This Summer with Lost Viajeros

This Summer with Lost Viajeros  is a work of fiction. Any semblance between original characters and real persons, living or dead, is coincidental. The author in no way represents the companies, corporations, or brands mentioned in this book. The likeness of historical/famous figures have been used fictitiously; the author does not speak for or represent these people. All opinions expressed in this book are the author’s, or fictional.

This book or any portion thereof may not be reproduced or used in any manner whatsoever without the express written permission of the author except for the use of brief quotations in a book review.

[Language: Filipino/English]

Rancho #1

Simula pagkabata, alam na ni Tres na tanging ang kaniyang tito na si Rancho ang taong mamahalin niya hanggang sa kamatayan. Paghiwalayin man sila ng panahon, sa kaniyang tito lamang titibok ang nag-iisang puso nito. At sa relasyon ng dalawa, alam din ni Tres na hanggang pamangkin lamang ang tingin nito sa kaniya. Kahit ano pang gawin nito, wala itong makukuhang kahit na ano mula sa kaniyang tito.

Hanggang sa huling taon nito sa kolehiyo kung saan sumisibol ang tag-init ay isinama siya ng kaniyang kapatid na si Dos na pumunta sa Rancho de Los Viajeros para bisitahin ang kababata nito. Labag man sa loob niya, nakisama na lamang siya para sa ikakatahimik ng kapatid. Wala rin namang masama dahil matagal na rin itong hindi nakakapunta sa rancho.

Hindi niya lang akalain na ngayong tag-init din ay mararanasan niya ang pinagbabawal na pagmamahalan. Pilit man nitong pigilan, alam niyang babalik at babalik pa rin ito sa taong kinalakhan niyang mahalin, ito ay ang kaniyang Tito Rancho.

Kasabay din nang pag-angkin nila sa isa’t isa ay ang pagtuklas ng katotohanan sa kanilang mga pamilya. Handa ba silang harapin ang danas ng kahapon sa mga sikretong matagal nang ibinaon sa limot? Ano nga ba ang nakabaon sa angkan ng mga de Los Viajeros? Paanong mag-iiba ang tingin nila sa matayog na pangalan na sumisimbolo ng isang katanyagan at karangyaan?

---

WARNING: This book is not an incXst story. However, it is MANEUVERED as part of a main conflict. It also contains STRONG LANGUAGE, MENTIONS OF SEXUAL ASSAULT, DRUGS, VIOLENCE, GAY RELATIONSHIPS, AND SEX THROUGHOUT.

18+ ONLY

---

Read more chapters of this story on Patreon, http://patreon.com/ratedxseon

Panimula

Panimula

Aurelio Tres de Los Viajeros

Inis na inis ako sa kapatid kong si Dos dahil sinama niya pa ako para lang makipagkita kay Diego. Ilang taon na rin mula nang makapunta kami sa rancho ng matalik na kaibigan nito. Hindi ko nga alam paano pa sila naging magkaibigan sa nakalipas na taon na halos mabibilang mo lamang sa kamay kung ilang beses silang magkita. Para silang tanga na hinihila ako para sa kalokohan nilang dalawa.

Hindi naman sana ako magrereklamo kung sinabi lang nito kung ilang araw kaming mamamalagi doon. Walang problema, at ako pa ang magkakaladkad sa kaniya doon. Ang kaso—buwan. Tama, ilang buwan kaming mamamalagi doon. Kaya pala ang daming mga maletang nakasuksok sa likuran ng sasakyan na halos hindi na ako makaupo o makahiga man lamang.

Dahil summer namin ngayon, mga kulang kulang dalawang buwan kaming mamamalagi dito. Hindi naman ako maka angal dahil kung babalik pa ako, hindi ko na aabutan ang mga kapatid at tatay ko sa pagpunta sa rancho ng lolo namin. Ang nakakainis pa rito, pakiramdam ko kahit anong mga damit na lamang ang isinuksok ng kapatid ko sa mga maletang dala-dala niya dahil ang tangi ko lamang dala ay dalawang bag dahil akala ko ay ilang araw lamang kami doon.

Nagpapadyak pa ako sa kinauupuan ko dahil nararamdaman ko na ang init ng Pilipinas. Na siyang tunay na malapit na ako sa mga bulubundukin kung ’yun man ang nakikita ko ngayon. Halos mga palayan, kundi ay malawak na sakahan.

“Tres, isang padyak mo pa sa sasakyan ko. Ibaba kita dito at mangangabayo kang pupunta sa rancho.” Napapikit naman ako nang mariin sa sinabi nito. Ang sarap kaliskisin ng balat nito dahil unang una ay kasalanan niya kung bakit ako sasama ngayon sa kaniya. Pangalawa, kasalanan ko rin dahil hindi na ako nagtanong noong nag-aya ito. Panghuli, kasalanan ko pa rin.

“Mamatay na ’ko rito, Dos. Nararamdaman ko na ang katapusan ng mundo.” Napasalampak pa ako na halos likuran ko na ang sumasandal sa kinauupuan ko. Halos nasa lapag na rin ang kalahati ng katawan ko at parang anumang oras ay aantukin na ako dahil sa sarap ng pwesto ko ngayon.

Hindi ko makikita ang mga tupa, baka, kabayo, mga pananim, o kung ano ano pang may kinalaman sa buhay probinsiya. Parang sa kinauupuan ko naramdaman ko ang pagyakap sa akin nang napakagandang syudad na puno ng mga bagay na madalas kong kinaaaliwan.

Napagising na lamang ako nang pabagsak na binuksan ng kapatid ko ang pintuan ng shotgun na kinatutulugan ko. Matalim ko itong tinignan at parang siya pa ang mas galit dahil sa bagal kong kumilos ngayon. Para yatang mali ang sinabi ko kaninang niyayakap ako ng syudad, ang totoo nga ay niyayakap ako ngayon ng katigasan ng katawan. Halos lahat yata ng buto ko sa katawan ay ayaw gumalaw at kung gagalaw man ako ay parang may tutunog na halos takpan ko na ang tenga ko dahil sa rinig ko pa lamang, tiyak na may nabali na—ang problema ay hindi sanga ang nabali, kundi ang mga kasukasuan ko. Daig ko pa ang matanda na hindi makalakad ngayon.

Hila hila ko ang isang maleta habang hindi pa rin binibitawan ang busangot sa mukha ko. Gusto ko na ngang ihagis sa pagmumukha ng kapatid ko kaso nakakahiya dahil may mga tauhan na ng racho ang nandirito. Akala ko pa nga ay sasalubungin kami ng kaibigan niya, parang siya na ang pagbuhatin ko ng mga gamit kaso malabong mangyari iyon dahil may inaasikaso ito sa kabilang rancho na pag-aari din nila sa kabilang bayan.

Hindi na ako nagpumilit pa na dalhin ang hawak kong maleta nang sinabi ng babaeng nasa harapan ko na siya na ang magdadala sa taas. Dahil masunurin akong bata, mabait din naman, ay ibinigay ko na nang buong puso’t pasasalamat sa kaniya. At ang nakakauyam lamang dito ay ang lalong pagtalim ng titig ng kapatid kong si Dos. Parang iniisip nito na inaalipin ko na ang mga tauhan sa ranchong ito. Neknek niya. Nagkusang loob ang babae kaya manigas siyang nakabusangot diyan.

Pabagsak kong inilagay ang katawan ko sa kamang mapapasaakin ng ilang buwan. Halos hindi ko na nga pansinin ang mga gamit na narito—o kung ano mang mayroon sa kwartong ito dahil sa pagkapagod. Pwede na ring inis, bagot, init, o kung ano mang makakasama sa pagtingin ko sa kapatid kong si Dos. Ang sarap niyang idospordos sa ginawa niya sa akin ngayon.

Pipikit na sana ako at makukuha ko na ang tamang pwesto para makatulog nang biglang bumukas ang pintuan ng kwartong tutuluyan ko. Hindi ko na sana ito papansinin dahil mas mahalaga ang pahinga at tulog ngayon kaysa kung sino mang papasok, ang kaso ay malakas na pagkakadagan na parang ni-wresling ako ng pusang gala kong kapatid na si Dos dahil parang nabali yata talaga ang mga buto ko sa katawan.

Kahit hindi ko ito kita ay pinagtatadyakan ko ito at pinagsusuntok—ang problema ni-headlock ako nito dahil nakapikit kong ginagawa ang pagpapahirap ko sa kaniya kaya malaya niyang gawin ang mga balak nitong pagpapahirap sa akin. Wala akong nagawa kundi paghahampasin ang kamay nito na nasa leeg ko na suko na ako sa problemang sinimulan niya. Sa huli’t huli pala nang laban na ito, ako ang talo . Hindi kailanman mananalo ang tres, sa dos, sa kahit ano mang laban, sa baraha man o sa totoong buhay.

Halos habulin ko na ang hangin nang pakawalan ako nito at mabilis na siyang lumabas habang nagbabanta na kapag hindi ako bumaba ilang minuto mula ngayon at samahan siya sa pagpunta sa kabilang bayan, alam ko na ang mangyayari, na pinaglalamayan na ako ano mang oras mula ngayon. Sa kung paano nito iminulesya ang kamay na parang may gigilitan ito sa leeg, ramdam ng kaibuturan ko na hindi na ako aabutan pa ng bukas. Kahit isarado ko siguro ang pintuan, alam kong makakapasok at makakapasok ito dahil may sa pagkapusa ang bunbunan ng taong iyon.

Pumasok na ulit ako sa sasakyan na ngayon ay tingin ko’y pag-aari nila Tito Racho dahil sa laki ba naman ng ulo ng kapatid ko ay kahit sa ilang kilometro pa lamang ay kitang kita mo na ito.

Pagkaupo ko ay ibinaba na nito ang bintana at ngumisi naman ako sa kaniya. Dahil sa labang ito, ako ang panalo— may nagagawa rin pala ang pagiging kaskasero . Kaya naman matiwasay akong natulog muli na ngayon ay nakasandal na sa bintana at alam kong gagaguhin din ako nito kaya nagpatugtog na ako. Mabuti nang handa kaysa mabembang ang utak natin sa gagawin nito.

Nagpupungas pungas ako nang marinig ko na bumukas ang pintuan. Hindi ako sumunod at nakita ko na ang kapatid ko na naglalakad patungo sa mga taong nagtatapyas na ng palay. Sa katamaran ko ay nilakasan ko na lamang ang pagpapatugtog ko at para akong nagdidisko sa sarap at ligaya na dapat matagal ko nang tinatamasa ngayon. Kung hindi lang ako hinila ng magaling kong kapatid.

Ilang minuto akong nandodoon nang mapasinghap at mapatingin ako sa taong malakas na kumatok sa pwesto ko. Tinaasan ko ito ng kilay at bored ko itong pinagbuksan. Mukhang nasa kwarenta na ito base sa kulubot nito sa mukha. Nang aamuyin ko na, napagtanto ko na pinaglalamayan na ito sa bagsik na sumampal sa pagmumukha ko.

“Pinatawag po kayo nila Senyor Rancho, para doon na raw po kayo kakain ng hapunan.” Napakunot noo naman ako dahil sa sinabi nito. Pinatay ko na ang maingay na kanta at tumango ako bago ko siya paalisin.

Hindi naman na ako nagulat na mag-aalasais na pala kahit na maliwanag pa. Tandang tanda ko pa noong huli kong punta dito na mahaba ang araw sa lugar na ito. Hindi ko nga lang tanda kung anong pinaggagagawa ko noon. Alam ko lang ay kasama ko si Uno sa buong linggo na narito kami. Halos lumaklak lamang kami ng mga telenobela sa buong araw na narito kami. Hindi ko na nga maalala kung ano bang itsura ni Tito Rancho. Baka bilugan ang ang tiyan nito at halos nanlilimahid na sa taba ang katawan nito. Isabay mo pa ang mga kulubot sa katawan nito.

Hindi ko na lamang pinansin ang mga masasamang usal sa isipan ko kung anong dadatnan kong mga mukha ng mga taong makakasama ko sa loob ng ilang buwan kong pamamalagi rito. Parang sapat na ang ginawa ni Dos para hindi ko na naisin pa ang bukas. Sa nakakalokang ngiti pa lamang nito, tiyak na ikaw na ang pinagpupulutan sa hirap.

Mabuti na lamang ay naka-tsinelas ako kaya kahit maputik ay sige lamang ako nang sige sa pagkaladkad sa mga paa ko papunta sa kanila. Dahil para saan pa at ginawa ang tubig kung hindi naman kayang hugasan nito ang dumi na pumepekat sa balat ko—sana isama na ang masamang ugali ni Dos para hindi na ako nauuyam kapag kasama siya.

Sa kalayuan pa lamang ay kita ko na ang mga trabahador at ang kapatid kong si Dos na sa tingin ko’y kasama nito ang binatilyong si Diego. Nakapalibot ang iba sa kanila sa isang lamesang yari lamang sa kahoy. Para ngang idinugtong lang iyon sa isang puno kung titignan mo sa pwesto ko. Mali talaga na pumunta pa ako rito. Hindi rin naman kasi ako nagugutom sadyang alam ko lang ang tabas ng utak ni Dos kaya ako na ang umiiwas. Baka tuluyan na kong pinaglalamayan kapag ipinilit ko pa ang gusto ko.

“Ungoo!” Napatingin ako bigla sa gilid ko ng may mga kalabaw na nagsisimulang magsipuntahan papunta sa kinaroroonan ko. Para akong malalagutan ng hininga dahil sa nakikita ko ngayon. Umuusok kasi ang mga ilong nila na namumula pa na parang handa nang iamba ang kanilang troso sa akin. Kaya naman mabilis akong napatingin sa suot ko at nakita kong kulay pula ito. Kapag nagkataon nga naman.

Napakagat ako sa labi at nagpalinga linga kung saan ako tatakbo. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang lalaking nasa harapan ko sa hindi kalayuan. Kahit duda ako na gawin pananggala ito ay mabilis akong tumakbo sa kaniya. Kasabay ng mga nagsisitakbuhang mga kalabaw na sing itim ng budhi ni Dos.

“Ungoo!” Patuloy pa rin sa pagpalahaw ang mga ito at parang mas naririnig ko na sila sa likuran ko. Tanda na ilang minuto mula ngayon ay tiyak na nasa ospital na ako at kritikal na ang lagay. Titibakin ko talaga ang lahat ng kalabaw dito. Tignan lang natin kung hindi kayo maging sahog sa napakainit na bulalo.

Mas binilisan ko pa ang pagtakbo at tinanggal ko na rin ang mga tsinelas na suot ko. Tagaktak na rin ang pawis sa mukha ko. Hindi na rin pinansin kung masugatan man ang mga ito.

“Putanginaa!” malakas na paghiyaw ko at parang sa ginawa kong pagsigaw ay halos mapatingin ang mga tao sa akin. Nagsisimula na rin silang magkandaugaga kung ano ang gagawin sa akin. May ibang iminulesya ang isang bakod na akala naman nito ay kaya kong isampa ang katawan kong hindi nasusugatan.

Napakagat labi ako habang tinitignan ang lalaking nasa harapan ko na. May sinabi ito sa mga kasamahan nila para iligaw ang tingin ng mga kalabaw sa akin at may iba pang nag-ala Paul Newman kung makapagpatakbo ng kabayo. Halos lumipad na kasi ang mga katawan nila para makasakay lamang dito.

“Kapag ako namatay Dos, mumultuhin kita pati ng siyam mong anak!” Malakas na sigaw ko bago ako tumalon at yumakap sa tingin ko’y ang tito at kapatid ng tatay ko na si Tito Rancho ng makita ko na ito sa malapitan. Ipinikit ko ang mga mata ko at mahigpit na niyakap ang kaniyang katawan.

Mabilis na rin ang paghinga ko at parang ang mainit at matigas na pangangatawan ng aking tiyo ang nakapagpatahan sa naghuhulmirong dibdib ko. Para akong malalagutan ng hininga. Isabay pa ang napakahalimuyak na amoy ng pawis, pabango, at panlalaking katawan nito na dumapo sa ilong ko ng amuyin ko ito— at ang pagdiin ng malaking kargada nito sa pwetan ko dahil na rin sa higpit ng kapit ng mga paa ko sa kaniyang bewang.

Kabanata 1

Kabanata 1

Pagpapakilala

Nakatitig lamang ako sa kisame ng kwartong kinatutuluyan ko. Nahihiya ako sa ginawa ko.

Hindi ko naman kasalanan na nakahanap ako ng comfort sa maskuladong katawan ng kapatid ni Papa. Saka nang mga oras din ’yun, parang kaya naman ng katawan niya na balagbagin ang mga kalabaw na nasa aking likuran. Parang kasalanan ko pa ngayon kung bakit masakit ang likuran nito dahil bumagsak kami sa lupa dahil sa ginawa ko. Mas nanaisin ko pa ngang ako na lang ang bumagsak, para sa akin na siya pumaibabaw. Pakiramdam ko ang sarap nitong yakapin dahil sa init na nagmumula sa katawan niya noong dumantay ang mga bisig nito sa akin kanina.

Napatalikod ako nang pumasok ang kapatid ko na si Dos. Hindi ko siya kayang tignan nang hindi ako naiinis sa kaniya. Dahil siya naman ang puno’t dulo nito kung bakit nangyayari ito sa akin. Matiwasay na ang buhay ko sa syudad, kaya bakit ako nito kakaladkarin para lang makita ang matalik nitong kaibigan. Pwede naman siyang pumunta rito nang hindi ako kasama.

“Aray, Dos!” Pagpalahaw ko nang sipain ako nito sa mga paa ko. Mabilis akong humarap sa kaniya habang nakasalungat ang mga kilay ko. Para na akong papatay sa lagay ng mga tingin ko sa kaniya. Sana makiramdam siya.

“Dos?” Litong pagtatanong nito sa akin. “Kailan ka pa naging mas matanda sa akin, Tres?” Napahawak naman ako sa dibdib ko nang batuhin ako nito ng efficascent oil sa katawan. Hindi naman masakit pero sa inis ko sa kaniya parang lahat na lang ay sobra sa paningin ko.

“Anong gagawin ko rito? Lalaklakin ko?” Pabalang ko siyang sinagot at nakaupong humarap sa kaniya. Parang sasabog na ang dibdib ko kapag may ginawa pa itong ikakainis ko. Hindi ko lang alam kung bakit laging aburido ako sa lalaking ito. Siguro dahil dapat ako ang mas matanda sa kaniya. Parang ginawa na ako nitong utusan sa lahat ng bagay dahil nauna lamang siyang lumabas ng ilang segundo sa sinapupunan ng nanay namin.

“Humingi ka ng tawad sa ginawa mo kay Tito Rancho, at saka pahiram mo rin ang katawan niya,” inis na salita nito. “Nabigla sa laki mong tao. At sa kaniya ka pa talaga dumapo. Para kang ungoy, kahit wala naman sa lahi natin ’yan. Baka nasali ka lang talaga sa angkan natin,” dagdag pa nito.

Mabilis akong tumayo at busangot na nilagpasan siya. Ayoko na lamang itong kausapin dahil baka isaksak ko ang efficascent oil sa bunganga niya nang malamigan sa mga pinagsasabi niya sa akin.

Parang hindi niya man lang alam kung gaano kahirap sa sitwasyon ko. Para kaya akong mamamatay sa mga oras na iyon at na sakto pa na nasa harapan ko ang malaking katawan ni Tito Rancho, kaya dinulog talaga ng langit na hindi ko pa oras para mamatay.

Naglakad ako sa napakahabang pasilyo at lumiko rin pagkatapos kong madaanan ang kwarto ni Kuya na katabi lang ng kay Diego. Hindi ko nga alam ba’t nandoon ang kwarto niya—o talagang alam nitong hindi ko siya papatulugin buong magdamag kapag bwinisit niya ako sa bawat nagkikita kami dito sa rancho.

Kumatok na ako sa pintuan. Mukha lang akong bastos sa kapatid ko na si Dos, pero alam ko naman na hindi pwedeng pumasok kaagad sa kwarto nang may kwarto—nagagawa ko lamang iyon sa mga kapatid ko. Napapatawa na lamang ako habang sinisigawan nila ako na kumatok muna bago pumasok dahil may mga minsan na naabutan ko silang nagmamaryiang palad. Ganoon din sila sa akin.

“Pasok!” Pinihit ko ang hawakan at binuksan ang pintuan. Bumungad sa akin ang napakagandang kulay kape ng kwarto nito. Halos mga kahoy ang mga gamit na narito. Idagdag mo pa ang katangkarang kulay ng liwanag na nagmumula sa kwarto nito na nagpaganda at nagpa angat sa kayumangging at nag-aagaw na tsokolate sa kapaligiran. Parang ang sarap huminlay rito. Malayong malayo sa kwartong mayroon ako na halos kuhanin na ako ni Snow White sa sobrang liwanag. Halos sumakit na nga ang mga mata ko. Idagdag mo pa ang mukha ni Dos, kaya mapapasabi kang nasa langit ka na nga.

Napayuko at napakagat labi naman akong nakatingin sa nakaupong lalaki sa harapan ko. Hapit na hapit pa ang suot nitong madilim na kulay berdeng long-sleeve na nakamanggas hanggang siko nito. Kitang kita ko pa rin ang ganda ng balat nito. May mga sumisilip pa na mga ugat sa kayumanggi nitong kamay. Napatingin naman ako sa suot nitong pants na halos mag-away ang asul at puti na narito.

Nang mapatingin ako sa mukha nito ay makikita sa akin ang pagtatanong. Para akong natatanga sa kaniya dahil sinong matino ang matutulog nang ganito ang ayos. Napataas naman ito ng kilay at mabagsik ako nitong tinignan. Napaalis ang tingin ko sa kaniya at napunta sa hawak kong efficascent oil.

“Magtatanggal pa lang sana ako ng damit, kung ’yun ang iniisip mo.” Napatango lamang ako rito. Kagat labi ko pang tinignan ang hawak hawak ko. Napapahigpit din ito dahil namamawis na ang mga noo ko. Hindi ko alam kung paano ako hihingi ng tawad sa kaniya. Dahil kasalanan naman niya kung bakit siya nasa harapan ko. Pwede naman kasi siyang umiwas para magtuloy-tuloy akong pumasok. Kaso nakatunganga lamang ito kaya wala akong magawa kundi tumalon sa kaniya.

“Ba’t ka nandito, Aurelio?” Halos paikutin ko na ang mga mata ko sa tinawag nito sa akin. Para namang hindi kamag-anak kung makabanggit sa formal kong pangalan. Pwede naman kasing Tres na lang. Para saan pa’t naging kapatid ito ni Papa. Mga matatanda talaga.

Tumingin ako sa kaniya. Napakagat sa pang-ibabang labi. “Hihingi po sana ako ng tawad sa ginawa ko po sa inyo, Tito.” Nakipagtitigan ako rito at parang may lumulukod na itim na aura sa paligid dahil sa binanggit ko. “Bilang pambawi nga po, Tito. Mamasahiin ko pa kayo,” galak kong salita kasabay nang pagtaas ko ng hawak kong bote ng efficascent oil.

Akala ko ay tuluyan nang liliwanag ang paligid niya pero mas lalo lamang itong nalukot. Isabay pa ang pagsalubong ng mga kilay nito habang nakaharap sa akin. Para ako nitong sinaksak dahil nasayang ang effort ko para humingi ng tawad.

“Kailan mo pa ako tinawag na tito?” Parang nagpantig naman ang mga tenga ko. Parang narinig ko ang boses ni Dos na pabalang kung sumagot. Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko dahil baka hindi ko siya matimpi at bumulusok na lamang ang mga salita sa bibig ko. Baka bumula pa nga kung nagkataon.

“Bakit Daddy ba dapat?” pabalang kong salita. “Kailan pa kita naging tatay.” Napatampal ako sa bibig ko nang marinig ko ang mga sariling binigkas ko sa harapan ko. Napapikit ako at ayokong tignan ang mukha ng Tito ko ngayon. Ngayon ko lang din naalala na Rancho lang pala ang tawag ko rito—sa kagarapalan ng bibig ko at sa araw-araw na iniinis ako ni Dos, parang lahat ng tao sa paligid ko ay walang karapatang maging masaya.

Napakislot naman ako sa lagay ko nang maramdaman ko ang bulto ng tao sa harapan ko base sa itim na kulay na nag-iba sa nakapikit ko ngayong mga mata. Wala na akong nagawa kundi tingnan si Rancho na nagtatangis at nag-iigting ang pangang nakaharap sa akin. Parang ano mang oras kaya ako nitong dambahin at lamunin ng buong buo.

“Aurelio Tres de Los Viajeros.” Dahan dahan nitong banggit sa ngalan ko. “Hindi ka pa rin pala nagbabago.” Kinagatan ko ang labi ko habang marahan ako nitong hinawakan. Nakatingin lamang ako rito at parang nahila ang mga labi ko dahil sa kabang nararamdaman ko ngayon. “Tumanda at lumaki ka na, magaspang pa rin ang bibig mo.”

Napaismid ako at nakangising humarap dito. Ngayon ko lang din naalala na halos magkaugali sila ni Dos kaya kung ano ang pakikitungo ko sa kapatid ko ganoon din ako sa kaniya. “Mas magaspang ang kamay mo, kung ikukumpara sa pag-uugali ko. Tumatanda ka na nga talaga Rancho,” patuya kong salita sa kaniya.

Napasinghap naman ako nang hablutin nito ang panga ko. Inilapit nito ang mukha at kitang kita ko na ang magandang pagkalalaki nito. Mula sa makapal at itim na kulay nitong mga kilay. Sa halos sing haba ng mga babaeng rumarampa naman ang kaniyang pilik mata. Ang matangos nitong ilong. Ang naghahalimuyak na kulay dugong mga labi nito. At idagdag mo pa ngayon ang napakabangong hininga nito na aking naaamoy. Halos wala akong maipintas sa kagandaang lalaki nito. Parang siya lang ang may karapatang maging lalaking lalaki sa paningin ko.

