Prologue

The small town of San Lucero had always been wrapped in an unusual kind of silence that settled gently upon its narrow streets and humble homes, as though the entire place had learned long ago how to lower its voice in respect for something unseen that lingered within its borders.

Nestled far from the busy cities and hidden beyond endless fields of swaying grass and old acacia trees, San Lucero was a place where people greeted one another by name, where children ran barefoot across dusty roads until sunset painted the sky with shades of gold, and where faith stood at the very center of everyday life more firmly than the stone church that overlooked the town square.

It was to this quiet little town that Father Elias Mateo was sent.

Young in age and possessing eyes untouched by distrust, Father Elias carried within his heart an unwavering devotion that had only grown stronger with every passing year since he first heard what he believed to be God’s calling, choosing a life of prayer and service without hesitation because he desired nothing more than to become a vessel through which hope could reach those whose faith had begun to weaken beneath the weight of suffering.

He had earned the affection of many despite being a newcomer because he listened patiently to every confession offered with trembling voices, stayed beside grieving families long after funerals had ended, and visited homes carrying blessings, warm smiles, and words from the Scriptures that reminded people that even the darkest nights could never extinguish the promise of dawn.

“Kapag pakiramdam ninyo ay iniwan kayo ng Diyos,” madalas niyang sabihin habang nakangiti nang payapa sa mga taong dumadalo sa misa, “huwag ninyong kalilimutang minsan ay tahimik lamang Siya habang inihahanda ang biyayang hindi pa ninyo kayang makita.”

The townspeople admired his sincerity because his faith was not merely spoken from the pulpit during Sunday masses but woven into every action he performed with gentle hands and a compassionate heart.

Yet beneath the warmth of San Lucero’s faithful community existed whispers that refused to fade.

One late afternoon, as fading sunlight filtered through the church windows and painted the wooden pews with amber light, Father Elias happened to pass by a group of elders seated near the side of the old church courtyard, their weathered faces marked by unease as they exchanged hushed conversations that carried the familiar tremble of fear.

“Naramdaman ko na naman kagabi,” one elder murmured while nervously rubbing his rosary between shaking fingers. “Parang may matang nakatingin mula sa dilim.”

“Hindi natin siya nakikita,” another whispered with a voice heavy from years of uncertainty, “pero alam nating naririto siya sa bayan natin.”

“Ayaw ko nang lumabas kapag gabi,” dagdag pa ng isa habang nakayuko. “Hindi ito bunga lamang ng pagod o takot.”

Father Elias paused long enough to hear them before a soft smile settled upon his features, accompanied by a small shake of his head born not from mockery but from gentle conviction.

“Maraming anyo ang takot ng tao,” sabi niya nang mahinahon habang pinipisil ang krus na nakasabit sa kaniyang leeg.

“Kapag mahina ang pananampalataya, madaling bigyan ng mukha ang mga bagay na hindi natin nauunawaan.”

He bowed his head afterward and offered a quiet prayer beneath his breath, believing with complete certainty that demons existed more vividly within the imagination of hearts consumed by fear than within the world created by God.

For Father Elias Mateo, evil revealed itself through cruelty, hatred, greed, and despair rather than unseen creatures lurking within the shadows of forgotten roads.

He did not believe the stories that had haunted San Lucero for generations.

He did not believe the frightened whispers exchanged behind closed doors.

He did not believe the countless testimonies of those who claimed to have felt an unnatural presence breathing against the town’s neck whenever darkness descended upon its sleeping streets and perhaps that unwavering certainty was precisely why, beyond the church bells that rang faithfully each evening and beyond the prayers rising toward heaven from devoted lips, something hidden within San Lucero waited patiently in the shadows, listening to the young priest speak of faith with such innocent confidence.

Because while Father Elias Mateo devoted his life to guiding people toward God’s light, there were things moving quietly beneath the surface of human understanding that neither sermons nor unwavering convictions could easily explain.

And somewhere within the growing darkness beyond the town’s edge, unseen eyes remained fixed upon the priest who had arrived believing that monsters belonged only to stories told by frightened men.

