CHAPTER 1 ANG PAMILYA

“Are we there yet Tatay?”

Tanong ni Thirdy sa nagmamaneho ng saksakyan.

“Iho, konting hintay pa huh …”

Nakangiting sinulyapan ni Roman ang anak habang nakakandong naman ang bata kay Arch Angelo

“ Ikaw talaga masyadong excited.“

Pangigigil na yakap ni Arch sa bata.

Ngayon ay ika-9 na kaarawan ni Thirdy. Masaya ang tatlo dahil sa isang bahay ampunan nila ito iseselebra kasama ng mga ulilang bata.

Sa tulong ng tiyuhing pari ni Roman ay nagkaroon sila ng pagkakataong doon ito ganapin upang mabigyan ng kasiyahan ang mga batang kapus-palad sa kahilinginan na rin ni Thirdy.

Matapos ang isang taon mula ng maging CEO si Roman ng Monleon Tower Hotel ay nagsama na sila ni Arch Angelo bilang live-in partner.

Bagamat may halong pagtutol pa si Don Juancho sa kanilang relasyon ay hindi ito naging hadlang sa kanilang pag-iibigan. Isang taon din inabot sa korte ang paghahabol ni Roman sa kustodiya para sa bata. Maraming proseso ang dinaanan para lang mapatunayan ang totoong relasyon nilang mag-ama.

Bagamat hindi tunay na Monleon si Thirdy ay makukuha pa rin niya ang kaniyang mamanahin mula sa naiwang kinilalang ama noong una.

Napilitan na rin si Don Juancho na payagan sina Arch at Roman na magsama upang matiyak na makukuha nga ni Thirdy ang kaniyang mamanahin at upang maalagaan ito ng maayos at hindi ilalayo ang bata sa matandang Don.

Isang pabor na ikinasiya ni Roman at Arch Angelo at ngayon ay isang taon na nga ang kanilang pagsasama.

Sa ikalawang pagkakataon ay kasama muli Roman si Thirdy sa kaniyang kaarawan na masayang binabagtas ang daan patungo sa bahay ampunan.

“ Gising na iho, narito na tayo.“

Yugyog ni Angelo sa balikat ni Thirdy na nakaidlip na pala sa biyahe.

Iminulat ni Thirdy ang kaniyang mga mata at nakita niya na papasok na ang kanilang sinasakayan sa isang malaking bakuran ng bahay ampunan.

Naroon ang ilang mga bata sa harap ng gusali kasama ng mga volunteer na tagapag-alaga sa mga iyon. Lahat sila ay naghihintay sa kanilang pagdating. Sa pangunguna ni Father Robert ay masaya ang pagsalubong sa bisitang dumating.

Siya ang nag-alaga at nagpaaral kay Roman noon.

“ Mano po Tiyo. Anak magmano ka sa lolo Robert.“

Sinunod ng bata ang pinagawa ng ama at masaya itong nagbigay galang sa matandang pari. Tuwang-tuwa naman ang pari dahil nakita na rin niya ang apo sa pamangkin.

Nakangiti naman si Thirdy ng sulyapan ang mga batang ulila na nagpatuloy na sa paglalaro sa playground ng bahay ampunan.

“ Tatay can I play?“

Hila ni Thirdy sa sinturera ng pantalon ng ama.

“This is your party anak, go play with them.”

Agad na tumakbo si Thirdy sa mga batang naglalaro at hinatid na lang siya ng tanaw ng dalawang ama.

Ipinakilala ni Roman si Arch Angelo na kaniyang fiancé. Hindi naman tutol ang pari sa kung ano ang namamagitan sa dalawang magkasama dahil naniniwala siya na ang lahat ay may karapatang magmahal ng kung sino ang gugustuhin.

Nagpatuloy naman ang dalawang magkasintahan sa pag iistima ng mga hinanda ng caterer na kanilang napili para sa party.

Chineck ang programang gaganapin, nagpatulong sa mga dala nilang regalong ipamimigay para sa mga bata ng ampunan.

Bukod sa araw ng kasiyahan ay may plano na rin ang dalawa na patuloy silang tutulong sa iba pang kailangan ng mga bata ng bahay ampunan.

Dala nila ang Demetria Monleon Foundation na tinatag ng ina ni Arch Angelo na magbahagi pa ng donasyon na makakatulong pa ng higit sa bahay ampunan at sa mga batang naroroon.

Isang regalo ito na hiling ni Thirdy na tumulong sa kaniyang kapwa gaya noong huli niyang kaarawan kung kaya’t agad na nilapitan ni Roman ang tiyuhing pari sa magandang balitang hatid nila.

Masaya ang tanghaliang dinaos ang kaarawan ni Thirdy. May mga palaro, patawa ng mga clown magician, pagpapapicture sa photo booth, mga mascot at pagbabahagi ng mga regalo.

Parang pasko at nagmukhang ninong si Thirdy na inabot ang mga ito sa mga kalaro. Walang kapaguran si Thirdy dahil hindi na ito maawat sa pakikipaghabulan sa mga kaedaring bata.

Hinayaan na lang ni Roman at Arch Angelo ang bata sa paglalaro kahit sa malayo ay mukhang amoy pawis na.

Masaya nilang pinanood si Thirdy na nakikipaglaro ng dodge ball. Napatayo naman si Arch Angelo ng madapa si Thirdy, lalapitan sana niya ito ngunit pinigilan siya ng katabi.

“ Hayaan mo lang, kasama yan sa laro.“

Nakangiti si Roman na pinaupo muli si Arch Angelo.

Sabay nilang pinanood si Thirdy na tumayo at pinagpag ang mga tuhod. Tumingin pa ito sa kanila at sumenyas na okay lang siya sa pagkakadapa. Gumanti ng okay sign ang dalawang ama at sabay pang ngumiti sa bata. Kahit sa malayo ay tanaw ang pamumula ng mga tuhod nito mula sa pagkakadapa subalit naroon pa rin ang kasiyahan ni Thirdy na pinapatuloy ang masayang laro ng batuhan ng bola.

“ Mana sa iyo ang anak mo…matapang din.“

Wika ni Arch habang pinapanood mga batang aglalaro.

“ Mana sa atin…anak mo na rin siya no?“

Kakaiba ang ngiti ni Roman ng sabihin niya ito kay Arch Angelo. Hindi maitatangi na mahal na mahal nila ang isa’t isa dahil ibinigay na ni Roman ang karapatan bilang pangalawang ama sa kaniyang anak kahit hindi pa sila kasal.

Ilang buwan na lang ba at magiging lehitimo na silang mag-asawa dahil pinagahandaan na nila ang kanilang pag-iisang dibdib. Natapos na ang problema nila sa Hotel,ang kaso laban kay Margott sa pagkakabaril kay Thirdy at ang pagkilala sa karapatang tunay siyang ama ni bata.

Isa na lang ang kulang. Ang malaman ni Thirdy na siya ang tunay na ama nito…

Panahon na lang siguro kung kailan ang dapat malaman ang kanilang tunay na koneksyon sa isa’t isa.

Kung okupado sa paglalaro si Thirdy kasama ng mga batang ulila ay abala din si Roman at Arch Angelo sa pakikipag-usap sa mga tagapamahala ng bahay ampunan. Naroon sila sa opisina ni Father Robert. Pinag-uusapan ang ilang mga detalye sa mga bagay na kailangan pa ng bahay ampunan at para sa mga batang naroroon.

Marami ang kakulangan ng bahay ampunan dahil araw-araw ay may dumarating na mga batang nagangailanagn ng tulong. May pansamantalang nakikituloy, mga batang naligaw at pansamantalng doon muna kinupkop hangang sa makita ng mga magulang nanaghahanap, mga batang lansangan at yung mga sanggol na inabandona ng mga magulang.

Nahabag naman ang dalawa sa mga hinaing ng ampunan kayat napagkasunduan nila na agad silang magpaabot ng tulong. Bukod sa ibinigay na tseke ay nangako silang sa lalong madaling panahon ay muli silang magpapabot ng tulong upang mas lumawak pa ang kanilang pagsagip sa mga batang ulila.

Siyang-siya ang mga tauhan lalo na si Father Robert sa kaniyang narinig mula sa kaniyang pamangkin. Natapos sila sa pakikipagkamay at yakapan bilang pagsasara ng kanilang napagkasunduan. Muli, bumalik sila sa kasiyahan upang kumain at ipagpatuloy ang pakikisaya sa mga bata. Mula sa larong dodge ball ay taguan naman ang laro ng mga bata at si Thirdy ang naging taya.

Ilang bata na ang nahuhuli niya. Isang challenge ito kayat pinaghusay niya ang paghahanap sa mga batang kasali. Nilibot niya ang buong paligid hanggang sa makarating siya sa likod bahay ng ampunan kung saan naroon ang ilang mga punong nakatayo. Dahan-dahan siyang pumasok sa kakahuyan dahil naramdaman niyang may mga bata na naroon na nagtatago.

Habang naglalakad ay unti-unti siyang nakakarinig ng isang tila batang umiiyak. Dahan-dahan siyang lumapit. Patago sa likod ng puno ng sampaloc ng makita kung sino ang naiyak. Tama ang hinala niya na may batang nagtatago nga dito at hindi napansin ang kaniyang pagdating. Pinakinggan niya ang dalawang bata.

“

Di ba sabi ko sa iyo Wag kang pupunta sa party? Ang kulit mo no

!“

“Hindi naman ako pumunta doon ah!nandito ako para magtapon ng basura hu hu hu!”

Patuloy lang na nakinig si Thirdy sa diskusyong ng dalawa.

“Nagtapon ng basura? Kabago-bago mo lang dito akala mo kung sino ka na? Bagay nga lang sa iyo diyan! Mukha kang basurero!”

“Isusumbong kita kay Father Robert! Akala mo! Susumbong kita na tinulak mo ako dito sa balon! HU HU HU!”

“

Sige magsumbong ka!Nakikita mo tong bato na to?

Gusto mo ipukol ko sa iyo ito ha?!“

Hindi na nakatiis si Thirdy sa ganitong pangyayari ng pang-aapi kaya’t mula sa kaniyang pinagtataguan ay agad siyang lumabas upang saklolohan ang batang umiiyak.

“Sige subukan mo lang batuhin siya, i will tell my lolo! Don’t you know na lolo ko si Father Robert?!”

Nagulat naman ang batang siga at ang batang naiyak. Nakita ni Thirdy ang kalagayan ng batang inapi na nasa balon ng basurahan na ilang talampakan ang lalim.

“You’re so mean! Tinulak mo siya sa basurahan at di mo siya pinapunta sa party ko!Party ko yun at lahat ay invited! Salbahe ka!”

Pumulot pa ng sanga ng kahoy si Thirdy . Sa takot ng batang siga ay napatakbo ito palayo sa kanila.

Naiwan ang dalawa at nagkatitigan.

Lumapit si Thirdy sa batang patuoy na umiiyak.

“ Are you Okay?“

Tanong sa bata na kaedarin lang niya. Nagpunas naman ang batang nasa balon ng basurahan ng kaniyang mga matang basa ng luha kakaiyak dahil sa takot sa bulyador na bata.

Iniabot ni Thirdy ang sangang tangan upang dito mangunyapit paakyat ang bata mula sa balon. Naiahon ni Thirdy ang bata. Pinanood na lang ni Thirdy ang pahikbi ng isa.

Awang-awa si Thirdy sa sinapit ng batang tinulungan. Madumi mula sa tambak ng basurang pinagbagsakan. Putikan ang mga paa at nangangamoy pa.

“Don’t cry, okay na. wala na yung bully na yun. Isusumbong ko talaga siya sa tatay at papa ko!”

“Wag-wag! Huwag ka magsusumbong kasi pag-iinitan na naman ako nun!”

Makaawa ng batang tumahan na sa pag-iyak.

“ Ang salbahe niya talaga!

Kung hindi lang siya taller than me baka tinulak ko rin siya sa basurahan e.“

“Ganun talaga si Jordan, siga yun dito.”

Natahimik ang dalawa. Pinanood na lang ni Thirdy ang batang nagtatanggal ng putik sa kaniyang mga paa gamit ang mga natuyong palapa ng dahong ng saging.

“ Im Thirdy, ano name mo?“

“Ako si Silang…Salamat ha.

Ang tapang mo.

Pinadugo mo ilong ni Jordan ha ha ha!“

“Pinadugo?

I didn’t do anything, he just ran.“

Halatang hindi naintindihan ni Thirdy kung ano ang pinadugo ang ilong na joke. Dahil hindi nakakaintidi si Jordan ng ingles. Natawa siya ng ipaliwang ito ni Silang kung bakit ito tumakbo.

“Bakit Silang ang name mo?”

“ Sabi kasi ng nakapulot sa akin noong baby pa ako, sa silang daw ako nakita. Basta sa silang kaya ayun silang na pangalan ko.“

Masaya ang dalawang batang nagkakilala. Sinamahan ni Thirdy si Silang sa poso upang tulungan ang batang kilala na maghugas at linisin ang sarili mula sa putik ng basurahang dumikit sa katawan.

Pansamantala niya itong iniwan at nagtungo sa buffet table ng kaniyang handa. Nagpakuha ng dalawang plato,pinalagyan ng ibat-ibang pagkain at muling binalikan ang bagong kakilala.

Katatapos lang ni Silang sa paglilinis ng katawan.

“

Silang!

Come over here!

May dala kong pagkain!“

Sigaw ni Thirdy na hirap sa pagbitbit ng dalawang malaking plato. Doon sila sa lilim ng puno umupo at magkatapat na hinain ang dala. Pinakain nya kay Silang ang lahat ng kaniyang handa.

Anim na putahe ng manok, baboy,baka at isda. Minatamis,cake at prutas. Ngayon lang nakakita ng ganitong pagkain si Silang kayat sabik siyang tinikman ito isa-isa. Si Thirdy namay tahimik lang na pinanood ang batang kanina lang ay umiiyak.

Natawa pa siya ng mahirinan ito at agad na tumakbo ng poso upang uminom. Bumalik at muling pinagpatuloy ang pagkain.

“ Ang sarap ng handa mo Thirdy!

Sana laging birthday mo, para lagi ganito pagkain namin…at siempre lagi kang nandito.

