PAUNAWA

Ang lahat ng mga pangalan, lugar o pangyayari sa kwentong ito ay pawang kathang isip lamang.

Maraming salamat sainyong pag suporta.

• Shawn Yukimura

Unang Kabanata ay mabasa nyo na, malapit na

Konting abang lang mga Mahal. ❤️😘

Kabanata 1: Ang Bilanggo ng Dilim

Nagising si Mark sa isang pamilyar na kilabot—ang malamig at malagkit na paghimas sa kanyang braso na tila isang ahas na dahan-dahang gumagapang. Kasunod nito ang mainit at mabahong hininga sa kanyang leeg, mga halik na hindi pagmamahal ang dala kundi lason.

“Tito James?” halos pabulong na sambit ni Mark, ang boses ay nanginginig sa pagitan ng antok at matinding takot. Pilit niyang itinulak ang mabigat na katawang nakadagan sa kanya, ngunit tila pader ang kanyang amain—matigas at hindi natitibag.

Sa halip na huminto, naging mas mapangahas ang lalaki. Ang mga halik nito ay naging marahas, bumababa sa kanyang dibdib, pinaglalaruan ang kanyang pagkatao sa paraang nagpapatahimik sa kanyang kaluluwa. Bawat dampi ay parang paso sa balat ni Mark.

“Hindi ka ba nag-e-enjoy dito?” bulong ni James, ang boses ay puno ng nakaririndal na pagnanasa habang dahan-dahang hinihila pababa ang suot na shorts ni Mark. “Ilang beses na natin itong ginagawa. Ngayon ka pa ba aayaw?”

“Tito, maawa ka po sa akin… ayoko na po, please…” Ang pagsusumamo ni Mark ay nalunod sa sarili niyang mga luha. Ang bawat hikbi ay pagsisikap na mabawi ang kontrol sa sariling katawan na unti-unting ninanakaw sa kanya.

“Anong maawa?” Singhal ng lalaki, ang mukha ay namumula sa haling. “Bakit ang nanay mo, naawa ba sa akin? Libog na libog na ako. Kung ayaw ng nanay mo na sipingan ako, eh ’di ikaw na lang.”

Sa isang mabilis na galaw, tuluyang nahubad ang panangga ni Mark. Naramdaman niya ang marahas na pagsakop ng mga daliri ng amain sa kanyang maselang bahagi—isang pagsalaula na paulit-ulit niyang nararanasan ngunit kailanman ay hindi niya nakasanayan.

“Kahit ilang beses na kitang napapasok, tila hindi ka lumuluwag,” nakangising sambit ni James.

Sa gitna ng desperasyon, nakahanap si Mark ng lakas. Buong pwersa niyang tinadyakan ang amain. Napaatras ang lalaki, bumagsak sa sahig, ngunit ang panandaliang kalayaang iyon ay napalitan agad ng bagsik. Mabilis na nakabalik si James sa ibabaw ng kama at bago pa man makabangon si Mark, isang mabilis at masakit na suntok sa sikmura ang nagpabaluktot sa kanya.

Nawalan ng hangin si Mark. Ang mundo ay panandaliang nagdilim.

“Pakipot ka pa, ’di ba nag-usap na tayo?” madiing wika ni James habang hinahablot ang buhok ng binata. “Kapag hindi ka sumunod sa gusto ko, papatayin ko ang nanay mo. Tandaan mo ’yan.”

“Please, Tito James… stop it…” Hirap na sambit ni Mark, humihingal, bawat hininga ay parang may kasamang bubog. Ngunit tila bingi ang lalaki. Pinanood ni Mark nang may pandidiri at panginginig habang hinuhubad ni James ang huling saplot nito—ang t-shirt at boxer brief—handa nang tuluyang lamunin ang natitirang dignidad ng binata.

Ako si Mark. Ulila na sa ama, at ang lalaking ito—si James na nasa edad bente nuebe habang si Mama naman ay trenta—ang naging kapalit sa aming tahanan. Noong una, ang akala ko ay nakatagpo kami ng bagong haligi ng tahanan. Mabait siya, maalaga. Ngunit hindi ko alam kung kailan at bakit ang dating “tito” na nagdadala ng pasalubong ay naging halimaw na sumisira sa aking kinabukasan sa bawat gabi ng katahimikan.

Fast forward…

Ang Pagpuksa sa Inosensya

Muling gumapang ang mga halik ni Tito James sa aking katawan—mula sa aking mga labi na pilit kong itinitikom, pababa sa aking leeg, hanggang sa marahas niyang sipsipin ang aking dibdib. Habang abala siya sa pagpapakasawa sa aking balat, naramdaman ko ang kanyang mga daliri na pilit na pumapasok at lumalabas sa aking kaibuturan, tila hinahanap ang bawat kahinaan ko.

Isang mapanuyang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi nang makita niyang tumutugon ang aking katawan sa kabila ng aking pagtangis.

“Sabi ko na nga ba, nag-e-enjoy ka rin,” bulong niya, ang boses ay puno ng tagumpay.

Hindi na nagtagal at muling pumatong ang mabigat niyang katawan. Sa isang marahas na galaw, ipinalasap niya sa akin ang kanyang pagkalalaki. Wala akong nagawa kundi tanggapin ang bawat pagpasok at paglabas nito sa aking bibig, habang ang mga ungal ng kanyang kasiyahan ay tila kulog na dumidurog sa aking pandinig.

Ngunit hindi pa doon natapos ang kanyang pagkauhaw. Muli siyang bumaba, hinalikan ang bawat pulgada ng aking balat hanggang sa marating ang aking pagkabata. Isang mabilis na pagpapakasawa bago siya nagtungo sa aking likuran. Doon, naramdaman ko ang sabay na pagpasok ng kanyang daliri at ang mapangahas niyang dila.

Isang kakaiba at nakakalitong sensasyon ang gumising sa aking mga ugat—isang halo ng hapdi at init na hindi ko maipaliwanag.

“Handa ka na bang mabuntis?” bulong ni Tito James, ang kanyang mga mata ay nagniningning na parang isang demonyong nakahanap ng bagong biktima.

Hindi na ako nakaimik. Ramdam ko ang dambuhalang pagpasok ng kanyang tarugo sa aking munting lagusan. Bawat bayo ay parang isang hampas ng tadhana—mabigat, mabilis, at walang awa. Sa gitna ng sakit, hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya. Sa ilalim ng malabong ilaw, hindi maikakailang may hitsura ang aking amain. Ang kanyang pangangatawan, na hinubog ng pagiging isang gym instructor , ay bakas sa bawat masel na gumagalaw sa ibabaw ko.

Unti-unting bumibilis ang bawat pagbayo, tila isang karerang patungo sa rurok. Isang malakas at paos na ungol ang umalingawngaw sa apat na sulok ng aking kwarto—isang senyales ng kanyang pagtatapos. Naramdaman ko ang bugso ng mainit na likido sa aking loob, isang malagkit na paalala ng kanyang pananaig.

Dahil sa pagod, tuluyang bumagsak ang bigat ni Tito James sa aking ibabaw. Dinig ko ang bawat paghabol niya sa kanyang hininga habang unti-unti siyang dinadalaw ng antok.

Lumingon ako sa orasan sa aking mesa. Mag-aalas-singko na ng umaga. Ang liwanag ay malapit nang sumilip, ngunit para sa akin, ang kadiliman ay tila magtatagal pa.

Ang Maskara ng Umaga

“Magandang umaga, Mark. Halika na, kumain ka na,” masayang bati ni Mama. Sa likod ng kanyang ngiti ay ang kawalang-malay na siyang lalong nagpapakirot sa aking dibdib.

“Ma, nasaan si Tito?” tanong ko. Hindi pa man nakakasagot si Mama ay bumungad na si Tito James mula sa banyo. Nakatapis lang siya ng tuwalya, ang mga patak ng tubig sa kanyang matitikas na balikat ay tila nagpapaalala sa akin ng malagkit niyang haplos kagabi.

“Bakit, anak?” wika niya, sabay kindat sa akin—isang lihim na ugnayang puno ng pananakot.

“Honey, ihahatid ka ni Tito James sa school, ha? Susunduin kasi ako ng kaibigan ko para sa isang outing. James, ikaw na ang bahala sa anak natin, okay?” bilin ni Mama habang inaayos ang kanyang bag.

Bago pa man makahakbang si Mama, hinawakan ni James ang kanyang kamay nang may bahid ng pagtatampo. “Aalis ka na naman? Wala ka na ngang oras para sa aming dalawa. Bakit hindi mo na lang kami isama ni Mark?”

“Business trip ito, James. At may pasok si Mark,” paliwanag ni Mama, pilit na kumakawala sa hawak nito.

“Fine, I don’t have time to argue. Ihahatid ko na si Mark. Bilisan mo na riyan, Mark,” malamig na utos ni James. Pagkaalis ni Mama, ang hangin sa loob ng bahay ay tila naging mapangahas muli.

Ganoon nga ang nangyari. Sa loob ng sasakyan, ang katahimikan ay nakabibingi. Bago ako tuluyang bumaba, hinawakan ni James ang aking kamay at marahas itong ipinatong sa tapat ng kanyang harapan—isang huling pagpapaalala kung sino ang nagmamay-ari sa akin. Agad kong binawi ang aking kamay at mabilis na lumabas ng kotse, halos hindi na lumingon pabalik.

“Kamusta, Mark?” Isang pamilyar na tinig ang sumalubong sa akin. Si Zina, ang aking matalik na kaibigan.

“A-ayos lang,” sagot ko, bagaman ang aking mga mata ay nakapako pa rin sa papalayong sasakyan ni James. Pasimpleng hinawakan ni Zina ang aking kamay at kumaway kay James hanggang sa tuluyan itong mawala sa paningin.

Nang masiguro naming wala na ang anino ng aking amain, doon na bumuhos ang lahat. Humagolgol ako sa iyak sa balikat ni Zina.

“Bes, binaboy ka na naman ba ng hayop na ’yun?” tanong niya, ang boses ay puno ng pait at awa habang pilit akong pinatatahan.

“Hindi ko na alam ang gagawin ko, Zina. Oo, alam kong ganito ako, pero deserve ko naman sigurong makaranas ng tunay at malinis na pag-ibig. Napakadumi ko na…”

“Mark, isumbong mo na kaya kay Tita Loraine ang ginagawa ng demonyong ’yan?”

“Hindi pwede,” mabilis kong sagot. “Nagbanta siyang papatayin si Mama. Siya na lang ang meron ako, Zina. Alam mong kriminal ang hayop na ’yan.”

Hindi pa man natatapos ang aming pag-uusap, dumating ang tinaguriang “A-Boys”—ang mga hari ng bullying sa paaralan: sina Arke, Andy, at si Akira. Dati naming kaibigan si Akira, ngunit tila nilamon na rin siya ng masamang impluwensya ng dalawa.

“Hoi, bakla!” pangungutya ni Arke.

“Excuse me, Arke? Discrimination ’yan! Tigilan mo si Mark!” matapang na pagtatanggol ni Zina sa akin. Magkapatid sila, ngunit tila langit at lupa ang kanilang pinagkaiba. Kung si Zina ay ang “Miss Friendship” ng paaralan, si Arke naman ang tila sumalo sa lahat ng kasamaan sa mundo.

“Ipagtatanggol mo na naman ’yang abnormal na ’yan?” dagdag pa ni Andy.

“Tayo na nga, Mark. Wala tayong panahon sa mga feeling pogi na ’to,” hila sa akin ni Zina. Habang naglalakad kami palayo, naramdaman ko ang titig ni Akira. May kung ano sa kanyang mga mata—isang mensaheng hindi niya mabigkas.

“Hindi pa tayo tapos! Humanda ka sa amin!” sigaw ni Arke.

“Subukan mo lang, isusumbong kita kay Daddy!” ganti ni Zina bago kami tuluyang nakarating sa canteen.

Doon, sa ilalim ng maliwanag na ilaw, napansin ni Zina ang isang pasa sa aking pisngi. “May pasa ka, Mark. Hindi ba ito nakita ni Tita Loraine?” Agad niyang hinubad ang kanyang scarf at maingat na ipinuputot sa aking leeg at mukha. “Isuot mo ito. Ayokong pagtawanan ka na naman nila. Imbes na maawa, baka pag-isipan ka pa nila ng mali.”

Napatingin ako sa kanya nang may pasasalamat. “Zina, bakit napakabait mo sa akin? Sana naging tunay na kapatid na lang kita.”

Ngumiti siya nang malungkot. “Sabay tayong lumaki sa probinsya, Mark. Ipinangako ko kay Tito Marco bago siya nawala na hindi kita pababayaan. Tinutupad ko lang ang pangako ko sa kanya. At higit sa lahat, para na talaga kitang kapatid.”

ITUTULOY…

Kabanata 3: Ang Abo ng Kahapon at ang Pagdating ni Marife

ZINA MARIS P.O.V.

Hindi ko mawari kung paano nangyari ang trahedyang iyon. Ang huling alaala ko ay ang masayang tawanan namin habang lulan ng bangka patungo sa pampang. Nang makaalis na ang yate, hindi ko napansin na wala pala sa aming likuran si Mark. Hanggang sa isang nakabibinging pagsabog ang bumasag sa katahimikan ng dalampasigan.

“Zina, bakit hindi mo kasama si Mark?” tanong ni Akira, bakas ang pag-aalala sa kanyang boses. Sa aming magkakaibigan, alam kong may kabutihan pa rin kay Akira—nalihis lang siya dahil sa lason ng impluwensya ng aking kapatid.

“Wala siya… baka naiwan sa yate!” sigaw ko.

“Wala si Bakla? Sayang naman, wala tayong paglalaruan ngayon,” pangungutya ni Arke.

“Arke, tumigil ka nga!” singhal ko habang nanginginig na dinidial ang numero ni Mark. Dalawang ring lang ang lumipas, at sa aming mismong harapan, muling sumabog ang yate. Isang higanteng bola ng apoy ang lumamon sa lahat ng pag-asa.

Nang matapos ang bilang ng mga nakaligtas, isa ang kulang. Si Mark.

Kasama ko ngayon si Tita Loraine at si Tito James sa dalampasigan, pinagmamasdan ang nagbabagang labi ng yate.

“Loraine, huwag kang mawalan ng pag-asa. Ipagdadasal nating ligtas si Mark,” wika ni James habang nakaakbay sa aking tita. Ngunit sa kaibuturan ng aking puso, naisip ko—marahil ay mas mabuting wala na si Bes. Masakit man, alam kong sa kabilang buhay ay hindi na siya makararanas ng salaulang pagtrato ng kanyang amain o ng lupit ng pambu-bully ni Arke.

Pagkalipas ng isang linggo, isang bangkay ang natagpuan. Sunog at halos hindi na makilala. Gumuho ang mundo namin nang lumabas ang DNA test. Positibo. Si Mark nga ang nasa loob ng malamig na kabaong.

Makalipas ang Dalawang Taon

Nasa Grade 9 na kami. Kasama ko pa rin si Akira at Andy sa iisang section, habang si Arke naman ay napahiwalay. Isang araw, isang bagong estudyante ang tila nagpahinto sa takbo ng oras sa aming koridor. Maganda siya, may mga matang kulay abo, at may ngiting tila walang bahid ng dumi.

“Hi, transferee ka ’no? Ako si Zina,” pakilala ko nang malapitan namin siya ni Akira.

“Hi, I’m Marife,” masayang tugon niya. “Actually, nagtataka lang ako kung bakit parang ang tataray ng mga tao rito kapag nginingitian ko.”

“Hayaan mo na sila, ganyan talaga rito,” tawa ko. “Saan ka galing na school?”

“Sa Oxford University. Nagpasya kami ni Mommy na dito na muna sa Pinas. Iba pa rin ang pakiramdam dito,” sabi niya sabay sundot sa aking tagiliran. Napatalon ako sa gulat. Isang pamilyar na kurot sa puso ang naramdaman ko—ganitong-ganito ang ginagawa ni Mark sa akin noon.

“Ipakilala mo naman ako, Zina,” hirit ni Akira.

“Ah, oo nga pala. Ito ang bff ko, si Akira Ishida. Mukhang Hapon pero dugong Pinoy ’yan.”

Iniabot ni Akira ang kanyang kamay. “Akira Ishida, miss.”

“Marife Castro,” sambit niya.

Napatigil kami ni Akira. Nagkatinginan kami sa tindi ng pamilyaridad ng kanyang apelyido. “Castro? Magkaano-ano kayo ni Tita Loraine?” tanong ko.

“Nope, we’re not related. Nabalitaan ko lang na siya ang Mayor dito, but I haven’t met her in person,” sagot ni Marife bago nagmamadaling umalis matapos tingnan ang kanyang cellphone.

“Ang ganda niya, ’no? At parang pamilyar…” bulong ni Akira.

Hindi pa man kami nakakalayo ay sumulpot na si Arke. “Zina, ang pera ko? Akin na!”

“Arke, ubos na agad? Magtipid ka naman!” saway ko.

