The Unshed Tears of Dandelion

The Unshed Tears of Dandelion  is a work of fiction. Any semblance between original characters and real persons, living or dead, is coincidental. The author in no way represents the companies, corporations, or brands mentioned in this book. The likeness of historical/famous figures have been used fictitiously; the author does not speak for or represent these people. All opinions expressed in this book are the author’s, or fictional.

This book or any portion thereof may not be reproduced or used in any manner whatsoever without the express written permission of the author except for the use of brief quotations in a book review.

[Language: Filipino/English]

Sports Series #1

Para kay Dan, ang buhay ay umiikot lamang sa pera. Mula sa kaniyang pag-aaral, sa kaniyang trabaho, pati na rin ang pinapangarap niyang matagal na niyang inabandona. Once a promising swimmer ay pikit mata niyang tinalikuran at pilit niyang ipinapaalam sa sarili na hindi para sa kaniya ang mundo ng paglangoy.

One night, sa kaniyang trabaho, sa banyong kaniyang nililinisan ay makikilala niya ang magbabago sa kaniyang buhay na si Steven Royce Austria who will confront him na ang buhay ay parang isang bulaklak. Mabango at puno ng ligalig.

At sa kanilang madalas na pagkikita, papatunayan nilang dalawa na ang buhay ay isang laro lamang na kailangan nating languyin hanggang makamtan natin ang mga numero na ating ninanais—na katulad sa paglangoy , makakamtan din natin ang finish line sa ilang metrong paglangoy sa buhay na mayroon tayo.

---

WARNING: This book is under the category of Boys’ Love. As a result, it contains STRONG LANGUAGE, MENTIONS OF DEROGATORY TERMS, GAY RELATIONSHIPS, AND SEX THROUGHOUT.

16+ ONLY

Chapter 01

Chapter 01

Pagod na pagod na ako. Pinahid ko ang pawis na namuo sa kakakuskos ko ng mga plato rito sa loob ng restaurant na pinagtatrabahuhan ko.

Hindi ko kasalanan na mahirap ako, pero magiging kasalanan ko kung manatili pa ako sa ganitong estado. Mahirap pero kakayanin.

Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko, nang makita na may panibago na namang huhugasan. Wala akong karapatan na magreklamo. Walang puwang sa mahirap na kagaya ko ang salitang pahinga. Kayod dito, kayod doon.

“Dandelion, pagkatapos mo diyan ’yung sa banyo naman.” Napatango naman ako kay Xavi. Hawak na nito ang isang mop para maglinis na sa harapan nitong pinagtatrabahuhan namin. Katulad ko, isa rin siyang kahit, isang tuka.

Mabilis ko na rin tinapos ang paghuhugas ko at sinunod na ang utos ni Xavi. Dala-dala ko ang isang mop, sabon, at pamunas papunta ng banyo. Malapit na rin ang closing namin kaya para hindi na rin magtagal pa ang shift namin ay ina-advance na namin ang linis bago pa kami magsara.

Pagbukas ko para akong malalagutan nang hininga sa nasaksihan ko. Halos wala nang pang-itaas ang babae, habang hinahalikan ito sa leeg ng may katangkarang lalaki.

“Sensiya na po, pakituloy na lang po ’yan sa motel,” salita ko na ikinatigil nilang dalawa. Mabilis na nag-ayos ang babae at ang kasama nitong lalaki.

Tuluyan na akong pumasok at ibinaba ang hawak kong panglinis. Kahit ramdam ko ang matalas na tingin ng lalaki sa likuran ko ay hindi ko ito pinansin. Mas lalo ko pang itinuon ang sarili ko sa paglilinis ng salamin sa loob ng banyong ito. Hindi ako sa sahuran kung bibigyan ko sila ng kahit kaunting oras ko.

“Istorbo, tsk.” Kahit alam kong hindi ko na dapat ito patulan dahil ikakapahamak ko pa ito ay ginawa ko pa rin. Masiyado na yatang tahimik ang buhay ko at ako na mismo ang lumalapit sa gulo. Hindi naman na dapat, pero alam kong nasa tama ako ngayon.

“Kung ayaw niyong may nang-iistorbo sa inyo, dapat kumuha na lang kayo ng motel. Ke-yaman yaman niyo sa public restroom pa kayo nang-aasik ng lagim.” Inirapan ko ito at binuksan ang gripo at pinilipit ang basahan na hawak ko. “Nakakadiri kayo,” dagdag ko pa rito.

“Anong sabi mo?!” malakas na sigaw nito at mabilis pang pumunta sa kinaroroonan ko. Dahil anak ako ng Diyos, lalaban din ako. Hindi ako pinalaking talunan.

“Babe!” pinigilan naman ito ng kasama niyang babae, kaya hindi natuloy ang balak nitong pagsugod. Makikita mo sa mukha nito ang bagsik ng hindi napagbigyan. Ngumisi lamang ako rito.

“Ayos-ayusin mo. Binabayaran ka lang dito!” Padabog kong ibinagsak ang hawak kong basahan. Kahit umiinit na ang ulo ko ay nasa katinuan pa ako para hindi ihagis sa pagmumukha ng mukhang kapre sa harapan ko. Ayokong makasuhan ng physical abuse. Naalala ko rin wala rin pala akong pera.

“Talaga? Bakit kasama ba sa binayaran mo ang mag-anuhan kayo rito? Nakakadiri kayo at dito pa kayo nagkakalat ng sakit,” madidiing mga pahayag ko. Mabilis na rin ang pagtibok ng puso ko dahil sa tumaas na dugo ko sa mga ito.

Tuluyan nang umusok ang ilong nito at walang patumpik-tumpik na ambaan ako ng suntok. Mabilis ko rin itong sinuntok. Ano siya sinesuwerte? Hindi bayad na suntukin ako rito. Hindi kasama sa kontrata ko ang payagang gawin ng kahit sino ang gusto nila lalo pa’t kung hindi na tama.

Tanging sigaw lang ng babae ang namumutawi habang nagsusuntukan kami ng lalaking ito. Kapag aamba siya, ako naman ay iilag. Kapag nasusuntok ako, sisipain ko naman siya sa tuhod. Halos habol naming ang aming hininga at parang puputok na ang mga ugat sa mga ulo naming sa sobrang init namin sa isa’t isa.

Naghiwalay lang kami nang dumating na ang mga kasamahan ko sa trabaho. Nagpagpag pa ako ng damit dahil sa dumi na kumapit dito. Ganoon din ang kupal na nasa harapan ko. Halos ngumisi ako nang makita ko ang itsura nito. Para itong nabundol ng kotse sa nagkalat na dugo sa kaniyang damit. Kung gago siya, mas lalo na ako.

Naiinis naman akong tumingin dito ng ambaan ulit ako, bago pa man ako kaladkarin ng mga kasamahan ko papasok sa opisina ng manager na pinagtatrabahuhan ko. Nakaisa pa, kainis. Dapat sa akin ang huling halakhak.

Pinagalitan ako at hindi naman ako tinanggal sa trabaho dahil nasa tama ako. Hindi rin naman ako pwedeng kasuhan nung kupal na ’yun dahil siya ang naunang nanakit. Pinakiusapan na lang kami na magkapatawaran na lamang. At mabuti na lamang, ayaw na ring palakihin ang gulong ito ng babaeng kasama niya, kahit na halos magsisigaw na ang lalaki sa sobrang galit nito sa ginawa ko.

“Magsara na kayo! Mga hayop!” ang tanging huling natatandaan kong sinabi niya. Parang susuko na ang mundo sa sobrang ingay at lakas ng boses nito.

Ngumingisi lamang ako habang naglalakad. Hindi maipinta ang labis na kaligayahan ko sa mga ngiting halos abot na ng aking mga mata. “Hindi ako ang talo ngayon,” salita ko sa sarili ko.

Kinuha ko ang isang piraso ng sigarilyo at sinindihan ito. Nasa likuran ako ngayon kung saan ang labasan namin, kung saan kami nagtatapon ng basura, rito sa pinagtatrabahuhan ko.

“Gusto mo?” pag-aalok ko sa kadarating na kasamahan. Tumingin lamang ito sa akin at sumandal sa diding na malapit sa kinatatayuan ko.

“You can’t really tamed your little demon? Huh?” sinimangutan ko lamang ito sa sinabi niya. Parang wala nang rason para magpaliwanag pa. Kung hindi ko lang kilala at kaibigan ito, umalis na ako rito.

“Xavi, ayoko lang na kung saan saan nakikipagtalik ang isang tao. Katulad kanina, halos kita ko na ang kaluluwa nung babae. Talagang walang pinipili ang titi ng lalaking iyon.” Humuthot ako sa hawak kong sigarilyo at ibinuga rin ang usok nito pagkatapos.

“That’s not what I wanted you to know. Ang aking lang sana umiwas ka na lang. Ayoko namang umalis ka rito dahil sa ganiyang prinsipyo. Para na kitang kapatid, Dan.”

“Oo na, parang may magbabago pa kapag pinangaralan mo pa ako.” Tumayo ako at pinagpagan ang pang-upo ko at mabilis na itinapon ang halos papaubos ng sigarilyo. Mababakas din sa galaw ko ang pagka-irita ko rito.

“Dan, gusto ko lang na lumayo ka sa gulo. Ilang beses nang ganito ang nangyayari. Baka isang araw, mabalitaan ko na lang na natanggal ka nasa trabaho.” Lumapit ito sa akin at iniharap ako sa kaniya. Kahit inis ako ay hindi ko ito pinigilan sa gusto nitong gawin.

“Xavi…” walang ganang salita ko sa kaniya. Hinawakan nito ang magkabila kong balikat at yumakap ito sa akin. Napakainit ng mga bisig niya. Hindi ako sanay na nagdadrama kami. Wala namang sahod at sayang lang sa luha kung may iiyak man.

“I don’t want to lose a friend, Dan. Ikaw na lang kasama ko sa buhay, and I can’t handle if ikaw pa ang mawala sa tabi ko.” Wala sa wisyo ko rin itong niyakap. It has been years since nagkakilala kami nito at masasabi kong nakahanap ako rito nang taong alam kong tanggap kung anong estado ng buhay ko.

Masakit mang tanggapin pero takot ako sa sarili kong anino. Sa lahat ng taong nakikilala ko, kapag usaping kayamanan na, wala ako sa upuang iyon. I was just a bystander. Hanggang taga kinig at taga kuha lamang ng balita sa kung ano bang mayroon sa mga taong nakapaligid sa akin. Dahil balikbaliktarin man ang mundo, isa lang ang alam nila—mahirap ako at iyun ang masakit na katotohanan. Isipin ko man, alam ng utak ko na ang isang mahirap ay mamamatay sa hirap.

“Sabi na eh! Mga bakla! Mga salot!” Napahiwalay naman ako sa yakapan namin ni Xavi at nakita ko ang lalaking pinagsusuntok ko. Nakasakay ito sa kaniyang kotse. Para itong nakawala sa hawla sa sobrang lakas ng boses.

Itinaas nito ang middle finger niya at sumigaw ulit ng ‘bakla’ at mabilis na pinaharurot ang sasakyan nito. Nakangisi pa si kupal habang nakatanga lamang ang babaeng kasama nito.

Tumingin ako kay Xavi at sabay kaming humalakhak nang pagkalakas lakas. Napapaluha pa ako sa labis na tuwa sa nangyaring ngayon. Habang ito naman ay napapahampas sa akin.

“Gago,amputa!” Kasabay ng paghakbay ko rito at pagpasok namin sa loob ngpinagtatrabahuhan naming dalawa ng taong naging kasangga ko na rin sa buhay.

++++++

A/N:

What’s your thoughts on this chapter? Hope you like it.

Chapter 02

Chapter 02

“Veronica, tigilan mo nga ang kakalingkis sa akin,” salita ko sa babaeng kababata ko. Alam kong may gusto ito sa akin pero ewan ko, ayokong kumuha ng bato na ipupukpok ko rin kalaunan sa bunbunan ko.

“Ba’t ayaw mo kasi sa ’kin? Maganda naman ako ah.” Pagmamaktol pa nito. Nasa labas ako sa tapat ng bahay namin at nakaupong nagkakape. Parang ito na ang gamot ko tuwing gigising ako.

Umaga na at nagpapagising lamang ng ulirat bago ako maligo at pumasok sa paaralan. Nakasanayan ko na ang ganitong tagpo bago magsimula ang panibagong araw ko.

Inirapan ko lang ang babaeng lumilingkis pa rin sa mga braso ko. Naiinis man ay pinabayaan ko lamang ito. Parang may magagawa pa ako kung magreklamo ako sa kaniya. Susundin at susundin naman nito ang gusto niya.

“Kahit anong ganda mo, kung mahirap ka. Hindi kita papatulan,” paunang salita ko. “Ayokong magdagdag ng isa pang taong papalamunin ko.” Tumayo na ako kaya natanggal ang pagkakakapit nito sa mga braso ko. Mukha itong troso kung makanguso pagkatapos ng mga sinabi ko.

Para sa akin, ang pag-ibig ay isang pribilehiyo na para lamang sa mga mayayaman. Isang kasalanan na umibig kang walang laman ang sikmura mo. Para kang nagtitiyaga sa tinapay na kakapiranggot lang ang laman—hindi ko kaya ang ganoong tagpo. Danas na danas ko na ang bagay na iyon. At ayokong mabuhay na iniisip kung may makakain pa ba kami sa susunod na araw. Sapat ng naranasan ko at ayoko itong ipasa sa taong mamahalin ko.

Kahit na sa edad na labing siyam ay hindi ako kailanman nakatikim ng iba’t ibang putahe. Dahil takot akong makabuo. Alam ko naman kung paano iwasan, pero hindi siguro kaya nang sikmura at isipan ko na baka may mabuo kami ng kung sino mang taong iibigin ko. Dahil para sa akin ang pagkakaroon ng anak para sa mga kagaya kong mahihirap ay isang pagkakasala na dadalhin ko sa tanang buhay ko.

Ayokong magaya ako sa nanay ko na nagmamakaawa sa mga kamag-anak namin para may mapangkain lamang kami sa pang-araw araw. Kaya laking pasasalamat ko na ako na tatlo lang kaming magkakapatid na pinapalamon nila ng magaling kong ama. Ayokong magreklamo pero anong magagawa ko, ganito ako lumaki at mamamatay.

Halos ako na lamang ang natitira sa bahay na ito. Bumukod na ang dalawa kong nakakatandang kapatid magmula ng mawala ang nanay namin. Hindi ko na rin alam kung nasaan ang magaling kong ama dahil lumayas na rin ito at sumama sa bago nitong kalaguyo.

Hindi ko na siguro kasalanan pa, kung hihilingin kong hindi na sana maglandas ang mga linya at tagpo ng mga buhay namin. Kasalanan mang hilingin, sapat na siguro ang naging paghihirap ko magmula nang makasama ko ito sa loob ng isang bubong.

Hindi magbabago ang taong ayaw magbago. Hindi magliliwanag ang buhay ng isang taong sinanay ang sarili sa buhay na nakasanayan na nito. Ang tanging problema lamang dito, kasama ako sa pilit nilang sinasanay. Ayokong ipasa sa ibang tao, ang sakit na nararanasan ko. Sapat na sigurong ako sa akin na titigil ang ganoong linya. At pipilitin ko itong hindi maipasa na katulad ng mga pangkaraniwang sakit.

Mabilis naman akong naligo. Kinuha ko na rin ang isinampay kong damit na gamit ko sa pinagtatrabahuhan kong restaurant at isinuksok sa dala kong bag. Nagbaon din ako ng tira kong tinapay para makatipid ako ngayong araw.

Hindi kalayuan ang Ateneo sa lugar namin dahil nasa katipunan avenue rin nakatirik ang tinitirhan ko, kaya kayang kaya itong lakarin. Nahuli na ako ng isang taon sa pag-aaral sa kolehiyo dahil kailangan ko pang mag-ipon. Masakit ang maiwanan, pero ganito talaga ang buhay. Kung iiyak ka, ikaw lang naman ang talo. Kaya mabuti pang lunukin mo na lang ang kung anong bara sa lalamunan mo at magpatuloy ka sa kung anong pwede mo pang mabago.

Libre lang naman ang pag-aaral ko rito dahil sa politikong nagbigay ng scholarship ko. Dahil nagtatrabaho ang nakakatanda kong kapatid sa munisipyo ay nailakad nito ang libreng edukasyon para sa akin. Kahit na hindi na kami halos nagkikita-kita ng mga kapatid ko, alam kong gusto rin ako ng mga ito na makapagtapos din ako sa pag-aaral. Katulad nila, nakipagsapalaran din kay santanas para makausad sa buhay na ibinigay at inilakad sa aming magkakapatid.

“Excuse me po.” Nagsusumiksik pa ako habang binibilisan ang paglalakad papasok ng campus. Nakakainis dahil nagkukumpulan na naman ang mga burgis sa pathway. Para silang palaka na nagtatambay at nagsasalita ng sabay sabay. Ang pinagkaiba lang, mas putok ang mga mukha nila dahil sa kapal nang mga make-up nila. May iilan din kung makapagdamit daig pa ang nasa bar. Hindi ko na lamang pinansin ang mga pinag-iisip ko. Hindi tama na sabihing nangangasim sila sa paningin ko.

“Pasensiya na…” Kasabay nang pagtulak ko sa mga kaklase kong nasa labas pa rin at nasa harapan ng pintuhan. Mabuti pang maging guard na lamang sila at least may silbi sila diyan, kaysa nakatayo.

“Aray naman, Dan.” Hindi ko ito pinansin at tuluyan na ngang pumasok sa loob. Naabutan ko pa ang iilan na nakatalukbong ng mga kung ano-ano para hindi lang sila masinagan ng araw. Kung bakit nakasentro pa kasi ang araw sa building dito. Tsk.

Huminga ako nang malalim bago ako sumabak sa panibagong araw. Sa buong umaga na iyon ay tanging pakikinig at pagsusulat lang ang mga ginawa ko. Hindi ako natutuwa sa mga sinasabi ng aming guro sa harapan, pero kailangan ko ng pasadong grado kaya kahit gusto kong ipikit ang mga mata ko, tanging pagtaas na lamang ng kamay ang ginagawa ko. Wala mang katuturan ang pagtatanong ko at pagsagot, ang mahalaga ay kilala nila ako. Mukha mang pagpapanggap, at least wala akong singko.

Napatingin ako sa katabi ko sa table rito sa cafeteria nang kalabitin ako nito. Mainit pa rin kahit na may electric fan na umiikot sa harapan namin. Parang init na lang yata ang ibinubuga nito. Kainis.

“Dan, pinapatanong pala ni Dianne kung pupunta ka sa debut niya?” Tumitig pa ito sa mukha ko, habang naghihintay ng sagot mula sa akin. Para namang nasa mukha ko ang sagot sa tanong niya. Mga tao talaga, makalandi lang.

“Hahabol na lang ako, sinabi ko na rin naman iyan sa kaniya na may trabaho pa ako,” salita ko pagkatapos ay nginuya ko ang pandesal na hawak ko. Isang piraso na lamang ito at buti na lang nabusok ako sa libreng tubig dito sa cafeteria. Kahit parang inaluhan ito ng tubig gripo—mga gawain talaga nila, makatipid lang.

“Hindi ba pwedeng mag-early out ka? Sayang naman at kasali ka pa yata sa 18 roses.”

Uminom muna ako ng tubig para hindi bumara sa lalamunan ko ang halos harina na lamang na pandesal na kinakain ko. Mga magulang na talaga ang mga tao ngayon. Kaya mabuting ikaw na lang ang gumawa lahat ng kakainin mo.

“Hindi na ako kasali dahil alam naman niyang may trabaho ako. At saka, para namang kilalang kilala ako nun.”

Isa sa dahilan kaya hindi ako pumayag nang halukin ako nito dahil gagastos pa ako sa damit na susuotin ko. 500 din ’yun kung magrerenta ako ng susuotin ko. Dalawang linggo ko na ring budget ’yun para sa pagkain ko. Nagtitipid pa nga ako dahil maya’t maya ang pagpapaproject ng mga professor dito. Parang namang nakatutulong ’yun sa kukuhanin naming trabaho kapag naggraduate ka na. Tangina talaga ng mundo. Nabuhay lang yata tayo para mahiyapan tayo.

“Ano ka ba, Dan? Syempre ikaw pa, ’di ba gusto ka nun?” Siniko naman ako nito at tumawa sa nakabusangot kong mukha. Mukha itong tarantula sa gaspang ng siko nito. Ang sarap isaksak ng mga galamay nito sa ngalangala niya para alam niya kung ano ibig sabihin ng personal space.

Hindi ko maipagkakaila na may itsura ako. Itataas ko na ang apog ko dahil ako na ’to. Kahit mahirap kami, hindi ako pinagkaitan na maging isang prinsipe. Hindi katulad ng iba na naging palakang bukid na at naging pantaboy sa anihan sa palay. Kaya kahit hindi ko priority ang mambabae ay parang sila na ang lumalapit at halos ibigay na nila ang mga sarili nila sa akin na lagi ko lang namang tinatanggihan.

“Thanks, Xavi.” Katulad nang nakasanayan ay nakalabas na ako sa trabaho nang maghahating gabi na. Nagpalit na rin ako ng suot dahil dadahanan ko muna ang hotel kung saan gaganapin ang debut ng kaklase namin.

Nang makababa ako sa sinasakyan kong dyip ay tumunganga muna ako sa harapan ng pinagbabaan ko. Hindi pa rin ako makapaniwala na sa isang sikat na 5 star hotel gaganapin ang debut nito. Alam ko naman na ito, pero nakakamangha pa pala ang ganda nito kaysa sa nakikita ko online.

Inilabas ko na ang hawak kong invitation, kaya mabilis akong pinapasok. Nagdududa pa nga ang mga sekyu pero wala na silang magawa nang makita ako ng ilan sa mga kaklase ko. Halos nagkamustahan lamang kami at sabay sabay na ring pumasok sa event hall ng hotel na ito.

Nasa dulong bahagi kami at kasalukuyan pa ring nagpapatuloy ang programa. Hindi na ako lumapit para batiin ang debutante, dahil sa dami ng taong narito ay hindi na mapapansin kung babati pa ako o hindi. Wala rin naman akong dalang regalo. Tanging sarili ko lang ang bitbit ko, idagdag mmo pa ang gusot na gusot na long sleeve na kulay black na tinernohan ng slocks na black at ang rubber shoes na nabili ko lang sa tiyangge.

Tumayo ako nang tumayo rin ang mga kasamahan ko para kumuha ng pagkain. Wala namang may pakialam pa kung kukuha ako dahil tapos na halos silang kumain, nahihiya lang na isipin nila pang-ilang beses ko na ito. May lugay din naman ang pagkapatay gutom ko kahit na literal naman akong gutom.

Nasa kalagitnaan ako nang pagkuha nang may magsalita sa likuran ko. Tumingin ako rito at napasingkit ng mga mata. Pamilyar ito, pero hindi ko alam kung saan ko ito nakita.

“Sinong nagpapasok sa’yo rito, bakla?” Halos magpantig ang dalawa kong tenga sa narinig ko. Tinignan ko pa ang katabi ko kung ito ba ang kinakausap niya dahil siguro sa kapal ng make-up na suot nito. Wala naman akong make-up na suot para masabihang bakla. At mas mukha pa itong bakla, sa kakangawa niya ngayon. Parang aso kasi kung tumahol. Ang sarap ibuhos nitong hawak kong plato sa kanya.

“Ikaw yata ’yung sinasabihan niyang bakla,” salita ko at sinikuhan naman ako nito pagkatapos. Hindi naman masakit dahil mas doble ang laki ko rito.

“What do you want?” mataray na sagot ng katabi ko. Parang lalabas na ang ilong nito dahil tinawag itong bakla. Kahit na mukha naman itong bakla sa kapal ng make-up niya ngayon. Kung ang butchi ay pumuputok, mas putok ang mga labi niya sa kapal at sa pula.

“Hindi ikaw ang kausap ko, Miss. ’Yung katabi mong bakla. ’Yang salot na waiter,” malakas ang pagkakasabi nito, kaya napapatingin din ang ibang nasa table na nasa likuran. Lito ko naman itong tinignan. Saan ko ba nakita ito? Ang sarap sikuhan dahil marami na ang tumigil sa mga ginagawa nila para makiusyoso lang kung anong nangyayari ngayon dito.

“Sino ka ba?” walang ganang salita ko. Itinutok ko na lang ang sarili ko sa pagkuha ng pagkain. Mas maganda pang mabusog ako sa tiyan, kaysa sa inis ko rito sa tarantadong ito. Baka makasuhan pa ako kapag ako ang unang nainis at manuntok.

“Nakakalimutan mo na yata kung sinong binugbog mo noong isang araw?” may bahid ng sarkastiko nitong sagot sa akin. Nakangisi pa ang kupal. Ang sarap suntikun para matigil ito sa pagngisi.

Tumalim naman ang tignin ko rito at parang naging udyat ’yon para mapatingin ako sa kasama nitong babae. Oh, ang liit talaga ng mundo. Mahal yata talaga ako ni santanas at ayaw akong tigilan sa gulo.

Tsk, tsk, tsk. Napapailing na lamang ako habang nakatitig sa napakagandang babaeng kasama nito. Bakit nagtitiyaga ito sa lalaking ito? Ganoon na ba kalala ang crisis sa mga lalaki para hindi siya makahanap ng mas marespeto at magmamahal sa kaniya ng buo? Ano nga bang alam ko, ang alam ko lang naglaplapan ang mga ito sa loob ng banyo ng pinagtatrabahuhan ko.

“Ow, tanda ko na. Ikaw ’yung gumagawa nang milagyo sa cr ’diba?” patuya kong sagot sa kaniya. Napatingin naman ang katabi niyang babae sa kaniya at nanlalaki ang mga mata nito. Kabit ka ba miss? Mabuting alam mo na ang kalokohan nitong kupal na ito.

“Kung ako sa ’yo Miss… umiwas iwas na ko diyan. Baka ikaw naman ’yung gawin niyang parausan sa cr. Napakaganda mo pa naman para maging isang puta,” dagdag ko pang salita. Diniinan ko pa ang salitang puta para manliit ang babae sa sarili niya kung sakali mang may mangyari sa kanila sa cr. Prevention is the key. Masakit, pero ligtas ka.

Napasinghap naman ang lahat dahil sa isang napakalakas na sampal na dumapo sa pisngi ng lalaking walang hiya sa katawan. Napatingin din ang mga nasa harapan dahil sa diskusyon na nangyayari ngayon. Mabuti na lamang sa kaniya sinampla dahil mas makapal ang mukha nito. Saya nga lang at may itsura nga din ito. Kaya hindi ko masisisi kung magtiyaga sila rito. Mukha pang mayaman. May instant daddy ka na kaagad.

Hinila ko na ang kasama ko at mabilis na kaming umalis doon. Baka ako pa ang gawing pulutan ngayon gabi. Gusto na munang pulutanin ang hawak kong pagkain, bago ako pagpiyestahan ng suntok mamaya. Isuka ko man ito, at least nabusog na ako.

Chapter 03

Chapter 03

Pigil na pigil ako sa sarili ko na huwag umihi at tumayo sa kinatatayuan ko, para pumunta ng banyo dahil gusto kong tapusin ang video greeting para dito sa kaklase namin. Kasama kasi ako at gusto ko namang makita ang sarili ko sa camera. Minsan lang naman sila makakita ng ganitong kagwapong mukha. Kaya pagbigyan na rin sila.

“… wishing you all the best in life … just always put a smile.”

Napangiti naman ako sa sarili ko habang pinapanood ko ang kalandian ko sa harapan ng camera. Kitang kita pa ang puti ng mga ngipin ko sa labis na kasiyahan na namumutawi sa mga labi ko. Parang wala itong kahit na anong bahid ng kalungkutan— napakaganda.

Bading na siguro ako. Nababading na talaga sa sarili kong kagwapuhan. Napaigik na lamang ako nang matapos kong panoorin ang sa akin at naghintay pa ako nang ilang sandali bago ako tuluyang umalis sa kinakaupuan ko. Ang hirap talang tiisin ng apog ko, kainis.

“Banyo lang ako.” Tinapik ko pa ang balikat ng katabi ko at tumango lamang ito bilang sagot. Yumuko ako para hindi maistorbo ang mga nanonood na nasa likuran namin at masaya kong tinahak ang daan papunta ng banyo rito.

Napapasipol pa ako habang naglalakad dahil naiisip ko pa ang ginawa ko kanina. Kinausap ko kasi ang isa sa mga service crew ng hotel na ito kung pwedeng magbalot at malugod naman nila akong sinabihan na pwede naman. Hindi na ako nahiya dahil ulam ko na rin iyon bukas nang umaga.

Mabilis ko namang nahanap ang banyo at pumasok na rin dito. Alam na alam mo talaga na pangmayaman lang ang pwedeng magbanyo dito dahil sa labis na bango, linis, at lawak nito. Masasabi ko rin pwede na akong dito na lamang tumira dahil sa lamig ng aircon na meron dito—parang hindi ko na iisipin pa ang init sa hapon, ingay at usok ng mga sasakyan.

Napatingin ako sa lalaking nagkukumahog na umihi. Naglakad ako palapit dito at nakita kong ito pala ’yung hayok sa suso ng babae. Parang wala naman nakapagsasabi sa kaniya na halos parehas lang naman ang mga iyon—pinagkaiba lang naman ay sa laki, gaspang, at sa lambot.

“Uy!” Malakas na salita ko at napatawa pa ako sa reaksyon nito sa ginawa ko. Para itong nakakita ng multo—gwapitong multo. Pampapataas ko ng ihi kong salita sa isipan ko. Makapal pa sa bulbol ko.

“Ang laki naman ng bayag mo—ano ’yan granada?” pagtatanong ko ng patuya dahil napaharap ito sa akin habang nagtutuloy ang paglabas nito ng ihi dahil sa gulat sanhi nang pagkuha ko ng atensyon niya.

“Huwag ka ngang tumingin bakla. Manyakis!” Humarap na ulit ito sa urinal bowl nang makabawi ito sa labis na pagkagulat at hindi ako nito pinansin. Napangisi na lamang ako sa pagkataranta nito. Para namang wala akong ganiyan—sabihin niya lang para maipakita ko ang akin.

Lumakad ako palapit sa kaniya. Tumabi sa katabi niyang urinal bowl at binuksan ang zipper ng slocks ko. Sumilip pa ako sa kaniya habang inilalabas ang aking sandata. Hindi pa rin mawaglit ang labis na saya sa mukha ko dahil nakakaganti na ako rito sa pambabastos niya sa akin. Parang kasiyahan ko pa ang pagkainis niya sa akin.

“Ano ba?!” Napatawa naman ako dahil nagulat ito sa ginawa ko. Mabilis niyang isinara ang zipper ng pantalon niya at nakakrus na humarap sa akin.

“Gusto mo rin bang makita?” Nagtaas baba pa ang dalawa kong kilay habang nakatingin sa kaniya ng may ngisi sa labi. Sabi ko na e, pagbibigyan ko naman basta’t sabihin niya “master, please…”

Tumawa lamang ako nang itulak ako nito at mabilis na pumunta sa may gripo at naghugas ng kamay. Nang matapos ako ay lumapit ako sa pwesto niya at naghugas din. Napakislot pa ito sa gulat dahil sa pagtabi ko. Para naman akong multo sa kakagulat niya. Baka kapag naghubad ako rito, magsitakbo siya sa gulat.

“Hindi kita kakainin, hindi ka masarap,” natatawa kong sambit sa kaniya dahil nararamdaman ko ang labis na pagkatakot sa katawan niya. Nanginginig pa ito habang kumukuha pa ng tissue bilang pamunas sa kamay niyang basa.

Umalis na ito sa tabi ko at hindi ko na lamang pinansin at baka sa sobrang inis niya ay suntukin na ako nito. Baka sa hospital pa ako abutin ng umaga.

Nang matapos ako ay mabilis din akong lumabas. Nagulat pa ako nang nasa tapat ito ng banyo ng pangbabae, pagkaliko ko galing sa cr ng panlalaki. Sa laki ba naman niyang tao, talagang makikita mo siya. Para siyang modelo ngayon habang nakatayo—ang sarap niyang itulak sa gandang lalaki niya.

Pero mas masarap talagang budburan ng asin ang titi ng lalaking ito. Hindi na nagtanda na nahuli sila nung huling gumagawa sila ng milagro. Wala talagang pakialam sa dignidad niya. Nauna siguro ang libog niya bago lumabas ang ulo niya sa sinapupunan ng kaniyang ina.

Hindi ko na lamang sana ito papansinin at dadaanin na lamang nang may abatin itong babae na kalalabas lang ng banyo. Para naman itong tanga dahil mukha itong desperado sa lagay niya.

“Babe, please talk to me again! I’m sorry…” walang pakundangan na salita nito. Hinawakan pa nito ang kamay ng babae. Parang pakiramdam ko labas sa ilong niya ang sinasabi nito.

“Steven, stop. We’re done. Huwag mo kong gawing kabet!” Umalingawngaw sa pasilyo namin ang sigaw ng babae kaya napaatras ako sa pwesto ko. Ang tinis tinis ng boses nito. Ang sarap sapakan ng… luya dahil baka nangangati na ang lalamunan nito sa lakas ng sigaw.

“Please babe, let us talk…” salita naman ng lalaki at pilit namang tinatanggal ng babae ang pagkakapit sa kamay nito. Parang may hindi ako nagugustuhan sa ginagawa ng lalaking ito.

“Ano ba?!” Nang hindi ko na matiis ay hinawakan ko na ang kamay ng nangangalang Steven base sa narinig ko kanina at tinanggal ito sa pagkakakapit.

“Matuto kang makinig. Sinabi nang ayaw, pinipilit mo pa,” pagsasalita ko. Nanlilisik naman ang mga mata nitong tumingin sa akin. Parang sa tingin nito ay dapat na akong mawala sa mundo—mauna na lang siya kung ganoon man. Matalim ko rin itong tinignan.

“Miss, umalis ka na,” may lamang sabi ko sa babae bago ito kumaripas ng takbo. Tinignan ko pa ito dahil baka matapilok ito sa taas ng heels niya. Para na siayng drag queen, ang kapal din ng make-up niya. Mas maitim pa sa suot kong seda. Mas lalo na sa mga kilay ko na itim na itim.

“Ano bang problema mo?! Nung minsan ka pa ah?!” Singhal nito sa akin at mabilis akong itinulak kaya natanggal ang pagkakahawak ko sa kamay niya. Ang sakit ng pagkakatulak nito sa akin. Parang nabalian yata ako.

“Ayaw makiusap nung babae sa’yo, ipinipilit mo pa,” matapang na salita ko naman dito. Tinignan ko rin ito ng masama. Pinantayan ang mas lalong lumalalim nitong tingin. Naiisip ko pa rin ang mga pinaggagawa nito sa akin. Tsk.

“Anong problema mo?!” Mabilis itong lumapit sa akin at inambahan naman ako ng suntok. Dahil alam ko na naman na susuntukin ako nito ay umilag ako at tinulak siya kaya napaupo ito sa sahig. Kung susuntok lang ’to, bilisan niya. Parang ang dali lang niyang basahin.

Napatigil din ang ibang tao dahil sa aming dalawa. May mga sumisigaw pa na awatin kami dahil baka magkasuntukan kaming dalawa—talagang masusuntok ko ito dahil sa taas ng apog nito sa sarili. Hindi marunong makinig. Ang tigas ng bungo nito. Mas matigas pa sa ano ko… buto ko sa tuhod.

Nang akmang tatayo ito ay mabilis ko siyang pinaulanan ng suntok. Dinamba ko pa ang katawan ko sa may bandang tiyan niya at doon siya pinagsusuntok. Ano ka ngayon, ah? Matapang ka, eto ang tapang . Kasabay ng pagsuntok ko ulit sa mukha nito.

“Wala kang galang. Kalalaki mong tao, para kang babaeng hindi mapakiusapan.” Isang malakas pa na suntok ang iginawad ko bago ako tumigil. Ipinahid ko pa sa kamay ko ang dugo sanhi ng pagkasuntok nito sa akin kanina.

Nang tignan ko ito ay para akong nanlumo sa nakita ko. Nawalan ito ng malay. Mabilis naman akong tumayo at nang nakita ko na ang mga sekyu ay tinulungan ko na lamang silang buhatin ang lalaki.

Nagpaliwanag at nagsorry na rin ako sa ginawa ko at naintindihan naman nila. Mabuti na lamang nandoon din ang babaeng kasama niya at ipinaliwanag kung anong nangyari—baka sa presinto pa ang bagsak ko.

Hindi naman napuruhan ang lalaki at nawalan lamang ito ng malay, kaya nakampante naman ako habang kinakausap ako ng management dito sa hotel. Kaya kahit labag sa loob ko nang sabihing umuwi na lamang ako para kapag nagising ito ay hindi na ako makita ay pumayag na rin ako—ayoko nang pilitin dahil baka magkaroon pa kami ng isa pang round ng suntukan.

Hindi naman sa gusto ko ng gulo o basak ulo ako kaya gusto kong manatili doon o dahil gusto kong bantayan ang lalaking ito o kung ano pa man—pero dahil iniisip ko ’yung letchon na ipapabalot ko sana bago ako umuwi.

“Tsk.” Gagastos na naman ako nito sa pagkain. Sayang ’yung ulo, hindi man lang nagalaw. Kasabay ng pagpadyak ko habang binabaybay ang kahabaan ng mga poste dito sa Katipunan Avenue.

Chapter 04

Chapter 04

Sa mga sumunod na mga araw, ganoon lang lagi ang naging takbo ng buhay ko. Bahay, paaralan, at trabaho. Nakakatamad na ngang gumising dahil parang nakalatag na sa ’yo ang buhay—nakakasawa.

Kinuha ko na ang joggings pants at isang t-shirt na nasa loob ng bag ko at mabilis na ring pumasok ng banyo. Papasukan kasi namin ang P.E. ngayon kaya maganda na akma ang isususot mo. Though, hindi naman kami nirerequire na magsuot ng proper uniform unless need talaga siya katulad ng laboratory sa ibang course.

Paglabas ko ng banyo ay nakita ko na ang mga kaklase ko na nakaupo sa mga bleachers. May ilan pang minuto bago magsimula ang klase pero dahil may mapaglilibangan naman ay pumupunta kami nang maaga.

Kasalukuyang nagtetraining ang women’s volleyball ng Ateneo. Hindi ko nga kilala ang iba sa kanila dahil ang pagkakaalam ko ay hindi na sila katulad ng dati. Mas sumikat kasi ngayon ang men’s volleyball ng ateneo kumpara sa kanila na halos hindi na makaabot ng semi-final. Minsan pa ay laglag na talaga sa ranking—katamaran talaga nila.

“Dan, kanina pa nakatingin sa’yo yun, oh.” Napatingin naman ako sa inginuso niyang babae na nasa bleachers din na katapat namin.

Ngumiti lang ang babae sa akin at parang linta naman ito na binudburan ng asin dahil parang mahihimatay na ito sa kilig.

“Mayaman yata yan. Pwede na,” natatawa kong sagot sa kaklase ko. Mahina ako nitong sinuntok bago nagsalita.

“Gago ka.” Anong magagawa ko? Parang sila naman ang may gusto nito. Napapailing na lamang ako sa mga sinasabi ko.

Tinignan ko lang ulit ito at masasabi kong nagsusumigaw ang karangyaan sa kaniya. Kung paano siya gumalaw, sa damit niya, at baka na rin sa boses niya.

Nagtaka naman ako nang lumapit ito sa akin. “Oh, common,” wala sa sariling salita ko dahil siya pa itong nag-iinitiate ng kung ano sa pagitan namin. Hindi ko na pwedeng sabihing mga babae talaga; matapang ang isang ito—kasingtapang ng pabangong na naamoy ko mula sa kaniya.

“Cassandra, by the way…” kinuha ko ang kamay niya at masasabi kong mayaman talaga dahil wala kang mababakas na gaspang mula rito. Kumpara sa akin na halos kulang na lang ay may umararo dito.

“Dan.” Ngumiti lamang ako ng pilit dito at nabigla naman ako ng may umupo sa tabi ko at bigla akong nilingkisan nito.

“You are?” Walang hiya na salita ni Dianne na nasa tabi ko.

“I am not talking to you.” Humarap ito sa akin at ngumiti. Nagtaka naman ako nang hablutin nito ang kamay ko at hinila patayo.

“Tara, pakilala kita sa mga kasamahan ko.” Nagpatianod na lamang ako sa kaniya habang matatalim naman ang ipinukaw sa akin ng babaeng lumingkis kanina sa akin.

“Girlfriend mo ’yun? Hindi kayo bagay. Mas bagay tayo.” Halos ngumisi lamang ako sa isinalita nito at pinabayaan na lamang ito sa gusto niya.

Pinakilala ako nito sa mga kasamahan niya, pero parang wala lang sa akin ang mga ito dahil pansamantala lang naman ito. Nagtataka nga ako kung bakit pa ako pumayag na magpakaladkad sa babaeng ito.

“Can I have your socials, please?” Nakanguso pa ito sa akin. Umiling lamang ako dahil school related lang ang ginagawa ko roon. Nag-aantay lang ng announcement kung walang pasok. Minsan kung may kupal na magsesend na may ipapasang assignment sa araw na iyon.

“How about your phone number?” Ibinigay ko na lamang ito sa kaniya kahit na hindi ko naman ito makakausap dahil pangdata lang ang halos ginagamit ko sa phone. Hindi na uso ang text o tawag man lang.

“Are you available tommorow?” Napatingin naman ako rito ng iabot ulit nito ang maglilimang taon ko ng cellphone. Ang mahalaga ay nagagamit pa naman.

“Yup,” salita ko. Linggo bukas at sakto ay day-off ko naman. Kaya wala naman sigurong masama na magpalibre. Doon tayo sa libre kahit hindi pa sigurado.

“Ano bang meron?” Tanong ko ng maisingit ko bigla sa usapan dahil kanina pa ito nagsasalita ng kung ano-ano na halos siya lang ang nakakaintindi. Para akong nabembang ng malala sa kung ano bang mga pinagsasabi nito.

“May bago kasing bukas na coffee shop diyan sa labas, baka pwede ka. Kilala ko naman ang may-ari. Don’t worry libre ko.” Tumango lamang ako rito at ngumiti nang pagkalaki laki. Sayang ang libre baka wala ng susunod.

Nagkwentuhan lang kami ng kung ano-ano halos sa kaniya lang nagmumula ang usapan namin at tumatango tango lang ako at kung minsan ay nagsasagot din sa mga sinasabi niya. Para akong nag-eexam na hinuhulaan ang mga sasabihin ko sa kaniya.

“Diba? That’s not how they should d—” Bigla akong tumayo sa kinauupuan ko kaya napatigil ito sa pagsasalita. Nakakabastos man ay wala na akong magawa dahil hindi ito titigil sa kakasalita.

“Cassandra, right?” tumango lamang ito sa akin. “Next time na lang, may klase pa ako.” Ngumiti lamang ako rito at iwinagayway ang phone na hawak ko bago ako tumakbo papunta sa katapat namin. Nandoon na kasi ang professor namin kaya ayoko namang ma-absent.

“Tangina, nakadali ka na naman.” Hindi ko na lang ito pinansin at inakbayan pa ako ng loko kong kaklase. Nang tignan ko si Dianne sa pwesto niya ay matalim lamang ako nitong tinignan. Hindi ko na lamang ito pinansin at nakinig sa nagsasalita sa harapan.

Mayamaya ay pinapunta na kami sa may gitnang bahagi ng stage dahil magpapahinga na yata ang kanina pang naglalarong mga volleyball players.

Nginitian lamang ulit ni Cassandra at sinuklian ko lamang ito. Napasinghap naman ako ng may sumiko sa tagiliran ko.

“Babaero,” walang kiming salita ni Dianne sa akin at inismiran ako nito pagkatapos. Kahit umismid pa siya, wala naman akong pakialam. Para lang tanga ito na kumakausap sa poste.

Nagstretching muna kami bago nagsimula na gayahin ang ginagawa ng professor namin ngayon. Nakalimutan ko na ang sinabi niya pero rumba yata ang ginagawa namin ngayon base sa nabasa ko sa libro noong isang araw.

Para kaming tanga sa ginagawa namin ngayon. Ayoko lang tumawa nang malakas dahil baka ibato ang naka-pointed na sapatos na suot ng professor namin ngayon.

“Ang pangit mo, James!” Sigaw ko sa kaklase ko ng nakita kong nagda-drama pa kasama ang mukha nito. Pumipilantik din ang mga kamay nito na parang isang babae.

“Get your partners, then mirror what you do, so you will get this kapag nag-practicum na kayo.” Hinanap ko kaagad si James dahil siya lang naman ang lagi kong kasama pero nawala ang pagtingin ko sa palikid ng may malaking hipon na bumara sa harapan ko.

“Partner na lang tayo, Dan.” Wala akong nagawa kundi tumango kay Dianne. Napatingin pa ako sa huling pagkakataon baka mahanap ng mata ko si James, pero ang matatalim lang na tingin ni Cassandra ang bumalatay sa mga mata ko.

Hindi ko na lamang ito pinansin at humarap sa kasama ko ngayon. Dumusog ako palayo sa kaniya para makasayaw kami nang mabuti.

Nagbilang pa kami sa bawat step na ginagawa namin at namamangha ako sa galing ni Dianne sumayaw. Bawat galaw nito ay napakaswabe. Parang alam mong ilang beses na niya itong ginagawa. Kaya kahit hindi ko amin, masyerte ako na may isang malaking hipon na tumutulong sa akin ngayon. Kahit na parang niluluto na ng mga mata ni Cassandra ang mga galaw ko ay ipinagpatuloy ko pa rin ang pagsasayaw.

Hindi ako bibigyan ng grade ni Cassandra kahit anong tingin nito sa akin. Mabuti na ’to, malayo sa bituka. Malapit nga lang sa gulo dahil may mga lalaking masama rin kung makatingin sa akin.

Ang sarap nilang pagbubuhulin.

Chapter 05

Chapter 05

Kinabukasan ay maaga akong nagising hindi dahil malilibre ako ng kung sino man. At mamayang hapon pa naman iyun. Masyado kayong advance mag-isip. Dahil linggo ngayon at kailangan ko lang maglaba at baka mga punda na ng mga sobre kama ang gawin kong mga damit kapag papasok na ako sa trabaho o eskwela—o ayoko namang umulit ng damit. Ayoko nang mabaho.

Halos tirik na tirik na ang araw nang matapos ako. Kumain lang ako ng binili kong tinapay na tig-aanim piso na rati ay taglilimang piso lamang. Nagkape na rin ako ng 3-in-1. Literal na 3 in 1 dahil tatlong sachet ang laman ng kape. Wala mang lasa dahil sa dami ng tubig na nilalagay ko, pero okay na yun at least nakapagkape man lang sa umaga.

Nagpapatuyo na ako ng buhok nang may kumatok sa pintuan ng mumunti kong bahay. Lumakad ako palapit sa pinto at isinukbit ang tuwalya sa balikat ko. Nakapantalon naman na ako kaya okay naman ng lumabas ng nakaubad ang pang-itaas.

Napataas ang kilay ko ng nakita ko si Veronica. May hawak itong plato sa kamay at malaki ang ngisi niya ngayon. Parang kinilabutan ako rito.

“Tsk,” tanging saad ko lang nang papasukin ko na ito. Kahit hindi ko sabihin ay punong puno ng pagnanasa ang mayroon sa mga mata nito ngayon. Alam ko namang maganda ang katawan ko pero huwag naman na sanang titigan pa ng matagal—lalo pa mukha itong tanga kakatitig sa akin.

Uulitin ko, hindi sa may ipagmamalaki ako, pero maganda talaga ang katawan ko. Tawag yata dito ay poverty abs. Kahirapan ang naging sanhi kung bakit ako naging brusko. Napatawa na lamang ako sa aking sarili habang isinasalin ang afritada na dala nito. Paano ko nalaman? Dahil may hotdog itong kasama.

Napailing na lamang ako ng maalala ko na hindi pa pala ako nagluto ng kanin. Dapat talaga nagdala na ito para kumpleto na ang rekado at kakain na lamang talaga ang bibigyan niya.

“Thank you,” walang galang pagsasalita ko kay Veronica. Sanay naman na ito, sa kapal ba naman ng kolorete sa mukha nito. Kaya walang dahilan para maawa at baguhin ang sarili ko rito.

“Walang anuman.” Napaikot naman ang mga mata ko nang ilandas ng mga kamay nito sa naghihimutok kong poverty abs. Napakagat naman ako sa pang-ibabang labi ko. Hindi dahil sa nadadala ako sa ginagawa niya, kundi nagtitimpi akong huwag itong upakan.

“Alis na,” tinulak ko ito at natatawa naman itong nagpatianod palabas. Pinagpag ko pa ang mga kamay ko dahil ang lagkit ng balat nito. Hindi ko na inamoy ang kamay ko baka mawalan ako ng ganang kumain—maghuhugas naman ako.

“Love you babe!” Isinara ko na lamang ang pintuhan ng bahay ko bilang tugon sa isinaad nito. Mabilis na rin akong nagbihis at pumunta sa sinasabing cafe ni Cassandra. Bakit ko naalala ang pangalan nito? Dahil kanina pa ito nagsesend ng text message. Ang sarap na ngang ilagay sa spam folder ko—o kaya iblock na ito.

Hindi pa rin ako pumapasok sa loob nang makarating ako dahil hinihintay ko ang manlilibre sa akin ngayon. Nagugutom na rin ako dahil naglakad lang naman ako rito. Hindi naman niya kasalanan pero kasalanan pa rin niya talaga at naisipan kong hindi kainin yung lutong afritada na dala ni Veronica.

“Hello, babe! Miss me?” Napasinghap naman ako nang bigla ako nitong yakapin mula sa likuran. Ngumiti lamang ako rito at tinaggal din ang pagkakayakap nito sa akin— lahat na lang talaga.

“Tara na, ang tagal mo,” balasubas kong salita sa kaniya. Napawi naman ang ngiti nito at tinampal ang naglalakihan kong mga braso. Buti na lang hindi masakit dahil uubusin ko ang pera nito kung nagkataon.

“Ano ka ba? Trafic sa Mendiola!” Hinila na ako nito papasok at para namang gumaan ang pakiramdam ko dahil sa lamig na mayroon sa loob ng cafe na ito. Malayong malayo sa labas na napakainit.

Pinaupo ako nito sa isa sa mga table na nasa katapat lang ng counter. Kaya amoy na amoy mo ang masarap na simoy ng hangin. Kaya para akong hinehele sa amoy ng kape habang hinihintay na maupo si Cassandra— kinikilig ako sa amoy ng kape, tangina.

Napatingin naman ako sa babaeng kasama ko na nakatayo sa harapan. Hindi ko man aminin pero maganda talaga si Cassandra. A typical rich born in BGC ang atake ni attecco. Nakakainis din ang palipat lipat niya ng lenguwahe mula sa Filipino to English and English to Filipino, pero napagtitiyagahan pa naman—kapag dumugo ang ilong ko ay siya ang isasapak kong bulak sa loob.

Umupo muna ito sa pwesto namin pagkatapos ay tumingin sa akin. Tinignan ko lamang ito at para naman itong magwawala sa hindi mapakaling katawan niya.

“Hm… musta?” simula ko sa kaniya. Dahil libre niya, pagbibigyan ko siyang kausapin ako. Mahal yata oras ko. Ginto kada minuto.

“Okay naman, are you always there sa gym? I always thought I see you there…” Gusto kong matawa sa sinabi nito pero ayako namang maging bastos kaya ngumiti lamang ako rito bago sumagot. Pilit pero mukhang makatao.