Chapter 1

The afternoon sun poured through the towering stained-glass windows of San Lucero’s church, scattering colors of crimson, gold, sapphire, and emerald across the polished wooden floor while the gentle murmur of gathered townspeople blended with the distant singing of birds outside, creating an atmosphere so peaceful that anyone stepping inside would have believed nothing evil could ever exist within these sacred walls.

I stood before the altar with my hands resting lightly against the worn pages of my Bible, allowing my gaze to travel across every familiar face seated on the pews before me, finding comfort in the sight of families listening attentively, elderly parishioners clutching their rosaries with quiet devotion, and children sitting beside their parents while trying their best to remain still throughout the homily.

A warm smile settled upon my lips as I continued speaking about faith, my voice carrying steadily through the church while every word flowed from a heart that had long dedicated itself to God and His teachings.

“Maraming pagsubok ang dumarating sa buhay ng tao,” I said calmly while meeting the eyes of those nearest to the altar, “at minsan pakiramdam natin ay masyadong mabigat ang mga pasaning ipinapadala sa atin, ngunit huwag nating kalilimutan na kahit gaano kalalim ang dilim na bumabalot sa ating landas, hindi kailanman nawawala ang liwanag ng Panginoon para sa mga patuloy na nagtitiwala sa Kaniya.”

Several people nodded while others lowered their heads in reflection, absorbing every sentence with the kind of attention that reminded me why I had chosen this path years ago despite knowing it would demand sacrifices beyond measure.

The church remained silent except for my voice and the occasional rustle of clothing shifting against wooden benches as I turned another page of Scripture and continued sharing words meant to strengthen hearts burdened by fear.

“Napakaraming bagay sa mundo ang hindi natin agad nauunawaan,” I continued while sunlight illuminated the silver cross hanging against my chest, “ngunit hindi natin dapat hayaang lamunin tayo ng pangamba, sapagkat kadalasan ang takot ang siyang nagbibigay kapangyarihan sa mga aninong wala namang tunay na kakayahang manakit sa atin.”

A faint breeze slipped through the church.

At first, I thought nothing of it.

The old building often welcomed passing winds through tiny openings hidden among its ancient stone walls yet within moments, the air changed.

The gentle breeze transformed into a sudden gust powerful enough to rattle nearby candles and send loose pages fluttering upon a table near the side aisle while an unfamiliar chill crawled beneath my skin despite the warmth of the afternoon.

My words faltered.

The tiny hairs along my arms rose all at once. An inexplicable sensation settled over me.

It felt as though unseen eyes had suddenly fixed themselves upon my every movement.

I tightened my grip on the Bible before drawing a slow breath and forcing myself to continue.

The townspeople had noticed the wind as well, their expressions marked by confusion as they glanced toward the windows.

“Huwag kayong matakot,” I said firmly while standing straighter before the congregation, determined not to allow uncertainty to influence my message. “Hindi totoo ang demonyo… maniwala kayo sa Panginoon at magdasal.”

The instant those words left my mouth, the violent wind ceased.

Not weakened and not gradually faded, It stopped completely. The abrupt silence that followed felt unnatural, every candle stood motionless, every curtain hung still and even the air itself seemed frozen.

A strange weight pressed against my chest.

For reasons I could not explain, I slowly lifted my gaze toward the second floor of the church where an old balcony overlooked the main hall.

My breath caught, standing motionless behind the railing was a figure, a silhouette. Entirely black, no visible features, no distinguishable face.

Only a tall shape cloaked in darkness so complete that it appeared separate from every shadow surrounding it.

My pulse quickened and for several seconds, neither of us moved.

The congregation remained unaware of its presence.

Only I seemed capable of seeing it. A cold sensation traveled down my spine while my fingers instinctively closed around the cross hanging from my neck.

The figure remained still.

Watching and waiting.

The distance between us should have concealed any details, yet an unsettling certainty formed within me.

Whatever stood there was looking directly at me.

Not the crowd.

Not the altar.

Me.