“Wala kang pakialam! Akin na sabi!”

Sa gitna ng aming pagtatalo, hindi sinasadyang nabangga ako ni Marife. Nalaglag ang kanyang mga gamit. Akmang pupulutin niya ang kanyang notebook nang biglang tapakan ito ni Arke.

“Excuse me, pakitanggal ng madumi mong sapatos sa notebook ko… please,” mahinahong sabi ni Marife, ngunit may panganib sa kanyang mga mata.

“Miss, hindi mo ba alam kung sino ako? Parents ko ang nagtayo ng university na ’to!” hambog na sagot ni Arke.

Sa isang iglap, tumayo si Marife. Hindi takot ang rumehistro sa kanyang mukha kundi bagsik. Kinuwelyuhan niya si Arke at idiniin sa pader.

“Wala akong pakialam kung ikaw pa ang may-ari ng imperyong ito,” bulong ni Marife, sapat na para manginig ang kapatid ko. “Matuto kang rumespeto sa mga tao bago ko ituro sa iyo kung paano rumespeto ang lupa sa mukha mo.”

Akmang susuntukin niya si Arke nang mamagitan ako. “Huwag! Please, kapatid ko ’yan!”

Binitawan ni Marife ang kwelyo ni Arke nang may pandidiri. “Sa susunod, Arke, siguraduhin mong kaya mong panindigan ang yabang mo.”

Ang Misteryo sa Likod ng mga Matang Abo

Pinatahan ko si Akira, habang ang bawat hikbi niya ay tila humihingi ng tawad sa hangin.

“Tama na, Akira. Alam mo naman si Bes… wala siyang puwang sa puso para sa galit o paghihiganti. Mas gusto niyang nakikitang panatag ang mga tao sa paligid niya,” bulong ko, bagaman sa loob-loob ko ay may pait pa rin akong nararamdaman para sa mga taong sumira sa kanya.

Pagkalipas ng dalawang taon…

Grade 9 na kami. Sa kasamaang palad, muli naming naging kaklase ang ilang mga mukhang nagpapaalala sa akin ng madilim na kahapon ni Mark—nandiyan sina Akira at Andy, habang si Arke naman ay napunta sa kabilang section. Isang maliit na ginhawa para sa akin.

Isang umaga, isang bagong mukha ang naging sentro ng atensyon sa buong campus. Kapansin-pansin ang kanyang ganda, ang kakaibang kulay abong mga mata, at ang labis na palangiting disposisyon sa bawat makasalubong.

Agad namin siyang nilapitan ni Akira.

“Hi, transferee ka, ’no? Ako nga pala si Zina. At siya naman si Akira,” pakilala ko.

“Hi! I’m Marife,” masayang sagot niya. “Transferee nga ako. Pero tanong ko lang, bakit ganoon? Tuwing ngingitian ko sila, tila pagtataray ang isinusukli sa akin?”

Natawa ako nang bahagya. “Hayaan mo na sila, ganyan talaga rito. Saan ka nga palang school galing?”

“Oxford University,” tugon niya. “Nagpasya kasi kami ni Mommy na manatili na muna rito sa Pilipinas. Iba pa rin talaga kapag nasa sariling bayan!” Sabay nito ang bigla niyang pagsundot sa aking tagiliran na dahilan upang mapatalon ako sa gulat.

Panandalian akong napatigagal. Ang sundot na iyon… ganoong-ganoon ang ginagawa ni Mark tuwing naglalambing o nanggugulo siya sa akin. Isang pamilyar na hapdi ang dumaan sa puso ko.

“Zina, ipakilala mo naman ako nang maayos,” singit ni Akira.

“Ay, oo nga pala. Ito ang bff ko, si Akira Ishida. Mukhang Hapon pero pusong Pinoy ’yan.”

Inabot ni Akira ang kanyang kamay. “Akira Ishida, miss.”

Ngumiti si Marife at tinanggap ang kamay niya. “Marife Castro.”

Sabay kaming napatigil ni Akira. Nagkatinginan kami—ang apelyidong iyon ay tila isang multong nagparamdam. “Castro? Magkaano-ano kayo ni Tita Loraine?” usisa ko.

“Zina, baka magka-apelyido lang. Ano ka ba!” awat ni Akira.

“Nope, we’re not related,” iling ni Marife. “Nabalitaan ko na siya ang Mayor ng lungsod na ito, but I haven’t seen her in person. Is she nice?”

“Oo, Mayor siya rito. Akala ko lang talaga ay magkamag-anak kayo dahil sa apelyido,” paliwanag ko.

“Hindi kami kaugnay sa kanila. Anyway, nice meeting you guys! See you around,” nagmamadali niyang paalam matapos sulyapan ang kanyang cellphone.

“Napakaganda niya, ’no?” bulong ni Akira habang sinusundan siya ng tingin.

“Oo… at parang pamilyar siya. Yung paraan niya ng pagsundot sa tagiliran ko, parang si Mark. Kung buhay lang si Bes, siguradong magkakasundo silang dalawa,” malungkot kong sagot.

Hindi pa man kami nakakalayo ay sumulpot na ang kapatid kong si Arke. “Uy, Zina! May pera ka pa? Akin na!”

“Arke, ubos na agad ang binigay ni Mommy? Matuto ka namang magtipid!” saway ko.

“Wala kang pakialam doon! Akin na ang pera!” asik niya.

Habang nagtatalo kami, hindi ko sinasadyang mabangga si Marife na pabalik pala sa aming direksyon. Nalaglag ang kanyang mga gamit. “Sorry! Hindi ako nag-iingat, pasensya na,” sabi ko at tinulungan siyang magpulot.

Akmang kukunin na ni Marife ang kanyang notebook nang biglang itapak ni Arke ang kanyang sapatos dito.

“Excuse me, pakitanggal ng madumi mong sapatos sa notebook ko… please,” mahinahong sabi ni Marife, ngunit ramdam ang tensyon sa kanyang boses.

“Miss, hindi mo ba alam kung sino ang kinakausap mo? Parents ko ang nagtayo ng university na ito. Matuto kang gumalang!” hambog na sagot ni Arke.

Sa isang iglap, tumayo si Marife. Hindi siya nagpakita ng takot. Sa halip, kinuwelyuhan niya si Arke nang mabilis at idiniin sa pader.

“Wala akong pakialam kung ikaw pa ang may-ari ng imperyong ito,” bulong ni Marife, ang kanyang mga matang abo ay naniningkit sa galit. “Matuto kang rumespeto sa mga taong nakapaligid sa iyo bago mo malaman kung gaano kasakit ang lumaban.”

Akmang susuntukin niya si Arke nang pigilan ko ang kanyang kamay. “Huwag! Please, kapatid ko ’yan!”

Dahan-dahang ibinaba ni Marife ang kanyang kamao ngunit nananatili ang talim ng kanyang titig. “Sa susunod, Arke… siguraduhin mong kaya mong panindigan ang yabang mo.”

Itutuloy….

Kabanata 3: Ang Babala ng Dugo

Nagmamadaling nagtungo si Marife sa kanyang locker, ang tunog ng kanyang mga hakbang ay umuungal sa tahimik na pasilyo. Ngunit bigla siyang napatigil. Isang malapot at mapulang likido ang dahan-dahang umaagos palabas mula sa siwang ng kanyang locker, tila isang sugat na hindi mapatid ang pag-agas.

Nanginginig ang kanyang mga daliri. Ramdam niya ang panlalamig ng kanyang sikmura habang dahan-dahan niyang ipinihit ang susi. Sa bawat sentimetro ng pagbukas ng pinto, ang malansang amoy ng dugo ay unt-unting sumusulasok sa kanyang ilong.

Eksaktong napadaan sina Zina at Akira sa kabilang dulo ng koridor nang tuluyang bumukas ang locker.

Isang matinis na tili ang kumawala sa mga labi ni Marife. Napasandal siya sa pader, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa sindak. Sa loob ng kanyang locker, ang kanyang mga libro at gamit ay lunod sa sariwang dugo. At sa gitna ng malagim na tagpong iyon, nakapatong ang isang duguang puso—hilaw, nangingitim, at hindi malaman kung mula sa hayop o sa isang tao.

“Marife!” sigaw ni Zina habang mabilis silang tumatakbo papalapit.

Hindi na nakayanan ng sikmura ni Marife ang nakita. Nagdilim ang kanyang paningin at unt-unting nanghina ang kanyang mga tuhod. Mabuti na lamang at mabilis siyang nasalo ni Akira bago pa man tumama ang kanyang ulo sa semento.

Habang karga ni Akira ang nawalan ng malay na dalaga, nanginginig na kinuha ni Zina ang isang piraso ng papel na nakadikit sa duguang puso. Ang mga titik ay tila isinulat sa pamamagitan ng daliri, magaspang at puno ng poot.

Binasa ni Zina ang nakasulat: “Pagbabayaran ninyo ang pagpatay sa akin!”

Napatigil ang paghinga ni Zina. Ang bawat salita ay tila isang sumpa na nagpabigat sa hangin. Nagkatinginan sila ni Akira—ang takot sa kanilang mga mata ay higit pa sa nakita nilang dugo. Sino ang tinutukoy ng sulat? At bakit kay Marife ito ipinadala?

Ang Halik ng Kamatayan

Kinagabihan sa mansyon ni Mayor Loraine Castro, ang katahimikan ay tila isang nagbabantang anino. Habang nasa kalagitnaan ng pagtulog si James, bigla siyang bumalikwas nang makarinig ng isang malakas na kalabog mula sa kusina.

Tiningnan niya ang orasan: alas-dose ng gabi.

“Pambihira, nasa business trip nga pala si Loraine,” bulong niya sa sarili, sinusubukang pakalmahin ang kabog sa kanyang dibdib. Tumayo siya at tinangkang buksan ang switch ng ilaw, ngunit tila piit ang kuryente sa buong bahay. Sa gitna ng kadiliman, naanigan niya ang isang maitim na pigura sa dulo ng kusina.

“Si… sino ka? Anong ginagawa mo sa bahay ko?” sigaw ni James, pilit na pinatatatag ang boses. Gamit ang liwanag mula sa kanyang cellphone, itinutok niya ito sa pigura. Laking sindak niya nang makitang isa lamang pala ito sa mga manikin ni Loraine.

Nakahinga siya nang maluwag, ngunit mabilis itong napalitan ng pagtataka. Paano nakarating ang manikin sa kusina kung nasa itaas lang ito nakatabi? Bago pa man siya makabuo ng sagot, isang kakaibang lamig ang gumapang sa kanyang likuran. Akmang lilingon siya nang isang matigas na bagay ang humampas sa kanyang ulo. Dilim.

Nang magbalik ang malay ni James, naramdaman niya ang matinding antok at panghihina sa kanyang leeg—isang senyales ng itinurok na likido sa kanyang ugat. Nakagapos siya sa isang silya, hubot-hubad at walang kalaban-laban. Sa kanyang harapan ay isang nilalang na naka-bonnet, tanging ang mga mata lamang ang nakasilip.

Sa kabila ng kanyang edad na trenta’y singko, bakas pa rin sa katawan ni James ang pagiging isang gym instructor —matikas, maskulado, at tila hindi matitibag. Ngunit sa pagkakataong ito, siya ang biktima.

Isang nakapanindig-balahibong ngiti ang sumilay sa nilalang. Inilabas nito ang isang matalim na balisong at marahas na pinunit ang suot na sando at boxer briefs ni James. Sinimulan ng misteryosong nilalang ang isang mapangahas at salaulang ritwal—isang pagpapakasawa sa katawan ni James na tila isang uhaw na sanggol na humihingi ng kalinga sa gitna ng kadiliman.

Wala mang magawa ang mga kamay ni James, hindi niya mapigilan ang pag-ungol. Ang takot ay unt-unting nahaluan ng pagnanasa habang nararamdaman ang bawat galaw ng nilalang sa kanyang pagkalalaki.

“Oohhh! Shit… sino ka ba? Magnanakaw ka ba ng lakas?” ungol ni James, tila nalulunod sa sensasyon. “Please, huwag mong itigil… pakawalan mo ako, pagsisilbihan kita.”

Tila bingi ang nilalang. Mas lalo nitong ibinaon ang sarili sa pagpapakasawa, hanggang sa maramdaman ni James ang nalalapit na pagbugso ng kanyang katas. Sa isang malakas na ungol, bumulwak ang masaganang puting likido na agad namang nilunok ng nilalang nang walang pag-aalinlangan.

“Ang galing mo… ituloy natin ito sa kwarto,” alok ni James, tila nakalimutan na siya ay bihag. “Wala rito ang asawa ko. Ano, game ka?”

Isang mapait na tawa ang narinig ni James. “Talaga ba? Hindi ka lang pala manyakis, taksil ka rin. Sabagay, ganyan naman talaga kayong mga demonyo.”

Dahan-dahang tinanggal ng nilalang ang kanyang bonnet. Nanlaki ang mga mata ni James. Ang kanyang mukha ay namutla, mas maputi pa sa bangkay.

“Mark? Buhay ka?”

“Oo, Tito. Buhay na buhay ako,” malamig na tugon ni Mark. “Hindi muna ako pwedeng mamatay hangga’t hindi ko naisisingil ang bawat patak ng luha at bawat sakit na idinulot ninyo sa akin.”

Sa isang mabilis at marahas na galaw, kinuha ni Mark ang kutsilyo. Ang kaninang ungol ng sarap ay napalitan ng isang matinis at nakatutulig na hiyaw nang putulin ni Mark ang pagkalalaki ni James.

“Ang kaninang ungol ng pagnanasa, ngayon ay hiyaw na ng kamatayan,” nakangiting wika ni Mark habang pinagmamasdan ang dugong umaagos.

“Mark… patawarin mo ako… please…” pagsusumamo ni James habang nangingisay sa sakit.

“Hindi ako nagpapatawad, James. Lalo na sa mga katulad mong hayop,” sabi ni Mark sabay gilit sa leeg ng lalaki. Isang masaganang daloy ng dugo ang lumabas, tila isang bukal ng katarungan para kay Mark.

Tumayo si Mark at tila isang baliw na tinikman ang dugo sa kanyang mga kamay. “Paalam, Tito James. Ikumusta mo na lang ako kay Satanas.”

Sinipa ni Mark ang silya, dahilan upang bumagsak sa sahig ang nanghihinang katawan ni James hanggang sa tuluyan itong bawian ng buhay. Pinagmasdan ni Mark ang malamig na bangkay nang may halong tagumpay at poot.

“Susunod na kayo… lahat kayong nagpahirap sa akin. Oras na para makita ninyo ang totoong demonyo sa lupa.”

Lumabas si Mark ng mansyon, bitbit ang isang madilim na pangako: iisa-isahin niya ang lahat ng sumira sa kanyang buhay.

ITUTULOY…

Kabanata 4: The Killer’s note

Ang Anino ng Paghihinala

Nagulantang sina Zina at Akira sa balitang kumalat na parang apoy sa buong lungsod: pinaslang si James sa loob mismo ng kanyang tahanan sa paraang hindi lamang marahas, kundi puno ng pambabastos.

Sa loob ng mansyon, kasalukuyang iniimbestigahan ng mga awtoridad si Mayor Loraine Castro. Mugto ang kanyang mga mata at bakas ang labis na pagkabigla sa nangyari.

“Patawarin nawa ako ng Diyos, pero wala akong kinalaman dito,” pagsusumamo ni Loraine habang kinakausap ang mga imbestigador. “Nasa opisina ako buong gabi. Pag-uwi ko, doon ko na lamang natagpuan ang asawa ko—hubo’t hubad at naliligo sa sarili niyang dugo. Alam ng lahat na may mga isyu kami tungkol sa pambabae niya, pero hinding-hindi ko magagawang paslangin siya.”

Tiningnan siya ng hepe ng mga pulis nang may pagduda. “Mayor Castro, batay sa huling mensaheng ipinadala ninyo sa asawa ninyo, nagbanta kayong puputulin ang kanyang pagkalalaki. At sa kasamaang palad, iyon mismo ang sinapit niya. Sa ngayon, kailangan naming magsagawa ng mas malalim na pagsisiyasat.”

Ilang sandali pa ay mabilis na dumating sina Zina at Akira upang damayan si Loraine. Agad siyang niyakap ni Zina, sinusubukang ibahagi ang anumang lakas na natitira sa kanya.

“Tita Loraine, ano po ang nangyari?” mahinang tanong ni Zina habang pinapatahan ang Ginang.

“Salamat… salamat at nandito kayo,” hikbi ni Loraine. “Si Mark ay biniyayaan ng mabubuting kaibigang katulad ninyo.”

Nagkatinginan sina Zina at Akira. Ang pagbanggit sa pangalan ni Mark ay tila isang malamig na haplos sa kanilang mga balat.

“Tita Loraine, may napansin ba silang kakaiba sa loob ng bahay?” tanong ni Akira, sinusubukang maging kalmado sa kabila ng kaba.