“Hindi naman, kapag friday lang o kaya kapag walang mapagtambayan.” Totoo naman. Nakakatamad din sa bahay. Napakainit pa. Kaya kahit hindi ako magbuhat ng kung ano=ano sa gym ay sulit naman dahil malamig—amoy tae nga lang dahil sa bunganga ng mga tao na naroon. Tiis tiis lang para sa aircon.

“Ah, well if you want you can go to our bench, you know… I always had my baon with me.”

Tumango tango lamang ako rito. Mukha akong tanga na tinatantya kung anong isasagot ko sa mga tanong niya sa akin. Para akong nag-ooral exam sa kalkolado kong sagot, kung hindi man ay napakatipid lang. Kaya nang tawagin na yung pangalan niya ay sinabihan kong ako na lang ang kukuha. Sa nipis pa naman nito ay baka mabali pa ang balingkinitan nitong katawan.

“Thank you,” ngumiti ako sa babaeng na nasa counter at nginitian naman ako nito. Napatawa na lamang ako sa reaksyon niya nang naghingi pa ako ng extrang tissue na parang buong box ang halos ibigay niya sa akin. Kaya hindi na ako nagtaka na pagkaupong pagkaupo ko ay busangot ang kasama ko ngayon—mga babae talaga, ampt.

“Ano palang course mo?” Nagsalita na muna ako bago ko isubo ang crossaint sa bibig ko. Halos hindi na ako tumingin sa kaniya habang nilalantakan ito. Mas masarap pa ito kaysa kausapin siya.

Tumango lamang ako nang sumagot siya kahit hindi ko alam kung ano yung isinagot niya. Halos ganoon lang ang ginawa ko kapag magsasalita ito. Nakatitig lamang ito sa akin habang nagsasalita kaya para hindi magmukhang bastos ay tumitingin ako sa kaniya.

“Wait, banyo lang ako.” Hindi ko na siya hinintay na sumagot bago ako tumayo at iwan siya roon. Kanina pa ako nagpipigil at naghahanap ng tyempo—ang kaso sa sobrang bilis ng bunganga niya hindi na makasingit ang apog ko.

Pagkapasok ko ay nakarinig kaagad ako ng kaluskos. Hindi ko na lamang ito pinansin at masayang naglabas ng masaganang tubig sa katawan ko. Halos ilang segundo rin bago ako natapos doon at nagpunta sa harapan ng salamin.

Napakunot ang noo ko ng may narinig akong parang impit na umuungol. Babalewalain ko na sana ito nang may malakas na kumalabog na siyang ikinagulat ko.

Mabilis kong pinagpag ang basa kong kamay sa pantalon na suot ko at pumunta sa cubicle na nasa gitna. Pagkatapos ay malakas ko itong sinipa kaya napasigaw kung sino man ang nasa likuran ng pintuan. Dito pa talaga kayo gumagawa ng kababalaghan.

“Lumabas kayo! Ginawa niyo pang motel ’to!” Sinipa ko ulit at tanging mura lang ang narinig ko. Wala naman akong pakialam kung mapaaway ako ngayon. Mabuti pa nga dahil parang tinatanso na ang mga suntok ko.

Lumayo ako at mayamaya pa ay nagulat ako sa mukhang aking nakita. Galit na galit ito at handa na sanang suntukin ako nang huminto ito at hindi makapaniwala sa nakita. Parehas lang kami at mukha na kaming tanga na nagtititigan.

Ngumisi ito at tumabi. Lumabas ang babaeng halos wala nang suot. Nakataas ang suot nitong floral dress at kitang kita ng mga mata ko ang dumadaloy na kung ano mang limido sa bandang hita nito. Ihi yata ito. Ayoko na lang isipin kung ano ’yun.

“Alis ka na Miss, sa kabilang cr ka na lang mag-ayos.” Kumaripas ng takbo ang babae at parang itinabing pa nito ang buhok sa kaniyang mukha para hindi ko ito makilala. Akala mo naman ikukwento ko sa buong mundo ang ginagawa nila nitong lokong ito—pwede din naman kaso para saan ba? Napailing na lamang ulit ako sa mga naiisip ko.

“Buti hindi ka pa nagkakasakit?” Walang galang kong pagtatanong sa lalaking ito. Sinasadya yatang pagtagpuin kami na laging may ginagawa itong kababalaghan.

“Gusto mo hawaan pa kita?” Patuya naman nitong pagsagot sa akin. Parang kakainin ako nito kung ano mang oras mula ngayon.

Binangga ako nito at mabilis na naghilamos sa harapan ng salamin. Humarap ako sa kaniya at nakakrus itong pinapanood.

“Wala ka na talagang hiya, ano? Para kang aso kung saan saan nalilibugan,” salita ko. “Nakakadiri.”

Padabog itong humarap sa akin at nanlilisik ang mga mata nito. Kahit na ganito ay napansin ko kaagad ang kagandahan ng kaniyang buhok. Mas natural kasi ang pagkaitim nito, mas maitim pa sa buhok ko na halos mag-iba na ang kulay nito.

“Ingit ka?” Lumapit ito sa akin at nakipagtitigan. Hindi naman ako umalis sa harapan niya at tinitigan din ito. Hindi ko sinasadyang mapatingin sa labi niya pero may nag-uudyok na tumingin ako roon at nakita ko itong may mga kalat pa ng lipstick na tanda na nakipaglaplapan ito.

Tumingin ulit ako sa mata niya at humakbang ulit. Halos pagkadikit na ang mga dibdib namin. Mas matangkad ito ng ilang pulgada sa akin pero parang magkasingtangkad lang kami base sa kung paano magpantay ang mga mata namin ngayon.

Hindi ko na rin natiis at mabilis kong inilagay ang kamay ko sa mga labi niya at madiin na inalis ang nagkalat na lipstick ng babaeng nakalabuyo nito.

“Kung lalandi ka lang, siguraduhin mong walang bahid na matitira.” Tinapik ko ito sa balikat. “Kaya ka nahuhuli e,” salita ko bago ako tuluyang umalis ng banyo.

Landi talaga.

Chapter 06

Chapter 06

Para akong tanga na nakatitig sa dingding ng bahay namin. Iniisip ko pa rin kung bakit ko nagawa ang bagay na iyon sa lalaking halos makita ko na ang kaluluha ng mga nagiging babae nito.

Sa bandang huli, naisip ko na naawa lang siguro ako dahil baka makatanggap na naman siya ng sampal. Hindi ko man aminin, napapaisip din ako kung gaano kalambot ang labi nito. Base kasi sa pagkakahawak ko ay ang sarap nitong dampihan ng mumunti kong mga labi.

Napapailing na lamang ako sa mga iniisip ko. Libog na libog na siguro ako. Hindi na yata sapat ang mariang palad sa ilang taong pagkabuhay ko, kaya kung sino sino na lang ang naiisip kong tikman.

Tumingin ako sa orasan at nakita kong halos mag-aalasais na ng gabi. Wala naman akong trabaho ngayon, pero hinihintay ko si Veronica dahil nag-aya ang mga ito na mag-inom sa isa sa mga bar na malapit lang dito sa amin.

Sanay naman na akong tanggihan ang mga ito, pero sa ngayon ay pinagbigyan ko na rin dahil regalo ko na lang ito kay Veronica. Sinabi niya na hindi ko na raw siya reregaluhan basta’t sumama lamang ako.

Napapailing na lamang ako sa mga pinagsasabi na kesyo may afam daw na kasama kaya libre yung inumin. Gusto kong kaltukin ang bunbunan nito dahil ipagpapalit niya ang puki niya para lang sa bisyo. Tsk.

Lumabas na ako nang makarinig ng katok. Bumungad kaagad ang halos luwang katawan ni Veronica. Kababaeng tao, pokpok. At parang amoy putok pa yata.

“Dan!” Hindi ko ito pinansin at itinuon na lang ang atensyon ko sa pagsara ng mumunti kong bahay. Kung ang bahay kubo ay sari-sari, ang akin namang mumunting bahay ay puno ng… bulbol? Hindi—alikabok. Dahil puno na ng alikabok sa dami ng dumadaang sasakyan dito sa harapan namin ngayon.

Usok kung usok. Itim kung itim. Kaya halos sigawan na nitong kasama ko ng may jyip na dumaan na halos bumuga na ito ng katulad ng bulkang mayon—ang pagkakaiba lamang, ang bumulwak ay isang masaganang putik.

Nagpupunas ako ngayon ng mukha habang nakapila sa bar na papasukan namin. Siniko ko pa ang katabi ko kung may dala itong ID dahil mukhang pang elementary ang height nito. Halos umusok lang ang ilong niya sa pambibwisit ko sa kaniya.

Nang makapasok na kami ay ang maasim na amoy ang bumungad sa amin. Maasim na ang katabi ko kaya sanay na sanay na ito. Halos hindi na ako huminga hanggang makapunta kami sa table ng mga kaibigan namin.

Doon ko rin napagtanto na ipinagpalit talaga nito ang puki niya dahil kung makalingkis ito sa afam niyang nabingwit ay parang nagkikiskisan na rin silang dalawa.

Umupo ako sa tabi nilang dalawa. Labag man sa kalooban ko ay ginawa ko pa rin. Kung maasim na si Veronica, wala nang mas aasim pa sa mga kasamahan nito. Napaka-oa din nilang tumagay halos punuin nila ang mga baso nila. Kaya noong akin na ay ako na ang naglagay sa isang baso ng alak—maraming relo, konti ang alak.

Alam kong hindi ako mabilis malasing, ang problema lang ay mag-aalas syete palang ng gabi kaya kung iinom ka ngayon at dinamihan mo pa, wala pang alas nuebe ay lasing ka na— dapat dahan dahan lang. Mahaba pa ang gabi. Marami pang hipon sa dagat. Magtiis ka na lang dahil maasim yata ang mahuhuli mo banda rito.

Matagal tagal din akong nakaupo at nakikinig sa mga kasamahan ko. Kahit gustuhin ko mang umalis, naeenganyo ako sa tawanan nila. Hindi ko alam pero masayang masaya ako na patuloy pa rin kaming lumalaban sa buhay. Iba man ang mga landas na aming tinatahak, iisa lang ang aming gusto at ’yun ay ang magtagumpay sa buhay.

Mag-aalas diyes na nang magdecide akong pumunta ng dance floor. Sayang naman na nandito kana, edi magsayaw ka na hanggang hindi mo na maramdaman ang mga paa mo—masakit at mangasim man, at least tumitibok tibok naman ang nasa pagitan ng hita mo.

Nang tumugtog ang kanta ng Sunkissed Lola na Pasilyo ay para akong isang binabae sa lambot ng paggalaw ko. Itinataas ko pa ang dalawa kong kamay habang may hawak akong bote ng San Mig light. Kumakanta pa na parang wala ng bukas. The song speaks my heart—masarap at masakit na katotohanan.

Ikaw at ikaw pa rin ang magsasalba sa buhay mo. Ikaw at ikaw pa rin ang lalaban sa kung ano mang kagustuhan na pinapangarap mo. At ikaw at ikaw pa rin ang magtataas ng sarili mong bandera.

Kahit hilong hilo na ay hindi pa rin ako pumunta sa pwesto namin at nagpatuloy lang sa pagsayaw. Nakaalis lamang ako rito nang makaramdam ako ng pagkatawag ng kalikasan. Napapadami na yata ang inom ko— mali na ito.

Mabilis kong narating ang banyo at agad agaran namang umihi sa isa sa mga cubicle na narito. Napapakanta pa ako at para akong nakahinga nang maluwag nang matapos ako.

Naghilamos ako ng mukha para mawala ang amats ko kahit papaano. Tinignan ko pa ang sarili ko sa salamin at para akong iginuyod ng limang kabayo sa pagkakasabog ng buhok at suot kong damit. Nanlilimahid na rin ako sa pawis—at masasabi kong hindi ako kabilang sa mga maaasim dahil nang amuyin ko ito, tanging pabango lang ang naaamoy ko.

Aalis na sana ako nang magulat ako ng may dalawang paa na nakausli sa isa sa mga cubicle na katabi ng pinag-ihihan ko. Kahit may takot sa dibdib ko na baka patay ang dadatnan ko ay sinikap ko pa ring tignan ang likod ng nasa cubicle na iyon—mapanglait lang ako pero may konsensya pa naman ako.

Dahil hindi ako makapasok ay sa kabilang cubicle ako pumunta. Umapak ako sa ibabaw ng toilet bowl at sumilip. Nanlaki naman ang mga mata ko dahil parang binugbog ang lalaking kasalukuyang nakahiga sa sahig. Hindi ko kita ang mukha nito pero base sa pagkakita ko, naliligo na ito sa sarili niyang dugo.

Mabilis kong inakyat ang kabilang cubicle at dahan dahang bumaba pagkatapos. Pagkatapak ko sa sahig ay inayos ko ang lalaki at iniupo ito ng patagilid sa takip ng toilet bowl. Ang bigat naman nito.

Nang naayos ko na ito ay binuksan ko na ang pintuan at isinandal muna ang lalaki sa likuran. Mabilis akong naghanap ng pamunas at nakita ko ang isang rolyo ng tissue sa may bandang salamin. Nagbasa ako ng ilan at kinuha ang buong rolyo. Mabilis akong bumalik sa kinauupuan ng lalaki at marahang binasa ang mukha nito.

Halos malagutan ako nang hininga nang makita ko na ang buong mukha nito. May iilang sugat din sa paligid nito pero mas namumutawi ang kagandahan ng kaniyang mukha. Hindi talaga ako tatantanan ng lalaking ito—ang pinagkaiba nga lang ngayon, hindi umayon ang panahon sa libog niya.

Napapailing na lamang ako sa mga naiisip ko habang binubuhat ito. Buti na lamang hindi ito maasim dahil itatapon ko ito sa ilog pasig kapag nagkataon.

Chapter 07

Chapter 07

Kahit ayokong tanggalin ang pagkakayakap ko sa lalaking kasama ko ngayon sa iisang kama ay ginawa ko na rin ito. Hindi dahil sanay na akong mag-isa kundi dahil nakasanayan na ng katawan ko ang magising nang maaga. Hindi na gagana sa akin ang ‘may limang minuto pa!’ lalo pa’t napakahalaga ng bawat minuto sa akin— kumbaga sa produkto, bayad ang oras ko.

Mamayang hapon pa ng alas tres ang pasok ko. Gising na ako ng ganitong oras dahil kailangan ko pang maglinis, magluto, at mamalengke mamaya. Sa dami nang gagawin ko, hindi ko na isisingit ang lumandi pa. Masyado naman akong sinuswerte kung pati iyon ay ibibigay sa akin.

Naglinis na muna ako sa labas ng bahay pagkatapos ay nagtimpla na rin ako ng mainit na kape. Nagluto na rin ako pagkatapos at nang matapos ako ay umupo lamang ako sa study table na nasa malapit sa bintana namin.

Tinignan ko lang ang lalaking mahimbing na natutulog ngayon. Gusto ko pa rin itong yakapin—at napagtanto ko rin doon na hindi rin pala masaya ang mag-isa. Matagal na akong naninirahan mag-isa magmula pa nang tumungtong ako ng 4th year high school. Noong una ang nanay ko lang, sumunod ang tatay ko, at mga kapatid ko na rin. Masakit ang maiwanan. Kaya hanggat maari ay iniiwasan kong isipin ito. Tama nang mag-isa ka at ang isipin pa na nag-iisa ka ay isang pagmamalupit na ’yun sa sarili mo.

Humigop ako sa basong hawak ko. Wala pa ring lasa ang kape na iniinom ko. Mabuti na lamang ay mainit init ito. Napapawi naman kasi ang pagkapusyaw ng konting pait ang init na nagmumula sa pinakuluang tubig.

Nang matapos ako ay nagdecide na rin akong gisingin ito. Mag-aalas otso na nang umaga at ayoko namang gumising ito ng hapon dahil may mga taong mag-aalala din sa kaniya.

“Steven!” Niyugyog ko ito. “Uy!” Dahan dahan itong dumilat at parang nakakita naman ito ng multo sa laki ng mga mata niya. Dumusog pa siya kaya nahulog ito sa ibabaw ng kama.

“Aray…” Nilapitan ko ito at tinulungan namang tumayo. Pinaupo ko muna ito sa kama at nakakrus na humarap dito.

“Nadali ka boy,” walang pasakaling salita ko.

“Alam ko, pero anong ginagawa ko rito?” Tumingin pa ito sa akin. Nakakunot pa ang noo nito. Kung hindi lang ito mukhang mabango itinapon ko na ito ngayon.

“Dinala kita sa bahay ko dahil hindi naman kita kilala,” salita ko.

“Bakit?” Takang pagtatanong niya.

“Kasi gusto ko?” patanong na sagot ko rin.

“Tsk. Paano kung masama akong tao?”

Inikutan ko lamang ito ng mata bago sumagot. “Hindi ka masamang tao, malibog ka lang.”

Ngumisi lang ito at malagkit na tumingin sa akin. “You like me being horny? Pwede naman kitang pagbigyan. Feeling ko sinusundan mo nga ako at sinadya mong dalhin ako rito.”

Pinagtaasan ko lamang ito ng kilay. Pinakatitigan kung lasing pa ba ito dahil sa walang katuturang sinasambit niya. Kung si Moira ay mapagpasensya, pwes ako ay hindi.

Tinaggal ko ang pagkakakrus ng mga kamay ko at idinala ang kanan sa baba niya at mahigpit na hinawakan ito. Napadaing ito sa sakit at mabilis na tinabig ang kamay ko.

“Papatayin mo ba ako?!”

“Pwede rin, basta’t sabihin mo lang kung kailan.” Pinatunog ko pa ang mga kamay ko at binigyan ito ng matalim na tingin. Napakislot naman siya sa pwesto niya at bumalatay ang matinding takot sa kaniyang mukha.

Tumawa naman ako nang malakas dahil sa naging reaksyon niya. “Bwisit ka!”

“Kumain ka na muna,” salita ko at hindi ko pinansin ang pagwawala niya doon at umupo sa mesang na malapit lang din sa kama ko. Maliit lang ang bahay ko, isang hakbang, kusina na, kapag kumanan ka pa ay banyo na, at kapag tumalikod ka ay aparador na—sa sobrang liit para ka na ring nagbedspacer, ang pinagkaiba nga lang dito, kahit papaano ay nakakalakad ka.

Sinangag at itlog lang ang niluto ko ngayon dahil ’yun na lang ang natitira sa mga pinamili ko noong nakaraang linggo. Nagsasawa na ako sa kakaluto ng tirang kanin at gawing sinangag ito; kung hindi lang talaga ako nasasayangan sa pagkain ay ipinakain ko na lamang sa mga manok na nasa likuran lang ng bahay namin. Hindi ko pa naman naranasang nakawin ang mga manok ng mga kapit bahay namin kahit na gutom na gutom na ako. Hindi naman sa takot akong mahuli, pero masakit na nakawin pa ang taong kagaya mong laki rin sa hirap.

Napapatingin ako rito habang kumakain ito. Hindi nga nagreklamo na baka lasunin ko siya o kung ano pa man at malugod niya lang tinanggap ang inihain ko sa kaniya.

“Anong nangyari sa ’yo?” pambasag ko sa katahimikan. Alam ko naman ang nangyari sa kaniya pero mas magandang sa kaniya manggaling.

“You know what happen already. May nilandi, may jowa, at ayun, napuruhan,” walang ganang paliwanag niya.

“Hindi ka pa nagsasawa sa ginagawa mo? Iisa lang naman ang balat ng tao at kung magpalit ka para kang nagpapabarya lang sa tindahan.”

“Don’t go there. I just want to explore.” Sinimangutan ko lamang ito. Tinusok ko ang huling kapiraso ng isang itlog na nakalagay sa plato ko at muling tumingin sa kaniya.

“Okay, okay. Pero sino ka ba? Ilang beses na rin tayong nagkikitang dalawa.”

“I’m Royce,” salita nito. Kumunot naman ang noo ko sa naging sagot nito.

“Akala ko Steven ang pangalan mo,” ipinatong ko na lamang ang dalawa kong siko habang nakatingin sa kaniya. Natapos na kasi akong kumain—medyo matagal tagal pala itong kumain.

“Yeah, Steven Royce. Pang-akit ko ang Steven. Pangkaibigan naman ang Royce.”

“So kaibigan mo ko, Royce?” nakangising sagot ko sa kaniya.

“Bakit gusto mong ilinya kita sa mga babae ko?” Ngumisi naman ito sa akin.

“Mukha kang tanga, Royce. Nakarma ka na nga sa pambababae mo, sige ka pa nang sige.” Ismid na sagot ko rito.

Mabait naman pala ito kaya kahit nakakainis ang mga ngisi at mga linyahan niya ay napagtiyagaan ko—akalain mo ’yun.

“Don’t you have emergency kit? Masakit pa rin ang mukha ko.” Hinawakan pa nito ang nagkukulay lila na niyang panga.

“May pera ka ba? Sa school lang ako nakakahingi ng gamot e.” Tumingin ito sa akin at mabilis kinuha ang pitaka sa bulsa nito. Nag-abot ito ng isang libo at malapad na ngiti ang ginawa ko—mabilis lang akong kausapin. Ganyan dapat.

“Okay aalis lang ako at mamamalengke, salamat,” nakangiting turan ko sa kaniya. Bago pa ako makalabas ay hinigit ako ng kamay nito.

“Sama,” biglang salita nito at hinawakan pa ang batok niya. Binihisan ko ito ng mga pambahay ko—nakasando ito at jersey shorts. Kaya nang hawakan niya ang batok niya gamit ang kamay niya ay halos mapunta sa kili-kili niya ang atensyon ko.

Ngumisi naman ako rito at wala sa wisyong nabanggit ang laman ng isipan ko. “Didilaan.”

Chapter 08

Chapter 08

Parang tanga itong pangiti-ngiti habang naglalakad kami papunta sa sakayan ng dyip. Hindi pa rin niya ko tinitigilan magmula kanina sa nabanggit ko. Ano bang magagawa ko? Mas mabilis ang bumanganga ko kaysa sa isipan ko. Laplapin ko kaya ’to.

“Para kang bading,” inis na salita ko sa kaniya pagkaupo namin sa dyip. Nag-abot na ako ng bayad at hinila ito para sa may bandang labasan kami makaupo.

Napatingin naman ako rito nang umupo ito sa tapat ko. Itinaas ko ang isa kong kilay na parang nagtataka. Inamoy ko pa ang sarili ko kung mabaho ba ako at ayaw ako nitong katabi—amoy baby power pa naman ako.

“Hindi naman ako mabaho,” pagdepensa ko pa. Hindi ko lang alam kung narinig niya. May pagkabingi din kasi itong ulupong na ’to.

“Nah, just want to see your face.” Kumindat pa ito sa akin. Ang sarap ibato ng hawak kong barya sa pagmumukha niya. Akala naman niya mahuhulog ako e, nakaupo ako ngayon kaharap niya.

“Tsk. Mukha kang timang…” wala sa wisyong salita ko sa kaniya.

Nakatingin lang ako sa labas at binibilang ang mga taong naglalakad sa mga kalye. Hindi ko na tinignan ang mga mukha nila, mga holdaper lang naman ang sasalubong sa akin.

“Thank you, Dan.” Nabaling naman ang tingin ko sa kaniya nang bigla itong magsalita. Nagtaka man ay tumango lamang ako rito.

Hindi naman masama ang lalaking ito. May pagkalibog lang talaga ang bata natin. Ang ipinagtataka ko ay bakit sa banyo ito laging naaabutan ng libog, hindi ba pwedeng i-postpone muna hanggat wala pa sa motel. Malabo kasing sa bahay niya idala ang mga babae niya. Amoy mapanghi yata kaya lagi sa banyo.

Bumaba na kami. Lumingon lingon muna ako bago ko hilahin ang kamay nito para tumawid sa kabilang kalsada. Tinignan lamang ako nito at hindi na nagreklamo. Wala namang kaso sa akin ang hawakan ang kamay ng isang tao, ayoko lang maghanap dahil baka mawala ito. Mukhang mayaman ito base sa kilos at lambot ng balat niya—baka isako at ibenta ito sa merkato. Mahirap na wala akong pantubos.

Pumasok kami sa may eskinita at bumungad ang nakahilerang mga gulay. Sa bawat bili ko ay siya ang pinagbibitbit ko. Alam kong makapal na ang mukha ko dahil pera niya ang ipinambili ko at nagawa ko pa siyang pagbuhatin ng mga pinamili namin. Pero ang kapal naman niya kung tatayo at susunod lang ito sa akin.

Huminto kami sa may drugstore at bumili ng mga gamot para sa mga natamo niyang sugat. Ilang oras na rin pala kaming nag-iikot kaya naisipan muna naming kumain sa isa sa mga karenderya na narito.

Pinaupo ko muna siya at bumili muna ng maiinom na softdrinks at pagbalik ko ay umupo ako sa tabi niya. Nakakapagod ang ayaw na ito, ibang pagod naman sana Lord.

“Gamutin na natin ang mga sugat mo,” salita ko. Kinuha ko ang bulak at nilagyan ng alcohol at ipinahid sa mukha niyang may sugat. Napakislot naman ito kaya timampal ko sa may braso nito.

“Tiyansing ka, ah,” nakangisi pa ang kupal. Ngumisi din ako at ipinagpatuloy ang paglilinis ko sa sugat niya. Isinunod ko na ang betadine at band-aid. Hindi ko na nilagyan ng bulak dahil tuyo naman ang mga maliliit na hiwa sa mukha niya.

“Ayan, gwapo ka na ulit,” komento ko sa kaniya habang nakangiti. Ngumiti ito sa akin at nabigla ako nang hawakan niya ang magkabila kong pisngi.

“Mas gwapo ka,” salita nito kasabay nang paghalik niya sa ilong ko. Dahil sa pagkagulat ay nahulog ako sa kinauupuan ko.

“Tangina,” usal na salita ko. Ang landi kasi. Hindi tumigil.

“Literal ka palang nahuhulog.” Natatawa pa siya habang nakikitang hirap akong tumayo. Nang makabawi ako ay sinipa ko siya sa paa kaya napadaing ito. Hindi man ako tulungan.

“Kwits na tayo,” ngisi ko pa sa kaniya habang galit na naman ang mukha nito sa akin.

“Kamukha mo na si Sadness,” pambibiwisit ko sa kaniya.

“Diba dapat si Anger? Kasi galit ako sa’yo.”

“Hindi. Mama mo kasi blue.”

“Ah?” Inikutan ko na lamang ito ng mata dahil muka itong tanga sa kakaisip ng joke ko. Ang sarap ipahanap si joker sa kaniya. Kainis. Kakupalan kasi. Hindi tumigil.

Mayamaya pa ay nag-order na rin kami at kumain. Sinabihan ko siyang siya na ang magbayad at wala namang angal si ungas. Parang proud pa siya na may ililibre siya. Mga mayayaman talaga, ang daling utuin. Magpabili kaya ako ng bahay.

Nagpantig naman ang tenga ko nang sinabi nitong magbabanyo ito. Hindi ako pumayag na siya lang ang mag-isa—nakakatakot na. Baka madamay pa ko sa kalokohan nito.

“Diyan ka na lang,” salita nito.

“Hindi sasama ako sa’yo sa loob. Para mabantayan din kita,” matapang kong sagot sa kaniya

“Tsk. Gusto mo lang sumilip.” Bubulong bulong na salita nito.

“Meron din ako niyan. Mas malaki pa.” Ibinigay ko na ang sampong piso sa babaeng nagbabantay sa harapan. Limang piso kada ihi, isang tao.

Itinulak ko naman ito sa loob dahil ang bagal nitong kumilos. Inilapag ko muna ang hawak kong plastik at inilagay sa harapan ng salamin.

Nauna akong natapos umihi kaya sumilip ako sa kabilang cubicle na katabi lang ng akin. “Tapos ka na?” Napatalon naman ito kaya natawa ako sa kaniya.

“Alis diyan,” pagpapalayas niya. Aburido pa ang mukha nito. Sarap isako.

“Ang tagal mo namang umihi. Kakasex mo yan. Nadapuan ka ng aids.”

Tumingin ito sa akin na parang nagtatanong kung seryoso ba ako sa mga pinagsasabi ko. Ibinalik nito ang atenyon sa pag-ihi at nagpagpag pagkatapos.

“Hindi agad nagkaka-aids ang isang tao. May tinatawag munang std.”

“Edi aminadong meron ka nga.” Napasinghap naman ako nang batukan ako nito.

“Nagcocondom ako. At saka ang tinatarget ko lang ay mga virgin pa.”

Sinuntok ko ito sa balikat na ikina-aray naman niya. “Virgin pa ko, baka bugbugin kita.”

“Oh, virgin boy.” Pasipol sipol pa ito habang naghuhugas ng kamay sa harap ng salamin.

Kukuha sana ako ng pamunas nang maalala kong wala pala rito sa banyong ito. Kumg meron man, limang piso kada isang piraso.

Naghilamos kasi ako dahil sa init sa labas. Parang ang lagkit lagkit ng mukha ko sa kakaikot kanina.Nakakahilo rin ang init. Nagteteng—ito pa yata ang papatay sa akin.

Tumingin ako kay Steven at hinila ang sandong suot nito at doon ako nagpagpag ng mukha. Naramdaman ko itong lumayo pero mahigpit ang yakap ko sa damit niya kaya wala itong nagawa.

Nakangiti akong tumingin sa kaniya. “Salamat.” Itinulak naman ako nito kaya natawa na lamang ako. Nakita ko pang namumula ang tenga nito na hindi ko na lang pinansin at baka tuluyan ko nang masagad ang pasensiya nito sa akin.

“Sa Ateneo ka rin ba nag-aaral?” Pagtatanong ko habang naglalakad kami sa kanto pabalik ng bahay ko. Ayokong ilibot mga mata ko baka mapainom ako nang wala sa oras. Kahit umaga o hapon yata, alak ang almusal at tanghalian dito.

“Yup, and you?”

“Same, first year. Ikaw?

“Second year, Engineering.”

Napamangha naman ako rito dahil hindi alata na nag-aaral ito. Akala ko ang course nito ay libogtology, kung meron man.

“Management akin.”

Marami pa kaming napagkwentuhan sa iba’t ibang bagay, ang hindi lang namin nabubuksan ay ang usapin ng pampamilya. Masyadong malalim ang usapin dito at hindi pwede ang relasyong kakabuo lamang.

Noong gabing iyon, nalaman kong may lalim din pala ang pagkatao niya. Katulad sa kung paano ko tinaggap na ako na lang ang lumalaban sa sarili kong buhay.

Chapter 09

Chapter 09

Nasa may indoor pool ako ngayon dahil hinihintay ko ang dati kong teammates. May ipapahiram kasi itong gamit sa akin for swimming dahil nagkayayaan na sumali kami sa isa sa mga private company ng isang alak for swimming competition.

Hindi naman sana ako sasama, pero noong nalaman kong sampung libo ang premyo ng mananalo ay napapayag ako—isang buwang sahod ko na rin yun.

Freestyle ang gamay ko, pero minsan sumasali din ako for breststroke. Hindi naman na ako nagtry-out for swimming dito sa school dahil kailangan kong kumita ng pera. Mahal din ang magswimming. Hindi ka lang maliligo at lalangoy, kailangan mo rin laging i-condition ang sarili at katawan mo.

“Dan, missed me?” Hindi ko na lang pinansin ang panglalandi nito sa akin at kinuha ang iniabot nito. Mabuti na lamang hindi magaspang ang kamay nito. Baka isipin kong dati itong dugong.

“Mukha kang bisugo, Clarrise.” Halos umusok naman ang ilong nito sa sinabi ko. May itsura naman ito. Tamang tama para ipalapa sa mga aso.

“Nakakainis ka, Dan.” Kumaway lamang ako sa kaniya bago ko siya iwan. Siya naman ay pumunta sa mga kasamahan niya na ngayon ay lumalangoy ng ilang laps base sa sigaw ng coach nila.

Namimiss ko rin naman kahit papaano ang lumangoy. Iba kasi ang hatid nitong kapayapaan sa kaibuturan ko. Parang nakahanap ako nang masasandalan kapag hinanghina na ako sa buhay.

Ang kada paglubog ko sa tubig, siyang paggaan naman ng dibdib ko. Para akong niyayakap ng buhay—malamig at puno ng kapayapaan.

Kaya naman nang nagpunta na ako sa venue isang araw ay mas inagahan ko pa ang punta ko. Mga kalahating oras lang naman bago magsimula ang kompetisyon

“Good morning,” bati ko sa mga kasama ko. Halos yakapin na nila ako nang makita nila ako rito. Akala talaga nila ay hindi na ako magpapakita sa kanila. Pwede din naman.

“Namiss kita, Dan. Ang bisugo naming syokoy.” Siniko ko naman si Nataniel dahil sa naging saad nito sa akin. Akala mo hindi din myembro ng bisugo.

Bisugo ang tawag sa grupo namin nung lumalangoy pa kami nang sabay-sabay. Ang ilan sa amin ay nasa ibang unibersidad na rin katulad ko. Hindi ko nga lang sila kasabay dahil nahuli akong mang-aral sa kolehiyo.

Nagkamustahan lang at nagbihis na rin pagkatapos. Wala akong suot na pang-itaas at swimming trunks lang ang suot ko. Isang pares ng earplugs, goggles, at caps. Mukha na akong professional swimmer sa suot ko.

Bumaba na ako na ako sa pool. Nagwarm-up muna kami na nauwi lang sa kwentuhan. Isa sa mga bagay na namimiss ko rin ay ang pagalitan kami dahil sa tagal naming kumilos. Katulad na lang ngayon ng paulit-ulit kaming paalalahanin.

Natatawa naman ako habang nakaupo sa may side. 50 meters Butterfly muna ang mauuna ngayon. Halos 100 meters lang ang mga laro dito dahil libangan lamang ito para sa mga mayayaman.

Hindi ko maintindihan noon kung bakit may mga sinasalihan kaming out of school swimming competition noong junior high school kami. Hanggang sa nakalahad na lamang ang mga kamay ko para kuhanin ang sobre na ibibigay ng coach namin sa amin.

Dito ko rin nakilala ang nagsponsor sa akin ng mga gamit ko noong lumalaban ako. Hindi ko na nga lang tinanggap noong offer-an ako maging sa kolehiyo. Malabo na kasing maituloy ko pa ito lalo na kailangan kong gumastos sa pag-aaral ko. Kailangan kong punan ang lamang tiyan ko at maging na rin sa kung ano mang mayroong kinalaman sa pag-aaral. Mahal ang mag-aral—yun ang bagay na naimulat sa akin magmula noon.

Nakayuko na ako at nang marinig ko na ang wisel ay mabilis na akong lumangoy sa tubig. Gaya nang nakasanayan, nauna ako sa 50 meters Freestyle. Hindi ko na nakuha pa ang 100 breaststroke dahil may mas magaling sa akin dito.

May sampung lubo na ako at yun ang mahalaga.

Nang matapos ang laban ay nagkuhanan lamang kami ng mga picture ng mga kasamahan ko rito. Nang aalis na ako para maligo at magbihis ay may humarang sa akin.

“You’re Dan, right?” Tumango lamang ako rito.

“Interested to become a varsity player?”

“I’m from Ateneo po,” salita ko nang makita kong nakasuot ito ng logo ng DLSU.

“Well, I can refer you to my friend. Kaibigan ko rin ang coach ng Ateneo. Sayang ka halos hindi makahabol ang mga national player ng Pilipinas.”

“Hindi na po siguro may trabaho pa po kasi ako.” Napapakamot pa ako sa ulo dahil nahihiya ako sa mga lintanya nito.

“Well, just incase na magbago ka ng isip, pwede mo ’tong tawagin. Ang pagkakaalam ko nag-ooffer naman ng arrangement kapag ganiyan.”

“Sige po, salamat.” Tumango lamang ako rito bago umalis. Ang ibinigay naman nito ay inipit ko lang sa walet ko nang makuha ko na ang gamit ko.

Pagkapasok ko ng banyo ay halos batuhin ko na ang hawak kong gamit dahil nagkita na naman kami ng libog na libog na lalaking ito.

“Really? Tsk.” Hindi na ako tinantanan ng tadhana. Gusto talaga nitong makakita ako ng live action ng mga napapanood ko lang sa mga corn video sa twitter.

Chapter 10

Chapter 10

Magsasampung buwan na magmula ng last kaming magkita ni Steven. Hindi ko rin alam bakit hinahanap siya ng presensiya ko. Kapag pumapasok ako sa mga banyo iniisip ko na nandoon lang siya at nagtatago.

“May hinihintay ka ba Dan?” Napatingin ako kay Xavi nang tanungin ako nito.

Second year na ako ngayon. Malapit na ring matapos ang panibagong sem at third year na ako sa susunod. Si Xavi naman ay kasalukuyang nasa ikatlong taon na rin. Hindi ko nga lang siya nakakasama lagi dahil sa training niya sa Volleyball.

“Sa susunod na linggo ka na ba aalis Xavi?” Napatingin naman ito sa akin habang nagpupunas kami ng mga table dito sa pinagtatrabahuhan naming dalawa.

“Oo e, baka hindi na kayanin ng katawan ko kung ipipilit ko pa. Nakaipon na rin naman ako.” Inofferan ko nga ito na sa akin na lang tumira, ang kaso noong last siyang pumunta para siya pa ang gustong magpatira sa akin sa tinutuluyan niya. Parang tanga.

Napapangiti na lamang ako habang nagkekwentuhan kami. Masaya ako na umaayon na ang panahon sa kaniya. Akala ko ay hindi ko na makikita ang araw na hindi siya makakabangon. Kung kinamuhian man siya ng mundo, hindi ako makakapayag na hindi niya maramdaman na wala siyang kakampi rito.

“Thank you, Dan. Kapag nakaluwag luwag, labas tayo. Mamimiss kita.” Nagyakapan lamang kami habang nakaduty. Mukha kaming tanga habang nakatingin ang mga customer namin sa amin.

Kaya malungkot ako na umalis na siya nang tuluyan sa pinagtatrabahuhan namin. Wala na akong kasamang kakwentuhan kada shift. Pero kapag iniisip ko na nagbabago na ang buhay niya ay masaya ako. Masaya akong nakilala ko siya. Mahal na mahal ko si Xavi.

Doon ko napagtanto na umiiyak na pala ako sa isa sa mga cubicle ng banyong pinagtatrabahuhan ko. Hindi ko pa rin pala kaya ang maiwanan. Masakit.

Alam kong wala akong karapatang pigilan ang mga tao na umalis, na humakbang ng panibagong yugto, ng bukas—masakit lang isipin na hindi na ako kasama roon.

Iyak lamang ako nang iyak dito sa loob nang may biglang nagbukas ng pintuan na kinalukuguran ko. “Oh, shit. What the fuck!”

Napaikot lamang ako ng mata nang bumungad sa akin ang isang damuong Steven Royce Austria. Maaliwalas ang mukha nito. Tumingin pa ako sa gilid niya kung may babae na naman itong kasama, pero tanging bulto lang niya ang nakita ko—ang laking tao kasi. Tsk.

“You okay?” Tuluyan na akong tumayo. Tumingin ako rito at tumango ako. Ngumiti ako nang pagkalaki-laki sa kaniya at nang akmang aalis na ako ay mabilis ako nitong ikinulong sa mga bisig niya.

“Iiyak mo lang.” Gusto kong matawa sa sinabi nito. At siya pa talaga ang may ganang magsabi niyan. Parang nung huling kita ko sa kaniya, may mga pasa na naman siya.

Niyakap ko na lamang ito. Magaan sa pakiramdam ang init na nagmumula sa mga yakap niya. Ang problema nga lang ay parang may sariling mundo ang mga luha ko, nawala na lamang ng bula. Doon ko napagtanto na takot akong makitaan ng kahit ano mang uri ng awa. Malupit na ang mundo sa akin, at mas lulupit lamang ito kapag alam mong alam din ng mga taong malalapit sayo na malupit nga talagang ito.

Halos makatulog ako sa bisig niya. Napakabango kasi nito. Ganitong ganito ang pakiramdam ko noong natulog kami nang magkasama.

“Iiyak mo pa… sige lang.” Napaikot naman ang mga mata ko sa naging saad nito. Ang sarap bigwasan. Panira ng moment.

Humiwalay ako sa kaniya at ngumiti nang aabot hanggang kisame. “Hindi naman ako umiyak.”

Nilagpasan ko siya at naghilamos na ng mukha. “Ba’t nandito ka pala? Asan ang babae mo?” Luminga linga pa ako sa paligid. Baka may susulpot na hubo’t hubad na babae.

“Nah, nagbago na ko.” Lumapit ako rito at sinalat ang kaniyang noo. Tinabig lamang ng kaniyang kamay ang kamay kong nasa pagitan ng mukha niya.

“I’m not joking,” salita niya. Mahihinuha mo rito ang matinding kaseryosohan.

“Wala naman akong sinabi, ah. At saka ano palang ginagawa mo rito? Ang pagkakaalam ko kapag nagkikita tayong dalawa, para akong nanonood ng porn site video.”

Sumandal ako sa sink ng banyo rito sa pinagtatrabahuhan ko. Nakakrus pa ang mga kamay kong nakatingin sa kaniya. Napaka-formal kasi ng suot nito. Parang malayong malayo sa casual na lagi kong nakikita sa kaniya. Kaya hinawakan ko ang gitnang ibabang bahagi ng katawan ko kung may tumigas na ba o kahit kumislot man lang, so far wala pa naman. Hindi pa naman ako nahahawa ng libog niya.

“I’m with my parents.” Tumango tango lamang ako rito. Hindi na ako nagtanong pa at hinihintay lang na may sabihin pa ito.

“Hindi mo itatanong kung bakit ko kasama ang magulang ko?”

“Nah, okay na ko. Mas gusto ko pang itanong kung bakit wala kang babae ngayon. Sayang naman. Manonood sana ako ng live, tinulak mo ko nung last e.” Natatawa ko sa mga pahayag ko sa kaniya. Napasimangot lamang ito ng mukha at pagkatapos ay tumabi rin ito sa akin.

Magkaharapan na kami ngayon habang nakasandal sa sink ng banyo. Amoy na amoy ko na ang panlalaki at pammayaman nitong amoy. Para itong prinsipe sa mga mata ko. Prinsipe ng Sangkalibugan.

“Hmm…” Hindi na ako nakatiis at hinawakan ko ang buhok niya at inayos ito. Wala naman itong naging reaksyon sa ginawa ko at tinignan lamang ako nito.

“My parents wants me to marry a girl.” Tinitignan lamang ako nito nang magsalita ito. Parang hinahagilap ang magiging reaksyon ko.

“Oh, tapos?” walang galang pagtatanong ko. Ang bagal kasi nitong magsalita. Para namang ikakahinto ng mundo ang sasabihin niya.

“I don’t want that. And I think of a good reason for that not to happen.”

“Ano naman?” tinatamad na ako sa usapan namin. May pasuspense suspense pa siyang nalalaman. Kung ako sa kaniya tatanggapin ko na, para naman ibang venue naman na siya abutan ng libog.

“Well, I kinda think na pwede tayong magpanggap na magjowa.” Tinaasan ko lamang ito ng isang kilay ko. Hindi makapaniwala sa sinasabi nito.

“And that’s kind of amazing. You will see their shoking faces kapag nalaman nilang bakla ang anak nila.” Niyugyog pa nito ang dalawa kong braso. Tumitig ako sa kaniya ng sandali at mayamaya ay hinawakan ko ang batok niya.

“Neknek mo,” malakas na salita ko sa magkatapat naming mukha. Natatawa na lamang ako nang iwan ko siya doon. Anong akala niya? Hahalikan ko siya? Papayag ako. Muntik lang naman. Buti na lang hindi siya nagbanggit na babayaran niya ako, kundi ako pa ang kakaladkad sa harap ng magulang niya kung nagkataon man. Tsk.

Mukha na kung mukhang pera, at least may pera na ako.

Chapter 11

Chapter 11

Inis na inis akong nakayuko sa balikat ng gagong ito. Kuhang kuha niya ang inis ko ngayon. Panaka nakang may pagsuntok din ang ginagawa ko rito.

“Gago ka talaga, Royce.”

Dumating na lang ito sa tapat ng restaurant na may dala dalang mga maleta. Akala ko magbabakasyon ito, pero nang sinabi ng gago na panindigan ko raw ito sa tapat ng maraming tao, halos patawan na akong ng hininga.

“Ilabas mo lang yan,” natatawa pa ito sa sinabi niya. Umalis ako sa pagkakasandal ng ulo ko sa balikat niya at tumingin dito.

“You’ll pay everything,” salita ko. Inenglish ko na dahil mas matapang kapag sa lengwahe na ito ko sabihin. Hindi ako nito seseryosohin kapag tinagalog ko.

Tumango lamang ito habang nakangiti ng malaki. “No more bathroom sex, Royce. Ayokong mahawa sa sakit mo.”

Napatawa na lamang ako nang sumimangot ito. Hindi ko na rin pinansin nang yakapin muli ako nito. “Thank you, my Dandelion.”

Bitbit ko na ang isang maleta nito. Sinabihan ko rin siyang iwan na lang ang kotse niya sa restaurant dahil baka paggising niya, wala ng body parts ang mga ito.

Iniisip ko pa rin kung paano ako nito napapayag na manirahan siya sa bahay ko. Magmula nang sabihin niya sa harap ng mapapapangasawa niya dapat, sa magulang nito, at niya na siya ay may nagugustuhang iba at sa anyo ito ng lalaki. At dinugtungan na naglilive-in na ang mga ito, halos sakalin ko na ito.

Alam kong mali na ipilit ikasal ang dalawang tao dahil lamang sa isang kontrata o negosyo, pero ang magdagdag pa ng panibagong kasalanan ay ibang usapan na. Ayoko namang itong matulog sa daan o kaya sa banyo o kung saan man siya inaabutan ng libog ay pumayag na rin ako sa gusto nitong tumira kasama ako.

Napataas naman ang kilay ko nang nakita ko si Veronica na nasa tapat ng bahay ko. May dala dala itong supot ng plastik na tingin ko ay galing sa mga binalot nila sa isang handaan.

“Salamat.” Kinuha ko na ang supot na nasa kamay nito. At tumuloy lang sa pagbukas ng bahay ko. Wala namang gate ito. Kasi kung lalagyan ko pa ay gagastos na naman ako. Maganda naman ito. Para wala akong malinis.

“Sino yan, Dan? Ang gwapo.” Inikutan ko na lamang ito ng mga mata ko.

“Jowa ko,” sagot ko. Baka sila pa ang magjugjugan sa loob ng banyo ko kapag sinabi kong kaibigan ko. Hindi ko naman pwedeng sabihing napulot ko lang o katulong ko dahil malabong malabo na mangyari iyon. Mas mukha pa akong katulong sa kaniya sa totoo lang.

“Wehh?” Itinulak ko na lamang ang pintuan at pumasok ito. Hindi ko na hinintay na pumasok ang dalawa at nagsimula na ako sa mga kailangan kong gawin.

Naririnig ko pang sumang-ayon ang gago na boyfriend ko nga ito. Parang masaya pa siya na napalayas ang puta. Bibigwasin ko na lang ulit siya.

Inilagay ko na ang dinala nitong pansit sa isang plato. Hindi naman na ako nagtaka na may kasama pa itong kalamay. Tinipid pa talaga sa supot. At nagreklamo pa talaga ako. Tsk. Dapat lang.

Pinalayas ko na rin si Veronica dahil mukha lang siyang tsimosang maasim sa lagay nito. May pabuka buka pa siya ng bibig na parang nagugulat sa mga sinasabi ng ulupong na ito, eh amoy imbornal naman ang bibig nito.

Patingin tingin lamang ito sa akin habang kasalukuyang kaming kumakain ng dala ni Veronica. Isang tingin niya pa sa akin, itutusok ko tong tinidor sa ngalangala niya.

“Saan ka pala kukuhang pambayad mo sa kuryente, pagkain, at pati sa ibang gastusin dito?” Kanina ko pa gustong malaman kung paano niya bubuhayin ang sarili niya e pareparehas lang naman sila ng iba kong kaklase na umaasa pa sa magulang.

“Don’t worry about that. May ipon will do the math.” Nakangiti lamang ito habang hindi alintana ang mga bagay bagay. Mapapasana all ka na lang talaga. Sana all may ipon. Sana all hindi na need magtrabaho. Sana all na lang talaga.

Ang sarap sapakin ng pagmumukha niya.

Nang matapos kaming kumain, nag-ayos na kaming dalawa ng mga gamit niya. Hindi na rin pala masama na may iba kang kasama sa bahay, sayang din kasi ang ibang space sa mga kabinet ko. Feeling ko nga namamahay na ang mga daga dito dahil sa laki ng space nito.

Tinanggal ko na lahat ng damit ko sa isang kabinet at inilagay sa kabila. Lahat naman ng kaniya ay inilagay niya lang din sa binakante ko.

Hindi ko ito tinulungan sa pag-aayos dahil ang kapal naman ng mukha niya e nakikitira na lang siya, ipapaayos pa ba sa akin? No way, high way. Manigas siya.

“Can we just merge our boxers?” Tumango lamang ako rito at itinuro ang dalawang maliliit na box sa itaas ng kabinet. Halos doon nakahiwalay ang mga panloob ko, pati na rin ang medyas.

“May naiwan ka pa ba sa bahay niyo?” Tanong ko habang idinudusog ang ibang gamit sa may gilid ng kama naming pareho.

“Just the school stuff.” Tumango tango lamang ako rito at pinaalalahanan ng mga bagay bagay na hindi niya maaring gawin.

“Bawal kang magdala ng babae dito.”

“Lalaki pwede?” Kinuha ko ang isang unan at ibinato rito. Parang gago kasi ito. Kita nang seryoso ang tao e.

“Isa pa, Royce,” may diing sabi ko. “Basta’t tayo lang dapat ang nakakapasok dito unless pinapasok nating dalawa.”

Ilang paalala pa ang sinabi ko sa kaniya na kapag maliligo, kailangan niyang mag-igib at punuhin ang timbang inubos niya sa banyo. Hanggang sa hindi na ito nakinig sa akin.

“Do you have class tommorow?”

Tumingin ako rito nang bigla itong magsalita. Kanina pa kasi ako nagiiscroll sa facebook ng mga iba’t ibang ganap nila. Nalaman ko pa ngang lalaban sa UAAP si Xavi. Sabi ko nga bigyan ako ng ticket sa finals para hindi na ako bumili. Buti na lang pumayag siya dahil kung hindi titiraduhin ko siya ng ginagamit nilang bola sa volleyball.

“Oo, 10 Am pa naman. Bakit sasabay ka?”

“Hindi na siguro, 8 Am pasok ko e.”

“Pwede naman akong maki-seat in,” suhesyon ko.

“Hindi na, itulog mo na lang ’yan.”

Nakahiga na kami sa kama nang magbukas ulit ako ng topic. Naghilamos na rin kami bago matulog. Ayoko namang naglilimahid kami sa dumi. Ganito talaga sa Manila, puno ng ingay, usok, pati na rin tarpaulin ng mga kurap.

“Sa tingin mo hanggang kailan ka rito? Hindi naman sa pinapalayas kita, pero parang ganoon na nga,” natatawa kong salita sa akin.

“Ah, ganoon.” Dinambahan ako nito at kinilikiliti sa tagiliran.

“Steven!” Dahil sa tindi ng kiliti ko doon ay napapatampal na lamang ako nang malakas sa kaniya.

