako mag-iingat. I have my eyes on you, Dante. At mahal ko si Ash, babawiin ko siya"

            "Sure. As you wish"  ngiti naman niya. Itinaas at inalok niya ang isa niyang kamay kay Lucien para makipagkamay ito  "May the best man win"

---

Samantala.

Nakapasok na si Ash sa cafeteria na kasalukuyang punong-puno pa din ng mga maiingay na mga estudyante, kumakain at nagkukuwentuhan sa kani-kanilang mga kaibigan.

Hindi niya pinansin iyon dahil abala siya sa kakaisip na sinabi ni Dante sa kanya. Isang nakakagulat na rebelasyon.

            "Hay salamat. Nandito ka na"  sambit ni Micah sa kanya na kakaupo lang sa upuan na kaharap niya  "Saan ka ba nanggaling? Nagmamadali ka kanina at parang hindi maipinta ang mukha mo... and actually, hanggang ngayon pa naman"

            "Sorry sis. Kanina ka pa ba? Sorry ha"

            "Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko"  pagpupumilit ni Micah  "Saan ka ba pumunta?"

Natahimik nang bahagya si Ash at napaisip ito. Dapat ba sabihin sa bestfriend niya na umamin ang kanyang kuya sa totoong naramdaman nito sa kanya?

            "Umm. Sis..?"

            "Oh ano na?"

            "Sis. Alam ko na magbestfriend tayo. Diba ang magbestfriend, nagsasabi ng totoo sa isa't-isa?"

            "Yes.  why?"

            "May sasabihin ako sa'yo. Huwag ka sanang magalit sa akin. Nalaman ko din naman 'to kanina lang nung pagpunta ko dun"

            "Stop the disclaimer. Sabihin mo na kaya. Lalo mo pa akong pinapakaba eh"

Sa sobrang kaba ni Ash, inabot niya ang kamay ng kaibigan at hinawakan nang mahigpit. Kita sa mukha niya na kinakabahan ito dahil namumutla na siya, lalung-lalo na ang mga labi nito. “Sis… sana kapag malaman mo ’to. Sana magbestfriends pa rin tayo ha”

            "I'll try"

            "Sis naman. Please. Mag-promise ka"

            "Oo na nga. Lalo mo pa akong pinapakaba. Ano nga yon"

            "Sige. Ito na. Sasabihin ko na"  sabay hingang malalim niya  "I went to Kuya Dante. Pumunta ako sa kanya kanina sa office niya to clear things up. Kasi may sinabi siya kanina sa akin bago ako pumasok ng first period natin"

            "Ano yon?"

            "Sabi niya kasi, and I quote, 'may karapatan siyang magselos sa akin dahil totoo ang sinabi niya...'."  kuwento niya sa kaibigan  "He answered that dahil humihingi ako ng tawad dahil sa ginawa ni Lucien sa kanya kagabi. At sabi ko, baka nagseselos"  nakatingin pa rin si Micah sa kanya at nakikinig   "Naguguluhan ako sa sinabi niya sis. Kung ano ibig niyang sabihin na sinabi ni Lucien. Kaya pumunta ako sa kanya. Tinanong ko"

            "And..?"

            "Well.... he said. That. May karapatan na magselos si Lucien dahil daw totoo. That he's in love with me"  at yumuko si Ash sa kahihiyan sa kanyang sinabi. Hindi siya makatingin sa kaibigan at pakiramdam niya, na baka inaabuso na nito ang pagkakaibigan nilang dalawa.

            "Sinabi niya sa'yo yan?? That he love you?"  sabay tango ni Ash nang marahan at hindi pa rin tumitingin kay Micah  "Oh my god!! You and kuya? Gosh. You have no idea kung gaano ako kasaya ngayon sis"

Muling bumalik ang tingin niya kay Micah. Kita nga sa mukha nito ang saya at galak “Really? Hindi ka galit?”

            "Okay ka lang?? Of course not! You have no idea kung gaano ako kasaya kay kuya, sa wakas, nakahanap din siya ng taong mamahalin niya... at ikaw yon sis."

            "B-but. We're bestfriends. Okay lang sa'yo?"

            "Oo naman. Mabuti na yan kasi kilala ko ang taong minamahal niya. At alam ko na hindi mo siya lolokohin, at lalung-lalo na, hindi ka niya lolokohin"

            "Yeah. Naisip ko din yan"  

            "So?? Kayo na ba? Kelan ang pamamanhikan?"

            "Pamamanhikan agad??"  ngiti niya sa sinabi ng kaibigan  "Alam mo naman hindi alam ng mga magulang ang tungkol sa akin, tapos pupunta kami sa bahay at mamanhikan?"

            "Sorry na. Excited lang ako sa love story ninyo ni kuya"

            "Huwag kang maging excited sis. Hindi pa nga nanliligaw. Sinabi niya lang sa akin ang nararamdaman niya"

            "Ligaw?? Meron pa ba yan?"  kunot ng noo ni Micah  "Understood na yan diba?? And diba, kapag may mangyari sa inyong dalawa, kayo na agad?"

            "Talaga?? Hindi ko alam yan ah. At wala pang nangyayari sa amin ng kuya mo. Virgin pa ako noh"

            "Ay kung sa bagay. Si Lucien pa lang naman ang naging karelasyon mo"

            "Pero kung sa bagay din sis. Hindi naman siya nanligaw sa akin noon eh.  Nag-aminan lang naman kami ng feelings sa isa't-isa"  kuwento niya kay Micah  "Nahulog lang kasi ang mga loob namin dahil parati siya doon sa bahay mula noong bata pa kami hanggang ngayon"

            "Ah. Kaya pala"  dugtong niya  "Wala ka pang masyadong experience sa mga ganito"

            "E bakit? Si kuya mo?? Madami ba?"

            "Siyempre. Sa edad niyang yan. Hindi rarami?"  ngiti niya na kinukutya ang edad ng kapatid  "Pero kidding aside, yes. Marami na siyang experience, heartbreaks, that is"

            "Lungkot naman"

            "Oo sis. Recently lang yung isa niyang heartbreak"  buntong-hininga ni Micah  "Hay naku. Huwag na natin pag-usapan yan. Ang importante ang magiging love story ninyo ni kuya. Haay. Nakaka-excite and nakakakilig"

---

Sa bahay ng mga Kenneally.

Kakapasok lang nilang tatlo sa bahay; sina Lyka, si Grandpa Ken at si Eli na kakagaling mula sa isang linggo niyang panalagi sa ospital.

Walang pinagbago at ganon pa din ang laman ng kanilang malaking bahay; luma at medyo madilim dahil sa mga malalaking kurtina ang nakatakip sa bintana.

Umupo si Eli sa mahabang sofa at nagpahinga muli.

            "Sa wakas. Nakauwi rin"  buntong-hininga niya at tumingin siya sa kanyang asawa  "Lyka. Hali ka dito. Umupo ka sa tabi ko"

            "Sandali lang Eli. Inaayos ko pa ang dala natin mula sa ospital"

            "Bingi ka ba?" ani niya sa asawa

            "Hindi Eli. May ginagawa lang ako dito"

            "ANG SABI KO. UMUPO KA SA TABI KO!!"

Narinig naman iyon ni Lyka at napatalon ito sa gulat. Hindi na lang sumagot, iniwan niya ang kanilang dala sa maliit na mesa sa kusina at agad nagtungo sa asawa. Umupo sa kanyang tabi.

            "Pasensiya na"  sambit niya

            "Yan. Yan ang gusto ko sa'yo, Lyka. Sumusunod ka sa utos ko"

Sa hindi kalayuan, nakatayo si GrandPa Ken, nakatingin sa apo, umiiling dahil sa mga hindi mabuting ginagawa niya sa asawa.

Habang nag-uusap ang mag-asawa, may biglang pumasok sa kanilang bahay. Isang pamilyar na mukha. Isang pinagkatitiwalaan ni Eli na Heneral ng mga Lobo. Si Heneral Ortega. Brusko ang pangangatawan nito, maputi at makinis ang balat na parang hindi nakakita ng araw. Nasa 30 na ang kanyang edad at medyo kataasan.

            "Punong-bantay"  panimula niya na nakatikas ang katawan  "Masaya ako dahil nakalabas ka na ng ospital at ligtas ka na sa kapamahakan. Kinagagalak namin na makita kang muli dito sa bahay ninyo"

Tumayo din si Eli sa sofa. Lumakad at nilapitan ang heneral “Salamat. Maraming salamat, Heneral Ortega. Ano ang sadya mo dito??”

            "Bukod sa pag-bati namin sa inyo, meron kaming regalo sa pagbabalik mo, Punong-bantay"

            "Regalo?? Ano yan?"

Tumingin si Heneral Ortega sa kanyang kasama na nandoon sa bungad ng pintuan. Tumingin naman doon si Eli at nakita niya na may kinakaladkad ang dalawang kasamahan ng heneral papasok ng bahay. “Nadakip na siya namin, mahal na Punong-bantay. Ang Taong-lobo na lumason sa inyo”

Tinignan ni Eli ang nasa harapan niya nang maigi. Doon niya nga nakita na siya nga iyon. Siya ang nagbigay sa kanya ng kape na may lason, kung tawagin ay wolfsbane. Tinignan niya ito nang maigi habang umaangil ito na parang galit na lobo.

Dinig na dinig niya ang iyak ng babae habang hawak-hawak ng dalawang kawal ang magkabilang braso nito. “Maawa na po kayo, mahal na Punong-Bantay. Patawad po. Alam ko na mali ang ginawa ko. Pero bigyan niyo pa sana ako ng pagkakataon para pagsilbihan kang muli” pagmamakaawa niya sa kanyang buhay.

Napatawa na lang si Eli sa iyak ng babae. “No. Hindi kita papatayin” parang malaking tinik ang nakuha sa dibdib ng babae habang naririnig niya iyon “Pero… sa isang kondisyon”

            "A-ano po yon, mahal na Punong-Bantay? Gagawin ko. Para lang makabawi sa ginawa ko"

            "Sabihin mo sa akin kung sino ang nag-utos sa'yo na ipapatay ako?"  biglang tumahimik ang babae at bigla siyang tumingin sa direksyon ni GrandPa Ken. Biglang kinabahan ang matanda at umiling ito nang marahan para paalala sa babae na huwag niyang sabihin ang sikreto nila.  "Well?? Sino? Sino ang nag-utos sa'yo?"

Doon muling humagolhol nang malakas ang babae. Isang malakas na iyak na parang huling iyak niya na iyon. “Ako lang po, Punong-Bantay. Naghihiganti lang ako dahil pinapatay mo ang kapatid ko. Nagalit ako sa inyo. At plinano ko na patayin kayo”

            "Talaga?"  pangangalit niya sa galit

            "Opo. Maniwala po kayo sa akin"

            "Wala ka bang pinoprotektahan?? Pinangaku-an?"

            "Opo. Wala po"

Suminghap si Eli nang sobrang lakas “Very well. Wala na tayong dapat pag-usapan dito” sambit niya “Bitawan na ninyo siya”

Nanlaki ang mga mata ng dalawang lobo sa magkabilang kamay ng babae. Tila nagulat sa sinabi ng kanilang pinuno. “Sir. Pakakawalan na niyo siya?” tanong ng isa

            "Yes"

            "Sir. With all due respect. Malaki ang nagawa niyang kasalanan sa inyo. Tapos pinatawad niyo na siya agad?"

Suminghap muli siya at lumapit sa lobo na nagrereklamo “What’s your name?”

            "Ahm. Lieutenant Gabriel Manalac, Sir"

            "Well. Lieutenant Manalac. Andito ka para sumunod sa utos ko, hindi ba?? Wala kang karapatan na magreklamo. When I say, pakawalan ninyo siya, pakawalan. Maliwanag?"

            "Opo Sir. Sorry. Ito na"  kaagad naman nilang binitawan ang babae na umiiyak pa din.

Umiiyak sa pasasalamat ang babae at lumuhod ito sa harap ng kanyang pinuno “Salamat Punong-Bantay. Maraming salamat talaga. Utang ko sa’yo ang buhay ko” yakap niya sa binti nito

            "Okay. It's okay"  himas nito sa ulo ng babae  "Tumayo ka na diyan"  agad naman itong tumayo ang babae. Kitang-kita nilang tatlo (Lyka, GrandPa Ken at Eli) ang basa at namumula na sa iyak na mukha ng babae . Pinunasan ni Eli ang dumadaloy na luha sa mukha ng babae gamit ang hinlalaki nito  "Sshhh. Stop crying. I'm here. Remember? Ang sinabi ko sa inyo noon sa speech ko? Andito ako para protektahan  ang mga sinasakupan ko. Ayaw kong nakikita na nasa bingit sila ng kanilang buhay at humihingi ng kapatawaran. Pero ang mas ayaw ko..."  biglang binutasan ni Eli ang dibdib ng babae gamit ng kanyang kamay at hinawakan ang puso nito sa loob  "...ay isang traidor na katulad mo.." sabay hugot niya ng kamay kasama ang puso ng babae.

Agad natumba ang babaeng lobo at tuluyan nang nawalan ng buhay, nakadilat ang mga mata at ang direksyon nito ay nakatingin sa Heneral, kay Lieutenant Manalac at sa isa nilang kasama.

Pati sina Lyka at GrandPa Ken ay nagulat sa ginawa ni Eli. Hindi sila makagalaw at makahinga dahil sa nakakagulat na pangyayari.

Sa sobrang galit ni Eli, pinisa niya ang tumitibok pa na puso ng babae. Sumirit ang dugo mula sa loob ng puso at kumalat ito sa buong sala. Itinapon niya agad ang nadurog na puso sa sahig.

            "Linisin niyo 'to"  tanging sabi niya habang lumalakad palabas ng bahay si Eli.

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version

https://youtu.be/mwj-jgY1H00

Chapter 19

Oras ng uwian.Sa campus ng Braxton.

Kakasakay lang ni Ash ng kanilang sasakyan na naka-park sa parking area ng campus. Mabigat at hindi maipinta ang mukha nito. Parang may narinig siya na masamang balita at iyon ang rason kung bakit umiba ang timpla ng mukha mula sa masaya kanina.

            "Hi Ash"  bati ni Scar sa kanya sa sasakyan

            "Andito ka?? Wala ka bang practice?"  sambit niya at sumakay siya ng sasakyan

            "Wala eh. Nagpaalam ako kay coach na hindi muna ako pupunta"

            "Bakit naman?"

            "Nakalimutan mo na ba? Pupunta tayo ngayon sa ospital para sunduin si Daddy. Uuwi na siya"

            "Ah. Oo nga pala. Muntik ko nang makalimutan"

Napansin naman iyon ni Scar na parang may mali sa tono ng boses ng kapatid at sa mukha nito. Agad naman niya itong tinanong. “Okay ka lang?? Para kasing sumasalubong ang mga kilay mo”

            "Wala kuya. Okay lang ako"

            "Fine. Sabi mo eh"  sambit na lang niya at tumingin siya sa kanilang driver  "Kuya, sa ospital tayo" agad naman isinara ni Ash ang pintuan nang sobrang lakas   

“Oo nga pala Sir Scar” panimula ng driver “Tumawag po ang Daddy ninyo, diretso na lang daw kayo sa bahay”

            "Bakit naman?"

            "Nakauwi na sila kasi Sir. Kanina pa ng tanghali"

            "Ganon ba?? Bakit naman ang aga"  buntong-hininga niya  "Hindi sinabi ni Dad sakin to ah. Haay. Sige Kuya. Umuwi na lang tayo"

            "Copy po"  sagot ng driver at sinimulan niya nang paandarin ang sasakyan at agad silang umalis ng Braxton

---

Dakong alas-sais ng hapon. Sa bahay ng mga Kenneally.

Kasalukuyang nililinis ng dalawang kawal ang nakakalat na dugo sa buong sala ng bahay. Natagalan ang kanilang paglilinis dito dahil mahirap kunin ang mantsa ng dugo na nakadikit na sa carpet at sa sofa.

Niligpit na rin nila ang bangkay ng babaeng lobo na pinatay ng kanilang pinuno.

Nandoon pa rin sina Lyka at GrandPa Ken sa sala, tulala at hindi makapaniwala sa ginawa ni Eli sa babae. Lalung-lalo na ang matanda.

Buo na talaga ang kanyang loob na kailangan na ngang umaklas ng mga Lobo sa kanilang pinuno dahil marami nang namamatay sa mga kamay nito at baka marami pang susunod kapag hindi na sila kikilos.

            "Lyka"  tawag ni GrandPa Ken. Tumingin naman ito sa matanda habang nanginginig ang dalawang kamay na kakuha niya lang sa mukha  at parang basa ang pisngi nito dahil sa kakaiyak  "Huwag ka nang umiyak. Magpapatatag ka. Kailangan nating umalis dito"

            "Saan tayo pupunta GrandPa?"

            "Malayo dito. Malayo sa piling ng kriminal kong apo. Hali ka na. Tatakas tayo"

            "E pa-paano ang mga anak ko?? Si Scar at si Ash?"

            "Huwag kang mag-aalala, kakausapin natin sila kapag nagkaalis na tayo dito"

Gustong-gusto na sana ni Lyka na sumama kay Ken. Gusto niya nang makatakas sa pang-aapi at pang-aapak sa kanya ni Eli, pero takot ang umiiral sa puso nito. Takot na baka matuntun sila ni Eli kapag tumakbo at magtago sila, at baka mapatay sila ng kanyang asawa.

            "No. Ayaw ko GrandPa. Dito lang ako. Kasama ng mga anak ko"

            "Pero..."

            "Please GrandPa. Huwag mo na akong pilitin"

            "Para naman ito sa inyo ng mga apo ko. Ang kaligtasan ninyo"

            "Hindi. Mas maliligtas kami kapag andito kami sa piling ng ating pinuno, ng aking asawa"

            "Mapapahamak  lang kayo. Alam mo naman kung paano siya magalit diba?? Nakita mo yan kanina"

            "Malaki ang tiwala ko na magbabago pa ang ugali niya GrandPa. Diyan ako kumakapit sa maraming taon na mag-asawa kami. Dahil ayaw kong lumaki ang mga anak namin na walang ama"

            "What?"  kunot ng noo niya sa sinabi ni Lyka  "What do you mean?? All this time, alam mo na ganyan siya?"  hindi sumagot ang asawa ng kanyang apo at tumulo na lang muli ang mga luha nito  "But Lyka, hindi na yan normal. Isang halimaw lang ang makagawa ng ganyan"  doon siya lumakad patungo kay Lyka, inabot ang dalawang kamay nito at tinignan niya sa mga nanlulumong mata  "Umalis na tayo. Bago pa mahuli ang lahat"

            "Ano ang mahuli ang lahat?"  sulpot ni Eli sa kanilang usapan na kakapasok lang ng bahay

Biglang kinuha ni Lyka ang mga kamay sa kamay ng matanda at pinunasan ang basang pisngi ng luha “Wala Eli. Tungkol lang ’to sa mga anak mo”

            "...na ano?"

            "Um. Na ano...  na ipaalam na natin kay Ash na alam natin bago pa mahuli ang lahat" gawa niya ng kuwento  "Baka mahuli na ang lahat na matuluyan na siya sa kanyang kasarian"

            "Oh. That"  sagot naman niya  "Oo nga. Kailangan na nating sabihin sa kanya yan at pigilan ang kanyang kalandian na yan. Bago pa malaman ng buong konseho ang madudumi na ginagawa niya at mapahiya ako"

Sakto naman na kakapasok na ng bahay ang magkapatid na sina Ash at Scar mula sa kanilang sasakyan, dala-dala ang kanilang bag, nagtungo sila sa mga magulang at sa lolo nila upang magmano.

            "Dad. Akala ko mamayang gabi ka pa uuwi?"  sambit ni Scar sa ama  "Pupunta na kami pagkatapos ng klase pero sinabi ng driver natin, nandito na daw kayo ng bahay"

            "Oo anak"  sagot naman ni Eli  "Nabuburyo na kasi ako sa ospital, kaya nagdesisyon na lang kami na umuwi na lang"  napansin niya na lumapit ang kanyang bunsong anak at nagmano ito. Sa inis ni Eli, agad niyang kinuha ang kamay niya sa anak   "What do you think you're doing?"

            "Magmamano po ako sa'yo Dad"  sagot ni Ash

            "Ang kapal ng mukha mong bata ka, pagkatapos mong hindi magpakita sa ospital, may gana ka pang lumapit sa akin at umarte na parang wala lang?"

            "Po?? Eh sabi ni Mommy hindi na daw ako kailangan sa ospital"

            "Ang sabihin mo, masaya ka. Masaya ka na nandoon ako sa ospital, samantala ikaw ay nagpapasaya dito nung Linggo, kasama ng mga kaibigan mo!"

            "That was my birthday party"  sagot niya at doon unting-unti nagbabago ang boses niya, parang mangingiyak na boses  "Sila lang naman ang natatanging mga tao na may pakialam sa akin, tapos pagagalitan mo ako?"

            "How dare you. Sumasabat ka na sa tatay mo??!!"

Hindi pinansin ni Ash ang sigaw at galit ng kanyang ama. “You didn’t even bother to greet me on my birthday, kayo ng Mommy!”

            "Stop it Sebastian!"  sigaw naman ni Lyka sa anak  "Don't provoke your father"

            "No Lyka. Let him be"  sagot naman ni Eli  "Parang kaya niya na, na tumayo sa sariling mga paa dahil kaya niya nang sagut-sagotin ang ama niya nang ganyan. Palibhasa lumaking immoral. Palibhasa..."

            "Palibhasa ano Dad?"  ulit ni Ash  "Sige. Gusto kong marinig sa bibig mong yan kung ano ako!"

Doon natigilan si Eli. Hindi niya masabi sa anak ang kanyang alam. “I don’t know what you’re talking about”

            "Of course, alam mo. Then, ask me!"

            "Shut it Ash. Tumigil ka na"  dugtong niya

            "Ask me...!"

            "Ask you what?"

            "You know the word. Its only three-letter-word Dad. Diba yan ang gusto mong itanong sa akin? So this is the chance to ask me that"

            "No. Hindi ko tatanungin yan sa'yo"

            "Ask me if I'm gay"  pagdidiin niya pa sa ama

            "No. You're not gay!"

            "Yes. I. Am. Dad"  pag-aamin niya sa kanyang pamilya ng katotohanan  "Sa tingin mo ba hindi ko alam na alam niyo na ang totoo?? Na pinag-iimbestiga ninyo ako??... na may sumumbong sa inyo?? I'm not that stupid!"

            "Hindi ko alam ang pinagsasabi mo, Ash"  tanging sambit ni Eli at parang hindi niya magawang magalit sa anak

            "Sa simula pa lang, alam mo na kung ano ako talaga, at iyon ang dahilan kung bakit hindi mo ako pinapakitaan nang pagmamahal kumpara sa kapatid ko"  pagtulo ng kanyang mga luha  "Sa mga tingin mo sa akin habang tinatanong mong yan. Sa ibang pagtrato mo kay kuya kesa sa akin. Sa pagpapakita mo ng paboritismo sa kanya. LAHAT!! Hindi ako bulag Dad!!"  pagtaas ng kanyang boses at sabay ding bumagsak ang mga luha niya  "Pero don't worry. Sanay naman ako na hindi ninyo ako matanggap kung ano ako dahil lang na bakla ako. It's okay kung wala ni isa sa inyo ang kakampi sa akin"

Masakit ang katahimikan na kanilang naririnig na apat nang pagka-alis na Ash sa kanilang presensiya. Umakyat ito papunta sa kanyang silid, at silang apat naman ay nakatayo pa rin sa pagsabog ng bunsong miyembro ng kanilang pamilya.

Pwersahang isinara ni Ash ang pintuan ng kanyang kwarto. Kasalukuyang nahihingal ito sa galit at sama ng loob dahil sa mga sinabi ng kanyang ama sa kanya. Nakatayo ito sa gitna ng silid, nanginginig ang kanyang kalamnan dahil sa inis.

Gusto niya nang iwan ang kanyang pamilya. Ang pamilya na hindi siya tinuring na miyembro ng pamilya at parang ibang tao siya sa kanila. Gusto niya nang umalis doon at iwanan sila nang tuluyan.

Doon siya nagdesisyon, kumuha siya ng isang malaking bagahe na nakatago sa ilalim ng kanyang kama. Hinugot niya doon, binuksan at inilapag sa kama. Agad siyang nagtungo sa kanyang luma at malaking aparador, binuksan at kumuha ng mga damit.

Habang nagliligpit siya ng kanyang dadalhin na mga damit at gamit, biglang bumukas ang pintuan niya. Doon niya nakita ang kanyang kapatid, dahan-dahang pumasok sa loob at marahan isinira ang pintuan.

Nanlaki ang mga mata ni Scar dahil nakita niya na nagliligpit ng mga gamit ang kapatid at tila aalis ito.

            "Ash. Saan ka pupunta?"  pero hindi ito sumagot at patuloy pa rin sa pagliligpit  "Please. Huwag ito Ash. Pag-usapan natin nang maayos ito"

            "Maayos?"  ulit niya at tumingin sa kanya na nanlilisik ang mga mata  "Kilala mo siya, hindi siya maayos makipag-usap"

            "I know... pero kasi, ikaw ang anak. Ikaw ang dapat makipagkumbaba"  ani ni Scar na mahinahon ang tono ng boses  "Ash...?? Hindi na ba magbabago ang nararamdaman mo?"

            "What do you mean?"

            "Don't get me wrong ha. I love gays. I love LGBTQ+ Community, pero kasi, haay. oh my god. Ano ba 'to. I don't know how to put this in words"

            "Don't bother kuya. I get the point"  dugtong niya sa kapatid  "...na hindi mo kaya na makita ang kapatid mo na miyembro nila ako? Kinakahiya mo ako? Tama ba?"  pero hindi sumagot si Scar at yumuko na lang ito  "Yes. I guess so too. Pareho ka rin pala niya. No wonder na ikaw ang paborito niya"

Doon niya hinugot sa kama ang mga bagahe at sa sobrang inis, ibinagsak niya ito nang malakas sa sahig. Agad din siyang lumakad palabas ng silid dala-dala ito.

            "Ash Please"

            "Alam mo, expected naman yon sina Mommy at Daddy na hindi nila ako matanggap eh. Promise. Sanay na ako sa kanila. Pero ikaw kuya? Sa lahat ng tao na dapat makakaintindi sa akin, ikaw na kapatid ko, itinuring kong bestfriend, hindi mo pala ako naiintindihan? Hinusgahan mo lang ako katulad nila"

Iniwan niya nang hindi nagpapaalam ang kapatid sa kanyang silid at dala-dala niya ang tatlong bagahe nito palabas ng silid.

            "Ash?? Ano yan?? San ka pupunta?"  tanong ng kanyang GrandPa Ken na kakalabas lang din kanyang kwarto. Nagtungo naman siya agad sa umiiyak na apo.  "Ano ang gagawin mo?"  

            "Alis na ako GrandPa"

            "Lalayas ka?? Teka Ash. Saan ka ba titira?? May tutulugan ka ba?"

            "Basta. Kaya ko na ang sarili ko. Salamat na lang sa concern"

---

Earlier…

Oras ng dismissal.

Papunta na sina Ash at Micah sa kanilang huling klase. Nagmamadali at tinatakbo na nila ang kahabaan ng hallway dahil sobrang late na silang pinakawalan ng nakaraan nilang klase.

            "Sis. Bilisan mo na. Late na tayo"  sambit ni Ash sa kanya habang mabilis ang paglakad niya. Nasa hulihan naman si Micah at parang nahihingal na  "Ano ba. Bilisan mo nga"

            "Sandali. Napaka-bilis mo kaya. Nahihingal na ako oh"  tawag niya sa kaibigan  "Para kang hindi tao sa paglakad mong yan"

            "Dinadahan-dahan ko lang kaya. Ang sabihin mo, tumataba ka na"

            "Hoy. excuse me. Hindi ako mataba noh"

            "Talaga ba?? Kaya pala marami ka kaninang kinain nung lunch"

            "Grabe ka. Nagugutom lang ako dahil sobrang tagal mo"

            "Sus. Dumadahilan ka pa"  sabay tawa ni Ash. Hindi niya napansin na may nabangga siya sa kanyang harapan  "Aray ko.."  sabay himas ng kanyang ilong. 

Doon niya nakita ang nabangga niya pala ay si Dante. Ang taong umamin sa kanyang nararamdaman kay Ash. “Ash. Bakit kayo nagmamadali? Dahan-dahan lang”

            "Kuya. Ikaw pala yan. Oo eh. Kailangan naming tumakbo dahil late na kami"

            "Ganon ba?"  at tinignan niya ang kanyang kamay na may relo  "Oo nga. Late na nga kayo sa next class. Um. Micah?"

            "Bakit kuya?"

            "Mauna ka na sa klase ninyo. Hindi muna papasok sa last period ang bestfriend mo"

            "Bakit?"

            "Mag-uusap lang kami"

Hindi nagreklamo si Micah at ngumiti na lang ito. “Sige. Enjoy kuya. Sis. Enjoy your first date” sabay kunot naman ng noo ni Dante “Sige. Mauna na ako”

Hinintay nilang dalawa na mawala sa kanilang paningin si Micah at pumasok na sa huling period ng klase sa araw na iyon.

            "Alam niya?"  tanong ni Dante

            "Oo kuya eh. Pasensiya na ha. Wala kasi akong ibang tao na sabihin ito. Sa kanya lang. Sorry po"

            "Nonsense. Don't apologize. Okay lang sa akin"

            "Talaga po kuya?"

            "Yes Ash"  ngiti ni Dante at kinurot ang maputing pisngi ni Ash na parang nanggigigil ito  "Cute mo talaga"

            "Eh kuya. Bakit gusto ninyo po akong makausap?? Tungkol ba sa ano ito?"

Mula sa abot-tengang ngiti ay pumalit ang seryosong mukha ni Dante “Punta muna tayo sa opisina ko Ash. May sasabihin lang ako. Hindi dito ang tamang lugar “

Agad nga slang nagtungo sa opisina ni Dante para doon niya sasabihin ang kanyang nalaman. Nang pagkaupo ni Ash sa bakanteng upuan, agad niyang tinanong si Dante.

            "Kuya. Ano po ba ang sasabihin ninyo?"  sabay upo ni Dante sa kanyang upuan

Huminga muna siya nang sobrang lalim para makakuha ng bwelo at lakas ng loob para sabihin niya ito “Ash. Your Dad. I think alam na niya ang tungkol sa inyo noon ni Lucien”

            "What??"

            "Yes. Someone tipped him. I don't know kung sino, pero I think, isa sa mga faculty members"

            "Ano?? Paano nila nalaman? Eh sikreto namin 'to ni Lucien"

            "I don't know Ash. Wala talaga akong alam. Sinabi lang sa akin"

            "Saan at kailan mo 'to nalaman kuya?"

            "Ngayong hapon lang. Dahil usap-usapan na ang tungkol sa inyo sa faculty office kanina. Lahat na ng teachers sa Braxton. Alam na nila"

Biglang bumagsak ang mukha ni Ash. Mula sa masayahin na ugali kanina, naging mabigat na ito at puno na ng pag-aalala.

Ito na ang kanyang kinatatakutan. Ito na ang oras na ikahihiya na siya ng buong pamilya niya.

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/IwavyTuqSfs

Chapter 20

Nanlumo sa kanyang inuupuan si Ash sa mga oras na iyon. Parang bumagsak ang buong langit sa kanya dahil dumating na ang kinatatakutan niya na pangyayari. Iyon ang malaman ng pamilya niya ang totoo niyang sekswalidad.

            "Ash?? Are you okay?"  pagsira ni Dante ng katahimikan.

            "Hindi.."  mabigat na sagot ni Ash  "Hindi ako okay kuya, dahil sa mga oras na ito, alam na nila ang tungkol sa akin. Kinakabahan ako sa pag-uwi ko"

            "Bakit ka naman kakabahan?? Okay na nga yan na alam nila. Atleast, malaya ka na sa gagawin mo"

            "Hindi mo kilala ang pamilya ko kuya. Makikkitid ang mga utak nila, lalung-lalo na si Daddy"

            "Paano ka naman makakasiguro?? E hindi mo pa sila nga nakakaharap"

            "Dahil hindi niya ako mahal"

            "What do you mean?"

            "Dahil si kuya lang ang paborito nila, ako?? Parang wala sa radar nila. Si Scar ganito, si Scar ganyan"  sabi ni Ash ng masama niyang saloobin  "Kaya sigurado ako na hindi nila ako matatanggap sa nalaman nila at mas lalo pa nila akong hindi mamahalin dahil dito"

Nagpabuntong-hininga na lang si Dante sa problemang pinagdadaanan ngayon ni Ash. Tumayo na lang siya sa upuan, lumibot sa kanyang mesa at nagtungo kay Ash.

Agad niya naman itong lumuhod sa harap niya at tinignan sa mga mata “Sorry Ash. Sorry kung sinabi ko ito sa’yo. Alam ko na wala ako sa lugar para makisawsaw sa problema mo. Sana hindi ko na lang sinabi sa’yo ’to”

            "It's okay kuya. Huwag kang humingi ng tawad, sa katunayan nga, nagpapasalamat pa ako sa'yo dahil pinaalam mo sa akin ito. Mas makapaghanda ako mamaya pag-uwi ko"

            "So, aaminin mo na??"

            "Maybe. Wala naman akong magagawa kundi aaminin na lang. Alam na nila eh"

            "Good. Very good Ash. That's the spirit. Huwag mong ikahiya kung ano ka. Sabi nga nila, stand with pride. Walang tao ang makakaapak sa'yo, lumaban ka"

            "Opo. Ganyan nga ang gagawin ko kuya. Salamat po"

---

Kinagabihan. Sa apartment nina Dante at Micah.

Kasalukuyang kumakain ng hapunan ang dalawa sa kanilang maliit na mesa nang may biglang may napansin si Micah habang tinititigan ang kapatid.

            "Kuya..."

            "Yes Micah?"  sagot ni Dante na nag-eenjoy sa kanyang kinakain

            "Parang masaya ka ata. Care to share?"

            "You know what's the reason, right? Sinabi niya na sa'yo diba?"

            "Si Ash?"  tanong niya at ngumiti lang si Dante.  "Sorry kuya ha. Dahil sinabi niya na sa akin, alam ko kasi na sikreto at personal 'to para sa'yo"

            "Of course not. May karapatan ka namang malaman dahil magbestfriend kayo"

            "Kung sa bagay... oo nga pala kuya, kailan mo ba siya tatanungin na maging kayo"

            "Soon. Promise. Hindi na nga ako makapag-hintay eh"

“My god. Grabe talaga ang tama mo kay Ash kuya. Kita ko talaga na kumikinang ang mga mata mo kapag siya ang topic eh”

            "Sinabi mo pa. I really like him so much"

            "Wait lang kuya. May naalala ako"

            "What's that?"

            "Bakit mo kinuha kanina si Ash? Ano ba ang ginawa  ninyo?"

            "Basta. It's too private"

            "Private..?"  ulit ni Micah at bigla itong napa-tili nang malakas  "Oh my god. May nangyari na sa inyo?! Wow. Agad-agad??? Grabe si sis ha. Sinuko niya na agad ang Bataan niya"

            "Huh?? What do you mean?? And what's Bataan?"

            "Wala kuya. Nevermind. Hindi pala pamilyar sa'yo. Expression lang yan nang mga matatanda na kapag nawala na ng babae ang virginity niya"

            "Oww. I get it. Sorty... and really?? Virgin pa si Ash?"

            "Yes kuya. As in... including sa harap niya, and his back, that one you make tusok-tusok with your ano. Virgin na virgin"

            "Talaga?? E diba may naging boyfriend siya?"

            "Yes. Pero hanggang kiss lang daw sila eh"

            "Interesting"

            "I know, right? Very interesting talaga, dahil hindi niya yan ibinigay kay Lucien pero sa'yo niya ibinigay"

            "Gaga. Hindi. Hindi kami nag-sex"

            "Ganon?? E diba sabi mo private?"

            "Yes. Private dahil personal na bagay ang pinag-usapan namin. About him and his family"

            "Baka nakakalimutan mo kuya, bestfriend niya ako, may right akong malaman yan"

            "Fair point"

            "So ano nga kuya?"

            "Well. Someone told me sa Braxton, na nagpapa-imbestiga daw ang ama niya, then merong makati ang bibig na nagsabi at nagkumpirma na totoo ang na bakla siya"  kuwento niya sa kapatid  "At yan ang sinabi ko sa kanya, na alam na ng parents niya ang tungkol sa kanya"

            "Oh my god. And knowing Ash. Ayaw niya talagang sabihin ang katotohanan dahil natatakot siya sa Daddy niya"

            "Exactly. Nakita mo lang siguro ang mukha niya kanina. Mabigat, namumutla, at kinakabahan"

            "Naaawa ako kay Ash kuya"

            "Ako rin eh"

            "Tawagan kaya natin siya? Kakamustahin lang"

            "Sige. Magandang ideya yan"

Agad naman pinulot ni Micah ang kanyang cellphone na nakalapag sa mesa, sa tabi ng kanyang pinggan. Pero habang nagda-dial siya, may biglang kumatok sa pintuan ng apartment nila.

            "Are you expecting someone kuya?"

            "Wala naman. Diyan ka lang ha. I'll check muna 'to"

Kaagad tumayo si Dante sa kanyang upuan at iniwan ang kanyang pinggan na na may laman pang pagkain. Lumakad siya patungo sa pintuan na may sampung hakbang lang naman ang layo mula sa kanilang hapag.

Binuksan niya ito at doon niya nakita ang taong nakatayo sa labas.

            "Kuya.."  si Ash, na namamaga ang mga mata sa kakaiyak at mabigat ang mukha

            "Oh Ash. You're here"  

            "Pwede ba akong makitulog dito kuya? Lumayas kasi ako sa amin eh"

            "Sige Ash. Sure. Walang problema. Pumasok ka"

            "Salamat kuya"

Pumasok naman si Ash habang bitbit ang mga dala niyang mga bagahe. Habang si Dante naman ay kinuha niya ang natirang bagahe sa labas at isinara ang pintuan.

Inimbita naman ni Dante si Ash na umupo sa maliit na sofa nila para makapag-relaks at para kumalma ito. Umupo at tinabihan niya ito habang hinihimas ang bandang likuran.

            "What happened Ash?"

            "Lumayas ako kuya. I burst out of anger at inamin ko na sa kanila ang totoong ako"  kuwento niya kay Dante  "Pero ang mas masakit kuya, ang taong akala ko ipagtatanggol at kakampi ko, he's siding with our Dad. Wala talaga akong kakampi doon kuya"

            "I'm sorry to hear that Ash"  sagot niya  "Sige. Dito ka lang muna sa amin pansamantala. Pero kapag malamig at maayos na ang lahat, bumalik ka na doon, okay?"

            "Sige po... but, I think hindi na magiging maayos kuya. Baka itatakwil na nila ako dahil dito"

            "Nonesense. Hindi ka nila itatakwil dahil anak ka nila. Mahal ka nila"

            "Kuya. Narinig mo ba ang sinabi ko sa'yo?? Hindi nga nila ako mahal dahil si kuya lang ang nasa paningin nila"

            "I understand. Sorry. Sige. Hindi na ako sasabat pa. Ang importante, andito ka na sa amin. You're safe here" agad naman niyang niyakap si Ash nang sobrang higpit habang si Micah naman ay kakaupo lang sa kabilang gilid ng kaibigan at niyakap din niya ito.

---

Alas-otso ng gabi. Sa bahay ng mga Villalobos.

Kasalukuyang nanonood si Lucien ng pelikula sa kanyang telepono sa sala ng kanilang bahay. Maganda ang istorya ng kanyang pinapanood at hindi kumukurap ang kanyang mga mata.

Sa sobrang libang nito sa kakanood, hindi niya namalayan na nandoon ang kanyang ina sa sala at nakatingin sa kanya.

Napatalon lang si Lucien sa kanyang inuupuan dahil nabigla ito sa kanyang ina. “Andiyan ka pala Mom. Ginulat mo ako ah”

            "Kanina pa ako nagsasalita dito, hindi mo ako pinapansin"

            "Sorry Mom. Maganda kasi itong pinapanood ko. Ano po yon?"

            "Ang sabi ko, kumain ka na. Tapos, hugasan mo agad ang pinagkainan mo at matulog"

            "Sige po. Later"

            "Oh sige. Pasok na ako sa kwarto. May gagawin pa ako"

Hindi na lang sumagot si Lucien dahil pumasok na si Barbara sa madilim na silid sa dulo ng hallway ng kanilang bahay.

Pinagpatuloy naman niya ang pagpapanood ng pelikula. Pero habang nanonood ito, biglang may kumatok sa kanilang pintuan. ‘Sino ba yan’ reklamo niya. Tumayo na lang ito, inilapag ang kanyang telepono sa center table at lumakad patungo sa kanilang pintuan.

Nang pagkabukas niya ng pintuan, doon niya nakita ang hindi inaasahan na bisita.

            "Oh Scar. What brings you here?"

            "Sorry I came here unannounced. May hindi inaasahan kasi na problema"

            "Problema?? Ano naman?"

            "Andito ba si Ash?"

            "Si Ash?"  ulit niya habang nakakunot ang noo  "Hindi eh. Bakit naman?"

            "Umalis kasi siya kanina sa bahay. May dalang mga gamit"

            "Lumayas siya?"

            "Parang ganon na nga"

            "So bakit ka nandito? Sa tingin mo, dito siya pumunta?"

            "I think so. Ikaw lang kasi ang naiisip kong tao na lalapitan ni Ash kapag may problema siya. Sorry sa istorbo ha"

            "Hindi. Okay lang. Hindi naman ako busy"  tugon niya  "Pero as what've said, wala siya dito"

            "Ganon ba?? May ideya ka ba kung saan siya pumunta?"

            "Wala bro eh. Pasensiya na talaga"

            "Sige Lucien. Salamat na lang sa oras mo. Alis na ako"

            "Anytime"  ngiti niya  "Matutulog na din ako eh"

Tumalikod kaagad si Scar at iniwanan si Lucien at tuluyan na ngang umalis sa kanila. Samantala nakatayo pa rin si Lucien, nakatingin sa kawalan. At doon siya biglang may naisip. Si Ash. Parang alam niya na kung nasaan siya nagtungo.

Isinara niya ang pintuan at lumakad patungo sa center table upang pulutin ang telepono.

---

Bandang alas-diyes ng gabi.

Ibinigay muna ni Dante ang kanyang silid kay Ash, para doon makatulog at makapagpahinga. Gusto niya kasi na maging kumportable ito. Nagdesisyon na lang siya na doon sa maliit na sofa matulog.

Pero kahit ibinigay na niya ang kanyang silid, hindi pa rin makatulog si Ash dahil sa kakaisip sa nangyari kanina sa kanilang bahay.

Doon na lang siya nagdesisyon na lumabas ng apartment, marahan siyang lumabas ng silid dahil nakita niya na mahimbing na ang tulog ng kanyang kuya. Dahan-dahan niyang binuksan ang doorknob, ipinihit ito at agad na bumakas.

            "Ash? Saan ka pupunta? Bakit gising ka pa?"

Napatalon si Ash sa kaba sa kanyang kinatatayuan dahil sa biglang nagsalita. “Kuya naman eh. Ginulat mo ako”

            "Ako nga ang nagulat. Akala ko kung sino ang tao sa pintuan. Ikaw pala"  bumangon at tumayo si Dante sa sofa at nilapitan si Ash  "Hindi ka ba makatulog?"

            "Hindi kuya. Iniisip ko pa rin kasi ang nangyari kanina sa amin"

            "Huwag mo nang isipin yan, Ash. Nangyari na ang nangyari. Just face it. Alam na nila at wala naman silang magagawa kung ano ka"

            "Easier said than done kuya. Hindi mo kilala ang ama ko"

Huminga ulit nang malalim si Dante at niyakap niya ulit nang mahigpit si Ash. Isang mainit at puno ng pagmamahal na yakap. “Andito lang ako Ash. Kami ni Micah. Don’t worry” Unting-unti tumingala si Ash kay Dante habang nakayakap ito, yumuko naman si Dante at doon sumalubong ang kanilang mga tingin sa isa’t-isa.

Doon unti-unting naglalapit ang kanilang mga labi. At sa paglapat ng mga ito, hindi nila sinayang ang oras na maghalikan nang todo. Mga maiinit na mga halik ang ibinibigay ng dalawa sa isa’t-isa at sinimulan na nilang inilabas ang kanilang mga dila para gamitin din sa paghalik.

Masyado nang mainit ang nararamdaman nilang dalawa, lalung-lalo na si Dante, gusto niya nang ituloy ito sa kwarto. Wala siyang sinayang na oras, agad niyang hinila si Ash sa kwarto. Hindi naman tumanggi ang isa at sumunod naman ito kay Dante.

Nang pagpasok nila sa loob ng silid, agad ni-lock ni Dante ang pinto at isinara. Naghubad ito ng kanyang damit at kitang-kita ni Ash ang katawan ng kapatid ni Micah sa repleksyon ng sinag ng buwan, ang tanging ilaw lang sa loob ng silid.

Sa sobrang init din ni Ash, naghubad din ito ng kanyang boxer shorts, tumalikod kay Dante at tumuwad ito. Lumapit ang bibig niya sa tenga ni Ash at sabay sabing “Are you ready?”

            "Yes kuya. Ready na ako. Huwag mong biglaan"

            "Sure..."  

Hinubad at binaba ni Dante ang kanyang shorts at brief. Lumitaw ang mala-delata na sardinas na ari ni Dante. Nilawayan ito at itinutok sa butas ni Ash.

Walang ibinigay na hudyat si Dante, agad niyang ipinasok ang kalahati sa butas.

            "UGGGHH!!!"  tanging ungol ni Ash sa sakit at lumiwanag ang mga mata niya na dilaw katulad ng isang lobo.

---

Kina-umagahan.

            "Good morning"  bati ni Dante kay Ash na kasalukuyang nakaunan sa matigas na dibdib nito  "Kamusta ang tulog mo?"

            "Good morning din. Ito. Okay lang. Kahit na medyo masakit ang butas ko"  sabay ngiti niya  "Ikaw kasi eh. Binigla mo. Sabi ko sa'yo dahan-dahan lang. Alam mo naman na virgin pa 'to eh"

            "Sorry"  ngisi din niya  "Nanggigigil kasi ako sa'yo eh. Don't worry, kapag hindi ka makalakad mamaya, aakayin kita"

            "Grabe ka. Makakalakad naman ako siguro mamaya"

            "Yeah. I know. But just in case"  tawa nilang dalawa  "But kidding aside, salamat. Salamat dahil ako ang nakauna sa'yo kahit hindi pa tayo"

            "Bakit?? Hindi pa ba?"

            "What? What do you mean?"

            "E kasi sabi ni Micah, kapag may mangyari sa dalawang tao, automatically, sila na agad"

            "Ganon ang sabi niya?"

            "Oo eh. Ganon daw ang patakaran sa atin"  pero napahagikhik si Dante sa kanyang narinig  "Bakit? May mali ba sa sinabi ko?"

            "No. Wala naman"  sabay halik niya sa noo ni Ash  "Ang cute mo lang kasi kapag ganyan ka magsalita. You're so gullible talaga"

            "Hindi ko kasi alam ang patakaran"

            "Well. Alam mo na"

            "So?? Tayo na ba?"

            "Sure. If you say so..."  at kinuha niya ang isang kamay ni Ash. Tinititigan nang mabuti at hinalikan  "I love you"

            "I love you too..."

            "By the way. I have something to tell you"

            "Ano yon?"

            "Its about Lucien"

            "Bakit? Ano ang kay Lucien?"

            "He called last night habang nandito ka sa kwarto"

            "Ano ang sabi niya?"

            "He informed me na dumaan kagabi ang kapatid mo na si Scar sa bahay nila..."  pagpaalam ni Dante  "Hinahanap ka..."

            "Hindi sila talaga tumitigil"  biglang umiba ang mukha ni Ash. At uminit na ang ulo nito  "Kahit siya na kapatid ko, hindi din tumitigil. Pareho talaga sila ng ama niya"

            "Ash. Kumalma ka. Ang aga pa. Huwag kang maistress"

            "Sorry.Nakakainis kasi eh"

            "Bumangon na nga tayo, naiinis ka na eh"  bumangon nga si Dante sa kama at hinila din kaagad si Ash "Halika nga dito"  sambit niya at tiningnan niya ito sa mga mata  "I love you. Promise ko sa'yo. Hindi ko gagawin ang ginawa ng ex mo sa'yo. Mamahalin kita nang sobra pa"

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/r_qqd6f_Nsk

Chapter 21

Sa bahay ng mga Kenneally.

Kakagising lang ng mag-asawang Eli at Lyka sa mga oras na iyon. Sa kanilang pagbaba, nandoon na sa sala si GrandPa Ken at may kinakausap na dalawang lalakeng taong-lobo.

Kabilang sila sa mga matatapat na mga kawal na lobo kay Ken, na kasalukuyang umaalis na din sa kanyang harapan at lumabas na ng bahay.

            "GrandPa. Ano yon?"  tanong ni Eli sa kanya  "May problema ba?"

            "Meron"  sagot niya  "Ang anak mo. Si Ash. Naglayas"

            "Naglayas?"  ulit niya at napangiti ito  "At saan naman siya pumunta?"

            "Yan ang hindi natin alam, Eli. Pumunta kagabi si Scar kina Lucien, pero wala daw doon ang anak mo"  paliwanag ni Ken. Kinakabahan at nag-aalala na siya sa mga oras na iyon  "Nag-aalala na ako sa kanya, Eli. Baka ano na ang nangyari sa kanya"

            "Hayaan mo siya"  sabay tingin ni Ken sa kanya  "Yes. Hayaan niyo siya. Tutal, kaya niya naman diba? May lakas ngloob ngang maglayas. Hayaan niyo na siya. Matanda na yan"

            "Eli. Anak mo siya. Magpakita ka naman ng kaunting pag-aalala sa anak mo"

            "Wala akong anak na bakla. Hindi ko siya matatanggap at hindi ko siya mamahalin"  pagdidiin niya  "I stand on what've said. Hayaan niyo siya. Hayaan niyo siya sa kanyang buhay"

Hindi makapaniwala si GrandPa Ken sa mga lumalabas sa bibig ng kanyang apo. Dahil sariling anak niya, wala na siyang pakialam kung ano ang mangyayari dito.

            "You're insane, Eli. Sariling anak mo yan"

            "So what?? Wala akong pakialam"

            "I can't believe this. No wonder kung hanggang ngayon, hindi tayo tinatanggap ng mga tao, hanggang ngayon, nagtatago pa rin tayo sa anino"

            "Excuse me?"

            "Hindi mo ba napapansin o natanong man lang sa sarili mo, na mailap sa atin ang pagtanggap nila sa lahi natin?? Hanggang ngayon pinaglalaban pa rin natin ang karapatan nating mabuhay dahil iba tayo sa kanila. Mga halimaw at hindi normal"  

            "At ano naman ang koneksyon yan sa pinaguusapan natin ngayon, tanda?"

            "...na hindi rin tayo naiiba sa kanila. Mga mapanghusga na mga nilalang. Hindi natin tinatanggap o binibigyan man lang ng pagkakataon na makilala natin ang isang nilalang dahil iba siya sa atin" tugon ni GrandPa Ken sa kanya na tila sobra nang naiinis kay Eli "Now tell me, we're demanding equality sa mga tao, pero hindi rin naman natin ginagawa yan sa ating mismong lahi. How hypocrite"

            "You don't know what you're talking about. I had a meeting with The President at sabi niya, hindi niya tayo papabayaan at poprotektahan tayo kapag may tao na aapi sa atin"

            "Hanggang diyan lang ba?? Hanggang diyan lang ba ang kaya mo? Hanggang lang sa proteksyon lang ang makaya mong ibigay sa mga sinasakupan mo?"

Nahalata ni Eli na mainit ang ulo ni GrandPa Ken sa kanya, dahil sa kanyang mga nasabi tungo kay Ash “Wait a minute. Bakit masyado kang mainit dahil hindi ko matanggap ang anak kong bakla?” sambit niya habang lumalapit siya nang marahan kay Ken “Oh. Oo nga pala. Muntik ko nang makalimutan. Yan din pala ang rason kung bakit mo iniwanan si GrandMa, diba?? At yan din ang dahilan kung bakit namatay sa aksidente ang Lolo ko na anak mo” doon natahimik si GrandPa Ken sa mga sinabi sa kanya ni Eli “Natahimik ka ata, tanda. Sa susunod, huwag mo akong insultuhin at huwag mong pangunahan ang ginagawa ko sa nasasakupan ko at lalung-lalo na, sa mga anak ko. Dahil bisita ka lang dito sa bahay. Marunong kang lumugar” hindi makatingin si Ken sa kanya ng diretso “When I tell you to leave him alone. Leave him alone, dahil hindi mo kami pamilya. Matagal ka nang namatay”

Hindi nakasagot at parang umurong ang dila ni GrandPa Ken sa mga sinabi sa kanya ng kanyang apo. Tama nga naman na iniwanan niya ang kanyang asawa at nagkarelasyon ng kapwa niyang lalaki. Pero tapos na iyon at gusto niya nang bumawi sa mga natira niyang pamilya.

---

Sa Braxton. Oras ng pananghalian.

Puno ng mga estudyante ang cafeteria dahil kumakain na ang lahat sa kanilang pananghalian. Nandoon din ang magkaibigan na sina Micah at Ash.

            "Yey. Let's eat.."  sambit ni Micah na kakaupo lang nilang dalawa sa kanilang pwesto  "Sa wakas, makakain na din ng lunch"  pero napansin niya na parang walang sa mood ang kaibigan at tila mabigat ang mukha nito na parang pagod  "Sis?? Okay ka lang?"

            "Yah. Okay lang ako sis"

            "Parang hindi eh. Para kasing haggard ang mukha mo. Hindi ka ba nakatulog nang maayos kagabi?"

            "Nakatulog naman. Siguro hindi lang ako nasanay dahil sa bagong lugar. Pero don't worry sis, masasanay din ako"

            "Oh sige. Sabi mo eh"  tanging sagot niya at nag-umpisa nang sumubo ng kanyang biniling pagkain

            "Sis..?"  tawag ni Ash sa kanya muli habang busy na ang isa sa kanyang kinakain  "Diba okay lang sa'yo na magiging kami ng kuya mo?"

            "Oo naman"  sagot niya na puno ng pagkain ang bibig  "Diba boto ako sa inyong dalawa?? Nakalimutan mo na ba?"

            "Yeah. I remember that"  sagot niya at naghahanap siya ng tamang tiyempo kung paano sasabihin sa kaibigan ang balita "Um. What if kung... kung"

            "Kung maging kayo na...?"  dugtong niya sa sasabihin ni Ash  "Don't worry sis. Alam ko na. Sinabi na sa akin ni kuya kanina pa"

            "Talaga? Sinabi niya na sa'yo?"

            "Yup. Lahat-lahat. Including ang nangyari sa inyo kagabi"

            "What do you mean?"

            "That you had sex with him"

            "Talaga? He told you that?? That's private matter"

            "Can I be honest with you?"

            "Sure. Pwede naman"

            "Don't get me wrong ha. Boto talaga ako sa inyong dalawa nina kuya. But. Ang bilis lang kasi. It's matter of seconds, ibinigay mo na agad yan" sambit ni Micah na may halong pag-aalala ang mukha   "Wala ngang may nangyari sa inyo ni Lucien dahil iniingatan mo yan, tapos mabilis mo lang pala isinuko?"

            "I know sis. Kahit nga ako, nagulat din dahil sobrang bilis ng mga pangyayari kagabi. Naging kami at may nangyari na sa amin. Pero, iba ang kuya mo sis. Iba ang nararamdaman ko tungo sa kanya. Parang mas naging masaya ako sa buhay ko ngayon kesa noon"  paliwanag niya sa kaibigan at sa kapatid ng kanyang minamahal  "Alam ko hindi mo maiintindihan ang nararamdaman ko ngayon sis. Pero sana, maging masaya ka na lang para sa akin"              

Nagpabuntong-hininga na lang si Micah dahil wala naman siyang magagawa dahil iyon ang magpapasaya sa dalawang tao na kanyang mahal. “Oh sige na nga. Wala naman ako magagawa kundi maging masaya na lang ako sa inyo. Nagulat lang kasi ako sa nangyari sa inyo”

            "Talaga?? Happy ka? Sure na yan?"

            "Oo naman. Sure na talaga 'to. At isa pa, you're officially now my sis na talaga"

            "Sira ka talaga"  tawa nilang dalawa nang malakas.  "Pero sis. Hindi pa rin ako makapaniwala na kami na din ni Dante eh. Parang nasa panaginip lang"

            "I know, right? Ganyan talaga kapag kakapasok mo lang sa isang relasyon. Hindi ka makapaniwala"

            "Pero... what about Lucien?"

            "What about him?"

            "Kailangan ko bang sabihin sa kanya na kami na ni Dante?"

            "Of course not. Hindi mo kailangan na sabihin sa kanya ang bawat detalye ng buhay mo. Including this. Hindi naman kayo"

            "I know. But he's still my friend."

            "Pero naging kayo na. At wala na siyang karapatan na malaman niya ang lahat. And besides, siya ang may kasalanan kung bakit nagkahiwalay kayo diba?"

            "Kung sa bagay sis. Tama ka"

            "Diba?? Stop thinking that your accountable sa lahat ng mga gagawin mo sa buhay na baka masaktan siya dahil hindi mo sinabi sa kanya. Kasalanan niya yan eh, actually hindi pala, magpasalamat ka pa nga sa kanya"

            "Bakit naman?"

            "Dahil kung hindi ka niya hiniwalayan, hindi mo makilala ang kuya ko at maging kayo diba?"

            "Yah. Right. Tama ka"  pero natigilan si Micah at nakatingin sa bandang likuran ni Ash. Nahalata naman iyon ng isa at agad niyang tinanong ito  "Sis. Okay ka lang?"

            "Sis... may paparating"

            "Sino?"

            "Hi Ash.."  sina Marcus at Vlad, mga gwapong kaibigan ng kanyang kuya na si Scar

            "Kuya Vlad, Kuya Marcus. Bakit kayo nandito?"

Agad naman umupo at tumabi ang dalawa sa kanila; si Vlad sa tabi ni Micah, na kasalukuyang kinikilig dahil sa wakas nagkatabi na silang dalawa ng kanyang crush at si Marcus naman sa tabi ni Ash.

Nakikita ni Ash ang kalagayan ng kaibigan na hindi makagalaw at kinikilig sa tabi ng kanyang crush. Mas lalo pang kinilig nang husto ito dahil kinuha ni Vlad ang kanyang iniinom at uminom sa kanyang straw at inilapag muli sa mesa.

Napangiti na lang ito at bumaling ang kanyang tingin kay Marcus.

            "Kamusta ka, Ash?'  panimula ni Marcus

            "Okay lang naman ako kuya. Bakit?"

            "Balita ko umalis ka daw sa bahay ninyo. Nagka-problema daw kayo sa bahay? Umalis ka daw"

            "Opo kuya eh"

            "Hindi ka ba babalik sa inyo?? For sure nagaalala na ang mga magulang mo. Lalung-lalo na ang kuya mo"  sabay turo ni Marcus sa hindi kalayuan. Doon nakaupo si Scar na nakatingin sa kanila.

            "You're joking, right?"

            "Bakit naman ako magbibiro, Ash? Totoo naman na nag-aalala sila"

            "Alam ko na alam ninyo na hindi sila ganon, kuya. Ilang beses niyo na nasaksihan na pinapagalitan ako sa harapan ninyo"

            "I know. Pero they're still your parents eh. Baka sana umuwi ka na dun. Masyado ka pa kasing bata para umalis sa kanilang poder"

            "Fine. Babalik ako. But not now. I need space and time"

            "Sige. Kung iyan ang gusto mo, hindi ka namin mapipilit"  sagot naman ni Marcus  "Pero sabihin mo lang sa amin kung saan ka ngayon nakatira, para masabi namin sa kuya mo na okay ka"

            "Don't need kuya. Hindi ko sasabihin kung saan ako tumutuloy kasi alam ko susugod sila dun"  pagmamatigas pa lalo ni Ash  "And don't worry, okay ako kuya. At sabihin mo yan sa kapatid ko na kanina pang nakatingin dito sa atin"

            "Sige Ash"  ngiti na lang ni Marcus at tumayo  "Alis na kami"

Hindi na lang sumagot si Ash kay Marcus at agad siyang lumakad palayo sa kanila. Samantala, si Vlad naman ay kumindat muna kay Micah bago umalis.

Hinintay ni Micah na makaalis sina Marcus at Vlad bago siya tumili nang todo. Isang tili na makakasira ng tenga ng kanyang kaharap.

            "Oh my god sis. Nakita mo yun?? Umupo si baby Vlad sa tabi ko, at hindi lang yon, ininom niya pa an gang straw na 'to"  sabay amoy niya ng straw sa kanyang baso  "Its my lucky day talaga, itatago ko 'tong straw. Hindi ko talaga itatapon 'to"

            "Halata ka nga kanina na kinikilig ka"  dugtong ni Ash  "Hindi mo tuloy nakita na tinititigan ka niya"

            "For real? Hindi nga..."

            "Oo nga. Hindi mo nakita na nagpapakyut siya sa'yo dahil hindi ka makagalaw diyan"

            "Eh kasi naman eh. Nako-conscious ako"

            "Ang arte mo. Bilisan mo nga diyan para makapasok na tayo"

            "Teka. Tama ba kanina ang narinig ko sa'yo? Na babalik ka na dun sa kanila?"

            "Of course, not. Never akong babalik sa impyernong lugar na yon. Sinabi ko lang yan kanina para  hindi na humaba ang usapan"

---

Kinagabihan. Sa apartment ni Dante.

Kasalukuyang nakaupo si Dante sa sofa habang nakayakap si Ash sa kanya, samantala, si Micah naman ay naghuhugas ng pingggan na kanilang pinagkainan.

            "Hon..?"  pagsira ni Ash ng katahimikan

            "Yes?"

            "Hindi ka pa ba matutulog?"

            "Hindi pa. Mamaya pa, may tatapusin pa ako. Nagpapahinga lang ako. Bakit?"

            "Wala naman. Nagtatanong lang"  habang kinukusot ni Ash ang kanyang mga mata

            "Inaantok ka na ba?"

            "Oo eh. Sobrang napagod ako sa school kanina"

            "Sa school nga ba?? O baka ang kagabi pa yan?"

            "What do you mean?"

            "Yung nangyari kagabi. Nakalimutan mo na ba?"

            "Oh sorry. Hindi na kasi gumagana ang utak ko ngayon. Sobra nang pagod"  sagot ni Ash na tila babagsak na ang mga mata nito  "Oo nga. Baka nga kagabi"

            "Kawawa naman ng honey ko"  sabay halik niya nito nang sobrang diin sa noo ni Ash  "Pinagod ko..."

            "Hindi naman..."  pahapyaw na ngiti ni Ash

            "So matutulog ka na?"

            "Oo eh. Okay lang ba?"

            "Oo naman. Okay na okay sa akin. Walang problema. Pumasok ka na lang sa loob, susunod lang ako mamaya. May tatapusin pa ako eh"

            "Sige"  dahan-dahan itong bumangon sa dibdib ni Dante at may biglang naalala  "Uh. Hon?"

            "Bakit?"

            "May tatanong lang ako. Sana huwag kang magalit"

            "Anything. Ano yon?"

            "Mag-promise ka muna na huwag kang magalit"

            "Oh sige. Promise. Hindi ako magagalit"

Huminga muna nang malalim si Ash para maka-bwelo sa tatanungin niya kay Dante. “Um. Hon? Diba tayo na?”

            "Yes. And?"

            "Diba sinabi mo naman ang tungkol sa atin kay Micah diba?? Magagalit ka ba kung ipapaalam ko din 'to kay Lucien?"

            "Kay Lucien?? Sabihin mo sa kanya na tayo na?"  ulit ni Dante at tumango naman si Ash bilang sagot  "Okay lang naman. Walang problema sa akin"

            "Talaga? Okay lang sa'yo?"

            "Oo naman. Magkaibigan naman kayo diba? So walang problema sa akin"

            "Ganon ba? Sige hon. Yan lang ang tanong ko. Pasok na ako sa kwarto"

            "Teka. Bakit mo natanong yan?"

            "Wala naman. Ayaw ko lang kasi naglilihim sa mga kaibigan ko eh. At kaibigan ko naman si Lucien"

            "Ganon ba?? Oo. Ayos lang sa akin. Walang problema"

            "Sige hon. Matutulog na ako. Goodnight"

            "Teka. Saan ang kiss ko?"

Ngumiti na lang si Ash at yumuko muli sa harapan ni Dante. Hinalikan niya nang sobrang diin at matagal ang labi nito.

Pagkatapos nito, agad nang pumasok si Ash sa kanilang kwarto ni Dante para matulog at makapagpahinga na. Samantala, si Dante naman, nakaupo pa rin sa sofa at parang malalim ang kanyang iniisip.

Itutuloy…

A/N: Please Visit my Youtube Channel for its Audio Versio https://youtu.be/vLQ86ObElzU

Chapter 22

Sa bahay ng mga Kenneally.

Nandoon si Scar sa kanyang kwarto, at nandoon din ang dalawa niyang matatalik na kaibigan, sina Marcus at Vlad.

Pinapapunta niya kasi doon sa kanyang bahay para doon matulog. Nalulungkot kasi ito dahil wala nang tao sa kabilang kwarto dahil naglayas nga ang kanyang kapatid.

Doon niya din sinabi, sa mga oras na iyon ang katotohanan sa kasarian ng kanyang kapatid.

            "Talaga bro?"  panlalaki ng mga mata ni Vlad  "He's gay?"

            "Yes. He's gay. At may karelasyon siyang lalaki, as of this moment"

            "Wow. That's so shocking. Hindi kasi kita kay Ash eh... ni mala-buhok na pagkalambot, wala talaga eh"

            "I know. But it turns out that he like men too"

            "Wala naman problema diyan. Edi mabuti nga yan. Pareho kayo"  sabay ngiti ni Vlad  "Pareho kayong may gusto sa lalaki"

            "Huh?"  ulit ni Marcus  "Bakla ka din bro?"

Natigilan si Scar at napatingin kay Vlad na parang sinusuway ito “Wala bro. Nagbibiro lang ako” sagot ni Vlad na nakangisi pa din “Lalaking-lalaki ang kaibigan natin”

            "Alam mo, Vlad. Mapapatay kita. Tigilan mo nga yan"

            "Ito naman. Napaka-defensive"  dugtong nito  "Kidding aside, kailangan mong tanggapin ang kapatid mo, bro. Kapatid mo yan eh. At ikaw naman ang may sabi na ikaw lang naman ang natatanging kakampi niya dito sa bahay"

            "Oo nga. Pero ang hirap eh. Siguro disappointed lang ako sa kanya"  buntong-hininga niya  "Pero kahit ito ang nararamdaman ko sa kanya, mahal ko pa rin ang mokong na yon. Kaya nga tinawag ko kayo para dito matulog dahil nalulungkot ako. Sobrang miss ko na talaga ang kapatid ko"

            "So tawagan mo siya"  bigay na payo ni Marcus sa kanya  "Sabihin mo sa kanya ang nararamdaman mo"

            "I would love to. Pero galit siya sa akin diba?"  at tumingin siya kay Marcus  "Bro. hihingi sana ako sa'yo ng pabor"

            "Sure. Ano yon?"

            "Pwede ba, ikaw muna ang mag-aalaga kay Ash? Lapitan mo siya at iparamdam mo sa kanya na kaibigan ka niya. At kuya ka niya"

            "Yun lang ba? Sure. Sige. Walang problema. Gagawin ko yan"

            "Salamat bro"

---

Kinabukasan ng umaga. Sa campus ng Braxton.

Maingay ang hallway na nilalakad ni Ash sa mga oras na iyon dahil nandoon sa labas at nagkukuwentuhan ang mga estudyante sa kani-kanilang mga kaibigan.

            "Hi Ash"  sulpot ni Lucien sa kanyang tabi habang naglalakad silang dalawa  "Good morning"

            "Good morning din"  bati din niya kay Lucien

            "Namiss kita ah. Sobra"  sabay akbay niya dito  "Pasensiya na ha. Medyo busy kasi kahapon"

            "Okay lang. Walang problema. Naiintindihan ko naman dahil malapit ka nang mag-graduate"

            "Yeah. I know. After nito. One year na lang"

            "Kamusta nga pala?"

            "Naku. Ito. Nakaka-stress. Preparing for the final exam. Review ng review na lang kami"  

            "Wala na kayong lecture?"