Kasi mamaya baka awayin na naman ako ni Jordan pag umalis ka.“

Walang malay na sinabi ito ni Silang na abala sa pagkain at pagkukuwento. Si Thirdy namay masaya ngayon bukod sa birthday ay may isang bata siyang natulungan ng lubos.

“What if-maging brother na lang kaya kita Silang? What do you think?”

Napatigil si Silang sa kaniyag pagsubo at tinitigan ang batang nasa harapan niya na nakangiti sa isang suhestiyong posibleng mangyari.

---

Paano nga kaya kung magkaroon ng aganapan ang sinabi ni Thirdy?

ABANGAN !!!!

CHAPTER 2 ANG AMA

ROMAN

Hindi pa rin ako makapaniwala na kasama ko na talaga ang anak ko…

Nakalipas na ang dalawang taon ng makilala ko siya at ngayon ay ganap na siyang akin.

Napatunayan mang siya ay anak ko , ay hindi pa rin niya nalalaman ang buong istorya kung bakit kami nagkahiwalay. Masyado pa siyang bata para maunawaan ang lahat ng mga nangyari.

Ayaw kong isugal na malaman niya ang mga katotohanan at baka kalituhan lang sa kaniya ang lahat. Hahayaan ko na lang ang paglakad ng panahon na unti-unti niyang malaman ang tunay naming relasyon.

Sa ngayon, masaya na ako na ganito na lang muna kami.

Ikalawang taon ko na siyang kasama!

Napatingin ako kay Arch Angelo.

Ikalawang taon ko na rin pala siyang karelasyon…

2nd anniversary namin bilang kami.

Hindi ko talaga maintindihan ang pag-ibig na nararanasan ko ngayon mula sa kaniya. Dahil sa kaniya natuto akong magmahal at magpatawad.

Walang kamalay-malay si Arch Angelo na sa tuwing hinahawakan ko ang kaniyang kamay ay pinapahayag kong hindi kayang mawala siya sa akin. Kaligayahan ko na sa tuwing gagawin ko iyon ay ngingiti siya sa akin.

Mula ng maging kami ay masasabi ko na kumpleto na ang buhay ko at malaking pasasalamat sa mga iniwan sa akin ni Papa Inego.

Isang anak, karangyaan at isang taong masasabi kong kasama ko sa aking pagtanda.

Isang malaking bonus talaga si Arch sa buhay ko bilang kasintahan at mapapangasawa. Iba na ang pananaw ko ngayon.

Hindi na ako magtatanong kung ano nga ba ang estado ng kasarian ko. Ang alam ko ay mahal ko si Arch. Masaya ako sa kaniya… at minamahal naman niya ako.

Higit pa sa sampung babae ang katumbas ng kaniyang pagmamahal at pag-aaruga sa aming mag-ama ng walang kapantay.

Wala na akong mahihiling pa kundi ang magsama kami ng masaya araw-araw.

Nagbago na talaga ang buhay ko ng makasama ko si Thirdy, ang maging akin din si Arch Angelo. Sa kabila ng kamukha niya ang sumira sa pangarap ko ay tinanggap ko na nangyari iyon upang makilala ko siya.

Hindi lang pala ako ang nagbago.

Maging si Arch na dating malungkutin,malayo sa pamilya at walang pangarap ay umayos ng muli ng magkaayos sila ng kaniyang ama.

Nagkapatawaran sila at tinalikuran ang samaan ng loob.

Bagamat naiilang pa rin si Don Juancho sa aming relasyon ni Arch ay tinaggap na rin niya ang namamagitan sa amin.

Si Thirdy na habang lumalaki ay kami na ang kinagisnang tagapag-alaga. Hindi ko siya pipigilan na maniwalang ang ama niya ay ang nasirang si Arch Michael. Basta kung panahon na nga na malaman niya ang katotohanan, sana’y matanggap niya na hindi ako ang may kasalanan ng lahat.

Wala na akong hinanakit sa lahat ng nangyari sa buhay ko mula ng ako’y natutong magpatawad. Kapalaran ko iyon at ngayon ay nginingitian ko na lang sa tuwing aking naaalala.

Bakit hindi?

Kumpleto na ako…

Parang walang kapaguran si Thirdy sa pakikipaglaro sa mga bata ng ampunan. Kakaiba din siyang mag-entertain sa mga batang kasalo. Alam niya ang kakulangan ng mga batang narito kaya ganoon na lang ang pag-aasikaso niya sa pagbibigay ng mga regalo.

Kabaligtaran na dapat siya ang tumatanggap ay siya pa ang namimigay.

Natapos ang kasiyahan at kailangan na naming umuwi.

Ayaw pa sana ni Thirdy.

Subalit kailangan na naming magpaalam pansamantala.

Pinaghalong kasiyahan at kalungkutan ang nadama ko ng makita ko kung paano magpaalam ang aking anak sa kaniyang mga kalaro at naging kaibigan.

Nakakatuwa at isa-isa pa niyang kinamayan at niyakap ang mga ito. Maging sa paglayo ng aming sasakyan ay nakatanaw siya at kumakaway.

“ Babalik tayo anak, don’t be sad.“

Kanlo ko sa kanya upang di na siya malungkot sa aming pag-alis.

“ Nakaka-awa sila tatay. Sana may tatay at papa rin sila like me.“

Tanaw ko sa rear mirror na nakatingin at kumaaway pa rin siya sa mga nakalaro.

“ Are you crying?

Why are you crying?“

Napansin ni Arch na nagpunas pa ng mata si Thirdy. Halatang umiyak nga ang anak ko.

“I don’t understand why they don’t have parents like me?”

Ito na nga ba sinasabi ko.

Talagang maawain ang anak ko lalo na sa mga batang walang magulang. Alam niya ang dahilan ng pagkaulila ngunit ang malaman niyang walang kilalalang mga magulang ang nasa ampunan ay hindi niya maunawaan.

“ Ganoon talaga anak,someday magkakaroon din sila ng mommy at daddy.“

Umayos ng upo si Thirdy ng hindi na niya matanaw ang orphanage.

“Or someday magkaroon din sila ng papa at tatay…”

Nangiti naman ako sa sinabi ng anak ko dahil alam kong kami ang pinatutukuyan niya.

“Kailan tayo babalik tatay?”

“Babalik tayo anak, don’t worry. Makakalaro mo sila uli.”

Naging masaya na ang rehistro sa maliit na mukha ng aking anak. Ngumiti siya at nagkakulay na ng sigla ang mga mata ng malaman niyang babalik kami.

“ Marami ka bang naging kaibigan kanina?“

Tanong ni Arch.

“ Yes Papa, Madami po ako nakilala. Pero this kid kanina nakakaawa. He was crying kasi inaway siya. Tinulak siya sa basurahan.“

“Ows? Ano ginwa mo?”

“I helped when I heard this boy crying bullied by this bad kid. Nakakaawa talaga si Silang. Imagine, Di pala siya makapunta sa party ko kasi ayaw nung bad kid na yun. Tapos babatuhin pa niya si Silang.

Alam mo Papa natakot yung bad kid kasi sabi ko Lolo ko si Father Robert at isusumbong ko siya. Tapos he ran away from us.“

“Ang aling naman ng anak namin! Superhero!”

Nakakatuwa talaga at kahit sa murang edad ay matulungin na si Thirdy.

Hinayaan ko siyang magkuwento ng bagong karanasan sa labas ng nakagisnang marangyang paligid na kinasanayan.

“ Ano pa ang ginawa mo, when you helped this kid?

Ano name niya,Silang?“

“ Yes tatay, Silang is a nice kid. He was

very shy and timid. Nahiya siya pumunta sa party he stinks and dirty fromg the garbage where he was pushed. Then I helped him clean himself tapos i brought him two plates of food from the party. Sayang hindi ko siya napakilala kasi nahihiya po talaga siya eh.“

Nakakabigla talaga, sandali lang kaming nalingat at marami ng nagawa si Thirdy ng kabutihan sa kapwa ng personal.

“ Tatay sana bumalik agad tayo kay Lolo Robert para makita ko na uli si Silang.“

“Bestfriend mo na ba si Silang?”

“Yes papa!

Siya po ang bestfriend ngayon!“

“Sige, We promise na babalik tayo.”

Si arch na ang nangako para sa anak ko.

Tuwang-tuwa naman si Thirdy sa narinig na babalik kami sa bahay ampunan upang muling makasama ang bagong kaibigan.

Hindi na nakuhang matulog ni Thirdy habang nabiyahe. Wala siyang kapaguran sa kakakwento. Kakaiba ang adrenalin ng kasiyahang naranasan niya ngayon.

Nakarating kami sa mansyong pinamana sa akin ni Papa Iñego. Dito na kami nakatira mula ng magsama kami ni Arch Angelo.

Nais kong ilayo ang tinataguyod kong pamilya mula sa aking trabaho. Mabuti na lang at napapayag ko si Arch na dito na kami sa mansion manirahan.

May mga staff din kami dito na tumutulong sa pag-aasikaso ng mansion. May tagapaglinis, kusinera,hardinero, driver at labandera.

Malaki ang mansyon para aming tatlo kaya ilang silid lang ang aming ginagalaw.

Ang library, tatlong kwartong tulugan at theater room/game room kung saan naroon ang mga laruan at arcade games ng anak ko.

Ang silid ng papa Iñego ay naging sanktuwaryo ng kaniyang alaala. Mga larawan at mga kagamitan niyang patuloy kong iniingatan.

House tutorial pa rin si Thirdy, pero plano na naming ipasok siya sa isang pribadong paaralan. Napapayag na rin namin ang kaniyang lolo na ipasok siya sa susunod na school year.

Ako tuloy ang nasasabik na makita na ang anak ko na nakauniporme.

Dahil gabi ng kaarawan niya ay katabi namin siyang matutulog.

Kung tutuusin mula ng magsama kami ni Arch lagi na namin siyang katabi matulog. Nais naming sulitin ang kaniyang kamusmusan dahil balang araw ay hindi na namin ito magagawa.

Lalaki na siya at magbibinata at hihiling ng kaniyang privacy. Nakakabitin naman ang anak ko sa kaniyang kabataan dahil hindi ko talaga siya naalagaan noong una…

Mamimis ko na agad ang anak kung magkagayong sa kabilang kwarto na siya matutulog. Siyam na taon na ang anak ko at ang bilis ng panahon ng kaniyang paglaki. Parang ayaw ko siyang mag-asawa at gusto kong ganito na lang siya ha ha ha!

Magkakatabi kaming nakahiga at nagkukuwentuhan sa kama. Pinapagitnaan namin siya ng kaniyang Papa. Kahit halatang antok na siya ay inipilit pa rin niyang makipasabayan sa amin sa kwentuhan.

“ Happy Birthday Anak!“

Huling bati namin ni Arch habang magkabilaang pisngi kaming humalik sa kaniya at sabay kami ni Arch na kiniliti ang anak namin.

Gumanti ng halik sa aming mga labi ang anak ko. Nagpasalamat. Pumikit para makatulog.

“ TAMA !“

Nagulat naman kami ng biglang sumigaw si Thirdy.

Magkasunod pa niya kaming nilingon.

“ Tama! Tatay why not adopt Silang para maging kapatid ko na siya?!“

Nagkatinginan kami ni Arch Angelo sa sisinabi ni Thirdy. Nagkangitian kami…

Bakit nga hindi?

---

Isang suhestiyon mula kay Thirdy ang magpapabago ng kaniyang buhay na kaniyaang mararanasanasan sa susunod na kabanata.

ABANGAN

!!!

CHAPTER 3 ANG ANAK

THIRDY

Im really excited to see Silang. I don’t know why? There is something in him that I like. Naaawa ako sa kaniya kasi wala siyang parents na kagaya ko.

Sabi ni Lolo, si tatay at papa na raw ang ituring kong parents. Im happy ng maging papa ko si Uncle Arch. Pero ng maging tatay ko na si Uncle Roman parang mas mahal ko pa siya sa tunay kong papa.

Tatay Roman makes me at ease. He always listen to me kahit busy sa trabaho. He have time na kausapin ako sa phone reminding me to take my vitamins, or kung nakaligo na ba ako.

He’s just like my mama.

Lagi akong kinikiss at niyayakap. Namimiss ko na ang mama at papa ko. But because of tatay Roman and Papa Arch Angelo di na ako nalulungkot.

Akala ko si lolo na lang ang makakasama ko. Buti na lang at nakasama ko na sila tatay Roman at Papa Arch ngayon.

Sabi nila papasok na raw ako ng regular schooling this coming season at hindi na ako house tutorial.

Sana, marami pa akong maging kaibigan.

Speaking of kaibigan…

This Saturday ay bibisita kami muli kay Lolo Robert sa orphanage.

Makikita ko uli si Silang.

Kamusta na kaya siya ngayon?

Sana hindi na siya binubully nung bad kid nay yun or else talagang isusumbong ko siya kay lolo Robert ko.

I have some stuffs in my room na pwede ko ibigay kay Silang.

Ibibigay ko sa kaniya ang mga toys ko. Sabi ng Papa Arch na share what I have lalo na sa mga less fortunate.

Marami akong toys, marami akong damit, meron akong bagong parents. Si Silang wala lahat noon. I saw his used wearings.

Tapos ang laki at luma pa ang tshirt na suot niya. Kaya siguro siya nahiyang umattend ng party ko. Nakakaawa talaga siya.

Sana i-adopt na lang talaga siya ni Tatay at Papa para kasama ko na siya dito sa bahay. May playmate at brother na ako.

I want to share my room with him. Even on my bed pwede siyang matulog na katabi ko. Tapos sabay kaming papasok ng school. Sabay gagawa ng assignment. Maglalaro ng video games.

Lahat ng wala siya, ipabibili ko kay tatay at papa.

Basta!

I cant wait na maging adopted brother ko na si Silang!

---

Sumapit ang araw ng pagbalik nila sa bahay ampunan.

Rerepasuhin ni Roman at Arch Angelo ang kanilang planong pagtulong sa tiyuhing pari para sa mga batang nangangailangan.

Abala sa pagpupulong ang kaniyang mga magulang kaya’t si Thirdy namay nakipaglaro na sa mga bata na nakilala niya noong huli nilang bisita dito.