A prayer rose silently within my thoughts while I struggled to understand what I was seeing. Was it merely exhaustion? A trick of the fading sunlight? An illusion born from listening to too many stories whispered throughout San Lucero?

Before I could gather the courage to take another look, the silhouette vanished.

Not by stepping away.

Not by retreating into darkness.

One moment it stood upon the balcony.

The next, nothing remained.

The space behind the railing was empty.

I stared for several long seconds while my heart continued beating harder than it should have. The church looked exactly as it always had. Peaceful, ordinary and untouched yet the lingering chill surrounding me refused to disappear.

Pagkatapos ng misa, isa-isang lumabas ang mga tao sa simbahan habang nag-uusap-usap tungkol sa mga bagay na nangyari sa kanilang araw.

Ang iba ay nagpaalam sa akin bago umuwi habang ang iba naman ay nanatili sandali sa labas ng simbahan para makipagkwentuhan sa kanilang mga kapitbahay.

Nasa harap pa ako ng altar at inaayos ang ilang gamit nang mapansin kong papalapit sa akin ang grupo ng matatandang madalas kong makita sa simbahan. Sila rin iyong mga narinig kong nag-uusap noon tungkol sa mga kakaibang bagay na nangyayari sa bayan.

“Father Elias,” tawag ng isa sa kanila habang dahan-dahang lumalapit. “Pwede po ba kaming magpadasal?”

Ngumiti agad ako at tumango. “Oo naman po,” sagot ko habang inilapag ang hawak kong libro. “Ano po ang problema?”

Nagkatinginan muna sila bago may isang matandang babae na nagsalita. “Hindi na kasi kami makatulog nang maayos sa gabi.”

Napakunot ako ng noo. “Bakit naman po?”

“Dahil doon sa mga usapan tungkol sa demonyo,” sagot niya habang napayakap sa sarili. “Kahit sabihin ng iba na kwento lang iyon, hindi talaga kami mapalagay.”

“Tama siya, Father,” dagdag ng isang matandang lalaki. “Kapag gabi na, parang may nakatingin sa amin kahit wala naman kaming nakikita.”

“Minsan bigla na lang akong nagigising sa madaling araw,” sabi naman ng isa. “Tapos pakiramdam ko may tao sa kwarto kahit mag-isa lang ako.”

Tumango ang iba bilang pagsang-ayon.

Tahimik akong nakinig habang isa-isa nilang sinasabi ang mga bagay na bumabagabag sa isip nila.

Karaniwan ay madali kong sasabihin na huwag silang matakot at huwag maniwala sa mga tsismis, pero hindi ko maiwasang maalala ang nakita ko kanina sa second floor ng simbahan.

Iyong itim na anino, iyong presensyang parang nakatingin mismo sa akin.

Mabilis kong itinulak ang isip na iyon palay, sigurado akong may paliwanag doon.

“Alam ninyo,” sabi ko habang nakangiti nang mahinahon, “kapag masyado nating iniisip ang isang bagay, minsan pati simpleng tunog o anino napagkakamalan nating kung ano.”

“Pero Father,” sabi ng isang matanda habang seryoso ang mukha, “paano kung totoo talaga?”

Sandali akong natahimik, hindi dahil wala akong sagot kundi dahil sa unang pagkakataon mula nang makarating ako sa San Lucero, hindi ako ganoon kasigurado sa sarili kong paniniwala pero hindi ko ipinakita iyon.

Sa halip ay ngumiti ako at tumingin sa kanila.

“Ang mas mahalagang isipin natin,” sabi ko habang hawak ang krus sa aking dibdib, “ay kung gaano kalakas ang ating pananampalataya kaysa sa kung gaano kalakas ang ating takot.”

Tahimik silang nakinig.

“Kahit ano pa ang nasa dilim,” dugtong ko habang kalmado ang boses ko, “mas mabuti pa ring ilagay natin ang tiwala natin sa Panginoon kaysa sa mga bagay na hindi naman natin sigurado.”

Parang bahagyang gumaan ang pakiramdam nila matapos marinig iyon.

“Kaya po ba ninyo kaming ipagdasal?” tanong ng isang matandang babae.

