AUTHOR’s NOTE

⚠️

Disclaimer

⚠️

This story is a work of fiction and is intended for mature audiences only. It contains themes of

bromance

, emotional intimacy, and scenes of a sexual nature that may not be suitable for all readers. Reader discretion is strongly advised.

All characters, events, places, and scenarios are entirely fictional and are not meant to reflect real people or actual events. Any similarities to actual persons, living or dead, are purely coincidental.

This story may include spelling or grammatical errors, which are part of the creative process and not intentional misinformation. If you are sensitive to topics involving intimacy, identity, emotional struggles, or sexual content, please proceed with caution or refrain from reading.

All artworks, images, or media used are either owned by the author, used with permission, or belong to their rightful owners. No copyright infringement is intended.

This content is meant for entertainment and self-expression.

Read responsibly.

CHAPTER 1

“Happy Birthday, Dylan!”

Iyon ang unang bumungad sa umaga ko nang bumukas ang pinto ng aking kwarto.

Masayang pumasok si nanay habang hawak ang isang maliit na plato na may cupcake. May nakasinding kandila sa ibabaw nito na kumikislap sa mahinang liwanag ng umaga.

Ngumiti siya habang kumakanta.

“Happy birthday to you…

Happy birthday to you…

Happy birthday, happy birthday…

Happy birthday, Dylan…“

“Maligayang kaarawan, bunso ko,” sabi niya, bahagyang nangingilid ang luha sa kaniyang mga mata.

Ngumiti lang ako. “Thank you, Nay,” sagot ko sabay yakap sa kaniya.

Hinipan ko ang kandila.

“Uhmm… nag-wish ka naman ba, anak?” tanong niya.

“Opo,” sagot ko.

Ngumiti siya. “Maghilamos ka na para makakain na tayo. Kanina ka pa namin hinihintay sa baba. Lahat ng paborito mo ay pinaluto ko kay Manang.”

Hinalikan niya ako sa noo bago lumabas ng kwarto. Pagkaalis niya ay agad akong pumunta sa banyo. Nag-toothbrush. Naghilamos. Nagpalit ng damit. Pagkatapos ay huminto ako sa harap ng salamin. Pinagmasdan ko ang sarili ko.

Time flies so fast, ika nga nila. Kung dati ay isa lang akong batang palaging nasa kalsada—marumi, puno ng putik, at amoy pawis—ngayon ay isa na akong ganap na…

Dalaga.

Napailing ako.

Este—binata pala.

Kung babalikan ko ang mga taon na lumipas, bata pa lang ako ay may kakaiba na akong nararamdaman sa sarili ko. Mas gusto kong makipaglaro sa mga babae. Mas gusto ko ang mga matitingkad na kulay. At kung minsan… nahuhuli pa akong suot ang heels ni nanay. Minsan pati ang mga dress niya. At sa tuwing mangyayari iyon, palaging may kasunod na sigaw.

“Hindi bagay sa lalaki ’yan!”

“Magpaka-lalaki ka nga!”

“Anong klaseng anak ka ba?”

Unti-unti kong natutunan kung ano ang dapat kong itago. Kung ano ang dapat kong baguhin. Kung ano ang dapat kong patayin sa sarili ko. Kaya pinilit kong matutong magpanggap. Pinilit kong maging kung ano ang gusto nilang makita.

Isang “tunay” na lalaki.

Pero sa tuwing nakikita ko ang sarili ko sa salamin… pakiramdam ko ay may ibang taong nakatingin pabalik sa akin. Hindi ako. Isang bersyon ko na ginawa lang para matanggap ng iba.

Dumating ang panahon na naniwala akong balang araw ay makakalaya rin ako. Na may araw na hindi ko na kailangang magtago. Pero labing pitong taon na ang lumipas. At ngayon… parang napagod na rin akong mangarap. Marahil ito na talaga ang buhay ko.

Isang kulungan na ako mismo ang nagtatayo araw-araw.

Napansin kong may luha na palang dumadaloy sa pisngi ko. Pinunasan ko agad iyon. Huminga ako nang malalim. Hindi ngayon. Hindi sa birthday ko.

Pagbukas ko ng pinto ay narinig ko ang boses ni kuya mula sa baba.

“Hoy! Gising na ba ’yang birthday boy na ’yan?”

Napahinto ako sandali. Si kuya.

Kung may isang tao sa bahay na hindi ko kailanman mabasa… siya iyon. Minsan pakiramdam ko ay kilala niya ako. Minsan naman pakiramdam ko ay siya rin ang unang taong huhusga sa akin kapag nalaman niya ang totoo. Hindi ko alam kung alin sa dalawa ang mas kinakatakutan ko.

Huminga ulit ako nang malalim bago bumaba ng hagdan. Pagdating ko sa dining area ay agad nila akong sinalubong.

“AYAN NA!” sigaw ni tatay. “Akala ko hindi ka na bababa!”

“Happy birthday!” bati ni Manang habang naglalagay ng pagkain sa mesa.

Punong-puno ang mesa ng paborito kong pagkain. May longganisa. May sinangag. May itlog. May pancakes. May bacon pa.

“Grabe, Nay,” sabi ko. “Parang may fiesta.”

“Birthday mo ngayon,” sagot niya. “Minsan lang ’yan sa isang taon.”

“Actually, yearly naman,” sabat ni kuya habang umiinom ng kape.

Napatingin kami sa kaniya.

“Kuya…” sabi ko.

“Ano?” inosente niyang sagot.

“Ang corny mo.”

Tumawa si tatay.

“Mana sa akin ’yan.”

“Hindi po kayo funny,” sabay sagot namin ni kuya.

“Hoy!” reklamo ni tatay.

Natawa si nanay. “Halika na, kumain na tayo.”

Bago kami magsimulang kumain ay bigla na naman silang kumanta.

“Happy birthday to you…”

Napakamot ako sa ulo habang nakangiti.

Pero habang kumakanta sila… may bahagi ng puso ko na tahimik lang. Pinagmamasdan ko silang lahat. Si nanay na masayang nakangiti. Si tatay na kumakanta nang sintunado. Sina kuya na pilit na pinipigilan ang tawa.

At doon ko biglang naramdaman ang isang mabigat na tanong sa dibdib ko.

Paano kung dumating ang araw na malaman nila kung sino talaga ako? Magiging ganito pa rin kaya sila? Magiging ganito pa rin kaya ang mga ngiti nila sa akin?

“Oy!” sigaw ni kuya sabay tapik sa balikat ko.

Napatingin ako sa kaniya.

“Birthday mo tapos ang lalim ng iniisip mo,” sabi niya.

“Hindi ah,” sagot ko.

Ngumisi siya. “Sure ka?”

Hindi ako nakasagot.

Saglit lang kaming nagkatitigan. At sa isang iglap, parang may kung anong nabasa si kuya sa mukha ko. Pero bago pa niya masabi ang iniisip niya—

“Dylan!” sigaw ni nanay.

“Hipan mo na ’yung kandila!”

Napangiti ako.

At habang hinihipan ko ang kandila… isang tahimik na hiling ang muling nabuo sa puso ko.

Na sana… balang araw… magkaroon din ako ng lakas na maging totoo.

Matapos nilang kumanta ay sabay-sabay silang bumati ng masayang “Happy Birthday” sa akin. Kaagad namang nagsimulang mag-serve ng pagkain ang mga kasambahay. Punong-puno ang hapag ng paborito kong breakfast—may longganisa, sinangag, itlog, pancakes, at bacon. Ang aroma nito ay halos nakakabusog ng damdamin ko.

Habang kumakain kami, napatingin sa amin si tatay.

“Kamusta naman ang pag-aaral niyo?” tanong niya.

“It’s fine, Dad,” tipid na sagot ni kuya Marcus.

“How about my bunso?” tanong ni tatay sa akin. “Nakapili ka na ba ng course at university na papasukan mo? Malapit ka na ring mag-graduate. Ilang weeks na lang.”

Napaisip ako sandali bago sumagot.

“Uhmm… gusto ko sana kumuha ng med, tay, at kahit anong university naman na papasukan ko ay ayos lang sa akin,” sagot ko, may halong alinlangan.

Tumango lang si tatay at ngumiti. Alam kong may tiwala siya sa akin. Ganon din si nanay. Kahit minsan ay kontra siya sa plano ko, sa huli ay lagi siyang sumusuporta.

Lumaki ako sa upper-class family, pero sinanay kaming mabuhay ng simple. Alam naming ang bawat tagumpay nila ay bunga ng pagsusumikap at tiyaga. Ang pinagdaanan nila ay hindi basta-basta—halos parang laban sa tadhana.

Si nanay ay nagmula sa pamilyang payak. Madalas siyang nagtatrabaho sa bukid, nagtatanim ng gulay, at paminsan-minsan ay nagra-raket sa palengke para magtinda. Si tatay naman, kahit may kaya sa buhay, lumaki bilang ulila sa bahay-ampunan. Iniwan siya ng mga magulang nang bata pa lang siya—namatay ang nanay dahil sa pneumonia, at nagkaroon ng sariling pamilya ang tatay niya.

Kwento ni nanay, high school pa lang siya noong pumasok bilang katulong sa isang mayamang pamilya kung saan niya nakilala si tatay. Inampon siya ng mag-asawang iyon, at sa kabila ng edad at kahirapan, dito nagsimula ang kanilang pagmamahalan.

Nabuntis si nanay sa murang edad. Hindi nila ito agad sinabi sa pamilya ni nanay, kaya nanatili sila sa lungsod hanggang sa tuluyang matanggap sila ng lolo at lola. Naintindihan ng mga umampon kay tatay ang nangyari—tinanggap pa rin sila at pinilit tapusin ang pag-aaral sa high school. Pagkatapos nito, nagsimulang magtrabaho si tatay habang nanatili si nanay sa bahay para alagaan ang pamilya.

Si tatay rin ay namana ang villa resort ng kanyang mga magulang, na kalaunan ay pinamana sa kanya matapos ang kanilang maagang kamatayan sa isang aksidente. Unti-unti niyang pinatatakbo at pinalago ang negosyo, samantalang si nanay ay natupad ang kanyang pangarap na maging entrepreneur—ngayon ay siya ang may-ari ng isang sikat na beauty brand sa Pilipinas ang House of Glow by Diane Lim.

Sa kabila ng lahat ng tagumpay na ito, nanatiling grounded ang magulang ko. Hindi nila nakalimutan ang pinagmulan nila. Kaya paminsan-minsan ay bumibisita kami sa bahay-ampunan at nagbibigay ng tulong. Si nanay ay madalas bumisita sa pamilya ng lolo at lola, at tumutulong sa mga kapatid nito na makapagaral at magsimula ng sariling negosyo. Dahil dito, lahat ng taong malapit sa kanila ay nagtagumpay rin.

Habang pinagmamasdan ko silang kumakain at nagkukwentuhan, hindi ko maiwasang mapaisip sa sarili ko: hanggang kailan ko kaya matatanggap ang lahat ng aral na ito at ang responsibilidad na kasama nito?

“Bunso, ayos ka lang ba?” tanong ni nanay, nag-aalala.

Hindi ako agad nakasagot. Napagtanto ko na kanina pa pala ako nakatulala, nakatitig lang sa mesa at sa mga taong minahal ko. Biglang bumalik sa isip ko ang lahat ng kwento nila, ang hirap at sakripisyo, at kung paano nila naabot ang tagumpay.

“Ah… eh ayos lang po,” nauutal kong sagot. “Ang sarap lang po ng luto kaya napatulala po ako.”

“Aysus. Ito talagang anak mo, Richard, nagmana sa’yo. Bolero,” biro ni nanay, sabay tawa.

Biglang nahiya si tatay sa narinig. Tahimik na lang siya, habang kami at si nanay ay tuloy sa kakatawa.

“Hala ka, Ma, nagtatampo na si Daddy oh. Tahimik na tuloy siya,” dagdag ni kuya Marcus.

“Suyo ka nito, Nay,” hirit ko pa.

“Aba, pinagkakaisahan niyo na ako ngayon. Sige na, magsilakad na kayo. Anong oras na? Mamaya ko na lang lalambingin ang daddy niyo pagka-uwi,” sabi ni nanay bago siya lumabas papuntang trabaho.

’Atin ng nakilala ang kwento ng pamilya Motecarlo. Naging saksi tayo sa naging buhay ng pamilya ni Dylan, na mula sa simpleng pagsusumikap ay naabot ang kanilang mga pangarap. Pero anong kasalanan ang magiging ugat ng darating na mga problema sa buhay nila? Anong mga misteryo ang mabubuksan at paano nito tayo dadalhin tungo sa katotohanan? Mga madlang readers atin yang abangan sa mga umiinit na eksena.

CHAPTER 2

Matapos kaming kumain ng agahan ay bumalik muna ako sa aking kwarto para magpahinga. Wala namang espesyal sa araw ko ngayon. I am just thankful na may isa na namang taon ang nadagdag sa buhay ko.

Habang nakahiga sa kama ay naisipan kong mag-scroll sa Facebook para malibang. Mamaya pa naman uuwi sina nanay at tatay. Sina kuya naman ay late na rin palaging umuuwi.

As usual, maraming greetings at personal messages ang natanggap ko.

Tuloy-tuloy lang ako sa pag-scroll nang biglang may nag-pop na message sa Messenger ko. Ang una kong napansin ay ang pamilyar na profile picture. Kaagad akong nakaramdam ng kakaibang kaba at excitement.

Pero bago ko pa mabuksan at mabasa ang message ay bigla na namang bumukas ang pintuan ng kwarto.

“Happy Birthday, Jusa!”

Sa lakas ng sigaw nila ay napatalon ako—at diretsong nahulog mula sa kama.

“Aray ko!” reklamo ko habang napaupo sa sahig.

Imbes na tulungan agad ako ay napayuko muna silang dalawa sa kakatawa.

“Grabe ka naman, Jusa!” hingal na sabi ni Sarah habang tumatawa. “Parang may horror scene!”

Lumapit naman si Rico at inabot ang kamay ko para tulungan akong tumayo, pero halatang pinipigilan pa rin ang tawa.

“Besh, sorry ha,” sabi niya. “Hindi ko in-expect na ganito ka ka-dramatic. Birthday mo ba o audition sa teleserye?”

“Bwesit kayo!” sigaw ko.

Mas lalo lang silang natawa.

“Uy, sorry na nga!” sabi ni Sarah. “Pero ang OA mo talaga. Nahulog ka lang sa kama, parang na-hit ka ng truck kung maka-react!”

“True the fire,” dagdag ni Rico. “Kung ipopost ko ’to, viral ka agad. Caption: Birthday celebrant, nalaglag sa kama dahil sa surprise.”

“Subukan mo lang!” banta ko.

Ngumisi siya. “Relax, besh. Content lang naman.”

Ngumisi lang ako sa kanila pero sa loob-loob ko ay gusto ko na silang sabunutan pareho.

“Hinaan niyo nga boses niyo,” saway ko.

“Okay po,” sagot ni Rico sabay salute na parang sundalo.

“Arte mo naman,” bulong ni Sarah.

“Anyway,” sabi ni Rico habang nakaupo na sa kama ko na parang sariling bahay niya, “bakit ka naka-kulong dito sa kaharian mo?”

“Birthday mo tapos walang party?” dagdag ni Sarah.

“Walang cake? Walang handa? Walang pa-fireworks? Kahit pancit man lang para humaba buhay mo?” tuloy-tuloy na tanong ni Rico.

Umiling lang ako.

Sabay silang napabuntong-hininga.

“Grabe,” sabi ni Sarah. “Ang boring ng birthday mo.”

“True,” dagdag ni Rico. “Kung ako ’yan, may program na tayo. May opening prayer, intermission number, tapos may raffle.”

“Raffle?!” ulit ko.

“Oo naman,” sabi niya. “Grand prize: ako.”

Natahimik ako sandali bago siya tiningnan nang matalim.

“Pwede bang consolation prize ka na lang?”

Napahagalpak ulit sila sa tawa.

Akala ko tapos na, pero may pahabol pa pala si Rico.

“But why?”

Talagang hindi ako tatantanan ng baklang ito kapag wala akong maibigay na matinong sagot. Gusto pa yata akong pigain at gawing pichi-pichi.

“My choice, I guess?” kibit-balikat kong sagot sa kaniya.

“Sa bagay,” sabi ni Rico. “Boring din naman kasi yung laging may party. Di ba, Sarah?”

Akala namin ay nakikinig si Sarah, pero nang lingunin namin siya ay wala na pala siya sa loob ng kwarto. Nasa veranda na siya at tahimik na nakaupo.

“Hoy!” sigaw ni Rico para agawin ang atensyon niya.

Pero nakatulala lang si Sarah, kaya lumapit na kami sa kanya.

May kaluwagan naman ang veranda ng kwarto ko. Madalas din kaming tumambay doon, at kung minsan ay doon pa nga kami natutulog kapag may overnight ang barkada.

Pumwesto kami sa harap niya at doon niya lang kami napansin.

Tinitigan niya lang kami na parang nakakita ng multo.

Ilang segundo ring naging tahimik hanggang sa hindi na kinaya ni Rico.

“Bakla! Ayos ka lang ba?” tanong niya. “Feeling ko may problema ’to.”

Napansin kong biglang nag-iba ang ekspresyon ni Sarah. Bagsak ang mga mata niya at parang malayo ang iniisip.

“Wala naman,” tipid niyang sagot.

“Yung totoo,” sabi ko nang mahinahon. “Magsabi ka lang. Nandito lang kami.”

“Oo nga,” sagot niya, pilit na ngumiti.

Tumango lang ako. Samantala, si Rico ay tuloy pa rin sa pagkukuwento ng kung anu-ano. Para bang hindi natutuyuan ng laway ang bibig ng kaibigan kong ito. Feeling ko kapag tumahimik siya ng isang minuto ay magkakaroon siya ng withdrawal symptoms.

Hinayaan muna namin si Sarah.

Naglakad ako pabalik sa kama para kunin ang cellphone ko. Tinawag ko si Rico para ipakita sa kanya ang message na natanggap ko kanina.

“Rico!” sigaw ko sabay kaway.

Agad naman siyang lumingon sa akin at mabilis na naglakad palapit.

“Chismis ba ’yan?” excited niyang tanong.

Magsisimula pa lang sana akong magsalita nang muli siyang sumingit.

“Teka. Kung tungkol ’yan sa utang ko, pass muna ha. Birthday mo naman ngayon.”

Napailing ako. “Hindi. May oras tayo diyan.”

“Grabe ka naman,” reklamo niya.

“Buksan mo nga itong message na na-receive ko,” sabi ko. “Familiar kasi yung profile picture. Ayoko lang mag-expect baka—”

Hindi pa ako tapos magsalita nang agawin niya ang cellphone ko.

“AHHHHHHH!”

Napakalakas ng sigaw ni Rico na halos mabingi ako. Parang pati mga ibon sa labas ay nagsiliparan sa tinis ng boses niya.

Napatakbo si Sarah papalapit sa amin.

“Hoy! Ano ’yon? Bakit ka sumigaw?” kinakabahan niyang tanong.

“Si… si crushiecakes mo!” halos pabulong pero nanginginig na sabi ni Rico, parang may hawak na napakalaking sikreto.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ha?” hindi ako makapaniwala. “Anong—”

Hindi na niya ako pinatapos. Iniharap niya agad ang cellphone sa mukha ko.

“Nag-message siya.”

Parang biglang tumigil ang mundo ko.

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko habang dahan-dahan kong tiningnan ang screen.

Nandoon nga ang pangalan niya.

Siya mismo.

Si crushiecakes.

“Wait… seryoso ka ba?” halos pabulong kong tanong, parang natatakot na baka biglang mawala ang message kapag kumurap ako.

“Oo nga! Ito oh!” sabi ni Rico sabay lapit pa ng cellphone. “Basahin mo!”

Kinuha ko ang cellphone mula sa kamay niya.

Bahagya pang nanginginig ang mga daliri ko habang binubuksan ko ang message.

“Happy Birthday, Jusa. I hope you have a great day today. See you around campus.”

Simple lang.

Pero para sa akin, parang fireworks na sumabog sa dibdib ko.

Napahawak ako sa bibig ko.

“OH MY GOD.”

“Anong sabi?” sabay na tanong nina Sarah at Rico habang halos nakadikit na ang mga mukha nila sa cellphone ko.

“Binati niya ako…” sabi ko habang hindi mapigilan ang ngiti.

“BINATI KA LANG?” reklamo ni Rico. “Bakit parang nanalo ka sa lotto?”

“Hindi mo kasi naiintindihan!” sagot ko habang muling binabasa ang message.

Madalas ko lang siyang makita sa campus—lalo na kapag may training sila sa basketball court. Minsan nga ay napapadaan pa kami ni Sarah sa gym kung saan sila nagpa-practice.

Student leader ako sa school.

Siya naman ay varsity player.

Matangkad. Gwapo. Sporty.

At kapag tumatawa siya… parang gusto kong mag-volunteer bilang dahilan.

“Bakla…” sabi ni Rico habang nakatitig sa akin.

“Ano?”

“Tumutulo na laway mo.”

“Kadiri ka,” dagdag ni Sarah sabay irap.

“Hindi ah!” depensa ko kahit ramdam kong umiinit na ang mukha ko.

“Besh,” sabi ni Rico, “kung ganito ka lang pala kasaya sa greeting, paano pa kung niyaya ka niyan mag-date?”

Bigla akong natigilan.

“Shut up!”

“Uy, namula!” sigaw ni Rico na parang may na-discover.

“Hoy, totoo!” dagdag ni Sarah. “Parang kamatis na!”

Tinakpan ko agad ang mukha ko gamit ang unan.

“Tumahimik nga kayo!”

Pero kahit anong pilit kong magpanggap na kalmado, hindi ko mapigilan ang sarili kong ngumiti habang paulit-ulit kong binabasa ang message niya.

Simple lang naman.

Pero galing sa kanya.

At sa ngayon, sapat na iyon para gawing pinakamasayang birthday greeting na natanggap ko.

Pagkalabas namin ng kwarto ay dumiretso kami sa kusina. Doon na rin kami nag-umpisang kumain ng pizza na inorder ni Sarah. Kasama si Manang, masaya naming pinagsaluhan ang pagkain habang nagkukuwentuhan.

Sanay na rin si Manang sa presensya nina Sarah at Rico sa bahay. Madalas na kasi silang tumambay dito simula nang maging magkaklase kaming tatlo.

First year high school noong unang nagtagpo ang landas naming tatlo. Dahil sa madalas na group activities sa klase, palagi kaming pinapartner ng mga guro. Sa simula ay awkward pa, pero kalaunan ay nasanay na rin kaming magkasama.

Siguro ay destiny na rin talaga ang naglapit sa amin.

Magkakaiba man ang aming personalidad, madali kaming nagkakaintindihan. Si Sarah ang pinaka-prangka sa amin, si Rico naman ang pinakamaingay at makulit, habang ako ang kadalasang nasa gitna—nakikinig at nag-oobserba.

Sa kabila ng lahat ng iyon, somehow, nag-click kami bilang magkakaibigan.

Si Sarah ay anak ng isang sikat na content creator at kilalang negosyante ng mga sapatos. Samantalang si Rico naman ay dating child actor noong kabataan niya, at anak ng isang producer at CEO ng isang airline company sa Pilipinas.

Dahil sa aming pagkakaibigan, unti-unti ring naging malapit ang aming mga pamilya. Hindi lang sila naging magkaibigan—naging business partners pa sila kalaunan.

Isang simpleng pagkakaibigan ang nagbukas ng mas malaking oportunidad para sa kanilang lahat.

Pero minsan, napapaisip ako.

Hindi ko inaasahan na magiging ganito kalalim ang samahan namin.

Isang unexpected friendship—iyon ang pinakamagandang paglalarawan sa relasyon naming tatlo.

Isang pagkakaibigang nagsimula sa simpleng pagiging magkaklase.

Isang pagkakaibigang naglapit sa dalawang makapangyarihang pamilya.

Pero sa kabila ng lahat ng iyon, isang tanong ang hindi ko maiwasang isipin.

Hanggang kailan magiging matatag ang pagkakaibigan naming tatlo?

Paano kung dumating ang araw na susubukin ng panahon, ng pagkakataon, at ng mga lihim na matagal nang nakatago sa aming mga puso…

Mananatili pa kaya kaming magkakaibigan?

CHAPTER 3

Matapos naming manood ng movie ay nagpaalam na rin si Sarah. Mayroon daw itong emergency na nangangailangan ng kaniyang presensya. Nanatili naman si Rico sandali hanggang sa magpasiya na rin itong umuwi.

“Beh, I need to go home na. May family dinner pa kasi kami kasama ang mga tita ko from abroad. Babalik na kasi sila bukas kaya gusto nilang sulitin yung oras kasama kami.”

“Yeah, sure. Thank you, Rico, for coming and making my day extra special,” wika ko bago siya sumakay sa kaniyang sasakyan.

Bago pa tuluyang umalis, kumaway pa siya mula sa loob ng kotse, at kumaway rin ako pabalik.

Pagkaalis niya ay pumasok na ako sa bahay at dumiretso sa aking kwarto. Doon muna ako nagpahinga hanggang sa hindi ko na namalayang nakatulog na pala ako.

Nagising na lang akong nakahiga sa kama. Napansin kong madilim na sa labas. Nang tingnan ko ang oras ay alas-sais na ng gabi.

Dali-dali akong bumangon para kunin ang cellphone ko. Baka kasi may message si nanay. Muntik ko pang makalimutan na may dinner pala kami sa labas ngayong gabi. Mabuti na lang at naalala ko.

Pabalik na sana ako sa kama nang mapansin kong nakabukas ang pinto ng kwarto ni kuya. Nakakalat sa sahig ang mga hinubad niyang damit. Papasok sana ako para ayusin iyon nang biglang bumukas ang pinto ng banyo.

Dahil doon ay agad akong tumakbo pabalik sa sarili kong kwarto.

Napatawa na lang ako nang makapasok ako sa loob.

‘Bakit ba ako tumakbo? Wala naman akong ginawa,’ wika ko sa aking sarili.

Umupo muna ako sa kama para makahinga. Medyo hinihingal pa rin ako dahil sa biglaang pagtakbo. Habang abala ako sa pag-scroll sa cellphone ko ay bigla namang pumasok si kuya sa kwarto ko nang hindi kumakatok.

‘Fuck,’ sigaw ng utak ko.

“Ah, bunso?” tawag niya nang mahimasmasan ako mula sa pagkakatulala

“Ah… eh… ih…” tanging nabigkas ko, tila hindi alam kung ano ang sasabihin

“Bunso?” ulit niya, naguguluhan ang titig habang nakatingin sa akin

“Ba-bakit, kuya? May kailangan ka ba?” sagot ko, kinakabahan at pilit iniiwas ang tingin sa kanya.

“Ayos lang bang makigamit muna ng shower mo? Nasira kasi yung heater sa amin. Sandali lang naman,” mahinahon niyang paliwanag.

Mabilis akong sumagot “Ah… sure,” halos hindi na nag-isip.

Nakasuot lang si Kuya ng manipis na puting tuwalya na nakabalot sa kanyang baywang. Halos kita ang bawat linya ng kanyang matipunong katawan ang malapad na balikat, ang hubog ng dibdib na nabuo mula sa taon-taon ng paglalaro ng basketball, at ang matigas na biseps na parang hinukay mula sa bato. Maputi ang balat niya, makinis, at kahit natatakpan pa ng manipis na tela, bakas na bakas ang kaniyang kahabaan.

Bigla akong napatigil. Isang mapangahas na ideya ang sumilay sa isip ko ‘gusto kong makita siya nang hubo’t hubad kahit minsan lang.’ Siya ang laging laman ng mga pantasya ko, lalo na kapag umuuwi siya na pawisan at amoy araw pa ang katawan.

Lumapit ako sa harap ng banyo, sinusubukang sumilip kahit papaano. ‘Napakaswerte ko naman,’ bulong ko nang makitang bahagyang bukas ang pinto. Hindi naka-lock at hindi man lang nasara nang mahigpit.

Maliit lang ang puwang, hindi sapat para makita ang buong katawan niya. Kaya sinubukan kong itulak nang dahan-dahan… pero napalakas ang tulak ko. Biglang bumukas nang tuluyan ang pinto.

Natigilan kami pareho.

Hubad na hubad si Kuya, nakatayo roon habang nababalot pa ng manipis na bula ng sabon. Ang tubig ay tumutulo pa sa kanyang balikat, sa dibdib, pababa sa tiyan… at doon, sa pagitan ng mga hita niya, kitang-kita ko iyon matigas, mataba, at parang may sarili itong buhay.

Hindi ko maalis ang tingin ko. Para bang nakakabit ang mata ko roon. Habang si Kuya naman, hindi rin gumagalaw. Tahimik lang siyang nakatayo, nakatitig sa akin, hindi galit, hindi rin nahihiya parang hinintay niya kung ano ang susunod kong gagawin.

Habang tumatagal ang katahimikan, napansin ko ang pagbabago. Unti-unti itong gumising, tumitigas, tumatangkad. Kung kanina ay mahimbing pa itong natutulog, ngayon ay buhay na buhay na parang hayok, parang handa nang lumapit, handa nang sumakmal.

“Paano ba ’yan… gising na si utoy,” sabi niya sa mababang boses, may bahid ng ngiti sa labi.

Napatingin ako sa kanyang mga mata. Gulat, kinabahan, pero may kakaibang init na kumakalat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong tumakbo o… manatili.

Bigla akong nakaramdam ng matinding hiya. Parang sinampal ako ng realidad habang nakaupo ako roon, nakatitig sa hubad na katawan ni Kuya, at ang init sa mukha ko ay parang apoy. Gusto kong tumakbo, magtago, pero parang may invisible na kamay na humihila sa akin palapit.

’Bawal ‘to. Sobrang bawal. Pero bakit hindi ko kayang umalis?’

Si Kuya naman, dahan-dahang lumapit. Hindi siya galit, hindi rin nahihiya. Tahimik lang siyang naglakad hanggang sa maging ilang dangkal na lang ang layo namin. Ang amoy ng sabon at init ng katawan niya ay tumama sa akin nang diretso.

“Dylan…” bulong niya, malambot ang boses pero may kung anong kapangyarihan. “Huwag kang matakot. Okay lang.”

Napailing ako nang mahina, pero hindi ako umatras. “Kuya… hindi dapat ’to. Baka—”

“Shhh,” putol niya, hinawakan niya ang magkabilang balikat ko nang mahina. “Tingnan mo ako.”

Tumingin ako sa kanya. Ang mga mata niya ay kalmado, pero may apoy din sa loob parang hinintay niya ’to nang matagal.

“Kung gusto mong umalis, umalis ka na,” sabi niya, pero hindi niya binawi ang kamay. “Pero kung gusto mo… manatili ka. Ako na ang bahala sa’yo.”

Hindi ko alam kung saan galing ang tapang ko, pero tumango ako nang mahina. Parang nawala ang hiya nang unti-unti.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko, dinala ito sa kanyang baywang sa mismong tuwalya na ngayon ay halos wala na. Hinayaan niyang mahawakan ko iyon nang direkta. Matigas na, mainit, at parang may sariling tibok.

“Easy lang,” bulong niya habang pinapanood ako. “Huwag kang magmadali. Pakiramdaman mo muna.”

Kabado pa rin ang kamay ko sa una. Nanginginig. Pero habang hinahawakan ko iyon, unti-unting nawawala ang takot. Nagsimulang maging curious… at mas gusto ko pa.

“Ganyan…” sabi niya nang maramdaman ang unti-unting galaw ko. “Masarap ba?”

Tumango ako, hindi makapagsalita. Nagsimulang gumalaw ang kamay ko nang mas maayos dahan-dahan, pataas-pababa, parang natututo.

“Ahh… ganyan nga, Dylan,” halinghing niya nang mahina, pumikit siya sandali. “Mas mabilis konti… oo, ganyan.”

Na-engganyo ako sa reaksyon niya. Mas binilisan ko nang kaunti, pinapanood ang mukha niya ang pagkakakagat sa labi, ang paghinga nang malalim. Parang ako mismo ang may kontrol ngayon.

“Kuya… okay lang ba talaga ’to?” tanong ko, kahit alam kong ayaw ko ng tigilan.

Tumingin siya sa akin, may ngiti sa labi. “Mas okay pa sa okay. Ikaw? Gusto mo ba?”

“Oo…” sagot ko, halos bulong na. “Gusto ko pa kuya.”

Bigla niyang hinawakan ang batok ko nang mahina, hinila ako palapit. “Good boy. Sige, ipagpatuloy mo. Hayaan mo akong maramdaman kung gaano mo ’ko gusto.”

Habang patuloy ang galaw ng kamay ko, nagsimulang maglabas ng mahinang ungol si Kuya hindi malakas, pero sapat para maramdaman ko ang sarap niya. At sa bawat ungol na ’yon, lalong lumalakas ang init sa akin.

Bigla akong natigilan ulit. Yung hiya bumalik na parang along mainit sa mukha, malamig sa likod. Pero yung init sa ibaba ng tiyan ko, mas malakas pa rin. Parang may dalawang boses sa ulo ko. Isa na nagsasabing “tama na ’to, Dylan, lumayo ka,” at yung isa naman na bulong-bulong. “Just a little more… touch him more.”

Halatang nababasa ni kuya ang isip ko. Hindi siya nagmamadali. Dahan-dahan lang siyang lumapit hanggang magkadikit na halos ang dibdib namin. Ang init ng katawan niya, yung amoy ng sabon na halong pawis at lalaki. Fuck, nakakaloka.

“Dylan…” malambot pero husky ang boses niya habang hinahawakan niya ulit ang kamay ko. “Look at me, bunso.”

Tumingin ako. Ang mga mata niya, dark na dark na, pero may lambing pa rin. Parang sinasabi, “I want this too. Walang pressure.”

“Hindi ko alam kung kaya ko ’to, Kuya…” bulong ko, pero hindi ko binawi ang kamay ko.

He chuckled softly, that low, sexy laugh na lagi kong naririnig kapag natatalo siya sa basketball pero hindi talaga naiinis. “You’re already doing it, bunso. Feel mo? Hard na hard na para sa’yo.”

Napasinghap ako nang maramdaman ko ulit ang pag-umpog-umpog nito sa palad ko. “Kuya… ang laki mo talaga…”

“Like what you see?” tanong niya, teasing, habang dahan-dahang hinahagod niya ang likod ng kamay ko pataas-baba sa kahabaan niya. Guiding me.

“Sabi mo kanina gusto mo makita. Ngayon hinahawakan mo na. Next step na ba ’to?”

Tumango ako nang wala sa sarili. “Gusto ko… pero kinakabahan pa rin ako.”

“Okay lang yan,” sabi niya, hinila niya ako palapit hanggang magkadikit na ang noo namin. “Just breathe. Ako na bahala. Relax your hand… ganyan… slower muna. Tease me first.”

Sinunod ko. Dahan-dahan kong hinagod pataas, pababa, pinipisil ko nang mahina sa dulo. Napapikit siya, lumalabas ang mahinang “fuck…” sa labi niya.

“Shit, Dylan… ang galing mo,” bulong niya, halos hingal na. “You like making Kuya feel good like this?”

“Yes kuya…” sagot ko, lalong lumalakas ang loob ko habang pinapanood ang reaksyon niya. ’Gusto ko marinig ka… gusto ko maramdaman na dahil sa’kin ‘to.’

He smirked, pero yung smirk na may halong ungol. “Then keep going, baby. Grip it tighter… yeah, like that. Up and down… mas mabilis konti. Fuck, ang sarap ng kamay mo.”

Habang patuloy ang galaw ko, bigla niyang hinawakan ang batok ko, hinila ako para magdikit ang labi namin. Hindi deep kiss, pero yung tip lang ng dila niya na humahagod sa labi ko. Teasing. Making me want more.

“Kuya…” ungol ko sa gitna ng halik. “Ang init… ang tigas…”

“You’re making me leak na, bunso,” sabi niya habang hinahagod niya ang thumb niya sa tip ko yung pre-cum na lumalabas na. “See? Dahil sa’yo ’to. Gusto mo ba tikman?”

Napalunok ako. “…Gusto.”

Bigla niyang dinala ang daliri niya na may kaunting pre-cum sa labi ko. Hinayaan kong dilaan to. Salty, pero nakaka-adik. Tumingin siya sa akin habang ginagawa ko ’yon, parang proud sa ginawa ko.

“Good boy,” bulong niya. “Ngayon, ipakita mo ulit kung gaano mo ko gusto. Salsalin mo ako nang mas intense. Huwag kang mag-alangan.”

Sinimulan ko ulit mas mabilis, mas mahigpit. Yung tunog ng basa-basa sa kamay ko, nakakabaliw. Si Kuya, nagsimulang umungol nang mas malakas, pati hips niya sumasabay sa galaw ko.

“Dylan… shit… don’t stop… ganyan… harder… fuck, baby, you’re gonna make me cum if you keep that up…”

“ Gusto ko makita, Kuya,“ sabi ko, boses ko na rin halos hingal na. “Gusto ko maramdaman kung kailan ka lalabasan… para sa’kin.”

He groaned louder, hinawakan niya ang buhok ko nang mahigpit pero hindi masakit. “Then keep stroking me just like that… yeah… right there… fuck, Dylan… malapit na…”

Habang patuloy ang galaw ko, naramdaman ko rin ang sarili kong tigas na sumasakit na sa pantalon. Pero ngayon, focus lang ako sa kanya sa ungol niya, sa pag-ungol ng pangalan ko, sa pagtigas pa lalo ng kahabaan niya sa kamay ko.

Nagpatuloy lang ang lahat nang walang salitaan parang pareho kaming nawala dahil sa init ng sandali. Hinawakan niya ang kamay ko at idinikit pa lalo sa kanyang matigas na kahabaan. Dahan-dahan kong hinimas ito, pataas-baba, habang nararamdaman ko ang init at tibok nito sa ilalim ng aking palad.

“Ang init mo, bunso…” bulong niya sa mababang boses, halos paungol. “Matagal mo na ba ’tong gustong hawakan?”

Tumango lang ako, hindi makapagsalita. Lalong bumilis ang galaw ko hanggang sa maramdaman ko ang pag-urong nito. Bigla niyang hinawakan ang batok ko, hinila ako palapit.

“Tignan mo ’ko habang ginagawa mo ’yan,” utos niya, mata niyang naka-lock sa akin. “Gusto ko makita kung gaano ka libog sa akin.”

Habang tumatagal, lalong lumalakas ang paghinga niya. “Sige pa… bilisan mo pa… ahh, ganyan…” ungol niya nang mahina. Hanggang sa sumabog ang mainit, malapot na katas na dumadaloy nang sagana sa aking mga daliri, tumutulo pa sa sahig ng banyo.

Hindi ko inalis ang tingin. Nakikita ko pa ring tumutulo ito, parang hindi pa tapos. Hinila niya ang kamay ko pataas, idinikit sa kanyang labi.

“Tikman mo,” sabi niya, boses na puno ng utos at pagnanasa. “Gusto ko maramdaman mo ang lasa ko sa dila mo.”

Dahan-dahan kong dinilaan ang katas sa aking daliri. Maalat, mainit, may kakaibang tamis na nagpabaliw sa akin. Napakapit ako sa kanyang balikat.

“Masarap ba?” tanong niya, ngumingiti nang nakakaloko. “Gusto mo pa? Ipapakain ko pa sa’yo nang todo…”

Gusto ko sanang yumuko, ipasubo sa kanya nang tuluyan iparamdam sa kanya ang init ng aking bibig at sabihin kong “Oo, Kuya… pakainin mo ’ko…” pero bigla na lang—

TOK! TOK! TOK!

Malakas na katok sa pintuan. Paulit-ulit.

“Dylan! Dylan! Ano ba, kanina pa ako sumisigaw dito! Bilisan mo na, kailangan na nating umalis! Birthday mo ’to, kanina pa kayo hinihintay sa restaurant”

Si Manang.

Parang binuhusan kami ng yelo. Napabitaw ako agad. Si Kuya naman, mabilis na kinuha ang tuwalya, pinunasan ang sarili habang nakatingin sa akin nang may halong tukso at galit sa interruption.

“Shit… halos mahuli tayo,” bulong niya sa akin, pero may ngisi pa rin. “Pero hindi pa tapos ’to, ha? Hintayin mo ’ko mamaya.”

Mabilis kaming nag-ayos. Kinuha ko ang sabon, nagpunas-punas ng kamay habang iniisip ko pa rin ang lasa sa dila ko. Unang lumabas si Kuya, kalmado pa rin kahit halatang may natitirang tigas sa ilalim ng shorts niya.

“Wala ’yon, Manang. Naghihintay lang ako sa kanya,” sabi niya nang walang emosyon, pero alam kong para sa akin ’yung bahagyang pagkislap sa mata niya.

“Kanina pa kayo roon, ha? Ano ba ginagawa niyo?” tanong ni Manang, nakatingin nang salubong.

“Wala. Naghuhugas lang ako ng mukha,” sagot ni Kuya, pero may halong double meaning na para lang sa akin.

Sumunod ako agad, iniiwasan ang tingin ni Manang.

Nauna na akong sumakay sa likod ng sasakyan, nakaupo nang mag-isa habang iniisip ko pa rin ang init ng kamay niya, ang lasa, at ang ungol niya.

Maya-maya, sumakay na rin si Kuya sa tabi ko. Habang umaandar ang kotse patungo sa restaurant, tahimik ang loob. Si Manang sa harap, nagkukuwento tungkol sa pagkain. Pero sa likod…

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko sa ilalim ng upuan. Pareho pa ring may natitirang malagkit na bakas mula kanina. Hinigpitan niya ang kapit, hinila ang kamay ko palapit sa hita niya naramdaman ko ulit ang bahagyang tigas na hindi pa tuluyang nawawala.

“Masarap pa rin ba ang lasa ko sa bibig mo?” bulong niya nang napakatahimik, labi halos dumampi sa tenga ko.

Tumango lang ako, hindi makapagsalita. Hinigpitan pa niya ang kapit.

“Sa restaurant… magtiis ka muna. Pero pag-uwi… ipapakita ko sa’yo kung gaano ka kakainin ko nang todo.”

Napakapit ako sa upuan. Habang nasa daan pa rin kami, pakiramdam ko’y may bomba sa dibdib ko excitement, takot na mahuli, at libog na hindi mapigilan. Alam kong hindi pa tapos ang gabi na ’to. Malayo pa ang pauwi.

Pagkarating namin sa restaurant, sinalubong na kami ni Nanay na nakaupo na sa mesa kasama si Tatay at si Kuya Mikael. Halatang kanina pa sila naghihintay may baso ng tubig na halos walang laman at mga napkin na nakaayos na.

“Ay, naku! Sino ba ’tong late ngayon? Birthday boy pa naman!” sabi ni Nanay nang makita kami, pero may ngiti pa rin sa labi habang tumayo para yakapin ako. “Kanina pa kami rito, ha? Gutom na gutom na si Tatay!”

“Sorry, Nay. Traffic kasi,” sabi ko, pero alam kong hindi traffic ang totoong dahilan. Si Kuya naman ay tahimik lang na sumunod, iniiwasan ang direktang tingin sa akin habang nag-uupo sa kabilang side ng mesa magkahiwalay kami, parang may invisible barrier.

“Traffic daw, ha? O baka naman nagpapacute pa sa salamin bago umalis?” biro ni Kuya Mikael habang tinuturo ako. “Look at you, Dylan—mukha kang bagong ligo, bagong gising pa nga lang!”

Tumawa si Tatay. “Hayaan mo na ’yan, Mikael. Birthday niya, pahintulutan natin maging diva kahit isang araw. Ano order mo, anak? Steak? Pasta? O ’yung usual mong sisig?”

“Steak na lang po, Tay. Medium rare,” sagot ko, pero ang tingin ko ay biglang napadpad kay Kuya na nasa kabilang dulo. Nakatingin din siya sa akin habang nagbubukas ng menu, pero hindi sa menu kundi sa akin talaga. Parang sinasabi ng mata niya: “Alam mo kung ano talaga gusto mo.”

“Uy, Kuya Dylan, bakit parang wala ka sa mood? Masarap ba talaga ang birthday mo?” tanong ni Nanay habang iniabot ang basket ng tinapay. “Kanina pa ako nagtataka, parang may iniisip ka. May problema ba sa school?”

“Wala naman, Nay. Masaya naman po talaga,” sagot ko, pero bigla akong napalunok nang maalala ang lasa kanina sa banyo. Si Kuya ay bahagyang umubo. Parang sinadya tapos nagsalita nang kalmado pero may halong tukso:

“Siguro overwhelmed lang siya sa surprise niyo. Pero mas masarap pa nga ang surprise mamaya pag-uwi, ’di ba, bunso?”

Napatingin ako sa kanya nang mabilis. Halos mabilaukan ako sa tinapay. Pero si Nanay ay tumawa lang.

“Ano ba ’yang surprise na ’yan? May regalo pa ba kayo dalawa? Huwag niyo akong i-tease!”

“Secret lang po ’yan, Nay,” sagot ni Kuya nang may ngiti, pero ang mata niya ay naka-lock pa rin sa akin. “Pero promise, mas masarap pa sa cake ’yung susunod.”

Si Tatay ay umiling-iling habang tumatawa. “Mga bata talaga ngayon. Basta huwag lang kayong mag-away sa kwarto mamaya ha? Birthday mo, dapat peaceful.”

“Peaceful na peaceful po, Tay,” sabi ni Kuya, pero habang sinasabi niya ’yon, dahan-dahan niyang hinawakan ang gilid ng baso niya pareho ng galaw kanina sa banyo nang hinimas niya ang sarili.

Napakapit ako sa ilalim ng mesa sa napkin ko. Walang haplos, walang pisikal na bagay, pero ang init sa pagitan namin ay parang nararamdaman ko pa rin sa balat ko.

Nagpatuloy ang kwentuhan. tungkol sa bagong project ni Tatay, sa grades ko, sa bagong girlfriend daw ni Kuya Mikael (na pinagtawanan namin lahat dahil mukhang hindi totoo). Pero sa bawat tawa, sa bawat kwento, tuwing magkakatinginan kami ni Kuya, may lihim na usapan parang countdown hanggang makauwi.

Tapos na ang hapunan. Nagpaalam kami, nag-thank you sa staff, at sumakay pauwi. Tahimik ang biyahe pagod na sina Nanay at Tatay, natutulog si Kuya Mikae sa harap. Si Kuya ay katabi ko ulit sa likod. Hindi kami nag-usap nang malakas, pero isang beses lang, hinawakan niya ang daliri ko sa ilalim ng upuan mabilis, halos hindi halata. Isang segundo lang, pero sapat para maramdaman ko ulit ang tibok ng puso ko.

Pag-uwi sa bahay, normal na good night. Yakap kay Nanay, high-five kay Tatay at Kuya Mikael. Si Kuya ay nag-good night sa akin nang may tipid na ngiti: “Matulog ka nang mahimbing, birthday boy. Baka magising ka mamaya sa pinakamagandang regalo.”

Pumasok ako sa kwarto ko, nagbihis, at humiga. Payapa ang gabi walang ingay, walang galaw. Pero habang nakatitig sa dilim, nararamdaman ko pa rin ang lasa sa dila ko, ang init ng tingin niya, at ang pangako na hindi pa talaga tapos ang gabing ito.

CHAPTER 4

[ Kuya Marcus POV ]

Matagal ko nang pinlano lahat. Lahat.

Mula noong bata pa si Dylan, alam ko na hindi siya straight. Nakikita ko kung paano siya sumisilip sa kwarto ko tuwing nagbibihis ako. Mata niyang dilat, labi niyang bahagyang nakabuka. Nakikita ko rin siya sa banyo, nakaabang sa maliit na butas na sinasadya kong iwan bukas. At yung heels ni Mommy? Nakikita ko siyang naglalakad-lakad sa kwarto niya, naka-heels, naka-pose sa harap ng salamin.

Mukha siyang babae talaga. Makinis na balat na parang porcelana, payat na baywang na kayang hawakan ng isang kamay ko lang, matambok na puwet na sumasayaw sa bawat hakbang, malambot na labi na parang hinintay na halikan, at mata na laging naka-sentro sa akin. Siya’y perpekto para sa akin. Pantasya ko. Laruan ko. At malibog ako. Sobrang malibog kaya gusto kong subukan siya.

Hanggang kailan kaya matitiis ni Dylan na hindi ako sunggaban?

Noong araw na ’yon, sinadya ko talaga. Hindi ko sinara nang tuluyan ang pinto ng banyo. Alam ko nand’yan siya sa labas, nanginginig sa uhaw. Nang biglang bumukas nang todo, nakita ko ang gulat at gutom sa mukha niya. Hubo’t hubad ako, may sabon pa sa katawan ko, at agad na tumigas nang todo ang alaga ko. Matigas na matigas.

“Paano ba ’yan, bunso?” sabi ko sa mababang, mapang-uyam na boses. “Gising na si bunso ah… Tingnan mo ’to. Matagal mo nang gustong hawakan ’di ba?”

Hindi siya gumalaw. Pero nakita ko ang panginginig ng kamay niya.

Lumapit ako nang isang hakbang. “Huwag kang matakot. Hawakan mo. Ngayon na.”

Dahan-dahan niyang inabot ang kamay. Nang dumampi ang palad niya sa kahabaan ko, napahigpit ako. “Ahhh… fuck… ang init ng kamay mo, Dylan…” ungol ko nang mahina pero malalim. “Himasin mo ’to… pataas-baba… ganyan… ahh… mas mabilis pa…”

Nanginginig ang boses niya nang sumagot. “K-Kuya… ang tigas… ang laki…”

“Oo… para sa’yo ’to lahat,” sabi ko habang hinahawakan ang batok niya, hinahila siya palapit. “Himasin mo ng mabuti… pakiramdaman mo kung gaano ako kalibog sa’yo. Ang sarap… ahh… ganyan talaga… bilisan mo pa… shit…”

Mas bumilis ang galaw niya. Ang basa ng sabon at pre-cum ko ay nagiging lubricant. Madulas, mainit, at ang tunog ng paghimas niya ay parang musika sa tenga ko. Naramdaman ko ang sarap na umakyat mula sa baywang ko hanggang ulo.

“Ang galing mo, bunso… puta, parang babae kang mag-himas… ahh… fuck… malapit na ako…” ungol ko nang mas malakas, ulo ko nakatagilid, mata ko nakapikit sa sarap.

“Kuya… mainit… ang tibok niya sa kamay ko…” bulong niya, boses na puno ng takot at libog.

“Oo… kaya mo ’yan. Ipikit mo muna ang mata mo at pakiramdaman mo… isipin mo na ’to ang titi na papasok sa’yo mamaya… ahhh… shit… Dylan… faster… faster… ahh… ahh… FUCK!”

Bigla na lang sumabog. Mainit, malapot, at sagana ang katas ko tumalsik sa palad niya, tumulo sa daliri niya, tumulo pa sa sahig. Nanginginig ang buong katawan ko habang patuloy na nilalabasan.

“Aaahhh… tangina… ang sarap… tikman mo ’yan… ngayon na,” utos ko, boses ko pa rin nanginginig sa orgasm. Hinila ko ang kamay niya pataas at idinikit sa labi niya. “Sipsipin. Dilaan lahat. Gusto ko makita kung gaano mo gustong lasahin ako.”

Dahan-dahan niyang dinilaan at nakita ko sa mata niya ang pagkabaliw. “Mmm… Kuya… maalat… mainit…” sabi niya nang mahina, pero patuloy na dinilaan.

“Gusto mo pa ba?” tanong ko habang hinahawakan ang baba niya. “Gusto mo ipasubo ko sa’yo nang todo? Gusto mo ba sumubo sa kuya mo hanggang sa lalamunan mo?”

Tumango siya, mata niyang puno ng luha sa libog. Pero bago pa siya makasagot

TOK! TOK! TOK!

Malakas at paulit-ulit na katok sa pintuan. Parang binuhusan kami ng balde ng malamig na tubig.

“Dylan! Marcus! Ano ba ’yan, kanina pa ako sumisigaw dito! Bilisan niyo na, kailangan na nating umalis! Birthday mo ’yan, Dylan,”

Boses ni Manang. Puno ng inis, pero hindi pa galit na galit. Pero sapat na ’yon para mag-freeze kami pareho.

“Shit,” bulong ko nang mahina, agad kong binawi ang kamay ko sa batok niya. Mabilis akong umikot para kunin ang tuwalya sa hook, pinunasan ang sarili ko nang mabilis habang nakatingin pa rin kay Dylan. Halatang halata pa rin ang tigas ko sa ilalim ng tuwalya, pero wala nang oras para magtago.

Si Dylan naman, mukha niyang namumula hanggang leeg, kamay niya pa rin basa ng katas ko. Nagkatinginan kami sandali. Mata niya puno ng kaba at takot.

“Manang… hintay lang po!” sigaw ko pabalik, boses ko pilit na kalmado pero halatang may kakaiba pa rin. “Naghuhugas lang kami ng mukha!”

“Anong hugas-hugas diyan? Kanina pa kayo riyan! Ano ba ginagawa niyo, naglalaro pa ba kayo ng basketball sa loob ng banyo?!” sagot ni Manang, may halong biro pero may inis pa rin. Naririnig ko ang yabag niya sa labas, parang naglalakad-lakad na siya sa harap ng pinto.

Mabilis kong sinuot ang shorts ko nang hindi pa tuluyang natuyo, pero halatang basa pa rin sa harap. Si Dylan naman, naghugas ng kamay sa sink nang mabilis, mukha niyang parang lalabas ang puso sa dibdib. Hinawakan ko sandali ang braso niya mainit pa rin, nanginginig.

“Relax, bunso,” bulong ko sa tenga niya, boses ko mababa at puno pa rin ng init. “Hindi pa tapos ’to. Hintayin mo ’ko mamaya… sa kotse, o sa kwarto… ipapakita ko sa’yo kung gaano ko pa gustong kainin ka.”

Tumango siya nang mahina, mata niya naka-lock sa akin. Pero walang oras para sa isa pang haplos.

Binuksan ko ang pinto nang dahan-dahan. Nakita ko si Manang na naka-arms akimbo, nakatingin sa amin nang salubong.

“Ano ba ’yan, Marcus? Kanina pa ako tumatawag! Si Dylan, birthday boy pa naman, tapos kayo nagpapahintay dito sa banyo!” sabi niya, pero nakatingin siya sa amin pareho mula sa basa kong buhok hanggang sa namumula pang mukha ni Dylan.

“Sorry, Manang. Nagkukuwentuhan lang kami,” sagot ko nang kalmado, pero may bahagyang ngisi sa labi na alam kong para kay Dylan lang. “Tapos na. Aalis na tayo.”

Si Dylan ay sumunod agad sa likod ko, iniiwasan ang tingin ni Manang.

Habang naglalakad kami palabas ng bahay patungo sa sasakyan, nararamdaman ko pa rin ang init sa katawan ko ang tibok ng alaga ko na hindi pa tuluyang nawawala, ang amoy ng sabon at katas na natira sa kamay ko.

Pagdating namin sa restaurant, sinalubong na kami ni Nanay na nakaupo na sa long table kasama si Tatay at si Kuya Mikael. Halatang kanina pa sila naghihintay—mga baso ng tubig halos walang laman, basket ng tinapay na medyo nabawasan na.

“Ay naku, late pa rin kayo! Birthday boy pa naman si Dylan!” sabi ni Nanay nang makita kami, tumayo para yakapin si Dylan. “Kanina pa kami rito, gutom na gutom na si Tatay!”

“Sorry, Nay. Traffic,” sabi ni Dylan, pero alam ko ang totoong dahilan.

Umupo ko si Dylan sa kabilang side ng mesa malayo sa akin, apat na upuan ang layo. Sinadya ko. Gusto ko siyang makita nang malinaw mula rito, pero hindi makalapit. Parang parusa ko sa sarili ko rin makita siyang malapit pero hindi ko mahawakan.

Si Tatay ay ngumingiti nang malapad. “Happy birthday ulit, anak! Ano order mo? Steak? Sisig? O ’yung usual mong sisig?”

“Steak po, Tay. Medium rare,” sagot ni Dylan, pero ang tingin niya ay napadpad sa akin sandali. Nakita ko ang labi niyang bahagyang nakakagat parang iniisip pa rin ang lasa ko kanina.

“Uy, Dylan, bakit parang wala ka sa mood? Masaya ba talaga ang birthday mo?” tanong ni Nanay habang iniabot ang tinapay. “Kanina pa ako nagtataka, parang may iniisip ka. May problema ba sa school?”

“Wala naman, Nay. Masaya po,” sagot niya, pero bigla siyang napalunok. Alam ko kung bakit. Naramdaman ko rin ang init na bumabalik sa akin. Sa ilalim ng mesa, hinawakan ko ang baso ko nang mahigpit, parang hawak ko ang baywang niya.

Si Kuya Mikael ay tumawa. “Uy, Marcus, bakit ikaw tahimik? Usually ikaw pa ang maingay kapag birthday ni Dylan. Ano, selos ka ba kasi mas matangkad na siya sa’yo?”

Tumawa ako ng maikli, walang gaanong saya. “Selos? Bakit naman ako magselos?” sabi ko, pero ang tingin ko ay diretso kay Dylan. “Masaya ako para sa kanya. Lalo na kapag… may iba nang nakakapagpasaya sa kanya.”

Napatingin si Dylan sa akin nang mabilis. Halos mabilaukan siya sa tinapay. Pero si Nanay ay tumawa lang, akala niya biro.

“Ano ba ’yang selos-selos na ’yan? Mga kapatid kayo, dapat magsama-sama!” sabi niya.

Maya-maya, habang nagkukuwentuhan sina Tatay tungkol sa negosyo, dahan-dahan kong hinawakan ang gilid ng baso ko pareho ng galaw ko kanina sa banyo nang hinimas niya ako. Nakita ko siyang napatingin. Napalunok siya. Alam kong naaalala niya.

“Masarap ba ang steak mo, bunso?” tanong ko nang mahina pero sapat para marinig niya sa ingay ng mesa. Double meaning. Alam niya.

Tumango siya, mukha niyang namumula ulit. “Oo, Kuya… sobrang sarap. Mas masarap pa sa inaasahan ko.”

Ngumiti ako nang tipid yung ngiti na para sa kanya lang. “Good. Kasi mamaya pag-uwi… may dessert pa. Mas matamis pa sa cake.”

Halos mabilaukan ulit siya. Si Nanay ay tumingin sa amin. “Ano ba ’yang dessert na ’yan? May surprise ba kayo?”

“Secret lang po, Nay,” sagot ko, pero ang mata ko ay naka-lock pa rin kay Dylan. “Pero promise, mas masarap pa sa birthday cake. Para sa kanya lang.”

Nagpatuloy ang kwentuhan. Grades ni Dylan, thesis ko sa Engineering, bagong project ni Tatay. Pero sa bawat tawa ng pamilya, tuwing magkakatinginan kami, nararamdaman ko ang electric current sa pagitan namin. Yung init mula sa banyo na hindi pa nawawala. Yung pangako na hindi pa tapos.

Gusto ko siyang hawakan sa ilalim ng mesa, iparamdam sa kanya na akin lang siya. Pero hindi pwede. Hindi ngayon. Sa huli, natapos ang hapunan. Nagpaalam kami, nag-thank you sa staff.

Sa sasakyan pauwi, naupo si Dylan sa likod, katabi ko ulit. Tahimik ang biyahe si Nanay at Tatay pagod na, si Kuya Mikael natutulog sa harap.

Dahan-dahan kong hinawakan ang daliri niya sa ilalim ng upuan. Isang segundo lang. Pero sapat para maramdaman ko ang init ng balat niya.

“Magtiis ka muna, bunso,” bulong ko sa tenga niya, labi ko halos dumampi. “Pag-uwi… ipapakita ko sa’yo kung gaano ako kainggit sa iba. At kung gaano ko gustong parusahan ka… at kainin ka ulit.”

Naramdaman ko ang panginginig ng daliri niya sa kamay ko. Alam kong excited siya. Alam kong takot siya. At alam kong akin pa rin siya kahit papaano.

Pero sa isip ko, may tanong pa rin. Hanggang kailan ko siya mapipigilan na hindi maghanap ng iba? Hanggang kailan ko siya mapapanatili na akin lang?

CHAPTER 5

Tumunog ang bell na parang kulog sa buong classroom. Halos sabay-sabay kaming napaangat ng ulo mula sa kani-kaniyang ginagawa.

“Uy, ayan na,” sabi ni Rico habang nag-uunat. “Game over na ang kalayaan.”

“Drama mo,” sabi ko habang tumatawa.

“Hindi drama ’yan, reality check,” sagot niya sabay ayos ng buhok niya sa salamin ng phone. “Hindi pwedeng mukhang haggard sa harap ng crush ng bestfriend ko.”

“Ay wow,” singit ni Sarah. “Concerned pala.”

“Of course,” taas-kilay na sabi ni Rico. “Kung hindi ako, sino ang mag-ma-manage ng love life nitong si Dylan?”

“Wala akong love life,” depensa ko.

“Exactly,” sagot niya agad. “Kaya nga kailangan ko.”

Napailing na lang ako habang bumabalik kami sa aming mga upuan. Ilang sandali lang ay pumasok na ang professor namin.

“Good morning, class,” sabi niya habang inilalapag ang mga libro sa mesa.

“Good morning, sir,” sabay-sabay naming sagot.

Nagsimula siyang mag-discuss tungkol sa lesson namin. Tahimik lang akong nakikinig, sinusubukang intindihin ang lecture kahit paminsan-minsan ay lumilipad ang isip ko. Maya-maya ay tumigil siya sa pagsusulat sa board.

“Before I dismiss you for lunch, I have an assignment.”

Agad na may mga nagreklamo sa likod.“Sir naman…”

“Quiet,” sabi niya. “You will write a two-page reflection about today’s topic. Submit it tomorrow.”

“Ay grabe,” bulong ni Rico sa akin. “Reflection daw. Ang gusto ko lang i-reflect ay ang sarili ko sa salamin.”

Napatawa ako.

“Deadline is tomorrow morning,” dagdag ng professor. “Now you may go for lunch.”

Agad na nag-ingay ang buong klase habang nag-iimpake ng gamit.

“Canteen?” tanong ni Sarah.

“Canteen,” sagot agad ni Rico. “Kasi kung hindi ako kakain ngayon, baka kumain ako ng kaklase mamaya.”

“Tigilan mo nga,” sabi ko habang tumatawa.

Sabay-sabay kaming naglakad palabas ng classroom at dumiretso sa canteen. Ngunit pagpasok pa lang namin, parang may humila sa atensyon ko.

Nakita ko siya.

Si Matthew.

“Uy,” bulong agad ni Rico sa tenga ko. “Alert level: crush spotted.”

“Tumigil ka nga,” sabi ko habang umiinit ang mukha ko.

“Relax ka lang,” dagdag ni Sarah. “Huwag kang tumingin masyado—”

Hindi na niya natapos ang sasabihin niya dahil biglang lumapit si Matthew sa amin.

Parang natigil ang paligid.

“Hey,” bati niya.

“Hi,” sagot namin.

Tumingin siya sa akin at ngumiti.

“Happy birthday ulit, Dylan. Natanggap mo ba yung message ko?.”

Parang may fireworks sa dibdib ko.

“A-ah… yes,” sabi ko. “Salamat.”

“No problem,” sabi niya. “See you around.”

Pagkaalis niya, ilang segundo akong nakatayo na parang lutang. Hanggang sa—

“AYIEEEE!” sabay na sigaw nina Rico at Sarah.

“Grabe,” sabi ni Rico. “Personal greeting. Hindi na ito delusion, bes.”

“Tumigil ka nga,” sabi ko pero napapangiti ako.

“Kung ako sa’yo,” dagdag niya, “i-frame mo na ’yang moment na ’yan.”

Nagpatuloy kami sa pagkain habang nagkukwentuhan. Hanggang sa may pamilyar na boses na sumingit.

“Well, this is interesting.” Napalingon kami.

Si Bella, ang self-proclaimed campus crush, kasama ang barkada niya. Nakatingin siya sa akin na parang may kinukutya.

“So ikaw pala si Dylan,” sabi niya. “Akala ko naman kung sino.”

Tumaas ang kilay ko. “May kailangan ka ba?”

Ngumisi siya. “Wala naman. Curious lang ako kung anong nakita ni Matthew sa’yo.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

“Hindi ko alam kung anong ibig mong sabihin,” sagot ko.

“Ay talaga?” sabi niya. “Kasi from what I see… wala naman.”

Napahawak si Rico sa noo niya. “Girl,” sabi niya. “Kung insecurity ’yan, may therapy naman.”

Napatingin si Bella sa kanya.

“Excuse me?”

“Wala,” kibit-balikat ni Rico. “Nag-oobserve lang ako.”

Lumapit si Bella nang kaunti sa akin.

“Listen,” sabi niya. “Huwag kang magpaka-delusional. Hindi ka magugustuhan ni Matthew.”

Tahimik lang akong tumingin sa kanya.

“Una,” dagdag niya, “lalaki ka.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Bella,” sabi ko, kalmado. “Alam mo kung anong nakakatuwa?”

“Ano?”

“Hindi ko naman sinabing may gusto siya sa’kin.“Natigilan siya sandali.

“Pero ikaw,” dagdag ko, “sobrang bothered ka.”

“Hindi ako bothered.”

“Talaga?” sabi ko. “Mukhang ikaw pa ang mas invested sa love life ko.” Napairap siya.

“Face it,” sabi niya. “Wala sa bokabularyo ni Matthew ang magkagusto sa lalaki.”

“Wow,” sabi ni Rico. “May dictionary pala siya ng sexuality?” Napatawa si Sarah.

“Bella, stop it,” sabi niya. “Wala kang karapatan maliitin si Dylan.”

Ngumisi si Bella. “Reality lang ’to.”

Biglang may boses mula sa likod niya.

“Bella.”

Tumahimik ang grupo niya. Nakatayo si Matthew sa likod niya.

“Why are you bothering them?” tanong niya.

Napalingon si Bella. “I was just talking.”

“Doesn’t look like it.”

“Matthew—”

“Just leave them alone.”

Ilang segundo siyang natigilan bago inirapan ako. “Whatever.”

Umalis siya kasama ang barkada niya. Tahimik kaming tatlo sandali.

“Salamat,” sabi ko kay Matthew.

“Don’t mind her,” sabi niya. Tumango ako.

“By the way,” dagdag niya, “may basketball league kami bukas sa gym.”

Napatingin sina Rico at Sarah sa akin na parang may iniisip.

“Kung free kayo… you can watch.”

“Sige,” sagot ko.

Ngumiti siya. “Good.”

Pagkaalis niya—

“Dylan,” sabi ni Rico.

“Ano?”

“Kung hindi ka pupunta bukas, ako na lang pupunta. Baka ako ang ligawan niya.” Napatawa ako.

“Dream on,” sabi ko.

“Excuse me,” taas noo niya. “I am a premium option.”

“Halika na nga,” sabi ni Sarah. “May klase pa tayo.” Bumalik kami sa classroom.

Pagpasok namin ay napabuntong-hininga si Rico.

“Assignment na naman bukas.”

“Ano ba ’yun?” tanong ko.

“Reflection,” sagot ni Sarah.

Napangiti siya bigla.“Ay may idea na ako.”

“Ano?” tanong ko.

“Ang i-reflect ko: ang possibility na maging kayo ni Matthew.”

“Sarah!” Napatawa silang dalawa habang napapailing ako.

Pero kahit anong pilit kong magpaka-normal… Hindi ko maitanggi. Inaabangan ko na ang bukas.

Paglabas namin ng classroom ay agad akong sinalubong ng malamig na hangin ng hapon. Unti-unti nang nagbabago ang kulay ng langit—mula sa maliwanag na asul papunta sa kahel na sinasabayan ng palubog na araw. Marami nang estudyante ang naglalabasan sa campus, may mga nagmamadaling umuwi, may mga nagkukumpulan pa sa hallway habang nagkukwentuhan.

Naglalakad kaming tatlo nina Sarah at Rico sa pathway na napapalibutan ng mga puno. Naririnig ko ang ingay ng mga sasakyan sa labas ng gate at ang halakhakan ng ibang estudyante.

“Okay,” sabi ni Rico habang nag-uunat ng braso na parang pagod na pagod. “Finally, tapos na ang academic suffering for today.”

Napatawa si Sarah. “Arte mo. Dalawang subject lang naman.”

“Two subjects is already too much kapag wala kang tulog,” sagot niya sabay ayos ng buhok niya gamit ang phone camera.

“Hindi ka kasi natutulog nang maaga,” sabi ko.

“Hindi ako puwedeng matulog nang maaga,” sagot niya. “May social life ako.”

“TikTok scroll hindi social life,” sabi ni Sarah.

“Excuse me,” taas-noo na sabi ni Rico. “Research ’yon.”

Napailing na lang ako habang natatawa. Huminto kami sa harap ng subdivision ni Sarah. Medyo tahimik na ang lugar kumpara sa ingay ng campus.

“Sige, dito na ako,” sabi niya habang tinutulak ang maliit na gate. “Text niyo ako kapag may bagong chika.”

“Ay oo,” sabi ni Rico. “Especially kapag may progress ang love life ni Dylan.”

“Sarah!” reklamo ko.

Tumawa lang siya. “I’m rooting for you,” sabi niya sabay kindat bago tuluyang pumasok sa loob ng bahay nila.

Naiwan kaming dalawa ni Rico sa kalsada. Nagpatuloy kami sa paglalakad habang unti-unting lumalalim ang kulay ng langit. Nagsisimula nang magbukas ang mga streetlight sa gilid ng kalsada.

“Alam mo,” biglang sabi ni Rico habang nakapamulsa, “kung ako si Matthew, matagal na kitang niligawan.”

Napailing ako. “Nagsisimula ka na naman.”

“Serious ako,” dagdag niya. “May aura ka na parang main character.”

“Main character?”

“Oo,” sabi niya habang sinusuri ang mukha ko na parang art critic. “Yung tipong tahimik pero may secret tragic backstory.” Napatawa ako.

“Ang dami mong imagination.”

“Writer ako sa puso,” sabi niya sabay taas ng kamay na parang nagdadrama.

Pagdating namin sa kanto kung saan siya sinusundo, may tricycle nang naghihintay.

“Okay bes,” sabi niya habang sumasakay. “Good luck bukas sa basketball.”

“Ano namang good luck?”

“Malay mo,” nakangisi niyang sagot. “Baka dun magsimula ang love story mo.”

“Rico…” Tumawa siya.

“Text mo ako kapag kinilig ka.”

Umandar na ang tricycle at naiwan akong mag-isa sa gilid ng kalsada. Tahimik ang paligid kumpara sa campus. Naririnig ko ang mahinang huni ng mga kuliglig at ang dumadaang sasakyan paminsan-minsan. Ilang minuto lang ay may pamilyar na itim na sasakyan na huminto sa harap ko. Dahan-dahang bumaba ang bintana.

“At bakit parang model ang peg ng paghihintay mo diyan?” sabi ng pamilyar na boses.

Napangiti ako. “Kuya Marcus.”

Binuksan ko ang pinto at sumakay sa passenger seat. Amoy ko agad ang pamilyar na scent ng leather seats at ang malamig na hangin ng aircon.

“Nasaan si kuya Leo?” tanong ko habang nagsasara ng pinto.

“Hinatid si Mom,” sagot ni Marcus habang pinaandar ang sasakyan. “May flight siya papuntang Singapore.”

“Business trip?”

“Investor meeting daw.”

Tahimik kaming lumabas ng campus. Habang papalapit kami sa gate, napansin ko ang grupo ng mga estudyante sa gilid ng court. At doon ko siya nakita.

Si Matthew.

Nakasuot siya ng basketball jersey, medyo pawisan pa, at mukhang kagagaling lang sa practice. May hawak siyang bola habang nakikipag-usap sa mga teammates niya. Parang awtomatikong napunta ang tingin ko sa kanya sa kanyang ngiti, sa pawis na kumikinang sa leeg niya, sa paraan ng pagtawa niya habang nagpapasa ng bola.

Hindi ko napansin na tumingin din pala siya sa direksyon namin. Hanggang sa nagtagpo ang mga mata namin.

Napangiti siya. At kumaway. Simple lang, casual, pero may init sa tingin.

Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. Hindi ko napigilan at gumalaw ang kamay ko. Kumaway din ako. Isang simpleng moment lang iyon. Pero parang tumagal ng ilang segundo, parang hindi na kami makapag-alis ng tingin.

Hanggang sa lumiko ang sasakyan at nawala siya sa paningin ko.

Tahimik ang loob ng sasakyan. Sobrang tahimik na parang may bigat sa hangin.

Maya-maya ay may narinig akong mahinang tawa pero hindi yung masaya. Parang may halong pait.

Napalingon ako kay kuya Marcus.

“Magkaka-kilala kayo?” tanong niya habang nakatingin pa rin sa kalsada, pero mas mahigpit ang kapit niya sa manibela.

“Ha?” kunwari kong sagot, kahit alam kong narinig niya.

“Yung kumaway sa’yo kanina. Yung jersey boy.”

Napakamot ako sa batok, sinusubukang maging casual. “Ah… kaklase lang.”

“Talaga?” sabi niya, tono na parang hindi naniniwala. May bahagyang pagtaas ng kilay. “Kaklase na kumakaway nang ganyan? Parang close ah.”

“Yeah. Hindi naman talaga.”

Tumigil siya saglit sa pagmamaneho, sumulyap sa akin nang mabilis bago bumalik sa kalsada. “Pero kumakaway ka rin. At ngumingiti ka pa nang todo.”

Napabuntong-hininga ako. “Kuya…”

“Tinanong lang,” sabi niya, pero may kurot sa boses niya na hindi niya maitago. “Close kayo?”