Nasa 20 mga bata ang inaaruga sa bahay ampunan. Liban sa pakikipaglaro,ang pakay talaga ni Thirdy ay ang kaibigang si Silang.

May kalakihan ang bakurang nasasakop ng ampunan. May maliit na clinic, public shower room at toilet, sleeping quarter ng mga bata at ilang staff, opisinang tanggapan, half court ng basketball, maliit na pantry at kusina.

May vegetable garden din makikita dito na alaga ng mga bata. Nalibot na Thirdy ang lugar kung saan maaring makita si Silang ngunit bigo siya.

Isang lugar na lang pala ang hindi niya napupuntahan at iyon ay ang likod ng bahay ng ampunan kung saan una silang nagkakilala. Madali siyang nagtungo doon ng mag-isa ngunit wala ang hinahanap.

Naglakad ng ilang hakbang nagbabakasakaling nasa paligid ng ang pakay.

Nakakita siya ng landas na kung saan lagi sigurong nilalakaran ito kayat hindi na ito ginagapangang ng mga damo.

Papasok sa parang ang daan.

Matapang niyang nilakad ito kahit matataas pa sa kaniya ang mga talahib at mayayabong na punong nakapaligid dito.

May puno ng sampaloc, cayomito, manga at sagingan. First time na makapasok si thirdy sa ganito lugar. Medyo natakot pa siya dahil sa mga huni ng kuliglig sa paligid.

Tanaw pa niya ang gusali ng ampunan kaya hindi siya nag-aalala na maligaw. Malakas nag kutob niya na narito sa paligid si Silang. Ilang minutong paglalakad at hindi na niya matanaw ang gusali ng ampunan.

Tulayan na itong hindi matanaw dahil nasa loob na siya ng kakahuyan. Nalito na siya kung saan siya nagmula. Nakadama siya ng takot. Kung ano-ano na ang pumasok sa kaniyang imahinasyon na baka naligaw na siya.

Sa kalituhan at pagmamadali ay nawala na ang landas na dinadaanan niya. Dalawa na ang hinahanap niya…si Silang at ang daan pabalik.

Gusto na niyang umiyak dahil sa takot na baka pagalitan siya ng kaniyang Tatay. Numero unong habilin kasi sa kaniya na huwag lalayo lalo na kung nag-iisa.

Sa kaniyang malikot na kaisipan ay unti-unti na ring nagkakaanyo ang mga puno na tila mga halimaw na nakatingin sa kaniya kayat lalong nadagdagan ang kaba sa kaniyang dibdib.

Tumigil siya sa paglalakad at nagsimula na siyang umiyak sa takot.

“Psst!”

Isang sutsot mula sa puno ang kaniyang narinig kayat lalo pa siyang naiyak.

“

Tatay ko!!!!!Wahhhhh!!!!“

Sigaw ni Thirdy sa pag-aakalang ang puno ng manga ang tumawag nh kaniyang pansin at nagtakip siya ng mga mata.

“

Hoy bakit ka naiyak?!“

Nakilala ni Thirdy ang tinig at tiningala niya ito.

“

Silang!!!Hu hu hu! ’

Si Silang nga ang tumawag kay Thirdy na nasa itaas pala ng puno. Nakatayo lang si Thirdy na patuloy sa pag-iyak. Agad namang bumaba si Silang sa pag-aalala kung napaano na ang batang kaibigan.

Pagkababa ay agad niya itong nilapitan.

“ bakit ka naiyak?“

“Hu hu hu! Akala ko kasi mag-isa lang ako dito eh.Hu hu hu!”

“Akala ko ba matapang ka?”

“Eh sa nakakatkot naman talaga dito kung mag-isa!Hu hu hu!”

“Tahan na, mamaya sabihin pa ng tatay mo pinaiyak kita. Tahan na uy!”

Pinunasan pa ni Silang ang mga luha ni Thirdy.

Kinalma naman ni Thirdy ang sarili. Wala na ang pangamba na siya ay naligaw. Naglaho na rin ang mga nakakatakot na mga puno.

Kasama na niya si Silang.

Hindi na siya nag-iisa.

Nagkamustahan ang dalawa at nagkwentuhan na parang hindi sila nagkahiwalay ng ilang araw. Natural na bata kaya curious si Thirdy sa mga bagay na ginagawa ni Silang sa lugar na ito.

Naglaro, naglakad sa looban, umakyat ng puno, namitas ng mga prutas. Ngayon lang nakakain ng ganitong mga prutas si Thirdy.

Maging sa mga halamang makahiyang tumiklop ang mga dahon ay naamaze siya na ngayon lang niya nakita.

Nagmistulang picnic ang kanilang pwesto na sinapinan pa ng dahong ng saging ang kanilang mga napitas. Manga, bayabas, cayomito,hilaw na sampaloc, at sinigwelas. Tuwang tuwa si Thirdy dahil ang lahat ng ito ay una sa kaniya.

Musmos talaga ang kaisipan at walang kamuwangan ang kanilang kasiyahan habang nagsasalo sa kanilang naipong mga prutas.

Nang msnawa ay nagkwentuhan tungkol sa kanilang mga sarili. Nalaman ni Thirdy na hindi na nakilala ji Silang ang kaniyang mga magulang.

Ang alam lang niya ay lumaki siya sa bahay ampunan. Kung hindi nasuog o di kaya sobra sa bata ang lugar ay napalipat-lipat siya sa mga ampunang tatanggap ng alaga kagaya ng kay father Robert.

Bago lang siya sa ampunan na ito kayat wala siyang gaanong kaibigan. Dito sa looban ng parang nauubos ang kaniyang oras para makaiwas kay Jordan.

Si Jordan na paborito siyang awayin.

Maraming kwento si Silang. Kakaiba din ang kanyang manerismo.Kahit siyam na taon pa lang ay marami ng naranasang hirap. Impluwensiya ng kalye ng minsang tumakas ito sa dating ampunan at naging street children.

Si Father Robert ang nagsama sa kaniya dito sa bahay ampunan upang tuungan at alagaan. Hinipo na naman ng awa si Thirdy ng malaman niya ang nakaraan ni Silang. Napakalayo ng kanilang katayuan sa buhay kayat buo na sa kaniyang sarili na maging kapatid si Silang.

Hinubad niya ang singsing na ibinigay ng kaniyang tatay. Ito ang promise ring nilang tatlong mag-aama. Isinuot niya ito sa daliri ni Silang.

“Ano to ?”

Tanong ni Silang

“ Promise ring ko sa iyo.

Someday, makakasama mo na ako lagi. Basta promise mo na huwag mo ito iwawala ha.

Kasi importante ito sa akin.“

Hindi sinabi ni Thirdy ang dahilan kung paano sila magkakasama. Nais niyang surpresahin ang kaibigan sa susunod na pagbalik nila. Dahil sa susunod na pagbabalik nila ay aampunanin na nila si Silang.

Tiningnan ni Silang ang singsing sa kaniyang daliri. Natuwa siya sa pangako ng kaharap na kalaro.

“ Sige, pramis iingatan ko ito.

Pagbalik mo lagi lang akong hanapin dito.“

Nagkamay ang dalawa biilang pagsasara ng kanilang pangako sa isa’t isa gaya ng laging ginagawa ng kaniyang Tatay sa mga kausap nilang kliyente.

Magkaakbay pa silang bumalik sa ampunan dala ang mga hindi naubos na prutas na pinanguha bilang pasalubong sa mga amang naghihintay sa kanila.

Naroon na pala sa garahe ang kaniyang mga ama kasama si Father Robert. Siya na lang pala ang hinihintay dahil pauwi na rin sila. Pinakilala ni Thirdy si Silang. Kayat tuwang tuwa naman ang dalawa sa hitsura ng dalawang bata dahil sa dungis ng mga mukha nito mula sa pinangas na mga bungang kahoy.

Maging ang damit ni Thirdy ay puno ng mantsa mula sa pag-akyat sa mga puno.

Ganito dapat ang bata sa paningin ni Roman. Malayang nakikipaglaro sa handog ng kapaligiran.

Maging si Arch Angelo ay wala sa kaniya ang amoy araw ng mga bata. Ayaw niyang palakihin si Thirdy gaya ng pagpapalaki sa kaniya ni Don Juancho.

Nagpaalamanan na ang dalawang bata dahil ang isa ay uuwi na.

Pinaghatian pa nila ang prutas na natira.

Hating kapatid.

Walang lamangan.

Nagpaalalahanan ng mga pangako at nagyakapan.

Sa obserbasyon ng dalawang ama na hindi maitatanggi na giliw na giliw sa bawat isa ang dalawang bata na tila magkapatid na nagkita.

Nakauwi na sila sa masyon de la Vega. Una kaagad inasikaso ni Thirdy ang pagalalagay ng kaniyang napanguhang prutas sa display counter ng dumating.

Kumain ng hapunan.

Naunang nakatulog si Thirdy katabi ang dalawang ama. Si Roman at Arch namay naiwang gising at nagkuuwentuhan.

“ What do you think.

Ampunin na natin si Silang?“

Tanong ni Roman kay Arch Angelo.

“I dont see any problems with that. Tama nga ang anak mo. Panahon na nga na magkaroon na siya ng kapatid . Sige, ampunin na natin si Silang.”

Nagkangitian ang dalawa at isinara ang usapan ng isang halik sa labi at muling nahiga upang matulog.

---

**

Aampunin na si Silang ni Roman at Arch Angelo.

Kaso…

ABANGAN

!!!

CHAPTER 4 ANG KAIBIGAN

SILANG

Nakahiga si Silang sa manipis at lumang kutson. Nagpapahinga para makatulog. Kasama ang mga batang sa kanikaniya niyang higaan, inisip niya ang mga nangyari kanina.

Isang hapon siyang naging masaya sa pagbisita ng kaibigan. Ngayon lang siya nakadama ng tunay ng kaligayahan sa buong buhay niya.

Bukod sa pari at sa mga social worker, kay Thirdy niya nadama ang isang pagmamahal ng isang pamilya. Sa dilim ay pinaiikot niya ang singsing ng pangako na isinuot sa kaniya ni Thirdy sa kaniyang palasingsingan. Sakto at parang sinukat sa kaniyang daliri.

“ Iingatan ko ito hanggang sa muli tayong magkita…“

Nakangiti si Silang na iniisip ang pagbabalik ng kaisa-isang taong nagbigay ng importansiya sa kaniya. Isang pagmamalasakit na ngayon lang niya nadama ng tunay at totoo.

Kung sakaling papipiliin, nais niyang laging makasama ang kaibigang nakilala.

Ilang ulit na ba siyang nagpalipat-lipat ng bahay ampunan. Umasa na may magandang loob na mag-aampon sa kaniya ngunit ang lahat ay kabiguan.

Kadalasan ay mga sanggol ang nauunang inaampon at bihira na ang mga nasa edad na kagaya niya ang mabigyan ng ganoong pagkakataon.

Hindi na siya umasa na may maglabas sa kaniya sa apunan na isang pamilya at bigyan siya ng pangalan bukod sa “Silang - Baby from San Antonio.”

From San Antonio Chapel Laguna ang minsan niyang naririnig na patukoy sa kaniya. Isang pangalan kung saan sa silangang bahagi ng bakuran ng parokya siya nakita at napulot.

Sa isang basurahan…

Kaya ganoon na lang ang iyak niya ng itulak siya ni Jordan noong isang araw. Mukha nga daw siyang basura. Mula ng napulot ay inilagaan na siya ng gobyerno. Napalipat sa pangangalaga ng simbahan.

Silang na ang tinawag sa kaniya. Isang record sa isang logbook. Walang Birth certificate. Walang dokumentong magpapatunay na siya ay pinanganak kundi isang kasulatan kung kailan at saan siya napulot.

Isang bansag lang sa isang listahan. Isang batang sa basurahan nakita. Walang pangalang tunay.

Silang lang .

Kinasanayan na, kinalakihan na.

Ewan kung kanino niya namana ang kaniyang katalinuhan. Sa edad na lima ay marunong na siyang bumasa ng letra. Sa edad na siyam ay matatas na siyang magbasa at magmemorya. Masisi ba siya kung may batang niinggit at nagagalit sa kaniya kung nangunguna siya sa pagsususlit ng mga social worker ng ampunan.

Sa ngayon ay maituturing niyang magulang ay si Father Robert. Magulang din niya ang mabait na matandang hardinero. Maging ang supladang kusinera na walang ginawa kundi ang utusan siyang mag-igib sa poso,panguhain ng kahoy sa parang o paglamasin ng basahan at maglamapaso ng kusina ay magulang na rin niya.

Basta may matandang nagbibigay sa kaniya ng atensyon ay magulang, isang ama o ina para sa kaniya na dapat sundin at igalang. Masaya sana kung lahat ng mga batang narito sa ampunan ay kapatid niya. Ngunit imposible.

Kamakailan lang ay may umampon na sa isa niyang kasama na tatlong taon lang ang edad. Magdasal lang daw at darating din ang taong mag-aampon sa kaniya.

Ilang novena na ba ang kaniyang nagawa. Noong natuto siyang magdasal ay iyon na ang panalangin niya sa simula pa lang-ang magkaroon ng isang nanay at tatay. Nang isang bahay na mauuwian at tatawaging tahanan. Isang bagong tulugan na masasabing kanya talaga. Ang makapasok sa eskwelahan. Mga magulang o kapatid na susundo sa kaniya pagkatapos ng klase.

Ngunit hanggang ngayon ay wala pa.

Kay Thirdy…kay Thirdy niya naramdaman ang ganoong pinagdarasal. Sa kaniya siya nakadama ng isang kapatid na hinahanap.

“ Sana sila na lang ang kumupkop sa akin“

Sa isip ni Silang patungkol sa pamilya ni Thirdy.

Naramdaman niyang biglang bumukas ng bahagya ang pinto. Alam niya na si Father Robert iyon na sumilip upang siguraduhing himbing na nga silang magakasamang natutulog.

Ipinikit na ni Silang ang kaniyang mga mata na may ngiti sa labi. Dinalaw na siya ng antok hanggang sa nakatulog.