            "Wala na.."  buntong-hininga ni Lucien  "Huwag na lang natin isipin yan"  pag-iwas niya sa topic ng kanilang kuwentuhan   "E ikaw?? Kamusta ka nga pala?? Balita ko daw, naglayas ka sa inyo"

            "Oo. Nag-layas ako. Hindi ko na kasi kaya ang mga sinabi ni Dad sa akin. Sa mga sinabi niya tungkol sa sekswalidad ko"

            "Alam niya na?"  taas ng boses ni Lucien

            "Oo. Alam niya na. At alam niya na naging magkarelasyon tayo"

            "Sinabi mo?"

            "Hindi. Hindi ko sinabi sa kanya. Pero sabi daw ni Dante, may nagsabi daw sa kanya"

            "Wow. First name basis na kayo ni Dante?"

Natahamik si Ash at doon siya nahinto sa ka kalagitnaan ng hallway ng Braxton. Baka ito na ang pagkakataon para sabihin kay Lucien ang totoong kalagayan ng kanilang relasyon ni Dante.

            "Um Lucien. May sasabihin sana ako sa'yo. Huwag ka sanang magalit"

            "Mukhang seryoso yan ah. Sige. I'm listening"

            "Diba alam mo naman na doon ako kina Dante nakatira?"

            "Yes. And?"

            "Meron kasing... I mean, we had a moment"

            "Moment?"  ulit nito habang nakakunot ang noo  "What do you mean?"

            "That night was really not planned dahil nasa kahinaan ako ng buhay ko. Yung feeling na hindi ko na alam kung ano ang gagawin o ginagawa ko dahil sa kakaisip ko sa pamilya ko"

            "Ash. Please. Sabihin mo na sa akin. Huwag ka nang magpaligoy-ligoy"

            "Kami na ni Dante"

            "Kayo na??"  ulit muli ni Lucien na parang sinabuyan siya ng malamig na tubig  "Agad-agad? Ni Hindi mo man lang pinalipas ang ilang buwan ang hiwalayan natin?? May bago ka na agad??"

            "I know. Alam ko na mabilis ang mga pangyayari ng gabing yon. Pero andoon siya nung kailangan ko siya. Pinagaan niya nang husto ang loob ko"

            "Siyempre, doon ka nakatira sa kanya,  natural naman na alagaan ka niya. At kung siguro sa akain ka dumiretso nung gabing iyon, malamang, ako rin ang mag-aalaga sa'yo"

            "I know. I'm sorry"

Yumuko na lamang si Ash at hindi makatingin ng diretso sa kanya “So, seryoso na ba yan?”

            "I think so. Oo. Seryoso ako sa kanya, at ganoon din siya sa akin"

            "Fine"  hingang malalim nito  "Wala naman akong magagawa kundi maging maligaya na lang ako sa inyong dalawa. Kahit na masakit para sa akin, I will support you kung saan ka masaya. Andito lang naman ako bilang kaibigan mo"

            "Salamat Lucien. Salamat dahil naiintindihan mo ako"

            "No worries. Basta promise mo lang sa akin na huwag na huwag mong isuko yan. Huwag mong basta-basta ipamimigay yan"  pero doon muling natahimik si Ash. Kita sa mukha niya ang hiya sa kanyang ginawa. Nahalata naman iyon ni Lucien ang ibig sabihin ng mukha na iyon  "Oh my god. Don't you tell me that you had sex with him?"

            "I'm sorry"  tulo ng mga luha ni Ash sa mga mata niya

            "Ash naman. Bakit mo ginawa yan?? Diba? We've made a promise na hindi tayo magsesex after we graduate ng highschool?? Ano'ng nangyari?"

            "I'm sorry Lucien. Nanghina lang ako"  patuloy pa rin ang pag-iyak niya

            "Don't. Don't give me that drama. Alam ko na sinadya mo yan dahil naghihiganti ka sa akin, at sa pamilya mo"

            "Hindi ganyan. Maniwala ka naman oh"  abot ni Ash sa mga braso nito pero agad siyang pumiglas.

            "Don't touch me. Ayaw kitang hawakan. Hindi na kita kilala Ash.  Napakadumi mo"

Kaagad umalis si Lucien at tumakbo palabas ng main building ng Braxton. Samantala si Ash naman ay nakatayo lamang at nanlulumo ang mga mata habang nakatitig kay Lucien na palabas ng gusali. Parang nanliit siya sa kanyang sarili dahil sa pandidiri ni Lucien sa kanya. Isang malaking sampal iyon sa kanyang mukha at tila natauhan ito.

---

Sa isang classroom sa covered gym.

Nagtipon-tipon ang faculty and staff ng Sports Deparment ng Braxton para sa isang importanteng pagpupulong. Layunin ng pagpupulong nito ay ipakilala ng Principal ang bagong Head sa naturang Department ng campus.

Nandoon na sa kanilang harapan, nakatayo at nagbibigay ng kanyang talumpati ang pinakabagong Head ng Sports Department. Walang iba, kundi si Dante Pedreira.

            "Thank you. Thank you for that very warm applause mula sa faculty and staff ng Sports Department. I am so honored ... and thrilled, should I say, na ako na ang Head ng Department na ito"  panimula niya ng kanyang speech sa harap nila. Tahimik at lahat ng mga mata ay nakatingin sa kanya  

“When Principal Ortega came by to my office and he offered me the job, na ako ang hahalili kay Mister Palermo, I was shocked. Dahil hindi pa ako handa. I’m not yet ready to become the successor of this great man. “ sabay tingin niya sa isang hindi masyadong katanda na lalaki sa unahan “Professor Manuel Palermo, who as you all know, for the last 10 years, made BIS or Braxton Integrated School raised and soared its flag as one of the great competitors in the field of sports, especially on

ISAC

, or the

International Schools Activities Conference. He molded students to become more competitive, more passionate and more resilient sa kanilang goal para manalo. And that’s the reason, I cannot accept to be the next Head of this Department. BUT… Principal Ortega challenged me, he pushed me para maging effective na Leader, he reminded me that I am an athlete. I am competitive, I am resilient and I am passionate. After all, I am one of the athletes Coach Palermo trained“ at tumingin muli siya kay Professor Palermo “At pinapangako ko yan sa’yo, Professor Palermo. That your legacy in this department, the students and athletes in this school will not put into waste”

Nagbigay ng masigabong palakpakan ang mga tao na nasa harapan niya. Tumayo naman agad ang kanilang Principal at nilapitan si Dante at kinamayan ito.

Nabaling lang ang kanyang tingin at atensyon ng may tumayo sa bungad ng pintuan ng silid-aralan. Ang taong nakatayo doon ay walang iba kundi si Lucien, sa mga oras na iyon ay nanlilisik ang mga tingin nito sa kanya.

Nagpaalam naman si Dante sa mga kanyang kausap para kausapin si Lucien sa labas.

            "Oh Lucien. Bakit ka nandito?? Wala ka bang pasok?"

            "Meron. Pero gusto kitang makausap ngayon. Isang importanteng bagay"

            "Ngayon na ba?? Medyo busy ako ngayon eh.  Pwede mamayang tanghalian na lang?"

            "Gusto ko ngayon"  pagdidiin ni Lucien habang nanginginig ang kanyang bibig sa galit  "Hindi mo pala sinabi sa akin na kayo na ni Ash?? Bakit mo tinago?"

            "Hindi ko tinago sa'yo yan Lucien. Nakalimutan ko lang sabihin sa'yo. And besides, I don't owe you an explanation na naging kami na ng ex mo"  paliwanag naman ni Dante ng kanyang panig  "At mabilis lang ang nangyari, kahit nga ako, nagulat na kami na. At nagpaalam si Ash sa akin na siya ang magsasabi sa'yo"

            "Talaga?? Including that you had sex with him?"

            "Maybe. I don't know. Bakit ba big deal sa'yo 'to?? E wala naman kayo?"

            "It's a big deal kasi nangako kami sa isa't-isa na ibibigay niya sa akin yan pagkatapos naming mag-graduate ng highschool. Dante. We made a deal. At hindi mo alam kung gaano ka-importante sa amin 'to"

Nanlaki ang mga mata ni Dante sa kanyang narinig kay Lucien. “For real?? Oh my god Lucien. Sorry. Hindi ko alam. Hindi ko alam na may pinag-usapan pala kayo ni Ash tungkol dito”

            "And that's the main reason na liligawan ko sana siyang muli. Gusto kong ibalik ang nakaraan. Gusto ko na  magkabalikan kami at magsimula muli. Gusto ko talaga na kami na panghabambuhay. Pero kinuha mo sa kanya yan"

            "I'm sorry Lucien. Pero wala akong alam diyan. Sorry talaga. Tell me, ano ba ang dapat kong gawin?"

            "Wala. Wala na Dante. Kinuha mo na sa akin ang lahat"  buhos ng kanyang mga luha

Napahinga na lang nang malalim si Dante, inakbayan si Lucien at hinimas ng paulit-ulit ang likuran nito upang kumalma sa kakaiyak.

            "Diyan ka lang muna Lucien. Magpapaalam muna ako sa kanila. Pagkatapos nito, pumunta na tayo sa opisina ko, okay?"  tumango na lang ito bilang sagot kay Dante. Umalis agad-agad ito at pumasok sa classroom na kung saan nandoon ang faculty and staff niya.

---

Pagkalipas ng tatlumpung minuo. Sa opisina ni Dante.

Nandoon na sina Dante at si Lucien na kasalukuyang mabigat na ang mukha dahil sa kanyang nadiskubre tungo kay Ash.

Hindi pa rin makapaniwala hanggang ngayon. Parang binagsakan siya ng langit dahil kahit ano ang kanyang gagawin, hinding-hindi na maibabalik ang nangyari kina Dante at Ash.

Kasalukuyang nakaupo ito sa upuan habang si Dante ay nakaluhod sa kanyang harapan at hinimas-himas pa rin ang kanyang likod para matahanan niya ito.

            "Sino yan?"  tanong ni Lucien sa kanya na kasalukuyang may katext ito.

            "Wala. Ang sekretarya ko. This is my first day na kasi bilang Head ng Sports eh"  paliwanag nito  "Kaya mag-uumpisa na ako maya-maya magligpit ng mga gamit ko para ilipat dun sa bago kong opisina"

            "Oo nga pala. Muntik ko nang makalimutan. Congratulations pala Dante"

            "You're welcome, Lucien"  ngiti nit okay Lucien. Pero kita at nahahalata ni Dante na mabigat pa rin ang mukha ng kanyang kausap. Parang malungkot ito at parang walang gana magsalita  "Sorry talaga, Lucien ha. Hindi ko alam"  sambit niya kay Lucien  "Kung alam ko lang siguro, hindi ko na lang itinuloy ang nararamdaman ko sa kanya"

            "Hindi Dante. Huwag mong sisihin ang sarili mo. Nangyari na ang nangyari, Isang tao lang naman ang dapat sisihin sa lahat ng ito. Ako"

            "No.Wala ka ring kasalanan. Ako ang may kasalanan. Kung hindi ko sana ipinilit ang sarili ko sa'yo, siguro hanggang ngayon ay kayo pa rin ang nagmamahalan. Kaya pasensiya na Lucien"

Doon nagkalapit silang dalawa at niyakap nang mahigpit ni Dante ang nanghihinang Lucien. Parang nalulungkot na nang husto ang isa at gagawin ni Dante ang lahat para magiging maayos ito.

Umalis si Dante mula sa pagkayakap at tinignan ang bawat detalye ng mukha ni Lucien. Tulala lang ito at wala talagang lakas. Doon niya unting-unti nilapit ang kanyang bibig sa bibig ng isa.

Nang pagkalapat ng kanilang mga bibig, agad naman niya itong iginalaw at ganoon din naman si Lucien na walang senyales na pagpumiglas. Mas gusto niya pa nga ang nangyayari sa kanilang dalawa.

Sa sobrang init na ng kanilang ginagawa, doon na hinubad ni Dante ang sinturon ni Lucien sa pantalon nito. Sunod ang pantalon, binuksan niya ang butones at ibinaba ang zipper.

            "I really miss this, Lucien"  bulong niya dito

            "Then suck it"  sagot din niya

Hinugot ni Dante ang medyo nang katigasan na ari ni Lucien sa loob ng kanyang brief. Doon na bumaranda sa kanyang mukha ang medyo nang maugat at matigas na ari.

Wala siyang sinayang na oras at hinimas ito nang marahan, napasandal na lang si Lucien sa kanyang inuupuan, napanganga sa sobrang sarap na ginagawa ni Dante sa kanya. Sa sobrang libog na nararamdaman nito, hinawakan niya ang ulo ni Dante at pilit na idiniin ang mukha nito sa matigas nang ari.

Naging masunurin naman si Dante at ibinuka niya ang kanyang bibig at agad na sinubo ito. Napanganga na lamang ito sa sobrang sarap na ginagawa ni Dante sa kanya at hinayaan na lang na ginagawa nito sa kanya.

Habang sarap na sarap si Lucien at napatirik ang kanyang mga mata, at si Dante naman sa pagsubo ng malaking ari, meron siyang may narinig na bumakas ang pinto.

Napadilat si Lucien ng kanyang mga mata at tinignan niya sa bandang pintuan. Doon niya nakumpirma na may tao nga nakatingin sa kanilang ginagawa. Walang iba kundi si Ash. Nakatayo lang doon at nanlalaki ang mga mata sa nasasaksihan.

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/vLQ86ObElzU

Chapter 23

“Kayo na??” ulit muli ni Lucien na parang sinabuyan siya ng malamig na tubig “Agad-agad? Ni Hindi mo man lang pinalipas ang ilang buwan ang hiwalayan natin?? May bago ka na agad??”

            "I know. Alam ko na mabilis ang mga pangyayari ng gabing yon. Pero andoon siya nung kailangan ko siya. Pinagaan niya nang husto ang loob ko"

            "Siyempre, doon ka nakatira sa kanya,  natural naman na alagaan ka niya. At kung siguro sa akain ka dumiretso nung gabing iyon, malamang, ako rin ang mag-aalaga sa'yo"

            "I know. I'm sorry"

Yumuko na lamang si Ash at hindi makatingin ng diretso sa kanya “So, seryoso na ba yan?”

            "I think so. Oo. Seryoso ako sa kanya, at ganoon din siya sa akin"

            "Fine"  hingang malalim nito  "Wala naman akong magagawa kundi maging maligaya na lang ako sa inyong dalawa. Kahit na masakit para sa akin, I will support you kung saan ka masaya. Andito lang naman ako bilang kaibigan mo"

            "Salamat Lucien. Salamat dahil naiintindihan mo ako"

            "No worries. Basta promise mo lang sa akin na huwag na huwag mong isuko yan. Huwag mong basta-basta ipamimigay yan"  pero doon muling natahimik si Ash. Kita sa mukha niya ang hiya sa kanyang ginawa. Nahalata naman iyon ni Lucien ang ibig sabihin ng mukha na iyon  "Oh my god. Don't you tell me that you had sex with him?"

            "I'm sorry"  tulo ng mga luha ni Ash sa mga mata niya

            "Ash naman. Bakit mo ginawa yan?? Diba? We've made a promise na hindi tayo magsesex after we graduate ng highschool?? Ano'ng nangyari?"

            "I'm sorry Lucien. Nanghina lang ako"  patuloy pa rin ang pag-iyak niya

            "Don't. Don't give me that drama. Alam ko na sinadya mo yan dahil naghihiganti ka sa akin, at sa pamilya mo"

            "Hindi ganyan. Maniwala ka naman oh"

“Don’t touch me. Ayaw kong mahawakan ka. Hindi na kita kilala. Napakadumi mo”

Kaagad umalis si Lucien at tumakbo palabas ng main building ng Braxton. Samantala si Ash naman ay nakatayo lamang at nanlulumo ang mga mata habang nakatitig kay Lucien na palabas ng gusali. Parang nanliit siya sa kanyang sarili. Parang marumi na siyang tao dahil ganoon niya na lang ibinigay ang kanyang sarili sa isang tao na kakakilala niya lang.

Kahit ano ang gawin niya, hindi niya na maibabalik ang nakaraan at hindi niya na maibalik sa dati ang kanyang nagawa, lalung-lalo na ang pandidiri ni Lucien sa kanya. Doon pa mas lalo lumakas ang kanyang iyak.

Hindi niya namalayan na nilapitan siya ng kanyang matalik na kaibigan, niyakap nang mahigpit at inalalayan papasok ng kanilang silid.

Sa loob ng classroom.

Inalalayan ni Micah sa pag-upo ang kanyang bestfriend. Tumahan na ito sa pagkaiyak pero kita pa rin ang bakas ng iyak dahil namumula pa ang ilong nito.

Nagtitingan lang ang mga kaklase nila sa kanilang dalawa habang umuupo sila.

            "Sis. Okay ka lang? Ano ba ang nangyari kanina sa labas?"  tanong ni Micah

            "Alam na ni Lucien sis. Alam niya na ang lahat"

            "Ang sa inyo ni kuya?"  sabay tango niya nang marahan  "E bakit mo ba sinabi? Diba sinabihan na kita na huwag mong sabihin sa kanya dahil wala na siyang karapatan?"

            "Hindi ko kaya sis eh. Wala kasi akong nililihim sa kanya. Kahit maliit na bagay, alam niya. Hindi ko kaya na may tinatago ako sa kanya"

            "Naku. Kaya pala iba ang mukha kanina ni Lucien. Alam niya na rin ba na may nangyari na din sa inyo?" 

            "Oo. Alam niya  na rin. At iyon ang rason kung bakit nagalit siya nang husto sa akin. Pinagdidirian niya na ako"

            "Ikaw kasi eh. Napaka-honest mo"

            "Pasensiya na. Okay? Huwag mo na akong sisihin"

            "Sorry.. pero ano na ang plano mo?"

            "I don't know. Isipin ko na lang siguro ang kuya mo. Siya lang naman ang importante ngayon eh. Ang relasyon namin. Huwag ko munang isipin yan"

            "Good. Mabuti yan dahil ex mo na ang taong yan. Kahit magalit man siya, wala na siya sa lugar para magalit dahil siya rin ang dahilan kung bakit nahihirapan ka ngayon"

            "Right. Tama ka sis"  sang-ayon niya din  "Sa katunayan, sinabi sa akin kanina ng kuya mo na magsisimula na ngayong araw ang pagiging Head niya ng Sports Department"

            "Oo nga sis eh. I'm so proud talaga sa brother ko"

Sakto din na pumasok na ang kanilang guro sa classroom at biglang tumahimik ang lahat.

Katatapos lang ng unang period ng kanilang klase at nag-umpisa nang umingay ang hallway dahil lumalabas na ang mga estudyante sa kani-kanilang silid at papunta na sa ikalawang period.

Habang lumalakad ang magkaibigan, biglang tumunog ang cellphone ni Ash. Agad niya namang hinugot iyon sa kanyang bulsa at tinignan kung sino iyon.

Pero habang binabasa niya ang natanggap niyang text, nanlaki ang mga mata nito.

            "Oh my god sis"  sambit ni Ash

            "Oh bakit? What's wrong?"

            "Ang kuya mo. May emergency daw sa opisina niya"

            "Ha? Ano'ng emergency?"

            "Ewan ko. Baka nagpapatulong sa akin na maglipat ng kanyang gamit. Mauna ka na sis ha. Pupuntahan ko lang siya"

            "Oh sige... mag-iingat ka. Hindi ka na ba papasok sa next class?"

            "Hindi na siguro. Text na lang kita mamaya"

            "Oh sige. Ikaw ang bahala. Basta pakisabi kay kuya na congrats sa kanya"

Hindi iyon narinig ni Ash dahil tinakbo niya na ang hallway palabas ng main building ng Braxton. Dumeritso na lang si Micah sa kanilang susunod na klase.

---

Sa second floor ng covered gym.

Kakaakyat lang ni Ash sa second floor ng gym na abot-tenga ang kanyang mukha kahit sa nanyari kanina sa kanila ni Lucien.

Tama naman ang sinabi kanina ni Micah na wala na siyang dapat isipin at wala na siyang dapat ipaliwanag dito dahil mag-ex na sila at tapos na ang namamagitan sa kanila. Ang tanging isipin na lang niya ngayon ay ang pag-iibigan nila ni Dante.

Excited na ito para tulungan ang kanyang mahal sa pagligpit ng mga gamit at ilipat sa bagong opisina nito.

Pero habang papalapit siyang pintuan ng opisina, meron siyang narinig na mahinang ungol mula sa loob. Biglang tumayo ang mga balahibo niya sa katawan at biglang kinabahan.

Hindi niya na lang pinansin ang kanyang naririnig dahil baka nanonood lang si Dante ng pelikula at baka doon nanggagaling ang ingay na kanyang narinig. Agad niyang inabot ang doorknob at ipinihit ito.

Laking-gulat niya na nakaluhod si Dante at may kasama siyang lalaki. Ang lalaki na kasalukuyang sarap na sarap sa ginagawa sa kanyang pagsubo ni Dante.

Napadilat ang lalaking nakaupo, bumangon ang ulo. Doon niya nakita na si Lucien pala iyon, naka-upo at subo-subo ni Dante ang ari nito.

Parang sinasaksak ng kutsilyo nang paulit-ulit ang kanyang nasaksaksihan sa mga oras na iyon. May nangyayari sa dalawang lalaki na kilala niya. Mga lalaki na kanyang minahal. Sa sobrang sakit na kanyang nadama, ay nakatayo na lang doon na parang istatwa. Hindi makagalaw at parang natutunaw.

Pinatigil ni Lucien si Dante at agad itong tumayo sa kanyang upuan. Inayos ang kanyang pantalon at unting-unti nilapitan si Ash.

            "Ash. I can explain"

            "Please. Stop. Huwag na. I have enough"  sabay tulo ng mga mata niya at tumingin kay Dante  "Ikaw Dante? Wala ka bang paliwanag dito?"

Hindi sumagot si Dante. Inayos niya lang ang sarili at bumalik sa pagliligpit ng mga gamit. Tila wala siyang pakialam sa nakita ni Ash.

Doon mas lalo pang sumakit ang puso ni Ash. Doon siya humahagolgol sa kakaiyak. Sa mga oras na iyon, hindi niya nakayanan ang sakit na kanyang nadarama.

Agad na lang siya tumalikod, binuksan ang pintuan at tumakbo nang mabilis. Samantala si Lucien naman ay nakatulala na lang. Hindi niya alam kung ano ang gagawin.

---

Hindi makahinga nang maayos si Ash habang lumalakad ito palayo sa covered gym. Hindi pa rin siya makapaniwala sa kanyang nakita kanina sa opisina ni Dante. May nangyari sa dalawang lalaki na kanyang minamahal.

Gusto niyang sumigaw nang malakas sa puntong iyon dahil sa bigat ng kanyang naramdaman, pero hindi niya iyon magagawa dahil nasa campus siya ng Braxton at baka makita siya.

Umupo na lang si Ash sa malaking bato sa bandang gilid ng isang building, tinabunan ng kanyang dalawang ang mukha at doon humikbi nang malakas.

Habang nakatakip ang kanyang mukha at umiiyak, meron siyang naramdaman na lumapit sa kanyang tabi. Agad siyang umahon sa mga kamay niya at may nakita siyang kamay na may hawak na panyo.

Tumingala si Ash upang tignan kung sino ang taong iyon.

            "Tama na yan. Parang  matatanggal na ang mukha mo oh"

            "Kuya Marcus. Ano'ng ginagawa mo dito? Wala ka bang pasok?"

            "Meron eh. Nakita kasi kita na umiiyak, kaya pinuntahan na lang kita" 

            "E ano pa ang ginagawa mo dito? Pumasok ka na kuya"

            "Mamaya na Ash"

            "Bakit naman?"

            "Kasi ayaw ko naman na iwan ka dito na mag-isa at umiiyak"  sambit niya sa kapatid ng kaibigan at imabot niyang muli ang kanyang kamay na may laman na panyo  "Hindi mo ba kukunin?? Nangangalay na ang kamay ko"  biro niya

            "Sorry kuya"  kuha din niya ng panyo kay Marcus at pinunasan niya ang basa niyang mukha  "Salamat pala dito ha"

            "Anytime. Andito ako kapag kailangan mo ako"  sagot niya at nagpabuntong-hinga ito. Inayos niya ang kanyang pantalon at umupo sa tabi ni Ash  "Bakit ka ba umiiyak Ash?? Ano ba ang problema mo?"

            "Wala 'to kuya"

            "Come on. Sabihin mo na sa akin. Kaibigan ko din ang kuya mo eh. So technically, kuya mo na din ako dahil matagal na tayong magkakilala"  pero hindi sumagot si Ash at pinusan muli ang mata niya  "Tungkol ba 'to sa ka-relasyon mong lalaki?? Si Lucien, right?"  nagulat si Ash at napatingin kay Marcus  "Yes Ash. Alam na namin dahil sinabi sa amin ng kuya mo ang tungkol dun. Pero don't get me wrong, andito ako para tulungan ka sa problema mo at hindi ka huhusgahan"

Walang sinagot si Ash sa mga sinabi ni Marcus. Pero sa isang iglap, biglang humagolhol muli ito sa kakaiyak. Sa sobrang iyak niya ay lumapit ito kay Marcus at agad naman siyang niyakap nang mahigpit. “Napakasakit kuya. Sobrang sakit…”

            "Shhh... I'm here Ash. I'm here"  himas ni Marcus ng ilang beses sa likod ni Ash habang yakap-yakap nito.  "Don't cry"

---

Oras ng pananghalian. Sa cafeteria ng Braxton.

Parang hahaba na ang leeg ni Micah sa kakahanap at sa kakahintay sa kaibigan. Kanina pa siya umalis nung pagkatapos ng first period nila pero hanggang ngayon ay hindi pa rin nagpapakita.

Marami na siya naitanong, lalung-lalo na ang kanilang kaklase kung nakita nila si Ash, pero hindi daw nila nakita kanina pa.

            "Micah? You're Micah, right?"  panimula ni Scar sa kanya habang balisa na ito sa kakahanap  "I'm Ash's brother, Scar"

            "Yes. Kilala kita. Nakita mo ba si Ash?? Kanina pa siya kasi nagpaalam sa akin eh, pero hindi pa rin siya bumabalik hanggang ngayon"

            "Talaga?? Yan din sana ang itatanong ko eh. Saan siya pumunta?"

            "Hindi ko rin alam. Nag-aalala na ako sa kaibigan ko"

            "Sige. Halika. Samahan mo ako. Hanapin natin siya"

Samantala. Sa isang hindi pamilyar na lugar ni Ash.

Nakaupo lang si Ash sa isang mahabang bench at nakasandal ang likuran nito sa katawan ng kanyang katabi at habang nakaakbay ito sa kanya.

            "Sigurado ka ba na hindi ka na papasok hanggang mamaya?"  

            "Hindi Ash. Samahan lang kita dito. And don't worry, hindi kita iiwanan"

Ngumiti na lang si Ash ng pahapyaw at naisip niya na meron pa ngang tao ang mag-aalaga sa kanya at hindi siya iiwanan. “Salamat kuya. Salamat dahil andito ka sa akin. Salamat dahil hindi mo ako pinapabayaan ngayon” sambit niya kay Marcus “Siguro kung mag-isa ko ito hinaharap ngayon, baka ikamamatay ko ito. Basta kuya. Salamat talaga”

            "Shhh. Huwag ka nang magsalita. Let's savor this moment na lang, okay?"  higpit pa lalo na yakap niya kay Ash  "Huwag na nating isipin yan"

            "Basta. Don't leave me. Please"

            "I promise Ash"

---

Kinagabihan. Sa apartment ni Dante.

Pagkatapos ng ilang oras at masayang sandal nilang dalawa ni Marcus, dumiretso si Ash sa apartment ni Dante.

Hihintayin niya na lang si Dante doon sa buhay upang makinig sa paliwanag nito tungo sa nakita niya kanina sa kanyang opisina.

Kasalukuyang nakatayo sa labas si Ash, nagpapahangin at hinihintay ang magkapatid. Malamig ang gabi at tangin huni lang ng kuliglig ang lumilikha ng ingay. Meron din naman paminsan-minsan na dumadaan na sasakyan doon.

            "Sis!!"  sigaw ni Micah at agad niyakap ang kaibigan nang mahigpit  "What happened? Bakit hindi ka na pumasok??"  pero tahimik lang si Ash at napatitig siya sa kasama ni Micah na nakatayo sa likuran nito

            "Micah. Pumasok ka muna. May pag-uusapan lang kami"  sinunod naman agad ni Micah ang utos ng kapatid at agad pumasok sa loob ng kanilang apartment. 

Samantala, tumayo si Dante at tinabihan si Ash habang nakatitig sa mga bituin sa langit. “Hinihintay ko ang paliwanag mo sa akin”

            "Ash. I'm sorry"

            "Sorry? Yan lang ang sasabihin mo sa akin?? Pagkatapos ninyong ginawa ni Lucien yan? Yan lang??"

            "NO. I am sorry dahil nadamay ka"

            "Nadamay?? What do you mean?"

            "Hindi pa ba halata sa'yo ang nangyayari?"  balik ni Dante sa blangkong mukha ni Ash na tila hindi alam ang ibig sabihin nito  "My god. You're so gullible talaga. Hindi mo talaga alam?"

            "Then explain it to me. Kaya nga nandito tayo diba?!"

            "Lucien and I had a relationship"

“What?!”

“Yes. A very long time ago. When we’re happy and gay. Pero umamin ka ng nararamdaman mo sa kanya at iyon ang oras na inagaw mo siya sa akin” kuwento niya kay Ash na nagulat “Naalala mo ba yung hinawalayan ka niya without reason?? That recent? Ako yon. Ako ang dahilan kung bakit ka niya iniwan sa ere. Pero kahit blinak-mail ko na siya, ikaw pa rin ang pinipili niya. Masakit. SOBRANG sakit dahil hindi niya yan nagagawa sa akin na ako ang pinipili niya. And that time, may naisip akong plano. An excellent plan para hindi siya mapasa’iyo. So I made a script na sabihin sa’yo na mahal kita at may gusto ako sa’yo. Para paasahin ka at iwan din sa ere katulad kung paano ginawa ni Lucien yun sa akin”

“B-but we made love d-diba?? Binigay ko yan sa’yo bilang regalo. I felt that love. I’m sure naramdaman mo din yan nun”

“Yes. And I had fun. But inside, gustong-gusto na kitang saktan. Pero pinipigilan ko lang ang sarili ko dahil may araw ka rin para masaktan nang tuluyan. At hihilingin mo sa akin na patayin na lang kita para mawala ang sakit na nararamdaman mo” pagbubulgar ni Dante ng buong katotohanan. Samantala si Ash naman ay nagugulat sa mga rebelasyong naririnig niya sa puntong iyon “You know what, Ash?? Masaya kami noon nung kami pa. Pero sinira mo ang lahat. You ruined my life. You ruined our relationship. You ruined everything. Para lang sa ano?? Para lang sa ang pansariling kaligayahan mo?!!”

Itutuloy…

A/N: Please visit my Youtube Channel for its Audio Version https://youtu.be/2KEqEOgKC1o

Chapter 24

Nakatayo pa rin si Ash sa labas kasama si Dante. Parang istatwa ito dahil naninigas ang mga kalamnan niya at hindi makagalaw. Tulala at nakatingin lang sa sahig na may tiles na kulay puti habang dumadampi ang malamig na hangin sa kanyang maputing pisngi.

            "This was not I expected. Akala ko, you're just cheating on me pero mas malala pala ito. Sobrang sakit to. Grabe"  iyak ni Ash na parang sinasaksak ng kutsilyo ang puso niya  "I can't believe na magagawa ninyong dalawa sa akin 'to"

Napangisi na lang si Dante na parang demonyo habang nakikita niya si Ash na kumukunot ang mukha dahil sa sakit “Now. Feel the pain Sebastian. Savor each pain dahil ganyan na ganyan din ang nararamdaman ko noon sa inyong dalawa ni Lucien”

            "Pero sabi mo mahal mo ako. May nararamdaman ka sa akin?? Sinabi mo lang yan para sa plano mo? You did all of these para lang sa paghihiganti mo?"

            "Very good. Yan ang gusto ko sa'yo, Ash. Ang talino mo"

            "And that's why you texted me na pumunta sa opisina mo para masaksihan ko"

            "Isa pang tama. Wow Ash. Pinapabilib mo na talaga ako sa katalinuhan mo ngayon ah"  mahinang palakpak ni Dante

Doon pa mas lalung sumakit ang puso ni Ash. Ang akala niyang tao na sasagip sa kanya sa sakit na ginawa noon ni Lucien, ay isa pa rin palang mapagkunwari at sinaktan nang husto ang puso niya

            "Napaka-sama mo. You made me believe na mahal mo ako"

            "Well. Welcome to reality Sebastian. Welcome to the real world. Its survival of the fittest. Kapag mahina ka, ikaw ang kawawa. Ikaw ang unang kakainin ng buhay"  panggigigil sa galit ni Dante  "Take this experience as a lesson. Lesson na wala kang dapat may pinagkakatiwalaan na tao sa mundo"

            "Ang sama mo talaga"

            "I know that. And I am so proud of myself dahil diyan. Dahil nakapaghiganti na ako"  ngisi niyang muli  "Kaya lumayas ka na dito sa amin bago pa kitang itapon sa labas ng gate. Mang-aagaw"

Sa sobrang sakit na nadarama ni Ash, tumakbo na lang ito pababa at palabas ng gate. Parang hinuhugot ang puso niya dahil sa hindi inaasahan na rebelasyon ni Dante sa kanya.

Tinakbo ni Ash ang mahaba at madilim na kalsada habang dumadaloy pa rin ang mga luha nito. Hindi niya naisipan sumakay ng jeep o tricycle dahil nga sa kanyang nararamdaman.

---

Samantala. Sa bahay ng mga Kenneally.

Nandoon sa sala ang mag-asawa na sina Eli at Lyka, si GrandPa Ken at si Scar na parang hindi maalis ang pag-aalala nila dahil ilang araw nang hindi nakakauwi si Ash.

Mas lalo pa silang kinabahan dahil hindi ito nakapasok ng Braxton kanina at kahit ang matalik niyang kaibigan na si Micah ay walang ideya kung nasaan ang kaibigan.

            "Naku. Kapag babalik dito ang batang yan. Makakatikim talaga siya sa akin"  sambit ni Eli na nangangalit din ang ngipin nito 

            "Eli. Huwag ka nang magalit. Dinagdadangan mo pa ang stress mo sarili mo"  suway naman ni Lyka sa asawa

            "Ah talaga Lyka??!"  balik ni Eli  "Kasalanan mo 'to eh. Kung pinigilan mo sana ang malandi mong anak na lumayas. Edi sana hindi tayo nag-aalala ngayon"

            "E Eli―"

            "Huwag ka nang sumagot babae. Ang gawin mo lang ngayon, samahan mo ang mga kawal natin at hanapin ang anak mo!!"  pagtaas niya ng boses at parang inuutusan ang asawa  "Siguraduhin mo lang na mauna tayong makakahanap dahil kapag ang kalaban ang makauna, tiyak. Tapos na tayong lahat"

Walang reklamo o anumang reaksyon, sinunod ni Lyka ang utos ng kanyang pinakamamahal na asawa. Agad itong lumabas ng kanilang bahay at sumama sa mga kawal nilang hinahanap si Ash.

Samantala naman ay tinititigan lang ni GrandPa Ken ang pintuan na kung saan kakalabas lang ni Lyka doon. Napaisip niya na sobra na talaga ang kanyang apo kahit ang sarili niyang asawa ay inaalipusta nito.

Kaagad naman nagtungo ang matanda kay Eli na kasalukuyang hawak niya ang kanyang telepono at tila may hinihintay na tawag.

            "What are you doing Eli?"

            "Naghihintay ako ng tawag. Baka may nakakita na sa kanya"

            "Hindi. Ang ibig kong sabihin, ano ang ginagawa mo sa asawa mo?"

            "What do you mean?"  kunot ng noo niya

            "Ang pagtrato mo sa kanya. Bakit ganyan mo lang siya tina-trato na parang parte lang ng kawal mo"

Doon napasinghap si Eli dahil sa sinabi ng matanda sa kanya “Seryoso ka, tanda?? Ngayon mo pa napansin yan?? Abala ang lahat sa kakahanap kay Ash tapos iyan lang ang napansin mo??”

            "My point is. Show some respect dahil asawa mo siya"

Natigilan siya nang kaunti. Gusto niya sana itong patulan pero may importante pa siyang gagawin “Hindi kita papatulan ngayon, tanda. Dahil mas importante ito kesa sa mga problema mo sa buhay. Kung sana itinulong mo yan, edi sana nakita na natin ang anak ko”

Kaagad lumakad palabas si Eli at iniwanan ang matandang Ken kasama si Scar.

---

Sa bahay ng mga Villalobos.

Kasama ni Lucien ang mga ka-teammate niya sa Volleyball na umuwi sa kanilang bahay. Kasalukuyang nandoon silang lahat sa sala, umiinom at parang nagsasaya ang lahat.

Inayaya kasi ni Lucien ang buo niyang teammate doon dahil para makalimutan niya nang kaunti ang ginawa ni Ash sa kanya.

            "Grabe dude. Ngayon lang kami ulit nakapunta dito"  sambit ng isa habang hawak-hawak ang baso na may laman na alak  "Tagal na yun ang huli ah"

            "Oo nga dude. Kelan ba yun?"  dugtong naman ng isa

            "Months ago"  simpleng sagot niya.

Medyo tahimik lang ito at tila limitado lang ang kanyang kinikilos “Grabe. Na-miss ko ’to ah. Diba may kumakalat pa nun na chismis sa inyo?” paalala ng isa “…na mga aswang daw kayo”

            "Nonesense"  ngiti niya  "Hindi kami aswang"

            "Oo eh. Kasi may nakapasok daw dito sa inyo, at nakita daw na may ginagawa ang nanay mo. Totoo ba yun dude?"

            "Talaga ito ang pag-uusapan natin ngayon?? At talaga naniniwala kayo sa mga chismis?? Kung hindi niyo talaga mapipigilan ang pangangati ng dila ninyo, ask my mom kasi nasa kwarto siya"  pagtaas ng boses niya

            "Teka. Chill lang dude. Masyado kang mainit eh"

Natigilan ang lahat nang may biglang kumatok sa main door ng pintuan. Nagtaka si Lucien dahil wala naman siyang inaasahan na iba pang bisita dahil nandoon na ang lahat.

Tumayo na lang ito at marahang nilakad patungo sa pintuan nila. Pagbukas niya ng pinto ay agad doon niya nakita ang taong nakatayo.

            "Ash?"  sambit niya at kitang-kita niya si Ash na namamaga na ang mga mata sa kakaiyak. Hindi maipaliwanag ang mukha ng kaharap.

            "Lucien"  panimula ni Ash  "Pwede bang pumasok?"

“Wait. Andito ang ka-teammate ko. Ano ba ang ginagawa mo dito?”

            "Totoo ba?"

            "Totoo ang alin?"

            "Ang sa inyong dalawa ni Dante?"

Natigilan si Lucien nang bahagya dahil sa tanong ni Ash dahil baka alam niya na ang tungkol sa kanilang dalawa. Pero bigla niyang naisip ang nakita ni Ash kanina sa opisina at bigla na lang ito napangiti “Ang tungkol pa rin ba ’to sa nakita mo kanina?? No. Walang namamagitan sa amin. Let’s just say, I’m returning the favor dahil ibinigay mo rin sa kanya ang matagal ko nang hinihingi sa’yo. Patas na tayo ngayon”

            "Talaga?? Sure na ba yan?? Dahil iba ang sinabi sa akin ni Dante"  doon napalunok ng laway si Lucien  "Sabi niya bago daw na maging tayo, ay magkarelasyon na kayo. Matagal na"

            "Of course not"  tawa na lang niyang muli  "Ikaw lang at wala nang iba. Huwag kang maniwala sa karelasyon mo"

            "We broke up, so you know"

            "Ha? Bakit naman?"

            "That drama, na gusto niya ako?? It's all for one reason. Para saktan ako. Para sa plano niyang saktan ako dahil hanggang ngayon, hindi pa rin siya makapaniwala na ako pa rin ang pinili mo"  doon muling tumulo ang luha ni Ash  "At nagtagumpay nga siya. Sobra nga akong nasasaktan ngayon. Hindi ko pala alam na niloloko niyo lang akong dalawa. Hindi ninyo alam kung gaano kasakit ang ginawa niyo!"

            "Please Ash. Keep it down. Baka marinig ka nila sa loob"

            "I don't care! Wala akong pakialam kung mapapahiya ka sa kanila. Dahil mas masahol pa ito sa ginawa ninyong dalawa sa akin. Matagal niyo na akong niloloko. Matagal na ninyo ako ginagawang tanga"

            "Teka. Ikaw? Nasaktan?"  balik ni Lucien at doon din unting-unti lumalakas ang tinig ng boses  "Matapos mong ibigay sa kanya yan na parang wala lang?? Ngayon, sasabihin mo sa akin, ikaw ang nasasaktan?? Nasasaktan din ako Ash. Masakit ang ginawa mo sa akin"

            "What?? E bakit parang ikaw na ngayon ang biktima?? Bakit ako ang lumalabas na madumi?? Ganyan ka na ba talaga ka-tarantado para ibalik mo sa akin ang lahat?"

            "Oo. Inaamin ko na may kasalanan ako sa'yo, Ash. Pero ikaw din. Meron ka ding nagawang kasalalan sa akin. At iyan ang pagsuko mo. Kaya patas lang tayo"

Nanginginig ang kalamnan ni Ash sa mga oras na iyon. Hindi niya alam kung ano ang maramdaman; kung sasaktan niya ba ito o iiyak nang malakas dahil sa mga kasinungalingan niya.

Tumahimik na lang ito at lumakad palayo kay Lucien. Pero habang lumalakad palayo, doon muli siyang umiyak nang todo.

Samantala. Sa inis ni Lucien, sinipa niya ang pintuan ng bahay. Agad itong pumasok ng bahay at nakita niya na nakatingin ang mga bisita sa kanya. Tahimik at walang kumikilos.

            "Ano tinitingin-tingin ninyo?!! Umalis na kayo dito bago ko pa kayong saktan. ALIS!!"  agad naman tumayo ang lahat at isa-isang nagsilabasan ng bahay at parang natatakot na sa galit ni Lucien.

Hinintay niya na tuluyang umalis ang bisita at agad umupo sa sofa. Doon siya nag-umpisa humagolhol rin nang malakas dahil sa ginawa niya kay Ash.

---

Dakong alas-onse ng gabi. Sa bahay muli ng mga Kenneally.

Sumuko na sa kakahanap sina Eli at Lyka dahil sobra na silang napagod sa buong araw na paghahanap sa kanilang anak. Doon na sila sa kanilang kwarto at nagpapahinga na ang dalawa.

Pero iba si GrandPa Ken. Nandoon siya sa labas ng bahay, nakatayo sa damuhan ng kanilang garden habang nakatitig sa gate. Nakatitig at umaasa na baka babalik at uuwi ang kanyang apo.

Naaawa siya kasi kay Ash at sa kanyang kalagayan ngayon na hindi siya tanggap ng kanyang pamilya at kinahihiya ito. Parang nakarelate siya dahil sa mga nangyari sa kanya noon.

Ang araw na nagkakilala sila ng isang lalaki. Ang isa at ang natatanging lalaki na kanyang minahal nang sobra-sobra. Kahit may babae na siyang nakatakdang ipapakasal ng kanyang mga magulang, ang lalaki pa rin ang kanyang pinili at doon sila nagtanan.

Naging Masaya ang unang gabi nila sa bago nilang tinitirhan, nang biglang umiba ang lahat sa isang iglap,umiba ang kanyang pagtingin sa lalaki nung malaman niya ang isang hindi maganda dito. Isa siyang kasapi ng kalaban at kailangan niyang iwan ito.

Doon siya bumalik sa babae na kanyang papakasalan at nagkaroon sila ng isang anak na lalaki.

Pero kahit makalipas man ang mga dekada, meron pa ding paghihinayang sa kanyang puso. Paano kung pinili niya ang lalaking iyon? Paano kung sinunod niya ang kanyang puso at hindi pinansin kung ano siya?

Tumigil lang ang kanyang pagbabalik-tanaw ng kanyang nakaraan nang biglang bumukas ang gate. Nilapitan niya ito at tinititigan nang mabuti kung sino ang pumasok.

            "Ash"  tawag niya dito. Walang imik-imik ang kanyang apo, tumakbo ito patungo sa kanya at niyakap ang kanyang lolo nang sobrang higpit  "Bakit?? What happened apo?"

            "Ang sakit-sakit GrandPa. Sobrang sakit. Napaka-hayup nilang lahat"  iyak niya kay GrandPa Ken  "Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Parang mababaliw ako sa ginawa nila..."

Pilit na pinatahan at pinapakalma ni GrandPa Ken si Ash. Gusto niyang tanungin sa kanya ang nangyari nung umalis siya sa kanilang bahay. Pumayag naman si Ash dito at umupo sila sa sementadong upuan na nasa kanilang garden at doon ikuwenento ni Ash ang lahat-lahat na nangyari sa kanila nina Lucien at ng isang guro.

            "Ang sama naman nila"  sabi ni GrandPa Ken nung pagkatapos sinabi ni Ash ang lahat

            "Sobra. Tapos si Lucien pa ang may ganang magalit sa akin? Grabe talaga sila"

            "He has a point din naman apo. Dahil binigay at sinuko mo yan sa isang tao na ngayon mo lang nakilala.. at isa pang guro ng Braxton"

            "I know GrandPa. At nagsisisi ako ng sobra diyan. Naging tanga ako sa pag-ibig for the second time. Sana hindi ko na lang sila nakilala"

            "So ano ang plano mo Ash?"

            "Hindi ko alam GrandPa. Hindi ko alam. Parang ayaw ko nang lumabas ng bahay dahil sa mga ginawa nila sa akin"

            "I understand. Dahil sobrang sakit naman ang nangyari sa'yo"  sambit niya habang sobrang naaawa sa kalagayan ng apo  "Dito ka muna sa bahay pansamantala. Huwag ka munang pumasok ng isang linggo"

            "Pero paano ang pag-aaral ko?? Ang mga lessons na hindi ko mapasukan, GrandPa? Malapit na mag-finals kasi"

            "Don't worry. Ako ang bahala diyan. We'll hire a teacher sa Braxton para maging tutor mo. Para wala kang ma-miss na lessons mo. At babalik ka naman kaagad, kapag ready ka na"

            "Sige GrandPa. Salamat sa lahat. Gagawin ko yan"

“Very good. Ang isipin mo lang sa ngayon, kung paano humingi ng tawad kina Daddy at Mommy mo, at sa kuya mo. Dahil masyado mo silang pinag-aaalala”

            "Okay po GrandPa. Gagawin ko yan. Don't worry"  sagot niya  "Kahit na mahirap humingi ng tawad, lalung-lalo na kay Dad. Alam ko naman na kayo lang talaga ang aking kakampi ngayon. Wala na"

            "Of course. Pamilya mo kami. Nagdadamayan tayong lahat. Halika nga dito kay GrandPa"  alok nito ng isang mainit na yakap. Lumapit naman agad si Ash sa kanya at agad naman binigyan niya ito ng isang mahigpit at mainit na yakap  "I love you Ash. Don't worry. Ako na ang bahala sa kanya"

Itutuloy…

Chapter 25

Kakagising lang ng mag-asawang Eli at Lyka mula sa mahimbing na pagtulog. Agad silang bumangon para mag-umpisa na namang hanapin ang kanilang anak na ilang araw nang hindi umuuwi.

Kita sa mukha ng ama ang pag-aalala sa anak kahit malayo ang loob nito sa kanya. Inaamin niya sa kaibuturan ng kanyang puso, may pagmamahal pa rin ito sa anak kahit pinapakitaan niya na hindi maganda ito. Kahit balik-baliktarin, anak niya ito. Dugo’t-laman.

            "May update na ba ang mga kawal mo, Eli?"   tanong ni Lyka sa asawa habang kakalabas niya lang sa banyo. Habang si Eli naman ay nagbibihis na ng kanyang damit.

            "Wala pa eh"  buntong-hininga ni Eli.  "I'm so worried na talaga kay Ash. Hindi ko na talaga alam kung saan at ano ang gagawin ko"

            "Hayaan mo, Eli. Makikita din natin yan ang anak mo. Kung alam niya lang. Kung alam niya lang sana kung gaano kalaki ang effort mo sa paghahanap mo sa kanya. Kung alam niya lang sana kung gaano mo siya kamahal"

            "It's okay Lyka. You don't need to tell him about this"  ani niya sa asawa  "Mas gugustuhin ko pa na kakainisan niya ako, na kaiinisan nila akong dalawa ni Scar, para maging matigas ang mga puso nila. Training lang din ito sa kanila para maging pinuno ng ating lahi"

            "Lahat talaga gagawin mo para sa posisyon bilang Punong-Bantay, Eli"

            "Of course. Para din naman ito sa kaligtasan ng ating lahi. Para sa mga anak ko"

Hindi na lang sumagot si Lyka sa sinabi ng asawa. Tumalikod na lang ito at nagsimula nang magbihis ng kanyang susuotin.

Pagkatapos maligo at magbihis si Eli at Lyka, agad silang lumabas ng kanilang silid, at bumaba ng hagdan. Doon nanlaki ang mga mata nilang dalawa dahil sa nakita, na may nakatayo sa may sala at nakatingin sa kanilang pagbaba. Walang iba kundi ang anak nilang ilang araw nang nawawala. Umiiyak at nakatingin sa kanila.

Kasama niya din si GrandPa Ken, nakatayo din sa kanyang tabi.

            "Dad. Mom"  iyak ni Ash habang lumalapit silang dalawa sa kanya.

Gustong-gusto na sanang yakapin ang kanyang anak nang sobrang higpit, pero pinipigilan niya lang ang sarili. Pinipilit niyang maging matigas at magkunwari na wala itong pakialam.

            "Mabuti naman na andito ka na, Sebastian"  panimula ni Eli  "Ano?? Hindi mo kaya noh?? Ang kapal din ng mukha mong maglayas. Pero babalik ka rin naman dito. Umiiyak at nagmamakaawa"

            "Dad, I'm sorry. I know I made a mistake. Sorry talaga Daddy"  iyak ni Ash at doon lumuhod sa harapan ng ama

Parang sinasaksak ng kutsilyo ang puso ni Eli dahil sa pagmamakaawa ng anak sa kanya. Gusto niya na talagang yakapin ito at sabihin sa anak na kalimutan ang lahat na nangyari. Pero.

            "Yan. Diyan ka bagay"  sambit niya na nangangalit ang ngipin  " Sa mga paa ko"  habang umiiyak pa din ang anak  "Sa totoo lang, Ash. Tanggap ko naman kung ano ka at ang pinili mong sekswalidad. Sana binigyan mo lang ako ng sapat na oras at panahon. Pero pinangungunahan mo ako. Naglayas ka. At ngayon babalik ka?? Humihingi ng tawad?? NO!"

            "But Dad. Please... patawarin mo na ako"  doon niyakap ni Ash ang mga paa ng ama. 

Sinipa niya si Ash dahil pilit niyang niyayakap ang binti nito. Sa lakas na taglay ni Eli, tumilapon ito sa hindi kalayuan.

            "Eli. Ano ba..."  sigaw naman ni GrandPa Ken  "Sumusobra ka na ah. Andito na nga ang anak mo. Humihingi ng tawad pero tinatrato mo pa rin siya na parang hindi anak!!"

            "Just mind you own business, tanda. Alam ko kung paano magpalaki at dumisiplina ng mga anak ko"  at tumingin muli siya kay Ash na nasa sahig pa rin  "Kaya ikaw. Kung gusto mo ng kapatawaran ko, gagawin mo ang lahat ng gusto ko. Paghirapan mong kunin ang kapatawaran mo. Maliwanag??"

            "Op-po Dad. Sorry talaga"

            "Good"  tingin niya pa rin sa baba sa anak habang matigas pa rin ang tono ng boses  "Sige na. Tumayo ka na diyan at magbihis sa kwarto mo"

Sinunod naman ni Ash ang utos ng ama, agad itong tumayo sa sahig at tumakbo papunta sa hagdanan, papunta sa kanyang silid.

Pero habang sinusundan ni Eli ng kanyang mga mata ang anak, hindi pa rin tapos si GrandPa Ken at kinomprontahan ulit ang apo.

            "Wala ka na ba talagang puso, Eli?? Humihingi na ng tawad ang anak mo, tapos ganyan mo lang sya tatratuhin??!"

            "Ano ba talaga ang problema mo sa akin, tanda?? Bakit lahat ng mga ginagawa ko sa pamilya at sa pagmamahala ko sa mga Lobo, parati mong pinapakailamanan??!"

            "They hurt Ash"

            "What?? Ano ang ibig mong sabihin?? Sino sila?"

            "May dalawang lalaki na sumakit sa puso ng anak mo. Sinaktan nila at ginawa siyang tanga"  sagot niya kay Eli  "Diba sabi mo, tanggap mo si Ash kung ano man siya?? Diba?? Then prove it. Show that support"

Parang natameme si Eli sa sinabing impormasyon ni Ken sa kanya. Parang nadagdagan ang awa nito sa anak dahil nga sa nangyari sa anak. Hindi niya iyon malalampas.

---

Magkalipas ang ilang mga araw. Araw ng Sabado. Sa bahay ng mga Villalobos.

Nagdesisyon si GrandPa Ken na magtungo sa bahay ng mga Villalobos magkalipas ang ilang araw. Gusto niya kasing kausapin ang lalaki na sumakit sa damdamin ng kanyang apo.

Hanggang kasi ngayon ay hindi pa rin humuhupa ang iyak ni Ash dahil hindi pa ito lumalabas ng kanyang kwarto at ayaw niya itong lumabas. Talagang nag-aalala na siya sa kanyang pinakamamahal na apo.

            "Umupo ka muna, GrandPa Ken"  sambit ni Barbara sa kanya habang pumapasok ng bahay  "Tawagin ko lang si Lucien. Titignan ko kung ano ang ginagawa niya, baka kasi natutulog pa"

            "Sige Barbara. Andito lang ako"

Agad tumalikod si Barbara kay GrandPa Ken at doon nagtungo sa kwarto ng nag-iisang anak. Samantala naman ay nakaupo lang doon ang matanda sa sofa, hinihintay na dumating ang mag-ina.

Lumipas ang ilang minuto, dumating na si Lucien sa sala at nadatnan niya si GrandPa Ken, nakaupo at nakatingin sa kanyang pagdating.

Agad naman ngumiti ito at lumakad papunta sa sofa at tinabihan ang matanda.

            "Good morning po, GrandPa Ken"  bati ni Lucien sa kanya

            "Good morning din, Lucien"  ganti din niya  "Kamusta ka na? Kamusta ang pag-aaral mo?"

            "Ito GrandPa. Stressed. Maraming ginagawa. Nagpeprepare para sa upcoming exam"

            "Ganon ba? Okay lang yan. Ganyan talaga. Pero naniniwala ako na makakayanan mo. Isa kang Villalobos eh"

            "Naku. Salamat po GrandPa. Thanks for the vote of confidence. Kelangan ko talaga yan"

            "What about your lovelife? Balita ko nagkahiwalay na kayo ng apo ko"

            "Po?"

            "Sa inyong dalawa ni Ash? Nakalimutan mo na ba?"  pero tahimik lang si Lucien at hindi ito sumagot. Naiilang na magsabi tungkol sa kanilang dalawa ni Ash  "Don't worry Lucien. Alam ko. Ang lahat-lahat"

            "I don't want to disrespect you, GrandPa. But hindi ako magco-comment tungkol sa amin. Matagal na nangyari iyon. We both made a mistake"

            "Mistake?? Mistake ba yung pinagtulungan ninyo ang apo ko na lokohin?"  doon umiba na ang mukha ni Ken galit na galit na ito  "He gave nothing but his loyalty and love sa'yo, but iniwan mo siya sa ere ng walang dahilan, at para ano?? Ipasa mo sa isa pang hayup?"

            "As what've said GrandPa. Hindi ako magcocomment dahil baka may masabi kong hindi maganda kay Ash. Ayaw kong masaktan ka dahil may respeto ako sa inyo. Please. Tama na to"

            "Enough?? Tama na?? Its been days na nakulong ang apo ko sa kanyang kwarto dahil sa sakit na natamo niya sa inyo. He is suffering depression ng dahil sa inyong dalawa. Hindi namin alam kung maibabalik pa namin ang dating Ash na nakilala namin"  ani GrandPa Ken at doon nag-umpisang nanlumo ang mga mata niya  "I respect your mother, Lucien. Pero huwag mong hintayin na may gawin ako sa'yo, at baka iyan ang mag-uumpisa ng away ng dalawang lahi"

---

Samantala. Sa bahay ng mga Kenneally.

Nakalabas na ng kanyang kwarto si Ash at nagdesisyon itong magtungo sa ibaba para manood ng TV. Habang bumababa siya, wala siyang naaninag na kasamahan niya sa bahay, dahil lahat ay umalis at iniwan siyang mag-isa doon.

Umupo na si Ash sa mahabang sofa ng kanilang living room, kinuha ang remote control na nakatungtong sa center table at agad niyang pinaandar ang TV.

Pero habang nawiwili ito sa kapapanood, biglang may kumatok sa main door ng kanilang bahay. Tumingin muna si Ash sa direksyon ng pinto at huminga nang malalim.

Wala siyang magagawa kundi tumayo ito sa kanyang inuupuan na malambot na sofa, at nagtungo sa pintuan upang ipagbuksan ang tao na nasa labas ng kanilang bahay.

Nang pagbukas ni Ash ng pinto, bahagyang nanlaki ang mata nito dahil sa hindi inaasahan na bisita.

            "Sis..."  panimula ng kanyang matalik na kaibigan na si Micah. Agad siya nitong niyakap nang sobrang higpit na parang ilang araw silang hindi nagkikita  "I really miss you sis"

            "Bakit ka nandito?"  tanging sagot niya

            "Alam ko na ang lahat sis. Sorry, hindi ko alam na magkakilala pala sina Lucien at si kuya. Hindi ko pala alam na si Lucien at ang taong sobrang mahal ni kuya ay iisa"

Gusto niyang magalit at sumbatan ang kaibigan dahil dito, pero wala naman siyang kasalanan, at katulad din niya, naging biktima din si Micah sa mga nangyari sa kanila.

            "It's okay. I understand naman. Hindi ako galit sa'yo dahil wala kang kasalanan. Sina Lucien at ang kuya mo ang dapat sisihin sa lahat"

            "Sure ka sis?? Hindi ka galit sa akin?"

            "Hindi ako galit sa'yo"  sabay ngiti ni Ash na parang pilit  "Pasok muna tayo"

Tinanggap naman agad ni Micah ang alok ng kaibigan na pumasok sa kanilang bahay.

Pinaupo agad ni Ash si Micah sa bakateng upuan at tinabihan niya ito. Kitang-kita ni Micah ang bakas ng iyak ng kaibigan dahil namamaga ang mga mata nito at parang namumula pa.

            "Kamusta ka na sis?"

            "Ito. Okay lang. Pinipilit na maging okay kahit nasasaktan pa ako sa mga nangyari sa akin"  sagot ni Ash sa kanya na mahina ang tono ng boses. Pati sa kanyang mga salita na sinasambit at bakas ang sakit at pagod na nadarama niya  "Masakit. Parang ayaw ko nang mabuhay"

            "Ano ka ba. Huwag ka ngang magsalita ng ganyan. Hindi maganda yan"

            "I think I don't have any purpose anymore sa buhay ko. Parang kinuha na talaga lahat nila sa akin. Wala nang natira sis. Sobra sila"

Sa sobrang awa ni Micah sa kaibigan, umusog ito at niyapos ito nang sobrang diin. “Sige sis. Iiyak mo lang yan. Andito lang ako, sasamahan kita. Kakampi mo ako”

            "Parang gusto kong maghiganti. Gusto kong iparanas sa kanila ang nararamdaman ko ngayon. Ang sakit at ang inis. Pero naisip ko, huwag na lang dahil mapapagod lang ako. Ipa sa Diyos ko na lang sila dahil pagod na ako. Nakakapagod nang magalit"               

“Tama yan sis. Hayaan mo na sila. Hindi sila worth na isipin mo sila. Mga tao na walang karapatan sa pagmamahal”

At doon tumingin si Ash sa kaibigan “Talaga?? Totoo ba ang mga sinasabi mo?… o baka sinasabi mo lang yan para mapagaan lang ang loob ko” sambit niya na may halong pagdududa.

            "Oo naman sis. Bakit mo naman yan naitanong?"

            "Wala naman. Kasi kapatid mo siya?? I'm just curious kung bakit ka nandito. Baka nag-iispiya ka lang"

            "Ispiya..?"  ulit ni Micah na nakunot ang noo nito  "Of course not. Andito ako dahil ngayon ko lang nabalitaan ang nangyari sa'yo. And I am sorry dahil ginawa yan ni kuya sa'yo"

            "Ngayon mo lang nalaman?? Sigurado ka? E ilang araw na ako wala sa inyo diba?? At hindi ako pumapasok? Hindi ka man lang nagtaka sa mga oras na iyon??"

“I did sis. Believe me, I did. Pero sabi kasi ni kuya sa akin nung gabi na umalis ka, may emergency daw sa inyo at kailangan niyo daw umalis ng Pilipinas”

“Napaka-sinungaling talaga ng Dante na yan”

“Sis. Sorry. Hindi ko talaga alam ang nangyari sa’yo”

“Then kanino mo naman nalaman ang totoong nangyari sa akin?”

            "Sa GrandPa mo sis. Tinawagan niya ako. Sinabi niya sa akin ang lahat na nangyari at ilang araw ka nang hindi lumalabas sa kwarto mo dahil depressed ka"

            "Sinabi ni GrandPa yan?"

            "Oo sis. Kaya andito ako sa'yo para damayan ka sa kalungkutan mo"

Doon nanlambot ang puso niya sa kaibigan na si Micah. Agad niya naman itong niyakap at doon nang bumalik ang tiwala niyang muli sa matalik na kaibigan.

---

Kinagabihan.

Kasalukuyang nakaupo ito sa kanyang kama, nakatingin sa dingding ng kanyang silid at hindi kumukurap ang kanyang mata habang yakap-yakap ang kanyang unan.

Wala siyang tulog dahil bumabagabag pa din sa kanyang isipan ang ginawa ng dalawang tao na pinagkakatiwalaan niya. Ang dalawang tao na minahal at binigay ang buo niyang pagkatao, pero niloko lang siya ng dalawa. Pinaasa at sinaktan ang kanyang puso kahit tanging pag-ibig lamang ang binibigay niya.

            "Ano ba ang kasalanan ko sa inyong dalawa?? Bakit ninyo ako pinagtulungan? Minahal ko lang naman kayo ah. Ginawa ninyo akong tanga"  iyak ni Ash habang nagsasalita siya ng mag-isa  "Inabuso niyo lang na dalawa ang kabaitan ko. Lahat ng mga ginawa at pagpapakita ko ng pagmamahal sa inyo, nilagay niyo lang sa wala. Ikaw Dante, you made me believe na mahal mo ako pero ginawa mo lang pala yan para makapaghiganti. Binigay ko sa'yo ang matagal ko nang iniingat-ingatan pero binawale-wala mo lang ako. At ikaw naman Lucien, feeling mo ikaw ang biktima ng lahat ng ito. Akala mo ikaw ang mas nasasaktan at ako ang may kasalanan ng lahat. Kaya humanda kayo sa pagbabalik ko. Malandi ako?? I'm a slut?? Fine. Papatunayan ko yan sa inyo"

Iyan ang pangako niya sa kanyang sarili ay ang apat na sulok ng kanyang silid ang tanging nakakarinig sa kanyang iyak.

Itutuloy…

Chapter 26

Araw ng Lunes. Sa muling pagbabalik ni Ash sa Braxton.

Isang presko, mapayapa at walang problema ang pumapasok na Ash pintuan ng main building ng Braxton. Iba na siya kumpara sa mga nakaraan, isa na siyang matatag na nilalang at kahit sino man, walang gigiba sa kanya dahil hindi na siya mahina katulad noon.

Taas-noo nilakad niya ang kahabaan ng hallway habang ang ilang mga estudyante ay nakatingin sa kanya. Pero hindi niya iyon pinansin at agad na nagtungo sa kanyang klase.

            "Hi sis"  bati ni Micah habang umuupo si Ash sa kanyang tabi  "Kamusta ka na?? Mabuti naman na naisipan mo nang pumasok"

            "Of course. Hindi naman habang-buhay na magkukulong ako sa bahay diba? Kailangan ko ding bumangon at lumabas ng bahay"

            "Kung sa bagay sis. Tama ka"  sabay ngiti ni Micah  "I am so happy talaga na andito ka na at okay ka na sis"

            "Halata ba?"

            "Oo naman. Ang fresh mo na ngayon. Parang hindi galing sa heartbreak"  sambit ni Micah habang inaaral ang mukha ng kaibigan  "Parang ibang tao na nga ang nakikita ko"

            "Talaga?? Sa buhok lang yan sis. Nagpagupit lang ako at nagpakulay"  ngiti niya\

            "Kahit na. May iba talaga akong napapansin. Pero mahirap maipaliwanag eh"

Tumigil lang ang kanilang usapan nang pumasok na sa silid-aralan ang kanilang guro. At doon na nagsimula ang kanilang klase.

---

Oras ng pananghalian. Sa bagong opisina ni Dante.

May kalakihan ang bago niyang opisina kumpara sa dati nito. Meron nang sariling maliit na living room para sa mga bisita niyang pupunta doon. May malaking bookshelf na punong-puno ng mga libro na ang bawat laman nito ay tungkol sa sports.

Kasalukuyang nakaupo si Dante at nakatingin sa bawat sulok ng kwarto. Nakangiti at nilalasap ang oras na iyon dahil sa kanyang nakamit sa kanyang karera sa buhay. Hindi lang sa trabaho, kundi sa paghihiganti niya kay Ash.

Parang wala na siyang hihingiin pa sa mundo at nagpapasalamat na lang siya sa mga nangyari sa kanyang buhay.

Lingin pala sa kanyang alam, sa mga oras na iyon ay biglang bumukas ang pintuan ng kanyang opisina. Agad naming pumasok ang pamilyar na mukha.

            "Ano ang ginagawa mo dito..?"  tanong sa kakapasok lang na si Lucien sa opisina.

            "I need to talk to you"

            "Bakit? May problema ba?"

            "Wala. Wala naman"

            "Wala naman pala eh. So, umalis ka na dito sa opisina ko, dahil marami pa akong gagawin"

            "Please Dante. Gusto lang kitang makausap"  at sabay lapit niya sa bakanteng upuan habang nakatitig sa kanya  

            "Ano ba ang kailangan mo?!"  iritang tanong naman sa kanya ni Dante

            "I really miss you. Please. Bumalik ka na sa akin"

Napataas ng dalawang kilay dahil nagulat si Dante sa mga sinabi sa kanya ni Lucien. Tumawa na lang ito ng bahagya habang nakatingin pa din sa kanya “Seryoso ka?? Matapos ang mga nangyari sa atin?? Babalik ka pa sa akin?”

            "Of course. Ikaw lang naman ang mahal ko eh. Please Dante. Bumalik ka na sa akin"

            "Sa tingin mo ba, mapapaniwala mo ako na mahal mo ako?"  balik muli niya  "Matapos ang mga nangyari. May I remind you na ikaw ang puno't-dulo ng lahat ng ito, Lucien. Iniwan mo ako sa ere para lang pumunta kay Ash, at ngayon nagkahiwalay na kayo, sa akin ka babalik?? Ginagawa mo lang akong tanga"

            "I know. Alam ko na nagkamali ako kay Ash. Isang malaking kasalanan na pinili ko siya kesa sa'yo. Humihingi ako sa'yo ng tawad diyan. Please. Bumalik ka na sa akin"

            "FINE"  sagot niya na walang halong pagdadalawang-isip  "Payag ako sa gusto mo na magkabalikan tayo. Pero sa isang kondisyon"

            "Sige. Ano yon?"

            "Let's make it discreet. Hindi natin ipapahalata na may relasyon tayo. Baka nakakalimutan mo, I am the Head of Sports Department"

            "Yun lang ba?? Sige. Walang problema. Pangako. Hindi nila ito malalaman"

---

Samantala. Sa cafeteria ng Braxton.

Nakaupo ang tatlong magkakaibigan na sina Vlad, Marcus at Scar sa kanilang pwesto at kumakain na ng kanilang pananghalian.