Ngumiti ako nang mas malapad. “Siyempre naman po.”

Agad silang lumapit at bumuo ng maliit na bilog sa harap ng altar habang yumuyuko ang kanilang mga ulo.

Pumikit ako at nagsimulang magdasal para sa kanilang kapayapaan, para sa kanilang mga takot, at para sa kanilang mga pusong matagal nang nababalot ng pangamba.

Habang nagpapatuloy ang panalangin, unti-unting naging tahimik ang buong simbahan. Wala nang maririnig kundi ang mahinang tunog ng hangin mula sa labas. Ngunit nang bahagya kong iminulat ang aking mga mata habang nagdadasal, hindi ko maiwasang mapatingin sa second floor ng simbahan.

Sa mismong lugar kung saan ko nakita ang itim na anino kanina.

Wala nang tao roon, wala nang kahit ano pero sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, pakiramdam ko ay may nakamasid pa rin. Tahimik, hindi nagpapakita at naghihintay lamang.

Pagkaalis ng mga matatanda matapos ang panalangin, unti-unting naging tahimik muli ang loob ng simbahan. Ang dating puno ng mga boses at yabag ay napalitan ng kalmadong katahimikan na karaniwan kong kinagigiliwan pagkatapos ng bawat misa.

Huminga ako nang malalim habang inaayos ang manggas ng aking sutana at sinubukang ituon ang isip sa mga natitira ko pang gawain para sa araw na iyon.

“Father Elias.”

Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na boses.

Papalapit sa akin ang tatlong madre na matagal nang nagsisilbi sa simbahan ng San Lucero. Kilala ko silang mababait at masisipag, at madalas nila akong tulungan sa mga gawain sa simbahan mula nang makarating ako sa bayan.

Ngumiti ako nang makita sila. “Sister Maria, Sister Agnes, Sister Clara,” bati ko habang bahagyang tumango. “Hindi pa pala kayo umuuwi.”

Nagkatinginan ang tatlo bago bahagyang ngumiti si Sister Maria.

“May gusto sana kaming sabihin, Father.”

Napansin kong parang may pag-aalala sa kanilang mga mukha.

“Ano iyon?” tanong ko.

Si Sister Agnes ang unang nagsalita. “Napansin namin kanina habang nagho-homily kayo.”

Napakunot ang noo ko. “May napansin kayo?”

Tumango siya. “Nang sabihin ninyo iyong tungkol sa demonyo.”

Bigla kong naalala ang malakas na hangin.

Ang kakaibang lamig at ang aninong nakita ko sa second floor.

“Anong tungkol doon?” tanong ko habang pilit na pinapanatiling normal ang boses ko.

“Biglang lumakas ang hangin,” sagot ni Sister Clara habang nakahawak sa rosaryo niya. “Hindi naman iyon karaniwan.”

“Napansin ko rin iyon,” dagdag ni Sister Maria. “Parang may kakaibang pakiramdam sa loob ng simbahan noong mga sandaling iyon.”

Napangiti ako nang bahagya. “Baka naman nagkataon lang.”

Hindi agad sila sumagot. Sa halip ay tila lalo silang nag-alinlangan.

“Father,” maingat na sabi ni Sister Agnes, “matagal na kaming nandito sa San Lucero.”

Tumango ako. “Alam ko.”

“At marami na kaming narinig na kwento mula sa mga matatanda rito.”

Bahagya akong natahimik. “Sister, kung tungkol na naman iyon sa mga kwento tungkol sa demonyo–”

“Hindi po kami naniniwala sa lahat ng kwento,” putol ni Sister Maria habang kalmado ang tono ng boses niya. “Pero may mga bagay na hindi rin namin basta binabalewala.”

Napatingin ako sa kanilang tatlo, walang takot sa kanilang mga mukha, wala ring hysteria, seryoso lamang silang nagsasalita.

“May nangyari na po ba dati?” tanong ko.

Nagkatinginan muli ang mga madre. Parang nagdedesisyon kung sasabihin ba nila o hindi pero sa huli ay si Sister Clara ang nagsalita.