“ Sana si Thirdy na lang ang kapatid ko…“

---

THIRDY

Bumangon si Thirdy na puno ng kagalakan ngayong umaga.

Wala na sa kaniyang tabi ang dalawang ama. Alam niyang may tao sa banyo na naliligo kaya’t agad siyang lumabas patungo sa kusina.

Alam din niyang ang tatay Roman niya ang naroon na naghahnda ng kanilang agahan bago pumasok sa opisina.

Patakbo niyang niyakap ang kaniyang tatay sa tagiliran.

“ Good morning tatay!“

“Ang aga naman gumising ng bata, parang hindi napagod kahapon ah?”

Yumuko si Roman upang gawaran ng halik ang noo ng anak. Binuhat ito at pinaupo sa serving counter at muling pinagpatuloy ang pag-aayos ng mga prutas sa tray na inuwi nila kahapon. Inihain niya sa lamesa ang mga ito upang matikman.

“ Wait lang natin ang Papa to finished his shower then will eat our breakfast.“

“Yes Tatay!”

Pinonood ng bata ang ama na nagmamadali sa pag-aasikaso ng kanilang kakainin sa tulong yaya at ng kusinera.

Inilahad naman ni Thirdy ang mga bisig ng makitang papalapit sa kanila si Arch Angelo na nakabihis na para sa pagpasok sa publishing office ng sarili nitong family oriented magazine.

Kinarga ang bata, hinalikan sa noo at saka humalik sa labi ni Roman.

Alam sa buong kabahayan ang realsyon ng dalawa kaya’t lantad nila itong nagagawa. Maging sa paningin ni Thirdy ay normal niya itong namamalas dahil alam niyang nagmamahalan ang dalawang ama.

“ Everyday bumibigat na ang batang maliit. Di na kita kaya ha ha ha!“

Inilipat niya ito sa kumidor ng lamesa. Kay Thirdy nakatalaga ang ulong bahagi ng hapag kainan dahil si Thirdy ang simbulo ng kanilang pagiging matatag na pamilya.

Isa-isang inihain ang kanilang agahan. Isang heavy breakfast ang laging hinahanda ni Roman para sa kanila. Kabaligtaran noong siya ay bata at mahirap noon. Nilagang saging na sinawsaw sa bagoong ang tanda niyang iniyakan noong nagsisimula palang ang kaniyang tiyuhing pari. Ganoon niya naramdaman ang kahirapan sa murang edad.

Ayaw niyang maranasan ito ng anak. Dati ay kasalo nila kumain ang mga kasambahay. Di naglaon ay tumangi na itong makisalo dahil sa hiya sa mga amo. Tanging ang yaya na lang ang kasabay nila upang alalayan ang bata sa pagkain. Mabait si Roman at Arch Angelo sa mga kasambahay nila. Bukod sa yaya, ang mga naroroon ay mga dati ng tauhan ni Don Iñego na katuwang na nila ngayon sa pangangalaga ng mansyon dela Vega.

Magkatabi si Arch Angelo at Roman na nagpapakiramdaman kung sino ang mauunang magsasabi ng kanilang plano patungkol sa kanilang nagpag-usapan kagabi.

Sa mata at mahinang senyasan ng mga labi sila nagkukulitan kung sino ang magsasabi sa anak. Si Roman ang bumigay.

“ What do you think anak, kung kausapin ko na si Lolo Robert mo about Silang for adoption?“

Kunwang patay malisya naman si Arch Angelo habang pinapanood ang mag-ama na nag-uusap. Kahit narinig na ni Thirdy ang desisyon ng dalawa kagabi sa pag-ampon kay Silang ay ibang kasiyahan pa rin na harapang sabihin ito sa kaniya.

“ Really?! Really Tatay?!

We will adopt Silang!“

Sa kasiyahan ng bata ay halos talunin niya ang ama ng yakapin. Nawalan na siya ng ganang kumain sa sobrang kagalakan sa balitang aampunin na nila si Silang.

“ Come on Tatay-Papa!

Call Lolo Robert!

Tell him we are going to adopt Silang!“

Hila pa niya anh kamay ni Roman upang tawagan sa telopono si Father Robert. Hindi na nila natapos ang kinakain dahil sa pangungulit ni Thirdy.

“ Okay, okay tatawagan po! ha ha ha!“

Pinakuha ni Roman ang wireless phone sa yaya. Tinipa ang mga mumero ng tiyuhin. Naghintay sandali at tinaggap na sa kabilang linya ang tawag. Si Father Robert na ang kausap ni Roman. Isinet niya sa loud speaker ang telepono upang marinig ng dalawa nga kanilang usapan.

Masaya nilang binati ang nasa kabilang linya at nakipagkwentuhan sandali hanggang buksan ang paksa patungkol kay Silang.

Alam sa kabilang linya na naririnig siya ng lahat kayat hiniling ng Pari na gawing pribado ang usapan nilang magtiyo.

Ilang sandali pa…

Nagbago ang tono ng pakikipag-usap ni Roman sa tiyuhin. Nawalan ng sigla ang mukha nito. Nadama ni Arch Angelo ang nagyayari kaya’t hinawakan niya nga kamay ng bata.

Halos pumiyok si Roman sa pakikipag-usap.

“ Im sorry Roman, pero two days from now ay kukunin na si Silang dito sa bahay ampunan.

Matagal ng naprocess ang pag-aampon kay Silang. Ngayong umaga lang namin ito ipinaalam sa bata para masigurong tuloy ang pag-aampon sa kaniya. I’m sorry anak.“

“ Sige po Tiyo, Salamt po ng marami. Tatawag na lang po ako uli mamaya.“

Ipinagtapat ni Roman kay Thirdy ang masamang balita. Tahimik si Thirdy na nakinig sa kaniyang tatay.

Tahimik din siyang kumalas sa pagkakahawak ng kaniyang papa.

Tahimik siyang lumakad patungo sa hagdanan pabalik ng kanilang silid. Tahimik din siyang sinundan ni Roman at Arch Angelo. Sa ikalimang baitang ng hagdan ay tumigil si Thirdy.

“I will never see him agin!

Hu hu hu hu!“

Palahaw ni Thirdy na halos marinig ng lahat sa buong mansion.

Parang mapupunit ang puso ng dalawang ama ng bumigay si Thirdy sa masamang balita na may nauna sa kanilang ampunin si Silang.

Agad kinarga ni Roman ang anak upang damayan ito sa kabiguan. Halos mataranta ang lahat maging ang mga tauhan ay naroroon dahil isang masayahing bata si Thirdy at ngayon lang nila ito nakitang sumigaw at umiyak.

“ Shhh…shhh..shhh…I’m sorry…I’m sorry anak…don’t cry please…just be happy for Silang.

Di ba magkakaroon na siya ng parents. May mag-aalaga na sa kaniya. Don’t cry please.“

Kahit anong punawa ni Roman sa anak tungkol sa magandang balita para kay Silang ay ayaw pa ring tumigil ni Thirdy sa pag-iyak.

Lalong nataranta ang lahat ng sumuka pa ito at hindi na makahinga sa kakasigaw.

Ikalawang pagkakataong nakita ni Arch Angelo na nagkaganito ang bata mula ng malaman niyang bumagsak ang eroplano ng naunang magulang.

Wala silang maisip kung paano papayapain ang damdamin ni Thirdy. Isa lang ang paraang naiisip ni Roman.

“

Hon! Go get my keys!

Pupunta tayo ng orphanage!“

Agad na tumakbo ng silid si Arch Angelo at kinuha ang susi ng kotse. Hindi na nila nakuhang bihisan pa ang batang nakapangtulog pa at isinama nila patungo ng ampunan.

Isang oras at kwarenta minutos inabot ang biyahe ng patungo ng ampunan. Kahit kalmado na si Thirdy ay panay naman ang punas ng pawis, sipon at luha si Roman sa nakakandong na anak.

Si Arch Angelo nama’y awang- awa sa bata habang nagmamaneho. Nakarating sila ng bahay ampunan. Nakilala sila ng bantay ng gate at agad silang pinapasok at giniya kung saan magpapark ng sasakyan.

Pagkahinto ng kotse ay agad namang lumabas si Thirdy at patakbong tinungo ang likod ng bahay ampunan dahil alam niyang kung saan naroroon ang pakay. Halos hindi na niya napansin ang kasalubong na kadugong pari.

Nagulat naman si Father Robert kung bakit hangos ang pamangkin na humahabol sa bata.

Sa maliit na kaparangan tumakbo si Thirdy. Hindi na niya pansin ang mga dating nakakatakot na mga puno at maiingay na kuliglig.

Wala na rin siyang pakialam sa mga damong amorseko na kumakapit sa laylayan ng kaniyang pyjama. Hindi na rin niya nararamdaman ang sakit ng maliliit na batong tumutusok sa kaniyang hubad na paa.

Huminto si Thirdy sa pagtakbo.

Nakita niya ang hinahanap na namumulot ng mga kahoy na panggatong.

“

Silang! Hu Hu Hu!

I’m Here hu hu hu!!!“

Napatigil si Silang sa kaniyang ginagawa ng makita ang tumawag sa kaniya na umiiyak…

---

Unang kabiguan ni Thirdy na magpapatibay sa kaniya. Sa susunod na tagpo, susubukin ang musmos na pagkakaibigan at ang dalawang ama ng isang pangyayari.

ABANGAN !!!

CHAPTER 5 TRAHEDYA

ARCH ANGELO

Kakahinto ko pa lang ng sasakyan ay nagmamadali na lang binuksan ni Thirdy pinto at patakbong lumabas ito.

Nakita ko na naman ang kaniyang pag-iyak.

Ni hindi na siya nakayang habulin ng kaniyang tatay.

Maging si Father Robert ay nilagpasan na lang niya ng makasalubonh.

“ Kanina lang tayo nagkausap bigla naman kayong napasugod?“

Salubong sa amin ng matanda. Bumati ako at nagmano sa kaniya, patakbo ko na ring sinundan kung saan nagtungo ang anak namin.

Si Roman na ang bahalang magpaliwang kay Father kung bakit kami napahangos ng biglaan.

Sa likod bahay ng ampunan nakita ko si Thirdy na pumasok sa kakahuyan. Ngayin ko lang nalaman na malaki pala ang nasasakupang bakuran ng ampunan na ito.

Binagtas ko ang landas ng dinaanan ni Thirdy. May kataasan ang mga damo dito kayat mabilis siyang nawala na sa aking paningin.

Ilang sandali pa ay narinig ko ang pangalang Silang na tinatawag ni Thirdy.

Naririnig ko pa rin ang kaniyang pag-iyak.

Dahandahan akong lumapit ng makita ko sila. Nagkubli ako sa puno ng manga at saka sumilip.

Naawa ako sa kanilang dalawa. Nakatalikod man si Thirdy sa akin ay alam ko na panay ang kaniyang pagluha.

Maging si Silang ay gayun din.

“Silang! Im sorry, hu hu hu!”

Ibinaba ni Silang ang mga dala niyang paggatong at tinakbo si Thirdy.

Nakakahabag na makita ko silang nagyakapan na tila matagal na silang magkakilala at paghihiwalayin ng pagkakaton.

Ang sakit sa dibdib na makita sila sa ganitong tagpo. Hinayaan ko sila na ilabas nila ang kanilang nararamdamang kalungkutan.

“ Wag ka na umiyak uy..Di ka ba masaya na magkakaroon na rin ako ng mga magulang?“

“Hu hu hu! Gusto ko kasi na ikaw ang maging brother ko eh. Hu hu hu!”

“Pwede naman yun e. Kahit magkalayo,magkapatid pa rin tayo.

Di ba nga nagpramis na tayo?“

Inuuma ni Silang ang kaniyang kamay sa mukha Thirdy. Hindi ko alam kung ano ang kanilang ipinangako sa isat-isa.

Pero sa ayos ni Thirdy ay mukhang naluwagan na siya sa nararamdamang kalungkutan kahit papaano.

“ Pangako, pagmalaki na tayo. Hahanapin kita. Magkikita tayo.

Ikaw ang best friend ko!

Ang kapatid ko!“

Nakakatuwa silang panoorin.

Maging ang anak ko ay nakisangga ng bisig kay Silang. Ibang iba na talaga ang kabataan ngayon lalo na sa dalawang ito na kahit sa murang edad ay alam na nila kung paano mangako sa isa’t isa.

“ Huwag ka ng umiyak kasi. Samahan mo na lang ako dalhin sa kusina ang pinangahoy ko.“

Napangiti ako sa kanila.

Nagpahid na ng mga luha si Thirdy at sisingot-singhot pa na tinulungan si Silang sa pagbubuhat ng mga pinulot na tuyong sanga hinintay ko sila na makalapit at saka ako nagpakita.

“Ano okay na kayo?”

Nagkatingin pa silang dalawa at sabay na naglakad. Nginitian nila ako hudyat na okay na nga sila. Di man nila ako sinagot, batid ko na ayos na nga nag lahat. Sinundan ko sila at sabay-sabay na kaming nakarating sa likod ng bahay ampunan patungo sa labas kung saan naroroon ang dirty kitchen.

Nahiya pa ang kusinera ng makita akong tinutulungan ang mga bata sa pag-aayos ng mga napulot na panggatong. Matapos noo’y nagtungo na kaming tatlo sa tanggapan ni Father Robert. Naroon silang magtiyo na hinihintay kami.

Pinaupo ang dalawang bata na magkatabi.

Talagang close ang dalawa at magkawak pa ng kamay na umupo.

“ Thirdy, apo. Sana wag kang malulungkot kung hindi kayo ang nakaampon kay Silang ha. Let’s just be happy for him kasi magkakaroon na siya ng mga magulang na mag-aalaga sa kaniya.“

Paalaala ni father Robert.

Papaiyak na naman sana si Thirdy pero tinitigan namin siya ni Roman sa mata.

Nangungusap na huwag iiyak.

Na maging matapang at tanggapin na isang magandang pagkakataon para kay Silang na aampunin na siya.

Pigil naman ni Thirdy ang kaniyang gagawin. Nangangahulugan na naintindihan niya kami.

“I’m just sad kasi hindi ko na siya makikita lolo.”

“Hindi ko pa masasabi na may chance kayong magkita. Nasa desisyon iyon ng bagong magaulang ni Silang kung papayag sila.”