Pero hindi makakain ng maayos si Scar dahil panay pa rin ang tingin niya sa kapatid na nandoon sa isang mesa at kasama ang kaibigan si Micah.

            "Dude. Is there a problem?? You didn't touch your food"  sambit ni Vlad habang nakatingin sa kaibigan

            "Wala 'to. I'm okay. Busog lang ako"

            "Busog ka diyan. Eh sabi mo kanina na nagugutom ka na habang papunta tayo dito. Ngayon busog na?"

            "Busog pa nga ako"

            "Wait. Tungkol pa rin ba 'to sa kapatid mo?"

            "Yup. Parang ganon na nga"

            "Talaga?? I thought nakauwi na siya sa inyo? Hindi pa ba?"

            "Oo, nakauwi na. Pero hindi niya pa ako pinapansin hanggang ngayon eh. Parang masama pa talaga ang loob sa akin"

            "Wow. Grabe naman. Ganyan ba talaga ka-sama ang loob niya sa'yo?? Its been over a week na ah"

            "Try to understand din naman ang point of view ni Ash, dude"  tanggol naman ni Marcus  "Inaasahan niya kasi na ipagtatanggol mo siya sa mga magulang ninyo, lalung-lalo na kay Tito. Pero imbes na ginawa mo yon at intindihin siya at protektahin, ikaw pa mismo ang kumakalaban sa kanya"

            "Alam ko naman yon, bro. That's why nagsisisi na ako sa ginawa ko. That's why nga ikaw ang ginawa kong tenga at mata ko sa kanya diba?? Para malaman ko ang point of view niya. Pero kasi... namimiss ko na nang sobra ang bunso ko eh"

            "I understand naman dude. Pero bigyan mo muna ng sapat na panahon si Ash. Alam mo naman na may pinagdadaanan siya ngayon diba?"

            "Kung sa bagay. Tama ka naman"  buntong-hininga ni Scar  "Hindi lang kasi maalis sa isip ko yan. Iisa kami ng bahay pero hindi kami nagpapansinan. I really miss my baby brother"

            "Okay lang yan"  sabay tapik ni Marcus sa kanyang balikat at parang nanghina naman ang isa sa ginawa nito  "Pasasaan pa na magkabati din kayo. Teka"

            "Saan ka pupunta?"  tanong ni Scar habang tumatayo si Ash sa kanyang upuan

            "Pupunta ako sa kanila. Kakamustahin ko si Ash. Okay lang ba?"

            "Of course. Okay lang. Sige bro. Andito lang kami ni Vlad"

Hindi sumagot si Marcus at lumakad na lang ito patungo sa direksyon nina Ash at Micah habang inaayos nito ang kanyang uniporme.

Samatala naman. Nakatingin si Scar kay Marcus habang umaalis sa kanilang lugar.

            "Kung sinabi mo na yan siguro ang nararamdaman mo, hindi tayo magkakaganito"  biglang nagsalita si Vlad na parang may ibig sabihin

            "What do you mean?"  tingin naman ni Scar sa kanya

            "You know exactly what I mean"

            "No. Ayaw ko. Lasing lang ako nun kung bakit nasabi ko yan sa'yo"

            "Yun nga eh. Yan nga epekto ng alchohol diba?? Nagkakaroon ka ng lakas ng loob para sabihin kung ano diyan sa loob ng puso mo"

            "Shhh. Pwede ba? Baka marinig ka niya"

            "Nahahalata ka na dude. Kalma, okay?? Hindi tayo maririnig yan dahil ang ingay ng cafeteria at siya naman ay sobrang layo"  ngiti na lang ni Vlad sa kanya  "So ano?? Kelan mo sasabihin sa kanya ang totoong nararamdaman mo?"

            "Ewan ko. Hindi ko pa alam. Ito naman"

            "Chill. Nagtatanong lang. At okay lang sa akin na may pagtingin ka kay Marcus. Hindi naman kita masisisi because, he is cute and nice person"

            "Are you mocking me?"

            "Hindi. Ito naman. I'm just telling the truth, bro. Bagay naman talaga kayo ni Marcus. At wala akong kontra diyan. Hindi lang kasi maka-relate eh. Sorry. Babae talaga gusto ko"  paliwanag niya sa kaibigan  "Pero ito lang masasabi ko ha. Sabihin mo na sa kanya, para maging okay na ang lahat. Para matigil na ang tingin na yan sa kanya"

            "In time. Pupunta din tayo diyan. For now, kalma muna ako"

            "Naku. Bahala ka. Sinasabihan na kita ha. Huwag kang magrereklamo kapag huli na ang lahat"

Pero hindi nakikinig si Scar sa mga sinasabi ni Vlad dahil nakatingin ito kay Marcus at sa kanyang kapatid na kasalukyang nag-uusap.

---

Samantala. Sa pwesto nina Ash at Micah.

Kasama nila na nakaupo doon si Marcus, ang isa sa matalik na kaibigan ng kanyang na si Scar. Maganda at masaya ang kanilang kuwentuhan dahil punong-puno ng tawanan habang kumakain ang magkaibigan.

Hindi nila napansin na biglang natahimik na lang si Marcus, tinititignan ang buong detalye ng mukha ni Ash habang tumatawa ito.

            "Matagal ding panahon ang huli kong nakita na nakangiti ka Ash"  sambit ni Marcus sa kanya. Huminto ang kanilang tawanan na dalawa at sumulyap si Ash sa kanyang katabi  "It's so good to see you happy. Sana hindi na yan mawawala sa mukha mo"

            "Thanks kuya"  sabay ngiti niya dito  "Don't worry po. Hinding-hindi na ako babalik pa sa mga panahon na iyon. Masyadong traumatic"

            "Mabuti naman kung ganon Ash. I am so happy talaga for you"

            "Oh my god sis"  sulpot naman ni Micah sa usapan ng dalawa

            "Bakit?"

            "Huwag kang lilingon"

            "Bakit?? May ano ba?"

            "Basta. Huwag nga. Pretend that we're talking to each other"

            "Oo nga. Nagkukuwentuhan nga tayo"

Habang nag-uusap ang dalawa ay lumingon si Marcus upang tignan ang ibig sabihin ni Micah. Doon niya nakita na naglalakad papunta sa kanilang direksyon sina Lucien at si Dante.

            "Basta. Huwag ka ngang lilingon"

            "Oh sige. Sabi mo eh"

            "What do we have here"  panimula ni Dante na kakarating lang nila sa mesa nina Ash. Nagulat naman ito sa biglang nagsalita at tinignan niya lang ito  "Hi Ash. Welcome back. Mabuti naman na pumasok ka na"

            "Thanks po"  tanging sagot niya

            "May po pa talaga?? Napaka-formal mo naman. Parang wala tayong pinagsamahan"  at tumingin siya sa tabi ni Ash  "Oh Marcus. You're here. Don't tell me na si Marcus na naman ang bago mong bibiktimahin Ash"

            "He's just my friend. Kaibigan siya ng kuya, which is technically, kuya ko na din siya"  sagot niya kay Dante  "Hindi naman ako ganon ka-cheap na tao para pumatol kung kay sino lang. Oh I forgot. Pumatol pala ako sa'yo. Right. I am cheap"

Napangisi na lang si Dante sa sinagot ni Ash sa kanya “Wow. Lumalaban. I like that. Yan ang gusto ko sa tao. Palaban. Especially sa kama. Ang kinakaya ang BUONG katauhan ko. Diba Ash?? Kinaya mo diba? Kahit napupunit na yan??”

            "Coach please. Just leave him alone"  sabay tayo ni Marcus at pinagtatanggol si Ash  "Tapos na yon, huwag na natin ibalik pa. Okay naman siya eh"

            "Yeah right. Whatever"  sagot naman ni Dante  "Good to hear na okay ka na, well siguro, hindi ka masasaktan sa sasabihin namin. Andito kami ni Lucien pala para ipaalam ko sa inyo, lalung-lalo na sa'yo Ash. Na nagkabalikan na kami"  at nanlaki ang mga mata ni Ash. Mga mata na nasasaktan at parang hinihiwa muli ng kutsilyo ang kanyang puso  "You heard me, masaya na kami ni Lucien. At salamat sa'yo, dahil kung hindi dahil sa'yo, hindi kami magkakabalikan. Let's just say, you're just a test sa aming relasyon. At nakaya namin iyon"  hindi napasagot si Ash at tumingin lang ito sa ibaba. Nanginginig ang buong kalamnan niya  "So alis na kami ha. Balik kami sa office ko and you know. Alam mo naman siguro ang gagawin namin doon. Nasaksihan mo naman yun eh"

Kaagad umalis ang dalawa at nagmamadali silang lumabas ng cafeteria. Samantala nakatingin sina Micah at Marcus sa kanya na kasalukuyang nakatulala at nakatingin sa kawalan.

            "Sis. Okay ka lang?"

            "Yah. Okay lang ako. Bakit naman hindi?"  sabay tingin niya kay Micah na nasa nakaupo sa harapan niya. Namumula at nanlulumo na ang mga mata

            "E kasi nagpakita sina kuya at si Lucien. Sure ka ba na okay ka lang?"

Hindi na lang sumagot si Ash at agad itong tumayo sa kanyang inuupuan. Kinuha ang kanyang gamit “Alis na ako. Dumiretso ka na lang sa next class natin. May pupuntahan lang ako”

Hindi nakasagot si Micah dahil nagmamadaling umalis ang kanyang kaibigan at iniwan siya nito sa cafeteria kasama si Marcus.

Samantala si Marcus naman ay nabahala sa nangyari at sa naging reaksyon ni Ash. Agad naman itong tumayo “Mauna na ako Micah. Susundan ko muna si Ash”

            "Sasama na ako"

            "Huwag na. Pumasok ka na lang sa next class ninyo katulad ng sinabi niya"  pagpigil ni Marcus sa kanya  "Sige na. Alis na ako"

---

Habang nilalakad ni Ash ang kahabaan ng hallway, doon bigalng bumuhos ang kanyang luha. Hindi niya napigilan ang sakit na kanyang nadarama. Akala niya, maayos na siya at kaya niya nang humarap sa kanila. Pero hindi pala. Katulad pa rin siya ng dati, isang mahina.

Pumasok na lang ito sa banyo ng mga lalaki at doon ibuhos ang kanyang iyak. Sakto din na biglang tumunog ang bell ng campus, hudyat na magsisimula ang panghapon nilang klase.

Lumakad siya papunta sa lababo, tinignan ang kanyang repleksyon sa salamin at doon niya nakita na namumula na ang kanyang ilong dahil sa pagkakaiyak.

            "This is enough, Ash. Itigil mo na ang pagiging mahina"  kausap ni Ash sa kanyang sarili habang nakatingin sa salamin  "Lumaban ka. Dahil ikaw lang ang talo kapag mahina ka. Gawin mo na ang kailangan mong gawin"

Lingid sa kanyang alam, pumasok na pala si Marcus sa banyo at tinititigan ito habang umiiyak sa harap ng salamin.

            "Ash"  tawag ni Marcus na kakapasok lang ng banyo. Wala siyang sinayang na oras at agad pinuntahan si Ash. Doon niya nakita ang mukha nito na nanlulumo  "Okay ka lang ba? Hali ka na. Pumasok na tayo sa klase mga klase natin. Tumunog na kasi ang bell"

            "Mamaya na kuya. Dito muna ako"  sagot niya habang naghihilamos na ito "Mauna ka na kung gusto mo"

            "No. Hindi kita iiwan. Sasamahan lang kita dito"

            "Sigurado ka?"

            "Oo naman. Nangako ako sa kuya mo na babantayan kita"

            "Sige. Ikaw ang bahala" agad siyang kumuha ng panyo sa kanyang bulsa at agad niyang pinunasan ang basa niyang mukha. 

Napangiti agad ito na parang may pinaplano na masama kay Marcus. Bigla siyang humarap kay Marcus at lumakad nang marahan. Nang lumapit na siya, itinaas niya ang kanyang isang kamay sa batok ni Marcus at agad niya itong hinalikan.

Pumiglas naman kaagad si Marcus dahil nagulat sa ginawa ng isa. “What are you doing?!”

            "C'mon kuya.Pagbigyan mo na ako"

            "Pero mali ito. Pareho tayong lalaki, at kaibigan ako ng kuya mo"

            "It's just sex. Wala namang masama dun, at wala namang malisya 'to. At tsaka, gagawin mo lang naman ito para hindi na ako maging malungkot diba?"

            "Pero"

            "Don't protest. Mabilis lang 'to. Remember. You are doing this para maging happy ako"

Hindi nga nagreklamo o nagsalita si Marcus at hinayaan na lang si Ash na buksan ang pantalon at brief nito at agad isinubo ang bahagyang matigas na ari ni Marcus.

Itutuloy…

Chapter 27

Kumportableng nakaupo si Marcus sa toilet seat ng isang cubicle, na nakababa ang pantalon at brief nito sa kanyang paa, nakatingin sa kisame.

Sarap na sarap siya sa ginagawa ng kapatid ng kanyang kaibigan sa kanya. Ang bawat paghagod ng dila nito at pagsipsip sa ulo ng kanyang ari.

Parang nasa langit ang pakiramdam ni Marcus sa mga oras na ito.

            "Uggghhh. Shit. Ash. Please. Stop it"  bulong sabay ungol ni Marcus sa kanya  "Hindi na ito maganda"  pero hindi sumasagot si Ash at tanging ingay lang ng pagsipsip ang naririnig nito  "Ahhhh. Fuck. Sarap―"

            "Shhhh..."  sambit ni Ash at tinikpan ng isang kamay nito ang bibig ni Marcus  "May tao sa labas"

Agad naman tumahimik si Marcus pero panay pa rin ang pagsubo ng isa sa kanya habang may tao sa labas.

            "Nagtext ba sa'yo kanina si Marcus dude?"  tanong ni Scar sa kaibigan habang inaayos ang sarili sa harap ng salamin.  "Hindi pa siya nagpapakita simula kanina sa cafeteria eh"

            "Wala naman. Wala naman akong natanggap na text niya"

            "Weird"  sambit nito habang sa loob naman ay medyo malakas ang ungol ni Marcus dahil wala pa ring humpay ang pagsipsip ni Ash ng kanyang ari kahit tinatakpan ng isang kamay ang bibig nito  "Hindi naman ganito si Marcus. Never siyang nawalay sa atin"

            "Baka dumiretso na sa classroom dude. Baka nakalimutan niya lang ipaalam sa atin"

            "Baka nga"  buntong-hininga niya  "Sige na nga. Tayo na nga dude. Late na tayo eh"

Sumang-ayon naman si Vlad dito at agad silang lumabas ng banyo at nagtungo sa kanilang susunod na klase.

Nang namatyag ni Ash na wala lumabas na ang tao sa labas, kinuha naman niya agad ang kamay nito kay Marcus.

Malalim ang hinga ni Marcus na parang matagal ang pagkawala ng hangin sa kanyang baga. “Lapit na ako. Sige pa. Ituloy mo lang yan”

Pero niluwa ni Ash ang ari ni Marcus at tumingin ito sa kanya “Kanina, ayaw mo. Ngayon, nasasarapan ka na?”

            "I know what I've said. Please shut up at ituloy mo pa ang pagsubo"  sabay kuha niya ng ulo ni Ash at idiniin ito sa kanyang ari.

Ilang minuto ang nakaraan at natapos na silang dalawa, inayos ang kanilang mga sarili at lumabas ng banyo.

Dire-diretso naman si Marcus at hindi lumingon kay Ash. Nahimas-masan na siya sa nangyari kanina. Parang nagi-guilty na ito sa pinagagawa ni Ash sa kanya at pati siya ay nahulog at nadala sa pang-aakit ng kapatid ng kaibigan.

Parang may kasalanan na ito kay Scar dahil sa nangyari. Dahil inabuso niya ito ang pagkakaibigan nilang dalawa dahil sa nangyari sa kanila ng kapatid.

---

Kakarating at kakaupo lang ni Marcus sa kanyang upuan sa kanllang klase. Nakatulala at parang hindi makapaniwala sa nangyari sa kanila ni Ash.

            "Oh dude. Okay ka lang?"  bati ni Vlad sa kanya  "Para kang nakakita ng multo ah"

            "Sorry dude. Wala pa ba si Ma'am?"

            "Wala pa. Akala nga namin late na kami at nag-uumpisa na ang klase. Pero wala pa pala siya"  paliwanag naman nito habang nakatingin lang si Scar sa kanya sa kabilang gilid ni Vlad  "Teka. Saan ka ba pumunta?? Bakit parang haggard ang mukha mo ngayon?"

            "Ha? Wala. Tumakbo kasi ako, may hinahabol lang"

            "Sino ang hinahabol mo?? Si Ash?"  dugtong naman sa usapan ni Scar  "Saan ba siya pmunta?"

            "Ha? Hindi si Ash. Kilala ko lang"

            "Talaga?? Akala ko nga magkasama kayong dalawa"  sambit ni Scar  "Nakita ko kasi kayong dalawa na magkasunod palabas ng cafeteria"

            "Ahh. Ganon ba?? Oo dude. Magkasabay nga kaming lumabas. Nagkausap kami sa labas, pero nagpaalam siya na mauna daw siya eh"

            "Ganon ba? Saan ba siya pumunta?"

            "Hindi ko din alam dude"

Doon muling bumigat ang mukha ni Scar sa sinabi ng kaibigan. Kita sa itsura nito ang pag-aalala sa kapatid “Sana maayos siya. Nag-aalala na ako sa kanya”

            "Why don't you call him?"  payo naman ni Vlad  "Para hindi ka mag-aalala"

            "Hindi nga kami okay diba?? Hindi niya naman ako sasagutin"

            "Oh right. Eh baka nag-skip lang ng class at umalis at nag-mall"

            "Dude. We have a guard diba?? Hindi yan makakalabas kung hindi pa dismissal"

            "Oo nga pala. Sorry"

            "Dude. Are you with us?"  tawa naman ni Scar kay Vlad  "Parang lutang ka"

            "May iniisip lang kasi ako"

            "Sus. Alam ko na yan. Girlfriend mo naman yan noh?"

            "Yeah. Basta. Maayos din namin 'to"

Tamang-tama din na kakapasok lang ng kanilang guro. Isang hindi masyadong katandaan na lalaki. Malamang nasa 30 na ang kanyang edad. Maputi ang kanyang balat at asul ang mga mata.

Tumahimik ang lahat nang pagkarating at tila lahat ng mga estudyante ay nakatitig sa kanyang pagdating.

            "Good afternoon"  bati ng kanilang bagong guro na may british accent  "I am Mister Jack Wright. Your substitute teacher."

            "Sir. Excuse me. Where's Miss Bennet  ?"

            "Unfortunately, Miss Bennet has an emergency and she left the country yesterday. She wanted to apologize because she left you unannounced"  matipid na paliwanag niya  "So, before we start, I would like to give you some announcement"  paliwanag niya habang lumalakad nang pabalik-balik sa harapan ng klase  "You will have a new classmate. And he, yes, he. He will be attending this class starting nextweekI know that the school year is coming to an end but he only entered now because he is a transferee. And I expect that each and every one of you to treat him well "

Doon umingay ang klase dahil may bago silang maging kaklase.

            "Wow. Sino ba ang taong yan?? Bakit parang importante na makapasok siya kahit magtatapos na ang school year?"  reklamo ni Scar sa mga kaibigan  "VIP?? Artista?? Anak ng pulitiko?"

            "For sure hindi diyan sa mga sinabi mo"  dugtong naman ni Marcus  "Baka umaarte lang yan na importante"

            "Ang bi-bitter ninyong dalawa"  saway naman ni Vlad  "Diba kasasabi lang ni Sir na let's be nice to him? Chill lang kayong dalawa"

            "Yeah. Right. But technically, wala pa siya dito dude. So, we have a right para pag-usapan siya. Wala naman masama dun diba?"  paliwanag ni Marcus.

---

Oras ng dismissal

Kakalabas lang ni Micah sa huling klase niya kasama ang mga ibang estudyante. Hindi siya mapakali sa mga oras nga iyon dahil hindi na naman pumasok si Ash sa panghapon nilang klase.

Nag-aalala na ito dahil nangako ang kaibigan ni Scar na si Marcus na siya ang bahala sa kanya pero hanggang ngayon ay hindi pa rin nagpapakita ang kaibigan.

Habang naglalakad si Micah palabas ng main building ng Braxton, meron siyang naaninag na lumabas sa banyo ng mga lalaki. Tinignan niya ito ng mabuti at doon niya nakita si Ash iyon at parang meron siyang kasabay palabas.

Nagtitinginan ang dalawa ng malagkit na parang may nangyari sa loob ng banyo. Malagkit ang kanilang mga tingin at parang naglalandian ito.

Walang sinayang na oras si Micah, binilisan niya ang paglakad patungo sa kaibigan.

            "Uy sis"  kalabit niya kay Ash  "Andito ka lang pala. Kanina pa kita hinihintay sa klase natin. Bakit hindi ka pumasok sa panghapon nating klase?"

            "Hi sis. Kamusta ka na? Sorry pala ha. Tinatamad kasi akong pumasok eh. Tumambay lang ako dito sa banyo"

            "Buong maghapon?"  tango naman ni Ash habang nakangiti  "Sa lahat na pwedeng tambayan, dito pa talaga?"

            "Oo naman. Bakit hindi?? Bawal naman tayong pagala-gala sa labas diba?"

            "May point. Pero bakit dito? At sino yung lalaki ang kasama mo palabas?"

            "Saan?"

            "Yun ngayon lang. Ano ginawa ninyo?"

            "Ginawa?"  sabay tawa ni Ash  "O.A. mo naman mag-isip. Baka nag-cr lang yun. Hindi ko naman kilala yun"

            "Hindi eh. Nakita ko kasi ang titigan ninyong dalawa. Parang nangungusap eh. Ano ba talaga ang ginawa mong maghapon?"

            "O.A. mo talaga mag-isip. Tayo na nga"

            "Sis naman. Sagutin mo nga ako"

            "Ano nga?"

            "Sigurado ka ba na okay ka lang talaga?"

            "Oo naman. Okay na okay ako. In fact, this is the happiest day of my life"  at tumingin siya kay Micah na may pag-aalala pa din ang mukha  "Don't look at me like that sis. Promise. Okay ako. And please, umuwi na tayo. Napagod ako eh"

Hindi na lang dumugtong si Micah at sinunod na lang ang sinabi ng kaibigan. Pero kita pa din sa mukha ni Micah ang pag-aalala sa kaibigan. Parang biglang umiba kasi ang ugali nito at parang ibang tao na ang kaharap niya.

---

Samantala. Sa opisina ni Dante.

Tahimik at malamig ang opisina ni Dante, tanging mahinang tunog lang ng aircon ang lumilikha ng ingay. Kalmado at kumportable si Dante habang nakasandal sa kanyang malaking upuan. Nakatingin sa kisame. Nakangiti at nilalasap ang kanyang tagumpay sa mga oras na iyon.

Talagang mahal siya ng tadhana dahil nakaayon lahat sa kanya ito. At wala nang tao ang makapagpigil sa kanyang nilalasap na tagumpay.

Nawala ang magandang iniisip niya nang biglang bumukas ang pintuan. Agad naman niya tinignan iyon at nakita niya na ang pinakamamahal niyang Lucien pala ang pumasok.

            "Lucien, my love. Mabuti nandito ka na"  ngiti niya dito habang sinira ni Lucien ang pinto at lumakad ito patungo sa kanya  "Come to daddy. Let's have some fun"

            "No thanks. I have to pass"

            "What?? Bakit naman?? Ayaw mo na ba sa akin?"

            "Hindi naman sa ganon. We have a practice later, we have a game nextweek"  paliwanag ni Lucien kay Dante  "At ikaw. Diba nasa baba ka kasama nila? Meron din kayong laban diba?"

            "Yeah. Pero mamaya na. Ang captain lang ang bahala dun. Susunod lang ako"  sabay patong niya ng kanyang dalawang paa sa mesa nito  "And besides, I am the Head of this Department. Tapos na ako diyan, sa pagco-coach"

            "You're still their coach. Kahit tumaas na ang posisyon mo, hindi pa rin magbabago ang responsibilidad mo sa kanila"

            "Well. You're right. Pero. Hayaan mo muna ako ngayon. I want to enjoy this day because it's my day. Dahil nakuha ko na ang LAHAT ng mga gusto mo"

            "Lahat?"  ulit ni Lucien  "Parang marami ah. Care to elaborate kung anu-ano ang mga yan?"

            "First thing, ang posisyon na ito. I worked very hard para lang makamit ang posisyon na ito. And the office is great. Second, ang pagbawi ko sa'yo mula kay Ash. And lastly, the main reason kung bakit ako masaya ay,  ang ginawa kong pasakit sa kanya, at yan, nakapaghiganti na ako sa lahat na inagaw niya sa akin"

Doon uminit ang tenga ni Lucien sa mga sinabi ni Dante. “Wait. Naalala ko lang, nagkausap tayo dun sa luma mong opisina. You promised to me that you will never hurt Ash at mamahalin mo siya dahil seryoso ka sa kanya. At hindi ka gagawa na kung anuman laban sa kanya. Pero, you broke it”

            "Yes. I lied. I acted na mahal na mahal ko siya, and by the time na mapamahal na siya sa akin, sasaktan ko siya. At nagawa ko yun"  paliwanag niya kay Lucien " Pero ginawa ko lang naman yan para sa atin diba?? Ash is just a test sa relasyon natin. At nagtagumpay naman tayo, nalampasan natin ng magkasama"

            "No. Ikaw lang"  pangangalit ng ngipin ni Lucien

            "Excuse me??"

            "I gave you the benefit of the doubt before. But you broke your promise. Ang akala ko, nag-o-overreact lang si Ash nung pumunta siya sa bahay ko. Pero nakumpirma ko na totoo yun nung nagkausap kami ng GrandPa niya, at nadagdagan pa iyan dahil sa pag-uusap natin ngayon. Dahil narinig ko na mismo sa bibig mo ang lahat. Ngayon, totoo nga talaga na ahas ka. Traidor ka. Isa kang demonyo!"

            "Chill. Okay???"  hingang malalim ni Dante at tumayo ito  "My god! Seryoso ka?? Mas pinagtatanggol mo pa ang malanding batang yan kesa sa akin?? Baka nakakalimutan mo, hindi siya nagdalawang-isip na ibinigay sa akin ang matagal mo nang hinihingi"

            "Ginawa niya yon dahil hiniwalayan ko siya!!"  doon tumulo ang luha ni Lucien  "..dahil natakot ako sa pagbabanta mo. He did that dahil naging marupok lang siya, dahil sa lahat ng mga problema  na dumating sa buhay niya. AND NOW, HE IS DEPRESSED SA MGA NANGYARI!! And you insulted him right in front of my face kanina sa cafeteria!!"

            "Wait. Teka. Bakit ka ba nagre-react ng ganyan?? Don't tell me, mahal mo pa rin siya"

            "Damn right I love him!! Naging tahimik lang ako buong araw dahil gusto kong marinig mismo sa bibig mo kung paano mo siya apakan na parang hayup"  dugtong niya na pagtaas na ng boses    "At hindi ko siya masisisi kung ibinigay niya man iyon dahil ako ang may kasalanan ng lahat. Ako ang dapat sisihin"  tuloy pa rin ang pagtutulo ng kanyang luha habang si Dante naman ay nakatingin lang at walang emosyon dahil nagulat sa galit ng isa  "Isang pagkakamali ang magmahal ng katulad mo. At isa din yan sa mga kasalanan ko kay Ash. Isa kang ahas"  doon nanlaki ang mga mata ni Dante dahil hindi niya inaasahan ang galit ni Lucien. Ngayon niya lang itong nakita na magalit ng ganito.   "Ngayon, humanda ka, dahil bukas na bukas, malalaman ng lahat ang totoo mong pagkatao. Remember the recorded audio??? Yes. You heard it right. Hindi ko pa nade-delete yun. Simula na ng pagbagsak mo!!"

Itutuloy…

Chapter 28

Pagkatapos ng pagbabanta at pagpapakita niya ng galit kay Dante ay dumiretso siya sa gym at nag-ensayo pa ito kasama ang mga ka-teammate niya sa volleyball.

Nakauwi si Lucien sa kanilang bahay mga bandang alas-siyete na ng gabi. Agad niyang inabot ang doorknob ng pintuan at ipinihit ito para mabuksan.

Nang pagpasok niya ng bahay, doon niya nakita na meron pa silang bisita. Dalawang bisita na parang kilalang-kilala at pamilyar ang mga mukha dahil nakita niya ito sa mga litrato na tinatago ng kanilang pamilya.

            "Good evening"  bati ng isang lalaki. Naka-itim ang damit at parang maputla at tuyo ang mga balat ng dalawa  "And you are..?"

            "I'm Lucien"  pakilala nito sa kanilang dalawa  "And I believe, kilala ko kayong dalawa. The Sangrino Brothers. James and Miguel. The infamous vampires"

            "Wow. That's a very good description" at sa isang bugso ng hangin, nandoon na ito sa tabi ni Lucien, ang isang bampira na nangangalang James. Inakbayan at inamoy ang buhok  "You're still young, pero alam mo na ang tungkol sa amin. Talagang mga bata pa lang ay sinasanay na talaga kayo"

            "Of course. Ganyan ako pinalaki ng nanay ko. Ang paghandaan ang mga katulad ninyong mga halimaw"

            "Ouch! That's harsh"  sabay tawa ni James  "Just kidding. Sanay na kami sa mga insultong ganyan. Pasalamat ka, anak ka ni Barbara, at kung ordinaryong Mangkukulam ka lang, napatay na kita. Dahil isa ka lang daga sa paningin namin"

            "Ano ba ang ginagawa ninyo ditong dalawa?"

            "Of course. We're sorry for our manners. Well. Andito lang kami para nanay mo. May kukunin lang kami"

            "Let me guess, perfume?? Para hindi kayo maamoy ng mga kalaban ninyong Lobo habang nandito kayo?"

            "Exactly. Napakatalino mo talaga Lucien. Nakaka-proud ang isang batang katulad mo"

            "Ano na naman ba ang gagawin ninyong dalawa dito?"  iritang tanong ni Lucien sa kanilang dalawa  "Nanahimik kami lahat dito!"

            "LUCIEN!!"  sigaw ni Barbara sa hindi kalayuan. Agad naman napatingin silang tatlo sa kanya habang nagmamadaling lumalakad papunta sa kanila. Walang sinayang na oras ay agad niyang inabot ang isang hindi kalakihan na sisidlan sa kasama na bampira ni James na si Miguel  "Ito na ang hinihingi ninyo. And please, huwag na kayong pumunta dito nang walang pasabi, dahil baka makita kayo ng mga Lobo at isipin na tinutulungan ko kayo"

            "Totoo naman diba?? Tinutulungan niyo talaga kami"  dugtong naman ni James  "Bakit? Hindi pa ba nila alam yan?"

            "Ayaw ko lang ng gulo"  tanging sagot nito  "Sige na. Umalis na kayo"

            "Fine. Alis na kami"  sagot naman niya pero muling tumingin muli kay Barbara  "Babalik lang kami dito kapag naubos na ang pabango namin. Mukha kasing madadalas ang pagtatambay namin sa kanilang mga teritoryo"

Hindi na lang sumagot si Barbara at umalis naman kaagad ang dalawang bampira ng kanilang bahay. May halong kaba at pangamba si Barbara sa mga oras na iyon dahil baka ano ang kanilang gagawin sa kanyang anak na si Lucien, dahil ngayon lang ito nakakita sa personal ng isang buhay at totoong bampira sa kanyang buhay.

Tuluyan na ngang nawala ang dalawang bampira sa kanilang lugar. At doon napahinga nang malalim si Barbara.

            "I can't believe na totoo pala sila"  sambit ni Lucien sa kanyang ina  na pamamangha ang mata nito  "I thought they were part of our myths and stories. Pero nakita ko sila sa personal. Especially the legendary Sangrino Brothers"

            "Ngayon nasisiyahan ka dahil nakita mo sila sa personal?"  balik ni Barbara  "Pero kanina na kaharap mo sila, napakatapang mo at parang kayang-kaya mo sila"

            "Mom. Sinisindak ko lang sila. Tinitignan ko lang kung saan ang kanilang tapang at kapangyariham"

            "Sinisindak??"  ulit ni Barbara at ngumisi ito dahil sa rason ng anak "..ni wala ka pa sa katiting nila. Maraming dekada na silang nabubuhay dito sa lupa, marami na silang karanasan sa pagsisindak na sinasabi mo. At siyempre, its in their nature na manindak. Mga demonyo sila. Kaya huwag mo silang papakitaan ng yabang mo dahil pagtatawanan ka lang nila dahil sa mga mata nila, isa ka lang bibwit"

            "Sorry Mom"

            "Yes. You should be"  doon tumaas ng tono ng boses ni Barbara  "Narinig mo naman siguro ang sinabi ng isa, papatayin ka nila kapag matapang ka sa kanilang harap. Alam mo naman na wala silang kaluluwa diba?? So next time, huminahon ka"

            "Okay po. Sorry po talaga"

            "Oh sige na. Pumasok ka na sa kwarto mo at magbihis"

---

Dakong alas-otso ng gabi. Sa bahay ng mga Kenneally.

Kasalukuyang nandoon sa loob ng kanyang kwarto si Ash. Nakadapa sa kanyang kama at parang may ka-chat sa kanyang cellphone.

Abot-tenga ang ngiti nito sa kanyang kausap. Tila kinikilig ito dahil kinakakagat niya ang kanyang labi habang nagtatype.

            "Alis na ako"  sambit ng isang lalaki na kakalabas lang sa kanyang banyo  "Nakahubad habang pinupunasan ng tuwalya ang buo niyang katawan .

            "Sige"  tanging sagot ni Ash habang nasa harapan pa rin siya ng kanyang telepono  "Basta mag-iingat ka sa paglabas, baka may makakita sa'yo"

Hindi sumagot ang lalaki at tinabihan nito si Ash sa kama. Tinititigan nang husto ang detalye ng mukha ni Ash “Grabe. You’re so good and hot in bed. Sana maulit ito” ngiti niya “Hindi ko inaakala na masarap ka pala Ash”

            "Thanks"  tipid na sagot niya

            "So... what's next?"

            "Ano'ng what's next?"  kunot ng noo niya

            "Tayo. Ano na ba tayo?"

            "Wala"

            "Wala..?"  ulit ng lalaki ng sagot niya  "Wala lang 'to?"

            "Yes. Wala lang 'to"

            "After that wild, steamy and hot sex?? Wala lang?"

            "Yup"

            "Wow. I can't believe it"  kita sa lalaki ang pagkadismaya  "Akala ko na may feelings ka sa akin? Sinabi mo yan kanina sa school diba?"

            "Yes. At sinabi ko lang yon para makuha kita. Para matikman lang kita"  sambit niya sa lalaki  "Sorry. No hard feelings"

            "Ang sakit naman nun. Matapos kong sinabi sa'yo na may crush ako sa'yo?? Sinabi mo lang yan sa akin para lang matikman ako sa kama?"              

            "Yes. And in fairness. You're good too"

            "I can't believe this. Niloko mo lang ako. Ginamit mo lang ako"

            "Bakit?? Kasalanan ko ba kung naniwala ka agad sa sinabi ko??"  balik ni Ash sa lalaki at doon na siya nag-umpisang magalit  "Sa susunod, huwag kang agad-agad maniniwala sa mga sinasabi ng mga tao, lalung-lalo na sa mga ngayon mo lang nakikilala. You will never know kung ano ang balak nila, masama o mabuti. Kaya mag-iingat ka. Huwag kang magtitiwala agad"

            "Napakasama mo.."  

            "Yeah. I know"  sagot niya  "Sige na, magbihis ka na at umalis. And please, lock the door when you leave"

Tumayo na lang ang lalaki na nasasaktan sa mga oras na iyon. Hindi siya makapaniwala na ginamit lang siya ni Ash, si Ash na matagal niya nang gusto.

Nang pagkatapos niyang magbihis, wala siyang sinayang na oras at agad na lumabas ng bahay. Hindi iyon napansin ni Ash dahil busy naman ito sa kakachat sa isang gay dating site sa kanyang telepono.

Hindi niya naman napansin nang pumasok ang kanyang Kuya Scar sa kanyang silid magkalipas ang ilang minuto. Nakatayo malapit sa kama habang tinititigan ang bunsong kapatid.

            "Ash. Pwede ba tayong mag-usap?"

Bahagyang nagulat si Ash dahil may biglang nagsalita sa kanyang silid. Agad niya naman itong tinignan kung sino iyon. “Mamaya na. Busy pa ako” sagot niya at balik

            "Busy?? Nagse-cellphone ka lang naman diyan. Sige na. Mag-usap na tayo. Mamaya na yan"

Umirap ang mga mata ni Ash at suminghap ito. Wala naman siyang magagawa kundi sundin ang kapatid. Inilapag niya naman agad ang kanyang telepono sa malambot na kama niya at tumingin sa kapatid.

            "Bakit ba?"

Bago sumagot si Scar ay dahan-dahan itong umupo sa kama, sa tabi ng kapatid. Tinignan niya ito nang mabuti at ngumiti “Kamusta ka na? Sobrang namiss na kita Ash”

            "Oh come on. Nangangamusta ka?? Parang first time natin magkita ah"

            "Yes. Parang ganon na nga. Parang magkalayo lang din tayo kahit iisa tayo ng bahay dahil hindi mo ako pinapansin o kinakausap man lang"

            "Busy nga ako diba?"

            "I know. Pero gusto lang kita makausap ngayon"  sagot niya kay Ash  "Meron akong nakita na may lumabas dito sa kwarto mo na lalaki. Sino ba yun? Siya ba yung bago mo?"

Nagulat at napalaki ang mga mata ni Ash dahil nakita niya ang bisita niya kanina na pilit niyang tinatago. “Bobo talaga. Sabi ko sa kanya na mag-ingat eh” sambit niya sa kanyang sarili

            "Ano yon?"

            "Wala"

            "He looks familiar ha. Taga-Braxton din ba siya?"

            "Pabayaan mo na nga! Bakit parang napaka-pakialamero mo?!"

Tila alam na ni Scar na hindi iyon ang bagong ka-relasyon ng kanyang bunso, kundi pampalipas oras lang iyon. Sobrang naaawa siya sa kalagayan ng kapatid.

            "Nag-aalala lang talaga ako sa'yo, Ash. I heard kasi,na may nanloko daw sa'yo?? May nanakit sa'yo?? Totoo ba yan?"  pero hindi sumagot si Ash at tumitingin lang ito sa bandang ibaba  "Ash. Nire-remind lang kita ha. Kapag gusto mo ng kausap at kakuwentuhan, andito lang ako ha"

            "Kuya. Please. Stop pretending that you cared so much. Dahil umpisa pa lang, hindi ka na boto sa pinili kong sekswalidad. Ayaw ko ng sympathy mo"

            "Sorry Ash. Alam ko na may kasalanan ako. Sana bigyan mo naman ako ng pagkakataon para kilalananin ka. Sorry kung hindi kita napagtanggol nun, kasi nagulat lang din naman ako eh"  at inabot niya ang kamay ng bunsong kapatid at hinawakan ito  "I'm sorry. Please. Give me another chance. Sobrang na-miss ko lang talaga ang baby brother ko"

            "Baka baby sister"

Tumawa si Scar nang bahagya “Yeah. Pwede din. Pero kahit ano ka pa Ash. Mahal kita dahil ikaw lang naman ang nag-iisa kong kapatid”

Doon din lumambot ang puso ni Ash sa mga sinabi ni Scar na makakatunaw sa puso. Bumangon ito at agad nagtungo sa kapatid at niyakap ito nang sobrang higpit.

            "Thanks kuya. Sa pagtanggap mo sa akin. At kung iniisip mo na hindi kita namimiss, nagkakamali ka, dahil sobra kitang na-miss"  panlulumo ng mga mata ni Ash  "Nagtampo lang ako sa'yo kuya. Pero mahal na mahal din kita"

            "Sorry Ash sa lahat. Don't worry, ipagtatanggol kita sa  lahat ng mga tao na sumakit sa'yo"

Doon pa mas lalo diniin ni Scar ang pagkayakap niya sa bunsong kapatid. Pero habang dinadama ng magkapatid ang muling pagbabati nila, biglang tumunog ang telepono ni Ash.

Agad naman kumawala ito sa pagkayakap ng kanyang kuya, kinuha ang telepono at sinagot ang tumatawag sa kabilang linya.

            "Bakit sis?" si Micah ang nasa kabilang linya at parang sumisigaw ito na parang may nangyayari na hindi maganda. Doon din lumaki ang mga mata ni Ash  "Sige-sige sis. Papunta na ako diyan"  sinara niya agad ang telepono at tumingin siya kay Scar  "Kuya. Alis muna ako"

            "Bakit? Ano'ng nangyari sa bestfriend mo?"

            "May emergency daw. Ang kuya niya, naaksidente"

            "What?? Si coach??" panlalaki din ng mga mata ni Scar  "Bakit? Ano ang nangyari sa kanya?"

            "Hindi ko alam. Sige kuya. Alis na ako"

            "Teka. Sama na ako"

            "Sige. Ikaw ang bahala"

            "Tatawagin ko lang si Manong. Magpapahatid tayo sa ospital"

---

Nakarating silang dalawa ng ospital dakong alas-diyes ng gabi. Kaagad silang bumaba ng kanilang sasakyan at dumiretso sa Emergency Room, doon daw kasi ngayon sina Micah at Kuya Dante sa puntong iyon.

            "Sis..."  sigaw ni Micah habang lumalakad ang magkapatid papunta sa kanya. Niyakap niya naman ito kaagad nang mahigpit habang umiiyak  "Sis.. mahal ko si Kuya Dante. Ayaw kong mawala siya. Hindi pa ako handa"

            "Ano ba ang nangyari sis?"

            "Hindi ko rin alam. Nakita ko lang siya nakabulagta sa labas ng apartment namin. Duguan. Maraming saksak"

            "Sino ba ang may gawa sa kanya nito?"  dugtong naman sa usapan ni Scar

            "Hindi ko rin alam. Baka pinagtripan lang siya ng mga adik sa labas"  at doon na siya humagolhol sa kakaiyak  "May nakita kasi akong patak ng mga dugo, mula sa kanya hanggang sa ibaba at labas ng gate. Sis. Pinilit niya pang umakyat sa amin. Sa tingin ko, humihingi siya ng tulong sa akin pero hindi ko namalayan. Sobra akong nagi-guilty"

            "Ano ka ba sis. Huwag mong sisihin ang sarili mo. Wala ka namang alam eh"

            "Pero kas―"

Sasagot pa sana si Micah nang biglang tumunog ang makina na kumukunekta sa kanyang kuya. Narinig din nila ang isang doctor na sumisigaw na “Code Blue. Code Blue!!”

Maraming doktor at nurse ang pumunta sa kama ng kanyang Kuya Dante, pilit nire-revive. Nakatulala lamang si Micah sa nakaratay na katawan ng kanyang kapatid na pinapalibutan ng mga doktor.

Parang hinihiwa ang kanyang puso dahil sobra itong naaawa na kay Dante. Hindi pa talaga siya handa na mawala ang kapatid dahil sobra pang bata ito at kakakamit niya lang ng kanyang pinapangarap.

Samantala, si Ash naman ay nakatingin rin kay Dante. Nakatingin sa taong sinaktan at niloko siya nang husto. Pinipilit niyang maawa kay Dante dahil kapatid siya ng matalik na kaibigan pero iba ang kanyang dinadama sa mga oras na iyon. Tila masaya pa ito dahil nakaratay na ito sa kama at nag-aagaw-buhay.

Hindi niya alam kung tama ba ang nararamdaman niya sa mga oras na iyon.

            "Time of death. 10:06 pm"  sabi ng isang doktor.

Doon din sumigaw nang husto si Micah. Isang sigaw na naririnig ng buong Emergency Room. Wala na. Ito na ang oras na nawala na nang tuluyan ang pinakamamahal na kapatid. Ang kapatid na sumagip sa kanya sa mapang-abuso na ina at bagong asawa nito.

Paano na siya?

Itutuloy…

Chapter 29

Parang tinakpan ng langit ang nararamdaman ni Micah sa mga oras na iyon. Hindi siya makapaniwala na namatay na ang nag-iisa niyang kapatid. Ang tanging tao na minahal siya at hindi tinuring na iba.

Kasalukuyang nakaupo ang magkaibigan sa sementadong bench sa labas ng ospital. Nakatulala si Micah at hindi pa rin natatanggap ang biglaang pagkamatay ng kapatid.

            "Sorry sis. Sorry for you loss"  pagsira ni Ash ng katahimikan  

            "Salamat sis. Salamat dahil andito ka sa tabi ko"  sabay hingang-malalim nito at tumingala sa mga bituin sa langit.  "I can't believe na nawala si kuya nang ganon lang kadali. Parang panaginip ang lahat"  at tumingin siya sa matalik na kaibigan  "And I know, hindi mo alam kung paano magre-react sa mga pangyayari nagaganap ngayon, dahil naging masama siya sa'yo, sinaktan at niloko ka niya dahil naghiganti siya. At naiinintindihan kita dun"  pero hindi sumagot si Ash  "Pero salamat, salamat dahil andito ka pa rin sa tabi ko"

Gustong-gusto ni Ash na sabihin kay Micah ang nilalaman ng kanyang puso. Ang galit at hinanakit niya sa kapatid nito, pero mas pinili niya lang na manahimik.

            "Huwag na natin pag-usapan ngayon yan"  sagot niya  "You're in the middle of grieving. Hindi ako dapat ang pagtuunan mo ng pansin, kundi ang nararamdaman mo ngayon"

            "You're right sis. Pero pasensiya at salamat talaga sa lahat ha"

            "Of course. Bestfriend mo ako. Andito ako sa tabi mo, hindi kita iiwanan"

Lumambot at parang natutunaw ang puso ni Micah sa mga sinabi ng kaibigan. Doon niya talaga napatunayan na totoong kaibigan talaga siya dahi nandoon si Ash habang may nangyayaring hindi maganda sa kanyang buhay.

            "Parang iiyak naman ako sa mga sinasabi mo. Ano ba yan"  panlulumo ng mga mata niyan at pinunasan ang kanyang mata

            "Umiiyak ka na nga eh"  ngiti ni Ash sa kanya

            "Wait. Huwag muna natin isipin ang mapait na nangyari sa akin" habang pinupunasan nito ng kanyang kamay ang luha sa mga mata  "Ikaw muna"

            "Ano'ng ako?"

            "Magkasama kayo kanina ng kuya mo. Okay na ba kayo?"

            "Oo sis. Okay na kami"  buntong-hininga niya din  "Sa wakas. Tahimik na ang buhay ko. Parang nabunutan ako ng tinik sa dibdib ko. Ngayon, alam na nila kung ano talaga ako"

            "I'm happy for you sis. Sana tuloy-tuloy na yan. Deserve mo maging happy"

            "Salamat sis"  ngiti ni Ash

            "Speaking of your kuya. Saan na siya?"

            "Umalis na siya. Inaantok na kasi"

            "Kaya pala. Eh paano ka?"

            "Syempre, sasamahan lang kita dito hanggang sa makauwi ka"

            "Salamat talaga sis ha. Hindi ko alam ang mangyayari sa akin kung wala ka"

Ngumiti na lang si Ash bilang sagot at inakbayan ang kaibigan at pinasandal ito sa kanyang balikat. Lumipas ang ilang sandal, nagdesisyon ang kaibigan na umuwi sa kanyang apartment.

Sinamahan niya ito sa pag-uwi dahil baka ano ang mangyayari sa kanya dahil mag-isa lang ito sa dating apartment ng kuya na punong-puno ng mga alaala nilang dalawa.

---

Kinabukasan. Sa campus ng Braxton.

Nagkahelerang naglalakad ang magkakaibigan at heartthrob ng Braxton sa gitna ng hallway; sina Vladymyr ‘Vlad’ Santos, Scardino ‘Scar’ Kenneally V at ang nasa gitna at ang pinapantasya ng lahat, si Marcus de Lapaz.

Lahat ay nakatingin at nahuhumaling sa kanilang kaguwapohan habang sila ay naglalakad at papasok sa kanilang klase.

            "Oh my god!! Si Scar.."  sambit ng isang kinikilig na babae  "Super cute niya talaga at napaka-yummy"

            "Uyyy. Ang ingay mo, baka marinig ka nila"

            "Ano naman ngayon? Mabuti nga yan dahil baka mapansin niya ako at puntahan dito... and he will ask me on a date.... iiihhhhh. Kinikilig ako sobra"

            "Ambisyosa mo talaga..."  sambit ng beki niyang kasama

            "I don't care..."  pagtataray niya at bigla na lang itong sumigaw  "I love you, Scar!! Akin ka na lang please!!"

Nagtinginan ang tatlong heartthrob at napangiti na lang sila sa kanilang narinig. Kaagad silang pumasok sa kanilang unang period ng kanilang klase.

Tamang-tama sa kanilang pag-upo ay pumasok na din ang kanilang guro.

            "Good morning, class"  sabay pasok ng isang maganda at batang guro. Nasa 30plus na ang kanyang edad. Si Miss April Alvarez. Isang Chemistry Teacher.

            "Good morning, Miss Alvarez!!"  bati din ng buong klase

            "Before we start sa ating lesson ngayong umaga. We will welcome first your new classmate"  panimula niya  "I know na magtatapos na ang school year pero meron pa kayong bagong makakasama sa section ninyo"  at sumulyap siya sa labas at ngumingiti  "Mister Sangrino. You may come in"  at doon pumasok ang isang matipuno at gwapong lalaki  "Come here dito sa front. Can you introduce yourself to the whole class?"

            "Sige po..."  sambit niya at tumingin sa buong klase  "Ahmm. Good morning. Ako si Miguel Sangrino. Your new classmate"  tanging pagkakilala niya. 

Tahimik ang buong klase at nakatingin sa kanyang kagwapuhan, maliban kay Marcus, na masama ang kanyang tingin sa bagong estudyante. “Is that all? Anything interesting facts about you?”

            'Interesting facts?'  sambit niya sa kanyang isipan  'Baka magulat kayo kung ano talaga ako kapag sinabi ko sa inyo'

            "Mister Sangrino?? Are you still there?"

            "Yes po, Miss. Andito pa ako"

            "So wala ka na bang sasabihin?"

            "Wala na po, Miss"

            "Well. Okay, by all means. You may take your seat. And welcome to Braxton"

            "Welcome to Braxton"  sabayang bigkas ng buong klase.

Kaagad lumakad si Miguel patungo sa bakanteng upuan na nasa likuran ni Marcus. Sa oras na iyon ay hindi na maganda ang timpla ni Marcus kay Miguel. Dahil sa oras na iyon ay may ibang nararamdaman ito sa bagong lipat na binata.

Lumapit si Marcus sa kanyang katabi na kaibigan na si Vlad. “Dude, diba next week pa siya papasok? Bakit napaaga?” tanong niya habang kumukunot ang noo

            "Ewan ko dude. Siguro he decided na lang na pumasok na"

            "Labo mo kausap"

            "Eh hindi ko nga alam. Hayaan mo na siya, mukhang okay naman siya"

Hindi alam ni Marcus na naririnig lahat ni Miguel ang kanilang kwentuhan kahit nagbubulungan silang dalawa. Yan ang isa sa mga kapangyarihan nito. Ang matalas na pandinig.

---

Oras ng recess. Sa cafeteria.

Nakaupo ang tatlong magkakaibigan sa kanilang upuan at tahimik na kumakain nang may marinig si Marcus mula sa isang babae na dumaan sa kanila.

            "Shit. Ang gwapo at ang cute  niya. Shocks. Nasaan ba galing ang Miguel na yon?"

            "Ewan ko sis"  sagot ng isa  "Pero don't worry, hahanap tayo ng way para mai-stalk natin ang hottie na yan"

            "Pushh!!"

Klaro pa sa sikat ng araw ang mga salita na narinig ni Marcus mula sa dalawang babae na dumaan sa kanila.

            "Maraming mga babae at binabae ang nagkagusto sa bagong lipat ah"  sambit ni Vlad na tlla narinig niya rin ang sinabi ng dalawa  "Mukhang may kakompitensya na tayo, dude"  at nakita niya na seryoso ang mukha ni Marcus  "Oh. Why the serious face? Nagbibiro lang ako, dude. Huwag mo naman seseryosohin"

            "No. Sorry. Hindi ako galit"

            "Eh ano naman ang dahilan na nakasimangot ka?"  dugtong naman ni Scar

            "Hindi niyo ba napapansin..?"  lapit ng kanyang ulo sa kanilang dalawa 

            "Ang alin?"  sabay nilang dalawa

            "Transferee sya diba?"  ulit ni Marcus sa kanila  "Pero bakit sa dinarami-rami ng pagkakataon na lumipat, ngayon pa? Magtatapos na kaya ang school year. Hindi ba siya makapaghintay na next year na lang lumipat?"

            "Baka naman may valid reason siyang lumipat"  dugtong ni Scar  "At hindi naman basta-basta tatanggapin ng Principal kung hindi valid eh"

            "Exactly. May reason siya... at nagdududa ako dun"

            "Dude... hinay-hinay lang sa paratang. Baka may unforeseen circumstances lang na nangyari sa kanyang buhay"

            "Pero basta... nasusupetsa talaga ako sa taong yon"  sambit ni Marcus  "Parang may tinatago eh"

            "Ano naman?"

            "Hindi ko nga rin alam. Tinatago nga diba?"  pamimilosopong sagot ni Marcus  "Pero aalamin natin ang tinatago niya"

            "Naku dude... huwag mo na siyang pag-aksayahin ng oras mo"  dugtong naman ni Vlad  "Siguro..."

            "Siguro ano, Vlad?"

            "Siguro sinasabi mo lang yan dahil you feel threatened noh? Dahil maraming babae ang nagkagusto na sa kanya kahit bago pa lang dito. Insecure ka lang, dude"

            "No. Hindi ako insecure. Nagdududa lang ako"

            "Then why are you so defensive?? Tama na yan. Nakakamatay ang pagiging insecure"

            "Hindi nga, okay?"  paglaki ng mga mata niya

            "Fine. Fine. Okay. Sabi mo eh"  sagot na lang ni Vlad na nakangiti sa kanya at bumaling ang tingin niya kay Scar  "Oo nga pala dude, let's congratulate Scar here, dahil okay na sila ni Ash"

            "Talaga?? Wow. Mabuti naman kung ganon. Magiging masaya na ang loob ng bahay ninyo"  sagot naman ni Marcus

            "Oo nga eh. Sobrang saya talaga ako ngayon dude. Sobrang na-miss ko talaga si Ash"

            "Nice. Happy kami sa'yo dude"

            "Thanks"  pait na ngiti ni Scar  "But unfortunately, wala siya dito. Absent sila ni Micah"

            "Tungkol ba 'to sa pagkamatay ni coach?"  pagkukumpirma naman ni Vlad at tumango naman si Scar bilang sagot  "How tragic. Kahapon lang, nasa practice pa siya, ngayon, wala na"

            "Yeah. That's life. Hindi talaga natin alam kung hanggang kelan tayo"

---

Samantala. Sa apartment ni Micah.

Nakaupo si Micah sa kanilang maliit na sofa, nakatingin sa sahig at parang nakatulala. Namamaga pa din ang kanyang mga mata dahil umiiyak pa ito sa kakamamatay lang na kapatid.

            "Sis. Tumatawag ang punerarya, nagtatanong daw kung kelan ang mag-uumpisa ang lamay?"

            "Hindi ko alam. Baka bukas"  sagot ni Micah na nanghihina ang tono ng boses

            "Umm. Hello sir? Bukas po"  balik niya sa kanyang kausap sa telepono  "Sa chapel lang ninyo ang lamay. Sige po. Ako na lang ang magbabayad ng lahat, pupunta ako diyan later. Okay sir. Salamat. Bye"  agad niyang namang binaba at pinatay, pinatong sa maliit na mesa at umupo siya sa tabi ng kaibigan  "Sis, kumain ka na ba?"

            "Tapos na"  tipid na sagot niya

            "Mabuti naman. Um sis. Aalis muna ako mamaya, pupunta ako sa punerarya, babayaran ko ang kabaong at renta sa kanilang chapel"  paalam ni Ash  "Okay ka lang ba dito?"

            "Okay lang ako dito sis. Don't worry"

            "Sige"

            "Sis. Okay lang ba talaga na ikaw lang ang magbabayad?"

            "Of course. Okay na okay sa akin. Ito lang kasi ang alam ko para makatulong sa'yo. And besides, hindi mo naman gagamitin ang pera ng kuya mo dahil para yan sa future mo"

            "Salamat ulit sis. Sobra"

            "Naku naman. Tama na nga yang pasasalamat mo. Naiinis na akong marinig yan"

            "Okay na. Edi wag"  pahapyaw na ngiti ni Micah  "Ang arte naman"

            "Yan. Nakatawa ka na sa wakas. Mabuti yan"

---

Kinahapunan. Sa practice ng varsity team ng basketball sa covered gym.

Puro hiyawan ng mga babae at mga beki ang tanging naririnig sa loob habang naglalaro at nag-eensayo ang Basketball Varsity Team ng Braxton. At nandoon din ang tatlong magkakaibigan na naglalaro dahil kasama sila sa team at si Vlad ang Team Captain.

Kahit na nag-eensayo pa lang sila ay matindi na ang kanilang laro at tila hindi magpapatalo ang bawat miyembro sa bawat isa sa kanila.

Habang busy sa pagdedepensa si Marcus ng bola ng kalaban ay nagtaka siya nang biglang tumahimik ang kanina na maingay na mga estudyante..

Doon niya nakita na lumalakad patungo sa isang upuan ang transferee ng kanilang school. Tahimik ang lahat sa kanyang pagpasok katulad din sa reaksyon nung una siyang makita sa classroom. Nakatingin at nakatulala sa kanyang kagwapuhan at kakisigan.

            "Oh Marcus... Saan ka pupunta..?"  tanong ni Vlad sa kanya dahil bigla itong umalis sa gitna ng laro.

            "Pagod na ako. Ayaw ko na..."

            "Anong ayaw mo na? E diba excited ka pa kanina na maglaro tayo..?"

            "Basta. Kayo na lang maglalaro diyan. Magpapahinga na ako"

            "Labo nito..."  buntong-hininga niya  "Sige na guys. Ituloy natin 'to. Leonard!! Depensa mo!!"

Mainit ang ulo na nilakad ni Marcus patungo sa bench at doon umupo. Nawalan na siya talaga ng gana nang makita niya ang mukha ni Miguel at ang reaksyon ng mga tao.

Tinititigan niya ito ng maayos kahit nasa kabilang parte siya ng gym. Nakaupo at nagkukuwentuhan sa mga kinikilig na mga babae.

            "Sino ka ba talaga... kabago-bago mo lang dito, inaagaw mo na sa akin ang tingin ng mga tao... humanda ka Miguel. Hindi ako magpapatalo sa'yo"

Hindi niya alam na kahit marami ang kumakausap kay Miguel at malayo ito sa kanya, rinig na rinig niya ito dahil sa kanyang kapangyarihan.

Ngumiti na lang si Miguel sa kanyang narinig na pagbabanta ni Marcus at gumanti na lang ng tingin sa kanya sa mula malayo.

Nanlaki naman ang mga mata ni Marcus dahil tinititigan siya nito kahit napakalayo niya. “Bakit siya nakatingin at nakangiti sa akin? Naririnig niya ba ako? Imposible naman ata yun”

---

Dakong alas-sais ng gabi.

Kakarating lang ni Ash sa apartment ni Micah na may dala-dalang pagkain na binili niya sa isang fast-food restaurant.

Nang pagpasok niya sa apartment, natigilan siya sa kanyang nakita. Isang tao na hindi niya inaasahan na nandoon at parang hinihintay siya.

            "Ano'ng ginagawa mo dito?"  tanong niya ditto  "At saan si Micah?"

“Nasa kwarto siya. Natutulog” sagot ni Lucien na kakatayo lang sa sofa “Ash. Pwede ba tayong mag-usap? Kahit saglit lang”

“Mag-usap?? Sige. Tungkol sa ano?? Kay Dante ba? Sige. Okay naman” sabay lapag niya ng dalang pagkain sa sofa “Oo nga pala, nabayaran ko na ang kabaong at renta ng chapel na kung saan siya lalamayan. Ano pa?”

“Hindi Ash. Hindi tungkol dun”

“Eh saan??”

“Tungkol sa atin. Dahil mahal pa rin kita. Humihingi ako ng tawad sa’yo ngayon. Sa lahat”

Biglang napatawa si Ash sa sinabi ni Lucien “Nagpapatawa ka ba?? Kakamatay lang ni Dante, na pinakamamahal mo tapos andito ka para makipagbalikan sa akin?? At sa mismong tahanan niya pa?? Oh my god. You’re so selfish”

            "Ash. Let me explain. Hindi ganyan―"

            "―please. Stop"  pagtigil niya sa paliwanag ni Lucien  "Andito ako kay Micah para  tulungan siya dahil sa pinagdadaanan niya ngayon. Responsibilidad ko bilang kaibigan na tulungan at hindi siya iiwanan tuwing kailangan niya ng tulong" doon na bumuhos ang luha ni Ash. Ang luha na punong-puno ng galit at inis sa mapagbiro na tadhana  "Pero alam mo ba kung ano ang masakit, Lucien?? Kapatid siya ng kaaway ko, ang tao na sumakit at lumoko sa akin. Sa totoo lang, gustong-gusto kong pabayaan na mabulok ang bangkay niya at hayaan sa morgue. At eksperimentuhan ng mga estudyante, buksan ang kanyang dibdib at pag-aralan ang marumi niyang kalamnan at pagkatao. Gustong-gusto ko talaga yon, para lang makaganti lang sa lahat ng ginawa niya"  kitang-kita sa mukha ni Ash galit dahil nanginginig na ito  "Pero wala akong magagawa kundi gawin lang ang dapat gawin dahil kapatid siya ng kaibigan ko. Ang kaibigan ko na mahina at kailangan ng tulong. Tapos ikaw, magpapakita ulit sa akin?? Gusto mong pag-usapan ang LAHAT na nangyari sa atin?? No thanks. Dahil tapos na ang lahat sa atin"

Itutuloy…

Chapter 30

“Please Ash. Bigyan mo lang ako ng sapat na panahon para magpaliwanag”

            "Umalis ka na"  utos nito na mahina na ang tono ng boses dahil napagod ito sa kanyang binatawan na mga salita  "Bigyan mo naman ng respeto ang sarili mo. Kahit katiting lang. Kahit hindi lang sa amin dito. Please. Umalis ka na"

            "Sige. Kung iyan ang gusto. Aalis na ako"  panlulumo ng mga mata ni Lucien  "Naiintindihan naman kita. Hindi kita masisisi kung ganyan lang ang galit mo sa akin. Sige Ash. Alis na ako"

Kaagad lumakad si Lucien papunta ng pintuan at lumabas na ng apartment habang mangingiyak-ngiyak na ang mga mata nito.

Samantala si Ash naman ay nakatayo pa rin at nanginginig sa galit. May gana pa kasi siyang magpakita at humingi ng kapatawaran matapos ang masasakit na sinabi niya kay Ash at sa nangyari sa kanila.

            "Sis. Andiyan ka na ba?"  tawag ni Micah na kakabukas lang ng kanyang silid. Lumabas at pinuntahan si Ash sa may sala  "Sis. Nagkausap na ba kayo ni Lucien?? Sorry ha. Nagpupumilit kasi siya sa akin eh"

            "Okay lang. Huwag ka nang humingi ng sorry"  tanging sagot niya at kinuha ang pagkain na dala niya na nakalapag sa sofa  at ibinigay kay Micah  "Hali ka na. Kumain ka na"

            "Sige sis. Salamat. Ikaw? Nakakain ka na ba?"

            "Hindi pa. Pero wala akong ganang kumain"

            "Ganon ba?? Don't worry, marami naman ito, titirhan na lang kita ng pagkain. Kakainin mo lang kapag magugutom ka"  sambit niya at tumungo naman siya sa maliit na mesa sa hindi kalayuan at inilagay ang dala ni Ash  "So, kamusta ang usapan ninyo?? Nagkausap ba kayo nang maayos?"

            "Hindi. Actually, I hate him. Nanggigigil ako ngayon dahil sa kanyang sinabi"

            "Bakit? Ano ba ang sinabi niya?"

            "He wants to talk with me. About sa amin. At humihingi siya ng tawad, sa lahat ng mga nagawa niya"  

            "And?? Hindi mo siya pinakinggan?"

            "Hindi. Huwag muna ngayon dahil marami pa akong iniisip. At ayaw ko na talaga makita siya sa buong buhay ko"

            "Sis..."  panimula ni Micah ng masinsinang usapan  "You know I love my brother, right?? And I love you too. Pero ngayon, sa issue na 'to, ikaw ang kinakampihan ko dahil malaki ang kasalanan ni kuya sa'yo"

            "Thanks. Salamat sa pag-intindi mo"

            "And I believe, mapapatawad mo din si Lucien sa mga nagawa niya"

            "What?"  taas ng boses niya  "Parang iba ata ang naririnig ko, ang sabi mo, kinakampihan mo ako, pero sinasabi mo rin na patawarin ko na si Lucien?"

            "Yes. Exactly. Kasi pareho naman kayong dalawa ang biktima dito. Pinaglaruan kayo ni kuya sa kanyang mga palad nang hindi niyo alam. At ngayon, wala na siya, maybe its time to patch things up. Ibalik niyo na ang dati ninyong pag-iibigan"

            "You must joking. Sa lahat na nangyaring masasakit sa amin. Sinasabi mo na pwede pa kaming magkabalikan?? That's impossible"

            "Hindi naman agad-agad. And it's take time to heal. Pero why not. Bigyan niyo ng pagkakataon muli ang isa't-isa"

            "I can't believe this. Hindi pa nga nililibing ang kapatid mo, may nalalaman ka na na ganyan. Kahit ganyan ang kuya mo, nirerespeto ko pa rin siya, lalung-lalo na ang bangkay niya. And please, huwag mo nang ipilit sa akin yan"

            "Fine. Pero, pag-isipan mo"

            "Oo na. Pag-isipan ko"

            "Nice. That's the spirit sis"

            "By the way. About sa lamay bukas. Alam mo naman siguro kung saan yun diba?"

            "Yes. At mag-ga-grab naman ako. Alam naman din nila yan"

            "Sige. Bibigyan na lang kita ng pera para pamasahe"

            "Naku sis. Huwag na. Ako na ang bahala dun"  tanggi ni Micah sa alok ni Ash  "May pera pa naman ako dito"

            "Sige. Ikaw ang bahala"  sagot naman niya na hindi na lang kumuntra sa sinabi ng isa  "Papasok muna ako bukas, pagkatapos ng klase, pupunta naman ako kaagad"

            "Sige sis. Mabuti yan. Kaya ko naman siguro ito"

---

Araw ng Miyerkules. Alas-sais y medya ng umaga sa Braxton.

Maagang pumunta si Miguel ng Braxton dahil wala naman siyang ginagawa sa kanyang bahay.

Tila wala pang estudyante ang dumadating dahil kakasikat pa lang ng araw. Nagdesisyon siyang pumunta muna ng banyo para magtago dahil nauuhaw at iinom na naman siya ng dugo mula sa maliit na bag na dala-dala niya.

            "Nauuhaw pa rin ako ah... pang-limang bag ko na 'to ngayong umaga"  sambit ni Miguel sa kanyang sarili.  "Ano ba ang nangyayari sa akin?"

Kukunin niya na sana ito sa kanyang knapsack nang may biglang pumasok sa CR. Kaagad niyang binalik at pinasok sa loob ng kanyang bag at umarte na parang normal lang at umiihi na lang ito sa urinal.

Nakatingin sa kanya ang tisoy na estudyante habang marahan na lumalapit patungo sa kanya. Walang iba, kundi si Ash

            "Hi..."  bati ni Ash kay Miguel habang nakatayo na ito sa gilid   "So ikaw pala ang bagong transfer"

            "Yes ako nga"  sagot niya habang umiihi siya  "Do you mind?? Umiihi kasi ako"

            "Sure.."  at lumapit pa lalo ito kay Miguel at sinilip ang hawak-hawak ni Miguel sa ibaba  "Wow Miguel.. ang laki pala niyan"

            "Hindi naman..."  ngiti niya  "Sapat lang"

            "Pwede pahawak..?"

            "Hmmm. S-sige. Ikaw ang bahala. Hawak lang naman eh"

Ipinatong ng ni Ash ang kanyang bag sa lababo para walang sumagabal sa kanyang gagawin. Pagkatapos ay hinawakan niya ang medyong naninigas na burat at dinilaan ang kanyang kaliwang palad ng paulit-ulit para mabasa.