“Noong bata pa kami, may dating pari rito bago pa kayo dumating.”

Tahimik akong nakinig.

“Mabait siyang tao at mahal siya ng buong bayan.”

“Hindi na po ba siya narito?” tanong ko.

Umiling si Sister Maria. “Umalis siya.”

“Bakit?”

Muling natahimik ang tatlo at sa pagkakataong iyon, kahit ako ay nakaramdam ng kakaibang kaba.

“Dahil may nakita rin daw siya.”

Hindi ko agad napansin na bahagya pala akong napahigpit sa hawak kong rosaryo.

“Ano ang nakita niya?”

Walang sumagot agad, ang tanging naririnig ay ang mahinang paggalaw ng mga dahon sa labas ng simbahan.

Pagkatapos ng ilang segundo, dahan-dahang nagsalita si Sister Agnes. “Isang anino.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko, hindi ko ipinakita iyon sa mukha ko, pero ramdam ko ang panlalamig ng aking mga kamay.

“Anino?” ulit ko.

Tumango siya. “Palagi raw nasa second floor ng simbahan.”

Para akong natigilan sa kinatatayuan ko. Ang eksaktong lugar kung saan ko nakita ang itim na pigura kanina. Ngunit agad kong pinilit na maging kalmado.

“Maraming bagay ang puwedeng magmukhang anino sa lumang gusali,” sagot ko.

Hindi nakipagtalo ang mga madre, hindi rin nila pinilit ang kanilang paniniwala. Sa halip ay ngumiti lamang si Sister Maria.

“Siguro nga po.”

Ngunit may kung anong paraan ng pagsasabi niya niyon na tila hindi siya lubos na kumbinsido. Bago pa ako makapagsalita muli, isang malakas na kalabog ang biglang umalingawngaw mula sa itaas ng simbahan.

Lahat kami ay napatingala, nagkatinginan ang mga madre at sa unang pagkakataon mula nang dumating ako sa San Lucero, wala ni isa sa amin ang agad nagsalita. Dahil ang tunog na iyon ay nagmula mismo sa second floor. Sa lugar kung saan walang dapat na tao sa oras na iyon.

Lumalim na nang tuluyan ang gabi sa San Lucero, at mula sa aking silid ay tanging ang mahinang pagaspas ng hangin sa labas ng bintana at ang paminsan-minsang paglangitngit ng lumang kahoy ng kumbento ang maririnig, na para bang ang buong bayan ay natutulog na habang ako lamang ang nananatiling gising sa mga oras na iyon.

Nakaluhod ako sa tabi ng aking kama habang nakapatong ang aking dalawang siko sa gilid nito, at ang aking mga daliri ay mahigpit na nakahawak sa rosaryong matagal nang naging bahagi ng aking buhay bilang pari, sapagkat ito ang isa sa mga bagay na lagi kong nilalapitan tuwing kailangan kong ilagay ang aking isip at puso sa harap ng Panginoon.

Nakatungo ang aking ulo at nakapikit nang mariin ang aking mga mata habang tahimik kong binibigkas ang bawat dasal na kabisado ko na mula pa noong ako ay seminarista, pilit na inaalis sa aking isipan ang lahat ng nangyari sa simbahan kanina, lalo na ang aninong nakita ko sa ikalawang palapag na hanggang ngayon ay ayaw pa ring mawala sa aking alaala.

Habang nagpapatuloy ako sa pagdarasal ay unti-unti kong naramdaman ang paggaan ng aking pakiramdam, at ang bigat na kanina pa nakadagan sa aking dibdib ay tila dahan-dahang nawawala na para bang may kung anong hindi nakikitang puwersa ang nag-aalis ng lahat ng kalituhan sa aking isip.

Napahinga ako nang mas maluwag.

Mas naging malinaw ang aking pag-iisip, mas naging payapa ang aking kalooban at pagkatapos ay may naramdaman ako.

Napakahina.

Napakalumanay.

Parang may kamay na dahan-dahang dumampi sa aking balikat habang ako ay nakaluhod at nagdarasal.