Paliwanag ni Father.

“B ut we still have this day na magsama pa kayo. Kahit mamasyal tayo ngayon na kasama si Silang ay pwede.”

Nagkatinginan ang dalawang bata.

Ito pala ang pinag-usapan ng magtiyo habang wala kami. Tinakbo ni Thirdy ang kaniyang tatay at niyakap.

“

Thank you! Thank you Tatay! Papa!“

Hinalikan namin siya sa magkabilang pisngi at saka niya binalikan si Silang sa uupuan.

“

Mamasyal tayo Silang!

Ipapasyal ka namin!“

Ang masaya niyang sinabi sa kaibigan.

Pinahiram ni Silang si Thirdy ng masusuot dahil nakapantulog lang kasi siya ng kami ay dumating. Suot naman ni Silang ang bagong damit na tanggap niya noong kaarawan ni Thirdy. Suot naman ni Thirdy ang damit na susuutin ni Silang sa pagdating ng bago niyang mga magulang.

Kakaiba talaga ang koneksyon ng mga batang ito.

Bigayan…

Nagpaalam na kami kay Father Robert para mamasyal. Babalik ng kinagabihan kung magyaya pang manood ng sine ang mga bata.

Maasya kaming sumakay ng kotse para mamasyal. Si Roman na ang tumawag sa opisina namin na hindi kami papasok.

Ipinaalam niya na importante ang aming lakad.

Iportante means “Family matters”.

Kuha na iyon ng aming mg aassistant kung bakit hindi kami papasok.

Para talaga silang magkapatid kung nasusulyapan ko na magkatabi sa likurang bahagi ng upuan ko. Nagtatawanan, nagkukulitan,nagbibiruan at naglalaro ng pitik bulag.

Pansamantala nilang nakalimutan na bukas makalawa ay hindi na sila magkikita.

Nakakapanghinayang talaga…

Sa isang shopping mall kami ng bayan pumasok at sa isang restaurant muna kami kakain. Kulang ang kinain namin kaninang agahan dahil sa pagwawala ni Thirdy. Isa pa ay gutom na rin talaga sila Thirdy dahil sa kaniyang pagsuka kanina.

Si Thirdy na ang nangunang umorder ng kakainin nila. Rib Patty, vegetable salad,pumpkin soup, cucumber juice,ice ream.

Kung hindi napigilan ni Roman ang anak niya baka mukhang fiesta ang lamesa namin sa dami na oordering ipapatikim kay Silang.

Isa kaming pamilya na nagsalo-salo kahit panandalian lang naming makakasama si Silang. Para sa anak namin ay kailangan naming sulitin ang huling araw na makakasama niya ang matalik na kaibigan.

Matapos kumain ay pinaglaro namin sila ng arcade games.

Doon kami nagtagal dahil lahat yata ng games ay kanilang sinubukan. Isang family date ang nangyari sa amin na madalas naman naming ginagawa.

Kakaiba ang kasiyahan ni Silang dahil halatang ngayon lang siya nakapamasyal ng ganito.

Sa kapaguran ay naisip namin ni Roman na iwan muna sila sandali upang ibili sila ng maiinom sa kalapit na fruit shake stall.

Paborito ni Thirdy ang melon kayat dalawa na ang aming inorder.

Sa amin naman ay freshed squeeze orange juice at apple cider ang inorder. Nang makapagbayad na ay bumalik kami ng arcade section.

Bawal pala ang anumang inumin sa loob kayat si Roman na lang ang pumasok upang sunduin ang dalawang bata. Medyo natagalan ako sa paghintay sa kanilang paglabas.

Ilang sandali pa ay hangos na lumabas si Roman ng arcade ngunit hindi niya ksama ang dalawang bata.

“

Wala sila dito!“

Kinabahan ako sa sinabi ni Roman. Iniwan ko na ang dala kong mga inumin sa lapag at sinamahan ko na si Roman pabalik ng Arcade para hanapin ang dalawa.

Nakailang ikot na kami at nagkasalubungan ngunit wala talaga sila.

Nagagalit na si Roman sa pag-aalala dahil wala talaga sa loob ang dalawang bata.

Tinanong namin ang secuirity guard subalit sa dami ng naglalabas-masok ay hindi niya napansin ang dalawa kung lumabas nga ang mga ito.

Naglakad kami baka nagsawa ang dalawang bata sa arcade games at nagtungo sa katabing toy store. Magkahiwalay kaming pumasok doon upang suyurin din ang lugar.

Gaya kanina ay bigo kaming makita sila.

Wala ang anak namin…

Huwag sanang isipin ng dalawa na tumakas sa o maglayas dahil sa kanilang paghihiwalay.

Inireport namin sa guard ang nangyaring pagkwala ng dalawang bata. Pina-page namin ang kanilang mga pangalan sa buong mall upang marinig nila na naghihintay kami sa security office.

Kalahating oras na ang nakalipas subalit walang progreso agn aming paghihintay. Sa ganitong pagkakataon ay pinareview namin ang CCTV ng arcade noong oras na iwan namin si Thirdy at Silang. Kuha sa harap ng arcade ang aming pinanood.

Kinilabutan ako dahil nakita namin ang dalawang bata na lumabas…akay ng dalawang lalaki na tila takot at tahimik lang na sumama .

“

Anak ko iyan!

Hindi namin kilala ang kasama ng anak ko!“

Ang sigaw ni Roman.

Agad na nagradyo ang guard na tumulong sa amin. Tinawagan nila ang lahat ng guard sa entrada ng mall baka sakaling hindi pa nakakalayo ang kumuha sa aming anak. Ipinakita sa amin ang kuha sa may pintuan ng lobby ng mall. Sa isang itim na van isinakay sila at saka umalis. Malinis at hindi halata na kinuha sila sa amin.

“ Sir, case po ito ng kidnapping!“

Nataranta na kami sa sinabi ng ng nakatalagang officer ng CCTV.

Agad nilang tinawagan ang station ng pulis upang iteport ang kidnapang naganap sa aming anak.

Magkahawak kami ng kamay ni Roman sa aming nalaman. Pareho kaming nanginginig sa kaba na baka mapahamak na ang mga bata.

“

Dios ko! Ang anak ko! Huwag naman po!“

Niyakap ko si Roman upang iiwas sa pagwawala dahil pareho kaming natatakot para sa aming anak at sa kaibigan nito…

---

Ano ang kakasapitan ng mga tagpong ito sa buhay ng pamilya ni Roman?

ABANGAN!!!

Sorry to say na ang story na ito ay exclusive na pong mababasa sa dreame. Just click the link na,follow me na lang po.

https://m.dreame.com/user/concern?authorId=oVzlDcEHF6qE6uA6ARyc4Q%3D%3D

CHAPTER 6 PANAGHOY

ROMAN

Dalawang oras na kaming naghihintay dito sa bahay ampunan.

Nakisuyo akong ipagdasal ni Tiyo Robert na maligtas ang dalawang bata. Natatakot ako sa mga pangyayaring nagaganap ngayon.

Kanina lang ay masaya kaming lahat.

Kanina lang ay kasakasama ko si Thirdy.

Para akong mamatay kakaisip kung ano na ang nangyayari sa kanila.

Ano ba ang kasalanan ko at nararanasan ko ang ganito? Si Thirdy, ano ang kasalan niya? Naawa din ako kay Silang dahil napakabait din niyang bata para madamay.

Ayon sa speculations ng mga imbestigador na kasama namin ngayon ay matagal na siguro kaming minamatyagan ng mga kumuha sa anak ko. Sanay sila at talagang nakakuha ng tiempo para maitakas ang mga bata ng di namin namamalayan.

Paniguradong tinakot nila ang mga bata kaya napilitang sumama sa kanila. Sa kuha ng CCTV ko lang sila huling nakita.

Gusto kong magwala sa sama ng loob.

Gusto ko patayin kung sino man ang kumuha sa anak ko.

Ilang taon akong nagtiis makasama ko lang si Thirdy at ngayon ay gagawin nila sa akin ito?

Wala na bang katapusan ang mga paghihirap ko?

Sino ang mag-aakala na mararanasan ko ang ganito.

Hindi ko kaya…ngunit kailangan kong magpakatatag upang makapag-isip ng tama. Maghintay lang daw kami ng isang tawag sa loob ng 12 oras dahil ganoon naman talaga ang mga taktika ng mga kidnappers.

Lalayo at saka magbibigay ng impormasyon sa kailangan nila. Dalawang oras pa lang ang nakalilipas ay para na akong mababaliw sa posibleng mangyari.

Paano kung di ko na makuha ang mga bata?

Paano kung isa sa kanila ay mapahamak?

Napakabait ng anak ko para mawala sa akin. Marami akong pangarap para sa kaniya. Mahaba pa ang dapat naming pagsamahan. Dalangin ko na bigyan ako ng lakas ng loob at huwag silang mapahamak dahil hindi ko talaga kaya.

Tahimik kaming lahat ng mga kasama kong naghihintay.

Ang imbistigador mula sa NBI, ang hepe ng pulis,si tiyo Robert na nagdarasal at si Arch Angelo na nasa tabi ko na hindi ako iniwan kahit isang sandali.

Nagpapasalamat ako dahil kasama ko siya sa ganitong sitwasyon. Sa kanya lang ako nakuha ng lakas ng loob. Kung wala siya paniguradong mababaliw na ako sa pag-aalala.

Nagulat ako ng biglang nagring ang aking cellphone na nakapatong sa lamesa na nasa aming harapan. Nakakonekta ito sa isang recorder.

Dios ko…Alam nila nag numero ko…

Tama ang mga pulis na matagal na nga kaming pinag-aaralan ng mga kidnapper.

Sinenyasan ako ng imbestgador.

May pinidot muna siya sa recorder bago ko sinagot ang tawag.

Isang malaking boses ang ang aking narinig. Gumagamit ng voice changer ang nasa kabilang linya upang di ko sila mabosesan.

“ Maghanda ka ng 50 million Don Roman kung nais mo pang makitang buhay ang mga bata.“

Kinalma ko ang aking sarili upang huwag bumigay sa takot. Parang isang demonyo ang kausap ko ngayon.

Napakasama niyang tao at pati mga inosenteng bata ay ginagamit nila ng ganon-ganon na lang.

“ Oo! Oo!Magbibigay ako! Huwag ,mo lang sasaktan ang mga bata!“

Walang katumbas na halaga ang anak ko. Kahit triple pa ang hilingin nilang kapalit ay ibibigay ko mabawi ko lang sila.

“ Tatawag ako uli sa iyo para sa karagdagang impormasyon.“

Saka naputol ang kabilang linya. Maingat ang kidnapper. Mukhang sanay talaga sa mga ganitong kalakaran. Mukhang alam nila na maaring matrace ng NBI ang tawag nila sa akin kung saan man sila naroroon.

Kalmado man ako ay may kaba pa rin sa aking dibdib matapos kong marinig ang kidnapper. Napagkasunduan naming magbibigay ako ng halagang hinihingi nila.

Agad kong tinawagan ang aking abogado upang siya na ang magdala sa akin ng halagang kailangan bilang ransom. Wala akong maisip kung sino ang maaring gumawa sa amin ng ganito. Naging pabaya ako mula ng makuha ko si Thirdy.

Nooy bantay sarado siya ng mga body guard sa utos ni Don Juancho. Kung saan man sila pumunta ay hindi nawawala ang mga tuhang nakabantay.

Masyado akong naging tiwala sa aking sarili sa pag-aakalang sapat na ako para bantayan siya. Kasalan ko ang lahat. Ito pala ang kaakibat ng pagiging mayaman. Ang samatalahin ka sa iyong karangyaan.

Gusto ko ng magising sa bangungot na ito.

Ikaapat na oras at muling tumawag ang kidnapper. Gaya kanina ay sineyasan ako ng imbestigador bago sagutin ay muli niyang pindot ang recorder.

“ Sa may Hi-way malapit sa lugar nyo, sa hiwalay na landas ka magpunta. Ibagsak mo sa gitna ang pera na nakalagay sa isang garbage bag.Huwag ka ring magsasama ng pulis na bugoy. Alas 2 ng madaling araw. Tatawag ako muli para sa karagdagang impormasyon.“

Muling naputol ang linya. Kahit papaano ay nakahinga ako ng pag-asa. Kahit papaano nakakayanan ko ng makapag-isip ng maayos. Kinausap ko ang imbestigador na huwag magpadalosdalos. Hihintayin pa namin ang isa pang tawag mula sa kanila.

Nakalipas ang ilang oras at dumating si Attorney Salve. Siya ang abogado ni Papa Iñego na naglingkod na sa akin ngayon. Mapagkakatiwalaan ko siya dahil naging matapat siyang kaibigan ng matandang Iñego noong nabubuhay pa ito.

Naihanda na namin ang lahat. Pinulong kami ng imbestigador dahil may nakuha silang impormasyon mula sa aking pakiipag-usap sa kidnapper. May napasamang tunog mula sa narecord na tila galing sa isang barko.

Konklusyon na nila na nasa isang pantalan ng barko ang mga kidnapper at naroon ang mga bata. Ayaw ko sanang pangunahan nila ang kagustuhan ng mga kumuha sa mga bata. Subalit natakot ako na 99% na kaso ng kidnapping ay hindi na nababawi ng buhay ang biktima.

Ayaw kong isugal ang buhay ng mga bata sa kausap kong demonyo kaya pumayag ako sa kagustuhan ng alagad ng batas.

May maliit na daungan ng barkong roro dito sa lugar nina tiyo at posibleng doon nagkukuta ang mga kidnapper. Mahaba pa ang oras na ibinigay sa akin para sa hinihinging ransom kayat may pagkakataon pa kaming malaman ang lugar ng kanilang pinagtataguan.

Agad kaming nagtungo sa daungan. Sigurado ang imbistigador. Alam niya ang lugar. Maging ang mga istraktura dito. Hindi na kami nag-akasya ng panahon. Kasama ng mga NBI ay natungo kami sa pantalan. Madali naming napuntahan ang lugar. Naway walang masamang mangyari samain lahat lalo na kay Thirdy at Silang.

Niyakap ako ni Arch Angelo at binulungan.