“Kung hindi lang kita pamangkin, sinapakan ko na ’yang bibig mo ng burat ko.” Ibinaba na nito ang kamay niya at mabilis na tumalikod at pumasok ng banyo. Para akong tanga na nakatayo rito habang hawak ang bote ng efficascent oil na dapat ipapahid ko sa katawan nito.

Nag-aaway pa kung aalis ba ako o hihintayin itong matapos dahil parang nag-iba ang init sa kapaligiran ko. Parang bumaba ang araw para sabihing kailangan ko nang magising sa katotohanan dahil kahit kailan, iisang tinig at laman lamang ang namumutawi sa relasyon naming dalawa.

Nagpapadyak ako sa inis ko rito. Kahit na natatakot ako sa mga matatalim nitong tingin sa akin ay hindi ko kayang umalis dito nang hindi ako nito mapapatawad. Alam kong kakaladkarin ako ni Dos kapag sinabi kong pinaalis ako nito. Alam na alam ko na ang laman ng utak nito at sasabihing kasalanan ko na naman dahil sa pag-uugali ko.

Naupo ako sa pwesto nito kanina at ibinaba ang hawak kong bote sa tabi ng pantalya. Napatingala naman ako at pinunasan ko pa ang namumuong pawis sa mga noo ko sa tindi ng lumulukob na inis sa kaibuturan ko. Parang hindi ako makakapayag na nasa kaniya ang huling halakhak. Parang hindi tanggap ng katawan ko na siya ang mas galit sa aming dalawa. Parang hindi ko kayang hindi hawakan ang pagmumukha nito at burahin ang mga ngisi na sumisilay sa mga mapupula niyang mga labi.

Ibinaba ko na ang mga tsinelas sa lapag at tuluyang umakyat sa kama. Wala namang magagawa si Rancho dahil madalas naman akong tambay noon sa kwarto niya kapag naiinis ako kay Dos.

Kung si Dos ay hindi ko matagalan ang presensiya niya, siya kayang kaya kong ilaban ang sarili ko dahil ang inis ko kay Dos ay siyang lakas naman ng apog ko kay Rancho. Parang lahat ng pagsagot sagot ko sa kaniya ay dahil iyon sa kabugnutan ko sa kapatid ko. Parang siya na ang napagbabalingan ko nito.

Ang nakapagtataka ay tuwang tuwa pa ako kapag nalalaman kong natatalo ito. Wala naman kami sa laban. Hindi naman ako tumaya sa sugal. Pero para akong nananalo kapag nakikita ko itong aburido at parang manglalapa na sa sobrang pagka-inis sa akin.

Sa kakatitig ko ay hindi ko na napansin na bumukas na pala ang pintuan ng banyo. Napatanga naman akong napatingin sa kaniya. Para itong mga modelo na nakikita ko madalas sa syudad.

Nakaputi itong sando at naka-checkered shorts na halos pumutok na sa mga hita niya. Kitang kita ko ang batak ng katawan niya sa bawat pagtingin ko sa parte nito. Iniwasan ko lamang ang bandang gitna at baka sakmalin ko ito nang hindi oras sa inis kong namumuo ngayon.

Nakangisi ito sa akin bago nito tanggalin sa harapan ko ang suot nitong sando at ibinato sa akin. Amoy na amoy ko ang sarili niya sa damit na nasa mukha ko ngayon. Pabagsak ko naman itong tinapon sa tabi ko at mariing tumitig sa kaniya. Parang sa mga titig ko ay nais ko itong lapain nang buong buo. Para akong tigreng handa nang lumamon sa inis na nararamdaman ko.

“Dapa!” Biglang sigaw ko sa inis dahil sa pagkabwisit ko rito. Hindi ko nga alam kung paano ko ito naging Tito dahil para ako nitong kaibigan na laging iniinis. Parang masaya pa siyang inaasar ako.

“Easy…” Ngumiti ito at itinaas pa ang dalawang kamay na parang sumusuko. Mabilis itong naglakad at pumunta sa sofa na walang sandalan at ibinagsak ang katawan niya doon. Napakagat labi naman ako dahil parang lahat ng swerte ko ngayong araw ay naubos nang muli.

“Ano tutunganga ka lang diyan? Parang hindi kopa natatandaan na napatawad na kita,” salita nito habang nakatingin sa akin.“Aurelio.” Inis naman akong tumayo habang dinig na dinig sa paligid ang malakasnitong halakhak. Madugsulan ka sana ng laway . Tignan lang natin kungmakangiti ka pa ngayon.

Kabanata 2

Kabanata 2

Laro

Nakabusangot ako habang nakatingin ngayon sa likuran nito. Matutulog lang naman si Tito Rancho kapag nakahiga siyang patalikod dito. Mayroon pa rin itong suot na boxer shorts na checkered dahil likuran lang naman ang masakit dito nang bumagsak siya sa lupa nang dambahin ko siya dahil sa takot kong matroso ang katawan ko. Kasi kung mamamatay ka man lang, dapat buo pa ang katawan mo.

“Upo ka muna, Tito,” pagsalita ko. Parang lahat ng pagod ko sa katawan ay nagsimulang lumukob sa kaibuturan ko. Parang ang tahimik na pagitan naming dalawa ay mas nakadagdag sa nararamdaman ko. Natatakot ako sa totoo lang.

Napatingin ito sa akin. Nakakunot ang noo nito na parang nagtatanong. Ngumiti ako ng pilit dito at ipinadekwatro ko ang katawan niya nang makaupo siya nang maayos. Iginaya ko pa ang kamay nito sa magkabila niyang binti. Umupo naman ako sa lapag na nakaharap dito. Tumingin nang diretso sa kaniya para sagutin ang mga tanong nito sa akin ngayon.

Kinuha ko ang dalawang kamay nito sa kaniyang magkabilang binti at hinirap sa akin. “Sabi nang nakarelasyon ko dati, kapag daw masakit ang katawan dapat unahin ang mga kamay…” Ngumiti ako at kinuha ang oil at binuksan ito at ipinahid na sa kaniyang naglalakihang mga kamay. Hindi ininda ang nagsisimulang talim na bumabalatay sa kaniyang mga mata. “Dahil may mga pulso tayo dito na nagpapakalma sa dibdib natin.”

Marahan lamang ang pagpahid ko ng langis sa mga kamay nito. Kinakalat ko lang muna para kapag nagsimula na akong magmasahe ay hindi na masakit sa balat ang pagkaskas ng mga kamay ko sa kaniya. “Hindi ko lang sure diyan sa sandata niyo, Tito.” Nakangisi pa ako habang kitang kita ko ang paglunok nito. “Hindi ko ’yan mapapakalma.” Napatawa naman ako nang tumingin naman ito sa bandang gitna niya.

“Hindi ka nakakatuwa, Aurelio. Tito mo pa rin ako.” Hindi ko na lamang ito pinansin dahil baka hablutin ko na lamang ang kargada niya sa inis ko. Hindi niya ba alam na may salitang joke na nag-eexist para pawiin ang tahimik naming paligid. Pakiramdamam ko hindi naman siya magsasalita kung hindi ako kikilos.

“Yeah, yeah, yeah,” walang galang kong tugon sa kaniya. Nagpatuloy na lamang ako sa paghimas sa kamay niya. Ginamit ko pa ang dalawa kong hinlalaki para may pwersa ang pagmasahe ko rito. Ilang ulit kong ginawa ’yun bago ko puntiryahin ang isa na namang niyang kamay.

“Wala ka talagang respeto sa akin, ano…” Hindi ko na lamang ito sinagot at inulit pa ang ginawa ko sa kabilang kamay nito. “Aurelio Tres.” Bagot akong tumingin sa kaniya habang hawak na ang mga daliri nito sa kabilang kamay.

“Ano? Edi babuyin mo rin ako. Parang ’yun lang, nagagalit ka.” Pagkatapos kong masahihin ang kamay niya ay tumayo na ako at pumunta sa likuran niya.

“Kinakausap kita.” Napatingin naman ako sa kamay niyang humablot sa akin kaya napaharap ako sa lakas nang ginawa niya.

“Ano? Para matapos na tayo, mamasahihin ko na ang likuran mo.” Mababakas na sa tono ko ang inis ko rito. “Kasalanan mo naman kasi, haharang harang ka pa e.” Halos mapataas na ang boses ko nang humigpit pa ang kapit nito sa akin.

“Ganiyan ka ba pinalaki ng kapatid ko? Parang wala ka ng respeto sa nakakatanda.” Tinanggal na rin niya ang kamay niyang nakahawak sa akin nang mapansin niyang nasasaktan na ako.

“Ikaw matanda ka na, wala ka paring pinakatandaan.” Inis kong sagot at nang tatalikod na sana ako ay mabilis ako nitong hinapit palapit sa kaniya at napaupo ako sa kaniyang mga hita.

Napakagat labi lamang ako nang maramdaman ko ang nasa gitna nito kahit na hindi pa naman ito singtigas ng bakal. Masiyado lang talagang malaki ang pagkalalaki niya.

“Alam kong may galit ka sa akin, Aurelio. Pero hindi tama na gumaganiyan ka sa harapan ko. Matagal na kitang kilala na pati sa harap ng tao kaya mo kong sagut-sagutin na parang mas matanda ka pa sa akin.” Iginapos pa nito ang magkabilang braso nito sa katamtaman kong katawan kaya ramdam na ramdam ko na ang init na nagmumula sa katawan niya at pati na rin sa hangin na bumubuga sa mukha ko.

Magkalapit na magkalapit ang mga mukha naming dalawa. Ilang pulgada lang ay halos magkadikit sa sobrang lapit. Kita ko pa rin ang galit na namumutawi sa kaniya at alam kong ramdam nito na walang mas titindi sa galit na nararamdaman ko rito.

Huminga siya nang malalim bago ito nagsalitang muli. “Tito mo ako, Aurelio. Hindi tama ang ginagawa mo. Kahit saan tayo magpunta, walang tama sa relasyon na gusto mong mangyari.” Mababakas na ang rahan sa boses nito. Pumupungay rin ang mga mata nitong nakatingin sa akin.

“Sinabi ko bang makikipagrelasyon ako sa ’yo? Wala naman, ’di ba? Sadyang malakas lang apog mo, kaya kung ano-anong iniisip mo.” Inikutan ko ito ng mata at inalis ang tingin ko sa kaniya.

Hindi ko kaya ang mga titig nito. Parang ano mang oras ay masasabi ko ang totoo kong nararamdan. Alam kong mali ang pag-ibig ko sa kaniya, pero anong magagawa ko, e siya ang nagugustuhan ko—matagal na at noong batang bata pa ako. Kahit anong pagpapapansin sa kaniya, parang isa lamang akong bata sa harapan niya. Inabot man nang ilang taon na ultimo na sinasagot sagot ko na siya na hindi na tama ay ginagawa ko pa rin dahil gusto kong kilalanin niya ako. Gustuhin niya ako na katulad sa mga babae nito magmula nang maghiwalay sila ng dati niyang asawa.

“Alam ko ang totoo, Aurelio. Hindi mo ako maloloko na kahit nakapikit ako, alam kong nakatingin ka lagi sa akin. Anong tawag mo do’n sa ginagawa mo? Nagbabantay? Bakit aso ka ba para gawin ’yon?” Kahit ayokong tumingin sa kaniya ay ginawa ko pa rin. Ang matalim kong tingin ay tiyak nang matatarak na sa kaniya. Nagsimula na ring magtubig ang mga mata ko at nagtatangis na rin ang mga panga ko sa sobrang galit na ipinapadama nito sa akin.

Alam kong ilang beses na akong lumalampas sa linyang gusto niyang dalhin sa pagitan naming dalawa, pero parang lahat nang pagtitimpi nito sa akin ay nagkaroon na ng bunga. Parang kusa na lamang itong bumuo ng isang bilugang prutas na punong puno ng galit at pait at balak pa yatang ipasubo sa akin.

Nakatingin lamang ito sa akin at tinitigan ako nang mabuti bago nito alisin ang pagkakahapit sa akin sa kaniyang katawan. Ilang minuto kaming nandodoon sa pwestong iyon na nagtititigan lamang. Damang dama ko pa rin sa aking pag-upo ang tigas ng mga binti nito at parang ayaw nang iwan ng katawan ko ang pagkakaupo ko sa kaniya.

“Hindi tama ang ganito, Aurelio. Papatayin ako nang tatay mo.” Hinawakan nito ang mukha ko at pinahid ang mga luhang nagsilandasan na sa aking mukha. Alam kong sa simula pa lamang nang magustuhan ko ito, marami nang aaray at mangmamata sa kung ano bang relasyon namin kahit na hindi pa ito nagsisimula. Mula sa edad, sa antas ng relasyon, at sa estado ng mga buhay naming dalawa. Walang lugar para ipagsiksikan ko ang sarili niya sa akin. Masyado lang talagang matigas ang bungo ko at gustong gusto ko ang lalaking halos maawa sa lagay ko ngayon. Sa nagtatangis kong mga puso. Sa mga rumaragasang mga luha.

Maalat. Masakit. Mahapdi .

Ngumisi ako sa kaniya bago ko itulak ang katawan nito. Tumayo ako sa kinatatayuan ko at mabilisang pinunasan ang mga luha kong patuloy pa ring lumalabas sa aking mga mata. Kinagat ko pa ang pang-ibabang labi ko para mapigilan ang mga ito at mapatatag ko pa lalo ang sarili ko at hindi ako magmukhang katawa tawa sa lalaking nakaharap sa akin. Ayokong nakikita ang mga mata nitong halos awa lang ang mababatid. Ayokong hanggang doon lang ang mga mata nito. Gusto kong may higit pang emosyon ang bumalatay roon. Kung kaya kong dukutin ang mga mata nito ngayon ay gagawin ko para kahit paano maitago ko sa sarili ko na minsan ay ngumiti ito sa akin na parang ako lang ang tanging tao sa buhay nito.

Huminga ako nang malalim at tumingin sa kaniya. “Sino bang nagsabing sasabihin natin? Ilang beses na ’kong nagmamakaawa sa ’yo, pero nauuwi lang tayo sa ganito. Laging ganito na alng ang sitwasyon natin. Hindi ko nga alam kung bakit pa ako nagtitiyaga sa ’yo e, halos hindi na nga tumatayo ’yan,” Ngisi ko kasabay nang paglandas ng mga mata ko sa kaniyang pang-ibaba.

Tumingin ulit ako sa kaniyang mga mata at mababakas na ang inis dito. Sa gabing ito at sa tagpong ito, ako pa rin pala ang panalo. Hindi ako matutulog na hindi na sa akin ang huling halakhak. Hindi ako makakapayag.

“Baka kaya hindi ito tumatayo dahil hindi ka naman nakakatakam. Masyado ka pang bata para sa ganito. Ilang taon ka na nga ba? 20? 21? Hindi ka pa nga tapos sa kolehiyo, gumaganyan ka na,” walang pakundangan nitong sagot sa akin. “Masyado kang hayok sa laman.”

Napapikit ako sa sinabi nito. Wala talaga itong pakialam sa akin. Sa tagal kong nagmamasid sa kaniya kapag nalalagi kami rito, sa tagal naming magkakilala, ni hindi niya man lang alam ang edad ko. Para akong sinabuyan ng asido sa sakit na ipinaranas nito sa akin.

“Ba’t sa ’kin mo binabato ’yang problema mo? Ano bang magagawa ko kung hindi ka na nalilibugan? Kailangan ka pa yatang bigyan ng viagra bago mo maramdaman ang libido mo sa katawan. Tumatanda ka na talaga, Tito Rancho ,” madiin pa ang pagbanggit ko sa pangalan nito. Alam kong makakalimutan din nito ang mga pinagsasabi ko ngayon. Lagi na lamang ganito.

Sa tagal naming pamamalagi dito sa kanilang rancho halos kilang kilala ko na ito. Hindi ko lang sure kung ilang bulbol ang nakasabit sa mga bayag nito base sa mga maliliit na buhok sa pusod niya. Pangarap kong idantay ang mukha ko sa parteng iyon, parang ang sarap lang hilahin dahil napaka-astig ng pagkakatubo nito sa katawan niya. Parang wala nang pag-asa man lang na magkaroon ako ng buhok sa pang-ibabang pusod na parang pinatay na sa sobrang kinis ng balat ko. Hindi ko nga alam ba’t sa aming magkakapatid ako ang mas mapusyaw ang kulay. Parang ako lang ang tanging nakamana sa kulay ng aming ina— kahit na sa iisang lagusan lamang kami lumabas.

“Ano bang meron sa akin, Aurelio? Sabihin mo nga. Parang halos magkahawig lang kami ng tatay mo.” Napasimangot naman ako sa sinabi nito. “Minamaltrato ka ba ng kapatid ko kaya gusto mong may nag-aalaga sa’yo na halos dalawang dipa ang layo ng edad sa’yo?” dagdag pa nito.

Tumingin ako sa kaniya na parang hindi makapaniwala. Hindi pa ba sapat ang kabuuan nito para sabihing maraming nagkakagusto sa kaniya. Sa dami nang ikinama nito—para namang may lugar pa siyang kwestyunin ang pagkagusto ko rito. Nababaliw na siya kung iniisip niya pa ang bagay na ’to.

“Just let me taste you, Tito. Then I won’t pursue you anymore.” Nanlaki naman ang mga mata nito kasabay nang paglunok niya ng sariling laway base sa pagtaas baba ng kaniyang bukol sa gitna ng kaniyang leeg. “Hindi na ako magmamakaawa—kahit tignan ka man lang, hindi ko na gagawin. I just want to at least experience to have been railed by you, Rancho. Mababaliw na ako kapag hindi pa kita natitikman.”

Matalim itong tumingin sa akin at mababakas mo talaga ang galit sa mukha nito nang makabawi na ito sa mga pinagsasabi ko. “Maghanda ka at yayarihin kita hanggat makalimutan mo ako.” Kasabay nang mabilis nitong paglakad paalis sa kaniyang kwarto ay siya namang pagdagungdong ng aking dibdib. Hindi na dahil sa takot, kundi sa larong sinimulan ko.

Kabanata 3

Kabanata 3

Takot

Nangangatog ang mga binti ko habang nakahilata dito sa lasa. Malawak ang lugar na ito tamang tama kapag may mga okasyon at salo-salo. Madalas din kaming namamalagi rito kapag maglalaro kami o kung manonood man ng mga telenobela. Maganda rin ang ikot ng hangin dito na mas nakapagpapaganda pa sa lugar, hindi mainit at hindi ring malamig. Tamang tama lamang ang timpla sa katawan.

Umusog ako nang tumabi si Dos sa akin. Sumunod naman sa tabi ko si Deigo. Napakunot noo naman ako sa inaakto ng dalawang ito. Anong problema ng mga ’to? Hindi ko na lamang sila pinansin habang itinutuon ko ang tingin sa palabas. Mayamaya pa ay naramdaman ko ang mga brasong nagsisimulang lumingkis sa katawan ko.

Hindi ko pa rin sila pinapansin at mas itinuon ang atensiyon ko sa pinapanood ko. Ayokong isipin ang mangyayari sa aming dalawa ni Racho—pakiramdam ko hindi pa kami magsisimula, lalabasan na ako. Ayokong mapahiya . Ayokong maging agresibo sa kaniya at baka hindi ko mapanindigan. Natatakot akong baka ito na ang una at huli na may mangyayari sa pagitan naming dalawa. Ayokong bigyan siya ng rason para hindi niya ako panagutan. Hindi niya ako piliin. Natatakot ako.

“Dos!” Kasabay nang pagtingin ko sa kapatid ko nang inilagay nito ang mga paa sa ibabaw ng mga binti ko. Ganoon din ang ginawa ko kay Diego nang idantay nito ang kaliwang paa nito. Sa bigat ng mga binti nila pakiramdam ko mababali ang mga buto ko sa paa. Kaya itinulak ko ang katabi kong si Dos at ganoon na rin si Diego kaya dalawa silang nahulog sa sahig. Kung galit sila, dapat lang

talaga . Hanggang gusto nilang magalit, wala akong pakialam. Huwag lang nilang ginugulo ang tahimik kong buhay.

“Ano ba? Kanina pa kayo,” pagalit kong usal sa dalawang ito. Halos magdikit na ang kilay ko sa sobrang galit ko sa kanilang dalawa. At parang wala silang narinig at umupo ulit sa magkabila kong pwesto. Kaya ngayon ay pinagigitnaan nila ulit akong dalawa. Sa laki ng mga katawan nila, kulang na lamang ay lamunin ako ng buo sa pwesto ko lalo pa’t para nila akong itinutulak sa pagkakalapit ng mga katawan namin.

Ilang sandali lamang ay napagtanto ko na kung bakit sila narito. Ito ay ang patayin ako ng buhay . Sa lahat pa talaga nang araw na mang-iinis sila ay ngayon pa. Parang hindi na ako aabutan pa nang buhay dahil wala pang isang araw nang makapunta kami rito ay halos pumutok na ang ugat sa mga noo ko.

“Kuya!” Halos sumigaw na ako nang bigla akong hawakan nito sa mga paa. Magpupumiglas na sana ako at para na ring masuntok ko ito nang may humawak sa dalawa kong mga kamay.

“Diego!” Nagpupumiglas ako sa pagkakahawak nilang dalawa habang ngayon ay tinatahak nila ang likuran bahagi ng bahay nila Rancho habang buhat buhat pa rin ako. Halos manlaki naman ang mga mata ko nang mapagtanto ang balak nilang kalokohan sa akin.

“Kuya! Tangina, malamig!” Halos pagak ko nang sigaw sa kanila dahil mag-aalas otso na rin ng gabi at balak yata nila akong itapon sa pool. Ilang metro na lamang ay tiyak nang magiging basang sisiw ako. Kaya luminga linga ako sa paligid para huminga ng tulong—at mapapapuntangina ka na lang talaga dahil ang taong hihingan ko sana ng tulong ay halos lumuwa na ang mga mata sa kakatawa. Parang naiisip ko pa na siya ang may pakana nito kung bakit nila ginawa ito ng magaling niyang anak, ay parang ang sarap nilang pagsasampalin ng matambok kong pwetan sa pinagagagawa nilang ito sa akin.

Nasa dugo talaga nila Rancho ang pahirapan ako, ibabaon ng buhay sa lupa hanggang maging pataba ako—tangina, makakaganti rin ako sa ’yo.

Tilamsik na lamang ng tubig at ang pagpalahaw ko ang maririnig sa kapaligiran ng tuluyan na nila akong ihulog. Pakiramdam ko ay malalagutan ako ng hininga nang makaahon ako sa tubig.

Mababakas ang lamig na dumantay sa katawan ko nang makaupo na ako sa malapit sa barandilya ng swimming pool at parang nagtubig pa ang baga ko sa kakaubo dahil sa biglaang pagpasok ng tubig sa ilong ko.

Nakailang hingang malalim ako bago ako tumingin sa paligid. Nakangiti lamang ang dalawang kupal na nagtapon dito sa akin habang may ginagawa sila sa may mesang malapit sa tingin ko’y ihawan. Nagtatawanan pa ang mga ito na parang wala silang tinapon sa tubig. Hindi ko na iisipin pang lumapit sa kanila dahil baka mapatay ko lamang sila gamit ang pantusok na ipinapasok nila sa mga hotdog na iihawin nila.

Tumayo ako at tinignan ang lalaking may bitbit na isang container ng beer. Lumapit ito sa tabi ng magaling niyang anak at tinulungan din sila sa mga iihawan nila. Wala na rin akong ginawa kundi pumunta roon. Galit man ako sa kanila, parang napawi namin ito dahil sa natatakam na amoy ng niluluto nila. Baka hindi ako makakain kapag gumanti pa ako.

Nakangiti lamang akong naglakad sa kanina. Marami na silang nagagawa habang ang tagal kong umahon sa tubig. Ano pa nga bang magagawa ko e? Halos mamatay na ako kakalabas ng tubig sa katawan ko. Mao-overdose pa yata ako ng chlorine sa dami ng ininum ko, kung meron man.

Tinanggal ko na ang pang-itaas kong damit at inilagay sa ibabaw ng isang maliit na puno bago ako lumapit sa kanila. Nanginginig man ako at nakapaa pa ay parang nasa mga hotdog na lamang ang atensyon ko. Ika nga nila, focus ka lang sa goal mo. Huwag na huwag kang mag-scatter . Masisira ang bohay mo sabi ng mga bisaya.

Biglang tumingin sa akin si Rancho bago umalis sa pwesto nito. Hindi ko na lamang siya pinansin. Ang kapal naman niyang umiwas, sino ba siya? Akala niya kakantiin ko siya, e may oras para doon.

Kumuha ako ng isang dalawang piraso ng hotdog at mabilis kong isinaksak sa bibig ko. Matalim namang tumingin ang kapatid ko na humarap ngayon sa akin dahil kasalukuyan itong nagluluto. Nakasandal pa ang mga siko nito sa balikat ni Diego na parang bagot na bagot sa ginagawa niyang paghihintay.

“Ang takaw mo, Tres.” Wala akong naririnig. Wala akong naririnig . Sa kakasabi ko noon sa sarili ko at kakanguya ng kinuha kong hotdog ay nakalimutan kong nasa harap na ang promotor nang pagtapon sa akin sa tubig.

Bagot ko itong tinignan at ngumiti lamang ito at ibinagsak sa uluhan ko ang tuwalya. “Ang bastos mo, Rancho. Kumakain pa ako.” Padabog kong tinanggal ang tuwalya sa uluhan ko at inilagay ito sa isa kong balikat. Magkasalungat pa rin ang mga kilay kong nakaharap sa kaniya habang inilagay na ulit sa mesa ang stick nang naubos ko ng pagkain.