“Hindi naman talaga.”

“Pero kilala ka niya. At kilala mo siya.” Pause. “Crush mo ba ’yon?”

Halos mabulunan ako. “KUYA!”

Tumawa siya pero maikli, walang gaanong saya. “Relax. Hindi kita inaasar. Observation lang.” Pero hindi siya tumigil. “Iba kasi ngiti mo kanina. Yung tipong… hindi mo mapigilan. Yung tipong para sa iba.”

Napatingin ako sa bintana, sinusubukang iwasan ang tingin niya. Kita ko ang mga ilaw ng mga bahay na unti-unting sumisindi, pero hindi ko mapigilan ang init sa mukha ko.

“Ano bang ngiti ’yon?” tanong ko, parang depensa.

“Yung ngiti na para sa taong gusto mo,” sagot niya nang diretso. Walang biro sa boses niya ngayon. “Yung tipong hindi mo ginagawa sa akin kapag nasa bahay tayo.”

Biglang tumigil ang sasakyan sa isang red light. Nagkatinginan kami sa rearview mirror. Nakita ko sa mata niya hindi galit, pero may selos na hindi niya gustong aminin. Parang nasaktan siya nang kaunti, pero sinusubukang itago sa kalmadong tono.

“Kuya… wala ’yon. Casual lang.”

Tumango siya, pero hindi convinced. “Hmm. Matthew, ’di ba?”

Napapikit ako sandali. “Oo.”

Tumango ulit siya, mas mahigpit ang kapit sa manibela. “Gwapo naman pala. Basketball player pa. Bagay sa’yo.”

“Kuya, ano ba…”

“Wala,” sabi niya, pero may mapait na ngiti sa labi. “Pero kung gusto mo siya, sabihin mo lang. Hindi naman ako magagalit.” Pause. “Pero wag mo akong lokohin, Dylan. Alam ko kung ano ang itsura mo kapag may gusto ka.”

Lumipat ang ilaw sa green. Nagpatuloy siya sa pagmamaneho, pero tahimik na talaga. Walang biro, walang tukso. Pero nararamdaman ko ang bigat. Ang selos na hindi niya sinasabi nang diretso, pero lumalabas sa bawat salita, sa bawat tingin sa rearview.

Habang ako, nakatingin lang sa labas ng bintana. At kahit anong pilit kong magpaka-normal, hindi ko pa rin mapigilan ang ngiti ko… pero ngayon, may halong guilt na kasama nito. Dahil alam kong nasaktan ko siya kahit papaano, kahit hindi sinasadya.

At alam kong hindi pa tapos ang usapan na ’to pag-uwi.

Pag-uwi namin sa bahay, parang biglang nagbago ang hangin sa loob ng sasakyan. Walang salita si Kuya nang bumaba. Hindi na niya hinintay na magkasabay kaming pumasok. Diretso siyang naglakad papasok ng gate, walang paalam, walang tingin sa likod.

Tahimik akong sumunod. Dumiretso ako sa kusina para uminom ng tubig. Habang naghuhugas ako ng baso, narinig ko ang yabag niya papunta sa kwarto. Bumukas ang pinto, sumara nang malakas. Hindi yung galit na malakas, pero sapat para maramdaman ko ang distansya.

Pagkatapos uminom, dumiretso na rin ako sa kwarto ko. Sinara ko ang pinto nang mahina, humiga sa kama nang hindi man lang nagpapalit ng damit. Nakaupo pa rin sa dibdib ko ang bigat mula kanina yung tinginan namin ni Matthew sa gate, yung kaway, yung ngiti niya… at yung malamig na titig ni Kuya sa sasakyan.

‘Ano ba ang dapat kong gawin?’

Kung iwasan ko si Matthew, para lang hindi na magselos si Kuya… okay lang ba ’yon? Pero paano naman ’yung nararamdaman ko kapag nakikita ko siya? Yung parang may kuryente sa dibdib ko tuwing nagkakatinginan kami, yung simpleng kaway na parang may ibig sabihin. Hindi ko naman sinasadyang magustuhan siya nang ganito. Pero si Kuya… si Kuya ang laging nandyan, ang laging nakakaalam sa lahat ng lihim ko, ang laging nagpaparamdam sa akin na ako lang ang importante sa kanya.

Pero ngayon? Parang nawala ’yon. Parang dahil sa isang simpleng kaway, bigla na lang akong naging “iba” sa paningin niya.

Naguguluhan ako. Gusto kong tumayo, kumatok sa kwarto niya, sabihing “Kuya, wala ’yon. Ikaw pa rin…” Pero paano kung magalit siya? Paano kung sabihin niyang “Huwag mo akong lokohin”? O mas masahol paano kung hindi na niya ako pansinin nang ganito ulit?

Napahiga ulit ako, nakatitig sa kisame. Ang dilim ng kwarto ko ay parang sumasalamin sa gulo sa isip ko. Gusto kong iwasan si Matthew para mapanatili ang init sa pagitan namin ni Kuya… pero paano kung ang pag-iwas na ’yon ay magiging dahilan para mawala rin ang nararamdaman ko para sa kanya? Paano kung mas masaktan ako sa huli?

Hindi ko na namalayan nangingitim na ang paligid. Ang huling naiisip ko bago tuluyang makatulog ay yung ngiti ni Matthew sa gate… at yung malamig na likod ni Kuya habang naglalakad palayo.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari bukas. Pero alam kong hindi pa tapos ang gulo na ’to. Hindi pa tapos ang nararamdaman ko para sa kanilang dalawa.

CHAPTER 6

Gabing-gabi na nang makauwi kami.

Tahimik ang bahay, pero hindi iyon yung klaseng katahimikan na nakaka-ilang. Yung tipong payapa lang ang ilaw ng dining area ay malambot at mainit, at ang amoy ng bagong lutong ulam ay kumakalat sa buong kusina.

Nakaupo na kami sa hapag-kainan.

Si Nanay ang nasa dulo ng mesa habang naghahain ng pagkain. Si Kuya Marcus naman ay nasa kabilang side ko, hawak ang baso ng tubig habang nakikinig sa kwento ni Mommy tungkol sa biyahe niya.

“Napagod talaga ako sa flight,” sabi niya habang bahagyang ngumiti. “Pero worth it naman kung magiging maayos ang investment deal.”

“Told you not to overwork,” sabi ni Tatay habang inaabot ang mangkok ng sabaw sa kanya.

“I’m fine,” sagot ni Nanay. “Mas sanay pa ako sa ganito kaysa sa inyo.”

Napatawa si Kuya Marcus. “Mom, kahit ikaw kailangan din magpahinga.”

Ako naman ay tahimik lang na kumakain, nakikinig sa usapan nila habang paminsan-minsang sumasagot.

Normal na gabi lang. Isang ordinaryong gabi ng pamilya. Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone ni Nanay. Matalim ang tunog nito sa gitna ng tahimik na hapunan. Napatingin kaming lahat sa kanya.

Tiningnan niya ang screen ng phone. Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.

“Hello?” sagot niya habang inilalapit sa tenga ang cellphone. Tahimik kaming lahat.

Naririnig ko lang ang mahinang boses mula sa kabilang linya.

Ilang segundo ang lumipas.

Biglang napahawak si Nanay sa gilid ng mesa.

“Anong sabi mo?” mahina niyang tanong.

Nagkatinginan kami nina Kuya Marcus at Tatay. Parang may mabigat na pakiramdam na unti-unting bumabagsak sa dibdib ko.

“Hindi… hindi pwedeng…” Nanginginig ang boses niya. “Kanina lang?” Napababa ang tingin niya sa mesa.

At pagkatapos ng ilang segundo napaiyak siya. Isang malakas, basag na hikbi ang lumabas sa kanya.

“Mom?” agad na sabi ni Kuya Marcus habang tumayo.

Mabilis na lumapit si Tatay sa tabi niya. “Ano’ng nangyari?” tanong niya habang hinahawakan ang balikat ni Nanay. Hindi agad makapagsalita si Nanay. Parang nawalan siya ng lakas.

Hanggang sa mahina niyang sinabi

“Papa…” Napahinto kami. “Wala na si Papa…” Parang biglang tumigil ang oras sa loob ng dining room.

Hindi ako makagalaw. Hindi rin ako makapagsalita.

“Mom…” bulong ni Kuya Marcus.

Si Tatay naman ay agad siyang niyakap habang nanginginig ang katawan niya sa iyak.

“Shh… Diane…” sabi niya habang hinahaplos ang likod ni Nanay. “I’m here…” Pero lalo lang siyang napaiyak.

“Hindi ko man lang siya nakita…” hikbi niya. “Kakakausap ko lang sa kanya last week…”

Nakatayo lang kami ni Kuya Marcus. Parang hindi namin alam kung ano ang gagawin.

Hindi ko matanggap ang narinig ko.

Si Lolo.

Yung laging tumatawag tuwing birthday. Yung palaging may dalang pasalubong kapag bumibisita.

Wala na.

Napaupo si Nanay sa upuan habang patuloy ang pag-iyak. Hinawakan siya ni Daddy sa kamay.

“Tatawagan ko si Tito mo,” sabi niya. “Aayusin natin ang flight papunta doon.”

Pero halos hindi na siya makasagot.

“Gusto kong makita si Papa…” umiiyak niyang sabi.

“Makikita mo,” mahinahon na sagot ni Nanay. “Pupunta tayo.”

Napatingin sa akin si Kuya Marcus. Pareho kaming tahimik. Parang hindi pa nagsi-sink in ang nangyayari.

Dahan-dahan siyang lumapit kay Nanay at lumuhod sa tabi niya. “Mom…” mahina niyang sabi habang hinahawakan ang kamay nito.

“Sorry…” sabi ni Nanay sa pagitan ng hikbi. “Hindi ko kayo naihanda…”

“Mom,” sabi niya agad. “You don’t have to apologize.”

Lumapit din ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Pero hinawakan ko lang ang balikat niya.

“Nay…” bulong ko. Pagtingin niya sa akin, namumula na ang mga mata niya sa kakaiyak. At muli siyang napaiyak.

Niakap siya ni Tatay habang hawak naman namin ni Marcus ang mga kamay niya. Sa gitna ng dining room na kanina lang ay puno ng kwentuhan at tawanan ngayon ay puno ng hikbi at katahimikan. At sa unang pagkakataon sa gabing iyon… naramdaman ko kung gaano kabigat ang pagkawala ng isang taong mahal ng pamilya.

Halos hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Paulit-ulit kong pinikit ang mga mata ko, pero sa tuwing pipilitin kong matulog, bumabalik lang sa isip ko ang nangyari sa hapag-kainan. Yung tunog ng cellphone ni Nanay. Yung basag niyang boses. Yung paraan ng pagyakap ni Tatay sa kanya habang umiiyak siya.

Pakiramdam ko parang mabigat ang hangin sa buong bahay. Kaya kahit nakahiga ako sa kama buong gabi, pakiramdam ko gising pa rin ang isip ko. Hanggang sa napansin ko na lang na may liwanag na sumisilip sa kurtina ng kwarto ko.

Umaga na.

Napabuntong-hininga ako habang dahan-dahang bumangon sa kama. Bahagyang masakit ang ulo ko dahil sa kakulangan ng tulog. Pagbukas ko ng pinto ng kwarto, sinalubong ako ng katahimikan ng bahay. Hindi na tulad kagabi na puno ng iyakan.

Tahimik. Mabigat.

Dahan-dahan akong bumaba sa hagdan patungo sa sala. At doon ko sila nakita.

Si Nanay ay nakatayo sa gitna ng sala habang may hawak na maliit na maleta. May isa pang bag na nakalapag sa sofa. Katabi niya si Kuya Mikael, ang panganay namin. Nakasuot siya ng maayos na polo at mukhang handa na ring umalis.

“Good morning,” mahina kong bati. Napalingon sila sa akin.

Ngumiti si Nanay, pero halatang pagod ang mga mata niya. “Good morning, anak,” sabi niya. Lumapit ako sa kanila.

“Hindi ka pa ba nakatulog?” tanong ni Kuya Mikael habang sinusuri ang mukha ko.

“Kaunti lang kuya,” sagot ko. Napabuntong-hininga siya.

Si Kuya Mikael ang pinakaresponsable sa aming magkakapatid. Kahit bata pa siya, siya na ang nagma-manage ng sarili niyang kumpanya. Kaya siya lang ang pwedeng sumama kay Mommy papunta sa probinsya. May trabaho si Tatay, at kami naman ni Kuya Marcus ay may pasok pa.

“Ready na po ba kayo umalis?” tanong ko. Tumango si Nanay “Flight namin mamaya,” sabi niya. “Doon muna kami ng kuya mo ng ilang araw.”

“Hindi lang ilang araw,” dagdag ni Kuya Mikael. “Baka umabot ng isang linggo.”

Tahimik akong tumango.

“Okay lang ba sa school mo?” tanong ni Nanay.

“Okay langpo,” sagot ko agad. “Malapit na rin po naman graduation. Nagco-compile na lang po kami ng requirements.” Tumango siya.

“Gusto sana kitang isama,” sabi niya habang hinahawakan ang kamay ko. “Pero ayokong maabala ang school mo.”

“Okay lang, Nay,” sabi ko. “Pupunta rin naman kami kapag free na.”

Lumapit si Kuya Mikael at hinaplos ang buhok ko. “Take care of the house habang wala kami,” sabi niya.

“Ako?” napatawa ako nang bahagya. “Hindi ba si Kuya Marcus?”

“Teamwork kayo,” sagot niya.

Ngumiti si Nanay kahit medyo malungkot pa rin ang mga mata niya.

“Makinig kayo sa Tatay niyo,” sabi niya. “At huwag kayong mag-aaway.”

“Hindi naman kami nag-aaway,” sagot ko.

“Talaga?” sabi ni Kuya Mikael. “Last week lang—”

“Kuya!” Napatawa siya nang mahina.

Pero mabilis ding bumalik ang katahimikan. Alam naming lahat kung bakit sila aalis. Dahan-dahang niyakap ako ni Nanay. Mahigpit.

“Mag-iingat ka,” bulong niya.

“Kayong dalawa din,” sagot ko.

Lumapit din ako kay Kuya Mikael at niyakap siya. “Update mo kami,” sabi ko.

“Oo naman,” sagot niya. “Ikaw din.”

Maya-maya ay narinig namin ang busina ng sasakyan sa labas. Dumating na ang sundo nila.

“Okay,” sabi ni Nanay habang pinupunasan ang mata niya. “Kailangan na naming umalis.”

Sabay-sabay kaming lumabas ng bahay. Tinulungan ni Kuya Mikael ang driver sa paglalagay ng maleta sa trunk ng sasakyan. Bago sumakay, muli akong niyakap ni Nanay.

“Text mo ako,” sabi niya.

“Opo.”

Sumakay na sila sa sasakyan. Dahan-dahang umandar ito palabas ng driveway hanggang sa tuluyan na silang mawala sa kanto. Naiwan akong nakatayo sa harap ng bahay.

Tahimik ulit ang paligid.

At sa unang pagkakataon mula kagabi ramdam kong parang lalo pang lumaki ang bahay dahil sa katahimikan.

“Hindi ka pa papasok?” Napalingon ako.

Nakatayo sa may pintuan si Kuya Marcus, hawak ang mug ng kape. Mukhang kakagising lang din niya.

“Umalis na sila?” tanong niya.

“Yeah,” sagot ko.

Lumapit siya sa tabi ko at tumingin sa kalsada kung saan dumaan ang sasakyan kanina.

“Tahimik na ulit ang bahay,” sabi niya.

“Mas tahimik kaysa dati,” sagot ko.

Napabuntong-hininga siya.

“Halika na,” sabi niya. “Maghanda ka na para sa school.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Sabayan mo ako kumain,” dagdag niya.

“Libre mo?”

“Tsk,” sabi niya. “Kapag ganyan ka kaaga manghingi ng libre, ibig sabihin kulang ka talaga sa tulog.”

Napatawa ako nang mahina. Pumasok kami ulit sa bahay. At kahit mabigat pa rin ang pakiramdam ng umagang iyon alam kong kailangan pa ring magpatuloy ang araw.

Maaga akong hinatid ni Kuya Marcus pagkatapos kumain ng agahan. Tahimik ang biyahe namin. Paminsan-minsan lang naririnig ang tunog ng signal light ng sasakyan at ang mahinang tugtog ng radyo.

Mukhang napansin niya na hindi pa rin ako masyadong maayos dahil sa nangyari kagabi.

“Okay ka lang?” tanong niya habang nakatingin sa kalsada.

“Okay lang,” sagot ko kahit alam kong halata ang puyat sa mukha ko.

Napatingin siya sa akin sandali. “Hindi ka nakatulog, ’no?”

Napabuntong-hininga ako. “Kaunti lang.”

Hindi na siya nagsalita ulit. Pero ramdam ko na nag-aalala siya.

Pagdating namin sa school, unti-unti nang napupuno ang campus ng mga estudyante. May mga nagkukwentuhan sa ilalim ng puno, may mga nagmamadaling pumasok sa building.

Huminto ang sasakyan sa harap ng gate.

“Text mo ako kapag uwian,” sabi ni Kuya Marcus.

“Opo.”

Pagbukas ko ng pinto ng sasakyan, napansin kong may tumitingin sa amin mula sa may court. Hindi ko agad nakita kung sino. Hanggang sa tumigil ang tingin ko sa isang pamilyar na mukha.

Si Matthew.

Nakatayo siya malapit sa basketball court, hawak ang bag niya sa balikat. Mukhang kagagaling lang sa practice. Nagtagpo ang mga mata namin. Ngumiti siya. Awtomatikong napangiti rin ako.

Pero bago pa ako makalapit napansin kong may isa pang taong nakatingin sa amin. Si Bella.

Nakatayo siya kasama ang barkada niya sa may walkway. Nakakunot ang noo niya habang nakatingin sa amin. At nang makita niyang nakangiti si Matthew sa akin lalo siyang sumimangot.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaibang tensyon sa paraan ng pagtingin niya sa amin. Hindi ko na iyon masyadong pinansin at nagpatuloy na lang ako sa paglalakad papasok ng building.

Sa hallway ko na nakita sina Sarah at Rico.

“Ayan na siya!” sabi ni Rico nang makita ako.

“Dylan!” sabi ni Sarah habang lumalapit.

“Good morning,” sabi ko.

Pero bago pa ako makapagsalita ulit napansin agad ni Sarah ang mukha ko.

“Uy… bakit parang puyat ka?”

Tahimik akong tumingin sa kanila. Napatingin sila sa isa’t isa.

“Ano’ng nangyari?” tanong ni Rico, biglang seryoso.

Doon ko na sinabi sa kanila ang nangyari kagabi. Habang nagkukwento ako, unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha nila.

“Oh my God…” bulong ni Sarah. Hinawakan niya ang braso ko.

“I’m so sorry, Dylan.”

“Condolence, bes,” sabi ni Rico habang marahang tinatapik ang balikat ko.

“Okay lang ako,” sabi ko kahit alam kong hindi pa rin ganun kadali tanggapin.

Maya-maya ay tumunog ang bell. Pumasok na kami sa classroom.

Hindi ako masyadong makapag-focus sa lesson buong araw. Kahit anong pilit kong makinig sa discussion, bumabalik lang sa isip ko ang nangyari sa pamilya namin.

Pagkatapos ng klase, lumabas ako ng building para magpahangin. Tahimik ang paligid ng campus sa bandang iyon. Hanggang sa may narinig akong boses mula sa likod ko.

“Dylan.”

Napalingon ako. Si Matthew. Nakatayo siya ilang hakbang mula sa akin, hawak ang strap ng bag niya.

“Hey,” sabi niya.

“Hi,” sagot ko.

Lumapit siya nang kaunti. “Rico told me what happened,” sabi niya.

Napakunot ang noo ko. “Sinabi niya sa’yo?”

“Yeah.” Tumango siya nang bahagya.

“I’m sorry about your grandfather.”

Hindi ko alam kung bakit, pero parang gumaan ng kaunti ang pakiramdam ko nang marinig iyon.

“Thanks,” sabi ko.

Tahimik kami sandali.

“Are you okay?” tanong niya.

“Trying to be.”

Tumango siya. “Do you want company?”

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang warmth sa paraan ng pagtingin niya.

“Pwede,” sabi ko.

Naglakad kami palabas ng campus habang nagkukwentuhan tungkol sa kung anu-ano lang. Mga simpleng bagay para ma-distract ako kahit papaano. Pagdating namin sa labas ng gate, napansin niyang tumigil ako.

“May susundo ba sa’yo?” tanong niya.

“Usually meron,” sagot ko. “Pero busy si Kuya Marcus ngayon.”

Tumango siya. “Okay lang kung ihatid kita sa sakayan?” alok niya. “Dadaan din ako sa highway.”

Napangiti ako nang bahagya. “Okay lang.”

Magkatabi kaming naglakad papunta sa main road. Mas maingay na roon may dumadaang jeep, tricycle, at mga estudyanteng naghihintay ng masasakyan.

Habang naglalakad kami, paminsan-minsan ay nagkakatinginan kami at napapangiti. Pagdating namin sa may sakayan, tumigil siya.

“Sigurado ka bang okay ka na?” tanong niya ulit.

“Yeah,” sagot ko. “Salamat sa paghatid.”

“Anytime.”

Tahimik kaming nagkatinginan sandali.

“See you tomorrow?” tanong niya.

Napangiti ako. “See you.”

Sumakay ako sa tricycle habang siya naman ay naglakad papunta sa kabilang direksyon. Habang umaandar ang tricycle pauwi napansin kong kahit papaano, gumaan ang araw ko.

Pagkauwi ko sa bahay ay agad kong naramdaman ang katahimikan ng buong lugar. Iba ang pakiramdam kapag kakaunti lang ang tao sa bahay—parang mas malaki ang bawat kwarto, mas mahaba ang bawat hallway.

Inilapag ko ang bag ko sa kama at umupo sa gilid nito. Kinuha ko ang phone ko. Hindi ko rin alam kung bakit, pero si Matthew agad ang pumasok sa isip ko.

Naalala ko ang basketball league na pinangako kong pupuntahan. Kahit alam kong may dahilan ako, hindi ko pa rin maiwasang makaramdam ng kaunting guilt.

Nagbukas ako ng chat namin. Sandali akong nakatitig sa screen bago ako nag-type.

MESSAGE

Dylan: Hi. Nakauwi na ako.

Dylan: Salamat ulit sa paghatid sa sakayan kanina.

Matthew: Good. Buti nakauwi ka nang maayos.

Dylan: Oo. Salamat talaga.

Dylan: By the way… sorry.

Matthew: Sorry for what?

Dylan: Hindi ako makakanood ng league niyo ngayon.

Dylan: Nangako ako pero hindi ko matutupad.

Matthew: It’s okay.

Matthew: Naiintindihan ko naman.

Dylan: Sure ka?

Matthew: Oo.

Matthew: Actually… hindi rin ako tumuloy.

Dylan: Ha? Bakit?

Matthew: Sumama pakiramdam ko kanina.

Matthew: Nilalagnat yata ako.

Dylan: Hala.

Dylan: Nagpahinga ka ba?

Matthew: Yeah. Nasa bahay lang ako ngayon.

Dylan: Uminom ka ng gamot?

Matthew: Oo naman. Ang strict mo ah.

Dylan: Concerned lang.

Matthew: I know. Thank you.

Dylan: Sorry ulit ha.

Matthew: Sabi ko nga okay lang.

Matthew: Family comes first.

Dylan: Thanks.

Matthew: Kumusta ka naman ngayon?

Dylan: Medyo okay na.

Dylan: Kahit papaano.

Matthew: That’s good.

Matthew: Alam mo… minsan mahirap talaga kapag may nangyayari sa pamilya.

Matthew: Pero hindi ibig sabihin kailangan mong harapin mag-isa.

Dylan: Ang lalim ah.

Matthew: Nilalagnat kasi ako. Nagiging philosophical.

Dylan: Haha.

Matthew: Pero totoo naman.

Matthew: Kung kailangan mo ng kausap, nandito lang ako.

Dylan: Salamat.

Matthew: Anytime.

Napahiga ako sa kama habang hawak ang phone ko. Hindi ko namalayan na napapangiti na pala ako habang binabasa ang mga reply niya.

Parang kahit simpleng chat lang may kakaibang gaan sa pakiramdam. Nagpatuloy ang usapan namin. Napunta ang topic sa kung anu-ano. Sa training niya sa basketball team. Sa graduation ko na malapit na. Sa kung gaano kaingay sina Rico at Sarah kapag magkasama.

Minsan ay napapatawa ako sa mga sagot niya. Minsan naman ay nagiging seryoso ang usapan.

Hindi ko na namalayan ang oras. Unti-unting bumibigat ang mga mata ko habang nakahiga sa kama.

Nag-vibrate ulit ang phone ko.

Pinatay ko ang ilaw ng kwarto. Nakahiga ako sa kama habang hawak pa rin ang phone ko.

Ang huling bagay na nakita ko sa screen ay ang huling message niya. At bago ko pa namalayan… nakapikit na ang mga mata ko.

Sa unang pagkakataon matapos ang mabigat na mga araw nakaramdam ako ng konting kapayapaan. At hindi ko maitatanggi na malaking dahilan noon ay si Matthew.

CHAPTER 7

Mabilis na lumipas ang tatlong araw.

Hindi ko halos namalayan kung paano ako nalunod sa mga gawain. Requirements dito, requirements doon, kung anu-anong papeles na kailangan tapusin bago ang graduation.

Umaga ng Biyernes, mas lalo akong naging abala.

Nagkalat ang mga papel sa mesa ko mga forms, clearance, at kung anu-ano pang kailangang ipasa. Paulit-ulit kong chine-check kung may kulang pa ba. Pero kahit anong pilit kong mag-focus ramdam ko pa rin ang bigat ng katawan ko.

Parang may lagnat. Kaya late na rin akong nakapasok sa school.

Pagdating ko sa classroom, kalahati na ng discussion ang naabutan ko. Tahimik akong umupo sa likod, pilit nakikinig kahit medyo hilo na ang pakiramdam ko.

“Wow,” bulong ni Rico mula sa tabi ko. “Himala. Late si Dylan.”

Napalingon ako sa kanya. “May sakit ako,” mahina kong sagot.

“Ha?” sabi ni Sarah habang lumilingon. “Bakit pumasok ka pa?”

“May kailangan akong tapusin.”

Napailing si Rico. “Grabe dedication. Kung ako ‘yan, naka-leave na ako for emotional healing.”

“Hindi ka naman nag-aaral,” sabi ko.

“Excuse me,” sagot niya. “Nag-aaral ako… ng buhay.”

Napatawa si Sarah. Pero napansin niyang tahimik ako.

“Uy, okay ka lang talaga?” tanong niya.

“Okay lang,” sabi ko, kahit halata sa boses ko na hindi.

Lumapit siya nang kaunti. “Parang hindi,” sabi niya. “Mamaya, huwag ka nang umuwi agad.”

“Bakit?” Nagkatinginan sila ni Rico.

Ngumisi si Rico. “Sleepover.”

Napakunot ang noo ko. “Ha?”

“Sa bahay namin,” sabi ni Sarah. “Mag-stay kayo doon.”

“Biglaan?”

“Hindi,” sagot ni Rico. “Pinagplanuhan namin ‘to.”

“Tama,” sabi ni Sarah. “Alam naming luluwas ka na ng probinsya pagkatapos ng graduation.”

Bahagya akong natahimik. Oo nga. Hindi ko na rin halos iniisip iyon nitong mga nakaraang araw.

“Doon ka muna titira, ‘di ba?” tanong niya.

Tumango ako. “Hanggang matapos ang summer.”

“Exactly,” sabi ni Rico. “Kaya kailangan natin ng bonding before ka mawala sa amin.”

“Hindi naman ako mawawala,” sabi ko.

“Temporary pagkawala,” sagot niya. “Masakit pa rin ‘yon.”

Napangiti ako nang bahagya.

Pagkatapos ng klase, sabay-sabay kaming lumabas ng classroom. Mas maingay ang hallway ngayon halos lahat ay nagmamadaling matapos ang kani-kanilang requirements.

“Final answer na ‘to,” sabi ni Sarah habang naglalakad kami. “Sa bahay tayo mamaya.”

“May pagkain ba?” tanong ni Rico.

“Meron.”

“May aircon?”

“Meron.”

“May Wi-Fi?”

Napairap si Sarah. “Oo na.”

Tumango si Rico nang seryoso. “Okay. I’m in.”

Napatawa ako.

Napatingin sa akin si Sarah. “Ikaw?” tanong niya.

Sandali akong natahimik. Pagod ang katawan ko. Magulo ang isip ko. At ilang araw na rin akong halos walang maayos na tulog. Pero sa gitna ng lahat ng iyon alam kong kailangan ko rin ng pahinga. At siguro… qkailangan ko rin sila.

“Sige,” sabi ko.

Ngumiti si Sarah. “Good.”

“Finally,” dagdag ni Rico. “May quality time na ulit tayo.”

Nagpatuloy kami sa paglalakad palabas ng building. Pero habang naglalakad kami hindi ko maiwasang mapaisip.

Sa graduation. Sa pag-alis ko.

At sa mga bagay na maaaring magbago pagkatapos noon. At sa gitna ng lahat ng iyon may isang pangalan na paulit-ulit na pumapasok sa isip ko.

Si Matthew.

Malapit lang ang bahay nina Sarah mula sa school, kaya imbes na sumakay, napagdesisyunan naming maglakad na lang.

“Exercise ‘to,” sabi ni Rico habang naglalakad kami sa sidewalk.

“Hindi ka naman nag-eexercise,” sagot ni Sarah.

“Emotional exercise,” depensa niya. “Naglalabas ako ng sama ng loob habang naglalakad.”

Napatawa ako nang mahina.

Malamig ang simoy ng hangin habang papalubog na ang araw. Unti-unting umiilaw ang mga poste sa kalsada, at may ilang tindahan na nagsisimula nang magsara. Mas tahimik ang paligid kumpara sa ingay ng campus kanina.

Habang naglalakad kami, tuloy-tuloy lang ang kwentuhan. Kung anu-ano na lang. Mga kaklase naming nakakatuwa, mga requirements na kinaiinisan namin, pati na rin ang mga plano pagkatapos ng graduation.

“Alam niyo,” sabi ni Rico, “kapag umalis si Dylan, magiging boring na ang buhay ko.”

“Drama mo,” sabi ko.

“Hindi ‘yan drama,” sagot niya. “Reality ‘yan. Ikaw ang source of entertainment ko.”

“Ako pa?” tanong ko.

“Oo,” singit ni Sarah. “Ikaw ang main character ng buhay niya.”

“Exactly,” dagdag ni Rico. “At bilang supporting character, kailangan kong manatiling relevant.”

Napailing na lang ako habang napapangiti. Hindi ko namalayan kung gaano na kami katagal naglalakad. Hanggang sa huminto si Sarah sa harap ng isang gate.

“Welcome to my humble abode,” sabi niya sabay bukas ng gate.

“Ang laki ng humble mo,” komento ni Rico habang pumapasok.

Sumunod ako sa kanila.

Pagpasok namin sa loob ng bahay, sinalubong kami ng mainit na ilaw at ang amoy ng nilulutong pagkain mula sa kusina.

“Good evening po,” bati ni Sarah.

“Good evening,” sagot ng katulong nila habang abala sa paghahanda ng hapunan. “Kakauwi niyo lang?”

“Opo,” sagot niya. “May kasama po ako, matutulog sila dito.”

“Ah, sige,” sabi nito habang nakangiti sa amin. “Maghahain na rin ako mamaya.”

“Thank you po,” sabi ko.

Inilapag namin ang mga gamit namin sa sala. Pakiramdam ko parang bumigat ang katawan ko ngayon na nakaupo na ako. Siguro dahil sa pagod at sa puyat na naipon nitong mga nakaraang araw.

“Before anything else,” sabi ni Rico habang nakatayo sa gitna ng sala, “permission check.”

Napatingin kami sa kanya.

“Dylan, pinayagan ka ba?” tanong niya.

“Ako na bahala diyan,” sagot ko habang kinukuha ang phone ko.

Lumayo ako nang kaunti at tumawag kay Nanay. Ilang ring lang ay sumagot siya.

“Hello, anak?”

“Nay,” sabi ko. “Pwede po ba akong mag-stay kina Sarah tonight? Kasama si Rico.”

Ilang segundo siyang tahimik.

“Okay lang ba sa’yo?” tanong niya.

“Opo,” sagot ko. “Para lang makapagpahinga at makasama sila.”

Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya sa kabilang linya.

“Sige,” sabi niya. “Mag-enjoy ka. Mabuti rin ‘yan para malibang ka.”

Napangiti ako. “Thank you, Nay.”

“Mag-iingat ka.”

“Opo.”

Pagkababa ko ng tawag, bumalik ako sa sala.

“O?” tanong ni Rico.

“Approved,” sagot ko.

“Yesss!” sigaw niya sabay taas ng kamay.

“Ang OA mo,” sabi ni Sarah habang natatawa.

Napaupo ako sa sofa, pakiramdam ko ay unti-unting nawawala ang pagod ko kahit papaano. Sa wakas may pahinga rin.

At sa gabing iyon, kasama ang dalawang taong alam kong hindi ako pababayaan parang kahit sandali, nakalimutan ko ang bigat ng lahat.

Habang nakaupo kami sa sala, patuloy lang ang kwentuhan nina Sarah at Rico. Ako naman ay nakasandal lang sa sofa, pinapakinggan sila habang unti-unting bumibigat ang pakiramdam ng katawan ko.

Biglang may marahang yabag mula sa hagdan.

Napalingon kami.

Bumaba ang nakababatang kapatid ni Sarah.

Dalawang taon lang ang pagitan nila, pero kung hindi mo alam, iisipin mong ka-edad lang namin siya. Maayos ang tindig, at may natural na dating kahit simple lang ang suot niya.

Saglit lang siyang tumingin sa amin bago dumiretso sa kusina na parang walang pakialam.

“Suplado naman,” bulong ni Rico habang nakataas ang kilay.

Napatawa si Sarah.

“Hoy! Rico,” sita niya. “Umayos ka. Kapatid ko ‘yan.”

“Eh parang hindi naman friendly,” sagot ni Rico.

“At parang kapatid mo na rin ‘yan,” dagdag ni Sarah.

“Ah ganun?” sabi ni Rico. “Edi mas lalo ko siyang puwedeng asarin.”

Napatawa na lang kami.

Nagpatuloy ang usapan nila. Kung anu-ano lang, minsan seryoso, minsan puro kalokohan. Ako naman ay tahimik lang, nakikinig habang nakatingin sa sahig.

Hindi ko namamalayan na lumalayo na pala ang isip ko. Hanggang sa—

“Hmmm…”

Napatingin ako kay Rico.

Nakatitig siya sa akin na parang may binabasa sa mukha ko.

“Mukhang malalim ang iniisip mo, Dylan,” dagdag ni Sarah habang nakangisi.

Napakunot ang noo ko. “Ha? Wala naman.”

“Sure ka?” tanong ni Rico. “Kasi yung tingin mo kanina, pang-main character na may pinagdadaanan.”

Napairap ako. “Arte mo.”

“Wait lang,” sabi ni Sarah habang lumalapit ng kaunti. “May tinatago ka.”

“Wala nga,” sagot ko.

Nagkatinginan silang dalawa. Tapos sabay silang ngumiti.

“Matthew,” sabay nilang sabi.

“Hoy!” reklamo ko agad.

“Umaamin na siya,” sabi ni Rico habang natatawa.

“Hindi ako umaamin,” depensa ko.

“Eh bakit defensive?” dagdag ni Sarah.

Napabuntong-hininga ako. “Wala naman kaming pinag-usapan,” sabi ko. “Normal lang.”

“Normal?” ulit ni Rico. “May ‘normal’ ba sa inyo?”

“Meron.”

“Name one.”

Hindi ako agad nakasagot. Napangisi siya.

“Ayan na,” sabi niya. “Nahuli ka.”

“Grabe kayo,” sabi ko habang napapangiti kahit pinipigilan ko.

“Chat kayo kagabi, ‘no?” tanong ni Sarah.

Sandali akong natahimik. “Kaunti lang,” sagot ko.

“Kaunti lang daw,” ulit ni Rico. “Definition mo ng kaunti: buong gabi.”

“Hindi nga,” sabi ko.

“E bakit parang kulang ka sa tulog?” dagdag niya.

Napakamot ako sa batok. “May ginagawa lang ako.”

“Yeah,” sabi ni Rico. “Kausap mo.”

Hindi ko na napigilan ang maliit na ngiti.

Pero agad ko ring itinago.

“Hindi naman ganun,” sabi ko. “Inabot lang ako ng antok habang kausap siya.”

“AYIEEE,” sabay na sigaw nila.

“Tumigil nga kayo!” sabi ko habang natatawa na rin.

“Dylan,” sabi ni Sarah, medyo mas malambing ang tono, “gusto mo ba siya?”

Biglang natahimik ang paligid. Hindi agad ako nakasagot. Hindi ko rin alam kung ano ang sasabihin ko.

Napababa ang tingin ko.

“Hindi ko alam,” mahina kong sagot.

Tahimik silang dalawa. Pero hindi yung awkward na katahimikan. Parang naghihintay lang.

“Pero…” dagdag ko, “masaya ako kapag kausap ko siya.”

Napangiti si Rico. “Ayan na,” sabi niya. “Simula na ‘yan.”

“Hindi pa,” sabi ko.

“Denial stage,” dagdag niya.

Napatawa si Sarah. “Hayaan mo siya,” sabi niya. “Basta kami nandito lang.”

Napangiti ako. Sa gitna ng asaran, tawanan, at pangungulit nila hindi ko maitatanggi na gumaan ang pakiramdam ko. At kahit pilitin kong itanggi alam ko sa sarili ko na may nagbabago na. Unti-unti.

Nagpatuloy lang ang kwentuhan namin hanggang sa marinig namin ang boses mula sa kusina.

“Sarah, kain na!”

Napatingin siya sa amin. “Tara na.”

Tumayo kami mula sa sofa, sabay-sabay na nagtungo sa kusina. Mas lalong kumalat ang amoy ng bagong lutong pagkain habang papalapit kami sa hapag. Mainit, nakakagutom, at somehow nakaka-comfort.

Pagdating namin, nakita namin ang nanay ni Sarah na inaayos ang mga plato.

“Good evening po,” bati namin.

“Good evening,” sagot niya na may ngiti. “Kayo na pala ‘yung bisita.”

“Opo,” sabi ni Rico sabay upo agad. “At ready na pong kumain.”

“Rico,” mahinang saway ni Sarah.

“Ano?” inosenteng sagot niya. “Nagpapakatotoo lang ako, Tita.”

Napatawa ang nanay niya. “Mahilig ka pala kumain,” sabi nito.

“Hindi po,” sagot ni Rico. “Mahilig lang po ako mabuhay.”

Napailing na lang kami.

Umupo na rin kami at nagsimulang kumain. Simple lang ang handa pero ramdam mo yung effort at warmth sa bawat ulam.

Habang kumakain, napansin kong wala ang tatay ni Sarah.

“Tita, nasaan po si Tito?” tanong ko.

“Ah, nasa trabaho pa,” sagot niya. “May kailangan asikasuhin.”

Tumango ako. “Gabi na po uwi niya?” tanong ni Rico.

“Sanay na kami,” sabi ni Sarah. “Madalas talaga siyang wala.”

“Strong independent family,” komento ni Rico habang kumakain.

“Wow, may pa-commentary,” sabi ko.

“Ako talaga ang narrator ng buhay natin,” sagot niya.

Napatawa ulit kami.

Habang nagpapatuloy ang hapunan, naging mas magaan ang usapan. Kung anu-ano na lang. At syempre si Rico ang bida.

“Tita,” sabi niya bigla, “alam niyo po ba, si Dylan—”

“Hoy!” agad kong putol.

Napatingin silang lahat sa akin.

Ngumisi si Rico. “—ay napaka-sipag na estudyante.”

Napataas ang kilay ko.

“Talaga?” tanong ng nanay ni Sarah.

“Opo,” sagot ni Rico. “Sobrang sipag niya po… lalo na kapag may kausap sa chat.”

“Rico,” babala ko.

“Anong chat?” tanong ni Tita na natatawa.

“Wala po ‘yon,” mabilis kong sagot.

“Secret,” dagdag ni Rico sabay kindat kay Sarah.

Napailing si Sarah habang natatawa.

“Hay naku,” sabi niya. “Huwag niyo pong pansinin ‘yan, Tita.”

“Hindi,” sabi ng nanay niya. “Natutuwa nga ako sa inyo.”

Ngumiti siya sa amin. “Ang saya niyong kasama.”

Sandali akong natahimik. Hindi ko alam kung bakit pero parang may kung anong mainit na pakiramdam sa dibdib ko habang nakaupo roon.

Siguro dahil sa simpleng hapunan. Sa tawanan. Sa pakiramdam na parang pamilya.

Pagkatapos kumain, nagligpit kami ng mga pinagkainan. Kahit na may katulong, kusa kaming tumulong.

“Wow,” sabi ni Rico habang nagbubuhat ng plato. “Responsible citizens.”

“Once in a lifetime lang ‘to,” sabi ko.

“Excuse me,” sagot niya. “May good side ako.”

“Tulog,” sagot ni Sarah.

Napatawa ako.

Matapos ang lahat, bumalik kami sa sala. Pagod ang katawan ko, pero magaan ang pakiramdam ko. At sa gabing iyon sa simpleng hapunan, kwentuhan, at kulitan parang kahit saglit, nakalimutan ko ulit ang lahat ng bigat na dala ko.

Habang lumalalim ang gabi, unti-unti ring humuhupa ang ingay sa paligid.

Tahimik na ang bahay. Tanging mahihinang boses na lang namin ang maririnig mula sa sala habang nakahilata kami sa sahig, may kanya-kanyang pwesto. May nakaupo, may nakahiga, at si Rico na halos nakabalot na sa kumot kahit hindi pa tulog.

“Guys,” biglang sabi ni Sarah, “maaga pa tayo bukas.”

Napabuntong-hininga si Rico. “Ang aga naman ng reality check.”

“Kailangan naiyang umuwi,” dagdag niya sabay titig sa akin. “Mag-iimpake pa si Dylan.”

Napatingin sila sa akin. Tahimik lang ako.

Parang biglang bumigat ulit ang pakiramdam ko. Oo nga. Ilang araw na lang aalis na ako. Pagkatapos ng graduation sa Martes, diretso na akong luluwas ng probinsya.

“Excited ka ba?” tanong ni Sarah.

Hindi agad ako nakasagot. “Hindi ko alam,” sagot ko sa huli. “Parang… halo.”

“Normal lang ‘yan,” sabi niya. “Big change ‘yan eh.”

“True,” dagdag ni Rico habang nakahiga, nakatingin sa kisame. “New environment, new people… bagong buhay.”

“Parang ang dramatic,” sabi ko.

“Dapat lang,” sagot niya. “Bestfriend mo ako, syempre dramatic ako.”

Napangiti ako.

“Tapos kami dito…” sabi ni Sarah, “maiiwan.”

“Tsk,” sabi ni Rico. “Huwag kang ganyan. Hindi naman siya mawawala forever.”

“Alam ko naman,” sagot niya. “Pero iba pa rin.”

Sandali kaming natahimik. Hindi awkward. Pero ramdam mo yung bigat ng sandali.

“Magkikita pa rin tayo,” sabi ko.

“Promise?” tanong ni Sarah.

“Promise.”

“Tandaan mo ‘yan,” sabi ni Rico. “Baka pagdating mo doon, makalimot ka na.”

“Hindi ako ganun,” sagot ko.

“Sigurado?” tanong niya. “Baka may makilala kang iba diyan.”

“Wala,” sabi ko.

“Ah, oo nga pala,” dagdag niya. “May Matthew ka na.”

“Rico,” babala ko.

Napatawa siya.

“Hindi ko talaga papalampasin ‘yan.”

Napailing na lang ako habang napapangiti.

“Matulog na nga tayo,” sabi ni Sarah. “Kung hindi, wala tayong energy bukas.”

Isa-isa kaming tumayo, pumunta sa kwarto ni Sarah at inayos ang hihigaan namin. Humiga ako, nakatingin sa kisame. Tahimik na ulit ang paligid. Pero sa loob ng isip ko ang daming tumatakbo.

Graduation. Pag-alis. At lahat ng maiiwan ko dito.

Huminga ako nang malalim.

Sa gilid ng paningin ko, naririnig ko pa ang mahihinang usapan nina Sarah at Rico na unti-unting nawawala habang inaantok na rin sila.

At sa huling sandali bago ako tuluyang pumikit may isang mukha na naman ang pumasok sa isip ko.

Si Matthew.

Hindi ko namalayang nakangiti na pala ako. Hanggang sa tuluyan na akong lamunin ng antok.

Naalimpungatan ako sa gitna ng gabi dahil sa matinding uhaw. Bumangon ako sa kama, paika-ika pa dahil sa antok, pero agad kong napansin na wala sa kaniyang higaan si Rico. Napaisip ako agad. ‘banyo lang siguro ‘to.’ Nagtiis ako ng ilang segundo, pero lumakas ang uhaw ko kaya lumabas na ako ng kwarto.

Habang papalapit sa kusina para kumuha ng tubig, bigla kong narinig ang mahinang ungol mula sa garahe. Hindi basta ungol, may halong haplos ng balat sa balat, mahinang tapik ng katawan, at yung ritmo na alam kong hindi basta paghinga ‘yon. Pagkatapos uminom, hindi na ako bumalik sa kwarto. Nagpasya akong magpahangin sa labas o siguro, curious lang talaga ako.

Doon ko nakita.

Naka-talikod si Rico sa akin, hubad na hubad, hawak ang gilid ng workbench habang binabayo siya ni Tristan mula sa likod. Hindi malinaw ang mukha ni Tristan, pero kilala ko ang hubog ng balikat niya, ang paraan ng pag-igting ng likod niya sa bawat sagad, ang kamay niyang nakahawak sa baywang ni Rico nang mahigpit na parang hindi na bibitaw. At si Rico ay parang nawawala sa sarili. Napapakapit siya sa mesa nang mahigpit, tuwing isasagad ni Tristan ang ari niya, napapakapit pa lalo, ungol niya na halos hindi na mapigilan

“Ahh… Tristan… sige pa… deeper… fuck…”

Nagtago ako sa gilid ng pinto, sa dilim kung saan hindi nila ako makikita. Pero hindi ako umalis. Pinanuod ko sila.

Mainit. Malibog. Walang pakundangan.

Una, puro bayo lang malalim, mabilis, parang hindi na makapaghintay. Si Tristan ay humahawak sa balikat ni Rico, binabayo nang todo habang bumubulong

“Tangina, Rico… ang sikip mo… ang sarap mo… gusto mo ba ‘to? Sabihin mo…”

At si Rico, halos hindi na makapagsalita, pero sumasagot pa rin “Oo… gusto ko… tirahin mo ako nang todo… ahh… shit…”

Tapos, nagpalit sila ng posisyon. Si Rico ay lumuhod, sinubo ang ari ni Tristan nang malalim hanggang lalamunan, may tunog ng pag-ubo pero hindi tumitigil. Si Tristan ay hinawakan ang buhok niya, hinila pataas-baba.

“Ganyan… sige… subo mo pa… ang galing mo talaga…”

Habang sinasalsal ni Rico ang sarili niya, mabilis ang galaw ng kamay, hanggang sa sumabog siya sa sahig. Mainit na katas na tumalsik sa tiles.

Hindi pa tapos. Bumalik sila sa pagtira. Si Tristan ulit sa likod, pero ngayon mas mabagal, mas malalim, parang gusto nilang maramdaman ang bawat sentimetro. Si Rico ay napahawak sa mesa nang mahigpit, ungol niya na parang halos umiiyak sa sarap.

“Tristan… malapit na ako ulit… sige… bilisan mo… ahh… fuck… lalabasan na ako…”

At nang sumabog ulit sila pareho si Tristan ay naglabas sa loob ni Rico, mainit na dumadaloy pababa sa hita niya parang normal lang. Nag-ayos sila nang mabilis. Kinuha ang tuwalya, nagpunas, nagbiro pa sila nang mahina habang nagbibihis. Walang guilt, walang takot na mahuli. Parang routine na sa kanila.

Nang pumasok na sila sa loob ng bahay, nanatili ako sa garahe. Ang amoy pa rin ng pawis, ng sex, ng katas ay nasa hangin pa. Naupo ako sa workbench kung saan sila naglaro kanina. Mainit pa ang ibabaw nito. Bigla kong naisip

’Ano kaya ang pakiramdam na

tinitira

nang ganon? Yung

malalim

, walang awa, yung parang wala nang bukas? Yung sarap na halos masakit na?’

Hindi ko namalayan na bumalik pala si Tristan. Nasa likod ko na siya.

“Bakit ka nandito?”

Bigla akong napalingon, puso ko halos lumabas sa dibdib. Nakatingin siya sa akin nang diretso walang gulat, walang kahihiyan. May bahagyang ngiti pa sa labi niya, parang alam niyang nakita ko lahat. At sa mata niya, may kakaibang init na parang sinasabi

“Gusto mo rin ba?”

Napatayo ako agad, pero hindi ako makagalaw. Ang init sa katawan ko kanina yung naalala ko kay Kuya ay bumalik nang doble. Pero ngayon, may halo ng takot, selos, at… libog na hindi ko maipaliwanag.

“Tristan… ako… uhaw lang ako…” bulong ko, pero halatang halata ang pagsisinungaling.

Tumawa siya nang mahina, lumapit nang isang hakbang. “Uhaw? O… curious?”

Hindi ako nasagot. Pero alam kong hindi na ako makakaalis nang walang mangyari.

CHAPTER 8

Narinig ko ang boses ni Tristan sa likod ko. Mababa, kalmado, pero may kakaibang tono na parang alam na niya ang lahat.

“Bakit ka nandito?”

Bigla akong napalingon, halos tumalon ang puso ko sa dibdib. Nasa likod ko na siya, ilang hakbang lang ang layo, nakasuot na ulit ng shorts pero hubad pa rin ang itaas. Pawis pa rin ang dibdib niya, at sa mahinang ilaw ng garahe, kita pa rin ang pamumula ng balat niya mula sa ginawa nila ni Rico kanina.

Kinabahan ako nang todo. Natakot ako na bigyan niya ng ibang kahulugan ang ginagawa ko roon na isipin niyang sinadya ko, na nanonood ako nang gusto, na curious ako… o mas masahol, na gusto ko rin.

“Tristan… uhaw lang ako,” nauutal kong sagot, boses ko nangangatal. “Gusto ko lang kumuha ng tubig… tapos… nagpahangin lang ako rito. Hindi ko sinasadya na… na makita ko ‘yon.”

Tumawa siya nang mahina yung tawa na parang hindi naniniwala. Lumapit siya nang isang hakbang pa. “Uhaw? Talaga? O… sinadya mo lang talaga?”

Hindi ko na nasagot. Parang biglang natuyo ang lalamunan ko. Ang init sa mukha ko ay kumalat hanggang sa tenga. Hindi ko alam kung tama o mali ang sinabi ko. Basta nalang lumabas ang mga salita sa bibig ko, parang awtomatik.

“Wala ‘yon… sorry… aalis na ako,” sabi ko nang mabilis.

Mabilis akong lumakad palayo, halos tumakbo na papasok ng bahay. Hawak ko ang dibdib ko, ramdam ko ang mabilis na pagtibok nito parang gusto nang lumabas. Ang hininga ko ay mabigat, at sa bawat hakbang, paulit-ulit sa isip ko ang mga nakita ko. Si Rico na nakakapit sa mesa, si Tristan na binabayo siya nang malalim, ang ungol nila, ang tunog ng balat sa balat.

Pumasok ako sa kwarto namin. Doon ko nakita si Rico mahimbing na natutulog sa kama niya, parang walang nangyari. Mukha niyang payapa, katawan niya nakabalot sa kumot. Parang normal na normal na gabi para sa kanya.

Dumiretso ako sa higaan ko, humiga, at tinakpan ang sarili ko nang todo. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko maiwasang balikan ang mga nangyari sa garahe. Paulit-ulit. Ang hubog ng katawan ni Tristan habang nagtitira, ang lakas ng bawat sagad, ang ungol ni Rico na puno ng sarap, ang paraan ng paglabas ni Tristan sa loob niya.

Bakit ko ba ito naiisip?

Bakit ba

apektado

ako nang ganito?

Siguro dahil hindi ko inexpect na magagawa nila ‘yon lalo na si Tristan. 16 years old pa lang siya, pero parang mas marunong pa siya sa ganitong bagay kaysa sa akin. Parang alam na niya kung paano magbigay at kumuha ng sarap nang walang guilt, walang takot.

Ako? Nandito ako, nanginginig sa kama, iniisip pa rin ang init ng katawan ko kanina nang makita ko sila. Naalala ko si Kuya Marcus kung hindi pumasok si Manang sa banyo noon, siguro ako na ang nasa posisyon ni Rico ngayon tinitira nang todo, pinupuno, binabayo hanggang sumigaw sa sarap.

Pero bakit parang mas excited ako sa iniisip ko ngayon? Bakit parang may parte sa akin na gustong malaman ano ang pakiramdam na tinitira ni Tristan nang ganon?

Hindi ko na namalayan na nakatitig na pala ako sa kisame nang matagal. Ang dibdib ko ay patuloy na mabilis ang tibok. At sa loob ng madilim na kwarto, alam kong hindi na ako makakatulog nang madali ngayong gabi.

Hindi pa tapos ‘to. Alam ko.

FAST-FORWARD

Nagising ako sa malakas na tawa ni Rico. Tumatawa siya nang malakas sa labas ng kwarto habang nagkukuwentuhan kay Sarah. Mas masigla siya ngayon kaysa kahapon. Mukha niyang fresh, may natural na glow sa balat, at puno ng energy. Siguro nga ‘yon ang epekto ng nangyari kagabi sa garahe.

Nang mapansin nila na gising na ako, agad akong tinawag.

“Dylan! Gumising na ang prinsesa!” tukso ni Rico mula sa pintuan.

Si Sarah naman ay sumabay sa tawa. “Oy, late sleeper! Bilisan mo nga, breakfast na tayo!”

Naging emosyonal pa ang dalawa habang nag-uusap. Ako naman ay nakalutang pa rin bagong gising at utak ko ay nasa mga nangyari kagabi pa rin. Parang hindi pa ako makapaniwala na nakita ko lahat ‘yon.

Maya-maya pa ay tinawag na kami ni Tita para kumain. Nag-banyo muna ako para maghilamos at mag-toothbrush. Ayoko namang humarap sa kanila na parang bagong gising na zombie.

Pagbaba namin sa kusina, naabutan namin si Tita na naghahanda pa ng mesa. Nag-presenta agad kaming tumulong ni Rico habang si Sarah ay nakaupo lang sa stool, “sitting pretty”.

“Oy, bakit ikaw lang ang nagpapahinga diyan?” tukso ni Rico kay Sarah habang nag-aayos ng plato. “Prinsesa ka ba talaga?”

“Oo, bakit? Ikaw naman ang expert sa ‘trabaho’ sa gabi, ‘di ba?” balik-tukso ni Sarah, may nakakalokong ngiti sa labi.

Agad na nagsimula ang bangayan nila puro biro, pang-aasar, at batuhan ng salita na akala mo’y totoong magkaaway. Tumatawa na lang ako habang nag-aayos ng kutsara at tinidor.

Maya-maya pa ay dumating si Tristan kasama ang papa nila.

Si Tristan ay naka-manipis na puting sando na kitang-kita ang toned na dibdib at braso niya, at simpleng gray shorts. Bagong ligo pa sigurodahil  basa pa ang buhok niya at may sariwang amoy ng sabon. Mukha niya’y boyish pa rin, pero may kakaibang confidence sa tindig niya na parang mas matanda sa edad niyang 16.

Si Papa naman nila ay naka-pambahay lang puting undershirt na medyo lumuwag na sa katawan at checkered shorts. May hawak siyang dyaryo, mukha niya’y seryoso pero kalmado.

Biglang tumahimik ang dalawa si Rico at Sarah na parang may dumaang anghel. Parang walang nangyari kagabi. Parang normal na normal na pamilya lang ulit.

Pagkaupo namin, nagsimulang mag-serve ng pagkain ang kasambahay. Tahimik ang agahan. Mabilis din itong natapos. Walang gaanong usapan. Tiningnan ko sina Tristan at Rico tila may malaking agwat sa pagitan nila sa mesa, parang walang nangyari kagabi. Hinayaan ko na lang ‘yon at kumilos nang normal.

Pero paminsan-minsan, nahuhuli ko si Tristan na sumusulyap sa akin. At alam kong alam niya na nakita ko ang mga tingin niya.

Matapos kumain, bumalik kami sa kwarto para tuluyang mag-impake. Didiretso na ako sa bahay namin habang si Rico ay dadaan pa sa airport para sunduin ang isang tiyahin na kakabalik lang galing Amerika.

Bep! Bep!

Busina ng sasakyan sa labas. Nagmadali na akong bumaba at nagpaalam kina Sarah, Rico, at sa magulang nito. Nandiyan na ang sundo ko.

Pumasok ako sa sasakyan at umupo sa front seat. Napansin ko agad na hindi si Mang Leo ang driver.

“Hi, Sir,” bati niya sa akin nang may magalang na ngiti. Ngumiti lang ako pabalik.

Habang nagmamaneho siya, doon niya ipinakilala ang sarili. “Ako po si Savior, Sir. Kapalit ni Mang Leo. Nagkasakit po kasi ang asawa niya kaya ako muna ang pumalit sa kanya.”

Nasa early 30’s pa lang siya. Moreno, gwapo, makapal ang kilay, at may matang nakakaakit, matalim at parang laging may iniisip. Matangkad siya, broad shoulders, at kitang-kita ang muscles sa braso niya dahil sa fitted na puting polo na uniporme. Mahaba ang binti, at kahit naka-upo, halata ang matipuno at maayos na pangangatawan niya. May subtle na amoy siya ng malinis na cologne at lalaking lalaki.

Bigla siyang napaubo. “Ah, Sir… bakit po?”

Nautal ako. Napansin niya pala ang pagtitig ko. “Ah, wala po… sorry.”

Nagkwentuhan kami sa daan, pero limitado lang ang mga sagot ko. Hanggang sa makarating kami sa bahay.

“Nandito na po tayo, Sir.”

Tumango ako. Nang maka-park na siya, bumaba ako. “Paki-pasok na lang po ng gamit ko sa loob, Kuya.”

“Opo, Sir.”

Pumasok ako sa loob ng bahay at dumiretso sa kwarto. Naabutan kong walang tao. Nagulat pa ako nang pagpasok ko sa kwarto ay nand’yan si Manang, naglilinis.

“Jusko naman, Dylan! Ginulat mo ako!” sabi niya habang napahawak sa dibdib.

“Kayo nga po ang nanggulat, Manang!” sagot ko habang natatawa.

“Pasensya na. Naglinis lang muna ako dahil akala ko ay mamaya ka pa uuwi. Eh bakit napaaga ka?” tanong nito.

Sinabi ko sa kanya na mag-iimpake pa ako ng mga gamit na dadalhin sa probinsya at marami pa akong tatapusin para walang alalahanin kapag umalis na ako.

Napatanong ko rin yung tungkol sa bagong driver. At tama naman ang sinabi ni Savior. May sakit ang asawa kaya pansamantala siyang pumalit. Masipag at mabait daw ito, kaya wala raw akong dapat alalahanin.

Iniwan ko na si Manang para matapos ang ginagawa niya. Nagpasya akong mamaya na magpahinga dahil may pupuntahan pa ako. Lumabas ako ng bahay at doon ko nakita si Savior na naghihintay sa garahe.

“Kuya, paki-start na po ng kotse. Aalis tayo papuntang mall,” sabi ko.

Tumango siya at agad na pumunta sa garahe. Pumasok ako ulit sa bahay para kunin ang bag ko. Nang makalabas, dumiretso na ako sa kotse at bumiyahe na kami.

Sa daan, tahimik si Kuya Savior. Siguro dahil sa inasta ko kanina.

Nagkwentuhan kami sa daan. Marami siyang ikinuwento tungkol sa buhay niya, pamilya, at mga karanasan bilang food delivery rider noon. Huminto lang daw siya pansamantala para palitan si Mang Leo.

Hanggang sa mabilis kaming nakarating sa mall. Bumaba ako at pinasama ko na siya. “Boring naman kung doon ka lang sa parking lot,” sabi ko.

Habang naglilibot kami, pinapili ko rin siya ng gusto niya at nagpatuloy kami sa paglilibot. Namili ng pagkain, damit, at pasalubong para sa probinsya. Nagkwentuhan at chikahan na parang matagal na kaming magkasama.

Dumating ang gabi at nagpasya na akong umuwi. Dahil sa pagod, naramdaman ko ang antok kaya nagpasya akong matulog muna sa biyahe. Hindi ko namalayan na nakarating na pala kami hanggang sa ginising ako ni Kuya Savior.

Nauna akong pumasok sa loob at siya na ang inutusan kong magdala ng mga pinamili sa bahay.

Pagpasok ko, nagulat ako nang makita kong nakauwi na si Nanay kasama si Kuya Mikael. Nakaupo sila sa sofa. Agad ko silang pinuntahan at nagkamustahan.

Dumating din si Tatay at Kuya Marcus. Nagkaroon lang ng konting catching up, tapos kumain na kami.

CHAPTER 9

Araw ng Linggo.

Maaga akong nagising hindi dahil sa alarm, kundi dahil nakasanayan ko na.

May misa.

Isa rin akong altar server sa aming parokya, at kahit pagod ako nitong mga nakaraang araw, hindi ko kayang hindi pumunta.

Naglakad lang ako papunta sa simbahan. Malapit lang naman ito sa amin, at somehow, naging parte na rin ng routine ko ang paglalakad tuwing umaga. Tahimik, presko ang hangin, at parang may pagkakataon akong makapag-isip.

Pagdating ko sa kumbento, naabutan ko si Ate Maria sa kusina.

“Maaga ka ah,” bati niya habang nagluluto ng agahan.

“Sanay na po,” sagot ko sabay ngiti.

“May sakit ka pa daw sabi ni Sarah?” tanong niya.

“Medyo okay na po.”

“Magpahinga ka rin paminsan-minsan,” sabi niya. “Hindi puro serbisyo.”

Napangiti na lang ako.

Nagkwentuhan pa kami saglit bago ako dumiretso sa simbahan para mag-ayos. Hindi nagtagal, nagsimula na rin ang misa.

---

Pagkatapos ng misa, sabay-sabay kaming bumalik sa kumbento para mag-agahan. Kasama namin si Fr. Fiel ang parokong namamahala ngayon.

Masaya siyang kasama. Nasa mid-30s pa lang siya, kaya parang tropa lang din namin kung makipag-usap. Hindi nakaka-intimidate, at marunong makisabay sa trip namin.

“O, Dylan,” bati niya habang umuupo. “Mukhang pagod ka ah.”

“Medyo po, Father,” sagot ko.

“Graduation na kasi,” singit ni Ate Maria.

“Ah, kaya pala,” sabi niya. “Congrats in advance.”

“Thank you po.”

Habang kumakain, kwentuhan lang, magaan, masaya, parang walang iniisip. Pero alam kong may kailangan akong sabihin.

Pagkatapos naming kumain, nilapitan ko si Father.

“Father,” tawag ko.

“Hm?”

“Magpapaalam po sana ako… pansamantala.”

Napatingin siya sa akin.

“Bakit?”

“Luluwas po ako ng probinsya… dahil sa nangyari kay Lolo.”

Tumango siya, unti-unting naging seryoso ang mukha.

“I understand,” sabi niya. “Family comes first.”

“Opo.”

“Mag-ingat ka,” dagdag niya. “At bumalik ka dito.”

Ngumiti ako. “Opo.”

Pagkatapos nung paguusap namin, dumiretso ako sa sakristiya kung saan naroon ang ibang altar servers.

“Uy, kuya Dylan!” sigaw ni Marco nang makita ako.

Tumakbo siya papalapit sa akin, kasama sina Ben at Ken ang kambal na halos hindi mo mapaghiwalay.

“Aalis ka na daw?” tanong ni Marco.

Tumango ako.

“Babalik ka naman ’di ba?” dagdag ni Ken.

“Syempre,” sagot ko.

“Hindi ka pwede mawala,” sabi ni Ben.

Napangiti ako.

Nagkwentuhan kami may halong kulitan, asaran, at konting drama.

“Wala na kaming leader,” sabi ni Marco na parang iiyak.

“OA mo,” sagot ko.

“Hindi ah,” depensa niya. “Ikaw kaya lagi naming kasama.”

Tahimik lang akong napangiti. Pagkatapos ng ilang sandali, nagpaalam na ako. Pero habang naglalakad ako palayo…

“Kuya!”

Napalingon ako. Humahabol si Marco.

“Aalis ka na ba talaga?” tanong niya, medyo hinihingal.

Tumango ako. Lumapit siya at saglit akong tinitigan.

“Ingat ka, kuya.”

Ngumiti ako. “Ikaw din.”

Tumango siya bago tumalikod at bumalik sa kanila.

Pagdating ko sa bahay, agad kong napansin ang katahimikan. Walang ingay. Walang tao sa sala. Parang ang bigat ng paligid.

Siguro dahil sa pagod at sa aga ng gising ko, naramdaman kong inaantok na naman ako.

Dumiretso ako sa kwarto. Nagpalit lang ng damit at humiga sa kama.

“Sandali lang…” bulong ko sa sarili ko.

Pinikit ko ang mata ko. At hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.

Sa una, tahimik lang. Pero maya-maya may naramdaman ako. Hindi ako makagalaw.

Mahigpit na nakatali ang mga kamay ko sa ulunan ng kama, at ang mga paa ko ay nakabuka at nakatali rin sa mga paa ng kama. May makapal na tela ang nakabusalsal sa bibig ko, kaya kahit gusto kong sumigaw, walang lumalabas kundi mahinang ungol. Nagpupumiglas ako, sinusubukang kumawala, pero mas lalong humihigpit ang tali sa tuwing gumagalaw ako.

Mabagal at sadyang papalapit na yabag sa gilid ng kama. Bawat hakbang ay parang tumitibok sa dibdib ko. Kinabahan ako nang todo… pero may kakaibang init din na dumampi sa katawan ko, parang takot at libog na magkahalo.

“Shhh…” bulong ng isang boses, malalim, mababa, at puno ng pagnanasa. “Huwag kang maingay, Dylan… matagal na kitang hinintay.”

Hindi ko kilala ang boses na ’yon. Hindi si Kuya Marcus. Hindi si Tristan. Hindi si Savior. Bagong boses, pamilyar sa pandinig pero hindi ko maalala kung saan.

May piring sa mata ko. Dilim na dilim. Wala akong makita. Ang tanging nararamdaman ko ay ang mainit na hininga niya malapit sa mukha ko.

Tinanggal niya ang busal sa bibig ko. Agad akong nakahinga nang malalim at nagsalita nang nanginginig:

“Sino ka? Ano’ng kailangan mo sa akin?!” sigaw ko, boses ko puno ng takot. “Pakawalan mo ako! Parang awa mo na… please… maawa ka sa akin!”

Walang sagot. Narinig ko lang ang malalim niyang pagbuntong-hininga, parang disappointed.

“Pakawalan mo na ako… hindi ko alam kung ano’ng ginawa ko sa’yo…” patuloy ko, luha na ang tumutulo sa gilid ng mata ko dahil sa piring. “Wala akong kasalanan sa’yo… please…”

Hindi siya sumagot. Sa halip, naramdaman ko ang mainit na kamay niya na dahan-dahang lumalakbay mula sa dibdib ko, pataas sa leeg, at tumigil sa labi ko. Banayad ang haplos, pero puno ng kontrol.

“Matagal na kitang gusto, Dylan…” sabi niya sa mababang boses na parang nangaakit. “Pero hanggang ngayon, umiiwas ka pa rin sa akin. Hanggang kailan mo pa ako babalewalain? Kapag wala na ang taong mahal mo?”

Bigla akong kinilabutan. Parang binuhusan ng yelo ang likod ko.

“Hindi ko kilala ang pinagsasabi mo!” sigaw ko. “Bakit ako?! Wala akong alam sa’yo! Wala akong kasalanan!”

Natawa siya ng malakas, mapang-uyam, galit. “Dahil hindi mo alam… Wala kang alam, Dylan. Manhid ka. Manhid ka talaga.”

Patuloy ang tawa niya, parang nababaliw. Tumulo na nang todo ang luha ko.

“Parang awa mo na… sino ka man ’yan… pakawalan mo na ako…” iyak ko.

“Shhh…” biglang nagbago ang tono niya mula galit ay naging kalmado at malambing. “Huwag kang umiyak. Sa isang kondisyon lang… papakawalan kita.”

Natahimik ako. “Ano… ano’ng kondisyon?”

Bago pa siya makasagot -

Bigla akong nagising.

Basang-basa ang katawan ko ng malamig na pawis. Mabilis ang tibok ng puso ko, parang gusto nang sumabog. Habol-habol ang hininga ko. Nanginginig ang buong katawan ko.

“Dylan! Dylan, gising!”

Si Kuya Mikael. Niyakap ko agad siya nang mahigpit, halos isubsob ang mukha ko sa dibdib niya. Takot na takot ako. Nanginginig pa rin ang kamay ko habang nakakapit sa shirt niya.

“Na bangungot ka. Okay ka lang?” tanong niya habang hinahaplos ang likod ko. “Narinig kita sa labas, parang sumisigaw ka.”

Hindi ako makasagot agad. Pilit kong inaalala ang panaginip… pero unti-unting nawawala ang mga detalye. Ang tanging natira ay ang boses ng lalaki, malalim, galit, at puno ng pagnanasa. At yung sinabi niya “Matagal na kitang gusto, Dylan…”

Maya-maya pa, bumalik si Kuya Mikael na may dalang baso ng tubig. Ininom ko nang todo. Tinanong niya ulit ako kung ano’ng napanaginipan ko, pero wala na akong maalala nang malinaw. Parang may harang sa utak ko.

“Wala na… basta… nakakatakot lang,” sabi ko nang mahina.

“Gigisingin sana kita para kumain ng tanghalian. Narinig kita na umuungol nang malakas kaya pumasok na ako,” paliwanag niya. “Kumalma ka muna. Nandito lang ako.”

Nagpasalamat ako sa kanya bago siya umalis. Humiga ulit ako saglit, pilit na inaalala ang panaginip, pero mas lalong sumasakit ang ulo ko. Parang ayaw ng sarili ko na maalala.

Sa huli, bumangon na lang ako at lumabas ng kwarto para kumain ng tanghalian.

Pero habang naglalakad papunta sa kusina, hindi ko mapigilang isipin…

Sino ’yon?

At bakit parang… totoo ang lahat?

CHAPTER 10

Mabilis na lumipas ang mga araw. At ngayon ay araw na ng pagtatapos ko.

Maaga pa lang, gising na ako. Tahimik ang kwarto habang inaayos ko ang suot ko plantsado ang polo, maayos ang slacks, at nakasabit sa upuan ang toga na ilang beses kong tinitigan.

Hindi ko mapigilang mapangiti.

Ito na ‘yon.

Lumabas ako ng kwarto at dumiretso sa dining area. Nandoon na ang pamilya ko,  kumpleto.

Si Nanay na abala sa pag-aayos ng pagkain, si Tatay na nakaupo na at nagbabasa ng kung ano sa phone, at sina Kuya Marcus at Kuya Mikael na nag-uusap.

“Good morning,” bati ko.

“Good morning, graduate!” masiglang sabi ni Nanay.

Napangiti ako. “Hindi pa po tapos.”

“Excited lang,” sagot niya.

Umupo ako at nagsimulang kumain.

“Anong oras alis niyo?” tanong ni Tatay.

“Mga 8 po,” sagot ko. “Call time namin maaga.”

Tumango siya. “Maaga nga.”

“Dapat lang,” singit ni Kuya Marcus. “Baka malate pa si bunso.”

“Ako pa?” sagot ko. “Ikaw nga lagi ang late.”

“Uy, character development na ako ngayon,” depensa niya.

“Wow,” sabi ni Kuya Mikael. “May development pala.”

Napatawa si Nanay.

Habang kumakain kami, ramdam ko yung kakaibang saya sa loob ng bahay hindi lang simpleng agahan, parang celebration na rin.

“Tignan mo ‘yan,” sabi ni Nanay habang nakatingin sa akin. “Parang kailan lang, hinahatid pa kita sa school.”

“Hanggang ngayon hinahatid mo pa rin ako,” sagot ko.

“Eh syempre,” sabi niya. “Hindi ka pa rin marunong mag-commute.”

Napatawa ako.

“Hoy,” singit ni Kuya Marcus. “Graduate na ‘yan. Marunong na ‘yan… siguro.”

“Siguro?” ulit ko.

“50-50,” dagdag ni Kuya Mikael.

“Grabe kayo,” sabi ko habang napapangiti. “Hindi nila alam na ilang beses narin ako nag co-commute”

Sandaling natahimik ang lahat. Pero hindi yung awkward na katahimikan.

Yung tipong ramdam mo lang na iniisip nila kung gaano kalaki na ang ipinagbago ng lahat.

“Congrats, anak,” sabi ni Tatay, medyo mahina pero ramdam ang sincerity.

Napatingin ako sa kanya. “Thank you po.”

“Proud kami sa’yo,” dagdag ni Nanay.

Parang may kumurot sa puso ko. Hindi ko agad alam ang isasagot.

“Salamat po,” sabi ko sa huli.