“Ang bayolente mo.” Nakanguso pa ito. Inismiran ko lang ito at itinulak para umalis sa ibabaw ko.

“Nagtatanong kasi yung tao.”

“Edi sorry,” salita nito. Ako naman ang kumiliti dito kaya napatawa ito. Huminto lamang ako nang yakapin ako nito nang mahigpit.

“Siguro hanggat hindi mo ako pinapaalis.” Nanindig naman ang mga balahibo ko sa naging saad niya. Parang may laman ang mga sinabi nito.

Nang gabing din iyon, naramdaman ko na hindi na ako mag-isa. At alam kong ganoon din siya base sa lalim ng kaniyang paghinga.

Chapter 12

Chapter 12

Nagising ako nang tumunog na ang alarm ng cellphone ko. Pumikit pikit muna ako hanggang sa hagurin ng kamay ko ang buhok ko. May nahulog na kung ano at nang makita ko ito ay isang sticky notes pala.

‘Hey, babe. It’s me, your baby Royce. I already cooked with my best recipe. Hope you like it. Love you. ;)’

Napataas naman ang kilay ko sa nakatakip na ulam sa lamesa. Inilagay ko muna ang sinulat ni Royce sa may isang box na lagayan ng mga ibang anik-anik ko. Hindi naman ako kinilig sa sulat, kapag naiisip ko si Royce, kalibugan lang ang lumulukob sa utak ko. Kaya huwag na lang natin siyang isipin.

Naghilamos muna ako pagkatapos kumuha ng mainit na tubig sa termos. Pagkabukas ko ng may takip halos ikutin ko na ang mata ko sa sinasabi niyang best recipe. It just a piece of egg and hotdogs. May dulok pa nga ang iba.

Naiinis man ay sinubo ko ang isa at pinilit na lunukin. Sayang ang perang ipinambili namin dito kung hindi ko lalasapin maging ang dulok o sunog na bahagi. Tsk.

Naligo na rin kaagad ako. At hindi na ako naglakad dahil mainit. Sumakay na lamang ako papunta ng paaralan. Malaki laki ang Ateneo para lakarin, kaya may mga electronic vehicle na masasakyan. Shuttle ang tawag nila dito. Wala naman akong paki, basta’t may masasakyan.

Sa buong hapon na iyun ay nakatunganga lamang ako. Malapit na rin matapos ang ikalawang taon ko sa kolehiyo. Hindi ko nga alam kung may natututunan pa ba ako. Pakiramdam ko ay bumabangon lamang ako para makuha ang kapirasong diploma na ikakabit sa pangalan ko.

Kaya nung maglunch na ay nakiupo muna ako kila Xavi. Kahit malayo ay tiniis ko kaysa lingkisan ako ng mga babae rito. Sa gonzaga hall kami kumain. Hinintay pa namin ang mga kasamahan ni Xavi sa volleyball.

Ngumiti lamang ako nang makita ko sila Seon. Napakaganda talaga ng baklang ito. Para itong babae sa hinhin ng kilos, pero ang bigat ng kamay.

“Aray, abusado ka na Seon.” Hinagod ko pa ang pinalo nitong balikat ko at ibinaba lamang nila ang mga gamit nila para makapag-order na sila.

Hindi na ako nagtaka na hindi sumunod si Andrei sa kanila. Sa laki ba naman ng baon, alam mong sugapa itong kumain. Nagtataka nga ako kung paano nila natitiis ang isa’t isa.

“May gagawin ka pa mamaya Dan?”

Tumingin muna ako kay Andrei bago ko ito sagutin. “Wala naman na, pero may shift pa ko mamaya.”

“Hindi ka na lang magvolleyball. May makukuha ka pang allowance doon.”

“Anong gagawin ko roon? Taga punas ng pawis niyo.” Napatawa lamang ito sa akin. Siniko ko naman si Xavi dahil kanina pa ito nakatutok sa phone niya.

“Konti na lang, papasok ka na diyan. Sino ba iyang kausap mo?”

“Wala, may tinitignan lang.”

Matapos naming kumain lahat ay sumama na ako sa kung saan kami madalas magPE. Taga bantay lamang ako ng mga gamit nila habang nagsimula naman silang magtraining.

Kapag nakikita ko silang masaya sa ginagawa nila, namimiss ko ang mga bisugo kong kasama sa swimming. Hindi ko pa na-consider na magtry out. Ang problema ko kasi ay ang pera. Hindi naman whole day ang training namin, ang kaso kapag sa land na ang problema. Kalimitan isa o hanggang dalawang oras lang kami sa tubig, pero sa lupa umaabot kami ng hanggang lima o anim na oras.

Ang last na sama ko ay noon pang senior high school ako. Halos umabot ng anim na oras ang pagtakbo namin papunta at pabalik. Nakakapagod. Nakakalimahid din ng balat dahil sa labis na init.

Nang makaramdam ako nang pangangatog ay naisipan ko munang pumunta ng banyo. Nagpaalam muna ako sa ibang player na narito at mabilis na rin tinungo ang daan papunta sa banyo.

Pagkabukas na pagkabukas ko lamang ay halos itapon ko na ang hawak kong cellphone sa sumisipsip sa dibdib na si Steven. At ang nakakainis pa ay ang kasama nito na si Cassandra.

Lahat na lang talaga.

Chapter 13

Chapter 13

Natapos ang shift ko sa gabi na hindi ko pa rin makalimutan ang pinaggagawa ni Royce at Cassandra. Wala naman na sa akin kung maglaplapan sila. Nabigla lang siguro ako na sa taong kilala ko pa.

Hindi naman ako galit, pero nalungkot ako na akala ko ay nagbago na si Royce. Ganoon pa rin pala ang kalakaran niya. Disappointed siguro pero sa huli, wala rin akong nagawa kundi kalimutan ang nakita ko at baliwalain na lamang.

Buti na nga lang ay hindi ako naabutan ng gago nang umalis ako pagkakita sa akin. Parang sinadya pa yata niya base sa ngisi niya na ibinigay sa akin. At parang takot na takot naman ang babae sa akin; kung tutuusin hindi naman naging kami.

Habang naglalakad ako sa kanto namin ay nadaanan ko ang bahay nila Veronica. Kumatok muna ako sa harap ng gate nila. Lumabas ang ulo ni Veronica sa salamin at mabilisang lumabas din ng bahay nila.

“Uy, musta? Hindi na kita halos nakikita.”

“May boyfriend na kasi ako, Dan.” Ngumiti naman ako sa sagot nito. Lumabas ang tingin kong jowa niya base sa pagyakap nito sa kaniya.

“Who’s that, baby?” pagtatanong ng foreigner na jowa nito.

“My classmates, we are talking about reunion. You know. Let’s go babe.” Inikutan ko lamang ng mata ang dalawa at masayang kumaway si Veronica sa akin.

“Pakamusta kay Tita!” Sigaw ko pang salita.

Nang makauwi ako ay nadatnan ko si Royce na nakaupo sa may kainan. Para itong may iginuguhit na tingin ko ay may kinalaman sa kinuha niyang kurso.

Hindi ko ito pinansin at ibinaba ang gamit ko sa may kama namin. Binuksan ko ito at kinuha ang mga damit na ginamit ko sa paaralan kanina. Pagkatapos ay inilagay ko ito sa harap ng banyo kung saan naroroon ang mga maruruming damit. Naghubad naman ako ng pang-itaas at ang suot kong pants hanggang sa matira na lamang ang underwear ko. Dahil nakasanayan ko na ang ganitong tagpo ay nagulat ako nang parang may nakatitig sa akin. Napatingin naman ako kay Royce at tinaasan ito ng kilay.

“Nice ass,” sabi ng gago. Hindi ko na lang ito pinansin at pumasok na rin sa loob ng banyo. Mabilis lamang akong naligo at paglabas ko ay nakatuwalya lamang ang aking pang-ibaba.

Naglakad na ako papunta sa may mga kabinet at naghanap na ng maisusuot. Nakakuha ako ng malaking t-shirt na black at nang maglalakad na ako para kumuha ng underwear ay naramdaman ko ang mainit na katawan sa bandang likuran ko.

Napakislot ako sa biglaang pagyakap nito sa akin pero nangibabaw ang kaba sa aking dibdib. Lagi namang may yumayakap sa akin kahit na naka-underwear lamang ako lalo na noong lumalangoy pa ako, pero iba pala ang pakiramdam kapag alam mong may kahit kakaunti kang nararamdaman sa taong yumayakap sayo.

Nandoon ang kiliti sa dibdib. Kaba dahil sa mga susunod na mangyayari. Pero mas nananaig ang kapayapaan sa pagitan naming dalawa.

“I’m sorry,” bulong na salita nito. Naramdaman ko ang paghalik nito sa may buhok ko at isinubsob ang kaniyang uluhan sa aking batok. Ilang minuto kami sa ganoong posisyon hanggang sa maramdaman ko ang pagbasa sa bandang likuran ng balikat ko.

Kahit ayokong sirain ang pagtangis niya sa balikat ko ay hinarap ko pa rin ito. Hinawakan ko ang magkabilang panga niya at hinarap siya nang mukha sa mukha. Ayaw pa ako nitong tignan pero wala na itong magawa ng tuluyan kong ilapit ang mukha ko sa kaniya.

Hinalikan ko ang mga mata niya na parang sinasabi ko na hindi niya dapat iniiyakan ang mga desisyong wala naman akong kinalaman. Walang kami para magpaliwanag ito at kung magalit man ako ay wala pa rin akong karapatan na konsensiyahan siya sa mga hakbang nito sa buhay.

“I don’t deserve any apology, Royce. Kung gagawin mo man ulit ’yon ay labas na ako roon. May sarili kang buhay. Magalit man ako sa’yo, wala akong karapatan na pagsabihan at pagalitan kita.” Hinalikan ko ang tungki ng kaniyang namumulang ilong. Suminghot singhot pa ito habang umiiyak na nakatingin sa akin.

Niyakap ko na lamang ito. Mahigpit na mahigpit. Para kahit papaano ay maramdaman niya na sa kahit anong desisyon niya sa buhay ay susuportahan ko siya.

Kung maglaro man siya kay kamatayan, nasa gilid lamang ako para tignan at palakpakan ito. Hindi na dapat akong makialam sa lahat ng bagay na nakapalibot sa akin. May sarili siyang buhay at ganoon din ako.

At sa lahat ng bagay na nangyari ngayon, may isang kumibot na hindi dapat. Matatakot na sana ako dahil akala ko ay tuluyan na niyang napatibok ang aking dibdib, ang pagitan pala ng hita ko ang tumibok.

Hinawaan na ako ng gagong ito. Baka ako na ang susunod na makita niyang nakikilaplapan sa loob ng banyo.

Chapter 14

Chapter 14

Naging kaswal lamang ang naging relasyon ko kay Royce. Minsan ay tulog ito kapag uuwi ako, at kapag gising naman ito ay tulog naman ako. Parang kaming buwan at araw na hindi na naaabutan ang isa’t isa.

Sa ikatlong taon ko sa kolehiyo, nag-decision na akong umalis sa pinagtatrabahuhan ko. May nakita kasi akong bagong bukas na coffee shop at tamang tama sa schedule na nakuha ko.

Gusto ko rin kasing ipahinga ang sarili ko. Halos hindi na ako nag-eenjoy sa araw-araw na takbo ng buhay ko. Para akong patay na tao na iisa lang ang patutunguhan, iisa lang ang nagiging takbo, at ayokong makita ang sarili kong ganoon. Hindi ako masaya.

Kaya nang makita ko na pumasok si Antonette na siyang captain ng swimming sports sa unibersidad na pinapasukan ko ay naenganyo akong ipagpatuloy ang dati ko nang ginagawa. At alam kong binibigyan ko ng espasyo ang sarili ko na maging masaya. Hindi para kay Antonette na isang dyosa na may malaking dyoga, kundi para sa sarili ko. Pipiliin kong maging masaya sa pagkakataong ito.

Naka-swimming trunks lang ako ngayon. Wala akong caps at hiram lang ang goggles ko na dinala ng kaibigan kong si Nataniel na katabi ni Antonette ngayon. Siya ang secretary nito. Bibilangan ang oras namin sa kada metro ng langoy namin.

Kinindatan pa ako ng gago at sumigaw pa ito na parang hindi na nahiya sa mga kasamahan niya. Favoritism ang nangyayari kaya nasiko ito ni Antonette.

Lumangoy ako sa butterfly pero sumuko ang katawan ko. Hindi na ako sanay. Noon kaya kong tapusin ang 100 meters kahit hindi ko ito porte pero ngayon halos manghina ang katawan ko. Kahit na ganoon ay tinapos ko pa rin. Pahinto hinto man, ang mahalaga ay umuusad.

Noong sa freestyle na ay ako ang halos lumapa sa mga kasamahan ko. Halos kalahati ang hinahabol nila sa akin. At halos pantay lang sa breaststroke. Kaya nang matapos lahat ay mahigpit akong niyakap ni Nataniel na parang proud na proud sa tagumpay ko.

“Sabi na Dan, ikaw pa rin ’yan! Mabangis!” Natatawa na lamang ako sa mga usal niya. Iba ang saya na naramdaman ko ngayon, parang bumabalik ako sa oras na ang tanging laman lang ng isipan ko ay kung paano ko hahabulin ang sarili kong oras. Walang gutom, walang trabaho, walang pamilya, kundi ang pagkagusto ko lang sa paglangoy. Mahal na mahal ko ang sarili ko sa larangang ito.

“You’re really good, Dan. Amazing. But we still need to work out your physique. The schedule would be posted on our official gc with the coach. Meron pang tinuturuan si coach kaya wala pa siya rito.” Tumango tango lamang ako kay Antonette sa mga sinasabi nito.

Hindi pa rin ako makapaniwala na kaharap ko lang ang pinapanood ko noon. She really the epitome of don’t judge a book by its cover. Dahil balot na balot ito ngayon sa suot nito.

Natatawa na lamang ako dahil ang init init ng panahon pero kung magdamit siya ay napakalamig. Mabuti na lamang, hindi ito katulad ng mga ibang swimmer na nagpapataasan ng uhog. At hindi na ako makapaghintay na makasama ito sa bawat langoy namin. Sa tubig man, o maging sa lupa.

Kasabay ko si Nataniel na naglakad papunta ng banyo. At sa pagkakataong ito, nagulat na naman ako. Hindi dahil may kasipsipan si Steven kundi dahil parang may hinihintay ito sa labas ng banyo ng panlalaki.

Tumaas ang kilay ko rito at pinauna ko na sa loob si Nataniel dahil kakausapin ko ito. Pakiramdam ko ay kapag hindi ko ito kinausap ay may mangyayari na naman.

“Oh, nandito ka? Sinong hanap mo?” Tumingin ito sa akin at para itong hindi mapakali. Namumula din ang mukha nito ngayon habang iniiwasan ang mga tingin ko.

“Royce! Nasa earth ka!” Sabay yugyog ko sa balikat nito. Napatingin naman ito sa akin at dahil malapit ako sa kaniya ay kitang kita ko na ang pamumula ng kaniyang mukha.

“May kailangan ka?” Napahawak naman ito sa batok nito at iniwasan ang mga tingin ko.

“Ah-ah yayayahin s-sana kitang lu-lumabas…” pautal utal na saad nito. Napatingin ako sa kaniya at mabilis na idinampi ang kamay ko sa kaniyang leeg at noo. Para na itong kamatis sa sobrang pagkapula dahil sa ginawa ko.

“Hindi ako pwede,” salita ko sa kaniya. Naalala ko na ngayon ang usapan naman nila Dianne. Pupunta kami sa bahay nila para tapusin ang business proposal sa isa naming major. Nagleave pa nga ako sa bago kong piangtatrabahuhan kahit kabago bago ko palang. Mabuti na lamang mabait ang manager at naintindihan naman niya na kailangan para sa pag-aaral ko.

“Ba-bakit?” pagtataka nito. Nakatingin na ito sa akin at parang umasim pa ang mukha nito.

“Ano ba kasing meron? May hindi ka ba sinasabi? Birthday mo?” sunod na sunod na pagtatanong ko sa kaniya.

Napakagat naman ito sa pang-ibabang labi niya bago ito tumingin ng diretso sa akin. Mata sa mata. Para akong nitong tinutuklaw sa lalim ng kaniyang pagtingin.

“Yeah, my birthday.” Nabigla man sa sinabi nito ay niyakap ko naman ito. Hindi ko na tanda ang mga bagay bagay sa dami ng nakahain sa akin.

“Sensiya, nabasa ka pa.” Napapakamot pa ako sa ulo dahil sa biglaan kong pagyakap sa kaniya.

Ngumiti lamang ito sa akin bago ito nagsalita. “So pwede ka?”

“Hindi pa rin, pero happy birthday. Sensiya na,” malungkot kong wika.

“Bakit may gagawin ka ba mamaya?”

“Oo, overnight kasi namin sa bahay nung isa naming kaklase. May gagawin lang project.”

Tumingin ito sa akin. Nakita ko ang paglungkot sa mga mata niya. Para naman akong sinuntok ng ilang kamaho ni Donaire sa paghapdi ng aking dibdib.

Hinawakan ko ito sa balikat at ngumiti ng pagkalaki laki. “Pwede ka namang sumama, kapag natapos, edi doon na lang natin i-celebrate ang birthday mo.”

Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi habang kinukuha ang tingin niya kung papayag ito sa akin. Mula sa lungkot ay kahit paano ay ngumiti na ito sa akin. Niyakap ko naman ito nang mahigpit at napahiwalay lamang nang dumungaw ang kaibigan kong bisugo na si Nataniel.

“You there, Dan? Ang tagal mo.”

“Oo na.” Tinapik ko ang balikat ni Royce at bago ako umalis ay hinalikan ko ito sa pisngi. “Happy Birthday, my virgin boy!” Natatawa ko pang usal sa kaniya.

Ang namumulang mukha na lamang nito ang nakita ko bago ko pasukin ang loob ng banyo at binilisan na lamang pagligo.

Chapter 15

Chapter 15

Nakaharap ako ngayon sa salamin habang tinatantiya kung ayos na ba ang suot ko. Ayoko naman maging gusgusin kahit na pag-aaral lang naman ang pupuntahan namin. Maganda ang maging presintable.

Nang matapos ako ay tinignan ko si Royce na nakabusangot ngayon. Hindi ko alam kung anong problema nito. Ang sarap niyang ipalapa sa mga buhaya naming barangay tanod.

Nakaupo ito sa kama kaya lumapit ako rito. Napatingala ito sa akin at hinawakan ang magkabila niyang pisngi.

“Birthday mo ngayon boy, dapat nakangiti ka.” Kasabay nang pagbanat ko sa pisngi niya. Natawa na lamang ako nang itinabig nito ang kamay ko na nasa mukha niya. Pagkatapos ay niyakap na lamang ako nito.

Nabigla man ay iniyakap ko rin ang mga kamay ko sa magkabila nitong balikat. “Happy birthday to you, happy birthday to you.” Gumalaw galaw pa ako habang nakayakap ito sa akin. Naramdaman ko na inamoy amoy pa nito ang damit ko habang nakasandal ito sa aking tiyan.

“Happy birthday to you, happy birthday to you!” Pagkanta ko pa rin dito. Napatingala ito sa akin at nagsalita ito ng walang tunog. “Thank you, my Dandelion.”

Pumikit ako habang iniisway pa rin ang katawan ko. Napasinghap ako nang may dumapong hanging sa tiyan ko. Tumingin ako kay Royce at nakita kong itinaas nito ang damit ko.

Mahigpit ko naman itong hinawakan sa magkabilang balikat at nagsimulang tumawa nang sunod na sunod nitong paghalik halikan ang balat ko sa may bandang pusod.

“Yah!” Napatingin pa ako rito at napakagat ng pang-ibabang labi para pigilan ang labis na pagtawa.

Halos manghina naman ako pagkatapos nang bigla itong tumingin sa akin. Malapad ang ngiting ibinigay nito sa akin. At sa paraan nang pagtingin niya ay siyang pagdagungdong ng dibdib ko.

Marahan ang paghalik niya sa aking tiyan. Para bang may dumadaloy na kuryente sa bawat halik na kaniyang ginagawa. Alam kong hindi ginagawa ng taong magkaibigan ang ganitong tagpo. At ayokong bigyang kahulugan ang mga ito dahil natatakot akong ako lang pala ang nahuhulog sa aming dalawa.

“Tara na, baka hanapin na nila tayo.” Hindi ito gumalaw at ipinikit lamang ang kaniyang mga mata habang sumandal naman pagkatapos.

“Thank you again, my Dandelion.”

Hindi pa naman kami nahuli nang dumating kami sa isa sa mga coffee shop kung saan kami susunduin ni Diane. Nasabi ko na rin na may isasama ako kaya wala naman ng kaso ito.

“Saan ka pala mag-oojt?” Biglang bukas kong tanong kay Royce habang humihigop ito ng macha flavor niyang milk tea.

“Still not sure about that. Baka sa ibibigay na lang nilang kumpaniya. ’Yung malapit lang sana para hindi na ako mahirapan pang magbiyahe biyahe.”

Hindi ko maipagkakaila na ng dumating si Royce sa bahay namin. Gumaan ang lahat ng bagay sa akin. Kaya may lakas akong iwan na ang full time slash mega leave kong trabaho ay dahil sa kaniya. Halos hindi na ako gumagastos sa pang-araw araw namin. Kung meron man ay kapag talagang wala siya sa bahay. Halos sa paaralan ko na lang nagagastos ang mga sweldo ko.

Tumayo na kami ng dumating na ang iba ko pang kaklase. Halos lumuwa naman ang mga babae sa kakatingin sa dala-dala kong kasama.

Sinabihan ko na rin si Royce, kahit suntok lang ang inabot ko sa kaniya, na huwag na huwag siyang gagawa ng milagro sa bahay na pupuntahan namin at baka ipa-deport ako sa grupo at bumagsak ako.

“This Steven,” pakilala ko sa kanila. Hindi ko kayang may ibang tumatawag sa second name niya. Parang akong tanga pero naiinis ako kapag may tumatawag na Royce sa kaniya. Ako lang dapat.

Nagpakilala naman ang mga ito at umupo naman sa mga bakanteng upuan. Oorder pa sana sila nang dumating na si Diane. Mabilis naman namin siyang sinundan hanggang sa makarating kami sa sasakyan niya.

Halos magbilang na ako ng tupa dahil mukhang hindi kami kakasya. Siniko pa ako ng isa sa mga kaklase namin dahil gusto yata nitong huwag isama si Royce.

“Kandong na lang ako sa kaniya.” Hindi ko na hinintay pang magsalita si Royce at itinulak na ito sa loob para makaupo ito malapit sa may salamin.

Pumasok na ako pagkatapos ay kumandong na kay Royce. Napasinghap naman ito sa ginawa ko pero malugod naman niya akong niyakap.

Halos lumuha na ang mga mata ng mga kasamahan ko dahil sa pwesto namin ni Royce. Hindi ko na lamang sana sila papansinin nang tumingin si Diane sa akin.

“Ako na lang kandungin mo, Dan. Nahihirapan na yata ’yung kasama mo.” Naramdaman ko ang paghigpit ng yakap ni Royce sa akin. At parang umiling iling pa ito sa likuran ko.

May kasama kaming driver ngayon habang nasa shotgun naman si Dianne. Kami nila Royce ay nasa gitna. At ang iba ay nagsisiksikan sa likuran.

“Huwag na, Diane. Okay lang naman ito. Sanay naman na kong binubuhat nito,” makahulugang wika ko. Natatawa na lamang ako habang pumupula ang mukha ni Diane sa sinabi ko. Mga babae talaga, ang bilis mag-isip kapag talaga katawan ang pinag-uusapan.

Nakikinig lang ako sa mga usapan nila na walang kinalaman sa gagawin namin. Pagkain. Tao. Lugar. At iba pa. Masabi kong napaka-relevant sa buhay namin ang mga pinagsasabi nila.

Matagal ang usad ng kalsada kaya tumingin ako kay Royce kung nangangawit na ito. “Okay ka lang?”

“Yup, I can manage.” Tumango pa ito at naramdaman kong kinuha nito ang isa kong kamay at pinagsalikop niya ang mga kanang kamay namin. Habang ang isa niyang kamay ay nakayakap sa tiyan ko.

“Royce, may panyo ka diyan? Nilalamig bunbunan ko.” Kanina pa kasi nakatutok ang aircon ng kotse sa noo ko. Para akong tumitigas sa lamig. Para akong nahihilo sa buga nitong hangin.

Gumalaw ito at parang may nasagi ako sa kaniya na ikinadaing niya. “Napano ka?”

“Wala, heto, oh.” Sabay abot ng panyo niya. Kinuha ko ito at inilagay sa uluhan ko. Itinaas ko pa ang siwang na meron ito para kahit paano sa buhok ko na ito tumama.

Napadaing ulit ito nang gumalaw galaw ang kotse. Bako bako kasi ang mga daan dito sa Katipunan Avenue. May kikita na naman kasing politiko. Tsk.

Hindi ko na lang pinansin si Royce sa mga daing nito at kada galaw ng sasakyan ay siyang diin din ng pang-upo ko sa katawan nito.

Mas humihigpit din ang yakap nito sa akin. Naririnig ko rin ang malalim nitong paghinga. Kaya para maibsan ang pakiramdam niya ay hinahagod ko na lamang ang kamay ko sa mga braso niyang nakadantay sa akin.

Nakarating naman kami ng payapa sa bahay nila Diane. Nagtaka pa ako nang sabihin ni Royce na magbabanyo ito. Kaya sinamahan ko na lamang ito dahil nakakahiya naman na umikot nang mag-isa lalo pa’t first time naming pumunta sa bahay na ito.

Sinabihan na lamang kami ni Diane na pumunta na lang kami sa kusina pagkatapos. Tumango lamang kaming dalawa habang kumaliwa papunta sa banyo.

Bago ka makapasok sa bahay nila Dianne. May malaking pool na nasa side nito kaya doon kami pumunta. Masyado pang malayo ang sa kusina at baka hindi na mapigilan ni Royce ang sarili at magkalat pa.

Pumasok kami sa loob at mabilis namang pumunta sa isang cubicle si Royce. Umupo lamang ako sa ibabaw ng sink ng banyo at patingin tingin sa paligid.

Para namang nagpantig ang tenga ko nang may narinig akong ungol sa cubicle na pinasukan ni Royce. “Putangina ka, Royce! Hanggang dito ba naman.” Natatawang sigaw ko rito.

“Kasalanan mo ’to! Ang likot likot mo kasi.” Galit galitan na pagsasalita nito. Para itong bata sa boses niyang nagmamaktol.

“Sabihin mo, malibog ka lang,” balik ko sa kaniya. Alam ko naman na kanina ko pa ramdan sa bandang pwetan ko ang matigas na kumakayod sa likuran ko kanina sa kotse. Ayoko na lamang pansinin dahil baka mahalata ng mga kasama namin sa kotse na may ginagawa kaming milagyo nitong hinayupak na bwakanang hayop na ito.

Pumula naman ang mukha ko at napakagat sa pang-ibabang labi ko nang marinig ko ang impit niyang malakas na ungol. Parang sarap na sarap ito sa ginawa niyang pagpapalabas. “Buhusan mo iyan, nakakahiya sa mga maglilinis.”

Lumabas naman ito at ngumit nang malaki sa akin. Akala ko ay maghuhugas ito ng kamay kaya lumapit sa banda ko pero niyakap lamang ako nito.

“Royce, kadiri ka. Maghugas ka muna ng kamay.” Sadyang dehado ako sa posisyon ko kaya hindi ko ito matulak. Mas hinigpitan niya lamang ang pagyakap sa akin at isinandal ang kaniyang ulo sa bandang balikat ko.

Inamoy amoy ako nito at mayamaya pa ay narinig ko na ang pagbukas ng gripo sa bandang likuran ko. Wala na akong nagawa kundi haplusin na lamang ang buhok ni Royce na nakasandal sa balikat ko.

“Are you happy, birthday boy?” Pagtatanong ko sa kaniya.

Hinalikan ako nito sa balikat at masayang hinarap ang mukha nito sa akin. “Very happy, my Dandelion!”

Sa kacutan nito ay walang sabi sabing hinalikan ko ang tungki ng kaniyang ilong. “You’re welcome, virgin boy!” Kasabay nang tawanan naming dalawa sa isa’t isa.

Chapter 16

Chapter 16

Hindi ko na ininda pa ang mga matang patingin tingin sa amin dahil yakap yakap ako ni Royce habang nakaupo kami sa lapag sa loob ng kwarto ni Diane. Malawak ito at may sariling study corner kaya dito na lamang kami gumawa ng business proposal namin.

Nagtitipa ako sa laptop ng isa sa mga kaklase ko habang si Royce naman ay yakap lamang ako, nakasandal pa ang ulo nito sa balikat ko.

Napatingin naman ako sa cellphone nang umilaw at tumunog ito. Tatapikin ko na sana si Royce para sana sagutin ang tumatawag ngayon pero nang marinig ko ang malalim niyang paghinga na tanda nang masarap niyang pagtulog ay ako na ang sumagot sa tawag.

“Royce? Royce?” salita ng nasa kabilang linya. Nang hindi ako magsalita pagkatapos kong sagutin.

“Natutulog po si Royce ngayon. Ano pong atin?” pagtatanong ko. “Sasabihin ko na lamang po sa kaniya pagkagising po niya.”

“Can you wake him up? I need to talk to him, NOW.” May diin ang pagkakasabi nito na parang nang-uutos pa. Inikutan ko na lamang ito ng mata at huminga nang malalim bago ko ito sagutin.

“Natutulog pa po kasi siya, Ma’am. But don’t worry, sasabihin ko na may tumawag sa kaniya.”

“Can you just give him the phone?!” parang nagpantig naman ang tenga ko sa galit nitong boses. Sasagot na sana ako nang biglang kuhanin ni Royce ang tawag.

“I won’t come. Just throw whatever you prepared. I already told you, I won’t come.” Ibinaba na nito ang phone niya at pinatay niya na ito pagkatapos.

“Sorry,” mahinang salita ko. Naguguilty pa rin dahil sa pagsagot ko ng tawag na hindi nagpapaalam.

“It’s okay, babe,” bulong nito sa akin at niyakap naman ako nito pagkatapos. Napatingin naman ako sa kasama ko kung narinig ba nila ang sinabi nito pero parang wala naman silang naging reaksyon sa sinabi nito kaya nakampante naman ako.

Natapos ako na halos gusto ko na lang humilata sa tabi ni Royce. Mag-aalas diyes na ng matapos kaming lahat. Tumutunog na rin ang mga tiyan namin dahil akala namin ay matatapos kami kaagad, pero hindi pala. Lahat nalang ay puro maling akala.

Tinapik ko si Royce na nakayakap pa rin sa akin. Alam kong gutom na rin ito dahil nararamdaman ko ang pagtunog ng tiyan niya.

Tumayo na ako sa kinauupuan ko. Nag-inat inat pa ako dahil akala ko ay mababali ang leeg ko sa kakatutok sa laptop na ginagamit ko kanina. Nagpagpag pa ako ng mga paa ko dahil parang nanigas ito na ewan. Kaya umupo ulit ako para bawiin ang paninigas nito.

Naramdaman ko na naman ulit si Royce na nasa likuran ko lang. Hinawakan ako nito sa balikat bago ito magsalita. “I-massage kita para gumaan pakiramdamam mo.”

Hindi na nito hinintay ang sagot ko at naririnig ko na lamang ang mga tunog ng mga kamay niya. Para akong nakahinga nang maluwag sa ginagawa niya sa likuran ko.

“Kami rin.” Nakigaya pa nga ang mga kaklase ko kaya natatawa ako nang maghanap sila ng kapartner at nagsipagmasahe sila.

Mayamaya pa ay nangilabot ako nang maramdaman ko ang paghalik sa may batok ko. Isa, dalawa, tatlo. May kasama pa itong pag-amoy kaya mas lalong nagtaasan ang mga balahibo ko rito.

“Royce,” pagtawag pansin ko rito. Tumigil naman ito at tumayo na lamang pagkatapos. Nang mapatingin ako rito ay nakangiti lamang ito nang malapad.

Ang sarap kurutin ng mukha niya. Para siyang nasa harap ng paborito nitong pagkain kaya hindi maalis alis ang mga ngiti sa mukha niya.

“Tara na.” Hinila naman ako nito bago kami bumaba ng kwarto nila Diane. Nauna na ang iba dahil ang tagal pala akong minamasahe ni Royce. Sulit na sulit naman dahil parang guminhawa ang pakiramdam ko.

Hinawak ko naman ang braso nito at tumingin sa kaniya habang pababa kami ng hagdan. “Hindi ba masakit katawan mo, Royce? Kanina ka pa nakaupo at nakayakap sa’kin kanina,” nag-aalalang sabi ko pa sa kaniya.

“Nah, I feel energize. Ang bango mo kasi.” Namula naman ako ng halikan ako nito sa pisngi. Pinalo ko naman ito dahil sa kapilyuhan niya na ikinatawa lamang niya.

“Bugbog sarado yata ako kapag naging tayo.” Napataas naman ang kilay ko sa sinabi niya.

“Talagang mabubugbog ka, kapag hindi ka pa tumigil.” Kinurot ko pa ito sa tagiliran na ikinadaing niya. Malaki lamang ang ngisi ko habang humiwalay sa kaniya nang makapasok na kami sa kusina.

Matiwasay naman kaming kumain nang biglang magbukas ng diskursyon si Diane. Napatingin naman ang lahat sa kaniya.

“Uuwi talaga kayo Dan? Pwede namang bukas na lang. Sayang naman magmomovie marathon pa kami dahil hapon pa naman ang pasok natin.”

Napatingin naman ako kay Royce. Naramdaman ko pang hinawakan nito ang mga hita ko. Pinisil pisil na parang tutol sa sinasabi ng babae.

“May trabaho pa ako sa umaga, Diane. Next time na lang,” salita ko. Ngumiti lamang ito sa akin at hindi na rin nito ipinilit ang gusto niya.

Nagpahatid kami sa driver nila Diane sa sinabing address ni Royce. Hindi ko na ito tinanong dahil alam kong may plano ito. Hindi ko lang alam kung matutuwa ba ako sa planong gagawin niya. Naalala ko pa ang usapan kanina sa kwarto nila Diane. Pakiramdam ko inaagawan ko ng linya ang mga taong malalapit kay Royce lalo pa’t kaarawan nito.

“You okay, baby?” Nagulat man sa tawag nito sa akin ay ngumiti lamang ako rito.

Magkatabi na kami sa upuan. Magkahawak pa ang mga kamay naming dalawa. Nakasandal pa ang ulo ko sa balikat niya.

“Syempre, nandiyan ka!” Kasabay nang paghalik ko sa kaniyang panga na dapat sa pisngi tatama kung hindi lamang ito tumagilid.

“Sarap naman.” Natatawang sambit nito dahil sa ginawa ko. Niyakap naman ako nito kaya napasandal ako sa dibdib niya.

Para namang huminto ang paligid ko nang marinig ko ang pagkalabog ng dibdib niya. Nagsasaad ng katotohanan na ayaw naming tanggapin. Ayaw naming lagpasan. Dahil alam ko na ito ang ikakasira ng samahang binuo namin ng sabay.

Napangiti na lamang ako nang maramdaman ko ang paghalik nito sa aking uluhan.

Chapter 17

Chapter 17

Napapasunod na lamang ako kay Royce habang kumukuha ito ng beer. Isang balot na anim ang laman ang kinuha nito. May dalawang malaking sitsirya pa ang kinuha nito. Kumuha ako ng bubble gum dahil mukhang mapapalaban ako nito sa inuman.

Nagpababa kami sa isang convience store na malapit lang sa Manila Bay. Hindi ko alam anong plano nito pero sa nakikita ko ay tatambay lang kami sa harapan ng dagat. Hindi naman umuulan ngayon kaya ayos lang naman na doon kami uminom.

Hindi na ako nagreklamo nang hawakan ni Royce ang kamay ko, nang makabili na kami ng mga binabalak niya. Pinisil pisil pa nito ang kamay ko habang naglalakad kami sa harapan ng dalampasigan. Kinakabahan ang gago. May pasuprise suprise pa kasi eh, pwede namang kumain na lang sa bahay. Tsk.

Amoy na amoy ko ngayon ang mabahong amoy ng Maynila. Hindi naman ako nagreklamo rito dahil parang ganito naman ang buhay rito. Sanayan lang naman talaga.

Nang makaupo na kami sa naghahati sa dagat at ng syudad ay parang may kung sinong pumatay sa ingay sa pagitan naming dalawa.

Gusto kong magsalita pero parang hinihila pabalik ang dila ko. Para akong mapapaso sa kung ano mang lalabas sa bibig ko. Kaya kinuha ko na lamang ang isang beer at mabilis na binuksan ito.

Napatingin ito sa akin at gumaya rin ito. Ipinagdikit muna namin ang mga hawak naming mga easy open can na alak bago namin ito tinungga. Parang sinilaban naman ang kalamnan ko dahil sa init na dumaloy sa lalamunan ko. Isabay pa ang napakalakas na hampas ng hangin. Mabuti na lamang ay hindi na mabaho ang nalalanghap namin dahil sisipain ko itong gagong ito sa kung bakit dito niya pa naisipan na i-celebrate ang birthday nito.

“Sensiya na, naiba ang plano,” nahihiya nitong pagsasalita. May kung ano namang humagod sa dibdib ko sa marahan nitong pagsasalita. Alam kong kasalanan ko rin ito, hindi ako nakialam. Hindi ko inalam ang maraming bagay sa kaniya. Akala ko kasi ayos na magkasama kaming dalawa. Hindi pala ganito ang tagpo ng dalawang taong pilit na ipinagsisiksikan ang mga sarili sa isa’t isa.

“Kasalanan ko rin, akala ko kilala na kita. Marami pa pala akong hindi alam sa’yo.” Tumungga ulit ako hanggang sa maubos ko na ang hawak kong beer.

Binuksan ko na ang isang malaking nova na binili niya. Kahit ayoko ang lasa nito ay parang nagiging maalat ang tamis dahil sa ligayang nararamdaman ko lalo pa’t kasama at katabi ko ito ngayon.

Kailanman ay hindi ko naramdaman ang mahalin ng isang tao. Hindi man sa larangan ng pag-iibigan na tungo sa altar ng simbahan, kundi kahit sa larangan man ng pagkakaibigan.

Hindi ko naramdaman na mahalaga ako sa usaping ito. Masakit at tanggap ko kung bakit. Ang kahirapan ang lagi kong sinisisi, pero ang totoo, isinara ko na ang sarili ko sa maraming bagay. Kaya natatakot ako kung bubuksan ko itong muli, may pag-asa pa bang mahalin ako? Hindi ako sigurado sa kung ibibigay niya sa akin ito, pero malakas ang tiwala ko sa pagitan naming dalawa na matagal na niyang ibinigay ito.

Hindi ko lang matanggap sa sarili ko na nasa akin na ito. Dahil alam kong itinatanong ko pa rin kung tama at deserving ba ako sa ganoong klase ng pagmamahal.

“Ako rin, marami pa akong hindi alam sa ’yo. Halos ilang taon na tayong magkakilala pero lagi tayong bumabalik sa tanong na kumusta na dapat wala nang linya sa pagitan nating dalawa.”

Nagbukas ulit ako ng isa pang beer. Pakiramdam ko ay bagsak ang katawan ko nito kinabukasan. Isabay pa ang malakas na ihip ng hangin na sa tingin ko ay lalong magpapabagsak sa akin.

Ayokong magkasakit pero ayokong iwanan ang yugtong ito na kaming dalawa lang sa napakalawak na dalampasigan. Sa napakalawak na mundo.

“Handa ba tayong dalawa sa papasukin natin? Natatakot ako na bumalik lang tayo sa simula.” Halos paubos na ang nova na ginawa naming pulutan. Kumuha pa ito ng isa bang beer at tinungga ito.

Naramdaman ko na lamang ang paghawak nito sa isa kong kamay kasabay ng kaniyang mga lintanya. “Kailangan pa ba nating isipin ang bagay na iyon? Kung tayo at tayo sa huli, papanig naman siguro ang mundo sa atin.”

Napatawa ako sa linya nito. Parang gustong kumawala nang mga luhang matagal ko nang inipon pero hindi kailanman lumabas. Alam kong sawang sawa na itong rumagasa sa napakawalangya kong mukha.

“Kailanman hindi pumanig ang mundo sa akin. Sa usaping pampamilya, kaibigan, o sa kahit anong kaputahan sa mundong ito. Wala ni isa man ang kumampi at pumanig sa akin, Royce.”

Napatingin naman ako sa buwan na narito. Napakaliwanag nito kung tutuusin. Para akong niyayakap nito at isinasama ako para lisanin na ang mundong ito. Alam kong nararamdaman ko ang sarili ko at natatakot akong alam kong kahit ano mang mangyari sa akin, handa ako sa kahaharapin ko, buhay man o ang kamatayan.

“Gawin mo akong kakampi. Hinding hindi ako hihiwalay sa’yo. Kalabanin ko pa ang buong mundo para sa’yo, Dan.”

Nagbukas ulit ako ng isang beer. Isang piraso na lamang ito. Parang lahat yata ng mga salitang inipon ko ay nagsisimulang rumagasa sa mga bibig ko. Walang pigil at totoong totoo ang mga ito. Walang patumpik tumpik at mga rekado.

Inubos ko ang laman ng beer at inilapag. Huminga ako nang malalim at inilagay ko pa sa bibig ko ang dalawang kamay para sa mga salitang handa akong bitiwan.

“GAWIN MO AKONG MUNDO MO STEVEN ROYCE AUSTRIA!!!” malakas na sigaw ko na halos ilabas ko na ang ngalangala ko.

Para akong nasa alapaap sa gaan nang pakiramdam ko. Ngayon ko lang naranasan ang pagkaaliwalas ng aking dibdib, ng aking puso, ng aking isipan.

“KUNG GANOON AY GAWIN MO RIN AKONG MUNDO MO DANDELION MOSQUE!!!”

Parang dumagundong ang kapaligiran dahil sa sigaw niya. Parang akong malalagutan nang hininga sa bilis ng tibok ng puso ko. Sobrang saya nang pakiramdam ko. Parang ito ang mundong gusto ko. Mundong gusto kong ilaban at ipaglaban.

“SAYONG SAYO NA ’KO KAHIT MALIBOG KANG GAGO KA!!!” natatawa kong sigaw naman pabalik.

Nakita ko pa ito sa gilid ng mata ko na minsanang tinungga ang isang bote ng beer bago ito tumayo at parang handa nang ipagsigawan sa mundo ang pag-angkin at pag-iisa ng mga mundong ginagalawan naming dalawa.

“MAGMULA NGAYON SA’YO LANG TATAYO ITO! KAYA PAISA NAMA—”

“MGA PUTANGINA NIYO ANG IINGAY NIYO!!!” nagpantig ang mga tenga namin sa napakalakas na sigaw sa may hindi kalayuan.

Mabilis kong inilagay sa plastik ang mga dala namin ni Royce at hinigit ito pababa sa may kalsada. Mabilis naman itong tumakbo at para kaming baliw habang tumatawa.

Ngayon kasama ko na ang malibog na sisiksik sa mundo ko. Hindi na rin masama. Ilang taon na rin naman akong tigang.

Chapter 18

Chapter 18

Nang gabing iyon ay nakatingin lamang kaming dalawa sa kisame. Magkahawak ang kamay habang magkadikit ang mga katawan namin.

Marami akong gustong itanong sa kaniya. Marami akong gustong malaman. Pero parang sapat na magkasama kaming dalawa. Parang wala na akong pakialam sa mga ibang bagay pa, kundi ang katotohanan na kami ng dalawa.

“Babe,” panimulang salita nito. Humarap pa ito sa akin at tumingin naman ako sa kaniya pabalik.

“Hmm…” Ipinikit ko pa ang mga mata ko dahil hindi ko kayang tagalan ang mga titig nito. Nakakapaso.

Nakakapusyaw.

“Pwedeng paisa.” Halos bumangon ako sa kinahihigaan ko dahil sa sinabi nito. Pinagsasampal ko pa ito sa dibdib niya. Lahat yata ng dugo ko sa katawan ay umakyat sa mukha ko.

Hinuli nito ang mga kamay ko at seryosong tumingin sa akin. Napatitig naman ako sa kaniyang maamong mukha. Hindi mo aakalain na walang bahid nang pagkamanyak ito. Tsk.

“Seryoso ako.” Kumurap kurap pa ako sa kaniya. Naghihintay kung tatawa ba ito o kung nagbibiro lamang ito. Ang tangi ko lang natanggap ay ang malalalim nitong pagtingin sa akin. Nanghihikayat sa kung ano mang gusto nitong ipahiwatig.

Wala na rin akong nagawa kundi ang seryosohin ang sinabi nito. “Papayag ako kapag ikaw ang papasukan ko,” salita ko habang kinakagat ang pang-ibabang labi ko.

Napabalikwas naman ito sa pagkakahiga. Gusto kong matawa sa naging reaksyon niya at parang nakakita ito ng multo. Takot ang bumalatay sa buong mukha niya. Nanginginig pa ito na napapailing sa hindi makapaniwalang tugon ko.

“Babe naman. Maghunos dili ka nga. Ako ang lalaki sa ating dalawa. Kaya ikaw ang papasukan ko.”

Hinampas ko naman ito sa braso at inikutan ng mga mata. “Neknek mo, ako ang lalaki sa ating dalawa. Dahil sa ating dalawa, ikaw ang iyakin.”

Nandidiri ako sa mga pinagsasabi ko ngayon. Parang hindi ko na kilala ang boses ko. Nagtatapang tapangan kahit alam kong ilang beses na akong hinimatay sa ganitong diskursyon.

“Real men cry. At dahil hindi pa kita nakitang umiyak ay hindi ka lalake.” Hinawakan ako nito sa kamay at napahiyaw ako nang dambahan ako nito.

“Steven Royce! Seryoso ako, hindi ako ang papasukan! Ikaw itong malibog, kaya dapat ikaw itong magparaya!”

“Dandelion Mosque, ako ang nakaisip kaya ikaw ang pagparaya.” Nang ilalapit na nito ang mukha niya para halikan ako ay dinamba ko ang ulo ko sa ulo niya.

Napasigaw naman ito dahil sa sakit na ginawa ko. Ngumisi lamang ako sa kaniya bilang ganti ng naaapi. “Kung hindi ka papasukan, walang mangyayari.” Pagmamatigas ko pa rito.

Tumalikod ako ng higa sa kaniya at dumusog pa padulo ng kama. Hindi ko alam pero gusto ko itong pagbigyan. Natatakot lamang ako sa magiging takbo ng isipan ko at baka ako ang mas malibog sa aming dalawa. Ayokong isipin ng katawan ko na si Royce ang kailangan ko para lumakas.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang yakap ni Royce sa akin. Idinantay pa nito ang ulo niya sa leeg ko. Humihinga din ito nang pagkalalim. Para itong nagpipigil sa sarili.

“Kahit skin to skin na lang, babe.” Naramdaman kong humalik ito sa bandang leeg ko na siyang nagpanindig sa mga balahibo ko sa katawan.

“Ano ’to ML? Unli skin?” Singhal ko sa kaniya. Napatawa naman ito sa naging saad ko.

Nagdecide ako na humarap sa kaniya at umupo nang nakadekwatro. Ganoon din ang ginawa niya sa akin. Nakikipagpakiramdaman lamang kami sa isa’t isa kung ano bang susunod naming gagawin. Kung gagawin na ba namin o huwag na lang muna.

“It can wait, do we?” Napakagat ako sa labi ko habang sinasabi ang mga ito. Hindi ako sanay dito sa lengwaheng ito pero sa larangan yata ng kibog ay kayang kaya ko. Kahit sa phone sex pa ’yan. Tinitigan ko na lamang ito para sa kaniya na lamang mabaling ang atensyon ko.

Nakakaakit ang mga mata nito. Parang nagpapahiwatig na kahit anong mangyari, sasaluhin ako nito. Iingatan ako. Ipaparamdam ang rahan ng pagmamahal niya.

Hindi na ako nakatiis at kusa ko na lamang itong hinalikan sa labi. Hindi ito ang unang nakahalik ako. Pero parang lahat yata nang nararamdaman ko sa kaniya ay bago. Walang katumbas.

Hindi ito tumugon kaya kinagat ko ang pang-ibabang labi niya na ikinadaing niya. Matalim ko lamang itong tinitigan bago ko ibalik ang labi ko sa kaniyang bibig. Sa pagkakataong ito ay tumugon na ito sa mga halik ko.

Marahan ang bawat paghalik naming dalawa. Ipinapadama ang kapayapaan namin sa isa’t isa. At sa sobrang rahan, hindi ko iisiping may namumuong bagyo sa pagitan ng mga hita namin ngayon.

Huminto kaming dalawa at huminga nang mabilisan. Para kaming mawawalan ng hangin sa ginagawa naming ito. Hinawakan ko ang mukha nito at ipinalandas ko ang mga daliri ko sa mga labi niyang masasabi kong lasang beer at nova ngayon.

“Ako lang dapat ang hahalik sa’yo rito,” seryosong salita ko sa kaniya. Tumango lamang ito bago ko siyang halikang muli.

Sa pagkakataong ito ay may bigat na ang halikan naming dalawa. May labanan nang nangyayari. Kaya napahawak na ako sa kaniyang leeg at siya naman sa magkabila kong mga panga.

Para ako nitong hinihigop sa mga halik niya. Parang kahit anong minuto ay uubusin nito ang laway na mayroon ang katawan ko. At hindi ako natatakot kahit mawalan ako nang tubig sa katawan, maibigay lamang ang kaniyang kagustuhan.

Ginaya ko lamang ang ginagawa niya sa akin. Hindi ako eksperto rito, pero hindi naman ako tanga para hindi sumabay sa mga halikang ginagawa niya sa akin. Kung magaling siyang humalik, dapat mas higitan ko pa iyon. Kung sumisipsip ito ng dila, dapat hinihigop naman ang panlaban ko rito. Kung umuubos ito ng laway, dapat kinakain ko na ang lagay ko rito.

Napasandal ako sa may headboard ng kama nang itulak ako nito. Gusto ko itong sipain dahil baka nagkabukol ako sa ginawa niya pero dahil sa ginagawa niyang paghalik kahit yata sakalin ako nito ay papayag ako.

Huminto ito sa pagitan ng mga halik namin at tinanggal ang kaniyang pang-itaas na damit. Ginaya ko naman ito at mabilis niya akong hinalikan sa leeg nang matanggal ko ang aking suot na pang-itaas.

Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko dahil sa ginagawa niyang paghalik. Para akong napapaso sa sipsip at diin na ginagawa niya. Napasigaw naman ako sa kaniya ng kagatin niya ang buto sa leeg ko.

“Aray!” sabay tampal ko sa balikat niya. “Hindi ka surot Royce, kaya huwag kang mangagat diyan.” Tumawa lamang ito at tuluyan nang bumaba ang kaniyang halik. Huminto ito at tumitig sa akin.

“I love your tits.” Halos pumula ang buo kong katawan sa sinabi nito. Manyakis talaga itong gagong ito.

Napakagat naman ako sa pang-ibabang labi ko para pigilan ang pag-ungol ko nang kagat-kagatin na nito ang utong ko. Halos sabunutin ko pa ito sa labis na sensasyon na ipinapadama nito sa kaibuturan ng katawan ko.

Nilalaro laro pa ng isang kamay niya ang isa kong utong. Iipitin at hihilahin. Para naman akong makakarating sa langit sa ginagawa niya. Mayamaya ay naramdaman ko na itong kumayod. Para akong sinisilaban sa pagdapi ng mga nasa gitna ng katawan naming dalawa. Kahit may mga suot pa kaming mga pantalon ay ramdam ko na ang init na dumadaloy dito.