“Rancho? Kailan pa kayo magkaedad ng tatay ko?” Singit naman ni Diego na humarap pa sa pwesto namin. Kita ko pa naman ang mukha nito kahit na nasa harap ko ang tatay niya.

“Edi sorry, mukha kasi siyang hindi karesperespeto.” Walang pakundangan kong salita bago ko siya itulak para makakuha pa ng pagkain. Haharang harang e. Kalaki laking tao.

“Tres!” Hindi ko na lamang sila pinansin at itinuon ang atensyon ko sa pagpili ng makakain. Nang itataas ko na ang kamay ko ay may biglang humawak nito at mahigpit akong hinawakan.

“Magsorry ka,” madiing salita ni Deigo. Nakita ko pa ang galit na mukha ni Rancho na parang hindi naman sanay na tinatawag siyang Rancho. Padabog kong tinanggal ang kamay nito at humarap sa nakatayong bulto ng tao na nakatingin sa akin. Hindi man lang ito natinag sa tulak ko. Masyado kasi siyang mabigat kumpara sa akin na halos wala man lang kataba tabang katawan.

“Sorry, Joaquin.” Ngisi ko pa bago ako patakbong umalis habang nakuha ko na ang halos isang bulto ng isaw ng baboy. Halos magsisigaw naman ang mga ito sa ginawa ko at nang ibalik ko ang tingin ko kay Rancho ay nakangiti lamang ito. Hindi naman na bago na tawagin ko ito sa pangalan niya. Ang mali ko lang talaga ay tinulak ko ito—hindi kasi magandang tignan na ginaganiyan mo ang kapatid ng tatay mo.

Patawa tawa lamang ako habang inuubos ko na ang mga hawak ko. Mabilis ko namang itinapon ang pantusok at muling pumunta sa may barandilya ng swimming pool. Ibinaba ko na ang tuwalya sa tabi ko at humilata sa sementadong sahig. Parang nakahinga naman ako nang malalim sa nakikita kong kalangitan.

Malapit na akong magtapos sa kolehiyo. Hindi ko pa rin alam kung anong buhay na para sa akin. Idagdag mo pa ang pagkabaliw ko sa tito kong halos hindi ako pinapansin. Nagtataka man kung bakit ito pumatol sa aking salita at sabihing maghanda ay parang hindi ko yata kayang gawing parausan. Alam kong masarap na matitikman ko na ito, pero naiisip ko ay para saan pa. Dahil sa huli’t huli ay babalik din ako sa dati kong buhay na wala siya.

Siya nga ang dahilan kung bakit pa ako nagpupursigi. Kumuha pa ako ng kursong pangkalakalang argrikultura dahil naiisip ko na lagi ko itong kasama sa mga ganap nito sa buhay—ang pagpapatakbo sa Rancho de Los Viajeros.

Tuwang tuwa pa ang ibang kamag-anak namin dahil may isang nais na magmana at patakbuhin ang mga negosyo nila sa lupa—ang hindi nila alam ay kapag nalaman nilang nais kong asawain ang kapatid ng aking ama ay tiyak kong ibabaon nila ako sa lupa ng buhay.

Itinaas ko ang dalawa kong kamay at ipinikit pa ang isa kong mata para matantya at makita ko ang bituwin na aking sinisipat. Nawawala kasi ito dahil na rin siguro sa paggalaw ng mga ulap. Kahit na ganoon, napakaganda pa rin ng kinang nito. Hindi alintana ang ibang mga bituwing nag-aagaw din ng liwanag na kulay dilaw.

Para sa akin, sa dami ng lalaki, iisang bituwin lamang ang nakikita ng mga mata ko. Masakit mang aminin, may mga pagkakataon na gusto kong itali si Rancho at ilayo siya sa buhay niya rito sa rancho para nasa akin na lamang ang atensyon nito. Buong buo at walang labis .

“Lalim ng iniisip ah? Parang hindi ka nanakit kanina.” Hindi ko na lamang ito pinansin at umupo pa ito sa harapan ko. Ibinaba ang mga paa niya sa tubig kaya wala na rin akong magawa kundi gayahin siya at umupo sa tabi niya dahil sa bigat nito. Tiyak kong hindi ako makakalakad kung papayagan ko siyang ihiga ang buong katawan nito sa mga hita ko.

Humilata ako ulit habang nasa tubig na ang mga paa ko. Gumaya rin si Rancho na ngayon ay mas inilapit ang katawan niya sa akin. Nagkikiskisan na ang mga balat namin sa braso, pati na rin ang mga paa namin habang nakahiga.

Ang tanging namumutawing ingay sa paligid naming dalawa ay ang tawanan lamang nila Dos at Diego na sa tingin ko’y kasalukuyan pa ring nagluluto. Lumalalim na rin ang paghinga ko dahil para akong hinehele ng malamig na hangin.

“Gagawin mo talaga? Parang wala ka namang salita.” Wala sa wisyo kong sinabi. Alam naman na nito ang nais kong iparating. Hindi ko na kailangan pang ipagdikdikan na parang gusto ko pa ang mapupusok na gawain sa pagitan naming dalawa.

“Kapag sinabi ko Aurelio, gagawin ko. Kaya maghanda ka, hindi ako titigil hanggat hindi ka nagmamakaawang tigilan ko ang pag-angkin ko sa ’yo.” Parang may mga bulateng nagsilingunan sa sinabi nito. Napakalalim pa ng boses nito. Manunoot talaga sa buo mong kalamnan. Parang alam na alam mong wala itong sinasanto at pasakali sa mga pinagsasabi nito ngayon sa akin.

“Aabutin tayo nang magdamag, kaya kumain ka nang marami,” mahinahon nitong sinabi. Hindi pa rin ako umimik kaya nagsalita na naman ito. “Huwag na huwag kang magpakalasing, Aurelio. Tangina, mas yayarihin kita para matandaan mo lang na walang katulad ang pangalang Rancho Jaoquin de Los Viajeros na iuusal mo nang buong magdamag.”

Matapos magsalita ni Rancho ay mabilis na lamang itong tumayo at pumunta sa pwesto kung nasaaan ang sa tingin ko’y mga taong hahadlang sa kaligayahan naming dalawa.

Kabanata 4

Kabanata 4

Gulo

Nakatingin lamang ako sa mga lalaking nag-iinuman ngayon. Gaya nang napag-usapan, hindi ako uminom. Tumangi ako sa takot na mapahiya sa sinabi nito. Ayoko mang aminin ay gusto kong matandaan ang bawat detalye ng mga gagawin naming ito.

Alam kong hindi naman tatablan ng alak si Rancho. Sa tagal ko nang sumisipat ng tyempo sa kaniya, walang lumitaw na kahinaan nito. Mula sa pagtingin ko nang malagkit na halos ibato na nito ang kahit anong mahawakan niya, sa pahapyaw kong paghimas na halos mamilipit na ang tenga ko sa pagkakapiranggot niya sa akin, at sa mga boses kong ipit na halos sipain na niya ako palabas ng bahay nila—tandang tanda ko ang lahat. Ganoon ako kabaliw sa kaniya .

Dumusog ako kay Dos at mas iniakap ang tuwalya sa katawan ko. Nilalamig na talaga ako mula pa kanina. Polmonya na yata ang bagsak ko nito. Hindi lang ako makaalis ngayon dahil masarap ang mga pinag-iihaw nila. Nakapagpalit naman ako ng pang-itaas kaya hindi naman ako sisipunin, talagang malakas lang ang ihip ng hangin sa pwesto namin, isama pa na basa pa rin ang salawal ko.

Kumuha ako ng inihaw na baboy at ninamnam ko ang sarap nito. Malimit na lamang akong kumain nito dahil wala namang mabibilhan sa syudad nito. Nakakatamad din mag-ikot ikot para maghanap dahil aabutan ka na ng bukas kung gagawin mo pa iyon.

Idinantay ko ang ulo ko sa balikat ni Dos. Tamang tama ang tangkad niya para hindi sumakit ang leeg ko. Nakaharap kaming dalawa kina Diego at Tito Rancho habang lumalagok sila ng alak. Halos nagpapalakasan pa sila kung ilang alak ang mauubos ng mga ito. Dapat nagpapataasan na lang sila ng ihi dahil doon naman sila magaling. Masyado silang mahangin ngayong pinag-uusapan nila kung ilang mga babae na ang natikman nila.

Hindi naman ako nagagalit, ang akin lang e dapat huwag nang ipagyabang dahil nagmumukha kang siraulo sa lagay na ito. Para kang barya na ilang tao na ang humahawak sa lagay mo kapag ganoon. Hindi siya nakakalalaki, nakakasira lang siya ng buhay mo. Magkasakit pa kayo.

“Tapos hindi ako tinigilan hanggat hindi ako natitikman.” Napaikot na lamang ang mga mata ko sa sinabi ni Diego. May pakumpas kumpas pa ng kamay ang loko habang kinekwento nito ang natikman niyang nursing student.

“Kaya pala sabi ni Dos, muntik ka ng magka-STD ’di ba? Sa dami ng babaeng kinalantari mo.” Napahiwalay pa ang ulo ko sa kapatid ko habang naiinis sa mukhang asong si Deigo.

“Ano?” litong tanong nito.

“Tres,” hinawakan ni Dos ang isang hita ko. May higpit ang mga iyon kaya inismiran ko na lamang siya dahil kung tatanggalin ko iyon, baka leeg ko ang mapagkadiskitahan niya. Mamatay pa ako.

“Mura lang condom, Tres. Hindi ka pa ba nakakatikim ng babae?” Tumingin ako rito. At bago sumagot ay pinahapyawan ang namumungay na mga mata ni Rancho na naghihintay rin ng sasabihin ko.

“Kung makakatikim man ako, siguradong bubuntisin ko ’yun. Sa yaman natin, hindi pwedeng isa lang ang babae ko.” Kinagatan ko ang isang piraso ng baboy bago ako magpatuloy. “Dapat marami.” Natatawa na ako sa mga pinagsasabi ko. Labas man sa ilong, pero karapat dapat lamang iyon para maambunan naman ang ibang tao sa yaman ng angkan namin.

Natawa rin si Diego at siniko naman ako ng kapatid ko kaya hindi ko nakita ang mukha ni Tito Rancho. Alam ko namang hindi naman ito magseselos, baka pagsaluhan pa namin lahat ng mga babaeng dadalhin ko rito sa Rancho nila.

“Nah, he stick to one. 3 years sila bago siya nakipaghiwalay,” sambit ni Dos at buryong mukha naman ang bumalatay sa mukha ko. “Laspag na raw e.”

“Kuya,” galit kong salita sa kaniya. Napasabunot pa ako dahil kalokohan lang naman na laspag na siya dahil wala namang nangyari sa pagitan namin. Nabibwisit lang ako dahil sa tinagal tagal ng relasyon namin, ni hindi man ako makascore kaya hiniwalayan ko na siya. Kung ayaw, edi ’wag. Ganoon lang ’yun.

Natatawa naman ito sa naging reaksyon ko at mabilis na kinuha ang alak sa harapan niya at ininom ito. Kumuha na rin ako ng coke at ininom pagkatapos. Mababakas na rin ang lalim nang paghinga ko dahil hindi ako sanay na kinekwento ang mga naging ganap ko sa buhay ko, lalo pa sa harapan ni Tito Rancho. Talagang kinukupal lang ako ng kapatid ko lalo pa’t sila lang ni uno ang napagsasabihan ko ng halos lahat nang nangyayari sa buhay ko.

“Talaga? E kung hindi kayo naghiwalay, edi matatali ka na pala,” biglang singit sa usapan ni Rancho. Napaharap ako sa kaniya at mababakas ang hindi mo maintindihan na emosyon. Hindi na ako nakipagtitigan dahil baka ano pang masabi ko.

“E ano pa nga ba? Mas nakaka-enjoy tumikim ng babae, ’di ba Dos?” Halos manlaki naman ang mga mata ng kapatid ko dahil nilalaglag ko ito. “Nakipag-gang bang pa nga ’yan sa sampung babae,” dagdag kong usal na ikinakunot ng noo nito. Natatawa naman akong tumingin sa harapan ko at halos kagatin ko na ang pang-ibabang labi ko dahil madidilim na ang mga mukha ng mag-ama. Kung sinuswerte ka nga naman.

“Hindi niyo naman magagawa dito ’yun, di ba Diego? Halos bulok na ang mga babae dito.” Napasinghap naman ako nang pabirong suntukin ako ng kapatid ko. Kung pataasan lang ng ihi, hindi papatalo ’yang kupal kong kapatid. Halos sabihin na niya kasi sa buong batch namin na nakipagsex siya nang sabay sabay sa sampung babae. Buti nga hindi nakadali kahit isa sa mga ’yun.

“Really Dos?” Nagtaka naman ako sa tono ng boses ni Deigo dahil mababakas mo ang diin at pagkainis dito. “Masyado ka yatang pakawala.” Nangunot naman ang noo ko sa sinabi nito. Napatayo pa ako at halos itapon ko na ang coke sa plastik na baso na hawak ko sa kaniya. Mabuti na lamang nasangga ng magaling niyang tatay.

“Tangina mo ah?!” Susugod na sana ako kaya lang naunahan na ako ng kapatid ko at mabilis akong hinila doon. Nagpupumiglas pa ako dahil hindi ko tanggap na mas kinakampihan pa ng kapatid ko ang kababata nito. Parang hindi man lang nasaktan sa sinabi ng lalaki.

“Wala kang karatang sabihin ‘yun sa kapatid ko, e halos malaspag ka na ring gago ka!’ Wala na akong nagawa nang halos buhatin na ako ng kapatid ko papasok ng bahay nila habang wala naman akong nakuhang reaksyon kay Deigo na ngayon ay hawak ng kaniyang magaling na ama. May pinagmanahan talaga ang kakupalan niya. Mana sa magaling niyang ama.

“Tres naman,” inis naman sambit ng kapatid ko. “Kilala mo naman si Diego ’di ba? Ganoon lang ’yun. Inis lang yun dahil mas nakarami ako.” Napakagat labi pa ako dahil talagang kakampihan niya pa talaga ang kupal na lalaking ’yon.

“Ang akin lang naman Dos, huwag kang pumayag na ginaganiyan ka niya. Hindi ka naman nakakatanggap ng ganiyan sa amin e.” Ilang minuto pa kaming nagpapalitan nang salita hanggang sa mapakalma niya ako at halos isiksik na nito sa utak ko na katuwaan lang talaga ang sinabi ni Diego. Labag man sa dibdib ko ay niyakap ko ito bago kami pumunta kung nasasaan sila Rancho.

Nakaupo ang dalawa na patuloy pa ring nag-iinuman at nag-uusap. Magkasalubong pa ang mga kilay ni Diego habang kinakausap siya ng kaniyang ama. Napatingin naman ang mga ito sa amin. Ngumiti ako nang pilit habang galit pa rin ang mukha ni Diego. Kasalanan ko bang nakakabwisit ang mga pinagsasabi niya sa kapatid ko. Masiyado kasi siyang kupal at kapag ibabalik mo sa kaniya ay siya pa ang galit.

“Pasensiya, kupal ka e,” salita ko sa kaniya nang makaupo na kami sa pwesto namin kanina. Sinipa pa ako ni Dos dahil sa sinabi ko habang masama naman ang tingin ng dalawang lalaki sa harapan ko. Itinaas ko naman ang mga kamay ko na parang sumusuko at natatawang tumingin sa kanilang dalawa.

“Easy, kupal ka naman talaga,” may ngising sambit ko pa.

“Tres!” Inikutan ko lamang ng tingin ang kapatid ko habang nagsasalungat na rin ang mga tingin ni Tito Rancho sa akin. Tinaasan ko lamang ito ng tingin dahil bakit parang ako pa ang mali sa aming dalawa e, e dapat anak niya ang pagalitan niya at tignan niya ng ganiyan. Huwag ako.

“Mag-uusap tayo mamaya, Tres.” Inikutan ko lamang ito ng tingin dahil naiinis na ako sa kaniya. Talagang sa anak niya pa talaga siya kakampi.

“Isa. Aurelio Tres.” Pagalit na salita naman ni Rancho sa akin.

“Ano ba? Bakit kasalanan ko pa, e dapat ang magaling mong anak ang humingi ng pasensya sa kapatid ko. Halos wala yatang pakialam ’yan sa mundo,” balik kong salita. Nagngingitnit na rin ang mga ngipin ko sa inis ko sa dalawang ito.

“Ganito lang kami ng kapatid mo, Tres. Masiyado mong sineseryoso lahat ng bagay. Parang lagi ka namang bago sa amin,” inis na sambit ng anak niyang kupal sa akin. Wala na akong nagawa kundi tanggapin na ako ang mali sa pagitan naming dalawa. Ano pa nga ba e ganoon din naman ang magaling niyang ama. Halos tama sa lahat ng bagay ni wala man lang akong naging tama sa buhay niya.

“Edi ako na ang may kasalanan, kayo na ang mga dakilang banal,” inis kong salita. “Umakyat sana kayo sa langit, tangina,” dagdag ko pa. Kinuha ko ang alak na ininom kanina ni Dos at mabilis itong nilagok. Parang ako pa ang may tama sa aming apat kahit hindi naman ako tumikim kanina. Ngayon lang dahil mas nagngingitngit lang ako kapag pumayag pa akong sundin ang gusto ni Rancho. Manigas siyang hindi ako iinom. Iinom ako kung kailan ko gusto at wala siyang magagawa roon.

“Dos, Diego, alis muna kayo. Kausapin ko lang si Aurelio.” Inis naman akong napaharap kay Rancho habang ang kapatid ko ay tinapik lamang ako. Tumayo rin si Diego at sabay na silang umalis dito. Habang ako naman ay halos ubusin ko na ang mga alak dito.

Napataas ang kilay ko nang tumayo si Rancho at lumakad papunta sa akin. Nakatingin lamang ako rito at parang wala na ako sa wisyo kung ano mang gawin nito sa akin. Mabilis nitong kinuha at inilapag ang bote ng beer sa mesa at hinila ako patayo mula sa pagkakaupo ko rito.

“Sinasagad mo talaga pasensiya ko… Ano Aurelio? Gusto mo dito kita laspagin ngayon? Tangina, wala akong pakialam kung mahuli man tayo ng anak ko at ng kapatid mo.” Napasinghap naman ako nang hinawakan nito ang magkabila kong braso. Wala akong nagawa kundi ang tumingin sa mukha nitong halos galit ang bumalatay.

Napakagat naman ako sa pang-ibabang labi ko dahil ramdam ko ngayon ang emosyong kaninang hindi ko pinapansin. Napakalakas na ng tibok ng puso ko isabay pa ang pangangatal ng buo kong katawan tindi ng lamig dito sa paligid.

Huminga ako nang malalim bago ko mas inilapit ang katawan ko sa kaniya. Niyakap ko ito at mabilis na idinantay ang ulo ko sa kaniyang dibdib. “Sorry po, Tito…” salita ko pa habang nagsimula nang lumabas ang mga luhang galing sa naipong galit ko kanina. “Sorry.”

Naramdaman ko ang paghalik nito sa uluhan ko. “Rancho… Rancho, kapag tayong dalawa lang.” Kasabay nang mahigpit nitong pagyakap sa akin. Ramdam na ramdam ko ang napakainit niyang katawan. Parang walang silbi ang nararamdaman kong lamig mula pa kanina. “Maliwanag?”

Tumango ako kahit hindi nito kita dahil nakadantay pa rin ang ulo ko sa kaniya. Hinaplos pa nito ang buhok ko tanda na naintindihan niya ako. Hinalikan niyang muli ang uluhan ko kaya napatingin na ako sa kaniya.

“Rancho,” pag-uulit ko sa gusto niyang mangyari habang kita ko na ang magaan nitong mukha. Napakaganda talaga ng kaniyang mukha. Masasabi kong masyete ang taong mang-aangkin sa kaniya. Hindi mo na kailangan pa ng magandang tanawin dahil sapat na sapat na kahit titigan mo lamang ito. Ngumiti ulit ako sa kaniya. Magaan na rin ang dibdib ko. Ibang iba sa gaan na hindi mapawi nang kung sinuman. Alam kong siya lang ang makakapagpatahan sa galit—o kung ano mang emosyon na alam kong hindi na tama sa patingin ng ibang tao.

“Rancho,” natatawa kong banggit ulit habang pinupunasan na nito ang mga luhang hindi pa rin humuhupa. Hinawakan pa nito ang magkabila kong panga at hinalikan ako sa tungki ng ilong ko.

“Hindi pa ko tapos sa’yo, Aurelio,” madiin nitong salita. “Kaya humanda ka, hindi kita tatantanan hangga’t hindi mawala ang espirito ng alak sa katawan mo.” Napakagat na lamang ako sa mga sandaling iyon habang naririnig ko na ang ingay ng mga taong mahahalaga sa mga buhay naming dalawa.

Kabanata 5

Kabanata 5

Pagtitiis

Nanginginig ang mga kamay ko habang nakahawak sa isang bote ng lubricant na nasa kama ni Rancho kanina. Pinauna na ako nito habang sila naman ay nag-iinuman pa roon. Hindi ko alam anong ipinakain sa akin ni Rancho at nagawa ko pang yakapin si Diego at halikan ito sa pisngi para humingi ng paumanhin. Natatawa na lamang ako pati na rin sila Dos habang pulang pula naman ang mukha ni Deigo sa ginawa ko sa kaniya. Kaya naman nang magpaalam ako ay halos itulak na nila ako palabas dahil ayaw kong tigilan ang lalaki. May pahuling hirit pa nga ako na baka nababakla na ito sa akin. Halos sipain naman ako ng kapatid ko nang banggitin ko iyon habang si Rancho naman ay durugin na ako sa mga matatalim nitong titig sa akin.

Lumapit pa ito at sinabihan akong mauna na sa kwarto niya para makapaghanda ako at para na rin hindi ako masaktan sa laki at taba ng kanya. Halos suntukin ko na nga siya dahil baka narinig ng kapatid ko at ng anak niya ang sinabi niya, pero parang may sariling mundo naman ang mga ito. Tinapik ko na lamang siya habang siya naman ay may pahabol pa na tapik sa pwetan ko.

Binuksan ko ito at inamoy muna. Wala itong amoy at halos sobrang lamig niya nang magpusit ako ng isang patak sa kamay ko. Nakita ko naman ang lapot nito nang hawakan ko ito at ipinaghiwalay pa sa mga dalari ko. Para itong paunang katas pero mas malapot. Gusto ko pa sanang tikman ang kaso hindi ko alam kung aabutan pa ako ng bukas dahil hindi ako naniniwalang non-toxic ito ng basahin ko ang likuran.

“Kayanin mo,” salita ko sa sarili ko habang napapakagat pa nang dalhin ko ang isa kong kamay sa pisngi ng pwetan ko. Wala na akong kahit na suot ngayon kaya ramdam mo ang lamig nang idantay ko na ang malambot na bagay sa butas ng pwetan ko. “Tangina.” Halos mapaliyad ako dahil sa higpit nang pagkakasara ng butas ko. Naiiyak na ako dahil hindi ko pa napapasok ang isa kong daliri ay halos masaktan na ako, paano pa kaya kapag yung sa gitna niya na ang ipasok niya sa butas ng pwetan ko. Dyos ko, kahabagin nawa ako.

Dinamihan ko na ang paglagay ko ng lubricant at halos mapaliyad ako nang pumasok ng buo ang gitnang daliri ko. “Ginusto mo ’to, ’di ba? Kaya magtiis ka,” pagsaway ko pa sa sarili ko dahil parang mapapauwi yata ako kahit isang daliri pa lamang ang naiilagay ko ngayon.

Ipinasok ko na ang dalawa at halos burahin ko na ang pang-ibabang labi ko sa kakakagat dahil mahapdi talaga lalo na humihigpit ang pagsara-sara ng butas ng pwetan ko. Huminto muna ako at huminga nang malalim bago ko ipasok ang tatlong daliri ko. Ipinatong ko sa gitnang bahagi ng kamay ko ang isang dalari at ang isa naman sa daliring ipinatong ko na parang gumawa ako ng patusok na tent.

Madalas kong ginagawa sa mga babaeng pinapaligaya ko ang patusok na tatlong daliri para masanay kaagad ang laki ng butas nila. Ang pagkakaiba lamang dito ay ako na ang gumagawa sa sarili ko. Mahirap pala kapag nakatayo dahil nakakangalay, kaya naman lumiyad ako sa lababo kung saan nakalagay ang salamin at halos halikan ko na nga ito para lang maipasok ko nang buo ang tatlo kong daliri sa loob ko.

Hindi muna ako gumalaw dahil kailangan kong sanayan ang butas ng pwetan ko. May hapdi na rin akong nararamdaman pero tanging pagtitiis lamang ang tanging magagawa ko. Para saan pa’t ninais kong magkagusto sa tito ko na tiyak kong singlaki ng bote ng softdrinks ang kargada nito.

Mabilis kong inayos ang sarili ko nang maka-adjust na ang butas ko at pumunta sa may bidet ng toilet. Kinuha ito at ipinasok kaagad sa butas ng pwetan ko. Malamig na bagay kaagad ang naramdaman ko dahil bakal ang dumantay sa butas ko. Hindi ko muna pinakialaman dahil ipapasok ko pa nang mas mabuti para malinis talaga ang loob at butas ng pwetan ko. “Tangina, ang hirap maging bakla.” Tanging reklamo na lamang ang tanging nagagawa ko habang ipinapasok ng mabuti ang bidet sa loob ng butas ko.