“Hindi ko alam… ang tanging natatandaan ko lang ay ang katahimikan ng bahay pagpasok ko. Pagdating ko sa kusina, doon na bumungad ang kalunos-lunos na sinapit ni James,” salaysay ni Loraine, habang pilit na inaalala ang bawat detalye ng gabing iyon.

Hindi binanggit ni Loraine ang isang bagay na nakita niya sa tabi ng bangkay—isang maliit na papel na may pamilyar na sulat-kamay. Isang lihim na pansamantala ay mananatili muna sa kanya.

Ang Paniningil ng Nakaraan

Ilang sandali pa ay dumating ang mga tauhan ng S.O.C.O. Ang paligid na kanina’y puno ng bulungan ay biglang tumahimik nang iabot ng isang imbestigador ang isang ebidensyang nakasilid sa plastic bag—isang papel na may mga bakas ng natuyong dugo.

Agad kaming napatayo ni Tita Loraine. “Mayor Castro, nakita namin ang sulat na ito sa tabi ng biktima. Mukhang mensahe ito mula sa pumatay sa inyong asawa,” pahayag ni Inspector Santiago.

“Anong sulat? Sinong pumatay?” nanginginig na tanong ni Tita Loraine, ang kanyang mga daliri ay hindi mapakali.

“Sino ang sumulat?” dagdag ko, habang ang kaba sa aking dibdib ay tila isang tambol na bumibilis.

Inilabas ni Inspector Santiago ang sulat. Halos malaglag ang aming mga panga nang mabasa ang nilalaman nito. Ang bawat kurba ng titik, ang bawat diin ng panulat—pamilyar. Masyadong pamilyar.

“Zina, ano sa tingin mo? Kilala mo ang penmanship ni Mark, ’di ba?” tanong ni Tita Loraine, ang boses ay puno ng kalituhan.

“O-opo… magkatulad sila. Pero imposible po iyon, Officer,” giit ko habang pilit na kinakalma ang sarili. “Matagal nang patay si Mark. Ilang taon na ang nakalipas.”

“ BABALIKAN KO KAYONG LAHAT NA NANAKIT SA AKIN! “ malakas na basa ni Akira. Maputla ang kanyang mukha at halatang nanginginig ang buong katawan.

“Imposible talaga,” pag-uulit ni Tita Loraine. “May DNA test na nagpatunay na ang bangkay na nakita noon ay si Mark.”

“Naniniwala akong isa itong set-up,” sabat ni Akira, pilit na naghahanap ng lohika. “Bakit nila idadamay ang isang taong matagal nang pumanaw? Isang propesyonal na mamatay-tao ang gumagawa nito.”

Sa gitna ng aming pagtatalo, lumabas si Marife mula sa investigation room. “What are you doing here, girl?” tanong ko sa kanya. Nagulat siya ngunit agad ding rumesponde ng isang tipid na ngiti.

“Tungkol sa death note sa locker ko… kinuhaan lang nila ako ng statement. Nabalitaan ko rin ang nangyari sa asawa ninyo, Mayor. Condolence po,” malambing na wika ni Marife.

“Salamat, ija,” tugon ni Tita Loraine.

“Anyway, hindi na ako magtatagal. See you in a bit sa school,” paalam ni Marife bago tuluyang lumabas ng presinto.

Pagkaalis niya, hinila ako ni Akira sa isang tabi. “Zi, kailangang mag-usap tayo,” bulong niya. Nagpaalam muna ako kay Tita Loraine bago kami tuluyang lumabas ni Akira.

“Zi, isipin mo… paano kung buhay nga si Mark? Delikado tayo,” nanginginig na paliwanag ni Akira. “Si Sir James… ginagahasa niya si Mark noong buhay pa ito. Baka isa sa atin ang susunod. Sa Japan, may paniniwala na kapag ang kamatayan ay hindi ginusto o hindi pa oras, ang kaluluwa ay maghihiganti.”

“Bakit ka natatakot? Multo lang ’yan kung ganoon,” pagpapatatag ko sa kanya. “Hindi totoong buhay si Mark. May lapastangan lang na gumagamit sa pangalan niya. Wala naman tayong ginawang masama sa kanya, ’di ba?”

“Wala nga ba? Eh, bakit kayo natatakot?” Isang boses mula sa aming likuran ang nagpatalon sa amin sa gulat. Si Marife.

“Ka-kanina ka pa ba riyan?” tanong ko, pilit na itinatago ang kaba.

“Hindi naman. May binalikan lang ako, naiwan ko kasi ang cellphone ko sa opisina,” sagot ni Marife, ang kanyang mga matang abo ay tila nanunuri. “Nagtataka lang ako tungkol sa Mark Castro na ito. Sino ba talaga siya? Ano siyang klaseng tao?”

Hindi kami nakapagsalita ni Akira. Tiningnan lang namin siya, sinusubukang basahin ang kanyang intensyon.

“Joke lang! Huwag ninyong seryosohin,” tawa ni Marife. “Base sa pagkakaintindi ko, hindi lang sa mga taong malapit sa kanya siya nagpapadala ng death note. Pati sa kabilang section, may mga nakatanggap din. Mukhang wala siyang pinipiling biktima.”

“Tama si Marife,” pagsang-ayon ko. “Dapat tayong maging extra careful. Kailangang mahuli ang hayop na pumatay kay James.”

“Kaya… tara na? Baka mahuli pa tayo sa klase,” aya ni Marife sa amin nang may kakaibang ningning sa mga mata.

Habang naglalakad kaming tatlo papalayo sa presinto patungo sa paaralan, naramdaman ko ang isang pares ng mga matang nakamasid sa amin mula sa dilim. Isang titig na puno ng poot, naghihintay ng tamang pagkakataon upang muling sumalakay.

Ang Silid ng Parusa

“Arke? Are you okay?” tanong ng isa sa mga kasamahan niya sa basketball court.

“Time out muna. Hinihingal ako… mag-a-out na ako, magsa-shower lang,” sagot ni Arke, habol ang hininga bago tuluyang nagtungo sa shower room ng sports complex.

Sa loob ng tahimik na silid, hinubad ni Arke ang kanyang duguang Jersey at shorts. Tanging puting brief na lamang ang natira sa kanyang katawan. Dahil mag-isa na lamang siya sa mga oras na iyon, malaya siyang kumilos nang ayon sa kanyang nais.

Habang dinadampian ng malamig na tubig ang kanyang mainit na balat, isang kakaibang sensasyon ang gumapang sa kanyang katawan. Sa gitna ng katahimikan at ng pagbagsak ng tubig, tila gising na gising ang kanyang mga pandama. Pinaglaruan niya ang kanyang sariling katawan, hinahayaan ang bawat haplos na magdala sa kanya sa rurok ng panandaliang sarap. Taas-baba ang galaw ng kanyang kamay hanggang sa pakawalan niya ang isang malakas na buntong-hininga kasabay ng paglabas ng kanyang katas.

Agad siyang nagbanlaw at nagsimulang magbihis upang makauwi. Ngunit bago pa man siya makatapos, isang malakas at marahas na pagbalandra ng pintuan ang bumasag sa katahimikan.

“Wala namang hangin dito… baka may nantitrip na naman,” bulong niya sa sarili, bakas ang inis sa boses.

Tinangka niyang pihitin ang door knob, ngunit matigas ito. Sinubukan niya itong itulak nang buong lakas, pero bigo siya. Nakandado ito mula sa labas.

“Hello! May nakakarinig ba sa akin? Buksan niyo ’to!” sigaw ni Arke habang hinahampas ang pintuan.

Sa kabilang panig, isang nilalang na nakasuot ng itim na hood ang dahan-dahang nagpalit ng sign sa pintuan. Inilagay nito ang karatula na “OUT OF ORDER” at nag-iwan ng isang maliit na papel na may pamilyar na banta.

Sa loob, halos mabasag na ni Arke ang pintuan sa kakamadali. Tumingin siya sa wall clock—alas-diyes na ng umaga. “Shit, nasa loob na ng mga classroom ang mga estudyante,” sambit niya, habang kinakagat ang labi sa sobrang kaba.

Hindi niya napansin na mula sa ilalim ng pintuan at sa mga lagusan ng hangin, isang makapal at maputing usok ang unt-unting pumasok sa loob ng silid. Mula sa maliit na siwang ng bintana sa labas, nakamasid ang nilalang na naka-hood, pinapanood ang bawat galaw ni Arke na tila isang daga sa loob ng bitag.

“Langhapin mo ang usok ng impiyerno, Arke,” bulong ng nilalang nang may malupit na ngiti. “Doon ka naman talaga nababagay.”

Habang unt-unting lumalabo ang paningin ni Arke dahil sa usok, nagsimula siyang makaramdam ng pagkahilo. Ang bawat pagsigaw niya ay nauuwi na lamang sa mahinang ubo.

Itutuloy…

Kabanata 5: Ang Anino ng Kahapon

Walang humpay ang pag-atungal ni Arke sa loob ng shower room, ngunit tila nilalamon lamang ng mga baldosa ang kanyang boses; walang sinumang estudyante ang nakakarinig. Sa gitna ng kanyang pagpapanic, isang matapang na usok ang sumalubong sa kanyang pang-amoy—isang masangsang na hanging humahapdi sa mga mata.

“May tao ba riyan?! Tulong!” pasigaw niyang sambit sabay damba sa nakasarang pinto, ngunit nanatili itong matatag.

Inilibot niya ang kanyang nanlalabong paningin sa apat na sulok ng silid hanggang sa mahagip ng kanyang mata ang isang maliit na bintana sa itaas. Napakataas niyon. Sa kabila ng hapdi at luhang dulot ng usok, pinilit niyang kumilos. Sa isang sulok, nakita niya ang isang maliit na upuan—isang manipis na pag-asa. Agad niya itong hinila upang subukang maabot ang mga rehas na bakal ng bintana.

Subalit traydor ang hangin. Habang pilit siyang lumalaban para sa bawat hininga, isang malamig na katotohanan ang gumuhit sa kanyang isipan. Ang usok na ito… pamilyar ito. Biglang nagbalik sa kanyang alaala ang sinapit ng yumaong kaklaseng si Mark sa yate. Tandang-tanda pa niya ang tunog ng pag-lock ng pinto ng comfort room at ang paglalagay niya ng hydrochloride sa isang sisidlan. Isang silent killer—sandaling malanghap ay sisikip ang dibdib, hihinto ang pagdaloy ng hangin, at dahan-dahang kikitil sa buhay.

Sa pagmamadaling makatakas sa sarili niyang lason, pumatong si Arke sa upuan at muling sumubok na tumalon para abutin ang bakal. Ngunit sa isang iglap, nawala ang kanyang balanse.

Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw nang tumama ang kanyang ulo sa gilid ng isang gripo.

Mabilis na dumaloy ang malapot at pulang likido, dahan-dahang binabahiran ang malamig na sahig. Halos maligo na siya sa sarili niyang dugo. Sa pagitan ng pag-aagaw-buhay at pagdilim ng paningin, narinig niya ang dahan-dahang pag-ungol ng bumubukas na pinto.

Kasabay ng unti-unting paghupa ng usok, isang pigura ang tumambad sa kanyang harapan. Isang mukhang hindi niya inaasahang makikita pang muli.

“M-mark…?” ang huling namutawi sa kanyang mga labi bago tuluyang nilamon ng kadiliman.

Ang Lason ng Nakaraan

Sa kabilang dako, isang tawag mula sa ina ni Zina ang bumasag sa katahimikan. Halos manigas sa kinatatayuan ang dalaga nang marinig ang balita.

“Anong nangyari, Zee?” nag-aalalang tanong ni Marife.

“Ayos ka lang ba, Zina?” dagdag naman ni Akira, bakas ang pagtataka sa mukha.

“Tumawag si Mama… nasa ospital si Arke. Kailangan kong pumunta roon ngayon din,” mabilis na sagot ni Zina habang nagmamadaling ayusin ang kanyang mga gamit.

“Ibig sabihin, ang ambulansyang dumaan kanina… si Arke ang lulan niyon?” usisa ni Akira.

“Malamang. Sino pa ba?” pabulong na sagot ni Marife, halos hindi marinig.

Napakunot-noo si Akira. “May sinasabi ka, Fe?”

“Ah, wala. Ang sabi ko, nakakaawa naman si Arke. Siguro mas mabuting ituloy na lang natin ang pag-iimbestiga,” mabilis na pagbawi ni Marife.

Tiningnan siya nang matagal ni Akira bago nagsalita. “Fe, alam mo? Huwag kang mabibigla, pero kung hindi ka lang babae, iisipin kong ikaw si Mark. Parehong-pareho kayo magsalita. Pero imposible ’yun, ’di ba? Patay na si Mark.”

Sandaling naghari ang awkward na katahimikan bago ito binasag ni Marife. “Naku, tara na nga! Library ang susunod nating destinasyon. Doon tayo itinuturo ng clue para sa kaso ni James.”

Sa Ospital

Hingal na hingal si Zina nang makarating sa silid ng kapatid. Ang masayang aura ni Arke ay napalitan ng maputlang hitsura at mga aparatong nakakabit sa katawan nito.

“Ma, anong nangyari kay Arke? Hindi ko alam na siya na pala ang isinugod kanina,” tanong ni Zina, puno ng pag-aalala.

“Suffocation. Marami siyang nalanghap na usok o gas, at hindi pa matukoy ng mga doktor kung ano iyon—” Naputol ang pahayag ng kanyang ina nang bumukas ang pinto at pumasok ang doktor na may hawak na resulta.

“Misis, narito na ang resulta ng pagsusuri. Ang iyong anak ay nakalanghap ng pinaghalong Mercury at Ammonium chloride . Masasabi kong may malisya ang pangyayaring ito; tila sinadya talagang kitilin ang buhay ng pasyente. Mapalad siya dahil lumaban ang kanyang katawan. Stable na siya sa ngayon, ngunit marami pa kaming gagawing test. Maiwan ko muna kayo.”

Nang makaalis ang doktor, binalingan ng ina si Zina. “Zina, may nakaaway ba ang kapatid mo? Akala ko ba tumigil na siya sa pagiging bully?”

Hindi na nakasagot si Zina. Tila umalingawngaw sa kanyang isipan ang mga pangalang binanggit ng doktor: Mercury at Ammonium chloride . Bigla siyang dinala ng kanyang alaala sa lumang Science Laboratory, noong buhay pa si Mark.

“Hoy, Zina! Huwag mong buksan ’yan. Poison gas ’yan!” suway sa kanya ni Mark noon.

“Itapon mo ’yan. Teka, ano bang ginamit mo rito?” usisa niya.

“Ammonium chloride at Mercury. Kaya nga itatapon ko na ito mamaya para walang madamay,” seryosong sagot ni Mark habang maingat na inililigpit ang isang maliit na bote.

Nagbalik si Zina sa kasalukuyan. Sa isang iglap, tila nagtugma-tugma ang mga piraso ng puzzle. Agad siyang tumalikod.

“Saan ka pupunta?” sigaw ng kanyang ina.

“Babalik din ako, Ma!” maikli niyang tugon bago mabilis na tinahak ang daan patungo sa parking lot.

Ang Library

Madilim at tila may sariling mundo ang silid-aklatan nang pasukin nina Akira at Marife.

“Dito ako sa bahaging ito, doon ka sa kabila, Akira,” mungkahi ni Marife.

“Sige, mag-iingat ka,” sagot ng binata.

Hawak ang kapirasong papel na naglalaman ng mga numero, sinimulan ni Akira ang paghahanap sa pagitan ng matatayog na bookshelf. Ngunit sa gitna ng kanyang konsentrasyon, isang itim na pusa ang biglang sumulpot at tumalon patungo sa kanya—muntik na siyang makalmot nito sa gulat.

Huminga nang malalim si Akira at nagpatuloy. Hindi niya napapansin na sa likod ng makakapal na libro, isang madilim na pigura ang matamlay na sumusunod sa bawat galaw niya, tila isang maninila na nag-aantay ng tamang pagkakataon.

Biglang umalingawngaw ang isang malakas na sigaw.

“Marife!” sigaw ni Akira, puno ng takot para sa kasama.

Ngunit bago pa siya makahakbang, isang matigas na bagay ang humampas sa likod ng kanyang ulo. Sumabog ang sakit, nagdilim ang paligid, at tuluyan siyang bumagsak sa sahig nang walang malay.

Ang Lihim ng Pulang Cabinet

Habang abala ang lahat sa ospital, mabilis na nagtungo si Zina sa tahanan nina Mark. Pinahintulutan siya ng ina ni Mark na pumasok sa silid ng pumanaw na kaibigan.

“Maiwan na muna kita rito, ija. Asikasuhin ko lang ang mga nakikiramay sa ibaba,” malumanay na sabi ni Gng. Castro bago marahang isara ang pinto.

Nilibot ni Zina ang kanyang paningin. Tila huminto ang oras sa loob ng kwartong iyon. Naroon pa rin ang amoy ng mga libro at kemikal—eksakto noong huli siyang bumisita rito para kumbinsihin si Mark na sumama sa kanilang outing sa beach. Iyon din ang araw na naging huling alaala nila bago sumabog ang yate.