Nang makita niya na basang-basa na ang kamay, muli niyang hinawakan ang naninigas na ari ni Miguel. Napakagat ng labi ang lalaki dahil nanggigigil ito sa sobrang laki. At sa sobrang laki ay hindi pa nagtagpo ang hintuturo at ang hinlalaki niya.

Napakagat-labi din si Miguel sa swabeng paghimas at napasandal na lang ito sa kabilang dingding at hinayaan ang estranghero na salsalin siya.

            "Uggghhhh.. Shit. Sarap ah"  ungol ni Miguel  "Galing mo humimas. Halatang sanay na sanay ka na sa mga ganito"

            "Sarap ba..? hindi pa ito ang kaya kong gawin"  doon siya lumuhod sa makintab at malinis na tiles ng banyo. Pumwesto siya ng maayos hanggang nakatapat na sa kanyang mukha ang kanyang kakainin

Dinilian niya muna ang naglalawang ulo nito at tinikman “Sarap ba..?” ungol ni Miguel. Hindi siya sumagot at dinilaan niya pa ito ng paulit-ulit hanggang sa mabaliw na si Miguel sa sarap “Shit.. Putangina… subo mo na…”

            "Relax... pinapa-excite pa kita..."

Inulit niya ang kanyang ginawa. Inulit nang inulit hanggang marami pang lumabas at naglalawang precum. “Subo mo na, please… hindi ko na kaya”

            "By all means..."

Binuka niya ng sobrang laki ang bibig para magkasya ang malaking etits. Marahan niyang isinubo ang ulo, hanggang sa mataba at matigas na katawan. “Deepthroat mo….”

Marahang ginalaw ni Miguel ang kanyang beywang para bayuhin ang bunganga ng lalaki na umistorbo sa pag-inom niya ng dugo.

Namumula na ang mukha nito dahil unting-unti na binabaon ni Miguel ang kabuuan ng burat niya sa lalamunan nito Napa-ungol si Miguel dahil sa sarap ng ginagawa at sa itsura ng lalaki na nahihirapan at hindi na makahinga.

            "Sarap ba...?"  bulong ni Miguel sa kanya  "Hmmmm?"

            "Ommpp...hmmp. Slurrp"  tanging sagot niya

            "Sige. Ituloy mo pa ang pagsubo. Magsawa ka"

            "Ohhh"  pagbilog ng bibig ni Miguel  "Saraaappp.."

            "Hmmmm. Slurrrrp. Slrrrpp"

Nakapikit si Miguel habang ginagawa sa kanya iyon. Nakapikit dahil sa sarap na natatamo niya, sa bawat sipsip at labas-pasok ng bibig ng estrangherong lalaki sa kanya “Ahhhh. Tangina. Malapit na ako…”

            "Hmmmm.... Hmmmm"

            "Bilisan mo...!"

            "Ohhm. Ohm! Ohmp! Hmm! Hm"

            "Ohh Shit. Heto na. Hindi na talaga mapipigilan"

Bumulwak ang matamis na katas ni Miguel sa lalamunan ni Ash. Kaagad niya naman ito linunok at sinimot hanggang sa huling patak ang gatas na umaapaw.

Kaagad tumayo si Ash habang inaayos ang kanyang sarili.

            "Nasimot mo ba?"

            "Oo. Sarap eh.."

            "Sarap mo..."  sabay punas gamit ang kanyang hinlalaki sa gilid ng bibig ng lalaki dahil meron pang natira.  "Meron pa oh..."  at kaagad naman sinubo ng lalaki at sinipsip ang natirang katas ni Miguel

Habang mainit pa rin ang kanilang ginagawa ay napatingin si Miguel sa pintuan ng CR. Hindi niya namalayan na may nakapasok na pala na tao, at nakatingin sa kanila.

At ang taong na kasalukuyang naninigas ang paa ay walang iba kundi si Marcus.

            "Sorry..."  balik ng ulirat ni Marcus  "Hindi ko sinasadya" at lumabas na lang siya sa banyo na nahihiya

            "Diba si Marcus yon..?"  tanong ni Miguel sa kanya

            "Oo siya yun"  habang sinisipsip niya pa ang natirang tamod sa hintuturo ng isa

            "Sa tingin mo ba ay nakita niya lahat ang nangyari?"

            "Siguro... pero wala akong pakialam"

            "Bakit naman?"

            "Kasi natikman ko na rin siya..."  proud na pagsagot niya

            "Talaga?? Wow... siguro lahat ng mga lalaki dito sa campus ay natikman mo na.."

            "Not quite..."  sagot niya  "Meron mga estudyante at faculty and staff na 'untouchable'."

            "What do you mean?"

            "Kasi miyembro sila ng  founding families ng Braxton. So parang sign of respect. Hindi ko sila nilalandi and all"  paliwanag niya  habang may mga pumapasok na mga estudyante sa CR  "Pati rin sila mismo, ayaw nilang hinahawakan o kinakausap ang pangkaraniwang tao, maliban kung gusto nila ito o may kailangan"

            "Wow... that's so degrading..."

            "Hmmm. Hindi naman. Sanay naman kami, And don't ask me why, kasi hindi ko din alam bakit ganyan sila"  ngiti niya pabalik kay Miguel  "Well Miguel. It's nice sucking... I mean, meeting you"

            "Wait"  sabay hawak niya sa braso nito  "Marami pa akong gustong itanong sa'yo"

            "Really?? About what?"

            "Tungkol sa sinabi mo na kanina, mga Founding Families ng Braxton. Sinu-sino ba sila?"

            "At bakit? Bakit parang interesado ka, Miguel?"  tanong niya

            "Ahmm. Kasi gusto kong malaman ang nakaraan at ang kasaysayan ng Braxton. Bilang bagong estudyante na hindi pamilyar dito. Kailangan kong malaman ang lahat"  naisip na dahilan niya.

            "Well. Sige. Sasabihin ko sa'yo lahat ng nalalaman ko... pero sa isang kondisyon"  sambit niya habang lumalapit ito kay Miguel at habang may mga nakatingin sa kanila ang ilang estudyante na lalaki  "Uulitin natin mamaya ang ginawa natin dito"

            "Yun lang ba?? Sure. Sige. Kung saan ka Masaya"

            "Really? Good. Pero gusto ko na pasukin mo ako... at iputok mo ang katas mo sa loob ko..."

            "Wow... nakapa-hot mo talaga..."  ganti ni Miguel  "Sige. Wawasakin natin yan mamaya hanggang sa hindi ka na makalakad"

            "Ooohh. Now you're talking"  sagot ni Ash  "Sige. Mamaya. Magkita tayo sa atrium after ng klase"

            "Sige. Andun ako mamaya"

            "See yah!"

            "Teka. Ano nga ba ulit ang pangalan mo..?"

            "Just call me Ash... Short for Sebastian Kenneally"  sagot niya kay Miguel  "And yes. Scar is my older brother"

            "Who's Scar?"

            "Ay oo nga pala. Bagong lipat ka lang pala dito"  ngiti niya  "Kaibigan siya ni Marcus, yung nakahuli sa atin kanina"

            "What?! So okay lang sa'yo na mahuli tayo ng kaibigan ng kuya mo?"

            "Of course. At hindi naman siya magkapagsumbong dahil kahit siya mismo ay natikman ko na din. Wala siyang alas sa akin"

            "Ibang klase ka talaga, Ash"  ngiti na lang ni Miguel dahil sa mga ginagawa niya  "So later?"

            "Later. Magkita tayo"

---

            "Huyyy...!!"  panggugulat ni Vlad kay Marcus habang nakaupo na sila sa classroom ng kanilang first period  "Okay ka lang dude??" Kanina pa kami nagsasalita dito, hindi ka sumasabat"

            "Ayos lang ako.."

            "Sigurado ka?"  dugtong naman ni Scar  "Pansin ko na kahapon ka pa ganyan eh. Sobrang tahimik mo, ano ba talaga ang problema?"

            "Wala nga 'to."

            "Hmmm. Alam ko na yan"  sagot ni Vlad  "Tungkol naman ba yan sa bagong lipat? Si Miguel?"

            "Hindi ah! Bakit naman ako magpapa-apekto sa kanya"

            "Wala naman kaming sinabi na na-aapektuhan ka sa kanya, dude. Ikaw mismo ang may sabi niyan"

Marahil ay tama nga sila. Umiba ang ugali at naging tahimik Marcus nung makita niya si Miguel, pero hindi iyon ang tungkol kahapon, kundi ang nakita niya kanina sa CR ng lalaki.

Kitang-kita ng dalawang mata niya ang pagsubo ni Ash sa kanyang matigas na titi. Hindi niya akalain na iyan ang bumungad sa pagpasok ng CR.

Hindi niya maiintindihan ang nararamdaman sa mga oras na iyon, parang naiilang at hindi makapag-isip ng maayos dahil sa nakita. At hindi niya akalain na ganyan pala kalaki ang ari ni Miiguel. Parang dalawang delata na magkapatong sa laki at haba.

Lumipas ang ilang sandali ay napansin niya na pumasok na ng classroom si Miguel. Sinundan niya ang galaw at direksyon nito gamit ang mga mata niya kung saan pumupunta si Miguel.

At laking-gulat niya na nakatitig din pala ito at lumalakad patungo sa kanya.

Biglang kinabahan si Marcus dahil lumalakad na nga patungo sa kanyang direksyon si Miguel. Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso at kinabahan dahil baka kokomprontahin at awayin siya dahil nakita niya ang isang pribadong pangyayari.

Pabilis nang pabilis ang pagtibok ng kanyang puso. Ito na. Malapit na talaga si Miguel . Sa sobrang kaba ay tumayo na lang ito sa kanyang upuan at mablis na lumakad palabas ng silid.

Nawala lang ang pagka-kaba nito nang pumasok na ang kanilang guro na babae na Miss Alvarez sa silid-aralan at agad-agad nagsimula na sa kanyang klase.

            "Good morning class"  panimula niya  "Before I start the class, I have a very important announcement. Next Friday, we are going to celebrate our 113th Foundation Day. So, I'm expecting each and everyone of you to be present on that day, and support your friends na kabilang sa mga contests sa Friday. Attendance is a must"  doon nag-ingay ang mga estudyante, kabilang na ang magkakaibigan. Ayaw nila kasing pumunta sa selebrasyon at mas gusto pa nila na gumala sa mall   "And yes, I am expecting na walang mag-aabsent at gagala sa mga mall sa araw na iyon, we will celebrate the 113th Anniversary of this school together. NO EXCUSES"

Itutuloy…

Chapter 31

Oras ng dismissal.

Nagmamadaling nagtungo si Miguel sa atrium ng main building ng paaralan para sa usapan nila ni Ash, na magkita doon. Gusto niya kasing malaman kung ano pa ang nililihim ng Braxton at kung sinu-sino sa kanila ang kabilang sa mga pamilya na tumatag at posible na maging kalaban nila.

            "Sorry, I'm late... kanina ka pa?"  sambit ni Ash nang makarating siya

            "No. Kararating ko lang din"

            "Good. So, let's go?"

            "Sure"  sagot agad ni Miguel  "By the way, saan tayo pupunta?"

            "Doon sa bahay"  hila ni Ash sa kanya  "Dali... Bilisan mo"

            "Sa bahay ninyo..?"  hinto ng kanyang paglakad

            "Oo. Bakit?"

            "W-wala. Wala naman. Sige, tayo na" 

Magkalipas ang ilang mga minuto ay nakarating na din sila sa isang malaki at lumang mansyon. Naunang bumaba si Ash ng sasakyan at sumunod naman si Miguel. Aakyat pa sila ng ilang hakbang ng hagdan bago sila ibungad ng malaking pintuan.

            "Parang medyo matagal na ata ang bahay ninyo, Ash"  pansin ni Miguel 

            "Yes. Ancestral house kasi ito namin. Galing pa 'to sa lolo ng lolo namin ni kuya"  paliwanag niya habang binubuksan ang malaking pintuan  "Pasensiya na. Medyo creepy na kasi sa loob"

            "Okay lang yun. Huwag ka nang humingi ng pasensiya"  dugtong ni Miguel  "Sa katunayan, mas gusto ko nga ang mga lumang bagay eh. Kaya pasok sa akin ito"

            "Talaga? Wow... that's sweet"  nang pagbukas ng pintuan ay kaagad pumasok si Ash pero nandoon pa rin si Miguel sa labas. Naghihintay pa  na iimbitahin siya ng may-ari ng bahay na pumasok. "Oh. What are you still doing there...?"

            "Ahmm. W-wala. Tinititigan ko lang ang labas ninyo"  habang tumitingin sa garden ng mansyon  "Napakaganda talaga ng landscape"

            "Yup. Mga hardinero kasi namin ang gumagawa yan kaya maganda"  sagot naman ni Ash  "Tigilan mo na diyan at pumasok na dito"

Lumiwanag ang mukha ni Miguel at sinubukan niyang humakbang papasok ng bahay. Napansin niya na wala nang pumipigil sa kanya at tuluyan nang nakapasok.

            "Wew... salamat naman.."  buntong-hininga niya

            "Ayos ka lang?"  tanong naman ni Ash

            "Oo. Ayos lang ako... so saan tayo?"

            "Well"  ngiti ni Ash  "Wala kasi dito sina Mommy at Daddy, umalis for business trip.... I'm thinking na doon tayo sa room nila. Let's have sex there"

            "Talaga? Gusto mo dun?"

            "Oo naman."

            "Wow"

            "Bakit? May masama ba sa sinabi ko?"

            "Namamangha lang ako sa'yo dahil napaka-hilig mo sa riskfull na sex"  ngisi ni Miguel  "But I like that. Pareho tayo. Ginagawa ko din ang mga yan"

            "Really?? Kaya pala hindi mo ako pinigilan kanina sa CR"

            "Of course. At hindi naman ako nagsisi dahil magaling kang sumubo. At sinimot mo pa ang tamod ko"

            "Sarap kasi eh"  sagot niya  "So lets go? Akyat na tayo?"

            "Sure"

---

Sa Masters Bedroom ng mga Kenneally.

            "Woah...!! Slowdown cowboy..."  sambit ni Miguel habang mabilis niyang tinatanggal ang sinturon at pantaloon ni Miguel  "Masyado kang agresibo"

            "Bakit? Ayaw mo ba 'to...?"  dila niya sa itlog nito habang sinasalsal niya ang malambot pang titi ni Miguel  "Kanina pa ako sa school na nanggigigil dito..."

            "Oooh Shit. Galing mo talaga..."  kagat-labi niya  "Tumitigas na... ipagpatuloy mo lang"

Kaagad niya nang sinubo ang medyo nang matigas na etits ni Miguel at sinipsip ito na parang lollipop.

            "Hmmmm... slurrrpp. Slrrp"

            "Ohhh... Hmmm"  hinawakan ng dalawang kamay ni Miguel ang ulo ni Ash at binayo ang lalamunan nito  "Sige... magsawa ka... isubsub ko pa 'to sa lalamunan mo"

            "Ohmmpp.. hmp. Ohmm.. Slurp"

            "Sarap ba...? Ha?"  habang tumatango ang ulo ni Ash at sinusubo niya ang titi ni Miguel  "Hindi kita marinig... sarap ba..?"  binilisan pa lalo ni Miguel ang pagbayo sa lalamunan hanggang sa mamula ang mukha ni Ash.

Hindi na nakayanan ni Ash at tinanggal ito sa kanyang bibig. “Ang hot mo talaga” sabat niya habang naglalawa ang laway niya sa bibig “Kantutin mo na ako, Miguel”

            "Ano??  Mamaya na. Nag-eenjoy pa ako eh"

            "Sige na, Miguel. Please. Gusto ko na talaga na mapasukan mo"

            "Sige... hindi ka talaga makapag-pigil ha. Humanda ka. Tuwad!"

Tumayo naman si Ash mula sa pagkaluhod at kaagad binaba ang pantalon. Nagtungo siya sa Queen size na kama, doon siya tumuwad sabay hawak sa headboard.

            "Ipasok mo na, Miguel. Please.."  pagmamakaawa ni Ash sa kanya habang nasa ere ang dalawang matambok na pwet nito

            "Hindi ka talaga makapag-antay. Sandali"  dali-dali hinubad ni Miguel ang pantalon at ang brief at sinundan si Ash sa kama.

            "Ooooohhh shit. Huwag mong biglain"  tutok ni Miguel ng ulo sa butas niya

            "Hindi ko pa naman pinapasok eh"  sabay piga ng magkabilang pisngi ng pwet nito  "Ito na... ipasok ko na..."

            "Shit... tangina... ang sakit..."  iyak niya

            "Tiisin mo lang"

            "Ash!!!"  tawag ni Scar sa labas ng pintuan habang malakas ang pagkatok nito  "Andiyan ka ba sa loob?"

            "Oh shit..!!"  nagmamadaling tumayo si Ash at isinuot ang kanyang pantalon  "Magtago ka, Miguel. Please. Andiyan si kuya"

            "Saan?"

            "Diyan sa aparador. Pumasok ka doon"

            "Bakit ang aga niya?? Akala ko may practice pa sila"

            "Asshhh!! Ano ba?! Alam ko na andiyan ka dahil naririnig kitang nagsasalita!"

            "Sandali naman!! May ginagawa ako dito oh!!"  sigaw niya sa kanyang kuya habang nakatingin kay Miguel  "Bilisan mo na..."  bulong niya

Kaagad naman nagtungo doon si Miguel sa malaking aparador upang magtago. Samantala si Ash naman ay inayos muna ang kanyang sarili bago niya buksan ang pintuan.

            "Hi kuya..."  ngiti niya

            "Bakit andiyan ka..?"  kunot ng noo ni Scar sa kapatid  "Diba pinagbabawal sa atin na pumasok sa kwartp nina Mommy at Daddy?"

            "Wala kuya. Ahmm. May hinahanap lang kasi ako dito sa loob"  naisip na dahilan niya  "Hinahanap ko ang nawawala kong damit. Baka nalingat at nakalimutan ni mommy, at dito niya inilagay. Wait bro.. wala ba kayong practice??"

            "Wala eh... kinancel ni Vlad.. pero andito sila ngayon"

            "Andito sila..?"  ulit ni Ash

            "Yup... at baka dito ko na lang sila patutulugin. Magba-bonding lang kaming magkakaibigan"  walang anu-ano ay biglang sinilip niya ang loob ng kwarto na pinagbabawal nilang pasukin.  "Wow... so ganito pala ang laman ng loob ng kwarto nila..."  habang tinititigan ito ng mabuti  "Hmmm. Wala namang kakaiba dito. Bakit ayaw nila tayo papasukin dito?"

            "Ewan ko kuya... sige na. Umalis ka na.. may gagawin pa ako"

            "Papasukin mo din kaya ako. Habang hinahanap mo ang damit mo, ine-explore ko ang kwarto nila"

            "Ha?? Eh huwag na kuya, Wala namang maganda at mysteryoso sa kwartong ito eh, kundi mga lumang gamit lang"  tulak niya sa kapatid  "Sige na. Bumalik ka na sa mga kaibigan mo"

            "Sige naman, Ash. Minsan lang naman ako humihingi ng pabor"

            "Huwag na nga, kuya. Next time na lang. May gagawin pa nga ako"

            "Teka. May kasama ka ba?"

            "Ha?? W-wala kuya..." 

            "Para kasing may ibang tao kang kasama dito..."

            "Ano ba ang pinagsasabi mo?? Wala akong kasama dito.."  sabay tulak niya kay Scar palabas ng kwarto  "Umalis ka na nga. May hinahanap lang nga ako dito. Kulet neto"

            "Hayy. Sige na nga. Hindi mo talaga ang mapabibigyan"   buntong-hininga ni Scar  "Curious lang kasi ako kung ano ang nababalot na mysteryo sa silid nila"

            "Dont worry kuya, ikukuwento ko na lang mamaya kung ano man iyon. For now, umalis ka na lang muna"

            "Fine. Sabi mo eh. Basta don't forget na i-lock ang kwarto nila pagkalabas mo. Baka mahalata nila na pumasok ka, ako na naman ang mapagalitan"

            "Oo kuya. Promise"

Agad naman umalis si Scar labas ng kwarto ng Master’s Bedroom at nagtungo sa ibaba para balikan ang dalawa niyang kaibigan na nagihihintay sa ibaba.

Sa puntong iyon, hindi na niya sinayang ang oras at agad nagtungo sa malaking aparador na kung saan nagtago ang kanyang kasama.

“Miguel. Lumabas ka na diyan at bilisan mo” panghihingal ni Ash at namumutla ang kanyang mukha “At umalis ka na din bago ka pa makita ni kuya. Andito ang mga kaibigan niya”

            "Ano..?? Sige. Alis na ako"  lakad niya palabas ng aparador  "Teka. Kelan ba uli mangyayari ito? Nabitin kasi ako"  

            "Pasensiya ka na ha. Nabitin din naman ako. Kung hindi lang sana kumatok ang pakialamero kong kuya"  paliwanag niya kay Miguel  "Pero baka matatagalan pa. Medyo busy din kasi kami dito sa bahay. May paparating kasi na party eh"

            "Party?"

            "Oo. Party. Para sa 113th Founding Anniversary ng Braxton. Kami kasi ang punong-abala"

            "Bakit kayo pa??"

            "Ay sorry. Hindi ko pala nasabi sa'yo na isa ang pamilya ko sa nagtatag ng Braxton"

            "Ohh. Talaga?"  panlalaki ng mga mata ni Miguel  "Ano nga ba ulit ang family name ninyo?"

            "Kenneally"  sagot niya at bahagyang nanlaki ang mga mata ni Miguel  "Kaya kami ang nakatoka ngayon, medyo busy kami, lalung-lalo na wala pa sina Mommy at Daddy. Kami na lang muna ni kuya ang nagpaplano"

            "Ahh sige. Naiintindihan ko... don't worry"

            "Pasensiya na kung nabitin ka ha. Pangako. Kapag matapos na ang party, magpaplano tayo kung kelan natin itutuloy ito"

            "Sige, asahan ko yan, Ash"  ngiti ni Miguel

            "Sige na. Umalis ka na. Baka mahuli pa nila tayo"  sabay lakad niya papunta sa pintuan para makalabas na si Miguel. Pero nung lumingon siya sa direksyon na kung nasaan si Miguel ay bigla itong nawala na parang bula.  "Saan na yon?? Umalis na hindi ko napapansin? Ang bilis naman.."

---

Maghahatanggabi na pero hindi pa rin makatulog ang tatlong magkakaibigan na sina, Vlad, Scar at Marcus. Sinalaysay na kasi ni Marcus ang kanyang tinatagotago na sikreto, ang mahalay na pangyayari na nakita niya kaninang umaga sa CR ng lalaki.

        "Wow. So iyan pala ang rason kung bakit  tahimik hindi ka kanina pumasok sa pang-umaga nating klase, umiiwas ka pala sa kanya"  pag-intindi ni Vlad sa nangyari sa kanyang kaibigan  "Kung sa bagay, kahit siguro ako ay maiilang kapag iyan ang nakita ko. Huh!! Seryoso...? Sa campus pa talaga sila gumagawa ng milagro..?"

        "Oo nga eh... hindi nila nirerespeto ang school natin"  sang-ayon naman ni Scar  "Baguhan pa lang siya dito, ganyan na ang pinapakita niya"

        "Tama..."  dugtong din ni Vlad

        "E dude... nakilala mo ba ang lalaking nakaluhod at sumusubo sa kanya...?"

        "Ha...?? H-hindi eh. Hindi ko naaninag dahil nataranta na ako nung nakita ko siyang umuungol... at tsaka hindi ko siya namukha-an dahil nakatalikod ito sa akin"

        "Naku. Sayang naman. Siguro kapag nakita mo ang mukha niya, Sigurado ako na mapapahiya siya talaga sa Braxton"  sambit ni Scar.

        "For sure..."  sagot naman ni Vlad  "Sigurado na maki-kick-out agad siya"

        "Huwag niyo namang hilingin na mapaalis ang estudyanteng iyon"  tanggol ni Marcus sa lalaking hindi nila kilala  "Kasalanan lang naman iyon ni Miguel, nadamay lang siya. Baka inakit niya lang at sumunod naman"

        "Kahit na.... hindi nila nirespeto ang Braxton. Ginawa nilang motel ang respetadong paaralan na ito"  sabat ni Scar  "Kung gusto nila na gumawa ng kahalayan at kabastusan, doon sila na private na lugar. Magcheck-in sila sa hotel"

Napatingin sila sa pintuan nang may biglang kumatok.

        "Kuya..."  tawag ni Ash sa labas  "Paki-bukas naman sandali. May itatanong lang ako sa'yo.."

        "Sandali..."  sagot din ni Scar at tumingin siya kay Marcus na malapit sa pintuan  "Dude. Paki-buksan naman"

Walang nagawa si Marcus at sinunod na lang ang utos ni Scar na pagbuksan ang kanyang kapatid.

        "Ohhh. Hi Marcus.."  bati ni Ash nang pagbukas ni Marcus ng pinto  "Kamusta na.?"

        "Okay lang naman..."  sagot naman niya

        "Namiss kita"  bulong niya kay Marcus  "I mean... I miss sucking your cock"  hindi makapagsalita si Marcus sa mga binulong sa kanya ni Ash  "Oh bakit?? Stop pretending na hindi ka nag-enjoy"

        "Stop it, Ash. Baka marinig ka nila"

        "Oh ano na Ash?!"  sigaw muli ng kapatid sa loob ng silid  "Ano ba ang itatanong mo sa akin? Bilisan mo na, dahil marami pa kaming gagawin"

Narinig naman iyon ni Ash at kaagad pumasok sa silid ng kapatid “Kuya… Oh hi Kuya Vlad”

        "Good evening sa'yo Ash"  bati naman ni Vlad sa kanya

Ngumiti na lang ito pabalik sa kanya at pinagpatuloy ay balak niya sa kanyang kuya “Ahmm. Kuya. Tinawagan mo na ba ang mga Blancaflor? Sila na lang kasi ang hindi nag-conflirm sa invitation eh”

        "Oh shit.. nakalimutan ko... sige... tatawagan ko na lang sila mamaya"

        "Tawagan mo na lang kaya ngayon, para ma-forward ko na 'to bukas sa organizer"

        "Haay. Okay. Wait. Message ko na lang sila ngayon..."  kaagad kinuha ni Scar ang kanyang cellphone at nagtype...  "Ay Ash. Hindi mo ba narining ang latest chismis?"

        "Ano'ng chismis kuya?"

        "... na itong si Marcus, nahuli niya kaninang umaga si Miguel at ang isang lalaki na gumagawa ng milagro sa CR ng lalaki"

        "Oh really..??"  sabay sulyap niya kay Marcus  "Hindi ko pala alam na tsismoso pala 'tong si Kuya Marcus..."  pabirong tono ng boses niya  "At sino ba 'tong Miguel na 'to?"

        "Si Miguel... ang bagong-lipat na estudyante sa atin"

        "Ahh. Siya pala...Eh ang kasama niya?? Nakilala niya rin ba?"

        "Hindi daw eh"  sagot ni Scar  "Pero kung sakali na nakilala siya... naku... malaking eskandalo talaga ito sa ating lahat, lalung-lalo na ng Braxton... at may posibilidad na mae-expel sila kapag malaman ito ng school ang ginawa nilang kabastusan"

        "Right. Tama ka, kuya. Hindi lang basta mae-expel.. mapahiya pa siya sa kanyang ginawang eskandalo..."  habang hindi maalis ang tingin niya kay Marcus  "Tama ako diba..?? Kuya Marcus..?"

        "Ha? Oo Ash. Tama ka"  

Patay-malisya si Marcus habang tumitingin sa kanya si Ash. Umaarte ito na kunwari ay naglalaro ito sa kanyang telepono.

        "Oh Ash... nagreply na sila"  tawag ni Scar sa kanya

        "Ano sabi..?"

        "Oo daw. Pupunta sila"

        "Nice. Sige. Tatawagan ko na lang ngayon ang organizer na confirmed na ang lahat"

        "Sige. Teka. Yun lang ba?"

        "Oo. Meron pa sana. Pero bukas na lang"

        "Hindi. Ngayon na lang. Para hindi ka na magbalik-balik pa sa akin"

        "Bukas na. May ipapakita lang akong lay-out sa'yo. And I need your taste and decision bukas. At ayaw ko namang maistorbo ang bonding ninyong tatlo"

        "Okay sige. Kung iyan ang gusto mo"

        "Sige kuya. Labas na ako. Goodnight sa inyo"

        "Goodnight"  

Sinundan ng kanilang mga mata ang paglabas ni Ash sa silid at isinara ang pintuan.

        "So kailan ang party, dude?"  tanong ni Vlad kay Scar

        "Saturday evening, dude"  sagot niya  "That's nine nights from now. After ng main program at mga contests sa Friday, may party dito kinabukasan. So, gusto ko, andito kayo ha. Huwag kayong mawawala"

        "Of course. Hindi kami mawawala. Alam namin na masaya ang party dahil kayo ang punong-abala"

Itutuloy…

Chapter 32

Kina-umagahan. Araw ng Huwebes.

Maagang nagising si Marcus at kakalabas niya lang sa kwarto ni Scar. Hindi siya kasi nakatulog ng maayos sa bahay ng kaibigan dahil matagal na siya hindi nakapunta at nanabaguhan na ito.

Nagdesisyon na lang siya na bumaba at pumunta sa sala para doon hintayin ang mga kaibigan na natutulog pa. Pero lingid sa kanyang alam, andoon na din pala si Ash at may inaasikaso para sa paparating na party sa kanilang bahay sa susunod na Biyernes.

            "Good morning Ash"  bati ni Marcus sa kanya habang lumalakad ito palapit sa kanya  "Ang aga mo ata"  pero hindi sumagot ito at patuloy pa rin sa kanyang ginagawa  "Ano ba ang ginagawa mo?"

            "Naglilista ng mga bilihin para sa party sa Friday"  sagot niya

            "So tuloy na tuloy na pala ito next week"

            "Yup. Tuloy na tuloy"  sagot niya habang nagsusulat pa ito

Hindi narinig ni Marcus ang sinabi ni Ash dahil nawili ito sa kakatingin sa kanya habang sumusulat. Bumalik lang ang kanyang ulirat magkalipas ang ilang saglit.

            "Sige Ash. Baka busy ka diyan. Hindi muna kita iistorbohin. I'll cook breakfast muna para sa atin"

            "No. You don't need to. Ang maid na ang bahala diyan"

            "Sige. Okay lang. Tutulungan ko na lang siya"

Hindi na lang sumagot si Ash sa pag-boluntaryo ni Marcus. Doon naman tumalikod si Marcus at lumakad patungo sa kanilang kusina. Pero habang lumalakad si Marcus palayo sa kanya, may biglang naalala si Ash.

May sasabihin pala siya dito at kagabi niya pa sana ito sasabihin pero nandoon siya sa loob ng kwarto ng kapatid.

            "Bakit mo sinumbong sa kuya ko ang nangyari sa atin?"

            "What?"  lingon din niya kay Ash

            "You heard me"  at tumayo ito sa sofa at lumakad papunta kay Marcus  "Bakit mo sinumbong sa kanya ang nangyari sa atin nung Lunes?"

            "Oo Ash. Inaamin ko na kwinento ko sa kanila na may nangyari sa akin, pero katulad nung narinig mo kagabi, hindi ko naman sinabi sa kanila na ikaw yun"  paliwanag naman niya  "Hindi ko na kasi kaya na may tinatago ako sa kanila. Yung parang sasabog na ang puso ko dahil hindi maipaliwanag sa kanila nang maayos kung bakit iba ang kilos ko. Kaya sinabi ko na lang sa kanila"

            "Sigurado ka na wala kang sinabi na pangalan ko?"

            "Oo Ash. Sigurado ako. Promise"

            "E bakit parang may laman ang bawat salita ng kuya ko?? Bakit parang alam niya..?"

            "Hindi ko alam, Ash. Promise"

            "Sinungaling"

            "Maniwala ka naman. Hinding-hindi ko sasabihin sa kanila na ikaw yun. Sa tingin mo ba, matutuwa ang kuya mo kapag malaman niya na pinagsamantalahan ko ang kapatid niya??"

            "Kung sa bagay. You have a point"  doon gumaan nang kaunti ang puso ni Ash. Marahil nagsasabi nga ng totoo si Marcus  "Sige. Pagkakatiwalaan kita. For now"

            "Thanks Ash. But believe me, hinding-hindi ko sasabihin sa kanya ang tungkol sa atin"

            "Let's see"

Lumipas ang ilang saglit ay nagising na din sina Scar at Vlad. Sinamahan din agad nila ang dalawa sa ibaba para makapag-almusal na, at para bibihis na din para pumasok sa Braxton.

---

Oras ng dismissal.

Nagdesisyon si Ash na magtungo sa chapel na kung saan doon ang lamay para sa kapatid ng kaibigan niya.

Nang pagpasok niya sa chapel, marami nang bisita ang nandoon; may mga estudyante, mga kanyang atleta sa basketball, lalung-lalo na ang tatlong magkakaibigan na sina Scar, Vlad at Marcus, at ilang mga faculty and staff ng Sports Department.

            "Sis. Andito ka na pala"  sambit ni Micah at kakaupo lang ni Ash sa kanyang tabi  "Kakapasok din naman nila. Nagulat nga ako na ganito pala karami ang pumunta sa lamay ng kuya. Akala ko nga kaunti lang"

            "Of course not. Maraming nagmamahal sa kuya mo. Mabait naman siya nung nabubuhay siya"

            "Talaga??"

            "Siyempre, hindi sa akin. Pero sigurado ako na naging mabait siya sa ibang tao"  ngiti niya sa kaibigan

            "It's nice of you na sabihin sa kanya yan, sa kabila ng ginawa niya sa'yo"

            "Kalimutan mo muna natin yan ngayon. Ikaw muna ang intindihin natin ngayon"

Naputol ang kanilang usapan nang may biglang lumapit kay Micah na isang dayuhan na estudyante. Kabilang siya kasi sa mga atleta na tinuturuan ng kanyang kuya.

            "Condolence Micah"  sambit ng lalaki habang inaabot nito ang isang puting sobre na may lamang pera  "Sorry for your loss. I know Coach Dante is a great person and a great coach. It's so sad that he's already gone"  mahinang tono na boses ng lalaki "Please accept this as a little help from his students"

            "Salamat"  tanging sagot ni Micah na nanghihina na ang tono ng boses.

Kaagad niya naman kinuha ang sobre at tumayo sa kanyang inuupuan. Nagulat naman si Ash sa biglang pagtayo nito. “Sis. Saan ka pupunta”

            "Labas muna ako. Hindi ko na kaya"

Nagmamadaling lumakad palabas si Micah ng chapel. Hindi niya na kasi kinakaya ang lungkot at sakit na kanyang dinadama dahil sa biglaang pagkawala ng kanyang pinakamamahal na kapatid.

Walang sinayang na oras si Ash at agad niyang hinabol si Micah sa labas. Nadatnan niya ito na nakaupo sa isang bench. Tulala at nanlulumo ang mga mata.

Nagtungo naman agad si Ash sa kanya at umupo sa kanyang tabi. Tahimik lang silang dalawa habang dinadama ang panghapon na hangin na dumadampi sa kanilang balat.

Inakbayan na lang ni Ash ang kaibigan, pinasandal sa kanyang dibdib at hinalikan ang noo nito. Wala na siyang may masasabi pa dito kundi ipadama na lang sa matalik na kaibigan na hinding-hindi ito nag-iisa.

            "Dumating dito kanina ang mga pulis"  pagsira ni Micah ng katahimikan  "Nakita na daw nila ang sumaksak kay kuya"

            "Talaga?"  tingin naman ni Ash sa kanya  "Sino daw?"

            "Isang hired killer. Nasa kustodiya na siya ng mga pulis ngayon"

            "Hired killer?"  ulit ni Ash  "At sino naman ang napapatay sa kanya?"

            "Ewan ko sis. Hindi pa nagsasalita ang lalaki hanggang ngayon. Talagang pinoprotektahan niya kung sino ang nag-utos"  at doon muli bumuhos ang luha ni Micah  "Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko ngayon. Ano ba ang naging kasalanan ng kuya ko. Bakit siya pinatay nang walang kaawa-awa??" 

            "Kahit ako sis. Hindi ko alam kung ano ang dahilan"  sagot ni Ash na walang ideya sa mga nangyayari  "Oo. Inaamin ko. Meron akong personal na galit sa kanya. Pero hinding-hindi ko siya ipapatay"

            "Hindi nga ba?"

            "What do you mean?"

Doon nawala ang iyak sa kanyang mukha “Tell me, wala ka bang sinabi o pinaalam sa pamilya mo ang tungkol sa nangyari sa’yo?” tanong ni Micah sa kaibigan na may halo nang pandududa “Alam mo naman na lahat gagawin ninyo para lang hindi kayo bababa kung saan kayo ngayon”

            "Pinagduduhan mo ba ako?? Kami? Kami ang nagpapatay sa kuya mo?"

            "Hindi. Hindi naman sa ganon. Pero alam ko na alam mo  what your family are capable for"

            "I can't believe this"  doon na umiba ang mukha ni Ash  "After all this time? Pinagduduhan mo pa ako?? Ang sakit naman nun"

            "Masakit. Dahil totoo"

            "What??"

            "Bakit?? Hindi ba totoo?? May galit ka sa kanya. At wala naman akong ibang alam na may galit kay kuya kundi ikaw lang naman"  doon na nag-umpisa ang pambibintang ni Micah sa kaibigan  "Hindi ako tanga katulad nang iniisip mo. Namatay si Kuya Dante right after sa pagbabalik mo nung Lunes. Coincidence?? I think not!"

            "You're crazy. Hindi ko alam ang pinagsasabi mo. Matapos kitang tulungan?? Ganito pa?? Ako pa ang tinuturo mo sa pagkamatay niya?! How ungrateful"

            "Yan. Diyan ka magaling. Sa pagdidiin mo ng mga tulong sa akin! Well. Siguro ginagawa mo lang naman yan dahil nagi-guilty ka sa mga ginawa mo!!"

Gusto pa sanang sumagot ni Ash sa mga pambibintang ni Micah sa kanya. Pero tumigil na lang ito dahil hindi niya alam ang kanyang sinasabi dahil nasasaktan lang siya sa pagkawala ng kapatid.

Tumayo na lang si Ash sa kanyang tabi, lumakad nang matulin at iniwan ang kaibigan na umiiyak.

---

Umuwi si Ash sa kanilang bahay matapos ang maliit na away nilang magkaibigan sa labas ng chapel kanina.

Sumama ang kanyang loob dahil kahit pinapakitaan pa niya ng mabuti at tinulungan ito, siya pa rin ang sinisisi at pinagbibintangan ng pagkamatay ni Dante.

Pumasok siya sa kanilang bahay at nadatnan niya ang kanyang GrandPa Ken na nakaupo sa sofa. Nagbabasa ng isang libro. Napansin naman agad naman niya si Ash na pumasok ng bahay.

            "Ash. Andito ka na pala"  sambit ni GrandPa Ken habang tinitiklop niya ang kanyang binabasang libro.  "Akala ko nasa chapel pa kayo ng kuya mo"

            "Nauna na po akong umuwi, GrandPa. Sumama kasi ang pakiramdam ko"  dahilan niya kay GrandPa Ken  "Pinabalik ko na ang driver dun para mamaya sa pag-uwi ni kuya"

            "Ganon ba?? Sige Ash. Umakyat ka na lang sa kwarto mo at magpahinga. Naiintindihan naman siguro ng kaibigan mo na sumama ang pakiramdam mo"

            "I guess not"

            "Bakit Ash?? Bakit mo yan nasabi?"

Napahinga nang malalim si Ash para kumuha ng bwelo sa itatanong niya sa kanyang GrandPa. Umupo at tumabi ito sa matanda. Tumingin sa mga mata.

            "GrandPa. I have something to ask. Sana magsabi kayo ng totoo"

            "Sige. Ano yun apo?"

            "May kinalaman ba kayo nina Daddy sa pagkamatay ng kapatid ni Micah?"

            "What?? What kind of question is that?"  pagkunot ng noo ng matanda

            "Please GrandPa. Anwer the question"

            "Of course, wala. Hindi sa ugali ko ang magpapatay ng tao kapag may kasalanan siya sa atin"

            "Yan kasi ang sinabi niya sa akin. "  pagsimula niya ng kwento  "Dumating kanina daw doon sa chapel ang mga pulis. Sinabi na kung sino ang sumaksak sa kanya. Isang hired killer. Tapos tayo ang tinuturo niya. Kasi namatay lang ang kuya niya na walang naging kalaban o naging kaaway. Pero ang tanging tao lang daw na naging kaaway niya ay ako. Kaya tinatanong niya ako kung may kinalaman ba tayo sa pagkawala niya"

            "That's nonsense, hindi ko magagawa yan. And that is a very serious accusation sa atin"

            "Yun nga ang sabi ko sa kanya, pero hindi siya naniniwala sa akin"

            "Yan ba ang rason kung bakit ka umuwi kaagad dito?"  at tumango naman din kaagad si Ash bilang sagot. Naawa ang matanda sa kanyang apo. Niyakap niya ito at hinalikan ang noo nito  "Huwag kang mag-aalala Ash. Baka nadala lang yan sa galit at sa lungkot na dinadama niya ngayon. Mawawala din yan"

            "Wala bang magwe-welcome sa amin??"  sambit ng isang pamilyar na boses na kakapasok lang ng bahay.

            "Dad"  sambit ni Ash at kaagad tumayo sa sofa. Pinuntahan ang ama at niyakap nang mahigpit  "I'm so happy na nandito na kayo. Kamusta ang lakad ninyo?"

            "Ito. Okay lang. Tiring and stressful"  at tumingin siya sa anak. Ngumiti ito  "I am so happy na okay ka na ngayon, Ash"

            "Thanks Dad. Sa wakas, okay na okay ako ngayon"

            "Good to know that"a

At sumulyap naman siya sa kanyang ina at niyakap niya din ito “Mom. Sobrang miss na miss kita”

            "Miss na miss din kita anak. Kamusta ang araw mo?"

            "Okay naman Mom. Nanggaling lang ako sa chapel. Pinuntahan ko kasi ang kaibigan ko. Namatay kasi ang kapatid niya"

            "Si Micah??"  at tumingin siya sa asawa na si Eli  "So sad naman. Diba ang kuya niya na lang ang nag-aaruga sa kanya?"

            "Yes po. Nakakaawa nga eh"

            "Oo nga. Sobra. It's so tragic. Naaawa ako kay Micah"  at niyakap niya pa lalo si Ash  "Ash. Sabihin mo sa kaibigan mo na welcome siya dito kapag kailangan niya ng pamilya ha. Welcome na welcome siya dito. Ituturing natin siyang isa nang pamilya"

            "Opo Mom. Don't worry po. Sasabihin ko yan sa kanya"

Hindi kinaya ni Eli ang mga sinasabi ng kanyang asawa. “Lyka. Umakyat ka na at dalhin mo na sa taas ang mga gamit. May sasabihin lang ako sa anak mo”

            "Pero Eli..."

            "Ang sabi ko, umakyat ka na!"  pagtaas ng kanyang boses sa asawa. Hindi na lang umangal at sumagot si Lyka, kinuha ang dalawang bagahe na nakalatag sa sahig at umakyat ito sa itaas. 

Hinintay nilang tatlo na mawala nang tuluyan si Lyka sa kanilang paningin. Nang maaninag nila na wala na si Lyka, agad tumayo si GrandPa Ken, tumingin sa kanyang apo at tinapik ang balikat nito. Pahiwatig na magiging maayos din ang lahat.

            "Aakyat din ako, apo. Magpapahinga muna ako, tawagin ninyo lang ako kapag kakain na"

            "Sige po GrandPa"

Lumakad din ang matanda palayo sa kanila at umakyat ng hagdan papunta sa kanyang silid. Habang umaakyat ng hagdan si GrandPa Ken ay sinusundan ni Ash ng kanyang tingin ang bawat hakbang ng matanda.

Hindi niya namalayan na kanina pa pala nakatingin ang kanyang ama sa kanya. “It appears na wala na sila. Pwede na tayong mag-usap”

Agad naman sumulyap si Ash sa kanya. “Ano yun Dad?”

            "Ash.."  panimula niya sabay hinga niya nang malalim  "Alam mo naman na tanggap na kita kung ano man sekswalidad mo diba?"  doon biglang kumabog nang husto ang dibdib ni Ash. Alam ba na ng kanyang ama na may dinala siyang lalaki at pinasok ito sa kanilang silid? Kinakabahan na siya sa puntong iyon pero pilit niyang pinapakalma ang sarili. Tumango na lang ito sa sinabi ni Eli  "Kahit ano ka man, mahal na mahal kita, Ash. Kaya gagawin ko ang lahat para hindi ka masaktan. Kahit kamatayan pa nila ang kapalit, gagawin ko para protektahan ka"

Natigilan si Ash sa mga sinabi ng kanyang ama. Hindi ito ang kanyang inaasahan na sasabihin ng ama. “What do you mean Dad?”

            "Alam ko na alam mo ang ibig kong sabihin, Ash. Narinig ko kayong dalawa ni GrandPa mo na nag-uusap dito sa loob"  sagot ni Eli. Doon na napalaki ang mga ni Ash. Parang tinakluban siya ng langit dahil dito. Dahil totoo nga ang bintang ni Micah sa kanila  "Ako ang nagpautos na ipapatay si Dante"

Itutuloy…

Chapter 33

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Ash sa pag-amin sa kanya ng kanyang ama. Totoo nga ang mga sinabi sa kanya ni Micah tungkol sa kanyang pamilya. Lahat ay gagawin para hindi babagsak ang kanilang pangalan kahit ano pa ang kapalit.

Kasalukuyang nakatayo pa rin ito na parang estatwa ang buong katawan; naninigas at hindi makagalaw sa rebelasyon na narinig niya.

            "B-bakit?"  tanging lumabas lang sa kanyang bibig. Wala siyang lakas o may naisip na mga salita sa mga oras na iyon dahil naguguluhan ito.

            "Bakit?"  ulit ni Eli  "Dahil anak kita. Dahil mahal kita. Alam ko na hindi ako pinapakita sa inyo ang pagmamahal ko, sa pamamagitan ng pagyakayap o ano mang klase na pagpapakita ng pagmamahal. Pero ito. This is my gesture of my love sa'yo anak"

            "Gesture of love?? You killed my bestfriend's brother!"

            "I know. Pero siya rin ang taong sumakit sa'yo"

            "I don't care!"  pagtaas ng kanyang boses  "Mali pa rin 'to Dad. Dahil may nawala na buhay. Pinapapatay mo siya. Hindi ba bumabagabag yan sa konsensya mo??"  pero hindi sumagot si Eli  "Well. Perhaps, tama nga ang sinabi ni Micah tungkol sa atin, lahat gagawin ninyo para lang hindi bababa sa pwesto"

            "Excuse me?"

            "Hindi ba totoo?? I know that we have power. Makapangyarihan tayo at mayaman. Lahat magagawa natin, kahit ang ipapatay ang mga kalaban natin"

            "I did that just to protect you. Para gantihan ang tao na sumakit sa'yo! Tapos iinsultihin mo lang ako, ang pamilya natin?! How ungrateful!!"

            "Well. Kung ganyan lang din ang paraan mo para mapabuti ako, I don't want it. I don't need your protection"  doon na nanlumo ang mga mata ni Ash.  "Dahil mas lalo mo pa pinasama ang kalagayan ko ngayon. Dahil nawala na ang tao na tinuring akong tao, at tinanggap na kung ano ako. I lost my bestfriend dahil sa kagagawan mo"

Hindi na nakasagot si Eli sa mga sinabi ni Ash sa kanya dahil iniwan siya nito ng anak sa sala. Nagmamadaling pumunta sa hagdan at umakyat.

Nakatayo pa din doon ang ama ni Ash sa may sala. Nakatulala at napaisip na tama ang sinabi ni Ash. Mas lalo pang lumala ang dinadama ngayon nito.

---

Dakong alas-nwebe ng gabi.

Nakaupo lang si Ash sa kanyang kama. Nakatulala sa hangin at iniisip ang mga nangyari sa kanyang buhay na lumipas na buwan.

Marami talaga ang mga nangyari na hindi maganda nang maging magkarelasyon silang dalawa ni Lucien. Tila nagdala ito ng malas sa kanyang buhay. Mga pangyayari na lubos na sumira sa kanyang puso at emosyon.. at sa kanyang buhay.

Wala na lang nagawa si Ash, pinunasan niya na lang ang mga luha sa kanyang mga mata. Kailangan niya na maging matapang at malakas dahil inaasahan niya na mas marami pang pagsubok ang kanyang haharapin.

Nawala ang kanyang konsetrasyon nang may kumatok sa kanyang pintuan. Isa. Pangalawa. Pangatlong beses na pagkatok. Pero hindi sumagot si Ash sa tao na nasa labas.

            "Ash. Andiyan ka ba sa loob?"  tawag ng kanyang kapatid na si Scar sa labas  "Buksan mo muna. May sasabihin ako sa'yo"

Doon bumalik ang ulirat ni Ash, inayos ang kanyang sarili at agad na tumayo . Nang pagbukas niya ng pintuan, nakita niya ang kanyang kuya na nakatayo sa labas ng kanyang silid. Abot-tenga ang ngiti.

            "What's funny?"  tanong ni Ash sa kanya

            "Wala lang. Happy lang ako na nakita kita"  ngiti ni Scar  "Pwede bang pumasok?"

            "Corny mo kuya"  buntong-hininga ni Ash at binuksan pa lalo ang kanyang pintuan  "Sige. Pumasok ka"

Wala namang sinayang na oras si Scar, pumasok kaagad ito sa kwarto ng kapatid. Umupo sa malambot na upuan niya malapit sa pintuan. “Ash. I have something to ask you. Sana magsabi ka ng totoo”

            "Sure kuya. Ano yan?"

Huminga muna nang malalim si Scar bago niya bitawan ang tanong na bumabagabag sa kanya simula pa kaninang umaga. “May namamagitan ba sa inyo ni Marcus?”

            "What?"  kunot ng noo niya

            "Just answer the question, Ash"

            "Siyempre wala kuya. Ano bang klaseng tanong yan"

            "Kasi narinig ko kayo kaninang umaga na nag-uusap. Tungkol sa inyong dalawa"  doon bahagyang lumaki ang mga mata ni Ash  "Kinompronta mo siya dahil sinabi niya sa akin na may nangyari sa inyong dalawa"

            "What?"  sabay pilit na tawa ni Ash at parang wala na siyang may maisip na dahilan sa kapatid  "Nonesense kuya. Hindi kami nag-uusap tungkol diyan"

            "Ash. Please. Magsabi ka ng totoo. Ikaw ba ang tinutukoy niya na estudyante na lalaki na umakit sa kanya sa banyo??"  tanging dugtong ni Scar. Kita sa mukha niya na seryoso na siya sa pagkakataon na iyon  "Hindi naman ako magagalit. Promise"

Parang nakonsensiya naman si Ash dahil sa mukha ng kanyang kapatid. Huminga na lang ito nang malalim at tumingin kay Ash. “Oo kuya, ako nga” sabay yuko niya na punong-puno ng hiya kay Scar.

Nasaktan si Scar at parang tinutusok ng kutsilyo ang puso niya sa pag-aamin ng kapatid. Gusto niyang magalit at pagsalitaan ng hindi maganda si Ash, pero mas nangingibabaw pa rin ang pagiging magkapatid nila at pinatawad na lang agad ito.

Alam niya sa kanyang sarili na mahal na mahal niya si Marcus, sobra pa sa kanyang sarili. Pero mas mahal niya ang kanyang kapatid at handa niyang kalimutan ang nangyari sa kanilang dalawa.

            "Good to hear that. Naging honest ka sa akin. It's a sign na mapagkakatiwalaan natin ang isa't-isa"

            "Kuya. Galit ka ba? Alam ko na bestfriend mo siya. Sorry kuya. Nawala lang kasi ako sa sarili dahil sobra na akong nasasaktan. Ginamit ko siya, hindi ko talaga sinasadya kuya. Sobrang sorry talaga"

            "No. Hinding-hindi ako magagalit sa pinakakamahal ko na bunso. Alam mo yan"  doon tumayo si Scar sa upuan, at agad niyakap ang kapatid nang mahigpit  "Never apologize dahil nasaktan ka. Yes. Mali ang nagawa mo, pero lahat naman tayo ay may pagkakataon pa para magbago. Mahal na mahal kita bunso. Ngayon ay panatag na ako dahil alam ko na ang lahat"

            "Sure ka kuya?? Hindi ka na galit?"

            "Ang kulet ha. Hindi nga"  sabay ngiti ni Scar at doon din kumawala siya sa pagkayakap kay Ash. Muli siyang umupo sa malambot na upuan at huminga nang malalim na tila napagod sa buong araw na gawain sa Braxton  "Hay. Hindi ko ini-expect na ganon pala karami sa unang araw ng lamay ni Coach. Grabe"

            "Talaga?? Mabuti naman"

            "Hindi mo ba nakita?? Parang nandoon ka naman kanina ah"

            "Nandoon nga ako kanina. Pero agad naman akong umuwi"

            "Bakit naman?"

            "Basta. Something came up"

            "Something-came-up ka pa diyan. Sagutin mo nga ako ng maayos Ash"

            "Ano yun kuya?"

            "Ano ba talaga ang nangyari kanina sa labas?"

            "What do you mean?"

            "Marami kasing nakakita at nakarinig na nag-aaway kayo sa labas ni Micah"

            "Ganon ba??" 

            "Yup"  tugon niya  "Ano ba ang pinag-usapan ninyo kanina?"

            "Well. Sabi niya sa akin na pumunta daw ang mga pulis kanina sa chapel"

            "And..?"

            "Sinabi sa kanya na sumuko na daw ang taong sumaksak sa Coach niyo. At sabi daw ng taong yon, inutusan lang daw siya para saksakin si Dante"

            "Wow. At sino naman ang nag-utos sa kanya? May sinabi ba?"

            "Siyempre, wala. Pero Micah insisted na tayo ang nag-utos"

            "Ano?? Tayo?"  ulit niya at doon tumaas ang boses niya  "At ano naman ang kinalaman natin sa pagkamatay niya?!"

            "Well. Sabi niya, hindi daw siya nagkakamali sa duda niya dahil may ginawang hindi maganda sa akin si Dante. So tayo lang daw ang nakikita niyang salarin sa pagkamatay ng kuya niya"  kuwento ni Ash ng buong detalye sa kapatid  "At sa pagiging makapangyarihan natin, makakaya nating mag-utos na pumatay sa mga kalaban natin"

            "Wow. That's a very serious accusation. May ebidensiya ba siya?"

            "Siyempre. Wala"

            "Then, lets sue her for slander. Hindi na maganda yan. Nananahimik tayo. At bestfriend ka niya, pagbibintangan ka lang niya nang ganyan lang? Grabe naman"

            "Yeah. I thought so too. Akala ko nagkakamali siya, hindi pala"

            "What do you mean?"  pagkukunot ng kanyang noo

            "A while ago, inamin din sa akin ni Dad na siya nga ang sa likod ng pagkamatay ni Dante"  sabay panlalaki ng mga mata ni Scar  "You heard it right kuya. Mamamatay-tao si Dad"

            "Oh. Eh. E bakit ginawa niya yon? Ano ang rason niya?"

            "Katulad din ng sinabi ni Micah. Pinapatay niya ito dahil sinaktan ako ni Dante. At ginawa niya daw iyon para protektahan lang ako"

            "Wow. Just wow. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko. I'm still startled"

            "Tell me about it"

Hindi nila alam na nandoon sa labas ang kanilang ama. Nakikinig sa kanilang usapan na magkapatid.

---

Dumiretso kaagad si Eli sa kanilang silid matapos ng pakikinig niya ng usapan ng kanyang mga anak. Tila nasobrahan nga ito sa pangingialam sa anak. Hindi niya sinasadya na hahantong sa ganito ang kanyang pagpapatay kay Dante.

Nang pagpasok niya ng kanilang silid ng kanyang asawa, nadatnan niya si Lyka doon na parang hindi mapakali at tila may hinahanap sa kanilang kwarto.

Hindi pinansin ni Eli si Lyka at umupo na lang ito sa kama.

            "Hon. Eli. Kinandado mo ba ang pinto natin nung umalis tayo?"  tanong niya dito.

            "Oo naman. Bakit?"

            "Para kasing may pumasok sa kwarto"

            "Sino naman?"

            "Sino pa ba? Edi isa sa mga anak mo. Hindi mo ba naaamoy na nanggaling sila dito?"

            "Naaamoy. Pero bahala sila kung papasok man sila o hindi dito. Mga matatanda na yan"

Tumaas nang bahagya ang kilay ni Lyka sa sinabi ni Eli. “Bakit parang hindi ka nagagalit ngayon sa kanila? Ano’ng bago?”

            "Totoo naman. Mga matatanda na yan. They deserve to know the truth, lalung-lalo na si Ash"  pero hindi sumagot si Lyka at tumingin lang ito sa kanya  "Bakit ganyan ka makatingin sa akin?"

            "Sinabi mo na ba sa kanya ang totoo?"

            "Ang tungkol na lahi tayong lobo?? Hindi pa"

            "Hindi yan. Ang isa"

            "Oh that. Oo. Sinabi ko na sa kanya ang totoo"

            "And?? Ano ang naging reaksyon niya?"

            "Shocked. Startled. Angry. Dahil imbes na gumaan ang nararamdaman niya, mas lalo pa ngang lumaki ang problema"  pero hindi ulit sumagot si Lyka  "And don't tell na 'I told you so', dahil alam ko na mali ako"

            "Wala akong sinabi Eli"

            "Pero kitang-kita ko sa mukha mo na sinisisi mo ako. And I know, guilty ako diyan. Galit na galit ang anak ko sa akin. Dahil nawalan siya ng matalik na kaibigan"

            "So, what's your plan?"

            "Basta. I'll fix it. Ako na ang bahala diyan"

---

Isang linggo ang makalipas. Araw ng Huwebes.

Palapit na palapit na ang ika-113th na anibesaryo ng pagkatatag ng Braxton Integrated School. At lahat-lahat ay hindi na mapakali sa paghahanda at pag-eensayo ng kani-kanilang sasalihin na mga kompetisyon.

Kasalukuyang naglalakad si Ash sa kahabaan ng hallway ng main building ng Braxton. Maingay at magulo ang hallway sa mga oras na iyon dahil naghihintay sila ng unang period ng kanilang klase.

            "Sis"  tawag ni Micah sa kanya habang lumalakad ito nang matulin papunta sa kanya. Agad niya namang hinagkan ang matalik na kaibigan, Isang napakainit na pagyakap ang ibinigay nito kay Ash. Nabigla naman ang isa sa biglang pagyakap ng matagal na kaalitan na kaibigan.  "Sis. I'm sorry. Sorry kung pinagduduhan kita. Sorry kung may naisip ako na hindi maganda sa'yo"

Agad naman kumawala si Ash sa yakap ni Micah. Kita sa mukha nito na naguguluhan ito dahil akala niya na galit ito sa kanya. “Sorry?? Bakit ka nagso-sorry sa akin?”

            "Kasi nagkamali ako sis. Nagkamali ako sa pandududa sa'yo, at sa pamilya mo"  paliwanag niya sa kaibigan  "Umamin na kasi nung isang araw ang mastermind sa pag-utos na ipapatay si kuya"

            "Talaga? Sino?"  kunot ng noo ni Ash

            "Si Coach Lazaro. Ang coach ng swimming team"

            "Si Coach Lazaro..?"  ulit niya na parang naninigurado at andoon pa din ang kaguluhan sa kanyang mukha "E bakit? Ano ang rason niya bakit niya pinapatay ang kuya mo?"

            "Kasi daw, sabi ng mga pulis, may tinatago daw siyang inggit kay kuya. Kasi mabango parati siya sa mga mata ng Principal. Tapos ang sabi pa nila, lumala pa daw iyon nung naging head na siya ng Sports Department"

            "Wow. Dahil lang sa inggit?? Pinapatay niya?"  tanging sambit ni Ash at sumasakay na lang sa daloy ng kuwento ni Micah  "Napakasama naman yun"

            "Oo nga eh. Sobra talaga"  doon muli nanlumo ang mga mata ni Micah

            "So asan na siya ngayon?"

            "Nasa presinto na siya ngayon. Pero kakasuhan ko pa siya. Gagawin ko ang lahat para mabulok sa kulungan ang hayup na yon"  walang nasabi si Ash sa mga galit at iyak ni Micah. Napaisip siya kung paano ang nangyari iyon at tila alam niya na kung sino ang may kagagawan nito.  "Sis?? Galit ka ba?"

            "Galit? Of course not"

            "Kasi pinagbintangan ko kayo ng pamilya mo. Alam ko na masakit ang binatawan ko na mga salita sa'yo nun. Pero andito ako ngayon sa harapan. Humihingi ng tawad dahil hinusgahan kita sis. Patawad talaga"  doon bumuhos ang iyak ni Micah sa kaibigan. Sa sobrang pag-iyak niya ay nanginginig na ang kanyang boses. Doon na din nagsimula nagtinginan ang ilang mga estudyante sa kanilang dalawa.  "Alam ko na mabait kang tao. Pero hinusgahan pa din kita kahit ikaw na lang ang tumutulong sa akin nung wala-wala ako. Pasensiya na talaga"

Hinila na lang ni Ash si Micah sa kanyang mga bisig at niyakap muli ito. Gusto niyang magalit sa kaibigan pero wala naman siyang karapatan dahil totoo nga ang kanyang bintang. “It’s okay. That’s enough. Hindi naman ako galit. Mahal na mahal kita. Andito lang ako para sa’yo. Hinding-hindi magbabago yun”

            "Salamat sis"  sabay pahid niya ng kanyang luha na dumadaloy na sa mukha  "Napakabuti mo talaga. Ang bilis mong magpatawad"

            "Of course. Kaibigan kita"  at pinahid din ni Ash ang natira nitong luha sa may bandang ilong nito  "Hinding-hindi ako magagalit sa'yo"

Itutuloy…

Chapter 34

Oras ng pananghalian. Sa malaking cafeteria ng Braxton.

Bumalik na sa dati ang masaya at kulitan ng dalawang magkaibigan na sina Ash at Micah. Parang walang nangyari na malaking awayan sa dalawa dahil sa sobrang close at ingay nilang dalawa habang kumakain ng pananghalian.

Pero biglang tumahimik si Micah sa kalagitnaan nito. Tumingin siya sa kaibigan na parang may naalala.

            "What? Ano'ng problema sis?"  kunot ng noo ni Ash  "Natahimik ka ata. Okay ka lang?"

            "Wala naman sis. Namiss ko lang yung dati. Katulad nito, yung tawanan at lokohan nating dalawa. Akala ko na hindi na mangyayari 'to sis eh"

            "Ano ka ba. Huwag ka ngang ganyan. Magkaibigan tayo kahit ano pa ang mangyari"

            "Basta sorry talaga ha. Siguro nadala lang ako ng galit ko kaya kita sinisi"  hindi sumagot si Ash dahil sumubo ito ng pagkain sa kanyang bibig  "Sobra ko kasing mahal si kuya. Alam mo naman kung paano niya ako inaruga nung nasa kay Mama pa ako nun"

            "Oo nga eh. Saksi ako sa paghihirap nila sa'yo. Hindi naman kita masisisi kung sobra lang ang pagmamahal mo sa kuya mo"

            "Kaya sis. Ito lang ang magiging payo ko sa'yo, mahalin mo ang kuya mo"  pagbibigay na payo ni Micah sa kanya  "Kahit marami kayong dalawa na hindi pinagkakasunduan, gagawin ninyo ang lahat para maging magkaayos kayo. Bago pa mahuli ang lahat"

            "Don't worry. Ganyan nga ang gagawin ko"

            "Good"  ngiti niya kay Ash at muling tumulo ang luha nito  "Hindi ko lang maiintindihan kung bakit niya pinapatay si kuya ng ganyan-ganyan. Sa isang napaka-simpleng bagay lang"

Gustong-gusto na sabihin ni Ash ang katotohanan sa kanya pero baka bumalik ang galit nito sa kaibigan at hindi na sila magkabati muli. Sasakyan niya na lang ang sitwasyon “Meron talagang tao na kriminal ang isipan. Hindi talaga natin alam kung ano ang tumatakbo sa isip ng tao kapag natamaan na ng inggit”

            "Tama ka sis. Gusto ko siyang saktan. Gusto kong ipakita sa kanya kung ano ang resulta ng ginawa niya, na may kapatid pang naiwan, na kailangan pa ng tulong"  doon pumalit ang luha sa galit sa mukha ni Micah  "Gusto ko siyang itanong kung masaya na siya sa kanyang ginawa"  at tumingin siya sa mga mata ng kaibigan.  "Sis. Samahan mo ako sa presinto. Pupuntahan natin ang coach na mamamatay-tao"

            "Sigurado ka?"

            "Oo. Sigurado ako. Gusto kong makita sa mga mata niya kung paano unting-unti mawawala ng pag-asa na mabuhay. I want to see him suffer"

            "Baka hindi mo kayanin. Baka―"

            "―I don't care. Basta samahan mo lang ako mamaya. Pagkatapos ng klase. Pupunta tayo kulungan ng hayup na yon"

            "Sige. Ikaw ang bahala. Sasamahan kita"  pagsang-ayon na lang ni Ash

---

Katapusan ng huling period ng kanilang klase ay nagdesisyon ang magkaibigan na umalis ng Braxton. Gamit ang sasakyan nina Ash, nagtungo silang dalawa sa presinto upang puntahan ang taong nagpautos diumano na ipapatay ang kapatid ni Micah.

Habang nakaupo silang dalawa sa plastic na upuan at nakatungtong ang mga braso nila sa hindi kahabaan na puting plastic na mesa, biglang kinabahan si Micah. Kinakabahan siya dahil sa ano mang sandali ay makikita niya na ang taong nagpapapatay sa kanyang kapatid. Ang dahilan kung bakit malungkot at nangulila siya kay Dante.

            "Sis. Okay ka lang?? Parang hindi ka mapakali ah"  tanong ni Ash sa kanya.

            "Kinakabahan lang kasi ako ngayon sis. Parang hindi ko pa kasi kaya na makita ang hayup na yon"

            "Gusto mo umuwi na lang tayo?? Sa susunod na lang natin siya puntahan?"

            "Hindi. Ayaw ko. Andito lang naman tayo. Kaya lubos-lubusin na natin ang pagkakataon na to"

Hindi na lang sumagot si Ash at sumang-ayon na lang din sa gusto ng kaibigan. Rinig na rinig niya ang malalim na buntong-hininga ni Micah dahil pilit nitong pinapakalma ang sarili.

Hindi nagtagal ay may lumabas na isang lalaki sa selda, medyo may katandaan na (baka nasa 50 na ang kanyang edad), maputla at maputi ang balat nito at alam mo na gwapo siya nung panahon ng kabataan niya dahil hanggang ngayon ay kitang-kita pa din ang pagiging mestizo niya kahit may katandaan na siya.

Naka t-shirt na puti at ang shorts naman na suot-suot niya ay may burda na ng kanilang logo ng paaralan. Marahil ito ang kanyang sinusuot tuwing tinuturuan o kino-coach ang kanyang mga players.

Lumapit ang lalaki sa kanilang harapan, dahan-dahan itong umupo habang nakatingin kay Micah.

            "Bilisan niyo lang dahil malapit nang matapos ang visiting hours"  sambit ng pulis na kasama ng lalaki.

Sumulyap sina Ash at Micah sa lalaki na nakangiti pa. Parang masaya pa ito dahil bumisita ang dalawa sa kanya.

            "In what do I awe the pleasure?"  sambit niya sa dalawa  "Pumunta pa kayo dito para kamustahin ako? I'm touched. Ganyan nga ang mga estudyante ng Braxton, tinuturuan ng magandang asal"

            "Ang kapal talaga ng mukha mo noh"  hindi na napigilan ni Micah ang sarili na sumabog dahil sa nakikita niya sa lalaki  "May gana ka pang magbiro at pagkatuwaan lang 'to?"

            "Bakit hindi?? Dante died. And because of that. I am happy"

Nakikita ni Micah na ngumingisi na parang demonyo ang lalaki na kaharap niya. Wala talaga siyang nakikita na bakas na pagsisisi sa ginawa niya sa kanyang kapatid “Isang hayup at demonyo lang ang makapagsabi ng ganyan. Wala kang konsensya!” habang tumataas na ang boses ni Micah “Ano ba ang ginawa ni kuya sa’yo?? Bakit ganito lang galit mo sa kanya?!”