Hindi ko iminulat ang aking mga mata. Sa halip ay lalo kong pinagbuti ang aking panalangin dahil sa isip ko ay baka bunga lamang iyon ng pagod o ng mahahabang oras ng pag-iisip tungkol sa mga nangyari sa araw na iyon.

Ngunit habang lumilipas ang bawat segundo ay hindi nawawala ang pakiramdam at tila mas nagiging malinaw pa ito parang may presensyang nakatayo malapit sa akin parang may nakikinig sa bawat salitang lumalabas mula sa aking mga labi.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, habang nararamdaman ko ang haplos na iyon ay lalo pang luminaw ang aking isip at lalo akong nakapag-focus sa aking panalangin.

Mas lalo kong hinigpitan ang hawak ko sa rosaryo.

Mas lalo kong ibinigay ang aking atensyon sa Diyos.

Agad akong napamulat dahil biglang naputol ang rosaryong hawak ko.

Nagkalat ang mga butil nito sa sahig habang tumalbog ang maliit na krus sa dulo at gumulong sa ilalim ng mesa.

Kasabay noon ay biglang nagsimulang kumislap ang ilaw sa aking silid na para bang may kung anong puwersang nakikialam sa paligid ko.

Napaatras ako nang bahagya habang nakatitig sa ilaw hanggang sa tuluyan itong namatay. Nilamon ng kadiliman ang buong silid at tanging ang mabilis kong paghinga lamang ang naririnig ko.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa aking pagkakaluhod habang pilit na inaaninag ang paligid, ngunit dahil sa dilim ay hindi ko napansin ang isa sa mga butil ng rosaryo na nasa mismong daraanan ko.

Nang matapakan ko iyon ay agad dumulas ang aking paa, nawalan ako ng balanse at sa loob ng ilang segundo ay naghanda ako sa pagbagsak. Ngunit walang sahig na sumalubong sa akin.

Walang kama.

Walang pader.

Sa halip ay may kung anong humawak sa akin na matigas, matatag at malinaw na hindi isang bagay kundi isang katawan.

Nanigas ang buong katawan ko. Hindi ko makita kung sino o ano ang nasa likuran ko, ngunit ramdam ko ang presensya nito nang napakalinaw.

Malamig ngunit kasabay noon ay may kakaibang init na para bang sabay na umiiral ang dalawang magkasalungat na bagay sa iisang katawan.

Napahigpit ang hawak ko sa krus na nakasabit sa aking leeg at bago pa ako makakilos ay muli kong naramdaman ang pamilyar na haplos na kanina ko pa nararamdaman habang nagdarasal.

Mabagal itong dumampi sa aking baywang. Napakabagal at napakasadya na para bang nais nitong maramdaman ko ang bawat galaw nito.

Mula roon ay umakyat ang haplos patungo sa aking dibdib bago tuluyang dumampi sa aking leeg.

Agad akong napapikit nang mariin. “Sa ngalan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo…” mabilis kong bulong habang pilit kong kinokontrol ang takot na unti-unting gumagapang sa aking dibdib.

“Lumayo ka sa akin.”

Mas lalo kong hinawakan ang krus, mas lalo akong nagdasal ng paulit-ulit at walang tigil.

Habang hinihiling sa Panginoon na paalisin ang kung sino man o kung ano mang naroroon sa aking silid ngunit sa halip na umatras ay nanatili ang presensya.

Parang hindi man lamang naaapektuhan ng aking mga panalangin at pagkatapos ay may narinig akong mahinang tawa malapit mismo sa aking tainga.

Napakababa ng tunog at napakahina ngunit sapat upang magpadala ng matinding lamig sa aking buong katawan.

Napahigpit ang panga ko habang ipinagpapatuloy ang aking dasal at saka ko naramdaman ang kamay na iyon na dahan-dahang itinataas ang aking baba, na para bang gusto nitong pilitin akong tumingala sa kabila ng mahigpit kong pagpikit.