Halos ungol lang ang ginagawa ko habang siya ay patuloy lang sa pagkambyo habang nilalantakan ang dibdib ko. Mayamaya pa ay inilagay na niya ang magkabila niyang kamay sa pagitan ng bewang ko at mabilisan itong umunda.

Kitang kita ko ang pamamawis nito sa kaniyang noo. Gusto ko itong dilaan, amuyin, at dasalin ng buong puso at isip. Ganoon ko gustong ipakita ang pagmamahal ko rito.

Napasinghap naman ako nang mas lalong bumilis ang pagkayod nito sa ibabaw ko.

Hinawakan ko ito sa bewang at mas idiniin ang pagkakadikit ng mga kahabaan namin sa bawat ulos nito. Ramdam na ramdam ko na ang init sa pagitan naming dalawa. At ilang segundo lang ay napasigaw na ako sa labis na sensasyon.

Hindi pa rin ito tumigil habang ako naman ay hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang nararamdaman ko. Punong puno na ako at parang tatanggapin ko na sa sarili ko na nakaakyat na ako sa kalangitan— ang buhay at ang katotohanan.

Mayamaya pa ay siya naman ang umungol nang malakas at ilang kambyo pa ang ginawa niya bago ito bumagsak sa harapan ko. Hingal na hingal kaming dalawa. Kahit na ito lang naman ang kumilos at umunda sa aming ginawa. Naisip ko rin na nakakapagod din palang humiga habang kinakayod ka na parang niyog.

Hinawakan nito ang magkabila kong balikat at itinagilid. Tumagilid din ito at ngayon ay nagkatinginan na kami.

“Akin ’to.” Sabay halik sa aking noo. Napapikit naman ako sa ginawa niya.

Naramdaman kong hinalikan din nito ang dalawa kong magkabilang mata, pisngi, at nag-iwan pa talaga ito ng laway sa tagal nang pagkakahalik niya rito.

“Akin ’to.” Halik naman nito sa tungki ng ilong ko. Dumilat ako at ngumiti sa kaniya. Naghihintay na halikan ako nito sa labi.

“Akin ’to.” Kasabay ng pagdakma nito sa gitnang bahagi ng katawan ko. Naitulak ko naman ito sa sobrang gulat.

“Ang libog mo talagang hayop ka!” Itinapon ko pa ang unan na hawak ko sa kaniya. Itinaas nito ang dalawang kamay nito na parang sumusuko na siya sa kalibugan niya.

Huminto ako at parang kidlat itong humalik sa labi ko, kasabay nag pagpalo sa pwetan ko.

“Akin ’tong mga ito!”

Tumakbo ito sa loob ng banyo at mabilisan itong isinara. Napatawa na lamang ako sa kalibugan nito. Sinadya ko pang itapon ang isang unan sa pintuan ng banyo na hindi naman na umabot.

Masaya lamang ako habang hinihintay itong lumabas ng banyo. Hindi ko na rin inisip ang lagkit na nararamdaman ko sa pagitan ng mga hita ko ngayon sa labis na sayang nararamdaman ko.

Hindi na ako makapaghintay na mahalikan ulit ito.

Chapter 19

Chapter 19

Sa mga sumunod na araw ay naging mas abala na ako. Hindi na lang bahay at trabaho ang umiikot sa akin. Pati na rin ang bunbunan ko.

Hindi ko alam kung tama bang naging kami ni Royce dahil para akong tanga na kumakain habang nakaupo sa mga hita niya. Napapayag niya rin akong subuan siya habang yakap yakap siya. Iniisiip ko na lang na may sakit siya kaysa isipin ang mga pinaggagawa ko sa kaniya.

“Royce, isa…” may diing salita ko. Kanina pa ako nakaayos. Alas sais pa lang at maaga akong nagising dahil alas syete ang start ng practice namin sa swimming at hetong gagong ito ayaw akong paalisin. Kanina pa nakalingkis na parang unggoy. Tsk.

“Babe, 5 minutes please…” Mas isiniksik nito ang katawan niya sa akin. Napapailing na lamang ako. Mayamaya ay nakaalis na ako sa yakap nito sa akin. Hinalikan ko pa ito sa labi bago umalis dahil nakabusangot na naman ito sa harapan ko.

“Down!” mabilis akong lumubog habang binubula ang bibig ko at umahon ulit pagkatapos ng ilang minuto. Back to basic ulit kami para makondisiyon ang mga katawan namin. Mayamaya ay fins naman ang ginagamit namin ngayon. Gumamit din ang ilan sa amin ng board para mas masanay sila sa bigat nito. Hindi na ako gumamit dahil sanay naman na ako. Para kasing ang bagal kapag gumagamit ka pa nito. Parang saling pusa ka pa rin ganoon. Hindi naman sa hindi ako natutuwa na may suport ako, ang kaso sa laki ng katawan ko ay para akong timang. Kapag narinig talaga ’to ni Antonette, good luck na lang sa akin. Benteng laps ulit sabihin niya pa. Tsk.

Pagod na pagod ako habang nakahiga sa gilid ng pool. Sinipa pa ni Nataniel ang paa ko dahil nakatingin si Antonette sa akin. “Ahon na raw. Huwag ka raw tumagal diyan. Lalamigin ka.”

Wala akong nagawa kundi tumango. Bitbit ko ang bag ko ay mabilis na rin akong pumasok sa banyo. Ang iba sa amin ay dalawang oras ang langoy dahil may mga ibang form pa sila na kailangang aralin at i-master. Ako ang kailangan kong i-master ay paano ang maging gwapo para sa jowa kong gago.

Para akong lalagnatin sa lamig pagkapasok ko palang ng banyo. Alam na alam mong nakulob ang lamig dahil parang inihampas ng hangin sa mukha ko kung ano ang kakaharapin kong pagsubok.

Naglakad na ako at tumingin muna sa salamin. Hindi naman ako kaputian. Mas lalo na ngayon dahil bumalik na ako sa paglangoy. Parang mas nadepina sa katawan ko ang mga dating hindi napapansin noong may kapagkapusyaw pa ang balat ko.

Maglalakad na sana ako sa isa sa mga cubicle rito na may shower ay bigla akong napasinghap nang may humila sa akin. Magpupumiglas na sana ako nang ipasok ako nito papasok ng cubicle nang maamoy ko na ang masangsang na amoy ni gago. Para itong droga na nakakapagpahinto sa takbo ng buhay ko.

“Missed me?” Inismiran ko lamang ito.

“Mababasa ka, Royce.” Sabay hawi ko sa kamay niyang nakahawak sa akin.

Mabilis ako nitong hinalikan sa labi. Aangal na sana ako nang kagatin nito ang pang-ibabang labi ko kaya malaya nitong naipasok ang dila nito paloob. Napasinghap naman ako at imbes na magreklamo ako ay parang mga ungol pa ang lumalabas sa mga bibig ko. “A-an-no b-ba…”

Hindi ko na ring hinintay na huminto ito at nakipaglaban din ako sa mapupusok nitong mga dila. Napaliyad naman ako nang bumaba ang paghalik nito sa aking leeg. Sabunot lang ang ginagawa ko sa kaniya habang mas hinihigpitan ang pagkakadiin ko sa paghalik nito sa aking balat.

“Maalat,” salita nito nang humiwalay ito sa akin. Nakangisi pa ito habang ipinalandas ang kaniyang dila sa kaniyang mapupulang mga labi.

“Ah talaga?!” Sa inis ko ay tinulak ko ito at ako naman ngayon ang lumalantak sa napakinis nitong leeg. May kasamang kagat ang pagsipsip ko kaya alam kong mag-iiwan ng marka ang bawat paglandas ng paghalik ko sa kaniyang balat.

Ngumiti lamang ako sa kaniya at kinintalan pa siya nang mabilis na halik sa labi bago ko siya itulak palabas. “Nilalamig na ’ko Royce, kaya umalis ka muna at baka madugsulan pa kita sa inis.”

Natatawa pa ito habang nagnakaw ulit nang isang mabilis pero madiin na halik sa labi ko. “That’s mine.” Ako naman ang natawa nang paluin nito ang pwetan ko. Manyakis talaga ang malibog na ito.

Natapos ang ilang oras ay malapit na ring maglunch. Sinabihan ako ni Royce na sabay na kami, pero dahil ilang araw ko na ring hindi nakakasama si Xavi ay sumama na lang kami sa table nila kasama ang mga teammates niya sa volleyball.

Parang may sariling mundo itong si Royce at walang pakialam kung malaman ng lahat na may karelasyon itong lalaki, basta’t mayakap lamang ako nito. Amoy pawis pa ang gago pero gives ko na sa kaniya dahil mabango naman siya. Amoy baby ng buhay ko.

“Para kang timang diyan.” Inismiran ko na lamang si Sam nang magsalita ito. Nakatitig kasi ako sa saging at hindi pa rin ito kinakain. Nakataas pa ito kaya para akong tanga sa lagay ko. Mabilis ko naman itong kinain. At isinandal ko na ang ulo ko sa balikat ng katabing kong si Royce na naka-akbay sa akin ngayon.

Napahiwalay lamang kami nang tawagin na ito ng mga sa tingin ko’y kaklase niya. Hinalikan pa ako nito ng mabilisan sa labi bago ito umalis.

“So sa lalaki rin pala ang bagsak mo…” ngiti ngiti pa ang kaibigan kong si Xavi habang hindi nito matapos tapos ang kinakain nito.

“Wala e, ganoon talaga.” Uminom naman ako ngayon.

Sa nakalipas na ilang minuto ay nagkwentuhan lamang kami. Pinag-usapan din nila ang ibang bagay katulad ng mga out of town game nila at mga tune-up na laro. Hindi nga lang ako kasama dahil ibang sports naman nilalaro ko. Masaya naman ako na kahit paaano ay hindi ako iba sa kanila. Hindi ako pangsabit lamang kahit na ganoon ang lagay ko ngayon.

Nagpaalam na ako sa kanila habang sila naman ay pupunta na ng gym para magtraining. Nakaupo ako ngayon habang hinihintay ang prof. namin. Parang ang daming nagyari sa akin ngayon, pero masaya ako sa kung paaano ang nagiging takbo nito sa akin. Walang pagkukulang at pagmamalabis. Kumbaga sakto lang.

“Dan, anong nabalitaan ko na may kahalikan ka raw kanina sa cafeteria?”

Napatingin naman ako ngayon sa nakatayong si Daine. “Bakla ka ba?”

“Bakit ba?” nalilito kong tanong kahit na naiinis ako sa tono ng pananalita nito. Para kasing pinapamukha niya na sa aming dalawa, siya ang mas nakaka-angat at tama.

“Akala ko pa naman lalaki ka, may pamix signal ka pang nalalaman. Ginamit mo lang ako.” Inikutan ko lamang ito ng mga mata. Huminga nang malalim at tumitig sa kaniya.

Wala akong matandaan na binigyan ko siya ng kahit anong pahiwatig na gusto ko siya. Dahil minsan nga ay umiiwas ako rito dahil nababanas ako sa kaartehan niya.

“Wala akong ginamit pero kung sa tingin mo meron, bahala ka na,” madididiin kong salita. “Kwento mo yan e, syempre ginamit kita diyan,” pabalang ko pang tugon sa kaniya.

Halos magpantig ang kaliwang tenga ko nang sampalin ako nito. Kinagat ko pa ang dila ko para hindi ko ito masuntok ngayon dahil sa pagkabayolente nito.

Tatayo na sana ako para iwanan ito nang may malakas na sumampal sa kaniya kaya humandusay ito sa sahig. Halos manlaki ang mga mata ko nang makita ko ang ginawa niya sa babae.

“Sino ka bang babae ka at parang ang lakas ng loob mong saktan ang boyfriend ko? Ah!” Malakas na sigaw ni Royce na hindi ko alam kung paano sumulpot ito sa tabi namin.

Mabilis ko itong hinila paalis ng classroom. Mabuti na lang kasalukuyan kong bigbit ang bag ko kaya hindi na ako nagdalawang isip pa na umalis kahit alam kong darating na ang prof. namin dito.

“Ano bang problema mo, Royce? Babae ’yun, dapat hindi mo na pinatulan pa,” pagsasalita ko habang nasa loob kami ng banyo ng panlalaki na malapit lang din sa pinasukan kong klase kanina.

“Bakit sila lang may karapatang manakit? Dahil babae sila? Hindi ako papayag.” Napatitig lang ako rito. Hindi ko magawang kiligin sa lagay ko dahil may sinaktan ito. Hindi naman ako natatakot na baka saktan ako nito dahil sa tagal naming magkakilala ni Royce ay ni langaw ay ayaw ipadapo nito sa akin. Maliban na lamang kapag nagkukulitan kami.

“Dapat titi ko lang ang sasampal sa’yo, Dan.”

Gusto kong magwala sa sinabi nito. Pero sa pagkakasabi nito sa akin, para talagang sasampalin ako nito. Seryoso ito. Walang halong biro.

Kinuha ko ang dalawa niyang kamay at marahang pinisil pisil ito. Tumitig ako sa mga mata niya at ganoon din siya sa akin.

“Kahit na, Royce. Hindi pa rin tama na saktan ang babae.”

Lumunok lamang ito habang seryoso akong nakatitig sa kaniyang mga mata. “Pero paano ka? Magtitiis ka na lang na sinasaktan ka? Hindi ako papayag, Dan.”

Hinawakan ko ito sa mukha. Hindi ko talaga mababago ang prinsipyo ng isang tao. Kahit anong pilit ko, alam kong walang makakapigil sa taong kasalukuyang nagmamahal sa akin ng buong buo.

Niyakap ko na lamang ito nang mahigpit. “Mahal kita, Dan. Ayokong gigago ka ng mundo. Kahit makapatay ako, gagawin ko para sa’yo. Ganoon ako magmahal. Walang labis, walang kulang.”

“Pero may kasamang libog lang?” singit ko. Tumawa lamang kaming dalawa sa naging tugon ko. Sa mga ganitong pagkakataon ko mas ramdam ang pagmamahal nito sa akin. Kaya kung prinsipyo man ang pipiliin o siya, mas siya ang pipiliin ko.

“Makakapatay din ako, Royce kapag kinanti ka rin ng mundo…” mahinang pagsasalita ko na sa tingin ko’y ako lang ang nakarinig kasabay nang pagdantay ng ulo ko sa malapad nitong dibdib.

Chapter 20

Chapter 20

Kasalukuyan akong nagseserve ng mga kape nang ipatawag ako ng manager namin dito. Nalilito man ay sumunod din ako sa kaniya.

“Dan, ikaw pala ang isasama bukas para sa isang event. Magseserve lang tayo ng kape at tinapay sa mga guess. Double pay din naman ito kaya walang problema.”

Tumango lamang ako rito bilang sagot. Tinanong ko pa ito kung may mga ibang kailangan pero ang sabi lang niya ay may mag-aayos na doon. Bali magseserve na lang talaga ang kulang.

Sa buong hapon na iyon ay ginawa ko lang ang madalas kong ginagawa sa trabaho. Hindi naman punuhan lagi dito sa pinagtatrabahuhan ko, sakto lang para mapatakbo ang negosyo. Kaya siguro tumatanggap sila ng ibang gig dahil mas madaling kumita roon.

“Good morning po, what is your order po, Ma’am?” pagtatanong ko sa nakatayong si Cassandra sa harapan ko. Ako muna ngayon ang sa kaha habang sa ang isa ko pang kasama ang magseserve.

“Anything, basta’t hindi ’yung nang-aagaw nang may jowa nang may jowa.” Nalito man sa itinuran nito ay nagpunch na lang ako sa huling inorder nito noong magkasama kami.

“375 po,” kinuha ko na ang credit card nito na nakalahad at niswipe pa ito.

“I thought you are straight, Dan. Straight to the point palang mang-agaw.”

Hindi ko na lang ito pinansin. Para itong baliw na nagsasalita sa harap. Nagsimula na akong gawan siya ng kape at hindi na pinansin ang mga sinasabi nito sa akin.

“This is your oder, Ma’am. A piece of…” hindi ko na itinuloy ang sinasabi ko at ibinigay na ito.

Nagmadali naman akong kumuha ng ibang order at namalayan ko na lamang na nakaupo na siya sa isang table habang nakatingin ito sa akin ng masama. “… shit.” I mouted the word nang halos mabundol na ako sa isang customer na narito sa harapan.

“Pasensiya na po,” salita ko. Mabilis naman akong bumalik sa harapan hanggang sa magpalit na kami ng pwesto ng kasama ko. Ako na ngayon ang magbibigay ng order, kumuha, at maglilinis ng mga table na pinagkainan nila.

“So after all, a trash is still a trash. Mahirap ka na nga, pokpok ka pa.” Narinig kong salita ng taong sa tingin ko’y nasa likuran ko. Hindi ko ito pinansin at ipinagpatuloy ang paglilinis at pagpupunas.

I know na may namagitan sa kanila ni Steven, but I think napaka-off na dito pa ito magkakalat. Nagtatrabaho ako ngayon kaya pinipigilan ko ang sarili kong makapagsalita sa kaniya ng masama.

Nag-usap na kami ni Royce tungkol dito. Hanggat kaya naming magpigil ay magpipigil kami, kung ano man ang sa tingin naming labis ay pwede namin itong labanan. Sa makatuwid, tao lang din kami.

“Hindi ka ba nandidiri sa sarili mo? Pumatol ka sa lalaki, Dan. Nang-agaw ka pa nang may jowa.”

Umalis ako sa table na kinaroroonan ko nang malinis ko na ito. Sinunod ko naman ang kabila kaya akala ko hindi na ito susunod sa akin pero sumunod pa rin ang gaga.

“Cassandra, nasa trabaho ako. Huwag kang manggulo,” mahinahon kong sabi sa kaniya. Alam kong hindi namin napag-uusapan ang mga nakarelasyon namin sa isa’t isa ni Royce dahil wala naman ng point na ungkatin pa ito. Problema lang naman iyon kapag nagkataon.

“Talagang manggugulo ako dahil mang-aagaw kang bakla ka!” Mabilis nitong tinabig ang mga naipon kong mga basong pinag-inumin ng mga customer namin dito. Malakas na kumalabog ito kaya napatingin ang lahat nang kumakain ngayon sa lugar namin.

Hindi ko na lamang ito pinansin at sinimulang pulutin ang mga ibinagsak niya. Kahit gusto ko itong pagsabihan ay nagpipigil ako. Hanggat maari mas pumapanig ako sa kung ano ang tama at mabuting gawin at ito ay ang iwasan na huwag pumantay sa kagagahan niya.

“Lumaki kang mahirap, mamatay kang mahirap.” Tinapakan pa nito ang kamay kong pumupulot ng mga paper cups na pinaglagyan ng mga kapeng ininom ng mga taong kumakain dito.

Napakagat na lamang ako sa pang-ibabang labi ko at tinaggal ang pagkakatapak sa kamay ko. Tumalikod na lamang ako para iwasan na maapakan niya pa ang kamay ko kahit alam kong sinadya niya ito.

Napasinghap ako nang may nagtapon sa kaniya ng isang tasa ng paper cups. Napahiyaw ito sa sakit dahil mainit ang itinapon sa mukha nito. Base sa talsik na naramdaman ko sa balat ko.

Nanlalaki naman ang mata kong napatingin sa gumawa nito. Si Antonette na siyang kasamahan ko sa swimming club. Malayong malayo ang itsura nito kapag ito’y lalangoy. Balot na balot ito na parang lamig na lamig pa sa klima ng Pilipinas.

“Maghihirap ang pagmumukha mo, kapag hindi mo tinigilan ang ginagawa mo,” madidiin nitong salita. Nang susugod na sana si Cassandra sa kaniya para sabunutin ito. May malakas na sumipa sa tiyan niya na ikinasalampak niya sa sahid. Dumadaing na ito sa sakit na ginawa ng lalaki na katabi ni Antonette. Galit na galit ang mukha nito.

“Wala kang karapatang saktan, kahit daliri nitong prinsesa ko.”

Tinignan ko si Antonette na parang nakikiusap na hilahin na ang lalaki at baka mapuruhan pa nito ang babae. “Salamat,” salita ko sa kaniya.

Tinawagan ko ang kasamahan ko sa trabaho para tulungang tumayo si Cassandra. Tinabig nito ang kamay ko at itinulak pa ako kaya napasalampak ulit ako sa sahig.

“Huwag mo kong hahawakang bakla ka!” Hiyaw nito. Wala naman akong magawa kundi tignan na lamang ito habang hirap na hirap sa paglakad.

Tumayo na ako at nagsimulang mag-ayos ng mga kalat na nasa sahid. Kumuha na rin ng panlinis ang kasama ko para linisan ang mga nagtapunang mga kape.

Humingi rin ako nang tawad sa mga taong naistorbo. Parang pinapapak ang buo kong katawan dahil sa hiya. Lahat yata ng litid ng mga ugat ko ay gustong magsisiputukan sa nararamdaman ko ngayon.

Kaya kahit gusto ko na lamang umalis at hanapin si Royce at sabihin ang lahat ng mga nagyari rito at protektahan ako. Naisip ko na hindi maaaring ipagsama ang reyalidad sa imahinasyon. Dahil sa reyalidad, kailangan kong kumita. Sa reyalidad, kailangan kong magpatuloy. Hindi ka bubusugin ng imahinasyong pilit kong binubuhay. Binabaliw ka lamang nito na maari mo pang makamit ang mga bagay na sa tingin mo ay hanggang pangarap mo na lamang sila matutupad.

Chapter 21

Chapter 21

Nakatayo lamang ako rito sa gilid habang tumitingin tingin sa paligid. Dalawa kaming nagbabantay para rito sa booth sa event na ito.

Wedding Anniversary pala ang pinuntahan namin. Halos lahat nang narito ay may mga edad na rin kaya siguro isinama ang kape para matuluan naman ng dugo ang mga mag-aattend dito.

Galit na galit lamang si Royce nang ikwento ko sa kaniya ang nangyari kahapon. Parang mali pa yata na sabihin ko ito dahil pinagsabihan ako nitong bakit hindi man lang ako lumaban. At hanggang sa dinadamba ko na ito ng halik para lang maibsan ang inis niya sa akin. Niyayakap ko pa ito habang nakasalungat ang mga kilay niyang nakatingin sa akin.

“What coffee would you like to have, Ma’am?” Pagtatanong ko nang lumapit ang isang matandang babae sa akin.

Pamilyar ito sa akin pero binaliwala ko na ito dahil may mga ibang tao pang naghihintay sa pag-order. Hinanda ko na ang sausage and cheddar sandwich at ang kape nitong americano.

Habang naghihintay ito sa order niya ay kinausap muli ako nito. “You look familiar, dear.”

Tumingin muna ako rito bago ko ito sagutin at ibalik sa ginagawa ko. “Marami lang po akong kamukha, Ma’am.”

“You look great, by the way. But I feel uneasy talking with you, sorry.”

Ngumiti lamang ako rito at ibinigay na ang order nito. Lahat naman ng oorderin nila ay bayad na. Bali nililista lang namin ang mga kinukuha nila tapos ay kinukuha ang mga pangalan nila para malaman na kumuha talaga sila sa amin. Nagtaka nga ako kung bakit hindi na lang sila nagticketing dahil mas organize ito, pero sabi lang naman ng manager namin ay dahil gusto daw ng mga mag-asawa na bigyan nang kalayaang pumili ang mga dadalo sa event.

Wala naman akong magawa kundi sumunod. Dagdag nga lang sa trabaho at minsan ay kailangan pa naming balikan yung taong nag-order dahil nakakalimutan namin na lagyan ng pangalan ang mga kinuha nila.

Sa buong maghapon na iyon ay itinuon ko lang ang sarili ko sa pagtatrabaho. Mabuti na lamang hindi mainit sa pwesto namin, kaya hindi kami nagpupunas lagi sa mga sarili namin. Ang sikip sikip pa ng mga suot namin. Naka-mask pa kami dahil nagseserve kami ng pagkain sa mga tingin ko’y mga mayayaman.

Napahinto lamang kami sa pagtatrabaho nang biglang namatay ang ilaw. Pinaupo muna ang mga guess sa kanikanilang table. Wala naman kaming magawa kasi kahit gusto naming maglinis ay nakapatay ang ilaw kaya nanood na lamang kami sa harapan.

Bumati ang maraming sa tingin ko’y kakilala ng mag-asawa. Halos mahigit ko ang aking hininga nang makilala ko ang babaeng nakausap ko kanina.

Siya ang babaeng nagsponsor sa mga gamit ko noong lumalangoy pa ako. Siya rin ang babaeng nagsuporta sa pag-aaral ko. Parang tinutusok naman ang dibdib ko dahil sa nalaman ko at sa kung paano na niya ako itrato ngayon.

Nag-iiba pala talaga ang tao. Iniiba ng panahon ang mga tao . Akala ko pera lagi ang nakapalibot kapag nagbago ang relasyon niyo ng isang tao. Mali pala ako. Isa rin pala ang panahon sa magbabago nito.

Napatingin ako sa taong naglakad ngayon sa harapan. Naka-tuxedo ito at hapit na hapit ito sa katawan niya. Hindi ko pa ito nakikita ng buo dahil nakatalikod ito sa akin.

Mayamaya pa ay lumapit ito sa may harapan at kinuha ang isang mic. Halos mabulunan ako sa sarili kong laway nang humarap ito sa amin. Mabilis na bumukas ang mga ilaw at parang hindi ko kilala ang taong madalas kong niyayakap tuwing gabi. Madalas kong pinapatakan ng mga mumunting halik sa pagitan ng kaniyang mga labi. Hindi ko pa pala siya kilala.

Nagkamali yata akong kilalanin ang taong akala ko ay iisa ang mundong kinagagalawan namin.

Alam kong hindi kami pantay sa estado ng buhay. At sa nakikita ko ngayon, parang pinaglalaruan ako ng mundo.

Hindi ko pala kayangkilalanin ng buo ang taong pinakamamahal ko. Mali ako na tanggalin na ang linyasa pagitan naming dalawa. Mali ako nang akala. Maling minahal namin ang isa’tisa.

Chapter 22

Chapter 22

Nagpaalam ako sa kasamahan ko. Iniwan ko na ito dahil halos wala na rin namang pumupunta sa lugar namin. Halos paubos na rin naman ang mga dala naming pagkain at mga kape.

Mabilis akong pumunta ng banyo at nagkulong sa isa sa mga cubicle na narito. Iniisip ko pa rin ang nalaman ko. Parang sasabog naman ang utak ko sa rami ng impormasyon na nakalap ko.

Napatitig lamang ako sa kulay blue na pintuan ng cubicle na kinaroonan ko. Hindi ako umiyak . Hindi ko sinanay ang sarili kong ubusin ang lakas sa walang kwentang bagay. Ang pag-iyak para sa akin ay tanda ng pagsuko. Hindi ko kayang sukuan ang buhay na matagal ko ng inilalaban.

Hindi ko na mabilang kung ilang minuto o oras akong nanatili sa loob. Parang sinayang ko lang ang oras ko dahil tumulala lamang ako roon.

Paglabas ko ay naghilamos lamang ako. Nakita ko pa ang sarili ko sa salamin. Gusto kong umiyak dito, magsumbong, pero sa pagod na nakikita ko sa sarili ko. Parang wala nang karapatan pa ang mga luha ko na magsipaglandas pababa sa mukha ko. Dahil pakiramdam ko ay pagod na rin silang umiyak. Pagod na rin silang magreklamo sa buhay. Pagod na rin silang umaasa sa buhay na mayroon ako.

Ilang taon na akong ganito. Patuloy pa rin akong lumalaban. Pero napagtanto ko na nakakapagod din pala. Nakakapagod nang umasa. Nakakapagod nang patahanin ang sarili mo dahil sa huli’t huli, isa lang naman ang bagsak mo, ito ang maging isang mahirap na mamamayan ng Pilipinas.

Inayos ko muna ang sarili ko bago ako lumabas. Nagulat naman ako nang makita ko si Cassandra na nasa labas ng banyo ng panlalaki. Tinignan ko pa kung tama ang pinasukan ko, pero siya talaga ang may mali.

Nginisian lamang ako nito bago ako tinabig. Nagulat pa ako nang may tao sa likuran ko. Nang magkita ang mga mata namin ay nagulat din ito. Mas nagulat pa kami nang halikan siya sa labi ni Cassandra.

Walangyang Steven Royce, sa huli’t huli sa banyo pa kami magkakatagpo. Buwakanang hayop naman talaga, ano.

Mabilis na tinulak naman ni Royce si Cassandra at parang tuta naman na nagmamakaawa ang tingin sa akin ng lalaki. Ngumiti lamang ako rito at hinalikan ito sa pisngi.

“Later, babe.” At mabilis akong tumalikod dito. Tinampal ko pa ang balikat nito bago ako umalis at pumunta sa station namin.

Sa mga natitirang oras ay itinuon ko lang ang atensyon ko sa trabaho. Alam kong panakanakang tumitingin sa akin si Steven. Gusto ako nitong puntahan pero pinipigilan niya ang sarili niyang mag-eskandalo. Alam na alam niyang mag-aaway lamang kaming dalawa, kapag dito pa niya naisipang makipag-usap.

Galit ba ako sa kaniya? Malabong hindi. Pero mas galit ako sa sarili ko dahil pinanatili ko ang sarili kong huwag makialam sa buhay naming dalawa. Siya sa trabaho ko at siya sa pamilya niya.

Hindi namin kailanman sinabihan ang isa’t isa sa may kinalaman sa usaping pampamilya, trabaho, paaralan, at marami pang bagay. Alam niyang ang linyang ginuhitan naming pareho ay linyang kaming dalawa lang ang makakaalam. Linyang dapat masaya lang ang mayroon sa pagitan naming dalawa. Puro kilig na may kasamang libog. Hindi naman isinama ang linyang magbibigay sa amin ng malaking problema.

Kahit alam kong hirap na hirap ito sa pag-commute mula sa site na pinag-oojt-han niya ay nagagawa pa niyang umuwi sa tabi ko. Hindi ko siya pinagsabihan. Katulad na lamang sa kung paano ko makita ang awa sa kaniya, kapag gabing gabi na akong umuuwi. Wala siyang sinabi. Wala akong narinig na kahit na ano.

Ang linyang namamagitan sa amin ay punong puno ng pag-iingat. Mula sa usapin ng sekwalidad, trabaho, pag-aaral, pamilya, pati na rin sa relasyon naming dalawa. Parang may pumipigil na putulin na namin ang mga linyang namamagitan sa amin. Mga linyang gusto naming yakapin ng buong buo.

Alam ko ang linya ng pampamilya ang puputulin namin nang sabay bago kami matulog. Takot ako sa mga bagay na malalaman ko. Takot din akong malaman niya ang tungol sa napakagulo kong pamilya. Takot akong kaawaan—at alam kong ganoon din siya sa akin.

“Dadalhin pa ba natin ito sa truck?” Pagtatanong ko sa kasamahan ko nang matapos kaming magligpit.

Umiling lamang ito bilang sagot. Kinuha ko na ang mga ibang gamit at ipinasok sa kulay blue na durabox.

“Iwan na lang natin ito dito, Dan. Bali kakausapin pa ang management. Ako na rin ang magbibigay nitong list ng mga nagawa natin since madadaanan ko rin pag-uwi yung coffee shop.” Tumango lamang ako rito bilang sagot.

Una na itong umalis habang ako ay nagpahinga muna sandali. Lalaban na naman ako. Para kong inihahanda ang sarili ko sa paparating na unos. Alam kong nararamdaman ko ang matinding takot base sa panginginig ng katawan ko. Hindi sa lamig. Kundi kung may lugar pa ba ako sa tabi ni Royce.

Nakatulala lamang ako habang nagbibiyahe pauwi. Kahit asim na asim na ako sa mga kasamahan ko rito sa loob ng dyip ay tiniis ko. Alam kong maasim din ako ngayon. Hindi nga lang nakakasulasok katulad ng katabi ko. Kaya nang may bumaba ay dumusog ako sa pinakadulo kahit gawin na akong taga-kuha ng bayad ay wala akong pakialam makaiwas lamang sa masangsang na amoy.

Nang makababa ako, parang wala rin palang pinagkaiba ang amoy ko sa loob at sa labas. Naamoy ko kasi ang masangsang na amoy ng imbornal na ilang taon nang inaayos. Mas inaayos pa yata ang bulsa ng politiko kaysa sa mga ganitong pasanin.

Alam kong kanina pa naghihintay si Royce sa bahay naming dalawa. Mabuti na lamang hindi ako nito hinintay nang nagsialisan na ang mga guest. Hindi ko alam kung paano ito haharapin.

Mabuti na lamang hindi na dumagdag pa si Cassandra sa problema namin ngayon, na alam kong pilit niyang dinadagdagan. May palingkis lingkis pa siyang nalalaman, e hindi naman na tatayo ’yung kay Royce dahil sabi nga niya—sa akin lang siya tatayo.

Dumaan muna ako sa bahay nila Veronica. Matagal ko na rin itong hindi nakakausap. Ang huli ko pa yata nung may kasama itong afam. Kaya nung nakita ko siya, mukha pa rin siyang maasim. Maasim na kuminis. Iba talaga ang nagagawa ng pera. Katulad nang pagkakita ko sa kaniya, para siyang maasim na sosyal, pero alam mong maasim pa rin naman talaga.

“Long time no see,” masayang pagsasalita ko sa kaniya. Kahit alam kong pilit ang ngiti nito at parang kakagaling lamang nito sa pag-iyak ay malugod pa rin ako nitong tinanggap.

Hindi ko na lamang siya kinamusta kung okay ba siya dahil kung may problema siya, aba e may problema rin ako. Akala ko pa ay matutulungan ako nito, ako pa yata ang tutulong sa kaniya. Nagteteng naman soy. Parang nawala lahat ng lungkot ko sa buhay.

Kahit na maasim kasi ito, mahal na mahal ko itong kaibigan ko. Sa ilang beses akong ginugutom noon, siya naman ang pumapawi nito. Kaya kung may maibibigay man siguro ako, ’yun yung damayan ito sa problema niya.

Nagkwentuhan lamang kami at parang nakikita ko na gumagaan na ang problema niya. Hindi niya masabi sabi sa akin kung ano iyon. Pero masaya ako na may mapagsabihan lamang ito, o kahit mapagkwentuhan ng mga bagay bagay. Dahil ang komunikasyon naman ay isang napakalawak na kategorya. Walang makakaalam kung hanggang saan ang kaya nitong dalhin sa dalawang taong nag-uusap. Buti na lamang, hindi naman mahilig sa alien itong kaibigan ko kaya hanggang Maynila lang naman ang usapan namin.

Huminga ako nang malalim nang nasa malapit na ako ng bahay namin. Tanaw na tanaw ko na ang sasakyang ginamit ni Royce sa tingin kong ipinanghatid niya kay Cassandra.

Hindi naman ako madrama sa buhay kaya pakiramdam ko, wala namang mabigat na mangyayari sa pagitan namin. Walang sigawan. Tanging pag-uusap lang. Parang iniiwasan ko na ang magalit, ang maingay, at ang nakakasulasok na problema sa buhay.

Ang kinakatakot ko lang ay baka maibigay ko ang sarili ko nang buong buo sa kaniya. Hindi ko yata kakayanin kapag nangyari iyon. Alam kong masakit sa una sabi nila kaya titiisin ko na lamang ito.

Napakagat labi na lamang ako habang papalapit sa bahay naming dalawa. Habang inililinya na ang mga maaari naming gawin ngayong gabi.

Chapter 23

Chapter 23

Pagkapasok ko pa lamang ng bahay namin. Kaagad na akong dinamba ni Royce. Ibinagsak nito ang katawan ko sa likuran ng pintuan ng pamamahay namin.

Napasinghap ako nang madiin ako nitong hinalikan sa labi. Nakakapaso ang parahan nang paghalik niya. Parang iniubos nito ang lahat ng emosyon na dapat matagal na niyang ginawa.

Napahawak namang ako sa kaniyang maskuladong katawan at sinabayan ang klase nang paghalik nito. Malalim na malalim ang halikan naming dalawa. Nakapagtataka na parehas kami nang iniisip. Maging ang gusto ng aming mga katawan.

“I’m sorry,” salita nito matapos ang mahaba naming paglasap sa mga labi namin. Tumalon ako at niyakap ito gamit ang mga braso ko at ang mga binti ko naman ay sa bewang niya ito dumapo.

Hinalikan ko ulit ito sa labi. Sa pagkakataong ito damang dama ko na ang malambot at masamyong amoy ng kaniyang buhok. Parang natural ang amoy nito ng bumaba ang halik nito sa aking panga. Nahahalikan ko na ang kaniyang buhok sa bawat halik na kaniyang ginagawad. Umuunda pa ito at mas ipinagdidikit ang mga katawan namin.

Naramdaman ko na lamang ang pagbagsak ng katawan ko sa malambot kong kama. Halos magalit ako sa kaniya noon nang hindi ito nagpaalam na papalitan ang kama namin. Parang sa lambot nito noon hanggang ngayon ay nagpasalamat ako na pinalitan niya ito ng walang pasabi.

Huminto ito at tinanggal ang kaniyang pang-itaas na damit. Tinitigan ako nito habang kagat ang kaniyang mapupulang mga labi.

Kinindatan ko ito bago niya din tuluyang tanggalin ang pang-itaas kong damit. “I really, really badly want to own you, Dan. You don’t know how fuck and tried to control my demon, just to delay owning you.” Iginaya nang kamay niya ang kamay ko sa kaniyang gitnang bahagi at napakislot ito. Natawa lamang ito sa naging gulat na reaksyon ko.

Hinalikan ulit ako nito sa labi at ngayon ay sa mga buto ko sa leeg ang pinupuntirya niya. Sa ilang beses na kaming napupunta sa ganitong sitwasyon, masasabi kong gustong gusto nitong nag-iiwan ng marka sa balat kong malapit sa buto ko sa leeg. Kaya hiyang hiya ako kapag may lalangoy ako dahil kitang kita ang mga marka na iniiwan niya. Pinagbibigyan ko na lamang ito dahil ganoon din naman ako sa kaniya.

Pumunta ang halik nito sa pagitan ng dibdib ko at marahan niya itong hinalikan. Mayamaya pa ay ang kamay na niya ang trumabaho sa mga namumula kong mga utong. Palipat lipat ang kamay niya at bibig niya sa mga utong ko.

Para naman akong sinasapian sa klase ng pagsabunot at paliyad liyad ko kapag ginagamitan na niya ng ngipin ang pagsipsip sa bandang dibdib ko.

Nakikilita naman ako nang bumaba ang halik niya sa tiyan ko. Malambot ang tiyan ko. Wala akong masyadong pandesal. Kung meron man ay buong katawan ko na ito. Typical na katawan nang nagtatrabaho lamang ng marangal. Hindi payat. Hindi mataba. Saktong sakto lamang ito kapag niyayakap ako ng lalaking pinaglalaruan ngayon ang pusod ko.

“Royce,” mahinang salita ko. Tumingin ito sa akin na parang nagtatanong Kinuha ko ang atensyon nito nang bumaba ang kamay niya sa pantalon ko.

“Ak—” hindi ko na naituloy ang sasabihin ko pa sana nang halikan ako nito sa labi. Tumingin ito sa akin ng seryoso at kinilabutan ako na ultimo ang mga balahibo ko sa batok ay nagsitayuan.

“Nope… Dan.. just let me be in control,” malalalim ang paghinga nito. Amoy na amoy ko ang napakabango nitong bibig. Nakakatakam na ilapit ang bibig ko rito at ako na ang trumabaho sa pagitan naming dalawa.

“Mababaliw na talaga ako, kapag ikaw pa ang gumawa ng mga dapat napag-usapan na natin. Masyado kitang mahal para hayaan kang ikaw na lang lagi ang kikilos. Ako naman ngayon ang magpapadama sa’yo ng kaligayahang tinatamasa dapat nating dalawa.”

“Royce!” Napasigaw ako nang ibalibag ako nito patalikod. Napadaing pa ako nang biglaan nitong ibaba ang lahat ng suot kong pang-ibaba.

Itinabon ko na lamang ang mukha ko sa unan na nakuha ko. Naramdaman ko pa ang marahan niyang pagsampal sa pisngi ng pwetan ko. Pulang pula na ako sa sobrang hiya na nararamdaman ko ngayon.

“What an ass…” Ilang beses niya iyong sinampal na halos sa tingin ko’y mamumula na ito. Nakapikit lamang ako dahil sa hindi ko maipaliwanag na nararamdaman ko ngayon.

Mayamaya pa ay naramdaman ko na ang paghinga niya sa balat ko. Napakagat ako sa mga labi ko nang biglang kagatin nito ang isang pisngi ng pwetan ko.

“Akin lang ’to.” Bubulong bulong pang salita niya na rinig na rinig ko naman.

Napapaliyad ako kapag kinakagat kagat nito ang balat sa pwetan ko. “Royce…” mga ungol ko dahil sa init na umaakyat sa katawan ko. Ramdam ko na rin ang pagsakit ng gitnang bahagi ng katawan ko dahil sa naiipit ito kapag idinuduldol ng kamay niya ang pwetan ko.

“I like your asshole, babe.”

“Tumigil ka na kakasalita, Royce. Sisipain kita.” Matapang na mga tugon ko dahil mas lalong pumupula ang mukha ko sa hiya kapag nagbabanggit pa ito nang may kinalaman sa ginagawa namin ngayon.

Tumawa laamng ito at napakislot ako nang maramdaman kong hinawi na nito ang pisngi ng pwetan ko. Mayamaya pa ay naramdaman ko na ang hininga niya sa butas ng aking pwetan.

“Did you clean yourself?” Kahit ayoko itong tignan ay tumingin ako sa kaniya at tumango pagkatapos.

“Ilan?” nagtaka naman ako sa tanong nito.

“Anong ilan?”

“Ilang daliri ang pinasok mo sa loob,” kaswal na sagot nito.

Lahat yata ng dugo sa ulo ko ay napunta na sa mukha ko sa sobrang hiyang nararamdaman ko.

“Royce…” salita ko sa kaniya. Nakapikit pa akong nakatingin habang kagat kagat ko ang mga labi ko.

“I’m just asking, at aaraw arawin ko ito pagkatapos mong magpahinga.” Proud pa siya sa mga pinagsasabi niya habang ako naman ay halos lamunin na ng lupa.

Kinagat ko ang labi ko bago ko ito sagutin. “Tatlo.” Mabilis akong tumalikod sa kaniya at isinubsob ko na lamang ang mukha ko sa unan na nasa harapan ko.

Naramdaman kong tumayo ito at ang hindi ko ineexpect ay ang paghalik nito sa aking batok. Isa, dalawa, tatlo. Bago nito inilapit sa tenga ko ang paghalik.

“My baby dandelion is so shy. Don’t worry, this would not be our fucking last. Hanggat hindi natin nasisira itong kama ay hindi tayo titigil.”

Nakikiliti naman ako sa hininga niya nang bumulong ito sa akin. Kinagat pa nito ang tenga ko bago ito umalis sa tabi ko. Nang tignan ko ulit ito ay nasa pagitan na ng pisngi ng pwetan ko.

“Urg…” madidiing ungol ko nang ipasok na nito ang isang daliri niya. Naramdaman ko pa ang malamig na dumaloy sa kaloob-looban ko.

Napahigpit naman ang pagkakahawak ko sa punda ng kama nang ipalit ng kamay nito ang dila niya at pilit nitong ipinapasok sa loob ng butas ko. Ramdam ko rin ang maskulado niyang kamay nang mas hawiin nito ang dalawang pisngi ng pwetan ko.

Napapaliyad ako sa ginagawa niya. Pilit niyang ipinapasok ang dila niya sa butas ng pwetan ko at para akong mawawalan ng lakas kapag sinasamahan na niya ito ng ngipin.

Nang matapos ito sa ginagawa niya ay parang hinang hina ang buo kong katawan. Habang siya naman ay patuloy lang sa balak niyang gawin.

Ngayon nga ay para itong baliw na tumatawa habang sinasampal sampal ang pisngi ng pwetan ko. Kasabay nang pagkalas ng pang-ibabang damit nito

Mas lalo kong ipinikit ang mga mata ko dahil ayokong makita ang sa tingin ko’y dambuhalang alaga nito. Iniisip ko pa lang ito ay nababaliw na ako, paano pa kaya kapag nakita ko na ito.

Naramdaman kong dinuraan niya ang butas ng pwetan ko at napasigaw ako sa hawak kong unan nang biglang ipasok nito ang tatlong daliri nito sa loob.

“Putangina mo, Royce.” Parang musika pa yata ang pagmumura ko sa kaniya habang inikot ikot ang loob ng butas ng pwetan ko. Naririnig ko ang mga mumunting tawa nito na parang ineenjoy ang ginagawa niya sa akin.

Naiyak naman ako at mas lalo akong napasigaw ng apat na daliri na ang ipasok niya sa loob. Putangina, gaano ba kalaki ang titi niya para gawin niyang apat ang pagpapaluwag sa akin. Makakaganti din ako sayong hayop ka Humanda ka.

“Dan, ipapasok ko na,” salita nito.

Parang nilalamigan naman ang butas ng pwetan ko dahil sa pagpasok ng hangin nang tanggalin na nito ang kaniyang apat na daliri.

“Ano bang gusto mo? Dahan dahan o mabilising pasok?” Alam kong nakangisi ito dahil alam na alam niyang hiyang hiya ako sa mga pinagsasabi niya sa akin. Gusto ko itong pagsusuntukin sa dibdib dahil sa pang-iinis pa nito sa akin.

“Whatever, hindi naman ako mapapaaray d—diyan!” Napahiyaw ako sa biglaang pagpasok nito sa akin. Sagad na sagad ang ginawa niya. Para akong maiiyak sa sobrang sakit nang ipinasok niya na ang kaniya sa loob ng butas ko.

Naramdaman ko na lamang ang bigat ng katawan niya sa likuran ko at ang marahan niyang paghalik sa balikat ko, leeg, at maging sa panga ko.

“Sabi ko naman kasi sa’yo ay pumili ka. Ayan tuloy.” Matatalim ang tingin ko sa unan na nasa paanan ko ngayon. Dilat na dilat na ang mata ko sa sakit na bumalatay sa pang-upo ko. Sunod sunod din ang pagpatak ng luha ko na hindi ko na alam kung kailan huling pumatak sa mga mata ko.

“Sorry, baby. Dahan dahanan na ni Daddy.” Wala na ako sa wisyo para patulan pa ang mga pang-iinis nito. Sinimulan na niyang gumalaw at sa kada galaw nito ay siyang tuloy tuloy naman nang paglabas ng mga luha ko.

Ngayon ko lang napagtanto na may iba pa palang paraan para paiyakin ang isang tao—at sa ngayon ay ayoko na munang pag-usapan ang bagay na ito.

Chapter 24

Chapter 24

“Steven Royce!” galit na sigaw ko sa kaniya. Tumingin pa ako rito. Sinabi na kasing huwag munang gumalaw, gagalaw pa ang gago. Hindi maka-intindi.

“Isa!” Tumigil ito sa paggalaw sa likuran ko. Masakit pa rin ang pagpasok nito. Akala ko ay titigil ang sakit noong gumalaw ito nang dahan dahan pero mas lalo lamang nagliyab ang kaibuturan ko. Para akong sinisilaban sa sobrang sakit.

Ibinagsak na muna niya ang katawan niya sa likuran ko. “Itutuloy pa ba natin ito…” mauuyam mo ang kalungkutan sa boses nito. Hindi ako madadaan ng lalaking ito sa paawa effect niya dahil siya ang mayayari sa akin kapag hindi siya nakinig sa akin.

“Tumahimik ka muna, Royce. Pahupain mo muna ang sarili mo. Kapag okay na ang pakiramdam ko sasabihan kita.”

Nakayakap lamang ito sa likuran ko ng ilang minuto. Mayamaya ay panakanaka itong humahalik sa may bandang batok ko. Hanggang sa muli na namang nagliyab ang katawan ko sa init.

Parang nakuha naman na nito ang gusto kong mangyari kaya nagsimula na itong gumalaw sa likuran ko. Ang kaninang sakit na nararamdaman ko ay nagsimulang mahaluan ng kiliti. Masarap sa pakiramdman pero hindi ko maikakaila na parang bago ito sa pananaw ko.

Hindi ko alam kung sisigaw ba ako o sasabunutan ko ang hawak kong punda para maibsan ang nararamdaman ko. Sakit at sarap ang naghahalo sa katawan ko. At habang tumatagal ay kinakain na ng ligaya ang ginagawa sa akin ni Royce. Siguro sa tagal na nitong kumakalantari ng babae ay magaling na magaling na itong gumalaw. Sagad kung sagad. Baon kung baon. Sabayan pa nang pahalik halik nito sa likuran ko.

Mayamaya ay naramdaman ko ang pagkuha ng dalawa kong kamay at mabilis na ikinulong sa likuran ko. Napaliyad naman ako kaya mas lalong nabaon ang kalakihan niya sa loob ko. Halos patawan na ako ng ulirat nang bumarurot ito sa likuran ko.

Hindi ako makagalaw sa pwesto ko dahil hawak hawak nito ang dalawa kong kamay kaya malaya ito sa kung anong gusto niyang gawin sa likuran ko. Sigaw lamang ako nang sigaw sa pakiramdam na ipinapadama niya.

Bago ito sa pagitan namin. Pakiramdam ko nga ay hahanap hanapin ito ng katawan ko. Makailang ulit itong umunda nang makaramdaman ako nang kiliti sa puson ko.

“Royce…” hindi ko na naituloy ang gusto kong sabihin nang sumirit na ang masagang katas ko sa katawan ko at sa ibabaw ng kama namin. May ilan pa ngang napunta sa dingding na tanda kung gaano ako kasarap sa ginagawa ng lalaking ito sa akin.

Ilang madidiin na ulos at isang mas matagal na pagpasok bago ko naramdaman ang masagana niyang katas sa loob ko.

“Oh, putcha!” Ngayon ko lang naalala na ilang babae pala ang natikman ng gunggong na ito. Kaya delikado ang ginawa namin. Hindi naman sa mabubuntis ako. Ang bobo niyo naman. Pero kahit masarap sa pakiramdam ang mga balat namin na nagkikiskisan ay hindi ko maiwasan na baka magkahawaan kami ng sakit sa isa’t isa.

Kaya nang bumagsak ang katawan nito sa likuran ko ay itinulak ko ito. Kahit ramdam ko ang pagsakit ng pang-upo ko at pangangatog ng binti ko ay mabilis akong bumaba ng kama at pumasok ng banyo. Hindi ko na naisara ang pintuan at mabilis kong ipinasok ang tatlo kong daliri at inilabas lahat ng dapat kong ilabas.

Nanginginig ang katawan kong napaupo sa harapan ng timba na nasa tabi ng inodoro. Para akong pinagsakluban ng ilang libong langit at lupa sa likuran ko.

Tanging takot lamang ang bumalatay sa kaibuturan ko. Alam kong walang mali sa ginawa naming dalawa dahil kasintahan ko naman ito. Pero ibang usapan na kapag kalusugan na ang pupuntirya sa aming dalawa.

Napahilamos ako ng aking mukha at pasalampak akong sumandal sa dingding ng banyo. Tuluyan nang tumulo ang masaganang luha sa aking mumunting mukha. Hindi dahil puno ako nang pagsisisi sa ginawa naming ito, kundi dahil sa mga iba’t ibang kuro-kuro na sumasagi sa isipan ko.