“Picture mamaya ah,” sabi ni Kuya Mikael. “Ayusin mo buhok mo.”

“Okay na ‘to,” sagot ko.

“Hindi pa,” sabi ni Kuya Marcus. “Kailangan pogi ka. Baka may special someone na manonood.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ano ‘yon?” tanong ni Nanay.

“Wala po,” mabilis kong sagot.

“May tinatago ka ah,” sabi ni Kuya Mikael na nakangisi.

“Wala nga,” depensa ko.

“Sigurado?” dagdag ni Kuya Marcus. “Baka nandiyan si….”

Bigla akong napatigil. Tahimik. Pero halata nilang tinamaan ako.

“Ayan na,” sabi ni Kuya Mikael.

“Hindi nga,” sagot ko, kahit medyo halata sa boses ko.

Napatawa sila.

“Okay, okay,” sabi ni Nanay. “Tigilan niyo na si bunso. Big day niya ngayon.”

Pero nakangiti pa rin siya.

Napabuntong-hininga ako habang napapangiti rin. Sa gitna ng asaran, tawanan, at simpleng agahan ramdam ko kung gaano ako kaswerte.

Kahit na may mga pagbabago na paparating alam kong may pamilya akong laging nandito.

At sa araw na ito handa na akong harapin kung ano man ang susunod.

Pagkatapos naming mag-breakfast, agad na rin kaming bumiyahe.

Maaga kaming umalis dahil ayaw naming ma-traffic at malate. Hindi rin kasi sa campus gaganapin ang graduation, kundi sa isang kilalang hotel sa lungsod.

Habang nasa sasakyan, tahimik lang ako.

Pinapanood ang mga dumaraang sasakyan, mga taong naglalakad, at ang unti-unting pagliwanag ng araw.

“Kinakabahan ka?” tanong ni Nanay.

Napalingon ako sa kanya.

“Medyo po,” sagot ko.

“Normal lang ‘yan,” sabi ni Tatay mula sa unahan. “Big day mo ‘to.”

Tumango ako. Pero hindi lang kaba ang nararamdaman ko. May halong excitement. At konting lungkot.

Pagdating namin sa hotel, marami na ring tao mga estudyante, magulang, guro. Halos lahat nakaayos, may bitbit na ngiti at kaba sa mukha.

Habang papunta kami sa venue

“Dylan!”

Napalingon ako. Si Sarah. Kasama ang mga magulang niya.

“Hi!” bati niya habang lumalapit.

“Hi,” sagot ko.

Nagkakilala ang mga magulang namin gitian, kamayan, at kaunting kwentuhan.

“Ah, kayo pala ang pamilya ni Dylan,” sabi ng papa ni Sarah.

“Oo,” sagot ni Tatay.

“Magkakilala pala tayo,” dagdag niya. “Mag-partner tayo sa negosyo.”

Napatingin ako kay Daddy.

“Talaga?” tanong ko.

Tumango siya.

“Ngayon ko lang din nalaman,” sabi niya.

Napatawa kami.

Maya-maya pa, dumating naman si Rico kasama ang mama niya.

“HELLO MGA GRADUATES!” bungad niya.

“Ang ingay mo,” sabi ni Sarah.

“Energy ‘to,” sagot niya.

Nagpakilala rin ang mga pamilya namin sa isa’t isa. Mas lalong naging masaya ang paligid parang hindi lang graduation, kundi parang isang maliit na reunion.

Hindi nagtagal, tinawag na kami papasok sa venue.

Maliwanag ang loob ng ballroom.

May mahabang red carpet, nakaayos ang mga upuan, at sa harap ay ang entablado kung saan gaganapin ang seremonya.

Isa-isa kaming umupo ayon sa pagkakasunod.

Habang tumutugtog ang graduation march, nagsimula ang programa. Isa-isa nilang tinatawag ang mga pangalan.

Mga award. Mga recognition.

Pero habang tumatagal lalo akong kinakabahan.

Hanggang sa

“And now, we call on our Class Valedictorian…”

Parang tumigil ang mundo ko.

“Dylan Montecarlo”

Palakpakan. Malakas. Ramdam ko hanggang dibdib ko.

Tumayo ako.

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa entablado. Bawat hakbang, parang mas bumibigat. Pero nang makarating ako sa gitna huminga ako nang malalim. At nagsimula.

“Magandang umaga sa ating lahat…”

Tahimik ang buong venue.

“Nandito tayo ngayon hindi lang para ipagdiwang ang pagtatapos… kundi para alalahanin ang lahat ng pinagdaanan natin para makarating dito.”

Napatingin ako sa mga kaklase ko.

“Hindi naging madali ang lahat.”

“May mga araw na gusto na nating sumuko…”

“May mga gabi na halos wala na tayong tulog…”

“Pero nandito pa rin tayo.”

Napangiti ako.

“Hindi dahil perpekto tayo.”

“Kundi dahil pinili nating magpatuloy.”

Sandali akong tumigil. Napatingin sa audience. Sa pamilya ko. Sa mga kaibigan ko.

“Sa mga magulang namin, salamat.”

“Sa walang sawang suporta, sa pag-intindi, at sa pagmamahal.”

“Hindi kami makakarating dito kung wala kayo.”

Nakita kong napangiti si Nanay.

“Sa mga guro namin salamat po sa paggabay sa amin.”

“At sa mga kaibigan ko…”

Napatingin ako kina Sarah at Rico.

“…salamat dahil hindi niyo ako iniwan.”

“Sa bawat tawa, bawat iyak, at bawat alaala dala ko ‘yon habang buhay.”

Huminga ako nang malalim.

“At ngayon…”

“hindi pa ito ang katapusan.”

“Simula pa lang ito ng panibagong yugto ng buhay natin.”

“Maaaring magkahiwalay tayo ng landas…”

“Pero hinding-hindi mawawala ang mga alaala natin bilang isang klase.”

Ngumiti ako.

“Kaya saan man tayo dalhin ng mundo…”

“dalhin natin ang lahat ng natutunan natin hindi lang sa libro…”

“kundi sa buhay.”

“Maraming salamat.”

Tahimik sa loob ng ilang segundo tapos biglang sumabog ang palakpakan. Mas malakas. Mas totoo.

Bumaba ako ng entablado, ramdam ko ang panginginig ng kamay ko. Pero may ngiti na sa labi ko.

Sumunod na tinawag ang pangalan ko para sa mga parangal.

“Academic Excellence Award…”

“Best in Leadership…”

“Outstanding in Co-Curricular Activities…”

Isa-isa kong tinanggap ang mga medalya at sertipiko.

Habang nakatayo ako sa entablado napatingin ako sa audience. Nakita ko ang pamilya ko. Nakangiti. May halong luha. At sa gilid ng paningin ko  parang may isang taong nakatingin. Pamilyar. Hindi ko sigurado. Pero parang siya.

Si Matthew.

Saglit lang. Pero sapat na para bumilis ang tibok ng puso ko.

Pagkatapos ng programa, sabay-sabay kaming lumabas ng venue. Mas maingay na ngayon. Tawanan, sigawan, kuhaan ng pictures.

“DYLAAAAAN!” sigaw ni Rico habang papalapit.

“Grabe ka!” sabi ni Sarah. “Ang ganda ng speech mo!”

“Hindi ako naiyak,” dagdag ni Rico. “Pero muntik na.”

“Muntik lang?” tanong ko.

“Konti lang,” sagot niya.

Napatawa ako.

Lumapit ang pamilya ko at niyakap ako.

“Proud na proud kami sa’yo,” sabi ni Nanay.

“Congrats,” sabi ni Tatay habang tinatapik ang balikat ko.

At sa gitna ng lahat ng iyon ng saya, ingay, at selebrasyon alam kong may nagtatapos. Pero mas marami ang nagsisimula.

Pagkatapos ng programa, halos hindi na huminto ang pagkuha ng pictures.

“Smile!” sabi ni Kuya Mikael habang hawak ang phone.

Ngumiti ako, kahit ramdam ko pa rin ang pagod at kaba mula sa speech kanina.

“Isa pa!” dagdag ni Nanay.

“Nay, pang-sampu na ‘yan,” reklamo ko.

“Graduation mo ‘to,” sagot niya. “Sulitin natin.”

Napatawa na lang ako.

Nagpicture kami bilang pamilya yakapan, tawanan, at konting pang-aasar mula kina Kuya Marcus at Kuya Mikael.

“Uy, dito naman!” tawag ni Sarah mula sa gilid.

Lumapit ako sa kanila ni Rico.

“Group pic!” sigaw ni Rico habang inaakbayan kami.

“Serious muna,” sabi ni Sarah.

Nag-pose kami.

“Now, funny!” dagdag ni Rico.

Bigla siyang nag-face na parang umiiyak.

“Rico!” sabi namin sabay tawa.

Click.

“Perfect,” sabi niya.

Matapos ang ilang kuha, unti-unti nang naghiwa-hiwalay ang mga tao. May mga nagmamadaling umuwi, may mga nag-uusap pa rin, at may mga tahimik lang na nakatayo, pinoproseso ang lahat.

Ako naman hindi ko maiwasang maghanap. Hindi ko alam kung bakit. Pero parang may hinahanap ako sa gitna ng crowd. Hanggang sa—

“Dylan.”

Napalingon ako. At doon ko siya nakita.

Si Matthew.

Nakatayo lang siya ilang hakbang ang layo, naka-simple lang na polo at slacks, pero parang ang lakas ng presence niya.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Hi,” sabi ko.

“Hi,” sagot niya.

Sandali kaming natahimik. Hindi awkward. Pero ramdam mo yung bigat ng sandali.

“Congrats,” sabi niya. “Ang ganda ng speech mo.”

Napangiti ako nang bahagya. “Narinig mo?”

“Hindi ko pwedeng palampasin ‘yon,” sagot niya.

Hindi ko alam kung bakit pero parang may kakaibang saya sa dibdib ko.

“Thank you,” sabi ko.

Lumapit siya ng kaunti.

“Sorry din,” dagdag niya. “Hindi ako nakapag-message kanina. Gusto sana kitang i-congratulate agad.”

“Okay lang,” sagot ko. “Busy din ako.”

Tumango siya.

Sandaling katahimikan ulit. Pero this time mas ramdam.

“Proud ako sa’yo,” sabi niya, mahina pero diretso.

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung anong isasagot. Kasi sa simpleng linyang iyon parang may mas malalim na ibig sabihin.

“Salamat,” sabi ko.

Huminga siya nang malalim.

“Dylan…”

Napakunot ang noo ko. “Hm?”

“Aalis ka na, ‘di ba?”

Natigilan ako.

“Yeah,” sagot ko. “After this.”

Tumango siya, pero parang may gusto pa siyang sabihin.

“Ang bilis,” dagdag niya.

“Hindi ko rin namalayan,” sagot ko.

Tahimik ulit. Pero this time parang may humihila sa sandali. Parang ayaw matapos.

“Pwede ba kitang ihatid mamaya?” tanong niya bigla.

Nagulat ako.

“Ha?”

“Kung okay lang,” dagdag niya. “Gusto lang kitang makasama kahit saglit.”

Hindi ko agad alam ang isasagot. Pero sa loob-loob ko alam ko na.

“Sige,” sabi ko.

Ngumiti siya. Hindi malaki. Pero totoo.

“Hintayin kita,” sabi niya.

Tumango ako.

At habang naglalakad ako pabalik sa pamilya ko ramdam ko pa rin ang tibok ng puso ko.

Mas mabilis. Mas magulo. At mas totoo.

Magga-gabi na nang tuluyan kaming matapos sa venue. Pagod ang katawan ko, pero puno ang puso.

“Hindi pa tayo uuwi,” sabi ni Kuya Mikael habang naglalakad kami papunta sa sasakyan.

Napatingin ako sa kanya. “Saan tayo pupunta?”

“May reservation ako,” sagot niya. “Treat ko sa’yo.”

“Wow,” singit ni Kuya Marcus. “Mayaman.”

“Graduate lang si bunso minsan,” sagot ni Kuya Mikael. “Sulitin na.”

Napangiti ako.

Pumasok kami sa sasakyan at nagsimulang bumiyahe.

Habang umaandar ang kotse, tahimik lang ako sa una. Nakasandal, pinapanood ang ilaw ng mga sasakyan sa labas. Hanggang sa—

“O, anong pakiramdam ng valedictorian?” tanong ni Kuya Marcus.

“Pagod,” sagot ko agad.

Napatawa sila.

“Hindi, seryoso,” dagdag niya. “Masaya ka ba?”

Sandali akong nag-isip.

“Opo,” sagot ko. “Masaya… pero nakakapagod din.”

“Normal lang ‘yan,” sabi ni Tatay. “Pinaghirapan mo ‘yan eh.”

“Tama,” dagdag ni Nanay. “Kaya proud kami sa’yo.”

Napangiti ako.

“Speech mo,” sabi ni Kuya Mikael, “hindi ako naiyak ah.”

“Sinungaling,” sagot ni Kuya Marcus. “May luha ka kaya.”

“Alikabok ‘yon.”

“Sa loob ng ballroom?” sagot ko.

Napatawa kami. Sandaling naging magaan ang usapan. Pero maya-maya unti-unti rin itong tumahimik. Siguro dahil alam naming lahat na hindi lang ito basta selebrasyon. May lungkot din na kasabay.

Pagdating namin sa restaurant, agad kaming pinapasok ng staff.

“Reservation for Mikael,” sabi ni Kuya.

Tinanguan siya at dinala kami sa isang maayos na mesa sa gilid medyo tahimik, hindi masyadong matao.

Umupo kami.

“Simple lang ‘to ha,” sabi ni Kuya Mikael habang inaabot ang menu. “Hindi tayo pwedeng magarbong celebration ngayon.”

Tumango ako.

“Naiintindihan ko.”

Tahimik saglit ang lahat. Parang sabay-sabay naming naalala si Lolo.

“Sigurado akong proud siya sa’yo,” sabi ni Nanay, mahina ang boses.

Napatingin ako sa kanya.

“Kung nandito lang siya…” dagdag niya, “malamang siya pa ang pinaka-maingay ngayon.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Tsaka siya ang unang magyayabang,” sabi ni Kuya Marcus. “ ‘Apo ko ‘yan!’”

Napatawa si Tatay.

“Ganun talaga ‘yon,” sabi niya. “Sobrang proud sa inyo.”

Biglang may kumurot sa dibdib ko. Pero hindi ako umiyak. Ngumiti lang ako.

“Sayang lang…” sabi ko. “Hindi niya naabutan.”

Tahimik. Pero hindi mabigat. Parang tahimik na pag-alala lang.

“Hindi man siya nandito,” sabi ni Kuya Mikael, “alam nating kasama pa rin natin siya.”

Tumango ako.

“Thank you,” sabi ko.

Dumating ang pagkain at nagsimula kaming kumain. Mas tahimik kumpara kanina, pero may mga sandali pa rin ng kwentuhan.

“O, Dylan,” sabi ni Daddy. “Anong plano mo sa probinsya?”

“Magpapahinga muna,” sagot ko. “Tapos tulong din kila Nanay.”

“Good,” sabi niya.

“At iwas muna sa… distractions,” singit ni Kuya Marcus sabay tingin sa akin.

Napatingin ako sa kanya.

“Ano ‘yon?” tanong ni Nanay.

“Wala po,” mabilis kong sagot.

Ngumisi si Kuya Mikael.

“May itatanong sana ako,” sabi niya. “Si —”

“Kuya,” babala ko.

Napatawa sila.

“Ahh,” sabi ni Nanay. “Sino?”

“Wala po ‘yon,” sagot ko, medyo namumula.

“Sure?” tanong ni Kuya Marcus.

“Sure.”

“Okay,” sabi niya. “Pero parang hindi.”

Napailing na lang ako habang napapangiti.

Sa gitna ng simpleng hapunan may saya pa rin. May konting asaran. At may mga alaala na hindi mawawala.

Pagkatapos kumain, hindi na kami nagtagal. Diretso na kaming umuwi. Tahimik ang byahe. Siguro dahil pagod na rin kaming lahat.

At dahil alam namin maaga pa ang alis namin kinabukasan.

Pagdating sa bahay, isa-isa kaming pumasok.

“Magpahinga na kayo,” sabi ni Mommy.

“Opo,” sagot namin.

Pumasok ako sa kwarto ko.

Nakakalat pa ang ilang gamit ko mga damit, bag, at kung anu-ano pang kailangan kong dalhin. Pero imbes na mag-ayos napaupo lang ako sa kama.

Tahimik.

“Bukas na…” bulong ko sa sarili ko.

Ilang oras na lang aalis na ako.

Humiga ako sa kama, pero hindi ako mapakali. Kung anu-anong eksena ang paulit-ulit sa isip ko—yung graduation, yung mga ngiti ng pamilya ko, yung bakanteng upuan na para sana kay Lolo.

At si Matthew.

Bigla akong napamulat.

“Yung usapan namin…”

Lumabas ako ng kwarto at kinapa ang phone ko. Pagbukas ko pa lang sunod-sunod na notifications ang bumungad sa akin.

Missed calls.

Messages.

Lahat galing sa kanya. Parang may humigpit sa dibdib ko. Doon ko lang tuluyang naalala.

Kanina, pagkatapos ng graduation bigla kaming niyaya ni Kuya Mikael na kumain sa labas. Hindi na rin ako nakatanggi dahil nandun ang buong pamilya, at alam kong gusto nilang icelebrate kahit simple lang.

Sa dami ng nangyari sa ingay, kwentuhan, at pagod tuluyan kong nakalimutan si Matthew.

Napapikit ako.

“Shit…”

Kanina pa pala siya naghihintay. Agad kong pinindot ang call button.

Ilang ring. Hanggang sa—

“Hello?”

Mahina ang boses niya. Pero malamig.

“Matthew—” napalunok ako. “Sorry… ngayon ko lang nakita—”

Tahimik.

“Nasaan ka?” tanong ko, halos pabulong.

“Sa labas pa rin ng ballroom.” Parang may bumagsak sa dibdib ko.

“Kanina ka pa ba dyan?”

“Kanina pa.” Diretso. Walang emosyon.

“Sorry talaga… hindi ko sinasadya,” dagdag ko. “Biglaan kasi yung yaya ng kuya ko hindi ko na namalayan yung oras”

“Okay lang.” Mabilis na sagot. Pero hindi magaan. Hindi sapat.

“Hindi talaga kita napansin kanina,” dagdag ko, mas mahina na ang boses. “Ang daming nangyari”

“Gets ko.” Maiksi. Parang ayaw na niyang pag-usapan pa.

“Matthew…” tawag ko.

Tahimik ulit.

“Congrats,” sabi niya.

“Ha?”

“Sa graduation mo.”

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong nasaktan.

“Thank you…”

“Deserve mo ‘yan.”

Sandaling katahimikan.

“Gusto sana kitang makita kanina,” sabi ko.

“Alam ko.” Muli ay diretso.

“Pwede pa naman…” sisimulan ko sana.

“Okay na, Dylan.” Putol.

Mas malinaw na ngayon hindi lang siya pagod. Nasaktan siya.

“May kasama ka pa siguro,” dagdag niya.

“Wala na… nandito na ako sa bahay.”

“Ah.” Isang simpleng tunog. Pero parang may lamat na hindi ko na maayos.

“Uuwi na rin ako,” sabi niya.

“Wait…” mabilis kong sabi. “Pwede ba tayong makita? Kahit saglit lang…”

Tahimik. Mas matagal. Mas mabigat. Hanggang sa

“Pagod na ako, Dylan.”

Diretso. Walang galit. Pero ramdam na ramdam ko.

“Matthew—”

“Goodnight.”

At naputol ang tawag.

Nanatili akong nakatitig sa screen. Unti-unting bumigat ang pakiramdam ko. Hindi dahil nagalit siya kundi dahil hindi niya piniling magalit.

Mas masakit. Dahil ibig sabihin nasaktan siya. At ako ang dahilan.

Mabilis kong tinawagan ulit. Pero wala na. Hindi na siya sumagot.

Napahawak ako sa ulo ko.

“Ang tanga mo…”

Hindi ko naman sinadya. Hindi ko naman gustong kalimutan siya. Pero sa huli pareho lang ang resulta. Iniwan ko siya.

Mag-isa.

Naghihintay.

Napaupo ako sa gilid ng pinto, tahimik. Hindi alam ng pamilya ko. Hindi nila alam kung gaano kahalaga si Matthew sa akin. Kung gaano ako natatakot na baka isang araw, mawala siya dahil sa mga pagkakataong tulad nito.

Dahil sa mga bagay na hindi ko kayang ipaliwanag. Dahil sa katotohanang hindi ko pa kayang ipaglaban kung ano ang meron kami.

Napapikit ako. Mahigpit.

“Bukas na ako aalis…” mahina kong bulong. “Hindi pa ba huli…?”

Pero sa gabing iyon wala akong kasiguraduhan. Kundi ang mabigat na pakiramdam na baka sa simpleng pagkakamali ko may isang bagay na tuluyan nang magbago.

CHAPTER 11

[ Matthew POV ]

Matagal na akong nandito.

Nakasandal sa labas ng ballroom, nakatingin sa mga taong isa-isang lumalabas. May mga nagtatawanan, may mga nagpi-picture, may mga pamilya na puno ng saya.

At ako naghihintay sa kanya. Kay Dylan.

Napabuntong-hininga ako at sinilip ang phone ko. Wala pa ring reply. Wala ring tawag. Kanina pa ako nagmessage. Kanina pa ako tumatawag.

“Baka busy lang…” bulong ko sa sarili ko.

Graduation niya. Big day niya. Dapat naiintindihan ko. At naiintindihan ko naman.

Pero habang tumatagal parang may kung anong unti-unting bumibigat sa dibdib ko.

Napatingin ako sa entrance. Sa bawat taong lumalabas umaasa ako na baka siya na.

Na baka bigla siyang lalabas, hahanapin ako, tatawagin pangalan ko pero wala.

Lumipas ang ilang minuto. Hanggang sa naging oras. Unti-unting numinipis ang tao. Humina ang ingay. At mas naging malinaw ang katahimikan.

Tumingin ulit ako sa phone ko. Wala pa rin.

Napatawa ako nang mahina.

“Ang tanga mo, Matthew…”

Alam ko naman. Hindi ako priority. Hindi sa ganitong araw. Hindi sa ganitong sitwasyon. At lalo na hindi sa ganitong relasyon.

Napapikit ako sandali.

Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko umaasa pa rin ako. Kaya hindi ako umaalis. Kahit pwede naman. Kahit dapat naman.

“Last five minutes,” sabi ko sa sarili ko.

“Kapag wala pa rin… uuwi na ako.”

Lumipas ang limang minuto. Wala.

Dahan-dahan akong tumayo nang maayos at inilagay ang phone sa bulsa ko.

Pero bago ako tuluyang umalis nag-vibrate ito. Tumigil ako. Kinuha ko agad.

Dylan calling…

Napapikit ako sandali bago sinagot.

“Hello?”

Narinig ko agad ang boses niya. Nag-aalala. Naguguluhan. At nahuli.

“Matthew— sorry… ngayon ko lang nakita—”

Hindi ako agad sumagot. Hindi dahil galit ako.

Kundi dahil hindi ko alam kung anong mararamdaman ko.

“Nasaan ka?” tanong niya.

“Sa labas pa rin ng ballroom,” sagot ko.

Diretso. Simple. Pero totoo.

Tahimik siya saglit.

“Kanina ka pa ba dyan?”

“Kanina pa.”

Narinig ko ang paghinga niya sa kabilang linya.

“Sorry talaga… hindi ko sinasadya—”

“Okay lang,” sagot ko agad.

Kailangan kong sabihin ’yon. Kahit hindi buo. Kahit hindi totoo. Dahil ayokong maging dahilan para masira ang araw niya.

“Hindi talaga kita napansin kanina… biglaan kasi—”

“Gets ko.” Pinutol ko na.

Dahil kapag pinatagal ko pa baka may masabi ako na hindi ko dapat sabihin.

“Matthew…”

Napapikit ako.

“Congrats,” sabi ko.

At least ’yon totoo.

“Sa graduation mo.”

Narinig ko ang mahinang “thank you” niya.

“Deserve mo ’yan,” dagdag ko.

Dahil kahit anong mangyari proud ako sa kanya.

Tahimik ulit.

“Gusto sana kitang makita kanina,” sabi niya.

Napangiti ako. Pero hindi masaya.

“Alam ko.”

Kasi ako rin. Gusto ko rin siyang makita. Kaya nga ako nandito. Kaya nga ako naghintay.

“Pwede pa naman—” sisimulan niya sana.

“Okay na, Dylan.”

Mahina kong sabi.

Hindi dahil ayoko. Kundi dahilayoko nang umasa pa.

“May kasama ka pa siguro,” dagdag ko.

“Wala na… nandito na ako sa bahay—”

“Ah.”

Iyon lang ang nasabi ko.

Hindi ko alam kung bakit pero parang may kumurot ulit sa dibdib ko.

Nasa bahay na siya. Samantalang ako nandito pa rin.

“Uuwi na rin ako,” sabi ko.

“Wait— pwede ba kitang makita?”

Napahinto ako. Gusto ko. Sobra. Pero napatingin ako sa paligid. Sa bakanteng entrance. Sa lugar kung saan ako naghintay nang matagal.

“Pagod na ako, Dylan.”

Totoo naman. Pero hindi lang katawan ko ang pagod.

“Goodnight.”

At pinutol ko na ang tawag.

Napatitig ako sa phone ko. Ilang segundo. Hanggang sa umilaw ulit ito.

Tumatawag siya. Hindi ko sinagot.

Hindi dahil ayoko. Kundi dahil kapag sinagot ko pa baka bumigay ako.

At ayoko.

Ayokong maging mahina. Ayokong maramdaman niya na gano’n ako kaapektado.

Kaya hinayaan ko na lang itong tumunog hanggang sa tumigil.

Ibinulsa ko ang phone ko at nagsimulang maglakad palayo.

Tahimik ang paligid. Malamig ang hangin. At sa bawat hakbang mas nararamdaman ko yung bigat.

Hindi dahil sa hindi niya ako pinuntahan. Kundi dahil alam kong hindi niya kayang piliin ako.

Hindi pa.

At siguro hindi pa talaga panahon.

Napatingin ako sa langit.

“Ang tanga mo talaga…” bulong ko sa sarili ko.

Pero kahit anong sabihin ko isang bagay lang ang sigurado. Kung tatawag siya ulit kung hahanapin niya ulit ako malamang babalik pa rin ako.

Kasi sa lahat ng mali sa sitwasyon namin siya pa rin ang pipiliin ko.

CHAPTER 12

Tahimik ang buong bahay ng pumasok ulit ako. Tanging mahihinang yabag ko lang ang maririnig habang isinasara ko ang pinto.

Agad akong nagbihis Hinubad ko ang suot ko kanina at pinalitan ng manipis na shorts at lumang t-shirt yung komportable, yung parang yakap sa pagod na katawan.

Pagkahiga ko sa kama, bahagya akong napabuntong-hininga. Nakatitig ako sa kisame.

Naghihintay na dalawin ng antok. Pero tulad ng mga nakaraang gabi hindi agad ito dumarating.

Ang bilis pala ng lahat. Parang kailan lang nasa unang araw ako ng highschool.

Naliligaw sa hallway, hawak ang schedule, walang kaalam-alam kung anong mangyayari sa susunod na mga taon.

Tapos ngayon heto na. Graduate na. Hindi ko rin akalain na magiging ganito ako.

Kung dati wala akong iniintindi kundi laro, barkada, at kung anong trip lang sa buhay ngayon parang ang dami ko nang kailangang harapin.

Mas naging seryoso. Mas naging tahimik. Mas naging ako.

Marami na rin akong natutuklasan. Hindi lang tungkol sa mundo. Kundi tungkol sa sarili ko.

Unti-unti kong tinatanggap kung sino ako. Kung ano ako.

Pero kahit gano’n may mga bagay pa ring naiwan sa loob ko. Mga tanong na hindi ko masagot. Mga “what ifs” na patuloy na bumabagabag.

What if sinabi ko ang totoo? Na bakla ako. Na hindi ako straight. Na hindi lang basta kaibigan si Matthew para sa akin.

Napapikit ako.

Parang mas naging malinaw ang bawat tanong sa dilim. What if kaya pala nila akong tanggapin?What if hindi naman pala ganun kabigat? What if ako lang ang gumagawa ng sarili kong takot?

Napahigpit ang hawak ko sa kumot. Pero kasabay ng mga tanong ang kaba. Ang pangamba.

Dahil paano kung mali ako? Paano kung isang araw magbago ang tingin nila sa akin?

Paano kung mawala yung pamilyang kinakapitan ko?

Huminga ako nang malalim. Mabigat. Pagod. Hindi lang sa katawan kundi pati sa isip. At puso.

Unti-unti kong naramdaman ang pagbigat ng mga talukap ko. Parang hinahatak ako ng pagod papalayo sa mga iniisip ko.

Dahan-dahang lumalabo ang lahat. Ang kisame. Ang mga tanong. Pati ang sarili ko.

Hanggang sa tuluyan akong lamunin ng dilim. At dinala ako ng antok sa mundo kung saan hindi ko alam kung ano na naman ang naghihintay sa akin.

Malalakas na katok ang gumising sa akin.

“Dylan… Dylan, gising.”

Napabalikwas ako ng bangon, halos hindi pa maayos ang paghinga. Saglit akong napatulala bago ko hinanap ang phone ko sa tabi.

Alas dos pa lang ng umaga.

Madilim pa ang paligid. Tahimik ang buong bahay parang hindi pa handang magising ang mundo.

Bahagya pa akong hilo nang tumayo ako at binuksan ang pinto.

Si Nanay ang bumungad sa akin. May hawak siyang maliit na bag, nakabihis na.

“Bakit po?” tanong ko, paos pa ang boses.

“We need to go,” sabi niya, diretso. Pero mahina.

Parang ayaw niyang mag-ingay.

Napakunot ang noo ko. “Ngayon na po?”

Tumango siya.

“Maaga yung flight natin. Kailangan nating umalis ngayon para hindi tayo ma-late,” dagdag niya. “Gising na rin yung mga kuya mo.”

Saglit akong natahimik.

“Handa ka na ba?” tanong niya, mas malumanay na ngayon ang tono.

Tumango ako. “Opo… sandali lang po.”

Ngumiti siya nang bahagya. “Sige. Bilisan mo, ha? Hihintayin ka namin sa baba.”

“At—” saglit siyang napahinto, “kumain ka kahit konti kung kaya mo.”

Tumango ulit ako. “Opo.”

Pagkaalis niya, agad akong pumasok sa banyo.

Malamig ang tubig na sumalubong sa mukha ko sapat para kahit papaano ay magising ang diwa ko. Hindi na ako naligo. Nakapaligo na rin naman ako bago matulog, at alam kong baka mas tumagal pa ako kung magtatagal ako sa banyo.

Mabilis akong nagbihis. Isang itim na hoodie. Baggy pants. At puting sapatos. Simple at komportable.

Habang nagbibihis ako, napatingin ako saglit sa sarili ko sa salamin. Mukha pa rin akong pagod. Pero hindi lang sa puyat. Parang may mabigat na bagay na hindi ko pa rin nabibitawan.

Saglit akong napahinto. Si Matthew.

Napapikit ako. “Hindi pa rin siya nagre-reply…” Mahina kong bulong.

Gusto ko sana siyang tawagan ulit. Gusto ko sana pero wala na kaming oras.

Napabuntong-hininga na lang ako. Kinuha ko ang maleta ko yung nakahanda na kagabi pa. At bago ako tuluyang lumabas ng kwarto sinulyapan ko pa ulit ang phone ko.

Wala pa rin.

Pagbaba ko, naabutan ko sina Kuya Mikael at Kuya Marcus sa sala.

Pareho nang nakabihis, hawak ang kani-kanilang gamit.

Si Tatay naman ay may kausap sa phone marahil driver o kung sino mang kausap sa byahe.

“O, ayan na ang bida,” biro ni Kuya Marcus.

“Ang tagal mo,” dagdag ni Kuya Mikael, pero may ngiti.

“Sorry,” sagot ko. “Kagigising ko lang.”

“Halata naman,” sabi ni Kuya Marcus sabay tawa.

Lumapit si Nanay mula sa kusina.

“O, kumain ka kahit konti,” sabi niya habang inaabot ang tinapay at mainit na kape.

“Hindi na po, Nay,” sagot ko. “Okay lang ako.”

“Sigurado ka?” tanong niya.

Tumango ako.

Hindi dahil busog ako kundi dahil wala talaga akong gana.

Napansin siguro ni Kuya Mikael.

“Kinakabahan ka?” tanong niya.

“Hindi,” sagot ko agad.

Tumingin siya sa akin.

Parang may gustong sabihin pero hindi na niya itinuloy.

“Okay,” sabi na lang niya.

“Lakad na tayo,” singit ni Daddy habang inilalagay ang phone sa bulsa. “Andyan na yung sasakyan.”

Tahimik kaming lahat na kumilos. Isa-isa naming kinuha ang mga gamit. At habang papalabas ako ng bahay napatingin ako saglit sa paligid.

Sa pintuan. Sa sala. Sa lugar na kinalakihan ko.

Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung dahil aalis na ako o dahil may naiwan ako.

At sa likod ng isip ko isang pangalan lang ang paulit-ulit na bumabalik.

Matthew.

“Tara na.” Sambit ni Nanay.

Isa-isa kaming sumakay ng sasakyan, bitbit ang kani-kaniyang gamit. Tahimik ang lahat marahil dahil sa antok, o dahil sa bigat ng mga bagay na hindi sinasabi.

Naging mabilis lang ang biyahe.

Walang traffic.

Halos walang sasakyan sa daan.

Madilim pa ang paligid, at ang mga ilaw ng poste at establisyemento lang ang nagbibigay liwanag sa kalsada. Paminsan-minsan, napapatingin ako sa labas pinapanood ang mabilis na pagdaan ng mga ilaw, parang mga alaala na hindi ko na mahawakan.

Ilang beses kong sinilip ang phone ko. Wala pa rin. Walang message. Walang tawag mula kay Matthew. Napabuntong-hininga na lang ako at ibinalik ang phone sa bulsa ko.

Hindi nagtagal, narating na namin ang airport.

Maliwanag sa loob, puno ng mga taong kagaya namin may mga nagmamadali, may mga inaantok, at may mga tahimik lang na naghihintay.

“Dito muna tayo,” sabi ni Daddy habang itinuro ang check-in counter.

Agad kaming pumila.

Isa-isang tinimbang ang mga bagahe, inabot ang IDs, at kinuha ang boarding pass.

Habang inaabot ko ang akin, napatingin ako sa pangalan ko na naka-print doon.

Dylan.

Isang simpleng detalye pero parang may kasamang bigat.

“Ready?” tanong ni Kuya Mikael habang kinukuha ang bag niya.

Tumango lang ako.

Matapos ang check-in, dumaan kami sa security.

Tinanggal ang sapatos, inilapag ang gamit, at tahimik na naghintay habang dumadaan ang bag sa scanner.

“Ang aga-aga, ang dami pa ring tao,” bulong ni Kuya Marcus.

“Normal ‘yan,” sagot ni Daddy. “Mas maraming flights sa umaga.”

Pagkatapos, dumiretso kami sa boarding gate.

Umupo kami sa bakanteng upuan. Tahimik. May kanya-kanyang ginagawa.

Si Nanay, nakapikit. Si Daddy, may binabasang kung ano sa phone. Si Kuya Mikael, nakatitig lang sa malayo. At ako hawak ang phone. Umaasa. Pero wala pa rin.

“Passengers for boarding…”

Napatingin ako sa speaker. Tinawag na ang flight namin.

“Let’s go,” sabi ni Daddy habang tumatayo.

Isa-isa kaming pumila.

Habang papalapit ako sa entrance ng eroplano, hindi ko maiwasang lumingon. Sa likod. Sa mga taong naiwan. Sa posibilidad na baka may humabol.

Pero wala.

Walang Matthew.

Walang kahit anino niya. Napabuntong-hininga ako at tuluyang pumasok.

Pagpasok sa eroplano, sinalubong kami ng malamig na hangin at ngiti ng flight attendant.

“Good morning,” bati nito.

“Good morning,” sabay-sabay naming sagot.

Hinahanap namin ang seat number.

“Dito tayo,” sabi ni Kuya Marcus.

Magkatabi kami.

Habang si Kuya Mikael ay nasa kabilang row, at sina Nanay at Daddy naman ay magkatabi sa unahan.

Umupo ako. Isinandal ang likod at tumingin sa maliit na bintana sa gilid.

Madilim pa rin ang labas. Pero unti-unti nang may liwanag sa gilid ng langit.

“Cabin crew, prepare for takeoff.”

Napatingin ako sa harap. Unti-unting gumalaw ang eroplano.

Ramdam ko ang dahan-dahang pag-usad nito sa runway. Napahigpit ang hawak ko sa armrest.

Habang papabilis habang lumalakas ang ugong ng makina napapikit ako.

At bago tuluyang umangat ang eroplano— isang huling tanong ang pumasok sa isip ko.

Paano kung hindi ko na siya makita ulit?

Habang nasa himpapawid, tahimik na tahimik si Kuya Marcus. Nakasandal siya sa upuan, mata nakatitig sa bintana, parang malalim ang iniisip. Minsan ay sinusubukan kong simulan ang usapan tungkol sa panahon, tungkol sa probinsya, tungkol sa kahit ano pero agad niyang iniikot ang ulo palayo o magbibigay lang ng maikling sagot na parang pader.

Ilang beses kong sinubukan. Ilang beses din siyang umiwas. Hanggang sa maglakas-loob na talaga ako.

“Kuya…” tawag ko nang mahina.

Tahimik lang siya. Hindi man lang lumingon.

“Kuya,” ulit ko, bahagyang lumakas ang boses ko. “Tungkol sa nangyari…“ Pagsisimula ko

Sandali siyang natahimik. Tapos, nang hindi man lang ako tinitingnan, malamig na sagot niya,

“Okay lang bang pag nakarating na tayo doon, bunso? Medyo inaantok pa kasi ako.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Yung “bunso” niya, dati ay may lambing. Ngayon, parang may distansya na. Parang pader na binuo niya sa pagitan namin.

Tumango na lang ako, hindi na nagpumilit. “Sige po…”

Sinandal ko ang ulo ko sa upuan ng eroplano at tumingin sa labas. Sa ibaba, ang mga ulap at ang malawak na langit. Tahimik na nakiramdam. Pero sa loob ko, hindi mapakali.

Alam kong galit pa rin siya. Alam kong selos pa rin. At alam kong hindi pa tapos ang usapan namin kahit pa sinusubukan niyang iwasan ito.

Ang lamig ng hangin mula sa aircon ay walang kuwenta kumpara sa lamig na nararamdaman ko mula sa tabi ko.

“Ladies and gentlemen, we are now preparing for landing. Please fasten your seatbelts, ensure that your seatbacks and tray tables are in their full upright position…”

Mahinang boses ng flight attendant ang pumasok sa diwa ko.

Unti-unti akong nagising.

Mabigat pa ang mga mata ko, pero ramdam ko na ang pagbaba ng eroplano—yung bahagyang pag-uga, at ang unti-unting pagbagal nito sa ere.

Sumilip ako sa bintana. Liwanag na.

Manipis na sinag ng araw ang tumatama sa ulap, at sa ibaba unti-unting lumilitaw ang lupa.

“6 AM na,” bulong ni Kuya Marcus sa tabi ko.

“Nandito na tayo.”

Parang biglang nagising ang buong diwa ko.

“Nandito na tayo…” ulit ng isip ko.

Hindi nagtagal dahan-dahang lumapag ang eroplano sa runway. Ramdam ang bahagyang pag-alog, kasunod ang malakas na ugong ng gulong na sumayad sa lupa.

Hanggang sa tuluyan itong huminto.

“Ladies and gentlemen, welcome to Talisay…”

Napangiti ako nang marinig iyon.

Pagkabukas ng seatbelt sign, halos sabay-sabay na nagsitayuan ang mga pasahero.

May mga nagmamadali. May mga nag-aabotan ng gamit. May mga halatang sabik nang makalabas.

“Kalmado lang,” sabi ni Kuya Mikael. “Hintayin muna nating humupa.”

Tumango kami.

Nanatili lang kami sa upuan habang pinapanood ang unti-unting paglabas ng mga tao.

Hanggang sa kumonti na.

“Sige, tayo na,” sabi ni Daddy.

Tumayo na rin kami. Kinuha ang mga hand carry, at dahan-dahang lumabas ng eroplano.

Pagpasok namin sa loob ng airport, dumiretso kami sa ‘baggage claim area’.

Umikot ang conveyor belt. Isa-isa nang lumabas ang mga maleta.

“O, ayan na,” sabi ni Kuya Marcus sabay turo sa bag ko.

Kinuha ko iyon. Sumunod naman ang sa kanila.

Matapos makumpleto ang gamit, dumiretso kami sa exit.

Habang naglalakad palabas iba ang pakiramdam. Mas mainit ang hangin. Mas simple. Mas…

Probinsya.

Pagkalabas pa lang namin ng airport—

“Diane!”

Napalingon ako.

Sinalubong agad kami ng mga kamag-anak namin. Nakangiti. Masaya. Parang walang pagod.

Si Tito Dodoy ang unang lumapit yakap agad kay Nanay.

“Sa wakas nakauwi rin kayo,” sabi niya.

“Tito!” bati ko sabay ngiti.

“Ang laki mo na,” biro niya sa akin.

“Parang kailan lang…”

“…bata pa?” sagot ko.

Napatawa siya.

Kasama niya ang pinsan kong si Kian.

“Oy!” bati nito sabay akbay sa akin. “Graduate ka na pala.”

“Oo,” sagot ko. “Ikaw?”

“Ganun pa rin,” sabi niya. “Gwapo pa rin.”

Napatawa ako.

Nagkaroon kami ng kaunting kwentuhan kumustahan, kamustahan sa biyahe, sa pamilya, sa mga nangyari.

Pero hindi rin kami nagtagal.

“Biyahe pa tayo,” sabi ni Tito Dodoy. “Mahaba pa.”

Tinulungan nina Kuya Mikael at Kuya Marcus si Tito na ilagay ang mga bagahe sa likod ng sasakyan.

“Dahan-dahan,” sabi ni Tatay.

“Okay na ‘yan,” sagot ni Tito.

Sumakay na kami.

Umupo sina Nanay at Daddy sa harapan. Habang ako naman napagitnaan nina Kuya Mikael at Kuya Marcus sa likod.

Umandar ang sasakyan. Unti-unting naiwan ang airport. At pumasok kami sa mas tahimik na kalsada.

Mahigit isang oras ang biyahe mula airport papunta sa bayan nila Nanay.

Habang tumatakbo ang sasakyan napapatingin ako sa labas. Mga puno. Palayan. Maliit na bahay. Mga batang naglalaro sa gilid ng kalsada.

Iba ang pakiramdam. Parang bumagal ang oras.

Mula sa bayan, may tatlumpung minuto pa papunta sa Brgy. Marikit kung saan nakatira sina Lola.

Habang papalapit kami lalo kong nararamdaman ang bigat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil sa pagod o dahil sa dahilan kung bakit kami narito.

Napahilig ako sa upuan.

“Matulog ka muna,” sabi ni Kuya Mikael.

“Kailangan mo ‘yan.”

Tumango ako nang bahagya.

Alam kong pagdating namin kailangan kong maging handa. Makipagkumustahan. Makipag-usap. Maging matatag.

Kaya hinayaan ko ang sarili kong pumikit. At sa gitna ng pag-uga ng sasakyan unti-unti akong nakatulog. Umaasang kahit saglit makakatakas ako sa bigat ng lahat.

CHAPTER 13

Mahaba ang biyahe.

Halos hindi ko na mabilang kung ilang oras ang lumipas bago tuluyang huminto ang sasakyan sa harap ng lumang bahay namin. Ang ancestral house ng pamilya Reyes.

Isa-isa silang bumaba.

Naririnig ko ang pagbukas ng pinto, ang paghila ng mga bag, ang mga yabag sa lupa pero nanatili akong nakaupo.

Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa bintana. Sa bahay.

“Ganito pa rin…” mahina kong bulong.

Walang nagbago.

Pareho pa rin ang kupas na pintura, ang malalaking bintana, at ang mataas na hagdan na dati kong tinatakbuhan noong bata pa ako.

At doon bigla na lang bumalik ang lahat.

Mga alaala.

Kung paano ako lumaki rito. Kung paano naging sapat ang simpleng buhay ang pagtakbo sa ulan, ang paglalaro sa putikan, ang pagtawa nang walang iniintindi.

Parang kahapon lang.

“Bunso!”

Napakurap ako. Napalingon ako sa labas ng sasakyan at nakita ko si Kuya Mikael.

“Nandiyan ka pa? Tara na. Tulungan mo kami,” sabi niya habang may buhat na kahon.

Napabuntong-hininga ako bago ko binuksan ang pinto.

“Oo na… eto na, kuya” sagot ko, kahit parang may humihila pa rin sa’kin pabalik sa nakaraan.

Pagbaba ko, agad kong naramdaman ang hangin ng probinsya pamilyar, pero parang banyaga na rin sa akin.

Naglakad kami papunta sa bahay.

At tulad ng dati, kinailangan muna naming akyatin ang mataas na hagdan bago makapasok.

Sa bawat hakbang, pakiramdam ko mas lalo akong nilalamon ng mga alaala.

Pagpasok pa lang namin sa loob 

“Naku… mga apo ko…”

Nakita ko si Lola.

Nakatayo siya sa may pintuan, nanginginig ang mga kamay, punong-puno ng emosyon ang mga mata.

Agad niya kaming niyakap.

Mahigpit. Sobrang higpit.

“Ang lalaki niyo na…” sabi niya habang pilit na ngumiti kahit nangingilid ang luha.

“Miss na miss ka namin, La,” sagot ni Kuya Mikael.

Ngumiti lang ako.

“Miss ko rin po kayo…” mahina kong sabi, kahit hindi ko alam kung sapat ba ‘yon para ipaliwanag ang sampung taon na pagkawala ko.

Mahigit sampung taon.

Ganun katagal bago ako muling nakatapak dito.

Lumapit ang iba pa naming kamag-anak.

“Si Dylan ba ‘to?” tanong ng isang tiyahin.

“Oo nga! Ang tahimik pa rin,” dagdag ng isa.

Napangiti ako ng pilit. “Ganun pa rin po…”

Pero hindi nagtagal ang mga biro. Biglang bumigat ang paligid.

“Halika na kayo…” sabi ni Lola, mas mahina na ang boses.

Hindi ko alam kung bakit pero parang alam ko na kung saan kami pupunta.

Dahan-dahan kaming naglakad at nang makita ko ang kabaong parang may kumuyom sa dibdib ko. Tumigil ang mundo.

“Lo…” bulong ko habang papalapit.

Hindi ko na napigilan. Bigla na lang tumulo ang luha ko.

Ganito na lang ba? Ganito ko na lang ba siya muling

makikita

?

Sa tabi ko, narinig ko ang mahinang hikbi ni Kuya.

“Hindi man lang tayo naabutan…” sabi niya, basag ang boses.

Wala akong naisagot. Kasi totoo. Wala na kaming naabutan.

Matagal kaming nanatili roon. May mga kwento. Mga alaala. Mga tawanan na nauuwi sa katahimikan.

Hanggang sa marahan akong tinapik ni Lola.

“Tama na muna, anak… magpahinga kayo.”

Tumango lang ako. Wala na akong lakas magsalita.

Lumipat kami sa sala. Doon nagsimula ang mga tanong.

“Kamusta na kayo sa Maynila?” tanong ng isang tito.

“Ayos naman po,” sagot ni Kuya.

“Si Dylan?”

Napatingin silang lahat sa akin. Saglit akong natahimik.

“Okay lang po… busy lang,” sagot ko.

Simple. Maikli. Pero hindi nila alam ang dami kong gustong sabihin.

Ang dami kong tinatakasan.

Habang nagpapatuloy ang usapan, hindi ko maiwasang sumulyap pabalik sa direksyon ng kabaong.

At doon ko na-realize hindi lang pala ang bahay ang binalikan ko. Pati ang mga alaala. Pati ang sakit at ang mga bagay na pilit kong kinalimutan na ngayon, unti-unti nang bumabalik.

Tahimik lang akong nakinig sa mga kwento nila.

Paminsan-minsan, napapangiti ako pero mas madalas, lutang lang ang isip ko. Hindi ko na halos masundan ang usapan. Halo-halong boses, tawanan, at buntong-hininga. Lahat nagsasama-sama sa ingay na parang unti-unting lumalayo sa akin.

Hanggang sa maramdaman ko na lang ang bigat ng mga mata ko.

Pagod. Hindi lang sa biyahe kung hindi sa lahat.

Dahan-dahan akong tumayo.

“Mauna na po ako… inaantok na po,” mahina kong paalam.

“Magpahinga ka na, apo,” sagot ni Lola.

Tumango lang ako bago tuluyang tumalikod at naglakad papunta sa kwarto kung saan kami pansamantalang matutulog.

Pagbukas ko ng pinto, agad akong sinalubong ng malamig at tahimik na hangin ng silid.

Malaki ang kwarto. Maluwag. Parang kayang maglaman ng maraming alaala.

Tatlong kama ang nandoon. Dalawang malalaki at isang pang-isahan sa gilid.

At sa isa sa mga kama nakita ko si Kuya Marcus. Mahimbing ang tulog niya.

Tahimik. Walang iniintindi. Parang walang bigat na dinadala.

Napahinto ako sandali bago dahan-dahang lumapit.

Umupo ako sa gilid ng kama niya.

Pinagmasdan ko siya.

“Ang pogi mo talaga kuya…” bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.

Mahimbing ang tulog niya, parang walang kahit anong gumugulo sa isip niya.

Samantalang ako hindi ko na maalala kung kailan ako huling natulog nang ganito kahimbing.

Napabuntong-hininga ako.

At doon hindi ko sinasadyang napalingon ang tingin ko sa kabilang bahagi ng kwarto.

Sa aparador.

Lumang kahoy. May bahagyang gasgas sa gilid. At isang sirang hawakan na tila pilit na inayos.

Napatitig ako roon. Matagal.

Hanggang sa unti-unting nagdilim ang paligid sa paningin ko at biglang bumalik ang isang alaala.

FLASHBACK

Sabado ng araw na yon ng maisipan naming maglaro sa loob ng tagotaguan dahil walang pasok at maulan sa labas ng bahay.

Kasama ang mga pinsan ko ay nagtago kami sa mga sulok ng bahay habang ang bantay ay si kuya Mikael. Halos lahat sila ay nakatago na at ako nalang ang hindi pa.

Nalibot ko na ang buong bahay at wala akong mahanap hanggang sa nakita ko ang naka bukas na pintuan ng kwarto sa pinaka dulo malapit sa kusina. Pumasok ako dito at hinayaan lang itong naka bukas.

Hindi nagtagal, may narinig akong yabag sa labas ng kwarto. Pumasok si Tito Dodoy, mukhang pagod din mula sa bukid.

Hindi niya ako napansin dahil madilim ang ilaw at nakaupo lang ako sa sulok ng kama. Dire-diretso siya sa kama, humiga, at huminga nang malalim.

Tahimik akong tumayo. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may sariling isip ang mga paa ko. Dahan-dahan akong lumapit sa aparador, binuksan nang bahagya ang pinto, at pumasok sa loob.

Masikip, mainit, at puno ng amoy ng lumang kahoy at damit. Pero doon ako nagtago. Sumara ko nang bahagya ang pinto, sapat lang para may maliit na awang na makita ko ang kama.

Ang puso ko ay mabilis na tumibok. Ano ‘to? Bakit ko ginagawa ‘to? Pero hindi ko na mapigilan. Gusto kong makita.

Maya-maya pa, narinig ko ang mahinang ungol niya. Nakahiga si Tito Dodoy sa kama, walang damit sa itaas. Ang malapad niyang dibdib ay tumataas-baba.

Unti-unti niyang hinimas ang sarili. Mula sa leeg, pababa sa dibdib, hanggang sa tiyan. Nakita ko kung paano tumigas ang kanyang mga utong sa ilalim ng haplos ng sariling kamay.

“Fuck…” bulong niya sa sarili, mahina pero malinaw sa tahimik na kwarto.

Hinila niya pababa ang kanyang shorts. Lumabas ang kanyang kargada. Malaki, mataba, at maugat. Mas malapit ang tingin ko kahit nasa loob ako ng aparador. Mahaba, mabigat, at unti-unting tumitigas habang hinahawakan niya ito.

Dahan-dahan niyang hinimas-himas ang ulo, pagkatapos ay ang katawan nito. Ang kamay niya ay malaki rin, ngunit halos hindi maabot ang buong circumference. Tumaas ang bilis ng paghinga niya.

Paminsan-minsan ay dinidiin niya ang bayag, hinahaplos nang mahigpit, habang ang isa pang kamay ay bumalik sa utong at pinisil-pisil ito.

Ako naman, sa loob ng aparador, parang nawawala na sa init. Ramdam ko ang sarili kong pagtigas. Ang pawis ay tumutulo sa likod ko. Ang kamay ko ay kusang naghanap ng daan papasok sa aking shorts.

Hinawakan ko ang sarili ko habang nanonood sa kanya. Synchronized ang galaw namin, pero hindi niya alam.

Lalong lumakas ang ungol niya. “Ahh… putangina…” bulong niya habang mas mabilis na binubomba ang kanyang kargada.

Nakita ko ang ugat na lumalabas, ang ulo na namumula, at ang pre-cum na tumutulo sa tiyan niya.

Gusto kong lumabas. Gusto kong sumali. Pero mas masarap ang ganitong pakiramdam. Ang lihim, ang panganib, ang pagmamasid habang siya ay walang alam.

Bigla siyang tumigil. Umupo siya sa kama at tumingin sa direksyon ng aparador.

Napatigil ang hininga ko.

Nakita ba niya ako? O puro

kutob

lang?

Pagkatapos tumingin nang matagal sa direksyon ng aparador, ngumiti lang nang mahina si Tito Dodoy.

Parang may kutob na siya, pero hindi siya tumigil. Sa halip, humiga ulit siya sa kama, hinawakan muli ang kanyang malaking, mataba, at ugat na kargada, at nagpatuloy sa ginagawa niya.

“Ahh… putangina…” ungol niya nang malalim, ang boses ay garalgal na puno ng libog. “Ang sarap talaga ng ganito…”

Dahan-dahan niyang binilisan ang galaw ng kamay. Ang tunog ng basa na balat na hinahagod ay malinaw na naririnig ko sa loob ng aparador schlick… schlick… schlick.

Paminsan-minsan ay dinidiin niya ang ulo ng ari niya gamit ang hinlalaki, pinipisil para lumabas ang mas maraming pre-cum na tumutulo pababa sa kanyang tiyan at bayag.

“Fuck… ang init… tangina naman…” mura niya ulit, ang ulo niya ay naka-arko habang lalong binibilisan.

Ang malapad niyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba. Ang isa niyang kamay ay bumalik sa kanyang utong, pinisil-pisil ito nang malakas habang ang isa ay patuloy na binobomba ang kanyang malaking kargada.

“Ahh… ganito… ganito talaga… putang ina, sarap na sarap…”

Habang nanonood ako, parang lalong sumiklab ang apoy sa katawan ko. Ang init sa sikmura ko ay kumakalmot na, ang pawis ko ay tuluy-tuloy nang tumutulo, at ang ari ko ay sobrang tigas na halos masakit na.

Gusto kong hawakan ang sarili ko nang todo, pero natatakot akong gumawa ng ingay. Ang hininga ko ay mabigat na, at ang loob ng aparador ay parang oven na. Mainit, masikip, at puno ng amoy ng kahoy at pawis ko.

Hindi ko na talaga matiis.

Dahan-dahan akong gumalaw, sinusubukang i-adjust ang posisyon ko para hindi gaanong masikip at para mapahawak ko nang maayos ang sarili ko.

Pero dahil sa pawis at sa matagal na pagkakatayo sa iisang posisyon, nawalan ako ng balanse.

Creak… thud!

Bigla akong natumba palabas ng aparador.

Nahulog ako sa sahig nang may malakas na ingay, nakadapa, at ang shorts ko ay bahagyang nahila pababa dahil sa pagkahulog, exposing ang kalahati ng aking matigas na ari.

Nanlaki ang mata ni Tito Dodoy.

Bigla siyang tumayo mula sa kama, ang kanyang malaking kargada ay nakatayo pa rin, matigas at tumutulo pa rin ng pre-cum.

“Dylan?! Putangina!” sigaw niya sa gulat, pero agad niyang inalok ang kamay para tulungan ako.

“Ano’ng nangyari? Okay ka lang ba?!”

Dali-dali niyang hinawakan ang braso ko at inalalayan akong tumayo. Malapit na malapit kami ngayon.

Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang amoy ng pawis at libog, at ang kanyang malaking ari na halos nakadikit na sa hita ko dahil sa lapit.

Nakatingin siya sa akin, ang mukha ay puno ng pag-aalala sa una, pero unti-unting napalitan ng kakaibang init nang mapansin ang kondisyon ko.

Pawisan, hingal na hingal, at halatang-halata ang pagtigas ko.

“Tangina, Dylan…” bulong niya, ang boses ay mababa na ngayon.

“Matagal ka na ba talagang nagtatago diyan? Nakita mo ba… lahat ng ginawa ko?”

Hindi ako makasagot nang maayos.

Ang mukha ko ay mainit na mainit. Pero sa halip na umalis o mag-sorry, ramdam ko ang matinding libog na lalong sumisiklab dahil sa lapit namin.

Napakurap ako.

Bumalik ako sa kasalukuyan. Mabilis ang tibok ng puso ko.Nakatitig pa rin ako sa aparador. Parang may humihila sa akin. Parang may gustong ipaalala.

Unti-unti akong tumayo. Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko, hindi aksidente na dito ulit ako napunta.

Humakbang ako palapit.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Huminto ako sa harap ng aparador. Huminga ako nang malalim at marahang itinaas ang kamay ko handang hawakan ang sirang hawakan nito.

CHAPTER 14

Bago ko pa tuluyang mahawakan ang aparador, napansin kong bahagyang gumalaw si Kuya.

Napatigil ako. Napaatras ang kamay ko na parang nahuli sa akto. Sandali akong napatitig sa kanya, hinihintay kung magigising ba siya. Pero hindi. Mahimbing pa rin ang tulog niya.

Gayunpaman, may kung anong kaba ang biglang sumiksik sa dibdib ko. Napabuntong-hininga ako.

“Hindi pa siguro ngayon…” bulong ko sa sarili.

Dahan-dahan akong tumalikod. Mamaya na lang. Kapag ako na lang ang tao sa kwarto.

Lumabas ako ng bahay at agad akong sinalubong ng hangin. Mainit ang araw tirik na tirik, halos nakakapaso pero kakaiba ang lamig ng simoy na dumadampi sa balat ko. Presko. Malaya.

Napapikit ako sandali. At sa isang iglap, parang bumalik ako sa pagkabata.

Dito ako tumatakbo noon. Dito ako humihiga sa damuhan, nakatingala sa langit, walang iniisip kundi ang mga ulap na nagbabago-bago ang hugis.

Napangiti ako.

“Ang tagal na…” bulong ko.

Hindi ko namalayan, napadpad na pala ako sa dati naming tambayan.

At naroon pa rin siya ang malaking puno ng akasya. Mas lalo itong yumabong sa paglipas ng panahon. Mas makapal ang mga dahon, mas malawak ang mga sanga, at tulad ng dati, nananatiling malamig at malilim ang ilalim nito.

Nandoon pa rin ang papag. Luma na, pero matibay pa rin parang ayaw pang bumigay sa pagdaan ng taon.

Doon kami madalas tumambay noon. Tuwing hapon. Tuwing brownout. Minsan, doon pa kami natutulog habang hinihintay ang pagbabalik ng kuryente.

Napahinto ako sa paglalakad. Ngunit bago pa ako tuluyang makalapit may narinig ako tumawag sa pangalan ko.

“Dylan?”

Napalingon ako.

Si Tito Dodoy.

Pawis na pawis siya, halatang galing sa bukid. Nakatopless, ang suot niyang t-shirt ay nakasabit lang sa kaliwang balikat. May sombrero at kupas na pantalon.

“Uy, Tito,” bati ko.

“Kanina ka pa?” tanong niya habang pinupunasan ang pawis sa noo.

“Kakarating lang po,” sagot ko.

Sa kabila ng pagod at init ng araw, kapansin-pansin pa rin ang lakas ng presensya niya. Matikas, sanay sa trabaho, at may natural na kumpiyansa sa bawat galaw.

“Bumisita ka muna sa bahay,” aya niya. “Wala kasi akong kasama ngayon. Umalis si misis, ang pinsan mo naman nasa barkada.”

Nagdalawang-isip ako saglit. Pero tumango rin ako. “Sige po.”

Naglakad kami papunta sa bahay nila. Habang naglalakad, nagkwentuhan kami mga simpleng bagay, kumustahan, hanggang sa unti-unting napunta sa mas personal.

“May girlfriend ka na ba?” tanong niya, may halong biro sa boses.

Napangiti ako nang bahagya. “Wala po.”

“Wala? Bakit naman?” kulit niya.

“Busy lang po siguro. Tsaka wala pa po sa isip ko tito” sagot ko, umiwas ng tingin.

“Hindi pwede ’yan. Dapat may nobya kana,” natatawa niyang sabi.

Hindi na ako sumagot. Mas pinili kong manahimik.

Hindi ko rin alam kung paano ipapaliwanag ang mga bagay na ako mismo ay hindi pa rin lubusang naiintindihan.

Hindi nagtagal, nakarating kami sa bahay nila.

Huminto ako sa labas.

“Maupo ka muna diyan,” sabi niya. “Maliligo lang ako.”

Tumango ako. “Sige po.”

Pumasok siya sa loob. Naiwan akong mag-isa.

Umupo ako at hinayaan ang hangin na muling dumampi sa balat ko. Tahimik sa paligid. Pero sa loob ko ay hindi.

Napatingala ako sa langit. At sa di kalayuan, tanaw ko pa rin ang puno ng akasya.

Bigla kong naalala ang aparador.

Parang may bumubulong sa isip ko. Parang may hinihintay. Alam kong hindi ako mapapakali hangga’t hindi ko iyon nabubuksan.

Ilang sandali pa akong nanatili sa labas, hinahayaan ang hangin na palamigin ang init sa katawan ko. Pero hindi sapat. Sa huli, napagdesisyunan kong pumasok na sa loob.

Nilibot ng paningin ko ang bahay nina Tito Dodoy. Sakto lang ang laki nito, pero maluwag ang espasyo. Pagpasok mo’y agad na sasalubong ang maliit na sala. Sa kanang bahagi ang dalawang kwarto, habang sa dulo naman ay ang kusina at dining area. Sa kaliwa, malapit sa kusina ay ang banyo.

Naging abala ako sa pagmamasid sa mga detalye ng bahay hanggang sa hindi ko na namalayan na nakalabas na pala si Tito Dodoy mula sa banyo.

“Oy, Dylan. Kanina ka pa ba diyan?”

Napatalon ako sa gulat nang marinig ang boses niya. Agad akong napalingon.

Nakatayo siya sa may pintuan ng banyo, nakabalot lang ng puting tuwalya sa ibaba habang hubad na hubad ang itaas.

May mga butil pa ng tubig na dahan-dahang dumadaloy mula sa kanyang leeg at pababa sa malapad na dibdib. Ang basa niyang buhok ay nakadikit sa noo, at ang amoy ng sabon ay halo pa rin ng natural na pawis mula sa bukid.

Napalunok ako ng laway. Pinipigilan ko ang init na muling sumisiklab sa loob ng katawan ko.

Hindi siya agad nagpalit ng damit. Sa halip, ngumiti siya at lumapit.

“Halika, pakita ko sa’yo ’yung mga bagong picture namin,” sabi niya habang naglalakad patungo sa sala.

Itinuro niya ang mga frame sa dingding. “Ito ’yung last family trip namin sa Bohol. Tingnan mo si misis ang taba na niya ngayon, ’no?” natatawa niyang kwento.

“Tapos ito naman ’yung koleksyon niya ng mga miniature houses. Collection daw. Ako, collection ko ’yung mga tools sa likod ng bahay.”

Habang nagsasalita siya, halos magliyab ako sa tuwing magtama ang mga tingin namin. May kung anong mapanganib na init sa mga mata niya na parang alam na alam niya ang iniisip ko.

Kapag abala naman siya sa pagkukwento at tumitingin sa mga litrato, hindi ko mapigilang magnakaw ng tingin pababa lalo na sa umbok sa gitna ng kanyang hita.

Mas lalong nagiging halata ang bakat ng kanyang sandata sa ilalim ng manipis na tuwalya. Malaki, mataba, at unti-unting tumitigas habang naglalakad kami at nag-uusap. Halos nakikita ko na ang hugis ng ulo at ang mga ugat na dahan-dahang lumalabas sa tela.

Ramdam ko ang sarili kong ari na sumasabay sa init. Mahigpit kong kinagat ang labi para hindi mahalata ang paghingal ko.

“Gusto mo bang uminom muna?” tanong niya bigla, sabay lingon sa akin.

“May malamig na tubig sa ref. O kaya soft drinks? May naiwan akong ilang bote.”

Sa paglingon na iyon, halos magkadikit na kami.

Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit may ilang dangkal pa ang layo. At doon, sa ilalim ng tuwalya, mas kitang-kita na ang pagtayo ng kanyang malaking kargada parang handa nang sumabog ang manipis na tela.

“Ah, eh pwede naman po…” sagot ko, bahagyang namamaos ang boses. “Malamig na tubig na lang po.”

Ngumiti siya. May bahid na ng tukso ang ngiti na iyon.

“Bakit ka namumula, ha?” tanong niya, bahagyang itinaas ang kilay.

“Mainit ba sa loob? O… may iba pang dahilan?”

Hindi ako nakasagot agad. Naramdaman kong lalong tumigas ang ari ko sa loob ng shorts.

Tumawa siya nang mahina, mababa ang boses. “Relax ka lang, Dylan. Parang kanina pa kita napapansin na parang may iniisip. Sabihin mo lang kung ano’ng gusto mo. Tito mo naman ako”

Ang huling mga salita niya ay puno ng doble kahulugan. Ang mga mata niya ay diretso sa akin, hindi na nagtatago sa tukso.

Ako naman, hindi na alam kung saan titingin sa mukha niya, sa dibdib niya, o sa patuloy na lumalaking umbok sa ilalim ng tuwalya.

“Bakit, Tito?” tanong ko sa mahinang boses, sinusubukang magkunwaring matapang. “Ano ba talaga ang pwede kong hingin sa’yo?”

Ngumiti ulit si Tito Dodoy, mas malapad na ngayon.

“Subukan mo lang. Baka bigyan kita ng higit pa sa inaasahan mo.”

Tumawa lang ako nang mahina, sinusubukang itago ang kaba at libog na halo-halong nararamdaman ko. Nauna akong pumunta sa kusina at diretsong lumapit sa ref para kumuha ng malamig na tubig.

Habang nagsasalin ako sa baso, bigla akong nakaramdam ng matigas at mainit na bagay na dahan-dahang kumikiskis sa pagitan ng pwet ko.

Nanigas ang buong katawan ko. Bago pa ako makalingon, narinig ko na ang mababang boses niya sa likod ng tainga ko.

“Ang init mo talaga, Dylan…” bulong ni Tito Dodoy, ang boses ay garalgal at puno ng pagnanasa.

Napalingon ako nang bahagya. Doon ko siya nakita. Nakangisi, ang mukha ay malapit na malapit sa akin.

Ang malaking katawan niya ay halos nakadikit na sa likod ko. Ang tigas na umbok sa ilalim ng tuwalya ay diretso sa gitna ng pwet ko, dahan-dahang nagdidikit at bahagyang gumagalaw na parang sinusubok ang reaksyon ko.

“Ti-Tito…” nauutal kong sabi, ang kamay ko ay nanginginig habang hawak pa rin ang baso.

“Bakit? Natakot ka ba?” tanong niya, ngunit walang bakas ng pag-aalala sa boses. Sa halip, lalong lumalim ang ngisi niya.

“Kanina pa kita napapansin, ah. Sa sala, sa pictures laging tumitingin ka sa alaga ko.”

Hindi ako makasagot. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa likod ng leeg ko. Ang isang kamay niya ay dahan-dahang pumunta sa bewang ko, mahigpit pero hindi masyadong malakas, parang pinipigilan akong tumakas.

“Matagal mo na ba ’yan gustong makita nang malapitan?” bulong niya ulit, ang tuwalya ay bahagyang gumalaw dahil sa pagtigas pa lalo ng kanyang malaking ari.

“O… matagal mo na ba talagang gustong hawakan?”

Ang tuwalya ay halos hindi na nakakapit. Kitang-kita ko ang bahagi ng malaki at matabang ulo na sumisilip sa gilid ng tela. Mainit, pulang-pula, at may pre-cum na kumikinang sa tip.

“Ang tigas mo na rin, ’no?” sabi niya, ang boses ay mas mababa at mas nakakakiliti.

“Ramdam ko ’yung init mo kahit sa likod mo lang ako. Gusto mo bang ipakita ko sa’yo nang maayos?”

Hindi ko na napigilan ang paghingal ko. Ang baso sa kamay ko ay bahagyang natapon ang tubig sa countertop dahil sa panginginig.

“Tito… baka may makakakita po sa atin” wika ko sa mahinang boses, puno ng takot at sabay na puno ng libog.

Ngumiti siya nang mas malapad. Ang isa niyang kamay ay bumaba pa, dahan-dahang hinimas ang labas ng shorts ko, at bahagyang pinisil ang matigas kong ari sa tela.

“Wala. Umalis ang tita mo at si Kian. Tayo lang dalawa dito…”

Dahan-dahan niyang inihilig ang ulo ko patagilid gamit ang isa pang kamay, at bumulong sa tainga ko nang mas malalim.

“Sabihin mo lang, Dylan. Gusto mo ba talagang makita ’to? O gusto mo na ring hawakan at lasahin? Sabihin mo lang.”

Ang malaking ari niya ay lalong tumigas at bahagyang itinulak pa lalo sa pagitan ng pwet ko, parang naghihintay ng sagot ko. Ang init ng katawan niya ay parang sumisipsip ng lakas ko.

“Ti-Tito…” nauutal kong sabi, ang kamay ko ay nanginginig habang hawak pa rin ang baso.

“Bakit? Gulat ka ba?” bulong niya, ang boses ay puno ng tukso at libog.

“Kanina pa kita napapansin, ah. Sa sala, sa pictures… laging tumitingin ka sa ari ko. Sabihin mo nga, Dylan… matagal mo na ba talagang gustong hawakan ’to ulit?”

Hindi na ako nakapagpigil.

“Matagal na po, Tito…” sagot ko sa mahinang, nanginginig na boses.

“Simula noong unang beses… noong nakita ko kayo sa kwarto, noong nagtatago ako sa aparador… hanggang sa huli kong natikman ’yan. Araw-araw ko na po ’yang iniisip. Nangungulila na ako sa ari niyo… sa malaki, mataba, at mainit na kargada niyo.”

Nanlaki nang bahagya ang mata ni Tito Dodoy.

Pagkatapos ay lumalim ang ngisi niya, puno ng gutom na pagnanasa.

“Putangina… talaga?” bulong niya. “Kaya pala ganito ka ka-init.”

Bigla niyang inalis ang baso sa kamay ko at inilagay ito sa countertop. Pagkatapos ay hinila niya ako palapit sa kanya nang mahigpit.

Ang malaking katawan niya ay tuluyang nakadikit na sa akin. Ang matigas na ari niya, na halos wala nang takip ng tuwalya, ay dumidiin nang malakas sa tiyan ko.

Sa kusina, sa harap mismo ng refrigerator, nagsimula ang lahat.

Inihilig niya ang ulo ko at siniil ako ng mainit na halik. Ang mga labi niya ay malakas, mapang-ari, at puno ng gutom.

Ang dila niya ay agad na sumalakay sa loob ng bibig ko, hinahalikan ako nang malalim habang ang mga kamay niya ay gumagala sa likod ko, pababa sa pwet, at mahigpit na pinisil.

“Ang sarap mo pala halikan…” ungol niya sa pagitan ng mga halik.

“Matagal ko na rin gustong gawin ’to sa’yo.”

Hinawakan ko ang dibdib niya. Mainit at basa pa rin mula sa shower. Hinimas ko ang malapad na dibdib, ang matigas na utong, at pababa sa tiyan niya. Ang tuwalya ay tuluyan nang bumagsak sa sahig.

Ngayon, hubo’t hubad na si Tito Dodoy sa harap ko.

Ang kanyang malaking katawan. Matikas, pawisan, at puno ng lakas ay nakalantad nang buo. At sa gitna ng kanyang hita, ang mataba, maugat, at sobrang tigas na ari niya ay nakatayo nang tuwid, ang ulo ay namumula at tumutulo na ng pre-cum.

“Tangina… tingnan mo ’to,” bulong niya habang hinahawakan ang sariling ari at bahagyang inaalog ito sa harap ko.

“Ito ’yung hinahanap mo, ’di ba? Ito ’yung matagal mo nang gustong tikman ulit.”

Hinila niya ang kamay ko at ipinatong ito sa kanyang mainit na kargada.

Ramdam ko ang bigat, ang init, at ang tibok ng ugat nito. Dahan-dahan kong hinimas ito, mula sa ugat hanggang sa basa na ulo. Ang kamay ko ay halos hindi maabot ang buong circumference.

“Ahh… ganyan…” ungol niya, ang ulo ay naka-arko.