Naroon pa rin ang malamig na kamay na nakadampi sa aking leeg habang ang aking mga daliri ay nanginginig sa mahigpit na pagkakahawak sa krus na nakasabit sa aking dibdib, at kahit pilit kong pinatatag ang aking paghinga ay hindi ko mapigilan ang mabilis na pagtibok ng puso ko na tila gustong kumawala mula sa aking dibdib dahil sa presensyang bumabalot sa buong silid.

“Umalis ka…” pilit kong ulit habang pinipigilan ang bahagyang panginginig ng aking boses. “Ito ay tahanan ng Panginoon.”

Isang mahinang tawa ang muling sumagi sa aking pandinig, mababa, makinis, at puno ng aliw na para bang may batang nakarinig ng isang nakatutuwang biro.

Then the hand around my neck tightened.

Napahawak ako sa pulsuhan nito habang bahagyang napangiwi sa lakas ng pagkakasakal, at bago pa man ako makapagpatuloy sa aking dasal ay may mainit na paghinga ang dumampi sa aking tainga.

“My place, Father,” he whispered softly, his voice smooth and playful as though he were correcting an innocent mistake. “You keep saying it’s God’s house, but San Lucero has been mine long before they taught you how to pray.”

Nanigas ang buo kong katawan.

“Hindi…” hirap kong sabi habang pilit na bumubulong ng panalangin. “Walang lugar ang demonyo rito.”

Another chuckle escaped from his lips, this time lower and more amused, carrying an unsettling delight that echoed through the darkness surrounding us.

“You priests always say that,” he murmured. “Always so confident, always so certain, as if crossing yourselves and reciting prayers would erase everything hiding in the dark.”

Unti-unting lumuwag ang pagkakahawak niya sa aking leeg, hindi upang pakawalan ako kundi upang hayaang maramdaman ko ang mabagal na paggalaw ng kaniyang mga daliri laban sa aking balat.

“You asked who I am,” he continued, his tone almost cheerful despite the menace hidden beneath every word. “And I think it’s rude to leave introductions unfinished.”

Napapikit ako nang mariin habang ipinagpapatuloy ang aking dasal sa kabila ng takot na unti-unting lumalamon sa aking dibdib.

Sa ngalan ng Ama…

“Ah, there it is again,” he interrupted with a teasing hum. “Praying while shaking like this. Tell me, Father Elias…” his voice dipped into something softer, more alluring. “Are you trying to convince me… or yourself?”

Mas lalo kong hinigpitan ang hawak sa aking krus. “Hindi kita kinatatakutan.”

Silence lingered for only a brief moment before the demon suddenly laughed.

It was not the furious roar of a monster nor the bloodcurdling scream found in old stories whispered to frightened children….it was elegant and cunning.

Beautiful in a way that made it all the more terrifying.

“Such a liar,” he said between amused laughter. “Your heartbeat is betraying you.”

Mabagal niyang ibinaba ang kaniyang mukha malapit sa akin, at kahit hindi ko siya nakikita ay ramdam kong nakangiti siya.

“Nice to meet you properly, Father Elias,” he whispered, each word sliding into my ears like velvet hiding sharpened blades. “Welcome to San Lucero.”

Napalunok ako habang pilit na pinananatiling matatag ang aking tinig. “Sino ka?”

For the first time since he started speaking, the laughter ceased.

The room fell into a suffocating silence at nang muli siyang magsalita, ang kaniyang boses ay nanatiling banayad ngunit nagtataglay ng kakaibang bigat na tila nagpatahimik maging sa hangin sa paligid namin.

“You may call me many things,” he said quietly. “A curse, a monster, a demon hiding beneath bedtime stories told by trembling old people…”

His fingers brushed against the silver cross hanging from my neck. “…but I prefer hearing my name from your lips once you’ve stopped looking at me like I’m something to be cast away.”

Napahigpit ang aking panga. “Ako ay pari.”

“I know,” he replied almost fondly, followed by another soft laugh. “That’s exactly why I find you interesting.”

Dahan-dahang lumuwag ang pagkakahawak niya sa aking leeg hanggang sa tuluyan niya akong binitiwan, ngunit ang presensya niya ay nanatiling napakalapit na para bang isang maling paghinga lamang ang pagitan naming dalawa.