Paano kapag isa sa amin ang may aids? Paano kapag ako? Paano ang pag-aaral ko. Tanging pagtangis lang ang ginawa ko rito kaya nang bumukas ang banyo ay halos tumakbo na si Royce sa tabi ko.

Niyakap ako nito nang mahigpit. Mababalatay mo sa kaniya ang matinding pagsisisi. Kahit ayaw ko siyang sisihin, bumabalik sa isipan ko ang mga babaeng naging kalaguyo niya tuwing nakikita ko ito.

“I’m sorry… dapat hindi na lang kita pinilit.” Pinagsusuntok ko ito sa dibdib. Kinuha naman nito ang dalawa kong kamay at pinaharap ako sa kaniya.

Umiling-iling lamang ako habang patuloy pa rin sa pag-iyak. “Natatakot ako.”

Mahigpit lang ulit ako nitong niyakap. Naramdaman ko rin ang pagbasa ng aking uluhan habang naririnig ko itong bumubulong na hindi niya sinasadya.

Nang mahimasmasan kami ay tumulala lamang kami sa dingding sa loob ng banyo. Panakanaka itong tumitingin sa akin habang pinipisil pisil ang magkahawak naming kamay.

“Paano kapag nagkasakit tayo?” pagbubukas ko ng diskursyon sa pagitan naming dalawa. Halos bumaling ang tingin ko sa kaniya nang tumawa ito nang pagkalakas lakas.

“Akala ko natakot ka dahil sa laki nang alaga kong isinapak ko sa’yo. Iba pala ang kinakatakot mo.” May pasampal sampal pa siya sa lapag. Kung siya kaya ang pagsasampalin ko para alam niya kung kailan at saan, dapat tumawa.

“Seryoso ako.” Madiin kong salita sa kaniya. Tumigil ito sa pagtawa at pinunasan naman ang mga luhang lumandas sa mukha niya.

“That’s not gonna happen.” Nakangiti pa nitong sagot sa sinabi ko.

“Pero marami kang natikman, Royce.” Matalim ko itong tinignan. Nakakunot pa ang mga noo ko at magkasalungat naman ang mga kilay ko.

“Ikaw pa lang naman natitikman ko.” Inikutan ko lamang ito ng mga mata ko. Ilang beses ko na itong nahuhuli na halos hubo’t hubad na ang babae ta’s sasabihin niyang wala pa siyang natitikman.

“Hindi ka nakakatawa.” Tinampal ko ang kamay niya nang akmang yayakapin ako nito. Dahil na rin siguro sa panghihina at pagpupumilit niya ay nakayakap din ito sa katawan ko. Inilagay naman niya ang ulo ko sa dibdib niya.

“Heard that?”

“Ang alin?” nalilito kong tanong sa kaniya. Hindi ko makita ang mukha nito dahil hawak nito ang ulo ko at mas hinigpitan pa ang pagkakalagay sa maskuladong dibdib niya.

“My heartbeat. This will only be turn on for you, my dandelion. I never had any relationship when I start laying my eyes on you.”

“Eh sino yung mga babaeng natitikman mo sa mga banyo?” Maanghang kong pahayag sa kaniya.

“I did that to have your attention. Ilang taon na ’kong nagpaparamdam sa’yo, pero hindi mo man ako pinapansin. Lagi kitang pinapanood sa mga laban mo, pero ni minsan hindi mo ko tinignan.”

Tinulak ko na ang dibdib nito para makaalis ako sa pagyakap niya sa akin. Tinitigan ko ito na parang hindi makapaniwala sa sinasabi nito.

“Pa-paano?” nauutal kong tanong.

“It was in high school when I first met you. My mother was there because of our brand product. I even convince her to sponsor you. Ganoon kita kamahal, Dan.”

Pinatakan nito ng halik ang mga labi ko. Tumitig lamang ako rito habang nakikinig sa kaniya. Hindi pa rin makapaniwala sa mga sinasabi nito.

“Paano kapag hindi kita nahuli doon? Pinabayaan ko kayong maglaplapan?”

“Then I will stop. But the first one I did that, I fully have your attention. Kaya sinundan kita nang sinundan. Pati si Cassandra na halos saksakin ko na kapag lumilingkis siya sa’yo ay nagawa kong akitin para lang magalit ka sa akin at makuha ko ang atensyon mo.”

“Edi ako ang nakauna sa’yo.” Malawak itong ngumiti sa akin at parang siya lang ang pinakagwapong nilalang sa mga mata ko ng mga sandaling ito.

“Yes, baby.” Niyakap na naman ako nito.

“Pero kahit na baka magkasakit tayo, diba wala kang ginamit na condom?” Pagpupumilit ko sa usapan namin kanina.

“I started taking my PrEP nung sinagot mo ko. Kasi alam kong hindi ako kakakapagpigil sa’yo.”

“Ikaw yun, paano ako?” nag-aalalang tanong ko pa. Dahil ang alam ko siya lang ang may preventive measure sa aming dalawa. Mas delikado ako dahil ako ang pinasukan niya. Ako ang receiver.

“He, he…” Napatingin ako rito nang nagkakamot ito ng ulo. Iniiwasan din nito ang mga mata ko.

“Royce.” Matalim ko pa itong tinignan dahil parang may tinatago pa ito sa akin. “Isa.”

“Di ba I told you na inumin mo ’yung mga blue pill na binibigay ko sayo?” Naalala ko bigla ang mga ibinigay nito. Isinasama ko ito pagkatapos kong kumain sa umaga. Sabay kaming umiinom noon dahil sabi niya sa akin, pampalakas ng resistensiya yun. Ngayon, napatunayan ko na pampalakas ng libog niya yon.

Pinagtatampal ko naman ito sa mga braso niya na siyang ikinatawa nito. Ang takot na namayani sa dibdib ko ay tuluyan nang nawala. Iba talagang magmahal si Steven Royce Austria. Pati kalibugan naming dalawa, secure na secure.

“Magcocondom tayo sa susunod.” Napahinto ito sa pagtawa at parang timang na parang ipinagdamot ang paborito nitong kendi base sa nakasimangot nitong pagmumukha.

“Love, don’t do that. I love doing it raw. Mas masarap kapag nagdidikit mga balat natin.”

Noong gabing iyon ay ako ang nanalo sa diskursyon tungkol sa usaping sekswal. Kahit gusto ko ang suhesyon niya, ang pakiramdam na walang pumoprotekta sa loob ko, para akong hindi mapakali na ewan. Ayoko kasing ipagpalit ang kalusugan naming dalawa.

Gusto ko na panghabang buhay namin na gagawin iyon, hangga’t kaya ng mga tuhod namin. Hanggat sa maging puti na ang uwak. Masaya ako na ako roon. Wala nang iba.

Chapter 25

Chapter 25

Mag-aala-sais na nang makarating ako sa loyola pool dito rin sa loob ng aming unibersidad. Nagtaka pa ako dahil parang ang dami naman yatang tao sa bungad pa lamang.

Nang papasok na ako ay mabilis akong hinarangan ng mga mukhang buwakanawang nilalang na ito. Sa laki ng mga katawan ng mga ito, talagang mapapaatras ka na lamang.

“Saan ang punta mo?” matapang at galit pang salita ng isa sa mga humarang sa akin.

“Training for swimming team!” Masayang salita ko sa kanila. Itinaas ko pa ang ID ko na may maliit na parang sirena ng tao na keychain. Duda pa ang mga ito sa akin kaya kinuha nila ang ID ko at parang may biglang hinahanap sa papel na hawak ng isa sa kanila.

Naguguluhan man ay sumunod na lamang ako. Kailan pa pinayagan ng Ateneo na maging pugad ng mga ganster ang kanilang lupa. Hindi naman na siguro nakakakapagtaka dahil mga mukhang mga kutong lupa ang mga ito. Pampataba siguro kaya pinapasok ang mga ito dito.

Nagtaka pa ako ng ilagay sa gilid ng mukha ko ang ID ko pati na rin ang hawak nilang papel. Nakita ko naman na may pangalan at mukha ko doon, kaya nakapasok na naman na ako.

Mabilis kong hinanap si Nataniel dahil sa kaganapan kanina. Nagpalingalinga ang mata ko hanggang sa hindi ko ito nahanap. Pinuntahan ko na lamang si Antonette na ngayon ay parang pulang pula ang buong mukha.

Mukhang may sakit ito. Kaya nang lapitan ko ay itinanong ko kung may sakit pa ito, pero umiling lamang ako. Tinanong ko siya kung may alam siya sa nangyayari kanina pero umiling lamang ito. Parang naiilang pa siya sa pagtatanong ko.

Naging maayos naman ang paglangoy namin. Isa at kalahating oras ang itinagal namin. Sa susunod na araw ay sa lupa na ang training namin. Stamina ang kailangan naming puntiryahin dahil ang iba sa amin ay kinakapos ang hinanga kapag lulusong na sa tubig. Katulad nung huminto ako sa gitna dahil pagod na pagod ako sa paglangoy ng Butterfly. Expected ko naman na ’yun dahil hindi ko gamay ang bagay na iyon. Sinubukan ko lang baka makalusot. Hindi pala talaga kaya.

Nang makauwi ako ay sinalubong kaagad ako ni Royce. Sinabihan pa ako nitong magbihis. Akala ko noong una ay dahil magdadate kami sa labas, pero noong sinabi niyang ipapakilala ako nito sa mga magulang niya ay parang tinakasan ng dugo ang buo kong katawan.

“Sigurado ka? Baka bugbugin ako ng tatay mo.” May takot sa boses ko nang sabihin ko ito. Nang tignan ko naman ang mukha ni Royce ay wala kang mababatid na kahit anong takot. Masaya lamang ang mukha nito at proud na proud pa ito na ipapakilala sa akin.

“Nah, just my mother.” Tumango lamang ako rito. Hindi ko na rin itinanong kung bakit hindi kasama ang kaniyang ama. Ang pagkakaalam ko lamang rito ay solo itong anak. Kaya nga nagtataka ako kung bakit ito tumira sa akin, not until na ginawa niya raw iyon ay para makasama ako.

Hindi ko man aminin ay nakakatakot ang pagmamahal na ibinibigay nito. Masaya sa dibdib na may ganitong taong handang ibigay ang buhay niya para sa akin. Kaya nga magaan ang loob kong ibigay ang sarili ko sa kaniya. Hindi niya alam na sa aming dalawa, ako ang baliw na baliw sa kaniya.

Tumingin muna ako sa salamin na nasa sasakyan niya. Hindi naman ito ang unang beses na makasakay ako rito. Pero ang pakiramdam na kahit anong gawin ko ay hindi ako makakapantay sa kung anong ibinigay na sa kaniya.

“Wait lang, babe,” pahabol ko nang balak sana nitong bumaba. Inayos ko muna ang buhok ko bago ko siya harapin.

“I need my vitamin kiss,” salita ko at marahan ko itong hinalikan sa labi. Parang gusto kong kuhanin ang lakas nito dahil sa lakas nang pagpintig ng puso ko. Hindi na ako sanay na makipagkilala pa sa ibang tao. Lalo na siguro ang makilala ang kaniyang magulang. Kahit ang bagong asawa ng tatay ko ay wala naman akong pakialam. Sinabi lang sa akin at ang naging reaksyon ko lang naman ay okay. Kasi para sa akin, mas mabuting ibaling mo na lamang ang atensyon mo sa mga bagay na makakapagbigay sa iyo ng kapanatagan kahit ano pa ang sitwasyon na kakaharapin mo.

Naglakad na kami papasok na sa tingin ko ay isang Italian restaurant. Magkahawak pa ang mga kamay namin ni Royce. Nauna kami ng kalahating oras dito dahil ayokong sila ang mauna. Tinatantiya ko pa na baka mapag-awayan pa namin ng magulang nito kung bakit namin sila pinaghihintay.

Umupo lamang kami ni Royce. Nakalahad na rin ang mga menu at ready na rin kaming mag-order kahit ano mang oras.

“Babe, do you want coffee?” gusto kong sagutin ito ng pabalang dahil sa sinabi nito. Alam naman na niya kasing kinakabahan ako sa lagay na ito, balak pang dagdagan sa kape. Pinisil ko na lamang ang kamay nito. Nagpipigil sa pag-uugaling mayroon ako.

“Tubig na lang, Royce.” Sumenyas ito at nag-order naman ito pagkatapos ay umalis na rin ang waiter na pumunta sa table namin.

Halos hindi ako makausap ni Royce habang naghihintay kaming dumating ang nanay niya dahil kinakabahan talaga ako. Iniisip ko na lang ang sinabi ni Royce na kahit anong mangyari ako pa rin ang pipiliin nito. Kampante na ako sa sinabi nito sa akin.

Napatayo kaming dalawa ni Royce nang may pumasok na isang matandang babae at halos manlaki ang mata ko nang kasama nito ang tingin ko’y asawa niya at sa tabi nilang dalawa ay si Cassandra.

Nang tignan ko si Royce ay galit ang mababakas sa mukha nito. Hinawakan ko naman ang kamay nito para pigilan kahit paano ang pagsabog nito at baka magkasakitan pa sila.

“Is this your secret lover?” nanginginig akong humarap sa kaniya. Hindi ako tumingin sa mga mata niya kundi kay Casaandra na may malaking ngisi sa mukha.

“What are you doing here, Dad? The last time I check, it was our mother whom I invited.” Hihilahin na sana ako ni Royce para umalis at iwan ang mga ito, nang pinigilan ko ito. Hindi ako umalis at matapang ang matang ibinigay ko sa kanila.

Parang lahat nang pagmamalupit sa akin ng mundo ay kaya kong itapon sa pagmumukha nila, na kaya kong lumaban para kay Royce. Ilang beses itong umiyak nang mag-isa; at alam kong patas itong lumalaban sa mundo pero hindi ko yata kakayanin na makita pa itong mag-isa sa laban na kaming dalawa dapat ang nasa harapan. Kung kaya niyang piliin ang buhay ko, kaya ko rin siyang piliin.

Umupo ako at sinenyasan ko rin si Royce. Lumapit naman ang waiter sa amin at kinuha ang mga inorder naming pagkain. Tahimik lamang kaming lima. Nagmamasid masid sa mga bawat kilos namin. Nang mapatingin ako sa nanay ni Royce, mababakas ko ang labis na takot. Alam kong dito magsisimula ang lamat ng pamilya nila.

Hindi ako magsisisi na ako ang nagsimula nito dahil balik-baliktarin man ang mundo, darating din ang panahon na makakalaban ni Royce ang magulang nito—sa usapin ng pag-ibig at maging sa sekwalidad. Hinding hindi ako magsisisi na kasama niya akong lumalaban sa ngayon .

Malupit na ang mundo na kinagagalawan namin. Hindi ko masasabi na isa akong ganap na bakla dahil hindi naman ako nagkagusto sa kahit kanino. Para sa akin ang pag-ibig ay para lang sa mayayaman. At kaya kong baliin ito para kay Royce—sa halos lahat ng aspeto.

“Son, would you mind walking your fianceé in the comfort room?” biglang pakiusap ng ama ng lalaki. Halos matawa ako nang hilahin ako patayo ni Royce na ikinagulat din ng mga magulang niya.

“Excuse us, please.” Mabilis ako nitong sinama papunta sa banyo. Halos takbo na ang ginawa namin para makapasok kaagad doon.

Nang makapasok kami ay mabilis na naghanap si Royce ng isang cubicle at sabay kaming pumasok doon. Niyakap ako nito pagkasara ng pintuan. Nanginginig ang katawan nito. Halos ang malalalim lamang nitong paghinga ang nagbibigay ingay sa pagitan naming dalawa.

“I know it’s a bit off, Royce. But care to explain kung bakit parang magkagalit kayo ng tatay mo?”

Isiniksik pa nito ang kaniyang ulo sa balikat ko. Naramdmaan kong inamoy amoy nito ang pagitan doon at marahan din nitong pinatakan ng halik ang bahaging iyon.

“I outed myself to him when you saw me in a bar. Sinundan pa rin kita doon and hoping you find me in one piece.”

“Mahilig ka pala sa one piece? Sino namang favorite crew mo doon?” natatawa kong salita sa akin kahit alam kong pinipilit ko na lamang ang sarili kong pagaanin ang namamagitan sa aming dalawa.

“Syempre ikaw,” seryoso itong tumingin sa akin. Hinalikan nito ang gilid ng labi ko pagkatapos. “One peice of asshole.”

Napatawa naman ako nang malakas sa sinabi nito. Naitulak ko pa ito palayo sa akin. “Manyakis ka talaga, virgin boy!” Tinatapik tapik ko pa ang balikat nito habang nakangiti sa kaniya.

“Sayo lang naman gumagana kalibugan ko, gusto mo gawin natin ngayon.”

Sa mga oras na iyon, wala nang laban ang mga magulang nito sa akin. Wala na silang lugar pa sa relasyon naming dalawa. At kung piliin man ni Royce balang araw ang magulang nito, isa lang ang napatunayan ko— masyado akong nabulag sa pagmamahal niya sa akin.

Chapter 26

Chapter 26

Napapayag ko rin si Royce na manatili muna sa loob ng banyo para makausap ko ang mga magulang nito. Alam ko na kapag kasama siya, ito lang naman ang magde-decide sa aming dalawa. Ayokong i-asa na naman ang pananatili ng relasyon naming dalawa sa kaniya. Sabay kaming nasarapan, sabay din kaming maghihirap.

Nakangisi lamang ako habang umupo sa harapan nilang tatlo. Mababakas pa rin ang pagkaalibadbad nila sa kasintahan ng kanilang magaling na anak. Hindi ko na kasalanan na ako ang pinili at nagwagi.

“Do you not have shame knowing that Royce have fianceê?”

Tinignan ko lamang ito at mapaglaro kong ginalaw ang bibig ko. Para akong naloloko sa klase ng ibinibigay kong tugon sa kanila.

“Not really. Natikman ko rin naman ’yung mapapangasawa niya.”

Kumindat pa ako kay Cassandra na halos lumuwa na ang mga mata nito. “What?” Halos dumagundong ang paligid namin sa sobrang lakas nang pagkakasigaw ng tatay ni Royce.

Alam kong masama ang magsinungaling, hindi ko lang alam kung sinong nagsabi. Basta’t masama. At wala akong pakialam doon.

“No, tito. Nagsisinungaling lang ang baklang ’yan. Do not believe him.” Natatarantang paliwanag naman nito.

“Well, we can always do threesome if you want, Cassandra. Maluwag ka naman na, kaya kayang kaya mo kaming dalawa ni Steven.”

Halos alalayan naman ng asawa ng lalaki ang matandang ito dahil sa pagkagulat na mga sinasabi ko. “Just bring sugar, Cassandra. Maalat alat ’yung sa’yo nung natikman ko.”

Halos manghina ito sa sinabi ko. Galit itong tumingin sa akin at nang akmang susugod na ito ay pinigilan ito ni Royce na nasa likuran na pala. Tsk. Istorbo naman ang lalaking ito. Wala pa ako sa exciting part na sasabihin kong buntis si Cassandra. Panira talaga ng moment. Ang sarap isako.

“That’s enough, Cassandra.” Napaupo naman ang babae nang itulak ito ni Royce. Lumapit ito sa akin at kahit ayoko pang umalis ay kinaladkad na ako nito.

“Buntis po si Cassandra, Tito! Ako ang ama! Paalam!” Malakas na huling salita ko pa habang natatawa akong nagpahila kay Royce.

Mabilis ako nitong isinandal sa labas ng kotse niya at galit itong nakatingin sa akin. “Have you had sex with Cassandra?” Normal lang ang pagkakasabi nito pero mababatid mo dito ang pagbabanta sa klase ng boses nang sabihin niya ang mga ito.

Tumingin ako sa mata ni Royce. Napakagat pa ako sa pang-ibabang labi ko dahil sa sobrang tuwa na nararamdaman ko ngayon. “Sumagot ka babae!”

Napatawa na ako nang malakas sa mga lintanya nito. Ngayon ko lang ito nakitang galit na galit na tumingin sa akin. Parang gusto ko pa itong asaran hanggang sa sinasakal na niya ako sa leeg at mapapahiyaw na lamang ako sa sobrang kagustuhan sa ginagawa niya.

“Who are you talking, Royce?” natatawa kong pagtatanong sa kaniya. “Kailan pa ako naging babae?” Kinuha ko ang kamay niyang nakahawak sa balikat ko at ipinahawak ko ang gitnang bahagi ng katawan ko. Kumislot pa ito nang mas diniinan ko ang pagkakahawak niya rito.

Kahit gustong pigilan ni Royce ang sarili na ngumiti at panatilihin ang kaseryosohan ng kaniyang mukha ay hindi na nito napigil ang kaniyang sarili na pigilan ang matawa.

“Ba’t ka tumatawa ngayon? Nagbigay lang naman ako ng ebidensiya.” Ako na ang nagtanggal sa kamay nito sa gitnang bahagi ng katawan ko dahil namimihasa na ito sa pagpisil pisil.

“Binabaliw mo talaga ako, Dan.” Pinugpog ako nito ng halik sa mukha habang sabay pa kaming tumatawa.

Sa lahat ng bagay na nagagawa kong mali, isa lang ang solusyon para magkaayos kami ni Royce. Ang gamitin ang kahinaan nito sa larangan ng libido. Malaki yata ang banko nito kaya kahit ilang ulit pa itong magpalabas, mananatili pa ring punong puno ang manananlaytay sa kaibuturan niya ang konsepto ng taglibog.

Chapter 27

Chapter 27

“Royce, ilagay mo muna diyan yung mga beer oh!” salita ko rito dahil ako naman ngayon ang aakyat sa bubungan ng bahay namin. Pinauna ko na siya dahil baka mahulog ito kung ako ang mauuna. Parang hindi pa yata ito umakyat kahit sa puno, kaya kailangan pang alalayan.

Naisipan naming mag-inuman dito sa itaas dahil mas sariwa ang hangin ngayong gabi. Hindi naman na mabaho, kahit makikita ang napakaduming kalsada ng Maynila. Kapag Maynila ang usapan, basura ang dapat nating iniisip. Katulad ng mga iniluklok nating mga politiko sa ating bansa.

Hindi naman ako madalas na umakyat dito, mabibilang lamang sa kamay kung ilang beses akong tumambay dito. Ang huli ko ay noong lasing na lasing ang aking magaling na ama at ayokong mabugbog dahil may langoy pa ako bukas. Kaya dito ako natulog.

Hindi rin naman ako mapapansin dahil mas maririnig mo pa ang mga tunog ng sasakyan kaysa sa mga panaka-nakang pag-ilik ko.

Umupo na ako sa tabi ni Royce at nagbukas na rin ng binili namin na beer. Tanda ko pa na ang huling ginawa naming ito ay naging magkasintahan kaming dalawa. Iba talaga kapag may tama ng alak. Walang pasakali at walang matatago na kahit anong baho. Dahil ang alak ay siyang kakampi natin sa lahat ng bagay. Kumbaga sa kolorum, walang preno preno hanggang sa mamatay tayong lahat sa klase ng mga salitang ilalabas ng ating mga bibig.

“Mag-iisang buwan na pala tayo, Dan. Do we need to celebrate it?” Napatingin naman ako sa lalaking ito. Umiling lamang ako rito bago ako nagsalita.

“Ayokong magbilang, Royce. Natatakot ako na baka hindi tayo umabot man lang kahit sa kalendaryo.”

Kumuha ako ng isang pirasong happy na mani at binuksan ito. Ngumunguya ako habang nakatingin na ngayon sa mga kalsadang dumaan.

Naramdaman kong dumusog ito sa tabi ko pagkatapos ay inakbayan ako nito. Hindi rin mawawala ang pagnakaw na halik nito sa pisngi ko.

“Hindi naman natin iisipin kung hanggang saan tayo magtatapos, Dan. What we need is to celebrate the continueity that we have. Darating na lang tayo na baka magkasawaan na tayo ng laway, kaya hanggat masaya tayo, magkasama tayo. I-enjoy na lang natin ito.”

Isinandal ko na lamang ang ulo ko sa balikat nito. Inubos ko na ang unang laman ng beer na hawak ko at kumuha pa ng isa.

“Can we play a game Dan?”

“Hmm…”

“Spit o Swallow.” Mabilis ko itong kinurot sa tagiliran dahil umiiral na naman ang libog sa katawan nito. Alam ko naman ang larong iyon, kaso dahil siya ang nagsabi, iba na ang kahulugan nito.

“I’m telling the truth. Kapag spit sasabihin mo ang gusto mong itanong sa akin o sasagot ka sa itinanong, kapag swallow naman ay hindi ka sasagot sa tanong pero may consequences na mangyayari.”

“Ano naman ang mangyayari?”

“Giving heads, lap dance, o kung ano mang pakulo na gusto mong ipagawa.”

“Maisama lang talaga ang kalibugan, ano.” Natatawa kong turan dito. Hindi naman na ako nagreklamo at nagbato bato pick kami kung sino ang unang magtatanong. Ako ang nanalo kaya malaki ang ngiting ibinigay ko rito.

“Do you still accepting your allowance to your parents kahit na may alitan kayo?”

“That’s basic questions, Dan. Hirapan mo naman, syempre hindi na. May sarili na akong negosyo na napag-ipunan ko mula sa binibigay nila sa akin.”

Halos nakanganga lamang ako sa isinagot nito. Tantya ko ay nasa sampung libo ang baon nito kada linggo para makapagpatayo na ng negosyo. Hindi naman ako mausisa sa mga bagay bagay. Hindi naman ako asawa nito na kailangang sabihin lahat ng ganap sa buhay. Kapag nag-asawa na kami, aalamin ko lahat. Pati na rin kung may burnik ito sa pwetan.

“Since naipakilala na kita sa magulang ko kahit na hindi naging maganda ang kinalabasan, would you still allow me to meet your parents or any relatives you have?”

“Hindi kailanman,” mahinang sagot ko sa tanong niya. Tinignan ko pa ito sa kung ano ang magiging reaksyon niya pero tahimik lamang ito. Tinungga pa nito nang minsanan ang kabubukas lang na beer. Kumuha ako ulit ng happy na mani at binuksan na ito bago ko kainin.

“Ayokong makilala mo ang mga taong sumisira sa pagkatao ko, Royce. Ang mga taong pilit akong pinapatay kahit na gustong gusto ko pang mabuhay.”

Nagbukas ulit ako ng beer at sumisinghot singhot para pigilan ang mga luhang pilit kong itinatago. Napapadalas na yata ang pag-iyak ko magmula nang angkinin ako nito.

“So, when would you allow me to top you?” walang pasakaling pagtatanong ko. Nakakasawa na rin kasing maglinis kung minsan. Magtiis na huwag kumain. Siya ang gagawin niya ay papasok na lang. Ang unfair lang ng buhay.

Nakita ko pa itong iniiwas ang mga mata niya. Makailang segundo ang lumipas at hindi sumagot. Tumayo ito at naglakad palayo sa akin nang kaunti. “Sasayaw na lang ako.”

Inikutan ko lamang ito ng mata dahil parang iniiwasan nito ang bagay na iyon. Parehas kaming lalaki kaya dapat magparaya din siya kahit minsan. Gusto ko rin ang kumayod. Tsk.

Nang nakita ko itong sumayaw na parang ewan ay nakumpirma kong sulit naman ang hindi niya pagsagot. Sa sobrang pagkatawa ko sa ginagawa niya ay naririnig ko na ang paggalaw ng mga yero dito sa bubong ng bahay ko.

“Kamukha mo ’yung alien na sumasayaw…” masayang komento ko nang umupo na ulit ito sa tabi ko. Nakasimangot lamang ito dahil kanina ko pa ito pinagtatawanan. Anong magagawa ko? Ang jologs niyang gumalaw.

Hinintay ko itong magsalita. Hindi ko alam parang may humaplos ng hangin sa katawan ko sa sobrang katahimikan na namutawi sa amin.

Mayamaya ay tumingin ito ng seryoso sa akin. Nakipagtitigan naman ako. Kung makapal ang kilay niya, mas kakapalan ko pa ang akin. Kung mapula ang labi niya, dapat dumudugo na ang akin. Ganoon ako kabaliw sa kaniya.

“Have you attempt to kill yourself?” Halos sumikip ang dibdib ko sa tanong nito. Parang napapaso ang balat ko sa talim at lalim nang pagsasalita nito.

Napakagat ako sa ibabang labi ko. Napaiwas din ako ng tingin sa kaniya. Kinuha naman nito ang mga kamay namin at pinagsalikop. “Dan, seryoso ako,” malalim at ramdam na ramdam mo ang talim sa sinabi nito. Huminga muna ako nang may pagkagarapal bago ko ito sagutin nang may patuya “Yes.”

Nakakabinging katahimikan ang namutawi sa amin hanggang sa humarap ito sa akin at mahigpit akong hinawakan sa magkabilang bakikat. Kasabay nang pag-iyak nito nang malakas sa harapan ko. Nakakadurog sa dibdib na makita itong ganito.

Naramdaman ko naman ang pangingilid ng mga mata ko at tuluyan na ring dumaloy ang masaganang luha na madalas kong pinipigilang lumabas. Dahil sa nasaksihan ko sa harapan ko.

Mahina pa ako nitong pinagsusuntok at minsan ay hinihila ang damit ko na para bang kasalanan na ako ang kumitil sa sarili kong buhay. Tahimik ko lamang dinadama ang mga mahihinang suntok nito. Basang basa na ngayon ng mga luha ang suot kong pang-itaas. Hindi ko na lamang ito pinansin dahil mas nanaig ang nakikita kong sakit sa nangyayari ngayon kay Royce.

Sa mga sandaling iyon, naramdaman kong may isang taong lumalaban para sa akin. Na may isang taong iiyak kapag nawala ako sa mundong ito. Na may isang handang hugutin ako kay santanas para lang makasama ako.

Ito ay nasa katauhan ni Steven Royce Austria.

Chapter 28

Chapter 28

Linggo ngayon nang umaga ng madaling araw. Kahit ayokong isama si Royce ay nagpumilit ito para makisali sa training namin sa swimming. Tatakbo kami ngayon ng ilang libong metro para ikondisyon ang mga katawan namin. Magsisimula na rin ang pagtakbo namin na gaganapin kada pagitan ng isang araw. Maliban na lamang tuwing sabado at linggo na walang mintis katulad ngayon.

Para pa kaming timang na nag-aaway sa labas ng banyo ni Royce dahil hinihila ko ang lalaki palabas ng banyo para hindi ito makasama—ang ending, pinaliguan namin ang isa’t isa. Hindi naman na nakaisa sa akin ito dahil siya ang papatakbuhin ko kapag hindi ako makakilos dahil sa laki ng alaga niya.

Isang malaking bag ang bitbit namin. Ibinigay lang namin ito sa kasama ni Antonette na siyang magmamaneho ng sasakyan para sa stop over na gagawin kada dalawang libong metro.

May iba din kaming kasama na sa tingin ko ay bantay ni Antonette. Para namang bata ang babaeng ito kung bantayan nila. Naintindihan ko na lang dahil maganda naman talaga ang babae. Akala ko pa nga titingin si Royce dito, pero wala lang naman siyang paki. Inasar ko lang baka maasar, ako lang ang naasar dahil sa pahawak hawak nito sa pwetan ko.

Nagsimula na kaming tumakbo. May ritmo ang pagtakbo namin. Hindi mabagal at hindi mabilis. Hingal na hingal kaming pareho ni Royce at ng mga ibang kasama namin dahil hindi na kami sanay na tumakbo. Imbes na dalawang libo ang pahinga namin naging isang libo na lamang.

Lakad, takbo. Lakad, takbo, ang ginawa lang namain sa mga makalipas na oras. Halos hindi ko na makausap si Royce dahil pakiramdam ko mauuna pa akong mawalan ng hangin kaysa magsalita.

Nagpahinga na muna kami nang umabot na kami ng sampung libong metro. Halos isalampak ko na ang sarili ko sa parkeng hinintuhan namin sa sobrang pagod namin.

Nang mapatingin ako kay Antonette, at sa matagal nang lumalangoy na ka-grupo ko, halos hindi man lamang sila pinagpawisan. Gusto pa ng ilan na dagdagan ang metro, pero hindi na sila pinayagan dahil kailangan sabay sabay kaming tatakbo.

“Royce, ano ba,” atungal ko rito. Alam naman nang naglalagkit kami sa pawis, dikit pa nang dikit. Kaya ang sarap itulak kahit na masarap sa pakiramdam ang mga yakap nito.

Itinulak ko ito para hindi magkadikit ang mga balat namin. Kinuha na lang nito ang kamay ko at umupo sa tabi ko. Mabuti naman. Baka ipasagasa ko siya kung hindi ito makiramdam sa pagitan naming dalawa.

“Love, gusto ko ganito tayo kapagod kapag nagkakainan tayo.” Halos maibuga ko ang iniinom kong tubig dahil sa biglang sinabi niya. Papatayin yata ako nito sa mga pinagsasabi niya.

Naningkit ang mata ko na parang hindi makapaniwala. Really, Royce? Infront of my lukewarm water? Really? At para naman itong gago kung makangisi ngayon.

“Tsk! Kung ikaw ang papasukan, bakit hindi. Kahit araw arawin pa natin.”

Titignan ko na sana ang magiging reaksyon niya nang may naunan nang magsalita sa likuran ko. “Ang libog mo, Dan.” Halos umakyat lahat ng dugo ko sa mukha ko dahil sa nagsalitang bisugo na si Nataniel.

Napatawa na lamang si Royce sa sinabi ng lalaki. “Yeah, he really wants to rizz me up so bad. Right, baby?”

Sinipa ko ito sa paa na ikinahiyaw nito. “Gago ka, sa ating dalawa ikaw ang malibog. At ikaw naman Nataniel parang hindi kaliwa’t kanan mga nilalangoy mo.”

Tinapon ko pa ang bote ng tubig na iniinom ko sa kaniya na ikina-ilag naman nito. “Dati yun, ngayon mas malibog ka na sa ating dalawa.” Natawa pa ito nang malakas bago umalis sa pwesto namin.

“Baby…” Hindi ko ito pinansin. Nabibwisit pa rin ako rito. Sa lahat talaga ng lugar para mapag-usapan ang bagay na iyon, dito pa talaga niya nabuksan. Tsk.

Nabigla ako nang halikan nito ang batok ko. Nabalik naman ang tingin ko sa ayos namin, nayakap na ito sa akin nang mahigpit. Nagtataka man ay pinabayaan na lamang ito at ipinatong ang ulo ko sa mga bisig niyang nakayakap sa akin. Sayang din naman, pahingahan na rin.

Natapos kami sa pagtakbo sa trentang libong kilometro. Para akong sinisilaban sa sobrang pagod. Tiyak na tulog na tulog ako nito mamaya.

Hindi na sumama si Royce sa akin sa pag-uwi dahil dadaanan pa raw nito ang site na pinag-oojt-han niya. Ilang buwan na lang ay magtatapos na ito, habang ako naman ay maghuhuling taon na sa kolehiyo.

Natanaw ko na ang bahay namin kahit sa malayo. Ang napansin ko rito ay ang bulto ng isang tao. Akala ko kung sino na, si Veronica pala na maisim ang nakatayo roon.

Kahit nagtataka man dahil parang ang dami nitong bibit na gamit ay pinapasok ko pa rin ito. Parang pagod na pagod ito sa itsura niya. Tinanong ko pa siya kung kumain na siya, pero tumango lamang ang bruha.

Nakaupo kami ngayon sa dining table. Maliit lamang ito. Tatlo lang ang kasiya dahil nakadikit ito sa dingding. Tinitignan ko lamang ito habang hinihintay na sabihin ang problema niya.

May tantya na kong naglayas ito. Ayoko lang pangunahan ito. Kinakalma ko rin ang sarili ko sa kung ano mang sasabihin nito. Alam kong problemado na ito at ang mapagsabihan pa siya ay isang malaking pagkakamali.

“Buntis ako at sinabi kong ikaw ang ama, Dan.” Parang gumuho naman ang mundo mo sa sinabi nito. Kaya pala pinagtitinginan ako sa kanto kanina. May pabulong bulong pa silang nalalaman na akala mo ay hindi ko narinig. Ang problema lang kanina ay alam kong hindi ako ang pinag-uusapan nila at ngayon nga ay parang hiyang hiya ako sa sarili ko dahil sa nalaman ko.

Ginamit ako nang maasim kong kaibigan. Nakakagalit at gusto ko siyang pagsalitaan ng masama. Pero mas nanaig ang awa sa sarili ko na kailangan niya pang gumamit ng ibang tao para lang pagtakpan ang sarili niya at mga desisyon niya sa buhay.

Chapter 29

Chapter 29

Nasa labas ako ngayon ng bahay namin. Tiyak na natutulog na ang kaibigan ko. Pumayag na akong dito na muna siya dahil makakasama sa pagbubuntis niya kung poproblemahin niya pa kung saan siya titira.

Iniiwasan ko rin ngayon ang mata ni Royce na nakasandal ngayon sa sasakyan niya. Kanina pa ako gustong kausapin nito tungkol sa ginawa ni Veronica. Galit na galit na parang gusto ko pang ginagamit ang pangalan ko. I-ugnay ang sarili ko sa pagbubuntis ng babae.

Kung galit siya, mas galit din ako. Dahil sa aming dalawa, ako ang mas nakakakilala kay Veronica. Ang gamitin ang pangalan ko ng kaibigan ko nang walang pasabi ay parang pinagtaksilan na rin ako nito.

“So papayag ka na lang na ganiyan? Ta’s ngayon papatirahin mo pa sa bahay mo. Masyado ka namang santo, Dan. Matuto ka namang magalit.”

Humigpit ang pagkakahawak ko sa mga kamay ko. Kumukuyom ang mga ito sa mga pinagsasabi ni Royce. Parang mabubutas na nga ang mga ito sa sobrang pagkakahapit ko.

“Gusto kong magalit, Royce. Ayoko lang na madamay pa ang bata. Limang buwan na ’yun.”

“Problema na niya ’yun. May problema rin naman tayo, pero hindi naman tayo gumamit ng ibang tao.”

Mabilis kong kinuwelyuhan si Royce. Isinandal ko pa ito sa salamin ng sasakyan niya sa unahan. Gusto ko itong suntukin para maisip niyang mali ang mga lumalabas sa bibig niya. Hindi mahirap ang maging mabuti sa gitna ng unos. Matuto lang tayong huminga kahit papaano.

“Gago ka ba, Royce? Walang kasalanan ang bata. Mali din ang iniisip mo na parang ginusto ko pa ito. Alam mong sa lahat ng tao, ikaw ang mas nakakaalam na ayoko nang may binubuhay ako. Ayokong may pinoproblema ako sa bahay kung may hindi pa kumakain, naliligo, o kung ano pa man. Alam mo na dapat ’yan, Royce.”

Ibinagsak ko ang katawan niya sa sasakyan at tumalikod sa kaniya. Pinagsisipa ko naman ang mga nalalantang mga halaman sa harapan ng bahay namin.

“Cause you act like you wanted it, Dan. Hindi ka nga kita mahila hila sa apartment na kinuha ko sa Makati, ta’s ngayon isang kalabit lang ng babaeng ’yun, bibigay ka. Magtitiyaga ka sa sahig matulog para sa kaniya. Isipin mo naman sarili mo, Dan.”

“Kaya kong magtiis,” galit kong utas sa kaniya. Hindi ko ito tinignan at nakatingin lang sa mga pinagsisipa kong mga halaman. Pakiramdam ko sinusumpa na ako ng mga ito sa sinapit nilang kalagayan.

“Yeah, the ever-saint Dan that I know.” uyam na salita nito. “Kahit mamatay ka na, sila pa rin ang iniisip mo. Kahit problemado ka na, sila pa rin ang iisipin mo. Ako ba iniisip mo ba ang nararamdaman ko? Ilang beses kitang kinakausap sa mga bagay na makakabuti sa’yo, pero hindi ka nakikinig. Masyadong matigas ang puso mo sa akin, Dan.”

Tumingin naman ako rito at pagak na tumawa. “I never wanted you to pursue me, Royce. Alam mong mahirap akong mahalin, ikaw ang lumapit, kaya ikaw ang magtiis. Kung ano ang sinabi ko sa bahay na ito, ’yun ang masusunod.”

Tinalikuran ko na ito at hindi na ako naghintay pa na pumasok siya bago ko isara ang pintuan ng bahay. Nagkulong lamang ako sa loob ng banyo at lumabas lang nang mahimasmasan na ako.

Wala na si Royce. Narinig kong umalis na ang sasakyan nito. Tulog na rin si Veronica sa kama namin ni Royce. Ngayon nga ay dito ako sa lapag matutulog. Naglagay lang ako ng kumot bilang sapin at humiga na pagkatapos.

Gusto kong matulog ngayon. May trabaho pa ako. May pasok pa ako. Lalangoy pa ako—pero parang lahat na yata ng kuliglig na binilang ko, wala ni isa doon ang nakapagpawi ng antok ko.

Ilang minuto o oras na yata akong nakatitig lang sa kisame bago ko marinig ang tunog ng sasakyan na tiyak kong galing kay Royce. Mayamaya pa ay ang pagbukas naman ng pintuan.

Hindi ko na nilingon si Royce. Pagod na ako para asikasuhin pa ito at bigyan pa ng pansin. Alam ko pagkagising ko, ayos na kaming dalawa. Ganoon naman lagi ang tagpo namin. Siya ang magpaparaya. Siya ang makikipagbati. Siya ang magkukusa.

Alam kong napakamakasarili ko minsan, madalas pa nga yata at ayoko lang aminin, pero may linya pa rin akong takot na putulin. May isang malaking poste pa rin akong patuloy na itinataas sa relasyon naming dalawa. Mali man ito, pero alam kong hindi ko na kakayanin pa kapag maiiwan na naman akong mag-isa. Baka matuluyan ko na talaga ang sarili ko.

Mayamaya pa ay nakaramdam ako ng mga brasong yumayapos sa akin. Niyakap ako ni Royce ng patalikod at idinantay ang ulo nito sa aking leeg.

“Royce, uminom ka.” Mabilis akong napaharap sa kaniya nang maamoy ko ang alak sa katawan niya. Parang sumisingaw pa ang init na nagmumula sa kaniya.

“Konti lang,” nakapikit pa itong sumagot habang yapos yapos pa rin ako.

“Gago ka ba? Paano kung maaksidente ka, nakasasakyan ka, Royce.” Tinanggal ko ang pagkakayapos nito sa akin at hinawakan ito sa magkabilang balikat. Kahit hirap itong magmulat ng mata ay pinilit pa rin nito. May malaking ngisi din ito sa kaniyang labi.

Nang magsasalita ulit ako para pagsabihan ito ay bigla na lamang niya ang hinalikan sa labi. Hinawakan pa nito ang magkabila kong panga para mas mahalikan ako dito.

Pinatapos ko na muna itong humalik. Hindi ako gumanti dahil naiinis pa rin ako sa pag-inom niya. Kaya nang matapos ito ay inismiran ko siya. Ipinakot ko pa ang mga mata ko para makita niyang hindi ko gusto ang ginawa niya ngayon.

“Baby, sorry na…” pinatakan pa ako nito ng halik sa labi. Tumingin lamang ako rito ng seryoso. Hinaplos haplos naman nito ang pisngi ko at muling humalik na naman. “Hindi na mauulit, promise..” Nakangiti pa niyang salita bago ulit ako hinalikan. Sa puntong ito ay gumanti na ako ng halik sa kaniya.

Nalasahan ko pa ang mapait na alak sa kaniyang bibig. Parang mas nakapagpadulas pa ito sa halikan namin. Mas pinag higihan ko pa ang paghalik sa kaniya. Kahit na lagi kaming nag-aaway, hinding hindi pa rin ako magsisisi na patawarin ito. Tao lang din naman ako.

Isiniksik ko na lamang ang mukha ko sa kaniyang dibdib, nang matapos kaming maghalikan. Niyakap ko pa ito para hindi na siya umangal pa. “Tulog na tayo,” dagdag ko pa sa kaniya.

“Baby, you can’t do that. May pinatayo ka, dapat patahanin mo rin siya.” Kinuha nito ang kamay ko at dinala sa gitnang bahagi niya. Kumislot pa ang matigas na bagay na ngayong ay nasa kamay ko.

Mabilis kong tinanggal ang kamay ko at tinampal nang mahina si Royce. “Tumigil ka, Royce. May kasama tayo.”

“Sige na, ang tagal na nating tigang.” Tinakpan ko ang bibig nito at tumingin pa ako kay Veronica kung nagising ba ito.

“Tumigil ka, Royce. Next time na lang.” Huling natatandaang sinabi ko sa kaniya. Bago ako hapitin nito nang mahigpit na mahigpit at punong puno nang pagmamahal na yakap.

“Next time hindi tayo titigil hanggat nakakalakad ka pa.” Natawa na lamang ako sa sinabi nito at pinatawan ng halik ang dibdib niya bago ako tuluyang patawan ng antok.

Chapter 30

Chapter 30

Sa mga sumunod na araw ay sinadya kong uuwi na lamang ako sa bahay para matulog. Nag-iiwan din ako ng pera para may maipambili ng pagkain na gusto si Veronica. Halos sa pagtulog ko na lang din nakakasama si Royce. Hindi na rin kasi ito nalalagi sa paaralan at nasa site lang lagi ito.

Magmula madaling araw ay babangon ako para sa training namin sa swimming. Malapit na rin kasi kaming lumangoy for the upcoming UAAP. Halos inaaraw araw ko na ang pagtakbo kahit ako lang ang mag-isa dahil kahit hindi ko aminin, iniiwan ko pa rin si Veronica. Hindi ako sanay na may ibang kargo kargo.

Alam kong ako ang kumuha ng bato na ipinukpok ko sa ulo ko, pero parang ang hirap na may iintindihin ka pa. Ayoko mang aminin, gusto ko itong ibalik sa mga magulang niya.

Mga alas-otso hanggang mag-aalas-singko ay nasa paaralan naman ako. Halos tinutuon ko na lang ang sarili ko sa mga gawain dito. Kahit na may mga minsan ay walang pasok, nagtatambay ako sa rizal library para malibang at mag-ubos ng oras.

Kapag sasapit naman ang alas-sais, nagdu-duty naman ako sa coffee shop hanggang alas-diyes ng gabi. Bago ako umuwi, bumibili na ako ng pagkain para kinabukasan ay may makain naman ang buntis na kasama namin.

Alam kong pinapatay ko na ang sarili ko sa ganitong tagpo. Alam ko na hindi na ako halos magday-off na ultimo sabado at linggo ay nagtatrabaho pa ako para lang tumakbo sa lahat ng mga bagay na iniisip ko.

At ang kinakatakutan ko nga ay dumating na. Ayoko mang aminin pero para akong nawalan ng kasangga nang sabihin sa akin ni Royce na mananatili muna siya sa aprtment niya sa Makati.

Naiintindihan ko dahil para naman sa pag-aaral niya. Nagtitiis lang naman siya sa maliit na kumpanya para sa akin. Ngayon mayroon na siyang excuse na hindi kami magkasama, nagawa na niyang kuhanin ito.

Napakaipokrito ko kung sasabihin ko na ginusto ko naman na malayo kami sa isa’t isa dahil kahit kailan hindi ko hiniling na maghiwalay kami. Kaya kahit sa cellphone na lang kami nagkakausap, sinusulit ko pa rin ito. Hindi kaya nang sarili ko na hindi ito naririnig. Parang siya na ang hangin ko na hindi tatakbo ang buhay ko ng wala siya.

“Nandiyan po,” mabilis akong tumakbo papunta ng counter para ibigay ang order sa isang customer. Ako muna ang server ngayon. Apat kami ngayong nakaduty dahil maraming customer talaga tuwing sasapit ang sabado at linggo.

Mag-aalas-singko na nang matapos ang shift ko. Tumambay muna ako sa likuran para makausap ko si Royce. Mga ganitong oras lagi kaming nagkakausap. Labasan na din naman niya sa site. Alam kong pagod kaming pareho, pero parang wala namang lugar ang pagod sa taong nagmamahal.

“Hello, babe!” Bumungad ang masayang mukha ni Royce. Napakagat labi ako dahil napakagwapo talaga nito. Nagtataka nga ako anong nakita niya sa akin—o sadyang malibog lamang siya. Tama. Malibog lamang siya.

“Kakatapos niyo lang ba? Kumain ka na?” magkakasunod na pagtatanong ko.

“Kaninang hapon ’yung last ko, Babe. Ngayon pupunta kami sa isang restaurant para kumain dahil birthday nung isang engineer na kasama namin.”

“Pakabusog ka, dapat kapag nagkita tayo wala ka ng abs,” natatawa kong pagsasalita sa kaniya.

“Ah, ganoon ba?” natawa ako nang malakas nang itutok niya ang kamera sa maganda nitong tiyan. Naghihimutok ang mga pandesal niya doon. “Malabo yatang mangyari ’yan, Dan.”

“Nagpapagwapo ka lang yata sa mga babae mo diyan eh,” delos selosang pagsasalita ko.

Nagsalubong naman ang kilay nito na nakatingin sa camera.

“Babe, wala akong babae dito. Kung meron man, hindi ako titingin sa kanila kasi nasa harapan ko na ang pinakamagandang dyoso sa balat ng lupa.”

“Tangek!” usal ko sa kaniya. Natawa pa ako nang kindatan ako nito. Natapos ang tawag namin nang tinawag na ito ng mga kasamahan niya.

“Kitakits, babe. Labyu.” salita nito at bago pa patayan ang tawag ay may pahabol pa ito. “Miss ko na rin ang malambot mong pwetan.” Inikutan ko lamang ito ng mga mata ko habang nakangisi lamang ito.

Nakangiti lamang akong bumalik sa loob para kuhanin ang gamit ko. Babalik pa sana ako sa loyola pool dahil magpapasa ako ng requirements nang may tumawag sa akin na unknown number.

“Hello, am I speaker to Dandalion Mosque?”

“Yes po, Ma’am.”

“This is from East Avenue Medical Center, nasa hospital po ang asawa niyo na si Veronica. Please go—” hindi ko na ito pinatapos at mabilis na akong pumara ng taxi. Mahal man ang bayad, mas halaga ang buhay nung kaibigan ko.

Nang makarating ako ay pumunta kaagad ako sa loob. Nagtanong tanong hanggang sa nagkapirmahan na. Nagbayad na rin ako gamit ang perang naipon ko. Para akong lutang na sunod sunuran sa mga taong naririto.

Napatayo naman ako, nang tawagin na ang pangalan ni Veronica. Sinabi lang na mahina ang kapit nang bata. Niresetahan din akong gamot na kakailangan kapag nakalabas na ito.

Sa lahat nang malinaw na nangyari ngayon, isa lang ang napagtanto ko. Hindi ko kayang iwan ang kaibigan ko. Kahit may galit pa rin ako sa kaniya ay parang tinutunaw na kaagad nito pagkakita ko palang sa kaniya na mahimbing na nakahiga ngayon at may iba’t ibang mga nakasaksak sa katawan nito. Hindi pala kaya ng galit kong emosyon ang namumutawing pag-aalala na lumulukod sa aking kaibuturan. Kaibigan ko pa rin pala ito.

Sa mga sumunod na araw ay halos todo alalay ako kay Veronica. Lagi lang itong nakahiga. Hindi pa rin naman kami nag-uusap. Parang tinatantya pa rin namin kung anong linya ang puputulin namin sa pagitan naming dalawa.

Bago ako pumasok, pinaghahanda ko na ito. Nagluluto na rin ako nang makakain niya sa hapon. Maaga na rin akong umuuwi para matiyak kong nakakain ito ng tama. Halos hindi ko na rin nakakusap si Royce dahil hindi ko na alam kung saan ko pa siya isisingit sa takbo ng buhay ko ngayon.