“Hawakan mo nang mahigpit. Matagal mo na ’yang hinahangad, ’di ba? Laruin mo ’yan…”

Lalong binilisan ko ang paghimas. Pinisil ko ang bayag niya, hinaplos ang bawat ugat, at pinisil-pisil ang ulo hanggang sa lalong tumulo ang pre-cum sa kamay ko.

Hindi na nakatiis si Tito Dodoy.

“Sabihin mo kung ano talaga ang gusto mo,” utos niya, ang boses ay mababa at mapang-ari.

Gusto kong

sumubo

.

Kaya hinila ko siya nang bahagya palapit at dahan-dahan akong lumuhod sa harap niya sa gitna ng kusina. Ang mukha ko ay nasa harap mismo ng kanyang malaking ari.

“Tito… gusto ko pong tikman ulit,” bulong ko bago dahan-dahang inilabas ang dila ko at dinilaan ang basa na ulo.

“Ahh… putangina, Dylan…” ungol niya nang malakas, ang kamay niya ay pumunta sa likod ng ulo ko.

“Isubo mo na. Isubo mo nang buo ang ari ni Tito…”

Dahan-dahan kong binuka ang bibig ko at isinubo ang mainit, mataba, at pulang-pulang ulo ng kanyang malaking kargada.

Dahan-dahan kong binuka ang bibig ko at isinubo ang mainit, mataba, at pulang-pulang ulo ng kanyang malaking kargada.

“Tangina… ang galing mo… Isubo mo pa… lahat… Tito’s cock is all yours now…”

Hinawakan ko nang mahigpit ang base ng kanyang malaking ari at sinubukan kong isubo nang mas malalim. Ang mataba na ulo ay tumama na sa likod ng lalamunan ko, pero hindi ako tumigil.

Pinilit kong buksan pa ang bibig ko, ang laway ko ay tumutulo na sa gilid ng mga labi ko pababa sa kanyang ugat.

“Ahh… putangina, Dylan!” ungol ni Tito Dodoy nang malakas.

Ang kamay niya sa likod ng ulo ko ay lalong humigpit, hindi na basta nakahawak kundi bahagyang itinutulak ang ulo ko palapit sa kanya.

“Mas malalim pa… tangina, kaya mo ’yan. Kainin mo ang ari ni Tito… lahat ng hinahangad mo noon, isubo mo na ngayon.”

Ang tunog ng basa at malalim na pagsubo ko ay nagiging mas malakas sa tahimik na kusina.

gluck… gluck… gluck

Habang ang refrigerator ay humuhuni sa likod namin. Ang isang kamay ko ay patuloy na hinimas at pinipisil ang mabibigat niyang bayag, ang isa naman ay nakahawak sa matigas na hita niya para sa balanse.

Si Tito Dodoy ay nakatayo nang matatag sa harap ko, hubo’t hubad, ang malapad na dibdib ay mabilis na tumataas-baba, ang pawis ay muling tumutulo sa kanyang tiyan. Ang mukha niya ay puno ng libog habang nakatingin siya sa akin mula sa itaas.

“Ang sarap mong tingnan… lumuhod diyan sa kusina ko,” bulong niya na may ngisi.

“Matagal mo na ba talagang pinapantasyahan ’to? Noong nagtatago ka sa aparador, hinahawakan mo ba ang sarili mo habang nanonood sa akin? Sabihin mo… habang sinasubo mo ’ko ngayon.”

Tinanggal ko sandali ang bibig ko sa ari niya para makahinga, ang laway at pre-cum ay nagkonekta pa rin sa pagitan ng labi ko at ng basa na ulo ng kanyang kargada.

“Opo, Tito…” hingal kong sagot, ang boses ay puno ng libog.

“Araw-araw ko po ’yang iniisip. Kapag nag-iisa ako, iniimagine ko ’yung malaking ari niyo… ang lasa nito… ang init… Gusto ko po itong kainin nang todo.”

“Gago ka talaga,” natatawa siya nang malibog.

“Kaya pala ang tigas mo kanina pa.”

Muli niyang hinila ang ulo ko at isinubo ulit ang kanyang ari sa bibig ko, mas malalim na ngayon.

Nagsimulang gumalaw ang balakang niya mabagal pero malalim na pagtulak, parang tinuturuan ako kung paano siya sumipsip nang maayos.

“Ganyan… sige… kainin mo ’yan,” ungol niya habang patuloy ang pagbayo sa bibig ko.

“Ang init ng bibig mo… tangina, mas masarap pa sa iniisip ko. Hawakan mo ang bayag ko habang sinasubo mo ’ko… pisilin mo.”

Sinunod ko ang utos niya. Habang sinusubo ko siya nang malalim, hinimas at pinisil ko ang kanyang mabibigat na bayag.

Ang pre-cum niya ay tuluy-tuloy nang tumutulo sa lalamunan ko, at ang lasa ay lalong nagpapainit sa akin.

Bigla siyang huminto sa pagtulak, hinila ang ulo ko nang bahagya para mailabas ang ari niya sa bibig ko. Ang malaking kargada ay nakatayo nang tuwid sa harap ko, basa na basa ng laway ko, at patuloy na tumutulo.

“Huwag kang titigil,” utos niya, ang boses ay mababa at mapang-ari.

“Tayo ka. Humarap ka sa countertop.”

Tumayo ako, ang tuhod ko ay nanginginig. Inihilig niya ako sa countertop ng kusina, ang dibdib ko ay nakadikit sa malamig na tiles habang ang pwet ko ay nakausli sa kanya.

Mula sa likod, hinimas niya ang likod ko pababa sa pwet, pagkatapos ay pinisil ang magkabilang pisngi.

“Ang ganda ng pwet mo…” bulong niya sa tainga ko habang ang matigas na ari niya ay muling dumidiin sa pagitan ng pwet ko.

“Pero huwag kang mag-alala… hindi ko pa sisirain ’to ngayon. Gusto ko munang tikman nang todo ang bibig mo.”

Hinila niya ulit ako, pinaikot, at pinilit akong lumuhod muli sa harap niya.

“Ngayon, isubo mo ulit… at huwag kang aatras hangga’t hindi mo pa nilalabasan si Tito.”

Agad kong sinubo ulit siya, mas mabilis, mas malalim, mas gutom. Ang kamay ko ay hinimas ang bayag niya habang ang bibig ko ay gumagalaw nang walang tigil.

Ang ungol niya ay lalong lumalakas, ang balakang niya ay patuloy na gumagalaw, at alam ko na malapit na siyang labasan.

“Tangina… malapit na… malapit na ako, Dylan…” ungol ni Tito Dodoy, ang kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa buhok ko.

“Huwag kang aatras… isubo mo lahat… tanggapin mo ang tamod ni Tito…”

Lalong binilisan ko ang galaw ng bibig ko. Sinusubo ko siya nang malalim at mabilis, ang ulo ng kanyang malaking ari ay paulit-ulit na tumatama sa lalamunan ko.

Ang laway ko ay tuluy-tuloy nang tumutulo pababa sa kanyang bayag, basa na basa ang sahig ng kusina. Ang tunog ay walang tigil

gluck… gluck… gluck… na halo pa sa malakas na ungol niya.

“Putangina… ang sarap… ang galing mo talaga!” hingal niya, ang balakang niya ay patuloy na gumagalaw, bahagyang tinutulak ang ari niya nang mas malalim sa bibig ko.

“Kainin mo ’yan… lahat… tangina, parang ginawa kang para sa titi ko!”

Ang mga hita niya ay nanginginig na. Ang malapad na dibdib niya ay mabilis na tumataas-baba. Ang pawis ay tumutulo mula sa tiyan niya pababa sa mukha ko habang sinusubo ko siya nang todo.

Bigla niyang hinigpitan ang hawak sa buhok ko. Ang katawan niya ay nanigas.

“Ahh… tangina… lalabasan na ako… Dylan… tanggapin mo!”

Sa isang malakas na ungol, itinulak niya ang balakang niya pasulong. Ang malaking ari niya ay nanigas sa loob ng bibig ko.

“Fuck… putanginaaa!”

Mainit at makapal na tamod ang tumalsik sa lalamunan ko. Paulit-ulit. Malakas. Parang walang katapusan. Ang unang putok ay diretso sa likod ng lalamunan ko, sinusundan ng mas marami pang mainit na tamod na puno ng lasa niya. Maalat, malapot, at sobrang dami.

Hindi ako umatras. Sinubukan kong lunukin ang lahat, pero sobra ang dami. Tumulo ito sa gilid ng mga labi ko, pababa sa baba ko at sa sahig ng kusina.

“Tangina… ang sarap… lunukin mo… lahat…” ungol niya habang patuloy na tumutulo ang tamod niya sa bibig ko, ang kamay niya ay mahigpit pa rin sa buhok ko.

Nang tumigil na ang pagtalsik, dahan-dahan niyang inilabas ang ari niya sa bibig ko. Ang malaking kargada ay basa na basa ng laway at tamod, pulang-pula pa rin, at bahagyang nanlambot pero hindi pa rin ganap na bumaba.

Nakatingin siya sa akin mula sa itaas, hingal na hingal, ang mukha ay puno ng kasiyahan at libog.

“Ang galing mo…” bulong niya, ang thumb niya ay pinunasan ang tamod na tumulo sa gilid ng labi ko at ipinasok ito sa bibig ko.

“Lunukin mo pa. Huwag kang magsayang ng tamod ni Tito.”

Sinipsip ko ang thumb niya, nilunok ang natitirang tamod.

Tumawa siya nang mahina, mababa ang boses. Pagkatapos ay hinila niya ako pataas at siniil ulit ng mainit na halik. Ramdam ko ang sarili kong tamod sa labi niya habang hinahalikan niya ako nang malalim.

“Matagal mo na ba talagang hinahangad ’yan?” tanong niya sa pagitan ng mga halik, ang kamay niya ay hinimas ang likod ko pababa sa pwet.

“O gusto mo pa? Kasi Tito mo ’to… pwede mong kainin ulit kung gusto mo.”

Hinawakan ko ang dibdib niya, ang pawisan na tiyan, at pababa sa ari niya na bahagyang nanlambot pero unti-unting tumitigas ulit sa ilalim ng haplos ko.

“Gusto ko pa po, Tito…” bulong ko, ang boses ko ay puno pa rin ng libog habang hinahaplos ko ang ari niya na unti-unting tumitigas ulit.

“Hindi pa ako tapos… gusto ko pa ring tikman at hawakan ’to nang todo.”

Ngumiti si Tito Dodoy nang mapanganib. Hinawakan niya ang baba ko at itinaas nang bahagya para magtama ang mga mata namin.

“Tangina, Dylan ang libog mo talaga,” bulong niya, ang thumb niya ay hinimas ang labi ko na basa pa rin ng tamod.

“Kung ako lang, gusto ko ring ibigay sa’yo lahat ngayon. Gusto kong kantutin ’yang bibig mo hanggang umaga. Pero…”

Huminto siya saglit at tumingin sa orasan sa dingding.

“May lakad pa ako at hapon na. May appointment ako sa bayan tungkol sa traktora. Kailangan ko pang asikasuhin bago magdilim.”

Ramdam ko ang biglang pagbagsak ng init sa dibdib ko. Parang binuhos ng malamig na tubig ang buong katawan ko. Gusto kong mag-protesta, pero alam kong wala akong magagawa.

“Tito…” mahina kong sambit, ang kamay ko ay hindi pa rin bumibitaw sa kanyang kargada.

Hinawakan niya ang kamay ko at dahan-dahang inalis ito. Pagkatapos ay hinalikan niya ako nang mabilis pero malalim. Isang halik na puno ng pangako at pagnanasa.

“Huwag kang mag-alala,” bulong niya sa tainga ko, ang boses ay mababa at nakakakiliti.

“Hindi pa tapos ’to. Bukas o sa susunod na araw na magkita tayo ulit kapag walang lakad. Walang abala. Doon ko na ibibigay sa’yo nang todo ang ari na hinahangad mo. Sa kusina man, sa kwarto, o kahit sa ilalim ng akasya. Basta tayo lang dalawa.”

Tumango ako, kahit puno pa rin ng gutom ang katawan ko.

“Sige po…”

“Halika, linisin muna natin ang katawan bago ako umalis.”

Pareho kaming naglinis sa kusina. Kumuha siya ng basang trapo at pinunasan ang tiyan, hita, at ari niya. Ako naman ay naghugas ng mukha at bibig sa lababo, sinusubukang alisin ang lasa at bakas ng tamod niya.

Paminsan-minsan ay magtitinginan kami, at sa bawat sulyap ay may lihim na init na bumabalik.

Nang pareho na kaming medyo malinis, kinuha niya ang tuwalya sa sahig at muling ibinalot sa baywang. Ako naman ay inayos ang shorts ko.

“Lakad na tayo,” sabi niya habang nagbibihis ng damit sa kwarto.

“Huwag kang mag-iisa rito. Sumama ka sa labas.”

Naglakad kami palabas ng bahay. Magkahiwalay pero magkasama pa rin. Siya patungo sa kanyang motorsiklo sa harap, ako naman patungo sa daan pauwi sa amin.

Bago pa siya sumakay, lumingon siya sa akin.

“Dylan.”

Napalingon ako.

“Wag kang mag-alala,” sabi niya, may nakakalibog na ngiti sa labi.

“Bukas, kapag wala na talaga akong lakad hanapin mo ako.”

Tumango ako, ang mukha ko ay mainit pa rin.

“Sige po, Tito.”

Sumakay siya sa motorsiklo at pinaandar ito. Habang naglalakad ako pauwi, ramdam ko pa rin ang lasa niya sa bibig ko, ang init ng katawan niya, at ang pangako sa mga mata niya.

Hindi pa tapos.

CHAPTER 15

Masaya akong umuwi sa bahay namin. Kahit hindi pa tapos ang nangyari sa kusina kanina, sapat na ang pangako ni Tito Dodoy para maging magaan ang mga hakbang ko.

Ngumingiti ako sa sarili habang naglalakad, ramdam pa rin ang lasa niya sa bibig ko at ang init ng malaking katawan niya. Parang may lihim na enerhiya akong dala na hindi ko kayang itago.

Pagdating ko sa bahay, nagsisidatingan na ang mga tao para sa padasal. Ang kaninang tahimik na bahay ay muling napuno ng ingay, mga bulungan, yabag, at mahihinang bati ng pakikiramay.

Diretso akong pumasok sa kwarto para kumuha ng damit. Ramdam ko ang lagkit ng pawis sa katawan ko, at may kakaibang tensyon na hindi ko maalis. Parang may natira parin mula sa nangyari kanina.

’Kailangan kong

kumalma

’

Mabilis akong kumuha ng damit at pumasok sa banyo. Pagbuhos ko ng tubig sa katawan ko, napapikit ako.

Malamig.

Pero hindi sapat para pakalmahin ang isip ko.

Habang umaagos ang tubig, pilit kong pinapawi ang pagod at kaba. Pero kahit anong gawin ko, may pakiramdam pa rin na ayaw mawala.

“Ang sarap pa rin ng lasa niya…” bulong ko sa sarili

Hinugasan ko nang mabuti ang mukha, bibig, at buong katawan, sinusubukang alisin ang bakas ng nangyari sa kusina. Pero kahit gaano ko kagusto, hindi ko mapigilan ang pagbalik ng mga alaala.

Ang malaking ari niya, ang ungol niya, at ang mainit na tamod na tumalsik sa bibig ko. Bahagyang tumigas ulit ang ari ko sa ilalim ng shower, pero pinigilan ko ito.

May padasal pa.

Pagkatapos maligo at magbihis ng malinis na damit, dumiretso ako sa sala kung saan nakaburol si Lolo.

Nakapalibot sila sa kabaong ni Lolo, may hawak na rosaryo, handa para sa padasal. Ang liwanag ng mga kandila ay sumasayaw sa dingding, nagbibigay ng kakaibang tahimik na lungkot sa buong bahay.

“Dylan, dito ka,” tawag ni Nanay.

Isa-isa kaming lumuhod habang nagsisimula ang rosaryo at dasal para sa kaluluwa ni Lolo.

“Aba Ginoong Maria…” sabay-sabay naming sambit.

Sumali ako nang tahimik, ang isip ko ay nahahati sa pagitan ng dasal at alaala sa kusina ni Tito Dodoy. Paminsan-minsan ay napapapikit ako, sinusubukang itago ang init sa mukha ko.

Nakayuko ako habang nagdadasal, pero hindi mapakali ang isip ko. Pilit kong iniisip ang bawat salita, pero paulit-ulit itong lumilihis.

Dahil kahit anong pilit ko hindi ako makapag-focus.

Pagkatapos ng mahabang dasal, naging mas maluwag ang paligid. Nagkwentuhan ang mga tao tungkol sa buhay, sa ani, sa mga balita sa baryo, at sa mga alaala tungkol kay Lolo.

Nakipag-usap din ako sa ilan kong pinsan at tiyahin, ngumingiti at tumatawa sa mga biro, pero sa loob-loob ko ay ibang-iba ang iniisip ko.

“Dylan, kumain ka muna,” sabi ni Tita.

“Mamaya na po,” sagot ko.

Pinilit kong makisabay sa usapan. Sumagot ako sa mga tanong, ngumiti sa mga biro, at tumawa kahit pilit lang.

“Graduate ka na pala?” tanong ng isang kamag-anak.

“Opo,” sagot ko. “Hindi ko nga po napansin kung gaano kabilis.”

Tumango sila, pero pakiramdam nasa ibang mundo ako. Parang kalahati lang ng sarili ko ang nandito.

Maya-maya pa, naglaro kami ng binggo para malibang at mapanatili ang sigla sa gabi ng padasal. Naglagay sila ng maliit na premyo kendi, sigarilyo, at ilang bote ng softdrinks.

“Dylan! Sama ka dito!”

Napalingon ako kay tita. Nasa kabilang side siya, may hawak na bingo card.

Napangiti ako.

“Sige.”

Lumapit ako at umupo sa tabi nila.

Habang naglalaro kami, napuno ng tawanan ang paligid.

“Bingo!” sigaw ng isang matanda.

“Ay! Daya!” sigaw ng babae, sabay tawa.

Sa sandaling iyon parang normal ang lahat. Parang wala akong iniisip. Pero habang tumatawa ako ay hindi ko alam na sa likod ng lahat ng iyon, may isang taong tahimik na nakamasid sa akin mula sa sulok ng sala.

May isang taong nakakita sa buong pangyayari kanina at hindi siya nagplano na manahimik nang matagal.

Bumalik ako sa laro, pero hindi na ako mapakali. Pakiramdam ko may nakatingin pa rin sa akin.

Tahimik. Nakatago. At naghihintay.

Bumalik ako sa bingo card ko, pilit inaayos ang sarili.

“B-12…”

“Meron!” sigaw ng katabi ko, sabay tawa.

Napangiti ako, pero mababaw lang. Hindi ko na masundan ang mga numero. Parang may ingay sa tenga ko na hindi ko maipaliwanag mahina, paulit-ulit, parang may bumubulong pero hindi ko maintindihan.

Kalma ka lang…

Hinawakan ko ang card ko nang mas mahigpit. Napansin kong bahagya itong nanginginig.

Hindi dahil sa lamig kundi dahil sa pakiramdam na hindi ako nag-iisa.

Dahan-dahan akong napalingon sa likod ko. Mga tao lang. Nag-uusap, tumatawa, abala sa kani-kanilang mundo.

Pero may isang bagay na hindi tama. May isang upuan sa sulok, bakante.

Kanina, sigurado akong may nakaupo doon.

Napakurap ako. Baka mali lang ako ng tingin.

Bumalik ako sa harap, pilit nakikinig.

“Dylan, wala ka bang number?” tanong ni Tita.

“Ah…meron po,” sagot ko agad, kahit hindi ko alam kung ano ang tinawag.

Tumango siya at muling tumawa sa katabi.

Huminga ako nang malalim.

Ayos lang ’to. Pagod ka lang.

Pero habang sinusubukan kong kumbinsihin ang sarili ko, may naamoy ako.

Pamilyar.

Mahina, pero malinaw. Amoy sabon at pawis.

Nanigas ako.

Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa sarili kong kamay.

Malinis na. Kakapaligo ko lang. Pero hindi iyon ang pinanggagalingan.

Mas malapit. Masyadong malapit. Parang nasa likod ko lang.

Bigla akong napalingon.

Wala.

Pero may bahagyang paggalaw sa kurtina sa gilid ng bintana.

Hindi naman mahangin.

Napalunok ako.

“CR lang po ako,” bulong ko kay Tita, sabay tayo.

Hindi na ako naghintay ng sagot.

Mabilis akong naglakad papasok ng bahay, palayo sa ingay, palayo sa mga tao.

Mas tahimik sa hallway. Mas malamig at mas lalong dumidiin ang pakiramdam na may sumusunod.

Naririnig ko ang sarili kong yabag.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

…apat?

Natigilan ako.

Huminto ako sa paglakad. Tumigil din ang isa pang yabag.

Dahan-dahan akong lumingon.

Walang tao.

Pero sa sahig, sa dulo ng hallway may basang bakas ng paa.

Isa.

Dalawa.

Papunta sa direksyon ko at sariwa pa. Hindi ko namalayan na napaatras ako.

Biglang may mahina na tunog mula sa likod ng pinto ng banyo.

Click.

Parang may nag-lock mula sa loob. Napatitig ako doon, hindi gumagalaw.

Walang dapat tao sa loob sigurado ako pero may isa na namang tunog.

Mahina at pamilyar.

“Dylan…”

Napapikit ako, parang kusang umatras ang katawan ko. Hindi ko alam kung tatakbo ba ako o lalapit pero isang bagay ang sigurado hindi na ito simpleng pakiramdam lang.

May kasama ako sa bahay at kilala niya ako.

Nakatitig lang ako sa pinto ng banyo, hindi makagalaw. Mabigat ang hangin sa paligid, at parang bawat segundo ay humahaba. Ramdam ko ang malamig na pawis sa likod ko habang unti-unting lumalakas ang tibok ng puso ko.

“Dylan…”

Mas malinaw na ngayon ang boses. Hindi na ito parang guni-guni lang.

Totoo na.

Dahan-dahan akong lumapit, halos hindi ko maramdaman ang mga paa ko sa sahig. Parang may humihila sa akin hindi ko alam kung takot ba o kuryosidad. Huminto ako sa harap ng pinto, nanginginig ang kamay na unti-unting umaangat para hawakan ang doorknob.

Hindi dapat may tao dito…

“Si-sino ’yan?” mahina kong tanong.

Saglit na katahimikan ang sumagot sa akin.

“Buksan mo.”

Nanigas ang buong katawan ko sa narinig. Kilala ko ang boses na iyon at iyon ang mas lalong nagpapakaba sa akin.

Hindi puwede…

Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang pinihit ang doorknob.

Click.

Unti-unting bumukas ang pinto. Madilim sa loob, tanging ilaw mula sa hallway ang pumapasok at tumatama sa sahig.

At doon ko siya nakita.

Si Kian.

Nakatayo siya sa gilid, nakasandal sa pader, tahimik na nakatingin sa akin. Hindi siya agad nagsalita. Titig lang ng diretso, matagal, parang may binabasa sa akin na hindi ko kayang itago.

“Ki… Kian?” halos pabulong kong sabi.

Hindi siya sumagot agad sa halip, dahan-dahan siyang ngumiti.

Hindi ko nagustuhan ang ngiting iyon.

“Akala mo walang nakakita?” mahina niyang sabi.

Parang may bumagsak sa tiyan ko. Biglang nawalan ng laman ang dibdib ko, at hindi ko alam kung paano huminga nang maayos.

Alam niya…

“A-anong ginagawa mo dito?” pilit kong tanong, kahit alam kong hindi iyon ang totoong gusto kong itanong.

Hindi siya sumagot. 

Sa halip, isang hakbang ang ginawa niya palapit. Napaatras ako hanggang sa sumayad ang likod ko sa pinto.

“At saka…” dagdag niya, mas mababa ang boses.

“Hindi ka man lang marunong magsara ng pinto, Kuya.”

Lalong kumabog ang dibdib ko at tumigil ang mundo ko sa narinig ko.

“Ki…Kian, mali yung nakita mo…”

“Talaga ba?” putol niya agad.

Mas lalo siyang lumapit. Halos wala nang pagitan ang katawan namin. Ramdam ko ang init ng hininga niya, at lalo akong kinabahan.

Hindi ito maganda…

“Gusto mo bang ulitin ko kung anong ginawa mo kanina?” bulong niya.

Nanlamig ang mga kamay ko. Hindi ito biro. Hindi ito simpleng pang-aasar.

May ibang ibig sabihin ang tono niya. May ibang intensyon.

“Hindi ko ipagkakalat sa iba,” dagdag niya.

Napatingin ako sa kanya, naguguluhan at kinakabahan.

“Pero…”

Bahagya siyang yumuko, inilapit ang mukha niya sa akin.

“…may kapalit.”

Napahigpit ang hawak ko sa gilid ng pinto. Hindi ko alam kung alin ang mas malakas ang takot ko o ang kaba sa kung anong susunod niyang sasabihin.

---

( FLASHBACK )

[ Kian’s POV ]

Hindi ko inakala na ang araw na ito ay magtatapos sa ganito.

Kanina, pagkatapos kong umalis sa barkada, nagpasya akong dumaan muna sa bahay namin para kumuha ng damit bago pumunta sa padasal sa bahay nina Lolo. Tahimik lang ang paligid nang pumasok ako sa likod na bahagi ng bahay. Akala ko walang tao. Pero nang marinig ko ang mga ungol mula sa kusina, napatigil ako.

Hindi ko agad naintindihan. Akala ko una’y may sakit si Papa. Pero nang dahan-dahan akong lumapit at sumilip sa gilid ng pader…

Nakita ko sila.

Si Papa, hubo’t hubad, pawisan, at nakatayo sa gitna ng kusina. Ang malaking ari niya ay nasa bibig ni Dylan. Ang pinsan ko. Ang anak ng kapatid ni Papa.

Hindi ako makagalaw. Parang tinulos ako sa kinatatayuan ko.

Si Dylan ay nakaluhod, ang mukha niya ay puno ng laway at pre-cum, ang bibig niya ay puno ng ari ni Papa habang sinusubo ito nang malalim. 

gluck… gluck… gluck  

Ang tunog ay malinaw na naririnig kahit nasa labas ako. Si Papa naman ay hawak ang buhok ni Dylan, itinutulak ang balakang niya pasulong, at ungol na ungol.

“Putangina… isubo mo lahat… tanggapin mo ang tamod ni Tito…”

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatayo roon. Nakita ko kung paano lalong binilisan ni Dylan ang pagsubo, kung paano nanigas si Papa, at kung paano niya inilabas ang maraming tamod niya sa bibig ng pinsan ko. Nakita ko kung paano sinubukan ni Dylan na lunukin ang lahat, pero tumulo pa rin ito sa gilid ng labi niya.

Ang mundo ko ay parang tumigil sa pag-ikot.

‘Si Papa at si Dylan?’

’Matagal na ba ’to? Matagal na ba nilang ginagawa ‘to?’

Si Dylan na lagi kong kasama noong bata pa kami, ang pinsan kong parang kapatid ko na at si Papa na lagi kong iniidolo dahil sa lakas at pagiging lalaki niya?

Hindi ako galit. Hindi pa. Mas nalilito ako. May kung anong kakaibang init na sumiklab sa dibdib ko habang nanonood ako. May takot. May pagkabigla. At may something else na hindi ko kayang pangalanan.

Nang maglinis sila at maghiwalay, mabilis akong umatras at lumabas sa likod na pinto. Hindi nila ako nakita. Pero ako, nakita ko lahat.

Ngayon, nandito ako sa sala ng bahay nina Lolo, nakikipagdasal kasama ang buong pamilya. Nakatingin ako kay Dylan na nakaupo sa harapan, nakikipagkwentuhan at tumatawa habang naglalaro ng binggo. Parang walang nangyari. Parang hindi siya kanina lang nakaluhod sa kusina namin, sumusubo sa ari ng tatay ko.

Pero alam ko.

Alam ko ang lasa na nasa bibig niya ngayon habang nakangiti siya sa mga tao. Alam ko ang tunog ng ungol ni Papa. Alam ko ang itsura ng malaking ari niya habang tumutulo ang tamod sa labi ni Dylan.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.

Sasabihin ko ba kay Mama? Sasabihan ko ba si Dylan? O si Papa? O manahimik muna ako at subukang intindihin kung bakit hindi ako galit na galit kundi curious?

Bakit parang may parte sa akin na gustong malaman pa kung gaano katagal na ’to? At bakit parang may parte rin sa akin na gustong makita ulit?

Hindi ko alam.

Pero habang nakatingin ako kay Dylan na tumatawa habang may hawak na bingo card, isang bagay lang ang sigurado ko.

Hindi na ako makakatingin sa kanya o kay Papa nang pareho pa at ngayon kailangan kong malaman ang totoo.

( END OF FLASHBACK )

---

Hindi ko alam kung paano ko dapat igalaw ang katawan ko. Nakatigil lang ako sa pinto, habang nakatitig si Kian sa akin na parang sinusukat bawat kilos ko. May ngiti siya na hindi biro, mas malalim, mas malamig kaysa sa huling pagkakataon.

“Alam mo ba kung gaano kahirap magkunwari?” tanong niya, mahina pero malinaw. 

“Na parang walang nangyari, na parang normal ang lahat habang alam mo sa sarili mo kung ano ang totoo?”

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Ang puso ko’y tumitibok nang sobra, at bawat hininga ko ay parang pinipigilan ng kaba.

Hindi ko puwede ito sabihin… hindi sa iba, at hindi rin sa kanya…

“Dylan,” patuloy niya, lumapit ng kaunti. 

“May paraan para maayos natin ito. Pero kailangan mong makinig. Kailangan mong sundin. Isa lang ang tanong ko. Gusto mo bang malaman ng iba ang nangyari kanina o gusto mo silang panatilihing hindi nakakaalam?”

Huminga ako nang malalim. Parang may bumigat sa dibdib ko. Ramdam ko ang init ng katawan ko at ang kabog ng puso, pero hindi iyon excitement. Takot ito. Lakas ng takot na parang pinipilit akong yumuko, sumunod, at walang laban.

Hindi siya makakalimot… at baka… baka gagamitin niya ito laban sa akin.

“Gusto mo bang makalimot ang lahat o gusto mo silang may malaman?” paulit-ulit niyang tanong, at bawat salita niya’y parang martilyo sa utak ko. 

Hindi siya nagmamadali, hinahayaan niya akong magduda, hinahayaan akong mag-isip, habang nakatingin sa akin na parang hawak niya ang bawat lihim ko.

“Ki… Kian… hindi puwede…” nanginginig kong sabi. “Hindi mo puwede gawin ’to…”

Ngumiti siya ng mas malalim pa. Isa itong ngiti na hindi mo makakalimutan. Isa itong ngiti na may banta.

“Puwede,” sabi niya, dahan-dahan lumapit. 

“Pero kailangan mo lang sundin ang gusto ko. Isa lang. Isa lang, Dylan. Sundin mo, at walang makakaalam. Hindi mo susi sa kanya, at hindi mo kailangang magsinungaling sa lahat. Ngunit, kapag sinunod mo ang gusto ko ang lahat ng nangyari kanina, magiging lihim na lang.”

Tumigil ako. Ramdam ko ang pawis sa noo ko, ang kaba sa dibdib, at ang kaba sa bawat daliri na nakahawak sa pinto. Hindi ko alam kung tatakbo ba ako, tatayo, o susunod sa sinabi niya. Ang mundo ko ay umiikot, at wala nang ibang tao sa paligid. Siya at ako lang.

Isang mali lang at lahat ay mawawala. Isang mali lang at lahat ay lalabas.

CHAPTER 16

Hindi ko alam kung gaano katagal ako nakatayo roon, parang nakakandado ang mga paa ko sa sahig. Ang kamay ko ay nanatili sa doorknob, basa na ng pawis, pero hindi ko magawang buksan o pakawalan.

Si Kian ay hindi na lumalapit pa. Nanatili siyang ilang hakbang ang layo, sapat para maramdaman ko ang bigat ng presensya niya, pero hindi sapat para makatakas ako sa tingin niya. Ang ngiti niya ay nanatiling nakalapat hindi malawak, hindi mapang-asar, kundi malamig at siguradong-sigurado, parang may hawak na baraha na alam niyang panalo na.

“Alam mo ba kung gaano kahirap magkunwari, Dylan?” tanong niya ulit, mahina, halos parang kausap ang isang bata. 

“Araw-araw kang nakikita ko sa pamilya nakikipagtawanan ka kay Papa, tinatawag mo siyang ‘Tito’ na parang walang nangyari. Pero alam ko. Alam ko na may parte sa’yo na natatakot na baka may makahalata.”

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko alam kung paano niya nalaman, pero ang paraan ng pagsasalita niya ay parang may hawak siyang piraso ng buhay ko na hindi ko na mababawi.

“Dylan,” patuloy niya, lumapit nang isang hakbang lang. Sapat para maramdaman ko ang pagbabago sa hangin sa pagitan namin. 

“May paraan para maayos ’to. Pero kailangan mong makinig nang mabuti. Isa lang ang tanong ko sa’yo ngayon.”

Huminga ako nang malalim. Parang may bato na nakadagan sa dibdib ko. Ang tibok ng puso ko ay sobrang lakas na parang gusto nang sumabog.

“Gusto mo bang manatiling lihim ang nangyari sa kusina namin o gusto mong malaman ng lahat kung ano talaga ang ginagawa niyo ni Papa kapag walang tao?”

Parang tumigil ang oras. Ang pangalang “Papa” mula sa bibig niya ay parang kutsilyo na dahan-dahang pinasok sa tiyan ko.

“Hindi… ano’ng sinasabi mo?” nanginginig kong sagot, pero alam kong masyadong huli na ang pagkukunwari.

Ngumiti si Kian. Hindi malakas. Bahagya lang ang pagtaas ng sulok ng labi niya, pero sapat na para maging mas malamig ang kwarto.

“Wag kang magmadali. Hindi ko pa sinasabi lahat. Gusto mo bang marinig kung paano ko nalaman?”

Hindi ako sumagot. Hindi ko kayang sumagot. Pero lumapit siya nang isa pang hakbang. Ngayon, halos dalawang hakbang na lang ang layo namin.

“Kanina pagkatapos kong umalis sa barkada, dumaan ako sa bahay namin. Kumuha lang sana ako ng damit bago pumunta sa padasal. Tahimik ang bahay. Akala ko walang tao.”

Huminto siya. Pinagmasdan niya ang mukha ko, parang sinusukat kung kailan ako magsisimulang magpanic.

“Pero may narinig akong tunog mula sa kusina. Mga ungol. Mahina pero malinaw. Parang may nasasaktan o parang may gustong-gusto.”

Bumaba ang boses niya. Halos pabulong na.

“Dahan-dahan akong lumapit. Sumilip ako sa gilid ng pader. At doon ko kayo nakita.”

Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko. Ang pawis sa likod ko ay dumaloy na pababa. Gusto kong tumakbo, pero ang mga paa ko ay parang naka-embed sa semento.

“Hindi ko agad naintindihan,” patuloy niya, mas mabagal pa. “Akala ko una’y may sakit si Papa. Pero hindi. Hindi sakit ’yon.”

Isa pang hakbang. Ngayon, sapat na ang layo para maramdaman ko ang init ng katawan niya.

“Si Papa nakatayo sa gitna ng kusina. Hubo’t hubad. Pawisan. At ang malaking ari niya…”

Huminto siya nang saglit, hinayaan na lumunok ako ng laway na parang buhangin.

“…nasa bibig mo.”

Tumigil ang hininga ko. Parang sinaksak ako sa dibdib.

Nakita ko kung paano nanliit ang mga mata ni Kian habang tinatamasa ang reaksyon ko.

“Nakaluhod ka, Dylan. Ang mukha mo puno ng laway. Sinusubo mo siya nang malalim. Gluck… gluck… gluck… Malinaw na malinaw ang tunog kahit nasa labas ako ng kusina. Si Papa naman hawak na hawak ang buhok mo, itinutulak ang balakang niya pasulong, at bulong na bulong, ‘Putangina isubo mo lahat tanggapin mo ang tamod ni Tito’ “

Hindi ko na napigilan. Tumulo ang luha ko nang walang ingay. Ang mundo ay umiikot, pero si Kian lang ang matatag na nakatayo sa harapan ko.

“Hindi ko pa sinasabi lahat,” sabi niya, mas malamig pa. 

“May recording ako. May camera sa kusina namin na naka-on noon. Lahat nandun. Malinaw. Hindi lang ang pagsubo. Hindi lang ang tamod na tumulo sa labi mo. Lahat.”

Lumapit siya nang huling hakbang. Ngayon, magkadikit na halos ang mga dibdib namin. Inabot niya ang baba ko gamit ang dalawang daliri at pinilit akong tumingin sa kanya.

“Ngayon, Dylan… isa lang ang tanong ko ulit, at kailangan mong sagutin nang totoo.”

Ang boses niya ay halos parang haplos, pero puno ng banta.

“Gusto mo bang manatiling lihim ang lahat ng ’yon o gusto mong bukas pa lang, malaman ng nanay mo, ng asawa ni Papa, ng buong pamilya, at ng lahat ng kakilala niyo kung gaano ka katagal nang sumusubo sa ari ng Tito mo?”

Nanginginig na ang buong katawan ko. Ang takot ay halo na ng kahihiyan na sobrang bigat na parang gusto na akong maglupasay.

“Ki… Kian… please…” nanginginig kong sabi.

Ngumiti siya nang bahagya, ’yung ngiti na parang may alam na siyang susunod na hakbang.

“I-lock mo ang pinto.”

Ang kamay ko ay gumalaw nang mag-isa, parang may sariling utak. Ang tunog ng lock ay parang huling pag-click ng trap na sumara na sa akin.

Nang humarap ako sa kanya, ang mga mata niya ay nagniningas na may bagong uri ng gutom.

“Maganda. Ngayon simulan natin nang dahan-dahan. Hubarin mo ang damit mo. Isang butones lang muna. At habang ginagawa mo ’yon sabihin mo sa akin kung ano talaga ang nararamdaman mo noong sinusubo mo si Papa sa kusina.”

Nanginginig ang mga daliri ko habang inaabot ang unang butones ng polo ko. Ang tela ay parang mabigat na parang bakal. Nang mabuksan ko ito, ramdam ko ang pagkalantad ng maliit na parte ng dibdib ko. Hindi pa sapat para makita ang lahat, pero sapat na para maramdaman ko ang kahihiyan na unti-unting gumagapang sa balat ko.

Si Kian ay hindi gumagalaw. Nanatili siyang nakatayo, ang mga mata niya ay nakatitig sa bawat galaw ko na parang sinusuri ang bawat reaksyon.

“Habang ginagawa mo ’yan,” patuloy niya, “simulan mong sabihin sa akin ang totoo. Hindi lahat agad. Dahan-dahan lang. Ano ang unang nangyari noong pumasok ka sa kusina namin? Bakit ka nakaluhod?”

Hindi ako makatingin sa kanya. Nakayuko ang ulo ko habang binubuksan ang pangalawang butones. Ang boses ko ay nanginginig nang sobra.

“Naghanap lang ako ng tubig,” mahina kong sagot. 

“Si Tito nasa kusina. Sabi niya lasing siya. Sabi niya stressed sa trabaho. Tapos tinawag niya ako palapit.” pagsisinungaling ko

Ngumiti si Kian. Hindi malakas. Bahagya lang. Pero ramdam ko ang kasiyahan niya sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko.

“Palapit,” ulit niya. 

“Tapos ano? Hindi ka naman siguro agad nakaluhod, ’di ba? May nangyari muna bago ’yon. Sabihin mo. Ano’ng sinabi niya sa’yo?”

Pangatlong butones. Ngayon, kita na ang kalahati ng dibdib ko. Ramdam ko ang init ng mukha ko, ang pawis na tumutulo sa likod ko.

“Hinawakan niya ang balikat ko,” patuloy ko, halos pabulong. 

“Sabi niya, ‘Dylan, matagal na kitang gusto. Matagal na kitang tinitingnan nang ganito.’ Tapos hinawakan niya ang mukha ko. Hinila niya ako palapit sa kanya. Amoy alak ang hininga niya pero mainit. Parang… parang hindi ko kayang tumanggi.” 

Lumapit siya nang kaunti, sapat lang para maramdaman ko ang presensya niya nang mas malapit. Hindi pa siya humahawak. Hindi pa. Pero ang titig niya ay parang hawak na ang buong katawan ko.

“Tapos?” tanong niya, mas mababa pa ang boses. 

“Ano’ng ginawa mo? Hindi mo naman siguro agad sinubo, ’di ba? May hesitation muna. May takot. Sabihin mo kung ano’ng nararamdaman mo noong unang beses niyang inilabas ’yon sa harapan mo.”

Pang-apat na butones. Halos buo na ang dibdib ko. Ang lamig ng hangin ay sumasayaw sa balat ko, pero ang init ng kahihiyan ay mas malakas.

“Natakot ako,” amin ko, ang luha ay tumulo na sa pisngi ko. 

“Pero… hindi ko alam kung bakit hindi ako tumakbo. Hinawakan niya ang kamay ko dinala niya sa harapan niya. Ramdam ko ’yung init ’yung tigas. Sabi niya, ‘Hawakan mo, Dylan. Para sa Tito mo.’ Tapos dahan-dahan kong hinawakan. Mainit. Mabigat. At…”

Huminto ako. Hindi ko kayang ituloy.

Si Kian ay hindi nagmamadali. Hinayaan niya akong magduda, hinayaan niya akong mag-isip kung ano ang mangyayari kapag hindi ko tinuloy.

“At parang may parte sa akin na gustong malaman kung ano’ng lasa noon,” bulong ko, halos hindi marinig. 

“Hindi ko gustong aminin. Pero nang inilabas niya ’yon, nang nakita ko kung gaano kalaki hindi na ako nakagalaw. Tapos hinila niya ang ulo ko pababa.”

Huminga siya nang malalim. Ramdam ko ang kasiyahan sa paraan ng paghinga niya.

“Maganda,” sabi niya. 

“Isa pang butones. At sabihin mo sa akin kung ano’ng unang naramdaman mo noong pumasok ’yon sa bibig mo. Huwag mo akong lokohin. Gusto ko ang totoo  kung gaano mo siya gustong-gusto noon, kahit natatakot ka.”

Pang-limang butones. Ngayon, kita na ang buong dibdib ko. Ang huling butones na lang ang natitira sa ibaba.

Ang luha ko ay patuloy na tumutulo habang binubuksan ko ito.

“Mainit,” mahina kong sabi. 

“Sobrang init at matigas. Parang puno na ng dugo. Nang pumasok sa bibig ko, parang puno na agad. Pero si Tito ungol siya nang ungol. Sabi niya, ‘Ang sarap mo, anak…’ Tapos itinulak niya nang mas malalim. Halos mabilaukan ako pero hindi ako tumigil.”

Tumigil ako sa pagsasalita. Nakayuko na ang ulo ko. Ang huling butones ay nakabukas na, pero hindi ko pa hinuhubad ang damit.

Si Kian ay lumapit nang sobrang lapit. Ngayon, halos magkadikit na ang mga katawan namin. Inabot niya ang collar ng polo ko at dahan-dahang hinila pababa, hinayaang mahulog sa sahig.

“Maganda,” bulong niya sa tainga ko. 

“Ngayon, hubarin mo na ang lahat. At habang ginagawa mo ’yon sabihin mo sa akin kung ilang beses na niyo ’yon ginawa bago ’yung gabing nakita ko. Dahil alam kong hindi ’yon ang unang beses.”

Nanginginig na talaga ako. Ang takot, ang kahihiyan, at ’yung kakaibang thrill na hindi ko gustong aminin ay naghahalo na sa dibdib ko.

Pero wala na akong choice.

Dahan-dahan kong hinubad ang huling piraso ng damit ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang bumababa ang tela sa balikat ko, pababa sa baywang, at halos mahulog na sa sahig. Kita na halos lahat ang dibdib ko na tumataas-baba dahil sa mabilis na paghinga, ang tiyan ko na nanlalamig sa lamig ng hangin, at ang kahihiyang hindi ko na kayang itago.

Si Kian ay nanatiling nakatayo sa harapan ko, ang mga mata niya ay sumusunod sa bawat galaw ko na parang sinusuri ang bawat pulgada ng katawan ko. Ang ngiti niya ay bahagya pa rin, pero ang titig niya ay mas malalim, mas gutom.

Bago ko pa matapos ang pangungusap, bago pa man tuluyang mahulog ang huling damit sa sahig, biglang inabot ni Kian ang pulsuhan ko. Malakas pero hindi masakit ang hawak niya. Pinigilan niya ako.

“Tama na,” sabi niya, mababa at kalmado ang boses. Parang walang emosyon, pero puno ng kontrol.

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko inasahan ’yon. Akala ko tutuloy niya ako hanggang sa wala na akong maitago.

“Pero… sabi mo…” nanginginig kong simula.

“Sinabi ko na sapat na,” putol niya. 

Hinayaan niya akong tumayo roon nang ilang segundo pa half-naked, nanginginig, at puno ng kahihiyan. Ang mga mata niya ay sumusunod pa rin sa katawan ko, parang tinatamasa ang itsura ko sa ganitong kalagayan. Pero hindi na siya humahawak pa. Hindi na siya lumalapit.

Tapos, bigla na lang siyang tumalikod.

Walang karagdagang salita. Walang pang-aalaska. Walang ngiti. Dahan-dahan siyang lumakad patungo sa pinto, binuksan ito nang walang ingay, at bago siya tuluyang lumabas, huminto siya sandali.

“Mag-isip ka, Dylan,” sabi niya nang malamig. “Isipin mo kung ano ang mangyayari kapag hindi mo ako sinunod sa susunod na pagkakataon.”

Pagkatapos noon, lumabas na siya. Isinara niya ang pinto nang mahina. Ang tunog ng lock mula sa labas ay parang huling pagkakataon na sumara ang trap sa akin.

Naiwan ako mag-isa sa apat na sulok ng kwarto.

Nakatayo pa rin ako nang ilang segundo, half-naked at nanginginig. Pagkatapos ay biglang nanghina ang mga tuhod ko. Tuluyang lumuhod ako sa sahig, tapos naglupasay. Ang malamig na tiles ay sumasayaw sa balat ko habang ang luha ay tumulo nang malakas.

Umiiyak ako nang walang pigil. Ang hikbi ko ay puno ng takot, kahihiyan, at galit sa sarili.

“Una at huling beses ’yon…” bulong ko sa sarili ko habang nakayuko, ang mga kamay ko ay nakakuyom sa sahig. 

“Una at huling beses lang ’yon kay Tito Dodoy hindi na uulit ’yon hindi na…”

Nanginginig ang boses ko habang paulit-ulit na binubulong ’yon, parang sinusubukang kumbinsihin ang sarili ko na totoo ito.

“Nangyari lang ’yon isang beses. Isang beses lang. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa. Hindi ko gustong gawin ulit. Hindi ko na uulitin ’yon promise…”

Pero kahit sinasabi ko ’yon sa sarili ko, alam kong walang saysay. Si Kian ay nakakita na. May recording siya. At kahit sabihin kong una at huling beses lang ’yon, hindi na niya ako paniniwalaan. Para sa kanya, sapat na ang nakita niya, sapat na para hawakan niya ako sa leeg magpakailanman.

Ang kwarto ay nanatiling tahimik. Walang ibang tunog maliban sa hikbi ko at sa mabilis na paghinga ko. Nakahiga na ako sa sahig ngayon, nakakuyom ang mga tuhod ko sa dibdib, hubad at nanlalamig.

“Una at huling beses lang ’yon, Kian…” bulong ko ulit, kahit wala na siya. “Hindi na uulit. Pakiusap huwag mo nang gamitin ’yon laban sa akin…”

Pero deep inside, alam ko na ang totoo.

Naiwan ako roon, umiiyak sa dilim ng kwarto, habang ang takot ay unti-unting sumasakop sa buong pagkatao ko. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari bukas. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Kian ulit. O si Tito Dodoy. O ang sarili ko.

Ang tanging sigurado ko lang  ang lihim na iyon, kahit sabihin kong isa lang, ay sapat na para sirain ang buong buhay ko.

Pagkatapos ng ilang minuto o siguro’y oras  dahan-dahan akong tumayo. Nanginginig ang mga binti ko. Hinila ko pataas ang pantalon ko nang walang lakas, pero hindi ko na isinuot ang polo. Naiwan itong nakahandusay sa sahig. Yakap-yakap ko ang sarili ko habang naglalakad patungo sa kama, ang mga hakbang ko ay mabagal at parang walang direksyon.

Nang makarating ako sa kama, tuluyan na akong nahiga. Nakatihaya ako, ang mga mata ko ay nakatitig sa kisame na puno ng dilim. Ang unan ay agad na nabasa ng luha ko. Hindi ko na napigilan ang hikbi. Naging malakas ito, puno ng sakit na hindi ko maipaliwanag.

“Bakit ko ginawa ’yon…” ungol ko habang nakayakap sa unan. 

“Bakit ko hinayaan isa lang ’yon isa lang talaga…”

Ang mga alaala ay bumalik nang malakas. Ang gabing iyon sa kusina. Ang init ng katawan niya. Ang paraan ng paghawak niya sa buhok ko. Ang lasa. Ang tunog. Ang kahihiyang sumunod pagkatapos. At ngayon si Kian na nakakita ng lahat. Si Kian na may hawak ng recording. Si Kian na nagpakita sa akin na kahit isa lang ’yon, sapat na ’yon para sirain ako.

Nakahiga ako roon nang matagal, ang katawan ko ay nanlalamig kahit nakatakip ang kumot. Ang iyak ko ay unti-unting humina, pero hindi nawala. Naging tahimik na lang ito, malalim na hikbi na parang galing sa kaibuturan ng dibdib ko.

Sa huling pagkakataon bago ako tuluyang mapagod sa pag-iyak, bulong ko ulit sa sarili ko:

“Una at huling beses lang ’yon…”

Kahit una at huling beses lang ang nakita ni Kian, ang lihim na iyon ay hindi na mabubura. At si Kian siya na ngayon ang may hawak ng lahat ng susi sa buhay ko.

Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame, habang ang luha ay patuloy na tumutulo sa unan. Walang tulog na darating ngayong gabi. Tanging takot, kahihiyan, at ang matinding pagsisisi na hindi ko na kayang itago pa.

At saan man si Kian ngayon, alam kong natutulog siya nang mapayapa dahil alam niyang may hawak na siya ng isang lihim na sapat na para kontrolin ako magpakailanman.

Kinaumagahan.

Hindi ako nakatulog nang maayos. Ang mata ko ay namamaga at pulang-pula dahil sa walang tigil na pag-iyak kagabi. Nang magising ako, unang naramdaman ko ang bigat sa dibdib parang may bato na nakadagan. Ang unang iniisip ko ay si Kian. Ang recording. At ang lihim na hindi na mabubura kahit sabihin kong isa lang ’yon.

“Una at huling beses lang ’yon…” bulong ko ulit sa sarili ko habang nakahiga pa rin sa kama. Pero kahit sinasabi ko ’yon, parang sinisinungalingan ko lang ang sarili ko.

Dahan-dahan akong bumangon. Naghilamos ako nang mabilis, sinubukang itago ang pamamaga ng mata gamit ang malamig na tubig. Nagbihis ako ng simpleng t-shirt at shorts. Sa salamin, mukha akong normal pero sa loob, parang wasak na wasak na ako.

Nang pababa na ako sa sala, narinig ko na ang ingay mula sa labas. Pamilyar na mga boses.

“Dylan! Tara na, pre! Nandito na kami!” sigaw ni Binsoy mula sa labas ng bakuran.

Bumukas ang gate. Pumasok si Binsoy, kasama si Trina at si Kikay. Ang tatlo ay dala-dala ang mga plastic ng prutas, parang normal na tambay lang sa umaga.

“Oy, ang tagal mong bumangon ah!” tawanan ni Kikay habang inilapag ang mga dala sa mesa. 

“Akala namin inabutan ka na ng hanggang tanghali.”

Ngumiti ako nang pilit. “Sorry hindi ako nakatulog nang maayos kagabi.”

“Bakit? May problema ba?” tanong ni Trina, ang pinaka-sensitive sa kanila. Tinitigan niya ako nang mabuti. 

“Mukha kang bagong iyak ah. Namamaga ang mata mo.”

Nanlalamig ako bigla. Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko.

“Wala… allergy lang siguro,” mabilis kong sagot. “At saka mainit kagabi, hindi ako makatulog.”

Tumawa nang malakas si Binsoy habang umupo sa silya. 

“Allergy? Ikaw pa? Siguro naglalaro ka ng cellphone hanggang madaling araw. Ano ba kasi ’yan? bold ba ulit?”

“Binsoy naman!” sita ni Kikay sabay hampas sa braso niya. 

“Ang bastos mo talaga.”

Tumawa rin ako pero peke. Parang may kutsilyo sa tiyan ko habang ginagawa ko ’yon. Sa isip ko, paulit-ulit na bumabalik ang imahe kagabi. Si Kian na nakatitig sa akin habang half-naked ako, ang boses niya na parang bumubulong pa rin sa tainga ko, at ang takot na baka anumang oras ay ipakita niya ang recording sa mga taong ito.

“Oy, Dylan, okay ka lang ba talaga?” tanong ulit ni Trina, mas seryoso na ngayon. Umupo siya sa tabi ko. 

“Parang ang layo ng iniisip mo. May nangyari ba kagabi sa padasal? Nakasalubong pala namin si Kian kanina. Niyaya nga namin pero tumangi at may lakad daw. Sayang.”

Nang marinig ko ang pangalang ‘Kian’, parang may electric shock na tumama sa likod ko.

“Wala naman…” mahina kong sagot. 

“Siguro pagod lang talaga ako. Marami kasing ginawa sa event kahapon.”

Hinawakan ni Kikay ang balikat ko. “Kung may problema ka, sabihin mo sa amin ha? Barkada tayo. Wag kang mag-isa.”

Ngumiti ako ulit mas pilit pa kaysa kanina. 

“Salamat okay lang talaga ako. Tara, kain muna tayo. May natira pang adobo si Nanay.”

Habang kumakain kami at nagkukwentuhan tungkol sa walang kwentang bagay, tungkol sa bagong chismis sa barangay, tungkol sa upcoming fiesta, tungkol sa crush ni Kikay nanatili akong nakangiti. Pero sa loob-loob ko, parang sumasabog na ang mundo ko.

Sa bawat tawanan nila, iniisip ko ‘Kung alam niyo lang kung alam niyo lang kung ano ang nakita ni Kian. Kung alam niyo lang na may recording siya ng akin at ni Tito Dodoy.’

Hindi ko magawang tumingin nang diretso sa mga mata nila. Lagi akong umiiwas. Lagi akong tumitingin sa sahig o sa plato ko. Dahil alam kong hindi tatagal at sasabog na ako.

CHAPTER 17

Pagkatapos kumain at magkwentuhan nang ilang minuto, biglang nagmungkahi si Binsoy.

“Oy, mainit na masyado rito. Tara, punta tayo sa ilog! Maligo tayo, libangin natin ’tong init,” sabi niya habang pinupunasan ang pawis sa noo.

“Oo nga! Matagal na rin tayong hindi nakakapunta doon,” sang-ayon ni Kikay, excited na tumayo. “Tara na, Dylan! Sama ka ha? Wag kang magpapaiwan.”

Tinitigan ako ni Trina. “Sige na. Mukha kang stressed eh. Malamig ang tubig doon, baka makapagpahinga ka naman.”

Hindi ko talaga gusto, pero ayokong mapansin nila na may problema ako. Kaya ngumiti na lang ako at tumango.

Ngumiti ako nang pilit at tumango. “Sige… tara.”

Naglalakad kami patungo sa ilog na nasa likod ng barangay, mga sampung minutong lakad lang mula sa bahay. Habang naglalakad, patuloy ang tawanan nila tungkol sa old memories, tungkol sa sino ang unang malulunod sa tubig, tungkol sa chismis. Ako naman, tahimik lang, paminsan-minsan tumatawa para hindi halata.

Nang makarating kami sa ilog, medyo marami na palang tao. May mga batang naglalaro sa mababaw na parte, may ilang kabataan na nagkukumpulan sa malalim na bahagi. At doon, sa isang malaking bato sa gilid ng ilog nakita ko sila.

Si Kian.

Kasama ang barkada niya  sina Uno, Marco, at si RJ naka-tambay sa gilid, sa isang malaking flat na bato na may lilim ng puno. Basa na ang buhok ni Kian, parang kanina pa sila nandito. Nakasandal siya, ang mga braso niya ay nakakrus sa dibdib, at parang relaxed na relaxed.

Gusto ko sana agad na maghanap ng pwesto na mas malayo pa, pero bago pa ako makapagsalita, hinila na ako ni Kikay.

“Dito na tayo, Dylan,” sabi niya habang inilalatag ang tuwalya sa damuhan. 

“Ang ganda ng view dito. Malapit sa tubig pero hindi masyadong malalim.”

“Oo nga,” sang-ayon ni Trina. “Bakit ba ang arte mo? Dito na.”

Wala akong nagawa. Umupo ako sa gilid ng tuwalya, pero ang mata ko ay hindi mapakali. Sa di kalayuan, ramdam ko ang tingin ni Kian. Nang magtama ang mga mata namin, bahagya siyang ngumiti ’yung ngiti na parang may alam siyang lihim na hindi ko kayang itago.

Nagkwentuhan muna kami tungkol sa paparating na pasukan. Kolehiyo na kami lahat ngayon.

“Saang school ka pupunta, Dylan?” tanong ni Binsoy habang nagbubukas ng chichiria.

“Dito muna sa probinsya,” sagot ko nang mahina. 

“Sa local college. Gusto ko munang magtipid lalo na ngayon at maging malapit sa pamilya. Baka next year pa ako lumipat sa city.”

“Maganda ’yan,” sabi ni Kikay. 

“Mas chill dito kaysa sa city. Mas kilala mo pa ang lugar at ang mga tao.”

Tumango ako. “Oo… mas okay siguro dito muna.”

Habang nag-uusap kami, paminsan-minsan ay sumisilip ako kay Kian. Nakatingin pa rin siya sa amin o sa akin. Parang sinusukat niya ang bawat galaw ko. Parang binabalik niya sa isip ang nangyari kagabi.

Maya-maya pa, narinig namin na nag-usap na ang grupo ni Kian.

“Tara, maligo na tayo,” sabi ni Marco sa kanila.

Tumayo si Kian. Dahan-dahan niyang hinubad ang t-shirt niya. Nang mahulog ito sa bato, kita na ang hubad niyang dibdib. Matipuno ito, may konting definition mula sa basketball, at ang balat niya ay medyo browned sa araw. Ang tubig mula sa pawis ay tumutulo pababa sa tiyan niya.

Natulala ako. Hindi ko agad naalis ang tingin. Parang may kung anong humila sa mata ko. Bumalik sa isip ko ang itsura niya kagabi ang malamig na titig, ang boses na puno ng banta.

“Oy Dylan…” biglang sabi ni Binsoy sabay tawanan. “Natulala ka kay Kian ah?”

Napabalik ako sa realidad. Agad akong umiwas ng tingin at tumingin sa kabilang pampang ng ilog. Mainit na mainit ang mukha ko.

“Gago ka! Hindi ah,” depensa ko, pero alam kong nahuli na nila ako.

Tumawa si Kikay. “Grabe, parang first time mo makakita ng topless. Relax lang, pare-parehas lang naman tayo rito.”

Si Trina naman ay tumingin sa akin nang may pag-aalala. “Okay ka lang ba talaga, Dylan? Parang ang distracted mo ngayon.”

“Mainit lang,” sagot ko nang mahina. “Siguro gutom pa rin ako.”

Kaunting kwentuhan pa tungkol sa kung sino ang unang lalangoy sa malalim na parte. Tapos nagkayayaan na rin sila.

“Dylan, tara na. Maligo na tayo,” sabi ni Kikay habang tumatayo.

Wala akong damit na bitbit para maligo. Kaya dahan-dahan kong hinubad ang t-shirt ko. Nang mahulog ito sa tuwalya, ramdam ko ang init ng araw sa hubad kong dibdib at tiyan. Parang hubad na hubad ako kahit may shorts pa naman ako.

Biglang uminit ang usapan ng barkada ko.

“Uy! Si Dylan pala ’yan!” sigaw ni Binsoy sabay tawa. 

“Ang puti ng katawan mo, pre! Parang hindi ka naliligo sa araw.”

“Ang smooth ah,” dagdag ni Kikay. 

“Parang girl ang skin mo. Bakit mo naitatago ’yan?”

Si Trina ay tumawa pero may halong seryoso. “Grabe, Dylan. Ang ganda pala ng katawan mo. Bakit ang tahimik mo lagi?”

Hindi ako makasagot. Nakayuko na lang ako, ang mukha ko ay namumula pa rin.

Mula sa kabilang pwesto, narinig ko ang tawanan ng grupo ni Kian. At nang saglit kong lingunin sila, nakita kong nakatingin si Kian sa akin topless pa rin, ang mga mata niya ay nakatitig nang matagal sa hubad na katawan ko. May bahagyang ngiti sa labi niya, pero alam ko ang ibig sabihin niyon.

Parang binabalik niya sa isip ang itsura ko kagabi.

Nanginginig ang mga daliri ko habang inaayos ko ang tuwalya. Gusto kong takpan ang sarili ko ulit, gusto kong lumayo, pero nandito na ako. Sa harap ng lahat. Sa harap niya.

Dahan-dahan kaming lumusong sa tubig. Ang malamig na tubig ay unti-unting umakyat sa mga binti ko, hanggang sa baywang, at sa wakas ay hanggang dibdib. Gusto ko sanang lumubog nang buo para itago ang sarili ko, pero nanatili akong nakatayo, ang mga braso ko ay bahagyang nakakrus sa dibdib.

Ang barkada ko ay agad na nagsimulang mag-splashan at magtawanan. Si Binsoy ang pinaka-maingay, hinahabol si Kikay na tumatakbo sa mababaw na parte. Si Trina naman ay lumalangoy nang mahina, paminsan-minsan ay tumitingin sa akin.

“Dylan, tara! Lumangoy ka naman,” tawag niya sa akin.

“Sandali lang hinahayaan ko munang masanay ang katawan ko sa lamig,” sagot ko, pilit na nakangiti.

Sa totoo lang, hindi ang lamig ng tubig ang iniisip ko. Kundi si Kian.

Mula sa di kalayuan, nakikita ko siyang lumusong din sa tubig kasama ang barkada niya. Ang tubig ay unti-unting tumataas sa katawan niya. Hindi siya nagmamadali. Parang tinatamasa niya ang bawat segundo. Paminsan-minsan, kapag may nagtawanan ang grupo niya, sumasabay siya sa tawa, pero ang mga mata niya… madalas na bumabalik sa akin.

Hindi siya diretso lumapit. Nanatili siyang nasa kanilang pwesto, pero ramdam ko ang presensya niya kahit may distansya kami.

“Grabe, ang lamig talaga ng tubig ngayon,” sabi ni Kikay habang lumalangoy palapit sa akin. 

“Pero ang sarap! Parang nawawala ang stress sa pasukan.”

Tumango ako. “Oo ang sarap nga.”

Pero sa loob ko, parang mas lalong lumalala ang stress ko. Sa bawat segundo na nasa parehong lugar kami, parang mas lalong bumibigat ang dibdib ko. Iniisip ko ang nangyari kagabi ang pagkakataon na nakatayo ako sa harapan niya, half-naked, nanginginig, at umiiyak habang siya ang may hawak ng lahat.

“Oy, Dylan,” biglang tawag ni Binsoy. 

“Tingnan mo si Kian, ang confident niya maghubad ah. Parang model.”

Napatingin ako nang saglit. Si Kian ay ngayon ay nasa mas malalim na parte, ang tubig ay umaabot lang sa baywang niya. Kita ang basang dibdib at tiyan niya. Nakikipag-usap siya kay Marco, pero ang tingin niya ay nasa direksyon namin.

Agad akong umiwas ng tingin.

“Wag mo akong asarin,” sabi ko kay Binsoy, pilit na tumatawa.

Tumawa rin si Trina. “Bakit ba kasi natulala ka kanina? Hmm…”

“Grabe naman kayo,” depensa ko agad. 

“Nagulat lang ako kasi bigla niyang hinubad.”

Pero kahit sinasabi ko ’yon, alam ko na hindi ’yon ang tunay na dahilan. Ang totoo, natakot ako. Natakot ako dahil sa tuwing nakikita ko si Kian ngayon, parang nakikita ko rin ang recording na hawak niya. Parang naririnig ko ulit ang boses niya.

Maya-maya pa, lumapit si Kian sa amin nang kaunti. Hindi masyadong malapit, pero sapat para marinig namin ang usapan nila.

“Ang init talaga ng araw ngayon,” sabi niya sa barkada niya, pero ang boses ay malakas na sapat para marinig namin. 

“Kailangan talagang maghubad at magbasa nang mabuti para ma-refresh ang katawan.”

Tumawa ang mga kasama niya.

Ako naman, nanatiling tahimik. Ang tubig ay parang hindi na malamig. Parang mainit na mainit na ang paligid ko kahit basa na ang katawan ko.

Si Kikay ay lumangoy palapit sa akin ulit. “Dylan, ang tahimik mo talaga ngayon. Sigurado ka bang okay ka lang? Parang ang bigat ng iniisip mo.”

Huminga ako nang malalim bago sumagot.

“Pagod lang siguro ako sa kahapon. Marami kasing nangyari.”

Hindi niya alam kung gaano karami talaga ang nangyari.

Sa di kalayuan, nakita ko si Kian na muling tumingin sa akin. Ang tubig ay tumutulo sa balikat niya. Ang ngiti niya ay bahagya pa rin, pero sa mga mata niya, parang may sinasabi siya sa akin nang walang salita.

Nakatayo ako roon sa tubig, nakikipagtawanan sa barkada ko nang pilit, habang ang takot at kahihiyan ay unti-unting gumagapang sa buong katawan ko.

Ang araw sa ilog ay patuloy pa rin, pero para sa akin, parang nagsisimula na ang isang bagong uri ng paghihintay ang paghihintay kung kailan niya muling gagamitin ang hawak niya sa akin.

Matagal akong nanatili sa tubig kasama ang barkada, pero hindi na ako makatiis. Parang bawat segundo ay mas lalong sumasakit ang dibdib ko dahil sa titig ni Kian. Kahit hindi siya palaging nakatingin, ramdam na ramdam ko pa rin siya.

“Dito na muna ako, guys. Pagod na ako,” sabi ko nang mahina kay Trina at Kikay.

“Agad-agad? Tara pa, maligo pa tayo!” reklamo ni Binsoy.

“Sandali lang. Magpapahinga muna ako,” sagot ko bago dahan-dahang umahon sa tubig.

Ang malamig na tubig ay unti-unting bumaba sa katawan ko habang umaakyat ako sa pampang. Basang-basa ang shorts ko, at ang hangin ay agad na sumalubong sa hubad kong dibdib. Kinuha ko ang tuwalya at bahagyang pinunasan ang katawan bago umupo sa pwesto namin kanina sa flat na bato na may lilim ng puno.

Nakahiga ako nang bahagya, ang mga siko ko ay nakasandal sa bato. Ninanamnam ko ang sariwang simoy ng hangin na humahaplos sa basa kong balat. Sa wakas, may kaunting katahimikan. Walang titig ni Kian. Walang ingay ng barkada. Tanging ang tunog ng agos ng ilog at ang malayong tawanan nila ang naririnig ko.

Huminga ako nang malalim. Sarap ng hangin. Parang sandaling nakalimutan ko ang lahat.

Maya-maya pa, may biglang nagsalita sa harapan ko.

“Ang sarap din pala ng hangin dito kapag basa ka pa.”

Napatalon ako sa gulat. Hindi ko agad tiningnan ang nagsalita. Ang unang pumasok sa isip ko ay si Kian. Parang bumalik lahat ng takot ko sa isang segundo. Nanlalamig agad ang katawan ko kahit mainit ang araw.

Pero nang dahan-dahan kong itaas ang ulo at tingnan kung sino ito hindi si Kian.

Si Uno.

Nakatayo siya sa harapan ko, may hawak na dalawang bote ng tubig. Nakangiti siya ’yung ngiti na parang anghel na biglang bumaba mula sa langit. Malinis. Mainit. Walang halong banta. Ang sikat ng araw ay tumatama sa likod niya kaya parang may liwanag na nakapalibot sa kanya. Ang buhok niya ay basa pa, at ang t-shirt niya ay nakadikit sa katawan dahil basa rin siya.

“Uy, Dylan,” sabi niya nang mahina, medyo nahihiya. “Sorry, natakot kita. Akala ko kilala mo na ako agad.”

Si Uno ang kapitbahay namin. Tahimik na tao, mabait, at laging may ngiti. Hindi siya madalas makihalubilo sa barkada namin, pero kapag nakikita ko siya, parang ang gaan ng pakiramdam.

“Uno…” bulong ko, medyo natigilan pa rin. “Akala ko…”

Hindi ko natapos ang sinabi. Hindi ko naman pwedeng sabihin na akala ko si Kian ’yon at halos atakihin na ako sa takot.

Ngumiti siya nang mas malawak at inabot sa akin ang isang bote ng malamig na tubig.

“Gusto mo? Kanina ko pa dala ’to mula sa sari-sari store. Malamig pa.”

Kinuha ko ang bote, ang mga daliri ko ay bahagyang nanginginig pa rin. “Salamat…”

Umupo siya sa bato sa tabi ko, hindi masyadong malapit pero sapat para mag-usap kami nang maayos. Ang hangin ay humahaplos sa amin pareho. Tinitigan niya ang ilog kung saan naglalaro pa rin ang barkada ko at ang grupo ni Kian.

“Ang saya niyo rito ah,” sabi niya nang mahina. 

“Ako kasi mag-isa lang lagi kapag pumupunta rito. Mas masaya pala kapag marami kayo.”

Tumango ako. “Oo… minsan nga nakakapagod din ang ingay, pero nakaka-relax din.”

Tahimik kaming nanatili nang ilang segundo. Ininom ko ang malamig na tubig. Ang lamig nito ay parang nakakatulong kahit papaano sa init na nararamdaman ko sa dibdib.

Si Uno ay muling ngumiti sa akin ’yung ngiti na parang walang alam sa problema ko, parang walang alam sa madilim na lihim na hawak ng pinsan ko.

“Parang ang bigat ng iniisip mo kanina pa,” sabi niya nang mahina, hindi ako tinitingnan. 

“Kung ayaw mong sabihin, okay lang. Pero kung kailangan mo ng kausap nandito lang ako.”

Hindi ako nakasagot agad. Tinitigan ko lang ang bote ng tubig sa kamay ko. Sa likod niya, sa tubig, nakita ko si Kian na muling tumingin sa direksyon namin. Ang ngiti niya ay nawala na. Ngayon, parang mas malamig ang titig niya.

Pero sa harapan ko, si Uno arang anghel na biglang dumating para bigyan ako ng kaunting hangin sa dibdib na matagal nang pinipigilan.

Tahimik kaming nanatili ni Uno sa bato. Ang malamig na tubig na iniinom ko ay unti-unting nagpapakalma sa mainit kong dibdib. Si Uno ay nakatingin lang sa ilog, ang ngiti niya ay banayad at walang pressure. Parang ang gaan talaga ng presensya niya parang hindi siya parte ng mundo na puno ng takot at lihim.

Maya-maya pa, narinig ko ang malakas na tawanan mula sa tubig.

“Uy! Si Dylan oh!” sigaw ni Binsoy.

Napalingon ako. Nakita ko na ang buong barkada ko ay umahon na rin sa tubig at papalapit na sa pwesto namin. Basang-basa sila, may dala-dala pang tuwalya.

“Grabe ka, Dylan! Ang bilis mong umahon tapos may kasama ka na agad!” biro ni Kikay sabay tawa. 

“Sino ’yan? Bagong conquest mo ba?”

Namula agad ang mukha ko. “Ano ba kayo! Si Uno ’to. Kapitbahay natin.”

Si Trina ay ngumiti nang malawak habang pinupunasan ang buhok. “Uy, Uno! Matagal na rin kitang hindi nakikita. Tara, dito ka na rin sa amin.”

Si Binsoy naman ay diretso na umupo sa tabi ko, basa pa ang katawan niya kaya basa rin agad ang bato. 

“Grabe, Dylan. Kanina ka pa natutulala kay Kian, tapos ngayon naman kay Uno. Ano ba talaga ’yang tipo mo? Topless lang pala ang hanap mo?”

“Gago ka talaga!” sabi ko, nahihiya na talaga. Tinulak ko siya nang mahina. 

“Wag niyo akong asarin. Nagpapahinga lang ako dito.”

Tumawa nang malakas si Kikay. 

“Defense! Defense! Tingnan niyo ’yan, namumula na si Dylan. Parang may something talaga.”

Si Uno ay tumawa na lang nang mahina, medyo nahihiya rin pero hindi naman nagalit. 

“Wala naman. Nagkataon lang na nandito rin ako. Nagdala lang ako ng tubig.”

“Oo nga, salamat sa tubig ha,” sabi ni Trina habang umuupo sa kabilang side. 

“Ang thoughtful mo naman.”

Habang nagkukwentuhan sila, hindi ko mapigilang lingunin ang direksyon kung saan naroon kanina si Kian. Gusto kong makita kung ano ang reaksyon niya. Gusto kong malaman kung nakikita niya kami ngayon ako at si Uno na magkatabi.

Pero wala na siya.

Ang pwesto nila sa bato ay bakante na. Ang barkada niya ay nandito pa rin sa tubig, naglalaro pa rin, pero si Kian wala na. Parang bigla na lang siyang nawala.