            "Because... he is too ambitious. Lahat ng mga ginagawa niya sa Braxton ay nakikita ng mga mata ng Principal"  kwento niya kay Micah habang nanginginig na ito sa galit  "Kahit maliit na bagay, pinupuri siya. Sa sobrang bilib ng Principal, he promoted Pedriera instead of me kahit mas matagal na akong naghihintay  ng promotion. I thought ako ang pupuntahan ng Principal and offered me that position. Pero sa kanya ibinigay. That's why, I made that decision, to hire a killer, para matapos na ang paghihirap ko"

            "Yan lang ang rason mo?"  sambit ni Micah nang marinig niya ang kwento at doon siya tumawa nang malakas  "Oh my god. That is a very stupid reason na narinig ko sa buong buhay ko. Really? Nang dahil lang sa selos?"  walang humpay pa din ang pagtawa niya habang nakatingin lang sa kanya ang lalaki  "Hindi ba sumagi sa isip mo kung bakit mas pinaburan pa ng Principal si kuya kesa sa'yo?? And don't get me wrong ha. We must acknowledge nga your service sa Braxton dahil marami nang taon ang ibinigay mo dito. Pero hindi ba pumasok sa utak mo kung bakit hindi ikaw ang pinili??"  at umabante ang kanyang katawan sa lalaki para iparinig nang maayos ang kanyang susunod na sasabihin  "Dahil hindi ka magaling. Isa kang palpak. Useless. Kaya hindi ka pinili dahil hanggang diyan lang ang kaya mo"

Uminit ang tenga ng lalaki at tangka niyang atakehin si Micah pero napigilan siya ng pulis. “Sis. Tama na yan” pagpigil din ni Ash sa kanya “Lumabas ka muna, okay?? Magpalamig. Ako na lang ang kakausap sa kanya nang maayos. Para kasing hindi mo na kaya eh”

            "Kaya ko sis, okay"

            "Please. I insist. Lumabas ka muna"

Walang magawa si Micah at sinunod na lang si Ash na lumabas ito upang makaiwas sa gulo. Halata kasi sa kinikilos nito na galit na galit pa ito.

Nang maaninag nila na wala na si Micah sa paligid, muling pinaupo nila ang lalaki sa upuan na kaharap ni Ash.

            "Oh bakit andito ka pa?? Umuwi na kayo dahil magtatapos na ang visiting hours"

            "Hindi pa. Inutos ko sa kanila na huwag munang magsara dahil ko pa kitang makausap. Gusto kong malaman ang buong katotohanan"

            "Of course, you're Eli's son. Ash right?"  sabay ngiti niya  "Oo nga pala, kaya niyo pala ito. Na kontrolin sa inyong mga palad ang lahat. Kahit ang batas. Anumang gusto ninyo, magagawa ninyo"  pero hindi sumagot si Ash sa mga kanyang sinabi  "You're acting like a Kenneally na talaga. Eli must be proud. Is he nga ba?"  tawa niyang muli kay Ash  "So tell me, ano ang pakiramdam na hindi mapupunta sa'yo ang mana at sa kuya mo ang mapupunta? I mean, The Scardino Kenneally Legacy has been passing down through generations, pero hindi ikaw ang nakapangalan, so it means, hindi sa'yo mapupunta ang mga mana at karangyaan ng pamilya mo"

Kahit na masakit ang kanyang narinig sa bibig ng lalaki, hindi niya iyon pinansin at bumalik sa tunay na pakay niya. “Hindi ako pumunta dito para lang ipag-tsismis ang buhay namin. Nagpunta ako dito dahil gusto kong malaman ang buong katotohanan kung bakit ka nakakulong”

            "Hindi mo ba narinig kanina?? Sinabi ko na sa kaibigan mo ang nangyari"

            "No. Not that. I mean, THE REAL REASON, kung bakit ka nandito"  pagtatama ni Ash sa lalaki  "Coach Lazaro, may kinalaman ba si Daddy tungkol dito?"

            "No comment"

            "I know. Hindi ka magsasalita dahil inutusan ka na tumahimik"

            "Hindi ko alam ang pinagsasabi mo"

            "Sige. Kung ayaw mong sabihin sa akin yan. I'll ask your family na lang. Especially ang bunso mong anak, si Tony"  at biglang nagbago ang mukha ni Coach Lazaro nung binanggit ni Ash ang anak niya. Bumilis ang tibok ng kanyang puso dahil ginamit na nila ang kanyang anak bilang pananakot sa kanya   "Balita ko kasi, mag-eenroll na siya next school year sa Braxton. And I thought, gusto ko siyang maging kaibigan"

            "No. Don't do this. Not my son. Ginagawa ko naman ang lahat ah. Kulang pa ba??" 

            "Oh bakit?? Bakit parang namumutla ka ata coach?? Kanina ang bilis-bilis mo akong insultuhin dahil hindi ako ang tagapagmana, tapos ngayon, parang natakot ka nung binanggit ko ang pamilya mo?"  doon na parang kinabahan si Coach Lazaro sa sinabi ni Ash  "Ang gusto ko lang naman, ay aminin mo dito sa akin ang totoong nangyari. May kinalaman ba si Dad dito?"

            "Wala nga akong alam sa pinagsasabi mo, okay?? Totoo nga na ako ang nagpapatay sa kanya"

            "Okay. Kung ayaw mo talaga. Sige. I'll respect it na lang"  sambit ni Ash at habang nakatingin pa rin siya sa mga mata nito  "Pero alam mo coach, naaawa ako sa magiging kalagayan ng anak mo eh. Baka hindi na siya makapasok next school year"

            "No. No. No. Please. Ano pa ba ang dapat kong gawin..."  iyak niya na parang natataranta na kay Ash

            "Aminin mo sa akin"

            "Hindi madali ang pinagsasabi mo Ash. Pinagbantaan niya ako"

            "Well. There you go. Umamin ka din. Alam ko na kung sino ang tinutukoy mo"  nagulat din ang lalaki sa mga lumabas sa kanyang bibig  "Don't worry coach.  I will not ruin this plan, at wala kang maririnig mula sa akin na ikaw ang nagsabi sa akin, at wala akong gagawin sa anak mo. Trust me. Hindi naman ako ganong kasamang tao para saktan ang pinakamamahal mo. Nagpunta lang naman ako dito dahil gusto kong malaman ang katotohanan"

At doon tumayo si Ash sa kanyang inuupuan habang nakatingin sa kanya si Coach Lazaro na nanlulumo na ang mga mata at basa na ang buong mukha dahil sa pawis. “Please. Parang awa mo na, Ash. Walang kinalaman ang anak ko dito. Huwag mo siyang idamay dito” pagmamakaawa niya pa kay Ash “Ginagawa ko lang naman ito dahil sa katapatan ko sa ama mo. Sa Punong-bantay”

Napahinto si Ash sa narinig niya. Punong-bantay? Ano yon? Lumakad siya pabalik sa lalaki at hinarap muli iyon “Punong-Bantay?? What’s that?”

            "Hindi mo alam?"

            "What do you mean ang hindi ko alam?"

            "Oh my god. Hindi mo pa talaga alam"  panlalaki ng mga mata niya  "I'm sorry. Akala ko kasi na alam mo. Pasensiya na. Hindi ko dapat sinabi sa'yo ito"

            "Ang ano nga?? Sabihin mo sa akin..."  pagpupumilit ni Ash sa kanya

            "Sorry Ash. Pero ask your family, especially your Dad. Siya lang ang may karapatang magpaliwanag ng totoo sa'yo"  at tumingin si Coach Lazaro sa pulis at tumayo sa kanyang upuan "Pasok na ako"

Agad namang lumapit ang pulis at sinamahan ang lalaki na pumasok muli sa kanyang kulungan sa loob. Samantala, nakatayo pa din doon si Ash. Mas lalung naguluhan sa kanyang narinig. Ano ang ibig sabihin ng Punong-bantay? Bakit iyon ang tawag niya sa kanyang ama?

---

Kumalma na ang kanyang naramdaman sa mga oras na iyon kumpara kanina sa loob na nanggagalaiti siya sa galit sa lalaki na nagpapatay kay Dante. Tama nga na pinalabas siya ni Ash dito at siya na lang ang kumausap sa loob.

Kasalukuyang nakaupo si Micah sa isang sementadong upuan at doon hinihintay ang kanyang kaibigan.

            "Let's go"  biglang nagsalita sa kanyang bandang gilid. Iyon na pala si Ash na kakarating lang mula sa loob.

            "What happened?? Bakit parang matagal ka sa loob?"

            "Wala naman. Tinanong ko lang sa kanya kung bakit niya iyon ginawa"

            "And..?"

            "Same answer pa din. Parang hindi talaga siya nagsisisi sa kanyang nagawa"  pagsisinungaling niya kay Micah at sumulyap ito sa kanya  "Tayo na. Gagabihin na tayo oh"

            "Sige sis. Let's go"  sabay tayo naman ni Micah sa upuan. Pero habang inaayos ang sarili, napansin niya na parang may umiba sa mukha ni Ash  "Sis. Okay ka lang? Parang umiba ata ang mukha mo? May sinabi ba siya sa'yo na hindi maganda?"

            "Wala sis. Wala naman. Sorry"  balik ng ulirat niya  "Inaantok na kasi ako at parang pagod na"

            "Kaya pala. Sige na. Sumakay na tayo ng sasakyan para makauwi at makapagpahinga na"

Agad naman silang nagtungo sa sasakyan ni Ash na naka-park sa harapan mismo ng presinto. Ayaw ni Ash na kausapin ang kaibigan dahil alam niya na ang totoo at mas lalo pang lumala dahil may nadamay na naman na tao sa ginawa ng kanyang ama.

Itutuloy…

Chapter 35

Dakong alas-siyete na ng gabi nang makauwi si Ash sa kanilang bahay. Magkahalong galit at awa ang kanyang nararamdaman sa mga oras na iyon habang lumalakad siya papasok ng kanilang bahay.

Nadatnan niya sa sala na kumpleto ang kanyang pamilya na nakaupo sa sofa habang nanonood ng TV.

            "Oh Ash. Nandito ka na pala"  sambit ni Scar sa kanyang kapatid at tumayo ito at sinalubong si Ash  "Bakit ginabihan ka?"

            "May pinuntahan lang ako, kuya"  tanging dahilan niya kay Scar  "Kasama si Micah"

            "Ganon ba?? Mabuti naman. Saan naman?"

Pero hindi sinagot ni Ash ang tanong nito at dumiretso sa sofa. Binati ang Daddy at Mommy niya, at ang kanyang GrandPa Ken. “Bakit po kayo lahat dito? Ano ang okasyon? May na-miss ba ako?”

            "Wala Ash"  sagot ni GrandPa Ken  "Nandito lang kami lahat dahil nanonood kami ng pelikula"

            "Ah. Kaya pala"  tugon ni Ash habang tinitignan ang sinasabing pelikula na lumalabas sa TV. 

            "Sige na, Ash. Umupo ka na para makapanood ka na rin"

Pero imbes na manood, kinuha niya ang remote control ng TV at pinababa ang tunog nito. “Bakit mo pinahina ang volume?? Hindi mo ba narinig na nanonood kami?” pagtaas naman ng boses ni Eli sa anak.

            "Sorry Dad. Pero I want to ask you something"

            "Sana importante ang sasabihin mo para lang istorbohin ang family bonding natin, Ash. Ano yon?"

            "Micah asks forgiveness sa akin kanina. Bumalik na ang pagkakaibigan namin"

            "Yun lang?? Edi mabuti. Congratulations Ash. Can we now back sa pinapanood namin? Increase the volume!"

Hindi niya sinunod ang utos ni Eli dahil marami pa itong sasabihin sa ama “She asks forgiveness dahil nagkamali daw siya dahil iba daw ang nagpapatay sa kanyang kapatid”

            "Really?? Sino?"

            "Si Coach Lazaro. Member ng faculty and staff ng Sports Department at coach ng swimming team"

            "Wow. Siya pala?? Grabe. Hindi natin talaga alam kung sino ang totoong salarin"

            "Dad. Please. Stop acting na hindi mo alam ang nangyari"  pagpigil ni Ash sa pag-arte ng ama 

            "I don't know what you're talking about, Ash. Kahit ako nga, nagulat dahil sa binalita mo"  pagmaang-maangan pa niya kay Ash  "And I believe, there's a question coming?"

            "Yes. Ikaw ba ang nag-utos sa kanya na umamin sa ginawa mong kasalanan? Na pinagtakpan niya ang lahat"

            "Oo"  tanging sagot niya

            "But Dad. Bakit?? Bakit mo siya pinaako ng kasalanan natin?"

            "Ginawa ko yon para protektahan ang pamilya natin, lalung-lalo na ikaw at sa pagkakaibigan ninyo ni Micah"  paliwanag niya at doon tumayo si Eli  "Hindi ka ba magpapasalamat sa ginawa ko?"

            "Hindi ko hiniling ang ganito. Dahil sa umpisa pa lang sana, hindi ka na sana nangialam sa buhay ko. Mas lalo mo pang pinalala ang sitwasyon"

            "Ano ba ang kinakagalit mo?! Ginawa ko nga lang yan para sa'yo. Dahil anak kita"

            "No thanks. Dahil mas maayos pa ang isip ko noon nung sinaktan ako ni Dante kesa ngayon. You ordered an assassination sa kanya, at pinagtakpan mo pa. Dinamay mo pa ang isang inosenteng tao para saluhin ang ginawa mo"

            "Of course not. Mister Lazaro is still guilty. May tinatago nga siyang galit kay Dante. At iyon nga, na ipaamin ko sa kanya na siya na lang ang nag-utos na magpapatay, at ayon, tinanggap niya ng bukal sa kanyang loob kahit na makulong siya"

            "I can't believe this. You're a monster"

            "I am what?"

            "Sabi ko, isa kang halimaw! Hindi ito normal ang mag-utos lang ng magpapatay ng isang tao dahil sa simpleng kasalanan!"

Uminit ang ulo ni Eli sa mga sinabi sa kanya ng anak. Sa sobrang init niya, sinampal niya si Ash gamit ang likuran ng palad niya. Doon napatayo sa kanilang upuan ang ibang miyembro ng kanilang pamilya at tatangkain sagipin si Ash “You ungrateful faggot! Matapos ko ginawa lahat sa’yo yon??! Ininsulto mo pa ako?? Wala ka talagang utang na loob!! Wala kang respeto!!”

            "Eli. Stop it"  saway naman ng kanyang asawa sa kanya.  "Maawa ka sa anak mo. Hindi niya alam ang kanyang sinasabi"

Parang nahimas-masan ng kaunti si Eli sa ginawa niyang pagsampal sa anak. Doon na lang siya nagdesisyon na umalis sa sala at lumabas ng kanilang bahay. Kaagad naman siya hinabol ni Lyka para kausapin ito dahil pati siya, ay nagulat sa ginawa ng asawa.

Samantala naman, pinaupo ni GrandPa Ken at ni Scar ang bunsong miyembro ng kanilang pamilya sa sofa.

Kitang-kita sa mukha ni Ash ang magkahalong iyak at galit dahil nga sa mga nangyayari sa kanyang buhay.

            "Ash. Sana huwag mo na lang pinagsalitaan ang Daddy mo"  sambit ni GrandPa Ken sa kanyang apo  "Ginawa niya lang naman iyon para sa'yo"

            "Hindi ko kasi makapaniwala na kaya palang gawin ni Daddy yun. Imbes kasi na maging maayos, parang lumala pa ang sitwasyon. Pinatunayan niya lang na tama ang sinasabi ni Micah sa atin"

            "I know. But try to understand kung saan nanggagaling ang ama mo. Mahal ka pa rin niya kahit iyan ang nagawa niya"

            "I don't know, GrandPa. Para kasi ako nasa gitna ng nag-uumpugang bato. Yung gusto kong tulungan si Micah para makuha ang hustisya sa kanyang kuya, pero paano ko siya tutulungan kung ama ko mismo ang nagpapatay sa kanyang kuya"

            "Hindi naman kita masisisi kung ganyan lang ang naramdaman at reaksyon mo sa Daddy mo, Ash"  sambit GrandPa Ken habang inakbayan niya ito  "Hindi ka nasanay sa kanya, kung paano at ano siya bilang pinuno sa kanyang nasasakupan, dinadaan niya sa dahas"

            "Pinuno?? Nasasakupan?"  ulit ni Ash sa mga sinabi ni Ken na parang "Tungkol pa rin ba 'to sa kumpanya natin, GrandPa?"

            "Oo naman. Bakit hindi?"

            "Eh kasi may sinabi sa akin si Coach Lazaro tungkol kay Daddy"

            "Ano'ng sabi niya?"

            "...na ginawa niya lang iyon dahil utos ni Daddy. Utos ng Punong-Bantay"  tugon ni Ash habang pilit na inaalala niya ang sinabi ng lalaki kanina. At tumingin siya ulit kay GrandPa Ken  "GrandPa. Ano ba ang ibig sabihin niya?"

Natahimik ng ilang saglit si GrandPa Ken. Bumalik lang ang kanyang ulirat nung handa na niya nang sagutin ang tanong ng apo.

            "Maybe it's time na sabihin sa'yo ang buong katotohanan, Ash. Ang buong katotohanan kung ano talaga tayo"

---

Samantala. Sa labas ng kanilang bahay.

Nasa labas ng bahay ang mag-asawa dahil sinundan ni Lyka si Eli para kausapin ito sa kanyang nalaman mula kay Ash.

            "Talaga bang ginawa mo yon?"  panimula niya sa asawa  

            "Bakit?? Ano ba masama sa ginawa ko, Lyka?? I did that just to protect him and our family. Ano ba ang masama diyan?"

            "Kasi mas lalo mo pang pinalala ang sitwasyon, Eli. Alam mo naman hindi sanay ang anak mo sa ganyan mong kilos. Ang akala niya lang ay istrikto at mainitin ang ulo ka lang. Hindi niya inaasahan ang ganitong kilos mo. He's freaking out"

            "I don't care. Ginawa ko lang naman ang dapat gawin. Kung hindi siya masaya, well, it goes to show that he is ungrateful. After all I've done?? Tinanggap ko siya sa napili niyang sekswalidad kahit ayaw ko? and I protected him?? Kasi sobrang mahal ko siya?? Yun lang? Nagalit pa siya? I realy hate that kid"

            "Mahina kasi ang loob niya, Eli. Intindihin mo na lang"

            "Well. Diyan niya pinakita sa akin kung gaano siya hindi karapat-dapat na maging Punong-Bantay. He is so weak!"

            "Eli. Quiet. Baka marinig ka nila sa loob"

            "Bahala siya kung marinig niya yon. Pasensya na. Pero ayaw ko na sa batang yan"  pangangalit sa galit niya  "I gave him a chance dahil anak ko siya, kahit wala nakapangalan sa kanya ang Scardino Kenneally, binigyan ko siya ng pagkakataon, pero ano ang ginawa niya? Tinapon niya lang yon. Ngayon, ayaw ko na sa kanya"

---

Nakaupo sa mahabang sofa ang dalawang magkapatid at sa maliit naman na upuan ang kanilang GrandPa Ken. Nakahanda na silang dalawa kung ano ang sasabihin ng kanilang lolo na kung ano ang katotohanan sa kanilang pamilya.

Malalim ang iniisip ni Ken kung sasabihin niya ba talaga ngayon ang totoo kay Ash. Dahil marami nang nangyari sa kanya, baka hindi niya kakayanin ang katotohanan ng kanilang pamilya

            "GrandPa??"  pagsira ni Ash ng katahimikan.  "Naghihintay kami. Ano po ang sasabihin ninyo sa amin?"

Bumalik ang ulirat ni GrandPa Ken at doon niya nakita na nakatingin ang dalawang magkapatid na binatilyo sa kanyang sasabihin.

            "Wala Ash. Kalimutan mo na kanina. Hindi ka pa handa na malaman mo ang lahat"

Tumayo siya sa kanyang inuupuan at tangkang lalakad pero pinigilan siya ni Ash “GrandPa. Please, sabihin mo sa akin kung ano yon. Huwag mo naman kaming iwan sa ere”

Kita niya sa mukha ni Ash na handa siyang makinig sa sasabihin nito. “Very well. Sasabihin ko na lang sa inyo”

Bumalik muli agad ito sa kanyang upuan at umupo. Huminga muna siya nang malalim bago niyang sabihin sa dalawa ang totoo sa kanila.

Kahit alam na ni Scar ang tinutukoy ng kanyang GrandPa, nag-iinarte lang ito para suportahan ang matanda at para hindi din magulat ang bunsong kapatid sa kanya.

            " We have a weird tradition sa pamilya natin"  panimula ni GrandPa Ken

            "Ano'ng tradisyon yan, GrandPa?"  tanong ni Ash

            "Sa unang pagskikat ng bilog na buwan o fullmoon sa pagsapit ng ika-18 taon ninyo"  paliwanag niya nang maigi sa dalawa  "Sa tulong ng mga kaibigan natin, papalibutan kayo nilang lahat sa ilalim ng sinag na bilog na buwan at magsasalita sila ng isang orasyon na hango sa Latin, at doon na mag-uumpisa magbabago ang anyo ninyo. Isang makapangyarihan na nilalang"

            "Nilalang?? What kind of creature, GrandPa?"  ulit muli ni Ash na parang naguguluhan pa din sa sinabi ng matanda.

            "No. Not as a creature, Ash"  pagtatama at pagsisinungaling niya kay Ash  "Kundi isang matapang, malakas at mas matalino na tao"

            "Yun lang?"

            "Yes Ash. Yun lang"

            "Wow. It's weird nga, GrandPa. Bakit ganyan ang tradisyon natin?"

            "Well, our ancestors believed na we received this kind of strength and power. A new persona, when we pray to Luna"

            "Who's Luna?"

            "Our moon god"  sagot ni GrandPa Ken  "Siya ang atin diyos na dinadasalan, Ash"

Parang mas lalo pang naguluhan si Ash sa sinabi na kuwento ni GrandPa Ken sa kanya. “Wow. Our family is getting weirder and weirder. Imagine, may sarili tayong diyos? Oh come on. Give me a break”

Napatawa na lang si Ash nang mahina at agad nang tumayo sa sofa. “Ash. Saan ka pupunta?”

            "Matutulog na lang ako, kuya, Hindi ko na kayang marinig ang mga kuwento ng pamilya natin. Sorry"

Lumakad na lang si Ash palayo sa kanilang dalawa at mabilis itong umakyat patungo sa kanyang silid. Sa mga oras na iyon, hindi niya alam kung ano ang paniniwalaan niya dahil naguguluhan na nga ito.

Samantala. Nang napagtanto ni Scar na wala na si Ash sa kanyang paningin, agad naman itong tumingin sa kanyang GrandPa Ken.

            "GrandPa. Ano yon? Akala ko ba sasabihin mo na sa kanya ang katotohanan?"

            "No. Hindi pa sa ngayon. Hindi kakayanin ni Ash ang mga impormasyon"  sagot niya kay Scar  "Alam mo naman ang mga pinagdaanan ng kapatid mo. Mula sa kay Lucien, kay Dante, sa sinabi ni Micah, at sa ginawa ng Daddy mo. Hindi niya makayanan ngayon. Dahan-dahanin lang natin"

            "I understand, GrandPa"

---

Sabado ng gabi.

Maraming mga bisita ang dumalo sa party na hinanda ng mga Kenneally para sa ika-113 na taon ng Braxton. Kabilang sa mga dumalo ay ang mga pamilya na nagtatag nito, mga investors at stockholders ng paaralan, mga matatalik na mga kaibigan ng mga Kenneally at ilang mga pulitiko.

Isa na rin dito si Miguel. Kahit hindi imbitado ay dumalo siya sa party para lamang sa kanilang pinaplano at utos ni James.

Nakabihis at posturang-postura si Miguel habang paakyat at papasok sa mansyon. Kalmado at malakas ang kumpiyansa sa sarili bagkus papasok siya sa lungga at teritoryo ng mga lobo.

            "Excuse me, Sir. Saan po kayo pupunta...?"  pigil ng isang lalaki kay Miguel habang papasok siya ng mansyon.

            "Dito sa loob. Sa party. Bakit?"

            "May I see your invitation?"

            "Ha? Meron pa ba..?"

            "Yes Sir. Merong invitation. Hindi ba kayo binigyan?"

            "Ahmm. Binigyan, of course"  palusot niya habang hinahanap kunwari sa mga bulsa ng suit at pantaloon niya  "Shit!! Nakalimutan ko sa bahay. Paano yan?"

            "Ganon ba? Sige po Sir, iche-check ko na lang dito sa guest list kung andito ang pangalan ninyo"

            "Sige-sige"

            "Ano po pala ang pangalan ninyo, Sir?"

            "Miguel. Miguel Sangrino"

Kaagad binuksan ng lalaki ang libro at hinanap ang pangalan ni Miguel “Naku Sir. Parang wala akong nakikita na Miguel Sangrino dito ah. Sigurado ba kayo na invited kayo sa party na ito?”

            "Of course. Imbitado ako. Si Ash mismo ang nag-invite sa akin"

            "Ganon ba..?"  tanging sagot niya habang nag-iisip sa kanyang gagawin 

            "Why don't you review it na lang. Baka nalingat ka lang"

Binasa nga ulit ng lalaki ang libro upang tignan kung nandiyan ba talaga ang pangalan ni Miguel. “Wala talaga, Sir. Wala dito ang pangalan mo. Pasensiya na. Hindi talaga kita pwedeng papasukin” “Talaga..? Haay. Sayang naman” buntong-hininga ni Miguel “Patingin nga. Napaka-imposible naman dahil pinadalhan nila ako ng invitation.” Habang lumalapit siya sa lalaki ay hinawakan nito ang isang braso at tinignan niya ito sa mga mata. Gamit ang kanyang kapangyarihan, maipapagawa niya ang nais nito “I-check mo ulit ang pangalan ko sa guestlist at makita mo na nandoon ang pangalan ko”

Sa ikatlong pagkakataon ay hinanap nga ng lalaki ang pangalan niya sa guest list.

            "Ay sorry po Sir. Nandito pala ang pangalan ninyo sa guest list. Sorry. Nalingat lang siguro ako"

            "It's okay. So pwede na akong pumasok?''

            "Pwede Sir. Welcome sa party and pasensiya na talaga sa abala"

Kaagad pumasok si Miguel sa mansyon nang nakangiti ang kanyang mga labi dahil nakalusot na naman ito sa problema gamit ang kanyang kapangyarihan. Pwede niya nang ipagpatuloy ang tunay na pakay doon.

Ang maging ispiya sa mga Lobo.

Mga lobo. Mga halimaw na nagbabagong anyo at nagtatago sa katawan ng tao. Mga halimaw na marami nang pinatay na kalahi niyang bampira. Dahil lang sa isang kagat, sa isang kagat na punong-puno ng lason sa mga bampira, na kahit ngayong panahon ay wala pa rin silang nahahanap na lunas.

Itutuloy…

Chapter 36

Sa hindi kalayuan.

Nakatayo ang magkakaibigan habang nakatingin sa kakapasok lang na Miguel. Masasakit ang mga tingin at maiinit ang dugo nila dahil sa kwento na sinabi nung isang gabi ni Marcus.

            "Ano'ng ginagawa niya dito, dude?"  tanong ni Vlad kay Scar  "Seryoso?? Imbitado siya dito..?"

            "Hindi ko alam, dude. Pati nga ako ay nagulat eh"

            "Ano'ng hindi mo alam?? E diba kayo ang host? Bakit ninyo pinapapasok ang katulad niya dito..?"

            "Hindi ko nga alam, dahil hindi naman ako ang nakatoka diyan eh. Si Ash"  paliwanag niya sa mga kaibigan  "Huwag kayong mag-aalala dahil tatanungin ko ang kapatid ko tungkol diyan"

            "Sige dude. Bilisan mo. Parang hindi kasi maganda kung andito ang taong yon. Isang insulto sa atin na nandito siya"

Doon kinabahan si Marcus dahil kapag malaman ni Ash na nandito si Miguel ay isusumbong niya na alam na nila ang tungkol sa nakita niya nung isang araw sa CR.

            "Ahmm.. Dude. Scar"  tawag ni Marcus

            "Bakit..?"  lingon niya sa mga kaibigan na aalis na sana papunta sa kapatid

            "Hayaan mo na lang kaya siya..."

            "What?!"  kunot ng noo ni Vlad  "But why..?"

            "Oo nga, Marcus. Bakit hahayaan na lang natin siya?"  sabat ni Scar

            "Kasi baka kung sisitahin siya ni Ash, baka magalit at mag-eskandalo dito"  palusot niya  "Nakakahiya naman kapag mangyari iyon"

            "Kung sa bagay, dude. Tama ka"  sang-ayon naman kaagad ni Scar  "Hindi natin alam ang takbo ng utak ng lalaking iyan"

            "Tama. Kaya hayaan na lang natin siya"

            "Seriously...??"  dugtong ni Vlad na hindi naman sumasang-ayon  "Hayaan na lang natin ang bastos na iyon..?? No way..!!"

            "Dude.. Sandali!!"  sigaw ni Marcus habang lumalakad ito palayo sa kanila.

Hindi mapakali at tila stressed nasi Ash dahil sa mga problema sa kanyang ino-organisang party. Hindi kasi pumasok ang head ng organizing team na kinuhan iya at wala siyang magagawa kundi humalili at ipagpatuloy na lang ito.

            "Sir. Sir Ash"  lapit ng isang waitress sa kanya

            "Oh bakit?"

            "Ubosna po ang welcome drinks. Saan po tayo kukuha?"

            "Oh my god. Kahit ganyan, tinatanong pa sa akin?"  habang tumataas na ang tono ng kanyang boses  "Edi sa kusina. Doon kayo kumuha. Hugusan ang nagamit na baso at irefill ninyo... simple!"

            "Yun nga po ang problema Sir. Wala nang stock ng drinks"

            "What?!"  sigawniya  "Paanong nangyari na naubos na kaagad?? E kakaumpisa pa lang ng party... jusko.."  buntong-hininga ni Ash  "Sigena.Umalis ka na.Ako na ang bahala"

            "Sige po, Sir. Alis na po ako"

            "Wait"  pigilniyadito  "Tawagin mo ang head ng Food Committee at papuntahin mo siya dito sa akin. Kailangan ko siyang makausap"

            "Okay po"

            "At bilisan mo... dahil naiistress na ako dito"

Kaagad umalis ang waitress at hinanap ang tao na inutos sa kanya ni Ash. Lumipas ang ilang minuto ay lumapit sa kanya si Vlad. Galit na galit.

            "Oh Kuya Vlad. Bakit nakakunot yang noo mo?? Hindi ka ba nag-eenjoy?"

            "Nag-eenjoy sana, pero may biglang pumasok na sumira ng gabi ko"

            "Sino kuya? Wala ka namang kaaway na natatandaan ko ah"

            "Alam mo na yan kung sino. Yung bagong lipat"

            "Si Miguel?"

            "Oo. Si Miguel"  kumpirma niya  "Magsabi ka nga ng totoo sa akin, Ash"

            "Ano yun, kuya?"  bahagyang kinabahan si Ash sa hindi inaasahan na paglapit sa kanya ni Vlad. Baka nalaman na nila sa mga oras na iyon na siya ang kasama ni Miguel sa banyo.

            "Inimbita mo ba si Miguel..?"

            "Ha?? Hindi kuya. Bakit naman naitanong mo yan?"

            "Ganon ba?? E bakit nandito siya...? Sino ang umimbita sa kanya?"

            "Ahmm. Ewan ko kuya. Hindi ko alam"

            "So alamin mo, Ash. Alam mo naman na may kasalanan siya sa atin. Ayaw na ayaw ko na makita ang pagmumukha niya dito"

            "Sige Kuya Vlad. Gagawin ko yan"

            "Salamat Ash.... at paalisin mo siya dito ha"

            "Opo Kuya"

            "Sige alis na ako"

Biglang lumiwanag ang mukha ni Ash nang marinig niya na nandito sa mansion si Miguel at dumalo sa party. Kaagad niyang hinanap ang lalaki na gusto niya.

Hinanap nang hinanap niya ito hanggang sa makitaniya ito na nakatayo sa isang sulok, may dala-dalang basong alak at may kakuwentuhan.

Tumibok ng mabilis ang puso ni Ash nang makita niya ito. Walang patumpik-tumpik, kaagad nilapitan niya si Migiel, pero naputol at napahinto dahil hinarang siya ng isa niyang kakilala.

            "Hi Ash... kamusta na?? Sobrang busy ka 'ata"

            "Lucien..."  sambit din ni Ash habang lumalakad na palayo si Miguel sa kanyang paningin  "Okay lang ako. Sorry. Busy lang ako. Wait ha..."  lakad palayo niya

            "Wait.."  hawak ni Lucien sa brasoni Ash habang nakatingin sa mga braso nito  "Pwede ba kitang makausap?"

            "Not now Lucien... katulad nga ng sinabi mo, busy ako.."

            "Sorry..."  sabay bitaw ng kanyang kamay sa braso ni Ash  "Namiss ko lang kasi kayong magkapatid, lalung-lalo ka na..."

            "Okay... sige. Alis na ako"  kaagad umalis si Ash at lumakad palayo kay Lucien.

Samantala si Lucien naman ay nakatingin pa rin sa papalayo na Ash. Malungkot. Pero pursigido sa plano para kay Ash.

‘Hindi ako titigil Ash… hangga’t hindi mo ako mapapatawad. Gagawin ko ang lahat para sa’yo’

Samantala.

Nakatayo si Miguel at nakadungaw sa bintana. Tinititigan ang dilaw na buwan sa langit. Nag-iisip at nagpaplano kung papaano siya makapasok sa masters bedroom para kunin ang misteryosong kahon.

            "Sa wakas. Nahuli din kita"  sulpot ni Ash at tinabihan si Miguel

            "Hi Ash.."  ngiti niya

Muling natunaw ang kanyang puso nang ningitian siya ni Miguel. Isang nakakainlove at nakakahumaling na ngiti.

            "Wala akong naalala na pinadalhan kita ng invitation, Miguel. Bakit ka nandito?"

            "Yeah. I know. And I am sorry kasi nag-gate-crashed ako sa party ninyo"  pagpapa-cute pa ni Miguel sa kanya  "Akala ko kasi, para sa lahat ito kaya excited ako na pumunta dito. Hindi pala pwede"

            "Yes. Exclusively sa mga founding families and friends ang party naito"  sagot naman niya  "So paano ka nakapasok..? E hindi pwedeng makapasok ang sinuman except kung may invitation ka"

            "Ha?? E... Ewan ko... pinapasok lang ako kanina ng lalaki nang walang problema o kahit na tanong"  naisip na dahilan niya  "Siguro pinapasokn iya lang ako dahil sa aking charm at cuteness"

            "Siguro.. Kahit siguro ako din. Hahayaan na lang kita na papasukin"  ngiti ni Ash sa kanya  

            "So okay lang na nandito ako..?"

            "Oo naman. Okay na okay sa akin. Walang problema. Anukaba"  paniniguro nito kay Miguel at sabay tingala sa itaas at tinignan din ang maliwanag na buwan  "Ang ganda ng buwan noh? Bilog na bilog at napakaliwanag"

            "Oo. Sobrang ganda nga"

            "Alam mo, meron akong sasabihin sa'yo na sikreto. Pero atin-atin lang ito. Huwag mong ipagsasabi at ipagkakalat sa iba, okay?"

            "Oo naman..."

            "Promise..?"

            "Oo. Promise" dugtong ni Miguel  "Ano ba 'yan?"

            "Haay. Ang hirap. Ang hirap sabihin"  buntong-hininga niya

            "Sige na.Sabihin mo nasa akin"  abot ni Miguel sa kanyang kamay at piniga ito nang marahan  "Handa ako makinig"

            "Well.. ito na talaga..."  ngiti niya  "We have this weird family tradition na by the time na umapak kami sa legal age na 18, dinadasalan kami sa ilalim ng liwanag ng buwan, katulad nito"

            "Talaga..? Bakit?"

            "I don't know. Yun lang naman ang alam ko"  kita ang lungkot sa mukha ni Ash habang sinasalaysay niya iyon kay Miguel  "Actually, kasasabi lang ni GrandPa sa amin nito kagabi lang. At nagulat kami nung narinig namin iyon. Parang weird kasi na tradisyon"

            "Yeah. Ang weird nga. Parang nasa kulto kayo or something"

            "I know, right?? Parang nakakatakot"  at tumingin siya kay Miguel  "So? Ayaw mo na sa akin?"

            "Ayaw..??"  ulit ni Miguel  "Bakit? Bakit mo naman nasabi na ayaw ko na sa'yo?"

            "Kasi sa sikreto na sinabi ko sa'yo"

            "Of course not. Hindi ako ganon. Hindi pa rin nagbabago ang tingin ko sa'yo"  sagot niya habang kitang-kita ang maputing balat niya dahil sa repleksyon ng sinag ng buwan sa kanya  "Hindi mo naman kasalanan na ganon ka-weird ang pamilya mo diba?"

            "Tama ka naman diyan..."  ngiti niya  "Salamat ha. Dahil pinakinggan mo ang munting problema ko"

            "Naku. Maliit na bagay. Wala yun"

Palapit nang palapit ang labi ni Ash sa labi ni Miguel. Gusto niyang halikan ito sa labi bilang pasasalamat sa pakikinig ni to sa kanya. Pero sa kasawiang palad…

            "Excuse me, Sir"  sulpot ng isang lalaki

            "Yes..?"  tingin din niya dito at pilit na umarte na walang nangyayari sa kanila ni Miguel sa harapan ng lalaki  "Ano'ng problema?"

            "Ako po ang pinapatawag ninyo. Bakit po?"

            "Ikaw ang head ng Food Committee..?"

            "Yes Sir. Ako po"

            "Sige... wait lang"  at tumingin muli siya kay Miguel  "Alis na ako Miguel. Magkita na lang tayo ulit mamaya. May gagawin pa ako eh"

            "Sure. Sige. Take your time"

---

Lumipas ang tatlumpung minuto. Sa Grand Staircase.

Nagtitipon-tipon ang mga bisita at mga imbitado sa party dahil magsisimula na ang programa sa gabing iyon. Unang tumayo sa ikaapat na baitang ng hagdan si Ash bilang introduction o pasisimula.

            "Ahmm good evening sa inyong lahat. I think we should start this night na dahil dumadami na tayo"  panimula ni Ash na may halong biro   "But before we begin,  I would like ask everyone to give a 

round of applause to Mister Scardino Kenneally III, our GrandPa“

Binigyan nila kaagad ng masigabong palakpakan ang isang matandang lalaki na kasalukuyang umaakyat sa ikatlong baitang ng hagdan na ginawa nilang stage.

Nanlaki naman ang mga mata ni Miguel dahil sa narinig nitong pangalan. Hindi siya makapaniwala na nandito ang nilalang iyon.

            "Buhay ka....?"  sambit ni Miguel sa kanyang sarili

Masigabong palakpakan ang tanging maririnig sa loob ng mansion habang umaakyat ang pinakamatandang miyembro ng pamilya ng mga Kenneally.

Si Scardino Kenneally III ay nasa ikatlong henerasyon ng mga Scardino sa kanilang pamilya. Lolo niya si Reverend Kenneally na kasama sa nagtatag ng Braxton noong 1905. Apo niya naman sa tuhod sina Scar at Ash na nag-aaral ngayon sa nasabing paaralan.

“Good evening…” lapit niya sa mic “I am both thrilled and happy na dumalo kayong lahat sa inihanda ng mga apo ko para sa 113th Founding Anniversary ng Braxton. Salamat dahi lnagkaisa kayo sa kasiyahan naipagdiwang ang kaarawan ng ating pinakamamahal na Braxton. To the Founding Families, Investors and Stockholders, and to our Beloved Mayor. Salamat” pasisimula nito ng kanyang speech “113 years ago… tinatag ng anim na pamilya kasama ng mga misyonaryo na galing sa Britanya, kabilang nadito ang aking lolo na si Reverend Kenneally ang Braxton. Sa loob ng maraming taon, marami ding mga pagsubok ang dumaan sa kanila. Kabilang na ditto noong World War II, na nasaksihan ng dalawang mata ko nung bata pa ako” habang tahimik ang lahat. Nakikinig sa kasaysayan ng Braxton mula sa pinakamatandang miyembro ng pamilya ng Kenneally “Isang bangungot ang nangyari sa paaralan, lalung-lalo na sa mga tao dahil pinatay sila ng walang awa ng mga Hapon, including my Dad. Mabuti na nga lang at sa awa ng Diyos ay nakatakas kami ng ina ko at nakatago” salaysay niya sa mga tao “By that time, ginawa na nilang kuta ang paaralan at pagkatapos ay winasak at binomba nila. Yes. Ang nag-iisang gusali ng Braxton, ang historical building na iyon ay winasak ng mga Hapon” habang inaalala ang masilimuot na nangyari “But after that war, umatras ang mga Hapon at unting-unti bumabalik sa dati, at unting-unti ding tumatayo ang gusali ng Braxton, isang matibay at handa nang muli harapin ang pagsubok ng panahon”

Naantig ang mga puso ng mga tao sa mga sinabi ng matanda. Ngayon lang nila nalaman ang nakaraan ng Braxton at kung paano ito tumayo sa mga naging unos at problema na kanyang pinagdaanan, makalipas ang 113 nataon.

Maraming mga tao ang lumapit sa kanya pagkatapos niyang magbigay ng maliit at makasaysayan na salita sa kanila. Isa na dito si Miguel.

Pinipilit niyang ipasok ang buong katawan sa grupo ng mga tao para lang makita at makausap ng personal ang matanda.

Pero hindi siya nagtagumpay dahil bigla na lang silang umalis kasama ng dalawang guard. Doon na lang siya nagdesisyon na bumalik sa dati niyang pwesto kanina at inobserbahan ang tatlo kung saan sila papatungo.

---

Lumipas ang ilang sandali. Sa labas ng mansyon.

Nasundan nga ni Miguel ang matanda na tila kilalang-kilala niya, nakita ng dalawang mata niya na sasakay na ito sa kanyang sasakyan.

            "Ken...!!"  sigaw ni Miguel habang tumatakbo patungo sasasakyan. Pero may biglang humarang sa kanya. Dalawang napakalaking lobo ang na sa kanyang harapan. Umuungol at pinapakita ang naglalaway na mga pangil nito  "Oh my.... please, huwag ninyo akong saktan"  panginginig sa takot ni Miguel

Habang tinatangkang sakmalin siya ng dalawang lobo ay muling lumabas ang matanda at hinarap siya “Talagang napakatigas ng mga ulo ninyong mga bampira. Alam na ninyo na matindi kaming magalit, pero pilit pa rin kayong pumapasok sa teritoryo namin….” at nanlaki din ang mga mata ng matanda dahil ang bampira pala na naamoy nila kanina ay si Miguel “Miguel…?”

            "Ken..."  iyak na panggagalak ni Miguel  "Paanong nangyari ito? Paano ka nabuhay?"

            "Mahabang istorya. At hindi ito ang tamang oras at panahon para ipaliwanag ko sa'yo ang nangyari noon"  paliwanag ni Ken  "Umalis ka na. Bago pa magalit ang mga alalay ko at lapain ka"

            "Hindi ba tayong pwede mag-usap..? Sobrang miss na miss kita"

            "Ang sabi ko... UMALIS KA NA!!"

            "Pero Ken..."

Tumingin si Ken sa dalawang lobo na nagagalaiti sa galit na parang kanina pa gustong sunggaban si Miguel “Kayo na ang bahala sa kanya” at sumulyap siyang muli kay Miguel “Umalis ka na, bago ka pa mapatay nilang dalawa”

Walang nagawa si Miguel at tumakbo ng sobrang bilis para takasan ang mababangis na hayop na hindi magdadalawang-isip na patayin siya. Pero sa liksi din na angkin ng mga lobo ay sumunod sila kay Miguel.

---

Samantala. Sa loob ng mansyon.

            "Guys. Mauna na ako..."  paalam ni Marcus sa barkada habang tinititigan ang oras sa telepono

            "Ha?? E kakaumpisa pa lang ng party, aalis ka naagad?"  dugtong ni Scar sa kanya

            "Oo eh. Pasensiya na, dude. Wala kasing kasama si Mama. At isa pa, hindi ako nakapagpaalam sa kanya"

            "E i-text o tawagan mo siya. Simple lang naman nun"

            "Ayaw ko, dude. Baka magalit eh... sigena dude, alis na ako. Pasensiya ulit"

            "Hay. Ano pa nga ba. E hindi ka na mapigilan"  buntong-hininga na lang ni Scar  "Sige na, pwede ka nang umalis. At mag-ingat sa pag-uwi mo"

            "Sige dude. Salamat talaga. Pangako. Babawi ako sa inyo"

Agad-agad ay lumakad palabas si Marcus ng mansyon. Maraming mga tao ang nadaanan niya bago siya lumabas ng bahay, mga mayayaman at nasa Upper Class na mga tao, nagkukuwentuhan tungkol sa kanilang mga negosyo at mga yaman.

Itutuloy…

Chapter 37

Pasado alas-dose ng hatinggabi. Sa mansyon ng mga Kenneally.

Nakauwi na ang lahat ng mga tao at bisita, natira lamang ang magkapatid at kasalukuyang nagliligpit ng mga kalat na iniwan ng mga bisita.

            "Haaay. Sa wakas... natapos din ang gabing ito"  hingang malalim ni Ash sabay higa niya sa sofa habang ang kapatid niya namang si Scar ang nagliligpit  "Sobrang nakakapagod talaga at stressful ng gabing ito..."

            "Halata nga. Hindi ka nga makagalaw diyan eh"  sagot naman ni Scar sa kapatid  "Sige na bro. Magpahinga ka na sa itaas. Ako na lang ang bahala dito"

            "Sigurado ka na ikaw na lang?"

            "Oo naman. Alam ko na ikaw ang maraming nagawa sa atin. So, babawi na lang ako dito sa pagliligpit"

            "Sige kuya. Salamat"  hikab ni Ash  "Pero mamaya na ako aakyat. Dito muna ako magpapahinga"

            "Sige. Ikaw ang bahala"

            "Teka. Where's GrandPa?"

            "Hindi ko alam. Pagkatapos ng kanyang speech. Hindi ko na siya nakita"

            "Ganon ba? Baka umalis at nagpahangin lang"

            "Baka nga"

            "Sige kuya. Matutulog muna ako"

Napatingin kaagad si Scar sa main door ng mansyon dahil biglang bumukas ito. Ang kanilang GrandPa ang pumasok, tila galit na galit at mainit ang tingin sa mga apo.

            "GrandPa. Nandito ka na pala. Saan ka ba nanggaling?"  bati ni Scar

            "Umupo ka..."  utos niya sa apo at sumulyap naman siya kay Ash  "IKAW. Bumangon ka at umupo ng maayos. Mag-uusap tayong tatlo"

Sinunod naman nila ang matanda at nagtabi ang magkapatid sa sofa. Wala silang ideya kung bakit mainit sa kanila ang kanilang GrandPa dahil wala naman silang ginawang mali.

            "Bakit GrandPa? May problema ba sa program ng party??"  tanong ni Ash.

            "Tumahimik ka!!"  sigaw niya kay Ash  "Hindi ko sinabi na pwede kayong magsalita dahil ako lang ang may karapatan na magsalita sa mga oras na ito!"

            "Sorry GrandPa"

            "Now. Bago ako magsimula sa galit ko sa inyo, may pumasok ba dito kanina na hindi pamilyar sa inyo?"

            "Hindi pamilyar?"  ulit ni Scar

            "Oo. Mga estranghero... o mga bago ninyo lang nakilala na dumating dito kanina"

            "Ah Oo. GrandPa. Meron. Nagulat nga kaming tatlo kung bakit nakapasok siya dito"

            "Talaga? Sino..?"

            "Si Mig―"

            "―Hindi. Kaibigan ko yun eh"  sulpot naman ni Ash. Tumingin naman siya sa kapatid sabay kisap ng kanyang mga mata bilang tanda o pagsasabi na manahimik muna siya   "Bakit naman naitanong ninyo yan, GrandPa?"

            "Kasi sa sobrang kapabayaan ninyo na kahit sinu-sino lang ang pinapasok sa mansyon na 'to, at hindi ninyo alam na baka bampira na pala iyon"

Kumunot ang noo ng dalawang magkapatid sa sinabi ng GrandPa nila. “Bampira..?” ulit ni Scar

            "Yes. Bampira. Vampire. Bloodsucking Immortals"  dugtong niya sa apo

            "Are you serious, GrandPa?"  sabat muli ni Scar  "You're mad at us just because of a so-called vampire?? Oh C'mon. They're just a legend. A Myth. They only exist sa mga libro, nobela and tv series.."

            "Seryoso ako, Scar. And believe me. Totoong-totoo ang mga bampira"

            "Well sige. Let's just give you the benefit of the doubt. Let's just say, totoo nga ang mga bampira na sinasabi mo. Bakit galit na galit ka na nakapasok sila dito..?"

            "Sobrang aligaga at galit na galit ako ngayon dahil baka makuha nila ang hindi dapat nilang makuha"

            "Ha? At ano naman iyon?"  tanong naman ni Ash

            "Ang isang mapa na kung nasaan nakatago ang pinakamalakas nating sandata laban sa kanila"  paliwanag niya sa kanyang mga apo  "Kapag nakita nila ang mapa at natagpuan ang lugar na iyon, sigurado ako na katapusan na nating mga lobo"

Biglang tumaas ang kilay ni Ash sa muling narinig niya “Natin? Mga Lobo..?”

            "Oo. Tama ang narinig ninyo. Mga Taong-Lobo tayo"  pag-aamin niya  "Ito ang tinutukoy ko kagabi sa inyo na hindi ko sana sasabihin. Pero I got triggered dahil nga nakapasok na siya. Siguro kailangan na ninyong malaman ang totoong kwento ng ating lahi"

            "W-w-w-w-w-wait.... Teka lang GrandPa ha... kanina, bampira, ngayon, mga taong-lobo na naman?? Ano 'to?? Niloloko mo ba kami?? Is this a prank..?"

            "Mukha ba akong nanloloko, Ash?? Seryoso ang mukha ko"  sagot niya habang nakatingin ng derecho sa mga apo

            "Oh my god. I can't take this weirdness of this family anymore"  at tumayo si Ash sa sofa at lumakad palayo sa kanila

            "Ash.. Saan ka pupunta...?"

            "Sorry GrandPa. Pero hindi ko na kinakaya ang trip ninyo. Masyado na ninyo kami inuuto. Hindi ko talaga alam kung totoo ang sinasabi ninyo sa amin o nagti-trip lang kayo"

            "Ash. Maniwala ka. I'm telling the truth!"  sigaw niya sa apo

            "Yeah. Yeah. Naniniwala na ako. Kayo na lang ni kuya ang mag-usap na dalawa diyan. Goodnight"

Umakyat si Ash sa hagdanan para pumunta sa kanyang silid para makatulog at makapagpahinga na. At gusto niya na nang umiwas sa mga pinagsasabi ng kanyang GrandPa. Hindi mkakatotohanan ang kanyang sinasabi at nahihibang dahil sa kanyang katandaan.

Samantala. Sinusundan nilang dalawa ng kanilang mata si Ash paakyat ng hagdanan.

            "Hindi siya talaga naniniwala sa akin kahit sa sinabi ko sa kanya kagabi"  sambit ng matanda

            "Hindi ko naman siya masisisi, GrandPa. Kahit ako nga noon ay hindi ko alam kung totoo nga ang sinasabi ninyo eh. And especially sa pinagdadaanan niya ngayon, ang hirap i-digest ang mga nalalaman niya"  sagot naman ng natira niyang apo sa sala na si Scar.  "But I'm still here, mahirap, pero tinanggap ko na lang ang kung ano talaga tayo"

Naantig ang puso ng matandang Ken dahil sa sinabi ng apo. Kaagad niyang hinimas ang ulo ni Scar habang nakatingin sa mga mata nito “I agree naman sa’yo pero he needs to accept it as soon as possible dahil iyan talaga tayo. At salamat Scar ha. Dahil nandiyan ka para tulungan ako. Isa ka ngang tunay na Scardino Kenneally. Ikaw nga talaga ang tagapagmana ng Daddy mo”

            "And don't worry po. Ako na lang ang kakausap sa kanya bukas. Papalamigin na lang muna natin ang ulo niya. Sobrang napagod din siya kasi"

            "Sige Scar. Salamat ulit"

---

Kinabukasan. Araw ng Linggo.

Tanghali na nang nagising si Ash. Napasarap ang kanyang tulog kasi sobra siyang napagod sa party na kanyang inorganisa sa kanilang bahay.

Malaki ang paghikab ng kanyang bibig habang bumabangon ito sa kanyang kama. Kaagad niyang kinuha ang telepono nito sa maliit na mesa na nasa tabi ng kama.

            "Wow. 12:30 na pala"  sambit niya habang tinitignan ang orasan sa telepono  "Napasarap ako ng tulog"

Kaagad siyang bumangon at lumabas ng kanyang silid. Nang pagkalabas niya, naaninag nito na sobrang tahimik ang bahay. Parang walang tao.

Nagdesisyon na lang siya na magtungo ng hagdan at sinilip kung may tao sa ilalim. Doon niya nakita na nandoon ang kanyang kuya na si Scar. Nakaupo sa sofa at naglalaro ng kanyang telepono. Alam niya na naglalaro si Scar dahil sa kanyang mga naririnig na lumalabas sa telepono nito.

Wala siyang sinayang na oras at agad itong bumaba ng hagdan upang tanungin ang kapatid.

            "Kuya"  sambit ni Ash habang kakababa lang ng hagdan at naglakad patungo kay Scar

            "Oh Ash. Gising ka na pala"

            "Napasarap kasi ang tulog ko eh"  ngiti niya  "Teka. Saan sila? Parang sobrang tahimik ng bahay?"

            "Umalis sila kasi. Meron daw emergency sina Daddy at Mommy. Si GrandPa naman. Sumama din sa kanila"  sagot ni Scar sa kanya  at sabay din ang malaking hikab  "Ako nga din. Kagigising ko lang. Kung hindi tumawag si Vlad, hindi ako nagising"

            "Ahh okay. Kaya pala"

Doon muli tumahimik muli pagkatapos ng sagot ni Ash. Hindi alam ni Scar kung saan at kung paano sasabihin sa kapatid na tanggapin niya ang tungkol sa kanilang pamilya.

            "Um Ash. Hindi ka ba nagugutom? Kumain ka na kaya"  tanging sambit niya

            "Hindi pa. Wala pa akong gana"

            "Bakit naman wala kang gana?"

            "You know what I mean kuya"

            "Tungkol ba 'to sa sinabi kagabi sa atin ni GrandPa?"

            "Yes. Yun nga"  pagkumpirma naman ni Ash  "Akalain mo, we're werewolves? Yung kinikwento niya sa atin noon bilang panakot, yung mga nababasa natin sa libro at napapanood sa mga pelikula, totoo pala?? At tayo yun?"

            "Unfortunately Ash.Totoo tayo"

            "Wow. Para kasing imposible kuya"

            "Trust me. They're real. I saw GrandPa once. He shapeshiped into a big wolf"

            "Talaga?? Kelan lang kuya?"

            "Yung gabi na sinabi nila sa akin ang totoo"

            "Wait. Diba kagabi niya sinabi sa atin? So, naging Lobo siya nung pagka-alis ko?"

            "No. He didn't. Yung araw na kakauwi nina Daddy dito mula sa ospital?"  paalala niya kay Ash  "Yung gabi din yon, pinakita ni GrandPa sa akin"

            "Wait. That was weeks ago. Teka lang. Alam mo na 'to?? All this time? And you didn't tell me?"

            "Gusto kong sabihin sa'yo 'to Ash. Believe me. Pero ayaw ni GrandPa na sabihin sa'yo muna dahil hindi ka pa handa"

            "So handa na ako ngayon?"

            "No. Hindi ka pa sana handa sa ngayon. Sinabi sa akin ni GrandPa nung Biyernes ng gabi na hindi niya na lang sasabihin sa'yo dahil marami ka pang iniisip na problema. Mga masasakit na pinagdaanan mo. At baka hindi mo makayanan ang mga impormasyon na 'to"

            "Talaga? E bakit sinabi?"

            "Katulad ng sinabi ni GrandPa kagabi. May kalaban na pumasok sa pamamahay natin. Isang bampira. Kaya walang choice si GrandPa kundi ipaalam niya ito sa'yo para maghanda ka at alam mo ang totoong nangyayari"

            "I can't believe this. Niloko mo rin ako kuya?"

            "No. Of course not. Sinusunod ko lang ang utos nila sa akin"  at hinawakan ni Scar ang dalawang kamay ng kapatid  "Kaya Ash. Kailangan mong tanggapin ang tungkol sa atin. Don't get me wrong. Alam ko ang nararamdaman mo ngayon and its too hard to digest especially sa mga nangyayari sa'yo ngayon. Pero kailangan na natin tanggapin dahil bumalik na ang mga kalaban. All hands on deck tayo para kalabanin sila"

Hindi naiintindihan ni Ash ang mga naririnig nito sa kapatid. Parang nasa panaginip lang siya dahil sa mga impormasyon na ngayon niya lang nalalaman.

            "Wait kuya. Hindi pa ako handa. I need to breathe"  at doon lumakad papunta ng main door si Ash. Palabas ng bahay

---

Samantala.

Lingid sa kaalaman nina Scar at Ash. Nagtungo ang kanilang GrandPa Ken sa bahay ng mga Villalobos. Gusto niyang kausapin ang mag-ina tungkol sa kanilang problema.

Nakaupo si GrandPa Ken sa mahabang itim na sofa nila. Katabi naman niya si Barbara at si Lucien naman ay nakatayo at naka-krus ang dalawang braso habang nakikinig sa sinasabi ng matanda.

            "Kausapin mo siya Lucien. Mas kailangan ka niya ngayon dahil sa pinagdadaanan niya"  pakiusap ni GrandPa Ken sa kanya.

            "I don't think na makikinig si Ash sa akin, GrandPa. Alam mo naman na sinaktan ko siya nang husto. Hindi niya nga ako kinausap nung pumunta ako sa inyo kagabi"

            "I know. Pero kailangan ka niya ngayon. Ipa-intindi mo sa kanya kung ano kami talaga"

            "Tinago niyo ito sa kanya ng ilang taon. Baka mas lalo pa siya magagalit sa akin dahil isa ako sa mga nagtago sa kanya ng totoo"

            "Please Lucien. Mahal ka niya. Hindi niya lang sinasabi pero alam ko na mahal ka pa rin niya. Alam ko yan dahil nakikita ko sa mga mata niya dahil napagdaanan ko din yan"

Napahinto si Lucien at napaisip sa sinabi ng matanda. “Sige GrandPa. I’ll try. But I can’t promise”

            "Okay na yan sa akin, apo. Salamat talaga"

            "Sandali GrandPa"  sulpot naman sa usapan ni Barbara  "Bakit parang desperado kayo na matanggap ni Ash na isa siyang Lobo? Diba ikaw rin ang may sabi nung isang araw sa akin na hindi pa siya handa?? Bakit parang nag-iba ang ihip ng hangin?"

            "Kasi sa hindi inaasahan na pangyayari, Barbara"

            "Hindi inaasahan?"  ulit niya  "Ano naman yon?"

            "They're back. Ang mga bampira. Nandito muli sila sa Metro Manila"

            "Talaga?? Paano mo naman nalaman?"

            "Kasi pumasok ang isa sa kanila kagabi sa party"

            "Pumasok?? Eh diba hindi sila basta-basta makakapasok kung hindi iniimbita ng may-ari?"

            "Oo. Hinding-hindi. Pero malaki ang duda ko na ginamit niya ang isa sa mga anak ni Eli para lang makapasok"  kita sa mukha ng matanda ang pag-aalala at takot  "Hindi ko alam kung ano ang kanilang pina-plano sa amin. Pero sana, hindi nila malaman ang natatagong sandata namin laban sa kanila"  at tumingin siya kay Barbara  "Barbara. Pumunta ba sila dito sa inyo?"

            "Ang mga bampira? Wala. Wala GrandPa"

            "Sigurado ka? Eh saan sila kumuha ng pabango para hindi namin sila maamoy?"

            "Ewan ko GrandPa. Baka sa ibang Mangkukulam"  pagsisinungaling ni Barbara  "Hayaan mo GrandPa. Aalamin ko yan. Tatawag ako ng pulong sa mga sinasakupan ko kung may nagpunta ba sa kanila na bampira"

            "Salamat Barbara. Malaking tulong yan"

---

Kinabukasan. Araw ng Lunes. Sa campus ng Braxton.

Hindi sumabay si Ash sa paghatid ng driver nila sa Braxton at siya na lang mag-isa ang sumakay ng taxi papunta ng campus.

Nilalakad niya ang hallway nang sinalubong siya ng kanyang bestfriend.

            "Uy sis. Ang aga mo ata"  bati ni Micah sa kanya

            "Wala lang. Gusto ko lang na maging maaga. By the way, kamusta ka na?"

            "Ito... sinusubukan na maging okay kahit na mahirap"

            "Good to know. Baby steps. Balang araw ay magiging okay ka din"

            "Oo nga eh. Sana nga. Uy oo nga pala, how was your party last Saturday? Sorry pala sis kung hindi ako nakapunta ha"

            "Its okay. Understood naman sa'yo dahil hindi ka pa okay"

            "Talaga?? Salamat sa pag-intindi sis ha. So how was it nga ba?"

            "Okay naman. Masaya ang lahat. Lucien was there"

            "What?? Talaga?? So nagkausap ba kayo?"

            "Yes and no. I mean, he tried to talk to me pero sabi ko busy pa ako"

            "And?"

            "Yun lang naman. Hindi ko naman siya nakita after"  pero hindi sumagot si Micah at parang may gusto itong sasabihin sa kanya  "Bakit?? May problema ba?"

            "Sis. Huwag kang magagalit ha. May sasabihin ako sa'yo"

            "Sure. Sige. Ano yon?"

            "Earlier than that kasi, pumunta siya ng apartment. Kinausap niya ako. Gusto niya kasi na makausap ka at humingi ng tawad at bumawi sa'yo"  kuwento niya sa kaibigan habang lumalakad sila papasok ng kanilang silid-aralan  "So sabi ko, puntahan ka niya sa bahay ninyo dahil may party sa inyo. For sure, andoon ka. Siguro sinunod niya ako"

            "Ahh okay. Yun lang naman pala. Akala ko kung ano na"

            "Sis?? Why don't you talk to him? Yung malalim na pag-uusap?"  at umupo na sila sa kanilang mga upuan  "Give him chance to explain at humingi ng tawad. Para naman maging okay na kayo"

            "Ewan ko. Pag-isipan ko muna yan. I have my own problems naman. Wala akong time na i-entertain siya"

            "Talaga?? Ano ba yan sis? Care to share?"

            "No. Its okay. Family problem naman ito. Makakaya ko din ito"

            "Sige sis. Sana magiging okay ka na. At pag-isipan mo ang sinabi ko sa'yo ha"

            "Sige. Pag-iisipan ko yan"

Itutuloy…

Chapter 38

Breaktime. Sa Cafeteria.

Umupo ang magkaibigan sa kanilang pwesto sa cafeteria.

            "Dude, ano'ng gusto mong kainin? Ako na lang ang bibili"  boluntaryo ni Scar at tumayo muli ito

            "Bakit? Ako na lang ang bibili. Kaya ko naman"

            "Umupo ka na lang diyan. Huwag kang magaalala. Libre kita"

            "Naku dude. Nakakahiya naman yan"

            "Sus. Ito naman. Parang hindi tayo magkaibigan. Sige na. Ako na ang bahala sa'yo"

            "Sigurado ka?? Okay lang sa'yo?"

            "Oo naman. So ano na ang gusto mong kainin?"                

            "Ikaw na lang ang bahala, dude. Okay na ako sa kahit ano"

            "Oh sige. Sabi mo eh"

Kaagad umalis si Scar at nagtungo sa counter upang pumili ng kanilang kakainin. Samantala si Marcus naman ay lutang pa rin at hindi alam kung ano nangyari at ginawa niya buong maghapon.

            'Ano ba 'tong nangyayari sa akin. Bakit hindi ko maalala ang nangyari sa akin nung gabi na umalis ako kina Scar hanggang kahapon?'

takbo sa kanyang isipan.

Nagulat na lamang siya nang umupo si Miguel sa kanyang harapan.

            "Marcus, kamusta ka na? I hope you're okay. Pasensiya na sa ginawa at nasabi ko sa'yo ha. Wala kasi ako sa sarili ko"

Kumunot ang noo niya dahil sa mga sinabi ng bagong-lipat na estudyante sa kanya. “Ano ba ang pinagsasabi mo? At bakit humihingi ka ng pasensiya? Ano ba ang nagawa mo..?”

            "Nung kahapon. Sa bahay ninyo. Nakalimutan mo na ba?"

            "I have no idea kung ano ang pinagsasabi mo. At ano ang ginawa natin sa bahay namin..? Nababaliw ka ba..? Hindi tayo close na pwede kitang dalhin sa bahay ko"

Doon na napagtanto ni Miguel na may nangyari ito habang wala siyang malay. Marahil ay binura ni James ang memorya niya.

Tumayo na lang siya sa upuan habang hindi maalis ang titig niya kay Marcus.

            "Pasensiya na. Nagkamali pala ako sa taong nilapitan ko. Hindi pala ikaw iyon.."

Nagmamadali siya umaalis sa kanilang pwesto at lumabas ng cafeteria. Sakto din na nakabalik na si Scar at may dala-dala nang tray ng pagkain.

            "Ano'ng ginawa ni Miguel dito, dude?"

            "Ewan ko sa kanya. Marami siyang sinasabi na kung anu-ano"

            "Like what..?"  habang nililipat nito ang mga pinggan sa mesa mula sa tray.

            "Like asking forgiveness. May nagawa at sinabi daw siya sa akin sa bahay ko"  kunot muli ng noo niya  "At ano ang ginagawa niya sa bahay namin in the first place? E hindi naman kami close"

            "Tama. Baka nag-aambisyon lang yan na maging ka-grupo siya natin. You know. The Hearthrobs"  dugtong naman ni Scar  "O baka naman alam niya na, na sinabi mo sa amin na nakita mo siya sa banyo ng mga lalaki. Kaya humihingi siya ng tawad dahil sa mga nagawa niyang kabastusan dito sa school"

            "Baka nga. Ewan ko. Parang iba ang nararamdaman ko nung sinabi niya sa akin yun. Ang sincere eh. Parang meron talagang nangyari"

            "Talaga?? At ano naman yon?"

            "Ewan ko, dude. Basta kalimutan na natin yon. Kumain na lang tayo"

            "Yan ang gusto ko sa'yo... okay lets eat"

            "Oo nga pala, dude. Salamat sa libre ha"                  sabi ni Marcus sa kaibigan  "Ako na nga ang may kasalanan sa'yo na bigla na lang akong umalis nung Sabado, tapos ikaw pa ang manglilibre"

            "Naku. Kalimutan mo na yon, dude. Mag-move-on na lang tayo diyan at mag-enjoy na lang tayo sa kinakain natin"

Samantala. Sa pwesto nina Micah at Ash.

            "Uy sis"  tawag ni Micah kay Ash habang kumakain ng kanilang biniling pagkain  

            "Bakit?"  balik naman ng ulirat niya

            "May problema ka ba? Kanina ko pa kasi napapansin na parang wala ka sa sarili mo"

            "Wala sis. Okay lang ako"

            "Sigurado ka ha?"

            "Oo naman. Siguradong-sigurado"  pagsinungaling niya sa kaibigan  "It's just a little problem lang naman about sa family namin. Pero kaya ko 'to. Don't worry"

            "Oh sige. Sabi mo eh"  doon din natigilan si Micah at napatingin ito sa lalaking lumalakad papunta at palapit sa likuran ni Ash  "Sis. Someone's coming"

            "Sino?"

            "Hi Ash"  bati ni Lucien na kakarating lang sa kanilang mesa  "Pwede bang umupo?"

            "Oh sure Lucien. Ikaw pa"  sagot naman ni Micah at umusog ito para bigyan ng lugar si Lucien na umupo sa kanyang tabi  "Dito ka sa tabi ko Lucien"

            "Thanks Micah" sagot naman din niya at agad itong umupo sa tabi n Micah. At habang nanlalaki ang mga mata ni Ash sa kaibigan na parang sinasaway ito na paalisin sa kanila. Doon tumingin si Lucien kay Ash. Isang malalim na pagkatitig na tila matutunaw siya.  "Kamusta ka na Ash? Hindi tayo nakapag-usap nung Sabado kasi sobrang busy ka"  pero hindi sumagot at tahimik pa rin si Ash habang ngumunguya ng kanyang pagkain  "Ash. Pwede ba tayong mag-usap?"