Nang matantya ko na sakto na ang pagkakalagay ay hinigpitan ko na ang pindutan ng bidet at halos mapatili ako sa lamig ng tubig na pumasok sa kalooban ko. Ilang segundo lamang iyon at parang naramdaman ko na ang pagkapuno sa loob ko kaya naman mabilis akong umupo at inilabas ang lahat ng sama ng panahon na naipon sa loob ko.

Napaiyak na lamang ako nang inulit ko ito at halos masaktan ako dahil sumikip ulit ang butas ng pwetan ko. “Tangina, Racho. Kapag hindi ako nasarapan sa gagawin natin, ikaw ang papasukan kong hayop ka.” Naramdaman ko na ang pagpatak ng mga luha ko dahil ang hapdi kanina ay walang katulad ngayon dahil biglaan kong ipinasok sa pangalawang pagkakataon ang bidet sa butas ng pwetan ko. Tiniis ko na lamang ito at inulit ang ginawa ko kanina. Mas matagal ngayon at tiniis ko ang pagkapuno at nang mailabas ko na ay halos manginig ang tiyan ko dahil para akong hinahalukay nito sa loob ko.

“Rancho… ganito kita kamahal, tangina. Kaya dapat akin ka lang. Kung sino mang aagaw sa ’yo sa akin ay titiyaking kong puputi ang uwak sa ilang ulit kong pagpatay sa kaniya.” Hindi ko na alam ang mga pinagsasabi ko. Ipinahid ko ang mga luha ko sa pisngi ko nang makatahan na ako. Kailangan ko rin palang maligo dahil ayokong maging mabaho sa kaniya.

Mabilis akong tumayo nang matapos ako sa pangalawang beses. Kinuha ko pa ang lubricant at ilang ulit kong ginawa ang bagay na iyon. Hindi ko na mabilang hanggat hindi kulay puti ang tubig na lumabas sa akin. Sinabunan ko pa ang gilid ng butas ko at nang matapos ako ay halos nakaupo at sandal lamang ako sa dingding dito sa loob ng banyo. Iniisip kung tama ba ang desisyon na gagawin ko. Parang nagdududa na nga ako sa nararamdaman ko kay Rancho. Parang libog lang yata talaga ang lahat ng ito.

Ganoon man ang naiisip ko ngayon ay hindi maikakaila na mahal na mahal ko si Rancho. Kahit hindi naman namin gawin ito, para sa akin sapat na mayakap o mahawakan lamang siya. Ganoon niya ako sinanay noon. Hindi man halos at iba ang itensyon niya ay alam kong kahit papaano ay masaya siya na lumilingkis ako sa kaniya. Hindi ko ipagpapalit ang mga bagay na ikakasiya niya. Parang napakagaan lamang sa dibdib kapag nakikita ko itong masaya. Parang pwede na akong mamatay habang nakangiti siya sa tabi ko.

Nang makabawi ay mabilis na akong tumayo at naligo. Itinapon ko na rin ang bote ng lubricant dahil naubos ko na. Masyado palang magastos ang ganito. Hinihiling ko na lang sana na dapuan ako nang naliligaw na perlas ng sinilangan. Para didilaan at ipapasok na lang at wala nang paganito.

Pakiramdam ko nga ay may isang box na ako ng lubricant sa kwarto ko para lagi akong malinis kung gustuhin man ni Rancho o ako na may mangyari sa amin. Kahit hindi ko pa alam kung may susunod pa, pero kung gusto man niyang araw-arawin ay gagawin ko. Iba kasi ang pakiramdam nang matapos akong malinis. Parang akong sapa na pwede nang languyin ano mang oras mula ngayon. Napapailing na lamang ako sa sarili habang ginagamit ang shampoo ni Rancho. Iba talaga ang tama kapag pagsisilbihan mo ang taong mahal mo.

Hindi ko yata maisip na gagawin ko ito sa ibang lalaki. Pakiramdam ko, si Rancho lang ang makakatikim nitong butas sa pwetan ko. Kahit hating gabi pa siya mag-aya ay gagawin ko. Baka lumuhod pa ako sa kaniya para pagbigyan siya. Hindi ko na nga alam kung ano pa ang pwede kong gawin sa katawan niya at sa akin. Anong mga posisyon ang ipagkakaloob niya ngayong gabi. Mas gusto ko na ako ang magmanipula at gumalaw sa aming dalawa, kaya naman Cowgirl ang pipiliin ko. Ayoko naman ng Dogstyle dahil hindi naman ako aso. Pero kung ang paghahabol ko ay ang kuwalipikasyon ng pagiging aso ay tanggap ko na rin sa sarili ko ang position na ito.

Bawat sulok ng katawan ko ay nilinisan ko. Hindi man ako kasing kinis ng mga babae na natikman niya o kasing ganda ng katawan nila. Alam kong malilibugan din siya kung paano ko gamitin ang bibig ko at syempre hindi ako papatalo sa lakas niya. Sa tingin ko pa nga ay isang round pa lamang ay bagsak na siya— matagal na kasi siyang nalipasan ng araw sa kalendaryo.

Sinabon ko ulit ang pwetan ko para masigurado ko na malinis at pwede niyang tikman ito kung gustuhin niya man. Sigurado akong hindi siya magsisisi kung gagawin niya ang bagay na ito. Walang labis at patumpik tumpik kung sasabihin niyang lalantakin at kakainin niya ang butas na pinagmamalaki ko. Kulay rosas yata ito.

Alam kong masyado na akong maraming nalalaman sa edad kong ito. Hindi ko alam kung paano ko naramdaman ang ganitong kaisipan. Ang natatandaan ko lamang ay gusto kong pasukin at angkinin ako ni Rancho. Kaya para hindi siya magsisi ay inalam ko ang maraming bagay. Kahit na wala pa ako noon sa tamang edad, inaral ko ang dapat kong aralan. Mula sa paglilinis, sa tamang pagkain, sa kung ano ang mga bagay na pwedeng gawin sa katawan ng isang tao ay ginawa ko. Inaral at masasabi kong nakapagdoktor na rin ako sa mga nalalaman ko sa usaping sekwal sa pagitan ng babae at lalo na ng sa lalaki.

Hindi na ako makapaghintay na matikman at tikman ng lalaking halos naging pantasya ko na sa buhay kong ito. Mula noon at magpahanggang ngayon, iisa lang ang tanging laman ng katauhan ko. Kung bubuksan nga ang utak ko ngayon, malalaman niyong si Rancho lamang ang laman nito. Mula sa napakasarap na katawan nito na halos pumutok na ang mga butones sa damit nito, ang manggas sa kaniyang damit— hindi ko maikakaila na nais kong hagurin lahat ang bawat parte ng kaniyang katawan.

Napakagat labi na lamang ako habang nagpapatuyo ng buhok dito sa kama ng kaniyang kwarto. May kaba man akong nararamdaman, alam kong sa dulo ng gagawin namin ay alam kong makakapasok ako sa langit. Kung hihigitan pa nga ay masasabi kong lalampas na ako sa langit sa tindi nang ipaparanas nito sa akin.

Halos magsitalunan naman ang mga bulate ko sa katawan habang iniisip ang nakaubad na larawan ni Rancho. Habang ipinapalandas ko ang mga kamay ko sa napakatigas at mamasel nitong katawan. Habang patuloy itong hinahalikan sa kahit anong parte ng katawan nito, magmula sa mga kamay, paakyat ng kaniyang mga braso, sa kili-kili, sa leeg, sa batok, sa pisngi, sa mapupulang mga labi, pababa sa pisngi hanggang sa mapunta ako sa kaniyang gitnang bahagi ng katawan. Kung saan tayong tayo na ang ipinagmamalaki nitong pagkalalaki. Walang kahit anong parte ng katawan niya ang hindi pwedeng landasin ng aking napakasarap at napakapulang dila.

Napaupo ako sa kama at tinanggal ang roba ko sa katawan at inilagay ito sa isang tabi. Humiga ako at muli kong pinaglaruan ang butas ng pwetan ko. “Rancho…” Tanging ungol ko lamang habang iniisip ko ang mga pwede pa naming gawin ni Rancho. Inikot ikot ko pa ang isa kong kamay sa loob ng butas ng pwetan ko sa tindi ng nararamdaman ko.

Hindi ako makakapayag na hindi ako pasukan ni Rancho. Walang dapat at sinong hahadlang sa gagawin naming ngayong gabi. Walang Diego, walang Dos, at walang kahit sino ang makakapagpigil sa pagtikim ko nang buo sa kapatid ng tatay ko.

Ipinasok ko pa ang dalawa kong daliri kaya halos napapaliyad na ako sa sarap. Hindi na alintana ang malalakas kong ungol. Inikot ikot at itinaas baba ko pa ang tatlo kong daliri sa butas at loob ng pwetan ko sa sobrang pagkalibog na umaapaw sa akin. Hindi na ako makapaghintay na matikman ang matagal ko nang pinapangarap.

Bata pa lamang ako ay alam na ng sarili ko na tanging si Rancho lamang ang makakapagpasaya sa buhay ko. Makakapagbigay ng mga bagay na hindi ko maranasan sa ibang tao. Ilang babae man ang ipinipilit kong angkinin ay walang kapantay ang pagtingin at pagmamahal ko kay Rancho. Totoong makakapatay ako kung hindi ito mapapasaakin. Kung hindi sa akin, huwag na lamang siyang humanap ng iba. Mabaog man siya,

hindi ako makakapayag na mapunta siya sa iba .

Halos mapatalon naman ako nang makarinig ako nang mga yabag. Hindi ko maikakaila ang sayang nararamdaman ko. Hindi na ako makapaghintay kaya naman tumayo ako para salubungin ito. Hindi na ako nakapag-isip pa kung may makakita man sa akin dahil dulo naman ang kwartong ito at halos hindi naman ako kita kung hindi titingin sa mismong loob ng kwarto kung nasasaan ako.

“Rancho!” Masayang bati ko rito nang mabuksan ko na ang pintuan. Ang kurba ng mga labi ko na halos nasa pagitan na ng magkabila kong mga mata ay nahulog at tanging pagbilis lamang nang tibok ng puso ko ang maririnig habang mabilis na isinarado ang pintuan ng taong nasa harapan ko ngayon.

Hinila ako nito at halos hindi ko na alam ang gagawin ko nang ipasok ako nito sa loob ng banyo. Nanlilisik ang mga mata nito na nakatingin sa akin. Hindi makapaniwala sa kaniyang nasaksihan. Tanging takot lamang ang bumalatay sa akin habang nakatingin lamang ito. Mata sa mata, ngipin sa ngipin—at parang hindi na kami kumurap sa isa’t isa sa tindi nang kaniyang nalaman. Sa gabing ito, ako ang talo sa aming dalawa.

Kabanata 6

Kabanata 6

Dos

Mabilis nitong isinara ang banyo nang hilahin ako nito. Hindi ko maipinta ang kaniyang mukha. Para itong nasa pagitan nang pagtalon sa napakataas na bangin at handa nang ibigay ang lahat ng inahing nito sa buhay—na wala na itong pakialam kung mamatay man ako sa gagawin niya sa akin.

“Bakit Tres? Hindi ka ba nandidiri sa ginagawa mo.” Hindi ako tumingin kay Dos. Magalit man siya ay wala akong pakialam. Gusto ko at walang pagtutol ang mga desisyon ko sa buhay. “Kapatid ’yun ni Papa. Halos dalawang dekada ang edad niya sa’yo. Hindi kita pinapansin noong una dahil alam kong mawawala din ang nararamdaman mo. Alam kong bakla ka Tres, pero sobra naman ito na pati kamag-anak natin kakalantarihin mo.”

“Sabihin mo ngayon din, ganiyan ka na ba kahayok sa burat?!” May diin at alam mong galit ang nananalaytay sa mga salitang itinuran nito sa akin. “Tangina Tres, mag-isip ka naman. Parang kasalanan pa na pinipigilan kita sa gusto mong mangyari kahit alam mong mali ito sa umpisa pa lang.” Napahilamos na lamang ito nang mukha habang binabanggit ang mga pangaral nito sa akin. Hindi ako sumagot. Tumingin lamang ako sa kaniya.

Wala na akong pakialam pa sa sasabihin nang ibang tao. Ang nararamdaman ko lamang kay Rancho ang tanging namumutawi sa dibdib ko. Walang puwang doon ang pandidiri na sinasambit nito. Kahit kailan hindi ko kinakahiya ang pagpatol ko sa kapatid ng tatay ko. Hindi naman ako pumatay kaya walang dapat ikahiya. Nagmahal lang naman ako .

“Tres!” Halos mabingi ako sa pagsigaw nito sa pangalan ko. Nangingilid na rin ang mga luha sa mga mata ko sa sakit at hapdi na nanunuot sa aking dibdib. “Sumagot ka, tangina! Sisirahin mo ba ang pamilya natin sa gagawin mo?” Hinawakan na nito ang magkabila kong balikat na para bang sa gagawin nito ay masasagot ko na ang mga katanungan niyang pilit niyang idinidikdik sa akin.

Kitang kita ko ngayon ang galit at halos mapupula nitong mga mata. Nagbabadya ang init at luha na gusto nang lumabas sa mga mata nito. Masakit na makita ito sa ganitong katayuan. Hindi ako sanay na galit ang nananalaytay sa mga tingin niyang nakakapagpaliit sa akin ngayon.

“Walang masisira, kung walang makakaalam.” Napahilamos ako sa mukha ko sa labis na emosyon na aking nararamdaman. Para bang sa napakalaking mundo ni isa ay walang may balak kumampi sa akin. Parang napakaliit nito kung susumahin sa kalagayan ko ngayon sa harapan ng aking kapatid.

“Kung ano man ang gusto kong gawin sa sarili ko, sa pagitan namin ni Rancho, wala ka nang pakialam doon,” matatalas kong asik sa kaniya. “Kapatid lang kita, Dos. Hindi ikaw ang magdidikta ng mga bagay na makakapagpasaya sa akin,” mga katagang halos hindi ko na alam kung saan hinalukay sa aking kaibuturan. Tanging galit na galit na tono ng boses ang mababakas sa aking isinambit. Marahas na kaya nitong itarak padiretso sa dibdib ng aking kausap.

Napapikit ako nang mariin dahil hindi ko kayang ganito ako kagalit sa mundo. “Wala nino man,” usal ko pa rin sa kaniya. Parang isang malaking kasalanan ang ibigin ang kadugo namin. Wala akong pakilam kung ano man ang lintanya ng mundo, ang mahalaga lamang ay ang nararamdaman ko kay Rancho. Marami pang problema ang mundo para sa akin ito umikot.

“Sa tingin mo ba hindi ko pinigilan?” Tumingin ulit ako rito. “Ilang babae at lalaki ang tinikman ko, Dos. Halos mandiri ako sa sarili ko dahil hindi ako masaya sa ginawa ko—pero ginawa ko… putangina! Dahil bago mo pa sinabi ang mga binanggit mo, naisip ko na Dos. May isip ako. Hindi ako tanga para sirain lang ang pamilya at angkan natin.” Huminga ako nang malalim dahil halos malagutan ako sa tindi nang galit ko sa lalaking ito. Hindi naman siya ang may kasalanan, pero ang galit nito na aking nakikita at ang pagduduldul sa akin ng mali na matagal ko namang alam ay isang kalapastanganan para sa sarili ko. Alam ko naman ang tama at mali. Hindi na ako bata para pagsabihan pa nila.

“Alam kong mali, pero wala kang karapatan na ipagdikdikan na katawan lang ang habol ko kay Rancho, Dos. Dahil kung ’yun lang naman pala, edi sana nagbayad na lang ako sa dami ng pera ng pamilya natin.”

Napaluhod na lamang ako at halos hagkan ko na ang katawan nito habang hubo’t hubad pa rin ako sa harapan niya. Galit na galit ako—mas lalo na sa sarili ko dahil sinasampal ako nang katotohanan na sa bandang huli, walang puwang ang pagmamahal ko kay Rancho. Walang pwesto sa buhay namin ang salitang relasyon.

Lumuhod din ito at iniyakap nito ang katawan niya sa akin. Napaiyak na lamang ako sa tindi at nag-uumapaw kong emosyon. “Pinigilan ko, Dos. Pinigilan ko…” sambit ko habang humahatungal sa pag-iyak. Parang sa lahat ng mali sa pagitan namin ni Rancho, ang pagmamahal ko lamang ang alam kong naging tama sa pagitan naming dalawa. Totoo at walang labis.

Hinagod nito ang likuran ng uluhan ko. Hinalikan pa ang tuktok ng bunbunan ko kasabay nang panginginig din ng katawan niya. “Sorry, hindi ko alam,” usal nito. “Susuportahan kita kung ’yan ang gusto mo, pero sa isang kondisyon, Tres. Walang makakaalam. Walang Diego. walang Uno. Walang kahit sinong tao ang dapat makaalam.”

Napayakap na lamang ako dahil sa sinabi nito sa akin. Para akong nabunutan ng tinik sa katawan dahil may isang tao ang nakakaintindi nang nararamdaman ko. Hindi ko naman ginusto ang nangyayari sa pagitan namin ni Rancho. Sino bang baliw ang sisira sa isang angkan para lang sa pag-ibig? Kung mayroon lamang at kaya kong ibaon sa limot ang nararamdaman ko ay ginawa ko na matagal pa noong nalaman ko kung gaano ko kagusto ang lalaki. Kung gaano ko kamahal ang kapatid ni Papa. Kung gaano ko binaliw ang sarili ko sa Tito kong halos walang pakialam sa akin. Kung mayroon lang ay matagal ko nang ginawa.

“Kayo na ba ni Tito Rancho? Gaano na katagal Tres?” Nakaupo ako ngayon sa itaas ng lababo habang nakadantay ang mga ulo ko sa balikat nito. Nasa pagitan ito ng mga hita ko habang nakatayo ito ngayon sa harapan ko.

Wala na ring luhang lumandas sa pisngi ko dahil ilang minuto na rin mula nang malaman ko na hindi naman ito tutol sa relasyon namin ni Rancho. Hindi naman ako nilalamig dahil ipinasuot nito ang bagong roba sa akin bago ako ipaupo sa pwesto ko ngayon.

“Wala pa. Bali baka pag-uusapan pa lamang.” Napakagat labi pa ako dahil sa hiyang nararamdaman ko. Hindi naman ito ang unang nag-usap kami ng kapatid ko tungkol sa mga ganitong bagay. Iba pala talaga kapag mahal na mahal mo ang taong pag-uusapan niyo ngayon.

Lito naman ang mababakas sa kaniyang mukha. Nagtatanong kung ano ang ginagawa ko sa kwartong ito kung wala namang namamagitan sa amin. Napapailing ito nang mahinuha na ang binabalak kong gawin.

“You did not—” Hindi ko na siya pinatapos dahil tama na ang mga iniisip at salita nito sa sarili ko. Masyado nang masakit kung dadagdagan pa nito. Hindi ako tanga na hahayaan siyang mag-isip ng kung ano-ano. Tama na ang mga narinig ko sa kaniya ngayon.

“Hindi, Dos. Pinag-usapan namin ito. Pumayag siya, kaya heto ako ngayon…” may halong inis na sagot ko sa kaniya. Tanga rin kasi ako dahil bakit inisip ko kaagad na si Rancho ang nasa labas ng pintuan. “Ba’t ka kasi pumasok pasok sa kwarto nang may kwarto?”

“Ba’t parang kasalanan ko pang hinahanap kita? Tumawag si Papa. Nagtatanong kung kamusta tayo dito at gusto ka niyang makausap.” Tumango tango lamang ako rito. Hinintay ko rin siyang tawagan ulit si Papa at naging ayos naman ang lahat. Tumingin ulit ito sa akin at parang marami pang tanong ang gusto nitong sagutin ko.

“Naglinis ka?” pagtatanong nito pagkatapos nang katahimikan nang makausap namin si Papa. Tumango lamang ako sa kaniya. “Naks, boyscout,” natatawang sagot naman nito. Tinampal ko naman ito sa balikat dahil nagsisimula na naman siyang mang-inis. Hindi yata matatapos ang araw na kasama ko siya nang walang bahid na inis akong nararamdaman sa kaniya.

“Syempre, iwas sakit,” pagdagdag ko pa sa kaniya. “Para isahang pasok na lang. Parang hindi ka naman naghahanda sa mga kinakalantari mo.” Bumaba na ako sa lababo at lumapit sa tabi niya. Naghilamos ako nang mukha dahil baka maalat ang matikman ni Rancho kapag nilantakan ang mukha ko. Tinanggal ko na rin ang roba at itinutulak na palabas si Dos.

“Alis na, maliligo pa ako.” Hindi ito umalis at inismiran lamang ako. “Istorbo ka e.” Umupo ito sa inupuan ko at nakakaloka itong tumingin sa akin. Nakalimutan ko palang may sa pagkakupal ang isang ito.

“Marami pa akong tanong, Tres.” Ako naman ang umikot ng mga mata at pumunta na sa pinakadulong mahagi ng banyo kung nasasaan ang shower room. Maririnig ko naman siya rito kahit na naliligo ako kaya wala namang problema kahit hindi siya pumasok.

“Ano? Gagamitin mo lang ’yan laban sa akin. Baka pikutin mo pa si Rancho para sa kalokohan mo.” Malakas na salita ko habang nagsimula na ulit maligo. Parang buryong buryo na ang katawan ko sa tubig. Hindi rin pala maganda ang sobrang linis— nakakanipis ng balat.

“Hindi naman ako ganiyan kagago, Tres. Hindi katulad mo na halos sabihin sa mga babae ko na pang-number 2 sila—o number 10. Hindi ko alam kung anong pinapakain mo sa kanila at naniniwala sila sa’yo.”

“Matagal ka nang babaero, Dos. Kaya kahit anong sabihin ko sa kanila, maniniwala sila. Kaya ka nga nahuli dito,” natatawa kong salita sa kaniya habang sinasabon ang bawat sulok ng katawan ko. “Pinabugbog ka pa nga.”

“Foul ’yan, Tres. Masyado ka na,” inis na sagot nito. “At baka gusto mong ipaalala ko sayo kung anong mga pinaggagawa mo noon kay Tito Rancho. Nahuli nga kitang kinuha mo ang brief niya at halos gawin mo nang rosaryo kung dasalin mo nang maghapon at maggabi.”

“Dos, tangina mo. Kailan mo pa nalaman na may gusto ako kay Tito Rancho?” balik kong pagtatanong. Napapadiin na rin ang paglilinis ko sa katawan dahil sa inis na lumulukob sa akin ngayon.

“Matagal na,” huminto pa ito sa pagsasalita. “Baka nga alam na ni Uno na may relasyon na kayo ni Tito Rancho—o baka kinalimutan na lang din niya dahil may mga nagiging syota ka naman nitong nakalipas na taon.”

“Matagal mo na palang alam. Pero kung makapagsalita ka sa’kin—halos idikdik mo nang hayok ako sa lalaki,” atungal ko sa kaniya. Yumuko pa ako para masabon ko ang singit ko sa pagitan ng mga hita ko. Malay niyo imudin niya rin ito mamaya.

“Bakit hindi ba? At saka baka mapilit pa kitang tumawid sa tamang landas—ang kaso masyado mong mahal ang lalaking iyon.”

“Dapat lang. Dahil hindi na ako magpapakita sa inyo at kikidnapin ko na lang si Rancho para wala nang hahadlang sa relasyon naming dalawa.”

“Parang hindi ka naman ipapahanap ni Papa sa mga Huatulco. Baka pagdaan niyo palang ng NLEX, timbog na kayo kaagad.” Inikutan ko na lamang ito ng mga mata habang binabanggit ang ibang angkan namin sa ibang mga apelido. Masyadong malawak na ang sakop ng pamilya namin. Parang tamang tama lamang na bawasan ito at mahalin ang kadugo mo—pagkukumbinsi ko pa sa sarili ko na katanggap tanggap ang pagmamahal ko kay Rancho. Para saan pa ang sarili ko kung hindi ko naman kakampihan ito.

“Nandiyan ka naman para pagtakpan ako,” natatawa ko ulit na sagot sa kaniya. Masayang masaya ako na tanggap ako nito. Iniisip ko pa lang na pagtataguan ko ito ng relasyon namin ni Rancho— parang hindi na ’ko aabutan pa ng buhay . Parang kahit balahibo ng katawan ko ay alam na alam na niya ito na waring walang makakamintis sa aming magkakapatid. Isama mo pa si Uno na halos kilang kilala na namin ang isa’t isa. Dugo’t laman—alam na alam na namin.

“Hindi sa lahat ng bagay nandito ako, Tres. Kaya kailangan mo ring mag-ingat. Katulad ngayon, ang lakas mong pagbuksan ako ng pintuan habang hubo’t hubad ka,” salita nito. “Iba talaga ang kamandag ni Tito. Halos wala ka ng pakialam kung mahuli man kayo,’ dagdag pa nito.

“Edi salamat. Parang kasalanan ko pa na pagtakpan mo ko,” pabalang na sagot ko. Napakagat naman ako sa pang-ibabang labi ko dahil naiinis na naman ako kay Dos.

“Nagsasabi ako ng totoo, Tres. Kapag ipipilit mo ang gusto mo, mahihirapan ka lang. Sa tingin mo magiging kayo pa ni Tito Rancho kapag sinabi ko ito kila Papa? Baka hindi mo na abutan pa ng buhay si Tito Rancho sa gagawin ni Papa sa kaniya.”

“Alam ko naman ’yun, Dos. Sa tagal ko nang may gusto sa kaniya noon, halos itago ko na nga ang nararamdaman ko. Nagkataon lang na naglakas ako nang loob ngayon dahil matanda na tayo at kaya ko nang tumayo sa sarili kong mga paa.”