Hindi na nag-aksaya ng panahon si Zina. Tinungo niya ang sulok kung saan nakalagay ang isang maliit na pulang cabinet. Sa loob nito itinatago ni Mark ang kanyang mga mapanganib na eksperimento. Ngunit nang buksan niya ito, isang malamig na kaba ang gumapang sa kanyang dibdib.

“Wala rito ang poison gas…” bulong niya sa sarili, halos hindi makapaniwala. “Imposible. Kaming dalawa lang ni Mark ang nakakaalam kung nasaan ito nakatago. Tanging kami lang.”

Tiningnan niya ang kanilang mga lumang larawan na nakadispley pa rin. Ang isiping buhay si Mark ay tila isang panaginip, ngunit ang katotohanang nawawala ang lason ay isang bangungot.

Ang Bitag sa Silid-Aklatan

Samantala, nagising si Akira na may matinding pintig sa kanyang ulo. Sinubukan niyang ikilos ang kanyang mga braso, ngunit naramdaman niya ang magaspang na lubid na nakagapos sa kanyang mga kamay at paa. Sa di-kalayuan, narinig niya ang nagmamakaawang tinig ni Marife.

“Marife! Sandali, ililigtas kita!” sigaw niya, pilit na kumakawala sa mahigpit na pagkakatali.

Sa gitna ng pagpupumiglas, may nahagip ang kanyang mata—isang kapirasong basag na salamin sa sahig. Gamit ang kanyang paa, maingat at pilit niya itong inabot. Nang matagumpay na makuha, agad niyang sinimulang kuskusin ang lubid sa kanyang mga kamay. Bawat segundong lumilipas ay tila isang oras sa tindi ng kaba.

Ang Pagdududa

Bago pa man makalabas si Zina sa tarangkahan nina Mark, tinawag siya ng ina nito.

“Zina, sandali! Muntos ko nang malimutan. Bumisita pala rito kanina ang bago ninyong kaibigan, si Marife. Napakagalang na bata,” nakangiting sabi ni Gng. Castro.

Tila tumigil ang pagtibok ng puso ni Zina. “A-ano pong ginagawa niya rito, Tita? Sino pong kasama niya?”

“Wala, siya lang mag-isa. Sabi niya ay inutusan mo raw siyang hiramin ang isa sa mga libro ni Mark,” sagot ng ginang.

Kahit bumabalot na ang pagtataka at takot, pilit na ngumiti si Zina para hindi magsuspetsa ang ginang. “Opo… opo, Tita. Inutusan ko nga po siya. Isasauli ko rin po agad ang libro bukas.”

“Walang problema, ija. Mag-iingat ka sa pagmamaneho.”

Pagkapasok sa kotse, agad na pinasibad ni Zina ang sasakyan pabalik sa eskwelahan. Ang kanyang kamay ay nanginginig habang pilit na tinatawagan ang numero ni Akira.

“Sino ka ba talaga, Marife?” usal niya sa pagitan ng mabilis na paghinga. “Anong laro ito?”

ITUTULOY…

Kabanata 6: Ang Trahedya

Bago pa man ang malagim na outing na iyon, may isang gabing naging mitsa ng lahat. Hawak ni Mark ang kamay ni Akira—isang mahigpit na pagkakahawak na tila naghahanap ng kasagutan. Ngunit sa isang iglap, marahas itong binawi ng binata.

“I am so sorry, Mark. Hindi ko alam… pero kailanman ay hindi ako magkakagusto sa iyo. Hindi ako gay!” Ang mga salitang iyon mula kay Akira ay tila mga punyal na bumaon sa puso ni Mark.

“Sorry, kasalanan ko,” pilit ang ngiting isinagot ni Mark, bagaman bakas ang pait sa kanyang boses. “Siguro masyado lang akong assuming. Ang mga ipinapakita mo sa akin… nami-misinterpret ko lang pala. Pasensya na.”

Naglakas-loob si Mark na magtapat ng damdamin nang gabing iyon upang tuldukan ang mga bulong-bulungan. Kumakalat na kasi sa buong kampus ang tsismis na may relasyon sila—isang usap-usapang sinimulan at pinagpiliyab ni Arke, ang kapatid ni Zina.

“Ano? Si Arke ang may gawa niyon?” gulat na reaksyon ni Zina nang ikuwento sa kanya ni Mark ang nangyari.

“Siguro nga ay mali lang ang basa ko sa mga kilos niya,” malungkot na dagdag ni Mark.

Huminga nang malalim si Zina at hinawakan ang kamay ng kaibigan. “Bes, alam ko ang pakiramdam. Pero kung tungkol ito sa tsismis sa school na ikinakalat ng kapatid ko… hindi mo deserve ’yan. Sabi ni Akira, may espesyal siyang nararamdaman para sa iyo, pero ngayon, para siyang manok na nawalan ng ulo sa pag-iwas. May kung anong mali rito.”

Tumingin nang diretso si Mark sa mga mata ni Zina, ang kanyang paningin ay puno ng pangungulila at pagtatampo. “Zee… best friends tayo, ’di ba? Sabi natin, walang lihiman.”

“Oo, Mark. Bakit?” tanong ng dalaga, bagaman nagsisimula nang kabahan.

“Alam ko na ang tungkol sa inyo ni Akira. Bakit kailangang ilihim ninyo sa akin? Alam ninyong bukas ang isip ko sa ganitong mga bagay. Hindi ako madamot, pero ang hindi ko matanggap ay ang pagmumukha ninyo akong tanga,” diretsahang saad ni Mark.

Natigilan si Zina. “Bes… kailan mo pa alam?”

“Dalawang linggo na ang nakalilipas. Ang masama lang ng loob ko, bakit hindi ninyo sinabi? Hindi ako maramot sa kaligayahan ninyo. Ang ayaw ko lang ay masira ang samahan nating tatlo dahil lang sa isang sikretong kayang-kaya ko namang tanggapin.”

“Mark, patawarin mo kami. Gusto naming sabihin sa iyo, kaya lang… inunahan kami ni Aki ng takot. Takot na baka mawala ka sa amin kapag nalaman mo,” paliwanag ni Zina, ang boses ay nangangatal sa pagsisisi.

Hindi na sumagot si Mark. Tumayo siya mula sa kanyang kinauupuan at naglakad palayo nang hindi lumilingon. Naiwan si Zina na nakatingin sa papalayong anino ng kaibigang nasaktan nang lubos.

Ang Kinabukasan

Dumating ang araw na pinakahihintay ng lahat. Bakas ang excitement sa mukha nina Zina, Akira, Arke, at ng kanilang mga kaklase. Ang simpleng barkada outing ay nauwi sa isang malakihang field trip. Dahil ang ina ni Akira ang Principal ng paaralan, naging opisyal na aktibidad ito para sa lahat ng guro at estudyante.

Ngunit sa likod ng mga ngiti at tawanan, may mga lihim na nakabaon at mga hinanakit na naghihintay lamang ng tamang panahon upang sumabog—tulad ng yate na nakatakda nilang sakyan.

Ang Paghahanap sa Katotohanan

Sa loob ng madilim na Register Office, maririnig ang mabilis na paghinga ni Zina habang hinahalungkat ang mga lumang folder. Isang pangalan ang kanina pa naglalaro sa kanyang isipan.

“Sino ka ba talaga, Marife Castro?” usal niya.

Sa wakas, nahanap niya ang folder na may pangalan ng dalaga. Ngunit bago pa man niya ito mabuksan, biglang bumasag sa katahimikan ang ring ng kanyang cellphone. Si Akira ang tumatawag.

“Aki, bakit? Anong nangyari? Nasaan kayo?!” sunod-sunod na tanong ni Zina habang mabilis na lumalabas ng opisina.

Agad siyang nagtungo sa lumang building na katabi lang ng kanilang bagong gusali. Pagdating niya roon, sinalubong siya ng isang nakapanlulumong tanawin: si Akira, na wala nang pang-itaas dahil ibinalot ang kanyang T-shirt kay Marife na tila tulala at sugatan.

“Salamat sa Diyos at ligtas kayo! Anong nangyari kay Marife?” tanong ni Zina, bakas ang kaba sa boses.

“Hinalay siya ng mga kumuha sa amin,” mariing sagot ni Akira, bagaman bakas ang galit at panlulumo sa kanyang mga mata.

“Mabuti na lang at nakaligtas kayo… na hindi nila kayo pinatay. Sa tingin ko, ang killer ay nandito lang sa loob ng eskwelahan,” hinuha ni Zina. Hindi nagtagal ay dumating na ang ambulansyang tinawagan niya upang isakay ang tila wala sa sariling si Marife.

Sa Ospital: Mga Aninong Hindi Maipaliwanag

Habang nasa biyahe patungong ospital, tila may iisang pangalang pumasok sa isip nina Zina at Akira. Isang pangalang pilit nilang ibinabaon sa limot.

“Imposible!” sabay nilang sambit habang nakatingin sa walang-malay na si Marife.

Pagdating sa ospital, sinalubong sila ng isang babaeng nagpapakilala bilang tiya at guardian ng dalaga.

“Darling, ayos ka lang ba? Anong nangyari sa pamangkin ko?!” umiiyak na tanong ng babae.

Nilapitan siya nina Zina. “Excuse po, kayo po ba ang tiya niya?”

“Oo, ako nga. Bakit? Mga kaklase ba kayo ni Marife?” tanong ng babae habang pinupunasan ang kanyang mga luha.

“Opo, ako po si Zina at ito naman si Akira,” pakilala ni Zina.

“Ako si Mary. Salamat sa inyo… hindi ko alam kung paano ako makakatulog sa nangyari sa pamangkin ko,” sabi ni Mary habang nakatingin kay Marife na nakaratay pa rin. “Hanggang ngayon, hindi pa rin siya nagigising.”

Pumasok ang doktor at nagbigay ng huling ulat. “Stable na ang kanyang kondisyon, ngunit dahil sa trauma, nananatili pa rin siyang unconscious. Kailangan natin siyang obserbahan nang maigi.”

Nang ihatid ni Mary ang doktor sa labas, naiwan ang dalawa sa loob ng silid.

“Imposibleng si Mark ang gumawa nito, Zee. Paanong ang isang multo ay makakapanakit ng tao?” nakangising sabi ni Akira, bagaman bakas ang pag-aalinlangan sa kanyang tawa.

“Masyadong tugma ang mga pangyayari, Aki. Tulad ng nangyari sa fiancé ni Gng. Castro—pinatay siya at lahat ng ebidensya ay itinuturo si Mark,” seryosong sagot ni Zina.

“Kung si Mark nga ang nagmumulto dahil sa ginawa sa kanya, sana ay tumahimik na siya,” buntong-hininga ni Akira.

“Kailangan nating makahanap ng espiritista. Kailangan nating makausap ang kaluluwa ni Mark bago pa may sumunod na biktima,” suhestiyon ni Zina.

“Nababaliw ka na ba, Zee? Mas kailangan nating mag-imbestiga. May mga clue na kaming nakuha, kailangan na lang ng validation,” pagkontra ni Akira.

Biglang tumunog muli ang cellphone ni Zina. “Kailangan ako ni Arke… nagising na siya!”

“Sasama ako,” pagboboluntaryo ni Akira.

“Hindi, Aki. Manatili ka rito. Bantayan mo si Marife dahil hindi pa siya ligtas. Hindi pa natin alam kung anong koneksyon niya sa atin at kay Mark, at kung bakit tila siya ang pinaparusahan ng kaluluwa ni Mark. Bantayan mo siyang maigi. Mauna na ako,” nagmamadaling paalam ni Zina bago tuluyang lumabas ng silid.

Balik sa Nakaraan: Ang Kasunduan sa Dilim

Bago pa man ang huling gabi ng outing, isang pangyayari ang tuluyang nagpabago sa turingan nina Akira at Mark. Sa isang iglap, hinalikan ni Mark si Akira sa mga labi—isang halik na agad namang tinugunan ni Akira ng marahas na pagtulak.

“Anong sa tingin mo ang ginagawa mo, bro?” bulyaw ni Akira habang marahas na pinapahid ang laway na naiwan sa kanyang bibig.

“Alam ko, mahal mo rin ako, Aki. Nagpapanggap ka lang na hindi,” bulong ni Mark, ang boses ay puno ng pagsusumamo. “Huwag mo nang pahirapan ang sarili mo. Mahal kita.”

Muling hinalikan ni Mark si Akira. Sa pagkakataong ito, hindi na pumalag ang binata; tila tinangay na rin siya ng sariling bugso ng damdamin at nagpaubaya sa init ng sandali.

Gumapang ang malilikot na kamay ni Mark sa bawat kurba ng katawan ni Akira hanggang sa dumako ito sa pinakasensitibong bahagi ng binata. Sa sobrang init ng tagpong iyon, hindi na nila namalayan na may isang pares ng mga mata ang nakamasid sa kanila mula sa dilim—si Arke.

Hinubad ni Akira ang kanyang maong na pantalon, at doon ay tuluyang sumuko si Mark sa tawag ng laman. Walang pag-aalinlangan niyang sinunggaban ang pagkalalaki ni Akira. Habang dinadama ang bawat sandali, hinawakan ni Akira ang ulo ni Mark, pilit na ibinabaon ang sarili sa bawat halik at haplos.

“Aaahhh… shit, bro!” ungol ni Akira habang ang dila ni Mark ay mapangahas na gumagapang mula sa kanyang leeg patungo sa kanyang dibdib.

Ramdam ni Akira ang nalalapit na pagtapos ng kanilang ugnayan. “Bro, malapit na ako… aaahhhh!”

Sa gitna ng matinding ungal, mas lalong naging agresibo si Mark. “Ito na… sige, lunukin mo!” singhal ni Akira sabay diin sa ulo ng kaibigan. Nang tuluyang humupa ang init at wala nang mailabas na puting likido, marahas na inalis ni Akira ang pagkakahawak sa ulo ni Mark.

Habol-hininga si Mark, tila nalulunod pa rin sa nangyari. Ngunit bago pa man makapagsalita ang kaibigan, mabilis na nagbihis si Akira at nagbitiw ng mga salitang tila lason na pumatay sa kung anong natitirang respeto sa pagitan nila.

“Mahal ko si Zina. Pang-parausan ka lang, Mark. Hindi kita kayang mahalin,” malamig na saad ni Akira. “Masarap kang magdala, kaya pala paborito ka ng step-dad mo. Salamat.”

Pagkatapos niyon, tinalikuran ni Akira ang kaibigang iniwan niyang wasak ang pagkatao.

Kasalukuyan: Ang Singil ng Budhi

Sa loob ng tahimik na silid sa ospital, nakatitig si Akira kay Marife habang mahimbing itong natutulog. Ngunit sa likod ng katahimikan, paulit-ulit na bumabalik sa kanyang alaala ang mga nangyari sa kanila ni Mark. Ang bawat salitang binitawan niya noon ay tila bumabalik ngayon upang sakalin siya.

“Lahat tayo ay may lihim, kaya huwag tayong magmalinis…”

Halos mapatalon sa gulat si Akira nang marinig ang tinig ni Marife. Nakapikit pa rin ang mga mata ng dalaga, ngunit ang bawat salitang lumabas sa bibig nito ay tila galing sa ilalim ng lupa.

“Marife? Naririnig mo ba ako? Gising!” natatarantang sabi ni Akira habang marahang inaalo-alog ang dalaga.

ITUTULOY…

Kabanata 7: Ang Salamin ng Paghihiganti

Mabilis ang mga pangyayari. Sa tulong ni Akira, naisugod si Marife sa ospital. Humahangos namang dumating si Zina, bakas ang takot at pag-aalala sa kanyang mukha.

“Kamusta siya? Ayos lang ba kayo? Ikaw… may sugat ka, bakit hindi ka pa nagpapagamot?” sunod-sunod na tanong ni Zina sa kanyang nobyo.

“Ayos lang ako, huwag mo akong alalahanin,” seryosong sagot ni Akira habang nakagat-labi. “Malapit na nating matukoy ang killer, nadamay pa si Marife sa gulo. At sa tingin ko, alam ko na kung sino ang utak sa likod nito.”

“Alam ko… si Mark,” bulong ni Zina. Inilabas niya ang isang asul na folder mula sa kanyang bag. “Pero may kutob ako na iisang tao lang sina Mark at Marife.”

“Ano ’yan?”

“Ito ang records ni Marife. Ipinagkumpara ko sila ng yumaong ‘psycho friend’ natin. Humiling ako ng DNA test at nag-match sila, Aki. Tingnan mo!” Inabot ni Zina ang folder.

“Kailangang matigil na ito!” galit na bulong ni Akira.

“Pero ang ipinagtataka ko, noong nangyari ang insidente kay Arke, kasama natin si Marife,” pag-aanalisa ni Zina. “Baka may kasabwat siya.”

“Posible. Maaaring may binayaran siya para gawin ang maruming trabaho. Pero para saan? Para lang sa paghihiganti?”