            "Andito ka na diba?? Ano ba ang sasabihin mo?"

            "Gusto ko sanang tayo lang dalawa? Pwede mamayang hapon?? After ng klase?"

            "Oh sige. Ano pa ba ang magagawa ko"  sabay hingang malalim ni Ash

            "Sige. Susunduin na lang kita mamaya sa classroom mo ha?"  pero hindi naman sumagot ito. Ngumiti na lang si Lucien at agad sumulyap sa kanyang gilid  "Micah. Alis na ako. Please remind him lang mamaya"

            "Sure Lucien. Ako ang bahala"

Doon na agad tumayo si Lucien sa upuan habang nakatingin kay Ash na parang naghihintay na pigilan siya na umalis. Pero walang imik ito at kumakain pa rin.

Hinintay ni Ash na umalis ang taong sumakit sa kanyang puso at agad tinignan nang masakit si Micah. “Ano yon?”

            "What do you mean na ano yon?"

            "Bakit mo siya pinaupo dito sa atin?"

            "Bakit naman hindi?? Wala namang masama kung umupo siya dito ah. Hindi naman atin 'to"

            "I know. Wala naman akong sinabi na atin 'to. Pero baka nakakalimutan mo na that he broke my heart and he cheated on me. That's why wala siyang karapatan na umupo dito at umarte na walang nangyari"

            "Woah. Kalma ka naman sis. Masyado ka namang mainit. Chill okay?"  pagtatahan niya kay Ash  "Diba sabi ko kanina sa'yo na you give him a chance para magpaliwanag?? Baka ito na yon. Umupo lang siya siguro kanina dito para sabihin sa'yo na mag-usap kayo. Wala namang masama dun diba?"

            "Wala naman. Pero―"

            "―Ops. No buts. It is set. Mag-uusap kayo mamaya"

            "Teka. Kanino ka ba kampi?? Sa akin o sa kanya?"

            "Wala akong kinakampihan sis. Gusto ko lang naman na mawala na ang bitter sa puso mo at maging okay ka na"

            "Sa pamamagitan ng pag-uusap ko sa ex ko? Na siya ang sumakit sa akin?"

            "Yes. And no. Ginagawa mo lang naman ito para magbigay ng closure sa inyo. Para masagot na ang mga tanong diyan sa puso mo. At baka sa pag-uusap ninyo, magkakabalikan na kayo, o hindi. Okay naman yun. Atleast meron ka nang closure"  doon natahimik si Ash at napaisip sa dahilan ni Micah  "So? Okay ka na? Payag ka na mamaya?"

            "Oo na. Sige na. Payag na ako"

            "Yey! Sa wakas. Nagdesisyon ka rin ng tama"  taas ng boses niya habang tumatawa  "Sige na. Tapusin na natin ang pagkain at pumasok na sa next class"

---

Oras ng dismissal.

Kaka-ring lang ng school bell bilang hudyat na tapos na ang klase sa araw na iyon. Kaagad tumayo ang mga kaklase nina Ash at Micah. Mabilis lumabas ng silid-aralan habang silang dalawa naman ay hinintay na maubos makalabas ang mga kaklase nila.

            "Hali ka na sis. Lumabas na tayo"  paanyaya ni Micah  "Wala ng tao"

            "Mamaya na. Dito muna ako"

            "Bakit naman?"

            "Basta. Mamaya na ako lalabas"

            "Ano'ng mamaya na? E baka naghihintay na si Lucien sa labas. Tara na"

Umirap ang mga mata ni Ash at tumayo na lang ito na parang walang nagawa sa pagpupumilit ni Micah. Inayos muna ni Ash ang kanyang sarili at agad naman silang lumakad palabas ng kwarto.

Tamang-tama sa kanilang pagkalabas ay nandoon na nga sa labas si Lucien. Naghihintay sa kanilang dalawa.

            "Hi Ash"  bati ni Lucien sa kanya habang abot-tenga ang ngiti nito  "How was your class?"

            "Okay naman"  tanging sagot nito

            "Good. Mabuti naman kung ganon"  

Tumingin naman si Lucien kay Micah bilang pahiwatig na iwanan niya na silang dalawa para makapag-usap sila ng masinsinan. Agad naman naintindihan ni Micah ang tingin iyon ni Lucien at ngumiti.

            "Ay sis, sorry. Uwi na ako"

            "Ha?? Uuwi ka na? E bakit?"

            "May pupuntahan pa kasi akong importante. Pagkatapos ay pupunta pa ako ng grocery"

            "Ganon? E samahan na kita"

            "Naku huwag na sis. Kaya ko na 'to. Lucien is here oh. Kausapin mo siya"

            "Oh sige. Kung iyan ang gusto mo"  sagot na lamang ni Ash na tila wala nang nagawa  "Basta mag-iingat ka ha"

            "Okay sis, don't worry"  agad beso niya sa pisngi ng kaibigan  "Alis na ako. Babay sa inyo"

            "Bye Micah"  sambit ni Lucien.

Sinundan ng kanilang mga mata si Micah habang lumalakad palayo sa kanila at palabas ng main building.

Nang hindi na nila nakikita si Micah, agad namang huminga nang malalim si Lucien at ngumiti para sa pag-uumpisa ng muli nilang pag-uusap nang masinsinan.

            "Well Ash. Where to?"

            "Ikaw? Saan gusto mo?"

            "Ikaw ang tinatanong ko eh. Ikaw kaya ang boss"

            "Boss ka diyan. Ikaw na. Saan tayo"

            "Oh sige na nga. Doon na lang tayo sa dati nating tambayan"

            "Sige. Ikaw ang bahala. Doon na lang tayo"

Wala silang sinayang na oras at agad silang nagtungo sa isang sementadong upuan, sa silong ng isang malaking puno. Doon kasi ang paborito nilang tambayan kahit noon pa na magkaibigan pa lang sila at hindi pa nagiging sila.

Doon sila nag-uusap ng kahit ano ang maisip nilang topic. Mga masasaya o malulungkot man.

            "We're here"  sambit ni Lucien na kakarating din nila

            "Nothing's change ha"  sagot naman ng isa habang tinitignan ang palibot ng kanilang tambayan

            "Oo naman. Hindi talaga magbabago 'to dahil tayo lang ang tumatambay dito" 

            "Oo nga. Sobrang layo na kasi ito sa main building. Kaya mahirap makita"  pagsang-ayon naman ni Ash kay Lucien. Pero hindi sumagot ang kanyang kausap at nakatitig lang ito sa kanya habang nagsasalita. Napansin naman iyon ng isa at agad niyang tinanong ito  "Bakit ganyan ka makatingin?"

            "Wala lang. Siguro namiss lang kita"

            "Stop it"  labas na hangin sa butas ng ilong ni Ash 

            "Oh bakit?? Totoo naman ah. Sobra kitang namiss, Ash. Kung alam mo lang"

Hindi niya pinansin ang sinabi ni Lucien at umupo na lang sa sementadong upuan na nasa harapan nila. “Ano ba ang gusto mong pag-usapan natin?”

Nawala ang ngiti sa mukha ng isa dahil sa totoong balak nito kay Ash. Huminga muna si Lucien ng sobrang lalim at dahan-dahan umupo sa tabi nito.

            "I don't know where to begin, Ash"  panimula niya  "Basta humihingi ako ng kapatawaran sa mga pasakit na ibinigay ko sa'yo. I am here para ipaliwanag ko sa'yo kung paano kami nagkakilala ni Dante"

            "Don't worry. Alam ko na"

            "Talaga?? Paano?"

            "Micah. She told me everything"  sagot niya  "May kinikuwento noon si Dante na isang batang lalaki na nililigawan niya, isang player, at humingi ito ng pabor kay Dante para makapasok muli sa Braxton. And he helped him. Pero sa kabila ng muling pagpasok niya sa Braxton, may kapalit. At alam mo na kung anong uri ng kapalit yun"

            "Sorry Ash. Hindi ko naman alam kung paano sasabihin ito sa'yo eh. Natatakot ako baka gamitin niya yon para mai-expell ako"

            "Micah didn't expect na ang estudyante pala na mahal ni Dante at ikaw, ay iisa. Ngayon niya lang din nakilala" pagtatapos ni Ash ng kanyang nalaman na kuwento mula kay Micah. Muli naman itong tumingin sa mga mata ni Lucien  "I understand. Hindi na naman ako galit sa'yo. Naghihinayang lang. Dahil nangyari pa ito"

            "I know Ash. That's why humihingi ako ng tawad sa'yo"

            "Alam mo na isa sa pamilya namin ang nagtaguyod ng Braxton diba?? And we own the majority of the shares dito. Bakit hindi mo sinabi sa akin na nangyayari na pala yan. He's blackmailing you. Pwede sana natin paalisin si Dante kung sinabi mo sa akin ng maaga"

            "Yan din ang naisip ko when I broke up with you. But it's too late. Sana nga talaga hindi ako nagtago sa'yo"

            "It's okay. The damage has been done. Past is past. Hindi na ako galit sa'yo"

            "Talaga Ash?? Seryoso ka?"

            "Oo naman. Kahit na masakit pa din. Pinapatawad na kita"

Natunaw ang puso ni Lucien dahil sa sinabi ni Ash. Sobrang bait niya talaga at wala siyang tinatago na galit sa kanyang puso dahil sobrang bilis niyang magpatawad.

            "I am so touched, Ash. Dahil pinatawad mo ako kaagad kahit hindi ko deserve ang kapatawaran mo"  panlulumo na ng kanyang mga mata  "And I am sorry din kung tinawag kita nun na malandi and a slut"

            "Okay lang yun. Maybe you're right"

            "That you're a slut?? No. Hindi ka ganyan, Ash. Kilala kita"

            "No. Hindi mo na ako kilala. Matapos ang nangyari sa amin ni Dante. Marami nang nangyari sa akin"

            "What do you mean?"

            "Sa sobrang galit ko sa inyo at sa sobrang sama ng loob ko sa sinabi mo sa akin. Gumawa ako ng isang napakamasamang desisyon. I hooked up sa iba't-ibang lalaki dito sa school. Especially in the boys lavatory. Doon ako parati nakatambay at tumitikim sa kanila"

            "What?"

            "Yep.  I am now a slut, Lucien. So, tell me, ganon pa rin ba ang tingin mo sa akin?? Isang napakabait na nilalang?"

            "Of course. Hinding-hindi magbabago yan nang dahil lang lumandi ka lang sa iba"  sabay panlalaki ng mga mata ni Ash. Hindi niya inaaasahan ang sasabihin ni Lucien "Frankly. nagulat ako. Pero hindi kita hinuhusgahan dahil lang sa ginawa mo. And besides, kasalanan ko din naman yan. Ako ang puno't-dulo ng lahat"

Pilit na ngumiti si Ash kahit nababalot ang kanyang puso ng iyak. “Akala ko magbabago na talaga ang paningin mo sa akin”

            "Hinding-hindi Ash. Mahal kita. Yan lang ang importante sa ngayon. Mahal kita"

Unting-unti lumalapit ang labi ni Lucien sa labi ni Ash. Gusto niya itong halikan dahil sa sobrang miss niya na ito at sobrang mahal na mahal ito.

Itutuloy…

Chapter 39

“Wait” urong ng ulo ni Ash “Hahalikan mo ba ako?”

            "Oo. Bakit? Ayaw mo?"

            "Gusto siyempre. Pero what's your purpose?"

            "Tinatanong pa ba yan? Siyempre. Gusto kong makipagbalikan sa'yo"

            "Makipagbalikan?? Seryoso ka?? Pagkatapos na nangyari sa atin na masasakit? Gusto mo pa?"

            "Sandali"  dugtong ni Lucien na tila naguguluhan "Akala ko ba pinapatawad mo na ako?"

            "Oo nga. Pinapatawad na nga kita. Pero it doesn't mean na makipagbalikan ako sa'yo"

            "Talaga?? Akala ko kasi na gusto mo"

            "Of course not. I had a very traumatic experience sa'yo tapos gusto mong makipagbalikan sa akin? No way. Never"

Parang nahiya si Lucien sa kanyang nagawa. Akala niya kasi na iyon na ang sandali na makakabalikan na sila ng kanyang pinakamamahal pero hindi pa pala. “Sorry Ash. Na-misinterpret ko ang sinabi mo. Umasa kasi ako na magiging tayo na. Hindi naman kita inisip. Pasensiya na talaga. Akala ko kasi eh”

            "No. It's okay, Lucien. Don't say you're sorry. Okay naman sa akin yun"  paniniguro sa kanya ni Ash  "Pero kung gusto mo talaga na may relasyon tayo. I have a proposal to give you"

            "Talaga?? At ano naman iyon?"

---

Dakong alas-sais ng gabi. Sa covered gym ng Braxton.

Katatapos lang ng kanilang ensayo at nandoon silang lahat sa locker room at naghahanda na para umuwi. Ang iba ay nagbibihis na ng kanilang damit at ang iba naman ay nagsha-shower pa din.

Pero si Scar at si Marcus ay tapos na at handa na silang lumabas ng locker-room.

            "Saan daw pupunta sina Vlad at ang pamilya niya dude?"  tanong ni Marcus sa kaibigan

            "Magbabakasyon sila daw for one week"

            "Wow ha. Ang aga naman ng bakasyon nila"

            "Inadvance daw kasi nila kasi aalis na daw si Tito next month"

            "Ahh. Kaya pala"  sagot ni Marcus habang lumalakad na sila palabs ng covered gym. Pero biglang tumunog ang telepono ni Scar. 

Agad naman kinuha niya ito sa kanyang bag at agad na sinagot “Yes Dad?? Andito pa ako sa campus. Bakit? What? Wala pa siya diyan?? Oh sige-sige. Baka andito pa siya sa Braxton. Hahanapin ko na lang siya dito”

            "Bakit dude?? Ano ang problema?"

            "Si Ash. Hindi pa daw nakakauwi. Dumidilim na kasi"

            "Hindi ba siya nagsabi sa'yo kung saan siya pupunta?"

            "Hindi eh. Agad naman siyang umuuwi after ng class"  kita sa mukha ni Scar ang pag-aalala dahil ano na ang nangyari sa kanyang kapatid  "Dude?? Hanapin ko muna siya dito ha. Mauna ka na"

            "Dito?? E magdidilim na. Samahan na kaya kita"

            "Okay lang ako. Kaya ko naman ang sarili ko. Umuwi ka na dun at baka magagalit pa si tita kung gagabihin ka"

            "Sigurado ka?"

            "Oo dude. Sure ako. Sige na. Umalis na ka. At mag-iingat ka"

            "Sige dude. Ikaw din. Mag-iingat ka din"

Kaagad lumakad si Marcus nang matulin at papunta sa malaking gate ng Braxton. Samantala si Scar naman ay walang choice kundi hanapin ang kanyang nawawalang kapatid.

---

“Ugghh. Ummm. Shit Ash. Ang sarap…” ungol ni Lucien kay Ash habang nakaupo ito at sinisipsip ang kanyang burat. “Ahhh. Na-miss ko ’to, Ash. Sobra. Miss na miss kita, Ash”

Biglang niluwa ni Ash ang subo-subo niya kanina na titi ni Lucien. “Pwede ba? Tumahimik ka? Bago ba tayo marinig at mahuli dito”

            "Sorry. My mistake. Sobrang miss ko 'to kasi"  hindi sumagot si Ash at pinapatuloy pa niya ang paglabas-pasok ng bibig kay Lucien  "Oh FUCK!! Shit!! Malapit na akoohh!!"  hindi pinansin ni Ash ang ungol ni Lucien at patuloy pa rin ang pagsipsip at binilisan pa lalo pero sa pagkakataong ito ay sinasabayan pa niya ito ng paglalaro ng mga itlog  "Ohhh... Itooo naaaahhhh!!"  bumalwak sa loob ng bunganga ni Ash ang tamod ni Lucien. 

Madami ang napalabas niyang katas sa loob ng bunganga ni Ash dahil matagal na ang huling beses na pagsubo sa kanya. Sa sobrang dami ay umapaw ang ilan sa bibig ni Ash at tumulo sa tiles.

Nilunok niya na lang ito dahil baka madumihan pa lalo ang sahig kapag dinura niya. Pagkatapos niyang nilunok ay kaagad itong tumayo mula sa pagkaluhod at inayos ang kanyang sarili “Mauna na akong lumabas” sabi niya kay Lucien “Maghintay ka lang ng ilang minuto bago ka lumabas”

            "Sige..."  sagot din nito  "Wait Ash"

            "Bakit?"  lingon muli niya kay Lucien

            "Wala na ba talagang pag-asa na magkabalikan tayo?? Yung nakaraan nating pagsasama?"

            "Lucien. Maging kontento at maging masaya ka na lang kung ano ang pwede kong maibigay ngayon sa'yo"  sagot ni Ash sa kanya  "Mas maganda nga ngayon dahil wala tayong expectations sa isa't-isa. It's just pure sex"

            "Pero mahal pa rin kita"

            "I don't care kung ano ang nararamdaman mo sa akin. You broke my heart. Kasalanan mo yon"  at kaagad binuksan ni Ash ang pintuan ng utility room ng Braxton at lumabas  "Sige na. Alis na ako"

Naiwan naman si Lucien doon. Nakaupo at tulala sa mga sinabi ng kanyang ex at habang nakaladlad pa rin sa ere ang natutulog niya nang ari at punong-puno ng pinaghalong laway ni Ash at ng kanyang tamod.

Lumipas ang ilang minuto at tumayo na siya upang linisin ang sarili. Ito na kasi ang tamang oras na kumilos at lumabas dahil sa mga oras na iyon ay nakaalis na si Ash ng Braxton. Kailangan niya na ding lumabas at umuwi dahil malapit nang magsara ang paaralan.

Pagkatapos niyang mag-ayos ay kaagad siyang lumabas ng silid. Doon siya nagulat dahil nakatayo pa rin doon si Ash at may kausap sa kanyang harapan.

Naisip niya na pumasok muli sa silid at magtago pero huli na ang lahat dahil biglang tinawag ang kanyang pangalan.

            "Lucien..."  tawag ng isang pamilyar na boses

            "Oh Scar. Ikaw pala..."  bukas muli niya ng pinto at nagtungo sa kapatid ni Ash.

            "Kamusta ka na? It's been a long time na hindi na huli tayong nagkita"  sabay pagkamay ni Scar sa kanya.

            "Heto. Okay lang naman. Medyo busy sa school"

            "Oo nga pala. Magtatapos ka na pala this year"  dugtong ni Scar

            "No. May one year pa ako"

            "Ahh ganon ba?  Sandali. Pumunta ka ba nung Sabado sa bahay namin?"

            "Sa Anniversary celebration ninyo?? Oo. Nandoon ako" 

            "Talaga? Hindi kasi kita nakita eh"

            "Andoon ako"  at sumulyap siya kay Ash  "Sa katunayan nga, nakita ako ni Ash"

            "Talaga Ash? Andoon siya?"  tanong din ng kanyang kuya sa kanya  "Bakit hindi mo sinabi sa akin?"

            "Oo kuya. Nasa party siya. Pasensiya na kung hindi ko sinabi sa'yo dahil sobrang busy kasi ako nun eh"

            "Kung sa bagay. Ikaw nga talaga ang organizer nung Sabado"  at biglang nagtaka si Scar sa nakita niya kanina  "Teka. Magkasama ba kayo kanina ni Ash sa loob?"

Nagtinginan ang dalawa habang kumakabog ang dibdib ni Ash dahil baka ito na ang kanyang kinatatakutan na pangyayari sa kanyang buhay. Ang mabuko na ang kanyang ginagawa kalokohan sa Braxton.

            "Ahmm. Hindi Scar. Kakapasok ko lang ng room at kaagad din akong lumabas"  naisip na dahilan ni Lucien   "May hinahanap kasi ako, hindi ko makita"

            "Talaga? Parang hindi ko naman nakita na pumasok ka"

            "Ha? Eh. Baka hindi mo lang ako nakita na pumasok. Nagmamadali kasi akong pumasok"

            "Baka nga"  sambit lang ni Scar at hinayaan na lang iyon  "So pano, Lucien? See you around? Alis na kami ng kapatid ko"

            "Sige. Ingat kayo, Scar. Aalis din naman ako maya-maya"

Naunang lumakad si Scar at sumunod naman ang kapatid niya na si Ash sa likuran nito. Pero habang lumalakad palayo kay Lucien ay lumingon siya at ngumiti. Malaki ang pasasalamat nito dahil tinulungan niya na hindi ito mabuko sa kanilang ginawa.

Nandoon na sa tapat ng main building ang kanilang sasakyan at naghihintay na sa kanila. Agad naman silang pumasok at umupo sa upuan. Pagkatapos ay umandar ito at agad nang umalis palabas ng Braxton.

            "Ano yon?"  pagsira ni Scar ng katahimikan sa loob ng sasakyan

            "What do you mean?"

            "Ang nakita ko kanina. Magkasama ba kayo sa loob kanina?"

            "Kuya naman. Hindi nga. Paulit-ulit eh. Nagkalingat lang kami siguro kanina kaya ganon"

            "Sebastian. I am your brother. Don't lie. Alam ko na nagsisinungaling ka lang. So answer my question again, magkasama ba kayo kanina sa loob?"  tanong muli niya kay Ash at agad itong tumingin. Hindi ito sumagot at tinitignan lang ang mga tao at sasakyan na sumasagi sa kanilang nakaandar na sasakyan  "See. Totoo. Magkasama nga talaga kayo"

            "Pero kuya. Wala naman masama dun"

            "Oo. Tama ka. Wala naman. Pero siya din ang tao na sumakit nang lubusan sa'yo diba? So nagkabalikan na kayo?"

            "Hindi. Hinding-hindi ako makikipagbalikan sa kanya"

            "So ano yon? Wala lang?"

            "Wala lang. Fun lang"

            "Ganon? Grabe naman. Sigurado ka?"

            "Oo naman kuya. Ayaw ko na may commitment sa kanya. Malaking trauma na kaya ang naranasan ko tapos magbabalikan pa? No way"  pero nakatingin lang sa kanya si Scar. Nakangiti  "What?? Bakit ganyan ka makatingin sa akin?"

            "Wala naman. Gusto ko lang sabihin sa'yo na mag-ingat ka sa gagawin mo, Ash. Baka babalik yan sa'yo. Baka magugulat ka lang na wala na siya sa tabi mo at doon na bumalik ang nararamdaman mo sa kanya"

            "So ano ang gusto mo kuya?? Maging kami ulit?"

            "No. hindi naman. Sobra kasing 'daring' ng ginagawa mo. Baka kasi mapaso ka. Mag-ingat ka lang"

            "Don't worry kuya. Kayang-kaya ko ang sarili ko"

---

Nakarating at nakauwi sila sa kanilang bahay dakong alas-siyete na ng gabi.

Habang pumapasok silang dalawa sa main door, nakita nila na nandoon na naman sa sala ang Mommy at ang Daddy nila, at si GrandPa Ken. Napansin ni Ash na parang galit na galit na naman ang mukha ng kanyang ama. Baka siguro hindi na naman siya nakapagpaalam sa kanila na gagabihin siiya.

            "Saan ka na naman nanggaling Ash?"

            "Sorry Dad. Hindi ko namalayan ang oras. Nawili kasi ako sa kakausap kay Micah. Sorry po"  sinungaling na naman niya kay Eli

            "Stop lying Ash. Alam ko na magkasama kayo ni Lucien kanina"

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Ash dahil sa kanyang narinig “Po?? Hindi. Hindi kami magkasama. Si Micah ang kasama ko”

            "Ash. Huwag na. Si kuya Scar mo na mismo ang nagsabi sa amin"

            "Paano?"  sabay tingin ni Ash sa kanyang kuya

            "He texted us nung papauwi kayo dito"  sagot ni Eli  "Ito lang ang masasabi ko, wala akong pakialam kung mapapaloko ka ulit kay Lucien na yan. Pero sana naman, magpaalam ka muna sa akin o kaya kay kuya mo na gagabihin ka para hindi kami mag-alala"

            "Sorry ulit Dad. Hindi ko talaga napansin ang oras"

            "Hindi mo napansin?? How reckless of you naman. Paano kung may kalaban kang nakaharap kanina?? May umaaligid nang bampira Ash, baka nakakalimutan mo!"

            "Sorry na nga. Hindi na mauulit, okay?? Alam ko na nagkamali ako. At tigilan na nga ninyo yan. Walang bampira. You're just imagining things"

Doon uminit ang tenga ni Eli sa sagot ni Ash sa kanya. “Talaga?? We’re just imagining things?? Why don’t you ask your beloved Lucien tungkol sa atin. For sure may sasabihin siya tungkol dun”

            "What?? Alam niya?"

            "Oo Ash"  dugtong naman ni Lyka  "Alam na alam niya ang tungkol sa atin dahil ang pamilya niya at ang pamilya natin ay matagal nang nagsasama para protektahan ang isa't-isa"

            "What do you mean, Mom?? Mga Lobo din sila?"

            "No. Mga Mangkukulam sila. And yes, pati si Lucien. He is a Worlock, a male version of a Witch"

Muling natigilan si Ash sa kanyang narinig at agad itong bumalik naman sa kanyang ulirat at tumawa “Seryoso kayo?? Pati sila?? Mangkukulam?? Oh my god. Talagang nababaliw na talaga kayo” habang lumalakad ito patungo sa hagdanan “Bahala nga kayo diyan. Hindi ko talaga kinakaya ang lumalabas diyan sa mga bibig niyo”

Doon umakyat si Ash ng hagdan at nagmamadaling nagtungo sa kanyang silid. Hahabol pa sana si Eli pero pinigilan siya ng asawa.

            "Huwag muna ngayon, Eli. He's in shock pa rin hanggang ngayon. Pabayaan mo muna siya"

---

Kinabukasan. Sa Braxton.

Masayang naglalakad sa hallway ng Braxton si Miguel habang maraming mga babae at mga binabae ang nakatingin at kinikilig sa kanyang presensya.

Abot tenga ang ngiti nito dahil pumayag si James na hayaan siya sa kanyang nararamdaman tungo kay Marcus. Ngayon niya lang ito naramdaman ang ganitong klaseng pagamamahal at ayaw na ayaw niya nang pakawalan.

Habang naglalakad ay bigla niyang nakita si Marcus. Nakatayo at may ginagawa sa kanyang telepono. Nagdeisisyon siya na lapitan iyon at kausapin sa ginawa niya kahapon sa cafeteria.

            "Marcus... ahmmm. Hi"  panimula ni Miguel

            "Hi.."  tanging sagot ni Marcus

            "Pwede ba kitang makausap?"

            "Sure... tungkol ba saan?"  habang nilalagay ang telepono sa kanyang bulsa.

            "Tungkol kahapon. Ang nagawa at sinabi ko sa cafeteria"

            "Ohhh. THAT"

            "Yes. That..."  ulit niya habang nakangiti  "Gusto ko lang humingi ng pasensiya dahil I acted weird. Nasabi ko lang yon dahil lasing ako kahapon"

            "Lasing...? In the middle of the day dito sa Braxton...? Nakainom ka..??"

            "I know.. I know... It's bad. That's why I'm apologizing. Sorry...at sana sikreto lang natin na nakainom ako kahapon.. please?"  pagpapa-cute ni Miguel sa kanya

            "Sure. Why not. Sige. Kung iyan ang gusto mo. Secret lang natin ito"

            "Good.."  ngiti niya  "So.. we're good?"

            "Yes. We're good"

“Friends..?” sabay alsa ng isang kamay ni Miguel para makipagkamay ito.

            "Friends"  kuha ni Marcus ng kamay ni Miguel at kinamay ito

Tamang-tama at tumunog ang bell ng Braxton para sa panimula ng klase “Pasok na tayo..?” paanyaya ni Miguel sa kanya

            "Mauna ka na. Hinihintay ko pa si Scar"

            "Sige... See you inside"

            "See you.."  kaagad pumasok si Miguel sa kwarto habang si Marcus naman ay nakatayo pa rin sa labas. Nakakunot ang noo at nagtataka sa kinikilos ni Miguel na hindi niya maiintindihan.

            "Ano yon..?"  sulpot ni Scar

            "Oh Scar. Nandiyan ka na pala. Late na tayo. Let's go inside"

            "Hindi mo sinagot ang tanong ko eh. Ano yon?"

            "Ang kay Miguel? Wala. Gusto lang makipagkaibigan"

            "So pumayag ka naman?"

            "Oo naman. Bakit hindi? May masama ba dun?"

            "Oo naman. Dahil hindi natin siya kilala"

            "Kaya nga nakikipagkaibigan diba? Para makilala"

            "Kahit na. Ayaw ko sa kanya"  pagmamatigas pa lalo ni Scar  "Sige na, Pumasok na tayo, baka hinahanap na tayo"

Kaagad pumasok si Scar na tila mainit ang kanyang ulo. Sumunod naman sa kanya si Marcus na walang-ideya kung bakit nagagalit ang kaibigan.

Itutuloy…

Chapter 40

Habang papalabas sina Marcus at Scar sa silid at patungo sa cafeteria, bigla silang hinarangan ni Miguel.

            "Oh Miguel, bakit?"  sambit ni Marcus

            "Ahm. Pwede bang sumama sa inyo? Wala kasi akong kasama mamaya sa cafeteria eh"  paalam niya sa dalawa  "Alam mo naman na lahat ng mga upuan ay okupado na ng mga grupo"

            "Patawad. Pero hindi. Puno na kasi ang pwesto namin"  sabat naman ni Scar na tila mainit pa rin ang ulo sa pagmumukha ni Miguel  "Sa iba ka na lang sumama, brad"

            "Ganon ba?? Sige salamat na lang"  panlulumo niya

            "Ano ba ang sinasabi mo na puno na? Dalawa lang naman tayo ngayon"  at tumingin siya kay Miguel  "Miguel. Pwede kang sumama sa amin mamaya. Walang problema"

            "Talaga?"  paglaki ng mga mata niya  "Sige. Salamat mga dudes"

Walang nagawa si Scar kundi tumahimik na lang kahit na ayaw na ayaw niya sa taong kasama nila ngayon. Binabasag niya kasi ang pagkakataon at diskarte nito na sabihin na kay Marcus ang totoo niyang nararamdaman.

Lumipas ang ilang saglit at nakarating na sila sa cafeteria. Punong-puno ng mga estudyante at halo-halong ingay ang naririnig nila. Hindi na nila pinansin iyon at kaagad na lang dumerecho sa kanilang pwesto at umupo.

            "Ano'ng gusto mo, Marcus? Ako na lang ang bibili. Libre ko"  boluntaryo ni Scar

            "Ha? Huwag na, dude. Ako na lang. Nilibre mo na ako kahapon eh"

            "Hindi. Okay lang. I insist"

            "Sigurado ka..?"

            "Oo nga. Ako ang bahala sa'yo"

            "Hmm. Okay. Kung iyan ang gusto mo"  pagpayag na lang niya  "Sige. Katulad na lang nung kahapon"

            "Got it"

            "E ikaw Miguel?"  tanong naman ni Marcus sa kanya  "Ano ang gusto mong kainin? Para masabay na lang kay Scar"

            "Huwag mo na siyang tanungin. Matanda na yan, kaya niya na yan tumayo at bumili"  at napatingin si Marcus kay Scar na tila hindi gusto ang binitawang salita nito  

            "Ahmm. Hayaan mo na, Marcus. Busog pa naman ako eh. Hindi ako kakain"

            "Are you sure? Ano ba ang kinain mo?"

            "Oo. Busog ako. Don't mind me"

            "Yan naman pala eh. Busog naman pala. Sige na. Bibili na ako ng pagkain natin"  dugtong naman ni Scar at kaagad na umalis at nagtungo sa bilihan.

Hanggang ngayon ay mainit pa rin ang ulo nito dahil hindi pa rin siya nakapagtapat ng nararamdaman niya tungo kay Marcus. Kung wala lang sanang sagabal, marahil ay nasabi na niya iyon at baka tinanggap na ni Marcus ang pagmamahal nito.

Habang nagbabayad siya sa cashier ng kanilang pagkain ay napasulyap siya sa kanilang mesa. Tila masinsinan at masaya ang usapan nilang dalawa. Ano kaya ang pinag-uusapan nila na parang nasisiyahan si Marcus tuwing nagsasalita si Miguel?

Doon pa lalo umakyat at lumala ang selos ni Scar. Kaagad niyang kinuha ang tray ng pagkain at muling bumalik sa kanilang mesa.

            "Masaya 'ata ang kwentuhan ninyo ah"  panimula ni Scar habang lumalapit siya sa mesa  "Pwede bang sumali?"

            "Hindi. Pasensiya na... Amin lang 'to"  sagot ni Miguel sa kanya . Nahalata kasi nito na sobrang napipikon na si Scar sa kanya at gusto niya pang inisin lalo "Hindi ka kasali"

            "Talaga?? Mabuti naman kung ganon"  sagot niya at tila naiinis na nga ito. Pero hindi niya pinapahalata habang nililipat nito ang mga pinggan na may pagkain sa mesa.

            "Hindi. Ano ka ba, Scar. Nagbibiro lang si Miguel"  tanggol naman ni Marcus kay Miguel  "May kinikwento lang siya tungkol sa kanyang kapatid. Sobrang nakakatawa talaga"

            "Wow. Good to know na meron ka pa palang kapatid"  dugtong ni Scar  "Since you're so mysterious and quiet, hindi namin alam yan"

            "Yes. Well. Technically. He's not my real brother"  pag-aamin din naman niya  "Magkasama lang kami noon sa bahay-ampunan. Sabay lumaki at nagka-muwang... Yon. Parang magkapatid na ang turing namin sa isa't-isa"

            "Talaga? So you've never met your parents?"  tanong naman ni Marcus at umiling naman ito bilang sagot  "Wow grabe. Ang lungkot siguro ng pinagdaanan mo while growing-up. Mabuti na lang na may kaibigan ka na naging kapatid mo na"

            "Yes. Tama ka, Marcus. Malaki talaga ang pasasalamat ko na nabuhay ang katulad niya"  habang inaalala ni Miguel ang nakaraan na nangyari sa kanila  "Mahirap talaga kapag walang magulang na gumabagay habang lumalaki ang bata. Hindi ko siguro alam ang kung ano mangyayari sa akin kapag walang James sa buhay ko. Siya talaga ang tumayo na kuya ko"

            "I know. Alam ko yan dahil kahit na ako, wala akong ama. Yung pakiramdam na malaki ang puwang sa puso dahil walang kinikilala na ama.habang lumalaki"  habang inaalala din ni Marcus  "How much more na ikaw. Hindi mo nakilala ang mga magulang mo"

Biglang bumalik sa isipan ni Miguel nung nasa bahay siya ni Marcus.

Klaro pa sa malinaw na tubig ang naalala niya nung araw na iyon. Kung paano humikbi at nangangalit ang ngipin sa galit ng ina ni Marcus dahil pinatay ng isang bampira ang asawa.

            "Miguel?? Okay ka lang...?"  tanong ni Marcus sa kanya

            "Ha? Yes. I'm okay. May iniisip lang ako"  balik ng kanyang ulirat  "Tungkol lang ito sa mga totoo kong mga magulang"  sabay pagbagsak ng kanyang mukha.

Naawa naman si Marcus sa kalagayan ni Miguel. Bigla niya na lang hinawakan ang kamay nito at tumingin sa mga mata ni Miguel “I know your pain. Naiintindihan ko ang bawat patak ng luha at iyak mo dahil magkapareho tayo. Andito lang ako kapag kailangan mo ng karamay at kaibigan na handang makinig sa’yo”

            "Salamat. Salamat dahil may isang tao na nakakaintindi sa akin"  pag-aarte niya at tumulo ang kanyang luha  "I really appreciate it, Marcus"

Nagsalubong ang kanilang mga mata habang sinasabi iyon ni Miguel sa kanya.

            "Okaaay. Tama na yan at kumain na tayo"  sulpot naman ni Scar sa eksena  "Malapit nang mag-resume ang klase oh. Hindi mo pa ginagalaw ang pagkain mo"

Kaagad umiwas sa pagkatitig ang mga mata nila at tinanggal ni Marcus ang kamay sa kamay ni Miguel “Mamaya na tayo mag-usap, Miguel. Kain muna kami”

            "Sige Marcus. Andito lang ako. Hihintayin ko kayo hanggang sa matapos"

Samantala.

Nilalakad ng dalawang magkaibigan na sina Ash at Micah ang kahabaan ng hallway papunta sa cafeteria. Mabagal ang kanilang paglalakad dahil may kinikuwento si Ash sa kaibigan.

Sinalaysay niya ang nangyari sa kanya kahapon ng hapon ni Lucien. Mula sa kanilang pag-uusap sa labas, sa ilalim ng silong ng isang malaking puno hanggang sa may nangyari sa kanila sa loob ng janitor’s closet.

            "So he's expecting na magkakabalikan kayo pero ayaw mo? Tapos you suck his dick and then left him agad?? Grabe ka sis ha"

            "I know. Hindi pa kasi ako ready na pumasok ulit sa relasyon. Especially sa kanya"

            "Naiinintihan ko naman yun. Pero sigurado ka ba diyan sa status ninyong dalawa?? Para kasing Fu-Bu lang"

            "Yep. Ganon na nga"

            "But he still likes you. Para kasing sumusobra naman kung yan pagtrato mo sa kanya"

            "Basta. Hindi pa ako handa. Basta. Okay ako ngayon sa status namin"

            "Oh sige. Kung iyan ang desisyon mo. Hindi na kita kokontrahin pa"

Kakapasok lang ni Ash sa cafeteria kasama ang kanyang matalik na kaibigan pero sa kalagitnaan ng kanilang pag-uusap. Napahinto si Ash. Nakita niya kasi si Lucien na lumalakad papunta sa kanya.

            "Oh shit.."  sambit ni Ash

            "Bakit sis? Ano na naman ba ang nakita mo bakit ka napa-shit?"  tanong naman ng babaeng kaibigan niya

            "Hindi ano, kundi sino"

            "Huh?"

            "Si Lucien, he's coming here"

            "Oh shit!"  sigaw din niya  "So ano ang gagawin mo ngayon, sis?"

            "Lalabas muna ako, sis. Pumunta ka na lang sa mesa natin at bumili ng makakain, bayaran na lang kita mamaya"

            "What? Ang dami mo na kayang utang sa akin. Huwag na. Sabay na lang tayo"

            "Sige na. Ilista mo na lang. Labas na ako, malapit na siya"

Mabilis na lumakad palabas si Ash sa cafeteria dahil ayaw niyang makita o makausap man lang ang kanyang ex, lalung-lalo na ang nangyari kagabi sa campus.

            "Ash... wait"  sigaw ni Lucien palabas ng cafeteria habang hinahabol si Ash

            "Bakit ba?"

            "Galit ka ba sa akin?"

            "Of course not. Ayaw ko lang na makita tayo ni kuya ulit na magkasama. Baka ano na naman ang maisip niya"

            "Huh? Diba okay na yun kagabi? Nakalusot na tayo dun diba?"

            "Oo. Pero nag-iingat lang ako. Para kasing nagdududa na siya sa akin eh" 

            "Wala yun. Napapraning ka lang"  ngiti niya kay Ash  "So ano? Mamaya ulit? Same time and same place?"

            "Bingi ka ba talaga?? Ang sabi ko, nag-iingat na ako ngayon"  sabat sa kanya ni Ash   "Muntikan na tayong mahuli, uulitin pa natin?"

            "So ayaw mo na?"

            "Haist. Siyempre gusto. Pero huwag muna ngayon. Magpalamig muna tayo"

            "Yan naman pala eh. Kung gusto mo, dun tayo sa bahay para walang makakahuli sa atin"

            "What? Ayaw ko noh"

            "Bakit naman ayaw mo?"

            "Maraming memories tayo dun nung tayo pa. Ayaw ko lang balikan ang nakaraan"  tanggi nito sa alok ng isa  "Basta I'll update you na lang kapag okay na ang lahat at kapag ready na ako"

            "Ganon?"  sabay hinga niya nang malalim  "Kelan pa ba yan? Baka aalis na ako dito"

            "Ha? Bakit? Saan ka pupunta?"

            "Ewan ko. Baka mag-aaral sa ibang lugar at hindi dito sa Pilipinas"

            "Diba may one year ka pa?? Hindi mo ba tatapusin dito?"

            "Baka hindi na. Sa ibang bansa na lang siguro"

            "Hindi ko yan alam ah. Hindi mo sinabi sa akin na aalis ka pala"  kita sa mukha ni Ash na nagulat ito sa hindi inaasahan na balita ni Lucien.

            "Sinasabi ko na ngayon diba? So ano'ng plano mo?"

            "Hindi ko pa alam"

            "Hmmm. Sige Basta contact mo lang ako kapag ready ka na. Sana andito pa ako kapag ready ka na"  paalam niya kay Ash at kaagad na umalis

Naiwang nakatayo na parang istatwa si Ash habang lumalakad paalis si Lucien sa kanyang harapan. Natulala na lang ito dahil sa sinabi ni Lucien na aalis siya at hindi siya dito mag-aaral sa Pilipinas. Talaga ngang iiwan na siya nito.

Naging mahina si Ash nang marinig niya ang balitang iyon at hindi niya iyon inaasahan. Nagdesisyon na lang siya na umupo sa kanilang upuan at hinintay si Micah.

Lumipas din ang ilang sandali ay dumating na ito na may bitbit na tray ng pagkain.

            "So?? Ano ang pinag-usapan ninyo?"  sabay latag ni Micah ng tray sa mesa at umupo sa kasalungat na upuan ni Ash  "Okay na ba kayo?"

            "I don't know eh"  balik na ulirat ni Ash  "Para kasing he's changed"

            "Changed?? Paano?"

            "Ang weird nga eh. Siya na ngayon ang nag-yaya ng sex. Parang iba siya compare last night"

            "Well. Baka naisip niya na tama ka. Mag-stay na lang kayo bilang sex-with-benefits"  dugtong ni Micah pero tahimik pa rin si Ash at tila malalim ang iniisip  "So, ano'ng sagot mo?"

            "Sabi ko hindi pwede. Nagpapalamig pa ako dahil nahuli kami ni kuya kagabi. Then sabi niya, baka hindi na siya magtatagal dito at baka aalis na daw siya"

            "Ha?? Saan? At baki?"

            "I don't know. Hindi sinabi sa akin. Mag-aaral daw sa ibang lugar"

            "Oh my god sis"

            "What?"

            "Baka sumuko na siya sa'yo. Baka he realized last night na it's time to let you go"

            "Ganon? Ang OA naman yan"

            "Oo kaya. Diba. Sabi mo parang nag-iba na siya?? Siya na ang nag-yayaya. Tapos binibigyan ka pa niya ng deadline. That only explains one thing. Na naging malamig na siya sa'yo"  hindi sumagot si Ash at nakatulala na lang  "My gosh. Nag-back-fire sa'yo ang ginawa mo sis"

            "Stop it nga. Lalo mo pa ako pinapakaba eh"

---

Katapusan ng klase.

Tumunog ang bell ng Braxton bilang hudyat na tapos na ang klase para sa araw na iyon. Nagsisilabasan na ang maraming estudyante mula sa kani-kanilang silid-aralan. Lalung-lalo na ang magkakaibigan na sina Marcus at Scar, at ang bago nilang miyembro sa barkada na si Miguel.

Naka-helera silang tatlo habang naglalakad sa hallway at habang nakatingin ang ilang estudyante sa kanila, lalung-lalo na ang mga babae.

            "Guys. Wait lang"  sabay hinto ni Marcus.

            "Oh bakit, Marcus? What's the problem?"  tanong naman ni Scar

            "Hindi ko na kasi mapigilan ang ihi ko eh. Punta muna ako sa banyo"

            "Sure. Sige. Hihintayin ka namin dito"  sagot ni Miguel

            "Sige. Balik lang ako"

Kaagad lumakad nang matulin si Marcis at nagtungo sa pinakamalapit na banyo. Samantala nakatayo ang dalawa habang tinitignan si Marcus na pumapasok ng banyo.

Napansin naman ni Scar na nakangiti ang kasama niya habang nakatitig kay Marcus.

            "Why are you smiling?"

            "W-wala. Ang cute lang kasi niya"  ngiti ulit ni Miguel

            "Cute..?"  ulit ni Scar  "So you are saying na may gusto ka sa kaibigan ko..?"

            "Bakit mo naman nasabi yan?"

            "Wala naman. Nahalata ko lang mula kaninang umaga. The way you look at him and your smile, parang may meaning eh"

            "Ohh okay"

            "So ano? Tell me the truth. May gusto ka ba sa kanya?"

            "Paano kung sabihin ko sa'yo na... tama ka"  habang nilalapit ni Miguel ang mukha niya kay Scar  "Na may gusto ako sa kanya. Ano ang gagawin mo..?"

            "Sisiguraduhin ko lang naman na hinding-hindi niya malalaman ang nararamdaman mo sa kanya. At mananatili na lang na lihim"

            "Let's see. I love challenges"

Hindi maalis ang mga tingin nila sa isa’t-isa na parang ang bawat isa ay may pinapatunayan para kay Marcus.

Lingid sa kaalaman nilang dalawa, nakikita iyon ni Marcus ang matagal nilang pagtitigan at kaagad lumapit sa kanila

            "Is there something wrong?"

            "Ha? W-wala, Marcus"  sagot ni Miguel  "Naglalaro lang kami ng Walang Kukurap Challenge"

            "What? What kind of nonsense is that?"  dugtong ni Marcus

            "Yeah. Nonesense nga"  ganti naman ni Scar sa kanya  "Anyway, let's go, dude. Male-late na tayo sa practice natin"

            "Sige-sige"  at sumulyap siya kay Miguel  "Miguel. Alis na kami ha. Magpa-practice pa kasi kami sa gym eh"

            "Ganon ba? Sige. Sure. Walang problema"

            "Sigurado ka ba? Kung gusto mo sumama ka na lang sa amin"

            "What?? NO!!"  sigaw naman ni Scar at napatingin ang dalawa sa kanya  "Ahm. I mean, baka uuwi na siya. At hinahanap na siya ng Mommy at Daddy niya diba"

Doon napaisip ng magandang ideya si Miguel para painisin pa lalo si Scar “You know what, Marcus. You have a great idea. Sige. Sasama ako sa inyo. Tutal wala namang naghahanap sa akin eh”

            "Talaga? Wow. Mabuti naman. So tara na"

Hinila ni Marcus si Miguel habang lumalakad habang si Scar naman ay nakatayo. Napipikon na lalo sa ginagawa ni Miguel.

Itutuloy…

Chapter 41

Alas-sais ng gabi.

Katatapos lang mag-praktis ang Basketball Varsity Team ng Braxton. Maingay silang lahat habang lumalakad palabas ng gym, nagkukuwentuhan dahil sa kanilang naging ensayo at laro. Parehong pagod at masaya ang lahat pero hindi nahahalata sa kanilang mukha.

Tumigil lang ang kanilang ingay nang may biglang humarang sa kanilang daanan.

            "Oh Miguel. Andito ka pa pala. Akala ko umuwi ka na"  panimula ni Marcus at nagtungo siya sa kanyang harapan

            "Hindi pa, Marcus..."  at biglang bumagsak ang kanyang mukha  "Pwede ba kitang makausap?"

            "Sure. Ano naman yun?"

            "Na tayo lang..? Okay lang ba yun?"

            "Sige.."  at lumingon muna siya sa kanyang ka-grupo  "Mauna na lang kayo, brad. May pag-uusapan pa kami ng kaibigan ko eh"

            "Ganon ba?? Pwede din naman na dito lang ako, dude. Sasamahan kita"  dugtong naman ni Scar sa usapan habang lumalakad na paalis ang iba nilang kasama  "Diba?? Kaibigan natin si Miguel?. Kaya dito lang ako"

            "Dude. Scar. Please. Umalis ka na din. Kailangan namin na mag-usap"

Walang nagawa si Scar sa pakiusap ng kaibigan at nagdesisyon na lang ito na umalis at lumakad palayo.

Nang napagtanto na nila na wala nang tao ay kaagad tinanong ni Marcus si Miguel.

            "Miguel. Ano ba ang sasabihin mo? May problema ka ba?"

            "Marcus..."  tanging iyak niya sa harapan ni Marcus

            "Sige na. Ano ba yan?"

            "Hindi mo ba talaga maalala..?"

            "Maalala?? Ang alin?"

            "Ang mga nangyari nung Sabado ng gabi at nung buong araw ng Linggo"  at tumingin siya sa mga mata ni Marcus  "Marcus... magkasama tayo nun"

            "Ano ba ang pinagsasabi mo, Miguel. Hindi talaga kita maiintindihan. At kung totoo nga ang mga sinasabi mo, e bakit wala akong maalala..?"

            "Wala kang naalala dahil binura mismo ni James ang mga alaala mo"

            "Si James na kapatid mo??"

            "Oo. Siya. Binura niya ang memorya mo tungkol sa nangyari sa atin"

            "Binura...?"  kunot ng noo niya  "Paano naman niya magagawa yun?"

            "B-basta. Mahirap ipaliwanag"

            "Subukan mo ako, Miguel. Maiintindihan ko ang mga sasabihin mo"

            "Pero..."

            "Sige na, Miguel. Please. Kailangan kong marinig mismo diyan sa bibig mo ang katotohanan"  titigan ng kanilang mga mata

            "Sige... susubukan ko. Basta huwag mo akong pagtawanan"  huminga muna siya nang malalim bago niya ipaliwanag ang nangyari sa kanila  "Binura ng isang bampira ang memorya mo, Marcus. Isa yan sa mga kakayahan ng bampira, at isang bampira si James... at ako rin"

“What? Ano’ng bampira? At ano ang sinasabi na pati rin ikaw…?”

            "Bampira. Vampires. Bloodsucking creatures... isa kami ni James sa mga iyon"  paliwanag ni Miguel sa kanya  "And yes. Totoo ang mga bampira"

            "Hindi ako naniniwala sa'yo, Miguel"

            "Maniwala ka, Marcus. Totoo ang mga sinasabi ko"

            "Maniniwala lang ako unless kung makita mismo ng dalawang mata ko na totoo ang mga bampira"  paghahamon sa kanya ni Marcus  "Gusto kong makita ang totoo mong mukha. Gusto kong makita na nagbabagong-anyo ka bilang bampira"

            "W-what? Seryoso ka..?"

            "Mukha ba akong nagbibiro? Seryoso ako, Miguel. Gusto ko ng pruweba"

            "Sige. Kung iyan ang gusto mo. Gagawin ko"

Pumikit muna si Miguel at huminga ng malalim bago palabasin ang kanyang kapangyarihan. Dahan-dahan siyang dumilat at doon unti-unting namumula ang mga mata niya. Kumunot din ang noo nito, nangitim ang paligid ng mga mata at humaba ang mga pangil.

Klarong-klaro ang nasasaksihan ni Marcus na pag-iiba ng anyo ni Miguel dahil sa repleksyon ng ilaw sa mukha mula sa buwan.

Pero imbes na matakot ay bigla niyang niyakap ito ng sobrang higpit.

            "I've missed you..."  sambit ni Marcus habang kayakap niya si Miguel  "Kanina ko pang gustong sabihin sa'yo pero pinipigilan ko lang dahil baka magalit ka"

Nagtaka si Miguel sa biglang pagyakap at sa mga sinabi nito sa kanya. Ano ang ibig niyang sabihin?

            "Hindi kita maiintindihan, Marcus. Ano ba ang sinasabi mo?"

Inalis naman ni Marcus ang kanyang mga braso mula sa pagkayakap at tinignan niya ang mga mapupulang mga mata ni Miguel.

            "Naalala ko na ang lahat, Miguel. Ang lahat na nangyari sa atin"

            "Talaga? P-paano nangyari? Paano bumalik ang mga alaala mo..?"

            "Kay James"  sagot niya at sinalaysay niya kung paano bumalik ang alaala nito  "Habang lumalakad ako papunta dito sa Braxton, bigla niya akong hinarangan, doon niya binalik ang lahat ang mga alaala ko sa'yo"

            "Talaga?? Ginawa niya yun?"

            "Oo Miguel. Pinaliwanag niya sa akin kung bakit niya ginawa iyon at naiintindihan ko din naman siya"  tingin niyang mabuti kay Miguel habang ang isa naman ay pilit na iniitindi at pinoproseso sa kanyang utak ang lahat na nangyayari sa mga oras na iyon  "At meron din siyang sinabi pa sa akin..."

            "Ano naman ang sinabi niya sa'yo tungkol sa akin...?"

            "Na gusto mo raw ako... at nagalit ka sa kanya dahil binura niya daw ang memorya ko sa'yo"  hindi sumagot si Miguel at yumuko na lang ito. Napangiti na lang si Marcus at hinawakan ang baba ni Miguel at dahan-dahan niyang inangat ito  "Huwag ka nang mahiya sa akin. Alam mo din naman na may gusto din ako sa'yo diba..?"

            "Alam ko. Pero nahihiya lang kasi ako sa'yo dahil sa ginawa ko sa'yo at sa nanay mo"  sambit nito

            "Kalimutan mo na yon, Miguel. Ang importante sa ngayon ay alam natin na may gusto tayo sa isa't-isa... at masaya tayo dun"  pero hindi pa rin kita sa mukha ni Miguel na masaya siya at parang may pag-aalinlangan  "Oh bakit? Hindi ka pa rin ba masaya?"

            "M-masaya siyempre, pero hindi pa rin kasi ako makapaniwala na bumalik na talaga ang memorya mo.. talaga?? Ginawa ni James yon?"

            "Oo Miguel. Meron kang napakabuting kaibigan. Napaka-swerte mo"

Inangat ni Miguel ang isa niyang kamay at hinaplos sa pisngi ni Marcus, pababa sa leeg nito “I know. Pero napaka-swerte ko din dahil nakilala kita at dumating sa buhay ko. Salamat sa pagtanggap sa akin, Marcus. Mahal kita.. mahal na mahal”

            "Mahal na mahal din kita, Miguel. Salamat dahil dumating ka din sa buhay ko"

Doon sila nagkayapan ng mahigpit na parang matagal na panahon sila hindi nagkita.

Samantala. Sa hindi kalayuan.

Habang mainit ang yakapan ng dalawa, meron isang nakasilip sa kanila sa hindi kalayuan. Nakatingin sa kanila habang nakatago sa isang kahoy at habang tumutulo ang mga luha dahil sa sakit na nasasaksihan niya.

Iyon ay walang iba kundi si Scar.

---

Marahang lumalakad papasok ng bahay si Scar. Nakatulala at nasasaktan pa rin sa kanyang nakita sa labas ng gym ng Braxton.

Parang dinudurog ang puso niya habang naaalala ang eksena kanina. Nakita kasi ng dalawang mata niya na nagkamabutihan na ang tao na gusto niya at si Miguel.

            "Scar. Mabuti naman na nandito ka na"  sambit ng kanyang ama na si Eli sa sala, kasama ng Mommy at ng GrandPa niya  "Umupo ka muna, may sasabihan kami sa'yo"

            "Oh Dad... akala ko matatagalan pa kayo sa pag-uwi"

            "Akala din namin"  sagot niya  "Tinawagan kasi kami ng GrandPa mo na may pumasok na bampira dito. Kaya kami nagmadali kaming umuwi"  paliwanag nito sa anak  "Umupo ka muna, Scar"

            "Dad..."  buntong-hininga niya  "Kung ano man yan. Please. Ipabukas na lang natin yan. Masama ang pakiramdam ko"

            "Umupo ka... mabilis lang 'to"  pero hindi nakinig si Scar at dumerecho pa rin sa hagdan. Sa unang hakbang pa lang niya sa hagdan ay sinigawan na siya ng kanyang ama  "Scardino Kenneally VI!! Bumalik ka dito!! Huwag kang bastos!!"

Walang nagawa si Scar kahit gusto niya nang umakyat papunta sa kanyang silid at umiyak. Sinunod niya na lang ang utos ng ama, lumakad pabalik sa sala at umupo sa bakanteng upuan.

            "Sorry po Dad"  sambit ni Scar sa ama

            "Sa susunod, huwag nang matigas ang ulo at sumunod na lang sa utos ko. Maliwanag?"

            "Opo. Maliwanag, Dad"

            "So let's start"

            "Hindi pa ba natin hihintayin si Ash..?"  tanong niya sa ama

            "Hindi na kailangan dahil hindi naman siya naniniwala sa mga sinasabi at sasabihin namin. Kaya tayo na lang apat ang mag-usap"

            "Ano ba ang pag-uusapan natin, Dad?"

            "Tungkol sa umaaligid na bampira sa ating lugar"  panimula ni Eli sa kanyang pakay ng kanilang pagpupulong  "Kilala ng GrandPa mo ang identity ng bampirang iyon... ang kinatatakutan namin, baka hindi lang siya ang umaaligid dito"  doon tumingin si Eli sa kanyang lolo na si GrandPa Ken  "Ikaw na ang magpatuloy.."

            "Ang tanong ko sa'yo, Scar. Sa huling pagkakataon, meron ka bang napansin na bagong dayo dito..?"

Huminto muna si Scar habang inaalala kung sino o ano nga ang napansin niya na bago sa makalipas na mga araw. Muli siyang bumalik sa ulirat at sumulyap sa GrandPa niya “Meron GrandPa”

            "Talaga..? Sino?"

            "Pero hindi ko alam eh. Yes. Kakapasok niya lang sa Braxton bilang new student... but napaka-imposible pa ring isipin na bampira at kampon siya ng demonyo, well, except what happened earlier.."

            "Scar...!"  sigaw naman ng kanyang ama sa kanya  "Sabihin mo na kung sino 'yon!"

            "Si Miguel po, Dad. Miguel Sangrino"

Natigilan ang mag-asawa nang marinig nila ang pangalan ni Miguel.

            "I knew it..."  dugtong naman ni Ken na GrandPa ni Scar.

            "Bakit?? Siya ba?"  balik naman ng ama ni Scar sa kanyang ama  

            "Siya nga. Si Miguel nga ang umaaligid dito nung gabing yon. Akala ko mangangamusta lang, pero may balak na namang masama sa atin"

            "W-wait GrandPa. So si Miguel ang sinasabi mo na bampira..? At magkakilala kayo..?"

            "Oo, Scar. Sobrang magkakilala"  sagot niya  "Isang napakadelikado at mabangis na halimaw yan si Miguel. Dahil lahat ng nahahawakan niya ay nasisira. Namamatay"  at sumulyap si Ken sa apo niyang si Eli  "Eli. Ito na siguro ang tamang oras na sabihin natin sa kanya ang totoong nangyari noon"

            "Sige. Mukhang handa na rin ang anak ko"

            "Ano ang ibig ninyong sabihin, GrandPa..?"

            "Isang malaking sikreto ang tinatago nating mga Kenneally"  panimula niya  "Unang taon ng Braxton ay pinamunuan ng ninuno natin ang paaralan, isang matagumpay, mapayapa at masayang paaralan ang Braxton noon, pero nung isang araw ay pinasok sila ng mga bampira. Sinunog at karamihan sa mga guro at mga estudyanteng lobo ay nasunog sa pangyayaring iyon.  Mabuti nga lang ay nakaligtas si Reverend Kenneally at nagtago sila, kasama ang natirang mga lobo, pero naiwan ang paaralan na nasusunog sa mga kamay ng mga demonyo at halimaw na iyon"  kuwento niya sa apo  "At ang isang bampira na nagplano na sunugin ang Braxton noon ay walang iba kundi si Miguel na iyan"

            "Talaga GrandPa?? Ngayon ko lang narinig yan ah"

            "Oo Scar. Sinisikreto natin yan at pinapaniwala ang iba na nasira ang unang gusali nung World War II"

            "Bakit niyo naman nillilihim ang totoong nangyari GrandPa?"

            "Para hindi tayong maging mukhang mahina sa paningin ng iba, lalung-lalo na sa tingin ng mga bampira. Na natalo lang tayo ng isang mababang uri ng mga nilalang na mga bampira"  paliwanag niya nang mabuti sa kanyang apo  "Kaya maging maingat ka kay Miguel. Teka, malapit ba kayo sa isa't-isa..?"

            "Magkaklase lang po kami pero hindi kami close, except kay Marcus. Naging malapit na sila simula kanina"

            "Mabuti. Kung ganon. Pwede nating gamitin ang kaibigan mo para maging ispiya sa mga bampira. Sa tulong niya, malalaman natin ang kanilang pinaplano laban sa atin"

            "Pero mahihirapan tayo, GrandPa. Wala din siyang kaalam-alam kung ano ang tunay nating pagkatao, baka magulat siya"

            "Mahirap ba yun..?"  dugtong naman ni Eli sa anak  "Edi sabihin mo sa kanya ang katotohanan"

            "Mahirap Dad. Kasi matalik kong kaibigan ang pinag-uusapan natin. Baka kapag malaman niya ang totoo, baka matakot at iwan niya na ako ng tuluyan"  pagtaas ng kanyang boses sa ama  "Kahit pagkakaibigan na lang namin ngayon ang natitira, I'll fight for it"

            "Ano ba ang ibig mong sabihin apo? May nangyari ba sa inyo?"

            "Wala akong pakialam kung ano ang nangyari sa inyong dalawa o mawala man ang pagkakaibigan ninyo dahil sa totoo mong pagkatao"  paninindigan ni Eli sa kanilang plano  "Kung totoo ka niyang kaibigan, tatanggapin ka niya kung sino o ano ka man"

            "Pero Dad.."

            "Huwag ka nang magdahilan, Scar. Kapakanan ng mga Lobo ang nakataya dito. Kapag malaman nila ang sinisikreto nating sandata sa kanila, tiyak kukunin nila yan sa atin at wala na tayong panglaban sa kanila... at doon, sigurado ako, mauubos ang lahat ng lahi ng mga lobo"

Natigilan si Eli sa kanyang salita nang may biglang pumasok sa kanilang bahay. Iyon ay si Ash. Si Ash na sobrang bagsak ng kanyang mukha dahil nalulungkot ito dahil sa sinabi ni Lucien kanina sa kanya.

Natigilan si Ash nang makita niya ang kanyang Daddy “Hi Dad. GrandPa Ken and kuya” bati niya sa tatlo.

            "Parang malungkot ka ata Ash"  sambit ni Eli  "May nangyari bas a school?"

            "Wala naman Dad. Okay naman ang araw ko"

            "Talaga?? Parang iba ang nakikita ko"

            "Wala naman Dad. Okay lang ako"

            "Oh sige. Sabi mo eh"  tugon naman ni Eli  "Kung okay ka talaga, dito ka lang muna sa amin. Meron ka pang obligasyon

            "An obligation? What kind of obligation is that?"

            "Ang pagiging Lobo mo. Ang pagiging anak ng Pinuno ng mga Lobo. Ang pagiging anak ng isang Punong-Bantay. Kailangan mong mag-ensayo kung paano lumaban"

Ngumiti na lang si Ash na parang hindi sang-ayon sa sinabi ng ama “Seriously?? Hanggang ngayon?? You’re still pushing this craziness?? Dad naman. Huwag mo akong idamay sa trip ninyo”

            "Ash. Bakit ang tigas-tigas ng ulo mo?! Bakit hindi ka talaga naniniwala sa amin??!! Pamilya mo kami!"  pagtaas ng boses ni Eli  "Yan ba ang ibabalik mo sa akin pagkatapos na ginawa ko sa'yo?!"

            "Sinusumbatan ninyo ako dahil sa nagawa niyo?? Na ano?? Na pinapatay mo si Dante? And you covered it dahil ginamit mo pa ang isang tao para siya ang magbayad ng kasalanan mo? Hell no. Hindi ako magpapasalamat sa ginawa ng isang halimaw"

Sa sobrang galit ni Eli at sa narinig niya, sinuntok niya sa tiyan ang anak. Sa lakas nito, tumapon si Ash sa bintana ng sala. Nabasag ang bintana.

Kita sa mukha ni Ash na nasaktan ito sa kanyang natamo. Wala siyang sinayang na oras at tumayo sa sahig.

            "Napaka-walang modo mong bata! Rebelde! Yan ba ang tinuro sa'yo ni Lucien?? Ang bastosin ang sarili mong ama?!"  pagtaas niya pa lalo ng boses  "Kung sa bagay, wala nga yon ama. Paano siya makapagbigay sa'yo ng payo kung hindi niya maranasan ang may ama"  pero hindi sumagot si Ash at tuluyan na ngang umalis sa kanila at umakyat sa kanyang kwarto   "Sebastian!! Saan ka pupunta??!! Hindi pa tayo tapos! Napaka-bastos mo na ah!!"

            "Ayaw ko na dito!! Lalayas na ako!!"  sigaw niya habang umaakyat sa kanyang silid.

Susundan sana ni Eli ang kanyang anak pero pinigilan siya ni GrandPa Ken “Eli. Stop. Huwag mo muna siyang kausapin dahil mas lalo pa siyang magalit sa atin. Give him time to adjust”

            "Time to adjust?? Gumagalaw na ang kalaban, Ken! Wala na tayong oras pa para sa pag-iinarte ng batang yan!!"  hinga niya nang malalim at para walang magawa kay Ash  "Palibhasa binabae. Nag-iinarte lang yan"  at sumulyap muli siya kay Scar na nakaupo sa sofa  "Kaya ikaw Scar. Sundin mo ang pinapagawa ko sa'yo. Wala na tayong makukuha na tulong sa kapatid mo"

Itutuloy…

Chapter 42

Nakahiga. Nanlulumo ang mga mata habang nakatitig sa kisame ng madilim na kwarto. Iyan ang mga ginagawa ni Scar sa kalagitnaan ng gabi.

Hindi pa rin kasi siya makatulog dahil sa mga madaming nangyari at sa mga nakakagulantang na mga balita na nalaman niya mula sa labas ng gym ng Braxton hanggang sa pag-uusap nila ng kanyang GrandPa at Daddy kagabi.

Ang taong umagaw sa pagmamahal niya kay Marcus ay hindi pala isang tao, kundi isang bampira. At matagal na siyang kilala ng lahat, lalung-lalo na ng kanyang GrandPa.

            "Halimaw ka, Miguel"  sambit ni Scar na mag-isa lang sa silid  "Matagal ka na palang kalaban ng pamilya namin. Sinira mo ang mga buhay namin lahat, simula noon hanggang sa ngayon hindi ka pa rin tumitigil, pero hindi ako magpapatalo sa'yo. Pinapangako ko, gagawin ko ang lahat para mabawi ko si Marcus sa'yo"

---

Kinaumagahan.

Maagang nagising si Scar para pumasok na sa kanyang klase. Walang bahid ng lungkot, sakit at pag-aalala man lang ang mukha nito. Subalit pumalit sa kanyang mukha ang masaya at positibo na pananaw sa buhay na kabaligtaran kagabi.

            "Good morning, GrandPa"  bati ni Scar sa kanyang lolo

            "Scar. Good morning. Parang masaya ka na ata ah"

            "Opo GrandPa. Pagod lang siguro ang naramdaman ko kagabi"  ngiti ni Scar  

            "Mabuti naman kung maayos na ang pakiramdam mo, apo. Masaya ako dun"

            "Wait po. Nasaan silang dalawa?"

            "Ang parents mo?" panghuhula ni Ken sa tanong ng apo  "Hindi ko alam. Baka natutulog pa"

            "Ahh. Sige po GrandPa. Hindi ko na lang sila hihintayin. Alis na lang ako"

            "Hindi ka ba mag-aalmusal?"

            "Hindi na siguro, GrandPa"

            "Oh sige. Basta kumain ka lang mamaya sa school kapag nagugutom ka"

            "Yes GrandPa. I will. And pakisabi kay Ash na isasama ko si Mang Tonyo para mag-drive sa akin. Mag-taxi na lang siya papunta ng Braxton"

            "Sige apo. Mag-ingat ka"

            "Salamat po. Kayo din dito"  lalakad na sana siya palabas ng main door nang biglang tumigil dahil may biglang naalala. Lumakad siya pabalik sa kanyang GrandPa  "GrandPa. Can I ask you something?"

            "Of course. Ano ba yun?"

            "Diba sabi mo sa amin ni Ash na ma-a-activate lang ang pagiging Lobo namin kapag nasa tamang edad na kami at sa pamamagitan ng orasyon..?"

            "Yes. Tama"

            "Ahmm. What if kung ipaaga natin ang pagiging Lobo ko? What if kung ngayon?"

            "Bakit Scar? Gusto mo na ba maging ganap na Lobo?"