“Kainin mo na ’yan, ta’s inumin mo ’yung vitamins mo,” pagpapaalala ko rito. Papasok na ako ngayon, kahit gusto kong manatili dito dahil kanina pa sumusuka ang babaeng ito ay hindi ko maatim na ipagpalit ang oportunidad na makatapos ako.

Late na akong nakarating sa training. Pinagalitan pa ako ni coach at pinagsabihan na kailangan na naming tutukan ang lalanguyin namin—sa makatuwid, titignan na kung ano ano ang mga makukuha naming langoy. Malapit na rin kasi ang laban.

Pagkatapos ako nitong makausap ay mabilis naman akong nag-ayos. Halos nanghihina pa ang katawan ko dahil tinitipid ko ngayon ang kinakain ko. Alam kong mali, pero kailangan ko ulit mag-ipon para sa panganganak ni Veronica.

Hindi naman lingid sa kaalaman ko na wala talaga itong ipon. Iniwan lamang siya ng kalaguyo niyang foreigner. Kahit ang mga perang nakuha niya rito ay wala na rin sa kakahuthot ng mga magulang at kamag-anak nito.

Isinuot ko na ang goggles ko, pagkatapos ay iniyuko ko na ang ulo at katawan ko.

Pagkarinig ko ng pito ay mabilis na akong nagdive. Bumagsak ang katawan ko sa malawak na pool ng loyola. Para akong nahilo na kung ano hanggang sa hindi na ako makahinga at nawalan na lamang ng ulirat.

Chapter 31

Chapter 31

Napagising ako sa mga kamay na yumayapos sa akin. Nakakasilaw na liwanag ang bumungad sa akin. Pumikit pikit pa ako hanggang sa maka-adjust na ang mata ko.

Tumingin ako sa katabi ko na nakaupo ngayon. Makikita sa mukha nito ang labis na pag-aalala. “Dan.”

Hindi naman ako makatingin sa kaniya ng diretso. Parang antagal na nung muli kaming mag-usap. Parang may isang malaking bloke ng yelo ang nasa pagitan naming dalawa—napakalamig sa pakiramdam.

“I’m sorry,” salita nito. Kahit ayoko itong tignan, parang may sariling isipan ang mga mata ko para tignan ang lalaki.

Huminga muna ako nang malalim bago ako nagsalita. “Wala ka naman na dapat ika-sorry, Royce. Pinili ko ’to. Sabi ko nga, kung ano man ang desisyon ko, kung ano man ang resulta nito, tatanggapin ko.”

Tumingin ako sa itaas para pigilan ang nagbabadyang mga luha. Gusto ko itong yakapin. Halikan. Ibigay nang buong buo ang sarili ko. Pero parang may naghahati na sa aming dalawa. Natatakot akong patayin ang linyang iyon. Ayokong umaasa na naman ako.

“Babalik na ’ko sa bahay, Dan. Para may makasama ka. Magpapahinga ka muna sa lahat.”

“Hindi pwedeng huminto ang mundo para sa akin, Royce. Paano ang ojt mo? Magtatapos ka na.”

“Dalawang linggo na lang naman na ang ojt ko, Dan. At halos tapos na rin naman ako sa oras, kaya pinayagan na rin nila akong matapos kaagad.”

“Nababaliw ka na ba? Paano kapag hindi ka binigyan ng clearance diyan? Paano ka makakagraduate.”

“Nagpaalam naman na ako. Bali may mga ipapasa lang ako, tapos okay na. Mas mahalagang matulungan kita. Ayokong isakripisyo mo ang katawan mo para sa problemang kaya naman nating sabay na harapin.”

Hindi na ako nakipagtalo pa rito. Tinanong ko rin ito kung paanong nalaman niya ang nangyari sa akin ngayon. May number pala siya ni Antonette, ang gago. Buti hindi siya nabugbog ng mga lalaki nito. Tsk.

“Love, nakausap ko na pala ang family doctor namin. May ibibigay siyang doctor para sa kaibigan mo,” salita nito. Nagbabalat pa rin ito ng mansanas habang panaka nakang tumitingin sa akin.

“Kinausap mo ang magulang mo? Anong kapalit? Pakasalan si Cassandra?”

“Babe, huwag ka namang ganiyan. Kahit naman ipinagkanulo nila sa akin ang babaeng iyon, hindi naman sila tatanggi kapag humingi ako ng tulong sa kanila.”

“Hindi natin alam. The last time I check hindi naman tayo maayos sa kanila.”

Tumigil ito sa pagbabalat at inilagay ang kutsilyo sa plato na nasa paanan niya. Hinawakan naman nito ang kamay ko pagkatapos ay dinala sa kaniyang mga labi. Pinatakan niya iyon ng mga mumunting halik at ibinaba rin naman kaagad.

“Magulang ko pa rin sila, Dan. Kahit hindi sila boto sa atin, kahit galit pa rin sila, magbibigay pa rin sila ng tulong kapag nanghingi ako.”

Iniwasan ko na lamang ang mga tingin nito. Parang hindi pa rin ako makapaniwala na tutulong sila sa kung ano mang problemang kakaharapin namin ng anak nila.

Nagpatuloy ito sa pagbabalat habang ako naman ay nanood na lamang ng palabas sa tv. Walang nagbalak na magsalita pa sa amin. Parang alam na namin na sapat na ang ingay na nagmumula sa monitor para punan ang tahimik na kapaligiran.

Bago ako umalis ng clinic, nakausap ko pa si coach na magpapahinga muna ako ng isang linggo bago ako bumalik sa paglangoy. Tumatango tango lamang ako habang nag-uusap kami.

Tinulungan ko pang pumunta sa faculty room si Royce para kausapin ang professor niya tungkol sa naging desisyon niya. Naging maayos naman ang lahat.

Dumaan pa kami sa isang restaurant at nagtake out ng pagkain bago kami tuluyang umuwi. Nagpatugtog lamang si Royce sa loob ng kotse niya para maibsan ang katahimikan na namumuti sa aming dalawa. Tumitingin lamang ako sa labas para libangin ang sarili ko.

Nang nasa tapat na kami ng bahay namin. Hindi muna ako lumabas. Humarap ako kay Royce na ngayon ay nakatingin sa akin. Naghihintay sa kung anong sasabihin ko.

“Are we okay now, Dan?” Tinanggal ko na ang seat belt sa katawan ko at mabilis na lumapit sa kaniya. Hinawakan ko ito sa isang balikat niya bilang pagsuporta at mabilis na hinalikan ito sa kaniyang mapupulang labi.

Parang ang tagal na mula noong huli ko siyang nahikan. Parang bago pa rin ang pakiramdam ko kapag nadadantay ang mga labi namin. Namimiss ko ang lambot nito. Ang kaniyang lasa. Ang marahan at masusuyong halikan naming dalawa.

“Mahal na mahal kita, Royce. Hindi ko alam kung paano ko susuklian lahat nang ginagawa mo sa akin. Basta’t ang alam ko, kailangan na kailangan kita,” salita ko sa pagitan nang halikan naming dalawa.

“Just being with you was enough, Dan. Wala na kong mahihiling pa.”

Hinalikan ako nitong muli, hindi na sa labi, kundi sa aking noo. Parang may kung anong kiliti na namuo sa tiyan ko na ikinangiti ko sa ginawa niya.

Hinalikan ko naman ngayon ang tungki ng kaniyang ilong at ngumiti nang malapad sa kaniya bago kami bumabang dalawa sa sasakyan. “Love you, Steven Royce. Sagad na sagad.”

Chapter 32

Chapter 32

Nasa loob kaming tatlo ng sasakyan ni Royce ngayon. Dapat kami lang dalawa ng lalaki, ang kaso ayaw namang maiwan ni Veronica sa bahay. Imbes na makakatipid sana kami dahil sa palengke kami bibili ng mga iimbak naming pagkain ay sa supermarket na lamang kami. Baka ikapahamak pa nito ang pagbibili namin doon.

Malaki na ang tiyan ni Veronica. Magpipitong buwan na ngayon. Ingat na ingat din ako sa kaniya dahil maselan talaga ang pagbubuntis nito.

Inalalayan ko lamang itong lumabas. Narinig ko pa ang atungal ni Royce na alam kong nagseselos ngayon. Dapat alam naman na niya na sa kaniya lang naman ako tumitigas. Para naman siyang bata na kailangan pang ulit-ulitin na para bang hindi kami nagtitikiman.

“Hindi mo man ginagawa sa akin iyan.”

Pinauna ko na muna si Veronica sa loob para makuha ko ang plastik bag na paglalagyan ng mga bibilhin namin. Hindi naman na lingid sa kaalaman ko na paper bag na halos ang mga ibinibigay ng mga ito kapag bibili kami. Kahirap pa namang buhatin kapag babasagin ang bubuhatin.

Humarap pa ako kay Royce pagkakuha ko ng kailangan namin. “Pwede ba, Royce? Hindi ka naman buntis para asikasuhin. Baka gusto mong buntisin kita diyan nang tumahimik ka.”

“Edi gawin mo. Parang siya pa ang jowa mo kaysa sa akin, kung maka-asikaso ka.”

“Bakit buntis ka ba?” pabalang na sagot ko rito.

“Buntisin kita kung gusto mo para ikaw na lang aalalayan ko.” Inikutan pa ako nito ng kaniyang mga mata. Para namang tanga ito. Dapat ako ang bubuntis sa kaniya. Hindi siya.

Lumapit na ako rito at niyakap na lamang ito paharap. “Tigang ka lang, lalake.” natatawa kong salita sa akin.

“Ah ganon?!” mabilis ako nitong isinandal sa kaniyang kotse. Pagkatapos ay pinugpog ako nito ng mga halik sa buong mukha.

“Royce!” Pinagpapalo ko na ito nang kinilitian niya ako sa may bandang bewang. Kaya halos tumatawa ako habang naglalakad kami palapit sa babaeng lagi naming kasama.

Tumigil ako sa pagtawa at tumingin sa kaniya. Pilit naman itong ngumiti at nagsimula na kaming pumasok sa loob. Hindi ko na lamang sana ito papansinin lalo pa’t mababakas ang pagkailang sa sarili ko kapag gumaganiyan siya.

Napakagat naman ako sa labi nang hawakan ni Royce ang kamay ko habang naglalakad kami. Nakangiti lamang ito sa akin at parang walang pakialam sa babaeng nasa unahan namin.

Nagtingin tingin lamang ako sa paligid at nang makarating na namin ang bungad ng supermarket ay pinaupo namin sa mga nakahileyang table si Veronica.

Kahit gusto nitong sumama, pinigilan ko na siya dahil hindi ko alam kung mga ilang minuto kaming maglalakad ni Royce sa loob. Ayokong mapagod siya.

Nakabusangot lamang ito ng mukha habang pinagsasabihan “Gusto niyo lang makapagsolo kayong dalawa. Ayaw niyo pang aminin na pabigat lang ako sa inyo.”

Hindi ko na lamang ito pinansin. Pinanlakihan ko pa ng mata si Royce nung nagbabalak itong magsalita at sumagot sa tinuran nito. Lahat na lang, Royce.

“Basta’s diyan ka na lang. Manood ka na lang ng video. Alam mo namang bawal mapagod ang buntis.” Hindi ko na siya hinintay sumagot at hinila na sa kamay si Royce.

Napasigaw naman ako nang kilitiin ako bigla ni Royce. “Isa, Royce. Sinasabi ko sa’yo malilintikan ka, kapag ipinagpatuloy mo iyan.”

Natatawa naman ito nang halos takbuhin ko na ang kabilang pahinante ng mga can goods. Tiningnan ko ito ng masama. At nang liliko pa sana ako ay may nakabungguhan ako.

“Look what you are doing. This is not a playground.” Magsosorry na sana ako sa nabunggo ko nang makita ko kung sino ito. Napakaliit talaga ng mundo.

Ngumisi ako bago ko siya sagutin. “Not my fault. Ikaw din ay hindi tumitingin sa dinadaanan.”

Nang magsasalita pa sana ito ay mabilis nang may humarang sa harapan ko at hinila ako nito paalis doon.

“Mga bakla, mga salot!” pinakyuhan ko lamang si Cassandra bago ako iliko ni Royce sa mga beverages. Tinampal naman ni Royce ang kamay ko kaya ibinaba ko na ang mga ito.

“Hindi ka na yata mabait sa mga babae, Dan,” salita nito at kumuha ng mga gatas na nasa dalawang litro. “Tama ’yan. Dapat sa akin ka lang masaya, mabait, hindi sa kanila.”

Siniko ko naman ito at kumuha ng may flavour na tsokolate at inilagay sa cart na kinuha ni Royce kanina. Niyakap naman ako nito pagkatapos kong maibaba ang mga kinuha ko.

“Masyado ka namang makasarili,” natatawang pagsasalita ko habang nakadantay na ang mukha ko sa kaniyang mga braso.

“Isa lang ang Dandelion sa mundo, Dan. Kaya dapat akin lang siya nang buong buo. Walang kaagaw. Walang asungot. At dapat, ako lang din ang mundo niya.”

“Sa’yo lang naman ako ayy…” humiwalay ako sa yakap sa kaniya at tumingin dito. “Sino bang Dandelion niyan at nang masapak ko na para matauhan naman siya na pag-aari na siya ni Steven Royce Austria at dapat siya lang ang mundo niya?” mayabang pang dugtong ko.

Tumawa lang ang kaharap ko at mabilis akong hinalikan sa labi. “Tayo lang dapat ang isa’t isa.”

Sinapak ko naman ito nang kagatin niya ang pang-ibabang labi ko. “Nanakit ka na ah!” reklamo ko sa kaniya. Akala naman niya matutuwa ako. Kahit na hindi ko maitatanggi na masarap ang laway nito.

Ngumisi lang ito sa akin at nagtaas ng isang kilay. “Gusto mo ba ng sarap, Dan? Pwede ko naman ibigay sa’yo ’to.” Hinawakan pa nito ang gitnang bahagi niya at kumindat sa akin.

Halos maghiwalay na ang mukha at dugo ko sa katawan sa sobrang kahihiyan. Wala talagang pinipili ang kalibugan niya. Parang hindi siya si Royce, kung walang libog na mauugnay sa kaniya.

Kinurot ko na lamang ito sa tagiliran habang namumulang iniiwasan ang mga taong nakarinig noon. “Humanda ka sakin mamaya, Royce,” panakot ko sa kaniya.

“Masasarapan ba ako diyan?”

“Isa,” galit na salita ko sa kaniya na ikinatawa niya lamang. Sa buong pamimili namin, hindi ako nito tinigilan. Para kaming tanga na mag-aaway, tapos magyayakapan, mag-aaway na naman, at magyayakapan ulit. Parang kami lang ang may karapatang mamili dito sa supermarket dito sa loob ng mall. Hindi na nga namin naisip na may naghihintay pala sa amin.

Chapter 33

Chapter 33

Kinuha ko na ang mga papel na inayos ko kanina para ibigay kay Antonette. Sa susunod na linggo na ang laban namin. Lalangoy na akong muli.

Hindi na ako makapaghintay pa at sa pagkakataong ito, ibibigay ko ang pagkapanalo ko kay Royce. Siya ang dahilan kung bakit ko pa naisipang lumangoy. Siya ang finish line ng buhay ko. Siya ang tanging kategorya na lalanguyin ko habang buhay. Hindi freestyle, hindi breststroke, at lalong hindi naman backstroke. Kundi ang buhay na nakalaan para sa aming dalawa.

“Thank you, Dan.” Ngumiti lamang ako sa babae bago ako nagpaalam sa kaniya. Kikitain ko ngayon si Royce na nasa building nila sa pldt-ctc. Sabay kaming kakain ngayong lunch.

Habang naghihintay ako sa mga nakahileyang bleachers dito ay nakasalubong ko sila Seon. Nagkamustahan at syempre hindi ko na rin papaglagpasin na humingi ng dalawang ticket para sa laban nila mamaya.

4th year na rin sila ngayon katulad ni Royce. Pero hindi sila graduating dahil limang taon ang kurso nilang architecture.

Niyakap ko lamang sila Seon bago ako nagpaalam. Pinalo ko pa ang balikat ni Sam bago sila tuluyang umalis. Kahit naging sentro na ng buhay ko si Royce at Veronica, hindi pa rin ako nahuhuli sa balita. Ang makita ang isa sa mga kaibigan mo na pilit kinakaya ang lahat ay isang masakit na bagay. Ayoko mang sabihin pero minsan mas lalaki pa ang bakla sa tunay na lalaki.

Dahil katulad ni Sam, may paninindigan ito. Hindi niya ikakaila ang relasyon kung maging kayo, hindi katulad ng kasintahan nito na halos ginawa na siyang masorkista. Gusto kong magsalita pero wala ako sa posisyon. Ang tangi ko lamang kayang gawin ay ipagdasal siya na sana makayanan niya ang kung ano mang kahaharapin niyang pagsubok.

Niyakap ko lamang si Royce nang makalapit na ako sa kaniya. Ipinakita ko pa ang dalawang ticket sa kaniya na parang alam na nito ang plano ko. “Date tayo.”

“Sure, ikaw pa. Malakas ka sakin.” Hinalikan ako nito sa tungki ng ilong ko bago niya ako hilahin para makakain na rin kami.

Nakadantay lamang ngayon ang ulo ko sa balikat nito. Kakatapos lamang naming kumain. Gusto kong matulog sa sobrang pagkabusog kahit na sandwich lang ang kinain ko ngayon hapon. Kahit napagsabihan ako ni Royce tungkol dito, hindi ko na talaga kayang kumain pa.

Nakatingin lamang ako sa nilalaro nito. Kahit hindi ako interesado ay naenganyo akong tumingin dito dahil nakakaaliw ang mga graphics na nakikita ko. Parang totoong mga building ang mga ito. Naglalaro ito ng PubG. Natutuwa pa ako sa bilis ng kamay niyang magpalit ng ginagamit niyang armas. Kaya napalunok ako nang maisip kong ginagamit niya sa akin ang mga iyon. Naaawa na talaga ako ng kalibugan sa kaniya.

Napahinto ito sa paglalaro nang may nagpop-up na message. Kaagad niya itong tinggal at nagpatuloy sa paglalaro. Kahit iwasan niya ay nakita ko na ang mensahe na nanggaling doon.

“Good news! Your packaged has been delivered to hub. See below for details…”

Nang matapos kaming maglunch, sinabihan ako nitong mauna na sa venue. Alas-tres ang laban ng Ateneo sa FEU sa Men’s Volleyball. First time ko lang niyan makikitang buo ang trio grande ng Ateneo na sina Andrei, Sam, at Seon. Isang taon silang tumigil na maglaro para sa Ateneo. Seeing them back brings memories lalo pa’t ang kasakasama ko noon ay si Xavi lamang.

Hinalikan ko muna sa labi si Royce bago ako bumaba. Kukuhanin niya ang parcel niya sa LBC. Habang ako naman ay papasok na sa loob. Maaga pa ako para sa ikalawang laban. Nauna ang La Salle vs UST sa laban. Last set na ang naabutan ko at lamang ang UST. Kahit hindi ko kilala ang mga naglalaro ay sumisigaw pa rin ako dahil ang astig nilang maglaro. Para silang mga leon na ayaw padapuan ng langaw.

Mayamaya ay natapos din ito. Lumabas na sila Xavi at kumaway pa ako sa kanila. Nakipagpicture na rin ako habang hindi pa sila nagsisimula. “Thank you sa pagpunta.”

Bumalik na ako sa upuan ko at mga ilang minuto lang ang lumipas ay nagsimula na rin ang laban. Sigaw lang ako nang sigaw kada papatos ang bola sa kalabang kupunan nila Xavi.

Namamangha din ako sa ganda nang pagkakahawak sa bola ni Seon. Para itong padulasan kung saan niya gustong pagalawin ay iyon ang masusunod. Halos tumunog din ang mga buto ko sa panga sa lakas ng palo ni Sam. Pakiramdam ko parang itong isang lalaki sa paraan nang pagpalo nito. Habol hininga din ang nangyayari sa akin habang hinahabol ni Andrei ang bola. Sa liit at bilis niya parang walang papatos na bola sa side nila.

Nabaling lang ang atensyon ko nang may umupo sa tabi ko. “Enjoying the game, babe?”

Tumingin ako kay Royce at ngumiti nang malaki. Straight set ang laban at ang Ateneo ang nanalo. Tuwang tuwa pa ako at napapatalon nang mapalo na ni Xavi ang panghuling bola.

Nang lilingunin ko na si Royce ay naibagsak ko ang hawak kong bote ng tubig at parang huminto ng literal ang paligid ko. Siya lang ang nakikita ko ngayon. Ang maamo, maganda, at gwapo nitong mukha. Napakaliwanag at napakagaan ng mukha niya kung titignan siya ngayon sa malapitan.

“Will you marry me, my Dandelion?” nangilid na ang luha ko habang nakayuko pa ring tinitignan ang maamo nitong mukha.

Parang lahat na yata nang luha ko ay nagsilabasan na lamang ngayon. Hindi dahil sa galit o lungkot. Kundi sa labis na saya. Parang lahat ng dugo at pawis ko sa katawan ngayon ay nagsisitalunan sa namumutawing emosyon ko ngayon.

Bago ko pa sinagot ang tanong niya ay parang may scenario na nagflash sa utak ko. Tumitig ako sa naghihintay ngayon habang nakalahad pa ang singsing nito.

Halos hindi ko na marinig ang mga sigawan ng mga tao sa nangyayari sa pagitan namin ni Royce. Parang ang paghinga lang namin ang namumutawing ingay sa paligid naming dalawa.

“Papakasalan kita, Steven Royce, kapag pumayag kang sa first night natin ikaw ang papasukan ko.” mahina pero alam kong rinig na rinig niya ang sinabi ko.

Napasinghap naman ang mga taong nasa tabi namin at nagwala ang mga ito na parang mga nakawala sa hawla. Kahit hiyang hiya ako ay naglakas loob pa rin akong tumingin at naghintay ng sasabihin niya.

“Ano? Payag ka?” Nakataas pa ang isa kong kilay habang patuya naman ang boses ko kung magtanong sa kaniya.

Namamawis na ang kaniyang noo. Napapakagat na ito sa labi. Kahit gustong gusto ko na itong sagutin, parang may kumikibot sa dibdib ko na baka ito lang ang huling beses na mapapayag ko siya sa gusto kong mangyari.

Pumikit ito habang kagat kagat ang pang-ibabang labi nito, bago ito tumango tango bilang sagot sa tinanong ko. Titiklop din pala. Makakaganti na ako.

“Hindi kita marinig?” nakangiti kong pang-aasar sa kaniya. Hindi na mawala sa ngiti ko ang labis na tuwa. Parang kaya ko nang mabuhay nang isang taon sa sinabi nito.

Dumilat ito at matalim niya akong tinignan. “Pumapayag na akong ma-bottom ng isang Dandelion Mosque!!!” malakas na sigaw dito. Ngumisi ito sa akin at parang gusto ko na lamang bumaon sa lupa. Tangna neto, ayaw patalo.

Tumayo na ito at lumapit sa akin. Hinalikan ako sa labi bago inilagay sa palasingsingan ko ang diyamante na sa tingin ko’y inorder niya online.

Niyakap ako nito at ganoon din ako. Sabay pa kaming nagtatalon habang pumapalakpak ang mga tao sa paligid namin.

“I love you, my Dandelion!”

“Mabobottom na kita Steven Royce Austria!” malakas na sigaw ko rin na ikinatuwa at ikinawala sa hawla ng mga taong naririto ngayon.

Isiniksik naman ni Royce ang ulo niya sa balikat ko nang magcheer ang mga tao.

“Ibottom na ’yan! Ibottom na ’yan!”

Sa mga sandaling iyon, hindi na tumalab ang natatagong libog sa katawan ni Royce. Tanging mga ngiti lamang ang mga namumutawi ngayon sa katawan ko.

Napakapayapa. Napakaaliwalas. At napakagaan sa puso—alam kong hinding hindi ko ito makakalimutan dahil nasa tv kami ngayon at nakalive pa yata ito. Nakakahiya.

Chapter 34

Chapter 34

Hindi namin alam ni Royce kung paano kami nakaalis doon. Pulang pula ang mga mukha namin sa mga pinagsasabi namin kanina. Basta’t ang alam ko kasalanan ’yun ng mga pantasya ko sa buhay. Kung ba’t hindi na lamang ako sumagot ng yes, at nagdemand pa ako sa kaniya.

Kasalanan niya.

Pagkauwi namin, busangot na mukha ang sumalubong sa amin. Ang kaninang masayang pakiramdam namin ay napitan ng pagkainis. Kahit tapos na kaming kumaing tatlo, hindi ko maipagkakaila na ayokong matapos ang araw na ito na hindi ako masaya.

Kaya nang makatulog na ang bugnutin na maasim na si Veronica ay inaya ko kaagad si Royce na lumabas. Gusto pa nitong magpalit ng damit pero pinigilan ko na ito dahil baka magising at maudlot pa ang paglabas naming dalawa.

Nakahawak ako ngayon sa isang kamay ni Royce habang nagmamaneho ito. Sinabihan ko itong pumunta sa malapit na dalampasigan at gawin ang kalimitan na naming ginagawa. Ito ay ang uminom ng beer habang nakatingin sa kawalan.

Nang ililiko na sana niya ang sasakyan ay pinigilan ko kaagad ito. Sinabihan ko na lamang ito na pumunta na lamang kami sa Lost Spirit na nakalagay sa pinakatuktok ng isang building.

Nagpark na ito pagkatapos ay sabay na kaming pumunta sa elevator paakyat sa kung saan naroroon ang rooftop bar na pupuntahan namin ngayon.

Magkahawak kamay kaming dalawa ngayon. Nasasayangan ako sa beer na binili namin kaya binitbit ko na. Hindi naman na sana kami sisitahin dito.

Nang makapasok kami sa rooftop ay bumungad ang napakalakas na ingay kasabay nang paglitaw ng napakaraming tao. Nagsasayawan ang mga ito na parang wala nang bukas. Lilingunin ko pa sana ang paligid ko nang hilahin na ako ni Royce sa pinakadulo at tahimik na lugar nila dito.

Naupo ito sa may plant box habang sumunod naman ako. Madilim sa lugar na ito dahil hindi naman ito labasan ng tao. May mangilan ngilang tao sa paligid namin at parang ganoon din sila, may sariling mundo katulad namin ni Royce.

Kumuha ako ng isang beer bago ako tumingin sa harapan. Kitang kita mo ang buong kamaynilahan dito sa pwesto namin. Sa lahat naman yata pero mas nakadagdag ang kaunting dilim dito para mas madama namin ang napakaganda ng syudad ng Maynila. Malayong malayo sa totoong reyalidad nito na mausok, mabaho, at puno ng billboard ng mga politikong trapo.

Parang nagmukhang palamuti ang ilaw na tinitignan namin ngayon. Napakaganda. Hindi ko iisipin na ninais ko ring lumayo rito sa napakaingay, napakabaho, at napakagulong syudad.

Nilagok ko nang minsanan ito ang hawak kong beer. “Sarap!” Kasabay nang pagbagsan ko sa can na hawak ko. Tumawa naman ang katabi ko kaya napatingin ako rito. Inilagay ko ang naubos na laman ng beer sa supot na dinala ko.

“May nakakatawa, Royce?” galit galitang salita ko sa kaniya. Umiling lamang ito at ngumiti. Tumungga pa ng alak na nasa kamay nito.

“Thank you, love…” Isinandal niya ang braso niya sa aking balikat at hinalikan ako sa pisngi.

Idinandal ko naman ang isa kong braso sa maskulado nitong bewang. Sa lamig ng hangin na dumadapo sa buo naming katawan, parang wala itong silbi dahil sa init na nagmumula sa mga katawan naming dalawa.

“Royce… did not expect you na magpopropose ka sa akin. I thought you were just messing with me.”

Nakasandal pa ito sa aking balikat habang nakatingin na siya ngayon sa akin. Tumitig ito sandali bago nagsalita. “I feel like that was my only chance to do that. Natatakot ako na kapag pinaabot ko pa hanggang makagraduate ako, baka hindi mo na ako piliin. I feel like you are leaning towards Veronica. Hindi ko kayang nagiging masaya ka sa kanya, habang kasama mo ’ko. Ayoko nang ganoon.”

Gusto ko itong sagutin ng seryoso, bigyan nang makabuluhang sagot—ang kaso ang isipin na kakainin ko ang maasim na kipay ni Veronica ay nasusuka na ako. I know she was not a very good catch. Sakto lang ang kagandahan nito. Maganda lang ang katawan. Tao pa rin ito para irespeto lalo na’t babae pa ito. Ang kaso parang may mali na magustuhan ko ang mga taong nakasama ko sa paglaki. Mga kasama kong maglaro. Ayoko nang ganoong konsepto. Nagtitikiman ang dalawang magkaibigan. Parang hinahalukay ang buo kong sikmura kapag iniisip ko pa lamang ito.

“Titi mo pa rin ang hahanap hanapin ko,” balasubas na sagot ko sa kaniya. Tumawa ako nang manlaki ang mga mata nito sa naging sagot ko. Anong akala niya? Na siya lang ang may karapatang maging malibog, syempre siya ang una, gaya-gaya lamang ako rito.

Napapailing na lamang ako sa mga lintanya sa utak ko.

Hindi ko yata kayang magdrama habang hindi pa natatapos ang araw kung kailan siya pumayag na tirahin ko siya, pumayag na itali namin ang isa’t isa—ayokong palagpasin na masaya lang dapat kaming dalawa ngayon.

Walang Veronica. Walang trabaho. Walang eskwela. At lalong walang magulang na hahadlang sa pagmamahalan namin dalawa..

Namumula na ito ngayon habang mabilis na nilagok ang kinuha niya ulit na beer. “Ang bastos mo, sapakan ko ng titi ’yang bibig mo eh.”

Nangunot naman ako ng noo sa sinabi nito. Parang hindi ko maisip na titikman ko ang nasa gitna ng bahagi ng katawan niya. Ayos lang sa akin na tignan, hawakan, pero ang isapak sa loob ng bibig ko, parang hindi ko maisip ito. Parang mapapainom ako ng holy water. Na mapapadasal pa ng hallowed be thy name kapag ginawa ko ’iyon.

Siniko ko ito sa sinabi niya. “Bastos mo.” Tumawa lamang ito at muli ay itinuon namin ang mga sarili namin sa pag-inom. Nakatingin lamang kaming dalawa sa ilaw ng syudad ng Maynila. Hindi alintana ang mga nasa paligid namin.

“May iba ka pa bang pangarap, Royce? Baka kasi kapag pinakasalan mo ako, magsisisi ka lang.”

Napatingin ito sa akin nang buksan ko ulit ang diskursyon sa pagitan naming dalawa. Kinuha nito ang isa kong kamay at pinisil sipil niya ang mga ito.

“Ma-aadjust pa ang mga pangarap ko, Dan. Pero ang pangarap na pakasalan ka sa altar ay hindi. Lagi kong iniisip na maglalakad ka sa simbahan na makikita mo kung gaano kaganda ang pangalan mo, na punong puno ng dandelion ang bawat sulot ng lalakaran mo. Gustong gusto kong tuparin iyon, Dan.”

“Masyado ka namang makasarili, Royce. Dapat una lagi ang sarili mo bago ang lahat. Paano kapag hindi pala kita gusto? Paano kung lalaki pala talaga ako? Edi hanggang pangarap na lang ’yan.”

“Tapos na ang lahat, Dan. Maghihintay na lang tayo ng oras para maikasal at matutupad na ang mga pangarap ko. Hindi ko na kailangang bumalik pa sa nakaraan. Tapos ang usapan.”

“Hindi mo dapat ako pinapangarap, Royce.”

“Tapos na nga, kasi nandito ka na. Nahahawakan kita. Nahahalikan. Kaya kung ano man ang pangarap na naiisip ko sa ating dalawa, hindi na lang pangarap ’yun. Totohanan na. Ginagawa na natin.”

Nilagok ko ang beer na hawak ko. Nang wala nang laman ito ay kukuha sana ako nang mapansing naubos na namin pala ang mga ito. Tinignan ko ang hawak ni Royce. Nakita niya yatang may balak akong kuhanin ito kaya nilagok niya ito nang minsanan.

“Royce, ang damot mo.” Tumawa lamang ito, at sa inis ko sa kaniya ay hinalikan ko ito sa labi at sinipsip ang bibig nito. Naisip ko kasing baka may makuha pa akong beer sa lalamunan niya. Nagkamali pala ako. Ang nakuwa ko lamang ay ang kalibugan ng katawan niya.

Chapter 35

Chapter 35

Nalunok ko rin ang sinabi ko sa sarili ko na hindi ko titikman ang nagpapaligaya sa katawang lupa ko. Hindi na kinaya ng utak kong hindi pasayahin ngayong gabi si Royce. Parang sa lahat ng tama, ang pasayahin ito ang nararapat.

Nasa loob kami ng sasakyan ngayon. Lango sa alak. Nasa wisyo at ulirat pa ang mga isipan namin. Tamang tama sa init na nararamdaman namin ngayon. Baliw na baliw na kami sa kalibugan.

Matapos kong halikan sa rooftop si Royce ay halos hindi na kami magkamayaw na haplusin at hawakan ang bawat isa sa amin. Kaya halos malaglag ang puso ko nang mapagtanto kong marami palang tao ang naririto. May nakita pa akong nanlilisik ang mga mata sa libog dahil sa ingay ng mga ungol naming dalawa ni Royce sa halikang ginagawa namin.

“Kung natatakot ka, Dan. Huwag mo nang gawin ito. Ayokong magsisi ka. Hindi naman kailangan sa relasyon natin ito.”

Umiling iling ako sa kaniya nang sabihin ko kanina na gusto kong mag-explore sa mga katawan namin. Alam kong darating kami o ako sa puntong mapapalunok ka na lang sa lahat ng prinsipyo mo sa buhay para lang makita niyong masaya ang isa’t isa.

“Kaya ko, Royce. Dapat matagal ko nang ginagawa ’to sa’yo eh. Maarte lang talaga ako.”

Lumapit ito sa akin. Kinuha ang panga ko gamit ang magkabila niyang mga kamay at hinalikan ako nito nang napakarahan. Ramdam mo ang pag-iingat sa ginagawa niyang paghalik.

Napapikit ako at mas naririnig ko ngayon ang bilis ng tibok ng puso ko na tiyak kong siya ang isinisigaw nito. Humihiling pa ang isipan ko na sana hindi na ito matapos pa.

“Just being here with you was enough, Dan. Hindi mo obligasyon na tugunan ang pangangailan ko bilang lalaki. Alam kong parehas lang tayong dalawa na bago pa sa ganitong usapin. Hindi mo alam kung gaano mo ako napasaya nang ibigay mo sa akin ang katawan mo nang buong buo. Pero ngayon, hindi ko maatim na gawin mo ang gusto mo habang may pumipigil sa ’yo. Tao ka, Dan. Libre kang tumangi.”

Hindi ko na maintindihan ang sinasabi nito sa akin. Ang tanging laman lamang ng isipan ko ay kung kaya ko ba talaga ang gagawin ko o kung magsisisi ba ako sa gagawin kong ito. Pero kapag naiisip kong mapapaligaya ko si Royce, parang binibigyang buhay nito ang lakas na dapat ginagawa ko na ngayon ang kagustuhan niya sa larangan ng sensual na aktibidades.

Huminga ako nang malalim. Pumikit pa pagkatapos. Kahit wala akong makita, alam kong nakatingin lamang ito sa akin. Naghihintay ng magiging sagot ko sa mga sinasabi niya sa akin.

Kinapa ko ang aking sarili kung handa na ba akong lisanin ang mundong kinagisnan ko. Na handa ko nang gampanan ang pagiging babae sa relasyon naming dalawa.

Alam kong sa aming dalawa, mas takot siyang gawin ang parte na karaniwang ginagawa ng isang babae. Kaya hindi ko rin ito pinipilit na pasukan ko siya, na siya ang gawin kong prinsesa sa aming dalawa. Hindi ko yata kayang makita siyang magsisi dahil lamang sa kagustuhan ko.

Alam kong ganoon din ang nararamdaman niya ngayon.

Dumilat at ngumiti nang buong puso sa kaniya. Ngayon ko lang naramdaman na ipagkatiwala ang katawan ko nang buong buo sa kaniya. Wala nang linyang iiyak ako dahil hindi ko ginusto ang mga ginagawa namin sa aming mga katawan. Dahil ang nagsusumigaw ngayon ay ang kaligayahang pagmamay-ari na ako nito.

“I will do it, Royce. Ganito kita kamahal. Hinding hindi ako magsisi na ibibigay ko nang buong buo ang sarili ko sa ’yon. Karapat dapat ka lamang pagsilbihan.”

Hinalikan ko ito sa labi bago ko ito itulak sa salamin ng driver’s seat. Nakaupo ako nang paharap sa kaniya. Habang siya ay nakahiga na ngayon. Ngumisi pa ako nang nakita kong napapalunok ito. Hindi makapaniwala na matutupad ang isa niyang pangarap sa usaping pansekswal.

Tinulungan ko itong tanggalin ang damit niya. Pinaghalong alak, pabango, at pawis niya ang naamoy ko nang ilapit ko ang mukha ko sa leeg niya at sinimulang papakin ito.

Nag-iwan ako ng mga marka sa bawat paghalik ko. Iba ang tuwa na nararamdaman ko habang nakikita kong akin ang katawan ni Royce. Handang ibigay ang lahat ng kagustuhan ko katulad sa kung paano ko ibigay nang buong buo ang katawan ko sa kaniya.

“I love putting my mark on you, Royce.” Napakagat labi pa ako habang tinitignan ang mga markang ginawang ilog ang katawan ng lalaki. “Gawa ko ’yan.”

Hinalikan ako nito nang mabilisan sa labi. “Just do what you want, Dan. It all yours already.” Pumikit pa ito bago ako igaya sa kaniyang maskuladong dibdib.

Mabilis kong pinatakan ng halik ang pagitan ng kaniyang mga utong. Nag-iwan pa ako ng marka rito bago ako nagdecide na paglaruan na ang kulay rosas nitong utong.

Naramdaman ko naman ang paggalaw ng mga dibdib niya nang magsimula akong dilain ang mga ito. Kinagatan ko pa ang mga ito na ikinadaing niya. Ang isa ko namang kamay ay sinimulan ng tanggalin ang kaniyang pang-iibang suot.

Nang matanggal ko ang sinturon niya ay lumayo muna ako sa katawan niya. Napatingin pa ako sa puno na ng laway niyang mga utong. May mga kagat na ito sa pagitan na tanda ng mga ginawa kong paglasap sa mga ito.

Lumiyad ito para matanggal ko na ang pantalon niya. Suot na lamang nito ang kaniyang boxer. Kulay puti ito kaya kitang kita ko na ang napakalaking kargada niya. Sumisilip pa ang ulo ng alaga niya sa garter nito. May mga likido ring nagsisimulang lumabas doon.

Binalik ko ang tingin ko sa mukha ni Royce at makikita mo rito ang matinding pagpipigil. Alam kong gustong gusto na nito na trabahuhin ko ang dambuhalang alaga niya—pinipigilan lamang ang kaniyang sarili na gawin ang gusto niya dahil alam niyang may takot pa ring namumutawi sa dibdib ko.

“Ang sarap ng balat mo, Royce. Para akong pumapapak ng chicharon.”

“Tangina, Dan. Nagdala ka sana ng suka para naman mag-enjoy ka ngayon.”

Sinapak ko naman nang tumawa ito nang malakas. Anong magagawa ko e chicharon pa lang napapakpak ko. Sa susunod bibili na ko ng suka para kumpleto sa rekado.

Bumaba ang halik ko sa kaniyang sparkling abs. Ginagat kagat ko naman ito na ikaungol niya. “Masakit, Dan.” ngumisi lamang ako bago ko itinigil ang ginagawa ko sa kaniya.

“Don’t use your teeth, Dan… Masakit.”

“I know,” maikling sagot ko nang maalis ko na ang boxer brief nito. Napakagat labi ako habang tinitignan ang kahabaan niya. Hindi naman ito ang unang beses na makita ko ito, pero ang isipin na gagawin ko ang kadalasang ginagawa ng naka-under-de-saya ay parang malalagutan yata ako nang hininga.

Napatingin ako kay Royce. Makikita mo kung gaano ito nagpipigil ngayon na siya ang manguna sa ginagawa ko. Parang ang tibay tibay ng pagkakapit ng pisil nito para hindi magawa ang dapat kanina ko pa ginagawa—ang isubo siya.

“You don’t need to do it, Dan. Hindi naman kabawasan sa relasyon natin ’to.” Lumapit ito sa akin at mabilis akong hinalikan sa labi. “Take you time.”

Huminga ako nang malalim bago ko ibalik ang tingin sa tayong tayong pag-aari niya. Kitang kita nang mga mata ko ang mga dagta na lumabas sa tindi nang nararamdaman ni Royce. Nilapit ko ang mukha ko rito at dinilaan ito, kasabay nang pagsinghap ni Royce na siyang tanda sa ginagawa kong pagpapaligaya sa kaniya.

Nalasahan ko ang alat at siguro sa tindi na rin nang nararamdaman ko ngayon ay masasabi kong mas masarap ito sa gatas. Inikot ikot ko pa ang dila ko hanggang sa maubos ko ang mga inilabas niya. Hinigop ko pa ang maliit na bukana sa gitna ng pagkalalaki niya na siyang ikinadaing niya sa sarap.

“Dan, I think I can’t wait…” Tumingin ako rito habang subo subo ko pa ang kalakihan niya.

Ngumisi ako at kinuha ko ang dalawang kamay niya na nakahawak sa backseat at sa stearing wheel na kinauupuan niya at inilagay sa uluhan ko.

“Then do the honor, my love.” Hindi na nga ito nakahintay at mabilis niyang idinuldol ang kaniya sa lalamunan ko. Napahawak pa ako sa bewang niya para kumuha ng suporta.

Halos higupin ko na ang hangin sa paligid nang hugutin ako nito palayo sa kargada niya. Matalim ko itong tinignan na ikinatawa niya habang pangisi ngisi pa ito. “Sorry.”

Sa pangalawang pagkakataon ay dahan dahan na niya akong inilapit sa kalakihan niya na naglalawa na ngayon ng laway at katas niya. Mabagal lamang sa una ang pagtaas baba na ginagawa nang ulo ko hangang sa siya na mismo ang trumabaho rito. Sa bilis nang pag-unda niya halos isang segundo lamang akong humihinga. Para akong malalagutan nang hininga habang kinakalantari ng kalakihan niya ang lalamunan ko. Sagad kung sagad.

Mayamaya pa ay naramdaman ko na ang paglaki ng kahabahan niya at isang tulak nga ay nilabasan na siya. “Tanginaa…” mahabang ungol na pinakawalan niya kasabay ng mabilisang ulos nito sa bibig ko.

Nang lumuwag ang pagkakahawak niya sa akin ay mabilis kong kinuha ang paper bag na lalagyanan ng mga ininom naming alak kanina at nagsimulang sumuka rito. Parang lahat ng lakas ko ay napunta sa pagsusukang ginagawa ko.

Naramdaman ko ang paghagod ng kamay ni Royce sa likuran ko habang patuloy pa rin akong sumusuka. “Should have told you, I was cumming.”

“Okay lang, ginusto ko ’to.” Nagpunas na ako sa damit kong nasa katawan ko pa rin. “Sorry, sinayang ko pa ’yung nilabas mo.”

“There would be next time, though,” salita nito. Pinalo ko naman ito habang patuloy pa rin siyang tumatawa sa naging usal niya.

“Yeah, that would be you, being a bottom.” Ngisi lamang at ang nanlilisik kong mata ang namutawi sa pagitan naming dalawa. “Love!”

Chapter 36

Chapter 36

“Ano iiwan mo na lang ako dito? Wala ka nang awa sa akin, Dan,” salita ni Veronica.

Napahilamos ako ng mukha dahil magmula nang malaman niya na pumayag akong magpakasal kay Royce. Lagi na lamang siyang aburido sa amin. Ni ultimo pagyakap sa akin ni Royce ay ikinagagalit niya.

Walang problema sa akin na tumira siya dito dahil matagal ko namang kilala ito. But to remove my freedom to do what I wanted. ’Yun ang isang bagay na ayoko. Hindi ko na nga kailangan magpaalam pa dito na aalis ako dahil hindi ko naman ito kaano ano, pero ginawa ko pa rin para malaman niya na wala siyang makakasama ng tatlong araw.

Nakiusap pa ako sa kapitbahay namin na tignan tignan siya dahil ayoko namang may iniisip pa habang nagbabakasyon kasama ng mga kasamahan ko sa swimming team.

“Veronica, kailangan kong makisama sa mga ka-teammates ko. Ipinakausap naman kita kina Aling Lusing, ah. Kaya kung may problema man, sa kanila ka na humingi ng tulong.”

“Ang sabihin mo, gusto niyo lang magsalong dalawa. Iniisip ko pa naman na iba ka sa mga lalaking kakilala ko, Dan.” Tinalikuran na ako nito at tuluyang lumabas ng bahay namin.

Hindi naman na ako nag-isip kung saan ito pupunta dahil sa tindahan lang naman madalas ito magtambay. Wala naman na itong pupuntahan pang iba kundi ang mga kaibigan niyang halang ang bituka kung makipagchismisan.

Nagsimula akong magligpit ng mga pinagkainan niya. Tinext ko na lang si Royce na magkita na lamang kami sa isang mall para makapamili na ng dadalhin namin. Ayoko naman na sanang magpasama, kaso naisip ko, ang kapal naman niyang sumama tapos hindi siya tutulong sa mga kailangan namin.

“Nag-away na naman kayo?” inismiran ko lang si Royce habang kumukuha ako ng mga paper cups, plates, and spoon and fork. Sa akin na ka-asign ang mga ito at isang putahe ng ulam. Hindi naman ako nagreklamo dahil bunutan ang nangyari.

“Huwag ngayon, Royce. Hindi naman siya maalaga para problemahin pa natin.” Nagsimula na kaming maglakad papunta naman ng mga junk food.

“But you choose that route, Dan. Kaya dapat magpigil ka. Baka mapano na naman siya, tapos iiyak ka diyan.”

“Kailan ako umiyak?” Humarap na ako sa kaniya. Tinanggal ko pa ang pagkakahawak ko sa mga pinaglagyanan ng mga pinamili namin para makapagkrus lang ang mga kamay ko sa dibdib ko.

“Noong nakaraan.”

“Iisipin ko pa ba yan?” Nakataas na ang isang kilay ko tanda ng pagkainis ko sa kaniya.

“Sa sasakyan…” mahinang salita nito pero rinig na rinig ng magkabilang tenga ko. “Nung nag-an—”

“Nag-ano?” Lumapit ako rito para maramdaman niya na masusuntok ko siya kapag ipinagpatuloy pa niya ang pang-iinis sa akin ngayon. Alam nang wala sa mood ang tao, aanga pa nang aanga.

Hindi na ito nagsalita at nang makalapit na ako ay niyakap lamang ako nito. Hindi ako gumanti ng yakap kaya naman binuhat ako nito na ikasigaw ko.

“Royce!” Tumawa naman ito nang kumalas na ito sa yakap niya sa akin.

“Masyado ka naman bugnutin, Dan. Date na lang tayo.”

Hindi ko na lamang ito pinansin at nagkukuha ng mga kung ano anong sitsiriya. Kapag nainis pa ako rito, ibabato ko tong mga ito sa kaniya. Tignan lang natin kung makapagsalita pa siya.

“Mag-date kang mag-isa mo.” Kahit pigilan kong huwag ngumiti, napangiti na lamang ako nang mabilis itong humalik sa atin habang tumatakbo sa kabilang stall. “Tsk. Malibog talaga.”

Ilang minuto rin kaming naglalakad ni Royce. Hanggang sa mapadaan kami sa bilihan ng mga trunks. Iniisip ko nga kung butas na ba ang ginagamit ko. Para maibigay ko na kay Royce. Napatawa na lamang ako sa mga kalokohan ko.

“Love, I think yellow would be good for you.” Tinignan ko lamang ito na parang hindi makapaniwala.

“And green too will be good to you, mukha ka kasing dikya.” Pagtataray ko sa kaniya. Napasimangot naman ito at binitawan ang hawak niyang trunks.

“I’m serious, yellow would be good to you.” Lumapit ito sa akin at niyakap ako. Nasa bewang ko ang mga kamay niya habang nakaharap sa akin. “Please babe, just this one. I want to see you in yellow.” Kahit ayoko kong sundan ang gusto niya, ano pa bang magagawa ko kung ganitong maglambing ang gagong ito.

“Yeah, whatever. You will have green too, Royce.” Kinuha ko ang kulay green at ibinigay sa kaniya. Napangiti naman ako habang nakabusangot ito.

“That’s unfair. I feel like you are playing on me, babe.”

“I’m not. Sexy ka diyan promise. Mukha kang pipino.” Itinaas ko pa ang isa kong kamay habang kagat kagat labing nakatingin sa kaniya. Hindi naman maipagkakaila na para akong tanga sa kakangiti habang siya naman ay nakabusangot.

“I will make sure, makaka-score ako sa’yo doon.” Inikutan ko lamang ito ng mata. “Oh, you don’t, Royce. Baka ihulog kita sa 8 ft. pool na pupuntahan natin.”

Magsasalita pa sana ito nang may tumawag sa kaniya. Hindi ito umalis sa pwesto niya bago sagutin ang tawag. Ako na ang lumayo para magkaroon naman ito ng privacy. Mahirap na, baka ika-over think ko pa ang sasabihin niya.

“Dan…” napalingon ako kay Royce nang tawagin niya ako makaraan ng ilang minuto. Mababakas sa mukha nito ang pagkabalisa, takot, at ang mundo sa kaniyang balikat.

“Bakit? May nangyari ba?” pagtatanong ko.

“Nasa hospital sila Mama, puntahan ko lang sila.” Tumango lamang ako rito. “Gusto mo samahan kita?” Umiling lamang ito sa naging tanong ko.

Lumapit ako rito at niyakap ito. “It’s okay, Royce. Balitaan mo ako, kapag okay na ang lahat..” Hinalikan ko ito sa labi bago ko siya ihatid sa kotse niya.

Nang araw ding iyon, hindi nagparamdam si Royce sa akin. Hindi ko na lamang inisip pati ang problema ko kay Veronica. Basta’t ang alam ko, kakayanin naming dalawa ni Royce ang mga bagay na alam kong hindi ibibigay kung hindi namin kayang lampasan.

Chapter 37

Chapter 37

Tatlong araw nang hindi nagpaparamdam si Royce sa akin. Kahit itext ko pa ito ay wala rin itong sagot. Ang sarap busalan ng bungo niya; parang walang jowang nag-aalala sa kaniya. Tsk.

Nagsandok na ako ng kanin habang nakatingin pa rin si Veronica sa akin. Mag-aalas diyes na nang umaga ngayon. Diretso school ako bago ako magduty sa trabaho.

“Problema mo?” Hindi na ako nakatiis dahil kanina pa tahimik ang babaeng ito sa akin.

“Buti hindi mo kasama jowa mo? Anong nakain niyong dalawa?” Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko pagkatapos ay nagsandok na ng ulam naming tinola. Binagalan ko pa ang pagkuha ko ng manok at sayote para maibsan ang pagkainis ko sa kausap ko ngayon.

Huminga muna ako nang malalim bago ko ito tignan at kausapin. “Tumigil ka nga, Veronica. Labas ka na sa relasyon namin. Alam kong buntis ka, pero sana naman matuto kang rumespeto.”