Naputol ang kanilang pag-uusap nang lumabas ang doktor mula sa emergency room.

“Doc, kamusta si Marife?” tanong ni Akira.

“Maayos na ang kapatid mo, huwag kayong mag-alala,” sagot ng doktor. “May mga sugat siya sa siko at kaliwang braso, pero stable na siya. Mauna na ako.”

Ang Paghaharap

Pagkapasok sa silid, agad nilang nilapitan ang dalagang nakahiga at tila lanta ang katawan.

“Marife, ayos ka lang ba?” malambing na tanong ni Zina.

“Ayos lang ako… salamat kay Akira. Kamusta na ang kapatid mo?” balik na tanong ni Marife.

“Maayos na rin siya,” tugon ni Zina habang tinititigan nang malalim ang mga mata ni Marife, tila naghahanap ng anumang bakas ng kasinungalingan.

“Lumang istilo na ’yan, Zina,” saing ng isip ni Marife habang nakikipagtitigan sa dalaga. “Gusto mong makita kung guilty ako? Hinding-hindi mo iyon makikita.”

“Napakalinaw ng sinasabi niya,” bulong ni Zina sa sarili. “Pasensya na, Fe. Akala ko kasi ay may kinalaman ka kay Mark. Ano nga palang ginagawa mo sa kwarto niya noon?”

“Ano? Akala ninyo ako si Mark? Anong klaseng kaibigan kayo?” mabilis na sagot ni Marife, bakas ang hinanakit sa boses.

“Tama na ’yan,” pag-awat ni Akira. “Magpasalamat na lang tayo at ligtas sina Arke at Marife. Hindi ko lang talaga maisip na magagawa ito ni Mark sa atin. Itinuring natin siyang parang kapatid.”

Biglang bumaling si Marife sa doktor na muling pumasok. “Doc, maaari po bang pakiusapan sila na lumabas muna? Tumataas po ang stress level ko, kailangan ko ng katahimikan.” nagsimulang pumatak ang kanyang mga luha.

Walang nagawa ang dalawa kundi lumabas. Sa labas ng ospital, pinasakay ni Akira si Zina sa isang taxi. “Umuwi ka muna at magpahinga, babe. Masyadong mabigat ang araw na ito. Kung si Mark man ang killer, ako na ang kakausap sa kanya. Hihingi ako ng tawad.”

Ang Anino sa Salamin

Mula sa bintana ng kanyang silid, nakamasid si Marife habang papalayo ang taxi. Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

“Hindi masasayang ang lahat. Lahat ay naaayon sa plano ko,” bulong niya sa dilim. “Ikaw ang susunod, Akira Kurosawa. Ang lalaking pinandirihan ako na parang may nakakahawang sakit. Magbabayad kayong lahat sa ginawa niyo kay Mark.”

Inilabas niya ang isang maliit na salamin mula sa kanyang bulsa. Sa repleksyon niyon, hindi ang kanyang mukha ang nakita niya, kundi ang malungkot na mukha ni Mark.

“Marife, tama na! Huwag mo silang saktan… mga kaibigan ko sila,” pakiusap ng imahe ni Mark sa loob ng salamin.

“Tumahimik ka, Mark!” singhal ni Marife sa kanyang sariling repleksyon. “Kung hindi dahil sa akin, hanggang ngayon ay inaapi ka pa rin nila. Muntik ka na nilang mapatay, kaya huwag kang makialam dito!”

Marahas niyang itinago ang salamin, habang ang kanyang mga mata ay nagniningas sa galit.

Ang Mukha sa Likod ng Maskara

Kinabukasan, isang estranghero ang dumating sa bayan. Bakas sa kanyang mukha ang pagmamadali at tila may mahalagang hinahanap. Sa hindi inaasahang pagkakataon, nagkabanggaan sila ni Akira sa tapat ng ospital, dahilan upang magkalat sa semento ang mga dalang folder ng lalaki.

Agad na tumulong si Akira sa pagpulot, ngunit natigilan siya nang mahagip ng kanyang mata ang isang pamilyar na larawan. Larawan iyon ni Marife.

“Kilala mo si Marife?” tanong ni Akira habang iniabot ang mga gamit.

“Oo. Nandito ba siya? Maaari mo ba akong ihatid sa kanya?” pakiusap ng lalaki, bakas ang pangamba sa boses.

“Teka, ano mo ba siya?” usisa ng binata.

“Fiancé ko si Marife… at kailangan ko siyang makita. She’s out of control,” seryosong sagot ng lalaki.

“Anong ibig mong sabihin?” naguguluhang tanong ni Akira.

“Ipiliwanag ko sa iyo ang lahat mamaya. Dalhin mo na muna ako sa kanya, pakiusap. Ako nga pala si Justin.”

Habang naglalakad patungo sa loob, ikinuwento ni Akira ang mga malagim na nangyari nitong mga nakaraang araw. Pagdating sa lobby, bumungad sa kanila ang isang maputlang Zina.

“Babe, anong nangyari? Bakit ganyan ang hitsura mo?” pag-aalalang tanong ni Akira.

“Salamat at nandito na kayo! Si Marife… nasa panganib siya. Pagbisita ko sa kwarto niya kanina, naabutan ko ang nurse na nakahandusay at wala nang buhay. May nakitang note, tila dinukot si Marife!” paliwanag ni Zina na halos kapusin ng hininga.

“Dinukot? Sa loob mismo ng ospital?” gulat na tanong ni Justin.

“Siya nga pala si Justin, fiancé ni Marife,” maikling pakilala ni Akira.

Hindi nagtagal, tinawag silang tatlo ng isang security guard upang tingnan ang footage mula sa CCTV.

“Ma’am, tingnan ninyo ang video,” simulain ng guard. “Mag-isang lumabas ang pasyente. Ang huling kuha sa kanya ay doon sa may puno sa labas ng ospital. Nakatayo lang siya roon, tila may malalim na tinitingnan.”

Napahawak si Zina sa kanyang noo. “Diyos ko… iyon ang oras na inihatid mo ako pauwi, Aki. Iisa nga sila. Tama ang hinala ko, si Mark at Marife ay iisang tao lang.”

“Kilala ninyo si Mark?” tanong ni Justin, na tila hindi na nasorpresa sa narinig.

“Oo, kaibigan namin siya. Pero ang pagkakaalam namin ay namatay na siya sa pagsabog,” sagot ni Zina. “Pero sa nakikita ko, mukhang buhay pa siya.”

“Maaari ko ba kayong makausap nang pribado?” seryosong hiling ni Justin.

Ang Katotohanan tungkol kay Mark Castro

Nagtungo ang tatlo sa isang liblib na bahagi ng ospital kung saan walang makakarinig sa kanilang usapan. Huminga nang malalim si Justin bago nagsalita.

“Ako si Doctor Justin Carlos, fiancé ni Marife… o mas kilala ninyo bilang Mark Castro. Buhay si Mark, at siya na ngayon si Marife. Mag-iingat kayo, dahil may kondisyon siya na tinatawag naming Dissociative Identity Disorder o D.I.D. “

Ipinaliwanag ni Justin na dahil sa matinding trauma at sakit na naranasan ni Mark, nahati ang kanyang pagkatao upang protektahan ang kanyang sarili. Ang katauhan ni Marife ay nabuo bilang isang mekanismo ng paghihiganti—isang alter-ego na handang pumatay para sa hustisyang ipinagkait kay Mark.

“Sa madaling salita, may ‘split personality’ siya. At sa oras na lumabas ang katauhan ni Marife, wala siyang pakiramdam, walang takot, at tanging galit ang nagpapatakbo sa kanya.”

Nanatiling tahimik sina Zina at Akira. Ang kaibigang akala nilang nabaon na sa limot ay nagbalik, hindi bilang multo, kundi bilang isang buhay na bangungot na may iba’t ibang mukha.

ITUTULOY…

Kabanata 8: Seductive and Fearless

Napatigil si Marife sa tapat ng malaking salamin sa loob ng banyo. Itinaas niya ang kanyang kilay habang pinagmamasdan ang sariling repleksyon. Doon, muling nagharap ang dalawang katauhang naghahati sa iisang katawan. Sa loob ng salamin, hindi ang kanyang kasalukuyang anyo ang nakikita niya, kundi ang mukha ni Mark—puno ng takot at pagsusumamo.

“Sa tingin mo, saan ka pupunta?” tanong ni Marife sa kanyang sarili, ang boses ay puno ng panguya.

“Ayoko na, Marife. Napatay na natin si James… sapat na iyon,” pagmamakaawa ni Mark mula sa kabilang panig ng salamin.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Marife. “Talaga? Kahit kailan ay napakaduwag mo. Ano na lang kaya ang mangyayari kung wala ako? Nakalimutan mo na ba? Muntik ka nang mamatay dahil sa katrayduran ng mga tinatawag mong kaibigan. Kung hindi dahil sa akin, wala ka na sa mundong ito.”

Sa isang iglap, tila hinigop si Mark ng madidilim na alaalang pilit niyang ibinabaon.

Ang Trahedya sa Yate

Nagbalik ang lahat sa gabing iyon—ang ingay ng pagsabog, ang nakasusulasok na amoy ng usok, at ang dambuhala at nagngangalit na apoy sa loob ng yate. Sa gitna ng kaguluhan, nakita ni Mark ang isang babaeng estudyante na nanghihina at hindi na makatayo.

“Miss, ayos ka lang ba?” tanong ni Mark habang inaalalayan ito.

“Kailangan mo nang umalis dito…” nanghihinang bulong ng babae.

“Hindi, halika na! Sabay tayong lalabas.” Pinilit silang maglakad patungo sa main entrance, ngunit laking gulat ni Mark nang matuklasang naka-lock ang pinto. Sinadya silang ikulong sa loob.

“Tulong! Zina! Akira! Naririnig niyo ba ako?!” sigaw ni Mark habang kinakalampag ang pinto.

“Tumabi ka, sisipain ko ang pinto!” sabi ng babae, ngunit sadyang matatag ang pagkaka-lock niyon. Hanggang sa marinig nila ang tinig ng isang lalaki mula sa labas—ang ama ng babae.

“Tay! Tulong po!” sigaw ng dalaga.

“Anak? Ayos lang ba kayo? Sinadyang i-lock ang mga pinto rito!” bulyaw ng ama mula sa labas bago malakas na tinadyakan ang pinto hanggang sa magiba ito.

Nakalabas silang tatlo, ngunit sa isang malas na pagkakataon, bumagsak ang tunaw na plastik mula sa kisame sa mukha ni Mark. Napasigaw siya sa tindi ng hapdi at napabitaw sa mag-ama.

“Tay, tulungan natin siya!” pagsusumamo ng babae. “Marife!” ang tawag ng ama sa kanyang anak.

“Tay, tinulungan niya ako. Kailangan nating bumawi.”

Binalikan ng lalaki si Mark at pilit na hinila ang dalawang bata palayo sa lumalalang apoy. Ngunit isang malakas na pagsabog mula sa kusina ang yumanig sa buong yate. Isang dambuhalang apoy ang mabilis na humahabol sa kanila.

Upang iligtas ang kanyang ama at si Mark, isang mabigat na desisyon ang ginawa ng tunay na Marife. Buong lakas niyang itinulak ang kanyang ama at si Mark palabas ng yate, patungo sa ligtas na bahagi ng tubig.

“Alagaan niyo ang Papa para sa akin!” umiiyak na huling bilin ni Marife bago tuluyang lamunin ng apoy ang kinaroroonan niya.

“HINDI! MARIFEEEE!” ang huling narinig ni Mark mula sa nagdadalamhating ama bago ang lahat ay nagdilim.

Ang Singil ng Kasalukuyan

Nagbalik ang diwa ni Mark sa kasalukuyan. Nakatayo pa rin siya sa tapat ng salamin habang pinagmamasdan si Marife na naglalagay ng matingkad na lipstick.

“Diba gusto mong mapasayo si Akira?” paalala ni Marife, ang boses ay puno ng lason. “Tandaan mo, Mark, pinandirihan ka niya nang malaman niyang mahal mo siya. At ang best friend mong ‘higad’ na si Zina? Inagaw niya ang kaisa-isang lalaking minahal mo. Ngayon, oras na para iparamdam kay Zina ang sakit na idinulot niya sa iyo.”

“Anong plano mo? Pakiusap, huwag mo silang saktan!”

“Umalis ka na riyan,” malamig na utos ni Marife. “Oras na para maningil!”

Sa isang kisapmata, naglaho ang imahe ni Mark sa salamin, at tanging ang matapang at mapanganib na anyo na lamang ni Marife ang natira.

Ang Mapangahas na Paghihiganti

Samantala, nagpapatuloy ang tensyon sa pagitan nina Justin, Zina, at Akira habang pilit nilang tinutunton ang kinaroroonan ni Marife.

“Ang babaeng iyon ay isang psycho . Hindi ko akalaing may ganoon na palang sakit sa isip si Mark noon pa man!” inis na bulalas ni Zina.

“Excuse me? Ang kondisyong iyon ay hindi basta-basta lumalabas; bunga iyon ng matinding trauma,” pagtatama ni Justin, ang boses ay puno ng propesyonalismo ngunit may bahid ng pag-aalala. “Mabuti pa ay magpahinga na muna tayo. Gabi na. Bukas na natin ituloy ang paghahanap kay Marife.”

“Tama. May pagsusulit pa tayo bukas,” dagdag ni Akira habang sulyap sa kanyang cellphone.

“Mabuti pa nga. Pagod na pagod na ako,” pagsang-ayon ni Zina bago sila naghiwa-hiwalay.

Ang Bitag sa Apartment

Pagpasok ni Akira sa kanyang apartment, isang kakaibang pakiramdam ang agad na dumapo sa kanya. May nanunuot na bango ng kolonya sa hangin, tila may kaliligo lang sa loob ng silid. Bahagyang napangiti ang binata at binanggit ang isang pangalan.

“Mina, ikaw ba ’yan? Napakapilya mo talaga. Na-miss mo ba ako, babe?” malambing na tawag ni Akira.

Tuloy-tuloy siyang pumasok sa kanyang kwarto at doon ay tumambad sa kanya ang isang babaeng nakatalikod, hubot-hubad sa ibabaw ng kama. Sa pag-aakalang ang kasintahan ang naroon, mabilis na hinubad ni Akira ang kanyang mga saplot at tumabi sa babae. Niyakap niya ito nang mahigpit at pinamulanan ng halik ang batok.

“Nagpagupit ka ba, babe? Bagay sa iyo ang buhok mo,” bulong niya.

Walang kaimik-imik ang babae, ngunit mabilis nitong hinawakan ang pagkalalaki ni Akira—isang haplos na puno ng pagnanasa.

“Na-miss ka na ni Jr., babe,” biro ni Akira. Ngunit nang dahan-dahang humarap ang babae, tila tumigil ang pagtibok ng puso ng binata.

“M-Marife…?” ang tanging nausal niya bago mabilis na itinusok ng dalaga ang isang syringe sa kanyang leeg. Isang iglap lang ay naramdaman ni Akira ang pagbigat ng kanyang talukap hanggang sa tuluyan siyang lamunin ng kadiliman.

Ang Pagsingil sa Laman

Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Marife habang pinagmamasdan ang walang-malay na katawan ni Akira. Sa loob ng madilim na aparador, malamig na ring nakalagak ang bangkay ni Mina—isang hadlang na madali niyang naisantabi.

“Sa wakas… matitikman na kita,” mahinang sambit ni Marife, ang boses ay tila isang kanta ng kamatayan.

Pumatong si Marife sa katawan ni Akira, dinadama ang bawat pulgada ng balat ng lalaking minsan nang humamak sa pagkatao ni Mark. Halinhinan niyang pinuntahan ng halik ang bawat bahagi ng katawan nito—mula sa mga labi, pababa sa leeg, hanggang sa dibdib. Naglakbay ang kanyang dila patungo sa puson, hanggang sa marating ang sandata ng lalaki.

Dahan-dahan, sa ilalim ng malamig na liwanag ng buwan, isinubo ni Marife ang pagkalalaki ni Akira. Isang pagsakop na hindi lang para sa pagnanasa, kundi para sa isang malagim na paghihiganti.

Ang Bitag ng Nakaraan at Kasalukuyan

Habang nagpapatuloy ang gabi, huminto muna si Justin sa isang convenience store upang magpalamig. Habang humihigop ng root beer , hindi niya naiwasang lamunin ng mga alaala—noong panahong si Mark pa ang kanyang kasama, bago pa ito sumailalim sa sex change . Madalas silang tumambay sa ganitong lugar at parehong paborito ang siopao.

“Alam mo, Justin, kapag naging babae na ako, siguro may magkakagusto na sa akin na lalaki,” seryosong sabi ni Mark noon habang nakatingin sa malayo. “Kasi ’yung lalaking gusto ko ngayon… nung nag-confess ako sa kanya, diring-diri siya sa akin. Ewan ko ba kung sakit ba itong pagiging bakla. Hindi naman namin ito ginusto o hiniling. Pero siguro pagkatapos ng surgery at ng retoke sa mukha ko, sana naman… may tumanggap na sa akin.”