“ Everything will be allright. Mababawi din natin ang mga bata.“

Sana nga na maging maayos ang lahat.

Gusto ko na siyang makita.

“Dios ko, Ingatan mo po ang mga bata. Sa iyo ko ipagkakatiwala na muling maibalik sa aming ang dalawa.”

Taimtim kong dasal dahil ito na lang ang alam kong kaya kong gawin.

---

Maging maayos kaya ang lahat sa kabila ng mga pangyayaring ito? Mamumuhi kayo panigurado sa susunod na Chapter.

ABANGAN !!!!

CHAPTER 7 KAMUSMUSAN

Warning! Some scene on this chapter are very disturbing. Kailangan lang po ng character ang mga pangyayari sa story kaya ingat po ako na ipahayag ang mga ito.

---

Nakayupyop ang dalawang bata na takot na takot. Pilit ang pananahimik kahit umiiyak sa isang tabi.

Alam nilang hindi isang pangkaraniwang lugar ang kanilang kinaroroonan. Kanina pa nakapiring ang kanilang mga mata mula ng isakay sila sa sasakyan.

Mahaba din ang kanilang nilakbay bago nakarating sa lugar kung saan sila naroroon ngayon.

Nakatali ang mga kamay ni Thirdy sa likuran. Katabi niya si Silang. Alam niya dahil sa pag-iyak nito.

“

Sinabi ng huwag kayong umiyak!“

Sigaw ng isang lalaki kayat hikbi na lang ang tanging nagagawa ng dalawang bata.

Alam ni Thirdy na nasa panganib ang buhay ng kaniyang Tatay at Papa.

“ Papatayin ko ang mga magulang mo kung hindi ka sasama ng tahimik.“

Ito ang bulong sa kaniyang ng mga lalaki sa arcade.

Sa takot na may masamang mangyari sa mga magulang ay napilitan siyang sumama.

Maging si Silang ay isinama na rin ng dalawang lalake. Ilang buwan ding binantayan ng mga kidnappers ang mga lakad ni Roman at Arch Angelo hanggang sa nakakuha sila ng pagkakataong maisakatuparan ang pagkuha kay Thirdy.

Higit sa dalawang boses ang naririnig ni Thirdy na kasama nila. Kahit nakapiring ang mga mata, nalaman niya na may kasama pa ang dalawa.

Apat sila na magkakasama ayon sa boses na naririnig na nag-uusap. Naiwan ang dalawa na kasama nila ngayon at ang dalawa ay lumabas dahil sa pagbukas ng pinto at papalayong tinig na nag-uusap.

Wala siyang alam kung nasaan sila ngayon.

Naging matalas ang pandinig ni Thirdy ng marinig niya na kausap ng isa sa telepono ang kaniyang tatay Roman.

Gusto niyang sumigaw ngunit naging pipi siya sa takot na baka saktan silang magkaibigan.

Sandali lang ang usapan na iyon.

Mahigpit ang pagkakatali sa kaniyang mga kamay. Wala rin siyang lakas na makawala dahil sa kabang nararamdaman. Pawisan na siya sa init at kabog ng dibdib dahil wala siyang alam sa mangyayari.

Kasabay pa nito ang pag-aalala sa kaibigan.

“Baka pwede ko ng arburin yung isa.Tutal yung isa lang naman ang kailangan eh!”

“Sira ulo ka talaga! Gumana na naman yang pagkapedo mo!”

Ito ang narinig ni Thirdy mula sa mga kidnappers.

Hindi niya alam kung sino ang pinatutukuyan ng mga nag-uusap kung siya o si Silang. Hindi rin niya alam kung ano ang pinagtatalunan ng dalawa na aarburin.

“ Bahala ka! Basta yung isa, huwag mong gagalawin at baka malagot tayo kay boss!“

“Hindi ko nama papasukin e. Lalaruin ko lang!”

“Lalaruin?Ulol! Kilala kita ha ha ha!”

Nalilito na si Thiry sa usapan ng dalawa.

“

Huwag po! Huwag po!“

Sigaw ni Silang.

Naramdaman niya na tila hinila si Silang palayo sa kaniya.

“

Silang Hu hu hu hu!

Ano gagawin nyo kay Silang!“

Sigaw ni Thirdy dahil alam niyang may gagawin ang isang lalake sa kaniyang kaibigan.

“

Huwag po! Hu huh u hu!“

Narinig ni Thirdy ang pagmamakaawa ng kaibigan.

Ilang mga sigaw… at katahimikan…

Nakarinig din siya ng mga lagabog na tila may binabagsak sa isang lamesa.

“

Silang! Hu hu hu hu!“

Wala na siyang naririnig sa kaibigan dahil sa hindi na ito nagsasalita at mga impit na iyak na lang ang kaniyang naririnig.

Natatakot na siya na baka wala na ang kaniyang kaibigan.

“

Please sir!

Maawa na po kayo sa amin!

Hu hu hu! Please sir!“

Pagmamakaawa ni Thirdy.

Nakarinig siya ng ilang nga lagabog malapit sa kaniya.

Alam niyang si Silang ang boses na iyon na nasasaktan.

Mga impit na tinig na tila pinahihirapan.

Mga kaluskos at tunog ng sampal ang bumibingi kay Thirdy sa ginagawa sa kaniyang kaibigan.

“Pucha! Ahh…ahhh!

Ang sikip mo bata! Ahh…ahhh…uhhhh…ang sarap mo…“

Iyon ang lagi niyang naririnig sa boses ng isang kidnapper. Wala siyang alam sa ginagawa sa kaibigan.

“

Silang!!!!“

Palahaw niya.

Ngunit binusalan na siya sa bibig upang hindi makagawa pa ng ingay.

Kahit nakatakip ang bibig ay iyak at takot ang kaniyang nararamdaman para sa kaibigan.

Sa sobrang takot at pag-aalala ay nagdilim ang kaniyang paningin at nawalan siya ng malay.

Nagising si Thirdy.

Hindi niya alam kung ilang oras siyang nawalan ng ulirat.

Wala na ang piring sa kaniyang mga mata at takip sa bibig. Agad niyang hinanap ang kaibigan. Nawala ang kaniyang pag-aalala ng maramdaman niyang nakahilig ang ulo ni Silang sa kaniyang balikat.

Isang panaginip ba ang nangyari kanina?

Hindi panaginip ang nangyari kanina. Pawisan si Silang. Madungis mula sa grasa ng lamesang pinaghigaan, mga bakas ng kagat sa balikat, putok ang labi na tila galing sa sampal o suntok, magulo ang buhok, nanginginig dahil wala na ring saplot sa katawan. Wala na ang dalawang lalake na nagpahirap kay Silang.

“ Silang Hu hu hu hu!“

Iyak ni Thirdy sa takot na baka unti-unti ng mamatay ang katabi. Hindi kumikibo si Silang sa kaniyang pagsigaw. Kaawa-awa ang kaniyang kalagayan. Nakatali ang kaniyang mga kamay sa leeg na tila hayop na kakatayin ano mang oras.

“

Silang please…gumising ka…hu hu hu!“

Kinagat na ni Thirdy ang buhok ni Silang upang magising ito.

Tahimik si Silang na walang malay at napahilig ito sa kaniyang mga hita. Halos patakan na ng mga luha ni Thirdy mukha ng kaibigang walang malay sa takot na baka mamatay na nga ito.

Mayamaya ay nakarinig siya ng mga putukan mula sa labas.

Kinilabutan siya dahil alam niya ang ganoong klase ng putok. Minsan na niyang narinig iyon.Tanda pa niya ang init na idinulot noon sa kaniyang balikat.

Maraming sagutan ng putukan pa ang kaniyang narinig.

Mayamaya ay katahimikian…

Lalo siyang natakot ng biglang bumukas ang pinto mula sa isang malakas na tadyak

“

Clear! Clear!Clear! Narito ang mga bata!“

Isang lalaki na ngayon lang niya nakita na may hawak ng baril. Natakot siya na baka kasama ito ng mga kidnapper.

Palahaw ng iyak si Thirdy sa takot na gawin na naman ang ginawang pagpapahirap sa kaibigan. Nagwala siya at pinilit niyang tinakpan ang hubad na katawan ng walang malay na kaibigan

“

Get away from him!!!!Get away from him!“

Sigaw niya ng lumapit ang lalake.

“ Its okay,its okay. Your safe now! Kasama namin ang tatay mo.“

Hindi maintindiha ni Thirdy ang sinabi ng lalaki dahil sa lumalaban siya ng sigawan sa bagong dating.

“

Oh my God! Ang anak ko!“

Kilala ni Thirdy ang boses na iyon at agad niya itong nilingon.

“Tatay!!!Hu hu hu!!!”

Hangos si Roman at Arch Angelo sa dalawng bata.

“

Ang anak ko! Hu hu hu!

Salamat po!!!Dios ko!!“

Ang sigaw ni Roman at taranta niyang kinalagan ang bata. Maging si Arch Angelo ay maingat na kinalagan din si Silang. Hinudubad ni Arch Angelo ang suot na jacket at itinakip sa hubad na bata.

“

Silang Hu hu hu!

Narito na sina Tatay at Papa! Silang please wake up!

Hu hu hu!“

Pakiusap ni Thirdy habang inilaabas sila sa bodega malapit sa pantalan. Nakita niya ang kinalabasan ng kaguluhan kanina.

May apat na nakahandusay sa kanilang daraanan. Mga duguan at wala ng buhay.

Kilala niya ang mga ito.

Ang mga nagsama sa kanila at isa ay nagmolestiya sa kaibigan. Ang dalawa ay di na niya nakita pa dahil sa madilim na ang bahaging iyon.

Tinakpan ni Roman ang mga mata ni Thirdy upang di makita ang mga namatay sa barilan laban sa alagad ng batas na kasama nila.

Maluha-luha ang dalawang ama dahil ligtas nilang nabawi ang dalawang bata.

Nakarating sila sa ospital para sa kalagayan ng dalawa. Dumating din si Father Robert matapos itong tswagan ni Roman.

Nangilabot sila sa nalamang sinapit ni Silang sa kamay ng dalawang pedophile na umabuso sa kaniya.

Nalaman nila ito dahil sa duguan ang likuran bahagi ni Silang at nakuhanan ng sariwang semilya.

Sa takot ni Roman at Arch Angelo at pinasuri din nila si Thirdy na baka ginalaw din ito ng mga kidnappers.

Laking pasasalamat nila dahil hindi nagawan ng masama ang kanilang anak. Balak sana nilang sila na ang magbantay sa pasyente subalit pinabawalan na sila ng doctor.

Tanging si Father Robert lang ang maaring pumasok ng silid. Iniiwas lang nila na baka makasama kay Silang ang maabala sa pagpapahinga.

“ Ibabalita ko sa inyo kung ano na ang kalagayan niya paggising, sa ngayon umuwi muna kayo ng pamilya mo. Kailangan nyo muna sigurong samahan si Thirdy sa pagpapahinga.“

Naunawaan naman si Roman ang nais ng tiyuhin. Sa ngayon ay ligtas na ang dalawang bata kayat makabubuting sa bahay na nga sila magpahinga.

Maaring bukas na lang nila ito madadalaw upang kamustahin. Napakiusapan nila si Thirdy kahit nagpupumilit itong muling makita na bukas na silang babalik upang bumista. Umuwi sila ng mansion dela Vega upang patulugin si Thirdy.

Hindi na dinalaw ng antok si Roman at Arch Angelo sa pagbabantay sa batang natutulog. Hanggang ngayon ay naroroon pa rin ang takot nila ng mawala sa kanila ang bata.

Inabutan na sila ng umaga sa kababantay sa himbing na anak. Hanggang sa muling nagring ang cellphone ni Roman.

Si Father Robert ang tumawag. Tinggap niya ang tawag at nagkausap silang magtiyo. Kinamusta ng matanda ang kanilang kalagayan.

Subalit isang balita ang nais iparating ni Father Robert para kay Thirdy.

“ I’m sorry to say na hindi ninyo na pwedeng puntahan si Silang. Ayaw pumayag ng mga nag-ampon kay Silang na bisitahin pa siya dahil sa mg mangyari. Ayon sa batas, sila na ang may karapatan kay Silang. Please.. ipaliwanag mo ng maayos kay Third yang lahat. Ayaw ko ring sakatan ang damdamin ng anak mo. Masakit din para sa akin ang

pag-hihiwalay

nila. Confidential ang issue ng pag-aampon Roman, para sa kaligtasan ni Silang. Sana maunawaan mo ako anak…im sorry…“

Labis na nalungkot si Roman at Arch angelo sa nalamang balita dahil ito nga pala ang araw na kukuin na si Silang ng mga umampon sa kaniya.

Isang dagok na naman ito ng pagkakataon sa kanilang anak dahil muli na naman itong malalayo sa kaniyang kaibigan sa isang pinakapangit na ala-ala.

---

Isang masamang biro ng tadhana ang naranasan ni Thirdy at Silang para sa kanilang pagkakaibigan. Saan aabot ang biro na ito para sa dalawa.

ABANGAN!!!

CHAPTER 8 PAGBANGON

ARCH ANGELO

Dalawang linggo na ang nakalipas at bumalik na sa normal ang aming pamumuhay mula sa bungungot na nangyari sa amin.

Galit na galit ang papa kaya’t hindi niya pinatigil ang imbestigasyong ng pangingidnap sa mga bata.

Marami kaming hahaka-haka na maaring kilala namin ang may kagagawan ng lahat ng iyon.

Sa labis na pangangamba ay muli kaming naghire ng mga security personnel upang bantayan kami 24 oras.

Ayaw na naming muling maulit ang lahat ng bangungot na iyon.

Sa ngayon ay inaalala na lang namin ang kalagayan ni Thirdy.

Masyado siyang tahimik dahil sa trauma at takot na naranasan para sa kaibigang sinalbahe ng mga sira ulong kumuha sa kanila. Dalawang linggo na rin kaming walang balita kay Silang.

Ang tanging impormasyon na nakuha lang namin ay inampon siya ng isang prominenteng mag-asawa. Dumaan sa ilang araw na theraphy at councelling ang bata at pagkatapos ay wala na…

Mapapaayos na si Silang sa piling ng mga bago niyang magulang. Ayaw sabihin ni Father Robert ang mga detalye kay Silang dahil bawal ito para sa kapakanan ng pribadong buhay ng kumpkop sa bata.