“Paano si Tito Rancho? Sa tingin mo nanaisin nun na iwan ang anak niya? Halos magsisi nga siya nang hindi niya nakuha ang isa pa niyang anak sa dati niyang asawa.” Napatigil naman ako sa sinabi nito. Lumukob naman ang konsensya ko na iiwan niya ang buhay dito sa rancho para sa akin. Masama ba talaga ang magmahal? Bakit parang tutol lahat sa relasyon namin? Hindi ba pwedeng maging masaya na lamang sila dahil sa huli’t huli ay muling magiging masaya si Tito Rancho.

Hindi nila nakita kung gaano umiyak ang lalaki habang nagmamakaawa sa korte na ibigay ang kustodiya para sa nakakabatang anak nito. Wala ni isa man ang nakapagpatahan sa kaniya—kaya gagawin ko ang lahat para maging masaya siya sa ano mang aspeto. Kung kailangan kong pumatay ay gagawin ko dahil para saan pa’t minahal ko siya kung hindi ko kayang ibigay ang mga bagay na alam kong ikakasaya ko rin lang din.

Lumabas ako sa sliding door habang nakasuot na ulit ng roba. Ngumiti ako kay Dos dahil sa presensiya nito at pagpapaalala ng maraming bagay sa akin. Ibang iba talaga kapag may tao kang mapagsasabihan ng mga problema mo. Parang lahat ay nagiging tama sa mga gagawin mong desisyon dahil may tumitimbang dito sa kung ano ang tama at mali.

Nang makalapit ako sa kaniya ay mabilis ko itong niyakap. Nasa itaas pa rin ito ng lababo habang nasa pagitan naman ako ng kaniyang magkabilang hita. “Salamat, Dos,” usal ko sa kaniya.

“Alam kong kahit ano pang mangyari ay ako pa rin ang pipiliin mo—kahit na labag na ito sa prinsipyo mo.” Niyakap naman ako nito at sa higpit nito ay ramdam ko ang pagmamahal niya sa akin. Hindi man sa klase ng pagmamahal ko kay Rancho—pero alam kong poprotektahan, susuportahan, at mamahalin ako nito sa paraan na magiging masaya ako. “Mahal na mahal kita, Dos.”

“Para saan pa’t naging kakambal mo ako, Tres…” salita nito. “Hindi tayo binuhay nang magkakasama sa loob ng siyam na buwan para kamuhian lang kita dahil nagmahal ka. Hinding hindi ko hahayaan na masaktan ang taong halos nakasama ko na sa paglangoy pa lamang sa sinapupunan ng ating ina. Magkamatayan man— pipiliin at piiliin ko kayong dalawa ni Uno.”

Kabanata 7

Kabanata 7

Takip

Nanatili muna ako sa loob ng banyo habang umalis naman si Dos. Hindi na ako nagtangkang lumabas dito hanggat hindi nakikita ang bulto o anino man ni Rancho. Mahirap na at baka mapurnada pa. Masisiraan na ako ng bait kapag nagkataon.

Nagtingin tingin muna ako rito dahil sa pagkabagot ko. Nagkalkal ng kung ano ano hanggang makita ko ang mga face towel. May pumasok kaagad na ideya sa isipan ko, kaya naman mabilisan akong lumabas ng banyo at nagkalkal ng panyong magagamit. Hindi ko na alintanan kahit na nakaroba lamang ako— para saan pa’t titikman din ako ni Rancho.

Napasinghap ako nang may yumakap sa akin. Amoy na amoy ko ang alak sa katawan nito. Para pa ngang mas nakadagdag sa init niya ngayon na yumayakap sa akin. “I miss you…” Nakikiliti naman ako nang ipagsiksikan niya ang ulo niya sa leeg ko. Inamoy amoy niya pa ito at pinatakan nang mumunting halik na nagpapula ng buo kong mukha. “Ang bango mo, Aurelio. Hindi na ako makapaghintay na angkinin ka.”

Mabilis kong kinuha ang panyo at sinarado rin ang lalagyanan nito. Mabilis din akong humarap sa kaniya at ngumiti. Hindi pa rin nito inaalis ang yakap sa akin kahit na halos magdikit na ang mga ilong namin sa isa’t isa. “Rancho.” Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko dahil sa napakainit na pagbuga nito ng hangin sa harapan ko. Ramdam na ramdam ko ang paghinga nito sa aking mukha. Ang sarap tumayo at hindi na umalis sa kinalalagyan ko.

“Ako muna ang pagbigyan mo ngayon.” Mabilis ko itong hinila at inihiga nang nakatihaya. Ikinabit ko na rin ang panyo sa kaniyang mata bago ko siya iniayos sa kama. Inilagay ko pa ang naghihimutok nitong mga braso sa itaas ng kaniyang ulo. Wala pa naman itong ginagawa pero parang natatakam na ako.

Napatitig lamang ako ng ilang minuto sa kaniya dahil ang sarap nitong pagmasdan. Naiisip ko pa lamang na amuyin ang kaniyang kili-kili ay parang lalabasan na ako. Iba talaga ang alindog ng isang kwarenta’y dos anyos na lalaki. Para kang nakakakita ng sasambahin mo. Bawat sulok yata ng katawan nito ang sarap dilaan at ngatngatin. Hindi na ako makapaghintay pa at kainin na ang putaheng nakahain sa akin.

Mabilis akong umalis sa kama at kinuha ang nakapatong kong cellphone. Binuksan ko ang isang R&B playlist at niplay ito. Unang lumabas ay ang kanta ni H.E.R. na Every Kind of Way . Para akong kinikiliti sa pwet dahil sa pagkasabik na nararamdaman ko. Idagdag pa ang napakasensual na kantang ito. Tamang tama sa pagtakam ko sa aking tiyo. Makasalanan man, alam kong hinding hindi ko ito pagsisisihan.

Mabilis akong pumunta sa kaniyang harapan at umupo sa kaniyang kandungan. Kinuha ng aking mga kamay ang pang-ibabang manggas ng kaniyang sando at itinaas ito at tinggal sa kaniyang katawan. Kinuha ko ang naghiwalay na kamay niya at inilagay ko ulit sa likuran ng kaniyang batok at sa pagkakataong ito ay itinali ko ang palapulsuhan niya para hindi nito magawa ang gusto niya kapag nasa rurok na ito ng kalangitan.

Nilapit ko ang uluhan ko sa kaniyang kili-kili at inamoy ito. Napaliyad naman ito sa ginawa ko sa kaniya. “Relax, Tito. Wala pa tayo sa exciting part.” Inamoy ko ulit ang kili-kili nito at para akong nakahithit ng isang ipinagbabawal na gamot. Amoy na amoy ko ang natuyong pawis, alak, pabango, at ang kaniyang sabon na ginamit ko kanina. Iba ang hatid nito na halos pumiglas na ang nasa pagitan ng hita ko sa suot kong roba. Parang kapag pinagpatuloy ko ang pag-amoy ko rito ay tiyak kong lalawa na rin kasunod nito.

Dinilaan ko ito na may kasamang pagsipsip na siya namang ikinaungol niya. “Aurelio…” Hindi ko siya pinansin sa mga usal niya at mas pinahigihan pa ang paglaplap sa kaniyang kili-kili. Para akong mas nalibugan sa mga balahibo nito na pumapasok sa ilong ko na siyang nagpapasarap sa amoy na nalalasap ko. Hindi ko ito tinigilan hangga’t wala na akong maamoy at nang umalis ako ay halos maligo na sa pawis at sa maliliit na markang iniwan ko sa niyang kanang kili-kili.

Hindi ko muna ginawa ang paglaplap ko sa kaliwang kilikili niya dahil mas pinagtuunan ko ng pansin ang nasa pagitan ng mga hita naming dalawa. Singtigas na ito ng isang baseball bat na tiyak kong hindi nalalayo sa kargadang nadadama ko ngayon.

Napakagat labi ako sa naramdaman kong katigasan. Mas idiniin ko pa ang mga alaga namin kahit na may mga harang pang nakapalibot dito. Nagsimula akong umunda na siyang ikinaungol naming dalawa. Parang mababaliw ako sa pagpipigil na ginagawa ko sa aming dalawa. Lalo pa’t nararamdaman ko ang pagpulso ng kaniyang kargadang nakadiin sa pagkalalaki ko na halos ikabaliktad na ng talukap ng mga mata ko.

Umunda ako nang ilang ulit na nagpalakas sa mga ungol naming dalawa. Hingal na hingal ako at sabik na sabik sa aking ginagawa. Gusto ko mang tanggalin ang mga suot namin sa pang-ibabang katawan ay hindi ko ginawa dahil iba ang hagod sa ganitong tagpo. Parang nagkakaskasan at halos pumutok na sa pagkasikip na nakadagdag sa nararamdaman naming dalawa.

Iba kapag alam mong may pumupigil sa gusto mong mangyari. Para kang nasa bingit ng pagkapanalo at pagkatalo sa nararamdaman mong sakit at sarap sa pagitan ng mga hita mo na alam kong ganoon din siya katulad ko ngayon.

Ilang ulit pa akong umunda at nang huminto ako ay halos hinahabol ko na ang paghinga ko. Para akong mababaliw sa ginagawa ko sa kaniya. Wala pang nagyayari ay parang nasa katapusan na ako sa ruyok ng tagumpay. Umusog ako at inilapit ulit ang mukha ko sa kaliwang kili-kili nito. Inamoy ko ito na katulad sa ginawa ko kanina bago ko dinilaan at sipsipin nang walang tigil. Hayok na hayok ako sa kaniyang amoy kaya naman itinuloy ko ang pag-unda sa kaniyang kahabaan. Ilang minuto akong nanatili roon bago ako tumigil. Hapong hapo naman kami sa mga mahahabang ungol na ginawa naming dalawa.

Tinignan kong muli ang bagay na aking trinabaho. Napakagat at napangiti ako sa satispaksyon na aking nakikita. Nang magsawa ako kakatingin ay tinanggal ko na ang pagkakatali sa kaniyang dalawang kamay dahil baka hindi na nito magamit ang bagay na iyon sanhi nang paninigas nito mula sa ganoong posisyon . Ayokong ako ang trumabaho kapag aangkinin na ako nito nang buong buo. Gusto kong maramdaman at marinig ang pagkaskasan ng mga balat namin sa isa’t isa. Marubdob at mas mabagsik pa sa isang tingreng lumalapa ng usa.

Hinalikan ko naman ngayon ito sa labi. Nakipaglaban ako. Labi sa labi. Laway sa laway—at dila sa dila. Hinigop ko pa ang kaniyang dila at pagkatapos ay ginalugad ang bawat sulok ng kaniyang bibig. Baliw na baliw ako sa pinaghalong alak, laway, at amoy ng kaniyang bibig na aking lalalasahan. Ibang iba sa karaniwan kong nalalasap sa mga naging kahalikan ko. Gusto ko pa sanang ibabad ang bibig ko sa kaniya, ang kaso ay pinatigil na niya ako dahil hindi na siya makahinga.

Doon ko lamang naramdaman ang aking paghinga dahil halos habulin at yakapin ko na ang hangin sa aking lalamunan. Sapong sapo ko ang aking dibdib sa labis na paghuli ko rito. Ibang iba ito sa pangkaraniwan. Masaya at natatakot akong gagawin ko ulit ang bagay na ito para lamang maranasan ulit ang ganitong kasarap na halikan.

Napangiti naman ako habang tumatawa nang makabawi na ng hangin. “Sorry,” pagpapaumanhin ko at itinuon naman ngayon ang paghalik ko sa kaniyang leeg. Mula sa kaniyang panga, sa kaniyang buto sa paglunok, at sa kaniyang eskapula. Sinipsip at nginatngat ko na siyang ikinahawak niya sa aking mukha.

“W-wag kang mag-iiwan ng marka, Aurelio.” Tumango lamang ako at ibinaba na ang aking paghalik sa kaniyang maskulang dibdib. Hinawakan ko pa ito at mas dinama sa aking kamay na parang suso ng isang babae. Pinisil pisil ko ito at hindi na ako naghintay na supsupin at lantakan ang kaniyang mga namumulang utong.

Habang sumususo ako sa kaniyang kaliwang utong ay pinipisil naman ng isa kong kamay ang kanang utong nito. Kagat, sipsip, at dila ang ginagawa ko sa katawan ng lalaking matagal ko nang pinapantasya. Walang tigil kong ginawa iyon sa magkabilang utong niya bago ako bumaba sa kaniyang mga arko sa bandang tiyan.

Hindi ko na pinansin ang mga ungol at ginagawang pag-unda ni Rancho sa katawan ko at mas lalo pang itinuon ang paghalik at pagkagat ko sa kaniyang tiyan. Inamoy amoy ko pa ito na mas nakadagdag sa libog na nararamdaman ko.

Ibang hatid naman ang dala ng buhok sa bandang ibaba ng kaniyang pusod na siyang ikinakayod ko gamit ang aking mapupulang mga labi at dila na para bang nilalasap ang isang napakatamis na putahe. Ilang ulit kong ginawa iyon habang siya naman ay patuloy pa rin sa pagtaas baba ng katawan niya sa aking malapad na dibdib kahit nakasuot pa rin ako ng roba sa katawan.

Kaya naman nang ibaba ko na ang kaniyang shorts ay halos magtubig na ang kaniyang suot na brief. Hindi ko ito pinansin at mas itinuon ko ang tingin ko sa naghuhumindig niyang pagkalalaki. Tigas na tigas ito at parang kaya ka nitong saktan kung isasampal sa mukha mo nang ilang ulit ang ganitong kahaba at kalaking sawa.

Nakalabas naman ang malamakopang ulo nito at halos lumawa na ito sa puting likido. Idinantay ko ang isang daliri doon at nang mahawakan ko ito ay ramdam ko ang init at lapot ng kaniyang paunang katas. Kinuha ko ito at mabilis ko itong tinikman. Para akong biniyayahan ng isang napakatabis na kendi kaya ilang ulit kong ginawa iyon hanggang wala nang matira sa napakaliit na butas ng pagkalalaki niya.

Hinawakan ko ang kaniyang arkong linya bilang suporta. Pinatigil ko rin siya nang akmang hahawakan na nito ang kaniyang pagkalalaki. Hindi pwedeng siya ang magmani-obra sa sarap na aking nararamdaman. Kailangan niyang maghiganti dahil hindi ako makakapayag na ang ipaparanas niyang kantot sa akin ay hindi kantot mag-asawa. Wala man kaming relasyon ngayon, gusto kong maranasan ang kabuuan niya sa kaloob looban ko . Tirahin haggang mabuntis ako . Hindi ako magrereklamo. Lalasapin ko lamang ang laman nito sa kaloob looban ko.

Dahil ayoko din namang nasasaktan ito ay hinawakan ko na ang halos sampung pulgadang kalakihan niya. May kabigatan ito at halos kalahati lang ang kaya ng aking mga kamay nang hawakan ko ito sa sobrang laman at taba ng kaniyang kargada. Inisip ko palang papasukan niya ako, nais ko nang maghanda ng ambulansya. Alam kong hindi siya papayag na hanggang bibig lang ang mapasukan niya ngayon lalo pa’t ilang beses ko siyang sinabik sabik sa ginagawa kong paghagod, paghalik, pagsipsip, at paglantak ng barakong pangangatawan niya.

Itinaas baba ko na ang pagkalalaki niya habang inaamoy ko naman ang kaniyang singgit. Mas nalibugan ako kaya naman tinanggal ko na ang aking buong saplot sa init na nararamdaman ko. Para akong nakakasingot ng droga sa sarap ng halimuyak sa kaniyang singgit. Parang lahat ng amoy na gusto kong malasap ay nasa pagitan ng kaniyang mga bayag. Kaya naman kahit isinisigaw na nito ang pangalan ko, na itigil ko na ang pagsabik sa kaniya ay hindi ko tinigil ang pagkagat kagat sa kaniyang singgit. Hindi ko ito binitawan at tumigil lamang ako nang naglulupasay na ito sa pinapalasap kong ligaya.

Napatingin ako sa kamay kong naglalalawa na ngayon sa katas niya. Naisip ko pang nilabasan na ito, pero nang tanungin ko siya ay hindi pa naman daw. Kaya hindi na rin ako nagpatumpik tumpik at ibinigay ang gusto ng kaniyang katawan.

Kung may straight man sa katawan ko, ito ay straight akong sumubo. Baon kung baon. Hindi ko na alintanan ang kiliti na bumubundol sa mukha ko dahil sa magarbong buhok niya doon. Mas nakadagdag pa nga iyon dahil iyon ang pinuno ng lahat ng amoy sa katawan nito.

Ilang ulit kong sinubo nang sagad bago ko pinapak ang kaniyang malamakopang ulo. Inikot ikot ko ang dila ko rito. Kahit nangangawit na ako ay hindi ko ito tinigil at inilandas pa ng dila ko ang butas sa kaniyang kargada. Sinipsip ko ito at walang tigil ko itong nilasap hanggang sa wala na itong ilabas na mga paunang katas.

Uminto ako at tumingin sa kaniyang naghuhumindig na pagkalalaki. Dinilaan ko muna ang mga paunang katas niya sa aking kamay. Maalat alat ito at tamang tama ang timpla sa walang kulay kong buhay magmula nang magdecided akong kalimutan ito. Kaya hindi ako makakapayag na hindi ko matikman nang paulit ulit ang natitikman kong lasa na nagmumula sa kaniyang katawan.

Muli kong sinuso ang kaniyang pagkalalaki. Umuunda na rin ang kaniyang balakang na siyang dumuduldol ngayon sa pinapalasap kong lalamunan sa kaniya. Tanging mga ungol lamang ni Rancho, ang mukha kong nagsasalpukan sa kaniyang gitang bahagi, ang tunog nang paglasap at pagsipsip ko sa kahabaan niya, at ang kanta lamang ni Summer Walker na Deeper , ang maririnig sa buong paligid ng kaniyang kwarto.

Ilang ulit kong ginawa ang bagay na iyon hanggang sa labasan siya. Ilang putok ang inilabas niya habang nakasalpak pa rin ang kahabaan niya sa loob ng bibig ko. Sa sobrang dami ng kaniyang inilabas ay tumulo na ito sa kaniyang naglalakihang mga bayag. Kaya naman hindi na ako nagpatumpik tumpik pa at ninamnam, nilunok, at tinikman ang napakasarap nitong pagkalalaki—wala akong tinira kahit isang butil ng pawis doon. Ganoon kasarap ang kaniyang pinagmamalaki at sa mga sandaling iyon, sa tingin ko ay may masasabi na akong pinakapaborito ko sa lahat ng mga bagay na meron ako, ang isang Aurelio Tres de Los Viajeros … ito ay ang kaniyang naghuhumindig pa ring niyang kahabaan.

Kabanata 8

Kabanata 8

Lupit

Nakangiti lamang akong nakatingin habang hinihintay si Rancho sa gagawin nito sa akin. Hindi magtatapos ang gabing ito nang hindi namin magagawa ang lahat ng bagay na gustong gusto naming mangyari sa pagitan naming dalawa. Hindi na ako makapaghintay sa kaniyang hinihanda.

Uhaw na uhaw ako nang makita ko ang isang pitchel ng tubig. Kaya naman pagkalapag niya pa lamang ay mabilisan akong uminom dito. Wala na akong pakialam kung wala man akong suot o kung ganito ako kababoy uminom. Parang lahat ng tubig sa katawan ko ay napunta sa ginawa ko kay Rancho. Iba talaga kapag pinapaligaya mo ang taong mahal mo. Lahat yata nang kaya mong gawin ay gagawin mo para sa ikakasiya lamang nito.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang maskuladong kamay ni Rancho na humawi sa pagitan ng pisngi ng pwetan ko. “Rancho…” Nang lingunan ko ito ay kasalukuyan itong nakatukod na nakatalikod sa akin. Parang mababali naman ang leeg ko sa kakalingon sa kaniya kaya naman humarap na lamang ako at ibinaba na ang hawak kong pitchel ng tubig.

Napakagat naman ako sa aking pang-ibabang labi nang maramdaman ko ang kaniyang dila. Pinipigilan ang labis na pagsigaw. Para akong nanghihina na hinihigop nito ang butas ng pwetan ko. Napahigpit ang hawak ko sa lamesa kung saan nakalagay ang dinala nito. Parang dudugo ang mga daliri ko sa sobrang higpit nang pagkakahawak ko kaya naman pinatigil ko ito kahit na sarap na sarap ako sa ginagawa niya.

Hinawakan ko ang buhok nito at hiniwalay ito sa aking pang-upo. “Rancho, do-doon t-tayo…” Halos hindi ko na maiusal ang mga salitang sinasambit ko dahil sa patuloy nitong paglasap sa aking pwetan. Kaya naman nang humiwalay ito ay halos isigaw ko na ang pangalan niya sa ganda ng kaniyang pagmumukhang nakaharap sa akin. Parang nagmamakaawa pa ito na pabayaan ko siya sa nilalantakan niyang putahe.

Napasabunot ako ng buhok at inilapit ko ang mukha ko sa kaniya at hinalikan ito. Nakatukod na rin ako habang nagpapalitan kami ng laway. Sinasabunutan ko pa ang buhok nito para mas laliman pa ang paghahalikan naming dalawa.

Nakuha naman nito ang gusto ko at hinawakan ang batok ko habang halos sipsipin na nito ang dila ko. Tanging mga halinghing lang ang ginagawa ko at pinabayaan ko siyang lasapin ang bawat sulok ng bibig ko. Huminto lamang kami nang halos maubusan kami ng hininga sa aming mga baga.

Malalalim ang mga paghinga namin at nakatingin lamang kami sa isa’t isa. Halos hindi mapawi ang ngiti ko sa kaniya na ngayon ay naghahabol din ng hininga. Hinalikan ako nito nang mabilisan sa labi bago ako binuhat patungo sa kaniyang kama.

Nakausli ang kalahati ng katawan ko sa kama habang ang bandang baba ay parang nakatayo lamang. Kaya ramdam ko ang lamig ng sahig habang nakaharap sa malambot na kami. Umalis naman kaagad si Rancho sa tabi ko nang ginawa ko ang gusto nitong mangyari.

Nang tignan ko ito ay kinuha niya ang isang garapon ng pukyutan. Napakagat naman ako sa labi dahil sa naiisip ko ngayon. Parang gusto ko ulit na lantakan ang nasa pagitan ng kaniyang hita habang inuubos ang rumaragasang pukyutan sa kahabaan niya.

Kinuha ko ang unan na nasa tabi ko at inilagay sa uluhan ko. Nakakangawit pala ang posisyon na ito. Parang naghihintay ka na mapapalo sa bandang pwetan. Kaya nang hawakan niyang muli ang pang-upo ko ay halos manginig ako. May kakaibang kuryenteng hatid ang kamay niya ngayon. Parang kulang na lamang ay magmarka ang kamay na hawak niya rito. Para ngang sinasakal niya ito base sa pagkakadiin at pagkakahigpit nito sa pwetan ko.

“Rancho!” Napahiway na man ako nang pinalo niya ako rito. Kaya nang tignan ko siya ay halos nakatawa’t ngisi lamang ito sa ginawa niya sa akin. Para bang masaya siya na makita akong sinasaktan at halos magmakaawa na tigilan niya na ang ginagawa niya sa bandang puwetan ko. Kulang na lamang kasi ay isang kulsilyo para magmukha na itong papatay sa mga klase ng tinginan niya sa akin. Masyadong masakit na makitang ganito si Rancho. Hindi ko kaya ang lupit nito sa akin. Hindi ko kaya.

“Ganda ng pwetan mo, mas makinis pa sa babae. Ilan na nakapasok sa ’yo? Galing mo ring sumuso kanina.” Napakagat ako nang madiin sa aking labi nang paluin ulit ako nito. “Sagot, Aurelio!” Halos mabingi ako sa boses nito kahit na hindi naman kalakasan. Parang may ibang epekto ang napakalalim nitong boses sa kaibuturan ng katawan ko.

“Sa… sa’yo ko palang ginawa ’yan.” Napaluha na ako nang paluhin ulit nito nang napakalakas. Para akong bata na dapat disiplinahin dahil sa ginawa kong mali sa kaniya. Mali yata na ibigay ko lahat sa kaniya. Dapat pala ’yung nabubundol ang ngipin ko sa kahabaan niya—ang sakit kaya nun. Tangina, halos sampalin ko ang babaeng gumawa nun sa akin.

“Hindi ako naniniwala.” Napahiyaw na ako nang paluhin ako nito nang magkakasunod. “Sampung pulgada at mas mataba pa sa lata ng sardinas, halos hindi ka man lang nabulunan. Tangina, Aurelio! Ginagago mo ba ako?!”

“Maliit lang talaga ’yan, Rancho.” Napapikit na ako dahil nabibwisit na ako sa kaniya. Anong magagawa niya na halos siya na ang iniisip ko kapag napapahawak ako ng saging o kung hindi ay pipino. Kaya lagi kong ginagawa ’yung kadalasang ginagawa ng mga bakla dahil ayokong madisappoint siya sa akin kapag siya na ang sinuso ko.

Napahiyaw at halos maiyak ako nang hawakan nito ang buhok ko. Lumapit ito sa akin at dinuraan ako. Halos malibugan ako sa ginawa niya kaya tayong tayo na naman ang akin. Mabilis din nitong nilinis ang dinura niya gamit ang bibig niya at hinalikan ako na halos ilunok ko ang lahat ng laway niya na pilit niyang pinapasok sa akin. Tangina, Rancho. Ang galing mong mambaboy.