Napatitig si Justin sa kaibigan at mahinang nagwika, “Ako… nandito naman ako.”

Bahagyang natigilan si Mark bago nagpakawala ng tawa. “Seryoso? Ginogood-time mo na naman ako! Kaloka ka. Pero salamat sa pagkakaibigan natin, ha? Kasi kahit straight ka, hindi mo ako hinusgahan. Kahit si Papa—ang tatay ni Marife—hindi niya ako pinagtabuyan. Laking utang na loob ko sa kanila. Kung nabubuhay lang siguro si Marife, siguradong magiging parang tunay kaming magkapatid.”

Nagbalik ang diwa ni Justin sa kasalukuyan nang tapikin siya ng cashier .

“Sir, ayos lang po ba kayo? Maaari na po kayong tumabi muna dahil mahaba na ang pila,” saad ng empleyado.

Bahagyang napahiya si Justin at humingi ng paumanhin bago mabilis na lumabas ng tindahan.

Ang Huwad na Saksi

Samantala, matapos ang ginawang kahalayan ni Marife sa walang-malay na si Akira, kinuha niya ang cellphone ng lalaki. Doon ay tumambad sa kanya ang mga pribadong larawan at ang isang sex video ni Akira kasama ang kalaguyong si Mina.

“Interesante…” bulong ni Marife habang gumuguhit ang isang demonyong ngiti sa kanyang mga labi.

Agad niyang hinanap ang pangalan ni Zina sa contact list at walang pag-aalinlangang ipinasa ang malalaswang video. “Susunod, gagawin kitang isang mamamatay-tao. Isang maniac murderer !”

Tumatawa niyang pinagmasdan ang nakakasulasok na tanawin: ang bangkay ni Mina na kinuha niya sa aparador at ipinatong sa katawan ni Akira na tila ba may nangyaring marahas na labanan o krimen sa pagitan ng dalawa.

Kinuha niya ang cellphone ni Mina at tinawagan ang himpilan ng pulisya.

“Tulong, officer ! Tulungan niyo ako! Pinipilit niya akong… pilit niya akong ginagahasa!” pag-arte ni Marife sa telepono, puno ng panginginig ang boses bago marahas na ibinagsak ang cellphone sa sahig. Nanatiling bukas ang linya, sapat upang marinig ng mga pulis ang katahimikang nagbababadya ng trahedya.

Mabilis at tahimik na lumabas si Marife sa apartment. Habang naglalakad sa dilim, maingat niyang itinago ang mga latex gloves na ginamit niya sa krimen. Ang bitag ay nakalatag na, at wala nang takas si Akira.

ITUTULOY…

Kabanata 9: Ang Hagupit ng Katotohanan

Matagumpay na nailatag ni Marife ang kanyang mitsa ng paghihiganti. Kinabukasan, sinalubong si Zina ng isang balitang tila isang malakas na sampal sa kanyang pagkatao.

“Ano?! Pinatay ni Akira? Paano? Sino ang biktima?” sunod-sunod na tanong ni Zina sa kanyang kausap sa landline, ang boses ay nanginginig sa kaba.

“Hindi ko pa tinitingnan ang cellphone ko, Mom. Na-lowbat ako kagabi… nag-blackout kasi sa apartment at mukhang hindi man lang pinaandar ang generator. Sige, sige, titingnan ko na ngayon,” mabilis niyang sagot bago marahas na ibinaba ang telepono.

Dali-dali niyang kinuha ang kanyang cellphone na kasasaksak pa lamang sa charger. Pagkabukas ng screen, bumaha ang napakaraming missed calls at mga mensahe mula sa mga kaibigan at kapamilya. Ngunit isang mensahe mula sa kanyang nobyo ang umagaw sa kanyang atensyon. Isang video file.

Pinindot niya ang play . Nanlumo si Zina sa kanyang nakita. Doon, sa pamilyar na kama ni Akira, ay ang kanyang nobyo at isang babaeng nakapatong sa kanya. Ang bawat ungol na nagmumula sa speaker ay tila mga hiyaw na bumibitay sa kanyang pag-asa. Sa tindi ng pagkabigla, hindi na niya namalayang dahan-dahan nang kumawala ang cellphone sa kanyang kamay at bumagsak sa sahig.

“Hayop ka, Akira…” bulong niya. Hinawakan niya ang kanyang dibdib, pilit na pinipigil ang tila sasabog na puso.

Ilang oras siyang nanatiling tulala, parang isang estatwang nakaharap sa malaking salamin ng kanilang sala. Pinagmamasdan niya ang sarili—ang mga matang puno ng luha, ang mukhang nilamon ng pait. Hanggang sa hindi na niya nakayanan. Isang malakas na sigaw ang kumawala sa kanyang lalamunan kasabay ng marahas na paghampas ng kanyang kamao sa salamin.

CRACK!

Nagkalamat at nadurog ang salamin, tila ang sarili niyang buhay na nagkapira-piraso.

“Aaahhhh! Hayup kayo! Mga baboy!” sigaw ni Zina sa gitna ng kanyang paghagulgol.

Agad siyang nilapitan ni Yaya Suling, ang matandang kasambahay na matagal na niyang katuwang. “Ma’am Zee, tama na po! Tama na!” pag-aamamo ng matanda habang pilit siyang inilalayo sa mga basag na bubog.

“Yaya Suling… bakit?” humihikbing tanong ni Zina. “Bakit niya nagawa ito sa akin? Saan ba ako nagkulang?”

“Ma’am, umupo ka muna rito. Sandali lang at kukuha ako ng tubig,” sagot ng kasambahay na bakas din ang awa sa kanyang alaga bago nagmamadaling nagtungo sa kusina.

Ang Halakhak sa Dilim

Sa loob ng kanyang apartment, nakaharap si Marife sa salamin, pinagmamasdan ang sariling repleksyon na tila isang obra maestrang siya mismo ang lumikha. Isang mapanuyang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi habang kinakausap ang anino ni Mark na nakakulong sa kabilang panig.

“Nakita mo na? Sabi ko sa iyo, mas matindi ang ganti natin sa kanya, Mark. Hindi lang natin sila napaghiwalay ni Zina; masisira pa ang buhay ni Akira sa loob ng kulungan. Ano na lang kaya ang mangyayari kung ikaw lang ang nagplano nito? Siguradong hanggang ngayon ay luhaan ka pa rin,” pangungutya ni Marife.

“Paano kung malaman nilang ikaw ang pumatay kay Mina?” takot na tanong ni Mark mula sa loob ng salamin.

“Imposible. Nilinis ko nang maigi ang bawat sulok ng crime scene . Ang bebe boy mong hindi naman masarap ang siyang ituturo ng lahat ng ebidensya,” kampanteng sagot ni Marife habang maingat na naglalagay ng crimson lipstick sa kanyang mga labi.

“Napakasama mo!” sigaw ni Mark, ang boses ay puno ng pait.

“Huwag mo akong pangaralan, Mark. Huwag mong kalimutan ang ginawa nila sa iyo. Noong nalaman nilang bakla ka, hindi ba’t parang may nakakahawa kang sakit kung iwasan ka nila? Kaya nga noong nakulong ka sa loob ng nagbabagang yate, hindi ako sigurado kung aksidente lang ba iyon o sinadya nilang iwan ka para mamatay.”

Nanlumo si Mark sa narinig, ngunit pilit pa ring lumalaban. “Kailangang malaman nila ang totoo! Kailangang malaman nila ang lahat ng ginawa mo!”

Tumawa nang malakas si Marife, isang halakhak na yumanig sa katahimikan ng silid. “Hindi lang ako ang makukulong, Mark. Tayong dalawa. Gaga! Iisang katawan lang ang gamit natin, kaya kung babagsak ako, sasama ka sa akin.”

Tumayo si Marife at inayos ang kanyang blouse. Pinagmasdan niya ang kanyang anyo—mukhang inosente, mukhang biktima.

“Ngayon, pupunta ako sa presinto para mag-inartista. Oras na para ibigay ang huling pako sa kabaong ni Akira Kurosawa,” huling sambit ni Marife bago tuluyang talikuran ang salamin at lumabas ng silid.

Ang Mapanglinlang na Hustisya

Mabilis ang bawat hakbang ni Justin patungo sa presinto. Sa bawat segundong lumilipas, alam niyang mas lalong lumalalim ang bitag na inihanda ni Marife para kay Akira.

“Ako si Atty. Justin Carlos, ang legal counsel ni Akira Kurosawa,” maawtoridad na pakilala ni Justin sa mga pulis.

Napakunot-noo ang imbestigador. “Teka, Atty? Noong huli tayong nag-usap sa ospital, ang sabi mo ay doktor ka. Ngayon, abogado ka naman?”

“Ako ay isang doktor at abogado. Maaari ninyong suriin ang anumang database o i-search ang pangalan ko sa Google. Lalabas doon ang aking lisensya bilang physician at ang resulta ng aking bar exam. Narito ako para sa kliyente ko,” matigas na sagot ni Justin. Naputol ang usapan nang biglang dumating si Zina, mugto ang mga mata at halos hindi makahinga sa galit.

“Justin! Salamat at narito ka. Kailangan ko ng tulong mo!” sigaw ng dalaga.

Ang Anino sa Labas

Sa labas ng presinto, nakamasid si Marife mula sa likod ng isang nakaparadang sasakyan. Nagngitngit ang kanyang mga ngipin nang makita ang lalaking kausap ni Zina.

“Justin? Anong ginagawa ng boyfriend mo rito, Mark?!” asik ni Marife sa kanyang sarili. Sa repleksyon ng salamin ng kotse, muling sumulpot ang malungkot na mukha ni Mark.

“Huwag mong sasaktan si Justin. Wala siyang kinalaman sa paghihiganti nating ito,” pakiusap ni Mark.

“Hindi ko siya gagalawin kung hindi siya mangingialam! Bwisit ka, umalis ka riyan!” ganti ni Marife bago mabilis na isinuot ang kanyang salamin at naglaho sa dilim para isagawa ang susunod na yugto ng kanyang plano.

Ang Hagupit ng Katotohanan

Sa loob ng selda, nagkaharap sina Justin at Akira. Bakas sa mukha ni Akira ang trauma at pagsisisi.

“Aki, anong nangyari? Bakit nagwawala si Zina sa labas tungkol sa isang sex video?” usisa ni Justin.

“Si Marife… pumunta siya sa apartment ko. Pinatay niya si Mina! Hindi ako ang gumawa niyon!” giit ni Akira.

“Nasaan na si Mark—o si Marife?”

“Hindi ko alam! Nawalan ako ng malay matapos niya akong turukan. Justin, hindi ko kayang pumatay. Ang tanging kasalanan ko ay ang pagtataksil ko kay Zina,” pagsusumamo ng binata.

Huminga nang malalim si Justin. “Gagawa ako ng paraan para makapag-pyansa ka. Pero kailangan ninyong tulungan akong mahanap si Marife bago pa siya makagawa ng mas malala.”

Nang lumabas si Justin para ayusin ang mga papeles, pumasok naman si Zina. Dahan-dahan siyang lumapit kay Akira, bawat hakbang ay tila may dalang mabigat na enerhiya.

“Zee, hayaan mo akong magpaliwanag. Kami ni Mina—”

PAKKK!

Isang malakas na sampal ang umalingawngaw sa buong silid, dahilan upang mapalingon maging ang babaeng pulis na nagbabantay.

“Ang kapal ng mukha mo! Gago ka!” sigaw ni Zina habang humahagulgol. Yumuko lamang si Akira, tinatanggap ang bawat salitang tila latigo sa kanyang pandinig.

“Sa loob ng maraming taon, Aki… Diyos ko! Hindi ako naniwala kina Art at Marife noong sabihin nilang nakita kayo ni Mina sa mall. Pinagtanggol pa kita kay Kuya Art kahit gusto ka na niyang sapakin! Akala ko ay para sa film project ninyo ang lahat. Akala ko acting lang, ’yun pala ay nauwi na sa totoong kahalayan! Pinagtanggol kita sa pamilya ko, hayop ka!”

“Zee, gusto ko namang sabihin sa iyo, pero si Mina kasi…”

“Anong si Mina? Si Mina ang malandi? Kung malandi ang kalaban, bakit kayo pumapatol kung alam ninyong may masasaktan kayong tao? Kung loyal ka, kahit sino pang maghubad sa harap mo, iiwas ka! Pero ginusto mo rin, Aki! Tinuka mo ang tukso!” Muling isinampal ni Zina ang kanyang galit sa mukha ng lalaki.

“Zee, pakiusap…”

“Siguro sa pagkakataong ito, dapat pa akong magpasalamat kay Mark o Marife. Dahil kahit sinaktan ko siya noon, hindi niya hinayaang manatili ako sa maling tao. Nakakadiri ka!” huling sambit ni Zina bago mabilis na lumabas ng presinto.

Ang Bagong Biktima

Matapos bayaran ang pyansa, pansamantalang nakalabas si Akira. Ngunit habang abala ang lahat sa paghahanap, isang panibagong senaryo ang inihanda ni Marife.

Sa isang madilim na eskinita, lumitaw si Marife—puno ng mga pasa, sugat, at punit-punit na damit. Tila ba galing siya sa isang marahas na engkwentro. Sa harap ng isang paparating na patrol car, dahan-dahan siyang bumagsak.

“Tulong… tulungan niyo po ako…” ang huling pabulong na sambit ni Marife bago tuluyang nawalan ng malay, dala ang mukha ng isang inosenteng biktima.

ITUTULOY…

Kabanata 11: Ang Madugong Selyo ng Katotohanan

Matapos ang mapangahas na sandali ni Marife kay James, isang malakas na paghampas ng matigas na bagay ang tumama sa likod ng ulo ng dalaga. Ni hindi nakasigaw si Marife; agad na nanghina ang kanyang tuhod at bumagsak siya sa sahig—walang malay at duguang nakahandusay.

Nanlaki ang mga mata ni James. Ang pagnanasa sa kanyang katawan ay napalitan ng matinding kilabot. Pilit siyang kumakawala sa mga tali sa upuan, ang kanyang mga braso ay namumula na sa higpit ng pagkaka-gapos. “Marife! Anong nangyayari?!”

Kasabay ng katahimikan ay ang biglang pagliwanag ng buong kabahayan. Mula sa madilim na pasilyo, isang pigura ang dahan-dahang lumabas. Suot nito ang pamilyar na damit ni Mark Castro . Maging ang mukha nito—ang bawat kurba ng ilong at labi—ay kay Mark.

“M-Mark?” nauutal na sambit ni James. “Buhay ka? Tulungan mo ako! Ang babaeng ’to, sinaktan niya ako!”

Ngunit walang emosyon ang mukhang nasa harap niya. Hindi alam ni James na sa likod ng napakadetalyadong Mark-mask na iyon ay ang nangangatog na si Arke . Sa kabilang sulok ng silid, nakatayo ang tunay na arkitekto ng krimen—si Akira , na malamig na nanonood habang hawak ang isang bakal na pamalo.

“Gawin mo na, Arke,” utos ni Akira, ang boses ay tila galing sa ilalim ng lupa. “Tapusin mo na ang ugnayan niyo.”

Hindi na nakapagsalita pa si James. Mabilis na lumapit ang pigurang may mukha ni Mark. Isang matalim na labaha ang kumislap sa ilalim ng ilaw. Bago pa man makahingi ng tawad si James, marahas na hinawakan ni Arke ang kanyang buhok at iningat ang kanyang baba.

Sa isang malakas at determinadong hagod, ginilitan ni Arke ang leeg ni James .

Ang tunog ng bumubulwak na dugo ay bumalot sa silid. Namutla si James habang ang kanyang buhay ay dahan-dahang umaalis sa kanyang mga mata. Habang naghihingalo ang biktima, kinuha ni Akira ang kutsilyong hawak ni Marife kanina at maingat na ipinunas ang duguang talim sa mga daliri ng walang-malay na dalaga.

“Ngayon, gigising siya na may dugo sa kanyang kamay,” bulong ni Akira habang pinagmamasdan ang duguang senaryo. “At ang huling pangalang babanggitin ng saksi bago mamatay… ay si Mark.”

Tumingin si Arke sa kanyang duguang kamay, ang maskara ni Mark ay nabahiran na rin ng tilamsik ng pula. “Wala na si James, Akira. Malinis na ang lahat. Pakiusap… hayaan mo na kaming mamuhay nang tahimik ni Zina.”

“Sisimulan pa lang natin ang laro, Arke,” sagot ni Akira sabay patay sa ilaw, muling ibinalot sa dilim ang lihim ng gabing iyon.

Tinitigan ni Arke ang duguang biktima, nanginginig ang kanyang mga kamay. “Ginawa ko na ang gusto mo, Akira. Huwag mo nang sasaktan si Zina.”

“Magaling, Arke. Ngayon, umalis na tayo bago pa siya magising,” sagot ni Akira.