Napatingin ako nang matagal sa direksyon na ’yon. Parang may kung anong bumara sa dibdib ko. Nasaan siya? Bakit bigla siyang nawala? May nakita ba siyang mali? Galit ba siya dahil nakita niya akong kausap si Uno?

“Oy Dylan, ano ba ’yan? Kanina ka pa nakatingin doon,” sabi ni Binsoy habang sumisipsip ng tubig. 

“Hinahanap mo ba si Kian? Pinsan mo naman ’yon, bakit parang ang tense mo kapag nandiyan siya?”

“Wala…” mahina kong sagot. “Akala ko nandito pa siya.”

Si Uno ay tumingin din sa direksyon na tinuturo ko. 

“Si Kian ba? Nakita ko kanina nandito sila. Siguro umuwi na. Bigla na lang siyang umahon kanina tapos umalis nang walang salita.”

Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalong sumikip ang dibdib ko.

Umalis siya nang walang salita.

Parang may kung anong mali. Parang may plano siyang hindi ko alam. O baka baka hindi niya gusto ang nakita niya na kausap si Uno, habang magkatabi sa bato.

“Relax ka nga, Dylan,” sabi ni Kikay habang inaayos ang tuwalya.

Hindi ako nakasagot. Nakatingin lang ako sa bakanteng bato kung saan nakaupo kanina si Kian. Ang simoy ng hangin na kanina ay sariwa at nakakarelax, ngayon ay parang may lamig na kasama.

Si Uno ay muling ngumiti sa akin nang mahina, parang anghel na walang alam sa nangyayari.

“Gusto mo pa ba ng tubig?” tanong niya nang mahina.

Umiling ako. “Okay na ako salamat.”

Pero sa loob ko, hindi okay.

Nawala si Kian. At ang pagkawala niyang ’yon ay mas nakakatakot pa kaysa sa titig niya kanina.

Dahil alam kong kapag si Kian ang umalis nang tahimik may susunod na mangyayari at hindi ko alam kung kailan o paano.

[ Kian’s POV ]

Hindi naman talaga namin planong tumambay nang matagal sa ilog, pero dahil sa init ng araw at kawalan ng ibang gagawin, hinayaan ko na sina Uno, Marco, at RJ na magyaya. 

Maaga pa lang, nandito na kami, ilang beses nang lumusong sa tubig, at ngayon ay nakasandal lang ako sa malaking bato habang pinapanood ang agos ng ilog. Tahimik ang paligid para sa akin, kahit maingay ang iba, hanggang sa mapansin ko ang pagdating nila. 

Hindi dahil sa ingay, kundi dahil sa kanya. 

Si Dylan. 

“Uy, dumating na sila,” sabi ni Marco, pero hindi ako sumagot. 

Nakatingin lang ako. Mabagal ang lakad niya, parang may iniisip, parang may iniiwasan. Hindi pa siya tumitingin sa direksyon namin, pero ramdam ko agad ang bigat na dala niya. Napangiti ako nang bahagya. Mukhang hindi pa siya okay.

Hinila siya ng mga kaibigan niya papunta sa pwesto na halos katapat lang namin. 

“Dito na tayo, ang ganda ng pwesto,” narinig kong sabi ng isa sa kanila. 

Umupo siya roon, tahimik, habang ang iba ay agad nagkwentuhan. Paminsan-minsan, sumusulyap siya sa akin mabilis, patago pero hindi iyon sapat para makaiwas sa paningin ko. Nahuhuli ko siya sa bawat sulyap. 

Sa tuwing nagtatagpo ang mga mata namin, agad siyang umiiwas, at doon pa lang, malinaw na sa akin ang lahat. 

“Pre, parang may tinatamaan ka ah,” pabirong sabi ni RJ nang mapansin niyang nakatingin ako sa kabilang pwesto. 

Umiling lang ako nang bahagya. “Wala,” sagot ko, pero hindi ko inaalis ang tingin ko kay Dylan. 

Tahimik akong napangiti. Hindi nagbago madali pa rin siyang basahin.

“Tara, maligo na tayo,” aya ni Marco, sabay tayo. 

Hindi ko minamadali ang galaw ko hinahayaan kong maramdaman ang bawat segundo. Ramdam ko ang mga tingin sa paligid, lalo na ang sa kanya. Hinubad ko ang t-shirt ko at hinayaang mahulog iyon sa bato. 

“Grabe, feeling model ah,” biro ni RJ, pero hindi ko siya pinansin. 

Hindi ko direktang tiningnan si Dylan, pero alam kong nakatingin siya. At hindi ako nagkamali. Sa gilid ng paningin ko, nakita ko ang pagtigil niya, ang pagkakatulala. Napangiti ako sa sarili ko.

 “Ano, natulala ba?” bulong ni Marco na nakangisi. 

“Tumahimik ka,” sagot ko, pero may halong amusement ang boses ko. Ganoon pa rin siya transparent, madaling hulaan.

Paglusong namin sa tubig, hindi ako lumayo. Nanatili lang ako sa bahaging kaya ko pa rin siyang makita. Nakikipag-usap ako kina Uno, Marco at RJ, tumatawa paminsan-minsan, pero ang atensyon ko ay nananatili sa kanya. Sa bawat galaw niya, sa bawat pag-iwas ng tingin, sa paraan ng pagyakap niya sa sarili niya na parang gusto niyang magtago. 

“Ang tahimik mo ngayon,” sabi ni RJ. 

“Nag-oobserve lang,” sagot ko, maiksi. 

Nang saglit kaming magtama ng tingin ni Dylan, hindi siya agad umiwas, at kahit sandali lang iyon, sapat na para maramdaman ko ang bigat ng koneksyon na pilit niyang tinatakasan. May kung anong kumikirot, pero hindi ko pinangalanan.

Lumapit ako nang kaunti, sapat lang para marinig nila ang boses ko. 

“Ang init talaga ng araw ngayon,” sabi ko nang parang wala lang. 

“Kailangan talagang maghubad at magbasa nang maayos.” Tumawa ang barkada ko, pero siya tahimik. 

Hindi ko na kailangang tumingin para malaman na tinamaan siya. 

Maya-maya, napansin kong umahon siya. 

“Uy, saan pupunta?” narinig kong tanong ng isa sa kanila, pero hindi ko na pinansin. 

Sinundan ko siya ng tingin habang bumabalik siya sa pwesto nila, basang-basa, parang nagmamadali pero pilit kalmado. At doon ko nakita si Uno na lumapit sa kanya.

Doon ako natahimik. 

“Uy, si Uno ah,” sabi ni Marco. 

“Tahimik ’yon pero mabait.” 

Hindi ako sumagot. Pinanood ko lang kung paano nagulat si Dylan, tapos kung paano unti-unting gumaan ang mukha niya habang kausap si Uno. 

“Okay ka lang?” narinig kong tanong ni Uno sa kanya, mahina pero malinaw. 

At nakita ko kung paano tumango si Dylan, kung paano siya umupo nang mas relaxed, kung paano siya nakinig. Parang biglang nawala ang bigat na kanina lang ay ramdam ko sa kanya. Napahigpit ang panga ko. Hindi ko gusto ang nakikita ko, pero hindi ko rin agad maipaliwanag kung bakit.

“Pre, lalangoy pa tayo?” tanong ni RJ, pero hindi na ako sumagot. 

Bigla akong tumayo. 

“Uuna na ako,” sabi ko. 

“Ha? Ang aga pa,” reklamo ni Marco. 

“May gagawin lang,” sagot ko, maiksi at walang paliwanag. 

Hindi na ako lumingon. Habang naglalakad ako palayo, naririnig ko pa rin ang ingay ng ilog, ang tawanan nila, pero mas malinaw sa isip ko ang imahe ni Dylan na nakaupo sa tabi ni Uno, mas kalmado, mas magaan.

Tahimik akong naglakad palayo, pero hindi tahimik ang isip ko. May kung anong gumagalaw sa loob ko hindi galit, hindi rin simpleng inis. Mas komplikado. Mas malalim. At kahit anong pilit kong iwasan, isang bagay ang malinaw. Hindi pa tapos ’to. 

“Akala mo tapos na?” bulong ko sa sarili ko, halos hindi marinig. 

Sa susunod, hindi na ako manonood lang mula sa malayo. Aangkinin na kita Dylan.

CHAPTER 18

Isang linggo pa lang ang lumilipas, pero pakiramdam ko parang buwan na. Hindi pa man kami lubusang nakakabangon sa pagkawala ni lolo, isa na namang dagok ang dumating. Mas mabigat, mas masakit tanggapin.

Nagtipon ulit kami sa sala. Tahimik. Walang gustong maunang magsalita.

“Hindi na kaya” mahina pero diretso ang boses ni tatay. 

“Kailangan na nating isara.”

Parang may bumagsak sa dibdib ko.

“Ang alin, tay?” tanong ko, kahit alam ko na ang sagot.

Napayuko si nanay. “Yung House of Glow ko… hindi na talaga nakakabawi.”

Sumunod si tatay, “Pati yung kumpanya baon na sa utang. Kahit anong pilit, hindi na natin maisasalba.”

Hindi ako makapaniwala. Lahat ng pinaghirapan nila mawawala na lang nang ganun?

Napatingin ako kina kuya Mikael at kuya Marcus. Tahimik lang sila, pero kita ko sa mga mata nila pareho kaming wasak.

“May natitira pa ba?” halos pabulong kong tanong.

Sandaling katahimikan.

“Yung magazine publishing.” sagot ni kuya Mikael. 

“Yun lang ang medyo nakakatayo pa.”

“Yun lang ang may chance,” dagdag ni kuya Marcus. 

“Pero kahit yun, hindi rin sigurado kung hanggang kailan.”

Parang lumiit ang mundo ko sa narinig ko. Mula sa lahat ng meron kami isa na lang ang natira.

“Anong gagawin natin?” tanong ko, ramdam ang takot sa boses ko.

Napahinga nang malalim si Nanay. “Lalaban pa rin tayo. Kahit isa na lang ang natira, hindi natin pababayaan.”

“Doon tayo magsisimula ulit,” sabi ni tatay. “Sa publishing.”

Tumingin siya sa aming tatlo.

“Pero hindi na pwedeng kami lang ng nanay niyo. Kailangan namin kayo.”

Nagkatinginan kami ng mga kuya ko. Walang salita, pero parang nagkaintindihan kami.

Tumango si kuya Mikael. “Sasama ako. Tutulong ako magpatakbo.”

“Ako rin,” sabi ni kuya Marcus. “Kahit anong kailangan.”

Napatingin sila sa akin.

Humigpit ang hawak ko sa kamay ko. Takot pa rin ako. Hindi ko pa rin alam kung kaya ko.

Pero naalala ko si lolo. Yung sinabi niya dati na ang tunay na yaman ng pamilya ay hindi lang nasusukat sa negosyo.

“Kasama niyo ako,” sabi ko, kahit nanginginig ang boses ko.

Sa sandaling yun, hindi na lang ito tungkol sa pagkawala. Hindi na lang ito tungkol sa pagkalugi. Ito na yung simula ng pagbabangon. Mula sa isa na lang na natira bubuo kami ulit. Magkakasama.

Kinabukasan, iba na ang pakiramdam ng bahay. Tahimik pa rin pero hindi na yung katahimikang puno lang ng lungkot. May halong kaba. May halong pag-asa.

Maaga akong nagising. Pagbaba ko, nadatnan ko si nanay sa mesa nakalatag ang mga papeles, resibo, at ilang lumang kopya ng magazine. Nakakunot ang noo niya habang sinusuri isa-isa.

“Nay…” mahinang tawag ko.

Napatingin siya, saka ngumiti ng pagod. “Gising ka na pala.”

Lumapit ako. “Pwede ba akong tumulong?”

Sandali siyang natigilan, parang nagulat sa tanong ko. Pero tumango rin agad. 

“Oo naman.”

Inabot niya sa akin ang isang kopya ng magazine. Medyo luma na, may mga tupi na sa gilid.

“Basahin mo,” sabi niya. “Tingnan mo kung ano sa tingin mong kulang.”

Umupo ako at dahan-dahang binuklat iyon. Habang nagbabasa, napansin ko hindi naman siya pangit. Maayos siya. Pero parang may nawawala parang hindi siya sumasabay sa panahon.

“Nay…” sabi ko pagkatapos ng ilang minuto, “parang luma na yung dating.”

Napahinto siya. “Anong ibig mong sabihin?”

“Maganda siya, pero parang hindi na siya papansinin ngayon. Parang kailangan niya ng bagong dating. Mas buhay. Mas totoo.”

Tahimik siya saglit. Kinakabahan ako baka mali ako ng sinabi. Pero bigla siyang ngumiti. Hindi pagod. Hindi pilit.

“Tama ka,” sabi niya.

Sa unang pagkakataon, parang nakita kong muli yung dating sigla ni Nanay.

Ilang sandali pa, dumating sina kuya Mikael at kuya Marcus, may dala-dalang laptop at ilang notes.

“Simulan na natin?” sabi ni kuya Mikael.

Nagtipon kami sa mesa hindi bilang mga anak at magulang lang, kundi bilang isang team.

“Ako bahala sa layout at design,” sabi ni kuya Marcus.

“Ako sa operations at distribution,” dagdag ni kuya Mikael.

Napatingin sila sa akin.

“Ikaw, Dylan?”

Napaisip ako. Tumingin ako sa magazine sa harap ko.

“Ako… gusto kong sumulat,” sabi ko. “Mga kwento. Mga totoo. Yung makakarelate yung mga tao.”

Tumango si Tatay, na kakarating lang pala sa likod namin. “Yan ang kailangan natin.”

“Hindi lang basta magazine,” dagdag niya, “kundi boses ng mga taong gustong marinig.”

Parang may apoy na unti-unting sumindi sa loob ko. Hindi pa rin sigurado ang lahat. Marami pa ring problema. Marami pa kaming kailangang ayusin.

Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako natatakot tulad ng dati. Kasi ngayon, alam ko na kung saan ako lulugar.

At sa gitna ng pagkawala at pagkalugi may nabubuo kaming bago. Isang simula at baka ito na yung kwento na kami mismo ang susulat.

Habang abala kaming lahat sa mesa, may kung anong pumasok sa isip ko. Hindi sapat na kami-kami lang. Kung gusto naming buhayin ulit ang magazine, kailangan namin ng ibang boses ibang pananaw.

Tahimik akong tumayo at lumabas saglit. Kinuha ko ang phone ko, saka ako napabuntong-hininga. Dalawa agad ang naisip ko.

Pinindot ko ang pangalan ni Sarah.

“Hello?” sagot niya, medyo nagtataka. 

“Dylan? Okay ka lang?”

“Yeah… pero kailangan kita,” diretso kong sabi.

“Ha? Bakit, anong meron?”

Huminga ako nang malalim. 

“Binubuhay namin ulit yung magazine namin pero kailangan namin ng tulong. Ikaw kasi alam mo yung fashion, yung trends, yung kung anong gusto makita ng tao ngayon.”

Tahimik siya sandali.

“Totoo ba ’to?” tanong niya.

“Oo. Hindi lang basta fashion magazine. Gusto namin may laman. May kwento. Hindi lang itsura.”

Biglang nag-iba ang tono niya. “So hindi lang puro damit at style?”

“Hindi,” sagot ko. 

“Gusto namin may articles tungkol sa pagbabago, sa boses ng tao, sa power na meron sila, kahit akala nila wala.”

Napangiti ako nang marinig ko siyang bahagyang tumawa.

“Ang lalim ah,” sabi niya. “Sige I’m in.”

Napabuga ako ng hangin, gumaan ang pakiramdam ko. 

“Salamat, Sarah. Kailangan ka namin.”

“Hindi kita pababayaan,” sagot niya.

Pagkababa ko ng tawag, agad kong tinawagan si Rico.

“Teh?,” bungad niya, “ang aga mong tumawag ah. Anong trip mo?”

Napangiti ako ng konti. “Kailangan kita sa isang seryosong bagay.”

“Uy, kinakabahan ako diyan,” biro niya. “Sige nga.”

“Yung magazine namin bubuhayin namin ulit. Pero kailangan namin ng content na tatama. Yung hindi lang binabasa nararamdaman.”

Tahimik siya saglit.

“Anong role ko?” tanong niya.

“Ikaw bahala sa features, interviews, mga kwento ng tao. Yung may impact.”

“Hmm…” narinig kong nag-iisip siya. 

“So parang hindi lang pamporma, may saysay?”

“Oo,” sabi ko. 

“Fashion on the outside pero may mensahe sa loob.”

Bigla siyang natawa. “Ayos ’to ah. Sige, game ako.”

“Sigurado ka?”

“Teh,” sagot niya, 

“kung tungkol ’to sa pagbibigay ng boses sa iba bakit hindi?”

Habang nakatayo pa rin ako sa labas, hawak ang phone ko, napansin ko kung gaano katahimik ang paligid. Yung dating bakuran na puno ng kwentuhan ni lolo ngayon, hangin na lang ang gumagalaw. Pero sa gitna ng katahimikang iyon, may kakaibang pakiramdam parang may nagsisimulang gumalaw, kahit hindi pa ganap na malinaw.

Hindi ko akalaing aabot kami sa puntong ito.

Dati, ang iniisip ko lang paano makasabay sa mga kuya ko. Paano hindi maging pabigat. Pero ngayon, heto ako ako na mismo ang naghahanap ng paraan para tumulong. Hindi pa rin ako sigurado sa lahat, pero alam ko na hindi na pwedeng umatras.

Pagbalik ko sa loob, mas malinaw ko nang nakita ang sitwasyon namin.

Nakaupo si Tatay sa dulo ng mesa, tahimik na nakatingin sa mga papeles. Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko yung bigat na dala niya hindi lang bilang ama, kundi bilang taong nawalan ng pinaghirapan. Si Nanay naman, patuloy sa pag-aayos ng mga lumang kopya ng magazine, parang hinahanap kung saan sila nagsimulang mawala sa direksyon.

Sina kuya Mikael at kuya Marcus, abala sa pag-uusap, mga plano, numbers, logistics. Parang ang bilis nilang makapag-adjust. Parang alam na nila agad kung anong gagawin.

At ako ngayon ko lang nararamdaman na may lugar din pala ako dito.

“Sasali sina Sarah at Rico,” sabi ko habang umuupo.

Lumingon silang lahat sa akin.

Hindi ko alam kung bakit, pero kinabahan ako bigla. Parang ito na yung moment na mapapatunayan kung may ambag ba talaga ako.

“Si Sarah, sa fashion at creative direction,” dagdag ko. 

“Si Rico naman, sa features at stories.”

Tahimik sandali.

Tapos tumango si Tatay. “Maganda ’yan.”

Isang simpleng sagot, pero parang may bigat. Parang tinanggap niya yung ginawa ko yung desisyon ko.

Doon ko naramdaman bahagi na talaga ako nito.

“Kung fashion ang magiging mukha ng magazine,” sabi ni Nanay, dahan-dahan, “ano naman ang magiging puso nito?”

Napaisip kaming lahat.

Napatingin ako sa hawak kong lumang kopya. Maganda nga siya pero kulang sa lalim. Kulang sa dahilan kung bakit babalikan ng tao.

“Kwento,” sabi ko.

Napatingin sila sa akin.

“Hindi lang fashion,” dagdag ko. 

“Kundi kwento ng mga taong nagbabago. Yung mga natutong tumayo ulit. Yung mga may boses pero hindi naririnig.”

Tahimik.

“Gusto ko bawat issue, may mararamdaman ang nagbabasa. Hindi lang ‘wow ang ganda’ kundi ‘may natutunan ako’ o ’parang ako ’to.”

Napansin kong napangiti si kuya Marcus.

“May punto,” sabi niya.

“Fashion attracts,” dagdag ni kuya Mikael, “pero stories make people stay.”

Napatingin si nanay sa akin, parang sinusuri kung seryoso ako.

“Handa ka bang panindigan ’yan?” tanong niya.

Hindi ako agad nakasagot.

Handa ba ako?

Hindi ko pa alam kung magaling ba talaga ako magsulat. Hindi ko alam kung may makikinig ba sa mga kwento na gusto kong ilabas. Pero sa loob ko, may nagsasabing ito yung dapat kong gawin.

“Oo,” sagot ko, sa wakas. “Gagawin ko.”

Sa sandaling iyon, parang may nagbago. Hindi na lang kami basta pamilya na nalulugi. Isa na kaming team na may layunin.

Ilang oras kaming nagplano. Mga ideya, konsepto, pangalan ng sections, possible na unang cover. Unti-unting nagiging totoo yung dating parang imposible.

Hanggang sa mapatingin ako sa bakanteng upuan sa dulo ng mesa.

Upuan ni lolo.

Saglit akong natahimik. Kung nandito siya ano kaya ang sasabihin niya?

Siguro tatawa siya nang mahina. Siguro sasabihin niya na mahirap ’to. Na hindi madali ang magsimula ulit.

Pero sigurado ako sa isang bagay ipagmamalaki niya kami dahil kahit nawawala na ang ibang bagay sa amin pinipili pa rin naming bumuo. Pinipili pa rin naming lumaban at sa pagkakataong ito, hindi na lang ito tungkol sa pagligtas ng negosyo.

Ito na yung paggawa ng isang bagay na may saysay. Isang magazine na hindi lang nagpapakita ng ganda kundi nagbibigay ng boses.

At sa bawat pahina na mabubuo namin unti-unti rin naming bubuuin ang sarili namin magkakasama.

Habang tuloy ang usapan sa mesa, unti-unting nagbago ang direksyon nito. Hindi na lang tungkol sa magazine, hindi na lang tungkol sa kung paano kami babangon kundi tungkol na rin sa mga sarili naming buhay na hindi pwedeng iwanan basta-basta.

Napatingin sa akin si nanay, mas maingat na ngayon ang boses. 

“Dylan… incoming college ka na.” Hindi iyon tanong, pero parang hinihintay niya ang sagot ko.

Parang biglang bumigat ang hangin. Sa dami ng nangyari, ngayon ko lang ulit naalala na may sarili akong landas na kailangang tahakin. Hindi pwedeng puro tulong lang dito, hindi pwedeng kalimutan ang pag-aaral. Saglit akong natahimik, inaayos sa isip kung paano ko hahatiin ang sarili ko.

“Gusto ko pa rin pong mag-college,” sabi ko sa wakas, dahan-dahan. 

“Pero… gusto ko rin tumulong dito sa magazine.”

Tahimik.

Napatingin si tatay sa akin, seryoso. “Sigurado ka? Hindi biro ang papasukin mo, bunso.”

Huminga ako nang malalim. “Hindi pa po ako sigurado sa lahat pero ayokong umatras.”

Nagkatinginan sina nanay at tatay. Hindi sila agad nagsalita, pero ramdam kong sinusukat nila kung handa ba talaga ako.

“Kailangan mong matutunan ang balance,” sabi ni nanay. 

“Hindi pwedeng pabayaan ang sarili mo.”

“Opo,” sagot ko, kahit alam kong mas mahirap iyon kaysa sa tunog nito.

Napunta ang usapan kay kuya Marcus. Nakasandal siya sa upuan, tahimik kanina, pero ngayon napabuntong-hininga.

“Third year na ako” sabi niya, parang kinakausap ang sarili. 

“Sayang kung titigil ako ngayon.”

“Hindi ka titigil,” diretso ang sabi ni tatay.

“Malapit ka na. Tapusin mo.”

“Tay, gusto ko rin tumulong dito,” sagot niya, bahagyang napangiti pero may bigat. 

“Hindi ko kayang pabayaan ’to.”

“Tumulong ka,” sagot ni nanay, “pero huwag mong kalimutan kung saan ka patungo.”

Tumango si kuya Marcus. “Kaya ko ’to. Pagsasabayin ko.”

Sandaling natahimik bago napunta kay kuya Mikael ang tingin ng lahat. Siya ang pinaka-kalmado sa amin, pero alam kong siya rin ang may pinakamalaking dala.

“Mikael?” tawag ni tatay.

Umayos siya ng upo. “May trabaho ako at kailangan ko rin ’yon ngayon.”

Tumango si tatay. “Malaking tulong ’yon sa atin.”

“Ayaw ko ring bitawan ’to,” dagdag ni kuya Mikael, tinuturo ang mga papeles sa mesa. 

“After work, dito ako. Weekends, tutok ako.”

Napangiti si nanay, kahit pagod. “Alam kong hindi ka magpapabaya.”

Saglit na katahimikan ulit ang bumalot sa amin. Pero iba na ang pakiramdam hindi na lang lungkot, kundi may halong determinasyon.

“Kahit magkakaiba kayo ng ginagawa,” sabi ni tatay, dahan-dahan, “iisa ang dahilan kung bakit natin ’to ginagawa.”

“Tay…” mahinang tawag ko.

“Pamilya,” dugtong ni nanay.

Doon nawala ang alinlangan ko.

Napatingin ako sa kanila kay kuya Mikael na handang mapagod, kay kuya Marcus na lalaban hanggang matapos, at kina nanay at tatay na kahit hirap na, hindi pa rin sumusuko.

Incoming college pa lang ako hindi pa sigurado pero sa unang pagkakataon, hindi ko na hinahanap kung saan ako lulugar.

Kasi malinaw na “Kasama ako,” sabi ko, mas buo na ang boses.

Ngumiti si kuya Marcus. “Walang atrasan.”

“Sabay-sabay tayo,” dagdag ni kuya Mikael.

Tahimik ang mesa, halos ramdam ang bigat ng bawat paghinga. Hindi kagaya ng dati, walang tawanan, walang kwentuhan. Ang hangin sa bintana lang ang gumagala, at ang palanggana ng hangin mula sa ceiling fan ang tanging tunog na nagpapalipat-lipat sa katahimikan. Napatingin ako kay Marcus ramdam ko ang parehong kaba sa kanya.

“Dylan, Marcus…” mahina pero seryosong boses ni nanay, halos parang bulong, “kayo muna dito sa probinsya.”

Para akong natigilan. Bigla kong naramdaman ang pagkaantala ng oras, parang tumigil ang mundo. 

“Ano po? Bakit po…?” sabay titig sa kanya, sa mga mata niyang may halong lungkot at determinasyon.

“Hindi ito tungkol sa gusto niyo lang,” dagdag ni tatay, dahan-dahan at mabigat ang boses.

 “Kailangan namin itong gawin para maayos namin ang lahat sa Maynila. Pansamantala lang. Kailangan niyong tanggapin.”

Tumayo si Marcus bigla, parang hindi makapaniwala. 

“Hindi kami papayag! Hindi puwede na iwan kami dito! Bakit kami? Gusto naming sumama!”

Ngumiti si tatay, pero halata ang kahulugan ng salita walang kompromiso. 

“Ito ay para sa kabutihan ng lahat. Hindi natin pwedeng lahat ang sumama. Isa itong malaking desisyon, at kailangan niyo itong tanggapin kahit hindi gusto.”

Napatingin ako kay Marcus. Ramdam ko ang pagkabigla sa kanya, ramdam ko rin ang kaba sa sarili ko. Hindi biro ang desisyon na iyon pansamantala man, pero parang sinusubok nito ang tibay namin bilang magkapatid.

Huminga si nanay, ngumiti nang bahagya, halatang may halong lungkot at pang-unawa. 

“Hindi madali. At magtatagal ito. Pero kung magsisikap kayo, kakayanin niyo. Huwag kayong magmadali.”

Tumigil ang lahat sa katahimikan. Parang bawat salita ay bumabagsak nang mabigat sa sahig. Huminga kami nang malalim, ramdam ang bigat ng desisyon at kasabay nito, kahit mahirap at puno ng pagbabago.

“Okay,” sabi ni Marcus, dahan-dahang tumango, may ngiti na naglalarawan ng determinasyon.

“Dito muna tayo. Gagawin namin ang lahat para maayos ang magazine.”

Sa katahimikan na iyon, ramdam namin ang thrill ng bagong hamon. Hindi pa man namin maibalik sa publiko ang magazine, nagsimula na ang laban. Hindi lang laban sa negosyo, kundi laban din sa amin kung paano maging handa sa mga susunod na hamon, sa bagong buhay, at sa mas malaking mundo na naghihintay sa amin sa hinaharap.

Mabilis na lumipas ang mga araw, at unti-unti naming nabuo ang plano para sa magazine. Ang mga sections, layout, at mga posibleng articles ay nagkakaroon na ng malinaw na daloy. Pero sa kabila ng lahat ng ideya at sketches, may kulang pa rin ang pangalan. Paulit-ulit naming pinag-iisipan, nagbrainstorm, at nagtatalo, pero tila wala pang tumatama sa nararamdaman naming essence ng magazine.

Samantala, sa Maynila, pahirapan ang pag-aayos nina nanay at tatay. Maraming utang ang kailangan bayaran, at hindi biro ang pressure sa kanila. Naibenta na ang kumpanya at ilang assets tulad ng bahay at mga naging investments, para lang mabayaran ang mga obligasyon at maiwasan ang mas malaking problema. Nanatili naman si kuya Mikael sa trabaho niya dahil mas kailangan namin ang may taong magtatrabaho, para matiyak na tuloy-tuloy ang suporta sa pamilya at ang mga operasyon sa Maynila.

Patuloy naman ang pagiging abala namin ni kuya Marcus sa pagpapabuti ng mga plano. Mula sa concept, sa content, hanggang sa production workflow, bawat detalye ay pinag-iisipan. Natututo kaming magtakda ng priorities at responsibilidad. Kung sino ang gagawa ng layout, sino ang maghahanap ng kwento, at sino ang makikipag-coordinate kay Sarah at Rico para sa creative input. Parang lahat ng araw ay puno ng pagtutulungan, brainstorming, at minsan, pagtatalo para sa pinakamahusay na resulta.

Habang ginagawa namin ang lahat, ramdam ko ang lumalaking excitement. Hindi lang ito proyekto ito ay pagkakataon para matutunan naming magsanib-puwersa at magdesisyon bilang magkapatid. At kahit may kulang pa, ang pangalan, ay ramdam namin na bawat araw na lumilipas, mas nagiging malinaw ang identity ng magazine at ng aming commitment dito.

Sa kabila ng abala at hirap nina nanay at tatay sa Maynila, sa amin sa probinsya ay unti-unting nabubuo ang bagong mundo. Isang lugar kung saan kami mismo ang nagdidikta ng direksyon, natututo sa bawat desisyon, at unti-unti ay binubuo ang boses at kwento ng magazine na magiging puso ng aming pamilya.

Isang araw, habang abala kami ni kuya Marcus sa pag-aayos ng mga draft at layout, biglang tumunog ang phone ko. Nakita kong si Rico ang tumatawag. Kaagad kong sinagot, medyo may halong excitement at pag-aalala.

“Dylan! Uy, may surprise kami,” bungad niya, parang hindi makapaniwala sa sarili niya.

“Anong surprise?” tanong ko, medyo nagtataka.

“Si Sarah at ako pupunta kami sa probinsya,” sabi niya, halatang excited. “Kaya kailangan mo kaming ipasundo sa airport. Pwede ka ba?”

Napahinto ako sa ginagawa ko. Para bang biglang bumagal ang oras. Si Sarah? Dito na sa probinsya? Hindi ko akalaing mangyayari ito ngayon. Ang dami ko pa dapat gawin sa magazine pero sa loob ko, may kislap ng tuwa at pag-asa.

“Ha? Ah… sige,” sagot ko, halatang nagulat din sa sarili kong bilis ng desisyon. 

“Pupunta ako sa airport. Sabihin mo lang kung anong oras.”

“Perfect! Thank you, Dylan! Excited na kami,” sagot ni Rico bago kami nagpaalam sa telepono.

Tumango ako kahit wala naman siyang nakikita. Napatingin ako kay Marcus, na tila alam niya na may malaki itong mangyayari.

“Bunso… mukha kang sobrang excited,” biro niya, pero alam ko, naramdaman niya rin ang bigat ng pagkakataon.

“Oo, kuya” sagot ko, bahagyang ngumiti. “Hindi ko akalaing ganito kabilis ang mangyayari. Pero kaya natin ’to.”

At sa sandaling iyon, habang iniisip ko ang paparating na reunion namin ni Sarah at Rico, ramdam ko na mas magiging masaya at mas dynamic ang magazine. Mas marami nang boses, mas maraming ideya at parang unti-unti, nabubuo na rin ang pamilya sa probinsya, kahit pansamantala silang malayo sa nanay at tatay.

Kinagabihan, maaga akong naghanda ng sarili at ng sasakyan papunta sa airport. Habang nagbibihis, ramdam ko ang halo ng excitement at kaba sa dibdib ko. Hindi ko inaasahan na ganito kabilis sila darating. Ang ideya na magkakaroon kami ng dagdag na tulong sa magazine ay nakakapagpasaya, pero kasama rin ang responsibilidad na kailangan naming harapin agad.

Pagdating ko sa airport, nakita ko agad sina Rico at Sarah. Nakangiti, may dalang maleta at ilang gamit.

“Dylan!” sigaw ni Sarah nang makita niya ako, at agad kaming nagyakapan. 

“Thank you sa pagsundo sa amin.”

“Ako nga dapat ang magpasalamat,” sagot ko, bahagya ng ngiti. 

“Thank you dahil nandiyan kayo para tulungan kami.”

Si Rico naman ay ngumiti, hawak ang maleta. “Kaya natin ’to. Mas marami na tayong kamay ngayon para sa magazine.”

Habang naglalakad kami palabas ng airport, napatingin ako sa kanila at naisip ko kung gaano kalaki ang magiging epekto ng presensya nila sa probinsya. Mas marami kaming ideya, mas marami kaming makukuhang input, at mas malakas ang magagawa namin.

Pagdating namin sa bahay, agad silang bumaba ng sasakyan. Si Rico, syempre, dramatikong naglalakad habang si Sarah ay nakangiti lang pero halatang excited.

“Oy, Dylan! Ang probinsya pala talaga, grabe! Ang fresh ng hangin, parang nakaka-inspire,” reklamo ni Rico habang hawak ang maleta niya.

“Tahimik dito, teh. Perfect para sa magazine,” sagot ko, sabay turo sa bakuran.

“Focus sa magazine?” biglang tumilapon ang mga kamay niya sa hangin. 

“Honey, sorry ha, pero kailangan mo rin tingnan kung paano mag-chill. Feeling ko magkaka-boring vibe ka dito,” dagdag niya, exaggerated drama na parang may camera na nagta-taping.

Si Sarah, tawa lang, sabay bulong sa akin, “Pag pasensiyahan mo nalang Dylan”

Hindi nagtagal, naglatag na sila ng gamit sa kwarto. Si Rico, syempre, mabilis na naghanda ng “fashion corner” niya, habang si Sarah naman ay iniikot ang mga shelves at desk.

“Wow, Dylan, ang ganda ng kwarto. Spacious!” sabi ni Sarah, habang tinitingnan ang mga detalye.

“Correct. Pwede na rin sa brainstorming sessions natin dito,” sabi ko.

“Brainstorming? Honey, okay na ang kwarto, pero kailangan natin ’yang corner for selfie moments!” sabay dramatikong pose ni Rico, sabay wink sa akin.

“Okay, okay,” sabi ko. “Pero hindi puro kulitan lang dito. May trabaho tayo, ha?”

“Relax ka, besh,” sabi niya, sabay upo sa kama ko na parang sariling bahay niya. “Pwede namang mag-work and play, diba?”

Pagkatapos naming maayos ang mga gamit nila, dinala ko sila sa sala para ipakilala kay lola.

“Lola, sila po sina Sarah at Rico,” sabi ko, nakangiti.

“Hello, hello, mga bata!” bati ni lola, halatang natutuwa.

“Hi po, Lola!” sabay kami, si Rico pa nga ay may dramatic curtsy habang naglalabas ng charm.

“Ang cute niyo naman,” sabi ni lola, sabay tawa.

Hindi nagtagal, nagpunta kami sa bakuran para sa house tour. Si Rico, syempre, hindi napigilan ang kulitan.

“Oy, Dylan, may pool ba dito? Kailangan natin, para sa magazine shoot! Hindi pwedeng walang props!”

“Tahimik ka nga muna,” sabi ko, sabay turo sa garden.

“Garden vibes pa rin, honey. Perfect for fashion spread,” dagdag niya, sabay pose sa ilalim ng puno.

Si Sarah, nakangiti lang, pero halatang enjoy sa attention at kulitan ni Rico.

“Okay, okay, enough drama. Tara, balik tayo sa kwarto para mag-set up na ng workspace,” sabi ko.

At doon nagsimula ang combination ng trabaho at kulitan. Si Rico na laging over-the-top, si Sarah na prangka at seryoso pero halatang natutuwa, at ako, na nakikinig, nagtuturo, at minsan pinapasok ang sarili sa mga kulitan nila.

Habang naglalatag ng mga gamit at nag-uusap tungkol sa magazine, ramdam ko ang bahay unti-unting nagiging lively, masaya, at punong-puno ng ideya, tawa, at energy nina Rico at Sarah. Ang dating tahimik na bahay ay naging home base ng bagong chapter namin, kung saan ang trabaho, friendship, at kulitan ay magkakasabay.

CHAPTER 19

Isang hapon, habang nasa gitna kami ng brainstorming, biglang napahinto si Rico. Nakatingin siya sa laptop pero halatang wala na sa ginagawa ang isip niya.

“Stop.”

Napatingin kaming lahat sa kanya.

“Ano na naman ’yan?” tanong ko.

“Hindi na ako makahinga,” dramatiko niyang sabi sabay hawak sa dibdib. “Kailangan ko ng dagat.”

Napairap ako. “Drama mo naman.”

“Hindi ito drama,” sagot niya. “Self-care ito.”

Natawa si Sarah. “Actually may point siya.”

Napatingin ako sa kanya. “Ikaw din?”

“Dylan, ilang araw na tayong puro trabaho. Kailangan din natin magpahinga kahit konti,” sabi niya, mas kalmado pero seryoso.

Tahimik ako sandali. Hindi ko man aminin agad, ramdam ko rin yung pagod.

“Okay,” sabi ko sa wakas. “Saan?”

Biglang nabuhay si Rico. “Ayan! I love that energy!”

“Teka, hindi pa ako tapos,” dagdag ko. “Planuhin muna natin.”

“Simple lang,” sabi ni Sarah. “May nakita akong resort dito malapit sa beach. Hindi masyadong crowded, pero maganda.”

“Approved!” sabi ni Rico agad. “May aesthetic ba? Kailangan maganda sa pictures.”

“Syempre,” sagot ni Sarah. “Hindi kita dadalhin sa pangit.”

“Thank you,” sabay hair flip niya.

“Anong oras tayo pupunta?” tanong ni kuya Marcus.

“Maaga sana,” sagot ko. “Para sulit buong araw.”

“Road trip!” sigaw ni Rico.

“Hindi naman malayo,” sabi ko.

“Road trip pa rin ’yan sa puso ko,” sagot niya.

Napailing na lang ako, pero napangiti.

Kinabukasan, maaga kaming umalis. Tahimik pa ang daan, malamig ang hangin. Sa sasakyan, syempre, hindi mawawala ang ingay ni Rico.

“Driver, pa-music naman diyan!” utos niya.

“Ako na nga nagmaneho, ako pa DJ?” sagot ni kuya.

“Yes,” diretso niyang sagot. “Multitasking ka, beh.”

Pagdating namin sa resort, agad kaming bumaba. Bumungad sa amin ang dagat malinis, malawak, at tahimik.

“Wow…” bulong ni ko.

“Okay, worth it,” dagdag ni Sarah.

Pero si Rico “Wait lang!” sigaw niya. “Walang gagalaw! Picture muna!”

“Rico…” sabay naming reklamo.

“Content is life!” sagot niya. “Line up kayo diyan!”

Napatawa na lang kami habang pinipilit niya kaming pumwesto. Pagkatapos ng ilang pictures, saka lang siya pumayag na gumalaw kami. Tumakbo si Sarah papunta sa tubig, habang ako at si kuya Marcus ay dahan-dahang naglakad. Si Rico naman, syempre, maingat ayaw mabasa agad.

“Cold!” sigaw ni Sarah habang tinatapakan ang tubig.

“Masasanay ka rin,” sagot ko.

“Hindi ako papasok agad,” sabi ni Rico. “May outfit pa ako.”

“Beach ’to, hindi runway,” sabi ko.

“Same lang ’yon,” sagot niya.

Natawa kami.

Lumipas ang oras nang hindi namin namamalayan. Naligo, nagtawanan, nagkwentuhan, at sandaling nakalimutan ang lahat ng problema. Habang nakaupo kami sa buhangin, pinapanood ang alon, napunta na naman sa seryosong usapan.

“Sayang,” sabi ni Sarah. 

“One month lang tayo dito.”

“Hindi pa tapos,” sabi ni Rico. 

“Marami pa tayong gagawin.”

Tahimik pero hindi mabigat.

“Okay lang,” sabi ko. “Kasi kahit bumalik tayo dala natin ’to.”

“Anong ’to?” tanong ni Rico.

Napangiti ako.

“Yung kung ano tayo ngayon.”

Sandaling katahimikan tapos biglang…

“Oy, sunset!” sigaw ni Sarah.

Napatingin kami sa horizon.

Ang araw, unti-unting lumulubog at sa sandaling iyon walang problema, walang pressure. Kami lang, ang dagat at ang alaala na alam naming dadalhin namin kahit saan kami mapunta.

FASTFORWARD

Pagod pero masaya kaming umuwi galing resort. Halos tahimik ang sasakyan pauwi. Si Sarah nakasandal sa bintana, si Rico tahimik na nakatingin sa phone, at si Marcus, na malalim ang iniisip habang nagmamaneho.

Pagdating namin sa bahay, deretso kaming pumasok. Amoy pa rin namin ang alat ng dagat at pagod ng buong araw.

“Grabe ang saya,” sabi ni Sarah habang hinuhubad ang sandals niya.

“Worth it,” dagdag ko, sabay bagsak sa sofa.

“Hindi pa tapos ang saya,” sabi ni Rico. 

“May energy pa ako…”

“Wala ka nang energy,” sabat ni ko. 

“Umupo ka na lang.”

Bago pa makasagot si Rico, biglang may kumatok sa pinto. Napatingin kaming lahat.

“May inaasahan ba kayo?” tanong ko.

Umiling si Sarah. Si Rico naman, napakunot-noo. “Baka fan ko na ’to.”

“Ang kapal,” sabi ko.

Tumayo si kuya Marcus at siya ang nagbukas ng pinto at doon tumigil ang oras.

“Uy.”

Isang pamilyar na boses. Napatingin ako.

“Kian?”

Nakatayo siya sa may pinto, may dalang backpack, nakangiti na parang wala lang.

“Miss niyo ba ako?” sabi niya.

“Ano ginagawa mo dito?” tanong ko, halatang nagulat.

“Ininvite ako ni kuya Marcus,” sagot niya, sabay tingin kay kuya.

Napatingin ako sa kuya ko. “Ha? Kailan pa?”

Napakamot si kuya Marcus sa batok. “Kanina pa. Hindi ko lang nasabi.”

“Wow ha,” sabi ko. “Surprise guest.”

Lumapit si Rico, tinitigan si Kian mula ulo hanggang paa. “Wait lang sino ’to? May pa-entry?”

“Pinsan namin,” sagot ko. “Si Kian.”

“Ahh,” sabi ni Rico, sabay ngisi. “May face card ah.”

“Rico…” sabat ni Sarah, sabay siko sa kanya.

“Ano? Observant lang,” depensa niya.

Napangiti si Kian. “Mukhang masaya dito ah.”

“So… narinig ko kailangan niyo ng tulong sa magazine.” dagdag pa niya.

Napatingin kaming lahat.

“Tulong?” tanong ko.

Tumango siya. “Oo. Sabi ni kuya Marcus, kulang kayo sa manpower. At sakto wala rin akong ginagawa ngayon.”

“Anong kaya mong gawin?” tanong ko, diretso.

Umayos siya ng upo. “Content, editing kahit photography. Bahala na kayo.”

Napatingin si Marcus sa akin. “Magagamit natin siya.”

Tahimik ako sandali, pinag-iisipan. Isa na namang dagdag sa grupo. Isa na namang variable. Pero…

“Fine,” sabi ko sa wakas. “Welcome to the team.”

“Nice,” sabi ni Rico. “Mas marami na akong audience.”

“Hindi ikaw ang main character,” sagot ko.

“Excuse me?” dramatikong reaksyon niya.

Natawa kaming lahat.

Hindi nagtagal, nagkaroon ulit ng buhay ang sala. Nagkwentuhan, nagkulitan, at syempre, hindi nawawala ang ingay ni Rico.

“Okay, important question,” sabi niya habang nakatingin kay Kian. “Single ka ba?”

“Rico!” sabay naming sigaw.

“Ano? For research purposes,” depensa niya.

Napailing na lang ako, pero napangiti.

Habang pinapanood ko silang lahat si Sarah na nakangiti, si Rico na walang tigil sa kakadaldal, si kuya Marcus na tahimik pero relaxed, at si Kian na parang matagal nang parte ng grupo ay napaisip ako.

Mas dumadami kami. Mas nagiging magulo. Pero mas nagiging buo. At sa gitna ng lahat parang mas lumilinaw kung ano ang binubuo namin. Hindi lang magazine kundi isang bagay na mas mahirap ipaliwanag pero mas madaling maramdaman.

“Uy, tahimik ka ah,” sabi ni Rico habang tinatapik ako sa balikat. “Nashock ka ba sa sudden guest natin?”

Napakurap ako. “Ha? Ah… hindi. Nagulat lang.”

“Same,” dagdag ni Sarah, pero napansin kong tinitingnan niya ako. 

“Pero parang ikaw yung pinaka-nagulat.”

Napaiwas ako ng tingin. Kasi kung titingin ako kay Kian alam kong makikita ko ulit ’yung titig na ’yon. Yung alam niya. Yung may hawak siya.

“Okay,” sabi ni Marcus habang inaayos ang upuan. 

“Since nandito na si Kian, mas mabilis na siguro tayo sa workflow.”

“Workflow?” sabi ni Rico. 

“Wait lang, bagong character, kailangan muna natin ng introduction.”

“Hindi ito show mo,” sagot ko agad.

“Lahat ay show ko,” sabi niya sabay tingin kay Kian. 

Habang nagpapatuloy ang usapan, hindi ako mapakali. Kahit anong pilit kong sumabay sa kwentuhan, hindi ko magawa.

Parang bawat galaw ni Kian bawat tingin niya may sinasabi at ako lang ang nakakaintindi.

“Dylan?” tawag ni Sarah.

Napatingin ako. “Hmm?”

“Okay ka lang ba talaga?” tanong niya, mahina lang.

“Okay lang,” sagot ko agad.

Masyadong mabilis. Masyadong defensive. Napansin niya. Alam kong napansin niya.

“Alam mo,” biglang sabi ni Rico habang naka-cross legs sa sofa, “feeling ko may tension.”

“Tension?” ulit ni kuya Marcus.

“Oo,” sabi niya. “Parang may something hindi ko ma-explain. Parang may…”

“Wala,” putol ko agad.

Napatingin silang lahat sa akin. Napatahimik ako.

“Pagod lang ako,” dagdag ko, mas mahinahon.

Tahimik.

“Sure?” tanong ni Sarah.

Tumango lang ako. Pero sa loob-loob ko hindi ako sure.

Maya-maya, nag-excuse ako.

“Akyat muna ako,” sabi ko.

“Uy, wag ka mawala,” sabi ni Rico. “May meeting pa tayo.”

“Sandali lang,” sagot ko.

Pagpasok ko sa kwarto, agad kong isinara ang pinto. Huminga ako nang malalim.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Pero hindi nawawala yung bigat, ung takot, yung alaala na pilit kong nilibing.

“Bakit ngayon pa…” bulong ko.

Sa dami ng pwedeng mangyari, sa dami ng pwede naming simulan bakit ngayon pa siya bumalik?

TOK. TOK. TOK.

Nanigas ako may kumatok.

“Dylan.”

Boses niya. Si Kian.

Parang tumigil ang tibok ng puso ko.

“Pwede ba tayong mag-usap?”

Tahimik ako. Hindi ako sumagot. Hindi ako gumalaw.

“Hindi kita pipilitin,” dagdag niya, kalmado lang.

Mas nakakatakot.

“Pero mas mabuting mag-usap tayo kaysa magkunwari.”

Napapikit ako nang mariin. Alam ko na hindi ako makakatakas. Hindi na. Kahit sa loob ng sarili kong kwarto, nandito pa rin siya ang pinsan ko na may hawak ng lahat.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.

Nakatayo siya roon, nakasandal sa frame ng pinto, ang backpack niya ay nakasabit sa isang balikat. Nakangiti siya nang bahagya, pero ang mga mata niya ay seryoso. ’Yung ngiti na alam kong peke para sa iba, pero totoo ang ibig sabihin para sa akin.

“Pasok ka,” mahina kong sabi.

Pumasok siya at dahan-dahan kong isinara ang pinto sa likod niya. Ang tunog ng pagklik ng lock ay parang huling pagkakataon na may privacy pa ako.

Nakatayo ako sa gitna ng kwarto, ang mga braso ko ay nakakrus sa dibdib. Siya naman ay tumingin sa paligid. Sa kama, sa mesa, sa mga gamit ko parang sinusuri ang buong espasyo.

“Maganda ang kwarto mo,” sabi niya nang walang emosyon. “Mas malinis kaysa sa inaasahan ko.”

“Ano’ng kailangan mo, Kian?” tanong ko diretso, hindi na nagpaliwanag pa.

Lumapit siya nang kaunti. Hindi masyadong malapit, pero sapat na para maramdaman ko ang presensya niya.

“Una, relax ka,” sabi niya. “Hindi ako nandito para sirain ang lahat ngayon. Nandito ako dahil may kailangan akong gawin.”

“Anong kailangan mo?” tanong ko ulit, ang boses ko ay medyo nanginginig na.

Ngumiti siya nang bahagya. “Tulungan kayo sa magazine. Totoo ’yon. Pero alam mo naman na may ibang dahilan ako.”

Huminto siya sandali, pinagmasdan ang mukha ko.

“Una at huling beses lang daw ’yon kay Tito Dodoy, ’di ba?” bulong niya, parang tinatamasa ang bawat salita. 

“Pero hindi mo kailangang ulitin pa. Sapat na sa’kin ang lahat ng sinabi mo. Hindi pa sa ngayon pero darating ang panahon na matatanggap ko lahat ng nakita ko.”

Nanginginig ang mga tuhod ko. Gusto kong umupo, pero nanatili akong nakatayo.

“Ano’ng gusto mo sa akin?” tanong ko, halos pabulong na.

Huminga siya nang malalim bago sumagot.

“Gusto ko lang malaman kung gaano ka ka-desperate na manatiling lihim ’yon. Gusto ko lang makita kung hanggang saan ka handang sumunod para hindi malaman ng iba lalo na ng mga taong nasa baba ngayon kung ano talaga ang nangyari sa kusina namin.”

Lumapit siya nang isa pang hakbang.

“At sa ngayon… gusto ko munang maging parte ng buhay mo dito. Sa grupo niyo. Sa magazine niyo. Sa bahay na ’to.”

Tahimik ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

“Wag kang mag-alala,” dagdag niya, ang boses niya ay halos parang kaibigan. “Hindi ko gagamitin ’yon para masira ka. Walang tanong. Walang pagtanggi.”

Napayuko ako. Ang luha ay gustong tumulo pero pinigilan ko.

“Bakit mo ginagawa ’to sa akin, Kian?” tanong ko, ang boses ko ay basag na. “Pinsan mo ako…”

Ngumiti siya nang mas malalim.

“Oo. Pinsan kita. Kaya nga mas masakit pero…”

Tumalikod siya patungo sa pinto. Bago siya lumabas, huminto siya sandali.

“Pababa na ako. Wag kang magtagal dito. Baka mapansin nila.”

Pagkatapos noon, lumabas na siya at dahan-dahang isinara ang pinto.

Naiwan ako mag-isa sa kwarto. Umupo ako sa gilid ng kama, ang mga kamay ko ay nakakuyom sa bedsheet. Ang saya na naramdaman ko kanina pag-uwi galing resort ay parang bigla na lang nawala.

Napahawak ako sa dibdib ko. Ang puso ko ay tumitibok pa rin nang mabilis. Gusto kong umiyak, pero pinigilan ko. Ayokong bumaba sa baba na namumula ang mata at namamaga. Ayokong mapansin nila lalo na si Sarah na sobrang observant, at si Rico na walang filter.

Matagal akong nakaupo roon. Hindi ko alam kung ilang minuto ang lumipas. Tinitigan ko lang ang sahig, ang mga paa ko, ang mga alaala na pilit kong inililibing.

Bakit si Kian pa? Bakit ang pinsan ko pa ang nakakita? Bakit hindi na lang basta nakalimutan niya? Bakit kailangan niyang gamitin ’yon para kontrolin ako?

TOK. TOK.

Muling may kumatok mas mahina na ngayon.

“Dylan? Okay ka lang ba diyan?”

Boses ni Sarah.

Humugot ako ng malalim na hininga bago sumagot.

“O-okay lang. Sandali lang, bababa na ako.”

“Okay… wag kang magtagal ha. May plano pa raw si kuya Marcus tungkol sa magazine.”

Narining ko ang yabag niya na papalayo.

Tumayo ako at pumunta sa harap ng salamin. Tiningnan ko ang sarili ko. Ang mukha ko ay medyo maputla, ang mga mata ay may bahagyang pamumula pa rin mula sa pagod at takot. Pinahid ko ang mukha ko ng malamig na tubig sa sink, sinubukang ibalik ang normal na itsura.

“Kunwari lang, Dylan,” bulong ko sa sarili ko. “Kunwari lang ulit… tulad ng dati.”

Pagbaba ko sa sala, narinig ko na ulit ang ingay. Si Rico ay nagkukuwento nang malakas tungkol sa isang viral video, si Sarah ay tumatawa, at si kuya Marcus ay tahimik na nakikinig habang inaayos ang laptop.

Si Kian ay nakaupo na sa sofa, nakangiti siya habang nakikinig kay Rico, ang backpack niya ay nakapatong sa sahig sa tabi niya.

Nang makita niya ako, bahagya siyang tumingin. Walang malaking ngiti. Walang halatang banta. Pero sa mga mata niya, alam kong may sinasabi siya.

“Uy, Dylan! Finally!” sigaw ni Rico. “Akala namin iniwan mo na kami. Tara na dito.”

Umupo ako sa isa pang upuan, malayo kay Kian pero sapat pa rin para maramdaman ko siya.

“Game,” sabi ko, pilit na nakangiti. “Ano’ng unang gagawin natin?”

Habang nag-uusap sila tungkol sa tema ng unang issue, sa content ideas, at sa schedule, nanatili akong nakikinig. Paminsan-minsan ay sumasagot ako. Paminsan-minsan ay tumatawa ako sa biro ni Rico.

Pero sa loob ko, parang may malamig na kamay na nakahawak sa leeg ko.

CHAPTER 20

“…sinasabi ko sa’yo, kung may drama section tayo, ako ang editor!” malakas na sabi ni Rico habang naka-upo nang pa-cross legs sa sofa.

“Wala tayong drama section,” sagot ni Sarah nang hindi tumitingin, abala sa laptop.

“Meron na ngayon,” sagot niya agad. “Innovation ’yan.”

Napangiti si Sarah. “Pwede naman, pero hindi ikaw ang bida.”

“Excuse me?” sabay tingin ni Rico sa kanya. “Ako lagi ang bida.”

“Delusion mo ’yan,” sagot niya.

Natawa ako kahit sandali, kahit pilit. Umupo ako sa bakanteng upuan. Hindi ko tiningnan si Kian, pero ramdam ko kung nasaan siya.

“Okay,” sabi ni kuya Marcus, mas seryoso na ang tono. 

“Focus muna tayo.”

Unti-unting tumahimik ang lahat.

“May concept na tayo,” dagdag niya. 

“Pero wala pa tayong pangalan.”

Tahimik parang doon pa lang nagsisimula ang totoong trabaho.

“Dapat catchy,” sabi ni Sarah. 

“Hindi generic.”

“Dapat sosyal,” dagdag ni Rico. 

“Yung tipong kahit hindi pa binabasa, mukhang mahal na.”

“Hindi naman tayo luxury brand,” sabi ko.

“Pwede rin,” sagot niya. 

“Fake it ’til you make it.”

Napailing si kuya Marcus. “Hindi tayo pwedeng basta mag-improvise. Kailangan may meaning.”

“Paano kung something about ‘voice’?” sabi ko. 

“Kasi ’yun naman talaga dahil gusto nating magbigay ng boses.”

“Voice… hmm,” sabi ni Sarah. 

“Pwede. Pero parang kulang.”

“Power?” dagdag niya.

“Change?” sabi ko.

“Revolution?” sabat ni Rico.

“Hindi tayo rally,” sagot ni kuya Marcus.

Nagpatuloy ang brainstorming. Iba’t ibang salita, iba’t ibang idea pero walang tumatama.

Parang lahat kulang, parang may hinahanap kami na mas malalim. 

Hanggang sa biglang nagsalita si Kian.

“Bakit hindi niyo gamitin kung ano ang meron na kayo?”

Napatingin kaming lahat sa kanya.

“Anong ibig mong sabihin insan?” tanong ni kuya kuya Marcus.

Tahimik siya sandali bago sumagot.

“Yung pangalan niyo.”

Napakunot-noo si Rico. “Anong pangalan?”

“Apelyido,” dagdag niya, diretso ang tingin kay kuya Marcus tapos dumaan sa akin.

“Montecarlo.”

Parang may pumasok na ideya na hindi agad namin naintindihan pero ramdam.

“Montecarlo…” ulit ni Sarah, mahina.

Parang tinitimbang.

“Wait,” sabi ni Rico, biglang tumuwid. 

“Actually ang lakas.”

“May dating,” dagdag niya. 

“Parang brand agad.”

Tumango si kuya Marcus. “May identity. May pinanggagalingan.”

Napatingin sila sa akin. Hindi ko agad alam ang sasabihin.

“Hindi lang pangalan,” dagdag ko, dahan-dahan. 

“Pwede siyang maging simbolo.”

“Symbol ng ano?” tanong ni Sarah.

“Ng kung saan tayo nanggaling,” sagot ko. 

“At kung ano ang gusto nating buuin ulit.”

“Okay,” sabi ni kuya Marcus. 

“So… Montecarlo.”

“Tapos?” tanong ni Rico. 

“Ano ang direction natin?”

“Kultura,” sagot ni Sarah agad. 

“Filipino identity.”

“Province,” dagdag ko. 

“Real stories. Hindi curated lang.”

“Hindi lang fashion,” sabi ni kuya Marcus. 

“May laman.”

“Fashion pa rin,” sabat ni Rico. 

“Pero may depth. Hindi lang porma kundi may kwento.”

Unti-unting nabubuo parang puzzle na nagkakabit-kabit.

“First issue,” sabi ni kuya Marcus habang nagta-type. 

“Focus: Province.”

“Title?” tanong ni Rico.

“Something like ‘Roots’?” sabi ni Sarah.

“O kaya ‘Bayan’,” dagdag ko.

“O ‘Home’,” sabi ni Rico, surprisingly calm.

Napatingin kami sa kanya.

“Ano?” sabi niya. 

“May sense naman ah.”

“Filipino culture,” dagdag ni Sarah.

“Local stories,” sabi ko.

“Identity,” sabi ni Marcus.

“Power,” bulong ni Rico.

Tahimik ulit pero ngayon hindi na dahil wala kaming idea kundi dahil buo na.

“Montecarlo,” ulit ni kuya Marcus habang nakatingin sa screen.

“First issue: tungkol sa kung sino tayo at saan tayo nagsimula.”

Pagkatapos naming ma-finalize ang pangalan at concept, tumahimik kami sandali. Parang lahat ay nagpa-absorb ng bigat ng ideya. Ang Montecarlo, ang unang issue lahat ng detalye, lahat ng vision nasa harap na namin, pero alam naming mas mahirap ang susunod na hakbang.

Produksyon at financing.

“Okay,” sabi ni kuya Marcus, habang naka-cross arms. 

“Ngayon, reality check. Production. Sino ang magpo-produce ng magazine? Sino magfi-finance? Kailangang may budget tayo para sa printing, layout, content development, at sa marketing.”

Napatingin si Sarah sa amin, nakabuntong-hininga. 

“Yung sa printing, okay siguro kung magsimula tayo sa maliit. Digital copy muna, tapos kung may market, saka physical copy. Mas mura, at mas madaling i-distribute.”

“True,” sagot ko, kahit ramdam ko ang tension sa dibdib ko. 

“Pero may kailangan pa rin tayong capital. Investors. Kailangan natin ng pondo para mas mapaganda ang magazine, para hindi lang basta DIY.”

Rico, sa kabilang upuan, tumayo at lumapit sa akin. 

“Huwag kang mag-alala, Dylan. May naiisip ako. Kung tutuusin, pamilya rin natin ang pwedeng maging ka-partner. Hindi mo ba naisip? May connection tayo, may history sa business. Pwede nating gamitin ’yon.”

Napatingin si Sarah sa kanya, parang nag-iisip. 

“Tama si Rico. Kung may trust at history, mas madali silang kausapin. At kahit alam nating risky, at least may foundation na.”

“Foundation,” sabi ni kuya Marcus, tumango. 

“May credibility. Pero kailangan malinaw ang terms at investors hindi lang pera, kundi may expectations. Kailangan may plan kung paano babayaran, kung paano babalik ang investment. Kailangan natin ng business plan.”

Tahimik kami saglit. Ramdam ko ang bigat ng reality. Hindi ito basta hobby o project lang. Ito ay magiging business, at bawat hakbang may implikasyon.

Si Rico ang unang nagsimula. 

“Alam mo, Dylan, alam ko na mahirap. Pero willing akong kausapin ang family ko. Hindi lang sa investors, kundi sa pamilya mismo. Kasi may history na tayo sa negosyong ’to, di ba? Si Papa ko at Tito may ilang venture na rin dati.” biglang napangiti siya

Si Sarah naman, dahan-dahan, sumunod. 

“Ako rin. Kung kailangan, makakausap ko family ko. Kung partner sila, hindi lang pera ang makukuha natin. Makakakuha rin tayo ng mentorship, guidance, at network. Hindi biro ang pumasok sa publishing. Pero kung lahat ay aligned parang may chance tayo na maging sustainable.”

Tumango si kuya Marcus, habang tinitingnan ang laptop. 

“I agree. May risk, yes. Pero kailangan natin gumawa ng malinaw na proposal, budget, timeline, content schedule, distribution plan, marketing strategy. Kapag malinaw lahat, mas madali nilang ma-assess. At higit sa lahat, mas makakumbinse natin sila na serious tayo.”

Tahimik lang ako, pinagmamasdan ang team. Ramdam ko ang bigat ng responsibilidad, pero may kakaibang init sa dibdib ang pag-asa. Hindi lang ito tungkol sa magazine. Ito ay tungkol sa pamilya, sa connection ng mga tao, at sa kung paano magiging legacy ang bawat kwento.

“Okay,” sabi ni Rico, dahan-dahan. 

“Ako na ang unang contact sa investors. Gagamitin ko ang network ng family ko. Pero syempre, lahat ng steps malinaw sa contract. Legal na rin, hindi basta-basta.”

Si Sarah, sabay ngiti. “Ako rin. Family ko rin may contacts sa local media. Pwede silang makatulong sa distribution at promotion. Kung may mutual understanding tayo, mas madali. At least, hindi stranger investors ang pag-uusapan natin.”

Si kuya Marcus ay nakatingin sa amin, serious pero may approval sa mata. 

“Okay, so division of labor. Si Rico ay sa investors and family partnership, ikaw Sarah sa media contacts and promotions, Dylan content and design coordination, at ako production and financial planning. At si Kian photography and editing, tama ba?”

Tahimik si Kian, nakatingin sa screen, nakayuko ang ulo. Wala siyang sinabi. Pero ramdam ko sa kanya ang presensya parang silent support, pero may hawak pa rin siya sa lahat ng nangyari. Hindi niya ako kinakausap, pero alam niyang kasama siya sa proseso. Hindi lang bilang observer, kundi bilang essential member.

“Ang exciting dito,” sabi ko, habang nagta-type ng notes sa laptop. 

“Hindi lang magazine. Ito ay reflection ng kultura natin, ng province, ng identity ng Filipino. At kung magiging successful, magiging platform ito ng future stories, mga batang writer, photographer, at iba pa.”

“Exactly,” sabi ni Sarah. 

“Hindi lang para sa sarili natin, kundi para sa community. Para sa province natin. Para sa mga kabataan na gustong ma-represent.”

Napangiti ako, kahit bahagya. Ramdam ko ang energy ng collaboration. Ang magazine na ito ay hindi lang about aesthetics ito ay magiging buhay.

Tumayo si kuya Marcus, sabay tingin sa amin. 

“Sige, next step preparation. Market research, target audience, potential investors. At syempre, finalizing the first issue concept articles, photos, layout. Kailangan ready tayo before approaching partners.”

“Game,” sabi ni Rico, sabay high-five sa akin at kay Sarah.

“Montecarlo,” bulong ni Sarah, parang affirmation sa lahat ng plano.

Tahimik lang si Kian sa sofa, nakangiti nang bahagya. Ramdam ko sa kanya ang silent promise na kahit ano mang mangyari, nandiyan siya. Hindi niya hinahadlangan ang vision namin. Pero alam ko rin may hawak siya sa kwento ko, sa pamilya ko, sa lihim na hindi ko kayang alisin.

Sa sandaling iyon, kahit may tension at bigat sa nakaraan, ramdam ko ang bagong simula. Ang Montecarlo ay hindi lang magazine. Ito ay pagsasama ng pamilya, pagkakaibigan, kultura, at opportunity.

Kinaumagahan, mas tahimik ang bahay kaysa karaniwan.

Hindi tulad ng mga nakaraang araw na puno ng tawanan at ideya, ngayon ay may kaba. Yung klaseng katahimikan bago magsimula ang isang bagay na hindi na pwedeng bawiin.

Nasa sala kaming lahat. Laptop sa gitna. Naka-set ang video call.

“Ready na ba?” tanong ni kuya Marcus, hawak ang mouse pero hindi pa pini-pindot.

Walang sumagot agad.

Napatingin ako kina Sarah at Rico. Pareho silang tahimik ibang-iba sa usual na ingay nila. Kahit si Rico, walang bitbit na joke.

“Ready na ’yan,” sabi ni Sarah, marahan. “Wala na rin naman tayong atrasan.”

Huminga ako nang malalim.

“Go,” sabi ko.

Nag-ring ang call. Isang segundo. Dalawa. Tatlo hanggang sa bumukas ang screen.

Nandoon sina nanay at tatay. Pagod ang mga mata nila. Halata pero nang makita kami, may bahagyang gaan sa ekspresyon nila.

“Kamusta kayo?” unang tanong ni nanay.

“Ayos lang po,” sagot ni kuya Marcus. 

“Kayo po?”

“Ganun pa rin,” sagot ni tatay, diretso. 

“Inaayos pa.”

Tahimik sandali. Ramdam ang distansya hindi lang sa lugar, kundi sa bigat ng pinagdadaanan.

“May ipapakita po kami,” sabi ko.

Napatingin sila sa akin. Hindi ako sigurado kung saan ko nakuha ang lakas ng loob na magsalita pero alam kong kailangan.

Ilang minuto ang lumipas habang ipinapakita namin ang presentation.

Ang pangalan.

Montecarlo.

Ang concept: Province. Filipino identity. Culture. Voice. 

Ang plano: Digital muna then expansion. 

Ang roles, ang sistema, ang potential.

Tahimik sina nanay at tatay habang nakikinig. Walang interrupt, walang tanong. Nakatingin lang at habang tumatagal lalo akong kinakabahan.

“…at,” dagdag ni kuya Marcus, “may possible investors na rin. Through connections.”

Napatingin si nanay.

“Anong klaseng connections?”

Nagkatinginan kami nina Sarah at Rico.

Si Rico ang unang nagsalita.

“Tita… willing po kaming tumulong. Kakausapin namin ang families namin. May history naman po tayo sa business.”

Sumunod si Sarah.

“Hindi lang po investment. Partnership po sana. Para mas maging stable ang foundation.”

Tahimik ulit mas mabigat ngayon.

Napabuntong-hininga si tatay.

“Alam niyo ba kung gaano kabigat ang pinapasok niyo?”

Diretso walang paligoy.

“Hindi lang ’to project. Negosyo ’to.”

“Opo,” sagot ko agad.

“Alam niyo ba ang risk?”

“Opo,” sabi ni kuya Marcus.

“Paano kung malugi?”

Walang sumagot agad hanggang sa…

“Lugi na rin naman po tayo ngayon,” mahina kong sabi.

Napatingin si nanay hindi galit, hindi rin dismayado pero may kung anong bumigat sa mata niya.

“Hindi po namin ginagawa ’to para sumugal,” dagdag ko. 

“Ginagawa namin ’to kasi wala na rin po kaming ibang choice at ito na lang ang kaya naming buuin ulit.”

Si nanay ang unang nagsalita.

“Dylan…” Mahina pero may lambing.

“Hindi madali ’yan.”

“Alam ko po.”

“Hindi rin sigurado.”

“Opo.”

Napatingin siya kay tatay parang may tahimik silang usapan na hindi namin naririnig. Ilang segundo lang pero parang matagal.

“Kung itutuloy niyo ’to,” sabi ni tatay, “kailangan buong-buo kayo.”

Tumango si kuya Marcus.

“Walang atrasan kapag nandiyan na.”

“Opo.”

“Walang sisihan.”

“Opo.”

Huminga siya nang malalim.

“At kung may papasok na investors kami ang kakausap.”

Napatingin kami lahat.

“Hindi kayo,” dagdag niya. “Kami ang magpe-present. Responsibility namin ’yan bilang magulang ninyo.”

May kung anong gumaan sa dibdib ko, hindi kami nag-iisa.

“Pero,” sabat ni nanay, “sasama kayo.”

Napangiti si Rico nang bahagya.

“Ayos po ’yan, Tita.”

“Pagbalik niyo sa Manila,” dagdag ni tatay. “Doon natin sisimulan ang formal na usapan.”

Natapos ang call nang may kakaibang pakiramdam. Hindi pa sigurado pero may direksyon na.

“Grabe,” sabi ni Rico, sabay higa sa sofa. 

“Akala ko papagalitan tayo.”

“Tahimik nga sila, eh,” sagot ni Sarah. 

“Mas nakakatakot.”

Natawa kami.

“Pero game sila,” sabi ko.

“Hindi lang game,” sagot ni kuya Marcus. “Kasama na sila.”

• FASTFORWARD -

Hindi ko alam kung ilang minuto na ang lumipas nang nakaupo kami sa kwarto ko, nakapalibot ang laptop, camera, at mga papel. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Pressure ng project, at pressure ng pamilya.

“Okay, Dylan, ikaw ang mag-lead sa story arc ng first issue,” sabi ni kuya Marcus. 

Tumango ako, pilit nagkukumpiyansa. Pero sa loob-loob ko, ramdam ko ang kaba. “

Hindi lang visuals,“ bulong ko sa sarili ko. “Kailangang may soul may buhay bawat kwento.”

Si Rico naman, hawak ang notebook at nagmumukhang excited. 

“Pwede akong makipag-usap sa mga locals. Pero kailangan natin ng malinaw na angle.”

“Why not all of it?” sagot ni Sarah. “Festival, food, personal stories lahat dapat may kwento. Mas makakakonek sa readers.”

Nakatingin si Kian sa laptop screen, tahimik. Ramdam ko na sinusukat niya ako sa bawat galaw. Parang alam niya lahat ng iniisip ko, kahit hindi niya sinasabi.

— Field Work —

Habang nag-iikot kami sa plaza, palengke, at tabing-dagat, nagbabago ang energy sa grupo. Si Sarah at Rico, mas palabiro at handang makipag-usap sa locals. Si kuya Marcus, seryoso, lagi may checklist.

Ako? Nakatuon sa camera, notes, at sa mga kwentong nakikita ko sa paligid. Pero hindi ko maiwasang pansinin si Kian. Kahit nakangiti lang siya o nag-e-edit ng photos sa gilid, ramdam ko ang weight ng presensya niya.

Parang bawat galaw ko ay may nakatingin—parang may hawak siya sa buhay ko na hindi ko kayang kontrolin.

— Drafting —

Balik sa kwarto, nagsimula kaming mag-layout.

“Dylan, can we adjust the lighting here?” sabi ni Kian, simple lang pero alam kong precise.

 Tumango ako, pilit pinipigil ang kaba. Hindi ko alam kung appreciation ba iyon o silent judgment.

Habang naglalagay kami ng photos at text sa pages, ramdam ko ang pressure hindi lang sa deadline, kundi sa lahat ng nakatingin sa akin.

Sarah at Rico, abala sa editing at interviews. Si Marcus, hawak ang overall vision. At si Kian, tahimik, nanginginain sa bawat detalyeng ginagawa namin.

— Rehearsal —

Naka-set up ang projector sa sala. Nagsimula na kaming mag-practice ng pitch. Si kuya Marcus sa business overview, ako sa editorial vision, si Rico sa community involvement, si Sarah sa marketing, at si Kian sa visual presentation.

Habang nagsasalita ako, ramdam ko ang self-doubt na kumakapit sa dibdib ko. Baka hindi ko masabi ng maayos.

“Dylan, breathe. Kaya mo ’to. Focus sa content, hindi sa nerves,” sabi ni Sarah, habang tumitingin sa akin.

“Okay ba yung family part? Transparent ba sa investors na may family ties tayo?” ani ni Rico

Tumango ako, medyo nag-aatubili. “Yes pero kailangan maayos. Wala dapat misunderstood.”