“Hindi ako nakikipagbiruan, Aurelio.” Sinampal sampal nito ang magkabila kong pisngi habang hinawakan pa ang panga ko sa isang kamay niya na halos mabalian ako ng leeg para lamang makita ang itsura ko ngayon. “Kapag nagtanong ako, sagutin mo nang maayos.” Halos mahugot na ang mga anit ko sa higpit nang pagkakahawak nito. Napaluha na rin ako dahil sa sakit. Nang tingan ko naman ito sa mata ay mahihinuha mo ang dilim sa klase ng titig nito sa akin. Papatayin ako ni Rancho. Ganoon ang nararamdaman ko sa kaniyang mga titig.

“Wala… wala pa akong nakatalik na kahit sino.” Tuluyan nang humigpit ang hawak nito sa akin. Halos bumabalik na rin sa wisyo ang mga mata nito. Nakakatakot pala itong galitan kahit na masakit sa puson ay parang mas gusto ko ang pilyong Rancho na nakilala ko. “Kaya marunong ako dahil lagi kitang pinapantasiya na kasing haba mo ang mga saging na pinapadala mo. Ganoon ako kabaliw sa ’yo, Rancho. Gusto kong mas magaling pa ako sa mga babaeng natikman mo na.” Napayuko na lamang ako habang bumubuhos ang masaganang luha sa mga mata ko. Nasasaktan na pinagdududahan nito ang pagmamahal ko sa kaniya. Kailanman ay hindi ako titikim o titingin pa sa ibang tao. Siya at siya lamang. Magpahanggang ngayon o bukas at magpakailanman pa man.

Bumitaw ito sa hawak nito sa buhok ko at hinawakan nito ang panga ko gamit ang dalawa nitong kamay at marahan akong pinapaharap sa kaniya. Halos hindi ko na ito makita sa patuloy pa ring paglandas ng mga luha ko sa mata. Pinahiran nito ang magkabila kong pisngi gamit ang mga kamay niya para makita ko siya nang malinaw.

“Patawad, Aurelio. Mababaliw yata ako kapag nalaman kong inaangkin ka nang iba.” Kasabay nang paghalik nito sa aking magkabilang mata. Nang matapos ito ay niyakap naman ako nito. Ramdam na ramdam ko ang init ng kaniyang katawan na nakadantay sa aking likuran. “Hindi ko kaya… parang lahat ng bagay na nakikita ko ay kaya kong patayin para sa ’yo. Mapapatay ko ang aangkin sa’yo, Aurelio.”

Nakahiga lamang kaming dalawa ngayon at parang nawalan na ako nang lakas para kumilos. Kapwa hubo’t hubad man ay hindi ako nakaramdam ng hiya sa katawan. Parang normal lang na ginagawa ko ito sa harapan ng kahit sino, kahit hindi ko naman madalas gawin ito. Ako pa ang nahihiya na hindi nakahubad si Rancho kaya humarap ako sa kaniya. Nagtatanong ang mga mata.

“Anong inisip mo ngayon?” Hinalikan ko ito. Marahan lamang na parang ayaw kong sugatan ang malambot at mamula mula nitong mga labi. “Mahal mo rin ba ako? Bakit ngayon lang? Paano kung nakahanap ako ng iba? Paano kung magkikita na lang pala tayo sa mismong kasal ko na?”

“Hindi ko ipapaubaya ang sarili ko sa’yo ngayon, Aurelio kung hindi kita mahal.” Tumugon ito sa halik ko bago nito sinagot ang tanong ko. “Gusto ko sana kapag nakatapos ka na ay doon kita susuyuin, ang kaso hindi ko na kaya. Lalo pa’t naririnig ko ang kapatid mo kung gaano mo kamahal ang babaeng kasintahan mo noon. Kulang na lang daw ay ipakasal kayong dalawa para panghabang buhay na kayong magkasama.”

Hinawakan nito ang magkabilang pisngi ko. Hinimas himas na parang mababasag ano mang oras. “Hindi ko kayang isipin na wala na akong lugar sa puso mo, Aurelio.” Inilandas naman ng kaniyang daliri ang mga pisngi ko habang malungkot na nakatingin sa akin. “Hindi ko kaya.”

Nakatulala lamang ako habang hinahayaan siyang ibuhos lahat ng hinanakit sa dibdib niya. Parang hindi ako makapaniwala na may pagtatangi rin ito sa akin. Sa tagal ko nang gusto siyang angkinin, hindi ko na alintana kung nasa tama o mali ba ang papasukan ko sa gagawin ko sa kaniya. Ngayon nga ay parang kaya ko nang labanin ang lahat para lamang sa kaniya. Binabaliw na ako noon ni Rancho at mas ginagawa na ako nitong baliw sa pinaparanas nitong klase ng pagmamahal.

“Matagal na kitang gustong makasama, Aurelio. Pinipigilan ko lang dahil baka katawan ko lang ang habol mo. Dahil ’yun lang ang unang pinaranas mo sa akin—na kapag inangkin kita, ako lang pala sa dulo ang makikibaka sa relasyong pinasok nating dalawa.”

Napasiksik na lamang ako sa kaniyang dibdib dahil hindi ko na matagalan ang mga tingin nito. Para akong ginigisi sa napakalungkot nitong mukha. Hindi ko rin alam kung paano ko ito sasagutin. Kaya naman ang tanging masasabi ko lang sa kaniya ay kung gaano ko ito kamahal. Kahit doon man lamang ay maramdaman niya na hindi lang katawan niya ang habol ko.

“Mahil kita, Rancho.” Hinimas ko ang braso nito habang nakasiksik pa rin ako sa kaniya. Parang ang sarap na lamang damhin ang napakainit nitong katawan para sa ganoon ay mapatunayan ko sa kaniya na siya lang ang tanging lalaki sa buhay ko. Tanging lalaking papayagan kong angkinin ako sa kahit ano mang pamamaraan. “Ipagpapalit ko lahat para sa ’yo kahit ang buhay ko bilang isang de Los Viajeros, Rancho. Ganoon kita kamahal . Kaya kong ibigay ang buhay na nakalaan para sa akin makasama lamang kita panghabambuhay.”

Nagpatuloy ang paghawak ko sa katawan nito. Bumaba ito hanggang sa mapasok ko na sa suot niyang sando. Hinagkan kong muli ang naghihimutok nitong tiyan na siyang ikinaungol niya nang mahina. Naramdaman ko rin ang katigasan nito sa bandang puson ko. Tanda na handa na ulit siyang lumaban. Sumabak sa umaatikabong mga laban sa pagitan naming dalawa.

Napaharap ako sa kaniya habang kagat kagat ang pang-ibabang labi ko. Hinuhuli kung tama bang hawakan ang dumuduldol sa akin ngayon. Nang makita ko itong nakapikit ay itinuloy ko ang paglamas at paghawak sa katawan niya hanggang sa bumaba ito sa suot nitong shorts. Ipinasok ko ang kamay ko at halos malunok ko ang laway ko sa napakatigas na niyang kalamnan.

Hindi ko maisip na na kaya kong isubo nang buo ang napaka taba at haba ng kaniyang alaga. Nakakalalaki pala talaga na malaman mo na yakang yaka ka lang kinakain ng taong nagpapaligaya sa’yo. Parang kulang pa ang kaniya para isapak sa bibig ko.

Huminto ako sa ginagawa kong pagtaas baba at tumingin sa kaniya. Napamulat naman ito dahil sa pagtigil ko sa sensyasyon na bumabalot sa kaniya ngayon. Nagtatanong kung bakit ako tumigil.

Ngumiti lamang ako sa kaniya at niyakap ito nang mahigpit. “Masyado ko yatang ginalingan ang pagsubo ko sa’yo, Rancho. Dapat kasi ikaw ang nagturo sa akin nun habang halos lawayan ko na ang katawan mo.” Bigla itong tumayo at bumaba sa kama. Nagtaka naman ako kaya napaupo ako nang hindi oras.

Tatayo na rin sana ako nang hilahin ako nito pahiga ulit sa kama. Kaya ngayon ay nakaharap ako sa kisame habang ang bunbunan ng ulo ko ay nakaharap sa naglalakihan at matitigas nitong mga hita.

Nakatayo ito ngayon sa harapan ko. Kitang kita ko rin sa pwesto ko ang ilalim ng dalawang halos kasing laki na ng bola ng larangang baseball na siyang pinakapuno ng kaniyang napakalaking pagkalalaki. Naglagay lamang ito ng unan para magpantay ito sa kaniyang kahabaan. Napalunok naman ako sa gagawin nito sa akin. Labis na nasasabik na parang lalabasan na ano mang minuto mula ngayon.

“Tignan natin sa labang ito, Aurelio—” Napapikit na lamang ako sa sinambit nito sa akin habang naglalaway sa binabalak niyang pag-angkin sa naglalawa ko ng bibig. Idagdag pa ang napakalalim at lalaking lalaking boses nito. “—kung kaya mong palitan ang butas sa pwetan mo sa gagawin ko sa’yo ngayon.”

Kabanata 9

Kabanata 9

Pukyutan

Sagad kung sagad kung bumayo ito. Huhugutin at ipapasok muli. Halos malagutan ako nang hininga sa ginagawa niya sa akin. Dumuduldol pa ang mga bulbol niya sa ilong ko na mas nakapagpalibog sa akin. Nakikiliti man ay tiniis ko ito dahil sa sarap na pinaranas nito sa akin.

Hinawakan nito ang leeg ko kung saan abot ang kaniyang kalakihan. Dahil sa ginawa niya, ilang segundo ang itinagal nito sa loob ng bibig ko. Kaya naman nang hugutin nito ang kahabaan niya ay halos habulin ko rin ang paghinga ko. Hindi ko na alintana ang laway na tumulo sa mukha ko galing sa kaniyang pagkalalaki pababa sa dalawang bilugang dumuduldol ngayon sa mga noo ko.

Huminga ulit ako nang malalim bago nito ipasok ang kaniya. Tanging tunog lang nang pagbayo niya at nang naduduwal kong kalamnan ang naririnig ko. Naluluha na rin ako sa tindi nang pinaparanas nito sa akin. Mali talaga na binubuksan ko pa na yakang yaka ko ang pagkalalaki niya. Papatayin niya na ako sa lagay kong ito. Masyado siyang marahas sa pagbayo sa bibig ko at sa posisyon namin ngayong dalawa. Kulang na lang ipalunok sa akin nang buong buo ang kahabaan niya.

Kaya naman nang ibaon niyang muli nang matagal ang kalakihan niya sa loob ko, sinabayan pa nang pagsampal ng mukha ko ay halos tapikin ko na ito sa tagal niyang nakababad sa loob ko. Habol habol ko ang hinanga ko na umupo habang matalim ko itong tinignan.

Napatawa naman ito sa naging reaksyon ko. “Rancho!” Galit na talaga ako sa kaniya dahil parang pinaglalaruan niya ako ngayon sa ginagawa niya sa akin. Napabusal naman ako sa isa kong kamay dahil sa labis na pagkainis ko sa kaniya. Parang nagasgasan yata ang ngalangala ko sa rahas ng pagbayo nito sa loob ng bibig ko. Masyado ring malaki at mataba kaya alam kong mamamalat ang boses ko sa ginawa nito ngayon.

“Bakit? ’Di ba sabi mo magaling ka na?” Inis ko naman itong sinuntok na mas lalong ikinatawa niya. Pinahid ko ang mga luhang naglandas sa pisngi ko. Huminga ulit ako nang malalim habang nakaharap pa rin sa kaniya. Ipinikit pa ang mga mata ko dahil ayokong makita niyang kaya niya akong inisin sa paraang dapat alam kong hindi naman na siya magtatagumpay.

Tumingin ako sa kaniya nang may aliwalas sa mukha. Ngumisi naman ito at hindi ko na napigilan ang sarili kong dambahin siya at kagatin ang naglalakihan niyang mga braso.

“Aurelio!” Natatawa naman niya akong niyakap habang ibinagsak naman ang katawan namin sa kama. “Titigil na, titigil na.” Dahil sa sinabi niya ay huminto na ako. Nakita ko pa ang namumulang marka sa mga braso niya, tanda ng labis kong pagkagat sa balat niya.

“Sorry, ikaw kasi.” Nakabusangot kong pagdadahilan sa kaniya. Nang tumingin ako sa kaniya ay nakangiti lamang ito. Mayamaya pa ay napatili na lamang ako dahil sa walang tigil nitong paghalik sa katawan ko, mula sa mukha, sa leeg, pabalik sa mukha ko.

“Pikunin ka talaga.” Tumigil na ito at nakaupong humarap sa akin. Napatitig na lamang ako sa kaniya habang kinukuha ng isa kong kamay ang napakalaki ring mga palad niya na doble sa laki ng sa akin. Inilandas ko ito sa aking mukha at hinalikan ito. Nakatingin lamang ako sa kaniya at hindi makapaniwala na nararanasan ko na ang ganitong tagpo sa pagitan naming dalawa.

“Ang gwapo mo talaga, Rancho. Kaya kahit Tito kita, kaya kong baliin ang lahat para sa’yo. Kalabanin man natin ang sarili kong ama.” Kasabay nang paghalik ko sa kaniyang palad.

Yumuko ito sa akin at hinalikan ako sa aking labi. “Hindi mo na kailangan pang lumaban mag-isa, Aurelio. Kasama mo na ako ngayon. At hinding hindi kita iiwan sa laban nating ito.” Hinawakan pa nito ang pisngi ko habang nakaharap sa akin.

Napatingin naman ito bigla sa likuran ko at hinabol ko rin ito ng tingin. Napangisi naman siya nang ibalik ko ang tingin ko sa kaniya. Ngumiti naman ako sa kaniya kasabay nang pagkagat ko sa pang-ibabang labi ko. Si Rancho talaga, kainis.

Nakuha ko naman ang gusto nitong sabihin kaya ibinalik ko ang dati kong pwesto na nakatayo ang mga paa ko sa sahig at nakayuko naman ang kalahating katawan sa kama. Nakatingin lamang ako sa kaniya habang nakatukod na ngayon ang mukha ko sa mga kamay ko. Uminom muna ito bago kinuha ang garapon ng pukyutan. Mabilis din siyang naglakad papunta sa likuran ko.

Hindi na ako humarap sa kaniya at hinihintay na lamang dumantay muli ang kaniyang mga labi. Narinig kong may hinila ito at pagkatapos ay naramdaman ko na ang kaniyang mga kamay na muling humawak sa pisngi ng pwetan ko.

Naramdaman ko ang malamig na bagay na sa tingin ko ay ang pukyutang kinuha nito kanina sa kusina. Para akong kinilig sa lamig nito. Ilang minuto lamang ay ang malalaking mga kamay naman nito ang humawak sa balakang ko. Napakasarap talaga sa pakiramdam ang balat nito sa katawan ko. Ramdam mo ang gaspang at init sa mga palad nito na parang kaya kang dalhin sa tiantamasa mong mga rurok ng kaligayahan.

Napapikit at napakagat labi naman ako nang maramdaman ko na ang mga labi niyang kinakain ang pwetan ko. Kinakagat kagat pa niya ito at parang ano mang oras ay bibigay naman ang mga binti ko sa labis na nararamdaman. Lahat ng lakas ko kanina ay biglang nawala na parang bula. Tanging ungol lamang ang kaya kong sambitin sa mga oras na ito. Namamalat man sanhi nang pagpasok nito nang marahas sa bibig ko ay hindi ito dahilan para pigilan ang labis kong nararamdaman sa pagpapaligaya nito sa akin. Para akong binabaliw sa kinalalagyan ko ngayon. Binabaliw ako ng mga dila ni Rancho.

Ilang minuto kong naramdaman ang pagdila at pagkagat niya sa pisngi nang pwetan ko bago ko maramdaman ang paghawi ng pisngi ng pwetan ko kasabay ng malamig ulit na bagay na dumantay naman sa butas ng pwetan ko.

Halos isigaw ko na lahat sa buong mundo ang pangalan ni Rancho nang dumuldol na ang dila niya papasok sa pwetan ko. Sinipsip niya pa ang pukyutan sa balat ng butas ko na ikinaliyad ko nang todo. Kaya naman hinawakan nito nang mahigpit ang katawan ko nang umabante ako paatras sa kaniya.

Wala akong magawa kundi kagatin ngayon ang kulay puting unan na nasa harapan ko sa tindi ng pinaparanas nito sa akin. Pinipigilan ko rin ang umabante kapag pilit nitong pinapasok sa butas ng pwetan ko ang kaniyang dila. Napaiyak na lamang ako sa sarap na aking nararamdaman. Ibang iba ito sa klase ng sarap na nararanasan ko. Akala ko sa pagkain mo lang ito mararanasan, may ibang paraaan pa pala na mas ikakasaya ng sarili mo, o kahit ng buo mong kalamnan.

“Rancho!” Naramdaman ko ang pagpasok ng isang daliri nito sa butas ko. Para akong sinaksak sa hapdi ng pagpasok nito. Marahan lamang pero sa laki at taba ng kamay nito ay talagang mapapasigaw ka sa pangalan niya.

Hinang hina naman ako nang dalawang daliri na ang ipasok nito. Parang may hinahalukay ito sa loob na mas ikinasigaw ko sa labis na sakit. Masasabi kong walang wala ito sa tatlong daliring ipinasok ko sa loob ko kanina. Mas matindi ang sakit nito kaya tuluyan na akong napaiyak. Napapahigpit na rin ang kapit ko sa punda ng kama sa sobrang higpit ng pagkakahawak ko rito.

Tumigil ito pero nakapasok pa rin ang dalawa niyang daliri sa loob. Para namang may sandaling hangin ang pumasok sa loob ng butas ko, bago ko naramdaman ang pagpasok ulit ng dila ni Rancho.

“Sige pa…” Halos mapaliyad ako nang mas idiniin pa ni Rancho ang pagpasok sa butas ko gamit ang kaniyang dila. Sinabayan pa niya ng kaniyang pag-ikot sa dalawang daliri nito sa loob ko na mas ikinahiyaw ko sa labis na nararamdaman. Magkahalong sakit at sarap ngayon ang pinapalasap niya sa akin. Ilang minuto niyang ginawa iyon bago ito tumigil.

Lumingon ako sa kaniya at kitang kita sa mukha nito ang saya sa ginagawa niya sa akin. Nang magtama ang mga mata namin ay nginisihan ako nito. Ibang klase ang ngisi nito. Mararamdaman mo ang ligaya sa mga guhit na iyon sa kaniyang labi. Malayong malayo sa mga ngisi nito sa akin noon. Napakagat labi ako. Napakasaya nang dibdib ko habang nakatingin sa kaniya. Siya lang ang kayang magparanas nito sa akin. Gawin man ng iba ang ginawa sa akin ni Rancho, alam kong hindi magiging katulad sa kung paano ako paligayahin ng lalaking patuloy kong minamahal.

Ibinalik ko ang tingin ko sa harapan ko bago ako namilipit sa sakit sanhi ng tatlong daliring pumasok sa butas ng pwetan ko. Hinalukay pa nito at inikot ikot ang mga ito na siyang ikinahiyaw ko nang labis. Gusto ko itong pigilan at itigil na ang ginagawa niya sa akin, pero tinitiis ko lamang ito dahil alam ko na sa bawat pag-ikot ng mga daliri nito sa loob ko ay siyang pagkasabik nitong mapasukan ako.

Parang sa nakikita kong mukha sa kaniya kanina habang pinaglalaruan ang butas ng pwetan ko ay parang sulit na sulit naman ang paghihirap ko. Ilang ulit kong naramdaman ang paglabas masok ng naglalakihan niyang mga daliri bago ito tumigil muli.

Tumingin naman ako sa kaniya at nakita ko itong dinilaan ang mga daliri nito sa kamay. Napakagat labi naman ako dahil sa labis na nararamdaman ko sa nasaksihan kong pagkain nito sa mga daliring ipinasok sa loob ko. Parang mababaliw ako sa pinaggagagawa niya sa akin ngayon.

Tumayo ito at naglakad papunta sa pitchel ng tubig. Ibinaba din doon ang hawak niyang pukyutan. Imunuletsya nito na pumunta ako sa tabi niya. Hirap man at nanghihina ay lumapit naman ako sa kaniya.

Uminom ito at ang akala kong ibibigay niyang pitchel ng tubig sa akin ay ang mukha nito ang bumungad sa harapan ko. Hinalikan ako nito habang may tubig pa ito sa bibig. Mabilis ko namang nilunok ang ipinasa nitong tubig sa bibig ko. Pagkatapos ay hinalikan ako nito at kinagatan pa ang pang-ibabang labi ko na siyang ikinadaing ko sa kaniya.

“Rancho naman.” Kasabay nang pagpalo ko sa dibdib nito. “Kapag nasugatan ako, sinasabi ko sa’yo. Ikaw gagawin kong band-aid sa bibig ko.” Napatawa lamang ito habang uminom na ng diretso sa pitchel ng tubig. Ibinigay nito sa akin pagkatapos niyang uminom.

“Mas maganda kapag katas ko ang ipapahid natin sa mga labi mo,” salita nito habang tinaas taas pa ang mga kilay nito na parang napakagandang suhesyon ng naisip nito. Inismiran ko lamang ito bago ako uminom ng tubig. Para naman akong naginhawaan sa dumaloy na likido sa katawan ko.

Umupo ito sa tabi ko at niyakap ako nito. Idinantay pa nito ang ulo niya sa balikat ko. Inamoy amoy at hinalikan ng ilang ulit bago pumirmi dito. Ramdam na ramdam ko rin ang katigasan ng pagkalalaki nito sa pang-upo ko. Parang handa na ring sumabak sa isang umaatikabong mga laban.

“Pahinga muna tayo, masyado mo akong binaliw sa lasa ng butas mo.” Ibinagsak nito ang katawan niya na halos ako na ang sumusuporta sa kaniya. Kaya wala akong nagawa kundi yakapin na lamang ito. Napakahaba pa rin pala ng gabi. Parang kailan lang nung hinahabol habol ko siya para sundan sa kahit saan man ito magtungo. Parang hindi ako makapaniwala na ganito na kami ngayon—malapit sa isa’t isa, nagyayakapan at nagtitikiman. Dinadamdam ang bawat init sa mga katawang binurda sa apelidong de Los Viajeros.

Idinantay ko rin ang ulo ko sa kaniyang mayabong na buhok. Gusto kong hawakin ito pero sa mga sandaling ito, sapat na ang ganitong tagpo naming dalawa sa isa’t isa. Tanging malalalim na paghinga lang namin ang maririnig sa kwartong ito. Parang sapat na ang katahimikan sa nag-uumapaw na emosyon na gusto naming iparating sa isa’t isa.

“Sana ganito na lang tayo lagi, Rancho,” pagsasalita ko na ikinabasag ng katahimikan sa pagitan naming dalawa. Parang hindi ko kayang hindi magsalita. Parang sasabog na ang dibdib ko sa sobrang paghuhulmiro nito. Parang nagkakareha ang klase ng takbo nito. Nakakubos ng hangin sa katawan.

“Kung loloobin—” narinig kong salita nito. Hinalikan ko ang buhok nito at mas iniyakap ang sarili ko sa kaniya. “—lolobin.” Napakabango nito kahit na ilang bagbakan na ang ginawa namin sa kwartong ito. Magkahalo na rin ang mga pabango namin sa isa’t isa. Tanda sa magkasalo naming katawan ngayong gabi. “Wala namang masamang humiling ng kapanatagan sa dalawang taong nagmamahalan, Aurelio. Walang masamang humiling ng kapayapaan.”

“Mahal na mahal kita, Rancho.” Humarap ito sa akin habang abot langit ang ngiti nito. Hinawakan ang mga kamay ko sa magkabilang pisngi at muli ay naglapat ang mga labi namin.

Marahan ang halikan namin ngayon. Punong puno nang emosyon. Parang inaaabot nito ang kaduluduluhan ng mga damdamin naming dalawa. Walang sino man ang makakapantay sa kasiyahang nararamdaman ko. “Mahal na mahal din kita, Aurelio.”

Kabanata 10

Kabanata 10

Hugot

Makaraan ang ilang minuto ay naramdaman ko na naman ang kamay ni Rancho na humahawi sa magkabila kong pisngi sa pang-upo. Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko habang nakasuporta sa kaniyang mga batok.

Habang patuloy siya sa pagpasok sa akin ay hinahalik halikan naman nito ang batok ko. Napapaungol na lamang ako sa tumataas na namang tensyon sa aking kaibuturan. Parang lahat ng init sa katawan nito ay ipinapasa nito sa akin sa bawat paghalik nito. Tiyak na sa rahan at diin ng pagsipsip nito sa balat ko, alam kong pulang pula na sa marka ang leeg ko.

Mula sa pagkakaupo sa kama ay hinihiga ako nito. Nakadagan naman ito sa akin habang hindi pa rin iniiwan ang pagkakapasok na ngayon ay tatlong daliri sa aking butas. Nagsimula na rin niyang ibaba ang kaniyang halik habang ako naman ay nakapatong na ang mga hita sa kaniyang mga binti.

Napapahalinghing na lamang ako sa sarap na pinapadama nito sa akin. Para akong isang babae sa paraan ng paggalaw nito sa akin. Tinanggal nito ang kamay sa butas ng pwetan ko. Mas pinagtuunan ang pagkain, pagsipsip, at pagpisil ng mga namumula kong mga utong. Napapasabunot na rin ako sa ginagawa nito sa akin. Malalalim na rin ang paghinga ko habang tigas na tigas ang nasa pagitan ng hita ko na dumuduldol din sa kaniyang kahabaan.

Kaya kahit may suot pa rin ito ay nagsimula itong kumayod sa ibabaw ko. Baliw na baliw ako sa pagtakam nito sa akin. Tinanggal ko ang pagkakayapos sa kaniyang buhok at nagsisimulang hagurin ang mga braso nito. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa klase ng pinapadama nito.