Samantala sa Apartment ni Akira…

“Nakakapagod talaga mag inarte,” Sabi ni Akira habang may dalang pagkain na lumapit sakanya si Mina. 

“Narito na ang pagkain,” Wika ng babae na may mga pasa sa katawan. 

“Muling nagbabalik si Mark, pero babae na sya, maari na naming ituloy ang naudlot na tikiman.” Sabi nya. 

“Akira-” Wika ni Mina nang bigla siyang sampalin ni Akira.  “Bakit?” Tanong ng dalaga. 

“Ang panget ng lasa, papatayin mo ba ako.” Sabi ni Akira hindi na nakasagot ang dalaga ng bigla niyang nilaslas sa leeg.  Tinext naman niya si Marife. ilang sandali pa ay dumating si Marife .

“Ano ba kasing kailangan mo?” Tanong ni Marife ngunit nagulat ang dalaga ng makita niya ang bangkay ni Mina naliligo sa sariling dugo.

“Ngayon nandito kana, kung ayaw mong ma expose ang sekreto mo. Makipagsiping ka saakin pero, gusto ko yung may thrill.” Sabi ni Akira. 

“Ano?” tanong ni Marife

“Itali mo ako sa kama, at inumin mo ang juice na iyan.” Sabi ni Akira. Kung saan ang juice ay may kakaibang tableta kung saan nakakasira ng realidad ng isang tao. 

Ang Kamandag ng Alakdan

Sa loob ng apartment ni Akira, namamayani ang isang nakasusulasok na katahimikan. “Nakakapagod talaga ang mag-inarte,” buntong-hininga ni Akira habang nakahiga sa sofa, tila pagod na pagod sa pagpapanggap na biktima sa harap ng mga pulis.

Lumapit si Mina, bitbit ang isang tray ng pagkain. Ang bawat hakbang niya ay may kasamang hapdi dahil sa mga pasang natamo niya mula sa kamay ng lalaking itinuturing niyang panginoon. “Narito na ang pagkain mo,” mahinang wika ng dalaga.

“Muling nagbabalik si Mark, pero babae na siya ngayon,” wika ni Akira, ang mga mata ay nagniningning sa pagnanasa. “Maaari na naming ituloy ang naudlot na tikiman. Sa pagkakataong ito, mas masarap na ang laro.”

“Akira—” pagtatangka ni Mina na magsalita, ngunit isang malakas na sampal ang agad na dumapo sa kanyang pisngi.

“Bakit?” nauutal na tanong ni Mina habang hawak ang kanyang namumulang mukha.

“Ang pangit ng lasa! Papatayin mo ba ako sa luto mo?!” bulyaw ni Akira. Hindi na nakasagot ang dalaga; sa isang mabilis at malupit na galaw, kinuha ni Akira ang kutsilyo sa tray at marahas na nilaslas ang leeg ni Mina .

Pinanood ni Akira ang dahan-dahang pag-alis ng buhay sa mga mata ni Mina habang ang dugo nito ay dumidilig sa sahig. Walang pagsisisi, kinuha niya ang kanyang cellphone at tinext si Marife.

Ang Kasunduan sa Dilim

Ilang sandali pa ay dumating si Marife, bakas ang pagkairita sa mukha. “Ano ba kasing kailangan mo, Akira? Bakit kailangan mo pa akong ipatawag dito?”

Ngunit natigilan ang dalaga. Ang kanyang galit ay napalitan ng kilabot nang makita ang bangkay ni Mina na naliligo sa sariling dugo sa gitna ng silid. “Diyos ko… Akira, anong ginawa mo?”

“Ngayong nandito ka na, diretsuhan na tayo,” malamig na sabi ni Akira habang lumalapit sa kanya. “Alam ko ang mga sikreto mo, Mark. Kung ayaw mong mabulok sa kulungan o mabunyag ang lahat, susunod ka sa gusto ko. Makikipagsiping ka sa akin, pero gusto ko ’yung may thrill .”

“Ano?” panginginig na tanong ni Marife.

“Itali mo ako sa kama… at inumin mo ang juice na iyan,” utos ni Akira sabay turo sa isang baso ng matingkad na inumin.

Sa loob ng juice na iyon ay isang matapang na tableta—isang hinalong kemikal na nakakasira ng realidad, nagpapadilim sa memorya, at kayang bumura sa pagkakaiba ng tama at mali. Isang lason na gagawing sunud-sunuran si Marife sa anumang “katotohanang” nais itanim ni Akira sa kanyang isipan.

“Uminom ka, Marife… o ituturo kita sa mga pulis bilang pumatay kay Mina. Pili ka: ang sarap ko, o ang rehas ng kulungan?”

Ang Alabok ng Kamatayan: Ang Insidente sa Boys Room

Ang showroom ng eskwelahan ay nababalot ng katahimikan, maliban sa tunog ng tumutulong tubig sa loob ng boys’ shower room kung saan naliligo si Arke. Sa labas, isang pigura ang nakatayo—suot ang isang Mark-mask na sadyang napakadetalyado, tila ba si Mark mismo ang nagbalik mula sa hukay.

“Ayaw mong sumunod sa akin, Arke? Pwes, oras na para makita mo si Satanas,” malamig na bulong ni Akira mula sa likod ng maskara.

Lingid sa kanyang kaalaman, nakamasid si Marife mula sa kabilang panig ng pasilyo. Nanlaki ang mga mata ng dalaga nang makita ang anyo ni Mark—o ang akala niyang si Mark. Akma na sana siyang tatakas upang humingi ng tulong, ngunit sadyang mas mabilis ang mga galaw ni Akira.

Sa isang iglap, nasunggaban ni Akira ang braso ni Marife. Bago pa makasigaw ang dalaga, naramdaman niya ang matalim na kagat ng karayom sa kanyang leeg. Itinurok ni Akira ang isang kemikal —isang hallucinogen na dahan-dahang lalamon sa kanyang ulirat at lilitaw ang kanyang mga alaala.

Habang nanghihina si Marife, mabilis na nagtungo si Akira sa locker ng dalaga. Doon ay isiningit niya ang isang Death Note na may lagda ni Mark Castro, isang ebidensyang gagamitin niya para ituro si Marife bilang mastermind.

Ang Trap sa Shower Room

Binalikan ni Akira ang pintuan ng boys’ room . Mula sa maliit na siwang, maingat niyang ipinasok ang isang bote ng Ammonium Chloride Gas . Ang usok ay dahan-dahang kumalat sa loob, tila isang puting kumot na may dalang kamatayan para kay Arke.

Sa labas, pilit na hinahakbang ni Marife ang kanyang mga paa. Ang mundo ay nagsisimulang umikot sa kanyang paningin; ang mga pader ay tila natutunaw. “Tulong…” pabulong niyang sambit habang pilit na inaabot ang hawakan ng pinto, ngunit bigo siya. Sinadyang i-lock ni Akira ang pinto mula sa labas upang walang makapasok o makalabas.

Nang marinig ni Akira ang mga yabag ni Zina na papalapit sa kabilang hallway , mabilis siyang naglaho sa dilim. Tinanggal niya ang maskara at nagkunwaring nag-aalala, habang si Marife ay tuluyan nang bumagsak sa sahig.

Nang magising si Marife pagkalipas ng ilang minuto, ang lahat ng nakita niya—ang maskara, ang syringe, at ang bote ng gas—ay tuluyan nang nabura sa kanyang isipan. Ang tanging natira ay ang pakiramdam ng takot na hindi niya maipaliwanag, habang ang bawat ebidensya ay nakaturo na sa kanyang pagkatao.

Kabanata 10: Ang Halimaw sa Likod ng Maskara

Ang Halimaw sa Likod ng Maskara

Sa gitna ng tensyon sa ospital, hindi pa rin humuhupa ang galit ni Zina. “Anim na taon, Akira! Anim na taon mo akong niloloko habang nakikipagtalik ka sa iba! Kung si Mark o Marife man ang naglantad nito, nagpapasalamat ako dahil pinoprotektahan pa rin niya ako!” Isang malakas na sampal ang muling dumapo sa pisngi ni Akira bago siya iniwan ng dalaga.

Samantala, nagising si Marife sa loob ng ospital. Ang kanyang paningin ay unang dumapo kay Justin na mahigpit na nakahawak sa kanyang kamay habang natutulog.

“Love… paano mo ako nahanap?” mahinang tanong ni Marife.

“Mark? Ikaw ba ’yan?” tanong ni Justin, bakas ang pag-asa sa mga mata. “Nahanap ko ang mga detalye tungkol sa iyo sa isang folder. Umuwi na tayo, Mark. Pakiusap.”

Humagulgol si Mark at niyakap ang nobyo. “Ayoko na rito, Justin. Lumalala na ang sitwasyon ko… hindi ko na makontrol si Marife. Nakapatay ako!”

Lumapit si Zina, umiiyak din. “Best, patawarin mo kami. Sinubukan kong bumalik sa yate para iligtas ka pero pinigilan nila ako. Sana mapatawad mo kami.”

“Zee, kamusta si Arke? Patawad din sa lahat…” ani Mark bago muling pumikit ang kanyang mga mata.

“Umatras ka, Zina,” babala ni Justin. “Ramdam ko… si Marife na ang kausap natin.”

Ang Paghaharap sa Katotohanan

Isang nakapanlulumong ngiti ang sumilay sa mga labi ni Marife pagdilat niya. “Bakit para kayong nakakita ng multo? At narito pala ang ‘dreamboy’ ni Mark. Alam kong namiss mo rin ako, Justin.”

“Marife, itigil mo na ito. Hayaan mo na ang karma sa kanila,” pakiusap ni Justin.

“Karma? Hindi na ako maghihintay sa karma. At ikaw, Zina… ang ‘sorry’ mo ay hindi gamot sa sakit ng ulo na kapag ininom ko ay gagaling na ako. Hindi! Boba! “ halakhak ni Marife.

Biglang bumukas ang pinto at iniluwa si Gng. Castro. “Mark, anak… itigil mo na ito!”

“Isa ka pa!” bulyaw ni Marife. “Ilang beses nagsumbong sa iyo si Mark noon na ginagahasa siya ng lalaki mo, pero hindi ka nalinig! Ngayon, wala na ang hayop na ’yun!”

Sa gitna ng sigawan, biglang namatay ang kuryente. Isang pigura ang pumasok at naghagis ng smoke bomb na nagpabagsak sa lahat. Bago mawalan ng malay, nakita ni Justin ang isang lalaking binuhat ang walang-malay na si Marife.

Ang Piitan sa Bodega

Nagising si Marife na nakagapos ang mga kamay at paa sa isang madilim na kama. “Bakit ba kapag may dudukutin, sa bodega palagi ang bagsak? Teleserye lang ang peg?” bulong niya sa sarili habang pilit kumakawala.

Bumukas ang pinto. Si Akira.

“Gising ka na pala…” ngisi ng lalaki.

“Pakawalan mo ako rito, gago ka!” sigaw ni Marife.

Lumapit si Akira at inilapit ang mukha sa dalaga. “Pakawalan? Pagbabayaran mo ang pagsira mo sa amin ni Zina.” Dinilaan niya ang pisngi ni Marife, isang kilos na puno ng pambabastos.

Biglang nagbago ang awra ni Marife. Ang takot sa kanyang mga mata ay napalitan ng pait. “Alam kong ikaw ang nagkulong sa amin sa yate noon, Akira. Nakulong kami ni Papa dahil sa obsesyon mo sa kaibigan ko. I can’t believe na dinamay mo ang ibang tao para lang patayin ako!” sigaw ni Mark (mula sa katawan ni Marife).

“At sa pangalawang pagkakataon, Mark… papatayin kita nang paulit-ulit kung kinakailangan,” sagot ni Akira habang dinidilaan ang talim ng kanyang kutsilyo.

Muling nanaig ang personalidad ni Marife. “Akira, hinding-hindi ako malinis dahil pinatay ko si James. Pero kapag nakawala ako rito, ako mismo ang kakatay sa iyo!”

“Dahil wala na si Mina, ikaw ang papalit sa kanya,” malamig na sabi ni Akira. Hubot-hubad na tumayo ang lalaki sa harap ni Marife. Gamit ang kutsilyo, marahan niyang pinunit ang suot na damit ng dalaga.

“TULONG!” sigaw ni Marife.

“Walang makakarinig sa iyo rito. Masyadong malayo ang kabahayan.”

“Kahit Marites , hindi ako maririnig?” galit na hirit ni Marife, pilit pa ring nanlalaban sa mahigpit na gapos.

Pumatong si Akira sa kanya, pilit na sinisiil ng halik ang kanyang mga labi at leeg habang ang mga kamay ay gumagala sa kanyang katawan. “Hindi na masama para sa gawa ng siyensya,” bulong ni Akira. “Mas masarap ka pa sa tunay na babae.”

Ang Maskara ng Kataksilan

Sa loob ng ospital, namamayani ang kaguluhan at takot. “Sino ang kumuha sa anak ko?!” hysterical na sigaw ni Gng. Castro, ang kanyang boses ay umaalingawngaw sa pasilyo.

“Tita, hahanapin po namin si Marife. Huwag kayong mag-alala,” pag-aamamo ni Zina, bagaman siya mismo ay nanginginig sa kaba.

“Si Akira… si Akira ang kumuha sa kanya,” mariing sabi ni Justin. Naalala niya ang huling imaheng nakita niya bago siya nawalan ng malay—ang pamilyar na singsing na suot ng lalaking bumuhat kay Marife. “Sigurado ako, siya ang nakita ko.”

“Pero bakit? Ganoon na ba katindi ang galit niya para gantihan nang ganito si Marife?” tanong ni Zina, na tila hindi pa rin makapaniwala.

Biglang sumingit sa usapan ang kapatid ni Zina na si Arke, na pilit bumabangon mula sa kanyang higaan. “Hindi si Mark ang naglagay ng ammonium chloride gas sa showroom noon. Noong sinubukan kong buksan ang maliit na bintana… nakita ko ang lalaking naka-hood. Si Akira iyon.”

“Paano mangyayari iyon? Kasama ko si Akira nang mga oras na iyon!” giit ni Zina.

“May Face Shop ang mga Kurosawa, Zee. Kung sa pelikula ay prosthetics lang ang tawag, ang sa kanila ay sobrang makatotohanan. Kayang-kaya nilang kopyahin ang mukha ng kahit sino gamit ang mga produkto nila mula sa black market . Hindi alam ni Akira na may alam ako… at natatakot ako para sa kaligtasan mo,” paliwanag ni Arke.

Ang Madilim na Pag-amin

“Bakit ngayon mo lang ito sinabi sa akin, Kuya? Sa lahat ng pagkakataon, si Mark pala ang pumoprotekta sa atin!” sigaw ni Zina, puno ng pagsisisi.

“Ibig sabihin, walang kasalanan si Mark?” tanong ni Justin, tila nabunutan ng tinik ngunit napalitan ng panibagong pangamba.

“Wala. At si Mina? Hindi siya basta-basta kabit. Isa siyang slave ni Akira. Ginawa siyang sex slave at sunud-sunuran sa bawat utos nito,” dagdag ni Arke. “Noong nagkamalay ako rito sa ospital, naunang dumating si Akira sa akin. Nagbanta siya na papatayin ka niya, Zee, kapag nagsalita ako. At ang pagkamatay ni Sir James… hindi si Mark ang pumatay sa kanya. Kundi ako.”

Napahawak sa bibig si Gng. Castro. “Diyos ko, Arke! Bakit?”

“Dahil alam na ni Akira na iisa lang sina Mark at Marife. Ginamit namin ang mga maskara mula sa shop niya para magpanggap. Ang lahat ng ito ay isang malaking set-up . Napilitan akong sumunod dahil sa banta niya sa buhay mo, Zee. Hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyaring masama sa iyo.”

“Pero bakit inamin ni Marife na siya ang pumatay kay James?” usisa ni Justin.

“Dahil sa isang tableta na ipinainom ni Akira sa kanya. Isang hallucinogen na nagpabago sa kanyang alaala. Patawarin ninyo ako!” pagmamakaawa ni Arke habang humahagulgol.

Sa Loob ng Bodega: Ang Impiyerno ni Marife

Habang inilalantad ang katotohanan sa ospital, patuloy ang paghihirap ni Marife sa kamay ng halimaw na si Akira. Tinakpan ni Akira ang bibig ng dalaga habang marahas itong umaabuso sa kanyang katawan.

“Hmm… ang sarap mo. Pinatulog mo pa ako noon sa apartment, pwede naman tayong mag-usap nang ganito,” bulong ni Akira, ang boses ay puno ng malisya.

Sa gitna ng sakit at panghihina, nag-ipon ng lakas si Marife. Buong lakas niyang inuntog ang kanyang ulo sa ulo ni Akira. Isang malakas na lagutok ang narinig at agad na dumugo ang ilong ng lalaki.