Masaya na kami kahit papaano at mapapayos na rin sa wakas ang buhay ni Silang.

Ss ngayon, ang tanging inaalala na lang namin ay ang kalagayan ni Thirdy.

Tanggap man niya ang kanilang paghihiwalay at hindi pagkikita ay may pag-aalala pa rin si Thirdy para sa kaibigan. Hindi na siya nabigyan ng pagkakataon na kahit sa huling sandali ay makapagpaalaman sila ng maayos.

Halos mabiyak ang puso ko ng ihatid ko ang balita sa kaniya na hindi na namin siya pwedeng dalawin sa hospital noon at malabo ng magkaroon pa ng chance na magkita sila muli.

Ngunit iba ang kaniyang reakyon sa aking ininalita.

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

Nakakatakot ang kaniyang katahimikan.

Mabuti pa sana kung umiyak siya o magwala gaya noong una. Pero kakaiba ang kaniyang reaksyon. Daig pa niya ang pagtanggap ng isang namatayang walang pag-asang mabuhay.

Pinasuri namin siya sa isang child psychiatrist kung ano ang kaniyang kalagayan. Labis ang aming pag-aalala dahil sa murang edad ay nakakaranas na siya ng depression.

Bunga ito ng pagkabigo na maging kapatid niya si Silang. Pinilit namin siyang sumigla at ibalik ang lahat. Ilang araw na rin kaming naliban sa aming mga trabaho upang lagi lang siyang samahan.

Napansin ko na rin ang pangangayayat ni Roman sa pagbabantay at pang-aalaga sa anak niya. Masyado siyang naapektuhan kaya ako bilang kaniyang partner ay kailangang magpakatatag alang-alang sa mag-ama ko.

Kailangang ibalik ko ang sigla ng aking pamilya… Dalawang taon na kaming nagsasama ni Roman kayat panahon na sigurong ituloy na namin ang plano naming magpakasal. Minungkahi ko sa kaniya ang naiisip ko at pumayag siyang sa Amerika namin ganapin ang aming pag-iisang dibdib.

Siguro sa aming pagpapakasal ay maging kabawasan ito sa nararamdamang kalungkutan ni Thirdy.

Pinaalam ko na rin sa Papa ang plano, sa kabutihang palad ay wala siyang tutol. Ayaw na niyang makialam sa aming desisyon at lalong ayaw rin niyang makipagtalo pa sa issue ng moralidad.

Sa America ay naganap ang aming kasal. Naging saksi namin ang ilang kamag-anak ko at kaibigan namin ni Roman. Si Thirdy ang tumayong bestman namin.

Tama nga ko na matatabunan ng kasalang ito ang kalungkutan ni Thirdy. Kahit paano ay tagumpay kami na maiahon siya sa masamang karanasan.

Ganap na kaming tunay na mag-asawa ni Roman. Hindi man nanggaling sa akin si Thirdy ay inako ko na siyang anak na nagmula sa aking puso.

Anak ko siya kahit hindi kami magkadugo. Walang nabago bagkus ay lalo pang pinagtibay ang aming samahan bilang isang tunay na pamilya.

Isang buwan kaming namalagi sa Amerika upang sulitin ang aming wedding vacation. Isang buwan kaming namalagi sa tahanan ni Roman na namana niya sa nasirang Don Iñego.

Bumalik ang dating sigla ni Thirdy kahit kami lang ang kaniyang kasama. Upang malibang ay nag-adopt kami ng isang Siberian husky mula sa dog pound. Isang Siberian husky na mapagbubuhusan niya ng atensyon at pagmamahal.

Isa itong mungkahi ng eksperto upang tuluyang manumbalik na ang pagiging normal na bata ni Thirdy. Sumigla ng tuluyan si Thirdy ng dumating si Gorgon.

Gorgon ang ibinigay niyang pangalan sa kaniyang alagang aso dahil magkaiba ang kulay ng mga mata nito.

Isang blue at gray na kung matitigan mo ay mapapatulala ka na parang estatwa sa pagkamangha. Natapos ang aming bakasyon at umuwi na kami ng Pilipinas.

Balik normal na ang lahat.

Hindi na namin narinig pa si Thirdy na mag-ampon pa ng bagong kapatid mula ng makapiling niya si Gorgon. Lagi niyang kasama ang alagang aso.

Siya ang personal na nagpapaligo, katuwang sa training. Pagpapakain at katabi sa pagtulog. Namiss tuloy namin siya dahil hindi na siya natabi sa aming mag-asawa pagmatutulog.

Hindi na rin siya nananaginip ng masama. Masigla na siya sa pagkain at nanumbalik na ng tuluyan ang malusog na katawan. Nakakahawa ang kaniyang kasiyahan kaya’t maging kami ay naging masaya na muli.

Salamat at balik normal na ang aming buhay. Nakabalik na kami sa aming mga trabaho. Maging ang kasiyahan sa aming tahanan ay nadadala ko sa aking opisina. Iba ngayon ang pakiramdam ko kesa noong nagsasama lang kami ni Roman.

Lalo ko siyang namimiss kahit mamaya lang ay magkikita kami para maglunch sa hotel. Ganito pala ang buhay may asawa. Walang oras kung siya ay tumawag o magtext. Kahit alam kong abala siya ay nakukuha pa niyang kamustahin ako sa aking ginagawa. Daig pa namin yata namin ang mga straight na ikinasal dahil sa pagmamalasakit niya sa akin.

Maging ako ay random na rin sa oras kung mag text o tumawag. Ngayon ko lan naranasan ang ganito. He is a blessing in my life..sa aming lahat.

Dahil sa kaniya ay lalong lumago ang ang aming negosyo.

Mula ng siya ay maging CEO ng Monleon Tower ay lalo pa itong naging sikat sa buong asia. Maging ang family magazine publication ko ay nadamay sa kaniyang ginawa. Tinanggap ng madla ang relasyon namin mula ng lumantad kami as live in partners at lalo pa ng ikasal kami.

Hindi kami hinusgahan ng mga nakakakilala sa amin, bagkus ay may mga sumuporta pa sa aming dalawa.

Ngayong kasal na kami ay walang sino man ang makakasira ng aming pagmamahalan lalo pa at nasa kalagitnaan namin ang aming anak na si Thirdy. Maayos na ang lahat. Hiling ko lang na sa paglaki ni Thirdy ay makita niya ang tunay at tapat na magmamahal din sa kaniya…

---

ROMAN

Wala na akong mahihiling pa na makamtan pa sa buhay na nararanasan ko ngayon…

Isang anak at isang asawa na makakasama ko habang buhay. Kahit oras ng trabaho ay masigla kong nagagampanan ang aking mga tungkulin. Multi tsaking ang takbo ng utak ko sa pag-iisip. Sa aking asawa at sa aking anak.

Kahit sandali ay di ko nakakaligtaang alamin ang kanilang mga ginagawa. Naging routine ko na ito na laging ipaalam sa kanila ang mga nangayayari sa akin at alamin din kung ano ang sa kanila.

Dalawang lalake lang naman ang sentro ng buhay ko upang maging successful. Si Arch Angelo at si Thirdy…

Hindi na ako nauubusan ng lakas dahil sa ligayang nadarama ko mula sa kanila. Hindi ko pa rin mapagtanto kung anong ligaya ang nararamdaman ko mula ng ikasal kami…

Ganito pala ang buhay may-asawa?

Wala akong pagsisi na makipag-isang dibdib kay Arch Angelo. Mahal ko nga talaga siya ng higit pa sa buong buhay ko.

Ha!Ha!

Talagang hindi ako makapaniwala na malaking kawalan pala siya kung hindi kami nagkatuluyan. Mas malaking kawalan naman ako kung kung hindi ako nakatuluyan ng asawa ko. Ha Ha Ha!

Ipinagpapasalamat ko lang ay muling bumalik ang sigla ni Thirdy. Bumalik na ang dati niyang kakulitan bilang bata Salamat din at malaking tulong ang alaga niyang si Gorgon.

Nagpapasalamat din ako dahil naging mabuting biyenan si Don Juancho. Hindi nagbago ang pakikitungo niya kay Thirdy kahit ng malaman niyang hindi niya ito tunay na apo. Bagkus lalo niya itong minahal at patunay pa na ang pangalang Juancho Escobar Monleon III ay hindi inalis sa anak ko. Maayos na ang lahat. Wala na akong agam-agam na magkakaroon pa kami ng problema dahil hindi ko na hahayaang may sumira pa sa aking pamilya.

Ang tanging dalangin ko na lang ay walang mabago sa pamilya Monleon pagdating sa anak ko. Kailangan ko na palang tawagan si Arch Angelo para sa aming pananghalian sa rertaurant ng hotel…

---

DON JUANCHO

Isang tawag mula sa isang kamag-anak ang natanggap ni Don Juancho. Masaya niyang kausap ang kaniyang kapatid sa kabilang linya.

“ Kamusta na Pura?“

“Anong kamusta? Ikaw ang kamusta at hindi ka man lang nagpunta dito ng ikasal ang anak mo.”

“Business my dear Pura. Alam mo naming mahirap na rin sa akin ang bumiyahe ng malayo. Ano,kalian mo balak bisitahin ako dito sa mansyon?”

“Are you sure na gusto mo ako umuwi dyan?”

“I’m opening my mansion to you,bakit ayaw mo bang makita ako?”

“Talagang nagbago ka na nga kuya. Tama ang balita sa akin ni Arch Angelo ng magkausap kami ng ikasal siya. Sige, aasikasuhin ko ngayon ang flight ko at ora mismo ay darating ako diyan. I missed your Thirdy at pati na rin ikaw kuya.”

“Sige-sige, aantabayanan ko ang iyong pagdating. Namissed din kita Pura.”

Matapos ang kanilang usapan ay nagpatuloy na sa pananghalian Don Juancho habang inaalala niya ang pangit at magagandang nangyari sa kanilang magkapatid.

Nangiti siya sa nabanggit ng nnakausap.

“ Dahil kay Roman at Thirdy kaya ako nagbago. Dahil sa kanilang dalawa…“

---

Ano ang hatid na istorya ni Donya Pura sa kaniyang pagdating sa pamilya ni

Roman

at Arch Angelo?

ABANGAN!!!

CHAPTER 9 PAGBABALIK NG NAKARAAN

Araw ng pagbalik ni Donya Pura.

Siya nag nag-iisang nakababatang kapatid ni Don Juancho. Isang mabait at pasensyosang matanda sa kaniyang nakakatandang kapatid.

Isang kadahilanan lang ng kanilang hindi pagkakaunawaan noon ay nang makasal ito sa lalaking ayaw ni Don Juancho. Napilitan si Pura na sumama sa isang lalake ng ayayin itong makipagtanan sa kasintahan at sapilitang ikasal ng mga magulang ng ito ay magdalang tao sa sinapupunan.

May kaya din ang napangasawa ni Pura Subalit pabagsak na noon ang negosyo nitong tabacalera sa bicol kayat ingat sila na baka gamitin ang kapatid na babae na maitaguyod ang negosyo ng Tabaco ng kabilang pamilya.

Sa playground ng mansion ay naghihintay si Don Juancho sa pagdating ng kapatid kasama ang mag-asawang Roman at Arch Angelo na masayang pinapanood si Thirdy na nakikipaglaro kay Gorgon.

Ilang sandali pa ay nakarinig sila ng busina mula sa labas ng gate.Agad na tinakbo ito ng isang kasambahay at pinagbuksan ng malaking entrada.

“Lola Pura is Here!”

Ang sigaw ni Thirdy na patakbong lumapit sa kaniyang lolo. Huminto ang sasakyan at bumaba mula dito ang inaasahang bisita.

“Pura! Welcome back!”

Nilapitan ng Don ang kapatid at niyakap. Maging si Thirdy ay nakiyakap sa dalawang matnda.

“ Lola!“

“Ay naku ang apo ko! Mababali yata ang balakang ko sa yakap mo e. Pakiss ako dali! Ay naku, Ang pogi-pogi! Ha ha ha ha!”

Tuwang-tuwa ang Donya ng muling makita si Thirdy. Masaya din niyang binati ang pamangkin na si Arch Angelo at Roman.

Alam niya na mag-asawa ang dalawa dahil isa siya sa mga malalapit na kamag-anak na espesyal nilang inimbitahan bilang saksi sa kanilang pag-iisang dibdib.

“ Basta sa pag-ibig, kung mahal mo ay walang masama!“

Iyon ang payo ng matanda sa bagong kasal kaya naging malapit sila dito.

Kahit pagod sa biyahe at jetlag ay inabot na sila ng gabi sa kwentuhan.

Bukas na mula kay Arch Angelo ang dating tahanan kaya’t ikinatuwa ito ni Donya Pura dahil talagang nagbago na ang kaniyang kapatid. Iniwan na ng mag-asawa ang dalawang matanda na nagpapalitan pa ng kanikaniyang estorya.

Sa dating silid ni Arch Angelo magkasama silang tatlong mag-anak na matutulog. Gaya ng dati ay pinagitnaan nila si Thirdy.

Si Gorgon nama’y sa paanan ng kama nakapwesto na nagbabantay sa kanila.

Ugali ni Roman na pagmasdan muna ang mukha ng kaniyang anak bago matulog. Si Arch Angelo nama’y nakasanayan ng panoorin ang mag-ama sa ganitong pagkakataon.

Nagkatitigan sila at nagkangitian. Inilapit ni Roman ang kaniyang mukha kay Arch Angelo. Naglapat ang kanilang mga labi. Kasama ito sa ritwal ni Roman bago matulog.

“I love you..”

Bulong ni Roman sa asawa.

“ I love you too..“

Ganting tugon ni Arch Angelo at sabay silang natulog na yakap ang kanilang anak.

---

Ikalawang araw ni Donya Pura *

DONYA PURA

Salamat naman at talagang malaki na ang pinagbago ng kuya Juancho sa kaniyang ugali.