— Final Preparation —

Nakatingin ako sa laptop, pinipilit maging kalmado. Pero sa loob-loob ko, excited at anxious ako sabay. Excited dahil sa project at anxious dahil sa posibilidad na may mali, o baka may tanong na hindi ko masagot.

Tumayo ako sa harap ng laptop, may hawak na tablet at notebook. Nakatingin ang buong grupo sa screen habang ini-set up namin ang video call kay Nanay at Tatay.

“Ready na ba kayo?” tanong ni kuya Marcus, hawak ang pointer sa presentation slides. Tumango kami lahat.

“Okay… dito na tayo,” bulong ko sa sarili, habang pinipilit kalmahin ang tibok ng puso ko.

Nag-ring ang call at ilang segundo lang, lumitaw na sa screen sina Nanay at Tatay. Nakangiti sila, pero ramdam ko agad ang curiosity sa mukha nila.

“Dylan! Ang guwapo mo! Kumusta ka d’yan?” sabi ni Nanay, puno ng warmth.

“Okay po, Nanay… Tatay… may gusto po kaming ipakita,” sagot ko, pilit na maayos ang boses ko. Ramdam ko ang pananabik at kaba sabay.

Nakangiti si Rico at Sarah, pilit magaan ang aura. Si Kian, tahimik sa tabi ko, hawak ang camera at nakapokus sa bawat detalye ng presentation.

“Um… unang issue po namin,” sabi ko, “ay mag-focus sa kultura, tradisyon, at pamumuhay sa probinsya. Gusto naming ipakita kung paano buhay ng Filipino ang bawat kwento mula sa pagkain, festival, at lokal na sining, hanggang sa personal experiences ng bawat pamilya at komunidad.”

“We’ve also lined up interviews with locals para mas authentic. Yung visuals at stories, hand-picked ng team.”

“At dahil may connection tayo sa mga business partners dito, puwede rin naming ipakita yung economic aspect like supporting local producers, entrepreneurs, at community initiatives.”

“Sounds promising… pero medyo ambitious ’to, Dylan. Kaya niyo ba sa time frame?” wika ni nanay

Tumango ako, kahit ramdam ko ang kaba. 

“Yes po, Nanay. May schedule kami, may backup plans. Every step is planned.”

Pagkatapos ng ilang minuto, nag-shift kami sa discussion tungkol sa investors. Pinakita ni kuya Marcus ang financial plan at projections.

“Ang target natin, ay maipakita ang value ng community, while also making it profitable for the investors,” sabi ko.

“We’re also willing to discuss partnership options with your families. Since may pinagsamahan naman tayo pagdating sa negosyo, we can make it work sa lahat ng parties involved.”

“Both sides benefit. Locals get exposure, investors get structured returns, and we get to tell authentic stories. Win-win po.”

Nagkatinginan sila Nanay at Tatay.

“Hmm… medyo unusual approach,” sabi ni Tatay, “pero nakita namin na may dedication ang team at solid ang plano. Siguro okay pero gusto naming makita ang final proposal before final commitment.”

Tumango ako nang mabigat sa dibdib, pero excited. 

“Yes po! Ipepresent po namin lahat before departure. We’ll bring the full proposal, including visuals, mock-ups, and plan sa marketing.”

Pagkatapos ng video call, nag-high five kami ng grupo.

“Ang galing niyo!” sabi ni Rico, sabay tawa.

“Dylan, I’m proud of you,” sabi ni Sarah, at hinawakan ang balikat ko. 

“Naipakita mo yung vision, at hindi ka basta-basta natakot.”

Si Kian, tahimik, pero pinagmamasdan niya ako sa gilid. Ramdam ko ang intensity sa titig niya parang nagmamasid, pero hindi nagsasalita.

“Okay, next step final touches sa proposal, at ready na tayo for printing at presentation. Dalawang linggo na lang bago Manila. Kailangan lahat smooth.”

Dalawang linggo bago kami bumiyahe, halos buong araw namin ginugol sa bahay namin sa probinsya, nagse-setup ng presentation at creative content.

“Okay, Dylan, ikaw bahala sa visuals ng first section,” sabi ni kuya Marcus, hawak ang laptop. 

“Si Sarah sa interviews, si Rico sa social media strategy, at si Kian…” Huminto siya saglit, tumingin kay Kian.

Tahimik si Kian, nakatingin sa screen. 

“I’ll help with editing and photography,” sagot niya, malamig pero precise.

Ramdam ko agad ang presensya niya sa kwarto. Parang bawat galaw ko, bawat galaw ng kamay ko, sinusuri niya. Hindi siya nagsasalita masyado, pero alam kong naka-alert siya sa lahat.

Habang nagtatrabaho kami, napapansin ko kung paano kumikilos ang team. Si Rico palaging nagbibiruan, si Sarah maingat at supportive, si kuya Marcus focused sa flow ng presentation. At si Kian tahimik, laging nakatingin, parang hawak niya ang scene kahit wala siyang sinasabi.

“Dylan, mas okay siguro kung i-rearrange natin yung visuals dito,” sabi ni Kian, tumuturo sa isang slide. Simple lang, pero may implicit authority sa tono niya.

Tumango ako, kahit may kaunting kaba. 

“Okay… I’ll adjust.” 

Ramdam ko ang init ng mukha ko habang inaayos ang slide. Parang bawat click ng mouse, may hawak siyang control sa workspace ko.

“Guys, check this out,” sabi ni Sarah, habang ipinapakita ang sample interview video ng local craftsman. 

“Pwede natin ilagay sa feature section para ma-highlight ang kultura ng province.”

“Yes, but kailangan may visual pop din. Maybe overlay ng infographics para mas engaging.” singit ni Rico

Tumango si kuya Marcus. 

“Good. Dylan, integrate mo yung visuals sa interview. Kian, help with color grading para consistent yung theme.”

Huminga ako nang malalim. “Sige.”

Habang ginagawa namin ito, unti-unti kong naramdaman na growing synergy ang team. Pero kahit ganoon, si Kian ay parang nakahuli sa bawat galaw ko ang bawat slight mistake ko, bawat hesitation, alam niya.

“Dylan, double-check mo yung transition sa last slide,” sabi ni Kian, malamig pero hindi harsh.

Tumango ako, pero ramdam ko ang tibok ng puso ko. “O-okay,” sagot ko, pilit na kalmado.

Si Kian, tahimik lang sa tabi, pero ramdam ko na kahit hindi niya hawak ang laptop ko, hawak niya ang attention ko. Parang lagi akong nasa spotlight, at alam niyang hindi ko puwedeng i-ignore.

“Next step, review natin yung financial projections. Gusto ng investors ng clear breakdown before Manila,” sabi ni kuya Marcus.

“Okay, I can prepare the spreadsheet and breakdown,” sabi ni Rico.

“Sarah, baka puwede ka rin i-prepare yung talking points para sa family meeting,” dagdag ni kuya Marcus.

Tumango si Sarah, habang nakangiti sa akin. “Dylan, we’ll all support you. You lead this. Kian, back you up visually.”

Nakahinga ako nang bahagya, pero ramdam ko pa rin ang tension sa paligid. Hindi ko alam kung excitement o kaba ang mas matindi.

Habang nagre-review kami ng bawat detalye, naramdaman ko ang pressure at responsibility. Kailangan kong mag-perform para sa pamilya, para sa grupo, at para sa project.

Maagang-maaga pa lang, gising na ako. Tahimik ang buong bahay, pero ramdam ko ang bigat ng umagang iyon parang may hinihintay na pagbabago na hindi ko pa kayang pangalanan.

Nakahiga ako sandali, nakatitig sa kisame. Ilang araw kaming abala sa preparations, halos walang pahinga, pero ngayong araw na mismo ng pag-alis namin patungong Maynila, saka ko lang naramdaman nang buo ang lahat. Ang pressure, ang excitement at ang takot na pilit kong inililibing.

Bumangon ako at inayos ang mga gamit. Lahat ay maayos sa labas mga damit, laptop, files para sa presentation. Pero sa loob ko, magulo pa rin.

Pagbaba ko, naabutan ko si Lola sa sala. Nakaupo siya sa paborito niyang upuan, nakaharap sa bintana. Tahimik, pero ramdam ang lungkot.

“La…” mahina kong tawag.

Lumingon siya at ngumiti nang bahagya. “Aalis na kayo?”

Tumango ako at lumapit, umupo sa tabi niya.

“Mag-iingat ka doon,” sabi niya habang hinahawakan ang kamay ko. 

“At huwag mong kakalimutan kung saan ka nanggaling.”

Napangiti ako, kahit may kurot sa dibdib. “Opo, La. Babalik din po kami.”

Sandali siyang natahimik bago nagsalita ulit, mas mahina ang boses. 

“Huwag mong pasanin lahat mag-isa, apo.”

Parang tumama nang diretso ’yon sa puso ko. Parang may alam siya. Parang alam niyang may dala akong mabigat na lihim na hindi ko kayang ibahagi.

“Opo,” sagot ko, halos pabulong.

Hindi nagtagal, dumating na sina Marcus, Sarah, at Rico.

“Ready na ba lahat?” tanong ni kuya Marcus.

“Ready na,” sagot ko, kahit may kaba pa rin sa dibdib.

Sa may pinto, nakasandal si Kian. Tahimik lang, nakamasid. Nang magtagpo ang mga mata namin, agad akong umiwas.

Pagkatapos ay dumating si Tito Dodoy. Biglang lumala ang bigat sa dibdib ko. Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko.

“Tara na, baka ma-late pa kayo,” sabi niya, parang normal na normal ang lahat.

Pero para sa akin, hindi normal. Hindi ko magawang tumingin sa kanya nang diretso. Kahit saglit lang. Ang alaala ng kusina nila, ang init, ang lasa, ang ungol niya ay bumabalik nang walang babala. At ngayon, nandito siya, parang walang nangyari.

Sumakay kami sa sasakyan. Si kuya Marcus sa harap kasama si Tito Dodoy na nagmamaneho. Si Sarah at Rico sa gitna. Ako at si Kian sa likod katabi ko.

Masyadong malapit. Masyadong tahimik.

Habang umaandar ang sasakyan, nakatingin lang ako sa labas ng bintana. Paulit-ulit na tanawin mga puno, bahay, kalsada  pero parang hindi ko talaga nakikita. Ramdam ko ang presensya ni Kian sa tabi ko. Ramdam ko rin ang presensya ni Tito Dodoy sa harap, na paminsan-minsan ay sumusulyap sa rearview mirror.

“Excited na ako!” sabi ni Rico, basag sa katahimikan. 

“Manila na ulit. New era natin ’to!”

“Work muna bago gala,” sagot ni Sarah, pero may ngiti.

“Uy, balance dapat!” reklamo ni Rico.

Napangiti ako nang bahagya. Kahit papaano, gumagaan ang pakiramdam ko kapag sila ang kausap. Pero panandalian lang ’yon dahil ramdam ko si Kian.

Hindi ko man siya lingunin, alam kong nakatingin siya sa akin.

“Ready ka na ba talaga, Dylan?” tanong niya nang mahina, halos pabulong lang.

Nanigas ako sandali bago sumagot. “Oo.”

“Good,” sabi niya. Isang simpleng salita pero puno ng ibang kahulugan.

Sa harap, si Tito Dodoy ay tahimik na nagmamaneho. Pero sa rearview mirror, nahuli ko siyang sumusulyap sa amin lalo na sa akin at kay Kian. Parang may kung anong alam din siya. Parang may kung anong tensyon na hindi niya masabi.

Habang papalapit kami sa airport, mas lalong sumisikip ang dibdib ko. Ito na talaga wala nang atrasan.

Habang naghihintay sa boarding gate, tumabi sa akin si Sarah.

“Okay ka lang?” tanong niya, mahina.

Tumango ako. “Kinakabahan lang.”

Ngumiti siya. “Normal ’yan. Malaking step ’to. Pero hindi ka nag-iisa.”

Napatingin ako sa kanila kay Rico na abala sa phone, kay kuya Marcus na nagche-check ng schedule, at kay Kian na nakaupo sa di kalayuan, tahimik, pero ang mga mata niya ay nakatuon pa rin sa akin.

At sa harap, si Tito Dodoy na nagpaalam na kanina, pero ang presensya niya ay parang hindi pa rin nawawala.

“Passengers for boarding…”

Tumayo kami sabay-sabay.

Huminga ako nang malalim.

Isang hakbang papunta sa Maynila. Isang hakbang papunta sa pangarap. At isang hakbang papalapit sa dalawang taong may hawak ng pinakamadilim na lihim ko.

Habang papasok kami sa eroplano, napapikit ako sandali.

“Kunwari lang ulit, Dylan,” bulong ko sa sarili ko.

Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kakayanin ang lahat ng ’to pero sa ngayon kailangan kong magpatuloy.

CHAPTER 21

Pagbukas pa lang ng pinto ng eroplano, sinalubong agad kami ng ibang klase na hangin. Mainit, mabigat, at puno ng ingay. Ang Maynila, kahit sa loob ng terminal pa lang, ramdam mo na ang tibok ng lungsod. Mga taong nagmamadali, baga’y walang tigil ang mundo, at parang sinasabi sa akin

“Dito, walang puwang para sa takot o pag-aalinlangan.”

Maynila. Totoo na. Hindi na ito plano lang na pinag-uusapan sa sala ng probinsya. Totoo na.

Habang naglalakad kami papunta sa arrival area, ramdam ko ang tibok ng puso ko. Hindi dahil sa pagod kundi dahil sa kaba. Sa isang sulok ng utak ko, alam kong nandoon sina Nanay at Tatay, nakatingin, sinusukat ang bawat kilos. Hindi lang bilang magulang; bilang mga taong kailangan namin kumbinsihin.

Paglabas namin, agad ko silang nakita.

“Bunso!” tawag ni Nanay, sabay taas ng kamay.

Humarap ako at ngumiti, pilit. Hindi ko kayang ipakita ang kaba. Mahigpit niya akong niyakap yung yakap na parang gusto niyang siguraduhin na okay ako.

“Kamusta ka?” tanong niya, hawak ang pisngi ko.

“Okay lang po,” sagot ko, kahit halong pagod at kaba.

Lumapit si Tatay. Tumango lang pero may bahagyang ngiti. “Ready ka na, kayo?”

“Ready na po,” sagot ko, kahit hindi ako sigurado kung totoo iyon.

Ipinakilala namin sina Sarah at Rico. Maayos ang usapan professional pero may warmth. Kilala na rin sila nina Nanay at Tatay kahit papaano, pero iba pa rin kapag personal.

Sumakay kami sa sasakyan papunta sa hotel.

Sa labas, tuloy-tuloy ang galaw ng Maynila. Taffic, billboard, mga taong nagmamadali kahit hindi mo alam kung saan sila papunta.

Tahimik kami sa loob. Si kuya Marcus, lagi ang mata sa schedule, si Sarah, nakatingin sa tablet, si Rico, tahimik na nag-iipon ng energy. Ako, nakatingin lang sa bintana, iniisip ang lahat, ang presentation, ang meeting, ang lahat ng posibilidad.

“Rest muna kayo pagdating sa hotel,” sabi ni Nanay. 

“Mamaya na lang ulit ang usapan.”

Tumango ako. Kailangan ko rin ’yon.

Pagdating sa hotel, diretso kami sa kwarto.

Umupo ako sa kama, tahimik, nakatingin sa kisame. Malinis at malamig ang kwarto, pero hindi ito nakapawi sa kaba at pressure. Binuksan ko ang laptop, tiningnan ang slides, visuals, financials, lahat. Isang mali lang, puwede nang masira ang lahat.

May kumatok. Sina Sarah at Rico.

“Review?” tanong ni Sarah.

Tumango ako. “Final na.”

Umupo kami sa sahig, laptop sa gitna, pinagusapan bawat detalye. Si Sarah nag-suggest ng mas malinaw na transitions, si Rico nagdagdag ng impactful phrases para sa investors, si kuya Marcus nag-moderate at tiniyak na cohesive ang flow.

Si Kian, tahimik, pero naroroon. Solid, nakatingin lang, parang sinisiguro na walang makakaligtaan. Ramdam ko ang presensya niya, pero pilit kong hindi pinapansin.

Agad kaming nag-set up sa conference table ng kwarto. Laptop, projector, tablet, notebook. Bawat isa may kanya-kanyang role. Si kuya Marcus ang nag-oversee ng flow ng presentation. Ako, sinisigurong cohesive ang narration at visuals. Si Sarah, nag-check ng grammar at visuals. Si Rico, nagdagdag ng mga stats at survey results. Si Kian, tahimik lang sa gilid, pero tuwing may iilang slides na hindi tugma, mabilis niyang inaayos o ini-suggest ang tamang layout.

“Okay, one last run-through,” sabi ni kuya Marcus.

Tumango kami.

Habang nagre-rehearse ako, ramdam ko ang bawat tibok ng puso ko. Hindi lang dahil sa kaba, kundi dahil alam kong lahat ng pinaghandaan namin ay nakasalalay sa isang oras ng presentation. Pinilit kong huminga nang malalim at steady.

“Dylan, baka pwede mong i-emphasize yung connection sa community,” payo ni Sarah.

Tumango ako, nag-adjust ng delivery.

Si Rico naman, nagtanong, “Sigurado ka bang may smooth transitions dito?”

“Yup, may visuals support,” sagot ko, pinipilit maging confident.

Pagkatapos ng rehearsal, tumigil kami sandali.

“Parang school defense lang,” biro ni Rico, humahataw sa tablet niya ng konting stress relief.

“Parang mas stressful,” sagot ni Sarah, napangiti sa sarili.

Si Kian, nakaupo sa sofa, tahimik lang. Ngunit ramdam ko ang presensya niya, parang silent pressure isang paalala na kahit smooth ang rehearsal, kailangan mo pa ring maging alert at precise.

Tumayo ako at lumingon sa kanila.

“Salamat sa tulong ninyo. Kung wala kayo, baka iba na ang magiging flow ng presentation,” sabi ko.

“Barkada tayo, diba,” sagot ni Rico, sabay tawanan.

“Team talaga,” dagdag ni Sarah, nakangiti sa akin.

Pagkatapos ng bonding moment, nag-set up kami ng mock presentation para sa hotel mirror. Isa-isa naming pinakita ang delivery, ang timing, gestures, visuals, at wording. May kaunting feedback, may laugh moment, pero mostly focus.

Si Kian, every time may mali o kulang, mabilis siyang nagbibigay ng suggestion, tahimik pero epektibo. Hindi niya kailangan sumalita nang malakas; ramdam mo lang ang kontrol niya sa sitwasyon, parang silent partner sa project.

Pagkatapos ng dalawang oras, napahinga kami. Nakaupo sa kama, iniisip ang lahat.

“Tomorrow’s the real deal,” sabi ko sa sarili.

“Pero ready na tayo,” bulong ni Sarah habang nakatingin sa tablet niya.

“Parang may kaba pa rin,” dagdag ni Rico, sabay ngiti.

Nanatili akong nakaupo sa gilid ng kama, pinagmamasdan ang lungsod sa labas ng bintana. Mga ilaw ng Maynila, kumikislap, pero ang liwanag ay hindi sapat para takpan ang dilim ng kaba ko.

Sa isang sulok ng utak ko, alam ko hindi lang ito laban para sa magazine. Isa rin itong laban sa sarili ko, sa takot, sa pressure, at sa lahat ng lihim na dala ko sa puso.

Ngunit ngayong gabi, sa piling ng mga kaibigan at teammates na puwede kong asahan, ramdam ko na kahit papaano, may liwanag ng pag-asa.

• FASTFORWARD -

Tahimik ang pribadong kuwarto sa restaurant. Ang liwanag mula sa pendant lamps ay nagrereflect sa makintab na mesa, habang maayos na nakaayos ang mga upuan. Sa dulo ng mesa, anim ang nakaupo apat na lalaki na naka-suit at dalawang babae na may matalim na tindig at propesyonal na aura.

“Good evening, everyone,” panimula ni ko, matatag ang tinig. 

“We appreciate your time and interest in Montecarlo Chronicles. We’re here to present our first issue concept and business proposal.”

Tumango ang foreign investor. “Let’s keep it focused. We only have thirty minutes.”

“Montecarlo Chronicles is a magazine designed to showcase provincial life, Filipino culture, and authentic narratives from communities across the country. Our aim is to combine storytelling, photography, and local voices, creating an immersive experience for readers both here and abroad.”

“We have lived and worked with communities for years. We understand the challenges, the local nuances. This project isn’t just about aesthetics it’s about respect, engagement, and accurate representation.”

“Interesting,” sabi ng local investor. 

“But what makes you different from the other cultural magazines in the market?”

“Unlike traditional magazines, we embed ourselves in the stories. We don’t just report we participate. We show the local festivals, everyday life, and the traditions that are often overlooked. Each issue will have both print and digital content, including behind-the-scenes videos and interactive elements.” 

“Alright,” sabi ng foreign investor, medyo matalas ang tono. 

“And the budget? Travel, accommodation, equipment, editing. It’s going to add up fast. How are you financing this?”

“We’ve structured a lean budget without sacrificing quality. We’re partnering with local artisans for photography and design, using cost-efficient travel plans, and reserving backup locations to avoid delays. For the first issue, our projection shows breaking even within six months through subscriptions and selective advertising.”

“Our family has experience in production and logistics. We can manage the operations efficiently while mentoring the younger team members.” dagdag ni tatay

“Subscription model?” tanong ng local investor. 

“Who exactly are your readers? Any research?”

Huminga ako ng malalim ramdam ang pressure. “Middle to upper-class readers in the Philippines and abroad who are curious about authentic local experiences. Preliminary surveys indicate strong interest in immersive storytelling both print and multimedia content. We plan to build loyalty through recurring issues and digital engagement.”

Si kuya Mikael ay sumingit, nakatingin sa foreign investor. “For our foreign audience, we’ll include English summaries and features, culturally contextualized, so they can appreciate the nuances without losing authenticity.”

“Okay,” sabi ng foreign investor, nakabuka ang notebook. 

“Content is one thing, execution is another. What’s your workflow? How do you handle coordination across multiple provinces?”

Pinindot ko ang slide. “We have a clear division of tasks. Each location has a backup liaison. We use project management software to track progress daily, ensuring deadlines and quality standards are met.”

“What about unforeseen issues? Festivals get canceled, travel delays, or local conflicts—how adaptable are you?”

“Flexibility is key. Our approach is hands-on. We cultivate strong local relationships, keep alternative stories ready, and prioritize safety and ethical reporting. We’ve trained the team for contingencies, so even last-minute changes won’t compromise the issue.”

“And monetization beyond subscriptions? Ads, partnerships?”

“Yes. We’ll collaborate with local businesses for sponsorships, offer limited advertising in a tasteful and culturally appropriate manner, and leverage digital channels for additional revenue. We’re not overloading the publication with ads to preserve authenticity.”

“Your team is young do you have the experience to manage finances, deadlines, and content quality simultaneously?”

“We may be young, but we’ve undergone rigorous preparation. Mentorship from our family, practical training, and previous collaborative projects have built our capacity to handle challenges.”

Si kuya Mikael, tumango. “Experience is a combination of preparation and execution. We guide them, but we also allow autonomy to build confidence and accountability.”

“Last question. Cultural sensitivity is crucial. How do you avoid misrepresentation or exploitation of communities?” naka tingin sa akin

“Community consent is our priority. We document only with permission, involve locals in storytelling, and review content collaboratively with them. Ethical storytelling isn’t optional it’s the foundation.”

“That concludes our presentation. We’re open to follow-up questions and discussions, and we hope you see the potential of Montecarlo Chronicles as both a cultural platform and a sustainable business.” 

Tahimik ang kuwarto nang ilang segundo bago may ngumiti, ang foreign investor. 

“Impressive. I like the passion, but I need to review the budget and workflow in detail before signing anything. This could work, but execution must be flawless.”

“We’ll need a week to discuss internally. But yes, there’s potential. I like that your family is involved it adds credibility.”

Kahit walang pirmahan ng kontrata, ramdam na namin ang pag-asa. Ito ang unang malaking hakbang marami pang susundan na hirap, tanong, at challenge. Pero para sa team namin, bawat minuto ng presentasyon ay patunay na kaya namin.

Pagkatapos ng presentasyon, naglakad kami palabas ng restaurant. Ang liwanag ng gabi sa Maynila ay naghalo sa tunog ng traffic, sabay ng patak ng ulan sa kalsada. Mabigat pa rin ang bawat hakbang ko, pero ramdam ang kakaibang saya at relief kahit hindi pa pirmahan ang kontrata, ramdam namin ang oportunidad.

“Grabe… ang dami nilang tanong,” sambit ni Rico habang binabalik ang projector sa bag. 

“Parang bawat isa may sariling agenda, pero at least we survived.”

“Yeah,” sagot ni Sarah. 

“Pero may mga tanong na nakakapanibago. Kailangan nating i-review lahat, lalo na yung budget at workflow.”

“At yung cultural sensitivity questions nakaka-pressure. Kailangan talaga nating i-double check lahat bago i-finalize.” saad ko

“Pressure is part of growth. Pero proud ako sa inyo. Pinakita ninyo na kaya niyong mag-execute kahit challenging ang audience. Yan ang mahalaga.” mahinahong wika ni nanay

Tumango si tatay na may maliit na ngiti. “Remember, opportunity doesn’t come often. Huwag natin sayangin. Pero we also learn from questions they guide our preparation para sa susunod.”

Pagkatapos ng maikling usapan, napansin namin na si kuya Marcus at Rico ay nagkatinginan at nagbuntong-hininga, halatang gusto na rin nilang mag-relax. 

“Guys, paano kung mag-celebrate tayo kahit sandali lang? Bago tayo bumalik sa hotel at mag-review ulit,” bulong ni Rico habang nakangiti.

Napangiti si Sarah. “Oo nga, parang reward after a battle,” dagdag niya.

Si Tatay at Nanay, medyo nag-alinlangan pero ngumiti rin. 

“Sige, pero konti lang ha,” mahigpit na wika ni Tatay, sabay kindat kay kuya Marcus.

Maya-maya, nakaupo na kami sa isang maliit at cozy na bar sa kanto, ang liwanag mula sa mga fairy lights at ang halong musika mula sa speakers ay nagbigay ng kakaibang vibe sa gabi. Si Rico agad nag-order ng pitchers ng beer at shot glasses.

“Montecarlo crew, cheers muna tayo!” sabay abot ng baso.

Habang umiinom, napuno ang gabi ng kwentuhan mga biro tungkol sa probinsya, mga embarrassing na moments sa restaurant, at konting teasing sa isa’t isa.

“Dylan, ikaw na naman nagiging tahimik ah,” biro ni Rico, sabay tawa.

“Eh, may pila pa sa tension na pinagdadaanan natin ngayon,” sagot ko, pilit na nakangiti.

Si Sarah, nakangiti rin, hinahawakan ang baso ko, “Relax lang, first success night ito. Hindi lahat ng gabi puro trabaho.”

Si Kian, tahimik sa gilid, nakatingin pero halata sa titig niya na napapansin niya ang bawat galaw ko parang may konting teasing, may halong obserbasyon. Ramdam ko pa rin ang bigat ng nakaraan, pero sa sandaling iyon, nagiging mas manageable dahil kasama ko ang grupo.

“Dylan, halika dito! Shot tayo!” sigaw ni Rico habang sumasayaw sa maliit na dance space sa gilid ng bar.

Tumango ako. Nahihiya man, ramdam ko ang kakaibang saya sa paligid. Sa bawat tawa at halakhak, unti-unti kong nararamdaman na kahit may pressure at lihim na dala ko, puwede pa rin akong mag-relax, mag-enjoy, at maging parte ng sandaling ito walang konsepto ng trabaho o contract.

Habang tumatagal ang gabi, ramdam ko na ang epekto ng alak. Ang unang sipsip ay parang pampagaan lang, pero ngayon, bawat baso ay parang nagbubukas ng pinto sa mga damdamin kong matagal kong tinatago.

Nakatingin ako sa paligid si Rico at kuya Marcus na nagbubunyi sa bawat biro, si Sarah na nakangiti at nakikipagkwentuhan sa waiter, at si Kian tahimik sa gilid, nakangiti pero may hawak pa rin na intensity sa titig. Parang alam niya ang bawat iniisip ko, kahit hindi niya sinasabi.

Lumipas ang ilang baso at unti-unti akong napapaalalang sa nakaraan. Ang kaba, ang takot, ang kahihiyan lahat ay parang muling bumabalik sa akin, kasabay ng init sa dibdib ko. Pilit kong iniiwas ang mga mata ko kay Kian, pero may pagkakataon na nagtagpo ang tingin namin. Para bang may salitang hindi kailangan pang bigkasin alam niya na may pinagdadaanan ako.

“Dylan, ikaw lang ba ang tahimik diyan?” tawa ni Rico, abot na naman ng baso.

“Ah… oo… medyo na-hit lang yata ako,” sagot ko, sabay ngiti pero nanginginig pa rin ang mga daliri ko.

Si Sarah, nakasandal sa upuan, tinitigan ako. 

“Alam mo, minsan okay lang na i-let go ang pressure. Lalo na kung nagawa niyo ang lahat nang maayos sa presentation. We should celebrate that too, kahit konti lang.”

Ngumiti ako, pilit, pero ramdam ko ang lump sa lalamunan ko. Ang saya sa paligid, halong tawanan at ingay ng alak, ay nagiging parang salamin pinapakita sa akin ang mga emosyon ko na matagal kong itinago. Ang kaba at takot sa Kian, ang stress sa preparation, at ang lahat ng lihim na dala ko lahat ay naghalo sa bawat sip ng beer.

“Cheers!” sigaw ni Kuya Marcus, sabay taas ng baso.

Sumabay ang lahat sa sigawan at tawanan. Ang musika sa background ay malakas, ang ilaw ay dim, at ang hangin ay puno ng amoy ng alak at saya. Unti-unti, naramdaman ko ang katawan ko na nagre-relax. Ang dibdib na kanina pa tense ay bahagyang bumibigat na lang sa tama ng alak. Ang mga mata ko, na dati’y puno ng kaba, ay unti-unting nagiging malambing na rin sa paligid  nakikita ko ang tunay na saya ng barkada, ang suporta nila, at sa sandaling ito, parang puwede pa rin akong maging normal. Puwede pa rin akong mag-enjoy.

Napansin ko si Kian sa sulok. Hindi siya nakikilahok nang malakas sa tawanan. Tahimik lang siyang nanonood, ang baso niya ay hawak-hawak, pero ang mga mata niya ay madalas na bumabalik sa akin. Unti-unti siyang lumapit. Hindi siya nakangiti. Hindi rin siya nagbibiro. May kakaibang aura lang sa presensya niya parang paalala na naroroon siya, hindi para sirain ang sandali, kundi para ipaalam na kahit sa gitna ng saya, hindi niya ako nakakalimutan.

Habang dumarami ang tawanan at ang mga baso na nagkakabanggaan, naramdaman ko ang kakaibang kalayaan. Kahit may nakaraan. Kahit may lihim. Kahit sandali lang, puwede pa rin akong mag-move on. Puwede pa rin akong mag-celebrate.

Pero hindi nagtagal ang ganoong pakiramdam.

Ramdam ko na ang tama ng alak. Mainit ang mukha ko, mabigat ang ulo, at medyo umiikot na ang mundo. Kailangan kong magpahinga sandali.

“CR lang ako,” sabi ko kay Sarah na katabi ko, bago tumayo.

“Wag kang maligaw ha,” biro niya.

Ngumiti lang ako nang bahagya at naglakad patungo sa banyo sa likod ng venue. Ang ingay ng party ang tawanan, ang musika, ang “Cheers!” na paulit-ulit ay unti-unting nawawala habang papalapit ako sa hallway. Ang tunog ng aking mga hakbang sa sahig ay parang sobrang lakas sa tainga ko. Ang init ng alak ay nasa mukha ko pa rin, mainit ang pisngi, mabigat ang ulo, at medyo umiikot na ang mundo.

Pagpasok ko sa banyo, agad kong binuksan ang gripo at naghugas ng mukha. Ang malamig na tubig ay tumama sa balat ko, bahagyang nakakapagpahinga sa init na nararamdaman ko. Hinayaan ko ang tubig na tumulo pababa sa mukha ko, sa leeg ko, sa dibdib ko. Kailangan kong magpahinga sandali. Kailangan kong bumalik sa normal kahit papaano.

Hindi ko alam na may sumunod pala sa akin.

Bago pa ako makapag-angat ng mukha mula sa lababo, bigla na lang may mainit na katawan na sumunggab sa likod ko.

Isang kamay ang humawak nang mahigpit sa baywang ko, ang isa ay humila sa baba ko pataas, pinipilit akong tumingala. Pagkatapos ay dumapo ang labi niya sa akin.

Si Kian.

Sa una, nanigas ako. Ang labi niya ay mainit, mapilit, at puno ng lasa ng alak. Tinulak ko ang dibdib niya nang mahina, sinubukang lumayo, pero ang hawak niya sa baywang ko ay masyadong matatag. Ang katawan niya ay nakadikit na sa likod ko, ang init niya ay parang sumisipsip sa lahat ng lakas ko.

“Ki… Kian…” bulong ko sa pagitan ng halik, nanginginig ang boses. 

“Ano ba ’to… wag…”

Hindi siya nagsalita. Sa halip, pinihit niya ako nang harapan at itinulak nang mahina pero matatag laban sa pader ng banyo. Ang likod ko ay tumama sa malamig na tiles. Ang halik niya ay lumalim. Ang dila niya ay sumasayaw sa labi ko, hinahanap ang dila ko, at nang makita niya ang pagkakataon, sinalakay niya ito nang buong-buo.

Ang lasa ng alak sa bibig niya ay halo sa lasa niya mapanganib at nakaka-adik.

Sa una, pumapalag pa ako. Tinulak ko ang dibdib niya, sinubukang ilayo ang mukha ko, pero ang kamay niya sa likod ng ulo ko ay masyadong matatag. Habang tumatagal, unti-unting nawawala ang lakas ng pagtutol ko. Ang init ng katawan niya, ang presyon ng labi niya, ang paraan ng paghaplos ng dila niya lahat ay unti-unting lumalamon sa takot ko.

Mas ramdam ko na ang sarap.

Ang kamay niya sa baywang ko ay dahan-dahang bumababa, hinahaplos ang balat sa ilalim ng damit ko. Ang mga daliri niya ay mainit, mabigat, at alam na alam kung saan pupunta.

“Ang sarap mo pala talaga kapag ganito…” bulong niya sa tainga ko pagkatapos sandaling bitawan ang labi ko. 

Ang boses niya ay mababa at puno ng pagnanasa. 

“Noong nakita kita sa kusina… ganito rin ang itsura mo. Nanginginig… pero sumusunod.”

Napapikit ako nang mariin. Ang alaala ng kusina kay Tito Dodoy ay biglang bumalik ang init, ang kahihiyan, ang sarap na ayaw kong aminin. At ngayon, si Kian ang nagpapaalala nito sa akin sa pinakamasakit at pinakamasarap na paraan.

“Wag… hindi dito…” nanginginig kong sabi, pero ang mga kamay ko ay nakahawak na sa damit niya imbes na itulak siya.

Ngumiti siya laban sa labi ko. “Bakit? Natatakot ka bang magustuhan mo?”

Hinila niya pataas ang damit ko at hinaplos ang hubad kong tiyan. Ang mga daliri niya ay dahan-dahang bumababa, papalapit sa baywang ng shorts ko. Ang paghinga ko ay naging mabilis na. Ang katawan ko ay sumusuko na.

“Ki… Kian…” hingal ko, ang boses ko ay basag na. 

“May tao sa labas…”

“Alam ko,” sagot niya, ang labi niya ay halos nakadikit pa rin sa akin. 

“Kaya dapat tahimik ka. O gusto mo bang marinig nila kung gaano ka kalakas umungol para sa pinsan mo?”

Ang kamay niya ay pumasok na sa loob ng shorts ko. Nang mahawakan niya ako, napasinghap ako. Matigas na ako. Sobrang sensitibo. Ang haplos niya ay mabagal, mapang-uyam, parang tinatamasa ang bawat reaksyon ko.

“Ang tigas mo na,” sabi niya sa tainga ko, ang boses ay puno ng kasiyahan. 

“Gusto mo ba talaga ’to? O natatakot ka lang na baka mas gusto mo pa kaysa sa ginawa mo kay papa?”

Hindi ako nakasagot. Ang luha ay tumulo sa gilid ng mata ko dahil sa kahihiyan pero ang katawan ko ay sumusunod na sa kanya.

At sa sandaling iyon, alam kong hindi na ako makakawala.

Si Kian ay dahan-dahan na lumuhod sa harapan ko, ang mga mata niya ay hindi umalis sa akin habang hinahawakan ang butones ng shorts ko.

“Relax lang, pinsan…” bulong ni Kian habang dahan-dahang hinahawakan ang butones ng shorts ko. Ang mga mata niya ay nakatitig nang diretso sa akin, puno ng gutom at kontrol.

 “Hayaan mo akong tikman kung gaano ka kasarap.”

Nanginginig ang mga kamay ko sa gilid ng lababo. Gusto kong itulak siya, gusto kong sabihin na “hindi” ulit, pero ang alak sa katawan ko at ang init ng halik niya kanina ay nagpapahina sa lahat ng depensa ko.

Dahan-dahan niyang binuksan ang butones. Ang tunog ng zipper ay parang sobrang lakas sa tahimik na banyo. Hinila niya pababa ang shorts ko kasama ang brief hanggang sa tuhod ko. Ang malamig na hangin ay tumama sa hubad kong ari, pero agad itong napalitan ng init ng hininga niya.

Nakatingin pa rin siya sa akin habang dahan-dahang inilalapit ang mukha niya. Ang labi niya ay halos nakadikit na sa ulo ng ari ko.

“Ang ganda mo talaga…” bulong niya bago dahan-dahan na inilapat ang labi niya sa ulo nito.

Napasinghap ako nang malakas. Ang init ng bibig niya ay parang apoy. Dahan-dahan niyang sinipsip ang ulo, ang dila niya ay umikot nang mabagal sa palibot nito, parang tinatamasa ang lasa. Ang isang kamay niya ay nakahawak sa hita ko para hindi ako makagalaw, ang isa naman ay nasa base, hinahaplos nang mahina.

“Fuck… Kian…” ungol ko, ang mga daliri ko ay nakabaon na sa lababo.

Hindi siya nagmadali. Bawat galaw ng bibig niya ay mabagal at sadyang nakakainis. Paminsan-minsan ay ilalabas niya nang buo, hahaplosan ng dila ang buong haba, tapos muling isusubo nang malalim. Ang basa na tunog ng bibig niya ay puno na ng maliit na banyo.

“Ang sarap mo…” bulong niya pagkatapos sandaling bitawan ako. Ang labi niya ay basa at namumula.

“Mas masarap pa sa inakala ko. Parang gusto mo talagang maging akin.”

Hinila niya ako nang bahagya pataas at hinalikan ulit nang malalim. Ang lasa ko ay nasa bibig niya. Ang halik niya ay mapilit, puno ng pagmamay-ari. Habang hinahalikan niya ako, ang kamay niya ay bumalik sa ari ko at hinimas ito nang mabagal.

“Ki… Kian… may tao sa labas…” hingal ko sa pagitan ng halik, pero ang balakang ko ay kusang gumagalaw na, hinahanap ang haplos niya.

“Alam ko,” sagot niya, ang labi niya ay nakadikit pa rin sa akin. 

“Kaya dapat tahimik ka. O baka gusto mo nilang marinig kung gaano ka kalakas umungol para sa pinsan mo?”

Pinihit niya ako ulit nang harapan sa lababo. Ang dibdib ko ay tumama sa malamig na marmol. Hinila niya pataas ang damit ko at hinaplos ang hubad kong likod. Ang mga daliri niya ay dahan-dahang bumaba sa puwit ko, hinahaplos, naglalaro, nagpaparamdam ng pangako.

Dahan-dahan niyang itinulak ang daliri niya sa pagitan ng puwit ko. Mabagal. Mainit. Mapang-uyam.

“Ang sikip mo pa rin…” bulong niya habang dahan-dahang ginagalaw ang daliri. 

“Kahit na ginawa mo na ’to kay papa sikip mo pa rin para sa akin.”

Napasinghap ako nang malakas nang idinagdag niya ang pangalawang daliri. Masakit sa una, pero ang sarap ay unti-unting lumalamon sa sakit. Ginagalaw niya ito nang mabagal, hinahayaan akong maramdaman ang bawat galaw.

“Relax…” sabi niya sa likod ng tainga ko. 

“Gusto ko nang pasukin ka ulit. At sa harap ng salamin ’to gusto ko makita ang mukha mo habang kinakantot kita.”

Hinarap niya ako sa salamin. Pinilit niya akong tumingin sa sarili ko. Ang mukha ko ay pulang-pula, ang mga mata ay puno ng luha at libog, ang bibig ay nakaawang.

“Tingnan mo ang sarili mo,” utos niya habang patuloy na ginagalaw ang mga daliri niya sa loob ko. 

“Tingnan mo kung gaano ka kalibog ngayon para sa pinsan mo.”

Pagkatapos ay binunutan niya ang mga daliri niya. Narinig ko ang tunog ng zipper niya. Pagkatapos ay ramdam ko na ang mainit at matigas niyang ari na humahaplos sa pagitan ng puwit ko.

Dahan-dahan niyang itinulak ang ulo nito.

“Ang sikip mo…” hingal niya.

Unti-unti, inch by inch, dahan-dahan niyang pinasok ang sarili niya sa loob ko. Hindi siya nagmadali. Parang tinatamasa niya ang bawat segundo ng pagpasok.

Napahawak ako nang mahigpit sa lababo. Ang sakit at sarap ay naghahalo na. Ang init niya ay kumakalat sa buong katawan ko.

Nang tuluyang nakabaon siya nang buo, nanatili siyang hindi gumagalaw sandali. Hinahayaan akong masanay. Hinahayaan akong maramdaman siya nang buo.

“Ang sarap mo talaga…” bulong niya sa likod ng tainga ko. 

“Ngayon hayaan mo akong tikman ka nang dahan-dahan.”

Ang bawat galaw niya ay mabagal pa rin sa simula pero habang tumatagal, unti-unti itong nagiging mas malalim, mas mabigat, mas puno ng hangarin.

Si Kian ay nakadikit na nang mahigpit sa likod ko. Ang dibdib niya ay mainit sa likod ko, ang hininga niya ay mabilis na humahaplos sa leeg ko. Ang bawat pagtulak niya ay mas malalim na ngayon hindi na basta pagpasok, kundi parang sinasadyang iparamdam sa akin na siya ang may-ari ng katawan ko sa sandaling ito.

“Ahh… fuck…” ungol ko nang mahina, ang boses ko ay nanginginig. Ang mga kamay ko ay nakabaon na sa lababo, ang mga daliri ko ay halos namumuti na sa pagkuyom.

“Ang sikip mo pa rin…” hingal niya sa likod ng tainga ko. 

“Putangina, Dylan ang init mo sa loo parang ayaw kang bumitaw.”

Dahan-dahan niyang binilisan ang galaw. Hindi pa rin mabilis na mabilis, pero sapat na para maramdaman ko ang bawat malalim na pagtulak. Ang bawat paglabas ay halos buo, pagkatapos ay muling itinulak nang malalim, tumatama sa tamang punto sa loob ko na nagpapadala ng kuryente sa buong katawan ko.

“Shit… Kian…” ungol ko nang mas malakas, hindi na kayang pigilan. 

“Ang lalim… ahh…”

“Gusto mo ba ’yan?” tanong niya, ang boses ay mababa at puno ng pagnanasa. 

“Sabihin mo… gusto mo ba nang ganito ang pinsan mo?”

Hindi ko na masagot nang maayos. Sa halip, ang ungol ko ang sumagot para sa akin.

“Uhh… yes… fuck… mas malalim pa…”

Binilisan niya nang kaunti. Ang galaw ay naging mas malakas na, ang tunog ng balat na nagkakabanggaan ay mas malinaw na sa maliit na banyo. Ang kamay niya sa harap ko ay hinimas ang ari ko nang mas mabilis, sabay sa bawat bayo niya.

“Tangina… ang sarap mo talaga,” mura niya sa likod ko. 

“Mas masarap ka pa kaysa sa napanood ko… mas masarap pa kaysa sa inakala ko na magiging ganito ka kapag kinantot ko.”

“Fuck… Kian… ang lalim…” ungol ko, ang boses ko ay puno na ng sarap at kahihiyan. 

“Ang sarap… ahh… wag mong itigil…”

Hinawakan niya nang mahigpit ang baywang ko at binilisan pa ang galaw. Ngayon, ang bawat pagtulak ay malakas na at malalim. Ang katawan ko ay sumusunod na lang sa kanya, ang balakang ko ay kusang gumagalaw pabalik sa kanya.

“Ang libog mo talaga,” mura niya ulit, ang boses ay nahahalo na sa ungol. 

“Kanina ka pa pumapalag… ngayon, ikaw na mismo ang gumagalaw para sa akin. Gusto mo ba talaga ng pinsan mo? Sabihin mo!”

“Oo… fuck… gusto ko…” ungol ko, ang luha ay tumulo na sa pisngi ko. 

“Gusto ko… ang sarap… Kian… bilisan mo pa… please…”

“Putangina…” mura niya nang malakas. 

Ang galaw niya ay naging mas mabilis na, mas malakas, mas walang awa. Ang tunog ng aming katawan na nagkakabanggaan ay puno na ng banyo. Ang kamay niya sa harap ko ay hinimas ako nang mabilis, sabay sa bawat bayo.

“Ahh… shit… malapit na ako…” hingal ko, ang boses ko ay basag na basag. 

“Kian… malapit na… tangina… ang sarap…”

“Wag pa,” sabi niya, pero ang boses niya ay nahahalo na rin sa ungol. 

“Gusto ko pang marinig ka… gusto ko pang maramdaman mo kung gaano ka kadesperate sa akin.”

Binilisan niya pa. Ang bawat pagtulak ay malakas na at malalim, tumatama sa tamang punto na nagpapahirap sa akin na pigilan ang ungol. Ang katawan ko ay nanginginig na.

“Fuck… Kian… hindi ko na kaya…” ungol ko nang malakas. 

“Bilisan mo… please… tangina… ang sarap… ahh!”

“Sabihin mo kung sino ang nagpapasaya sa’yo ngayon,” utos niya, ang galaw niya ay walang awa na.

“Ikaw… ikaw… Kian… putangina… ikaw!”

Ang galaw niya ay naging mabilis na at malalim. Ang kamay niya sa harap ko ay hinimas ako nang walang tigil. Ang init sa loob ko, ang haplos sa harap ko, ang ungol niya sa likod ko lahat ay sobra na.

“Malapit na ako…” ungol ko, ang boses ko ay puno na ng desperation. 

“Kian… malapit na talaga… ahh… fuck!”

“Sabihin mo kung saan mo gusto,” hingal niya, ang boses ay puno na rin ng sarap.

“Sa loob… sa loob mo na lang… please… tangina… Kian!”

Isang malalim na ungol ang lumabas sa bibig niya. Hinawakan niya nang mahigpit ang baywang ko at ilang beses na malakas na itinulak bago niya nilabas ang lahat ng init niya sa loob ko.

Mainit. Marami. Parang sumabog ang lahat sa loob ko.

Kasabay niyon, nilabas ko rin ang sarili ko sa kamay niya. Ang katawan ko ay nanginginig nang malakas, ang tuhod ko ay halos bumagsak na.

Nanatili siyang nakadikit sa likod ko nang ilang segundo, ang hininga niya ay mabilis at mainit sa leeg ko.

“Ang sarap mo talaga…” bulong niya, ang boses ay puno ng pagmamay-ari. 

“Mas masarap pa sa inakala ko.”

Dahan-dahan niyang binunutan ang sarili niya. Ang mainit niyang tamod ay tumulo pababa sa hita ko.

Hinalikan niya ang likod ng leeg ko bago bumulong:

“Round two… done.”

Inayos niya ang damit niya at bago lumabas, tumingin siya sa akin sa salamin.

“Linisan mo ang sarili mo. Bumalik ka sa party na parang walang nangyari. At tandaan mo kapag tinawag kita ulit, susunod ka agad.”

Naiwan ako mag-isa sa banyo.

Nakatayo pa rin ako sa harap ng lababo, nakatingin sa sarili ko sa salamin. Ang mukha ko ay pulang-pula, basa ng pawis at luha. Ang mga mata ko ay puno ng kahihiyan na hindi ko na kayang itago. Ang hita ko ay basa pa rin ng tamod ni Kian na unti-unting tumutulo pababa.

Ang katawan ko ay nanginginig pa rin halo ng sarap na hindi ko gustong aminin at ang matinding takot na biglang sumabog sa dibdib ko.

“Tangina…” bulong ko sa sarili ko, ang boses ko ay basag. “Ano ba ’tong ginawa ko…”

Hinugasan ko nang mabilis ang mukha ko ng malamig na tubig. Paulit-ulit. Parang gusto kong hugasan ang lahat ng nangyari. Ang labi ko na namumula pa rin dahil sa halik niya. Ang leeg ko na may bahagyang marka ng pagkagat niya. Ang loob ko na puno pa rin ng init niya.

Inayos ko ang damit ko nang nanginginig ang mga kamay. Hinila ko pataas ang shorts ko, inayos ang belt, at sinubukang ibalik ang itsura ko sa normal. Pero sa salamin, nakikita ko pa rin ang pagkakaiba ang mga mata ko ay iba na. Parang may nawala. Parang may nakuha na si Kian na hindi ko na mababawi.

“Kunwari lang ulit…” bulong ko sa sarili ko. “Kunwari lang… tulad ng dati.”

Humugot ako ng malalim na hininga. Isang beses. Dalawang beses. Tatlong beses.

Pagkatapos ay binuksan ko ang pinto ng banyo.

Ang ingay ng party ay biglang sumalubong sa akin ang musika, ang tawanan, ang mga baso na nagkakabanggaan. Parang ibang mundo. Parang hindi ako galing sa isang lugar kung saan ako ay tuluyang nawala sa sarili ko.

Naglakad ako pabalik sa mesa namin. Ang mga hakbang ko ay mabagal, parang natatakot akong mapansin nila ang pagkakaiba ko.

“Uy! Dylan! Ang tagal mo ah!” sigaw ni Rico nang makita niya ako. 

“Akala namin nalunod ka na sa alak!”

Ngumiti ako nang pilit. “Sorry… medyo nahilo lang. Naghugas lang ako ng mukha.”

Si Sarah ay tumingin sa akin nang may pag-aalala. “Okay ka lang ba? Mukha kang namumula pa rin.”

“Mainit lang siguro,” sagot ko, umupo sa upuan ko. 

“At saka marami akong nainom.”

Si kuya Marcus ay tumango lang, busy pa rin sa phone niya. 

Pero si Kian. Si Kian ay nakaupo na ulit sa kanyang pwesto, nakangiti nang bahagya habang nakikinig kay Rico. Nang magtama ang mga mata namin, bahagya siyang ngumiti ’yung ngiti na alam kong para sa akin lang.

Ramdam ko ang init ng tamod niya na unti-unting tumutulo pa rin sa loob ng shorts ko. Ramdam ko ang haplos niya na parang nakaukit pa rin sa balat ko. Ramdam ko ang kahihiyan na parang bumabalot sa buong katawan ko.

Pero sa labas, ngumiti ako. Tumawa ako sa biro ni Rico. Sumabay ako sa usapan tungkol sa magazine at sa plano sa Maynila.

“Grabe, excited na talaga ako sa first issue!” sabi ni Sarah.

“Oo nga,” sagot ko, pilit na masigla ang boses. 

“Kailangan nating maging solid sa content.”

Habang nag-uusap kami, paminsan-minsan ay sumusulyap ako kay Kian. Tahimik lang siya, nakikinig, pero ang mga mata niya ay madalas na bumabalik sa akin. Parang may lihim na alam lang naming dalawa.

At sa bawat sulyap na ’yon, parang naririnig ko ulit ang ungol ko kanina sa banyo.

“Fuck… Kian…” “Bilisan mo…” “Sa loob… please…”

Napalunok ako. Ang mukha ko ay uminit na naman.

“Uy Dylan, okay ka lang talaga?” tanong ni Sarah ulit, mas seryoso na ngayon. 

“Parang ang layo mo.”

“Oo lang,” sagot ko, pilit na ngiti.

“Pagod lang siguro sa alak. Bukas na siguro magiging okay ’to.”

Si Kian ay tumingin sa akin. May bahagyang ngiti sa labi niya.

“Sigurado ka?” tanong niya nang mahina, pero sapat na para marinig ko lang. “Kasi parang kailangan mo pang magpahinga ulit mamaya.”

Ramdam ko ang double meaning ng mga salita niya. At sa loob ko, alam ko na hindi pa tapos ang gabi.

Hindi pa tapos ang laro niya at ako ay patuloy na natutong magkunwari sa harap ng mga taong ito na unti-unti kong tinuturing na pamilya habang ang init ni Kian ay patuloy na nananatili sa loob ko.

CHAPTER 22

Kinaumagahan, unang bumukas ang mga mata ko sa malambot na kama ng hotel. Ang liwanag ng araw ay sumisilip sa kurtina, at ang unang bagay na naramdaman ko ay ang init ng dalawang katawan na nakapalibot sa akin.

Sa kaliwa ko si Kuya Marcus matatag ang braso niya na nakadrap sa baywang ko, ang dibdib niya ay nakadikit sa likod ko, ang hininga niya ay mainit sa batok ko. Sa kanan ko naman si Kian ang isa niyang binti ay nakasabit sa hita ko, ang kamay niya ay nakahawak sa dibdib ko, parang ayaw akong bitawan kahit sa tulog.

Tatlo na lang kami.

Walang Sarah. Walang Rico. Walang ibang tao.

At kahit na ganon, ramdam ko ang kakaibang kiliti sa dibdib ko hindi takot, hindi kahihiyan, kundi purong excitement at saya. Parang bagong mundo na binuksan kahapon sa banyo, at ngayon, hindi na ako makabalik sa dati. Hindi ko na rin gusto.

Dahan-dahan akong gumalaw. Agad na humigpit ang yakap ni Kuya Marcus sa likod ko.

“Morning, baby…” bulong niya sa tenga ko, ang boses ay mababa at puno ng kasiyahan. 

Hinalikan niya ang likod ng leeg ko, saka dahan-dahan na hinaplos ang tiyan ko pababa hanggang sa maramdaman ko ang init ng palad niya sa ibabaw ng ari ko na unti-unting gumigising din.

“Kuya…” mahina kong sabi, pero hindi ko mapigilan ang ngiti ko na kumakalat sa labi ko.

Sa harap ko, gumalaw din si Kian. Imimulat ang mga mata niya at nang makita ako, agad siyang ngumiti ’yung ngiti na para sa akin lang, ’yung ngiti na nagpapainit sa buong katawan ko mula pa kagabi.

“Uy, gising na pala ’yung prinsesa natin,” biro niya, lumapit at hinalikan ako sa labi nang walang pasubali. 

Maikli lang muna, pero lumalim agad. Nararamdaman ko ang dila niya na sumasayaw sa akin, habang ang kamay niya ay pinipisil ang dibdib ko.

Napahiwalay ako sa halik para huminga, namumula na ang mukha ko. 

“Grabe kayo… aga-aga pa ah.”

Si Kuya Marcus ay tumawa nang mahina sa likod ko, ang tunog ay malalim at masaya. 

“Bakit? Ayaw mo? Kagabi naman, ‘Bilisan mo… sa loob please…’ ’yan ang sinasabi mo habang si Kian ang nasa loob mo eh.”

“Kuya!” sigaw ko nang mahina, tinakpan ang mukha ko gamit ang mga kamay. 

Pero pareho silang tumawa si Kian nang malakas at masaya, si Kuya Marcus naman ay mahina pero puno ng lambing habang hinahalikan pa rin ang balikat ko.

Hinila ni Kian ang mga kamay ko pababa at tinitigan ako nang diretso sa mata. 

“Wag kang mahiya, Dylan. Ang ganda mo kagabi. Ang sarap mo. At ngayon mas gusto ko pa ’to. Walang ibang tao. Tayong tatlo lang. Walang kailangang magkunwari.”

Ramdam ko ang kamay ni Kuya Marcus na gumagalaw sa likod ko, hinahaplos ang likod ng hita ko, saka dahan-dahan na pumapasok sa pagitan ng mga binti ko. Ang daliri niya ay marahan na humahaplos sa entrance ko na bahagyang basa pa rin mula kagabi.

“Masaya ako, Dylan,” sabi niya sa mababang boses, puno ng tuwa. 

“Sa wakas, wala nang kailangang magkunwari. Hindi na kita kailangang ibahagi sa iba. Ikaw na ’yung sa amin ni Kian. Ganap na. At hindi ko na papakawalan ’to.”

Tumingin ako kay Kian. Nakangiti pa rin siya, pero may seryosong kislap sa mata na puno rin ng saya. 

“Oo. At hindi na kami mag-aaway pa kung sino ang unang makakatikim sa’yo mamaya. Pwede na tayong magsama-sama tulad nito. Sabay-sabay.”

Napalunok ako. Ang katawan ko ay unti-unting umiinit na naman kahit bagong gising pa lang. Ramdam ko ang tamod ni Kian mula kagabi na bahagyang natira pa rin sa loob ko, at ang haplos ni Kuya Marcus na parang nakaukit na sa bawat parte ng balat ko.

Pero sa halip na mahiya, naramdaman ko ang malalim na saya na sumasabog sa dibdib ko.

“Kayo talaga…” bulong ko, ngumiti ako nang totoong-totoo, ang mata ko ay may kislap na hindi ko mapigilan.

 “Hindi ko inakala na ganito ’yung mangyayari. Pero masaya ako. Kasi pareho niyo akong gusto. At pareho niyo akong ayaw bitawan. Parang tama talaga ’to.”

Hinawakan ko ang kamay ni Kuya Marcus sa baywang ko at ang kamay ni Kian sa dibdib ko, pinisil ko silang pareho nang mahigpit.

“Pero usap muna tayo ha?” dagdag ko, kahit na nahihirapan na akong mag-isip dahil sa haplos nila na patuloy na nagpapainit sa akin. 

“Walang alak. Walang party. Gusto ko malaman kung ano ’to talaga sa atin tatlo. Gusto ko malaman kung paano natin ’to gagawin nang hindi nasasaktan ang isa’t isa.”

Si Kian ay tumango, pero hindi binibitawan ang haplos sa dibdib ko. Sa halip, hinahalikan niya ang noo ko. 

“Sige. Usap tayo. Pero pagkatapos ng maligo sabay-sabay. Gusto ko munang hugasan ’yung katawan mo nang maayos.”

Si Kuya Marcus naman ay hinalikan ulit ang balikat ko, ang boses ay puno ng kasiyahan at pagmamay-ari. 

“Deal. Kasi gusto ko pang angkinin ka ulit ngayong umaga, baby. At ngayon, walang takot. Walang kahihiyan. Tayong tatlo lang. At sa pagkakataong ito, ikaw na talaga ang sa amin.”

Napangiti ako nang malapad, ang init sa dibdib ko ay lumalaki habang hinahayaan ko silang hilahin ako patayo mula sa kama.

Dahan-dahan kaming tatlo na pumasok sa malaking banyo ng hotel suite. Ang init ng shower ay agad na nagpuno sa buong kwarto, ang singaw ay umuusok habang binuksan ni Kian ang gripo. Hubad na hubad kaming tatlo, walang kahit anong takip, at sa unang pagkakataon ay hindi na ako nahihiya.

Si Kuya Marcus ang unang pumasok sa ilalim ng shower head, ang tubig ay tumulo sa malapad niyang dibdib at pababa sa tiyan niya. Inabot niya ang kamay ko at hinila ako papasok.

“Halika dito, baby,” sabi niya, ang boses ay malambing pero may bahid na ng pagmamay-ari.

Sumunod si Kian sa likod ko, kaya’t ako na naman ang nasa gitna nilang dalawa. Ang tubig ay mainit, tumutulo sa mukha ko, sa dibdib ko, sa tiyan ko. Ramdam ko ang dalawang katawan na nakapalibot si Kuya Marcus sa harap, si Kian sa likod.

Si Kian ang unang gumalaw. Hinawakan niya ang sabon at marahan na pinahid sa likod ko, pababa sa baywang, sa puwit ko. Ang daliri niya ay dumulas sa pagitan ng mga pisngi ko, marahan na humahaplos sa entrance ko na bahagyang masakit pa rin pero masarap.

“Hmm… ang lambot pa rin,” bulong niya sa tenga ko habang hinahalikan ang balikat ko.

“Kagabi, sobrang sikip mo pa, Dylan. Ngayon medyo bumukas na para sa amin.”

Namula ako pero tumawa na rin. “Kian… ang bastos mo talaga.”

Si Kuya Marcus sa harap ko ay ngumiti, hinawakan ang mukha ko at hinalikan ako nang malalim. Ang dila niya ay sumasayaw sa akin habang ang kamay niya ay hinahaplos ang ari ko na unti-unting tumitigas na naman sa ilalim ng tubig.

“Wag mong pigilan ang sarili mo,” sabi niya pagkatapos ng halik, ang mata niya ay nakatitig sa akin na puno ng saya. 

“Gusto namin marinig ka. Gusto namin maramdaman ka. Ikaw na ’yung sa amin ngayon, Dylan. Hindi na kailangan magkunwari.”

Hinawakan ko ang dibdib ni Kuya Marcus para sa suporta habang si Kian ay patuloy na nag-sabon sa likod ko. Ang daliri niya ay unti-unting pumapasok sa loob ko, marahan, naghahanda. Napahalinga ako, ang boses ko ay lumabas nang mahina.

“Ahh… Kian…”

“Ganyan, baby,” bulong ni Kuya Marcus, hinahalikan ang leeg ko. 

“Ang ganda ng tunog mo.”

Hindi nagtagal, si Kian ay pinalitan ang daliri niya ng ari niya. Dahan-dahan siyang pumasok sa likod ko, puno pero hindi masakit. Ramdam ko ang bawat pulgada, ang init niya na sumasabay sa init ng tubig. Sa harap ko naman, si Kuya Marcus ay hinawakan ang kamay ko at inilagay sa ari niya.

“Hawakan mo ako,” utos niya nang mahina pero matatag.

Ginawa ko. Hinimas ko siya habang si Kian ay gumagalaw sa likod ko nang mabagal at malalim. Ang ritmo ay unti-unting bumibilis. Ang tunog ng tubig na tumutulo ay nahahalo sa ungol ko at sa mabibigat na hininga nila.

“Fuck… Dylan… ang sikip mo pa rin,” ungol ni Kian sa likod ko, ang kamay niya ay humahawak nang mahigpit sa baywang ko.

Si Kuya Marcus ay yumuko at hinalikan ako ulit, ang dila niya ay sumasabay sa galaw ni Kian. Pagkatapos ay bumaba ang halik niya sa dibdib ko, sa tiyan ko, hanggang sa siya na ang lumuhod sa harap ko at inilagay ang ari ko sa bibig niya.

“Oh shit…” napahawak ako sa buhok niya. Ang init ng bibig ni Kuya Marcus ay sobrang sarap habang si Kian ay patuloy na binubayo ako sa likod.

Tatlo kaming gumagalaw sa ilalim ng shower ako sa gitna, sila ang nagbibigay sa akin ng lahat. Ang ungol ko ay lalong lumakas, hindi na ako nakakapagpigil.

“Kuya… Kian… ahh… ang sarap…”

“Sabihin mo ulit,” utos ni Kian, binibilisan ang galaw.

“Kuya… Kian… akin niyo ako… please…”

Si Kuya Marcus ay tumigil saglit sa pagkain sa akin para tumingin pataas. Ang mata niya ay puno ng tuwa at pagmamahal na kakaiba. 

“Ikaw na talaga ang sa amin, Dylan. Hindi na tayo tatlo na magkakapatid lang. Tayong tatlo na magkasama… ganito.”

Hindi nagtagal, naramdaman ko ang init na sumasabog sa loob ko mula kay Kian. Halos sabay naman na nilabasan si Kuya Marcus sa bibig ko habang ako rin ay nilabasan sa bibig niya.

Nanginginig ang mga tuhod ko. Kung hindi sila nakahawak sa akin, baka natumba na ako.

Pagkatapos, tahimik kaming tatlo sa ilalim ng tubig, yakap-yakap pa rin. Si Kian ay hinalikan ang likod ng leeg ko, si Kuya Marcus naman ay tumayo at hinalikan ako sa labi nang marahan.

“Masaya ka ba?” tanong ni Kuya Marcus, ang mata niya ay seryoso pero may ngiti.

Tumango ako, ang hininga ko ay pa rin mabilis. “Oo… sobrang saya. Hindi ko akalain na ganito kasarap… at ganito kasaya.”

Si Kian ay tumawa nang mahina at hinigpitan ang yakap. 

“Good. Kasi hindi pa tapos ’to. Pagkatapos maligo, usap tayo nang maayos. Tapos… round two sa kama. Walang takot. Walang limit.”

Ngumiti ako at yumakap sa kanilang dalawa nang mahigpit.

“Tatlo tayo,” bulong ko. 

“At sa pagkakataong ito ayaw ko nang bumalik sa dati.”

Pagkatapos ng mahabang shower, kami tatlo ay bumalik sa kama — basa pa ang buhok, mainit pa ang katawan, at walang kahit anong damit na isinusuot.

Ako ang unang nahiga sa gitna. Si Kuya Marcus ay sumunod sa kaliwa ko, si Kian naman sa kanan. Agad nila akong nilapitan, parang magnet na hindi makatiis na magkahiwalay.

Si Kuya Marcus ang unang nagsalita habang hinahaplos ang pisngi ko.

“Ngayon, usap tayo nang maayos,” sabi niya, ang boses ay kalmado pero puno ng kasiyahan. “Walang alak. Walang biro. Gusto ko malaman kung ano talaga ’to para sa’yo, Dylan.”

Tumingin ako sa kanya, tapos kay Kian. Pareho silang nakatingin sa akin nang may matinding atensyon, pero walang pressure. Parang talagang gusto lang nilang marinig ako.

Napalunok ako. Ang saya sa dibdib ko ay hindi pa rin nawawala.

“Sa totoo lang natakot ako kagabi,” amin ko nang mahina. 

“Nang magising ako kanina at nakita ko kayong dalawa sa tabi ko, akala ko magsisisi ako. Akala ko magiging awkward o masama ’yung nararamdaman ko. Pero hindi. Sa halip, masaya ako. Parang parang finally, may lugar ako na hindi na ako kailangang magkunwari.”

Hinawakan ni Kian ang kamay ko at pinisil. 

“Kami rin. Matagal na kitang gusto, Dylan. Hindi lang bilang kapatid. Matagal na. Pero si Kuya Marcus din pareho pala kami ng nararamdaman. Kahapon sa party, nang makita kitang lumabas sa banyo na namumula at nanginginig pa, alam ko na kailangan kitang angkinin. At nang sumunod si Kuya… hindi na kami nagdalawang-isip.”

Si Kuya Marcus ay tumango, hinaplos ang tiyan ko nang marahan. 

“Oo. Kagabi, nang makita kitang nakahiga sa backseat, lasing at mainit ang katawan mo hindi ko na napigilan. Pero ngayon, hindi na lang ’yon dahil sa alak. Gusto ko ’to. Gusto ko tayong tatlo. Gusto ko na ikaw ang sa amin pareho. Hindi ko na kayang isipin na may ibang makakahawak sa’yo.”

Ngumiti ako, ang init ay kumakalat sa mukha ko. “Kaya ano tayo ngayon? Boyfriends? Lovers? O secret lang talaga tayong tatlo?”

Si Kian ay tumawa nang mahina at yumakap sa akin mula sa gilid. 

“Bakit kailangan ng label? Sabi mo nga, tayong tatlo lang. Walang iba. Walang Sarah, walang Rico. Kapag nasa labas tayo, magiging normal tayo magkakapatid at magpinsan. Pero kapag tayo lang ganito. Akin ka. At kay Kuya Marcus ka rin. Sabay.”

“Gusto ko ’yon,” sabi ko agad. 

“Gusto ko na kapag tayo lang, walang limit. Gusto ko na maramdaman niyo ako nang ganit nang sabay. Gusto ko na hindi na ako matakot na may makakaalam. Basta tayong tatlo ang nakakaalam.”

Si Kuya Marcus ay ngumiti nang malapad, ang mata niya ay kumikinang sa tuwa. Hinila niya ako palapit at hinalikan ako nang malalim, puno ng pagmamay-ari. Nang maghiwalay kami, si Kian naman ang humalik sa akin, mas playful ang halik pero hindi gaanong malalim.

“Deal,” sabi ni Kuya Marcus. 

“Tayong tatlo. Walang inggit. Walang pagtatago sa isa’t isa. Kung may gusto kang sabihin o ayaw mo, sabihin mo agad. At kapag nasa labas, protektahan natin ’to.”

Tumango si Kian. “At kapag nasa condo o hotel tayo pwede na tayong maging ganito nang walang takot. Tulad ngayon.”

Napangiti ako nang sobrang saya. Parang biglang nawala lahat ng bigat na dala ko mula pa kagabi. “Sige. Gusto ko ’yan. Sobrang gusto ko.”

Tahimik saglit, tapos ay hinaplos ni Kuya Marcus ang hita ko pababa. Ang ngiti niya ay nagiging mapang-asar na.

“Usap tapos na ba?” tanong niya.

Tumawa si Kian. “Mukhang oo na. Kasi ang tigas na naman ni Dylan.”

Namula ako pero hindi na ako nagtago. “Kayo kasi ang init niyo eh.”

Si Kuya Marcus ay yumakap sa akin mula sa likod, ang ari niya ay nakadikit na sa puwit ko. Si Kian naman ay lumuhod sa harap ko, hinawakan ang binti ko at ikinalat nang bahagya.

“Round two na nga,” sabi ni Kian, ang mata niya ay puno ng gutom pero may lambing pa rin.

“Ngayon, gusto ko sa harap mo naman, Dylan. Habang si Kuya Marcus ang nasa likod mo.”

Tumango ako, ang hininga ko ay bumibilis na naman. “Sige… gawin niyo na ako ulit.”

Si Kuya Marcus ay dahan-dahan na pumasok sa likod ko muna, puno at malalim. Napadaing ako sa sarap. Pagkatapos ay si Kian naman ang lumapit at pumasok sa harap ko nang dahan-dahan.

Ako na naman ang nasa gitna puno sa harap at likod, yakap-yakap ng dalawang lalaking parehong gustong-gusto ako.

“Fuck… ang sarap niyo…” ungol ko habang sila ay nagsimulang gumalaw nang sabay, mabagal muna, saka unti-unting bumibilis.

“Sabihin mo ulit na sa amin ka,” utos ni Kuya Marcus sa likod ko, ang boses ay mababa at possessive.

“Sa inyo ako… Kuya… Kian… akin niyo ako… lahat…”

Si Kian ay hinalikan ako habang gumagalaw. “Good boy. Ang ganda mo talaga kapag ganito.”

Ang ritmo nila ay naging perpekto isang malalim na galaw mula sa likod, isang malakas na galaw mula sa harap. Ang ungol ko ay puno na ng kwarto, kasama ang kanilang mabibigat na hininga at ungol.

Hindi nagtagal, sabay-sabay kaming tatlo na nilabasan ako sa tiyan ni Kian, si Kian sa loob ko, si Kuya Marcus naman sa likod ko. Nanginginig ang buong katawan ko sa sobrang sarap at saya.

Pagkatapos, yakap-yakap nila ako sa gitna, ang pawis at tamod ay nahahalo sa katawan namin tatlo.

“Mahal ko kayo…” bulong ko nang mahina, nang hindi ko na mapigilan.

Si Kuya Marcus ay hinalikan ang noo ko. “Mahal din kita, baby.”

Si Kian naman ay ngumiti at hinigpitan ang yakap. “Mahal ka namin. At ngayon, hindi na ’to mawawala.”

Natulog kaming tatlo nang yakap-yakap, masaya, busog, at ganap na sa isa’t isa.

Kinaumagahan, bigla akong nagising dahil sa sakit ng leeg ko.

Bumukas ang mga mata ko. Hindi ako nasa malambot na kama ng hotel. Hindi rin ako nakahiga sa gitna nina Kuya Marcus at Kian.

Nakahiga lang ako sa sofa ng living room ng condo namin, ang isang braso ko ay nakadrap sa mukha, ang shorts ko ay medyo basa pa sa harapan dahil sa pawis o sa kung ano pa man.

Napaupo ako agad, ang puso ko ay mabilis na tumibok.

Sa sahig, nakahiga si Rico na nakabuka ang mga binti, ang isang braso niya ay nakapatong sa tiyan ni Sarah na katabi niya, parehong nakahiga sa mga unan na nakakalat. Si Sarah ay nakatalikod, ang buhok niya ay magulo, at may bahagyang ungol siya habang natutulog.

Sa malaking upuan sa tabi ng TV, nakaupo si Kuya Marcus ang ulo niya ay naka-recline, ang bibig niya ay bahagyang nakabukas, ang phone niya ay nakahawak pa rin sa kamay na nakadapa sa hita niya.

At sa kama sa sulok ng sala si Kian. Nakasandal siya sa headboard, ang mga binti niya ay nakataas sa kama, ang ulo niya ay nakahilig sa gilid, natutulog pa rin nang mahimbing.

Tahimik ang buong kwarto. Ang amoy ng alak, sigarilyo, at pawis mula kagabi ay nananatili pa rin sa hangin.

Napahawak ako sa mukha ko. Mainit. Namumula.

Panaginip lang pala lahat.