“Bwisit ka!” sigaw ni Akira. Sa tindi ng galit, binuweltahan niya ng isang malakas na suntok sa sikmura si Marife. Dahil sa tindi ng impact, agad na nawalan ng malay ang dalaga, habang ang lalaki ay nananatiling nakatitig sa kanya, puno ng poot at pagnanasa.

ITUTULOY…

Kabanata 12: Ang Huling Sayaw ng Kataksilan

Nagising ako sa gitna ng matinding hapdi. Ramdam ko ang higpit ng mga gapos sa aking mga kamay at paa, ibinabaon ako sa malamig na kutson ng kama. Halos hindi ko na maimulat ang aking mga mata dahil sa tindi ng pamamaga mula sa mga suntok ni Akira. Sa bawat pagkurap, tila may tumitibok na ugat sa aking sentido.

Bumukas ang pinto at iniluwa ang anino ni Akira. Hubad ang kanyang pang-itaas, dala ang isang tray ng pagkain na tila ba isang mapagmahal na asawa, ngunit ang kanyang mga mata ay naniningas sa demonyong katuwaan.

“Gising ka na pala. Halika, kumain ka. Gusto mo bang subuan kita?” tanong niya habang dahan-dahang lumalapit. Isang nakapangingilabot na ngisi ang gumuhit sa kanyang labi. “Pumili ka: ang pagkaing ito, o ang burat ko ang isusubo mo?”

Hindi ako sumagot. Ipinikit ko na lamang ang aking mga mata, pilit na humahanap ng katahimikan sa gitna ng aking impiyerno.

Ang Babala mula sa Nakaraan

Samantala, sa labas ng madilim na silid na iyon, natagpuan nina Justin at Zina ang isang lumang liham na nakaipit sa notebook ng dalaga. Sulat-kamay ito ni Mark bago ang trahedya sa yate. Nanginginig ang kamay ni Zina habang binabasa ang bawat salita:

“Zee, alam kong may alitan tayo dahil kay Akira. Alam ko ring siya ang pipiliin mo. Pero isinulat ko ito dahil aalis na kami ni Mama pagkatapos ng outing. Tungkol kay Tito James, iiwas na lang ako… ginagawa na niya akong sex slave. Pero ang mas mahalaga, Zee, mag-ingat ka kay Aki. May nakita akong old medical records niya. Hindi pa ako tiyak, pero may kakaiba sa kanya… baka may pagkakataon pang magbago si Aki.”

Naputol ang pagbabasa ni Zina nang biglang mag-vibrate ang kanyang cellphone. Tumatawag si Akira.

“Sasagutin ko ba?” bulong ni Zina, ang boses ay puno ng takot habang nakatingin kina Justin at Arke.

“Go. Act normal. Huwag mong ipapahalata na alam na natin ang lahat,” mariing utos ni Justin. Huminga nang malalim si Zina at pinindot ang answer .

“Aki? Nasaan ka?”

“Tulungan mo ako, babe! Nagtatago ako… hindi ko alam kung nasaan ako! Papatayin ako ni Mark!” bulyaw ni Akira sa kabilang linya, ang kanyang boses ay tila isang biktima ng karahasan.

“Ibigay mo ang address mo, pupuntahan kita. Magsasama ako ng mga pulis para matapos na ito,” sagot ni Zina, pilit na itinatago ang panginginig ng kanyang boses.

“Huwag! Ikaw lang dapat! May nakikita akong barber shop dito at isang billboard ni Liza Rowe. Bilisan mo, Zee! Nandito na si Mark!”

Ang Bitag sa Bodega

Pagdating ni Zina sa nasabing lugar, agad siyang sinalubong ni Akira na tila isang bayaning nagtagumpay.

“Mabuti at nandito ka na. Naitali ko na ang hayop na si Mark sa loob. Ang galing ko, ’di ba?” tawa ni Akira, isang halakhak na walang katinuan.

“Kung ganoon, ipahuli na natin siya sa mga pulis,” suhestiyon ni Zina, pilit na sumasakay sa laro ng nobyo.

“Huwag. Dapat ay patayin na natin siya! Hahaha!”

Habang naglalakad sila papasok sa lumang bahay, hindi alam ni Akira na sa likod ng mga dambuhalang puno ay nakatago sina Arke, Justin, at ang mga armadong pulis. Suot ni Zina ang isang nakatagong wireless headset .

“Basta kapag nasa alanganin ka na, Zee, sabihin mo lang ang SOS code natin,” bulong ni Justin sa kabilang linya.

Tahimik na pumasok si Zina sa madilim na bahay kasama ang mamamatay-tao, dala ang tanging sandata: ang kanyang tapang at ang pag-asang mailigtas ang kaibigang si Mark.

 Ang Huling Sakripisyo

Dinala ni Akira si Zina sa isang madilim na silid. Pagkabukas ng ilaw, tumambad sa kanya si Marife—nakagapos, puno ng pasa, at walang malay.

“Si Marife? Akala ko ba si Mark ang narito?” tanong ni Zina, pinipilit na hindi manginig ang boses.

“Si Mark at Marife ay iisa, Zee. Nagbalik si Mark dahil gusto niya tayong paghiwalayin,” tugon ni Akira habang kinukuha ang isang matalim na kutsilyo. Napaatras si Zina sa kilabot.

“Zee, mag-iingat ka. Susugod na kami,” bulong ni Justin sa kanyang headset.

“Huwag!” mabilis na pabulong na sagot ni Zina.

“Huwag kang mag-alala, babe. Hindi kita sasaktan,” sabi ni Akira habang dahan-dahang lumalapit sa walang-malay na si Marife. “Si Mark lang ang dapat mawala. Sobra na ang pangingialam ng baklang ito. Alam mo ba? Noong wala akong malay, pinagsamantalahan niya ako! Hindi ako papayag na sisirain ng isang gaya niya ang relasyon natin!”

Habang nakatalikod si Akira, mabilis na kinuha ni Zina ang stun gun na ibinigay ni Justin. Nang akmang sasaksakin na ni Akira si Marife, buong lakas na idinikit ni Zina ang aparato sa tagiliran ng lalaki. Ang malakas na boltahe ng kuryente ay nagpabagsak kay Akira sa sahig, nanginginig at paralisado.

“Code: Me!” sigaw ni Zina.

Agad na sumugod sina Justin, Arke, at ang mga pulis. Mabilis na kinalagan ni Zina ang kanyang kaibigan. “Marife! Gumising ka! Itatakas kita!”

Nagmulat ng mata si Marife, lito at hirap magsalita. “Zee? Anong ginagawa mo rito?”

“Binalikan kita, bes. Patawarin mo ako… sorry sa lahat,” umiiyak na sabi ni Zina habang niyayakap ang kaibigan. Ibinigay niya ang kanyang jacket kay Marife upang takpan ang punit-punit nitong damit. “Nasa labas na si Justin. Halika na, bilisan natin!”

Ang Madugong Engkwentro

Akmang tatayo na sila nang biglang may humablot sa buhok ni Marife. Nakabawi si Akira mula sa pagkaka-paralisa. Mabilis niyang tinutukan ng kutsilyo sa leeg si Marife habang nakaharap sa mga pulis.

“Huwag kayong lalapit! Pupugutan ko ang babaeng ito—teka, babae ba talaga? Haha!” halakhak ni Akira, tila tuluyan nang nawala sa katinuan.

“Pare, pakawalan mo siya. Huwag mo siyang sasaktan!” pagsusumamo ni Justin habang nakatutok ang baril kay Akira.

“Nababaliw ka na, Justin! Hindi mo mahal ang baklang ’yan! Sex lang ang habol mo dahil wala siyang matres para mabuntis! Bakit kayo nagkakagusto sa mga gawang-agham na ito?!” bulyaw ni Akira.

“Hindi lang babae at lalaki ang may karapatang magmahal, Akira. Ang pag-ibig ay para sa lahat. At mahal ko si Mark, bago pa man siya naging si Marife,” sagot ni Justin.

Sumingit si Arke sa usapan, ang boses ay puno ng pait. “Aki, alam kong may nararamdaman ka para sa akin. Pasensya na kung tanging pagkakaibigan lang ang kaya kong isukli.”

“Baliw ka na pare! Hahaha!” Isang mabilis na galaw ang ginawa ni Akira. Inagaw niya ang baril ng pulis na nasa likod niya, tinadyakan si Marife palayo, at walang pag-aalinlangang pinaputukan si Arke .

“KUYAAAA!” tiling sigaw ni Zina.

Bumagsak si Arke, duguan ang kaliwang dibdib. Sa gitna ng kaguluhan, pinaputukan ni Justin si Akira, ngunit bago pa man tuluyang bumagsak ang salarin, muling itinutok ni Akira ang baril kay Justin na noon ay nakatalikod habang inaalala si Marife.

“HINDI!” sigaw ni Marife.

Isang putok ang umalingawngaw. Inikot ni Marife ang kanilang posisyon at siya ang sumalo ng bala na para sana kay Justin.

Ang Paalam ng Isang Kaibigan

Bumagsak si Marife sa bisig ni Justin. Sabay-sabay na nagpaputok ang mga pulis kay Akira, na naging sanhi ng agarang kamatayan nito.

“Masaya akong lilisan… dahil nakita ko ang dalawang tao na tumanggap sa tunay na pagkatao ni Mark,” nakangiting sabi ni Marife, habang umaagos ang dugo sa kanyang damit.

“Bes, no! Lumaban ka! Huwag kang susuko!” hagulgol ni Zina.

“Kahit kailan… nagmumura ka pa rin,” biro ni Marife sa gitna ng panghihina.

“Justin! Buhatin mo siya! Dalhin natin siya sa ospital!” sigaw ni Zina na nagpabalik sa wisyo ni Justin.

Mabilis na binuhat ni Justin ang walang-malay na si Marife patungo sa naghihintay na ambulansya. Sa kabilang dako, ang walang buhay na katawan ni Arke ay kinuha na rin ng mga awtoridad, habang si Zina ay naiwang lulutang-lutang sa gitna ng trahedya at pagsisisi.

ITUTULOY…

Kabanata 13: Ang Bahaghari Matapos ang Unos

Mabilis ang takbo ng oras sa loob ng ospital. Habang naghihintay sa labas ng Emergency Room , binalot ng matinding pagsisisi at pag-alala sina Zina at Justin.

“Kilala ko si Mark,” basag ang boses na simula ni Zina. “Kahit gaano pa kasama ang dinanas niya—mula sa pang-aabuso ng kanyang ama-amahan hanggang sa pangungutya ng iba—ni minsan ay hindi niya naisip ang maghiganti. Ang Marife na nakita natin… biktima lang din siya ng galit na hindi sa kanya.”

Ilang sandali pa ay humahangos na dumating si Gng. Castro, mugto ang mga mata. “Ang anak ko? Kamusta ang anak ko?”

“Nasa loob pa po ang mga doktor, Tita. Hintayin po natin silang lumabas,” malungkot na sagot ni Justin, pilit na pinatatatag ang sarili kahit siya man ay halos gumuho na.

Sa Loob ng Silid-Operasyon

Sa loob ng ER, namamayani ang tunog ng mga monitor at ang mabilis na galaw ng mga medical staff . Ngunit sa isang bahagi ng silid, unti-unting tumigil ang ingay.

“Doc, hindi na kinaya ng pasyente…” bulong ng nurse habang nakatingin sa flatline ng heart monitor .

Huminga nang malalim ang doktor at tiningnan ang kanyang relo. “Time of death: 2:34 AM.”

Isang katahimikan ang bumalot sa silid, hudyat ng pagtatapos ng paghihirap ng isang kaluluwang naging biktima ng pagkakataon.

Ang Hatol ng Tadhana

Lumabas ang doktor na may mabigat na anyo. Agad siyang sinalubong ng tatlo.

“Doc? Kamusta sila? Kamusta ang kapatid ko?” tanong ni Zina.

“Kamusta si Mark?” habol ni Justin.

Tumingin nang diretso ang doktor sa kanila. “I’m sorry… pumanaw na ang pasyenteng lalaki (Arke). Ginawa namin ang lahat, ngunit masyadong malapit sa puso ang tinamong bala.”

Humagulgol si Zina, ngunit hindi pa natatapos ang doktor. “Tungkol naman kay Miss Castro… nasa state of coma siya ngayon. Malubha ang kanyang lagay, ngunit nakikita naming lumalaban ang kanyang katawan. Milagro na lamang ang kailangan natin para magising siya.”

Hindi na kinaya ni Zina ang narinig. Ang pagkawala ng kanyang kapatid at ang kritikal na kalagayan ng kanyang matalik na kaibigan ay labis para sa kanyang puso. Tuluyan siyang nawalan ng malay, ngunit mabilis siyang nasalo ni Gng. Castro.

“Zina! Gising, anak!” umiiyak na tawag ng ginang.

Sa gitna ng kaguluhan, naiwang nakatitig si Justin sa pintuan ng ER. “Salamat, Doctor Reyes,” bulong niya. Sa kanyang isip, isa lang ang panalangin: na sa muling pagdilat ng mga mata ni Marife, ang Mark na minahal niya ang kanyang masisilayan.

Sa gitna ng kawalan, napadpad ang kaluluwa ni Mark sa isang lugar na puno ng kapayapaan. Doon, nakita niya ang isang pamilyar na anino.

“Marife? Ikaw nga ba ’yan?” tanong ni Mark. “Susunduin mo na ba ako?”

Ngumiti ang babae at niyakap siya nang mahigpit. “Hindi mo pa oras, Mark. Bumalik ka… alagaan mo ang tatay natin para sa akin.”

“Pero napapagod na ako,” bulong ni Mark.

“Mark, may mga tao pang naghihintay sa iyo,” sulpot ni Arke mula sa likuran ni Marife, bakas ang kapayapaan sa mukha. “Patawarin mo ako sa lahat. Ikaw na ang bahala kay Zina… kailangan niya ng isang kapatid na katulad mo.”

“Higit sa lahat,” dagdag ni Marife, “naghihintay ang kapatid ko. Mahal na mahal ka ni Justin. Kaya pakiusap… gumising ka na.”

Ang Milagro

Nagising si Mark na nararamdaman ang init ng kamay ni Justin na mahigpit na nakahawak sa kanya. Sa kabilang banda, si Zina ay nakasubsob sa kanyang higaan, mahimbing na natutulog dahil sa pagod ng pagbabantay.

“Jus… tin… Z-zee…” mahina at gumaralgal na tawag ni Mark.

Agad na nagising ang dalawa. “Bes! Sa wakas, gising ka na!” sigaw ni Zina na halos maiyak sa tuwa.

“Anong gusto mong kainin? Bibili ako agad! Tatawagan ko si Mama!” taranta at masayang sabi ni Justin.

Nagawa pang magbiro ni Mark sa kabila ng panghihina. “Kahit ano… pero alam ko namang lugaw lang ang pwede sa akin. Hindi tayo nasa teleserye, ’no.”

“Si Bes nga ito, walang duda!” tawa ni Zina.

Nang dumating ang doktor, kumpirmado ang milagro. Tatlong buwan siyang nasa coma , ngunit ang kanyang katawan ay ganap nang nakabawi. Sa pagbukas ng pinto, pumasok si Gng. Castro kasama ang ama ni Marife.

Doon nabunyag ang huling lihim: Magkapatid ang ina ni Mark at ang ama ni Marife. Ang trahedyang naganap ay nagpabuklod sa isang pamilyang matagal nang nagkawalay. At si Justin? Isa siyang adopted na anak, kaya’t ang kanilang pag-iibigan ay malaya sa anumang hadlang ng dugo.

Ang “Proposal” na Trending

Pagkalipas ng ilang buwan, sa gitna ng isang mataong mall, naglalakad sina Marife at Zina. “Bes, may utang ka ba? Bakit palinga-linga ka?” biro ni Marife.

“Wala, bes! Hinahanap ko lang si Justin, nasaan na ba ’yun?” sagot ni Zina habang palihim na kinukunan ng video ang kaibigan.

Tumunog ang cellphone ni Marife. “Nasa likod mo!” sabi ni Justin sa kabilang linya.

Paglingon niya, naroon si Justin—naka-lab coat pa at tila galing lang sa clinic. Dahan-dahan itong lumuhod at naglabas ng isang maliit na kahon. Mula sa escalator, itinaas ng mga tao ang mga plakard na bumubuo sa mga salitang: “WILL YOU MARRY ME?”

“Oo! Siyempre, aarte pa ba ako?” umiiyak na sagot ni Marife habang tumutugtog ang A Thousand Years .

Ang Bagong Bukas

Ngayon, ang mundo nina Justin at Marife ay puno ng kulay. Sa tulong ng surrogacy , biniyayaan sila ng isang anak na pinangalanan nilang Marie Fe .

Ang kwento ni Mark o Marife Castro ay isang paalala na ang pag-ibig ay walang pinipiling kasarian o anyo.

“Ang buhay ay hindi isang telenovela na may nakatakda nang script. Tayo ang gumagawa ng sarili nating ending. Nasa iyo na kung gagawin mo itong ‘happy’ o hindi.”

— WAKAS —