            "Oo GrandPa eh. Kailangan ko lang na maging handa kapag sumalakay sa atin ang mga bampira"  paliwanag niya  "Ayaw ko naman na maghintay pa ng tatlo pang taon para diyan at baka huli na ang lahat"

            "Kung sa bagay.. you have a point. Kailangan natin ng karagdagan na pwersa"  pagsang-ayon ni Ken sa apo  "Lalung-lalo na sa panahon na ito na gumagalaw na naman sila. Kailangan natin na maging handa"

            "Right GrandPa. So may posibilidad ba na pwede ipaaga?"

            "Iyan ang hindi ko alam, pero huwag kang mag-aalala dahil magtatanong ako sa mga kakilala kong Mangkukulam kung may alam sila tungkol sa tanong mo"  sagot niya kay Scar  "Pero sa ngayon, pumasok ka na lang muna sa school at magmatyag sa ginagawa ni Miguel... at huwag mo ring kalimutan ang pinapagawa sa'yo ng Daddy mo"

            "Opo. Gagawin ko yan"  dugtong naman niya  "Mauna na po ako"

            "Mag-ingat ka, Scar"

Tuluyan na ngang lumakad palabas ng bahay si Scar at nagtungo ng Braxton para pumasok. Kailangan niyang gawin ang pinag-uutos sa kanya ng kanyang Daddy para sa kanilang kapakanan ng mga lobo.

---

Sa Braxton.

Nakaupo na si Scar sa kanyang upuan sa kanilang first period ng kanilang klase. Nandoon na ang lahat niyang kaklase at hinihintay na ang kanilang guro, maliban kina Miguel at Marcus.

Naisip niya na baka magkasama ang dalawa simula kagabi. Magkasamang magkayap buong magdamag. Magkasamang nagyakapan at naghalikan.

Maraming maruruming bagay ang tumatakbo ngayon sa kanyang isip habang wala pa ang dalawa. Hindi niya talaga maiwasan na mag-isip ng ganyan dahil lubos na siyang nasasaktan sa mga oras na iyon.

Pero parang hindi siya nagkakamali sa kanyang naiisip dahil sabay nga silang pumasok ng kwarto at tila masaya ang kanilang mga mukha. Doon sinundan ni Scar ng kanyang tingin ang dalawa habang papalapit sila sa kani-kanilang upuan.

            "Late ka ata ngayon"  bati ni Scar sa kanyang kaibigan habang umuupo ito sa kanyang tabi

            "Hi Dude"  ganti lang ni Marcus na parang hindi niya narinig ang sinabi ni Scar

            "Ang sabi ko, bakit late ka"  ulit niya

            "Ha? Hindi naman ako late ah. Wala pa naman si Miss Alvarez"

            "Hindi eh. Hindi normal sa'yo na papasok ka minutes before ng class. Parati ka kayang nauuna sa amin ni Vlad"

            "Ganon ba?? Sorry. May ginawa lang kasi ako bago pumasok"

            "Talaga? Ano ba ang ginawa mo?"

            "Wala. Basta dude"

            "Ano nga..?"

            "Basta nga. Importante lang"

            "Ganon? Ikaw ha. Nagsesikreto ka na sa akin. Hindi mo na ako ina-update kung ano ang ginagawa at gagawin mo"

            "OA naman 'to. Basta nga dude. Personal na bagay"  balik niya sa kaibigan  "At tsaka, hindi naman sa lahat na pagkakataon sasabihin ko lahat ng mga gagawin ko, hindi naman kita jowa"

            "Hmmm. Okay. Sabi mo eh"  dugtong ni Scar at tila nasaktan sa sinabi ni Marcus  "Tama ka nga. Marahil hindi nga kita jowa. Pero kaibigan mo ako na concern sa'yo"

            "Uyy galit ka ba? Nagbibiro lang naman ako eh"

Pero hindi na sumagot si Scar sa kanya. Tamang-tama din na pumasok na si Miss Alvarez at kaagad na silang nag-umpisa ng kanilang klase.

Sa sobrang inis ni Scar kay Marcus ay hindi niya pinansin buong araw ang kaibigan. Kahit na magkasama silang buong araw ay tinuring siya niya ito na parang hangin dahil sa sama ng loob.

Pero parang walang epekto ang pagtatampo at galit niya dahil nasa kay Miguel ang atensyon ng kaibigan. Mukhang masaya pa rin sila sa kanilang kwentuhan at parang sila lang dalawa ang nilalang sa mundo.

---

Samantala. Sa kabilang classroom.

Nakaupo lang si Ash sa kanyang upuan. Tulala. At nakatingin sa kawalan. Kahapon pa siya ganito dahil sa narinig niyang balita. Ang hindi inaasahan na pag-aalis ni Lucien.

Gusto niyang tanungin si Lucien at magpaliwanag sa kanyang biglaang pag-alis, at pigilan na lang para hindi sila magkakalayo. Pero sa kabila ng gusto niyang makasama si Lucien at pigilan ito, nagdadalawang-isip siya dahil sa mga nangyari sa kanya na masasakit at sa kagagawan iyon ng taong mahal niya.

            "Sis"  tawag ni Ash kay Micah na kasalukuyang nagsusulat sa kanyang notebook.

            "Bakit?"  sagot niya 

            "Alam mo ba ang tungkol dito?"

            "Ang saan?"  sabay lapag niya ng kanyang ballpen at tumingin kay Ash

            "Ang pag-alis ni Lucien. May alam ka ba?"

            "Ako?? Wala sis. Bakit mo naman naitanong?"

            "Eh kasi biglaan ang plano niya. Hindi naman pinaalam sa akin"

            "Pinaalam sa'yo?? Bakit? Kayo ba?"

            "Hindi naman. Kasi nakakagulat lang na balita"

            "Yun ba?? Baka kasi napagod na siya sa'yo. Eh halos lampas isang linggo na siyang nanunuyo sa'yo. Pero hindi mo siya binibigyan ng pagkakataon para mag-usap kayo"

            "Eh diba nag-usap na kami? Ano pa ang gusto niya?"

            "Aba ewan ko sis. Why don't you ask him personally?"

            "Sige. Susubukan ko. Pero.."

            "Pero ano..?"

            "Hindi ko kasi alam kung paano sasabihin sa kanya na huwag na lang sana siya umalis. Kasi baka hindi ko makayanan na mawala siya"

            "Edi sabihin mo sa kanya, bago mahuli ang lahat. Huwag mo nang pataasin ang pride mo. Pigilan mo siya"

Hindi na nakasagot si Ash sa kanya dahil pumasok na ang kanilang guro. Pagkatapos yon ay agad-agad namang nagsimula ag kanilang klase.

---

Pananghalian. Sa cafeteria.

Kasalukuyang kumakain na silang dalawa sa kanilang mesa. Masarap ang kain ni Micah at parang may gana ito pero iba si Ash. Hindi niya nagagalaw ang pagkain at parang tulala pa rin ito.

            "Uy sis. Kumain ka na nga diyan"  saway naman ni Micah sa kanya  "Sarap kaya ng pagkain natin. Pasta oh"

            "Ayoko. Hindi ko gusto ang pasta. Wala akong gana"

            "Weh?? Talaga?? Hindi mo hilig? Kaya pala naubos mo nung kumain tayo sa restaurant yung inorder natin? Ano ba yon? Pesto Pasta? Oo Tama.  Yun yun"

            "Iba kasi yun. Masarap kasi ang pesto"

            "Sus. Tigilan mo nga ako diyan. Ang sabihin mo, nanghihina ka lang dahil aalis na si Lucien"

Doon huminga nang malalim si Ash at sumandal sa sandalan “Hindi ko kasi kaya sis eh. Yung iniisip ko pa lang nga, parang hindi ko kaya na wala siya sa tabi ko, how much more kung aalis na talaga siya”

            "Kausapin mo nga siya. Para kang tanga sa kakaisip dito. Kung tumayo ka nga diyan at pumunta sa kanya"

            "Wala kaya siya dito. Kanina ko pa nililibot ang mga mata ko. Wala talaga siya"

            "Hala. Baka hindi siya pumasok. Or umalis na"

            "Ito naman. Lalo mo pa akong pinapakaba eh"  sabay tingin niya kay Micah na nanlilisik ang mga mata  "Uy. Baka umalis na nga. At iniwan niya na ako"   doon bumagsak ang mukha ni Ash at parang nanlulumo ang mga mata nito  "Hindi ko pa naman sinabi kung gaano ko siya kamahal. At sinabi ko lang naman yun kahapon dahil gusto ko suyuin niya pa ako eh. Haay. Sana hindi na lang ako nagpakipot"

            "Talaga?? Mahal mo ako?"

Nanlaki ang mga mata ni Ash sa biglang nagsalita sa kanyang bandang tenga. Agad na bumangon si Ash at lumingon. Doon niya nakita na si Lucien pala iyon.

            "Lucien? Andito ka?"

            "Oo naman. Andito ako. Bakit?"

            "Eh kasi sabi mo na aalis ka na? Totoo ba?"

Napangiti na lang si Lucien at ganon din si Micah. Walang ideya si Ash kung bakit humihighik sila sa katatawa. Nakakunot lamang ang kanyag noo habang tinitignan ang dalawa. “Of course not Ash. Hindi ako aalis. Heto kasi si Micah. Yan daw ang sasabihin ko sa’yo para lumambot ang puso mo at mapatawad mo ako, at totoo naman”

            "Tama sis"  sagot naman ni Micah  "Wala na kasi akong maisip na rason para tulungan kayong dalawa eh"

            "Ganon?? So niloloko niyo lang ako?"

            "Hindi naman. Humihingi lang ako sa kaibigan mo ng tulong para suyuin ka at mapatawad mo ako"  at lumibot si Lucien at umupo sa tabi ni Ash

            "Kayo ha. Pinagtulungan ninyo ako. I fell for it ha"

            "Sorry na sis. Atleast napatunayan natin na mahal mo pa rin si Lucien, at okay na kayo ngayon"

            "Ikaw. Tatanungin kita. Okay na ba tayo?"  sabay akbay ni Lucien sa likuran na sandalan ni Ash  "Pinapatawad mo na ba ako?"

            "I don't know. Nagugulat pa kasi ako ngayon. Para akong nagmukhang tanga"

            "Sorry na"  sabay pagpapacute ni Lucien sa kanya  "At huwag kang magalit kay Micah. Ako ang pumilit sa kanya. Please?? Sorry na"

“Oo na. Pinapatawad na kita. Pasalamat ka talaga na mahal kita. Kung hindi talaga, pinabayaan na kita”

            "Talaga?? Gusto mo talaga na iwanan kita?"

            "Ewan ko sa'yo. Sige na. Kumain na tayo. Nagugutom na ako"

            "Wow ha. Kanina parang wala kang gana. Ngayon gutom na gutom ka dahil hindi ka iiwanan ni Lucien?"

            "May oras ka talaga sa akin mamaya"  tingin niya kay Micah.

---

Oras ng uwian.

Naunang lumabas si Scar ng classroom at nagmamadali itong lumakad palabas ng main building ng paaralan. Gusto niya na nang umuwi para maiwasan si Marcus at dahil ayaw niya na itong kausapin.

Pero nahabol naman kaagad ito ng kaibigan at sabay hawak niya sa braso.

            "Dude. Teka lang"  sambit ni Marcus

            "Bakit? May problema ba..?"  balik ni Scar na nagagalit ang tono ng boses

            "Ikaw. Ano ang problema mo sa akin?? Simula nung umaga mo pa ako hindi pinapansin eh. Galit ka ba sa akin?"

            "Wala. Sige na. Alis na ako. At hindi muna ako papasok ng practice, masama ang pakiramdam ko"

            "Teka naman, dude. Hindi kasi ako sanay na hindi mo ako pinapansin eh"  pagpupumilit pa lako ni Marcus  "Ano ba talaga ang problema nating dalawa...?"

Sakto din na dumating na si Miguel at tumayo ito sa tabi ni Marcus “Nevermind. Andiyan na pala ang bago mong kaibigan. Kayo na lang ang mag-usap”

Lumakad ng sobrang tulin si Scar, mabilis na mabilis na hindi na siyang kayang sundan ni Marcus. Sa mga oras na ito, sobra na talagang masama ang loob niya lalung-lalo na kay Marcus.

Sa sobrang bilis niyang maglakad, nakarating na si Scar sa parking area ng paaralan ― doon naka-park ang sasakyan nila at naghihintay na ang driver nilang dalawang magkapatid.

            "Dude. Scar. Please. Mag-usap muna tayo oh"

Nabuksan na ni Scar ang pintuan ng sasakyan nang may narinig siyang boses. Napalingon siya at nagulat na nandoon na din si Marcus “P-paano ka nakarating dito agad-agad?” tanong niya sa kabigan. Pero bigla niyang naalala na may bampira palang kasintahan si Marcus “Nevermind”

            "Scar... please. Mag-usap nga tayo"  lakad palapit sa kaibigan  

            "Gusto mong mag-usap..?"  sabay sara niya ng pintuan ng sasakyan at hinarap ito  "Sige. Mag-usap tayo. Ano ang gusto mong pag-usapan..."

            "Tungkol sa atin. Tungkol sa akin. At bakit galit na galit ka sa akin"

            "At sino ba may sabi sa'yo na galit ako....?"

            "Dahil hindi mo ako pinapansin simula kaninang umaga pa. Kahit nasa cafeteria tayo, ini-ignore mo ang mga sinasabi ko"

            "Paano naman hindi kita papansinin, lahat ng atensyon mo nasa kay Miguel. At sabay pa kayong kaninang umaga na pumunta dito?? Ano'ng ginawa niyo..??"  sagot niya dito  

            "Nagseselos ka ba sa kanya?? Kaibigan ko si Miguel, katulad mo"

            "Kaibigan??"  ulit ni Scar  "Sigurado ka?"

            "What do you mean?"

            "Akala mo hindi ko alam?? Nakita ko kayo kagabi na magkayakap sa ilalam ng sinag ng buwan. Isang napaka-diin na yakap"  salaysay niya kay Marcus  "Alam ko, na noon pa may gusto sa'yo ang Miguel na yun... at nagtagumpay nga siya. Napasakanya na rin ang taong gusto niya"

            "Scar. Sorry. Sasabihin ko din naman sa'yo 'to eh. Pero naghahanap pa ako ng timing kasi baka husgahan ninyo ako ni Vlad na nagkagusto ako sa kapwa ko lalaki"

            "Hindi naman yan ang issue eh"  paghahalong tawa at iyak ni Scar  "Tanggap ko naman kung ano ka, Marcus. Hindi ako magagalit sa'yo kung malalaman ko ang na nagkagusto ka sa isang lalaki"

            "E bakit nagagalit ka sa akin? Ano ba ang kasalanan ko? Hindi ko ba sinabi agad sa'yo?"

            "Hindi mo talaga ang alam ang nangyayari sa akin. Napaka-insensitive mo talaga"  

            "Then tell me, Scar. Sabihin mo ang nararamdaman mo sa akin! Hindi na naghuhula lang ako!"

            "May gusto ako sa'yo!!!"  sigaw niya kay Marcus  "Kahit nung una pa tayong nagkakilala, may gusto na ako sa'yo. At ngayon, I have courage to tell you what I feel, pero bigla namang bumida ang Miguel na yan. Nasira ang diskarte ko dahil sa kanya"  pagsalaysay ni Scar sa kanya ng katotohanan  "Sasabihin ko na talaga sa'yo ito kahapon dahil hinamon ako ni Vlad na sasabihin niya sa'yo ang nararamdaman ko tungo sa'yo kapag hindi ko mismo sasabihin ng personal ito"

            "Teka. Alam ni Vlad 'to?"

            "Yes. Alam na alam niya"

            "I'm sorry. I have no idea, Scar. Sorry talaga"

            "It's okay. Ang importante ay masaya ka na ngayon sa piling niya. Handa ako magksakripisyo para lang maging masaya ka" walang sagot si Marcus sa mga oras na iyon. Nakatayo na lang siya at hindi makapaniwala sa narinig niyang pag-aamin ng totoong naramdaman ng kaibigan sa kanya  "So Marcus? Alam mo na ang katotohanan ng nararamdaman ko tungo sa'yo, nagbago ba ang tingin mo sa akin? O ganun pa rin?"

            "H-h-hindi ko alam. Pasensiya. Naguguluhan ako ngayon sa mga nalaman ko. Pasensiya na talaga, Scar. Sa susunod na lang tayo mag-usap"

Tumalikod at tumakbo ng matulin si Marcus palayo sa kanya. Inaaasahan na yun ni Scar ang magiging reaksyon ng kaibigan. Sana hindi niya na lang sinabi iyon at sinikreto na lang ang nararamdaman niya sa kaibigan dahil baka ito rin ang dahilan na hindi na sila magiging kagaya ng dati.

Itutuloy…

Chapter 43

Humahagolhol sa iyak si Scar habang papasok siya ng kanyang kwarto. Sobrang sakit talaga at parang sinasaksak ng kutsilyo ang puso dahil hindi siya pinili ni Marcus o kahit pagtanggap lang naman ng pagmamahal nito sa kanya.

Mas pinili niya pa ang dayo na ngayon niya na lang nakilala kesa sa kanya na kasama niya na hanggang grade school pa lang sila.

            "Sinusumpa ko... gaganti ako sa inyo"  sambit ni Scar habang umiiyak  "Ipaparanas ko sa inyo ang SAKIT na nararamdaman ko ngayon, lalung-lalo ka na Miguel. Lalung-lalo na ang lahat ng na nagawa mo sa pamilya ko, simula noon, hanggang kay GrandPa at hanggang sa akin. Hindi ako titigil hangga't malalasap mo ang pait na dinadama ko!!"

---

Isang linggo ang makaraan.

Nagising si Scar sa katok ng GrandPa sa kanyang pintuan. Habang bumabangon ito ay biglang nagsalita si Ken sa labas.

            "Apo. Scar. Gising ka na ba?? May sasabihin ako sa'yo. Importante"

Naintriga naman siya nang marinig ang sasabihin na importante ng GrandPa. “Gising na po. Sandali lang GrandPa” Tumayo ito sa kama at lumakad palapit sa pintuan.

Pagkabukas ng pinto ay bumungad sa labas ang nakatayo niyang GrandPa, na parang excited ang mga mata dahil sa kanyang sasabihin.

            "Scar. Magandang balita"  panimula ni Ken sa kanya

            "Ano naman yon, GrandPa?"

            "This is the day na, apo"

            "Ang ano po?"

            "Diba sinabi ko nung isang linggo na maghintay ka lang dahil hahanap pa sila ng sagot o lunas para mapabilis ang pagiging lobo mo?..."

            "Yes... and?"

            "Ito na ang araw, apo. May nakita na silang sagot sa gusto mo"

            "Talaga po?? At ano naman iyon?"

            "Hindi sinabi ni Barbara sa akin"  sagot niya  "Pero ang sabi niya, pumunta na lang daw tayo ngayon sa kanila, at doon niya gagawin ang orasyon mo"

            "Wow. Mabuti naman. Good news talaga yan, GrandPa. Tara na po"

            "Wait. Sandali lang. Hindi ka pa rin ba papasok ng Braxton?? Kahit mamayang gabi na lang tayo pumunta dun. Okay lang sa akin"

            "Ngayon na po, GrandPa. Tinatamad pa kasi ako ngayon, pero don't worry, papasok ako kapag matapos na ito"

            "Sigurado ka ha"

            "Opo. Promise yan"

            "Good. So magbibihis ka na, dahil magbibihis na rin ako sa kwarto ko. Sa ibaba na lang tayo magkita"

            "Sige po"

Kaagad sinara ni Scar ang kanyang pintuan. Nagmamadali siyang nagtungo sa banyo ng kwarto para makapagligo at makapagbihis na.

---

Samantala. Sa bahay ng mga Villalobos.

Masarap ang gising ni Lucien at masaya ito dahil nasa tabi niya ang kanyang pinakamamahal na si Ash, na kasalukuyang nakaunan ang ulo niya sa nakahubad na dibdib nito.

Hindi pa rin siya makapaniwala na hanggang ngayon, magkalipas ang isang linggo, ay nagkabalikan na silang dalawa ni Ash.

            "Good morning"  bati ni Lucien kay Ash na kakagising lang at bumangon ang kanyang ulo mula sa dibdib nito  "How's your sleep?"

            "Okay lang. Inaantok pa"  sagot ni Ash na nakapikit pa din ang mga mata nito.

            "Ganon ba?"  ngiti nito "Sige lang. Matulog ka lang uli"  alalay ng kamay niya sa ulo ni Ash para ibalik sa kanyang dibdib  "Babantayan lang kita"

            "Lucien..?"  tawag ni Ash sa kanya habang nakapikit ang mga mata

            "Bakit?"  tugon nito kay Ash na nakaunan na sa dibdib nito

            "I had this weird dream... na isa ka daw Mangkukulam, a Worlock. Tapos hindi daw ako naniwala sa'yo and you make me prove na totoo iyon... nagbigay ka daw ng isang spell, at yon, nagawa mo nga. Weird"  kuwento niya na inaantok ang tono ng boses

            "Talaga?? Ano'ng spell?"

            "Well. I don't remember. Pero you made a book float using that spell"  sabat niya  "Haay. Sorry ha. Kung anu-ano na ang pinaniginipan ko dahil sa weird kong pamilya. Nadamay ko pa kayo. I know it's a dream. Pero parang totoo eh"

            "Ash??"  sabay hinga niya nang malalim  "That was not a dream. Totoo yon kagabi. Yes. I am a Worlock, and my Mom, is a Witch"

            "What?"  biglang bangon niya at tinignan niya sa mga mata si Lucien  "Are you joking?"

            "Of course not. You want proof again?"  pero hindi sumagot si Ash at tinignan niya lang ito  "Sige. By all means"  huminga muli siya nang malalim at tinignan ang kanyang bag na nakatungtong sa upuan sa hindi masyado kalayuan. Pagkatapos ay bumigkas siya ng isang lingwahe na hindi maiintindihan  "

Phesmatos ascendo“ at doon gumalaw ang kanyang bag at lumipad sa ere.

            "Wow"  pandidilat ng mga mata ni Ash  "Totoo nga?? Akala ko nananaginip lang ako"

            "Yes Ash. Totoo  nga"

            "So kelan lang 'to? Paano mo nalaman na may mga kapangyarihan kayo"

            "Way back nung bata pa ako. SInabi na agad ni Mommy sa akin kung ano talaga kami"

            "Really? Ang aga naman"

            "Oo. Para maihanda na kami kahit bata pa. That's our tradtion. Ewan ko lang sa inyo"

            "What do you mean? You knew?"

            "Oo Ash. Pero sana maniwala ka sa akin, gustong-gusto ko nang sabihin sa'yo nung una tayong naging magkarelasyon, pero pinigilan nila ako na huwag ko daw sasabihin dahil hindi ka pa handa"  pero tahimik lang ito na parang pinoproseso niya ang kanyang nalaman  "Ash?? Galit ka ba?? Sorry na. Hindi ko naman sila masasaway dahil sila ang mga magulang mo"

            "No. It's okay. I understand. Wala ka namang kasalanan. And I trust you"

            "Talaga?? Hindi ka galit?"

            "Yes. Hindi ako galit"

            "SO. Okay lang sa'yo ito?"

            "Oo nga. Kahit weird at naninibago ako. Pero oo. Okay lang sa akin"

---

Dakong alas-nwebe ng umaga.

Huminto ang kanilang sasakyan sa labas ng bahay ng mga Villalobos. Ang pamilyang ito ay isa sa mga lahi ng mga Mangkukulam.

Ang Mangkukulam ay mga nilalang na ipinanganak na may kapangyarihang makaapekto sa pagbabago, sa pamamagitan ng mahiwagang paraan, na kilala bilang pangkukulam.

Katulad din ng ibang lahi, meron ding masasama at meron ding mabubuting Mangkukulam; ang mga mabubuti ay kumukontrol o tagapangalaga ng balanse ng kalikasan. Ang mga masasama naman ay kumukontra naman dito, sa pamamagitan ng paggamit ng kapangyarihan ng kalikasan para sa kanilang personal na interes.

Mapayapa ang buhay ng mga Mangkukulam, na pinamumunuan ni Barbara Villalobos, at wala silang kaaway na ibang lahi dahil wala silang kinikilingan sa mga ito. Isa na dito ang pagtulong nila sa mga Bampira;

Sila ang nagbibigay ng kapangyarihan para malayang makalakad ang mga bampira sa ilalim ng sikat ng araw na hindi nasasaktan o nasusunog. Dinadasalan nila ang isang bagay na pagmamay-ari ng isang bampira para makapitan ng kapangyarihan na ito. Ang pinakasikat na bagay na ginagamit nila ay ang singsing.

Pangalawa, ay ang mga Lobo. Pinaniniwalaan na sila ang susi sa pagbabago ng anyo ng mga lobo. Pagdating sa pinakaunang pagbilog ng buwan ng kanyang pagtungtong sa edad na 18, dapat mabigyan siya ng orasyon ng mga Mangkukulam para ‘ma-activate’ ang kanyang pagiging lobo at pwede na siyang magpalit-anyo mula sa tao patungo sa malaki at mabangis na lobo.

Pangatlo, ay sa mga Tao. Maraming maitutulong at naitulong ang mga Mangkukulam sa lahi nito mula pa noong unang panahon. Isa na dito ay ang paggawa ng gayuma sa mga tao. Ginagawa nila ang potion o gayuma depende sa gusto at kung ano ang paggagamitan ng kanilang magiging kliyente.

Sila din ang tumutulong sa mga tao para gumawa ng pananggalang laban sa mga mababangis na mga Aswang. Pinapalibutan nila ng asin ang pundasyon at paligid ng bahay para hindi makapasok sa tahanan ng mga tao at hindi makapanakit.

Isa sa mga mababait na mga Mangkukulam ay ang pamilya ng mga Villalobos. Malaki ang kanilang nai-ambag sa lipunan, lalung-lalo sa mga Lobo at sa pamilya ng mga Kenneally. Malapit sila sa pamilyang ito simula pa noong unang panahon.

Nasa labas na sila ng bahay ng mga Villalobos at parang kinakabahan na si Scar sa mga oras na iyon.

            "We're here, Scar. Handa ka na?"  sambit ni Ken sa apo. Pero nakita niya ang mukha nito na tila nag-aalinlangan pa sa gagawin  "Oh apo. Bakit? Ayaw mo na ba?"

            "Hindi naman sa ganon, GrandPa. Napaisip lang ako dahil kapag maituloy ko na ito, wala na tayong atrasan... mawawala na ang pagiging tao ko"

            "Tama. Wala na talagang atrasan. Pero nasa sa iyo pa rin ang desisyon kung itutuloy mo ito. Pwede pa din naman umatras ngayon dahil hindi pa tayo nakapasok"

Binalikan ni Scar ang mga napagdaanan niya nung isang linggo ang nakakaraan. Mga sakit, mga hinagpis at mga nakakagulantang ng mga impormasyon na nalaman niya,

Lahat bumalik iyon sa kanya. Lahat ng mga rason kung bakit gagawin niya ang kanyang plano ay inaalala niya at doon siya nagdesisyon.

            "Sige po, GrandPa. Gagawin ko na iyan"

            "Mabuti kung ganon"  tapik niya sa balikat ni Scar  "Tayo na. Pasok na tayo"

Kakatok na sana si Scar sa pintuan nang biglang bumukas ito na mag-isa. Napataas sila ng kilay sa kanilang nasaksihan pero hindi na lang nila pinansin iyon at pumasok na lang ng bahay.

            "Woah"  tanging sambit ni Scar nang makita niya ang loob ng bahay.

Ngayon lang siya kasi nakapasok sa bahay ng mga Villalobos kahit matagal na silang magkakilala, hindi sila kasi nag-iimbita sa kanilang bahay.

            "Bakit apo?"

            "W-wala GrandPa. Ngayon lang kasi ako nakapasok dito. At hindi ko inaasahan ang makikita ko"

            "...bakit??"  lapit ni Lucien sa kanilang dalawa  "Ano ba ang inaasahan mong makita? Na maraming kandila at may pentagram sa sahig..?"

            "Lucien..."  sambit naman ni Scar at kaagad niyakap ang kaibigan at tapik ng likod nito  "Kamusta ka na?"

            "Heto... Okay lang naman. Medyo busy lang dahil malapit na akong mag-ga-graduate"

            "Oo nga eh. Mabuti ka pa. Isang taon na lang. Ako, meron pang dalawa o tatlong taon sa Braxton. Nakakapagod na"

            "Naku. Huwag kang ganyan. I-enjoy mo kaya ang highschool life. Mamimiss mo din ito kapag wala ka na sa Braxton"

            "Ewan ko. Parang ayaw ko nang pumasok eh"  buntong-hininga niya.

            "Uyy. Balita ko nga hindi ka nga daw pumapasok. One week na. Ano ba ang problema?"

            "Wala. Wala 'to. Meron lang personal na problema"

            "Naku..."  buntong-hininga din ni Lucien  "Ayusin mo yan, Scar. Baka hindi ka makaapak ng Grade 12"

            "Ewan ko. Bahala na..."

            "Hmmm. Excuse me, Lucien"  sulpot naman ni Ken sa usapan

            "Oh GrandPa. Pasensiya na, nawili kasi ako kay Scar. Muntik na kita makalimutan"  bati niya sa matanda  

            "Andiyan ba ang Mommy mo..?"

            "Yes po. Nasa kwarto na siya. Hinihintay niya na kayo"

            "Sa bedroom?"

            "Hindi po. Sa ibang kwarto. Dumerecho na lang daw po kayo ni Scar doon"

            "Sige Lucien. Maraming salamat"  at tumingin muna siya sa apo  "Scar. Diyan ka na lang muna. Tatawagin na lang kita mamaya kapag okay na"

            "Okay po"

Nauna si Ken at lumakad papunta sa hallway ng bahay, na patungo sa silid na tinutukoy ni Lucien. Parang alam na alam na niya kung nasaan ang kwarto, na parang parati siyang pumupunta at bumibisita sa bahay na ito.

Samantala. Nakatayo pa din sa sala si Scar kasama ang kanyang kaibigan.

            "Ano ba ang kailangan ninyo kay Mommy, Scar?"

            "Humihingi kasi ako ng tulong sa inyo na kung pe-pwede sana ay mapaaga ang pagiging lobo ko"  paliwanag niya  

“Ganon ba? Hmm. Don’t worry, sinabi na kanina ni Mommy sa akin na nakahanap na daw siya ng sagot sa gusto mo”

            "Oo nga eh... at nagpapasalamat ako dun. Teka, alam mo ba ang tungkol sa amin?"

            "Oo naman. Bata pa lang kasi ako, tinuturuan na ako ng lolo ko para mapa-hasa aking mga kakayahan at kapangyarihan"  sagot niya kay Scar  "At alam namin tungkol sa iba't-ibang nilalang dito sa mundo, including werewolves and vampires"

            "Wow.."

            "Bakit wow?"

            "Wala. I didn't expect na meron ka palang kapanyarihan. Nakilala lang kasi kita na ordinaryong bata noon eh"

            "Well. Concealing secrets is our forte"  ngiti niya

            "Pahingi naman ng sample ng kapangyarihan mo"

            "Sample? Seriously?"  napangiti na lang si Lucien dahil parehong-pareho talaga silang magkapatid.

            "Oo. I want to witness it with my own two eyes"

            "Haay. Okay sige"  at lumakad siya patungo sa isang drawer na malapit sa hallway. Hinugot ito at kumuha ng isang pirasong kandila.

            "Ano yan?"

            "Diba gusto mo ng sample?? Ito na.."  itinaas niya ang kandila, lebel sa mga mata ni Scar.  "Tumingin ka ng mabuti sa kandila"  at pinikit ang mga mata niya at bigla siyang nagsalita na hindi naiintindahan ni Scar na lingwahe  "Phesmatos Incendia"

Biglang sumindi ang kandila na walang apoy kanina. Nagulat at nanlaki ang mga mata ni Scar nang masaksihan niya iyon. “Ohhh. Shiiit!”

            "See..? I have powers"  sabay ihip niya ng apoy sa kandila.

            "Damn... you're so cool, man"  mangha ng mukha ni Scar

            "It's just a simple spell, actually. Meron pa akong alam na iba... at marami pa din akong dapat na malaman"

            "Kahit na. You should be proud of yourself"

            "Sana. Kung sana ganyan din mag-isip si Mommy sa akin"

            "Bakit? Hindi ba siya proud sa'yo?"

            "Basta..."  sagot niya na lang  "Personal problem din katulad mo. Mahirap ipaliwanag"

            "Scar..."  sulpot ulit ng kanyang GrandPa na nakakabalik lang  "Tara na"

            "Sige GrandPa. Let's go"  hinga niya ng malalim  "Sige Lucien. Pasok na kami"

            "Sige Scar. Goodluck sa'yo"

Sabay na pumasok ang dalawa sa silid na iyon. Isang napakakilabot ang loob ng kwarto dahil bahagyang madilim at maraming mga kandila na nakatayo kahit saan. May mga hindi maipaliwanag din na mga maliliit na mga rebulto na nakatayo sa mesa at may isang malaking libro sa kanyang tabi.

Nakita nila si Barbara, nakaupo sa malaking nakaghuhit na pentagram sa sahig, at may tig-iisang kandila sa bawat kanto ng bituin.

            "Umupo ka, Scar"  biglang nagsalita si Barbara habang lumalakad sila patungo sa kanyang direksyon.  "Dito sa loob ng pentagram kasama ko"

Walang pagdadalawang-isip ay sinunod niya kaagad ang utos ni Barbara at umupo sa loob ng simbolo.

            "Ahmm. Tita. Gusto ko po sana―"

            "Alam ko na ang pakay mo dito, Scar. Sinabi na sa akin ng GrandPa mo"  sagot niya ditto  "Sigurado ka ba talaga sa gusto mo?"

            "Opo tita. Gusto ko na po talaga na maging isang ganap na lobo"

“Kung iyan ang gusto mo. Hindi na kita mapipigilan” Huminga muna si Barbara bago niya sinabi ang sagot sa gusto ni Scar “Sa aking pananaliksik, may natatangi at nag-iisang paraan lang sa gusto mo”

“Ano yun, tita?”

“Sa katunayan, natapos na ang orasyon ko sa’yo. Natapos na nung bago ka lang pumasok”

“Talaga po? So isang ganap na akong lobo?”

“Hindi pa… Meron ka pang gagawin para makumpleto ang ritwal”

“At ano naman ’yon, Barbara? Hindi mo sinabi sa akin yan kanina” dugtong naman ni Ken

Hindi pinansin ni Barbara ang salita ni Ken at pinagpatuloy pa rin ito sa pag-uusap kay Scar “Kailangan mong pumatay ng isang buhay na nilalang na may kaluluwa”

            "What?! No. Hindi ko kayang gawin yan. Hindi ko kayang pumatay"

            "Iyan lang ang paraan para makuha mo ang gusto mo. Kailangan mong pumatay para maging isang ganap ka nang lobo"  pagpupumilit ni Barbara sa natatanging paraan  "Unless. You choose the long way at maghihintay ka pa ng ilang taon"

            "NO!!"  sigaw niya  "Kailangan ko na maging isang lobo para maipagtanggol ko ang pamilya ko sa kalaban"

            "So do it. Kill a living creature na may kaluluwa. Yan lang ang paraan"

Natigilan si Scar at hindi ito makasalita dahil nagdadalawang isip muli ito sa kanyang plano. Gustong-gusto niya na talagang maghiganti para sa pamilya at sa pasakit na ginawa ng isang partikular na bampira. Pero hindi madali ang kanyang hinihiling dahil may mabigat itong kapalit.

Ano kaya ang kanyang gagawin? Susundin niya ba ang sigaw ng kanyang puso at haharap sa magiging kahihitnatnan ng kanyang gagawin? O itigil na lang ang nasa isip na paghihiganti para lang hindi siya makapatay?

Itutuloy…

Chapter 44

Break Time sa Braxton.

Nakaupo ang magkakaibigan sa kanilang pwesto sa cafeteria na sina Marcus at Vlad ― na kakapasok lang mula sa mahabang bakasyon ng kanyang pamilya. Kasama din nila doon sa mesa si Miguel, at kasalukuyang nagsasalita at nagpapatawa sa dalawa.

            "Wow. You're so funny pala, dude"  sambit ni Vlad kay Miguel mula sa malakas na pagtawa  "I didn't expect na you have this kind of sense of humor"

            "Well. Sabi nga nila sa akin. I'm the life of the party"

            "Of course you are. I totally agree"  pagsang-ayon naman ni Vlad. Bigla na lang itong tumahimik dahil may naalala ito  "Kung andito lang sana si Scar noh? Siguro mas lalo pang sasaya ang usapan natin"

            "Oo nga eh"  dugtong naman ni Marcus

            "Wala ba siyang sinabi sa'yo kung bakit hindi na siya pumapasok?"

            "Wala eh"  pagsisinungaling pa niya sa kaibigan  "Okay naman siya nung huli kaming mag-usap. Baka lang siguro may problema sila sa kanila"

            "Baka nga siguro"  buntong-hininga niya at may naisip na magandang ideya  "Gusto mo ba puntahan natin siya mamaya sa bahay nila..?"

            "Ha?? Ahm.. Eh diba may practice pa tayo mamaya?"

            "Edi after the practice, genius"  sagot ni Vlad  "Namimiss ko na kasi ang isa nating kaibigan at nag-aalala na ako kanya eh. Hindi siya ganito. So ano..?? Mamaya?"

            "Ahmm. Pass lang siguro ako mamaya, dude. May gagawin pa kasi ako sa bahay"

            "Ahh. Ganon ba? Sige. Edi si Miguel na lang isasama ko"  sabay tingin niya kay Miguel  "Game ka ba mamaya?"

            "Ha..? Mamaya talaga? Baka hindi rin ako pwede, dude. Medyo masama ang pakiramdam ko eh. Uuwi ako kaagad after the class para makapagpahinga na ako"

            "Haay. Sige. Ako na lang mamaya mag-isa ang pupunta sa kanila"

            "Oo dude. Pasensiya ka na talaga ha"

            "Naku. Walang problema. Maiintindihan din naman yan ni Scar"

            "Salamat dude"

            "Oh ano na?"  tingin din kaagad ni Vlad sa kanyang relo sa kamay  "Let's go?? Baka malate tayo sa next class natin"

            "Sige dude. Mauna ka na lang"  sambit ni Marcus sa kanya

            "Oh bakit?"

            "Magbabanyo muna ako"

            "Oh sige. Basta sumunod ka ha"  sumulyap muli siya kay Miguel  "Tayo na, dude. Mauna na tayo sa room"

            "No. He's with me"  hila ni Marcus ng damit ni Miguel  "Magbabanyo din siya kasi eh"

            "Ganon ba? Okay. Sige. Basta sumunod na lang kayo after"

            "Sige dude"

Tumayo at lumakad na palabas ng cafeteria si Vlad. Nauna itong nagtungo sa kanilang klase at iniwan ang dalawa niyang kaibigan sa loob.

Samantala ang dalawa naman ay nakaupo pa rin at hinihintay na mawala si Miguel sa kanilang paningin.

            "Babe. Bakit tayo nagpaiwan?"  tanong ni Miguel sa kanya

            "Wala lang. Kasi parang nagi-guilty na ako eh"

            "Guilty?"  ulit ni Miguel  "Saan naman?"

            "Dito. Sa pagsisinungaling natin kay Vlad tungkol sa atin. At ang totoong kuwento kay Scar, na hindi niya matanggap ang relasyon natin"

            "So..?? Edi sabihin mo sa kanya ang totoo"

            "Mahirap nga babe. Paano kung magalit si Vlad sa akin?? Ayaw ko naman na pati siya ay magalit sa akin. My God. Parang masisira ang buhay ko kapag mangyari iyon.."  sabi niya at habang iniisip ito  "at ayaw ko din naman na magsinunggaling sa kanya. Haaaay. Napaka-kumplikado talaga ng sitwasyon ko, babe"

            "Heto... why don't you give yourself a time to breathe first?"  payo niya kay Marcus  "Naiintindihan ko din naman ang nararamdaman mo ngayon, baka kailangan mo muna siguro ng time para ma-digest ang mga nangyayari sa'yo, at lalung-lalo na sa inyo ng kaibigan mo na si Scar.."  sa seryosong tono ng pananalita ni Miguel  "at kung darating ang panahon na okay ka na, marahil pwede mo nang sabihin kay Vlad ang totoo"

            "P-paano kung magduda na talaga si Vlad sa akin ngayon?? Paano kung maunahan ako ni Scar? Ano'ng gagawin ko..?"
             "Babe... you're overthinking na naman"  hingang malalim ni Miguel at hinawakan ang kamay ng pinakamamahal  "Relax, okay?? Huwag mong isipin ang mga bagay na hindi pa nangyayari. Andito lang ako sa tabi mo para tulungan ka"

            "Salamat babe. Salamat sa payo mo"

            "Anytime"  ngiti nito sa kanya  "Stop worrying na ha. Lalo kang nagmumukhang matanda yan eh"

            "I'll try"  buntong-hininga niya 

            "You worry a lot talaga"  at doon tumayo si Miguel sa upuan  "Tayo na nga. Pumasok na tayo bago mag-aalala si Vlad na hindi pa tayo sumunod"

Tumayo naman si Marcus pagkatapos inanyaya siya ni Miguel na pumasok na sa susunod nilang klase. Kitang-kita sa mukha niya ang pag-aalala dahil sa dalawa niyang matatalik na kaibigan.

---

            "Apo. Pasensiya na talaga"  sambit ni Ken habang papasok sila sa loob ng bahay  "Wala talaga akong ideya na iyan pala ang lunas na sinasabi ni Barbara"

            "Okay lang yan, GrandPa. Baka siguro maghihintay na lang ako ng tamang oras para maging isang ganap na lobo"  sabi niya kay Ken na mahinahon  ang tono ng boses  "Ayaw ko lang kasi na makapatay ako ng ng isang nilalang para lang sa pagiging lobo ko. Ayoko yan"

            "Pero Scar... sa mundo nating ginagalawan, meron talagang may mamamatay, papatay at makapatay sa atin"  paliwang ni Ken sa totoong mundo nilang ginagalawan  "Kung tutuusin, panimula pa lang yan ang gagawin mo at hinahanda ka lang kung ano ang haharapin mo bilang taong-lobo sa hinaharap"

            "Pero hindi pa ako handa"

            "Kaya mo yan, Scar. Alang-alang sa pamilya natin. Para maging ligtas tayo sa kamay ng mga kaaway natin"

            "Kahit papatay ako?? Sa ganitong edad ko?? Papatay ako ng isang inosente?"

            "Oo. Kung iyan lang naman ang paraan para maging handa ka sa darating na giyera natin sa mga bampira, gagawin mo"

            "No GrandPa!"  biglang pagtaas ng kanyang boses bilang panindigan niya sa kanyang pinaglalaban  "Ayoko!! I don't want to be a killer! Kung ganyan kayo ni Daddy. Pwes. Ibahin niyo ako sa inyo!"

            "You're unbelievable! Alam mo na ang lahat tungkol sa atin at sa mga kalaban pero nanaig pa din ang pagiging duwag mo..!"  pagtaas ng boses ni Ken dahil hindi niya matanggap na ayaw ng kanyang apo ba pumatay para lang sa kanyang gusto  "I'm so disappointed, Scar. Akala ko iba ka sa kapatid mo na si Ash. Pero pareho lang kayong dalawa. Pareho lang kayong mga duwag!"

            "Maybe. Baka tama ka nga, GrandPa. At baka tama nga si Ash na isang kabaliwan lang ang sinasabi ninyo ng Daddy. Sana hindi ko na lang kayo pinaniniwalaan...!!"

Sa kanyang galit sa matanda, lumakad na lang ito palayo at nagtungo sa kanyang silid. Lumayo na lang ito kasi baka ano pa ang masasabi niya sa kanyang GrandPa at mawala ang respeto nito sa kanya.

---

Samantala. Sa bahay ng mga Villalobos.

Inaayos ni Lucien ang mga requirements niya para sa kanyang graduation sa sofa ng kanilang bahay. Hindi ito mapakali at parang stressed na dahil malapit na siyang matapos sa pag-aaral.

            "Psssst!!"  sitsit mula sa direksyon sa hagdanan. Pero hindi iyon pinansin ni Lucien at pinagpatuloy pa rin ang kanyang ginagawa  "PSSSSTT!!!!"  ulit nito at mas malakas kumpara sa una

            "Ano ba??!!"  sigaw niya naman dito sa nagsisisitsit  "Pumunta ka nga dito. May ginagawa ako eh"

Narinig naman ng taong iyon at kaagad bumaba ng hagdan. Nagtungo at lumakad ito ng marahan papunta sa sala.

            "Wala na ba sila...?"  tanong ni Ash kay Lucien

            "Wala na. Umalis na, kanina pa"

            "Haay. Mabuti naman kung ganon. Muntik na akong mahuli ah"

            "Mabuti na nga lang narinig ko si Mommy na kausap ang GrandPa mo. Siguro kung hindi nangyari iyon, malamang nahuli na tayo ng pamilya mo na gumagawa ng milagro dito sa sala"

            "Baka nga..."  malalim na hinga ni Ash na parang binunotam ng tinik sa dibdib  "Salamat dahil narinig mo yon, Lucien"

            "So ano'ng plano mo? Uwi ka na?"

            "Baka hindi pa siguro. Hindi naman ako hinahanap sa bahay eh"  sagot ni Ash na masama ang kanyang loob  "Nasa kay kuya kasi ang atensyon nina Mommy, Daddy at GrandPa dahil tinanggap ni kuya ng buong-buo ang katotohanan tungkol sa amin. Ayon they're excited na maging ganap na halimaw ang kuya ko"

            "E bakit? Hindi ka pa rin ba naniniwala..?"

            "Naniniwala. Pero I'm not ready yet na harapin ang katotohanan"

            "Why..?? Pamilya mo sila. At yon ang katotohanan na tinatago ng pamilya mo. Dapat kayo magsuportahan diyan"

            "Ewan ko... hindi pa ako siguro handa"

            "E kailan ka magiging handa? Kapag huli na ang lahat?"

            "Hindi naman. Maybe I need more time to think"

            "Sige. Ikaw ang bahala kung iyan ang gusto mo. Basta huwag mong sasabihin sa akin na hindi kita sinabihan"

---

Sa locker room ng gym.

Bitbit ni Scar ang kanyang malaking bag habang papasok siya ng locker room. Nadatnan niya doon ang mga kasamahan niya na kasalukuyang nagbibihis ng kanilang uniporme at naghahanda na para sa kanilang ensayo.

Sakto ng pagkalagay niya ng kanyang bag sa mahabang upuan, nilapitan siya ng captain ng kanilang team, na kanyang matalik na kaibigan.

            "Scar! Mabuti naman na nakapasok ka na rin"  salubong ni Vlad sa kaibigan at niyakap niya ito nang sobrang higpit  "Kamusta ka na...?"

            "Heto... okay na. May pinagdadaanan kasi ako for the past week"

            "Talaga? Care to share? Nag-aalala kasi ako sa'yo"  tanong ni Vlad na may pag-aaalala ang tono ng boses  "Sabi kasi ni Marcus, absent ka daw ng halos isang linggo"  sabay ngisi nito dahil may biglang naalala  "Oo nga pala, speaking of Marcus, how's your confession sa kanya? Kayo na ba?"

            "Ahmm. About that"  sambit niya at biglang nanlumo ang mukha ni Scar  

            "Oh bakit dude? May problema?"

            "Apparently. At siya ang rason kung bakit hindi ako pumasok sa loob ng isang linggo at sa problema ko"  pag-aamin niya sa kaibigan  "I feel heart-broken and depressed hanggang ngayon"

            "Why? Ano ba ang nangyari...? You told him the truth na ba?"

            "I did. Pero huli na ang lahat dahil may iba na siyang minamahal"

            "Really? At sino naman yon?"

            "I believe you met him... ang bago nating ka-grupo sa barkada?"

            "Miguel...?"  pagkumpirma ni Vlad at tumango naman ang ulo ni Scar  "Oh my god. Kaya pala masyado silang close. Akala ko normal lang nila na galaw yon. Gosh"  hingang malalim ni Vlad at parang hindi pa rin makapaniwala  "I didn't expect na sila pala"

            "Now you know.."

            "So ano'ng ginawa mo?"

            "Ayon. As I said. Hindi ako pumasok for almost a week dahil sa sobrang galit, selos at sa sobrang pahiya ko"

            "I'm sorry, dude. Hindi ko alam na iyan pala ang pinagdadaanan mo"

            "Wala ka namang kasalanan eh. Don't be sorry"

            "I am. Kasi kung hindi sana kita binigyan ng ultimatum, hindi ka ma-pe-pressure na sabihin ang nararamdaman mo sa kanya"

            "It's okay. Destiny na siguro na mangyari iyon. Siguro kapag matagalan pa na hindi ko sinabi ang katotohanan, malamang mas masasaktan pa ako ng sobra"

            "Hmmm.. You have a point, dude. So what's your next move?"

            "Actually I don't know, dude"  sagot niya na nakabagsak ang mukha  "Masakit pa rin kasi hanggang ngayon. Mahal ko kasi nang sobra si Marcus"

            "Haaay"  buntong-hininga ni Vlad. Tinapik niya ang balikat ng kaibigan at tumingin ito sa mga mata  "Sige lang, dude. Iiyak mo lang yan dahil part din yan ng process ng pagmo-move-on"

            "So kakalimutan ko na lang siya ng ganon-ganon lang?"

            "Hindi naman"  sagot ni Vlad  "Siyempre hindi mo naman siya ma-de-delete completely sa buhay mo dahil matalik natin siyang kaibigan. You can still love him naman, pero mahalin mo siya sa malayo. And as a friend"

            "Ouch. Sakit naman nun"

            "Yes. Kailangan mong pagdaanan yan, para maging maayos ka"

            "Parang hindi ko siguro makakaya yan, dude"

            "Don't worry. Andito ako. Tutulongan kita"  ngiti ni Vlad sa kaibigan  "Isipin mo na lang na dapat kang masaya dahil masaya ang bestfriend natin dahil nakahanap na siya ng taong magmamahal sa kanya. Dahil sa wakas ay okay na siya after one year mula sa kanyang ex na nanloko sa kanya"

            "Oo nga eh"  malalim na pag-iisip ni Scar  "Maybe you're right. Iisipin ko na lang siguro na deserve ni Marcus na maging masaya dahil sa pinagdaanan niya nun sa kanyang ex"

            "Tama. That's the spirit. Huwag kang magpakalulong sa kalungkutan. Just look always on the bright side of life"

            "Oo nga eh. Salamat ha. Salamat dahil pinayuhan mo ako. Parang naging maayos kahit na kaunti ang pag-iisip ko"  pagpapasalamat niya sa kaibigan  "Parang naging klaro na sa akin ngayon na wala na talagang tsansang maging kami pa. Tatanggapin ko na lang iyon at magiging masaya na lang sa kanyang piniling pag-ibig"

            "Good. Good to hear that, dude"  sagot niya  "And oo naman. Best friend kita, At best friend ko din si Marcus. Wala akong may kinakampihan sa inyo. Andito lang ako para sa happiness ninyong dalawa"  

Natapos ang kanilang kuwentuhan pagkalipas ng ilang minuto. Kaagad silang nagtungo sa basketball court at nagsimula nang mag-ensayo para sa kanilang paparating na laban sa Finals.

Itutuloy…

Chapter 45

Taong 1936

Lampas tatlumpu’t isang taon ang lumipas matapos masunog ang kauna-unahang gusali ng Braxton noon 1905. Dahil ito sa kagagawan ng kanilang kalaban na mga bampira.

Naging mailap sa kanila ang kaligtasan at mapayapang buhay nang mangyari iyon dahil tinutugis sila ng mga lobo, kahit saan sila pupunta. Isa sa mga hinahanap nila ay ang may sala sa pagkasunog ng gusali ng Braxton at ang mga nadamay na mga lobo na nandoon sa loob, iyon ay walang iba kundi si Miguel.

Palipat-lipat sila ng lugar kada isang taon dahil sa takot na baka matagpuan sila ng mga nilalang na nagawan nila ng kasalanan.

Pero pagkatapos ng tatlumpong taon, tumigil na sila pagtatago dahil meron na silang solusyon para hindi sila mahanap at matugis ng mga lobo. Dahil sa tulong ng Mangkukulam.

Gumawa ang isang Mangkukulam ng isang uri ng pabango. Isang pabango na panlaban sa pang-amoy ng mga lobo. Isang pabango na kahit nasa paligid sila ng mga hayup na ito, hindi sila maaamoy at mahalata na isa silang bampira.

---

Isang araw. Sa isang siyudad.

Naglalakad ang mga magkaibigan na sina Miguel at James, kasabay ng mga maraming tao sa lansangan. Habang tahimik na naglalakad si Miguel ay biglang nagsalita ang kaibigan nito “Damn.. I really missed sucking blood from humans”

            "Shhh. Tumahimik ka nga..."  saway ni Miguel sa kanya  "Baka may makarinig"

            "So what?? Totoo naman eh. Nakaka-uhaw kaya. At hayaan mo sila na marinig nila tayo. They're just lowlife humans"

            "Okay lang sana kung mga tao ang makarinig, hindi ang mga nilalang na tinatakbuhan natin"

            "Ang praning mo naman, Miguel"  sambit ni James na parang hindi natatakot sa banta ng mga lobo  "It's been six years na hindi na tayo naaamoy ng mga halimaw na yon"

            "Ang sinasabi ko lang naman ay mag-ingat tayo. Baka iba ang makarinig at mahuli na nandito tayo"

            "Fine..."  hingang-malalim ni James  "Oh.. saan na tayo pupunta..?"

            "Siyempre... uuwi na tayo"

            "...na ganitong oras..??"  sabay tingin sa langit para tignan ang papalubog pa lang na araw  "Dapit-hapon pa lang, uuwi ka na? Ang tanda naman nito"

            "Nag-iingat lang ako, James. Baka iba na naman ang gagawin mo dito, lalung-lalo na kung magdidilim na ang paligid"

            "Bakit? Ano pa ba ang gagawin ko dito..?"

            "Maghahanap na naman ng bibikitimahin mo, ano pa ba?"

            "Grabe ka naman.. Nagbago na kaya ako. Bakit mo naman nasabi iyon"

            "Kasasabi mo lang kaya na nauuhaw ka na ng dugo ng tao"

            "Tama ka naman. Pero seryoso, hindi mo rin ba namimiss ang dugo ng tao? Straight from their veins..?"

            "Tumigil ka nga, James..."

            "Hindi ako titigil hangga't hindi mo sinasagot ang tanong ko"  pagpupumilit niya pa lalo kay Miguel habang lumalakad pa din sila sa lansangan  "I know deep in your heart, you still longing for human blood. Alam ko na hindi pwede sa'yo na tumikim ulit at baka babalik ulit ang bloodlust mo sa dugo, pero..."

            "James. I said. Shut up"

            "... that weird taste of the blood na lumalabas mismo sa ugat nila... that metallic taste na hinahanap ng lalamunan ko...  UGGHHH"

            " Isa pa talaga... sasaktan na talaga kita"

Pero hindi pa rin nakikinig si James sa kanyang banta at pinagpatuloy pa din ito “Tapos lalo pang nakaka-excite dahil makikita mo sa mukha ng biktima, ang takot sa kanilang mukha tuwing nasa harapan na nila tayo… ang kabog ng kanilang dibdib na mas lalong bumibilis ang pagbomba ng dugo… shit… I missed that”

            "James. Utang na loob. Tumigil ka na..."

            "Yun ang mas namimiss ko eh... being the predator, and not being the prey like we're experiencing right now"

            "I said, shut up!!"  bulyaw ni Miguel sa kanya sa gitna ng maraming tao

Unting-unti nangitim ang paligid ng mga mata nito at humahaba ang mga pangil. Sa mga kuwento ni James, parang naalala nito ang uhaw sa dugo ng tao… at parang gusto niya nang muli tumikim na ipinagbabawal na dugo ng mga tao.

Pero pinipigilan ni Miguel ang kanyang sarili na magbago ng anyo sa harap ng maraming tao sa lansangan.

            "Pinipigilan mo ang gutom mo, Miguel. Don't deprive yourself from drinking human blood. Siguro kahit minsan, uminom ka din"

            "Iinom ako, tapos gagawa na naman ako ng mga nakakatakot na pangyayari sa lugar na ito. Tapos ano? Malalaman ng mga kalaban natin na andito tayo?? Huwag mo akong ilagay sa peligro, James"

            "Ano'ng peligro ang sinasabi mo?? E tinutulungan kaya kita. Para maging malakas... at hindi ngayon na nanghihina dahil sa dugo ng hayup na iniinom natin"

            "Matigas na talaga ang ulo mo, James... hindi ka talaga nakakaintindi sa mangyayari..."

            "Andito naman ako ah.. I'll help you. Hindi kita papapabayaan"

            "Sigurado ka ba sa sinasabi mo?"

            "Oo naman. Para lang bumalik ang lakas natin, Miguel"

            "Ewan ko..."  buntong-hininga ni Miguel na parang nagdadalawang-isip na sa alok ni James  "Kinakabahan ako eh"

            "Just trust me, okay?. Kahit maghati lang tayo sa isang tao"  at tumingin si Miguel sa kanyang mata  "Oh ano?? Ayos na..?"

            "Basta ngayon lang 'to ha? Para lang bumalik ang lakas natin"

            "Oo naman. Pangako. Para lang bumalik ang lakas natin at para mawala ang pagka-uhaw natin sa dugo ng tao"

            "Oh sige. Kung iyan ang gusto mo. Payag ako"

Abot-tenga ang ngiti ni James dahil pumayag ang kanyang kaibigan na maghanap ng kanilang bibiktimahin na tao at iinomin ang dugo nito hanggang sa huling patak.

---

2018

Recess time sa Braxton.

Nakaupo sina Marcus at Miguel sa kanilang pwesto habang ang dalawa naman na sina Vlad at Scar ay kasalukuyang bumibili ng kanilang pagkain.

Habang nakaupo sila ay may napansin si Marcus sa kanya dahil kanina pang wala ito sa kanyang sarili. Kaagad niya namang sinabihan ito.

            "Babe. Okay ka lang?"

            "Ha?? Yes. Of course, I am okay. Bakit ka naman napatanong?"

            "Kanina ko pa kasi napapansin. Para kasing mabigat ang mukha mo pagkatapos tayong magkahiwalay kaninang umaga. May problema ba?"

            "Si James kasi babe. May sinabi siya sa akin"

            "Talaga? Ano naman yun?"

            "Tungkol sa pinuno naming mga bampira. Si Cladius"

            "And what about him?"

            "He just selected an heir, his successor to the throne"

            "And..? Sino ang pinili niya?"

            "Ako.."  sagot niya  "Pinili ako ni Cladius para sumunod sa kanyang yapak"

Napalaki nang husto ang mga mata ni Marcus dahil sa binalita sa kanya ni Miguel. Abot-tenga ang ngiti nito at parang proud na proud sa narating ng kanyang mahal.

            "Wow.. Congratulations babe. That means a celebration"  pero walang bakas na pagiging masaya sa mukha ni Miguel  "Oh bakit? Why the long face?? Hindi ka ba masaya? E parang na-promote ka lang sa trabaho diba?? Na ikaw na ang boss ng mga bampira?"

“Tama ka. Pero bilang pinuno, marami akong haharapin na mga responsibilidad, katulad magplano sa kinabukasan ng aming lahi at kung ano ang aming gagawin kapag may lulusob na kalaban, paano kami magdedepensa kapag may peligro na dadaanan” paliwanag niya “Kaya napaka-delikado at kumplikado ang papel ng isang pinuno o Supremo ng mga bampira”

            "So ano ang gagawin mo? Reject the offer?"

            "Siguro. Hindi ko alam"

            "Hmm. Kung ako sa'yo, tatanggapin ko na lang ang offer nila"

            "Bakit naman..?"

            "Kasi katulad nung sinabi mo, it's a huge responsibility. Hindi naman yan ibibigay mismo ni Cladius kung hindi siya nagtitiwala sa kakayahan mo"

            "Well. To tell you honestly, hindi si Cladius ang pumili sa akin. Kundi si James. Tinuro niya ako dahil ayaw niya din ng responsibilidad na inaalok sa kanya ni Cladius"  paliwanag ni Miguel sa kanya  "See? Hindi ako ang pinili niya. Baka wala na lang siyang choice at sinunod na lang ang payo ni James.."

            "So...?? Then prove it to him na you are worthy of that position"  pampalubag loob sa kanya ni Marcus. "Baka wala din siyang kontra sa desisyon ni James na ikaw ang pinili niya dahil baka nagtitiwala din siya sa kakayahan mo"

            "I don't know, babe. Maybe. Pero baka hindi ko makayanan iyan"

Inaalala ni Marcus ang kanyang mahal at sabay sabing “Malaki ang tiwala ko sa’yo, babe. Makakayanan mo yan. At kung tama nga ang sinabi mo, andito naman ako. Hindi ako nagdududa sa kakayayahan mo”

Parang natunaw ang puso ni Miguel nang marinig niya ang mga salitang iyon sa bibig ni Marcus. Nabuhayan ito at parang nagbigay sa kanya ng motibasyon na ituloy ang pagtanggap ng alok sa kanya ni Cladius.

---

1936

Kinagabihan.

Nagtungo sina Miguel at James sa isang liblib na lugar ng syudad. Doon sila maghihintay ng tao para sa kanilang masamang plano.

            "Ang tagal naman. Nagugutom na ako"  reklamo ni James habang nagtatago siya katabi ni Miguel.

            "Kumalma ka nga. Marunong kang maghintay. Ginusto mo 'to kaya maghintay ka..."

            "Ang init naman ng ulo mo. Nagsasabi lang eh"

            "E ikaw eh.."

            "Anong ako? Pumayag ka naman diba?? Huwag kang mag―"

            "Sshhhh.. may paparating"

Tumahimik silang dalawa at minamatyag ang paparating na tao. Habang palapit nang palapit ang tao na iyon, palakas nang palakas din ang amoy nito, mula sa sensitibong pang-amoy ng dalawang bampirang magkaibigan.

Isang amoy ng tao na preska ang dugo na dumadaloy sa kanyang mga ugat.

            "Shit. Nagugutom na talaga ako. Basta ako ang sasalubong sa kanya sa unahan, Miguel ha"

            "Sige. Ikaw ang bahala. Plano mo 'to eh"  bulungan nilang dalawa.

Doon na lumabas at nagpakita sa kanya si James. Lumakad siya sa gitna ng daan at sinalubong niya ang lalaking iyon.

            "Can I help you..?"  tanong ng lalaki sa kanya

Sa sitwasyon na ito, maririnig niya na sana ang mga malalakas na kabog ng dibdib ng kanilang bibiktimahin. Pero iba ang taong nasa harapan ni James.

Isang kalmado at hindi natatakot ang tao. Kahit na bigla ding lumabas si Miguel at tumayo sa kanyang bandang likuran

            "Wala... Baka ikaw ang may kailangan sa amin. Naliligaw ka na eh"  sambit ni James sa kanya

            "Of course not. Baka kayo ang naliligaw, kasi parati akong dumadaan dito. Ngayon ko lang kayo nakita"

            "Talaga...?"  at muling nangitim ang paligid ng mga mata ni James, kasabay nito ang pamumula ng kanyang mga mata at paghaba ng mga pangil niya.

Pero sa kabila ng pagpapakita ni James ng totoo niyang anyo, wala pa ring nakikita na takot sa lalaki kundi galak. Galak dahil sa nakita niya sa kanyang harapan.

            "Teka... mga bampira kayo...?? OH SHIT!"  sigaw ng lalaki sa galak dahil nakumpirma na mga bampira talaga ang dalawa.  "You have no idea how long I've been waiting para makita at mapatunayan na totoo talaga ang mga bampira at hindi gawa-gawa ng imahinasyon ng tao"

            "What..?"  kunot ng noo ni Miguel  "Hindi ka natatakot sa amin?"

            "Hindi..."

            "Kahit na gusto naming ubusin namin ang dugo mo?"

            "Oo. Hindi ako natatakot. Sa katunayan, meron akong pabor para sa inyo"

Nagtinginan ang magkaibigan sa mga mata dahil wala silang ideya kung ano ang nangyayari sa mg oras na iyon.

            "A favor..?"  ulit ni Miguel  "Ano naman yon?"

            "Gusto ko sanang maging katulad ninyo. Maging isang tunay na bampira"

            "Wait, what?"  sambit naman ni James

            "Oo. Gusto kong maranasan kung ano talaga ang maging isang tunay na bampira. Kung totoo nga ba ang mga kuwento-kuwento na hindi kayo tumatanda at immortal kayo"

            "Nagbibiro ka ba?"

            "Hindi. Seryoso talaga ako"  sambit ng lalaki  "Matagal na akong nananaliksik ng mga katulad ninyo simula nung bata pa lang ako pero wala akong nakikita na matatag na ebidensiya na totoo ang mga bampira, pero ngayon, napatunayan ko na talaga dahil nakatayo na ako kasama ang dalawang bampira"  abot-tengang ngiti niya

            "Ahmmm"  tanging sabi ng dalawa na hindi alam kung ano ang sasabihin

            "Sige na. Parang awa niyo na. Just make me one of you"  pagmamakaawa pa nito sa dalawa  "Kagatin niyo lang ako para maging bampira na ako"

            "Ano...??"  kunot muli ng noo ni Miguel  "Saan ka naman nakarinig na nagiging bampira ang isang tao sa kagat lang?"

            "Sa mga nabasa ko... bakit?"

            "Well. Mali iyan. Isang napakahabang proseso ang pagiging bampira. Baka hindi makayanan ng katawan mo at mamatay ka"

            "Bakit? Ano ba kahaba yan?"

            "Dapat muna uubusin ng bampira ang dugo mo sa katawan, pagkatapos ay ipainom niya sa'yo ang dugo niya"  salaysay ni Miguel sa kanya  "At kung magising ka na, dapat patayin ang pagiging tao mo at kung magising kang muli sa kamatayan, dapat makainom ka ng isang dugo ng tao sa loob ng 24 na oras"

            "At kung hindi ako makainom?"

            "Mamamatay ka.."

            "Okay lang sa akin yan. Huwag kayong mag-aalala"  nanlaki ang mga mata ng dalawa nang marinig muli ang sinabi ng lalaki sa kanya  "Kahit anong kahabang prosesong yan, tatanggapin ko para lang maging katulad ninyo ako"

            "Are you sure?? Are you willing to take that risk? Even it will cost your life?"

            "Oo naman. Gagawin ako ang lahat para lang maging bampira"

            "Wow. Ibang klase ang dedikasyon mo. Sige. Gagawin namin ang gusto mo"

            "Talaga?? Wow. Maraming salamat talaga dahil pumayag kayo"

            "Walang ano man. Teka. Ano nga ang pangalan ninyo?"

            "Benedict. Benedict Santiago"

Itutuloy…

Chapter 46

2018

Recess time sa Braxton.

Nakaupo sina Marcus at Miguel sa kanilang pwesto habang ang dalawa naman na sina Vlad at Scar ay kasalukuyang bumibili ng kanilang pagkain.

Habang nakaupo sila ay may napansin si Marcus sa kanya dahil kanina pang wala ito sa kanyang sarili. Kaagad niya namang sinabihan ito.

            "Babe. Okay ka lang?"

            "Ha?? Yes. Of course, I am okay. Bakit ka naman napatanong?"

            "Kanina ko pa kasi napapansin. Para kasing mabigat ang mukha mo pagkatapos tayong magkahiwalay kaninang umaga. May problema ba?"

            "Si James kasi babe. May sinabi siya sa akin"

            "Talaga? Ano naman yun?"

            "Tungkol sa pinuno naming mga bampira. Si Cladius"

            "And what about him?"

            "He just selected an heir, his successor to the throne"

            "And..? Sino ang pinili niya?"

            "Ako.."  sagot niya  "Pinili ako ni Cladius para sumunod sa kanyang yapak"

Napalaki nang husto ang mga mata ni Marcus dahil sa binalita sa kanya ni Miguel. Abot-tenga ang ngiti nito at parang proud na proud sa narating ng kanyang mahal.

            "Wow.. Congratulations babe. I am so proud of you. That means a celebration"  pero walang bakas na pagiging masaya sa mukha ni Miguel  "Oh bakit? Why the long face?? Hindi ka ba masaya? E parang na-promote ka lang sa trabaho diba?? Na ikaw na ang boss ng mga Bampira?"

“Tama ka. Pero bilang pinuno, marami akong haharapin na mga responsibilidad, katulad magplano sa kinabukasan ng aming lahi at kung ano ang aming gagawin kapag may lulusob na kalaban, paano kami magdedepensa kapag may peligro na dadaanan” paliwanag niya “Kaya napaka-delikado at kumplikado ang papel ng isang pinuno o Supremo ng mga Bampira”

            "So ano ang gagawin mo? Reject the offer?"