Gusto ko man itong sumigaw at sabihing tanggalin na lahat ng kaniyang suot at ibaon na sa akin ay tiniis ko ang nararamdaman ko. Ayokong sa akin magsimula ang lahat. Gusto kong alalahanin ang tagpong ito. Kung gaano ako nito pinatikim sa pagbayo nito habang sumususo pa rin nang salit salitan sa aking namumulang mga utong.

“Rancho!” napasigaw ako at napayakap sa kaniya nang kagatin nito ang utong ko. Hinihila na parang may lalabas na gatas mula dito. Napahigpit na lamang ang kapit ko sa kaniyang braso sa patuloy nitong pagsuso sa akin.

Ilang minuto lamang ay huminto ito. Tumingin sa akin habang dinidilaan ang kaniyang pang-ibabang labi. Sa klase ng mga tingin nito ay alam kong gusto pa nitong gawin at ipagpatuloy ang ginagawa niyang pagsuso sa akin. Labag man sa loob niya, alam niyang lalabasan na ako kung ipagpapatuloy pa niya ang pagpapaligaya sa akin.

Huminga ako nang malalim at hinalikan ito sa labi. Mapupusok ang mga halikan namin. Halos higupin na ang lahat ng laway sa loob ng bibig naming dalawa. Hinawakan ko ang manggas ng kaniyang sando at tinggal ito. Isinunod ko na rin ang kaniyang pang-ibabang suot habang patuloy naman ito sa paghalik sa leeg ko.

Pinatakan nito ng halik ang aking labi bago niya iminulestya ang gusto niyang posisyon sa akin. Humiga ito habang ako naman ay umibabaw sa kaniya. Nakahawak naman ito sa aking likuran habang ang isang binti nito ay nasa pagitan ng mga hita ko.

Napakagat labi ako habang hinahawakan ang kaniyang bewang bilang suporta. Nakahiga ako sa ibabaw niya nang unti unti niyang ipasok ang kargada niya sa pwetan ko. Napakagat labi naman ako nang maramdaman ko ang sakit na dumantay sa pang-upo ko. Halos ulo pa lamang ang napapasok ay halos mapunit na ang aking pwetan sa sobrang taba ng pagkalalaki nito.

Napaiyak na lamang ako habang idinadantay ang aking ulo sa kaniyang dibdib. Naramdaman ko pang nasa magkabilang pwetan ko na ang mga kamay niya na parang hinahawi pa ng mas mabuti ang pang-upo ko. Naramdaman ko naman ang paggalaw nito at ang paglandas ng hininga sa aking tenga.

“Kaya mo ’yan, Aurelio—” Hinalikan nito ang tenga ko na parang nililinis nito ang bawat sulok. Itinuon ko na lamang ang atensyon ko sa ginagawa niya habang pilit na ipinapasok ang malaking kalakihan niya. “—makakaraos din tayo.”

Hindi ko maitatanggi ang saya na sa paraang ganito niya ako aangkinin. Akala ko ay patalikod niya akong papasukin na karaniwan kong nakikita sa mga bidyo dahil madaling mapasok nang buo ang kahabaan ng isang lalaki sa butas sa likuran. Nakalimutan kong hindi lang pala ako kung sinong lalaki diyan na kayang ibigay ang pangangailangan niya sa usaping pansekswal.

Huminto muna ito sandali. Napatingin naman ako sa kaniya na parang nangungusap na ituloy ang pagpasok nito sa akin. Patuloy pa rin ang pagsakit ng tumbong ko kahit na hindi ito gumagalaw.

Nakuha naman nito ang gusto kong mangyari at ipinasok na nang tuluyan ang kaniyang kargada sa kaloob looban ko. Napahiyaw na lamang ako sa sakit nang bumaon ito sa kasuluksulukan ko. Alam kong wala pang dumuduldol na bayag sa pang-upo ko dahil sa pwesto naming ito, pero parang sapat na ang laki at haba niyang nakasapak sa akin para punuuin ako nang buong buo.

Hindi muna ito gumalaw habang hinihahagod ang kamay niya sa aking mukha dahil sa patuloy na paglandas ng mga luha ko batid nang pagngawa ko ngayon. Ramdam na ramdam ko ang pagpunit ng balat ko sa looban ko sa sobrang sakit. Gusto ko mang himatayin ngayon ay hindi ko kayang ipahiya ang sarili ko sa kaniya.

Huminga ako nang malalim at ako na ang humugot at bumaon ulit sa kahabaan niya. “Tangina…” Napaiyak na ako dahil sa sakit na ginawa ko. Hinawakan naman ni Rancho ang bewang ko para pigilan ulit ako sa paggalaw sa ibabaw nito. Parang hindi ko siya kayang tignan ngayon habang hirap na hirap akong paligayahin siya.

“It’s okay, Aurelio. Dahan dahanin muna natin.” Niyakap naman ako nito nang mahigpit habang ramdam na ramdam ko pa rin ang pagkapuno at sakit sa pang-upo ko. Dinama ko na lamang ang init ng katawan niya sa ganitong posisyon.

Ilang minuto kaming nasa ganoong posisyon. Tumingin ako sa kaniya na ngayon ay nagpipigil pa ring huwag bumayo sa akin dahil sa nararamdaman ko. Hinalikan ko naman ito sa labi na siyang ikinamulat niya. “Simulan na natin ulit ang bakbakan, Rancho.”

Napatawa naman ito habang unti unting hinihila palabas ang kahabaan niya at ipinasok ulit nang dahan dahan. Mababakas pa rin ang sakit sa aking katawan na naglalandas sa aking mukha. Ang pinagkaiba ngayon, kaya ko nang damhin ang sakit at ’yun na rin ang sagot na hinihintay ni Rancho para umulos nang mas mabilis.

Napapasigaw naman ako sa pinaparanas nito sa kalooban ko. Napapaliyad pa ako kapag may natatamaan ito sa loob ko. “Rancho!” Hindi ko na napigilan ang hindi sumigaw sa pabilis nang pabilis nitong paglabas masok sa butas ng pwetan ko.

Nandoon pa rin ang hapdi pero mas nangingibabaw na ngayon ang sarap sa kaibuturan ko. Napaharap ako kay Rancho at hinihuli ang kaniyang mga labi. Nakita naman nito ang nais kong gawin kaya lumapit ito at hinalikan ako.

Patuloy pa rin ito sa pagbayo sa posisyong nais nito habang naghahalikan kami. Itinuon ko ang sarap at ligayang tinatamasa ko sa pagsipsip sa kaniyang dila. Pilit kong ginagalugad ang bawat sulok ng kaniyang bibig. Nariyang inilalandas ng dila ko ang bawat ngipin nito, ang pagsipsip ko sa kaniyang dila, at paghigop ko naman sa mga namumulang labi nito. Tanging sarap lang ang nararamdaman ko sa ginagawa naming ito.

Mayamaya pa ay huminto ito sa pagbayo at ngayon nga ay nakatinginan lamang kaming dalawa. Hingal na hingal kami sa ginawa naming ito. Hindi alintana ang pawis naming mga katawan maiparanas lamang ang ligaya sa isa’t isa.

Hinugot nito ang kahabaan niya sa loob ko at pumatong ito sa akin. “Ang sarap mong bayuhin, Aurelio.” Pinaghahalikan ako nito sa mukha na siyang ikinatawa ko. Mayamaya pa ay bumaba ito sa kama at hinila ako nito habang nakapatong pa rin ang katawan ko sa kaniya.

Nakuha ko naman ang gusto nito kaya inilagay ko ang mga hita ko sa kaniya. Naglakad ito sa may dingding at doon ako isinandal. Hinalikan muna ako nito sa labi bago ulit ipasok ang kahabaan niya. Mas swabe ang pagpasok nito sa akin kaya naman hindi na ito naghintay at inangkin ulit ako sa panibagong nag-aalab na posisyon.

Tanging pagsalpok lamang ng mga balat namin ang maririnig sa pagitan naming dalawa. Isabay pa ang mga hininga at ungol na lumalabas sa mga bibig namin ngayon. Hinalikan ko naman ulit ito habang patuloy pa rin ito sa pagbayo sa akin habang nakatayo.

Nakayakap ito sa likuran ko habang ako naman ay nakasampay sa kaniyang batok. Hindi ko napigilang sumigaw nang ipasok niya pa lalo ang kaniya sa loob ko. Ibang klase ang pinaparanas nito sa akin. Lahat ng tala yata ay kaya ko nang kuhanin sa taas ng libidong nararanasan ko.

Mula sa posisyon ito ay nilabasan ako kahit na wala namang humahawak sa akin. Napakagat labi ako habang patuloy ito sa paglabas masok sa loob ko. Mas ramdam ko na ang kaniya dahil sa kakatapos ko lamang magpalabas. Kaya naman sumandal na lamang ako sa kaniyang dibdib. Pina-ubaya ang sarili nang buong buo sa kaniya. Walang labis at walang kulang.

Patuloy pa rin ito sa paglabas pasok. Ngayon nga ay nakatingin lamang ako sa kaniya habang nakangiti. Pinupunasan pa ang butil ng pawis na dumadantay sa kaniyang noo. Sa aming dalawa ngayon, siya ang mas pagod. Kaya naman upang mas mapaligaya pa siya ay idinuko ko ang mga ulo ko sa dibdib nito at sinumulan itong susuhin. “Aurelio!” Napapahalinghing na lamang ito sa pagkagat kagat ko sa kaniyang mga namumulang utong habang patuloy pa rin ang pagsalpok ng mga balat naming dalawa. Hingal na hingal pa rin ito at hindi na alam ang kaniyang gagawin sa labis na nararamdaman kaya naman ilang baon at hugot lamang ay nilabasan na ito sa loob ko.

Ilang putok ang ginawa nito sa butas ng pwetan ko. Punong puno ako ngayon at napakainit ng kaniyang inilabas na katas. Ibang iba sa pakiramdam nang pumutok ito sa bibig ko kanina. Nasa ganoong posisyon lamang kami nang magsimula ulit itong maglakad. Ramdam ko pa rin na kahit nilabasan na ito ay tigas na tigas pa rin ito sa loob ng katawan ko.

Nang mga sandaling iyon, hindi ko na maitatanggi na nagpaubaya na ako sa kaniya sa kahit sa ano mang posisyon ang gusto niya. Tanging paghalik lamang nito sa aking noo at pagpunas sa katawan ko ang naramdaman ko ng mga oras na iyon.

Hindi ko na inisip kung kulang pa ba ang ginawa namin ngayong gabi dahil tigas na tigas pa rin ang kahabaan niya. Parang hindi nagpalabas ng ilang beses at ulit akong kinana sa magkakaibang posisyon habang nakaharap sa kaniyang mukha. Nahihiya man ngayon dahil hindi sapat ang lakas ko kahit na ilang oras na kaming nagpapalitan ng laway—bilang ganti at pasasalamat ay hinalikan ko na lamang ito bago ako patawan ng ulirat.

Kabanata 11

Kabanata 11

Sipa

Nakatingin lamang ako ngayon sa itlog na nasa harapan ko. Parang kapag titignan ko ito gusto ko na lamang itarak dito ang lahat ng sakit na nararamdaman ng katawan ko ngayon. Masaya ang puso ko sa nangyari sa pagitan namin ni Rancho, pero ang katawan ko ay nagsusumigaw sa lahat ng klase ng sakit. Parang sa kada galaw mo ay may mapupunit sa balat mo.

Nakasuot ako ng jacket dahil para akong nilaplap ng mga leon dahil sa dami ng mga markang nasa akin. May mga kagat pa nga nang tignan ko kanina noong maglinis ako. Kaya nga nang tignan ko si Rancho ay ibinalot ko na kaagad ito sa madalas niyang suotin na longsleeve, sinabayan ko pa ng panyo dahil kung mas madami na ang akin, sa kaniya naman ay halos maging parte na ng katawan niya ang mga markang ginawa ko.

Masiyado akoong na-enjoy na hindi ko na inisip kung anong mangyayari kinabukasan. Mabuti na lamang kaming dalawa pa lamang ang narito kaya malaya kong napagmamasdan si Rancho na payapang kumakain. Napapangiti naman ito tuwing nahuhuli akong nakatingin sa kaniya.

Nakakaisang itlog pa lamang ako ay parang busog na busog na ako kaya naman pinagdiskitahan ko ang gatas na nasa harapan ko. Sarap na sarap ako sa pag-inom nang may tumikhim sa harapan ko. Itinaas ko lamang ang isa kong kilay kay Rancho na parang nagtatanong. Kaya inilibot ko ang paningin ko at ngayon nga ay nakatingin na ang dalawang taong mahahalaga sa mga buhay namin ni Rancho, si Dos at Diego.

“Sarap na sarap ka, Tres ah? Kulang pa ba ang gatas na binigay sayo ni Tito Rancho?” Napabuga naman ako sa iniinom ko at inikutan ko na lamang ito ng mata. Kahit gusto kong magpakabait kahit isang araw lamang, hindi yata makakapayag si santanas na hindi ako makaramdam kahit isang araw sa pang-iinis ng kapatid ko sa akin.

“Ba’t balot na balot ka Tres? May sakit ka ba?” si Diego na ngayon ay kumukuha ng kanin. Ang pinagtataka ko lang ngayon ay bakit ngayon ko lamang sila naramdaman. Masyado na ba akong masaya na ultimo ibang tao ay wala na akong pakialam. Hindi naman ako ganito kabaliw kay Rancho. Baka siguro nga ngayon dahil natikman ko na ito.

Napatitig lamang ako sa kaniya at hinahalukay ang dapat na sasabihin. Parang lahat ng kilos at galaw ko ay limitado. Hindi ko napaghandaan ang bagay na ito. Akala ko kapag naangkin ko na si Rancho ay ayos na ang lahat. Nakalimutan kong kailangan ko pa lang ipakita na ang relasyon naming dalawa ay pangkamag-anak lamang.

Dahil siguro sa tagal kong nakatitig sa kaniya ay si Rancho na ang sumagot. Parang naramdaman ko pa ang pagsipa ng isang paa ni Dos sa akin para pilitin akong sumagot na binalewala ko lamang ngayon.

“Sasama sa akin si Aurelio sa Rancho San Antonio para maipakita ko naman ang mga pananim natin doon. Nagkataon din na balak nitong mag-ojt sa rancho natin kaya mas maaga na alam na nito ang ibang dapat gawin dito sa rancho.” Walang mababakas na emosyon at normal lamang ang makikita sa mukha ng lalaki habang sumasagot sa anak nito.

Nagtataka man dahil sa sinagot nito ay ngumiti ako nang pilit. Tumango lamang si Diego at nagpatuloy na ang pagkukwentuhan nilang tatlo. Hindi na ako nakisali dahil wala naman akong pakialam sa balak nila Deigo na magbull riding. Baka pagbubuhulin ko pa sila sa inis kapag sinama pa nila ako.

Natapos kami na ako ang pinagdidiskitahan ni Dos. Ang nakakainis pa ay hindi man lang ako sinuportahan ni Rancho. Kaya nung nanghingi na ako nang suporta kay Diego ay tumawa lamang ito. Sino bang tanga na mangangabayo sa dapit hapon? Napakainit pa sa balat ng araw . Ang hirap kayang magpahid ng sunscreen. Kung si Rancho ang gagawa bakit hindi.

“Tres!” Sinipa ko si Dos na siyang kinasigaw niya. Napatayo naman ako nang bigla itong tumayo. Umikot ako at pumunta sa likuran ni Rancho. “Masakit ’yun, Tres!”

Hindi ko na napigilan ang sarili kong higpitin ang yakap ko sa balikat ni Rancho at isangga ito sa sipa ni Dos na siyang ikinasubsob niya sa lapag. Napakagat labi naman ako dahil sa akin pa rin tumama ang paa ni Dos imbes na kay Rancho. Hindi ko na nga pinansin ang nakaupong lalaki dahil sa inis kong mukhang nakaharap kay Dos.

Susugurin ko na sana ito nang may dalawang kamay ang yumakap sa mga binti ko ngayon. Mabilis din ako nitong pinaupo sa kaniyang bisig habang si Dos naman ay galit na galit pa rin ang mukha nito sa akin. Parang kapag hindi ako pumayag sa mga gusto nito ay mararamdaman ko ang lupit ng kapatid ko.

“Mag-sorry ka, Tres.” Nasa tabi na nito si Diego na nakatingin lamang sa nangyayari. Nakahawak pa ito sa kapatid ko na ngayon ay hindi mapawi pawi ang galit sa mukha nito. Naramdaman ko ang paghigpit ng yakap ni Rancho sa akin. Inilapit naman nito ang mukha niya at may sinabi sa akin.

“Kapag hindi ka humingi ng tawad sa kapatid mo, papasukan ulit kita ngayon din.” Nanindig naman ang mga balahibo ko sa katawan sa lalim ng boses nito. Mahina ang pagkakasabi nito pero ramdam mo na tototohanin nito ang banta nito sa akin.

Tumingin ako sa kapatid ko at huminga nang malalim. Binitawan naman ako ni Rancho at tumayo naman ako pagkatapos. Hindi ko na hinintay pang tumayo si Rancho at lumapit na ako kay Dos. Napakagat labi naman ako dahil mali pala talaga ang pagsipa ko rito.

“Sorry, hindi na mauulit.” Hindi ako makatingin sa kaniya dahil kasalanan pa rin niya ito kung tutuusin. Dahil siya lahat ang punot dulo ng mga bagay na ayokong gawin. Ayoko pa namang pinipilit ako sa bagay na ayoko. Kapag sinabi kong hindi, dapat ’yun ang masusunod.

“Ganiyan ba ang tono ng nagsosorry, Saer?” Inis naman akong tumingin dito at wala akong magawa kundi magpapadyak. Naiinis dahil para ako nitong ginagago.

“Dos!” Tumawa na lamang ito at tinapik ako bago sila umalis ni Diego sa kusina. Hindi ko na hinintay si Rancho at umupo ulit ako sa pwesto ko kanina. Busangot ngayon ang mukha ko dahil si Dos na naman ang nanalo, siya na naman ang tama, at lagi na lamang ako ang mali.

Napapaiyak na ako sa inis nang maramdaman ko ang bulto ng katawan sa harapan ko. Tumingin ako rito at nagtatanong anong ginagawa niya rito. Balak niya bang ibuko kami.

Namumuo na naman ang inis sa isipan ko nang bigla ako nitong yakapin. Idinantay pa ang aking ulo sa kaniyang tiyan at parang wala na akong magawa kundi umiyak na lamang sa napakainit at napakatigas nitong katawan. Naramdaman ko pa ang paghagod nito sa aking uluhan.

“Hindi kita kakampihan ngayon lalo pa’t alam mong mali ang ginawa mong pagsipa sa kapatid mo,” salita nito. “Hindi dapat laging ganoon, Aurelio. Galit ka man, pero hindi mo dapat ginagamitan ng pamimisikal ang lahat ng ikinaiinis mo.”

Tumingin ako sa kaniya kahit pulang pula na ang ilong ko, isabay mo pa ang mga luhang ayaw tumigil lumabas sa aking mga mata. Hinawakan nito ang aking pisngi. Ngumiti ito na siyang nagpakalma sa emosyon kong ayaw tumigil.

“Sorry.” Sisingot singot pa akong sumagot sa kaniya bago ako ulit yumakap sa napakainit nitong katawan. Ilang minuto kaming nasa ganoon nang magpasiya siyang bitawan na ako at magsimula na ring magligpit ng mga pinagkainan naming dalawa.

Nakatingin lamang ako sa kaniya habang nilalagay nito ang mga plato sa isang palanggana. Para naman akong kinikilig dahil naiisip ko na para kaming mag-asawa ngayon. Para akong buntis na hindi makakilos at siya ang nag-aasikaso sa akin.

Natapos ito sa paglilinis sa mesa at sinimulan naman niyang linisin ang mga ito. Tumayo ako at lumapit sa kaniya. Hindi ko na talaga mapigilan pa ang sarili kong hindi ito yakaping muli. Parang sa lahat ng mali, siya ang pinakatama na naging sa buhay ko.

Niyakap ko ito mula sa likuran na siyang ikinatagil nito. Napapailing na lamang ito habang pinagpapatuloy ang paglilinis. Mas hinigpitan ko ang pagyakap ko sa kaniya at hinalikan pa ang batok niya sa ligayang na natatamasa ko ngayon sa pagitan naming dalawa.

“Aurelio, baka may makakita sa atin.” Hindi ko siya pinansin at pinagpatuloy ang paghalik sa kaniyang batok. Ipinasok ko pa ang mga kamay ko sa kaniyang naghihimutok nitong dibdib at nilamas ito. Napaungol naman ito kaya mas ginanahan pa ako sa ginagawa ko sa katawan nito.

Ilang beses kong ginawa iyon sa dibdib niya at mas ibinaba ko ang paglandas sa kaniyang tiyan. Pinisil pisil ko pa ang mga ito na siyang ikinalalim ng kaniyang paghinga. Baliw na baliw na ako sa pinaparanas ko sa kaniya. Parang ako pa ang mas nalilibugan sa aming dalawa sa ginagawa kong ito.

Bumaba pa ang kamay ko at inilagay ko sa umbok nitong pantalon. Tigas na tigas na ito nang hawakan ko siya roon. Parang gusto na nitong kumawala. Kaya naman tinanggal ko na ang pagkakayakap ko sa kaniya at pinatigil itong maglinis.

Hiniharap ko ito sa akin pagkatapos ay isinandal ko siya sa lababo. Lumuhod naman ako sa kaniya at kagat labing tumitig sa kaniya. Hindi ko maikakaila na ang sarap nitong tignan habang nakaluhod ako sa harapan nito. Para ko itong sinasamba at kahit anong gawin nito sa akin ngayon ay malugod kong tatangpin.

“Aurelio, mahuhuli tayo sa ginagawa mo.” Hindi ko siya pinansin at idiniin ko ang mukha ko sa kaniyang umbok. Hindi ko pa rin ito hinahawakan dahil gusto kong damhim ang init nito. Tumitibok tibok pa ito na siyang tanda ng pagkagusto nitong masusong muli.

Tumingin ulit ako sa kaniya gamit ang mapupungay kong mga mata. Parang kailan lang naiisip ko lamang na mangyayari ito sa mga panaginip ko. Ngayon pang kahit anong oras ay magagawa ko na ito kay Rancho. Kaya naman nang kagatin nito ang labi niya ay tinanggal ko na sa pagkakasinturon ang kaniyang suot na maong. Isinunod ko na rin ang kaniyang butones at siper.

Tanging ang puting brief na lamang nito ang suot nitong tumatakip sa gitnang bahagi nito habang nakalaylay naman ang pantalon sa kaniyang tuhod. Hindi na rin ako nagpatumpik tumpik pa at idinanday ko ang mukha ko sa kaniyang nakabukol na ngayong pagkalalaki. Napakainit nito ang ibinibigay nitto sa mukha ko. Parang handa nang iparanas muli ang sustansya ng kaniyang pagkalalaki.

Bilang suporta, nakahawak ako sa kaniyang magkabilang binti habang inilalayo ko ang mukha ko rito. Kaya kitang kita ko na ang pinatayo kong sundalo. Lumampas pa ito palabas ng kaniyang suot at may mga pauna pang katas na lumalabas, tanda na nasasabik na ito sa balak kong gawin sa kaniya.

“Tado!” Tatanggalin ko na sana ito nang may bilang sumigaw sa likuran namin. Mabilis akong hinila patayo ni Rancho at sabay kaming tumingin kay Dos na ngayon ay nakangisi sa amin. Napakagat labi naman ako dahil sa hiyang nararamdaman ko.

“Mamaya na iyan Tito, papunta na rin dito si Diego.” Mabilis naman kaming kumilos at bumalik sa ginagawa namin. Nagpaalam naman ang mga ito habang bumabalatay pa rin ang nakakalokong ngiti sa mukha ng kapatid ko. Hindi ko na lamang ito pinansin at tuluyan na lamang silang umalis habang tinapik tapik ako nito sa balikat.

Parang nakaramdamam pa ako nang pagkasakit sa puson dahil sa kaganapang hindi naituloy. Naiinis man ay pinagsawalang bahala ko na lamang ito. Iniisip na matitikman ko ulit si Rancho ano mang oras mula ngayon. Hindi pwedeng hindi dahil sisiguraduhin kong ipapalasap ko ulit ang ligayang hindi niya matatamasa sa ibang tao.

Kabanata 12

Kabanata 12

Angelo

Hindi naman ako mapakali habang hinihintay si Rancho. Hindi na natuloy ang pagpapaligaya ko sa kaniya dahil ayoko namang may iba pang makahuli. May tumawag din sa kaniya kaya mas lalong wala akong magawa.

Ngayon nga ay hinihintay ko siyang sumama sa akin pagkarating namin dito sa Rancho San Antonio. Pagkapasok namin dito ay may malaking tarangkahan bago ka makapasok. Mula rito kitang kita mo na ang napakalawak na anyong lupa. May mga iba’t ibang uri pa ng hayop. Sa may kalayuan ay kita mo rin ang mga pananim at ang mga bulubundukin. Bawat bahay ay masasabi mong singlayo ng pagitan ng dagat na kahit sumigaw ka ay walang makakarinig.

“Aurelio, gusto mong maiwan muna rito? May dadahanin pa ako sa mga Huatulco.” Tumango lamang ako dahil matagal tagal na rin nang makapunta ako rito. Hindi ko rin naman masiyadong kilala ang mga kamag-anak namin dahil nalalagi lamang kami roon kapag may mga okasyon.

Tumungo na ako sa napakalawak na lugar pagkatapos nitong magpaalam sa akin. Gusto ko man itong halikan sa mga labi, ayoko namang sanayin na baka magawa ko pa ito sa harapan ng maraming tao. Nakakatakot ang magmahal ng patago. Pakiramdam mo ay may makakakita sa inyo kahit saan kayo magtungo.