’Yung shower… ’yung sabay-sabay… ’yung usapan na “sa amin ka”… ’yung “Mahal ko kayo”… lahat ’yon, panaginip lang.

Ramdam ko pa rin ang init sa katawan ko, lalo na sa pagitan ng mga hita ko. Parang totoo pa rin ang haplos nila. Parang naririnig ko pa rin ang ungol ko sa ilalim ng tubig. Parang ramdam ko pa rin ang init ni Kian sa likod at si Kuya Marcus sa harap.

Napalunok ako nang malakas.

“Fuck…” bulong ko sa sarili ko.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa sofa, sinusubukang hindi mag-ingay. Ang shorts ko ay medyo masikip dahil sa erection na hindi pa rin lubusang nawawala. Pumunta ako sa kusina, kumuha ng malamig na tubig sa ref at uminom nang malalim.

Habang nakatingin sa labas ng bintana, iniisip ko ang lahat.

Kagabi sa party pumunta ako sa banyo. Sumunod si Kian. Ang nangyari sa loob totoo ’yon. Ang haplos niya, ang tamod niya na tumulo pa rin sa loob ng shorts ko pagbalik sa mesa totoo ’yon.

Pero ang nangyari pagkatapos ang pag-uwi, ang yakap ni Kuya Marcus, ang gabi na naging tatlo kami lahat ’yon, gawa-gawa lang ng utak ko habang lasing at pagod sa sofa.

Napahinga ako nang malalim. May halo ng disappointment at relief.

Disappointment kasi sobrang saya ko doon sa panaginip. Parang tama talaga. Parang ganap na.

Relief naman kasi hindi pa rin kami nahuli. Hindi pa rin nasira ang lahat.

“Uy… Dylan?”

Bigla akong napalingon. Si Kian ang nagising, nakakamot ng ulo habang nakaupo sa kama. Nakatingin siya sa akin, may bahagyang ngiti sa labi ’yung ngiti na alam kong para sa akin lang.

“Gising ka na pala,” sabi niya nang mahina para hindi magising ang iba. 

“Ang tagal mo yatang natulog sa sofa. Okay ka lang ba? Mukha kang nahilo pa rin.”

Tumango ako, pilit na ngumiti. “Oo… medyo masama lang ang ulo. Uminom lang ako ng tubig.”

Tumayo siya at lumapit sa akin sa kusina. Malapit na malapit. Ramdam ko pa rin ang amoy niya mula kagabi.

“Kanina ka pa ba gising?” tanong niya, ang mata niya ay may kislap na parang may alam.

Umiling ako. “Kakarising ko lang.”

Ngumiti siya nang bahagya, saka bumulong nang sobrang mahina na para lang sa akin:

“Dream ka ba ng maganda? Kasi kanina ka pa humahalinga sa sofa… tapos may sinasabi kang ‘Kuya… Kian…’”

Namula ako nang husto. Hindi ako makatingin sa kanya.

Si Kian ay tumawa nang mahina, hinawakan ang baywang ko saglit, at bumulong ulit:

“Relax lang. Tayo lang dalawa ang gising. At kung ano man ’yung panaginip mo mukhang masarap ’yon.”

Hinila niya ako nang bahagya palapit, ang labi niya ay halos dumampi sa tenga ko.

“Kung gusto mo pwede nating gawing totoo mamaya. Kapag wala na silang dalawa.”

Napalunok ako. Ang init sa katawan ko ay bumalik na naman. Ang panaginip hindi pa tapos at mukhang hindi rin pa tapos ang laro namin ni Kian.

CHAPTER 23

Nagising silang lahat isa-isa.

Una si Rico. Isang malakas na ungol habang pilit bumabangon mula sa sahig. “Shit… parang may truck na dumaan sa ulo ko,” reklamo niya habang hinahawakan ang batok niya.

Sumunod si Sarah, dahan-dahang umupo, hinahawi ang magulong buhok. “Ang ingay mo naman aga-aga,” mahina niyang sabi, pero halata sa mukha niya na pareho silang tinamaan ng hangover.

Si Kuya Marcus, napamulat mula sa recliner, napapikit ulit saglit bago tuluyang umayos ng upo. Tahimik lang siya, pero ramdam ang pagod sa bawat galaw niya.

Tahimik ang kwarto hindi tulad kagabi na puno ng tawanan at sigawan, ngayon parang bawat isa ay may sariling iniisip. Walang gustong magsimula ng usapan.

Ako, nakaupo lang sa sofa, hawak ang baso ng tubig. Paminsan-minsan, napapatingin ako kay Kian. Tahimik na nakaupo sa gilid ng kama, nakayuko, pero nang mapansin niyang nakatingin ako, bahagya siyang tumingin pabalik.

Sandali lang pero sapat para bumilis ulit ang tibok ng puso ko.

“Guys…” basag ni Sarah sa katahimikan. 

“We should maybe clean up a bit? Baka dumating sila Tita at Tito.”

Parang cue iyon.

Bigla kaming kumilos. May nagligpit ng bote, may nag-ayos ng unan, may nagpunas ng mesa. Walang masyadong salita puro galaw lang. Parang lahat ay gusto lang maging normal ulit ang itsura ng lugar.

Ilang minuto lang, bumalik sa ayos ang sala.

At sakto lang na narinig ang tunog ng pinto.

Pumasok sina Nanay at Tatay.

Bitbit nila ang umagang pagod, pero may kakaibang seryosong aura sa kanilang dalawa. Hindi sila tulad ng kahapon na kalmado at composed. Ngayon, may bigat sa bawat hakbang nila.

“Good morning,” sabi ni Nanay, pilit na ngumiti habang tinatanggal ang bag niya.

“Morning po,” sabay-sabay naming sagot, pero halatang may kaba sa tono.

Hindi agad umupo si Tatay. Tiningnan niya muna kaming lahat, parang binabasa ang sitwasyon. Pagkatapos ay dahan-dahang umupo sa sofa sa tapat namin.

“Okay… since gising na kayong lahat,” simula niya, mahinahon pero direkta, “let’s talk about the proposal.”

Biglang naging mas tahimik ang kwarto.

Umupo si Nanay sa tabi niya. “We got updates from the investors this morning,” dagdag niya.

Ramdam ko ang pagkipot ng dibdib ko.

Ito na ba?

“Hindi pa final decision,” sabi ni Tatay. “They’re still reviewing everything numbers, structure, long-term viability.”

Napahinga nang bahagya si kuya Marcus. “So wala pang yes or no?”

“Wala pa,” sagot ni Nanay. “Pero… may feedback na.”

Nagkatinginan kami.

“Mixed,” dagdag niya. 

“They like the concept. They see the potential. Pero may concerns pa rin especially sa sustainability, scalability, at consistency ng execution.”

Tumango si Sarah. “Expected naman po ’yon.”

“Exactly,” sabi ni Tatay. 

“At may ilang araw pa tayo para i-refine ang proposal bago sila magbigay ng final decision.”

Ilang araw parang ang haba at ang ikli sabay.

“Gagawin natin lahat ng kaya natin,” sabi ni kuya Marcus, seryoso. 

“We’ll fix the gaps. We’ll tighten everything.”

Tumango si Nanay. “Good. That’s what we want to hear.”

Tahimik ulit pero ibang klaseng katahimikan na ito. Hindi na hangover kundi anticipation at bago pa tuluyang makapagsalita ulit ang kahit sino tumunog ang cellphone ni Tatay.

Isang beses.

Dalawang beses.

Tatlong beses.

Hindi niya agad sinagot. Tiningnan muna niya ang screen. At sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.

Nawala ang bahagyang kalma napalitan ng seryoso at may konting kaba.

“Excuse me,” sabi niya, sabay tayo at lumayo ng konti para sagutin ang tawag.

Tahimik kaming lahat nakatitig lang, naghihintay.

Makalipas ang ilang segundo, bumalik si Tatay. Mas mabigat ang aura niya kaysa kanina.

Napatingin siya kay Nanay, saka sa amin.

“At this early… may balita na,” sabi niya.

Walang gumalaw. Walang nagsalita.

“Isa sa investors…” tumigil siya sandali, parang pinipili ang salita.

“…nag-withdraw.”

Parang biglang huminto ang mundo.

“W-what?” bulalas ni Rico.

Tumayo si Sarah. “Bigla? Bakit?”

Tahimik si Tatay sa loob ng ilang segundo bago sumagot.

“Internal issues daw. Risk concerns. They don’t want to proceed for now.”

“For now?” ulit ni kuya Marcus, mahigpit ang tono.

Tumango si Nanay, pero halata ang bigat sa mata niya. “Hindi ibig sabihin tapos na. Pero mas naging komplikado.”

Ramdam ko ang lamig na gumapang sa dibdib ko. Kagabi, nagce-celebrate kami tapos ngayon parang isang hakbang pa lang pala, pero may nabawas na agad.

Nagkatinginan kami.

“Isa lang po ba tito?” tanong ni Sarah, may bahid ng pag-asa sa boses niya. “O may iba pa?”

Hindi agad sumagot si Tatay at doon pa lang, parang may kung anong bumigat sa hangin.

Dahan-dahan siyang umupo. Inilapag niya ang cellphone sa mesa, saka niya hinaplos ang noo niya na parang sinusubukang buuin kung paano niya sasabihin ang susunod.

“Hindi lang isa,” mahina niyang sabi.

Parang may biglang humigop ng lahat ng hangin sa kwarto.

“Ano pong ibig niyong sabihin Dad?” si kuya Marcus na ang nagsalita, diretso, pero halatang pinipigilan ang sarili.

Sumagot si Nanay, mas mahinahon pero mas masakit pakinggan.

“Lahat.”

Isang salita pero sapat para wasakin ang buong umaga.

“Lahat ng investors nag-withdraw,” dugtong niya.

Walang gumalaw.

Si Rico, napabukas ang bibig. “Wait as in lahat? Kahit ’yung foreign group?”

Tumango si Tatay. “Including them.”

“Pero kagabi lang…” bulong ni Sarah. 

“They sounded interested. They asked questions, they engaged…”

“Exactly,” putol ni Tatay. 

“And that’s the point. They asked too many questions.”

Tahimik ulit ramdam ko ang tibok ng puso ko mabagal pero mabigat.

“Anong nangyari?” tanong ko, halos pabulong.

Sumandal si Tatay sa upuan. “This morning, sabay-sabay silang nag-send ng formal notice. Different reasons pero iisa ang direction.”

“High risk.”

“Uncertain market.”

“Unstable foundation.”

“Hindi pa ready.”

Bawat salitang binanggit niya, parang isang martilyong tumatama sa ulo ko.

“Pero kaya nating ayusin ’yon,” sabi ni kuya Marcus, mas matigas na ngayon ang boses. 

“We can revise the proposal. We can…”

“It’s not that simple,” sagot ni Nanay. 

“Hindi lang ’to tungkol sa papel. It’s about trust. At ngayong wala pa tayong sapat na maipapakitang stability para sa kanila.”

Napaupo si Sarah. Tahimik. Nakayuko.

Si Rico, hindi na makapagsalita. Hawak niya lang ang ulo niya, parang sinusubukang i-process ang lahat.

Ako?

Parang biglang bumalik ang lahat. Yung pagkawala ni Lolo, yung pagsasara ng negosyo, yung pagbebenta ng mga ari-arian.

At ngayon ito na lang ang natitirang pag-asa namin at nawawala pa.

“Wala na ba talagang chance?” tanong ko, hindi ko na napigilan.

Tumahimik si Tatay, tumingin siya sa akin ng direkta.

“Meron pa,” sabi niya.

Pero hindi siya ngumiti.

“Pero this time tayo na lang.”

Napakunot ang noo ko. “What do you mean?”

“Walang investors,” sagot niya. 

“Kung itutuloy natin ’to, sariling puhunan. Sariling risk. Sariling laban.”

Mas lalong bumigat ang pakiramdam ko kasi alam ko wala na kaming gaanong puhunan.

Tahimik pa rin ang buong sala matapos ang balitang iyon. Walang sumigaw, walang umiyak, pero ramdam sa bawat isa ang bigat na unti-unting bumababa sa dibdib. Si Rico ang unang gumalaw, napabuntong-hininga bago pilit na ngumiti.

“Well… ang aga naman ng plot twist ng buhay natin,” sabi niya, pilit magaan ang tono. 

“Akala ko celebration mode pa tayo.” Walang tumawa.

Napakamot siya sa ulo, saka umayos ng upo. 

“Pero okay lang ’yan. Hindi pa naman ’to katapusan, ’di ba?”

Tahimik lang si Sarah sa tabi niya, nakayuko, parang iniipon ang sasabihin. Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita, mahina pero malinaw.

“Kailangan lang siguro nating mag-step back at ayusin ulit lahat,” sabi niya. 

“Hindi naman nawawala ang idea. Kailangan lang patatagin.”

Napatingin ako sa kanila, saka napabuntong-hininga. 

“Akala ko ito na talaga. Akala ko tuloy-tuloy na.”

“Tuloy-tuloy pa rin,” sagot ni Sarah, tumingin diretso sa akin. 

“Pero hindi laging straight ang daan, Dylan.”

Sumingit si Rico, bahagyang tumango. “Oo, teh. Hindi naman porke umatras sila, ibig sabihin wala nang chance. Minsan kailangan lang talagang mas matibay ang kapit.”

Saglit akong natahimik bago ako nagsalita ulit. “So ano na? Aalis na kayo?”

Nagkatinginan sina Sarah at Rico. Si Rico ang unang nagsalita, mas tahimik na ngayon.

“Yeah kailangan na rin,” sabi niya. 

“We stayed longer than we planned, actually.”

“May college na rin kaming aasikasuhin at ganon ka rin,” dagdag ni Sarah. 

“Requirements, enrollment buhay.”

Napangiti ako nang bahagya, kahit mabigat. “Oo nga pare-pareho na tayong papasok sa bagong chapter.”

“Exactly,” sabi ni Rico. 

“New life, new problems, new drama pero same group chat pa rin, ha?”

Napatawa ako nang mahina. “Oo naman.”

Lumapit si Sarah sa akin, mas seryoso ang mukha. “Dylan kaya mo ’to. Kahit anong mangyari sa project, huwag mong kalimutan kung bakit mo ’to sinimulan.”

Napatingin ako sa kanya. “Para sa pamilya.”

Tumango siya. “At para sa sarili mo.”

Sumingit si Rico, bigla akong niyakap. “At para sa future CEO na ’to!” sabi niya nang malakas.

“Bwesit ka,” natatawa kong sagot, pero niyakap ko rin siya pabalik.

“Pero seryoso,” dagdag niya, bahagyang humina ang boses, “nandito lang kami. Isang chat mo lang, game kami. Kahit madaling araw pa ’yan.”

“Promise?” tanong ko.

“Promise,” sagot ni Sarah, sabay lapit at sumali sa yakap. “Kahit busy na hindi kami mawawala.”

Sandali kaming nanatili roon walang ingay, walang biro, kundi simpleng presensya lang ng isa’t isa. Pagkalayo nila, kinuha na nila ang mga gamit nila. Si Rico, pilit na ngumiti habang papunta sa pinto.

“Text mo kami pag may update, ha,” sabi niya.

“Or kahit gusto mo lang maglabas ng sama ng loob,” dagdag ni Sarah.

“Libre ba ’yon?” biro ko.

“Hindi,” sagot ni Rico. 

“May bayad isang milktea kada rant.”

Napailing ako, napangiti. “Sige, noted.”

Huminto si Sarah sa may pinto, lumingon sa akin. “Take care, Dylan.”

“Kayo rin,” sagot ko.

Binuksan ni Rico ang pinto. “Bye, future CEO!” sigaw niya.

“Future editor-in-chief,” dagdag ni Sarah.

“Future problema,” bulong ko, pero narinig pa rin nila.

Natawa sila.

At pagkatapos lumabas sila.

Nagsara ang pinto at sa isang iglap, bumalik ang katahimikan mas malalim, mas totoo.

Napahinga ako nang mabigat. Isa-isa nang umaalis ang mga taong naging sandalan ko.

At ngayon, mas malinaw na sa akin na ito na talaga. Sariling laban na namin ’to.

Tahimik ang sala matapos magsara ang pinto. Parang may naiwan na presensya nina Sarah at Rico isang uri ng ingay na biglang naputol, iniwan ang mas malalim na katahimikan. Ang bawat isa sa amin ay tila may sariling iniisip, sariling kinakalaban.

Si Nanay, nakaupo lang, magkadikit ang mga kamay sa ibabaw ng mesa, dahan-dahang gumagalaw ang mga daliri na parang doon niya ibinubuhos ang bigat ng lahat. Si Tatay naman, nakasandal, nakatingin sa kung saan—hindi sa amin, kundi parang lampas pa, sa mga bagay na hindi namin nakikita pero siya ang may dalang pasanin. Si Kuya Marcus, tahimik, nakapikit, pero ramdam na gising ang isip niya, parang binubuo na niya ang susunod na hakbang kahit wala pang malinaw na direksyon.

Ako, nakaupo lang sa gilid, nakayuko at sa sandaling iyon, malinaw wala nang ibang sasalo sa amin kundi kami lang.

“Ano na po ang gagawin natin?” ako na rin ang bumasag sa katahimikan, mahina pero diretso.

Matagal bago sumagot si Tatay. Huminga siya nang malalim, saka tumingin sa amin isa-isa.

“Hindi na tayo puwedeng umasa sa iba,” sabi niya. “Kung itutuloy natin ’to tayo na lang.”

Parang simpleng salita, pero ramdam ko ang bigat.

“Tayo na lang?” ulit ko, halos pabulong.

Tumango si Nanay, saka marahang nagsalita. “Ibig sabihin magsisimula tayo ulit. Mas maliit. Mas mabagal. Pero mas totoo.”

“Hindi na engrande,” dagdag ni Kuya Marcus, dumilat na ngayon, nakatingin sa amin. “Pero mas matibay.”

“Paano naman ang gastos?” tanong ko, ramdam ang kaba.

Nagkatinginan sina Nanay at Tatay bago sumagot si Tatay. “Magtitipid tayo. Hindi lang basta tipid kundi babaguhin natin ang paraan ng pamumuhay natin.”

“Gaano kalaki ’yung pagbabago?” tanong ni Kuya Marcus.

Saglit na tumahimik si Nanay, bago tuluyang nagsalita.

“Babalik muna tayo sa probinsya.”

Parang may kung anong bumagsak sa loob ko.

“Lahat?” tanong ko.

“Lahat,” sagot niya. 

“Mas mababa ang gastos doon. At mas may pagkakataon tayong mag-focus hindi lang sa pera, kundi sa kung ano talaga ang mahalaga.”

Hindi ako agad nakasagot.

“Parang ang layo sa nakasanayan natin,” mahina kong sabi.

Ngumiti si Tatay, pero hindi iyon ngiting masaya kundi ngiting tanggap.

“Minsan, kailangan mong mawala sa nakasanayan para makita kung ano talaga ang kailangan mo,” sabi niya.

Bago pa ako makasagot, bumukas ang pinto.

Pumasok si Kuya Mikael.

Pagod ang itsura niya gusot ang damit, may dalang bag, at halatang diretso mula sa trabaho. Pero kahit pagod, may dala siyang kakaibang katahimikan parang handa na siyang harapin kung anuman ang sasabihin sa loob ng kwarto.

“Sorry… late,” sabi niya, inilapag ang bag. 

“Diretso na ako galing sa trabaho.”

Tumingin siya sa amin, saka napansin ang katahimikan.

“Ano na-miss ko?”

Walang agad sumagot hanggang sa si Tatay ang nagsalita.

“Wala na ang investors.”

Natigilan si Kuya Mikael. Hindi siya agad gumalaw.

“…lahat?” tanong niya.

Tumango si Nanay.

Napabuntong-hininga siya, saka umupo. “I had a feeling,” mahina niyang sabi.

Napatingin ako sa kanya. “Alam mo?”

“Hindi sigurado,” sagot niya. 

“Pero ramdam ko kahapon. Masyadong maingat ang mga tanong nila.”

Tahimik ulit.

“Anong plano?” tanong niya, mas diretso na ngayon.

“Babalik tayo sa probinsya,” sagot ni Tatay. “Magre-reset. Magsisimula ulit.”

Hindi agad sumagot si Kuya Mikael. Nakatingin lang siya sa sahig, parang tinatanggap ang bigat ng desisyon. Pagkatapos, tumango siya.

“Okay,” sabi niya.

“Paano trabaho mo?” tanong ni Nanay.

Sandaling katahimikan.

“Magre-resign ako,” sagot niya.

Nanlaki ang mata ko. “Kuya…”

“Sigurado ka?” tanong ni Tatay.

Tumango si Kuya Mikael. “Mas kailangan niyo ako ngayon,” sabi niya. 

“Hindi ko kayo iiwan sa ganitong sitwasyon.”

Tahimik ang lahat ero ibang klaseng katahimikan na ito.

“Hindi na ito ’yung buhay na kinalakihan natin,” sabi ni Kuya Marcus, mahina pero malinaw.

Sumagot si Kuya Mikael, mas matatag ang boses.

“Hindi rin naman ito ang buhay na pipiliin nating tapusin.”

Napatingin ako sa kanilang lahat.

Sa unang pagkakataon mula kanina, may naramdaman akong kakaiba.

Hindi pa rin sigurado ang lahat, hindi pa rin malinaw ang susunod pero may isang bagay na unti-unting bumabalik yung tibay.

“Simula ulit?” tanong ko.

Tumango si Tatay.

“Simula ulit.”

At sa katahimikan na iyon, hindi na siya parang katapusan kundi parang umpisa.

CHAPTER 24

Umuwi kami sa probinsya hindi bilang pagtakas kundi bilang panibagong simula.

Walang engrandeng plano. Walang kasiguraduhan. Tanging dala lang namin ay pagod, mga pagkakamali, at konting pag-asa na baka dito, may mabuo ulit.

Tahimik ang unang mga linggo.

Sanay kami sa ingay ng Maynila sa busina, sa deadlines, sa tuloy-tuloy na galaw. Pero dito, iba ang oras. Mabagal. Ramdam. Parang bawat minuto, pinaparamdam sa’yo na kailangan mong harapin ang sarili mo.

“Ganito pala talaga,” mahina kong sabi isang umaga habang nakatayo sa gilid ng palayan.

Lumapit si Tatay sa tabi ko, hawak ang sumbrero niya. “Hindi madali,” sagot niya. “Pero dito  totoo ang pagod. At totoo rin ang bunga.”

Tumingin ako sa malawak na bukid. Dati, parang wala lang ito lupa, tanim, trabaho ng iba. Ngayon, ito na ang buhay namin.

Unti-unti naming tinutunan ng pansin ang pagsasaka.

Si Tatay, siya na ang pinaka-abala sa bukid. Hawak niya ang pamamahala mula sa pakikipag-usap sa mga magsasaka, hanggang sa pagbebenta ng ani. Hindi na siya naka-barong o suit; madalas naka-sombrero, pawisan, pero mas buhay ang itsura kaysa dati.

Si Nanay naman, siya ang bumuhay sa maliit naming karinderya sa gilid ng kalsada. Noong una, parang pansamantalang pagkakakitaan lang. Pero dahil sa sipag at sa lasa ng lutong bahay niya, naging tambayan na ito ng mga tricycle driver, estudyante, at kahit mga dumadaang biyahero.

“Hindi man ito ang buhay na kinalakihan natin,” sabi niya minsan habang nagluluto, “pero pwede natin itong gawing tahanan.”

Si Kuya Mikael, siya ang naging tulay ng lahat. Siya ang nag-aayos ng logistics mula sa ani ng palay hanggang sa supply ng karinderya. Siya rin ang nag-introduce ng mas maayos na sistema, kahit simple lang, para mas maging efficient ang takbo ng araw-araw.

“Hindi kailangang malaki agad,” sabi niya. “Ang mahalaga, umaandar.”

Si Kuya Marcus naman, kahit iniwan muna ang dating mundo, dala pa rin ang pangarap. Sa gabi, habang tahimik ang paligid, sinusulat niya ang mga kwento tungkol sa amin, sa probinsya, sa mga taong hindi napapansin.

“Balang araw,” sabi niya sa akin, “ito rin ang magdadala sa atin pabalik.”

At ako natutong makisabay. Natuto akong gumising nang maaga, tumulong sa bukid, magbitbit ng sako ng palay kahit mabigat. Natuto akong maghintay sa ulan, sa araw, sa tamang panahon.

Hindi ito ang nakasanayan ko pero kailangan.

May mga gabing napapaisip ako kung paano kami napunta rito, kung saan kami nagkulang, kung ano ang nawala sa amin.

Pero sa tuwing sumisikat ang araw at nakikita ko ang pamilya ko na sabay-sabay na kumikilos, may nabubuo sa loob ko.

Isang tahimik na lakas. Isang panibagong paniniwala.

“Dylan,” tawag ni Nanay isang hapon, “tara, kakain na.”

“Sandali lang po,” sagot ko, nakatingin pa rin sa palayan.

Tanghali na nang magsalo-salo kami sa hapag. Simpleng ulam lang pritong isda, gulay, at bagong saing na kaninpero may kakaibang init sa bawat kuha ng plato, parang mas ramdam ang pagiging pamilya sa ganitong klase ng mga sandali.

Tahimik muna sa simula. Kanya-kanyang sandok, kanya-kanyang isip.

Hanggang sa si Nanay ang unang nagsalita.

“Dylan,” mahinahon niyang tawag.

Napatingin ako sa kanya. “Po?”

“Malapit na ang pasukan,” dagdag niya, dahan-dahan. 

“Napag-isipan mo na ba kung ano ang gagawin mo?”

Napahinto ako sa pagsubo. Alam kong darating ang usapang ’to. Pero iba pa rin pala kapag kaharap mo na.

Napalingon ako kay Tatay. Tahimik lang siya, pero nakatingin sa akin hindi mabigat, pero may hinihintay.

“Iniisip ko pa po…” sagot ko, totoo pero hindi buo.

“Hindi puwedeng iniisip lang,” sabat ni Kuya Marcus, pero hindi matigas ang tono. 

“Kailangan may direksyon ka.”

“Alam namin na hindi madali,” dagdag ni Nanay. 

“Malaki ang pinagbago ng lahat. Pero hindi ibig sabihin titigil ka rin.”

Huminga ako nang malalim.

“Gusto ko pong mag-aral,” sabi ko. 

“Pero hindi ko alam kung kakayanin natin. Lalo na ngayon.”

Tahimik ulit.

Si Tatay ang nagsalita.

“Kaya natin,” diretso niyang sagot. 

“Hindi man tulad ng dati, pero gagawa tayo ng paraan.”

“Hindi naman kailangan agad-agad sa mamahaling school,” dagdag ni Kuya Mikael na kakapasok lang at umupo. 

“May mga university dito sa malapit. O kahit sa city na mas practical.”

Tumango si Nanay. “Ang mahalaga, makapagsimula ka.”

Napayuko ako sandali, pinaglalaruan ang kutsara ko.

“Gusto ko pong kumuha ng course na related sa business,” dahan-dahan kong sabi. 

“Para makatulong ako dito sa atin. Sa bukid, sa karinderya sa lahat.”

Napatingin silang lahat sa akin. May sandaling katahimikan tapos bahagyang ngumiti si Tatay.

“Maganda ’yan,” sabi niya. 

“Practical.”

“Pwede mong pag-aralan kung paano pa natin mapapalago ’to,” dagdag ni Kuya Marcus. 

“Hindi lang tayo basta nagtatanim. Pwede natin gawing mas malaki.”

“Branding, distribution, expansion” sabat ni Kuya Mikael, halatang nag-iisip na agad. 

“Pwede ’yan.”

Napangiti si Nanay habang tinitingnan ako. “Kita mo? May plano ka na.”

Hindi ko napigilang mapangiti rin. Sa unang pagkakataon, parang naging malinaw.

“Kung gusto mo,” sabi ni Tatay, “sasamahan kita bukas. Titingin tayo ng mga school. Magtanong tayo.”

Tumango ako.

“Opo.”

Nagpatuloy ang hapunan, pero mas magaan na ang usapan. May halong kwento, konting biruan, at mga plano na unti-unting nabubuo.

Matapos kumain, nagpaalam ako sa kanila at dahan-dahang umakyat sa kwarto. Tahimik na ang buong bahay maririnig na lang ang mahinang kaluskos mula sa kusina at ang ingay ng mga kuliglig sa labas.

Humiga ako sa kama, nakatitig sa kisame. Pagod ang katawan ko, ramdam ko ’yon. Pero ang isip ko gising na gising.

Pumikit ako.

Ilang segundo.

Minuto.

Pero wala.

Hindi ako makatulog.

Napabuntong-hininga ako at napabalikwas nang bahagya. Inikot ko ang tingin ko sa kwarto pareho pa rin. Simpleng kahoy na dingding, lumang aparador, at ang bintanang bahagyang bukas kung saan pumapasok ang malamig na hangin ng gabi.

“Bakit ba…” bulong ko sa sarili ko.

Sinubukan kong ipikit ulit ang mata ko. Pero sa halip na antok mga mukha ang bumalik.

“Mag-aaral.” bulong ko. “Panibagong simula.”

Dapat masaya ako. Dapat excited. Pero bakit parang may kulang?

Bigla na lang umilaw ang screen ng cellphone ko sa gilid ng kama.

Napalingon ako, bahagyang napakunot ang noo. Inabot ko ang phone at tiningnan ang screen.

Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.

“Grabe, timing,” bulong ko sabay swipe para sagutin.

Pagkabukas pa lang ng camera.

“AYYYYY! BUHAY PA ANG PROBINSYANO!” malakas na sigaw ni Rico, halos sumabog ang speaker ko.

“Rico, hinaan mo boses mo!” reklamo ni Sarah sa gilid, pero halatang natatawa rin.

Napailing ako habang napapangiti. “Kayo talaga wala kayong pinagbago.”

“Ay wow, siya pa may ganang magsalita,” sagot ni Rico. 

“Ikaw nga, biglang nawala. Akala namin nag-monk ka na diyan.”

“Excuse me,” sabat ni Sarah. 

“Kamusta ka na? Hindi ka na nagpaparamdam ah.”

Umayos ako ng upo sa kama, sinandal ang likod sa dingding. “Okay lang naman. Busy lang sa bahay, sa bukid, sa buhay.”

“Uy, deep,” biro ni Rico. 

“May character development si besh.”

“Shut up ka,” sagot ko, natatawa.

“Pero seryoso,” sabi ni Sarah, mas malumanay na ngayon ang boses. 

“Kamusta ka talaga?”

Sandali akong natahimik.

“Okay lang,” sagot ko, mas totoo na. 

“Iba lang pero okay.”

Tumango siya. “Good. Basta ha, kahit anong mangyari, nandito lang kami.”

“Uy, ako rin ah!” singit agad ni Rico. 

“Emotional support friend ako. Premium.”

“Premium ka diyan,” sagot ko.

“May bayad ako,” dagdag niya, sabay kindat.

Napatawa ako nang tuluyan.

“Eh kayo? Kamusta na?” tanong ko.

“Busy!” sabay sagot nila.

“College life na, besh,” sabi ni Rico. 

“Orientation pa lang, pagod na ako. Paano pa kaya kung may exams na?”

“Drama mo,” sabi ni Sarah. 

“Pero totoo, ang dami na naming inaasikaso. Nakaka-miss tuloy ’yung mga araw na wala lang.”

“True.” bulong ko.

Sandali kaming natahimik, pero hindi awkward. Parang may shared understanding lang.

“Uy, by the way,” biglang sabi ni Rico, “may bago ka bang lovelife diyan sa probinsya?”

Napairap ako. “Wala.”

“Sure ka?” pangungulit niya. 

“Baka may farmer boy diyan na nagpapakilig sa’yo.”

“Rico!” sita ni Sarah, pero natawa rin. 

“Hayaan mo nga.”

“Wala nga,” ulit ko, pero napalingon ako saglit sa bintana.

Napansin ni Sarah ang pagbabago ng expression ko.

“Wait…” sabi niya, bahagyang lumapit sa camera. 

“May iniisip ka.”

“Wala,” mabilis kong sagot.

“Liar,” sabat ni Rico. 

“Kilala kita. Spill mo na ’yan.”

Napabuntong-hininga ako, pero napangiti rin.

“May nakita lang ako kanina sa plaza” dahan-dahan kong sabi.

“AYAN NA NGA!” sigaw ni Rico. “Sabi ko na eh!”

“Shhh!” sita ko.

“Hindi ’yon ganon.”

“Eh ano?” tanong ni Sarah, curious.

“Familiar lang. Parang pakiramdam ko magkakilala na kami matagal na,” sagot ko. 

Napalingon silang dalawa sa isa’t isa.

“Uy…” sabi ni Sarah. “That’s interesting.”

“Plot twist!” dagdag ni Rico. 

“From probinsyano to childhood reunion real quick!”

“Hindi ko pa siya nakakausap ulit,” sabi ko. “Parang may kulang. Parang may hindi ako maalala.”

Tahimik sila sandali.

“Maybe,” sabi ni Sarah, “kaya siya bumalik ngayon kasi ready ka na harapin ’yon.”

Napaisip ako.

“Or…” dagdag ni Rico, “destiny! Charot.”

Napatawa ako. “Ewan ko sa inyo.”

“Basta,” sabi ni Sarah, “take your time. Hindi naman kailangan pilitin.”

“Pero update mo kami ha,” singit ni Rico. 

“Kailangan ko ng chismis sa buhay mo.”

“Grabe ka,” sagot ko, pero natatawa.

Nagpatuloy ang kwentuhan kung anu-anong kalokohan, mga bagong ganap sa buhay nila, mga reklamo sa school, at kung anu-ano pang walang kwentang bagay na somehow, nagpapagaan ng pakiramdam ko.

Bigla na lang pumasok si Kuya Mikael sa kwarto ko, walang kagulo-gulo. Nakasuot lang ng puting sando na medyo basa sa dibdib dahil sa pawis, at shorts na mababa ang laylayan. Parang kakagaling lang niya sa trabaho sa bukid.

“Ay, may video call ka pala,” sabi niya agad, nakangiti nang nakakaloko habang lumalapit sa kama.

Agad na sumigaw si Rico sa screen. “UY! SI KUYAAAA MIKAEL! Buhay pa pala ’to! Kamusta po, Kuya!”

Si Sarah naman ay tumawa. “Kuya Mikael! Ang gwapo niyo pa rin ah! Matagal na rin!”

Si Kuya Mikael ay umupo sa gilid ng kama ko, medyo malapit sa akin, at sumilip sa screen.

“Kamusta rin, mga bata. Ano ba ’yang pinag-uusapan niyo? Mukha kayong may chismis tungkol kay Dylan.”

“LOVELIFE!” sigaw agad ni Rico. 

“May mysterious guy daw siya sa plaza kanina!”

“Kuya, pakiusap, bantayan mo si Dylan ha,” dagdag ni Sarah, nakatawa. 

“Baka magka-heartthrob na siya rito sa probinsya.”

Napailing si Kuya Mikael, pero ang mata niya ay diretso sa akin, may mapang-asar na kislap. 

“Talaga? May guy? Bakit hindi mo sinasabi sa kuya mo ’yan?”

Namula ako. “Wala nga! Tigilan niyo nga!”

Pero si Kuya Mikael ay hindi tumigil. Hinawakan niya ang balikat ko nang bahagya habang nakatingin pa rin sa phone. 

“Kung may guy man, sabihin mo agad ha. Para matulungan ko kayong magkakilala o para siguraduhin kong mabuti siya.”

May double meaning ang ngiti niya.

“Grabe naman ’yan, Kuya!” reklamo ko, pero tumatawa rin.

Pagkatapos ng ilang minuto pa ng pang-aasar, nagpaalam na sina Rico at Sarah.

“Ingat diyan ha! Update ka palagi!” sabi ni Sarah bago mag-end call.

“Love you, besh! Chismis agad next time!” dagdag ni Rico.

Pagkatapos mag-black ang screen, tahimik na ang kwarto.

Si Kuya Mikael ay hindi pa rin tumatayo. Nakatingin pa rin siya sa akin, ang ngiti niya ay unti-unting nawala at napalitan ng seryosong titig na puno ng lungkot at pagka-miss.

“Matagal na rin” bulong niya nang mahina.

CHAPTER 25

Matagal na rin…“ bulong niya nang mahina, ang boses ay mababa at puno ng lungkot na matagal na naitago.

Tahimik kaming dalawa saglit. Naririnig ko lang ang mahinang hininga niya at ang sarili kong tibok ng puso na unti-unting bumibilis.

Tumingin ako sa kanya. Ang mga mata niya ay diretso sa akin seryoso, malalim, at puno ng pagka-miss.

Dahan-dahan niyang inabot ang kamay ko at pinisil ito nang mahigpit. Ang init ng palad niya ay kumalat agad sa buong braso ko. Gamit ang thumb niya, marahang hinaplos niya ang likod ng kamay ko, pataas-pababa, parang hindi siya makapaniwala na nandito na naman ako sa ilalim niya.

“Miss na miss na kita, Dylan.” bulong niya ulit, ang boses ay halos nawawala. 

“Araw-araw iniisip kita.”

Hinawakan ko rin ang kamay niya at pinisil pabalik. “Ako rin, Kuya sobrang miss na miss din kita.”

Dahan-dahan siyang lumapit hanggang ang mukha niya ay nasa ibabaw ko na. Hinawakan niya ang pisngi ko gamit ang isang kamay, ang daliri niya ay marahang humahaplos sa balat ko mula sa sentido, pababa sa pisngi, hanggang sa labi ko. Parang sinusuri niya ako, parang gusto niyang alalahanin ang bawat detalye ng mukha ko.

Hinalikan niya ako.

Hindi mabilis. Hindi mapaghanap.

Una, bahagya lang na dampi ng labi niya sa labi ko. Parang tanong. Nang hindi ako umatras, doon niya dahan-dahan pinindot ang labi niya sa akin. Malambing. Mainit. Ang labi niya ay marahang gumagalaw sa akin, parang sinusulit ang lasa ko. Pagkatapos ng ilang segundo, marahan niyang binuksan ang bibig ko gamit ang dila niya. Mabagal na sumayaw ang dila niya sa loob, hinahaplos ang dila ko, ang ngipin ko, ang paligid ng bibig ko. Parang nagmamakaawa ang halik niya miss na miss kita.

Nang maghiwalay kami para huminga, ang noo niya ay nakadikit na sa noo ko.

“Ang sarap pa rin ng labi mo…” bulong niya.

Hinalikan niya ulit ako, mas matagal na ngayon. Habang naghahalikan kami, ang kamay niya ay gumalaw nang mabagal sa katawan ko. Una sa balikat ko, pababa sa braso, saka sa dibdib ko sa ibabaw ng damit. Marahan niyang hinaplos ang dibdib ko gamit ang buong palad, ang thumb niya ay umiikot sa utong ko sa ibabaw ng tela, nagpapainit.

Napadaing ako nang mahina sa bibig niya.

Dahan-dahan niyang itinaas ang damit ko. Tumigil siya sa paghalik para alisin ito nang buo. Pagkatapos ay tinanggal niya rin ang kanyang sando. Hubad na ang itaas namin.

Ang balat niya ay mainit na nakadikit sa balat ko. Ramdam ko ang tibok ng puso niya.

Hinalikan niya ang leeg ko mabagal, basa. Dilaan niya ito nang marahan, saka marahang sinipsip ang balat. Pababa sa collarbone, pababa sa dibdib ko. Bawat dampi ng labi at dila niya ay parang nag-iiwan ng bakas ng init.

Nang marating niya ang utong ko, dilaan niya ito nang mabagal. Paulit-ulit. Saka marahang nilaplap ang buong utong, hinigop nang mahina habang ang kamay niya ay hinahaplos ang kabilang dibdib ko.

“Ahh… Kuya…” bulong ko, ang mga daliri ko ay nakabaon na sa buhok niya.

Patuloy siya sa paglalakbay pababa. Hinalikan ang tiyan ko, dilaan ang pusod ko, saka hinaplos ang baywang ko gamit ang parehong kamay. Ang hagod ng palad niya ay mabagal, mainit, at puno ng pagmamahal.

Nang marating niya ang ibabaw ng shorts ko, tumingin siya sa akin.

“Pwede ba?” tanong niya nang mahina, ang mata niya ay puno ng pasensya.

Tumango ako. “Pwede…”

Dahan-dahan niyang ibinaba ang shorts ko kasama ang underwear. Hubad na ako. Hinaplos niya ang hita ko, ang loob ng hita, saka marahang hinawakan ang ari ko gamit ang buong palad. Hagod niya ito nang mabagal pataas, pababa, paulit-ulit, habang ang thumb niya ay humahaplos sa ulo nito.

“Ang tigas mo na…” bulong niya, ang boses ay puno ng paghanga.

Bumaba ang mukha niya. Hinalikan muna niya ang ibabaw ng ari ko. Dilaan nang marahan mula sa base pataas sa ulo. Pagkatapos ay marahang sinubo ang dulo, ang dila niya ay umiikot sa loob ng bibig niya habang bahagyang sinisipsip.

Napahawak ako sa kumot. “Kuya… ang sarap…”

Hindi siya nagmadali. Mabagal ang galaw ng bibig niya sumubo nang kaunti, saka hinugot, dilaan ulit, saka subo nang mas malalim. Habang ginagawa niya ’yon, ang isang kamay niya ay patuloy na humahagod sa hita ko, ang isa naman ay marahang humahaplos sa baywang ko.

Matagal niya akong pinaglaruan nang ganito. Bawat galaw ay puno ng pagpapahalaga, parang ayaw niyang matapos.

Pagkatapos ng mahabang panahon, bumalik siya sa itaas ko. Hubad na rin siya ngayon. Ang ari niya ay matigas na at nakadikit sa tiyan ko.

Hinalikan niya ako ulit sa labi, malalim at matagal.

“Gusto mo na ba ako sa loob mo?” bulong niya sa pagitan ng halik.

Tumango ako, ang hininga ko ay mabilis na. “Gusto ko na, Kuya… pero dahan-dahan pa rin.”

“Sige, baby.”

Dahan-dahan niyang ikinalat ang hita ko. Hinawakan niya ang ari niya at marahang inihagod ito sa entrance ko pataas-pababa, nagpapainit, naghahanda. Pagkatapos ay dahan-dahan na pinasok ang dulo.

Napahinga ako nang malalim.

“Relax lang…” bulong niya, hinahalikan ang noo ko, ang pisngi ko, ang labi ko. 

“Dahan-dahan lang tayo.”

Unti-unti siyang pumasok nang mas malalim. Isang pulgada. Dalawa. Tatlo. Bawat galaw ay mabagal, sinusubaybayan niya ang mukha ko.

Nang tuluyan na siyang nakapasok nang buo, huminto siya. Niyakap niya ako nang mahigpit, ang noo niya ay nakadikit sa noo ko.

“Nandito na ako ulit… sa loob mo,” bulong niya, ang boses ay nanginginig sa sarap. 

“Ang init mo… ang sikip mo pa rin, Dylan.”

Hindi siya gumalaw agad. Nanatili lang siyang ganito, yakap-yakap ako, ganap na magkadikit ang katawan namin.

“Miss na miss kita…” ulit niya habang marahang hinahalikan ang labi ko.

Ako naman ay yumakap sa kanya nang mahigpit, ang mga luha ko ay bahagyang tumulo dahil sa sobrang emosyon.

“Ako rin, Kuya… miss na miss din kita… please… stay like this muna.”

Ngumiti siya at hinalikan ang luha ko.

“Sige… matagal pa tayo. Buong hapon… buong gabi kung gusto mo. Dahan-dahan lang tayo ngayon.”

Dahan-dahan niyang inihagod ang ulo ng ari niya sa entrance ko pataas-pababa, mabagal, mainit, parang nagpapakilala ulit. Ang bawat hagod ay nagpapadala ng kiliti sa buong katawan ko.

“Ang init mo pa rin dito…” bulong niya, ang boses ay mababa at nanginginig nang bahagya.

“Parang hinintay mo rin ako.”

Tumango ako, ang hininga ko ay mabilis na. “Hinintay kita, Kuya… matagal na.”

Dahan-dahan siyang pumuwesto. Hinawakan niya ang isa kong hita at marahang ikinalat pa. Pagkatapos ay inihilig niya ang katawan niya nang mas malapit sa akin, ang dibdib niya ay nakadikit na sa dibdib ko.

Unti-unti niyang pinasok ang dulo.

Napahinga ako nang malalim. May kaunting sakit, pero mas malakas ang sarap na sumabay.

“Relax lang, baby…” bulong niya sa tenga ko, habang hinahalikan ang sentido ko. 

“Hindi kita sasaktan. Dahan-dahan lang tayo.”

Isang pulgada pa. Huminto siya. Hinalikan niya ang labi ko nang mahina, ang dila niya ay marahang sumasayaw sa akin para aliwin ako. Pagkatapos ay pumasok ulit nang kaunti pa. Dalawa na. Tatlo.

Bawat galaw ay sobrang mabagal. Parang sinusulit niya ang bawat milimetro na pumapasok siya sa loob ko.

Nang tuluyan na siyang nakapasok nang buo, huminto siya nang matagal. Ganap na magkadikit ang katawan namin. Ramdam ko ang pulsation ng ari niya sa loob ko, mainit at matigas.

“Ahh…” napadaing ako nang mahina, ang mga kamay ko ay nakayakap nang mahigpit sa likod niya.

“Nandito na ako ulit…” bulong niya, ang noo niya ay nakadikit sa noo ko. 

“Sa loob mo na naman, Dylan. Ang sikip mo… ang init mo… parang unang beses pa rin.”

Hindi siya gumalaw agad. Nanatili lang siyang ganito, yakap-yakap ako nang mahigpit, ang buong bigat niya ay nakadagan sa akin nang marahan. Ang hininga niya ay mainit sa leeg ko.

Matagal kaming ganito magkadikit, hindi gumagalaw, parang gusto naming alalahanin ang feeling na ito.

Pagkatapos ng mahabang minuto, dahan-dahan na siyang gumalaw.

Isang mabagal na paghugot halos kalahati lang. Pagkatapos ay marahang itulak ulit pababa, puno na naman.

“Ahh… Kuya…” daing ko, ang boses ko ay puno ng sarap.

“Ganyan… sabihin mo kung ano’ng nararamdaman mo,” bulong niya habang patuloy ang mabagal na galaw. 

“Gusto ko marinig mo ’yung sarili mo.”

Paulit-ulit ang galaw niya mabagal na hugot, mabagal na itulak. Walang bilis. Walang pagmamadali. Bawat galaw ay puno ng pagmamahal at pagka-miss. Paminsan-minsan ay hihinto siya nang buo sa loob ko, iikot nang bahagya ang balakang niya para maramdaman ko siya sa iba’t ibang anggulo, saka ipagpapatuloy ulit ang mabagal na ritmo.

Ang mga kamay niya ay hindi tumitigil sa paghaplos sa mukha ko, sa dibdib ko, sa baywang ko, sa hita ko. Bawat haplos ay marahan, mainit, at puno ng pagpapahalaga.

Hinalikan niya ako ulit malalim, basa, at mabagal na kasabay ng galaw ng katawan niya.

“Miss na miss kita…” bulong niya sa pagitan ng halik. 

“Hindi ko na kaya pang maghintay nang ganito katagal ulit.”

“Ako rin, Kuya…” sagot ko, ang luha ko ay tumulo na naman dahil sa sobrang emosyon. 

“Ang sarap mo… ang init mo sa loob ko… please… wag kang titigil.”

Hindi siya tumigil. Patuloy ang mabagal, malalim, at masuyong galaw. Ang tunog ng katawan namin na magkadikit ay mahina lang, kasama ang aming mabibigat na hininga at mahahabang ungol.

Matagal pa kaming ganito walang pagmamadali, walang bilis, puro lambing at pagka-miss.

Parang oras ay tumigil para sa amin.

Dahan-dahan na siyang gumalaw ulit.

Isang mahabang, mabagal na paghugot halos kalahati lang ng ari niya ang lumabas sa loob ko. Pagkatapos ay marahang itulak ulit pababa, puno na naman, hanggang sa maramdaman ko ang buong haba niya na nakabaon nang malalim.

“Ahhh… Kuya…” napadaing ako nang mahaba, ang boses ko ay nanginginig. 

“Ang lalim… ramdam ko ’yung ulo mo sa pinakaloob ko…”

“Fuck… Dylan…” ungol ni Kuya Mikael sa tenga ko, mababa at puno ng sarap. 

“Ang sikip mo pa rin… parang hinahaplos mo ako sa loob… ang init… ang lambot… grabe…”

Patuloy ang mabagal na ritmo niya. Hugot… Itulak… Hugot… Itulak…

Bawat itulak ay may kasamang mahinang pag-ikot ng balakang niya, kaya’t ramdam ko ang bawat ugat ng ari niya na humahagod sa mga dingding ko. Ang sensasyon ay sobrang buo mainit, puno, at parang binubuhay ang lahat ng nerve endings sa loob ko.

“Ahh… ang sarap… Kuya… ang init ng tamod mo pa rin mula noon… ramdam ko pa…” daing ko, ang mga kuko ko ay bahagyang nakabaon sa likod niya.

Hinalikan niya ako nang malalim, ang dila niya ay sumasayaw sa akin habang patuloy ang mabagal na pag-ulos. Nang maghiwalay ang labi namin, ang mata niya ay puno ng gutom at pagmamahal.

“Miss na miss ko ’to… miss na miss ko ’yung paraan na sumisikip ka sa akin kapag ganito…” bulong niya, ang boses ay mabigat. 

“Gusto ko manatili sa loob mo nang ganito… matagal… walang labas… walang bilis… gusto ko maramdaman mo lang ako… lahat-lahat.”

“Sa’yo ako… lahat sa’yo…” ungol ko, ang hininga ko ay putol-putol. 

“Kuya… ang lalim… ahh… ramdam ko ’yung ulo mo… parang dinidiin mo ’yung prostate ko… ang sarap… please… huwag kang titigil…”

Hindi siya bumilis. Patuloy ang mabagal, malalim, at masuyong galaw. Sa bawat itulak, ramdam ko ang buong haba niya na dumidiin sa pinakaloob ko. Sa bawat hugot, ramdam ko ang kawalan, kaya’t kusang sumisikip ang loob ko sa kanya.

“Ang ganda ng ungol mo…” sabi niya, ang labi niya ay dumampi sa leeg ko, saka marahang sinipsip ang balat doon. 

“Sabihin mo ulit… sabihin mo kung gaano kasarap ang kuya mo sa loob mo.”

“Ahh… Kuya… ang sarap mo… ang tigas… ang init… parang sinadya mong punuin ako… ahh… gusto ko ’to… gusto ko maramdaman kang ganito… matagal… sobrang tagal ko nang hinintay ’to…”

Patuloy ang hagod ng kamay niya sa buong katawan ko sa dibdib, sa tiyan, sa hita, sa baywang. Bawat haplos ay marahan pero puno ng pagmamay-ari.

Unti-unti, ang sarap ay nagsimulang mag-ipon. Ang mabagal na galaw ay nagiging mas matindi dahil sa tagal. Ang init sa loob ko ay lumalaki, ang tibok ng ari niya ay ramdam na ramdam ko.

“Kuya… malapit na ako…” daing ko, ang boses ko ay mataas na at nanginginig. 

“Ang sarap… ang lalim… ahh… please… wag kang lalabas… sa loob… gusto ko sa loob mo…”

“Tangina… Dylan…” ungol niya nang malalim, ang galaw niya ay nanatiling mabagal pero mas malalim na ngayon. 

“Gusto ko rin… gusto kong punuin ka ulit… gusto kong maramdaman mo na akin ka… lahat… sa loob mo… sa katawan mo… sa puso mo…”

Yumakap ako sa kanya nang mas mahigpit, ang mga binti ko ay nakabalot nang mahigpit sa baywang niya. Ang mukha ko ay nakabaon sa leeg niya.

“Kuya… Kuya… ahh… malapit na… ang sarap… ang init… please… kunin mo ako…”

“Sabay tayo, baby…” bulong niya, ang boses ay nanginginig na rin. 

“Tingnan mo ako… tingnan mo si Kuya…”

Tiningnan ko siya. Ang mga mata namin ay nagkatinginan habang patuloy ang mabagal na pag-ulos.

“Ahh… Kuya… malapit na… ahh… fuck… Kuya!!”

Sumabog ang sarap sa katawan ko. Nanginginig ang buong katawan ko habang nilalabasan ako nang malakas, ang tamod ko ay tumalsik sa tiyan naming dalawa. Ang loob ko ay sumisikip nang sobra sa kanya.

“Fuck… Dylan… sikip… ahh… nandito na rin ako…”

Sa isang malalim na ungol, niyakap niya ako nang mahigpit habang siya ay nilalabasan sa loob ko. Ramdam ko ang mainit na tamod niya na tumalsik nang paulit-ulit sa pinakaloob ko, puno at mainit.

Matagal kaming nanatili sa ganitong posisyon magkayakap, magkadikit, ang katawan niya ay ganap na nasa loob ko, ang tamod niya ay nananatili sa loob ko.

Hinalikan niya ang noo ko, ang mata ko, ang labi ko nang marahan.

“Mahal na mahal kita…” bulong niya, ang boses ay puno ng pagkapagod pero masaya.

“Mahal din kita, Kuya…” sagot ko, ang mata ko ay unti-unting pumipikit dahil sa sobrang pagod at saya.

Hindi niya ako binitawan. Sa halip, dahan-dahan niyang hinila ang kumot at tinakpan kami. Ang katawan niya ay nanatili sa loob ko habang unti-unti siyang humiga sa tabi ko, ako ay nakayakap sa kanya.

“Matulog ka na, baby…” bulong niya sa tenga ko, ang braso niya ay nakayakap nang mahigpit sa akin. 

“Nandito lang ako… hindi kita iiwan.”

Sa mga bisig niya, sa init ng katawan niya, at sa init ng tamod niya na nananatili pa rin sa loob ko, unti-unting nawala ang mundo sa akin.

Natulog ako nang mahimbing sa mga bisig ni Kuya Mikael ligtas, busog, at puno ng pag-ibig.

CHAPTER 26

[ Kuya Mikael’s POV ]

Gabi na. Tahimik ang buong bahay. Si Mama at Papa ay nasa probinsya pa rin. Ako at si Dylan lang ang nandito. Nakaupo ako sa sofa, ang braso ko ay nakapatong sa likod nito. Si Dylan ay nasa kabilang dulo, naka-cross legs, suot ang puting sando at gray na shorts na medyo maluwag.

“Bunso,” tawag ko nang mahina.

Tumingin siya sa akin, malinis ang mga mata. “Bakit po, Kuya?”

“Malamig ’yung upuan mo diyan. Halika dito.” Ngumiti ako.

Hesitant siyang tumingin sa akin saglit. Pero tumayo rin siya at lumapit. Dahan-dahan siyang umupo sa hita ko, ang likod niya ay nakaharap sa dibdib ko. Ang puwet niya ay dahan-dahan na sumandal sa kandungan ko.

Sa unang segundo pa lang, ramdam ko na agad.

Ang dalawang hiwa ng pwetan niya ay tumama diretso sa ari ko. Kahit naka-shorts pa kami, ang init ng balat niya ay tumagos agad. Ang ari ko, na matagal nang bahagyang matigas habang nakaupo kami, ay biglang tumigas nang todo. Ang buong haba nito ay nakabaon sa gitna ng pwetan niya mainit, matigas, at mahaba.

Tangina… sobrang lambot.

Dahan-dahan kong inilagay ang mga kamay ko sa baywang niya. Hinila ko siya nang kaunti pa pababa para mas lalong dumikit.

“Comfortable ba, baby?” bulong ko sa tenga niya.

Si Dylan ay bahagyang gumalaw. Parang nag-aayos lang ng upo. Pero ramdam ko ang puwet niya ay bahagyang umikot, parang sinusubukan kung ano ’yung nararamdaman niya.

“Kuya… mainit po…” sabi niya nang mahina, ang boses ay parang inosente pa rin. Parang hindi niya alam na ang ari ko na ’yon ang dahilan.

Ngumiti ako sa likod niya. “Mainit? Bakit naman? Malamig naman ’yung aircon ah.”

“Ewan ko po… bigla lang po mainit dito sa likod ko,” sagot niya. 

Ang boses niya ay maliit, parang bata pa rin na naguguluhan. Pero ramdam ko ang bahagyang pagtigas ng katawan niya. Alam niya. Alam na alam niya kung ano ’yung nakadikit sa pwetan niya. Pero nagpapaka-inosente siya.

Dahan-dahan kong hinila siya nang mas pababa. Ang ari ko ay lalong nagdiin sa pagitan ng dalawang hiwa ng pwetan niya. Ang ulo nito ay naka-press na sa entrance niya, kahit may shorts pa. Ramdam ko ang init niya doon parang sumisipsip na sa akin.

“Ah…” mahina niyang hinga. 

“Kuya… parang may matigas po sa likod ko.”

“Talaga?” tanong ko, pinipigilan ang ngiti. 

“Ano kaya ’yun?”

“Ewan ko po…” sagot niya, ang boses ay parang talagang naguguluhan. 

“Parang… parang mahaba po. At mainit. Parang… parang stick na mainit.”

Gusto ko siyang tawanan, pero pinigilan ko. Alam niya na ’yun ang ari ko. Alam niyang matigas na matigas na ako dahil sa kanya. Pero patuloy siyang nagpapaka-inosente para hindi agad mabuking.

“Siguro ’yung remote lang,” biro ko, kahit alam kong hindi.

“Hindi po ata…” mahina niyang sabi. 

Bahagyang gumalaw ulit ang puwet niya, parang sinusubukan ang haba ko. 

“Ang haba po kasi… umaabot po hanggang dito.” Bahagyang itinuro niya ang taas ng pwetan niya gamit ang kamay, pero mabilis na ibinaba ulit.

Ramdam ko ang bawat galaw niya. Ang pwetan niya ay kusang sumisikip sa paligid ng ari ko. Ang lambot ng dalawang hiwa ay parang hinahaplos ang buong haba ko.

“Kuya… bakit po parang tumitigas pa lalo?” tanong niya ulit, ang boses ay maliit at inosente. 

“Parang… parang buhay po ’yung nasa likod ko.”

“Siguro dahil mainit ka,” sagot ko, ang labi ko ay bahagyang dumampi sa likod ng tenga niya. 

“Mainit ka kasi, kaya nagiging ganito ’yung kuya mo.”

“Talaga po?” tanong niya, parang talagang naniniwala. Pero ramdam ko ang bahagyang pag-ikot ng puwet niya mas sadya na ngayon. Parang gusto niyang maramdaman pa lalo ang haba ko.

“Oo,” bulong ko.

“Matagal na ’tong ganito kapag malapit ka sa kuya mo. Lalo na kapag nakaupo ka sa kandungan ko… ganito.”

Dahan-dahan kong inilipat ang isang kamay ko sa tiyan niya. Hinaplos ko ito nang pababa, pababa, hanggang sa maramdaman ko ang init sa ibabaw ng shorts niya. Hindi ko pa hinawakan ang ari niya. Hinahagod ko lang ang tiyan niya, parang pinapakalma siya.

“Kuya… ang init po talaga dito sa gitna,” sabi niya ulit, ang boses ay nanginginig na pero patuloy pa rin ang pagpapaka-inosente. 

“Parang may mahabang bagay na nakadiin po sa pwet ko… parang… parang hindi kasya sa shorts mo.”

“Gusto mo ba alamin kung ano ’yun?” tanong ko nang mahina.

Sandali siyang natahimik. Pagkatapos ay mahina siyang tumango.

“Pero… wag po muna masyado…” bulong niya. 

“Baka matakot ako. Tingnan ko na lang po muna… kung ano ’yung nararamdaman ko.”

Bahagyang gumalaw ulit ang puwet niya mabagal, parang nag-e-explore. Ramdam ko ang entrance niya na parang sumisipsip sa ulo ng ari ko. Ang haba ko ay buong-buo na nakabaon sa pagitan ng dalawang hiwa niya.

“Ahh…” mahina niyang daing, pero mabilis niyang tinakpan ang bibig niya. 

“Sorry po, Kuya… parang kiliti po bigla.”

“ Okay lang,“ sabi ko, ang boses ko ay puno na ng init. 

“Kiliti ba talaga? O masarap?”

“Ewan ko po…” sagot niya, ang mukha niya ay nakayuko. 

“Parang… parang mainit at… masarap po sabay. Pero nahihiya po ako, Kuya. Baka masama ’to.”

“Hindi masama,” bulong ko sa tenga niya habang dahan-dahan na hinahalikan ang leeg niya. 

“Kuya mo ’to. Lahat ng ’to… pwede. Basta ikaw lang ang nandito.”

Patuloy ang mahinang galaw ng puwet ni Dylan sa kandungan ko. Hindi niya inaamin, pero ramdam ko ang bawat maliit na pag-ikot niya ay sadya na, kahit sinusubukan niyang magmukhang hindi sinasadya.

“Kuya… parang lalong tumitigas po ’yung bagay na ’yun,” bulong niya, ang boses ay maliit at puno ng pagkukunwari. 

“Parang dinidiin po ’yung gitna ng pwet ko… parang may gustong pumasok pero nahihirapan dahil may shorts pa po.”

“Gusto mo bang alisin natin ’yung shorts mo?” tanong ko nang mahina, ang labi ko ay patuloy na humahalik sa leeg niya.

Umiling siya agad, pero ang puwet niya ay bahagyang umangat at bumaba ulit, parang sinusubukan ang friction. 

“Hindi po muna… nahihiya po ako, Kuya. Baka bigla po akong matakot kapag wala na ’yung shorts. Tingnan ko na lang po muna ’yung nararamdaman ko.”

Ramdam ko ang init ng entrance niya na parang sumisipsip sa ulo ng ari ko. Kahit may dalawang layer pa ng tela, ang lambot at init niya ay sobrang linaw. Ang dalawang hiwa ng pwetan niya ay parang hinahaplos ang buong haba ko mula sa base na matigas na matigas hanggang sa ulo na naka-press na nang todo.

“Ahh…” mahina niyang daing ulit, pero mabilis niyang tinakpan ang bibig niya gamit ang kamay. 

“Sorry po, Kuya… bigla lang po lumabas ’yun. Parang kiliti po talaga… pero masarap din po sabay.”

“Masarap?” tanong ko, ang isang kamay ko ay dahan-dahan na gumalaw pababa sa tiyan niya, hinahaplos ang balat sa ilalim ng sando.

“Oo po…” mahina niyang sagot, ang mukha niya ay nakayuko pa rin. 

“Parang may mainit na bagay na humahagod po sa pwet ko… parang buhay po talaga. At ang haba po, Kuya… parang hindi sapat ’yung shorts mo para itago ’yun. Parang umaabot po hanggang likod ko.”

Dahan-dahan kong hinila siya nang mas malapit sa dibdib ko. Ang ari ko ay lalong nagdiin sa pagitan ng pwetan niya. Ramdam ko ang bahagyang pagtibok ng ugat ko laban sa kanya.

“Ramdam mo ba kung gaano kahaba ’yung kuya mo?” bulong ko sa tenga niya. 

“Mula rito…” hinaplos ko ang baywang niya, “…hanggang dito.” Dahan-dahan kong idiniin ang daliri ko sa gitna ng pwetan niya sa ibabaw ng shorts, sinusundan ang linya ng ari ko.

Napahinga siya nang malalim. “Ramdam ko po… sobrang haba po. Parang… parang takot po ako pero gusto ko rin po maramdaman. Pero wag po muna natin alisin ’yung damit… tingnan ko lang po muna kung ano ’yung feeling.”

Bahagyang umikot ulit ang puwet niya mas mabagal, mas sadya. Parang ginagalaw niya ang sarili niya para maramdaman ang buong haba ko nang hindi nagmumukhang obvious.

“Kuya… bakit po ganito ’yung pakiramdam?” tanong niya ulit, ang boses ay parang talagang naguguluhan.

“Parang may init na kumakalat sa tiyan ko… pababa sa hita ko… parang gusto ko pong gumalaw pa pero nahihiya po ako. Baka po masama ’to.”

“Hindi masama,” sabi ko, ang labi ko ay dumampi na sa balikat niya, dahan-dahan na hinalikan ang balat doon. 

“Kuya mo ’to. Lahat ng nararamdaman mo ngayon… normal ’yan kapag malapit ka sa taong mahal mo.”

“Mahal mo po ba ako, Kuya?” tanong niya, ang boses ay maliit pero may kislap na hindi niya maitago.

“Mahal na mahal,” sagot ko agad. 

“Kaya nga gusto kong maramdaman mo ’to. Gusto kong malaman mo kung gaano kita kamahal… nang ganito.”

Patuloy ang mahinang galaw niya. Paminsan-minsan ay bahagyang aangat ang puwet niya, saka ibababa ulit, parang sinusubukan kung gaano kalalim ang pwesto ng ari ko. Ang entrance niya ay parang kusang sumisikip sa paligid ng ulo ng ari ko kahit may shorts pa.

“Ahh… Kuya…” mahina niyang ungol, pero agad niyang sinundan ng, 

“Sorry po… bigla lang po lumabas. Parang may kuryente po bigla sa pwet ko kapag gumagalaw ako.”

“Gusto mo bang gumalaw pa?” tanong ko.

Sandali siyang natahimik. Pagkatapos ay mahina siyang tumango.

“Pero dahan-dahan lang po ha…” bulong niya. 

“Wag po muna tayong magmadali. Tingnan ko lang po ’yung feeling… kung ano ’yung nangyayari sa pwet ko kapag nakadikit ’yung mahabang bagay na ’yun.”

Ginawa niya ’yon. Dahan-dahan, parang walang malisya, umikot ang puwet niya sa kandungan ko. Pataas-baba. Kaliwa-kanan. Bawat galaw ay nagpapadala ng sobrang init sa ari ko. Ramdam ko ang lambot ng pwetan niya na humahaplos sa buong haba ko. Ramdam ko ang entrance niya na parang nagbubukas nang bahagya sa bawat pagdiin.

“Ang init po talaga…” bulong niya, ang boses ay nanginginig. 

“Parang gusto po ng pwet ko na hawakan ’yung bagay na ’yun… parang sumisipsip po siya. Pero wag po muna nating alisin ’yung shorts, Kuya… baka bigla po akong matakot kapag nakita ko na talaga.”

“Sige, baby,” sagot ko, ang kamay ko ay patuloy na humahaplos sa tiyan niya. 

“Manatili ka lang diyan. Hayaan mo lang ’yung ari ng kuya mo na nakadikit sa pwet mo nang ganito. Hayaan mo lang maramdaman mo ang haba niya… ang tigas niya… ang init niya… lahat para sa’yo.”

Matagal kaming ganito siya sa kandungan ko, ang ari ko ay nakabaon sa pagitan ng dalawang hiwa ng pwetan niya, siya ay nagpapaka-inosente habang unti-unting ginagalaw ang sarili niya para maramdaman ako nang buo.

Ang ungol niya ay unti-unting lumalabas kahit sinusubukan niyang pigilan.

“Gusto mo pa ba?” tanong ko.

Tumango siya nang mahina, ang mukha niya ay nakabaon na sa dibdib ko.

“Oo po… pero dahan-dahan lang po muna… gusto ko po munang maramdaman nang ganito… nang hindi pa tayo nagmamadali.”

At doon kami nanatili sa sala  ang TV ay patuloy na nagpapatugtog ng movie na wala na kaming pakialam, ang katawan niya ay nakadikit sa akin, ang ari ko ay nakabaon sa pwetan niya, at siya ay nagpapaka-inosente pa rin kahit alam na alam niya na ang lahat ng ’to ay simula pa lang.

Simula ng pag-angkin ko sa kanya.

CHAPTER 27

Magtatakip-silim na nang magising ako sa pakiramdam ng bigat sa paligid ko mainit, tahimik, at kakaibang payapa. Dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko, at ang unang bumungad sa akin ay ang mukha ni Kuya Mikael, mahimbing na natutulog, ang isang braso niya ay nakayakap pa rin sa akin na parang ayaw akong pakawalan kahit tulog.

Sandali akong nanatili roon.

Pinagmasdan ko siya, ang mahinahong paghinga, ang bahagyang paggalaw ng dibdib niya, ang katahimikan ng sandaling iyon na parang walang kahit anong problema sa mundo. Pareho na kaming maayos ang suot, pero ramdam ko pa rin ang init ng katawan niya na kanina lang ay napakalapit sa akin.

Napahinga ako nang marahan.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang bigat sa dibdib ko hindi lang dahil sa nangyari, kundi dahil sa mga bagay na hindi ko pa kayang pangalanan.

Dahan-dahan kong inalis ang braso niya sa baywang ko, maingat na hindi siya magising. Kumilos ako nang mabagal, parang bawat galaw ko ay may kasamang pag-iingat hindi lang para sa kanya, kundi para na rin sa sarili ko.

Pagkatayo ko, bahagya akong napapikit.

Ramdam ko ang pagod sa katawan ko, pero mas nangingibabaw ang uhaw yung literal at hindi ko rin maipaliwanag.

Lumabas ako ng kwarto, tahimik na tinahak ang maliit na hallway. Madilim na ang paligid, tanging ilaw mula sa kusina ang nagbibigay ng liwanag sa bahay. Tahimik ang buong lugar wala ang ingay ng umaga, wala ang tawanan ng barkada, wala ang boses ng kahit sino.

Parang ako lang.

Pagdating ko sa kusina, agad akong kumuha ng baso at nagsalin ng malamig na tubig mula sa pitsel. Uminom ako nang dire-diretso, parang doon ko lang napansin kung gaano ako nauhaw.

Pagkatapos ng ilang lagok, napahawak ako sa lababo.

Napayuko.

Tahimik.

“Anong nangyayari sa’kin…” mahina kong bulong sa sarili ko.

Bigla na lang akong napatigil.

Parang may humila sa akin pabalik hindi sa lugar, kundi sa mga alaala na pilit kong tinatakasan.

Si Kuya Marcus… ’yung gabing nagsimula ang lahat. Si Tristan… ’yung pagkalito ko sa sarili ko. Si Tito Dodoy… ang pagkakamaling pilit kong ikinukubli. Si Kian… ang takot na hanggang ngayon ay nakadikit sa likod ko. At ngayon… si Kuya Mikael.

Napahawak ako sa gilid ng lababo.

Ang mga daliri ko ay mahigpit na kumapit, parang doon lang ako nakakakuha ng balanse habang ang isip ko ay unti-unting gumuho.

“Mali…” bulong ko.

Mabigat. Paulit-ulit.

“Mali lahat ’to…”

Pero kahit ilang beses kong sabihin ’yon sa sarili ko, parang walang epekto. Parang hindi sapat ang salita para pigilan ang isang bagay na mas malalim pa sa konsensya. Pinikit ko ang mga mata ko.

“Bakit ganito…” halos hindi na marinig ang boses ko.

Hindi ko maintindihan kung bakit, sa kabila ng alam kong mali, may parte sa akin na hindi umatras. May parte sa akin na hindi tumakbo. May parte sa akin na nanatili.

At iyon ang pinakakinakatakot ko.

Hindi lang dahil sa mga nangyari kundi dahil sa sarili ko.

Parang ang katawan ko at puso ko ay may sariling desisyon, sariling direksyon at hindi ako ang may kontrol.

Napahinga ako nang malalim, pero hindi nabawasan ang bigat sa dibdib ko.

“Hindi na pwede ’to.” sabi ko sa sarili ko, mas mahina, mas wasak.

Dahan-dahan akong tumingala, nakatingin sa madilim na kisame ng kusina. Kailangan kong huminto, kailangan kong ayusin ang sarili ko.

Pero paano kung sa bawat hakbang ko palayo, mas lalo lang akong hinihila pabalik?

At sa tanong na ’yon wala akong sagot.

Tanging katahimikan, at ang sarili kong paghinga na parang paalala na kahit anong mangyari ako pa rin ang haharap sa lahat ng ito.

“Dylan?”

Napapikit ako sandali bago dahan-dahang lumingon.

Nakatayo si Nanay sa may pintuan ng kusina, nakasuot pa rin ng pang-alis niya kanina, hawak ang bag, at nakatingin sa akin nang may halong pagtataka at pag-aalala.

“Gising ka pa?” tanong niya, mahina ang boses.

Hindi agad ako nakasagot.

Siguro dahil nahuli niya ako sa isang sandali na wala akong maskarang suot.

“Ah… uhaw lang po,” sagot ko, pilit na normal ang tono.

Tumango siya, pero hindi siya umalis. Sa halip, lumapit siya nang kaunti, pinagmasdan ang mukha ko.

“Okay ka lang ba?”

Simple lang ang tanong pero parang may tumama sa dibdib ko.

Napaiwas ako ng tingin. “Okay lang po, Nay. Pagod lang siguro.”

Tahimik siya sandali. Alam kong hindi siya kumbinsido.

Lumapit pa siya, tumabi sa akin sa may lababo. Kumuha siya ng baso at nagsalin din ng tubig, pero hindi niya agad ininom. Nakatingin lang siya sa harap parang binibigyan ako ng oras magsalita.

“Dylan,” muli niyang tawag, mas mahinahon ngayon. 

“Nanay mo ’ko.”

Napahinga ako nang malalim.

“Alam ko kapag may mabigat kang iniisip.”

Hindi ko na napigilan napakagat ako sa labi ko.

“Hindi ko lang po alam kung paano…” naputol ang salita ko.

Natahimik ako. Hindi ko kayang sabihin ang totoo, hindi ko kayang ilabas ang lahat, hindi ko kayang aminin kahit sa sarili ko.

Hinawakan ni Nanay ang braso ko mahina lang, pero sapat para maramdaman ko ang presensya niya.