            "Siguro. Hindi ko alam"

            "Hmm. Kung ako sa'yo, tatanggapin ko na lang ang offer nila"

            "Bakit naman..?"

            "Kasi katulad nung sinabi mo, it's a huge responsibility. Hindi naman yan ibibigay mismo ni Cladius kung hindi siya nagtitiwala sa kakayahan mo"

            "Well. To tell you honestly, hindi si Cladius ang pumili sa akin. Kundi si James. Tinuro niya ako dahil ayaw niya din ng responsibilidad na inaalok sa kanya ni Cladius"  paliwanag ni Miguel sa kanya  "See? Hindi ako ang pinili niya. Baka wala na lang siyang choice at sinunod na lang ang payo ni James.."

            "So...?? Then prove it to him na you are worthy of that position"  pampalubag loob sa kanya ni Marcus. "Baka wala din siyang kontra sa desisyon ni James na ikaw ang pinili niya dahil baka nagtitiwala din siya sa kakayahan mo"

            "I don't know, babe. Maybe. Pero baka hindi ko makayanan iyan"

Inaalala ni Marcus ang kanyang mahal at sabay sabing “Malaki ang tiwala ko sa’yo, babe. Makakayanan mo yan. At kung tama nga ang sinabi mo, andito naman ako. Hindi ako nagdududa sa kakayayahan mo”

Parang natunaw ang puso ni Miguel nang marinig niya ang mga salitang iyon sa bibig ni Marcus. Nabuhayan ito at parang nagbigay sa kanya ng motibasyon na ituloy ang pagtanggap ng alok sa kanya ni Cladius.

---

Samantala. Sa bahay ng mga Kenneally.

Pasado tanghali nakauwi si Ash mula sa bahay ng mga Villalobos. Magkalipas kasi ng lagpas na isang linggo, nagdesisyon ito na umuwi sa kanilang bahay.

Napagtanto niya na tama si Lucien. Tama dahil kailangan niyang tanggapin ang kanyang pamilya kahit ano man iyon.

            "GrandPa"  panimula ni Ash habang papasok siya ng kanilang bahay

            "Ash?"  sambit naman niya sa apo  "Andito ka"

            "Sorry po"  doon bumagsak ang mga luha ni Ash. Agad siyang tumakbo sa matanda at niyakap niya ito nang sobrang higpit  "Sobrang laki ng kasalanan ko sa inyo, GrandPa. Sorry po talaga. Sana hindi pa ito huli para humingi sa inyo ng tawad"

            "Hindi naman ako galit sa'yo, apo. Sa katunayan, hinangaan pa nga kita eh"

            "Bakit po?"  sabay alis niya sa pagkayakap at pinunasan niya ang kanyang mga luha  "Bakit pa ninyo ako hinahangaan sa kabila ng ginawa ko sa atin?"

            "Yes. You made a huge mistake na iwan kami sa ere at hindi sa pagsuporta sa pamilya natin. But. You have a courage para ipaglaban ang pagmamahal mo kay Lucien. At yan ang hinangaan ko sa'yo"  kita sa mukha ni GrandPa Ken ang lungkot habang sinasabi niya iyon kay Ash  "Kahit ayaw namin na makipagbalikan ka sa kanya. Ipinaglaban mo pa rin ang nasa puso mo. At yan ang hindi ko nagawa noon"

            "Nagmahal ka rin ba noon, GrandPa?? Nung hindi pa kayo ni GrandMa?"

            "Oo. Nagmahal rin ako noon, Ash. Kahit may babae na ako na ipapakasal. Siya pa rin ang minahal ko. Pero nabulag ako sa sinabi ni Papa sa akin, nung nalaman ko na kaaway pala siya natin, iniwan ko siya sa ere at bumalik sa babae, at pinakasalan ko na lang siya, hindi sa pagmamahal, kundi bilang ganti sa pagsisinungaling niya sa akin. At pinalabas ko na lang na namatay ako sa isang aksidente para hindi na siya maghabol sa akin"  kuwento ni Ken sa kanyang kwento kay Ash   "Pero nagsisisi na ako dun, sa mga nagawa ko, lalung-lalo na sa panloloko ko sa GrandMa mo, at sa pag-iwan ko sa kanya sa ere. Sana, siya na lang ang pinili ko. Sana, siya na lang ang minahal ko. Sana masaya ako ngayon sa buhay ko. Pero huli na ang lahat. Hindi ko na maibabalik ang nakaraan"

            "Wow. That's so sad naman po"

            "Yes. Very sad. And he's here. Nagbabalik siya"

            "Talaga po? Saan siya? Nagkita na ba kayo?"

            "Yes. Nagkita na kami. Noon sa party"

            "Wow. So kamusta na siya GrandPa?"

            "He's okay. He didn't age a day"

            "What?? Lalaki din?"

            "Yes. And he's a vampire. And I believe, kilala mo din siya, Ash. He's Miguel"

            "Si Miguel?? Miguel Sangrino?? Ang transferee?"  panlalaki ng mga mata ni Ash

            "Yes. Siya yun"

            "Oh my god. Kaya pala tinanong mo kami ni kuya kung sino ang bago lang dumating sa Braxton. Pinagtakpan ko pa siya nun sa inyo. Isa rin palang bampira"  panlalaki ng mga mata ni Ash  "Pinapunta ko pa siya dito GrandPa. Sorry. Hindi ko alam"

            "It's okay Ash. Wala kang kasalanan. Yan ang ugali ni Miguel. Manggagamit"

            "Hindi ko inaasahan na isa siyang bampira GrandPa. I fell for him too eh. We had sex GrandPa. Sorry. Hindi ko alam"

            "As I said. Wala kang kasalanan. Ginamit ka lang niya para mapalapit sa atin"  paalala ulit niya sa apo  "So Ash. May tanong ako. Kelan mo siya pinapasok sa bahay natin?"

            "Nung umalis sina Daddy at Mommy sa business trip nila. Two weeks ago? Nakalimutan ko GrandPa"

            "Anong oras at saan siya pumasok?"

            "After ng class namin. Dumiretso kami dito. Sa kwarto nina Daddy at Mommy to be exact"

            "Oh my god. Alam na nila"  panlalaki din ng mga mata ng matanda  

            "Bakit GrandPa?? Ano po ang ibig mong sabihin?"

            "Nasa kwarto ng mga magulang mo ang isang mapa na kung saan nakalagay kung nasaan nakalagak ang isang bagay na pangontra sa mga bampira"

            "Oh my god"  sagot din ni Ash  "I lead him doon? Sorry GrandPa"

            "Mabuti naman na bumalik ka na, Sebastian"  sabat ni Eli na kakapasok lang ng bahay  "Ano ba ang kinain mo bakit bumalik ka?"

            "Eli. Huwag mo na siyang pagalitan. Bumalik siya dito para humingi ng tawad at babawi sa atin"

            "Talaga?? Totoo ba ang sinasabi ng GrandPa mo, Ash?"

            "Oo Dad. Totoo. Sorry po ulit sa mga sinabi ko sa'yo" 

Tangkang yakapin na sana ni Ash ang ama pero umiwas si Eli sa kanya “Sa tangin mo ba, naniniwala ako sa mga kasinungalingan mo?? HINDI!”

            "Dad please. Give me a chance na man. Magbabago na ako. Sorry sa mga sinabi ko sa inyo at sa pamilya natin"

            "Fine. I'll give you a chance. Pero... paghirapan mo ang tiwala ko sa'yo. Prove to me every day, na nagsisisi ka sa mga sinabi mo"

            "Okay Dad. I'll do that. Gagawin ko ang lahat para mapatawad ninyo ako"

            "Good. But don't promise, gawin mo"

            "Okay Dad"

            "So, ano ba ang pinag-usapan ninyo kanina habang papasok ako?"

            "Wala. Wala Eli. Sinabi niya lang sa akin na siya ang ginamit ni Miguel para makapasok dito. Yun lang"

            "That monster"  panggigigil ni Eli kay Miguel  "Hindi siya talaga natatakot na pumasok sa lungga natin??! Sobrang tapang niya"

            "So anong gagawin natin Eli?"

            "Hindi ko alam. Hindi ko alam dahil wala tayong ideya kung ano ang pinaplano ng mga Bampira sa atin"

            "Paano kung gagamitin natin ang tinatago-tago nating sandata para panlaban sa kanila?"  mungkahi ni Ash  

            "Good idea, Ash. Wait. Paano mo nalaman ang tungkol doon?"

            "Sinabi sa akin ni GrandPa, Dad"

            "Ganon ba? Mabuti naman kung alam mo na. Dahil gagamitin nga natin iyon sa kanila"  dugtong ni Eli  "They left me no choice"

            "Sandali Dad. Ano ba talaga ang tinatago nating sandata kontra sa kanila?"

            "Actually, hindi sandata, Ash. Isang halaman"  dugtong naman ni Eli   "Isang natatanging halaman, na ang bulaklak nito ay lason sa kanila. Kahit dumampi lang ito sa kanilang balat, sigurado ay masasaktan at mapapaso sila"

            "Vervain. O Verbana dito sa atin"  pagtatapos naman ni GrandPa Ken  "Isang halaman ay extinct na, dahil sinunog ng mga Bampira ang lahat ng mga ito hanggang sa pinakahuling dahon decades ago. Ginawa nila iyon para wala na silang kahinaan. They want to invincible. Pero lingid sa kanilang alam, may natira pang nag-iisang halaman na verbana sa kamay ng lolo ko, dinala niya ito sa malayong lugar at pinarami"  kuwento ni Ken sa kanya  "At ito. Itong halaman lamang ang kanilang kahinaan"

            "At yan ang rason kung bakit ginamit ako ni Miguel? Para matunton niya yon?"

            "Siguro. Hindi natin alam ang tumatakbo sa kanilang utak"  sagot ni Eli  "Siguro hindi pa nila alam ang tungkol sa verbana. That's why, mag-ingat tayo"

            "Sige Dad. Don't worry. Kakampi ninyo ako"

            "Don't bother. Hindi na namin kailangan ng tulong mo"

            "What? Bakit Dad?"

            "Dahil ang Kuya Scar mo na lang ang bahala. Dahil sa mga oras na ito, isa na siyang ganap na Lobo"

            "Really?? Paano?"

            "That's none of your business, Ash. Sige na. Umakyat ka na sa kwarto mo at kami na ang magpaplano"  

“But Dad, diba nangako ako sa’yo. At akala ko, bibigyan mo ako ng pagkakataon?”

“Ash. Utang na loob! Umalis ka na dito!”

Hindi na lang humirit si Ash sa mga sinabi ni Eli. Tumahimik na lang siya at kita sa mukha niya ang pagkadismaya dahil ang akala niya ay bibigyan na siya ng pagkakataon ng ama.

---

Kinagabihan. Dakong alas-nwebe ng gabi.

Kakauwi lang ni Scar mula sa mahaba at nakakapagod na ensayo. Sa linggo na kasi ang pinakahihintay nilang Finals ng Basketball kontra sa kanilang matagal na kaaway na Maxwell. Kaya ginagawa nila ang lahat ng kanilang makakaya para mag-ensayo at para manalo sa darating na laro kahit wala na silang coach na maaasahan.

            "Kuya"  bati ni Ash habang papasok siya ng kwarto ng kapatid.

            "Ash naman"  napatalon si Scar sa kanyang kinatatayuan  "Can you please, knock? Ginulat mo ako"

            "Sorry. Nakabukas naman ah"

            "Fine. Sige na nga, sorry din, sobra kasi akong napagod sa laro"  

            "So kamusta ang first day mo?"

            "Ito. Okay na man. Namiss ko ang mga friends ko, lalung-lalo na si Marcus"

            "Talaga?? Miss mo siya?"  ngisi ni Asg sa kuya na may halong biro  "Hindi mo ba siya kiniss?"

            "Ano ba ang pinagsasabi mo?? He's my friend. Wala akong malisya sa kanya"

            "Oh bakit? Wala naman akong sinabi na malisya ah. Bakit? Hindi ba pwedeng halikan o yakapin man ang kaibigan mo kahit paminsan-minsan?"  sabay hingang malalim ni Ash  "Hay kuya. Napaghahalata ka na"  pero hindi sumagot si Scar at umupo na lang ito sa kanyang kama. Ganon din si Ash at tinabihan ang kapatid  "So kuya. I heard kay Daddy na isa ka na daw ganap na Lobo. Totoo ba? How's the feeling? Weird?"

            "Yes and no"  sagot niya  "Yes. Dahil pumunta kami kanina sa mga Villalobos. Nagawa nila ng paraan para mapaaga ang pagbabago ng anyo ko, pero may twist. Tita Barbara said that, ma-a-activate lang ito kapag papatay ako ng nilalang na may kaluluwa"

            "Really?? So paano yun? Nagawa mo na?"

            "Of course not. Hindi ko kayang pumatay, Ash. Alam mo yan"

            "I know. Pero paano yan?? Ikaw na lang ang inaasahan nila. And knowing Dad, hindi niya talaga magugustuhan 'to"

            "Hindi ko rin alam. Pero sana, Dad will respect my decision na hindi ko na lang itutuloy 'to"

---

Araw ng Linggo. Championship Game.

Mag-a-alas-dos na ng hapon at unting-unti nang napupuno ang gym ng mga tao na nais manood ng laro ng Braxton laban sa Maxwell. Karamihan sa mga pumapasok ay mga estudyante ng dalawang paaralan, mga magulang ng mga manlalaro at ang mga guro.

Puno ng hiyawan at tila excited na ang lahat sa inaabangan na laro ng dalawang kupunan, dahil ito ang huling laban sa taong ito at kung sino sa kanila ang mananalo ay tatanghalin na kampeon.

Habang maingay ang loob ng gym ng Braxton, nandoon pa rin sa kani-kanilang locker room ang dalawang kupunan na maglalaro, naghihintay ng hudyat na lumabas. Lahat sila ay pursigido, may halong kaba ang kanilang nararamdaman pero buo pa rin ang kanilang loob na maglaro para sa kani-kanilang paaralan.

Pero ang mas kabado sa kanilang lahat ay si Scar. Kasalukuyang nakatayo at nakabantay sa labasan ng locker room at tila may hinihintay.

            "Ready na kami. Ikaw hindi pa"  sulpot ni Vlad sa kanyang tabi  "Oh ano? Wala pa ba siya?"

            "Wala pa eh"

            "Tinawagan mo na ba?"

            "Oo dude. Ilang beses na pero hindi pa rin sumasagot"  kita sa mukha ni Scar ang pag-aalala niya  "Kinakabahan na ako. Baka ano na ang nangyari kay Marcus"

            "Baka may emergency lang sa kanila kaya hindi niya sinasagot"

            "Baka nga... Ewan ko... nag-aalala na ako sa kanya eh"

            "Don't worry dude. Walang mangyayaring masama sa kaibigan natin"  paniniguro ni Vlad sa kanya  "At baka meron lang nangyaring emergency. Huwag ka na masyadong mag-isip pa, dude. We must focus  sa laro natin ngayon. Today is the day para talunin na ang Maxwell na matagal nang kampyon for the last five years"

            "Sige"  tanging sagot ni Scar at doon nabuhayan nang kaunti ang kanyang loob at ang kanyang mukha  "Let's do this.."

            "That's the spirit.."  sagot din naman ni Vlad

Pagkatapos ng kanilang masinsinang usapan, nagbigay din si Vlad ng isang talumpati sa kanyang buong team. Isang talumpati na magbibigay sa kanila ng motibasyon at mapabuhay ng kanilang loob para ipanalo ang kanilang laro.

Itutuloy…

Chapter 47

Katatapos lang ng laro ng Braxton kontra sa Maxwell. At sa kauna-unahang pagkakataon, magkalipas ang sampung taon, bumalik sa kanila ang pagiging kampeon sa larangan ng Basketball.

Masaya ang buong Braxton lalung-lalo na ang mga manlalaro na kabilang dito at ang kanilang bagong couch, na si Couch Guevarra. Dahil sa wakas, nabigyan din nila ulit ng karangalan ang kanilang paaralan magkalipas ng halos isang dekada.

Kinagabihan. Palabas ng Braxton.

Lumalakad pauwi at palabas ng Braxton ang magkaibigan na sina Scar at Vlad. Katatapos lang kanilang kaunting selebrasyon sa loob ng locker room dahil nga sa kanilang pagkapanalo.

            "You have no idea kung ano ako ngayon kasaya dahil nanalo tayo. Imagine, after a decade. Bumalik sa atin ang championship. Sa wakas, natalo na rin natin ang Maxwell after five years na nasa finals tayo"  abot-tengang ngiti ni Vlad

            "Dahil yan sa'yo, dude. Isa kang napaka-effective na team leader"

            "Hindi din. Hmmm. Pwede. Pero hindi ko naman magagawa yan kung hindi dahil sa inyo eh. It's just because I have a good and obedient teammate"  dugtong ni Vlad sa usapan nila  "I give all the credits naman din sa inyo"

            "Tama ka naman. We have a good batch ngayong season. Hindi katulad nung last year na puro mayayabang, especially the seniors"

            "Yeah. Tama ka"  sabay hinga niya ng sobrang lalim at may bigla siyang naalala  "Oo nga pala. Kamusta si Marcus? He contacted you na ba?"

            "Nope. Kahit text, wala"  sagot niya  "Nagtext nga ako kanina na nanalo tayo pero wala pa ring reply"

            "Ganon ba? Baka may ginagawa. Sige lang. Hayaan mo muna ang kaibigan natin"

            "Pero parang iba ang pakiramdam ko eh. Parang may nangyari na hindi maganda. Hindi kasi si yan ang ugali ni Marcus kapag may problema siya, tayo ang una niyang tinatawagan kapag may emergency o may problema siya. Pero ngayon, ni kahit isang text o tawag, wala" mabigat na mukha ni Scar  "Maybe we should come over to his house na, dude??"

            "Ngayon na..?"

            "Oo. Sobrang nag-aalala na talaga ako"

            "It's getting late na. Bukas na kaya, dude.Magpapahinga muna tayo sa laro natin. At baka papasok din siya bukas" sabi ni Vlad "At kung hindi pa siya papasok bukas, doon na natin siya pupuntahan sa bahay nila. Oh ano? Okay ba?"

            "Haay. Sige. Bukas na nga lang"  buntong-hininga ni Scar at wala na lang magawa kundi pumayag sa sinabi Vlad  "Sige na. Balik na ako ng gym"

            "Bakit?? Hindi ka pa ba uuwi?"

            "Uuwi. Nasa loob ang pamilya ko. Sasabay na lang ako sa kanila" 

            "Oh sige. Ingat ka dude"  pero hindi bumalik si Scar sa gym at sumabay pa din kay Vlad. Nahalata naman agad nito ng isa  "Oh bakit? Akala ko, babalik ka ng gym?"

            "I changed my mind. Gagala muna ako. I want to enjoy our championship"  sabay ngiti niya  "At alam mo naman na ayaw kong makita si Daddy. Later na lang ako uuwi"

            "Oh sige dude. Ikaw ang bahala. Mag-iingat ka"  tugon ni Vlad  "Gusto ko sanang sumama sa'yo pero magpapahinga muna ako sa bahay"

Samantala.

May mga tao pa rin natira sa loob ng gym at nakaupo pa sa mga kanilang upuan at parang ayaw pang umalis. Kabilang na dito ang pamilyang Kenneally; si Lyka, si GrandPa Ken at ang bunso niyang kapatid na si Ash, na todo suporta kay Scar sa tuwing maka-shoot ito, at sa kanilang matagumpay na pagkapanalo.

            "Ash. Nasaan na ba ang kuya mo? Bakit ang tagal niya?"  tanong ni Lyka kay Ash

            "I don't know, Mom. Baka andoon pa siya sa loob ng kanilang locker room"

            "Bakit ang tagal"  reklamo pa ni Lyka.

            "Hi Tita. GrandPa"  bati ng isang binatilyo sa kanilang likuran

Agad naman silang lumingon na tatlo, at doon nila nakita si Lucien na nakatayo. “Lucien. Andito ka rin pala” sambit naman ni GrandPa Ken

            "Yes GrandPa. Siyempre. Suporta din sa Varsity Team natin"  at sumulyap siya agad sa kanyang mahal at ngumiti  "Hi Ash"

Gumanti din ng ngiti si Ash at doon sila nagtitigan ng matagal “Eh kayo apo? Kamusta ang Volleyball? Totoo ba hindi kayo nanalo?”

            "Yes GrandPa. Hindi po. Sayang nga eh"

            "Okay lang yan, Lucien. Atleast, nakapasok tayo sa Finals. It's a huge honor na din iyon"

            "Oo nga"  sabay tawa ni Lucien na awkward  "Babawi na lang next time"

            "Ash. Nag-text ang kuya mo"  sulpot naman sa usapan ni Lyka habang nakatingin sa telepono niya  "Sabi niya may pupuntahan pa daw siya. Mauna na lang daw tayo"

            "Ganon? Sayang lang ang paghihintay natin dito. Hay"

            "Hayaan mo na, Ash. Baka pumarty pa ang kuya mo with his teammates. Indindihin mo na lang"  dugtong naman ni Lucien

            "Lucien. Hindi ka pa ba uuwi?"

            "Uuwi na din siguro pag-umuwi na kayo, Tita"

            "Gusto mo bang doon na lang muna matulog sa amin?? Para lang may kasama lang kami na umuwi. Kung gusto no naman"

            "Talaga po? Okay lang sa inyo?"

            "Oo naman. Diba ginagawa mo naman yun noon? Nung bata pa kayo ni Scar at ni Ash? Why not ibalik natin yan ngayon"

            "S-sige po Tita. Kung iyan ang gusto ninyo. Doon na lang ako matulog sa inyo"

            "Very good"  ngiti agad ni Lyka at tumayo sa sementadong upuan ng gym "Sige na, umalis na tayo dahil gumagabi na"

Naunang lumakad si Lyka, kasunod naman si GrandPa Ken. Agad naman nagtungo si Ash kay Lucien at nagsimula na din silang lumalad at sinunod ang dalawa.

            "Papaano... parang doon ako matutulog sa bahay ninyo ah"  ngiti ni Lucien kay Ash

            "Oo nga eh. Parang doon na nga"  

            "Mukhang mahirap 'to ah"  habang hinihimas ni Lucien gamit ang kanyang kaliwang kamay ang kanyang batok nang paulit-paulit  "Parang mapapalaban tayo mamayang gabi ah"

            "Ano'ng mapapalaban?? Doon ka kaya matutulog sa guest room"

            "Ganon?? Eh pumasok ka mamaya sa kwarto ko, para makalaban ako mamaya"  ngisi ni Lucien

            "Shhh, Ano ka ba. Baka marinig ka nila oh. Ang ingay mo"

            "Sorry"  sabay lapit niya sa tenga ni Ash at bumulong  "Basta mamaya ha"

---

1936

Katatapos lang ni Miguel pinainom ng kanyang dugo ang wala nang malay na si Ben. Pinaupo niya ito sa sementadong daan at pinasandal ang likod nito sa dingding ng gusali. Doon na nila siya binantayan para sa sususnod na gagawin sa kanya.

            "So ano ang susunod nating gawin?"  tanong ni Miguel sa kaibigan habang nakatitig sa walang malay na lalaki.

            "Let's wait for him to wake up... at pagkatapos, you'll kill him"

            "Papatayin ko siya??"  ulit niya  "E bakit..? Sana hindi na lang natin siya pinangakuan na maging bampira kung papatayin lang din natin siya"

            "Papatayin lang natin ang pagiging tao niya, tanga"  buntong-hininga ni James  "Gagawin natin yan para mabuhay ang dugo ng bampira na dumadaloy na ngayon sa kanyang sistema na pinainom mo"

            "Ooohh. Yan pala. Patawad. Hindi ko alam"

            "Alam mo na ngayon, tumahimik ka na diyan"  bulyaw ni James  "Hinatayin mo na siya na magising, and by the time comes, snap his neck"

            "Sige. Ako ang bahala"  sagot naman ni Miguel

Lumipas ang isang oras pero hindi pa rin nagigising si Ben. Dalawa. Hanggang sa pangatlong oras, pero wala pa ring senyales na nagigising ito.

            "James. Bakit hindi pa siya nagigising..?"

            "Wait..."  sabay lapit nito kay Ben at tinignan ang pulso sa kanyang leeg gamit ang kanyang dalawang daliri.  "Buhay pa naman siya..."  at lumingon siya pabalik kay Miguel  "Miguel. Sigurado ka ba na sapat ang dugo na pinainom mo sa kanya?"

            "Oo naman. Ginawa ko mismo ang sinabi mo. Dito ko mismo sa pulso ko kinagat para madami ang lalabas na dugo"

            "E bakit hindi pa siya gumigising..??!"

            "Abay  ewan ko!  Sabi ko sa'yo na hindi ako marunong eh!"

            "Tama naman ang itinuro ko sa'yo... baka siguro kaunti lang na dugo ang pinaimom mo sa kanya kaya may mali sa proseso"

            "Ako pa ang may kasalanan ngayon? Ikaw ang nagpupumilit diba?"

            
             "I know. Isa yan sa mga pinagsisihan ko dahil nagtiwala ako sa kakayahan mo. Hindi mo pala magagawa"

            "Sobra ka naman. Ang sakit nun ah"

            "Bakit? Totoo naman diba?"

Habang nagbabangayan ang dalawa. Hindi nila namalayan na nagising na pala si Ben mula sa mahimbing na pagkatulog.

            "Ang ingay naman..."  sambit niya habang bumabangon nang dahan-dahan.

Napatingin silang dalawa sa kanya at ngumiti ang mga ito dahil nagising na nga si Ben “Ben. Kamusta ka? Ayos ka lang?” lapit ni Miguel at inalalayan ang pagtayo niya.

            "Oo. Okay naman ako"  habang hawak-hawak ang kanyang ulo  "Medyo nahihilo lang"

            "Dahil maraming dugo ang nawala sa'yo"  dugtong ni James

            "Talaga? How long I was out?"

            "Three hours. More or less"  sagot ulit ni James

            "So it's done? Bampira na ako?"

            "Not yet. Meron pa tayong gagawin"  sambit ni James at sumulyap kay Miguel  "Sige Miguel. Gawin mo na ang dapat mong gawin"

            "Sige..."  hinga naman ng malalim ni Miguel at nagtungo sa bandang likuran ni Ben

            "Wait. Wait. Bakit? Ano pa ang gagawin ninyo sa akin?!"  panlalaki ng mga mata niya sa takot. Takot na takot sa balak ni Miguel sa kanya  "Sandali..."

Hindi sumagot si Miguel at hinawakan ang ulo nito. Bigla niyang binali ang leeg. Bumagsak kaagad ang katawan nito sa sementadong daan at wala nang buhay.

---

2018

Lunes ng umaga. Sa bahay ng mga Kenneally. Maagang nagising si Scar upang magbihis at papasok ng paaralan.

Habang palabas na siya ng bahay, nakita niya ang kanyang mga magulang na kumakain ng agahan, kasama si Ash at ang kanyang bisita na si Lucien.

Doon siya nagdesisyon na puntahan ang pamilya upang magpaalam bago siya umalis.

            "Good morning sa inyo... Dad. Mom"  bati niya sa lahat  

            "Good morning"  sagot lang ni Eli sa anak

            "Oh anak. Hindi ka ba kakain?"

            "Hindi na po, Mom. Alis na ako"  sabay sulyap niya sa kapatid  "Ash. Hindi ka ba aalis?"

            "Later pa, kuya. Sasabay na lang ako kay Lucien papunta ng school"

            "Ah ganon ba? Sige"

            "Ayy kuya. Congrats pala sa pagkapanalo ng Braxton"

            "Thanks Ash"  ngiti ni Scar sa bati ng kapatid

            "Congratulations pala ulit, Scar. I am so proud of you"  dugtong naman ni Lyka

            "Thanks Mom. Sana si Dad din"

Napangiti na lang si Lyka, ang asawa ni Eli, sa anak na si Scar. Bumaling kaagad ang tingin niya kay Eli sabay sabing. “Hon. Hindi mo ba narinig? Nanalo ang Howling Wolves, nanalo sina Scar, ang Braxton”

            "Oo. Narinig ko"

            "Hindi mo ba siya babatiin?"

            "What for..? It's just for fame"  sagot nito sa asawa.

Parang kinurot ang puso ni Scar nang marinig niya ang mga salit iyon sa ama “Hon naman. Nandoon ang anak mo. Kahit i-congratulate mo naman siya”

            "Bakit..?"  sabay bagsak niya ng kutsara at tinidor. Napatalon sa kinauupuan at nagulat ang lahat sa biglang pagbagsak ng kubyertos ni Eli "May magbabago ba kung babatiin ko anak natin?? Magiging ligtas ba ang mga Lobo at mga Mangkukulam sa kamay ng mga bampira kung babatiin ko siya?? Hindi naman diba??!"

            "Anak mo siya, Eli. Kailangan niya din ng isang ama. At may ibang tao dito, huwag mo naman siyang ipahiya"

            "BULLSHIT!!!"  sigaw niya sa hapagkainan at dinuro ang asawa  "Huwag mo akong sasawayin sa mismong pamamahay ko!! Gagawin ko kung ano ang gusto ko!!! At ikaw SCARDINO!!!"  panlilisik ng mga mata niya sa anak  "Kung gusto mong maging proud ako sa'yo. Consider my offer at maging ispiya ka kay Miguel. Use Marcus para mapalapit ka sa kanya"

            "But Dad.."  dugtong ni Scar habang nanginginig ang tono ng boses  "Marcus is my friend. Hindi ko kayang gawin ang pinagagawa mo"

            "I DON'T CARE!!! Gawin mo ang gusto ko. Hindi naman ito para lang sa akin, kundi sa kapakanan ng buong lobo. Just do it to impress me, hindi ang pagsali sa walang kwentang basketball na yan"

            "Okay Dad. Masusunod. sige po alis na ako"  paalam niya habang nanlulumo ang mga mata nito

            "Teka. Hindi pa ako tapos, Scar"  at bumalik siyang muli sa tabi ng ama  "You have no idea kung anong klaseng pressure ang pagiging Punong-Bantay ng mga Lobo. Ang inaasa nila ang lahat sa'yo, lalung-lalo na ang kanilang kapakanan at kaligtasan. Kaya pagpasensiyahan mo na ako, Scar. If I am not the father you want me to be. Kung matigas ako sa inyo ni Ash. Especially sa'yo, just because, I'm doing this para ma-train na kita dahil ikaw ang susunod na Punong-Bantay"

            "Okay po, Dad. I understand. I'll do everything that I can para masunod ang gusto ninyo"

            "That's my son"  abot niya sa balikat ng anak at tapik nito  "Hindi mo 'to pagsisihan. Balang araw magpapasalamat ka sa akin na ginawa ko 'to. Para lang maging matigas at malakas kang pinuno"

Pagkatapos ng maingay na usapan nila, kaagad ding lumakad si Scar, sumakay sa kanilang sasakyan at hinatid ng kanilang driver papuntang Braxton.

Pero habang nasa sasakyan siya, hindi niya namalayan na tumutulo na pala ang kanyang luha, dahil sa mga sinabi ng kanyang ama sa kanya na puro masasakit. At puro pwesto na lang ang kanyang sinasabi.

---

1936

Lumipas ang dalawa pang oras at nagising muli si Ben mula sa kamatayan. Hinahabol ang kanyang hininga, tumayo ito mula maduming daan at kaagad inatake si Miguel.

Pero sa sobrang panghihina niya, nadapa ito at bumagsak muli sa paanan ng paa ni James..

            "Welcome to the world of the dead, Ben"  bati ni James sa kanya

            "Bakit ninyo ako pinatay...?!"  sabay tayo niya

            "It's part of the process. Don't worry. Lahat tayo ay dumadaan diyan"

            "So it means, bampira na ako..?"

            "No. Not yet..."

            "E ano pa..?? Akala ko ba ay tapos na"

            "Meron pang isa... at kung hindi mo nagawa 'to sa loob ng 24 na oras. Mamamatay ka na ng tuluyan"

            "Ano ba ang gagawin ko?"

            "Kailangan mong uminom ng dugo ng tao"  dugtong ni Miguel

            "In short, it's time for you to hunt some humans"

            "Papatayin ko ba?"

            "Depende sa'yo kung gugustuhin mo. But keep it discreet"

            "Yun lang ba..?"

            "Oo. Yun lang"  sagot ni Miguel

            "Sige. Gusto ko yan"

            "Sigurado ka..?"  ulit ni Miguel

            "Oo. Meron kasi akong kaaway nung tao pa ako. Hindi pa ako nakaganti sa kanya, so, ito na ang tamang oras para magawa ko yan"

            "So I guess, you have a target now. Wala na tayong po-problemahin diyan"  sabi naman ni James

            "Yes. It's my privilege to kill him"  ngiting demonyo ni Ben.

Itutuloy…

Chapter 48

2018

Lumalakad papasok ng gusali ng paaralan si Scar. Katulad pa rin ng dati, maraming mga babae at mga binabae ang nakatingin at kinikilig sa kanya tuwing dumadaan siya sa hallway.

Pagpasok niya ng classroom ng kanilang first period, nakita niya ang kaibigan na si Vlad na nakaupo at busy sa telepono. Wala siyang sinayang na oras at kaagad nagtungo sa kaibigan at umupo sa kanyang tabi.

            "Dude"  bati ni Scar kay Vlad.

            "Oh dude. How's Marcus?"

            "Wala pa din eh. Hindi pa din siya nagrereply sa text o kahit sumasagot man lang sa tawag ko"  sagot ni Scar habang mabigat ang itsura niya  "Nag-aalala na talaga ako"

            "Ganon ba? Sa akin din eh. I tried to call him earlier pero hindi din siya sumasagot sa akin. Kahit nga sa mga social media accounts niya, sinubukan ko din pero hindi pa online"

            "Ano'ng gagawin natin, dude? Para may mali eh"

            "Don't worry, pupuntahan natin siya sa bahay nila mamaya after ng dismissal"  tanging naiisip ni Vlad na paraan  "But for now, maghintay muna tayo dahil mahaba pa naman ng araw. Baka mamaya, papasok din yan. Kaya magrelaks lang tayo dude"

            "Sige.."  hingang malalim niya  "Susundin ko ang plano mo. Sorry ha. Masama lang kasi ang kutob ko eh"

            "Ano ba ang nasa kutob mo?"

            "Na may ginagawang hindi maganda si Miguel"

            "Naku. Imposible naman yan, dude. Mahal ni Miguel ang kaibigan natin. Kaya sigurado ako na wala siyang gagawin na ikakapahamak ni Marcus"

            "Sana nga lang"

            "Ikaw talaga. Nagseselos ka lang eh"

            "Siyempre. Mahal ko ang tao"

Tumigil ang kanilang usapan na dalawa dahil pumasok na ang kanilang guro na si Miss Alvarez at magsisimula na siya ng kanyang klase.

            "Good morning class"

            "Good morning Miss Alvarez"  sabayang bigkas ng klase

            "Bago tayo mag-umpisa sa ating klase, I have a important things to say... good news actually"  panimula ni Miss Alvarez sa klase habang nakatitig ang lahat ng mga mata sa kanyang sasabihin  "First... we give Braxton's Howling Wolves a round of applause for winning this year's basketball league"  at nagbigay nga sila ng masigabong palakpakan at hiyawan para sa Basketball Varsity Team ng campus  "Ang of course... sa ating Team Captain at sa season MVP... Mister Vladymyr Santos"  patuloy pa rin ang hiyawan ng klase habang nakatingin sila kay Vlad  "You give Braxton a sense of pride after so many years. Maraming salamat sa Basketball Team natin... and of course, ang susunod kong sasabihin sa inyo"  at biglang tumahimik muli ang klase dahil sa pag-abang nila sa sasabihin ng guro  "Biglang tumahimik ha... well okay, ito na... it's my duty to inform you that.. ito na ang lastweek ninyo sa klase!"  bigla muling nag-ingay ang klase dahil sa binalita ni Miss Alvarez sa kanila  "Wait. Wait. Don't celebrate yet.. dahil may sasabihin pa ako sa inyo... dahil nextweek na ang last quarter ng exams ninyo"  at sabay ding nanghina ang buong klase  "Review all your notes dahil lalabas lahat ang lessons na diniscuss natin. And I tell you, kung sino ang may mababang grade sa previous quarters, dito kayo babawi dahil malaking percentage ang kukunin dito para sa final grade ninyo"  pero walang sagot at reaksyon ang mga estudyante  "Yes I know. That's a bummer dahil akala ninyo na puro good news lahat, hindi pala. But kailangan ninyong tapusin muna ang school year na ito bago mag-celebrate at magpa-party-party sa mga bahay ninyo"

Pagkatapos ng kanyang nakakadismaya na anunsyo, pinagpatuloy niya kaagad ang kanyang klase. Samantala si Scar naman ay hindi nakikinig dahil iba ang iniisip niya sa mga oras na iyon.

---

Sinamahan nina Miguel at James ang bago nilang kasama na bampira na si Ben sa kanyang kauna-unahang pambibiktima at pag-inom ng dugo ng isang tao.

            "Seryoso kayo?? Sasamahan ninyo talaga ako?"

            "Oo naman. It's your first time to hunt. Kailangan mo ng gabay mula sa amin bilang mas nakakatandang mga bampira"  paliwanag ni James

            "Para akong bata eh"

            "Yes. You are. Bata ka pa nga talaga. At kailangan mo pa talaga ng tulong mula sa amin"

            "Ganon?? Bakit? Kayo ba? Binantayan at ginabayan din ba kayo noon nung unang araw ninyo bilang bampira?"  

            "Yes. Ask Miguel"

            "Si Miguel..?"  ulit ni Ben

            "Yes. I trained him before pero matigas talaga ang kanyang ulo. At sa katigasan niya, naubos niyang pinatay ang mga tao sa San Dionisio"

            "Talaga? Totoo ba yun, Miguel?"

            "Inubos ko lang naman sila dahil sa sobrang galit ko, para kasing halimaw ang tingin nila sa akin"

            "Wow. Sa pinakita mo sa kanila, isa ka ngang halimaw, Miguel"  sambit ni Ben

            "At alam mo ba kung sino ang unang tao na biniktima niya?"

            "Sino..?"

            "Si Bernard. The love of his life"

            "Wow. Talaga? Grabe naman yun"

            "Pwede ba??? Tumigil na kayo... matagal na panahon na yun oh"  saway ni Miguel sa dalawa  "At ikaw Ben. Pumunta ka na doon sa kaaway mo para makauwi na tayo"

Ngumisi na lang si James sa naging reaksyon ni Miguel. “Sige na, Ben. Pumasok ka na at harapin mo na ang kalaban mo, hindi ang husgahan ako sa ginawa ko noon”

            "Uyy hindi naman sa ganon. Hindi naman kita hinusgahan"

            "Ano pa ang hinihintay mo?? Alis na...!"

“Sige James” tanging sagot ni Ben sa biglang pagbulyaw ni Miguel sa kanya, kaagad siyang lumakad at tumayo sa harapan ng gusali nandoon sa loo bang kanyang kaaway.

Samantala nasa madilim na lugar sina James at Miguel, nakatingin kay Ben at binabantayan ang ginagawa ng bagong gawa na bampira.

            "Bakit Miguel?? Galit ka pa rin ba tungkol sa sinabi ko kanina?"  sambit ni James habang nakatingin si Miguel sa kanya at habang siya naman ay binabantayan si Ben sa malayo

            "That was our secret. Bakit ba kailangan ipaalam mo pa kay Ben ang isang bagay na matagal ko nang pinagsisihan?!"

            "Exactly. Para malaman niya ang pagkakamali na magagawa ng isang bagong gawa na bampira. And please. Huwag ka nang magalit sa akin. Matagal na panahon na yun at alam ko na hindi ka na nasasaktan sa nangyari kay Bernard"

            "What ever"  sabi niya sabay hinga ng malalim

Lumakad na lang palayo si Miguel kay James upang umiwas at magpalamig ng kanyang ulo sa mga sinabi nito sa kanya.

            "Miguel! Stop acting like a child. Bumalik ka dito!"  pero hindi sumagot si Miguel at tuluyan na ngang iniwan ang kaibigan.

Nakarating si Miguel sa isang parking lot at doon magpahangin at magpalamig ng ulo dahil pinaalala na naman ni James ang nangyari noon sa kanya

Ayaw na ayaw niya kasing inuungkat ang nangyari noon at sa mga nagawa niya noong baguhan pa lamang siya na bampira.

Habang nakatayo ito at pilit na pinapakalma ang sarili, may isang lalaki na lumapit sa kanya at tumayo sa kanyang tabi.

            "Tough night?"  tanong nito kay Miguel. Pero hindi sumagot si Miguel sa kanya. Ngumiti na lang ito at tinapik ang balikt ni Miguel  "It's okay. Ganyan talaga ang buhay. Meron talagang pagkakataon na hindi umaayon sa'yo ang kapalaran. Pero ngumiti ka lang dahil may bukas pa... pwede ka pa naman makabawi sa hindi mo nagawa ngayon"

            "Wow. Thanks. Salamat sa payo mo kahit walang kinalaman sa problema ko yan ngayon"

            "Hindi ba?? Patawad"

            "No. It's fine. Maganda nga eh.  Parang gumaan pa nga ang pakiramdam ko"

            "Talaga?"

            "Oo naman. Salamat ulit"  mula sa sumasalubong na mga kilay niya, pumalit ang maaliwalas na ngiti ni Miguel dahil sa sinabi ng lalaking iyon  "Ako nga pala si Miguel"  

            "Ken. Nice to meet you, Miguel"  sagot naman ng lalaking kaharap niya.

---

2018

Alas-singko ng hapon sa bahay ni Aling Martha

Katulad nga sa kanilang naging usapan, pagkatapos ng klase, nagtungo ang magkaibigan sa bahay ni Marcus para kamustahin ito na hindi nagpaparamdam simula pa kahapon.

            "Mabuti naman na bumisita kayo dito. Ilang linggo na rin ang huli ninyong pagpunta dito"  sambit ni Aling Martha habang papasok ang dalawa sa bahay niya  "Hali kayo, umupo kayo"

            "Salamat tita"  sambit ni Scar habang kakaupo lang nila sa sofa  "Pumunta lang kami dito kasi gusto ka naming kamustahin at si Marcus. Andiyan po ba siya?"

Napakunot ng noo si Aling Martha sa tanong ng isang kaibigan ng anak. “Akala ko ba kasama ninyo siya?”

            "Po?"  ulit ni Vlad  "Ano ang ibig ninyong sabihin?"

            "Nagtext kasi si Marcus kagabi sa akin na hindi siya makakauwi dahil magkasama daw kayong tatlo at magse-celebrate dahil nanalo ang Braxton"  pero nakita ni Aling Martha na nag-iba ang mukha ng dalawa, na parang may nangyari na hindi maganda  "Bakit ganyan ang mga mukha ninyo? May nangyari ba kay Marcus?"

            "Tita..."  panimula ni Vlad  "Hindi nakalaro si Marcus"

            "Ano? Ano ang ibig mong sabihin na hindi nakalaro? Eh maaga nga umalis dito kahapon at hindi na nag-agahan, sabi niya pa doon na lang daw siya kakain sa Braxton"

            "Marcus didn't make it sa laro kahapon, tita. Walang Marcus ang pumunta kahapon"  sagot naman ni Scar  "Akala nga namin, he had a emergency sa inyo dito kaya hindi siya nakapunta eh. Pero after ng game at kaninang umaga, ilang beses kaming tumawag at nagtext sa telepono niya pero walang sumasagot"

            "Oh my god"  nanlambot ang tuhod ni Aling Martha at napaupo ito sa bakanteng upuan. Hindi niya alam kung ano ang gagawin sa mga oras na iyon  "May ideya ba kayo kung nasaan siya?"

            "Wala din, tita. Pasensiya na"  dugtong ni Vlad  at tumingin siya kay Scar  "Akala din nga namin na andito siya eh. Wala pala"

            "Diyos ko..."  panlulumo ng mga mata ni Aling Martha  "Ang anak ko... nasaan ka na...??!!"

Tumayo si Scar mula sa upuan at nagtungo sa ina ni Marcus “Tita.. Huwag ka nang umiyak. Maybe I have a theory kung nasaan si Marcus”

            "Dude... no"  suway naman ni Vlad sa kanya  "Stop that. Wala kang matibay na ebidensya sa kutob mong yan"

            "Ano ang ibig niyang sabihin  Scar?? Ano ba ang kutob mo?"  punas ni Aling Martha ng kanyang luha

            "...I know it's weird, tita. Pero ito ang theory ko"  panimula ni Scar

            "Ano yon? Sabihin mo sa akin"

            "Dude..."  pero walang imik si Scar sa saway sa kanya ng kaibigan at pinagpatuloy pa din ang kanyang naiisip

            "...malakas ang kutob ko na may kinalaman si Miguel sa pagkawala niya"  

            "Si Miguel?"  ulit ni Aling Martha at biglang may naalala siya tungkol sa kanilang dalawa

            "Oh kita mo, dude"  dugtong naman ni Vlad  "Lalo pang naguluhan ang utak ni Tita dahil sa sinabi mo"

            "Hindi Vlad. Marahil tama nga si Scar"

            "Po?"

            "Oo. Malakas din ang kutob ko na magkasama ang dalawa ngayon. Kasi ilang araw ang nakakaraan, nakita ko sila na magkahalikan diyan mismo sa labas ng gate"  kwento niya sa dalawa  "And I thought after ko silang nakita, is my son gay? Paano nangyari iyon??  Pero habang tumatagal, natanggap ko din naman ang kanyang sekswalidad... pero"

            "Pero ano tita??"  sambit ni Vlad

            "Tanggap ko din naman ang anak ko kung ano siya. Ang sa akin lang naman, ayaw ko kay Miguel. Dahil si Migueil ay isang..."

            "...ay isang bampira"  pagtapos naman ni Scar ng sasabihin ni Aling Martha. Tumingin din naman ang dalawa sa kanya  "Isang halimaw na pumapatay both humans and wolves. Kailangan natin siyang hanapin at patayin bago pa may mangyari kay Marcus"  doon ay unti-unting lumalaki ang boses niya  "Sa tulong ninyo, tita. Bilang retired na vampire hunter.. at sa pamilya mo Vlad bilang pamilya din ng mga lobo, masusugpo natin ang halimaw na iyon"

            "Wait. Paano mo nalaman ang tungkol sa akin, dude?"  tanong ni Vlad sa kanya  "At kay tita na retired vampire hunter?"

            "I did my own research last night. And of course sa tulong ni GrandPa, nalaman ko kagabi na pamilya din pala kayo ng mga lobo"  paliwanag niya kay Vlad  "And I can't believe na kahit ikaw na kaibigan ko, nilihiman mo din ako"

            "Sorry dude.Pasensiya kung hindi ko sinabi sa'yo agad dahil may problema din ako na hinaharap ngayon"

            "I know. And I understand kasi sa pinagdadaanan ninyo ng girlfriend mo. Don't worry, dude"

            "Salamat ulit"

            "Tita.."  tawag ni Scar kay Aling Martha at hindi na pinansin si Vlad   "Kailangan talaga naming ng tulong mo bilang may karanasan na sa halimaw na bampira"

Ngumiti na lang si Aling Martha na parang hinihintay niya ang pagkakataon na iyon “Mabuti dahil sinabihan mo ako tungkol diyan” sambit niya at kaagad siyang tumayo at nagtungo sa kanyang silid. Matapos ang ilang sandali ay bumalik siya sa sala, dala-dala ang isang mahabang baril “…dahil handa pa ako na pumatay ng mga halimaw katulad ni Miguel”

            "Woah tita"  panlalaki ng mata ni Vlad at nilapitan ang baril na hawak-hawak nito  "Ganda nito ah. New model?""

            "Of course. This is Mauser M18"  pakilala ni Aling Martha sa kanyang baril  "This is a synthetic-stocked rifle. It uses a three-lug action, detachable box magazine, twin plunger ejectors and an extractor that is a major departure from the 1898-style "claw." The trigger is adjustable, and a three-position safety sits in a common-sense position on the right side of the tang."

            "Hmmm. I guess, you know your toys well"  sambit naman ni Scar  "I am impressed, tita"

            "Thanks Scar"

            "But.."  sulpot naman ni Vlad

            "Pero ano Vlad?"  ulit ni Scar

            "The rifle itself impresses me... pero its just a rifle at bala lang ang lumalabas diyan"

            "And your point?"

            "Mga bampira ang kalaban natin, Scar. Hindi basta-bastang ordinaryong hayup lang ang kalaban natin. They can heal faster than us wolves"

            "Hindi lang naman basta-basta na bala ang ginagamit ko, Vlad"  ngiti ni Aling Martha  "As what the two of you said earlier, I am a retired Vampire hunter.  So... ibang klase na bala ang ginagamit ko"

            "At ano naman yon, tita?"  tanong naman ni Vlad

            "Vervain..."  dugtong naman ni Scar  "Tinalakay din namin yan ni GrandPa kagabi... sabi niya we have our own farm of vervain sa isang farm namin. At iyon ang tinatagotago na sikreto namin sa kanila"  paliwanag niya sa dalawa  "Sabi ni GrandPa, ang verbana daw ay isang uri ng halamang-gamot ng mga tao... pero isang lason sa mga bampira. Nasusunog ang kanilang balat kahit masagi lang ito sa kanila... at kung matagalan ang exposure nila dito, pwede nilang ikamatay iyon"

            "Tama ka, Scar. And I believe, sa inyo ako kumukuha ng supply ng halaman na iyon para ilagay sa mga armas namin"  dugtong ni Aling Martha at sabay niya sinandal ang armas sa dingding  "Kailangan na natin magplano kung paano sasagipin si Marcus at papatayin ang Miguel na iyon. Ayaw ko nang may mamatay pa sa pamilya ko"

Tumango naman ang dalawa bilang pagsang-ayon sa sinabi ni Aling Martha. At sa mga panahon na iyon, nagplano na silang tatlo para mailigtas si Marcus sa kamay ni Miguel.

Itutuloy…

Chapter 49

1936

Dakong alas-diyes na ng gabi. Sa kwarto ni Ken.

Naghahanda na siyang matulog at nakahiga na ito nang biglang kumatok ang pintuan niya. Wala siyang nagawa at kahit inaantok na ito, bumangon na lang ang binatilyong Ken sa kanyang kama at binuksan ang pintuan ng kanyang silid.

            "Naistorbo ko ba ang tulog mo, Ken?"  tanong ng kanyang ina na si Consorcia

            "Hindi naman po, Mama. Pero matutulog na ako"

            "Mamaya ka na lang matulog. May bisita ang Papa mo sa babam kailangan mong pumunta din doon"

            "Ha? Bakit pa Mama?"

            "Basta. Malalaman mo din yan mamaya"  sagot ng kanyang ina  "SIge na, lumabas ka na"

            "Sige po"  sabay buntong-hininga niya.

            "Sandali."

            "Bakit Ma...?"  

            "Magbihis ka muna ng magandang damit dahil haharap ka sa pinuno ng mga Mangkukulam"

Kaagad din naman pumasok muli si Ken sa kanyang kwarto at isinira ang pintuan. Nagbihis siya ng kanyang damit. Lumipas ang ilang minuto ay lumabas na ito at handa nang harapin ang bisita.

Nakita niya na nandoon pa rin ang kanyang ina at hinihintay siya. “Yan ang totoong Kenneally. Isang gwapo at matipuno na lalaki” yakap ng ina niya sa kanya “I am so proud of you, anak”

            "Thanks Ma"

            "SIge na. Bumaba ka na at ipakita sa kanila ang magandang lahi ng mga Kenneally"

Sinunod naman ni Ken ang utos ng kanyang ina at kaagad bumaba ng hagdan para harapin ang bisita ng kanyang ama. Nang nandoon na siya sa ibaba, nadatnan niya ang kanyang ama na nakaupo sa sala at may kasamang lalaking bisita at isang maganda na babae na halos ka-edad niya at parang anak ng lalaki.

            "Oh Ken, Hijo. Andito ka na pala"  tawag ni Neil na kanyang ama  "Pumunta ka muna dito. We have guests"

Kaagad din lumapit si Ken sa kanila at nagmano sa ama. Hinarap niya din ang mga bisita at binati din nila ito “Magandang gabi, po” ngiti niya

            "So is this your son? Ken right?"  tanon ng lalaki sa ama ni Ken

            "Oo. Roberto. Siya ang anak ko, si Ken. Ang nagmana ng aking pangalan"

            "Wow. Dadalhin niyo talaga habambuhay ang pangalan na Scardino sa inyong angkan, mahal na Punong-Bantay"

            "Oo naman"  ngiti niya sa lalaking bisita  "Tribute yan para sa lolo ko noon. Nangako ang ama ko  sa kanya na dadalhin ng mga anak at anak ng anak niya ang kanyang pangalan para manatili sa aming memorya at sa kaibuturan ng aming puso ang ginawa ng kalaban namin noon"

            "Wow. That's the Legacy of the Kenneally family"  sang-ayon niya sa sinabi ni Neil. Muli siyang sumulyap sa nakatayo na binatilyo sa kanilang harapan  "Speaking of Legacy. Talagang minana din ng anak mo ang kagwapuhan ng mukha ng angkan ninyo, mahal na Punong-bantay" 

            "Oo naman. Talagang malakas lang ang dugo naming, Roberto"

            "Bagay na bagay siya sa anak ko na si Mildred"

            "Indeed. Tinitiyak ko na mas masagana ang mga lahi natin kapag nagsama na ang dalawa"  sang-ayon niya din sa sinabi ni Roberto.

            "Papa. Ano ang ibig ninyong sabihin?"  sulpot naman ni Ken sa kanilang usapan

            "Ken. Diba ang sabi ko sa'yo, na huwag na huwag kang sasabat kapag meron akong kausap.. at lalo na sa lahat, kapag hindi ikaw ang kinakausap?"

            "Pero Papa..."

            "Tumahimik ka, Ken bago pa kita ipahiya sa mga bisita ko"

            "Sige po... pasensiya na"

Sa sama ng loob ni Ken ay lumalakad na lang ito palabas ng kanilang bahay upang magpahangin.

Habang nakaupo si Ken sa isang mahabang sementadong upuan, nakatingin ito kalangitan at hinahangaan ang kalangitan na punong-puno ng mga bituin. Dito siya kasi nakaupo at nagpapalamig kapag masama ang kanyang loob, lalung-lalo na kapag nagtatalo sila ng kanyang ama.

Nasira lang ang kanyang katahimikan nang may tumabi sa kanyang pag-upo. Iyon ay walang iba si Mildred, ang anak ng bisita.

            "Sobrang tahimik ng gabi noh?"  panimula ni Mildred para lang makapag-usap sila  "At ang linaw ng langit dahil walang mga ulap. Kitang-kita ang mga bituin"

            "Oo nga. Tinitiitigan ko sila parati kapag masama ang loob ko. At nakakalma ang isip kapag nakatitig ako sa kanila"

            "Ahmm Ken?"  

Tumingin naman si Ken nang tinawag ni Mildred ang kanyang pangalan. “Bakit?”

            "Ahmm. Pinapunta kasi ako dito nga mga Papa natin para sabihin ko daw sa'yo na..."

            "Alam ko na yan. Na gusto nilang dalawa na magpakasal tayo. Tama ba?"

            "Oo Ken, Tama ka"

            "I can't believe this. Sumusobra na talag si Papa. Kahit ang buhay pag-ibig ko, kokontrolin niya din??!!"

            "Ken. Kumalma ka. Ginagawa lang naman nila iyon dahil iniisip nila na iyan lang ang tanging paraan para lumakas pa lalo ang dalawang lahi, kapag magsama ang mga anak ng mga pinuno ng dalawang lahi"

Suminghap si Ken sa narinig niyang rason kay Mildred “Ikaw… gugustuhin mo na magpakasal sa isang lalaki na ngayon mo lang nakilala?…at kahit hindi mo mahal?? Ako kasi, hindi ko magagawa yan. Hindi kita pakakasalan dahil hindi kita mahal”

            "I'll respect your opinion, Ken. Pero kung ako kasi ang tatanungin, hindi din ako magpapakasal sa taong hindi ko gusto"

            "Oh kita mo. Pareho pala tayo. So dapat na huwag na natin ituloy ito"

            "Right... but, gusto kong ituloy ito dahil may gusto ako sa'yo, Ken"

            "What?"

            "Oo. Matagal na kitang gusto. Simula nung bata pa tayo. Nakikita na kita noon kapag pumupunta kayo sa bahay namin pero hindi ako lumalaput at nagpapakita sa'yo dahil nahihiya ako"  sambit niya kay Ken na parang mula sa puso ang kanyang sinasabi at sinsero  "Pero ngayon, hindi na ako nahihiya at natatakot sa'yo. May lakas na akong harapin ka, at ngayon, may pagkakataon pa na magpakasal tayo, isang malaking katuparan ito sa akin, Ken. Kung alam mo lang. Mamahalin talaga kita hanggang sa dulo ng aking hininga"

            "Seryoso ka..?"  tanging balik ni Ken dahil nagulat siya sa pag-aamin ni Mildred  "Pero pasensiya na ha, hindi ko maiibigay ang pag-ibig na hinihingi mo. Patawad"

            "Oo Ken. Seryoso ako. Alam ko na ngayon mo lang ako nakilala, pero hayaan mo lang ako na mahalin ka. Pagsilbihan ka"

            "Please. Ni hindi ko nga alam ang pangalan mo, tapos magpapakasal tayo?"

            "Ako si Mildred, Ken. Mildred Villalobos"

            "Parang awa mo na, huwag mong pahirapan ang sitwasyon natin"

Kaagad tumayo si Ken at tumakbo ito palabas ng gate. “Ken!! Bumalik ka dito!!” sigaw ni Mildred sa kanya pero hindi ito bumalik. Nakatayo na lang ito at inaaninag ang labas ng gate kung may papasok muli. Pero walang senyales na Ken ang pumasok.

Tumulo lang ang kanyang luha at kaagad niya din naman itong pinunasan. Dismayado at sobrang nasaktan siya sa resulta ng kanilang pagbisita sa bahay ng lalaki na gusto niya.

---

Nilakad lang ni Ken ang kahabaan ng daan dahil sa sobrang sama ng loob niya sa mga oras na iyon. Hindi niya inaakala na may pinaplano na pala ang kanyang ama at ina na isang kasalan sa isang babae na hindi niya kilala at lalung-lalo na hindi niya mahal.

Matapos ang isang mahabang paglalakad, nakarating si Ken sa isang mataong lugar. Sa isang syudad na maraming gusali at dumadaan na mga sasakyan.

Doon na lang siya nagdesisyon na umupo sa isang sementadong upuan malapit sa gilid ng daan. Doon niya na lang ipapakalma ang kanyang sarili dahil magulo pa ito dahil sa nangyari kanina sa kanilang bahay.

Habang nagmumuni-muni siya, may naaninag siya na isang lalaki na tumayo sa gilid ng daan at malapit sa kanya. Isang lalaki na mainit ang ulo na kagaya niya.

Wala siyang sinayang na oras, kaagad siyag tumayo at pinuntahan ang lalaking iyon.

“Tough night?” tanong nito kay Miguel. Pero hindi sumagot si Miguel sa kanya. Ngumiti na lang ito at tinapik ang balikt ni Miguel “It’s okay. Ganyan talaga ang buhay. Meron talagang pagkakataon na hindi umaayon sa’yo ang kapalaran. Pero ngumiti ka lang dahil may bukas pa… pwede ka pa naman makabawi sa hindi mo nagawa ngayon”

            "Wow. Thanks. Salamat sa payo mo kahit walang kinalaman sa problema ko yan ngayon"

            "Hindi ba?? Patawad"

            "No. It's fine. Maganda nga eh.  Parang gumaan pa nga ang pakiramdam ko"

            "Talaga?"

            "Oo naman. Salamat ulit"  mula sa sumasalubong na mga kilay niya, pumalit ang maaliwalas na ngiti ni Miguel dahil sa sinabi ng lalaking iyon  "Ako nga pala si Miguel"  

            "Ken. Nice to meet you, Miguel"  sagot naman ng lalaking kaharap niya.

Nagkamay ang dalawa pagkatapos nila ibinigay ang kanilang mga pangalan sa isa’t-isa. Abot-tenga ang ngiti ni Ken sa mga oras na iyon dahil sa nabibigahni siya sa ibang klaseng itsura at kagwapuhan ng kanyang kaharap.

            "So ano ang ginagawa mo dito sa kalagitnaan ng gabi, Ken?"

            "Wala naman. Nagpapahangin. Nagpapakalma ng sarili dahil masama ang loob ko sa bahay"

            "Bakit? Ano ba ang nangyari?"

            "Well.. my Dad arranged me a marriage sa babaeng ngayon ko lang nakita at nakilala"

            "Wow"

            "Diba?? Nakakagulat... at nakakainis"

            "Tapos? Ano ang ginawa mo?"

            "Kinausap ako ng babae, pero akala ko kakampi siya sa akin at naiintindihan niya ako... pero mas sumasang-ayon siya na magpakasal kaming dalawa"

            "Bakit naman?" 

            "Kasi she has a crush on me way back when we were kids"

            "Ouch. Parang kumplikado nga"

            "Oo nga eh"  hinga niya ng sobrang lalim  "Pero wala naman akong magagawa dahil ama ko siya, at kailangan kong sundin ang gusto niya"  pero walang sinagot si Miguel sa kanyang sinabi at narinig niya lang ito na ngumisi   "Bakit ka tumatawa?"

            "Kasi kung makapagsabi ka ng payo sa akin, akala mo parang wala kang problema. Mas sobra pa pala ang pinagdadaanan mo ngayon"

            "Oo nga eh.."  pagbagsak muli ng mukha ni Ken. Pero tinapik siya ni Miguel sa balikat nito  "Don't worry. Andito ako para tulungan kita. Kahit makalimutan lang ng kahit kaunti ang problema mo"

            "Salamat Miguel"  ngiti ni Ken.

Lumipas ang halos dalawang oras pero hindi pa rin natatapos ang kanilang pag-uusap na dalawa. Tila hindi nauubos ang mga paksa na tinatalakay nila habang magkapaling sila.

“Do you live here..?” tanong ni Ken “Dito sa lugar na ’to?”

            "Ahmm. Yes. Dito ako nakatira"

            "Talaga?? Mabuti naman kung ganon"  ngiti ni Ken  "With your parents?"

            "Nope. Hindi ko sila nakilala. Kasama ko ngayon mga kapatid ko"

            "Ha? Bakit hindi mo sila nakilala?"

            "Namatay sila nung bata pa kami. Kaya kami na lang magkapatid ang nagsama at natulungan"

            "Wow. That's both impressive and a very sad story"  sambit ni Ken  "Ngayon lang ako nakarinig ng ganyang istorya. Seryoso? Kayo lang magkakapatid ang nagtulungan??"

            "Yes. Kami lang after all these years. Pero sanay naman kami kung tinatanong mo kung mahirap ang buhay namin"

            "That's good.  Mabuti naman kung nakayanan ninyo na kayo lang. Wow. Very inspiring story talaga"

            "MIGUEL!!!"  tawag ni Ben habang lumalapit silang dalawa ni James sa kanya  "I did it. Nakainom na ako ng dugo ng tao"

Narinig iyon ni Ken at napakunot siya ng noo “Nakainom ng dugo? Ano ang ibig niyang sabihin?”

            "Ha? W-wala. Ahmm. Ang sabi niya, may nakita daw siya na dugo sa daan..."

            "Ganon?? Parang hindi naman iyon ang narinig ko"  habang tumayo na ang dalawa sa magkabilang gilid ni Miguel.

            "Ooohhh. Who is this cute guy..?"  sambit ni Ben habang tinititigan niya si Ken mula ulo hanggang paa  "Pagkain mo ba siya, Miguel?"

            "What..??"  kunot muli ng noo ni Ken

            "Hehehe"  ngisi ni Miguel habang tinatakpan niya ang bibig ni Ben  "Wala yun. Kalimutan mo na ang sinabi niya.."  nilapit niya ang kanyang bibig sa tenga ni Ben  "Pwede ba? Tumahimik ka na. Binubuko mo ako eh"

            "Bakit??! Ano ba ang sinabi ko..?!"  pagtaas ng boses ni Ben. At rinig na rinig ito ni Ken kahit pilit naman ni Miguel hinihinaan ang kanyang boses.

Hindi na lang pinansin ni Miguel iyon at pinabayaan na lang ang ingay ni Ben. Nagdesisyon na lang siya na bumalik kay Ken at pinagpatuloy ang naudlot nilang usapan.

Samantala si James naman, inilayo na lang si Ben sa kanilang dalawa para makapag-usap sila ng maayos.

            "Pasensiya ka na ha. Sobrang kulit kasi ng kapatid ko"

            "It's okay. Mabuti ka pa nga dahil sobrang lapit ninyong magkakapatid eh"  sagot niya kay Miguel at doon siya nagdesisyon na magpaalam na lang sa kanya   "So pano, alis na ako ha. It's a pleasure to meet you, Miguel"

            "Uwi ka na..?"  panlulumo na lang ng mata ni Miguel nang marinig niya iyon

            "Oo eh. Kailangan ko nang umuwi. Sobrang gabi na kasi eh. Baka hinahanap na nila ako. Pasensiya na talaga"

            "Haaay. Sige. Ikaw ang bahala"  hinga na lang ni Miguel ng malalim  "Basta mag-iingat ka sa pag-uwi"

            "Salamat. Kayo din"  balik naman ni Ken sa kanya  "Sana magkita ulit tayo"

            "Don't worry. Magkikita pa tayo. Nasa pareho naman tayong lugar diba?"

            "Kung sa bagay. Tama ka naman. Looking forward to that, Miguel"

            "Ako din"

            "Sige na. Alis na ako. Bye.."  pagpapacute ni Ken sa kanya

            "Bye...."  sagot din ni Miguel

Habang naglalakad papalayo si Ken sa kanya, hindi pa rin maalis ang kanyang tingin dito. Tila nahulog na ang kanyang loob sa taong iyon at muli siyang nakaramdam ng ganitong kasaya at pagkagusto sa isang tao magkalipas ng ilang dekada.

            "Miguel. Let's go. Uwi na tayo"  sambit ni James sa kanya pero parang hindi niya ito narinig dahil wala ito sa kanyang sarili. Napansin ni James na abot-tenga ang ngiti ng kaibigan at muli niya itong tinawag  "Miguel!"

            "Oh? Bakit ba?"

            "Ang sabi ko. Uwi na tayo"

            "Mauna na kayo"

            "Bakit? May pupuntahan ka pa ba?"  pero hindi na naman sumagot si Miguel  "Teka. Sino ba yun?"

            "Si Ken"  ngiti niya

            "Oh my god. Parang iba na 'to ah"

            "Bakit?"

            "Parang nahulog na ata ang loob mo sa kanya ah"  sabay tawa niya  "Miguel. Nagbibinata ka na"

            "Tumahimik ka nga. Niloloko mo na naman ako eh"

            "Bakit? Mali ba ako...?"

            "Yun nga eh. Para kasing tama ang sinabi mo. Nahuhulog na ata ako sa kanya"  pang-aamin din naman ni Miguel  "Hindi ko alam kung bakit ganito kabilis, pero nung sumulpot lang siya kanina at nag-usap kami, parang biglang gumaan ang pakiramdam ko na hindi ko alam"  paliwanag niya  "Yung pakiramdam na hindi nauubos ang usapan ninyo, kahit walang kwenta na, masaya ka pa rin.."

            "You're in love na nga..."

            "Talaga?? Totoo ba?"

            "Oo naman. Katulad nga sa sinabi mo, gumaan ang pakiramdam mo na walang dahilan, ang pakiramdam mo na masaya ka kapag nakikita mo siya. At masaya ka kahit wala nang kwenta ang usapan ninyo. YUN!! THAT'S LOVE"

            "Yeah. Tama ka nga"  hingang malalim niya  "Ewan ko. Matagal din na panahon na hindi ko naramdaman ang ganito eh. Baka nagkakamali lang ako"

            "Miguel... hindi nagkakamali ang pag-ibig. Sundin mo na lang ang nararamdaman mo. Hanapin mo siya kung gusto mo, and besides, deserve mo naman ulit umibig eh"

            "Talaga? Payag ka?"

            "Oo naman. Payag naman ako. Kailangan mo din naman na makaramdam ulit ng pag-ibig. And I believe na deserve natin din yan kahit mga bampira tayo"

            "Yeah. Tama ka, James. Sige. Hahanapin ko si Ken kung saan man siya dito"

            "Oh sige na. Ipabukas mo na lang yan dahil gusto ko na talagang umuwi"

Itutuloy…