Inikutan ko na lamang ang mga mata ko habang nagsisimula na naman itong umiyak. Napakasama ko sa lagay na ito kapag nag-uusap kami dahil iiyak na lamang ito bigla. Alam kong moody ang isang babae kapag buntis, pero hindi ko na yata kaya kapag araw-araw. Kahit kaibigan ko pa ito, susuko at susuko rin pala ang pasensiya ko.

“Nagbago ka na, Dan. Hindi ka naman ganiyan sa akin ah? ’Yan ba nagagawa nang pagiging bakla mo? Mas masahol ka pa sa kanila.”

Hindi ko na lamang ito pinansin at nagsimulang kumain. Kahit anong gawin ko, hindi na ito makikinig sa akin. Ipipilit at ipipilit na naman nito ang gusto niya, kaysa sa kung anong tama. Para namang kasalanan kong lumandi at nagpabuntis siya.

“Kung ganito lang din ang trato mo sa ’kin, edi sana pala hindi na ako humingi nang tulong sa ’yo. Para namang hindi mo ako naging kaibigan, Dan.”

Napatingin na ako rito. Nalilito at parang hindi makapaniwala na sinusumbat na nito ang mga ginagawa ko sa kaniya. Nakakawala nang ulirat itong kausap. Parang lagi siyang tama kapag bubuka pa lamang ang bibig ko.

“Veronica, ang akin lang naman, matuto ka namang makisama. Hindi ko naman anak ’yang pinagbubuntis mo, pero kinupkop pa rin kita. Hindi naman kita sinusumbatan o kung ano man, pero sana matuto kang makinig. May sarili din akong buhay.”

“Kung ba’t ba kasi nagshota ka ng lalaki? Ganoon ka na ba kabaliw sa titi?” Ipinikit ko nang mariin ang mga mata ko. Kinagatan ko pa ang loob ng balat ng bibig ko sa labis na pagkainis na namumuo sa dibdib ko.

“Veronica!” malakas na usal ko sa kaniya. Kahit ayoko itong tignan nang may pagkatalim ang mukha, hindi na kaya nang mukha kong itago ang galit na lumulukob sa akin nang matagal na panahon magmula nang humingi ito ng tulong.

“Veronica, alam mong sa ating dalawa, ikaw ang dapat ang tanungin niyan,” paunang salita ko sa kaniya. “Wala kang narinig ni kahit isang salita sa akin nung mabuntis ka at idamay ako sa kalandian mo. Tinanggap kita. Ta’s ganito ang gagawin mo? Tangina, kung hindi ka lang buntis, nasapak na kita.”

Mabilis kong kinuha ang pinagkainan ko at inilagay sa lababo na nasa malapit lang sa akin. Pabagsak ko itong binitawan at mabilis na rin kinuha ang bag ko na nasa upuan ko lang din naman.

“Usap tayo kapag okay na ’yang bungo mo!” Pabagsak ko pang isinara ang pintuan bago ako umalis. At sa buong araw na iyon, halos mapatay ko na sa tingin ang mga professor namin na matiwasay namang nagtuturo. Gusto ko pang itarak ang hawak kong ballpen sa kalbong nagturo kanina ng taxation, halos siya lang nakakaintindi sa sinasabi nito.

Naging ayos naman ang pakiramdam ko nang magduty ako sa pinagtatrabahuhan kong coffee shop. Nagrequest pa akong huwag na muna sa counter at baka tuluyang may makaaway na ako ngayong araw. Kung bobo na ako, mas bobo pa ang mga tao. Kaya kailangan ako na ang umiwas sa gulo.

Habang naglilinis ako ng salamin sa labas ay may biglang taong pumwesto sa likuran ko. “Dan…” Napalingon naman ako sa tumawag ngayon sa akin.

Bagot ko lamang tinignan si Cassandra habang nakaharap sa kaniya. “Problema?”

“Pwede ba tayong mag-usap?” Tumango lamang ako at sinabihan siyang pumunta sa isa sa mga table na nakahilera sa labas. Mabilis kong inayos ang pinaggamitan ko bago ako sumunod sa kaniya. Pinagpag ko pa ang dalawa kong kamay kung sakali mang hawakan nito ang kamay ko. Mukha kasi itong iiyak sa lagay niya.

Umupo ako kaharap niya. Isinandal ko pa ang ulo ko sa upuan at bagot na bagot na nakatingin sa kaniya. Kahit hindi niya sabihin kung anong kailangan niya sa akin, parang iisa lang naman ang nagdudugtong sa bituka naming dalawa.

“It’s about Royce.”

“I know, tapos?” hindi ko na ito pinatapos sa kung anong balak niyang sabihin bago magsimula. Parang obvious naman na si Royce ang pag-uusapan namin. Anong akala niya? Yung namamagang puki niya?

“His mother died.” Para akong nalagutan nang hininga sa sinabi niya. Parang hindi yata dapat sa kaniya manggaling ang balitang iyon. I know Royce would tell me. Kumukuha lang ’yun ng tiyempo.

“And we would be getting married—”

“Gago ka?!” Hindi ko na yata kaya na hindi pa siya sigawan. Parang mga gago lang na isinisingit pa nila ’yan, habang namatayan yung tao.

“Wala talaga kayong kadala dala? Sa tingin mo kapag pinakasalan ka ni Royce magiging lalaki siya? Na mamahalin ka niya?” uyam na pagtatanong ko sa kaniya. Mababatid din ang galit sa boses ko. Lahat yata nang naipong galit sa dibdib ko at pagtitimpi ko kay Veronica ay siya ang tatapos noon.

Nanlalaki naman ang mga mata nito sa akin. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa mga kamay ko at baka sa anumang minuto ay masusuntok ko ito.

“Maawa ka naman, Dan. Mahirap ka lang. Anong ipapakain mo sa kaniya? Do you even know how many opportunity he turn down just to stay with you?”

“Bakit mo sinasabi sa akin ito? Bakit hindi sa kaniya? Bakit hindi siya?” matapang kong pagsasalita. Hindi iniinda kung ano mang tama sa mali. O kung may pag-asa bang maintindihan ko siya sa mga iniusal niya sa akin ngayon.

“Dahil hindi siya makikinig sa amin. Ang gusto ko lang, lumayo ka. Hiwalayan mo siya. Diba may nabuntis ka? Ba’t hindi yun ang asikasuhin mo? Hindi ka na nahiya.”

Pinabayaan ko lamang ang mga pinagsasabi nito na walang katuturan. Alam naman ni Royce ang totoo, kaya hindi niya na kailangan pang malaman ang totoo sa pagitan ko at ni Veronica.

“Hindi ko na kasalanan kung masarap ako at ayaw akong iwan ni Royce,” nakangisi kong salita. Para akong baliw sa mga pinagsasabi ko ngayon. Parang mali yata na nagsisipatol ako sa mga ganitong tagpo. Parang hindi ko naiisip na ang isang dandedalion ay isa palang tigre at hindi isang mabangong bulaklak.

“I don’t care, Dan. What I want is for you to end things with him. Lalo pa’t ngayon na namatay ang nanay niya. I can use that opportunity to have him loving me and forget you.” Kinuha nito ang mga kamay ko na mabilis ko rin namang hinila at ibinaba sa pahanan ko. “Please, Dan. Just for his mother. Maawa ka.”

Nagngingitngit ako sa galit habang hinuhugasan ang mga pinaggamitang gamit dito sa coffee shop. Parang kulang na lang ay itapon ko ang mga ito sa lumulukod na sama ng panahon sa dibdib ko.

Huminga muna ako nang malalim. Ayokong makabasag at baka wala nang matira sa sahod ko ngayong buwan. Alam kong tanga ako na dinadala ko ang problema sa trabaho, pero anong magagawa ko, dito nila pilit dinadala ang dapat hindi ko na iniisip.

“Tangina, Royce. Kapag nakinig ka sa kanila, kahit hindi pa tayo kasal—bubuntisin kitang gago ka,” pagsasalita ko habang mabilisang tinapos ang paghuhugas ko at isinunod na ang paglalampaso sa banyo.

Chapter 38

Chapter 38

Nagpatuloy ang ibang araw na hindi ko na nakikita o nakakausap si Royce. Hanggang sa umabot sa araw na team building na namin for swimming team. Kahit may tampo ako sa kaniya, hindi ko maikakaila na namimiss ko siya.

Gusto kong sabihin sa kaniya na nandito lang ako kahit akong mangyari sa mga buhay niya, but I guess, hindi sapat na jowa niya lang ako. Iba siya at ibang tao ako. Kung ano mang desisyon sa buhay niya, sana masaya siya. Tangina niya, dahil kapag nakita ko siyang nagmumukmok, itatali ko lahat ng boxer brief niya sa leeg niya nang tumigil siya sa problemang sinimulan niya sa pagitan naming dalawa.

“Maverick, buhatin mo nga ’to.” Nakita kong ibinato ng lalaking nasa tabi ni Antonette ang dala-dala nitong bag papunta sa tinawag nito.

Mabilis naman nakuha ng lalaki at ipinasa sa ibang kasama nila. Pagkatapos ay nagsimula na silang maglakad. Sumunod lamang ako habang kapantay ko na ang sa tingin ko’y Maverick ang pangalan base sa sinabi ng kasama ni Antonette.

May maleta akong dala. Hindi ko alam kung pupunta ba rito si Royce pero isinama ko na rin siya sa mga inimpake kong mga damit. Pati na rin sa tutulugan naming dalawa.

Alam kong masiyado akong desperada na dadating pa ito, pero nagbabasakali ako na makakapunta pa rin siya. Mahirap na kung wala itong matutulugan kung maisipan niya mang sumama ngayon.

Sa buong araw na nilagi ko rito, ni anino o boses man lang ni Royce ay hindi ko narinig. Para akong tanga na kada may maglalakad ay sisilip ako na baka nandoon ang lalaki. Ganito na yata ako kabaliw sa kaniya. Magiging sabaw sa nilaga dahil sa masebong utak ko na puro Royce lang din naman ang laman.

Kinabukasan ay ganoon din ang nangyari, ang pagkakaiba lang ay may nakakapagtanggal na ng bagot ko sa araw na ito. Mabuti na ito kaysa naman sa isipin ko ang taong wala naman ngayon dito sa tabi ko.

Tawang tawa lamang ako habang tangang nagdadive si Maverick. Mukha itong nagdadive sa lupa sa lakas ng impact ng tubig. Hindi ko alam kung ako ang masasaktan sa ginagawa niya o talagang manhid lang ang mamasel niyang katawan.

“Maverick, hindi ganiyan. Napapa-aray, ako kapag nagdadive ka. Kung iiskorin ko ’yan, negative zero ka sa’kin.”

Pumunta ako sa may starting blocks. Ipinakita sa kaniya ang magkadikit kong mga kamay na bumuo ng napakaliit na traingle at inilagay na ito sa ibabaw ng ulo ko habang nakadikit pa ang mga ito.

“Mav, kapag magdadive ka, kasamang yuyuko yung kamay at katawan pati ulo. Ang problema nung sayo, mauuna yung katawan mo kaya ramdam mo yung sakit kapag babagsak ka.” Tumango tango lamang ito sa akin. “Dapat iuna mong idadive yung kamay mo, bago yung katawan mo para mas swabe ka kung bababa ka sa tubig. Gets?” tumango lamang ulit ito na parang naintindihan talaga ang sinabi ko.

Mabilis akong nagdive at lumangoy na halos nasa kalahati na ako ng 50 meters pool dito sa resort na tinutuluyan namin. Tamang tama sa mga ganap namin ngayon.

“Galing!” Pumapalakpak pa ang gago at nang mapatingin ako sa mga kasamahan nila Nataniel ay tawang tawa din ako. Para silang nagbabagsakan na yelo sa bubungan ng bahay namin. Ganoon ang lakas nang pagbagsak ng katawan nila sa tubig. Napapailing na lamang ako habang nararamdaman ko ang sakit na ginagawa nila.

“Ikaw na, kapag nagawa mo. Papayag na akong uminom mamaya.” Nakangisi pa ako habang parang tangang nagkukumahog pumunta sa starting blocks si Maverick.

Not gonna lie, kung nauna ko siyang nakilala, baka titigasan din ako sa kaniya. Ganoon kasolid ang pagkalalaki niya—nakakabakla. Nakakakupal.

Napapailing na lamang ako habang winawaksi ang pag-iisip kay Royce. Masyado na akong malayo sa reyalidad para isipin pa siya. Kung ayaw niya, edi habulin ko. Para namang may deadline kung kailan ito magpapakita.

Sa buong maghapon ay halos kasama ko lamang si Maverick. Pinagtatag pa ako ng gago sa Facebook kahit sinabihan ko nang ’wag na. But the thought of having someone proudly flaunt your friendship on public, it’s kind of a mind blowing.

Ngayon ko rin naisip na never pa pala kaming naging open sa lahat ni Royce. I thought being with him all the time would be enough, hindi rin pala. Nakakasawa na halos may kakausap sa inyong dalawa kung anong meron sa inyo, if kayo ba, o kung ano pa man. I don’t want to admit pero nakakainggit din pala ang ganoong pakiramdam. Para akong tinatago.

Alam kong hindi ako bokal kay Royce dahil hindi naman ako kalbo, but this thought continuously eating me up. Kailangan ko na yata ng bagong cellphone. Dahil mas mauuna ka pang mainis sa bagal dito, kaysa sa pagmumukha ni Royce.

Nakaupo kami ngayon habang katabi ko si Maverick na kanina pa nagkekwento ng kung ano ano sa buhay niya. Gusto ko na nga siyang itulak sa mga kasamahan niya, but still thankful na nandito siya. Parang pinapatay yata ako kapag lalo ko lang naiisip si Royce.

Uminom ako sa bagong salin na alak sa akin ni Maverick. Para itong tanga na maya’t maya tumatawa. But the thought of his lively energy he was giving to me, parang mahahawa ka na lamang sa kaniya. Kaya para na rin akong baliw sa tabi niya. Napapatingin na rin mga kasamahan namin habang nangungusap mga mata nila kung anong pinag-uusapan namin ng isang ito.

“Tapos alam mo ba? Sa sobrang pagkabagot niyan si bossing—” Itinuro ang kasamang lalaki ni Antonette. “Pumasok kaming lahat na nakakulay green. Mula ulo hanggang paa. Nakagreen kami.” Parang hindi ko yata kakayanin ang pagtawa ko kay Maverick. Parang sa kaniya lang ako natatawa kaysa sa mga kalakohan ng mga kasamahan niya.

“Kaya nga nagrelease sila ng memo na no bright color—” napasinghap kaming dalawa nang may humila sa akin mula sa pagkakaupo ko sa tabi ni Maverick.

Tinignan ko ito at para akong tanga na nakatitig lang sa kadarating na Royce. “Excuse us.”

Mabilis niya akong hinila at kumaway pa ako sa mga kasamahan ko na tanda na ayos lang ang lahat. Kahit na mukhang tigre na ang humihila sa akin.

Para naman akong masusubsob sa bilis ng lakad at pagkakaladkad sa akin ni Royce. Hindi mo mababakas ang pagkamahinahon sa rahas ng mga galawan niya ngayon.

Huminto lamang ito nang nasa tapat na kami ng room namin. Hindi na ako nagtaka na alam niya ito lalo pa’t mayamaya ko siyang ina-update sa ganap namin dito. Kung hindi naman tanga, hindi pa magpaalam na hindi makakapunta. Nagsayang pa ko ng load para sa kaniya.

Kinuha ko sa wallet at ibinigay sa kaniya ang card at siya na ang nagkusang magbukas habang hindi pa rin binibitawan ang pagkakahawak sa akin. Inikutan ko lamang ito ng mga mata nang sipain niya ang pintuan para makapasok sa loob.

“Yaman, ah? Parang may pambayad ka diyan kapag nakasira ka,” sarkastikong salita ko sa kaniya. Binitawan niya na ang kamay ko at siya namang pagsara at paglock sa pintuan ng kwarto naming dalawa.

“Sinong lalaking ’yun? Ah?!” Inismiran ko lamang ito at parang hindi makapaniwala na sa tagal naming hindi magkikita ay mag-aaway pa kami. Dapat nga ako ang nang-aaway sa kaniya at hindi siya.

“Bagong jowa mo? Ilang araw lang akong hindi nagparamdam, may iba ka na!”

Umupo ako sa kama at humarap sa kaniya. “Stop that, Royce. Baka masuntok kita.” Tinitigan ko ito nang pagkatalim talim para matauhan ito sa sinabi niya. Ayokong may masabi pa ito na mas ikakagalit namin sa isa’t isa.

“Bakit? Dahil kayo na ng lalaking ’yun? Pinagpalit mo na ako? Ah? Ganon!”

“Royce.” Tumayo ako at tinulak ito. Hindi makapaniwala sa mga pinagsasabi nito. Parang hindi ko yata kakayanin ang mga lumalabas sa bibig nito.

Mabilis ko itong hinalikan sa labi at dahil hindi pa ito nakakabawi sa pagkakatulak ko sa kaniya na ikinasandal niya sa pintuan ay mabilis kong naipasok ang dila ko sa kaniyang bibig. “Royce, sa laki ng bato sa kamay ko, sa tingin mo may makakapag-isip pang pumorma sa akin,” salita ko nang humiwalay na ako sa ginawa kong paghalik sa kaniya.

Mapupungay ang mga mata nito sa akin matapos ang ginawa ko sa kaniya. “I’m sorry—” hindi ko na siya hinayahan na magsalita at ibinalik ang mga labi ko sa kaniya.

Parang ang tagal na naming hindi nagpapalitan ng laway base sa bilis at rahas nang ginagawa namin sa isa’t isa. The taste of his mouth on my buds was too sensual na kahit labi pa lamang niya ay tigas na tigas na ako.

Bumaba ang halik niya sa leeg ko at naglakad papunta sa unang kama na malapit sa pintuan na inupuan ko kanina. Pagkatapos ay itinulak ako nito habang kasabay siyang bumagsak sa kama habang hindi tinitigilan ang leeg ko.

Mabilis niya rin tinanggal ang damit ko na nakalimutan ko na yata sa sarap ng mga ibinibigay niyang halik. “R-royc-e…” tanging ungol lang sa pangalan niya ang ginagawa ko habang bumababa ang mga halik niya sa katawan ko.

Napapahigpit din ang hawak ko sa kamang kinauupuan ko habang ang isa ko namang kamay ay nakahawak sa mayabong buhok niya.

Napasinghap naman ako ng kagat kagatin niya ang pagitan ng dibdib ko. “Royce—” tumigil ito sa kakahalik sa akin nang hawakan ko ang kaniyang buong mukha.

Tumingin lamang siya sa akin na parang hindi makapaniwala sa pagpigil ko sa kaniya. Halos ang mga malalalim naming paghinga ang namumutawing ingay sa pagitan namin habang hinihintay ako nitong magsalita.

“I still need to swim tomorrow. They would know that we—” hindi ko na tinapos ang dapat sanang sasabihin ko nang halikan ako nito. Mabilis nitong naipasok ang mga dila niya at ginalugad ang kung ano mang pwede niyang mahanap sa loob. Halos mahugot ko ang hininga ko nang higupin niya ang dila ko na parang matatanggal na sa buo kong bibig.

Habol ko ang hininga ko nang maghiwalay kami sa ginawa niyang paghalik sa akin. “Dapat lang.” Halos patawan ako nang ulirat sa naging sagot nito sa akin.

“Nakakahiya,” salita ko sa kaniya. Habang malakas na timampal ang braso niyang nakatukod sa magkabilang paanan ko.

“So? At least they know na wala nang dapat umagaw sa ’yo sa akin.” Itinulak ako nito sa kama kaya nakahiga na ako habang siya naman ay patuloy sa ginagawa niya. Para akong mababaliw sa paraan nang paghalik niya sa katawan ko. Madidiin at alam mong magmamarka ang mga iyon.

“Oh, god. This would be my nightmare,” mahinang bulong ko sa sarili ko nang huminto na ito sa ginagawa niya habang malaki ang ngisi sa kaniyang mga labi. Ang sarap sapakin nito na parang kinalimutan na niya na hindi siya nagparamdam ng ilang araw.

Chapter 39

Chapter 39

Mabilis akong ipinadapa ni Royce na nakatalikod sa kaniya. Nilagyan niya pa ng unan ang mukha ko bilang suporta sa gagawin niya. Pulang pula ang mukha ko habang nakaharap sa kaniya ang pang-upo ko.

“Royce!” halos isigaw ko ito sa unan na nasa aking harapan dahil sa biglang pagsampal nito sa pwetan ko. Tamang tama siguro ang lakas nito para mag-iwan ng marka doon.

“I miss having you railed up, Dan. Hindi ako papayag na hindi kita malumpo ngayong gabi.” Napasinghap ako nang naramdaman ko pa ang hininga niya sa bandang pang-upo ko nang hawiin niya ang magkabilang pisngi ng pwetan ko.

Parang may kumikiliti naman sa akin nang dumapo na ang bibig niya sa butas ng pwetan ko. “Ro—” napakagat ako ng labi nang sinimulan naman na niya itong dampian ng mumunting halik.

Napapaliyad din ako sa tumutusok sa butas ko. Hindi nagshave ang gago. Tangina. Mas lalo pa akong napaliyad ng hawiin nang magkabila niyang kamay ang butas ng likuran ko habang patuloy ito sa ginagawa niyang paghalik.

Halos yakapin na ng mukha ko ang unan na nasa harapan ko sa pigil na ginagawa kong pagsigaw. Kahit gaano kataas ang libog ko, hindi ko kayang may nakikinig sa aming dalawa.

“Tanginaa!!” halos hindi ko na alam ang gagawin ko sa unan ng tuluyan na nang naipasok ni Royce ang dila niya sa loob ko. Sinipsip niya pa ito habang kinagat kagat. Para niyang kinukuha ang lakas ko sa ginagawa niyang ito.

“Royce…” nanghihinang ungol ko habang patuloy pa nitong nilalasap at pilit inuubos ang lakas ko. Hindi ako nito tinigilan hanggang sa mapuno na nang laway ang butas sa likuran ko.

Tumigil lamang ito nang makita niyang hinang hina na talaga ako sa ginagawa niya. Parang tumagas pa ang katas sa ari ko dahil sa paglaplap niya sa butas ko.

Tumingin ako sa kaniya at halos hindi ko maitatanggi na napapangisi ako sa itsura niya ngayon. Pulang pula ang buong katawan niya, magulo ang buhok mula sa pagkakasabunot ko sa kaniya, at parang inararo naman ang katawan niya sa mga halik na ginawa ko sa kaniya kanina. Kung may makakakita sa akin bukas sa mga nilagay niyang marka, dapat siya rin. Kung kupal siya, dapat mas kupal ako.

Mabilis kong ibinalik sa dati ang pwesto ko na nakaharap sa kama nang mapatingin ito sa akin. Alam kong galit pa rin ito sa akin at parang kapag magtatagpo ang mga tingin namin ay mas lalong mag-iiinit ang nasa pagitan ng mga hita niya.

Mas nakakalibog pa yata ang galit na ginagawa niya kaysa sa nakikitang pwesto ko ngayon.

Napalaki ang mga mata ko nang maramdaman ko na ang alaga niya sa bandang butas ng pwetan ko. “Royce, put a damn condom!” halos isigaw ko sa kaniya nang maalala ko na papasukan na naman niya ako.

“Kung mamamatay ako, dapat ganoon ka rin!” Mabilis niyang ipinasok ang kaniya sa loob ko na ikinasigaw ko. Parang magkakasakit yata ako sa rahas nang pagpasok niya sa akin. Diretsong diretso at halos walang mintis at tigil. Galit kung galit.

“Tangina ka, Royce. Ipapalaklak ko sayo lahat ng blue pills na binibigay mo sa’kin kapag natapos tayo. Gago ka!’

Mabilis itong umunda nang mabilis habang naririnig ko pa itong tumatawa. “Huwag kang mag-alala, walang magkakasakit hangga’t ako lang ang pumapasok sa butas mo.”

Hindi ko na alam kung gaano na ba kalakas ang mga sigaw na ginagawa ko dahil sa klase ng pagbayo sa akin ni Royce, pakiramdam ko ay rinig na rinig hanggang sa dating Rizal Library na never kong pinuntahan sa tanang pamamalagi ko sa unibersidad ng Ateneo.

“Ako lang pwedeng pumasok sa butas mo, Dan. Tandaan mo ’yan. Akin ka lang.” Pinagsasampal pa nito ang pwetan ko habang pabilis na pabilis itong bumabayo sa likuran ko.

“May araw ka rin sa akin, Steven Royce.” Halos manghina ako nang makapagpalabas ako kahit hindi pa ako nito hinahawakan at halos ilang minuto lamang mula roon ay halos mamuti naman ang mga mata ko nang sunod sunod ang pagpuno ng mainit niyang katas sa kaloob-looban ko.

Bumagsak ang katawan nito sa likuran ko at mahigpit niya akong niyakap. “Akin ka lang, Dan. Magkamatayan man tayo.”

Mabilis akong humarap sa kaniya na ngayon ay hindi mo na makikitaan ng galit sa buong mukha. Parang nagkapalit ang mga pwesto namin dahil ako na ang galit sa kaniya.

“Linisan mo ko,” may diing salita ko sa kaniya. Mabilis naman itong magmulat at parang mali pa yata ang sinabi ko base sa ngisi niya sa akin. Nakalimutan kong malibog pala ang kupal.

“Ah!” Napahiyaw ako nang buhatin ako nito na parang sako at mabilis na lumakad papasok ng banyo. “Your wish is my command.”

Hinahalikan ko na ngayon ang dingding habang nakatalikod ako kay Royce na nakaluhod ngayon sa likuran ng pwetan ko. Ipinaghiwalay ko naman ang mga binti ko nang hawiin nitong muli ang pang-upo ko.

Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko nang maramdaman ko ulit ang mga daliri at bibig ni Royce na pumapapapak sa butas ko.

Para nitong iniigop gamit ang kamay niya ang mga ipinunla nito sa akin kanina. Isabay pa ang sa tingin ko’y panakanakang tikim niya sa butas ng pwetan ko.

Napapaliyad naman ako kada ipapasok at ilalabas niya ang mga kamay niya sa butas sa likuran ko. “Royce…” halos mawalan na ako nang boses sa kakasigaw ko sa pangalan niya sa sarap na ipinapadama nito sa akin.

Ilang minuto niyang ginawa iyon nang bigla itong tumayo at iharap ang mukha ko sa kaniya. Mabilis ako nitong hinalikan na halos malasahan ko na ang sarili niyang lasa na pinuno pala niya sa bibig niya habang nilalantakan ang butas ko. Imbes na mandiri at masuka ako katulad nang ginawa ko noong una kong tikman ang kaniyang lasa, parang sa klase pa nga nang paglalabanang ginagawa ng mga bibig at dila namin ay ang tangi ko na lamang magagawa ay ang sipsipin at lunikin ang kung ano mang ipinapasok nito sa bibig ko.

Ilang minuto namin ginawa iyon bago kami naghiwalay mula sa halikan naming iyon. Halos mapunit ang mga ngiti namin sa ginawa naming dalawa. Parang lahat ng hiya sa katawan ko ay nawala sa klase ng pinagsasaluhan namin ngayon.

“Not gonna lie, that’s my best kiss.” Hinalikan pa ako nito bago kami nagsimulang maglinis ng katawan. Parang sa mga oras na iyon, hindi ko maikakailang handa na ako sa ano mang klase at linyang may kinalaman sa usaping pansekswal. Parang kaya ko na lahat higupin kung may hihigupin man sa pagitan namin ni Royce. That kind of exprience was pushing my boundaries to its cornerstone. Na ang usaping sekswal ay hindi na dapat ikinahihiya. Na pwede rin palang maipagmamalaki.

Masyadong matamis at marubdob ang makamundong gawain para iwan at hindi pansinin.

Chapter 40

Chapter 40

Nakatingin lamang ako ngayon sa kisame habang nakaunan ang ulo ko sa malapad na dibdib ni Royce. Parang lahat ng antok ko kanina ay nawala dahil sa lamig ng tubig na pinagsaluhan naming dalawa ni Royce. Halos murahin ko na nga ito dahil sa tindi ng lamig na nalasap namin sa pagitan naming dalawa. Isasaksak ko sa baga ko na bago maligo sa gabi, kailangan naka-on ang heater.

Mabilis akong umibabaw kay Royce nang maalala ko na naman na ilang araw ko na pala itong hindi nakikita. Tumingin ako sa kaniya habang nakayakap pa rin ako. Nakikita ko na ngayon sa malapitan ang ilang linya sa ilalim ng kaniyang mga mata. May mga itim ding bumabalot dito na tanda na ilang ayaw itong hindi makatulog.

“Have you not cry enough already, Royce?” nagtatakang tanong ko dahil sa lahat ng napansin ko, ang mga mata nitong hindi lumuluha ang napansin ko. Dahil ganito rin ako noong nawalan ako ng ina. Walang luhang naglalandas sa mga mata ko. Masiyadong masakit ang ganitong mga luha. Luhang gusto mong ilabas pero wala kang alam kung paano mo gagawin ito. Nakakabaliw at nakakawala ng ulirat sa sarili.

“I can’t…” Madiin akong pumikit habang nakatingin ito sa akin. Sa bigat na nagsisimulang mamuo sa dibdib ko, ang paghinga niya ang mas naramdaman ko ngayon. Parang magkadugto na ang mga bituka namin na parang ramdam na ramdam ko ang dinadala nitong sakit sa dibdib ngayon.

Lumayo ako sa pagkakayakap sa kaniya at umupo sa gilid niya. Tumingin ulit ako rito at kagat labing iminulesya ang mga kamay ko sa kaniya. Ang lakas ng tibok ng puso ko na parang aalis na ito sa katawan ko.

“I want to wipe those unshed tears of yours, Royce.” Alam kong nagiging ipokrito ako sa lagay ko dahil hindi ko maalala kung umiyak na ba ako sa harapan niya. But the thought of myself falshes when I lose someone, parang kailangan may kasangga ka. And I never had the chance to have been told and experience that it’s okay, everything would be fine. Nakaya mo na at kakayanin mo pa. Hindi man ngayon pero habang humihinga ka, makakaya mong lagpasan ang lahat.

Mabilis naman niya akong niyakap at isiniksik ang uluhan niya sa balikat ko. Nilalamig man ay sapat na ang init sa katawan namin para pawiin ang kung ano mang lamig sa paligid naming dalawa. Hindi maaring mamutawi ang lamig habang ganito ang dinaramdam ng isa sa amin. Hindi maari ang ganito.

“It’s okay, magiging ayos din ang lahat.” Hinagod ko ang likuran ni Royce nang magsimula na itong umiyak sa bakikat ko. Parang lahat din ng mga alala ko noong namatay ang aking ina ay nagsimula ding magdagsaan. Kung paano ko hilingin na sana may kayakap din ako habang isinisumpa ang buong mundo sa klase ng pagsubok na ibinibigay nito sa akin.

Akala ko habang buhay na akong mag-isa. Habang buhay na akong hindi iiyak dahil parang alam ng mga mata ko na walang magpapatahan sa mga ito, kaya hindi ko rin masisisi kung naisin man nitong isarado na at gawing normal ang hindi ko pag-iyak sa aking sarili.

Nanlalabo na ang mga mata ko habang nagsisimula nang magsilabasan ang mga luha na hindi ko naranasang pakawalan. The unshed tears of mine was finally rested on the shoulders of my lover. Royce would be the one to wipe out this unnecessary adversity that should not happen in the first place. Dahil kailanman walang humiling na lumuha ang isang tao. At kung meron man, ito ay ang pagkakataon at panahon na hindi natin inaasahan.

Lahat tayo ay may karapatang umiyak. Karapatang isigaw ang galit natin sa mundo. And I know, these tears should and must be shed to life for us to finally have a shared of moment of defeat, na hindi habang buhay ay malakas tayo. Hindi habang buhay ay kailangang mag-isa tayo sa mga laban nating ito.

“Dan, bakit ang sama-sama nang mundo? Hindi pa tayo tanggap ni Mama. Iniwan na niya tayo sa mundo. Hindi ko tanggap.”

Hindi ko na pinigilan ang mga luha ko dahil pakiramdam ko kapag ipinilit ko lamang ang mga ito ay parang pinagkaitan ko na ang sarili kong damhin ang nararamdaman ng taong patuloy kong minamahal.

“Bakit Dan? Kasalanan ba na mahalin natin ang isa’t isa? Kaya patuloy tayong inilalayo. Wala naman tayong ginagawa. Hindi naman tayo pumapatay. Nagmamahalan lang naman tayo, Dan. Bakit kailangan pang maranasan natin ito?”

Pinatakan ko nang mumunting halik ang gilid ng kaniyang batok. Tanda na hindi ito nag-iisa sa laban naming dalawa. Na nandirito lamang ako sa kaniyang tabi. Na may isang bulaklak na maghahalimuyak sa napakadilim na gabi.

“Hindi ko kayang mawala ka pa, Dan. Hindi ko kakayanin. Hindi pwede.”

Napakagat naman ako sa pang-ibabang labi ko habang nagsasalita ito. Humihina na ang mga iyak niya. Bumababa na ang paghinga niya. Unti-unti nang napapawi ang mga nagsisilandasang mga luha na aming inilabas.

“Dan, mamamatay ako kapag iniwan mo ’ko. Hindi ko kaya. Hindi ko kaya…”

Hindi ko maikakaila na sapat na pala ang katahimikan ko sa hinahanap nitong suporta. Akala ko noon ang mga salita ang nagpapatahan sa isang tao. Hindi lang pala ito ang tanging linyang nakaukit, kasama pala sa linya ang usapin nang pagyapos at pagyakap.

Mas matindi pala ang ibinibigay na suporta kapag alam mong may taong kayang ibigay nang buong buo ang sarili maging ang katawan para sa ikakaayos ng sarili at buong buhay mo.

Marahan kong inilalandas ang mga daliri ko sa buhok nito. Sa rahan nito para akong naghehele ng sanggol para hindi ito masaktan ng labis.

“Mahal na mahal kita, Dan. Hinding hindi ako makakapayag na gigising ako nang hindi kita makikita. Magkamatayan man kami ni santanas.”

Mas humigpit ang yakap nito sa akin. Bumabagal na rin ang paghinga niya kaya nang tignan ko ito ay wala na itong lakas para imulat pa ang mga mata niyang punong puno na ng luha.

Masaya ko siyang inihiga sa kama habang nakayapos pa ito sa akin. Alam kong magiging maayos din ang lahat kapag pililiin niya lang manatili sa tabi ko.

Alam kong napakasama kong tao kung hihilingin ko pa na kukunin ko pa siya sa sarili niyang ama na ngayon nga ay nagluluksa sa pagkawala ng kaniyang asawa. Pero ang makita na wala itong kasangga, sa klase ng pag-iyak niya, tama ang desisyong gagawin ko. Masama man para sa ibang tao, alam kong ako ang magdudugtong at magiging sanhi ng paglaban nito sa buhay. Ayokong kamuhian nito ang napakagandang mundo. Ayokong maranasan nito ang mundong minsan at lagi kong sinusuko at isinusuka ng buo. Ayokong maranasan nito ang sakit at hapdi ng buhay. Ayos nang ako na lamang ang masaktan sa aming dalawa.

At hindi ako makakapayag na wala ako sa labang kinahaharap niya. Hindi salitang dugo ang mananatili sa kaibuturan ko, kundi ang konsepto ng pangtanggap.

Ang mga taong karapat-dapat lamang sa tabi niya ay ang mga taong hindi lamang sa dugo ibinabase ang salitang relasyon. Hindi tama na iugnay ang pagtanggap sa relasyon na nauna ang dugo’t laman. Dahil marami nang binawian ng buhay gamit ang konseptong hindi naman sila tinanggap magmula noon at magpahanggang ngayon.

Hindi na dapat tayo naghihintay na tanggapin, hagkan, yakapin, at haplusin ng mga taong kadugo natin dahil sa simula pa lamang, kung sino ang nandiyan, kung sino ang mas tanggap ka, kung sinong sumuporta sa iyo—sila ang tunay mong mga bayani. Mga tunay mong karamay sa kahit ano mang pagsubok.

Hindi na dapat tayo naghihintay sa kahit ano pa mang bagay, dahil kung mahal tayo ng mga taong mga mahal natin, sila ang lalapit kapag alam nilang nasa bingit na tayo ng pagpili ng buhay o kamatayan.

At hindi ako makakapayag na kailangan pang mamili ni Royce sa mga bagay na alam niyang sa simula pa lamang, buhay na ang ipapalit niya. Ayokong dumating siya sa puntong lahat ng tao ay wala na sa tabi niya, at ang tanging magiging karamay niya ay ang mga matatalim na mga bagay na kikitil sa mga ugat niya sa katawan, sa kamay man o sa nagdudugtong sa balikat at ang kaniyang mukha.

Noong gabing iyon ay nakayakap lamang ito sa akin habang siya’y mahimbing na natutulog. Hawak hawak ko ang piraso ng sigarilyo na akala ko ay hindi ko na mahahagkan pang muli kasabay nang paglagok ko ng mga beer na itinago ko pa sa mga mata ng mga kasamahan ko.

“Makakapatay ako, Royce, kapag kinanti ka nila sa akin.” Ibinuga ko na ang huling usok habang pinatay ito sa ibabaw ng table na malapit sa kamang kinauupuan ko.

“Hindi ako makakapayag na sila lang ang masaya.” salita ko pa.

“Makakapatay ako.” Pinawi ko ang mga luhang tumutulo sa aking pisngi. Hinihagod pagkatapos ang malambot na buhok ng aking kasintahan. Niyapos ko pa ang katawan nito bago ako mawalan ng ulirat.

“Walang magiging masaya sa pamilyang ito, Royce, kung hindi mo lang din ako pipiliin.”

Chapter 41

Chapter 41

Napagising ako sa liwanag na nagmumula sa labas ng aming bintana. Kasunod nang pagkatok sa pintuan sa pansamantalang tinutuluyan namin ngayon.

“Dan, baba na kayo. Breakfast is ready.”

“Susunod na, Nat,” salita ko kay Nataniel. Nag-unat unat pa ako bago ko tignan ang mahimbing na natutulog na si Royce. Kahit na hihilo pa ay pinilit kong tanggalin ang mga kamay nito na nakayapos sa akin.

“Please, just give me a minute, Dan. Let’s me hug you, please,” salita nito. Hinawi ko ang buhok nitong natatakpan ng maganda nitong noo. Hinalikan ko pa siya roon pagkatapos ang makinis nitong pisngi.

“Babe, let’s eat na. Itatapon tayo sa pool kung hindi ka pa babangon diyan.”

Hinalikan ko ito sa labi nang bumangon ito. Pupungas pungas pa ito habang nakasimangot na ginugulo ang buhok. Kung pwede lang dito na lamang kami maghapon, bakit hindi. Kaso hindi naman kami pumunta rito para magsaya at magrelax.

“Babe, stop that, mabaho pa ang hininga ko.” Nakatingin na ito sa akin habang nakasalungat pa ang dalawa nitong mga kilay. Para namang ikakahinto ng mundo kapag gumaganiyan siya.

Hinalikan ko ulit ito na ikinadaing niya. Mabilis naman akong bumangon at hinila na ito para sabay na kaming maligo. Kung ayaw niyang bumangon, edi gagawa tayo ng paraan.

Niyakap ko ito sa akin paharap at binuhat na ito papunta ng banyo. “Dan!”

“What? Parang nanlalambing lang e,” atungal ko sa kaniya nang maibaba ko na ito.

Naramdaman ko pa ang matigas na alaga niya na dumuldol sa akin nang yakapin ko ito.

“You know what I mean,” salita niya. Mabilis kong itinulak ang pintuan at pumasok sa loob nang akmang isasara niya ito. Nauna kasi itong pumasok kaysa sa akin.

“Dan! What are you doing?”

“Showering with you?” Nakangiti pa ako na parang hindi makapaniwala sa sinasabi ko.

“Hindi ikaw yan, Dan. You will always complain whenever I ask you to shower with me.”

Niyakap ko ulit ito at pinatakan ng halik ang labi nito. Napatawa naman ako nang mamula ang mukha nito. Softie boy yata itong bata natin.

“Not today, I guess,” natatawa kong salita sa kaniya. Mabilis ko namang hinubad ang suot kong pang-itaas at napatingin naman ito rito.

Parang ang hiya niya kanina ay napalitan ng saya sa nakikita sa katawan ko. “I did that.”

“Yeah, gusto mong dagdagan pa? Baka nahihiya ka pa.” pag-uyam at paghahamon ko sa kaniya na ikinalunok naman niya ng laway.

“Dan, may sakit ka ba at ikaw pa ang nag-aaya ngayon?” Napapailing lamang ako habang hinahawakan nito ang noo ko at leeg ko kung mainit ba ang pakiramdam ko. Kung may dapat itong hawakan ay yung nasa pagitan ng mga hita ko. Tigas na tigas e.

“Hindi ’yan ang mainit, heto oh!” Mabilis kong kinuha ang kamay niya at inilagay sa pagitan ng mga hita ko. Idiniin ko pa roon ang kamay niya at halos mapatalon siya nang kumislot iyon.

“Dan, talagang mapapatapon tayo sa pool kapag pinagbigyan kita. As much as I like the idea, nagrereklamo na ’yung bulate mo sa tiyan.”

Niyapos nito ang tiyan ko na tiyak kong alam niyang wala ako sa maayos na hulog sanhi ng hindi niya pagpaparamdam nitong nakaraang araw. Dapat siya ang sisihin dito, hindi ako.

“Kasalanan mo naman,” salita ko. Napakagat naman ako ng pang-ibabang labi ko nang tumunog ulit ang tiyan ko.

Natawa lang siya habang nagsimula na rin itong maghubad. Wala namang exciting na nangyari sa pagitan namin. Parang natauhan ako nang sabihin niyang kailangan kong bigyang pansin ang mga bulate ko sa tiyan, kaysa sa kung ano mang lubog ang nararamdaman ko sa kaniya.

“Oh, the lovebirds are here!” pumapalakpak pa si Maverick habang may ngiting tagumpay sa mukha nito. Mukha itong clown sa movieng “IT”

“Tumigil ka nga, Mav. Baka ikaw itapon ko sa pool.” Hinila ko na ang kamay ni Royce at pumunta na kung saan nakahilera ang mga hinanda nilang pagkain.

“Royce, nakita mo na ang lalanguyin mo?” Kumuha muna ako ng kanin bago ko sagutin ang katabi kong si Nataniel na kumukuha ng tortang talong.

“Yeah, sinabihan na ako ni coach nung nakaraan.”

“Wow, special treatment.” Inikutan ko lamang nang mga mata si Nataniel habang naglalagay din ako ng tortang talong sa plato ko. Sumunod lamang sa akin si Royce sa pagkuha ng pagkain.

“Parang hindi naman obvious na kasali ka sa lahat ng Relay, Nataniel James Oliveros.” Natawa lang ito sa sinabi ko bago ako tapikin sa balikat bago umalis. Kung may adik man sa paglangoy, siya yun. Lahat na lang ng talento sa paglangoy, kinuha na nito. Hindi man magtira .

Ngumiti lamang ako kay Royce habang kumukha ito ng fried chicken. “Do you know Nataniel?” I asked him. Mukha kasing hindi siya bother sa presensiya ng lalaki.

“Yup, lagi mo nga iyan kasama dati.” Hinintay ko lang itong kumuha ng tubig bago kami sabay na naglakad papunta sa kinauupuan ng mga kasamahan namin.

“I don’t remember seeing you before.” Iniisip ko pa kung saang lupalok ng mundo ko ito nakita. Parang walang Steven Royce Austria na lumilitaw sa utak ko. Sa gwapo nito malabong hindi ko ito mapansin. O sadyang sa mga bobey lang ng mga babae ako nakatingin.

“Well-played. Not that I wanted you to meet me at an early age. Masyado kang mataas noon, Dan. I can’t grasp your masculinity. Payatot pa ko noon e.”

Hinalikan ako nito sa pisngi bago kami umupo sa lamesa kasama ng mga teammates ko. Hindi naman bago ang ganitong tagpo sa kanila, lagi naman kaming magkasama ni Royce. Magugulat pa silang iba ang humahalik sa akin kaysa sa lalaking ito. Hindi ko pa yata nasasabi na halos mga may lahi ang mga nandirito. Anak mayaman pa nga.

“At least, I know how kind your mother is.” Napakagat ako sa loob ng balat ng bibig ko sa pagbanggit ko sa pangalan ng nanay niya. Ngayon ko nga lang naalala na wala na pala ito.

“Sorry, I didn’t mean to—” natigilan ito sa sinabi ko pero ngumiti lamang ito sa akin at hinihagod ang kamay niya sa uluhan ko. “It’s okay, I know she was really happy when she sponsor you. Kahit pinilit ko lamang siya noon.”

Hinalikan ko naman ito sa labi at ngumiti rito. “Mas gumagwapo ka, kapag nakangiti ka. Dagdag libog ika nga.” natatawa kong usal sa kaniya.

Niyakap lamang ako nito nang mahigpit at napahiwalay lamang kami sa isa’t isa nang may umubo na sa harapan namin. Para namang may sakit ito sa lakas nang pag-ubo. Ang sarap dugsulan nitong si Maverick.

“Nakakahiya sa mga single oh!” Inikutan ko lamang ng mata si Mav bago kami nagsimulang kumain ni Royce na may magaan nang ngiti sa mukha niya. Hinawakan pa nito ang isa kong kamay at kung minsan ay pinipisil pisil nito.

Those moments were at least the highlight of my day bago pa sirahin ng mga kantyaw nila nang sinimulan ko nang hubarin ang pang-itaas na damit ko. Sabi na e.

Pasipol sipol pa ang mga kasama nila Maverick at ibang mga lalaking swimmer dahil sa nakikita nila sa katawan ko. Matalim ko namang tinignan si Royce na ngayon ay nakangiti nang malapad. Parang hindi siya ang trumabaho sa mga chikinini na pinaglalagay niya sa katawan ko kagabi.

Pumunta ako sa starting blocked. “Players’ ready!” Mabilis kong itinaas ang kamay ko. “Prrrt.” Nang marinig ko na ang pito ay mabilis akong nagdive. Halos makalahati ko na ang 50 meters pool ng magsimula akong lumangoy ng freestyle.

Sa tanang buhay ko, I have never thought na ang paglangoy pala ay nakakagaan ng dibdib. All the things that I have felt and pushed back before para lang hindi ako magmahal was worth it, whenever the name Steven Royce Austria was mentioned.

Ngumiti ako nang malaki kay Royce pagkatapos kong lumangoy. Habol habol ko pa ang hininga ko bago ako umupo sa itaas ng pool. I remove all the equipment on my body and felt like all of my dreams were shifted towards the man whom rocking my life and walking towards me right now.

Tumayo ako at buong tapang na hinintay siyang nakatayo habang maraming nakatingin sa akin.

Niyakap ako nito at pakiramdam ko ay ako na ang pinakamaswerteng tao sa mundo. I would never ever think of falling to someone else—just him was enough.

“I love you, Royce,” salita ko habang pinapanatili ang paghinga ko nang malalim.

“I love you more, my Dandelion.” Ang tanging natatandaan ko lang noong gabing iyon ay ang masayang ngiti nito sa akin.

Chapter 42

Chapter 42

Sa mga sumunod na araw ay umaayon na sa akin ang mga linya ng panahon. Kasama ko si Royce ngayon habang bumibili ng bulaklak para dalawin ang kaniyang namayapang ina. Parang ang tagal na nga noong huli ko itong nakita. Halos wala na akong memorya nito. Sana nga ay tunay itong masaya kung nasasaan man lumalagi ang kaluluha nito.

“Bakit naman dandelion, Royce? Alam kong mahal na mahal mo ko, pero huwag kang obvious diyan.” Tinulak ko pa ito habang nagtitingin tingin ng mga ibang bulaklak na maganda. Ang dami kayang mas maganda sa dandelion. Isang ihip mo kasi dito, parang tatangayin na lahat ng mga blowball nito.

“I think, Azalea would do Royce.” Tumingin naman ako sa lalaki. Umiling ito bago ibalik ang kinuha kong bulaklak. Parang wala nang makakapagpabago sa kagustuhan nito.

“Dandelion was my mother’s favorite flower, Dan. Lagi’t lagi niyang pinapadilig ang mga halaman niya sa mga kasambahay namin. Kaya dapat, ikaw din lagi kong dinidiligan—kung pwedeng araw araw, bakit hindi.” Kininditan pa ako nito habang kumagat sa pang-ibabang labi niya.

Inismiran ko lang ito at hindi na nakipagtalo. “Dapat lang,” bubulong bulong kong sagot. Mahina lang ’yun kaya alam kong hindi niya narinig. Neknek niya kahit na labas sa ilong mga pinagsasabi ko ngayon dahil gusto ko rin naman ang pinagsasabi niya.

“May sinasabi ka, babe?” Kinuha nito ang kamay ko nang makakuha na ito ng bulaklak.

“Wala, tara na baka dito ka pa magkalat ng libog mo.” Natatawa lamang ito habang sumunod naman sa akin papunta sa flower boy na nagbabantay dito.

“Kung nasaan man siya, I know he would be happy about us, Dan.” Mahigpit kong hinawakan ang kamay niya. Pinisil pisil pa ito habang nakatingin kami sa puntod ng kaniyang ina.

Inilagay namin sa gilid, sa may damuhan, ang bulaklak na binili naming dalawa. Sinindihan na rin namin ang tatlong kandila habang nadirito kami. Mahirap na at baka ibenta pa ng mga taong nalalagi dito.

Hindi ako sumagot sa sinabi niya. Tumingin lamang ako sa mga bulaklak habang nakikinig sa malalalim niyang paghinga. Parang kailan lang talaga noong huli namin itong nakita at hindi pa maganda iyon.

“It always been a pleasure for me to introduce him to you, Ma. You don’t need to worry about me too, this man would always make sure that I was in the ectasy of love. This is my Dandelion, Ma. The one that I take from your beautiful garden.”

“Hello po, tita. Thank you po pala sa pagpapalaki niyo rito. Medyo malibog nga lang po.” Naramdaman ko ang paghigpit nang hawak nito sa kamay ko habang pilit na inaalis ang kaba sa boses ko.

“I will make sure na makakatikim ito ng ulam sa buong mundo, Tita. Ako yata katulong nito.” Kahit alam kong hindi nakakatawa ang mga pinagsasabi ko ay tinatawanan ko na lamang ito. Malay niyo matawa din ang kasama ko.

“Tumawa ka naman.” Paniniko ko kay Royce. Mahina itong dumaing sa ginawa ko bago ako nito yakapin patalikod.

“Don’t worry, Ma. Kung nasaan ka man ngayon, I will always have your words on my plate. Magiging engineer pa ako, Ma. The best among the rest.” Alam kong pinipilit na lamang nitong maging malakas at panatilihin ang kung ano mang linya sa kaniyang katawan. Kaya kahit ayokong makita siyang umiiyak ay humarap ako sa kaniya. Kinuha ko ang mukha nito at iniyuko ito sa balikat ko.

“It’s okay, love. Your mother will always look forward to your journey and will always be proud on you.” Hinagod ko ang mga kamay ko sa likuran niya. Pinatakan ko ng halik ang kaniyang uluhan. At pagkalipas lamang ng ilang minuto ay naramdaman ko na ang pagkabasa sa balikat ko. Naramdaman ko pa ang panginginig ng katawan niya sa klase ng pag-iyak nito.