Akala ko noong una ay nagbibiro lang si Arch Angelo na nagkasundo na silang mag-ama noong araw ng ikasal siya. Nakakatuwa ng mga nangyayari at muli niyang tinanggap ang kaniyang anak.

Hindi talaga ako makapaniwala na sa tagal ng panahon ay maabutan ko pa na magbago ng tuluyan ang kuya. Kahit pala hindi na pumuti ang uwak ay magbabago siya ng tuluyan. Habang narito ako sa Pilipinas ay nais kong bisitahin ang naiwang lupain ng aking esposo.

Kasama na rin dito ang pakikipagkita ko kay Alexander.

Sinamahan ako ni kuya sa Bicol gamit ang kaniyang private chopper kayat mabilis kaming nakarating doon.

“ Mama! Tiyo Juancho! Kamusta na po kayo!“

Ang bati sa amin ni Alexander ng kami ay dumating.

“ Kamusta Ijo!“

Si Alexander ang aking anak-anakan na nangangalaga dito sa kapihan. Ito na lang ang naiwan kong negosyo buhat ng mamalagi ako sa Amerika.

Malaki na ang pagbabago ng dating taniman ng Tabaco ng nasira kong asawa at ngayon ay isang malawak na kapihan na ang pumalit.

“ Mahusay talaga ang kamay mo sa pagtaanim Alex.“

Puri ni Juancho kay Alexander.

Bihira sa kapatid ko ang pumuri ng tao kaya’t patuloy pa rin akong namamangha sa kaniyang tuluyuang pagbabago.

“Sinuwerte lang tiyo, Medyo maganda ang pwesto ng lupa mula sa bullkan kaya hindi gaanong naapektuhan ang lugar. Maganda naman po ang takbo ng negsoyo, katunayan ay nasa first class na kape na ang ineexport ko ngayon.”

Nangiti ako ako dahil talagang maipagmamalaki ni Alexander ang kaniyang ginawa sa lupang naiwan ng aking nasirang asawa.

“Nag-eexport ka na pala ng kape? Bakit hindi mo sinabi? Bakit hindi ka magsupply ng kape sa hotel?”

Nagkatiningan kami ni Alexander ng magsuhestiyon si kuya. Ang dating walang pakialam sa affairs ng aking pamilya ay nagpropose na ngayon na supply-an ang negosyo ng Monleon Tower?

“ Go signal nyo lang naman ang hinihintay ko tiyo.“

“You have my go signal- sa lalong madaling panahon ay asikasuhin mo ang request sa hotel na magsuplly doon.”

Tuwang tuwa si Alexander sa kaniyang narinig dahil hindi pipitsuging hotel ang kaniyang su-supply-an ng kape.

Lalo siyang makikilala oras na dalhin ng negosyo niya ang Monleon Tower. Tuluyan na ngang nagbago si kuya sa kaniyang prinsipyo. Kahit hindi na niya sabihin ang paghingi ng tawad sa akin ay tanggap ko na nag pagpapakumbaba niya.

Masaya na ako na maging si Alexander ay tinanggap na niya sa pamilya.

“I will talk to Roman para maiayos ang iyong transaction. Alam mo na siguro na siya na CEO ng Hotel hindi ba?Pwede ka na ring sumama kung gusto mo?”

“Kayo po ang masususod Tiyo. Marami pong salamat.”

Naalala ko na si Roman na pala ang CEO ng hotel ngayon at hindi na si kuya.

Mabait si Roman ayon sa aking obserbasyon at pihadong tatanggapin niya ang negosyo ni Alexander. Matapos ang maikling kwentuhan ay kumain kami ng aming pananghalian at namasyal ng sandali sa coffee farm.

Hindi na kami nagpaabot ng gabi at kailangan na naming bumalik muli ng Maynila. Sa biyahe ay kasama na namin si Alexander upang doon paghandaan ang meeting nila ni Roman.

Sa mansion ni kuya kami tumuloy. Pinapunta namin si Arch Angelo dahil narito ang kaniyang pinsan. Isa pa ay bubuksan namin ang proposal ng kaniyang papa para sa kapihan. Nagpaunlak na pupunta sila kayat madali akong nakapaghanda ng aming dinner na pagsasaluhan.

Sakto naman ang kanilang pagdating at nakapagprepara na ako ng aming hapunan. Isang mini reunion ng aming pamilya dahil okupado namin ang mahabang lamesa. Masayang kumakain habang nagkukuwentuhan.

Sa library kami nagpulong patungkol sa suhestiyon ni kuya Juancho. Malugod na tinanggap ni Roman ang planong pagsusupply ni Alexander ng kape.

Ipinahahanda na lang nila ang ilang papeles upang maging pormal ang usapan. Nakakatuwa dahil bago man lang ako umuwi ng amerika ay may magandang kaganapan pala akong iiwan.

Ngunit nagkamali ako…

Isang hapon, oras ng siesta ay may isang fax message na natangap si kuya. Tulala si kuya ng iabot niya sa akin ang liham.

Mula sa isang private investigator office.

Binasa ko ang mensahe.

Don Juancho,

An update report regarding Michael Angelo and his wife’s death. Ayon po sa mga debris ng eroplano. May nakuha po kaming parts and fragments ng explosive device. Sir Juancho Hindi namatay ang mag-asawa sa plane crash. This is  murder.Pinasabog po ang eroplano kaya ito bumagsak 2 years ago…

Napaupo ako sa kalapit na silya sa akiing nabasa dahil sa panginginig ng aking tuhod at nararamdamang nerbiyos. Nilingon ko ang kapatid ko. Tulala pa rin ang kuya. Isang masamang balita ito dahil ang aking pamangking si Michael Angelo kasama ang kaniyang asawa ay hindi pala sa insidente namatay kundi sa sila ay pinatay…

---

Nakakagulat ang masamang balitang dumating kay Don Juancho sa tunay na dahilan ng pagkamatay ni

Michael

at Mia Rosa. Sino kaya ang may kagagawan ng kanilang pagkamatay?

ABANGAN!!!!!

CHAPTER 10 PAGSUBOK

ARCH ANGELO

Nakatanggap ako ng isang tawag mula kay tiya Pura na ang papa ay isinugod sa hospital dahil sa nawalan ito ng malay.

Agad ko namang tinawagan din si Roman na sumunod sa akin upang samahan ako sa kalagayan ng papa.

Abot-abot ang kaba ko dahil kung kalian pa kami nagkaayos na ng papa ay ganito pa ang mangyayari sa kaniya.

Minsan ko ng naransan ang ganito sa mama at ayaw ko ng maulit ito. Nagbago na ang papa at nais ko pang humaba ang kaniyang buhay upang makabawi sa mgakakalungan ko sa kaniya. Dalangin ko na huwag lumala ang kaniyang kalagayan.

Sa isang private room ako nagtungo ayon sa ibinigay na impormasyon sa akin ni Tiya. Nakita ko siya ng nagbabantay sa tabi ng papa. Naroon din an gaming personal at family doctor na minomonitor ang kaniyang kalagayan.

Hinila ako ng tiya palabas at nag-usap kami.

“ It’s a stroke sabi ng doctor..Iho, ayaw ko mawala ang kapatid ko, hu hu hu!“

Nilakasan ko ang aking kalooban kahit masama ang narinig kong balita. Ayaw kong magpakita ng kahinaan dahil kailangan kong maging matatag dahil ang tiyahin ko man ay may dipirensiya di sa puso.

“ Just be strong Tiya Pura. Makakayanan ng Papa na lumaban sa sakit na yan. Tiya, be strong para sa papa.“

Niyakap ko siya dahil kagaya ko ay bago lang din silang nagkapatawaran ng papa. Ilang dekada rin silang hindi nagpansinan dahil sa nakaraang samaan ng loob. Kailan lang din sila nagkaayos.

Tahimik kong hinayaang umiyak ang tiyahin ko. Dumating si Roman at ibinalita ko sa kaniya ang kalagayan ng papa.

Maging siya ay nalungkot din sa pangyayari.

Tatlo kaming magkakasamang nagdarasal para sa taong nagpakumbaba at tumanggap ng kamalian noon.

Ngayon ko lang naeenjoy ang pagiging ama niya at huwag namang tulutan na langit na bawiin agad siya sa amin. Gusto ko pa siyang makasama…

Mahal ko ang papa…

Kinausap kami ng doctor na nag-aasikaso sa papa. Kahit paano ay nabunutan ako ng tinik sa dibdib na malayo na sa kritikal na kundisyon ang kaniyang kalagayan.

“I cannot say if this is good news..Na stroke si Don Juancho. Stable na ang kundisyon niya. Naapektuhan ang left hemisphere ng kaniyang utak kayat makakadama ng paralysis ang right side ng matanda. I will give him some prescriptions para mapainom and maging intake ng kaniyang kakainin for his diet. Kung makakabawi siya ng lakas he will under go for physical and speech theraphy.”

Ilang paala-ala pa at muli siyang bumalik sa silid ng papa upang obserbahan pa ng mainam. Nalagpasan na ng papa ang bingit ng kamatayan. Kung magkagayong paralitiko man ang aking ama ay ikasisisya ko na kahit paano basta buhay siya.

May chance pa manumbalik ang dati niyang lakas at maging normal muli ang lahat. Alam ko na kaya niya dahil malakas at palaban ang papa sa lahat ng bagay.

Inusisa ko si Tiya Pura kung bakit inatake ang papa. Ikinuwento niya na maayos naman silang nagkukuwentuhan kanina ng papa, ng makatangap ito ng fax message.

Inabot niya ang mensahe sa akin.

Kung ako man ay may sakit sa puso paniguradong aatakihin din ako sa aking nalaman. Napayakap ako kay Roman ng malaman ko ang tunay na dahilan ng pagkamatay ng kakambal ko.

Maging siya ay nabigla din ng mabasa ang mensahe. Dalawang taong inabot ang pagpapaimbestiga ng papa sa pagbagsak ng eroplanong sinasakyan ng kakambal ko.

News black out ang insidente dahil sa imbestigasyon at ngayon ay malalaman namin na pinatay pala sila.

Bakit kung kailan nagbago ang Papa ay susubukin na naman siya ng ganitong pagpapahirap.

Ang kaawa-awa kong kapatid…

Pinatay siyang walang kalaban-laban sa di namin kilalang kaaway…

Maging si Roman ay apektado ng balitang ito. Dalawang dagok ang pagpapahirap sa akin. Si papa na narito ngayon sa hospital sa dahilan ng balitang pinatay ng sadya ang kakamabal ko.

Mabait ang aking kapatid. Ang tangi lang niya, ng kasalanan ay ang sumunod sa mga kagustuhan ng papa. Yun lang ang alam ko. Sa aking pag-iisip ay napagtagnitagni ko ang lahat ng mga pangyayari.

“ Hindi kaya may koneksyon ang pagpapasabog sa eroplano at ang pagkakakidnap kay Thirdy?“

Kinabahan ako at agad ko itong sinabi kay Roman. Kalituhan na ang aking nararamdaman sa takot na baka nga may koneksyon ang dalawang krimen na iyon sa aking pamilya.

Naging paranoid si Roman sa nasabi ko at agad niyang tinawagan ang security ng aming anak. Sinigurado niyang walang kakaibang kumikilos na nakapalaigid sa aming mansion. Maging sa pagbabantay sa papa ay nagpalagay siya ng security personnel.

Matapang si Roman at nakahanda siyang ipagtanggol ang aming pamilya.

Ilang buwan na ang nakalipas at naging maayos na ang lahat.

Nanumbalik na ang lakas ng papa subalit hindi ang kaniyang pananalita. Naapektuhan ang kaniyang mukha dahil sa stroke. Hindi pa rin siya nakakakilos ng maayos dahil sa bahaging naparalyze kayat nakaupo lang siya sa wheelchair.

Hindi natakot si Thirdy sa kalagayan ng kaniyang lolo. Kahit may dalawang private nurse ang papa ay kasama pa rin kami sa pag-aalaga sa kaniya.

Hindi na rin umalis si tiya Pura sa aming tabi upang maalagaan din ang kaniyang kuya. Lubos kong ipinagpasalamat dahil kasama siyang katuwang sa pag-aalaga sa papa ko.

Dahil sa kondisyon ng papa, sa Monleon mansion ay pansamantala kaming maninirahan upang siya ay samahan. Payo ng doctor na kailangan niya ng healthy social life. Ang laging may kasamang mahal sa buhay na kakausap at magtutulak sa kaniyang tuluyang pagpapagaling.

Ang dating tahimik na mansion ay muling nagkabuhay ng manirahan kami kasama si Tiya Pura at ang aking pinsang si Alexander. Marami kaming nagmamahal sa Papa kaya’t dalangin ko ang tuluyan niyang paggaling.

Kahit may agam-agam ako sa banta para sa aming buhay ay kailangan naming magpakatatag ng sama-sama.

Mabilis pang dumaan ang mga araw at pitong taon na ang nakalipas.

Balik normal na ang lahat.

Kahit nanatili ang papa sa wheelchair ay hindi siya nagbago ng pakikitungo sa amin. Bumalik ang dati niyang pananalita. Nakakausap na naman siya ng maayos, salamat na lang sa mainam na pangangalaga ni Tiya Pura at hindi niya pinabayaan ang Papa.

Masaya at matibay ang pagsasama namin ni Roman na kahit sinusubok ng ilang pagkaktaon ay naroon ang wagas naming pagmamahalan sa isa’t-isa.

Maging sa negosyo ay hindi kami nagpabaya. Inalagaan namin ito at pinagyaman pa lalo. Si Thirdy nama’y labing pitong taon na ngayon. Binata na ang anak namin.

Dalawang taon siyang namalagi sa Paris upang doon mag-aral ng culinary sa ilalaim ni Chef Mario Battali na aming kaibigan at dating resident chef ng Monleon Tower.

Lihim ang kaniyang pag-aaral doon para sa kaniyang kaligtasan. Nariyan pa rin ang banta kaya’t ingat kami.

Nasa paliparan si Roman ngayon upang kaunin si Thirdy dahil ngayon na ang kaniyang pagbabalik sa amin.

Nanabik na ako na muling makasama ang anak namin ni Roman.

---

Tuluyan na nga kayang maging tahimik ang pamilya Monleon?

ABANGAN !!!!