“You should sleep now, Father Elias,” he murmured, his voice carrying a playful sweetness that clashed disturbingly with the fear coiling inside me.

“Tomorrow, you’ll continue preaching about light and salvation while pretending you didn’t hear me tonight.” Huminto siya sandali bago muling bumulong sa wikang halos pabulong na tukso. “And I’ll keep whispering from the dark until you finally listen.”

Nanatili akong nakatayo sa gitna ng madilim kong silid habang mahigpit kong hawak ang krus na nakasabit sa aking leeg, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko kahit ramdam ko pa rin ang presensya niya sa likod ko na para bang hindi siya kailanman umalis.

Sinubukan kong magpatuloy sa pagdarasal.

Sinubukan kong buksan ang mga mata ko.

Sinubukan kong umatras kahit isang hakbang palayo sa kaniya pero biglang bumigat ang buong katawan ko na para bang may hindi nakikitang puwersang unti-unting humihila sa akin pababa at pagkatapos ay naramdaman ko ang malamig niyang kamay.

Hindi ito tulad ng mahigpit niyang pagkakahawak kanina.

This time, his touch was slow, gentle and almost comforting.

Dahan-dahang umangat ang isang kamay niya hanggang sa tuluyang takpan nito ang aking mga mata, dahilan upang lalo akong malunod sa kadilimang bumabalot sa buong silid.

Napahinto ang paghinga ko. “Ano’ng ginagawa mo…?” mahina kong tanong habang pilit na itinataas ang kamay ko para alisin ang kamay niya.

A soft laugh echoed beside my ear. “Shh, Father,” he whispered, his voice smooth and teasing. “You’ve done enough praying for one night.”

Pilitan kong sinubukang itulak ang kamay niya palayo, pero parang nawalan ng lakas ang mga braso ko at kahit ang simpleng paggalaw ay biglang naging napakahirap.

“Huwag…” hirap kong bulong. “Sa ngalan ng Ama, ng Anak—”

“Ay, there you go again,” he interrupted with an amused chuckle. “Always praying, always fighting back. You’re really committed to this priest thing, aren’t you?”

Narinig ko ang mahinang tawa niya bago bahagya siyang yumuko malapit sa aking tainga.

“It’s cute,” he whispered playfully. “But you’re exhausted.”

Unti-unting bumigat ang mga talukap ng mga mata ko sa ilalim ng kamay niyang nakatakip sa mga ito, habang ang isip ko ay tila nababalot ng makapal na ulap na unti-unting pinapatay ang bawat pagtatangka kong manatiling gising.

“No…” mahina kong protesta habang lalo kong hinigpitan ang hawak ko sa krus.

“You don’t have to keep fighting tonight,” he murmured softly. “You can hate me tomorrow, pray against me tomorrow, tell me to leave tomorrow.”

His lips curved into a smile I couldn’t see. “But tonight…” he whispered. “Sleep.”

Biglang dumaloy ang kakaibang antok sa buong katawan ko na hindi maipapaliwanag ng simpleng pagod lamang, dahil pakiramdam ko ay may madilim na mahika na dahan-dahang bumabalot sa aking kamalayan habang isa-isang napuputol ang mga dasal na pilit kong inuusal.

I tried to resist.

I tried to remember every prayer I had memorized.

I tried to call out to God one more time pero sa bawat segundo, lalo akong hinihila ng antok.

The hand covering my eyes gently tightened. “Sleep tight, Father Elias,” he whispered against my ear, followed by a cunning laugh filled with amusement. “Even holy men need rest.”

Nanghina ang mga tuhod ko at dumulas ang mga daliri ko mula sa pagkakahawak sa krus.

Unti-unting nilamon ng dilim ang aking kamalayan at bago tuluyang mawala ang lahat, narinig ko ang huli niyang bulong, puno ng mapanuksong aliw na para bang matagal na niya itong hinihintay.

“Goodnight, little priest,” he said softly. “I’ll be waiting when you wake up.”