Hindi pa rin ako sanay na umiiyak ito. Parang lahat ng lakas sa katawan niya ay ipinapasa niya sa akin. At alam ko na kapag manghihina man ito dahil sa akin, ipaparamdam ko na pwede itong kumuha at magcharge ano mang oras. Isang hubad lang ng pang-itaas ko rito, ayos na lahat. Balik ulit sa dati. Para saan pa at ginawa ang katawan ko kung hindi ko ibibigay sa lalaking ito.

Nasa ganoong tagpo kami nang may humintong sasakyan sa hindi kalayuan. Napasinghap naman ako nang makita ko ang lalaking nakasakay ngayon doon.

Nakatingin kasi ngayon sa amin ang ama ni Royce nang ibaba nito ang bintana sa likurang bahagi ng kotse. Kahit hindi ko sabahin, may takot ako sa dibdib ko. Takot na baka ang pera na naman ang manaig sa puntong ito ng buhay ko.

Pinagmasdan ko lamang siya habang mahigpit pa rin nakayakap sa kaniyang anak. Masakit man na hanggang ngayon ay may lamat pa rin sa relasyon nilang dalawa. Parang iisa lang naman ang dahilan nito. Ayokong isipin na ang relasyon namin ang magiging sagot para mabuo ulit silang pamilya—at alam kong hindi ko kayang magdesisyon sa usaping ito. At ayokong tanggapin ang pag-alis ko sa buhay ng anak nila ang magiging susi para magka-ayos lamang silang dalawa.

Ayoko —kundi bubutasin ko ang gulong ng sinasakyan niya ngayon.

Lahat yata nang mga iniisip ko ngayon sa pagitan namin ni Royce ay bigla na lamang nawala ng mabasa ko ang iniusal ng kaniyang ama. Parang huminto naman ako sa paghinga dahil hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko rito.

Akala ko kapag tinanggap na niya kami ay magiging masaya ako. Bakit ang sakit na makita itong malungkot habang iniuusal ang salitang kaniyang isinambit. Napakasakit sa dibdib.

“Patawad.” Mabilis nitong ibinaba ang bintana at umalis na rin ang sinasakyan niyang kotse.

Ilang minuto matapos noon ay pagngiti ng aking dibdib— napakagaan nito.

“Salamat, Royce.” Hinalikan ko ito sa noo bago ko isandal ang sarili ko sa napakainit at nag-aalab nitong katawan. Parang lahat ng hangin sa paligid ko ay nakuha ko na sa lapad ng ngiti na gumuhit sa puso ko ngayon habang iniisip na wala na ang isang taong pumipigil sa relasyon naming dalawa.

Umaayon na ang mga linya sa akin. Isang hakbang na lamang, alam kong sabay kaming guguhit ng panibagong linya ng taong niyayakap ko ngayon.

Chapter 43

Chapter 43

Alas kwatro palang nang umaga ay nagsimula na akong mag-ayos. Ni-check ko ulit lahat ng gamit na gagamitin ko para sa kompetisyon. Hindi magkamayaw ang saya sa dibdib ko .

Parang kailan lang nang magdecide akong lumangoy ulit, ngayon ay babalik ulit ako sa tunay na kompetisyon. Isang bisugo na ulit ako .

Masayang masaya ako ngayon. Parang lahat nga ng bulate sa tiyan ko ay tumatalon sa saya sa labis na nararamdaman ko. Parang binudburan ako ng asin at asim ngayon habang nakayakap na naman si Royce sa likuran ko.

“Royce…” mahinang usal ko sa pangalan niya habang isinandal ang ulo nito sa balikat ko. Inamoy amoy pa ako nito. Parang hindi naman iisa ang sabon at shampoo na ginagamit namin kung makaamoy ito.

“Ang baho mo na, babe.” Kinurot ko ito sa sinabi niya. Parang tanga naman ito.

“Ikaw din, Royce. Kaya umalis ka na diyan, magsasaing pa ako.” Hinalikan ako nito sa pisngi bago ako nito binitawan.

Nang makumpirma ko nang wala namang nawawala o kulang ay isinara ko na ang duffle bag at itinabi ito. Mabilis din akong humalik sa labi ni Royce bago ko siya iwang nakahiga sa nakalatag na kama namin sa sahig.

Mabuti na lang hindi pa rin gising si Veronica. Kahit na magka-away kami nito lagi ay hindi ko pa rin ipagkakaila na nag-aalala ako sa kaniya. Tao lang din naman ako.

Ilang beses man itong magalit sa akin, alam kong hindi rin ako nito matitiis. Kahit padabog itong kumilos sa mga sinasabi ko, masaya pa rin akong sinusunod ako nito.

Hinugasan ko na muna ang mga saging saba na ibabaon ko sa mismong laban. Ako na ang nagpresinta na magluto at magdala nito dahil ito lang ang alam kong kaya kong bilhin at swak sa budget.

Pinakuluhan ko na ang mga ito at sinunod ko na rin ang magsaing para sa kakainin ni Veronica buong maghapon. Kahit ayaw ko itong iwan, kailangan ko ring sundan ang takbo ng buhay ko.

Hindi ko siya pwedeng piliin dahil sa huli’t huli, aalis din ito pagkatapos. Wala ako sa plano ng babae. Masakit man na katotohanan. Hanggang kaibigan at suporta lang talaga ang pwede kong ibigay sa kaniya.

Nagtimpla na ako ng kape. Umupo rin sa hapagkainan. Binuksan ang cellphone ko at nagkalikot lang ng kung ano-ano rito.

Nataniel: Ligo na boy!

Ako: No need. Punas punas lang. Lalangoy din naman mamaya.

Nataniel: Huwag kang lalapit sa ’kin mamaya.

Ako: ’Di ’wag. Sino ka ba? Mabaho ka rin naman.

Nataniel: Sabi nang hindi maliligo sa laban mamaya.

Ako: Kapag nakita kong hindi ka naligo, wala pang pito, ihuhulog na kita roon.

Napatigil lamang ako sa pagtetext kay Nataniel nang maramdaman ko ang pagyakap sa akin ni Royce mula sa likuran ng upuan.

“Got busy?” Tumingin ako sa kaniya at hinalikan ito sa labi. “Kape ka muna.”

Mabilis itong umupo sa tabi ko at kinuha ang kape ko na halos hindi ko man lang nagalaw.

“Kinakabahan ka?” Binitawan ko na ang cellphone ko nang hindi na magreply si Nataniel at humarap na kay Royce.

“Not really. I feel like I was just doing it for myself,” salita ko sa kaniya. Nakangiti pa ako na abot kay santanas.

“Syempre ikaw na ’yan, eh.” Napangiti naman ako sa sinabi niya. Kinuha ko ang kamay niya at kinurot ito.

“Ah talaga, Royce?” Natatawa lamang ito sa mga banat ko sa kanya.

Tumayo muna ako at pumunta na sa kalan para patayin na ang mga niluto ko. Inilagay ko sa isang palanggana ang mga saging saba para matuyo at hininaan ko naman ang apoy sa kanin para maluto pa lalo ang pagkakasaing nito. Bumalik din ako pagkatapos sa upuan ko kanina.

“Ligo na tayo?” Naningkit naman ang mga mata ko sa sinabi ni Royce.

“Ayoko,” maikling salita ko.

“Dan. Kahit ngayon lang.” Inikutan ko lamang ito ng mga mata sa kakapilit nito sa akin.

“Ligo lang talaga?” pagtatanong ko pa.

“Ikaw, baka may balak ka pang masama sa akin. Pagbibigyan naman kita, basta’t sabihin mo lang.” Parang labas sa ilong nga ang sinasabi nito sa akin. Pinalo ko lamang ito sa kamay bago ako tumayo at kunin ang tuwalya. Sumunod lamang ito sa akin habang natatawa.

Wala namang nangyari sa pagitan namin maliban sa ang tagal naming magbanlaw dahil inuna pa naming maglandian sa isa’t isa. Paglabas naming dalawa ni Royce sa banyo, ang busangot na mukha naman ni Veronica ang bumungad sa amin. Nakadamit naman kaming pareho ni Royce dahil sinanay na naming ganito para hindi na mailang pa si Veronica. Baka akitin pa nito si Royce kapag nagkataon. Gagawin ko na siyang sahog sa paksiw nun, tignan lang natin kung hindi pa mas umasim ito.

Pumunta ako sa kalan at pinatay na rin ang kanin. Nagsandok na rin ako sa lahat pagkatapos. Kumuha ako ng itlog na niluto ko kanina at dalawang piraso ng maliliit na hotdog bago ko lagyan ng ulam si Royce. Ngumiti lang sa akin ang lalaki bago ito magsimulang kumain.

“Iiwan niyo na naman ako mamaya? Parang hindi mo naman ako kaibigan sa lagay na ’to, Dan.” Napatigil naman ako sa pagkain nang magsalita si Veronica. “Parang wala kang kasamang buntis ngayon.”

“May klase pa ako mamaya, Veronica. Hindi kita maasikaso kahit gusto ko. At saka, may makakain ka naman diyan.”

“Nakakatamad dito, Dan,” reklamo naman nito.

“Pwede naman siyang sumama—” napatigil si Royce sa sinasabi niya nang magsalita naman ang babae. “Hindi kita kinakausap,” galit na tono niyang salita.

“Dan, ang sakin lang, pwede ka namang mag-absent sa klase mo. Para namang babagsak ka diyan.” Iritado pa rin ang tono nito.

Pumikit muna ako at huminga nang malalim bago ko siya tignan at kausapin. “Hindi ako aabsent. Tapos ang usapan,” salita ko. Binagsak nito ang platong kinakain nito pagkarinig nang sinabi ko.

“Bakit? Dahil ba sa lalaking ito, Dan? Ngayon na nga lang hihingi ng pabor sayo, galit ka pa. Para wala tayong pinagsamahang dalawa.” Tumayo pa ito at nang akmang tatalikuran niya ako ay hinila ko ang kamay nito.

“Veronica, huwag kang bastos. Hindi pa tayo tapos mag-usap,” galit kong salita sa babae.

“Dan, stop. Buntis ’yan.” Hinawakan naman ni Royce ang kamay ko at pinaghiwalay kaming dalawa ni Veronica. Mabilis namang umalis ang babae. Umupo naman ako pagkatapos.

Napahilamos na lamang ako sa kamay ko habang pinapakalma ako ni Royce sa papisil pisil sa mga kamay ko. “It’s okay, Dan. Intindihin mo na lang. Huwag kang papa-stress, may laban ka pa mamaya.” Napakagat labi lamang ako habang pinapakalma ang sarili ko.

Lahat yata ng dugo ko sa katawan ay umakyat sa ulo ko sa nangyari kanina. Pakiramdmam ko, isang araw, susuko na lamang ako at mapipiglas lahat ng bagay na pinipigilan kong lumabas.

Alas-sais palang ay nakarating na kami sa venue kung saan kami lalaban. Marami na ring taong naririto na tiyak kong pamilya ng mga lalangoy ngayon. Kinuha ko na ang mga gamit ko na binuhat ni Royce.

“Royce, iwan na muna kita diyan. Kapag nagutom ka mamaya, kunin mo na lang ’yung baon ko.” Hinalikan ko ito sa labi at niyakap bago ako magbihis.

Kasalukuyan akong nagwawarm-up gamit ang fins and paddles nang lapitan ako ng team captain namin na si Antonette.

“Ready ka na, Dan?” tanong ng babae. Tumango lamang ako sa kaniya at ngumiti.

“Galingan mo, para manginig naman sa takot mga kalaban natin.”

Tinignan ko lamang ito bago ako magpatuloy sa ginagawa. Nang mag-aalas-syete na ay umahon na kaming lahat at pumunta sa designated chairs na para sa amin.

Na-brief naman na kami nang maayos ni coach, kaya hihintayin na lang namin na tawagin ang mga lalangoy. Parang kailan lang, tanging kami lang ang nakakarinig ng mga pangalan namin, ngayon isisigaw na sa lahat ng taong naririto. Hindi na ako makapaghintay.

Halos sigawan naman ang mga tao nang magsimula na ang laban. Nakikita ko pang gustong lumapit ni Royce sa pwesto namin kaso hindi talaga pwede. Kaya kinakawayan at nginingitian ko na lamang siya kapag mapapatingin ito sa pwesto namin.

“50 Meters, Freestyle.”

Pumunta na ako sa pwesto namin kung saan nakalagay ang pangalan ng school na nirerepresenta ko. Tumingin muna ako kay Royce nang pinaakyat na kami sa starting blocks. Ngumiti lamang ang lalaki at nagflying kiss pa ito na nginisian ko lamang.

Ibinaba ko na ang suot kong goggles at nang marinig ko na ang wistle ay mabilis akong nagdive. Halos nasa finish line na ako nang umahon at ilang kumpas lang ng kamay ko ay tapos na akong lumangoy.

Tumingin ako sa monitor na nasa taas namin at halos hindi ko na mapigilang ngumiti nang makita ko ang sarili kong pangalan sa unahan. Umahon ako at ang unang sumalubong sa akin ay si Royce. Natatawa naman akong yumakap dito at halos isigaw ko na ang pangalan niya ng buhatin ako nito.

“Royce!” Ngumiti lamang ito bago ako nito ibaba at halikan sa mga labi. Hinampas ko lamang ito at inilibot pa ang mga mata ko at halos sa amin ang tingin ng mga ito.

Nahihiya ko namang hinila si Royce sa pwesto namin, bago ko siya bitawan. “Nakakahiya,” natatawa kong salita sa kaniya.

Niyakap lamang ako nito sa likuran bago magsalita. “Walang nakakahiya sa taong nagmamahal,” salita nito na inikutan ko lang ng mga mata. Naramdaman ko pang hinalikan ako nito sa uluhan bago kami sabay na panoorin ang mga bagong maglalangoy.

“May laban ka pa ba niyan?” Mas hinigpitan ko ang tuwalya na nakapulupot sa aming dalawa bago ko siya sagutin. “Hmm… sa relay na lang.” Tumango tango lamang ito sa sinabi ko.

Napahiwalay lamang kaming dalawa nang tawagin ako ni coach. Hindi ko na kinuha ang tuwalya kay Royce dahil mas mukha pa siyang basang sisiw sa aming dalawa.

“Dan, tatanggalin kita sa relay at ipapalit ko si Nataniel. Magpo-400 meters kang backstroke.” Nanlaki naman ang mata ko sa sinabi nito pero tumango lamang ako rito.

“Pero pwede pa kong magrelay coach,” suhesyon ko dahil nasasayangan ako sa langoy.

“Malabo, Dan. Magkasunod ’yung category.” Napaptango tango lamang ako habang bumalik sa pwesto ko katabi ni Royce na nakaupo ngayon. Umupo naman ako sa tabi ng lalaki.

“Anong sabi?” usisa nito.

“Lalangoy niyan ako after nito,” sagot ko bago ko kunin ang mga gamit ko.

“Kaya mo ’yan, ikaw pa.” Niyakap ko lamang siya habang nakatingin ako sa harapan. Naramdaman ko lamang ang mga kamay niyang dumantay sa balikat ko. Parang lahat ng lamig sa katawan ko ay napalitan ng mainit dahil sa pagkakayapos niya sa akin.

“Sisipunin ka niyan, Royce. Ba’t kasi niyakap mo pa ako?” pag-uusisa ko. Inilandas naman ng mga kamay ko ang buhok niyang medyo basa pa rin.

Tumingin lamang ito at pinisil ang ilong ko. “Ayos lang, at least alam nilang lahat na may jowa ka na.”

“Para namang hindi obvious sa laki ng singsing na binigay mo,” patuya kong sagot sa kaniya na ikinangisi lamang niya.

Tumayo na ako ng matapos ang pinapanood namin. Tinapik ko lamang sa balikat si Royce bago ako lumakad at pumunta sa starting blocks namin.

“400 Meters, Backstoke.”

Bumaba na ako sa pool at ngumiti sa tabi ko na tinapik lamang ako. “Galingan natin.”

Masaya pa rin ako kahit pang-third lamang ako. Hindi naman na ako nag-eexpect lalo na hirap na hirap ako rito. Buti nga hindi pa ako pinulikat.

Natapos ang araw na iyon na kami ang overall champion sa lahat ngayong taon. Hindi na ako sumama sa kanila nang mag-aya sila dahil may pasok pa ako mamayang ala-una.

Pagkatapos naming kumain nila Royce ay nagpaalam na rin ako rito. “Thank you sa time, Royce,” salita ko rito.

“No need. Para saan pa’t naging jowa mo ko.” Ngumiti lamang ito sa akin bago ako yakapin nito. Halos ayaw pa ako nitong bitiwan bago kami magpunta sa kaniya kaniya naming klase.

Bago pa ako pumasok ay may natanggap akong tawag mula sa unknown caller. “Hello, this is East Avenue Medical Center, am I speaking with Dandelion Mosque?” Halos mabitawan ko na ang hawak kong cellphone kung hindi lang ako hinawakan ng isa sa mga kaklase kong papasok ngayon.

Para akongmalalagutan sa narinig ko. Parang lalangoy ang puso ko sa kaba kahit nakakatapos ko lamang lumangoy kanina.

Chapter 44

Chapter 44

Para akong malalagutan ng hininga sa sobrang kaba. Akala ko kung ano na. Manganganak na pala ang gaga. Nakakatawa pero nakakakaba ang pagtawag nila sa akin. Hindi man lang nila sabihin kung ano ang pakay nila. O sadyang inuunahan lamang ako ng takot.

Kahit pilit ko na lamang pinapasaya ang dibdib ko, hindi ko pa rin maalis ang pangamba. Ang alam ko, siyam na buwan ang pagbubuntis ng tao. Kaya nakakapagtaka na manganganak ito sa pangpitong buwan. Ganoon na ako kabalisa para isipin pa ang mga bagay na ito.

Nang nakarating ako, halos nasa labas lamang ako. May pinapirmahan na kung ano at halos hindi ko na malaman ang mga ito. Para akong tanga na sumasang-ayon sa kung anong gusto nilang mangyari.

Ngayon nga ay kanina pa ako paikot ikot at pinagtitinginan na rin ako ng mga tao rito. Napapasandal na lamang ako sa dingding na malapit sa pintuan ng emergency room. Napahilamos din sa mukha sa bawat sambit ko ng mga salita.

Parang lahat ng away namin ni Veronica ay bumabalik sa akin. Ngayon ko lang din napagtanto na ang sama-sama ko palang kaibigan. Parang hindi kami naging magkababata. Parang walang relasyon sa pagitan naming dalawa.

Gusto kong huminga ng tawad sa kaniya, sa lahat lahat, pero kapag naiisip ko na kailangan kong iwasan si Royce kapag kasama siya, parang lahat ng rason ay hindi tama. Kahit na hilahin pa ako nito palayo, hindi ko yata kakayanin na sumama sa kaniya. Parang nakatatak na sa pagkatao ko na si Royce na ang buhay ko at lahat ng bagay ay nakasentro lamang sa kaniya. Tama man o mali—sa kaniya at sa kaniya pa rin ang sarili kong buhay.

Huminga ako nang malalim. Napapakagat pa rin sa pang-ibabang labi. Maya’t maya pa rin ang pagtingin ko sa mga taong dadaan sa pasilyong kinalalagyan ko. Nagbabasakali na dumating na si Royce. Kung bakit ngayon pa nangyari ito. Kung kailan ako mismong nakaramdam na labis na saya sa paglangoy. Kung kailan ko inaabot ang mga bagay na gustong gusto kong gawin.

Hindi yata tama na maging madamot ako sa mga bagay na ikakasaya ko. Kung sana hindi na lamang ako pumasok, kung sana nakinig ako. Wala sanang ganito. Maayos sana ang lahat.

At parang nauulit na naman na kapag kailangan ko na naman si Royce, hindi na naman siya darating. Kapag may problema ako, magpapakita na lamang siya kapag tapos na. Ang sarap magwala sa kaniya. Ang sarap niyang sakalin.

Napaiyak na ako sa labis na emosyon na nararamdaman ko. Akala ko tapos na ako sa ganitong tagpo. Sawang sawa na akong umiyak. Tanginang ’yan, hindi na ’ko nilubayan.

Royce, asan ka na. Tangina mo.

Napatayo ako mula sa pagkakaupo nang may sunod na sunod na tao ang pumasok sa emergency room. Kahit hindi ko sabahin, parang alam na ng dibdib ko na may masamang nangyayari. May hindi tama sa mga linya ngayon.

Kaya kahit bawal ako sa loob ay pumasok ako na kasama nila. “An—” hindi pa ako nakakapagsalita nang hawakan na ako ng isa sa mga kasamahan nila at pilit na itinutulak palabas.

Nagmatigas ako at parang nahinto ang paghinga ko nang makita na pilit na binubuhay ang katawan ni Venonica. Ilang beses inulit ang bagay na iyon; ginamitan pa ng debrator o kung ano mang nagpatayo sa katawan ng babae at parang nanghina ako sa tunog na narinig ko kasabay ng pagsalita ng isang doktor.

“Time of Death: 03:36 Pm”

Napaupo ako habang nakatingin na inaayos na lamang ang katawan nito. Tanging pag-iyak lamang ng bata ang naririnig namin. Hindi ko na rin nararamdaman na umiyak ako dahil parang malalagutan ako nang hininga sa bagay na nasasaksihan ko.

Nakatulala lamang ako habang nasa labas pa rin ng emergency room. Hindi ko na alam ang mga bagay na pinapaasikaso sa akin at tanging walang buhay na si Veronica lang ang nakikita ng mga mata ko. Sa kada pikit ko, naaalala ko kung paano nito kagustong makita ang kaniyang anak. Para akong lantang gulay sa nangyayari.

Ang nanay ni Veronica na ang nag-asikaso sa kaniyang anak. Hindi ko na rin pinakialaman ang mga desisyon nila lalo pa’t wala naman akong karapatan.

Ilang araw na rin magmula ilibing si Veronica pero nandito pa rin ako sa hospital at pabalik-balik. Maya’t maya din ang pagtingin ko sa anak nito dahil sa maselang kalagayan nito.

“Babe, kain ka muna…” Huminga muna ako bago ko kuhanin ang binigay ni Royce. Siya na din halos ang nag-aasikaso sa mga dapat kong gawin, napabayaan ko na rin ang pag-aaral ko na siyang sumalo naman. “Ta’s dalawin natin si Baby mamaya,” dagdag pa nito.

Tumango lamang ako habang sumusubo ng pagkain. Parang bumabalik lang ako sa dati kapag nandirito si Royce sa tabi ko. Para siya ang cheat code ko na may sarili pa rin akong buhay na kailangang ituloy. Kahit papaano ay hinihila ako nito sa realidad ng mundo.

Nang matapos ako ay tumunganga na naman ako. Para akong tanga na paulit ulit sa mga iniisip. Alam kong kailangan ko nang tanggapin ang mga nangyayari, ang kaso lang bumabalik na naman ako sa pag-iisip na kung sana naging mabuti ako, naging mapagbigay ako, hindi na sana humantong pa sa pagkawala ng isang buhay.

Hinawakan na ni Royce ang kamay ko at sabay kaming lumakad papunta sa kung nasaan nakalagay ang critical na bata na iniluwal ng aking kaibigan.

“Lion Mosque,” pagbasa at pagtingin ko sa nakalagay na pangalan. Hindi pa rin ako makapaniwala na ako ang ginawang tatay ni Veronica ng anak niya. Parang lahat ng mga bagay na gumugulo sa isipan ko ay kusa na lamang naglalaho at ang tanging sentro na lamang nito ay ang batang nagpatibok muli ng aking puso.

Isinoot ko ang mask ganoon na rin si Royce at sabay kaming pumasok sa loob. May isang nurse na nakaalalay para tignan kung may mali kaming gagawin.

Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko at para akong malalagutan nang hininga nang hawakan ko ang napakaliit na daliri ng batang nasa harapan ko.

Napaiyak ako nang hawakan nito nang mahigpit ang kamay kong humahaplos sa kaniya. Napakalambot nito. Parang sa isang pisil ko lamang ay masasaktan ito ng labis.

Naramdaman ko naman ang mga braso ni Royce na yumakap sa akin at ang malapad nitong katawan. Napakainit nito na siyang pumapaso sa lamig ng kwartong kinatatayuan namin ngayon.

“R-ro-ycce,” banggit ko ng kaniyang ngalan. Mas humigpit ang yakap nito sa akin. Naramdaman ko rin ang paghalik nito sa aking buhok.

Sa mga sandaling iyon, napagtanto ko na wala na akong karapantang itago pa ang mga luhang matagal ko nang ibinaon. “It’s our son, Dan. Our baby Lion.”

Kinuha ko na ang mga bulaklak na binili ni Royce. Magdadalawang buwan na magmula noong bawian ng buhay si Veronica at isang linggo nang nakalabas ng hospital ang anak naming tatlo. Kasalukuyang binabantayan ito ng magulang ng babae at kinuha na namin iyon bilang pagkakataon para dalawin ang puntod ng kanilang anak.

“Dan, mauna ka na, nakalimutan kong bumili ng pansindi ng kandila.” Tumango lamang ako rito at hinalikan siya sa pisngi.

Napakalamig ang simoy ng hangin dito. Panaka naka rin ang ingay na nagmumula sa mga sanga at puno na siyang pumupusyaw sa init ng kapaligiran.

Malakas ang pintig ng puso ko habang naglalakad sa kung nasaan ang puntod ni Veronica. May ngiti na rin ngayon ang mga labi ko habang binabaybay ang napakalawak na daan na sa bawat hakbang ay isang buhay ang nakahukay. Isang memorya ng mundo ang kanilang mga iniwan.

Ibinaba ko na ang bulaklak sa tabi ng pangalan nito. Hindi pa rin ako makapaniwala na wala na nga ito. Parang kailan lang kung tawagin ko itong maasim at amoy putok. Malayong malayo sa kung anong bango nito sa totoong buhay. Dahil kung may maarte sa aming dalawa, siya na ang mauuna dahil nakauwi na ako. Baka masapak pa ako ni Royce kung bakit mabagsik ang pabangong gamit ko. O kung bakit o kanino ako nagpapabango na hindi ko naman karaniwang ginagawa.

Huminga ako nang malalim bago ko hawakan ang pangalan nito. “Salamat, Veronica…” nagsimula na naman ang mga luhang naglalandas sa aking mukha.

“Pasensiya na kung wala pa rin ang anak nating tatlo, huwag kang mag-alala sa binyag sure akong makikita mo na siya.” Napatawa naman ako habang nagkekwento ako rito.

“Parang hindi mo nga anak, Veronica…” Hindi na mapawi-pawi ang mga ngiti ko sa mukha habang inaalala ang napakaputing anak nito. Malayong malayo sa kulay na kinagisnan kong tignan sa babae. “Mabuti na lang,” dagdag ko pa habang nakatawa na ngayon.

Napatingin ako kay Royce nang umupo ito at sindihan ng kandila ang sa gilid ng pangalan ng babae. Malaki rin ang ngiti sa mukha nito. Napakaaliwalas. Malayong malayo sa mga mukhang ibinibigay namin noong makaraang buwan nang pumanaw ang dalawang babaeng mahahalaga sa mga buhay namin.

Kinuha nito ang kamay ko at hinalikan. “Magkasama na sila ni Mama, Dan.” Habang hawak nito ang kamay ko ay isinandal ko naman ang katawan ko sa mga balikat nito at siya namang pagyakap ng mga braso nito sa akin.

“Kakayanin natin ulit…” Kasabay nang malakas na ihip ng hangin ay ang pagkapusyaw ng kulay sa mga mukha namin dalawa. “Kakayanin.”

Chapter 45

Chapter 45

Inaayos ko ang suot na barong ni Royce. Tinitiyak na wala itong kahit anong gusot at plantyado ito. Mabilis akong ngumiti sa kaniya nang matapos ko itong tignan.

“Hintayin mo na lang kami sa baba,” salita ko. Hinalikan ko ito sa labi bago ako pumunta kay Baby Lion. Inayos ko na rin ang damit nito. Hindi naman na ako nag-abala pa sa akin dahil tamang polo shirt lang ay sapat. Amoy desente naman na ako—sa kilos, sa gawa, at sa bibig.

Hindi pa rin ako makapaniwala na parang mag-asawa na ang ganap namin ni Royce. Magmula noong lumipat kami sa condo unit niya, parang ako na ang batas sa aming dalawa. Isang pitik ko lang, susunod na ang kupal. Ganoon na ako kalakas sa kaniya.

Bumaba na ako habang buhat buhat na si Leon. Sinenyasan ko ang kasambahay na sumunod sa amin at dalhin ang mga gamit ng bata. Baka umiyak ito kapag nakalimutan ang gatas niya o kahit ang laruan nito na dapat ay pandistrak lamang ay ginawa na niyang damit sa araw-araw na yakap niya ito.

Yumuko na ako para makapasok sa passenger seat na katabi ni Royce. Tinignan ko pa ang bata habang inaalalayan ko ito sa aking dibdib bago tinignan ang kasambahay na nasa likuran at iminulestiya na kuhanin ito sa akin.

Naging mabilis lang naman ang pagpunta namin sa school. Pagkababa ay sinabihan ko na lamang si Royce na hintayin ako sa mga bleachers na narito. Kumaway kaway pa ako habang nakatingin dito na na ngayon ay bagot na bagot na ang buong mukha.

Kinuha ko ang maliit na kamay ni baby Lion at ngumiti nang malaki rito habang hawak hawak ako nito. Nakapatong ngayon ito sa bewang ko at ikinaway ang kamay nito kay Royce. “That’s your Daddy, baby.” Napaigik naman ako nang ngumiti ito.

Nang magsimula na ang programa ay ibinaba ko na ito sa stroller. Nilagyan ko na rin ito ng tsupon sa bibig pagkatapos nitong inumin ang gatas na nasa bote.

Nagsisipalakpak naman ako habang nakatingin kay Royce na naglalakad ngayon habang kinukuha ang diploma niya. Sino nga bang mag-aakala na magtatapos ito? Akala ko rati, suki lamang ito ng mga banyo at hindi na ito magtitino. May maibubuga din pala ito, maliban sa kalibugan nito sa katawan.

Masaya lamang ako habang nakatingin sa kaniya. Kumaway kaway pa ito sa banda namin nang makuha nito ang diploma niya. Habang nakatingin sa kaniya ay bigla kong iniliko ang paningin ko at nahagip ng mata ko ang kaniyang ama.

Gulat man ay naisipan ko ring puntahan ito. Wala namang sigurong masama sa pagpapatawad. Sabi nga nila, tao lang ako at may isang busilak na puso. Kahit na tutol si Royce dito dahil hindi maka-score ay bahala siya sa buhay niya. May kamay naman siya.

Napakagat ako ng labi matapos kong magpaalam sa tagabantay ni Baby Lion. Nagsimula na akong maglakad sa taong alam kong matagal na niyang gustong lumapit at kausapin kaming dalawa ni Royce.

Hindi ko nga lang alam kung bakit ngayon lang siya nagpakita.

“Magandang hapon po,” simula ko. Dinig na dinig ko pa ang kalabog ng dibdib ko habang nakatingin sa kaniya. Malayo ang itsura nito sa dati. Parang wala itong buhay. Nangingitim na rin ang ilalim ng kaniyang mga mata. Alam ko ang pakiramdam ng ganito. Kahit nahihiya ay kinuha ko ang kamay nito at sinabihan na pumunta sa kung nasaan ang anak namin nila Royce at Veronica.

“Napatawad na po kayo ng anak niyo,” pasimula ko habang binabaybay ang kung nasasaan ang anak ko. “Kahit masama ang loob niya sa inyo, hindi naman po niya hiniling na mapasama po kayo. Kung meron man pong tampo, hindi naman po ito itinanim. Kaya huwag po kayong mag-alala, Sir.”

“Ikaw ba napatawad mo na ba ako?” Ngumiti at tumango lamang ako bilang sagot. Ipinakilala ko rin ang anak namin ni Royce sa kaniya. Para naman itong nagkulay sa nasaksihan.

Lumuha pa ito habang hawak hawak ang kamay ni Baby Lion.

Huminga ako nang malalim at ngumiti ng matamis. Kahit kailan, hindi naman masamang magpatawad. Kahit gaano pa kasakit ang bagay na ibinibigay nila, sa huli’t huli ay tao pa rin tayo. May puso at may isang malaking suso na handang ngumiti sa napakalawak na mundo.

Niyakap ako ni Royce matapos nitong kausapin ang kaniyang ama. Sumisinghap singhap pa ito tanda nang pag-iyak nito habang kausap ang tatay niya.

“Napakatapang mo,” salita ko habang yakap pa ako nito. “Parang pabango mo, isang balde yata ang nilagay mo.” Siniko naman ako nito habang natatawa kaming dalawa.

Hinila ako nito sa pwesto ng kaniyang ama at ni Baby Lion. Ibinigay pa nito ang cellphone niya sa kasambahay namin at ipinuwesto kami para kuhanan ng litrato.

“3… 2…” Nakangiti lamang ako. “1…” Napasinghap naman ako ng halikan ako ni Royce. May ibang anggulo na nakayakap ito sa likuran. Ang iba ay silang dalawa ng kaniyang ama, kami ni Baby Lion, kaming tatlo, at kaming apat, silang dalawa at marami pang iba.

Hindi man ito gaanong nahihayag, alam kong sa susunod na taon, ako naman ang magtatapos. Kasama pa rin ang mga taong mananatili sa isang bulaklak na kagaya ko. Mabango at naghahalimuyak sa sarap.

This is Dandelion Mosque— and my unshed tears of mine has finally signing-off.

Last Chapter

Last Chapter

The first time I was introduced to a dandelion was through my mother’s garden. It was something that I am not exactly fond of, but just accepted how beautiful it was. Day by day. Night after night.

As I enter and sitting on the desk, infront of a doctor, with my mother beside me. I know there is something wrong with the way I breathe. Hindi tama. Nakakapusyaw madalas. Sa hangin, sa usok, maging na rin sa aking paggalaw. Parang lahat ng bagay kailangang may permiso, kailangang tantiyahin.

Nanginginig man nang sabihan ako nitong kailangan kong mag-undergo ng treatment, wala naman akong magagawa. What can a child do at a very young age, but to obey his parents. To do what they wanted me to do.

Nakaharap ako sa maskuladong swimming coach na ipinakilala ni Mama sa akin. Hindi ko na tanda ang pangalan nito dahil para saan pa ang pangalang coach na sinabi nito sa akin.

May mga pinagawa ito na madali ko namang sinunod. Mahigit trenta minuto na akong nakababad at kung ano anong mga tinuro nito sa akin nang magdecide itong tapusin na ang oras ko. Bayad naman ito kada minutong nandirito ako. Ganoon ang mundo. Basta’t may pera, wala ka ng problema.

Matapos ako sa pool ay mabilis akong pumasok sa banyo. Halos shower lang naman ang naririto. Sa kabila pa naman kung saan ka pwedeng maglabas ng sama ng panahon.

Napatingin ako sa lalaking nagbabanlaw dito. “Bago ka lang dito?” Tumango lamang ito at pinagpatuloy lang ang pagliligo. Napasimangot lamang ako nang hindi ako sagutin nito.

Tumingin tingin pa ako pero wala talaga itong pakialam na magbukas ng salita sa pagitan namin. Hindi ko na lamang ito pinansin at napagpasiyahang maligo.

Ganoon ang naging takbo ng buhay ko kapag sasapit ang araw ng biyernes, sabado, at linggo. Napag-alaman ko rin na Dandelion ang pangalan ng batang aburido ang mukha, malayong malayo sa napakabangong bulaklak ng Dandelion na aking minahal sa araw-araw.

Kahit hindi ko aminin, mayroong parte sa sarili ko na nais maging kaibigan ito. Kaya kahit hindi ito nagsasalita kapag kinakausap ako ay napagtitiyagahan ko ito. Ganito na siguro ako kadesperadong magkaroon ng kaibigan. Halos lahat kasi sa akin, bawal. Kaya walang may gustong manatili sa tabi ko.

Sinabihan ko rin ang mommy ko na gawin siyang sponsor dahil lagi kong napapansin na naghihiram ito ng gamit. Hindi ko na lamang sinabi sa kaniya baka sabihin niya na ginagamit ko ang pera namin para maging magkaibigan kami neto. Kahit na ganoon naman ang gusto ko.

Ang hindi ko makakalimutan sa pagitan naming dalawa ay ang pag-iyak nito sa likurang bahagi ng banyong pinagliliguan ko. Hindi ko na dapat ito papansinin, pero masyadong malakas ang hatak nang pag-iyak nito sa akin. Parang ako ang nasasaktan sa ginagawa niya.

Nakatingin lamang ako habang umiiyak ito sa tapat ng isang paso. Walang laman ito katulad na lamang ng walang buhay nitong mukha. Gusto ko itong lapitan, hagkan, pero ang mas nanaig sa akin ay ang tignan na lamang ito. Alam ko ring hindi ako nito kakausapin kung lalapit pa ako. Baka isipin pa nito na kukutyain ko siyang bakla dahil sa pag-iyak nito. Baka masuntok pa ako nito nang wala sa oras.

Sa mga nakalipas na taon ay ganoon lamang ang naging tagpo naming dalawa. Iilan lamang ang kinakausap nito sa mga kasamahan niya. Parang napakailap nito. Kaya masaya ako kapag may mga laban ito dahil nakikita ko itong nakangiti. Matalo man o manalo, may nakapaskil na ngiti sa mga labi nito—at sa ginagawa niyang iyon, parang may tumatalon na kabayo sa dibdib ko sa lakas ng hatak nito sa akin.

Natapos lamang ang relasyon ko sa kaniya nang hindi na ito tumuloy sa paglangoy. Iyak lamang ang ginawa ko dahil para akong binawian ng buhay dahil hindi ko pa nasasabi sa kaniya na sa mga nagdaang taon ay siya lang ang tanging minahal at nagustuhan ko kahit na hindi ako nito kinakausap. Masaya na ako doon.

Kaya naman noong nakita ko siay, noong second year na ako hindi na ako nagpatumpik tumpik pa at gumawa na ng plano para mapalapit ito sa akin. Parang alam na ng sarili ko na kapag dadaan ako sa tamang proseso ng pagpapakilala ay walang mangyayari sa pagitan naming dalawa. Parang may nakapaskil na kaagad kung hanggang saan ang relasyon naming dalawa.

Kaya kahit alam kong hindi tama at parang baliw na baliw na ako sa kaniya, hindi kailanman rumehistro sa akin na sumoko dahil alam ko hindi makakapayag ang sarili ko na hindi siya mapasaakin.

Kaya naman gumamit ako ng iba’t ibang babae para lang makuha ang atensyon niya… na mahuli niya akong may ginagawang kung ano man sa loob ng banyo. Dahil ’yun lamang ang tanging paraan pala mapalapit ako rito.

May ilang beses man na nasasayang ang effort ko sa kakahabol sa kaniya, kaya kung huhupa man ang nararamdaman ko o nawawalan na ng gana ay dumadaan na lamang ako sa restaurant na pinagtatrabahuhan niya para kahit papaano ay makita ko ito. Magkaroon man ulit ng saya ang puso ko. Dahil alam ko na sa pag-titiis kong ito ay makukuha ko rin ito. Hindi pa sigurado, pero alam kong sa dulo nang mga ginagawa ko ay may patutunguhan ang mga ito at ’yun ay ang mapasaakin ito nang buong buo.

At sino nga ba ang mag-aakala na makikita ko ito ngayon na naglalakad sa altar para makipag-isang dibdib sa akin? Na ang taong pinapangarap ko ay nasa tabi ko na. Parang lahat ng paghihirap ko na mapansin niya ay nagkatotoo na—parang umaayon na angg panahon sa akin. Dahil sa pagtitiis ko at pagpapapansin ay nakuha ko ito nang buong buo. Walang labis at walang kulang.

Nanginginig ang kamay ko habang nakatingin sa nakahigang si Dan. Para itong sabik na sabik na makuha ako ngayon. Hindi ko kailanman nakita ang ganoong emosyon sa pagitan naming dalawa. Parang nasungkit na nito ang pangarap niya na matagal na niyang ninanais. Kaya napapalunok na lamang ako habang nakatingin sa taong papatay sa akin ngayon— sa sakit yata o sa sarap na ipinaparasan ko sa kaniya madalas.

Alam kong dapat sa relasyon ay may nagbibigayan, ang kaso takot na takot akong gawin ang bagay na madalas kong ginagawa sa kaniya. Alam kong kalabisan, pero nagpapasalamat ako na hindi ako nito at kailanman pinilit sa bagay na ayokong gawin—parang ito ang multo ng buhay ko.

At ngayon nga ay buong puso ko itong tatanggapin kahit na takot na takot ako sa mangyayari.

Hindi na ako umiyak ngayon dahil naiyak ko na noong pinapump ko ang pwetan ko gamit ang enema na binili ni Dan dahil alam nitong ayokong ginagalaw ang kung ano ang nasa pwetan ko—at malugod ko namang tatanggapin kung siya naman ang gagawa noon sa akin. Para pa ngang may mga kuliglig akong nararamdaman kapag naiisip ang bagay na iyon.

“Talikod!” malakas na salita ni Dan sa akin. Nakangisi ito nang malaki at para itong nakadroga sa balak nitong gawin sa akin. Sa tagal tagal naming pagkarelasyon, walang tigil ito sa pagpapaalala sa akin sa bagay na ito—parang lahat ng sarap na ipinaparanas niya sa akin ay may katumbas itong hiling na sana ay siya naman ang umibabaw sa akin.

“Makakaganti din ako sa’yo,” bubulong bulong ko sa kaniya. Pinalo nito ang pwetan ko na ikinasigaw ko. Parang magkakalatay pa ito sa lakas ng ginawa niya.

“Huwag ka nang magreklamo, baka ikaw pa ang mag-request na ulit ulitin natin ito.” Hindi ko na lamang siya pinansin at napakagat ako sa pang-ibabang labi ko nang may maramdaman akong malamig na bagay na dumampi sa pwetan ko. Mayamaya pa ay ang napakalaking daliri nito. Parang may maliliit na tubo ang pumasok sa katawan ko dahil sa ginawa niya.

“Tangina…” impit na salita ko habang dalawang daliri na nito ang pumapasok sa butas ko. Inikot ikot pa nito na siyang ikinasigaw ko pa laro. Para akong malalagutan ng hininga sa ginagawa niya sa akin. Masyadong nakakabaliw at kahit hindi ko aminin ay maganda sa pakiramdam ang pagpapa-ikot nito sa loob ng pwetan ko.

“Masarap ba?” nakakalokang salita nito at pinalo na naman nito ang pwetan ko. Napakagat labi ako dahil parang kinukuryente ang buo kong katawan kapag ginagawa niya ang bagay na iyon. Tiyak kong may marka na ng kamay niya ang magkabilang pisngi ng pwetan ko.

“Magsaya ka dahil pagkatapos nito, ikaw naman ang yayariin ko…” bubulong bulong ko sa sarili ko. Hindi ko lang kung narinig niya at wala na akong pakialam pa roon.

Nanghina na ako nang tatlong daliri na nito ang pumasok sa loob ko. Namilipit ako sa sakit at parang kinukutsilyo ang butas ng pwetan ko. At nang naglabas masok na ito ay napakagat ako sa unan na nasa paanan ko sa sensasyon na naglandas sa kalamnan ko. Parang hinihigop ang sikmura ko sa ginawa niya. Magkahalong sakit at sarap ang nararamdaman ko sa paglabas masok nito sa kalooban ko.

Tumigil ito sa ginagawa at pinaharap ako nito. “Royce, kagat ka lang sa kamay ko at huwag sa unan. Gusto kong makita ang mukha mo.” Tumingin ako rito at hinalikan ito bago tumugon sa sinabi niya.

Kinagatan ko na ang kamay niya habang nakikita ko na naman ang halaga niya na may nakarolyong condom. Sa lahat ng nagustuhan ko kay Dan ay masyado itong health conscious na kahit umiinom na kami ng blue pill ay gusto pa nitong nagcocondom ako at ngayon ay siya nga.

“Tang—” hindi ko na natuloy ang ungol ko at kinagatan ko na ang kamay nito nang unti-unti itong pumasok sa loob ko. Napakasakit ang unang bummalatas sa akin. Parang naramdaman ko pa ang pagpunit sa bandang pwetan ko at ang pagkawala nang mga luha ko sa aking pisngi.

Sakit kung sakit ang nararamdaman ko ngayon kahit na may pampadulas naman itong nilagay sa pwetan ko kanina. “Royce, relax… sasarap din ’to.”

“Para lang itong buro, masarap kapag tumagal na.” Hindi ko na lamang pinansin ang sinabi nito. Hindi ko nga alam kung anong buro, aso ba ’yun? O baka naman pato.

Binitawan ko ang pagkakagat sa kaniya at nang akma ko itong hahalikan ay napasok nang buo ang alaga niya sa loob ko na ikinahiyaw ko naman nang malakas. “Tangina, Dan. Dapat ikaw na ang humahalik para hinid ako nagsisigaw rito.”

Mabilis ako nitong niyakap at umiyak naman ako sa dibdib niya. Parang hindi ako ang pumapasok sa aming dalawa sa sobrang pag-iyak na ginagawa ko ngayon. Hindi ganito ang reaksyon ng madalas na bumabayo.

“Okay lang ’yan, Royce.” Hinalikan nito ang uluhan ko. Hindi ito gumalaw at hinayaan lamang ako nitong umiyak habang nakasalpak ang kahabaan nito sa butas ng pwetan ko.

“T-tu-tuloy na nat-tin…” salita ko. Ibinagsak naman nito ang katawan namin sa kama at ngayon ay nakapatong ito sa akin. Kaya ramdam na ramdam ko ngayon ang init ng katawan nito.

“Huwag kang mag-alala, masarap akong kumadyot.” Hinalikan ako nito sa labi bago ito umulos sa ibabaw ko. Halos hiyaw lamang ako nang hiyaw dahil sa sakit na naramdaman ko. Para akong malalagutan nang hininga sa paglabas pasok nito sa akin.

At sa ginawa naming ngayon, mas lalo ko siyang minahal dahil ganito pala kasakit ang pinaparanas ko sa kaniya. Akala ko kaagad ay nasa langit na ito . Alam kong masakit sa una, pero hindi ko akalain na may mararamdaman ka pa palang sakit sa pangalawa dahil kahit na hindi ko pa alam kung mauulit ang bagay na ito, alam ng katawan ko na ganitong ganito ulit ang mangyayari na kapag papasukan ako nito, alam kong iiyak ulit ako sa sakit. Para ko na nga itong tuwalya dahil halos siya na ang ginagawa kong pamunas kapag iiyak ako.

Ilang sandali pa ay napapahalinghing na lamang ako dahil sa pinapadama nito sa akin. Baon kung baon ang pagpasok nito sa butas ko. Punong puno ako ngayon at kahit hindi ko aminin ay masarap din palang pasukan paminsan minsan.

“Dan, please harder…” Dahil sa inip ko ay sinabayan ko na ito sa pag-ulos. Nakuha naman nito ang gusto ko at mas lalo pa akong napasigaw sa mabilisan nitong pagbayo. Hindi na sa sakit kundi sa labis na emosyon. Sa labis na sarap.

Napakasarap palang kumadyot ni Dan. Tangina. Siyang tunay talaga . Malas at naging akin siya at hindi man lang nakatikim ng ibang putahe. Napangiti naman ako sa mga naiisip ko ngayon.

“Royce, wait—” bigla nitong salita. “Tangina.” Tumigil ito at parang nabitin naman ako dahil nasa kalagitnaan ako nang alapaap.

“Ba’t ka tumigil?!” Kinagatan ko naman ang mga naghihimutok niyang braso sa labis na inis ko rito. Kahit na mahal ko ito, hindi tama na binibitin ako. “Napakasakit sa puson, Dan.”

Natawa naman ito dahil sa sigaw at mga sinabi ko. “Royce dapat mauna ako sa’yo. Matagal akong labasan, baka sumakit naman ang tumbong mo kapag nagpatuloy kang magpalabas habang binabayo kita,” salita nito sa akin. “Pigilan mo. Dadahan dahanin ko muna. Masyado tayong mabilis, wala naman tayong hinahabol.”

Napasimangot naman ako rito. “Dan naman.” Hinalikan ako nito sa labi bago ito napagtuloy sa paglabas pasok sa akin. Napakagat labi ulit ako dahil nararamdaman ko na naman ang kiliti sa katawan ko. Napakasarap nang ginagawa nito sa akin.

Dahan dahan lamang ito sa ginagawa niyang paglabas masok sa butas ng pwetan ko. At nang magreklamo ulit ako ay siyang pagbilis naman nito ng pagbayo niya sa akin. Kapag malapit na naman akong labasan ay tumitigil ito na siyang kinatatawa niya dahil pinanlilisikan ko ito ng mata dahil sa ginagawa niya sa akin. Masyadong masakit sa puson ang pahinto hinto. Para kang nakikipaglaban kay santanas sa ginagawa nito sa akin.

“Hindi ka pala pwedeng magbottom, Royce. Mabibitin ako sa ’yo.” Hinalikan niya ako at sa mga sandaling iyon ay ramdam kong malapit na ito kaya naman nanginginig na siya sa kakabayo kaya sinabayan ko na ito.

Tanging pagsalpok lamang ng mga katawan namin ang maririnig sa buong kwartong ito. Parang lahat ng tunog ay wala nang silbi sa mga pandinig namin. Ganoon kasarap ang pinalalasap nito sa akin. Masyadong nakakabaliw.

Napasigaw naman ito at ako rin nang sabay naming puntahan ang rurok ng aming kapusukan. Mas mataas lang ang naabot ko na tiyak kong lampas sa uluhan naming dalawa ni Dan dahil sa papigil pigil nito sa akin kanina. Tangina, ilang putok din ang ginawa ko ngayon. Parang sa ginawa niya ay pinalasap nito sa akin ang ikapitong glorya na kalimitang hindi nararanasan ng ibang taong nagtatalik.

Napatawa naman kaming dalawa nang inulan kami ng katas ko. Hinalikan ko ito at parang may nasama pa yata sa inilabas ko kaya parang hayok na hayok kami kung magpalitan ng laway. Hinihigop ko pa ang labi nito na parang tatanggalin ko na ito sa buong bibig niya. Ganoon din ang ginawa niya sa akin.

Ilang minuto kaming nasa ganoon bago namin tignan ang isa’t isa. Napangiti naman ako nang makita ko ang labis na saya na nakapaskil sa kaniyang mukha. Mababatid mo na narating na nga namin ang ruyok ng tagumpay.

“I love you, my Dandelion,” salita ko kasabay ng mabilisan kong paghalik sa kaniyang labi.

Bumagsak ang katawan naming dalawa at humigpit ang yakap namin sa isa’t isa. Ang huli ko lang natatandaan ay ang paghalik nito sa uluhan ko. Habang hindi na hininda ang sakit na lumulukob sa bandang pwetan ko— tanda na napasukan na ako ng kaniyang pinagmamalaking bulaklak.

“Sleep well, love.”

---

A/N: Thank you so much for finishing my book under the sports series which is now finally completed.

Currently finishing the second book which now focuses on Basketball entitled “The Untold Romance of Azalea”. Hope you don’t mind checking it out upon reading this note.

Writing this one was likely a bliss of a moment. Isahang upuan ko lamang po itong sinusulat. I make it linear as much as possible since these series exist because of my frustration for not writing my main volleyball boys since my laptop stop fuctioning, black out ganorn. Still hoping to work it out on my end and for my boys as well.

Again, thank you for reading the story of Dan and Royce. Hindi man siya elaborated as much as my other stories. Still, this story had melted my mind for conquering my undiagnosed depression.

Someday, eventually, for sure.