“Hindi mo kailangang sabihin lahat ngayon,” sabi niya. 

“Pero huwag mong sarilinin.”

Napapikit ako.

Kung alam lang niya. Kung alam lang niya kung gaano kabigat ang dala ko.

“Basta tandaan mo,” patuloy niya, “kahit anong mangyari, nandito kami ng Tatay mo. Hindi ka nag-iisa.”

Doon ako napalunok parang may bumara sa lalamunan ko.

“Paano kung…” mahina kong simula, nanginginig ang boses, “paano kung ako mismo yung problema?”

Napalingon siya sa akin. Hindi siya agad nagsalita pero ang mga mata niya hindi galit, hindi takot kundi pag-unawa.

“Lahat tayo nagkakamali,” sagot niya, marahan. 

“Pero hindi doon nagtatapos ang kwento.”

Tumulo ang isang luha mula sa mata ko bago ko pa napigilan.

“Matulog ka na,” sabi niya, hinimas ang ulo ko. 

“Mahaba pa ang araw bukas.”

Tumango ako.

Pero alam kong hindi magiging madali ang pagtulog.

Habang paakyat ako pabalik sa kwarto, ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko pero kahit papaano may isang bagay na nagbago.

Hindi na ako ganap na nag-iisa at minsan, kahit maliit na bagay lang ’yon sapat na para hindi tuluyang bumagsak.

Pagbalik ko sa kwarto, akala ko ay mahimbing pa rin ang tulog ni Kuya Mikael.

Pero pagpasok ko, agad kong napansin ang ilaw mula sa laptop na nakapatong sa mesa. Nakaupo siya sa gilid ng kama, bahagyang nakayuko, seryosong nakatutok sa screen. Tahimik ang paligid tanging tunog lang ng pagta-type niya ang maririnig.

Napatingin siya sa akin.

At sa sandaling magtama ang mga mata namin, agad niyang binitawan ang laptop at isinara ito.

“Uy,” sabi niya, diretso na ang tingin sa akin. 

“Gising kana pala.”

“Uminom lang ako ng tubig, kuya,” sagot ko, pilit na kalmado.

Tumango siya, saka bahagyang tumabi sa kama, parang inaanyayahan akong lumapit. 

“Dito ka muna. May sasabihin ako.”

Nag-alinlangan ako sandali, pero lumapit din ako. Umupo ako sa dulo ng kama, may konting distansya sa pagitan namin.

Tahimik muna. Parang parehong may iniisip.

“Bukas,” panimula niya, “pupunta tayo sa university.”

Napatingin ako sa kanya. “Ha?”

“Enrollment,” dagdag niya. 

“Hindi ba sinabi ni Tatay? Busy siya sa bukid, kaya ako na raw ang sasama sa’yo.”

Saglit akong natigilan.

“Talaga?” tanong ko, hindi maitago ang bahagyang saya sa boses ko.

Ngumiti siya simple lang, pero may init.

“Oo. Ako na bahala sa’yo bukas. Kasama na rin daw yung barkada mo, ’di ba?”

Tumango ako. “Oo sina Binsoy, Trina, at Kikay.”

“Mas okay ’yon,” sabi niya. 

“Hindi ka rin mahihirapan mag-adjust kung may kasama ka.”

Hindi ko napigilang ngumiti.

“Salamat, Kuya,” sabi ko, mas totoo na ngayon ang tono ko. 

“At least hindi ako kabado masyado.”

“Natural lang kabahan,” sagot niya. 

“Bagong phase ’yan. Pero kakayanin mo.”

Tahimik ulit pero hindi na katulad kanina may kakaibang gaan na. Sa kabila noon may natitira pa ring kung ano sa dibdib ko. Isang bagay na hindi ko pa rin maipaliwanag. Isang bagay na pilit kong itinatabi.

Napansin ko na nakatingin pa rin siya sa akin, parang may gustong sabihin pero pinipigilan.

“Kaya mo ba?” tanong niya, mahina.

“Hmm?”

“Yung lahat.”

Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang tukuyin.

Pag-aaral ba? O ibang bagay?

Ngumiti na lang ako, pilit.

“Oo naman.”

Hindi na siya nagtanong pa.

Tumango lang siya, saka muling hinawakan ang laptop pero hindi na ito binuksan. Parang nawalan na rin siya ng gana.

Humiga na ako sa kama, nakatalikod sa kanya.

“Goodnight, Kuya,” sabi ko.

“Goodnight,” sagot niya, mahina.

Pinikit ko ang mga mata ko pero gaya ng inaasahan hindi agad dumating ang antok.

Sa halip, naroon pa rin ang mga alaala, ang mga tanong, at ang mga bagay na hindi ko pa kayang harapin.

Nagising ako sa tunog ng alarm na parang ilang segundo pa lang akong nakapikit.

Mabigat ang ulo ko, pero pinilit kong bumangon. Saglit akong napaupo sa gilid ng kama, hinihilot ang batok ko habang pilit inaalala ang mangyayari ngayong araw.

Huminga ako nang malalim bago tumayo. Paglingon ko, gising na si Kuya Mikael. Nakatayo siya sa may aparador, nag-aayos ng polo simple lang, pero maayos tingnan.

“Good morning,” bati niya, sumulyap sa akin.

“Morning kuya,” sagot ko, paos pa ang boses.

“Maligo ka na. Aalis tayo nang maaga, baka marami na tao doon.”

Tumango ako. “Sige.”

Paglabas ko ng banyo matapos maligo, medyo gumaan na ang pakiramdam ko. Parang kahit papaano, nahugasan ng tubig ang bigat na dala ko kagabi kahit pansamantala lang.

Pagbaba namin, naabutan namin sina Nanay at Tatay sa hapag. May simpleng almusal tuyo, itlog, at mainit na kanin.

“Maaga kayo ah,” sabi ni Tatay habang umiinom ng kape.

“Para iwas pila,” sagot ni Kuya Mikael, umupo sa tabi ko.

Tahimik kaming kumain sa una, pero maya-maya ay nagsalita si Nanay.

“Bunso,” tawag niya.

“Po?”

“Magtiwala ka sa sarili mo ha. Hindi lang sa pag-aaral, kundi sa lahat ng gagawin mo.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may ibang ibig sabihin ang sinabi niya.

“Opo,” sagot ko, mahina pero malinaw.

Matapos kumain, nagpaalam na kami. Sa labas, naghihintay na ang tricycle na maghahatid sa amin sa sakayan.

Tahimik ang biyahe sa simula. Nakatingin lang ako sa daan sa mga palayan, sa mga taong nagsisimula pa lang ng araw, sa simpleng buhay na unti-unti naming niyayakap.

“Excited ka ba?” biglang tanong ni Kuya Mikael.

Napalingon ako sa kanya.

“Medyo,” sagot ko. 

“Kinakabahan din.”

“Normal lang ’yan,” sabi niya. 

“Basta tandaan mo kung bakit mo ginagawa ’to.”

Pagdating namin sa university, agad kong napansin ang dami ng tao mga estudyanteng may kasamang magulang, may mga barkadang sabay-sabay, may mga mukhang kabado, at may mga mukhang sanay na.

At doon ko rin nakita sina Binsoy, Trina, at Kikay, kumakaway mula sa may gate.

“Oy Dylan!” sigaw ni Binsoy. 

“Dito!”

Napangiti ako. Lumapit kami ni Kuya Mikael.

“Kuya mo?” tanong ni Trina, nakangiti.

“Oo,” sagot ko. 

“Siya raw sasama sa’kin ngayon.”

“Nice,” sabi ni Kikay. 

“At least may taga-guide ka.”

Nagkakuwentuhan kami habang pumipila, nagtatawanan, at paminsan-minsan ay nagrereklamo sa haba ng proseso. Unti-unti, nawawala ang kaba ko.

Pero sa gitna ng ingay at saya may naramdaman akong kakaiba. Parang may nakatingin. Dahan-dahan akong napalingon sa paligid at sa di kalayuan may isang pamilyar na pigura.

Nakatayo lang siya, tahimik, nakatingin sa direksyon namin.

Sandali akong napatigil.

Hindi ko pa makita nang maayos ang mukha niya pero may kung anong pakiramdam na tumama sa akin. Parang may bahagi ng nakaraan ko na biglang nagparamdam.

“Dylan?” tawag ni Kikay. 

“Anong tinitingnan mo?”

Napakurap ako.

“Ah… wala,” sagot ko, pero hindi pa rin mapakali.

Muli akong sumulyap pero wala na siya. Napakunot ang noo ko.

“Siguro namalikmata lang,” bulong ko sa sarili ko.

Pero sa loob ko alam kong hindi. At hindi ko pa alamnna ang araw na ’to, na akala ko ay simpleng simula lang ay magiging pagbabalik pala ng isang bahagi ng buhay ko na matagal ko nang nakalimutan.

Habang umaandar ang pila, habang nag-aasikaso kami ng requirements, habang nagkakagulo sa pag-fill up ng forms parang may kulang sa focus ko. Paulit-ulit kong inaalala ’yung pigura kanina.

“Dylan, anong course mo ulit?” tanong ni Binsoy habang nakasandal sa mesa ng registrar.

“Business… Agriculture major,” sagot ko, bahagyang naguguluhan pa rin.

“Ahh bagay!” singit ni Trina. 

“Para sa farm niyo talaga.”

Tumango ako, pero kalahati lang ng isip ko ang nakikinig.

“Kuya, ikaw?” tanong ni Kikay kay Kuya Mikael.

“Support lang,” sagot niya, sabay ngiti. 

“Bodyguard niya ngayon.”

“Wow, sana all may bodyguard,” biro ni Binsoy.

Natawa sila.

Pagkatapos ng ilang oras, natapos din ang proseso. Hawak ko na ang enrollment slip ko opisyal na estudyante na ulit.

“Congrats, oy!” sabi ni Rico sa group chat namin, sabay spam ng emojis.

Napangiti ako habang tinitingnan ang phone.

“Finally,” bulong ko.

“Treat mo kami ha!” dagdag ni Binsoy.

“Libre mo na si Kuya mo,” biro ni Trina.

Napatingin ako kay Kuya Mikael.

Ngumiti siya. “Ikaw na bahala. Ikaw ang estudyante.”

“Sige, sige,” sagot ko. 

Pero bago pa man kami makarating sa kakainan ay nagpaalam na si kuya.

“Mauna na ako,” sabi niya, sabay tingin sa akin. 

“May aasikasuhin pa ako sa bayan. Kaya mo na dito?”

Tumango ako. “Oo, Kuya. Kasama ko naman sila.”

“Text mo lang ako kung may kailangan ka,” dagdag niya.

“Sige.”

Saglit kaming nagkatinginan may kung anong hindi namin sinabi, pero pareho naming piniling hayaan na lang.

“Mag-iingat ka,” huling bilin niya bago tuluyang umalis.

Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa tuluyan siyang mawala sa dami ng tao.

“Uy!” biglang sigaw ni Binsoy. 

“Dito ka na naman, teh. Para kang nawawala diyan ah.”

Napangiti ako at umupo ulit sa mesa kasama sina Trina at Kikay.

“Sorry, napaisip lang,” sagot ko.

“Napaisip o may iniisip?” tukso ni Kikay.

“Ayiee,” singit ni Trina. 

“Baka may ka-video call kagabi.”

“Hoy, wala!” depensa ko, pero napangiti rin ako.

“Sure ka?” dagdag ni Binsoy. 

“Kasi yung ngiti mo hindi pang-ordinaryong problema ’yan.”

Napailing ako. “Kayo talaga.”

Unti-unting bumalik ang gaan ng pakiramdam ko habang tumatagal ang usapan. Nagkuwentuhan kami tungkol sa enrollment kung gaano kahaba ang pila, kung gaano kahirap hanapin ang mga forms, at kung sino ang pinaka-nataranta sa amin.

“Grabe, akala ko mali-mali na yung nasulat ko,” sabi ni Trina. 

“Buti na lang may guide.”

“Eh ako nga, muntik nang mali yung course,” dagdag ni Binsoy. 

“Buti na lang napansin ko agad.”

“Talaga ba?” natatawa kong tanong.

“Oo! Imagine mo, ibang buhay na sana ako ngayon,” sabi niya, sabay tawa.

Nagtawanan kaming lahat. Sa sandaling iyon, parang ang simple lang ng lahat walang bigat, walang komplikasyon.

“Pero seryoso,” sabi ni Kikay, medyo naging kalmado ang boses. 

“Nakaka-excite no? Parang bagong chapter talaga.”

Tumango ako.

“Oo,” sagot ko. 

“Parang restart.”

“New environment, new people,” dagdag ni Trina. 

“Pero at least, magkakasama pa rin tayo.”

“Solid ’to,” sabi ni Binsoy. 

“Kahit anong mangyari, tropa pa rin.”

“Of course,” sagot ko, mas totoo na ang ngiti ko ngayon.

Saglit akong natahimik. Pinagmasdan ko sila ang tawanan, ang kwentuhan, ang simpleng saya.

Sa dami ng nangyari sa buhay ko, sa dami ng gumulo ito ’yung parte na gusto kong manatili.

Tahimik. Totoo. Walang halong takot.

“Uy, Dylan,” tawag ni Kikay. 

“Anong plano mo pagkatapos nito?”

Napaisip ako sandali.

“Siguro uwi muna,” sagot ko. 

“Tapos tulong sa bahay. Kayo?”

“Same,” sabi ni Trina. 

“Pero baka gumala pa kami mamaya.”

“Game ka?” tanong ni Binsoy.

Ngumiti ako.

“Next time na siguro. Kailangan ko muna magpahinga.”

“Sure ka?” tanong niya.

Tumango ako. “Oo.”

Hindi ko sinabi sa kanila na hindi lang pagod ang nararamdaman ko. Kundi pag-aayos.

Pag-aayos ng sarili ko. Pag-aayos ng mga bagay na ako lang ang nakakaalam. 

Pero sa ngayon pinili ko munang ngumiti at sumabay sa tawanan nila.

Kahit sandali lang pinili kong maging normal ulit.

Pagbaba ko sa tricycle, medyo pagod pero excited pa rin sa muling pagbabalik sa bahay. Sa tapat ng bakuran, nakita ko si Tita Ana na nakikipagkwentuhan kay Nanay.

“Dylan! Kanina ka pa ba siyan? Saan ka galing?” bati ni Tita Ana, sabay tawa. “Naalala mo pa ba si…”

Lumapit ang lalaki at ngumiti. Sa loob ng ilang segundo, naalala ko na siya si Buboy, ang bestfriend ko noong elementary. Matagal na kaming hindi nagkita simula nang lumipat kami ng Manila. Ngayon, bigla siyang muling nagpakita, parang hindi nagbago, pero ramdam ko ang laking agwat ng oras na lumipas.

“Buboy…” bulong ko, halong tuwa at pagka-surpresa.

“Dylan! Ang tagal na natin hindi nagkita,” sagot niya, halata ang saya sa boses. 

“Grabe, hindi ko akalain na magkikita pa tayo dito sa probinsya.”

Napangiti si Tita Ana. “Eh ’di magkita na ulit ang mga bata! Ang dami ninyong kwento na puwede ninyong sabayan.”

Ramdam ko ang init ng muling pagkikita, at sa loob ng dibdib ko, may halo ng saya at lungkot—saya sa muling pagkilala, lungkot dahil ang dami na naming na-miss na sandali. Pero ngayon, nakaharap ko siya. At sapat na iyon para mag-umpisa ulit ang isang bagong kabanata sa aming pagkakaibigan.

CHAPTER 28

Tanghali ng araw na iyon, habang tahimik kaming kumakain ng tanghalian, biglang bumukas ang pinto at pumasok si Tita Ana, dala ang kanyang karaniwang sigla.

“Oy, mamaya ha! May opening ng liga sa barangay,” sabi niya, diretso agad sa punto. 

“Manonood kayo, sama kayo. Sayang naman.”

Napatingin ako kay Nanay, tapos kay Tatay. Saglit na katahimikan, parang sabay-sabay kaming nag-iisip kung sasama ba o hindi.

“Sige na,” sabi ni Nanay, sabay ngiti sa akin. 

“Matagal ka na rin hindi nakakaranas ng ganyan dito.”

Napangiti ako. “Game.”

Sa totoo lang, gusto ko rin. Parang gusto kong maramdaman ulit ’yung simpleng saya ’yung walang iniisip, walang bigat.

Pagdating ng hapon, maaga kaming nag-ayos. Simple lang tsinelas, t-shirt, at preskong pakiramdam mula sa bagong ligo. Maya-maya, dumating na si Tita Ana kasama ang ilang kapitbahay.

“Ready na ba kayo?” sigaw niya mula sa labas.

“Sige na, labas na kayo!” dagdag pa niya.

Lumabas kami ng bahay, sabay-sabay naglakad papunta sa plaza. Malapit lang naman ilang minuto lang, pero puno ng kwentuhan at tawanan habang naglalakad.

Pagdating namin, ramdam agad ang buhay ng barangay. May mga banderitas na nakasabit, may mga batang nagtatakbuhan, at may tugtog na galing sa speakers na medyo sabog pero masaya pa rin.

“Uy, sakto! Magsisimula na ang parade!” sabi ni Buboy na biglang sumulpot sa tabi ko.

Napangiti ako. “Nakakagulat ka naman.”

“Syempre,” sagot niya. 

“Hindi ko papalampasin ’to.”

Nagsimula ang parada mga team na naka-uniform, may bitbit na banner, may kasamang musika at sigawan ng mga tao. Ang ingay, pero hindi nakakainis. Masaya.

Habang pinapanood ko, napansin kong matagal ko na palang hindi nararanasan ang ganito. Yung simpleng saya ng komunidad yung pakiramdam na kabilang ka.

Pagkatapos ng parade, nagsimula ang opening program. May mga speech ang mga opisyal, may konting performance, at syempre, hindi mawawala ang mga palakpakan kahit minsan hindi na maintindihan ang sinasabi sa mic.

“Parehas pa rin,” bulong ko kay Buboy.

Napatawa siya. “Oo. Walang nagbago dito.”

Napangiti ako at sa pagkakataong iyon, parang gusto kong maniwala na may mga bagay talagang hindi nagbabago kahit gaano pa katagal ang lumipas.

Gabi na nang matapos ang programa. Umuwi muna kami para kumain ng hapunan. Tahimik lang ako habang kumakain, pero sa loob ko, may kakaibang saya.

“Babalik tayo ha,” sabi ni Tatay.

“Manonood tayo ng laro.”

“Game,” sagot ko agad.

Pagkatapos ng hapunan, isa-isa nang nagpaalam sina Tita Ana at ang iba pang kasama. May halong pagmamadali ang kanilang mga kilos tila ba hinahabol ang ingay at saya sa plaza na unti-unting lumalakas habang lumalalim ang gabi.

“Mauna na kami ha,” sabi ni Tita Ana habang inaayos ang dalang payong.

“Baka ma-miss pa namin yung first game.”

“Sige po,” sagot ni Nanay. 

“Susunod na lang kami.”

Tumayo rin sina Nanay at Tatay, tila handa na ring sumunod agad. Pero bago pa sila makaalis, nagsalita ako.

“Nay, mauna na kayo. Susunod na lang ako maya-maya.”

Napatingin si Nanay sa akin, may bahagyang pag-aalala sa mata niya. “Sigurado ka? Baka mahuli ka.”

Ngumiti ako, pilit na pinapakalma ang tono ko. “Magpapahinga lang ako sandali. Medyo napagod lang siguro sa lakad kanina.”

Tahimik siyang tumango, pero ramdam kong hindi pa rin siya kumbinsido. “Sige. Pero huwag kang magtatagal ha.”

“Opo.”

Pagkalabas nila ng bahay, kasabay ng paghina ng kanilang mga yabag, bumalot ang katahimikan sa buong paligid.

Ibang klase ang tahimik ng bahay kapag walang tao. Hindi tulad ng katahimikan sa gabi na may kasamang huni ng mga kuliglig o mahinang ihip ng hangin. Ito yung katahimikang parang may sariling bigat. Parang may mga bagay na gustong magsalita pero pinipigilan.

Napabuntong-hininga ako habang unti-unting nauupo sa sofa. Ramdam ko ang pagod sa katawan ko, pero mas ramdam ko ang pagod sa isip.

“Ang bilis ng araw…” bulong ko sa sarili ko.

Parang kanina lang, nasa university ako, nakikipagsiksikan sa pila, kinakabahan sa enrollment. Tapos ngayon, nandito na ako ulit sa bahay sa probinsya, sa tahimik na mundong pilit kong kinasanayan ulit.

Tumayo ako at naglakad papunta sa kwarto. Balak ko sanang humiga kahit sandali, ipikit ang mga mata ko, at kalimutan muna ang lahat.

Pero bago pa ako tuluyang makahiga may narinig akong mahinang kaluskos.

Napahinto ako.

Mula sa kabilang kwarto, dahan-dahang bumukas ang pinto at doon, lumabas si Kuya Marcus.

Napatigil ako sa kinatatayuan ko. Hindi ko siya inaasahan. Akala ko sumama na rin siya kina Nanay.

Nakasuot siya ng basketball jersey na bahagyang dikit sa katawan niya, shorts na abot tuhod, at may tuwalyang nakasabit sa balikat. Bahagya pang basa ang buhok niya, tila bagong ligo, at may amoy ng sabon na sumabay sa paglabas niya sa kwarto.

“Ah nandito ka pala,” sabi niya, bahagyang nagulat.

“Oo kuya,” sagot ko, pilit na normal ang boses. 

“Akala ko umalis ka na.”

Umiling siya. “Hindi pa. May laro kami mamaya. Liga.”

Tumango ako. “Ah… kaya pala.”

Saglit na katahimikan pero hindi ito katulad ng kaninang katahimikan na walang laman.

Lumapit siya sa mesa, kinuha ang bote ng tubig, at uminom nang diretso. Habang umiinom siya, hindi ko maiwasang mapatingin sa bawat galaw niya, sa bawat maliit na detalye na parang mas malinaw ngayon kaysa dati.

Mabilis kong inalis ang tingin ko.

“Hindi ka sumabay kila Nanay?” tanong niya, hindi pa rin nakatingin sa akin.

“Magpapahinga lang sana ako tapos susunod,” sagot ko.

Tumango siya, parang tanggap ang sagot ko.

Naririnig ko lang ang mahinang pagpatak ng tubig mula sa gripo sa kusina, at ang tunog ng hangin na pumapasok sa bintana.

“Manonood ka?” tanong niya ulit, this time nakatingin na sa akin.

Saglit akong natigilan. Hindi dahil sa tanong kundi sa paraan ng pagtitig niya.

“Siguro,” sagot ko. 

“Mamaya.”

Tumango siya. “Sige. Punta ka. Baka mauna na laro namin.”

“Okay.”

Kinuha niya ang bag niya isang lumang sports bag na pamilyar na pamilyar sa akin. Ilang beses ko na ’yon nakita noon pa man, pero ngayon, parang iba ang dating.

Habang papalapit siya sa pinto, huminto siya saglit.

“Dylan,” tawag niya.

Napahinto ako sa paglalakad papunta sa kwarto ko. Bahagyang lumingon ako, sinusubukang magmukhang normal.

“Bakit, Kuya?”

Si Kuya Marcus ay nakatayo pa rin malapit sa pinto, ang sports bag ay nakasabit sa balikat niya. Ang tuwalya ay nakasabit pa rin sa kanyang leeg, at ang basa niyang buhok ay bahagyang tumutulo sa jersey niya. Ang titig niya ay matagal hindi bastang tingin, parang may hinahanap sa mukha ko.

“Wag kang magpaiwan nang mag-isa dito ha,” sabi niya, ang boses ay mababa pero may bahid ng pag-aalala. 

“Kung gusto mong sumama sa laro, sabihin mo lang. Sabay na tayo.”

Umiling ako, pilit na ngumiti. “Okay lang po ako, Kuya. Magpapahinga lang talaga ako saglit. Susunod din ako”

Tumango siya, pero hindi pa rin siya gumalaw. Parang may gusto siyang sabihin pa pero pinipigilan.

“Sige ingat ka dito,” dagdag niya. 

“Lock mo ’yung pinto kapag natulog ka na.”

“Sige po.”

Isa pang tingin. Matagal. Parang ayaw niyang umalis. Pagkatapos ay binuksan niya ang pinto at lumabas na.

Nang marinig ko ang tunog ng sasakyan niya na umalis, doon lang ako nakahinga nang maluwag.

Pumasok ako sa kwarto ko at agad na humiga sa kama. Itinulak ko ang unan sa mukha ko at sumigaw nang walang tunog.

“Fuck…”

Ramdam ko pa rin ang init sa katawan ko mula sa panaginip kanina. Ramdam ko pa rin ang tamod ni Kian sa loob ko mula kahapon sa banyo. At ngayon, si Kuya Marcus ang titig niya, ang boses niya, ang amoy ng sabon pagkatapos maligo lahat ’yon ay naghalo sa isip ko.

Hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko.

Gusto kong kalimutan. Gusto kong matulog at magising na parang walang nangyari. Pero bawat galaw ko, bawat paghinga ko, parang may paalala.

Tumalikod ako sa kama at ipinikit ang mga mata. Subukan kong matulog. Kahit sandali lang.

Pero hindi nagtagal, may narinig akong mahinang tunog ng sasakyan na bumalik.

Napabangon ako agad. Kinuha ko ang phone ko at tiningnan ang oras. Wala pang sampung minuto mula nang umalis si Kuya Marcus.

May narinig akong pinto na bumukas. Mga yapak sa sala. Pagkatapos ay mahinang katok sa pinto ng kwarto ko.

“Dylan?”

“Bakit po, Kuya?” tanong ko, sinusubukang magmukhang kalmado.

“Pwede ba pumasok?”

Hindi ko agad nasagot. Pero bago pa ako makapagsalita, dahan-dahan nang bumukas ang pinto.

Pumasok si Kuya Marcus. Wala na ang sports bag. Wala na rin ang tuwalya. Nakasuot pa rin siya ng basketball jersey na bahagyang dikit sa dibdib niya at shorts na abot tuhod. Bahagyang basa pa rin ang buhok niya, at ang amoy ng sabon ay sumabay sa kanya papasok sa kwarto.

Napatitig ako sa kanya. May iba sa mukha niya hindi na ’yung normal na Kuya Marcus na nakikita ko araw-araw. Parang may kinikimkim na matagal na.

“Bakit ka bumalik?” tanong ko nang mahina.

Hindi siya sumagot agad. Isinara niya ang pinto sa likod niya at nilock ito. Ang tunog ng lock ay parang malakas na tunog sa tahimik na kwarto.

Lumapit siya sa kama. Umupo siya sa gilid nito, malapit sa akin. Sobrang lapit.

“Hindi ako mapakali,” sabi niya, ang boses ay mababa at puno ng pagkapagod na hindi niya na maitago. 

“Akala ko makakalimutan ko kapag umalis ako. Pero habang nagda-drive, ikaw lang ang nasa isip ko.”

Napalunok ako. Hindi ako makatingin nang diretso sa kanya.

“Kuya…”

“Dylan,” putol niya sa akin. 

“Tingnan mo ako.”

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. Ang mga mata niya ay seryoso, mainit, at puno ng something na matagal nang pinipigilan.

“Hindi ko na kaya,” bulong niya. 

“Hindi ko na kayang tiisin ’to. Matagal na simula noong una mo akong hawakan at iparamdam kong gaano kasarap ang init ng katawan. At ngayon tayong dalawa lang sa bahay. Walang ibang tao.”

Ang hininga ko ay bumilis.

“Kuya… ano pong”

Hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako palapit sa kanya. Ang init ng katawan niya ay agad na bumalot sa akin.

“Gusto kita,” sabi niya nang diretso, walang paligoy-ligoy. 

“Matagal na. Hindi ko na kayang magkunwari pa. Hindi ko na kayang makita kang ganito mainit, nalilito, at may dala-dala habang ako rito, naghihintay lang.”

Ang mukha niya ay malapit na malapit na sa akin.

“At ngayon tayong dalawa lang. Walang makakaalam katulad ng dati.”

Hindi ako nakagalaw. Ang katawan ko ay parang natulos, pero ang init ay unti-unting kumakalat sa buong katawan ko.

“Kuya… baka…” mahina kong sabi, pero ang boses ko ay nanginginig na hindi dahil sa takot.

“Please Dylan,” sagot niya. 

“Kung mali man, bakit ganito ang nararamdaman ko kapag kasama kita?”

Dahan-dahan niyang hinawakan ang mukha ko. Ang thumb niya ay humaplos sa pisngi ko.

“Gusto mo rin ba?” tanong niya, ang mata niya ay diretso sa akin. 

“Sabihin mo lang. Kung ayaw mo, aalis ako ngayon din. Pero kung gusto mo rin huwag tayong magkunwari pa.”

Tahimik ako saglit. Pagkatapos ay mahina akong tumango.

“Gusto ko rin po, Kuya… matagal na.”

’Yun na lang ang kailangan niyang marinig.

Hinila niya ako nang mahigpit at hinalikan ako.

Hindi mabagal. Hindi marahan. Punong-puno ng init na matagal nang pinipigilan.

Ang labi niya ay mainit at mapaghanap. Ang dila niya ay agad na sumayaw sa akin, parang gutom na gutom. Napahawak ako sa jersey niya, ang mga daliri ko ay nakakapit nang mahigpit.

“Kuya…” ungol ko sa pagitan ng halik.

“Shh…” sabi niya, ang boses ay mababa at puno ng gutom. 

“Wag kang magsalita. Gusto ko lang maramdaman ka ngayon.”

Tinulak niya ako pababa sa kama at sumampa sa ibabaw ko. Ang bigat niya ay mainit at mabigat sa magandang paraan. Ang kamay niya ay agad na gumalaw sa ilalim ng sando ko, hinahaplos ang dibdib ko, ang tiyan ko, pababa sa shorts ko.

“Ang init mo na…” ungol niya habang hinahalikan ang leeg ko. 

Tinanggal niya ang sando ko nang mabilis. Pagkatapos ay ang kanyang jersey naman. Hubad na ang itaas namin. Ang balat niya ay mainit na nakadikit sa balat ko.

Hinalikan niya ang dibdib ko, dilaan ang utong ko, saka marahang nilaplap. Napadaing ako nang malakas.

“Ahh… Kuya…”

“Sabihin mo ulit,” utos niya, ang boses ay possessive. 

“Sabihin mo na gusto mo ’to.”

“Gusto ko po… Kuya… gusto ko po ’to…”

Tinanggal niya ang shorts ko kasama ang underwear ko. Hubad na ako sa ilalim niya. Hinawakan niya ang ari ko at sinalsal nang mabilis, habang ang isa niyang kamay ay humahaplos sa pwetan ko.

“Ang tigas mo na rin,” ungol niya. 

“Gusto mo ba ng kuya mo sa loob mo ngayon?”

Tumango ako, ang hininga ko ay putol-putol. “Oo po… please…”

Hindi na siya nagdalawang-isip.

Tinanggal niya ang shorts niya. Ang ari niya ay tumambad matigas, mahaba, at puno na ng precum. Dahan-dahan niyang ikinalat ang hita ko at inihagod ang ulo ng ari niya sa entrance ko.

“Relax lang, baby,” bulong niya. 

“Akin ka na ngayon.”

Unti-unti siyang pumasok.

Napadaing ako nang malakas dahil sa sakit at sarap na sabay.

“Ahh… Kuya… ang lalim…”

“Fuck… ang sikip mo pa rin,” ungol niya habang patuloy na pumapasok nang buo. Nang tuluyan na siyang nakabaon sa loob ko, huminto siya saglit at tinitigan ako.

“Sa wakas…” bulong niya. 

“Sa wakas, akin ka na ulit.”

Pagkatapos ay nagsimulang gumalaw siya mabilis, malalim, at puno ng pangangailangan.

Ang kwarto ay puno na ng ungol namin, ng tunog ng katawan na magkadikit, at ng init na matagal nang pinipigilan.

“Kuya… ahh… ang sarap po… bilisan mo po…”

Si Kuya Marcus ay ngumiti nang mapanganib habang patuloy na binubayo ako nang malalim at mabilis. Ang bawat ulos ay puno ng lakas na parang matagal na niyang pinipigilan.

“Gusto mo nang mabilis?” ungol niya, ang boses ay mababa at puno ng gutom. 

“Sabihin mo ulit na gusto mo ’to… na gusto mo ang kuya mo sa loob mo nang ganito.”

“Gusto ko po… Kuya… ahh! Gusto ko po ’yung malalim… gusto ko po ’yung mabilis…” daing ko, ang mga daliri ko ay nakakamot na sa likod niya.

Hinawakan niya ang dalawang hita ko at ikinalat pa lalo. Ang galaw niya ay naging mas malakas, mas malalim. Ang tunog ng balat na magkadikit ay puno na ng kwarto malakas, basa, at walang habas.

“Fuck… Dylan… ang sikip mo pa rin,” ungol niya habang binubayo ako nang todo. 

“Ramdam mo ba ’yan? Ramdam mo ba kung gaano kahaba ang kuya mo sa loob mo? Punong-puno ka na… pero gusto mo pa rin ’di ba?”

“Oo po… ahh… puno na po ako… pero gusto ko pa… Kuya… please… huwag kang titigil…”

Hinila niya ang isang binti ko pataas sa balikat niya, binago ang anggulo. Sa bagong posisyon, lalong lumalim ang bawat ulos. Ang ulo ng ari niya ay diretsong tumatama sa prostate ko sa bawat malakas na pagpasok.

“Ahh! Kuya! Doon po… ahh… ang sarap po doon!” sigaw ko, hindi na ako makapagpigil.

“Gusto mo doon?” tanong niya, ang pawis ay tumutulo na sa dibdib niya. 

“Sabihin mo… sabihin mo na ’yung kuya mo lang ang makakapagbigay nito sa’yo.”

“Sa’yo lang po… Kuya Marcus… ahh… sa’yo lang po ang makakapasok nang ganito sa loob ko… ahh… ang lalim… ang tigas… ang init po ng tamod mo… please… punuin mo po ako…”

Hindi na siya nakapagpigil.

Binilisan niya pa lalo ang galaw. Malakas. Malalim. Walang awa. Ang kama ay umuugong na sa bawat ulos niya. Ang ungol ko ay puno na ng kwarto, halo ng ungol niya na mababa at mabigat.

“Tangina… Dylan… ang sarap mo… ang sikip mo… parang ayaw kang bitawan ng pwet mo…” ungol niya. 

“Gusto ko punuin ka… gusto ko punuin ka ng tamod ko hanggang tumulo ’yan sa hita mo… hanggang maramdaman mo na akin ka na talaga.”

“Punuin mo po ako, Kuya… lahat po… sa loob po… ahh… malapit na po ako… Kuya… malapit na po!”

Hinawakan niya ang ari ko at sinalsal nang mabilis habang patuloy na binubayo ako.

“Lumabas ka… sabay tayo,” utos niya, ang boses ay halos nawawala na sa sarap. 

“Tingnan mo ako… tingnan mo si Kuya habang nilalabasan ka.”

Tiningnan ko siya. Ang mga mata namin ay nagkatinginan habang siya ay patuloy na malakas na gumagalaw sa loob ko.

“Ahh… Kuya… Kuya… malapit na po… ahh… fuck… Kuya!!”

Sumabog ang sarap sa katawan ko. Nanginginig ako nang todo habang nilalabasan ako, ang tamod ko ay tumalsik sa tiyan ko at sa dibdib niya. Ang loob ko ay sumisikip nang sobra sa kanya.

“Fuck… Dylan… sikip… ahh… nandito na rin ako!”

Sa isang malalim at malakas na ungol, niyakap niya ako nang mahigpit habang nilalabasan siya sa loob ko. Ramdam ko ang mainit na tamod niya na tumalsik nang paulit-ulit puno, mainit, at marami. Parang walang katapusan ang bawat putok niya sa pinakaloob ko.

“Ahh… Kuya… ang init po… puno na po ako…” daing ko, ang katawan ko ay nanginginig pa rin.

Hindi siya agad lumabas. Nanatili siyang nakabaon sa loob ko, ang katawan niya ay nakadagan sa akin, ang hininga niya ay mabigat sa leeg ko.

Matagal kaming ganito magkayakap, magkadikit, ang tamod niya ay nananatili sa loob ko habang ang pawis namin ay nahahalo.

Pagkatapos ng ilang minuto, dahan-dahan niyang hinugot ang ari niya. Ramdam ko ang mainit na tamod niya na unti-unting tumutulo mula sa pwetan ko pababa sa kumot.

Hinila niya ako palapit at niyakap ako nang mahigpit, ang dibdib niya ay nakadikit sa dibdib ko.

“Sa wakas…” bulong niya, ang boses ay puno ng kasiyahan at pagmamay-ari. 

“Akin ka na ulit… kahit sandali lang.”

Yumakap ako sa kanya, ang mukha ko ay nakabaon sa leeg niya.

“Kuya… ang sarap po… sobrang sarap…”

Hinalikan niya ang tuktok ng ulo ko.

“Matulog ka na,” sabi niya nang malambing. 

“Nandito lang ako. Hindi ako aalis. Bukas pa natin pag-usapan ’to… pero ngayon, pahinga ka muna.”

Hinila niya ang kumot at tinakpan kami. Ang braso niya ay nanatiling nakayakap sa akin nang mahigpit, ang katawan niya ay mainit na nakadikit sa likod ko.

Sa yakap niya, sa init ng tamod niya na nananatili pa rin sa loob ko, at sa amoy ng pawis at sabon na halo-halong amoy niya unti-unti akong napapapikit.

Pero bago tuluyang mawala ang mundo, narinig ko pa ang mahinang bulong niya sa tenga ko,

“Mahal na mahal kita, Dylan… kahit gaano pa kabaliw ’to.”

At sa mga bisig niya, sa wakas ay nakatulog ako busog, mainit, at puno ng kaguluhan na alam kong hindi pa tapos.

Hindi ko alam kung ilang oras akong natulog. Nang magising ako, madilim pa sa labas. Ang kwarto ay may mahinang ilaw mula sa maliit na lampshade sa bedside table.

Ang unang bagay na naramdaman ko ay ang init ng katawan na nakayakap sa likod ko. Si Kuya Marcus. Ang braso niya ay nakadrap sa baywang ko, ang dibdib niya ay nakadikit sa likod ko, at ang hininga niya ay mainit sa batok ko.

Ramdam ko pa rin ang tamod niya sa loob ko mainit, basa, at bahagyang tumutulo pa rin sa pagitan ng mga hita ko tuwing gumagalaw ako nang kaunti. Ang pwetan ko ay medyo masakit, pero ’yung masakit na masarap.

Dahan-dahan akong gumalaw. Agad na humigpit ang yakap niya.

“Hmm…” ungol niya sa likod ko, ang boses ay mababa at puno pa ng antok. 

“Gising ka na?”

“Kuya…” sagot ko nang mahina.

Hinalikan niya ang likod ng leeg ko, mabagal at matagal. Pagkatapos ay hinaplos niya ang tiyan ko pababa, hanggang sa maramdaman niya ang basa na tumutulo mula sa pwetan ko.

“Ang dami ko pa rin pala,” bulong niya, may bahid ng pagmamay-ari sa boses. 

“Ramdam mo ba? Ramdam mo ba na puno ka pa rin ng tamod ng kuya mo?”

Namula ako. “Oo po… ramdam ko po. Mainit pa rin po sa loob.”

Ngumiti siya sa likod ko. Dahan-dahan niyang ibinalik ako sa pagkakahiga, ang mukha niya ay nasa ibabaw ko na. Ang mga mata niya ay seryoso pero puno ng lambing.

“Galit ka ba sa akin?” tanong niya nang mahina.

Umiling ako. “Hindi po.”

“Takot ka ba?”

Sandali akong natahimik. Pagkatapos ay mahina akong tumango.

“Medyo po… kasi… hindi ko alam kung ano ’to, Kuya.”

Hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang thumb niya.

“Alam ko,” sabi niya. 

“At hindi ko sinasabi na kailangan mong pumili ngayon. Pero gusto ko malaman mo ’to hindi ko na kayang magkunwari pa. Matagal na kitang gusto nang ganito. Hindi lang bilang kapatid. Higit pa doon.”

Hinawakan ko ang kamay niya na nasa pisngi ko.

“Ako rin po, Kuya… matagal na rin. Pero natatakot ako na masira ’yung lahat.”

“Hindi masisira,” sagot niya agad. 

“Kahit ano’ng mangyari, kapatid mo pa rin ako. Pero kapag tayong dalawa lang pwede na tayong maging ganito.”

Dahan-dahan niyang hinila ako palapit at hinalikan ako ulit. Ngayon, mas malambing. Mas mabagal. Parang sinusulit niya ang bawat segundo.

Nang maghiwalay ang labi namin, bumulong siya,

“Gusto mo ba ulit?”

Namula ako nang husto. “Kuya… pagod na po ako”

Ngumiti siya nang mapang-asar. “Ako rin. Pero hindi ko pa rin mapigilan. Gusto ko lang maramdaman ka ulit kahit yakap lang.”

Hinila niya ako nang mas malapit. Niyakap niya ako nang mahigpit, ang katawan niya ay nakadikit na naman sa akin. Ang ari niya ay bahagyang tumigas na naman at nakadikit sa tiyan ko.

“Ramdam mo ba ’yan?” bulong niya. 

“Kahit pagod na, kahit ilang beses ko na punuin ’yung pwet mo gusto pa rin kita.”

Yumakap ako sa kanya. “Ramdam ko po mainit po ulit.”

Matagal kaming yakap-yakap nang ganito. Walang salita. Ang kamay niya ay patuloy na humahaplos sa likod ko, sa baywang ko, sa puwet ko marahan, parang ayaw niyang bitawan.

“Dylan…” bulong niya pagkatapos ng ilang minuto.

“Bakit po?”

“Kung gusto mo kahit minsan lang o kahit kapag tayong dalawa lang sa bahay ay pwede.”

Hindi ako nakasagot agad. Sa halip, inihilig ko ang ulo ko sa dibdib niya at nakinig sa tibok ng puso niya.

“Matulog na tayo,” sabi niya pagkatapos. 

“Simula ngayon akin ka na”

Hinila niya ang kumot at tinakpan kami nang maayos. Ang braso niya ay nanatiling nakayakap sa akin nang mahigpit. Ang isang binti niya ay nakasabit sa hita ko.

“Mahal na mahal kita bunso,” bulong niya sa buhok ko bago ipinikit ang mga mata.

“Mahal din kita, Kuya…” sagot ko nang mahina.

Sa yakap niya, sa init ng katawan niya, at sa tamod niya na bahagyang tumutulo pa rin sa pagitan ng mga hita ko unti-unting nawala ang mundo sa akin.

Natulog ako nang mahimbing sa mga bisig ni Kuya Marcus puno, mainit, at puno ng kaguluhan na alam kong kailangan ko pang harapin bukas.

Pero sa gabing ito sa gabing ito, siya lang at ako.

CHAPTER 29

Kinaumagahan

Dahan-dahan akong nagising dahil sa mainit na haplos na gumagalaw sa baywang ko. Ang unang bagay na naramdaman ko ay ang mabigat na braso ni Kuya Marcus na nakadrap sa akin, ang dibdib niya na nakadikit sa likod ko, at ang matigas na ari niya na nakadiin na naman sa pagitan ng pwetan ko. Ramdam ko pa rin ang tamod niya mula kagabi mainit, basa, at bahagyang tumutulo tuwing gumagalaw ako nang kaunti.

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatulog. Ang kwarto ay puno na ng sinag ng araw na sumisilip sa kurtina. Tahimik. Walang ibang tunog maliban sa mabagal na hininga niya sa batok ko.

Subukan kong bumangon nang dahan-dahan. Pero agad na humigpit ang yakap niya.

“Saan ka pupunta?” bulong niya, ang boses ay mababa, matigas, at puno ng pag-aari. Ang labi niya ay dumampi sa likod ng leeg ko, saka marahang sinipsip ang balat doon.

“CR lang po, Kuya…” sagot ko, ang boses ko ay nanginginig na naman.

Hindi niya ako binitawan. Sa halip, hinila niya ako nang mas malapit, ang ari niya ay lalong nagdiin sa entrance ko. Ramdam ko ang init at tigas nito na parang handa nang pumasok ulit.

“Five more minutes,” utos niya, ang boses ay hindi nagpapakiusap. 

“Gusto ko pa maramdaman ka. Puno ka pa rin ng tamod ko ramdam mo ba ’yun, Dylan? Ramdam mo ba kung gaano kita pinuno kagabi?”

Napalunok ako. Ang katawan ko ay unti-unting umiinit kahit pagod pa ako. “Ramdam ko po mainit pa rin po sa loob ko.”

Ngumiti siya sa likod ko ’yung ngiti na puno ng gutom. Dahan-dahan niyang ibinalik ako sa pagkakahiga at sumampa sa ibabaw ko. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin, seryoso, possessive, at puno ng pagnanasa na hindi niya na maitago.

“Ang ganda mo kapag gising ka pa lang,” bulong niya habang hinahaplos ang pisngi ko. 

“Namumula ka na naman. Parang kagabi nang unang beses kitang pinasok.”

Hinalikan niya ako. Mabagal muna, parang sinusubukan ang labi ko. Pagkatapos ay lumalim ang dila niya ay sumayaw sa loob ng bibig ko, mapaghanap, matagal, parang ayaw niyang matapos ang halik. Napahawak ako sa balikat niya, ang mga daliri ko ay nakakamot na sa balat niya.

“Kuya…” ungol ko sa pagitan ng halik.

“Wag kang magsalita,” utos niya, ang boses ay mababa at mapanganib. 

“Gusto ko lang marinig ’yung ungol mo. Gusto ko lang maramdaman kung gaano mo ako kailangan ngayon.”

Bumaba ang halik niya sa leeg ko. Dahan-dahan, basa, sinipsip niya ang balat ko hanggang sa mag-iwan ng marka. Pababa sa collarbone, pababa sa dibdib ko. Dilaan niya ang utong ko nang mabagal, saka marahang nilaplap, hinigop nang mahina habang ang kamay niya ay humahaplos sa kabilang dibdib ko.

“Ahh… Kuya…” daing ko, ang likod ko ay bahagyang lumukot.

“Gusto mo ba ’yan?” tanong niya, ang dila niya ay umiikot pa rin sa utong ko. 

“Sabihin mo sabihin mo na gusto mo ang bibig ng kuya mo sa katawan mo.”

“Gusto ko po… ang sarap po ng dila mo…”

Patuloy ang paglalakbay ng bibig niya pababa. Hinalikan niya ang tiyan ko, dilaan ang pusod ko, saka hinaplos ang baywang ko gamit ang parehong kamay. Bawat haplos ay mabagal, puno ng pagpapahalaga, pero puno rin ng gutom na hindi na niya mapigilan.

Nang marating niya ang ari ko, tumingin siya sa akin. Ang mga mata niya ay puno ng pagnanasa.

“Pwede ba?” tanong niya, ang boses ay mababa.

Tumango ako.

Dahan-dahan niyang inilagay ang labi niya sa ulo ng ari ko. Hinalikan muna niya ito, dilaan nang mabagal mula base pataas sa ulo. Pagkatapos ay sinubo niya nang buo mainit, basa, at malalim. Ang dila niya ay umiikot sa loob ng bibig niya habang sinisipsip ako nang mahigpit.

“Ahh! Kuya… ang sarap po…” sigaw ko, ang mga kamay ko ay nakabaon na sa buhok niya.

Hindi siya nagmadali. Mabagal ang galaw ng bibig niya sumubo nang malalim, saka hinugot hanggang sa dulo lang, dilaan ulit, saka subo nang mas malalim. Ang isa niyang kamay ay humahaplos sa baywang ko, ang isa naman ay marahang hinahagod ang bayag ko.

“Ang sarap mo, Dylan…” ungol niya habang sandaling humihinto para huminga. 

“Ang tigas… ang init… gusto ko kainin ka nang ganito buong umaga.”

Patuloy niya akong sinubo nang mabagal at detalyado. Bawat galaw ng dila niya ay parang sinasadya para mapahina ako. Paminsan-minsan ay titingin siya sa akin, ang mga mata niya ay nakatitig habang ang bibig niya ay puno ng ari ko.

“Kuya… malapit na po ako…” daing ko, ang balakang ko ay kusang gumagalaw.

Hindi niya binilisan. Sa halip, hinigpitan niya ang pagsipsip at dilaan ang ulo ko nang mas mabilis.

“Ahh… Kuya… lalabasan na po ako… ahh!”

Sumabog ako sa bibig niya. Nanginginig ang buong katawan ko habang nilalabasan ako. Hindi niya binitawan. Nilunok niya lahat, saka dahan-dahan na hinugot ang ari ko at hinalikan ang ulo nito.

“Ang sarap ng tamod mo,” bulong niya, ang labi niya ay basa pa. 

“Pero hindi pa tapos.”

Hinila niya ako pataas at pinaupo sa kama. “Sandal sa headboard,” utos niya.

Ginawa ko. Umupo siya sa harap ko, ikinalat ang hita ko, at ibinalik ang bibig niya sa ari ko. Ngayon, mas malalim ang pagsubo niya, ang ulo niya ay gumagalaw pataas-pababa habang ang daliri niya ay dahan-dahan na pumapasok sa pwetan ko.

“Ahh… Kuya… dalawa na po… ahh… ang daliri mo…”

“Gusto mo ba ng tatlo?” tanong niya habang patuloy na sinasubo ako.

Tumango ako nang mabilis.

Idinagdag niya ang ikatlong daliri. Mabagal, malalim, sinasabay sa galaw ng bibig niya. Ang sensasyon ay sobrang sobra bibig niya sa ari ko, daliri niya sa pwetan ko, puno at mainit.

“Lalabasan na naman po ako… Kuya… ahh!”

Sumabog ako ulit sa bibig niya. Nilunok niya lahat, saka tumingin sa akin na may ngiti.

“Dalawang beses na,” sabi niya. “Ngayon… akin ka na.”

Hinila niya ako at pinaupo sa kandungan niya. Ang ari niya ay matigas na matigas at nakadiin sa tiyan ko.

“Ride me,” utos niya. 

“Dahan-dahan muna… gusto ko makita mo kung gaano kita pinupuno.”

Dahan-dahan kong iniangat ang sarili ko at inihagod ang entrance ko sa ulo ng ari niya. Unti-unti akong bumaba.

“Ahh… Kuya… ang lalim po… puno na po ako…”

“Ganyan… pababa pa… lahat mo ’yan… akin ’yan,” ungol niya, ang mga kamay niya ay nasa baywang ko, hinahawakan ako nang mahigpit.

Nang tuluyan na siyang nakabaon sa loob ko, huminto ako saglit. Ramdam ko ang buong haba niya puno, mainit, at nanginginig sa loob ko.

“Galaw ka,” utos niya.

Dahan-dahan akong gumalaw pataas-baba. Bawat pababa ay mas malalim, bawat pataas ay mas masakit pero mas masarap. Ang ungol niya ay mababa at malakas.

“Ang sarap mo… ang sikip mo… ride me harder, baby.”

Binilisan ko. Ang kama ay umuugong na. Ang tamod niya mula kagabi ay tumutulo pa rin sa bawat galaw ko.

“Kuya… ahh… malapit na naman po ako!”

“Sabay tayo,” utos niya. Hinawakan niya ang ari ko at sinalsal nang mabilis.

Sumabog ako sa ikatlong beses. Sabay naman niyang nilabasan sa loob ko mainit, marami, puno na naman ako.

Hindi pa siya tapos.

Pinaikot niya ako sa doggy style. Hinila niya ang baywang ko pataas at pumasok ulit nang malalim.

“Fuck… ang ganda ng pwet mo kapag ganito,” ungol niya habang binubayo ako nang malakas. 

“Ang dami ko nang nilabas sa’yo… pero gusto ko pa.”

Malakas ang bawat ulos. Ang kamay niya ay humahaplos sa likod ko, sa puwet ko, saka hinaplos ang ari ko habang binubayo ako.

“Ahh… Kuya… ang bilis po… ang lalim po… ahh… lalabasan na naman po ako!”

“Isa pa… labasan ka ulit para sa kuya mo.”

Sumabog ako nang ika-apat na beses. Halos sabay niyang nilabasan ulit sa loob ko.

Pagkatapos ng huling ulos, nahiga siya sa tabi ko at hinila ako sa yakap niya. Ang katawan ko ay nanginginig, basa ng pawis at tamod, puno at busog.

“Ang ganda mo kapag ganito,” bulong niya habang hinahaplos ang buhok ko. 

“Akin ka na talaga.”

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

Walang katok. Walang babala.

Pumasok si Kuya Mikael.

Nakatayo siya sa pintuan, hawak ang isang maliit na paper bag, ang mukha niya ay parang nakakita ng multo pero agad na napalitan ng matinding gulat at pagnanasa nang makita kami.

Ako na hubad, basa ng pawis at tamod, nanginginig pa rin, ang leeg ko ay puno ng hickeys, ang hita ko ay may marka ng mga daliri.

Si Kuya Marcus na hubad din, ang ari niya ay basa pa ng tamod at precum, nakadikit sa tiyan ko.

Kuya Mikael ay hindi agad nagsalita. Ang mga mata niya ay mabilis na naglakbay sa katawan ko, sa tamod na tumutulo sa pwetan ko, sa pamumula ng mukha ko, at sa paraan na yakap-yakap ako ni Kuya Marcus.

“Tangina…” bulong niya, ang boses ay mababa at puno ng init. 

“Kaya pala ang tahimik ng bahay.”

Si Kuya Marcus ay nanigas, pero hindi niya ako binitawan. Sa halip, hinigpitan pa niya ang yakap.

“Kuya Mikael…” sabi niya, ang boses ay mababa at may babala. 

“Hindi ’to ang tamang oras.”

Pero si Kuya Mikael ay hindi umatras. Sa halip, isinara niya ang pinto sa likod niya at nilock ito.

“Wrong timing ba?” tanong niya, ang ngiti ay dahan-dahan na kumakalat sa labi niya, pero ang mata niya ay puno ng gutom. 

“O… perfect timing?”

Lumapit siya sa kama. Ang tingin niya ay diretso sa akin.

“Dylan… ang ganda mo kapag ganito,” bulong niya. 

“Namumula, basa, at puno ng tamod. Si Marcus ba ’yan lahat?”

Hindi ako makasagot. Ang mukha ko ay sobrang init.

Si Kuya Mikael ay umupo sa gilid ng kama at hinaplos ang hita ko, ang daliri niya ay bahagyang dumulas sa tamod na tumutulo mula sa pwetan ko.

“Ang dami…” sabi niya, ang boses ay mababa at mapanganib. 

“Pero mukhang hindi pa rin sapat.”

Tumingin siya kay Kuya Marcus.

“Marcus… matagal na kitang kilala. At si Dylan… matagal na rin kitang pinagmamasdan. Kung pareho niyo siyang gusto… bakit hindi natin subukan na tatlo tayo? Dito. Ngayon. Habang tayong tatlo lang sa bahay.”

Si Kuya Marcus ay hindi agad sumagot. Ang kamay niya ay nanatili sa baywang ko, possessive.

Pero si Kuya Mikael ay hindi naghintay ng sagot. Dahan-dahan niyang hinawakan ang mukha ko at hinalikan ako nang malalim mainit, mapaghanap, at puno ng pagnanasa na parang matagal na niyang inipon.

Nang maghiwalay ang labi namin, bumulong siya:

“Gusto mo ba, Dylan? Gusto mo ba kaming dalawa… sabay?”

Napalunok ako. Ang katawan ko ay pagod na, pero ang init ay bumalik na naman nang sobra.

Mahina akong tumango.

“Gusto ko po… kayong dalawa…”

Si Kuya Marcus ay humigpit ang yakap, pero may kislap na rin sa mata niya ng pagnanasa.

“Tangina…” bulong niya. 

“Kung ’yan ang gusto mo… edi sige.”

At doon nagsimulang muli ang init.

Si Kuya Mikael ay mabilis na naghubad. Ang ari niya ay tumambad matigas, mahaba, at handa na.

“Marcus, hawakan mo siya sa harap,” utos niya. 

“Ako muna ang susubo sa kanya habang ikaw ang nasa likod niya.”

Si Kuya Marcus ay hinila ako palapit sa kanya habang si Kuya Mikael ay lumuhod sa harap ko at sinubo ang ari ko nang buo malalim, basa, at gutom.

“Ahh… Kuya Mikael… ang sarap po ng bibig mo…” daing ko.

Habang si Kuya Mikael ay sumusubo, si Kuya Marcus ay nasa likod ko, ang ari niya ay nakadiin na naman sa pwetan ko at dahan-dahan na pumapasok ulit sa basa at puno na ng tamod niya.

“Ahh… Kuya… puno na po… ahh… dalawa na po kayo…”

Tatlo kaming gumagalaw sa kama ako sa gitna, puno sa harap at likod, ang ungol ko ay walang tigil sa kwarto.

“Ang sikip mo pa rin…” ungol ni Kuya Marcus habang binubayo ako sa likod.

“Ang sarap ng ari mo… ang tamod mo… ang init mo…” dagdag ni Kuya Mikael habang hinahawakan ang ulo ko at binubuyo ang bibig ko.

Malakas at mainit ang bawat galaw nila. Ang tamod ni Kuya Marcus ay tumutulo pa rin sa bawat ulos, halo sa bagong init na patuloy na nilalabas nila.

Hindi nagtagal, sumabog ako sa bibig ni Kuya Mikael. Halos sabay naman nilang nilabasan si Kuya Marcus sa loob ko, si Kuya Mikael sa bibig ko.

Pero hindi pa tapos ang umaga.

Pinaikot nila ako sa iba’t ibang posisyon doggy habang si Kuya Mikael ang nasa harap at si Kuya Marcus sa likod, missionary habang sabay na pumapasok sa harap at likod, at sa gitna nilang dalawa habang ako ay nakayakap sa isa at ang isa ay nasa likod.

Ang ungol ko ay walang tigil.

“Kuya… Kuya Mikael… ang lalim po… puno na po ako… ahh… sa inyo po ako… lahat po!”

Sa huling round, sabay-sabay kaming tatlo na nilalabasan ako sa tiyan ni Kuya Mikael, si Kuya Marcus sa loob ko, at si Kuya Mikael sa bibig ko ulit.

Pagkatapos, nahiga kaming tatlo sa kama ako sa gitna, yakap-yakap ng dalawang kapatid na parehong gustong-gusto ako.

Si Kuya Mikael ay hinalikan ang noo ko.

“Ang ganda mo talaga kapag ganito,” bulong niya.

Si Kuya Marcus naman ay hinigpitan ang yakap.

“Akin ka pa rin,” bulong niya sa tenga ko.

“Pero ngayon… tayong tatlo na.”

Nakahiga ako sa gitna nilang dalawa, katawan ko basa pa rin ng pawis, tamod, at laway. Ang hita ko ay nanginginig pa, ang pwetan ko ay puno at tumutulo pa rin halo na ng tamod ni Kuya Marcus at ni Kuya Mikael. Ang dibdib ko ay mabilis pa rin ang pagtaas-baba, habang ang dalawang braso nila ay nakadrap sa akin mula magkabilang gilid.

Si Kuya Marcus sa kanan ko, ang mukha niya ay nakabaon sa leeg ko, ang mainit na hininga niya ay humahaplos sa balat ko tuwing humihinga siya. Ang kamay niya ay possessive pa rin, nakahawak sa baywang ko na parang ayaw akong pakawalan kahit isang segundo.

Si Kuya Mikael naman sa kaliwa, nakahiga siya nang nakasandal sa headboard, ang isang kamay ay hinahaplos ang hita ko nang mabagal, parang sinusuri ang bawat marka na iniwan ng dalawa nila sa katawan ko. Ang ari niya ay hindi pa rin ganap na lumambot matigas pa rin ito, basa ng tamod at precum, nakadikit sa tagiliran ko.

“Tangina, Dylan…” bulong ni Kuya Mikael, ang boses ay mababa at puno pa rin ng gutom kahit kakalabas lang niya. 

“Hindi ko inakala na ganito ka… sikip, mainit, at ang linis pa rin ng ungol mo kahit puno ka na sa magkabilang butas.”

Ngumiti siya nang nakakaloko, saka hinaplos ang pisngi ko gamit ang likod ng daliri niya.

“Gutom ka pa ba, baby? O pagod na talaga?”

Hindi ako agad nakasagot. Ang lalamunan ko ay tuyo, ang boses ko ay garalgal na. “Pagod na po… pero… mainit pa rin po sa loob ko… parang ayaw tumigil ng katawan ko…”

Si Kuya Marcus ay humigpit ang yakap. Naramdaman ko ang labi niya na dumampi sa tainga ko.

“Wag mong pilitin ang sarili mo kung pagod ka na,” sabi niya, pero ang tono niya ay may halong pag-aari pa rin. 

“Pero kung gusto mo pa… sabihin mo lang. Hindi kami titigil hangga’t hindi mo sinasabi na sapat na.”

Tumingin ako sa kanila. Si Kuya Mikael ay nakatingin sa akin nang may ngiti, ang mata niya ay puno ng pagnanasa na parang handa siyang ulitin lahat mula umpisa. Si Kuya Marcus naman ay seryoso, pero may kislap din sa mata niya na hindi niya maitago.

“Gusto ko po…” mahina kong sabi, ang mukha ko ay namumula na naman. 

“Pero dahan-dahan lang muna… masakit na po konti… pero masarap pa rin.”

Ngumiti si Kuya Mikael. “Sige. Dahan-dahan tayo ngayon.”

Dahan-dahan niyang hinila ako palapit sa kanya, pinaupo ako sa kandungan niya habang nakaharap sa kanya. Si Kuya Marcus ay lumipat sa likod ko, ang dibdib niya ay nakadikit sa likod ko, ang ari niya ay muli na namang nakadiin sa pwetan ko pero hindi pa siya pumapasok. Hinahagod lang muna niya ang entrance ko gamit ang ulo ng ari niya, pinapahid ang tamod na tumutulo pa rin doon.

Si Kuya Mikael ay hinawakan ang mukha ko at hinalikan ako nang malalim, mabagal, parang sinusubukan kung gaano pa ako kaya. Ang dila niya ay sumasayaw sa loob ng bibig ko habang ang kamay niya ay marahang hinahaplos ang ari ko, sinalsal nang mahina, parang ginigising ulit ito.

“Ahh…” ungol ko sa bibig niya.

Sa likod ko, dahan-dahan na pumapasok si Kuya Marcus. Hindi buo agad. Bahagya lang muna ang ulo, saka unti-unti ang haba. Ramdam ko ang pag-uunat, ang init, ang pagkabusog na sobra-sobra pero hindi na masakit tulad kanina.

“Ganyan… relax ka lang, baby,” bulong ni Kuya Marcus sa tenga ko habang patuloy na pumapasok nang dahan-dahan. 

“Puno ka na naman… ang init mo pa rin.”

Nang tuluyan na siyang nakabaon, huminto silang dalawa saglit. Hinayaan nila akong masanay. Si Kuya Mikael ay hinahalikan pa rin ako, ang kamay niya ay patuloy na sinalsal ang ari ko nang mabagal. Si Kuya Marcus naman ay hinahaplos ang dibdib ko, pinipisil ang utong ko nang mahina.

Unti-unti silang nagsimulang gumalaw sabay, synchronized, parang matagal na nilang ginagawa ’to.

Pataas si Kuya Mikael habang pababa si Kuya Marcus. Pababa si Kuya Mikael habang pataas si Kuya Marcus. Bawat galaw ay malalim, mabagal, at puno ng sensasyon na parang binubuo nila ako mula sa loob.

“Ahh… Kuya… Kuya Mikael… ang lalim po… pareho po kayo… puno na po talaga ako…” daing ko, ang ulo ko ay nakasandal sa balikat ni Kuya Marcus.

“Ang sarap mo talaga,” ungol ni Kuya Mikael habang hinahawakan ang baywang ko at binubuyo ako pababa sa ari niya. 

“Parang ginawa ka para sa amin dalawa.”

“Sa amin ’to,” dagdag ni Kuya Marcus, ang boses ay mababa at mapanganib. 

“Hindi na pwede sa iba. Tangina… ang sikip mo pa rin kahit puno ka na ng tamod namin.”

Patuloy ang mabagal na galaw nila. Walang pagmamadali. Parang gusto nilang maramdaman ang bawat segundo ang pagkakadiin, ang init, ang pagtulo ng tamod sa bawat ulos.

Hindi nagtagal, naramdaman ko na naman ang pagbuo ng init sa loob ko.

“Kuya… malapit na naman po ako… ahh…”

“Sige, baby,” sabi ni Kuya Mikael. 

“Labasan ka. Gusto namin maramdaman kung gaano ka kasarap kapag nilalabasan ka habang puno ka sa harap at likod.”

Hinawakan nila ako nang mahigpit. Si Kuya Marcus ay hinaplos ang ari ko habang si Kuya Mikael ay hinahalikan ang leeg ko.

At sumabog ako nanginginig, daing, ang katawan ko ay sumasabog sa sensasyon habang sila ay patuloy na gumagalaw nang mabagal, pinapahaba ang orgasmo ko.

Hindi pa sila nilalabasan. Nagpatuloy sila hanggang sa manginig na naman ako sa ikalawang beses sa posisyon na ’yun.

Tanging nang halos hindi ko na kaya, saka sila sabay na nilabasan si Kuya Mikael sa loob ko sa harap, mainit at marami, at si Kuya Marcus sa likod, puno na naman ang pwetan ko.

Pagkatapos, nahiga ulit kaming tatlo. Ako sa gitna, puno, basa, at busog na busog.

Si Kuya Mikael ay ngumiti at hinalikan ang labi ko nang mahina.

“Rest muna, Dylan. Tanghali na. Magluluto kami ni Marcus ng pagkain mo.”

Si Kuya Marcus naman ay hinaplos ang buhok ko.

“Pero pagkatapos kumain… ulit tayo. Hanggang hindi ka na makalakad ng maayos.”

Ngumiti ako nang mahina, ang katawan ko ay sumusuko na sa pagod at sarap.

“Sige po… kayong dalawa naman… sa inyo po ako.”

Kumain kami ng lunch na niluto nila simple lang pero masarap. Si Kuya Marcus ang naghain, si Kuya Mikael naman ang nagpakain sa akin nang nakaupo ako sa kandungan niya. Habang kumakain, ang kamay nila ay hindi tumitigil sa paghipo haplos sa hita, halik sa leeg, haplos sa baywang. Parang hindi nila ako maiwan kahit sandali.

Pagkatapos kumain, hinila nila ako pabalik sa kwarto.

“Shower muna tayo,” sabi ni Kuya Mikael na may ngiti. 

“Pero wag kang mag-isa.”

Pumasok kaming tatlo sa malaking banyo. Ang mainit na tubig ay tumulo sa katawan namin. Si Kuya Marcus ay nasa likod ko, hinahagod ang katawan ko ng sabon nang mabagal. Si Kuya Mikael naman ay nasa harap, hinahalikan ako habang hinahaplos ang ari ko na unti-unting tumitigas ulit.

Hindi nagtagal, nagsimula ulit ang init sa ilalim ng shower.

Si Kuya Mikael ay pinasandal ako sa pader, pinaangat ang isang hita ko, at dahan-dahan na pumasok sa harap ko habang ang mainit na tubig ay tumutulo sa amin. Si Kuya Marcus naman ay nasa likod, pumasok din sa pwetan ko pagkatapos.

Sabay na binubuyo nila ako sa ilalim ng tubig mabagal muna, pagkatapos ay mas mabilis, hanggang sa sumisigaw na naman ako ng pangalan nila.

Tatlong beses pa kaming nilabasan sa shower bago kami natapos.

Pagbalik sa kama, basa pa rin ng tubig at tamod, hinila nila ako sa gitna nila ulit.

“Rest ka na talaga ngayon,” bulong ni Kuya Marcus habang yakap-yakap ako.

“Pero bukas ulit. At sa susunod na araw. Hanggang gusto mo.”

Si Kuya Mikael ay ngumiti at hinalikan ang labi ko.

“Mrs. Dylan. Sa amin ka na talaga.”

CHAPTER 30

Tahimik ang lahat, pero hindi tahimik ang isip ko. 

Nakahiga ako, nakatitig sa kisame, habang paulit-ulit kong pinapakinggan ang sarili kong paghinga na para bang doon ko mahahanap ang sagot sa mga tanong na matagal ko nang iniiwasan. 

Hindi ko maintindihan kung bakit ganito, kung bakit sa kabila ng lahat ng nangyari, sa kabila ng mga bagong simula na pilit kong tinatanggap, may bahagi pa rin sa akin na hindi mapakali. May kung anong kumikirot sa loob ko na hindi ko maipaliwanag, at kahit anong pilit kong ipangalan dito, laging may kulang, laging may mali.

“Bakit ganito?” mahina kong tanong sa sarili ko, pero kahit ako, hindi ko kayang sagutin.

Minsan iniisip ko kung normal pa ba ’to. 

Kung normal ba na hindi mo kilala ang sarili mo. Na kahit anong pilit mong maging maayos, maging tama, may parte sa’yo na kumokontra. Parang may sariling direksyon ang puso at isip ko, at ako, nakasunod lang, walang kontrol, walang kasiguraduhan kung saan ako dadalhin.

Nakakapagod. Nakakalito. At higit sa lahat, nakakatakot.

Dahan-dahan akong bumangon at umupo sa gilid ng kama, pinagdikit ang mga kamay ko habang nakayuko. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko hindi dahil sa sakit na pisikal, kundi dahil sa dami ng iniisip ko na hindi ko mailabas. May mga bagay akong gustong kalimutan, mga alaala na sana ay hindi na lang nangyari, at mga pakiramdam na sana ay hindi ko na lang naramdaman. Pero sa tuwing sinusubukan kong itulak palayo ang lahat, lalo lang silang lumalapit. Parang hindi sila mawawala hangga’t hindi ko sila hinaharap.

“Pagod na ako…” bulong ko, halos hindi na marinig.

Napatingin ako sa salamin. Nandoon ako, malinaw, buo, walang nababago sa itsura. Pero sa kabila ng nakikita ko, hindi ko maramdaman na ako ’yon. Parang may kulang. O baka may tinatago lang ako sa sarili ko na hindi ko kayang aminin. Tinitigan ko ang sarili ko nang matagal, na parang hinihintay kong magsalita ang repleksyon ko, na parang may sasabihin siya na hindi ko kayang sabihin sa sarili ko.

“Hanggang kailan ka ganyan?” tanong ko, direkta, parang may kausap talaga.

Tahimik. Walang sagot. Pero sa loob ko, may gumagalaw. May bumubulong na alam ko na ang totoo, kahit pilit ko pa itong itinatanggi.

Napailing ako. “Hindi… hindi pa,” sagot ko agad, parang natatakot akong marinig ang sariling iniisip.

Hindi ko pa kaya. Hindi ko pa kayang tanggapin ang lahat. Hindi ko pa kayang pangalanan kung ano ba talaga ang nangyayari sa akin. Kasi kapag ginawa ko ’yon, parang wala na akong takas. Parang magiging totoo na lahat. At kapag naging totoo na ano na ang mangyayari sa akin?

Huminga ako nang malalim, paulit-ulit, pilit pinapakalma ang sarili ko, pero walang nagbabago. Nandito pa rin ang bigat. Nandito pa rin ang gulo.

“Paano kung ako mismo ang problema?” nasabi ko, at sa pagkakataong iyon, napatawa ako nang mahina isang tawang walang saya, puro pagod lang.

Kung ako ang problema, paano ko aayusin ang sarili ko? Paano ko tatakasan ang isang bagay na ako mismo?

Napahawak ako sa dibdib ko, ramdam ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi lang ito takot. May halo itong katotohanan na unti-unti ko nang naiintindihan, at ’yon ang mas mahirap tanggapin. Kasi habang mas nagiging malinaw ang lahat, mas nawawala ang mga dahilan ko para itanggi.

“Kung tatanggapin ko ’to… may matitira pa ba?” tanong ko, mahina pero buo.

Hindi ko alam kung anong kinakatakot ko ang sarili ko, o ang magiging reaksyon ng ibang tao. Ang pamilya ko. Ang mga taong mahalaga sa akin. Paano kung magbago ang lahat? Paano kung mawala sila? Paano kung, sa pagtanggap ko sa sarili ko, ako naman ang mawalan ng lugar sa mundo nila?

Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa bintana. Binuksan ko ito at agad na sumalubong ang malamig na hangin. Humaplos ito sa mukha ko, sa balat ko, parang sinusubukang pakalmahin ang gulo sa loob ko. Napatingin ako sa labas sa dilim, sa tahimik na mundo na parang walang pakialam sa kung anong pinagdadaanan ko.

“Hindi pa huli… diba?” bulong ko.

Gusto kong maniwala na may pagkakataon pa. Na kahit magulo, kahit hindi ko pa maintindihan ang sarili ko, may pag-asa pa rin. Na pwede ko pang buuin ang sarili ko, kahit paunti-unti.

Pinikit ko ang mga mata ko at sa unang pagkakataon, hindi ko tinakasan ang nararamdaman ko. Hinayaan ko lang. Ang takot, ang pagkalito, ang katotohanan lahat ng ’yon, hinayaan kong maramdaman ko nang buo.

“Kung ito talaga ako…” mahinang sabi ko, “kakayanin ko ba?”

Walang sagot. Pero hindi na ako umatras.

Sa loob ng katahimikan, may isang bagay na malinaw hindi pa ito ang wakas. Malayo pa. Marami pa akong haharapin, maraming tanong pa ang kailangan kong sagutin. Pero sa kabila ng lahat, may isang bagay akong sigurado.

Hindi na ako pwedeng manatili sa pagtatago.

At kung anuman ang susunod kailangan ko na itong harapin.