Naglakad lakad lamang ako palayo sa hacienda ng rancho. Marami ring tao ang narorooon na pwede mong kausapin, ang kaso ayoko naman silang istorbohin sa mga ginagawa nila. Hindi naman ako lumaki dito para pagharian at utusan pa ang mga ito na samahan ako. Apelido ko lang naman ang tanging ambag ko sa kanila.

Malapit na ako sa isang punong pwedeng pagtambayan nang may yumakap sa aking likuran. Itutulak ko na sana ito ang kaso ay nahimigan ko ang boses nito. Kaya masaya akong yumakap sa kaniya pabalik.

“Musta na Angelo? Gwapo natin ngayon ah? May asawa’t anak na ba?” Mga tanong ko sa kaniya na siyang ikinataas ng kaniyang kamay sa kaniyang batok. Tanda na nahihiya pa sa mga tanungan ko.

“Oo e. Tara pakilala kita sa kanila.” Kinuha nito ang kamay ko, ang kaso ay binitawan ko kaagad ito dahil tanging si Rancho lang dapat ang makakahawak at makakadama sa mga ganitong tagpo. Ni hindi ko pa nga nararamdaman na gawing jowa nito kaya dapat siya lang ang makakahawak nitong kamay ko.

“Ah eh, dito na lang muna ako, Angelo. Tinatamad akong kumausap ng tao. Baka nagtatrabaho ka. Ayoko namang makaistorbo sa’yo.” Tumingin ito at parang may sasabihin pa sana pero ngumiti lamang siya pagkatapos. Mukhang baliw ito na kailangan ko pang alamin kung anong sasabihin niya.

“Ituloy mo ’yan, baka pagsisihin mo, sige ka.” Napatawa lamang ito at nagkakamot ng ulo.

“Magpapaalam lang sana ako. Papayagan naman siguro ako kung sasabihin kong sasamahan kita ngayon.” Tumango lamang ako sa kaniya at sumama na rin para kahit papaano ay kumbinsido ang mga tao sa kaniya.

“Gusto mo bang maligo sa lawa para hindi ka mabagot ngayon?” Napasimangot naman ako sa sinabi nito. Malayo pa kasi ang lawa rito. Babaybayin mo pa ang isang dako. Ayoko namang hanapin ni Rancho.

“Baka dumating na ang tito ko, Angelo. Mangangabayo pa tayo kung pupunta roon.” Pilit naman itong tumango at parang pinagsakluban naman ng langit at lupa.

Napakamot ako sa ulo habang pabalik kami sa hacienda. “May manggahan pa ba diyan? Gusto ko kasing kumuha at kumain.” Napangiti na lamang ako nang ngumiti ito sa akin.

“Matagal nang meron, Tres. Hindi naman tinatanggal dahil malakas ang kuha sa atin. Maganda rin ang ani ngayong tag-init.” Nag-usap usap lamang kami nang kung ano-ano. Sayang nga at may asawa na ito. Nakabuntis pala ang loko. Hindi ko naman maikakaila na ganito talaga sa rancho. Kung hindi ka mag-aaral sa syudad, magtatrabaho ka habang buhay sa rancho. Mahirap ang maging mahirap. Napakawalang oportunidad pa ang mayroon kapag kapag ganitong nasa malalayong lugar ka, malayong malayo sa mga nagtataasang mga gulasi sa syudad.

“Sabi ko naman kasi sa’yo Angelo, sumama ka na lamang sa akin. Ayaw mo pang iwan ang baliw mong kapatid.” Napatawa naman ako rito dahil kakompetensiya ko ang kapatid nito sa atensyon ni Rancho. Ang problema lamang dito, wala itong karapatan. Tanging tauhan lamang talaga ang maibibigay ni Rancho sa kaniya.

“May asawa na ba ’yun? Ang tanda na ’yun. Magmemenopose na siya,” dagdag ko pa rito. Sinapak lamang ako nito dahil sa pinagsasabi ko sa nakakatandang kapatid nito.

“Alam mo namang si Senyór Rancho lang ang gusto nun. Halos awayin nga niya ang lahat ng lumalapit na babae sa Tito mo.” Hindi ko na lamang ito pinansin at pumasok na kami sa loob.

Pumunta kami sa harapang bahagi ng hacienda dahil sa likuran kami pumasok. Naabutan namin doon ang mga ibang tauhan sa rancho. Binati at ngumiti lamang ang mga ito. Pagkatapos ay sinabihan ko na isasama ko muna si Angelo sa lakad ko. Sumang-ayon lamang sila at muli ay pumunta na kami sa likuran kung nasa saan ang kulungan ng mga kabayo.

Nakita ko ang kulay itim na kabayo na sa tingin ko’y kaya kong sakyan. “Kaya mo pa bang mangabayo? Baka ikaw na ang ginagawang kabayo sa tagal mong nasa syudad.” Inikutan ko lamang ito ng mga mata habang siya naman ay kinukuha ang nasa kabilang pahenante.

“Sira.” Kinuha ko na ang tali ng sasakyan kong kabayo at lumabas na rin kami. Sumunod lamang ang lalaki hanggang sa mailabas namin ang mga kabayo. Tama lamang ang init ng panahon ngayon. Mag-aalas osto pa lamang kasi nang umaga.

Sumakay na ako sa kabayo at iminulestya na ang daan sa tutunguhan naming manggahan. Hindi naman na ako nanibago rito dahil parang alam na alam na ng katawan ko ang ganitong klase ng pangangabayo. Hindi ko lang alam kung magaling din ako kapag si Rancho na ang papalitan nitong sinasakyan ko.

Napapatawa na lamang ako sa mga iniisip ko. Para akong baliw na nakangiti kahit na magalaw ang sinasakyan ko. Nakita ko pa na naungusan na ako ni Angelo kaya naman mas binilisan ko pa ang pagpapatakbo.

Kaya naman nang malampasan ko siya ay halos nakatawa lamang ito sa kalokohan ko. Hindi ko maikakaila na may itsura si Angelo, ang kaso iisang lalaki lamang ang tanging minahal ko at mamahalin ko nang panghabambuhay. Iisang tao lang ang nagpapatibok ng puso ko.

Iniwan ko na ito at dumiretso na ng liko hanggang sa makapunta kami sa napakalawak na taniman ng mga mangga. Huminga ako nang malalim at nalanghap ko ang napakasariwang hangin na naglandas sa kaibuturan ko. Bumaba ako at mabilis na umikot ikot sa sayang aking nararamdaman. Ganito ang gusto kong buhay, malayong malayo sa kabihasnan. Ang buhay kung saan tahimik ang paligid. Buhay na nais ko na mula pa noong bata pa lamang ako.

Kung pagbibigyan man ako, nais kong manirahan habang buhay sa ganitong estado ng pamumuhay kasama ni Rancho. Iba ang hatid nitong kaginhawaan sa dibdib ko. Para akong hinehele sa napakagandang paraiso. Tanging ang buhay na ito ang makakapagbigay sa akin nang labis na saya, at kung kalabisan man na hilingin pa na kasama si Rancho—lulubuslubusin ko na rin lang. Isang beses lamang akong mabubuhay. Hindi pwedeng ibang tao ang masunod. Ako at ako ang magmamanipula ng sarili kong buhay. Wala nang iba. Ako lamang at ako.

Narinig ko na ang kabayo ni Angelo at sabay na kaming naglakad para magsipat ng mga manggang kakainin namin. Kasalukuyan pa rin ang anihan ng mga ito. Base sa panahon na nananalaytay sa mga libro at kinagisnas ng karamihan, ang buwan at petsa ng Mayo.

“Ako ang aakyak.” Hindi ko na pinatapos pa ang pagsasalita nito at nagsimula na akong umakyat sa puno ng mangga na nasipat kong pwede nang kuhanin at kainin. Base sa kulay dilaw nito, mababakas mo ang tamis na nakaukit na halos maglaway na ako sa malayo pa lamang.

Napakagat labi ako nang tumingin kay Angelo mula sa itaas. Iminulestya ko sa kaniya na saluhin niya ang mga kukuhanin ko. Kinuha ko ang isa at ibinigay sa kaniya. Ilang ulit kong ginawa ’yun hanggang sa tangin ko’y kaya na naming ubusin ang binigay ko na hindi kami mabibitin.

Ngumiti muna ako kay Angelo bago ako nagpahinga sa napakataas na bahagi nang kinalalagyan ko. Mainam sa pwesto ko ngayon dahil walang mga umbok ng mga langgam. Kaya humiga pa ako at kitang kita ko na sa pwesto ko ang napakagandang kalangitan na sumisibol sa nag-aagaw bughaw na kulay at ulap sa kalawakan.

Napakaliit nga natin sa tunay na mundo. Hindi ko maikakaila na sa nakikita ko ngayon, wala na ang mga isinisigaw ng mga tao sa aking mga isipan. Wala na silang lugar para sa nararamdaman ko— mali pero alam kong hindi na sila mahalaga . Tanging ako at si Rancho lang ang nakikita ko sa napakalawak na kalangitan. Tumatawa at ngumingiti sa mga bukas na naglalandas sa pang-araw-araw naming mga buhay.

Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako. Kaya pagkamulat na pagkamulat pa lamang ng mga mata ko, ang sigaw ni Angelo ang narinig ko. Nag-unat muna ako bago ako nagsimulang bumaba. Hindi na alintana ang init sa aking balat. Nakalimutan ko palang maglagay ng sunscreen. Kaya naman nang makababa ako ay tanging ang bagay na iyon lamang ang inisip ko.

Niyakap pa ako ni Angelo na para bang nag-aalala sa ginawa ko. Hindi ko na lamang ito binigyan nang pansin at naghalukay na sa bag na dala ko. Nahanap ko naman ang bagay na iyon kaya umupo muna ako sa tabi ng puno ng mangga habang nakabusangot namang nakatayo sa tabi ko ang lalaki.

“Ano ka ba, Angelo? Hindi ka ba sanay na natutulog ako sa itaas. Hindi naman ako mahuhulog sa kapal nang troso ng mga puno sa itaas.” Nagsimula akong magpahid sa mga kamay ko. Pagkatapos ay sinimulan ko na rin ang magkabila kong mga paa habang patuloy pa rin akong pinapangaralan nito.

Nang matapos ako ay tumayo ako sa tapat niya at kinuha na ang kamay nito at sabay na kaming pumunta sa sa may maliit na kubo kung saan namin iniwan ang mga kabayo. Nang makarating kami ay nakita kong binigyan na nito ng mga damo at tubig ang mga sinakyan namin kaya naman napayakap ako sa kanya. Nakalimutan kong kargo pala namin ang mga ito. Hindi na ako sanay sa buhay rito sa rancho.

“Salamat,” salita ko at ngumiti lamang ito habang sabay na kaming umupo sa kubo. Napahiwalay naman kami sa isa’t isa at masayang nilantakan ang mga manamis namis na mangga. Iba ang hagod ng mga ito kumpara sa mga nabibili sa mercado. Masyadong nanunuot ang lasa kapag kinakain kaya halos lumiwanag na ang mga mata ko sa nalalasap na tamis mula sa manggang kinakain ko.

Napatingin naman kaming dalawa ni Angelo ng may sasakyan na bumabaybay sa hindi kalayuan. Ngayon ko lang naalala na kasama ko pala si Rancho. Kaya naman tumayo na ako para salubungin ito. Parang kahit maghintay ako ng ilang oras ay papayag ako para lamang sa lalaki.

Unang lumabas mula sa harapan ay ang nasa trenta anyos na edad na babae na sa tingin ko ay ang kapatid ni Angelo. Sunod naman ay si Rancho na ngayon ay halos mandilim na ang mga mata na nakatingin sa aming dalawa.

“Anong ginagawa niyo rito? Kanina pa kami naghahanap sa inyo, Aurelio. Parang walang taong nag-aalala sa inyong dalawa kung makapagliwaliw kayo dito sa rancho.” Hindi ko na lamang ito pinansin at ang napagtuunan ko ay ang aburidong mukha ng bruhang babaitang si Angela. Sa ganda ng pangalan, siya namang ikinaasim ng mukha nito. Mas maasim pa sa mga kulay berdeng mga mangga na nakita namin kanina. Ang sarap budburan ng asin nang lintang ito.

Sa inis ko sa babae ay nasagot ko nang pabalang si Rancho. “Sorry, kasalanan ko pang wala ka, Tito. “ Kasabay nang pagkagat ko sa pang-ibabang labi at pagpikit ng mga mata ko sa kabalbalan na sinambit ko kay Rancho. Yari na naman ako nito. Nakalimutan ko ang linya na nakapalibot sa aming dalawa.

Kabanata 13

Kabanata 13

Angela

Mababakas sa aking palapulsuhan ang labis na galit ni Rancho sa akin. Nandito kami ngayon sa hacienda habang hinihintay ang magkapatid dahil sila na ang pinangabayo ni Rancho. Gusto pa ngang tumutol ng babae, ang kaso sino ba siya sa pagitan naming dalawa ni Rancho. Tauhan lamang namin siya habang apelido namin ang nagpapasahod sa kaniya—kaya wala siyang magagawa kundi ang sumunod.

“Masakit…” Napatingin naman si Rancho sa akin at tinaasan lamang ako nito ng kilay. Napaismid na lamang ako dahil parang kasalanan ko pang may iba siyang kailangang gawin.

“Rancho.” Napahinto naman ito at tumingin sa akin ng seryoso. Tinignan ang hawak niyang palapulsuhan at doon lamang niya napagtanto kung ano ang ginagawa niya sa akin. Nang akmang aalis na naman ito ay sinundan ko ito at nakita ko itong papasok sa loob ng kusina.

“Rancho,” pagtawag ko sa kaniya. “Ano bang problema? Sinamahan lang naman ako ni Angelo,” pagtatanggol ko sa sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang magpaliwanang pero ayokong nakikitang galit ito sa akin.

Hindi naman sa masyado akong desperado sa atensyon nito pero hindi ko kayang magkagalit kami. Mas mabuti pa nga ang dati na kahit naiinis siya ay hindi ako nito iniiwan. Parang kung pababayaan ko siya ngayon, ako ang mas madedehado sa relasyong sinimulan naming dalawa.

Niyakap ko ito sa likuran nang maabutan ko siyang binubuksan ang reprigirator. May kinuha itong isang pitchel ng tubig at patuloy lamang siyang naglakad kaya napasunod ako sa kaniya. Huminto ito at ibinaba ang hawak nitong pitchel, kumuha ng baso, at nagsalin din pagkatapos.

Mas niyakap ko ito at napapaiyak na ako sa pinaparamdam nito sa akin. “Rancho…” Hinalikhalikan ko pa ang likuran nito at parang ’yun na ang naging sagot para tuluyan nang tumulo ang mga luha ko na kanina ko pa pinipigilan. “Huwag naman sanang ganito. Mag-usap naman tayo.” Sumisinghot singhot na ako lalo pa at pinagpapatuloy lamang nito ang ginagawa niya. Uminom at kinalas ang mga yakap ko sa kaniya.

Para akong malalagutan nang hininga nang makita na aalis na naman ito. “Rancho… makinig ka naman!” sigaw ko sa kaniya. “May asawa na ’yung tao. Para ka namang binata sa inaasta mo.” Hindi ko na napigilan na pagsabihan ito sa inis na namumuo sa akin.

Nang humarap ito sa akin ay madidilim pa rin ang mga mata nito. Parang hindi sapat ang sarili ko para pawiin ang mga iyon. Parang walang pagmamahal na naglalandas sa mga mukha nitong nakatingin sa akin ngayon. Nakakatakot ang klase ng mga tingin na inilalandas ng kaniyang mga mata.

“Hindi mo na ba ako mahal…” napahinto ako sa sinabi ko at huminga nang malalim. “—o minahal mo ba talaga ako?” Napahilamos naman ako sa mukha ko sa labis na emosyon. Parang lahat ng sakit at pagdududa ko sa pagmamahal nito ay kusa na lamang sinasabi ng aking kaibuturan. May diin at may katotohanan.

“Tangina mo, Rancho,” pagmumura ko sa kaniya. “Huwag ka naman sanang maging gago.” Masyado na akong lulong sa sakit kaya hindi ko na alam ang mga pinagsasabi ko sa harapan nito. Parang kahit ano na lamang ang sabihin ko para malaman nito na hindi lamang siya ang galit sa aming dalawa. Tao rin ako at may damdamin .

Naglakad ito palapit sa akin at tinignan ako ng malapitan. Tinignan ko lamang ito habang patuloy pa rin siyang nakatingin sa akin. Nakipaglaban ako ng tingin kung ’yun man ang gusto niyang mangyari. Hindi ako makakapayag na siya lang ang tumititig sa aming dalawa. Hindi ako pinanganak kahapon para hindi lumaban.

“Galit pa ako, Aurelio. Masyado pa akong galit sa nakita ko kanina.” Hinawakan nito ang balikat ko habang ako naman ay pinupunasan ang mga luhang naglandas sa aking pisngi. “Ayokong masaktan kita na katulad ng ginawa ko kanina.” Napakagat labi naman akong nakatingin sa kaniya ngayon. Wala nang mababakas na kung ano mang galit sa kaniya. Napakarahan na nito . Sinusuyo ang kung ano mang galit at inis na namuo sa akin katawan. “Ayokong pinagmamalupitan kita, Aurelio.”

Niyakap ko naman ito habang inayahan na ang mga luha at tinig na kanina ko pa pinipigilan. “May asawa’t anak na ’yun, Rancho. Ganoon ba kababa ang tingin mo sa akin?” Sinuntok ko pa ito nang bawiin ko ang pagkakayakap sa kaniya. “Inangkin mo na nga ako, bakit pa ako papaangkin sa iba, Rancho.”

Tumitig ako sa kaniya at kitang kita ang labis na pagsisisi sa mga matang aking nakikita. Hinihintay ang mga sagot na gusto kong marinig mula pa kanina. Hindi sapat na mahal mo lang ang isang tao. Kailangan ipakita at iparamdam mo ito sa kaniya kung gaano mo siya kamahal. “Mahal kita, Rancho. Mula umpisa at hanggang dulo ng buhay ko.”

Pumikit ito at mabilis ako nitong niyakap. Naramdaman ko pang hinalikhalikan ang uluhan ko at mayamaya ay humiwalay naman ito at tumitig ulit sa akin. “Mahal din kita, Aurelio.” Kasabay nang paghalik nito sa aking mapupulang labi ay ang pagngiti at pagliwanag ng puso kong sa kaniyang lamang titibok. “Hindi ko lang kaya na makita kang masaya at tumatawa sa iba. Dapat sa akin ka lang ngingiti.” Niyakap ulit ako nito. Pinadama ang init ng katawan niyang nagsusumigaw na ilandas at ihatid sa aking katawang lupa.

Ilang minuto kaming naroroon hanggang sa marinig namin ang mga yabag ng tao. Kaya naman napahiwalay kami at tumungo ako sa lababo para maghilamos habang siya naman ay pinagpatuloy ang pag-inom ng tubig.

Pumasok ang dalawang magkapatid at mabilis na lumapit sa amin. Si Angelo sa akin at si Angela kay Rancho. Nakita ko namang parang sanay si Rancho na nililingkisan ng babae kaya naman napaismid ako sa kinatatayuan ko. Nakita ito ni Angelo na siyang ikinataas ng kilay nito.

“Gutom na ko,” salita ko na lamang. Ayoko na ng tanungin pa ako. Nakakasawa ang paulit ulit. Ngumiti ito sa akin at ginulo ang buhok ko. Nang tignan ko si Rancho ay matalim na naman ang mga tinginan nito sa akin. Hindi ko na lamang ito pinansin at nakita ko pa ang babaeng nasa tabi niya na grabe kung makatitig sa pagmumukha nito. Parang nakalimutan nito na tauhan lamang namin siya dito sa rancho.

“Malamang. Anong oras na kayong naglilibot, ’di ba?” Ngumisi na lamang ako dahil parang naiisip ko na naman si Dos sa mga patutsada niya sa akin. Parang sumanib naman ang pag-uugali kong kupal. Masama man ay tinignan ko ito na parang nakakaloko. Ngumisi pa ako na lalong ikinakunot ng noo nito.

“Malamang din sa malamang. Anong sa tingin mo ang gagawin ko rito?” pabalang kong sagot kay Rancho at humarap naman sa katabi nitong babae. “Maghanda ka nga ng kakainin namin, Angela. Parang hindi ka tauhan dito sa rancho kung makalingkis ka kay Tito Rancho. Hindi ka ba nahihiya sa lagay mo? Ang kapal ng pagmumukha mo na parang ’yan pa ang inatupag mo kaysa sa pagtatrabaho mo rito sa rancho.” Inismiran ko naman ito pagkatapos ay lumakad sa pagitan nila ni Rancho at pinaghiwalay silang dalawa.

Hindi ko na inisip ang sasabihin nila at hinila na lamang ito sa balkonahe ng hacienda. Inis akong tumingin sa kaniya habang siya naman ay parang napalitan na ng tuwa ang kaninang halos mag-itim na mga mata nito.

“Kakainis ka,” reklamo ko sa kaniya. Tumawa lamang ito habang kinuha naman nito ang cellphone niya. Hindi naman dahil nasa rancho kami, sa mga bulubundukin, sa napakalawak na sakahan, sa mga tupang patuloy na nagngangatngat ng mga damo, at sa mga mukhang kabayong umaaligid kay Rancho ay hindi na namin afford na magkaroon ng latest na Iphone. Masiyado niyo naman binababa ang tingin niyo sa mga taong lumaki sa bukiran.

Inilapit ko ang upuan ko kay Rancho at tinignan ang gusto nitong ipakita. Nagtaka naman akong tumingin sa kaniya dahil wala namang espesyal sa pinapakita nito. Ganito rin naman kasi ang madalas kong nakikita sa mga ranchong hawak ng mga angkan namin.

Ngumiti ito sa akin na halos kita na ang ngalangala niya. Mabango naman ang amoy ng bibig nito kaya hindi ko na rin alintana. Kahit mahal ko ’to, ipapadentist ko ito kung alam kong kailangan na kailangan talaga. Sayang naman ang pera namin kung hindi gagamitin sa ikakabuti ng pagkatao namin.

“Ito ’yung binisita ko kanina. Ipapasa kasi ang lupa nila sa akin para sa maisan na itatanim dito.” Tumango tango lamang ako. Naisip ko rin na ito nga rin ang problema nila noong nakaraan kapag sasapit ang anihan. Kulang ang mga ipapadala nilang mga produkto sa nakasaad sa mga kontratang hawak nila. Hindi naman ako pakialamera pero alam kong naririnig ko rin silang nag-uusap ng tatay ko dahil minsan na ring humingi ng tulong si Rancho sa kaniya para asikasuhin ang ibang ranchong hawak nito.

Mahirap maging mayaman. Marami kang kailangang problemahin. Akala nang iba, kakain ka na lang at tutulog. Hindi ganoon ang kalimitan naming ginagawa. Mas marami pa na halos kailangan naming pansinin dahil isang bagsak mo lamang, lahat ng pinaghirapan niyo ay mawawala lamang na parang bula.

“Kailan ba sisimulan ’yang maisan, Rancho? Kapag kinasal na ba tayo?” Pang-aasar ko sa kaniya na siyang ikinalaki naman ng mga mata niya. “Gusto kong matikman ang maisan mo, Rancho,” pang-aalaska ko pa sa kaniya. Natatawa naman akong tumingin ng lumalaki naman ang mga mata nito sa pinagsasabi ko. Madali lang pala itong utuin. May paiyak iyak pa akong nalaman kanina. Para akong tanga.

Nang makabawi ay tumingin tingin naman ito sa paligid pagkatapos ay walang kaati-atikabong hinalikan ako nito sa aking labi sa napakalawak na hacienda. Humigop pa siya sa bibig ko bago siya lumayo sa akin. Kaya halos kumintab na ang mga labi nito na siyang dinilaan naman niya pagkatapos. Napalunok naman ako sa nakikita kong kapilyuhan nito.

Nanlalaki din ang mga mata kong nakatingin sa kaniya at parang hindi makapaniwala sa ginawa nito sa akin. Tinampal ko naman ito sa kaniyang bisig nang makabawi ako dahil sa lakas nitong mang-asar na siyang ikinatawa lamang niya.

Nakita ko pang ipinalandas ulit ng dila niya ang kaniyang namumula at malalambot na labi na parang sinisimot ang mga laway kong lumandas sa bibig nito. Kinagatan niya rin ang pang-ibabang labi at nang-aakit na nakatitig sa akin ngayon.

“Ulitin mo pang sabihin ’yon, Aurelio. Wala akong pakialam kung maangkin kita sa harapan ng mga tauhan natin.” Namumula naman akong nag-iwas ng tingin at kumuha ng baso at nagsalin ng tubig na siyang ininom ko rin nang mabilisan. Para akong tinutupok ng apoy sa mga salitang sinasabi nito sa akin. Siguradong hindi ito nagbibiro sa lalim at diin ng pagkakasabi nito. Alam niyang hindi ko siya sasantuhin kung ’yun ang gagawin niya. Alam na alam niya kung saan ako takot. Parang ano mang oras ay pwede niyang gawin kung akitin ko man ito.

Mayamaya ay dumating na ang magkapatid. Nagpaalam naman si Angelo na may aasikasuhin habang umupo naman sa tabi ni Rancho si Angela. Napataas naman ang kilay ko sa babae. “Nasaan ang pagkain?” pagtatanong ko rito. Parang siya pa ang Donya sa aming dalawa.

“Padating na,” pabalang pa itong sumagot na siyang ikinakunot ng noo ko. Para akong tanga na nakatingin sa kaniya at may nakakalokong ngiti pa rito. Para itong amo kung makaasta. Kung gustuhin ko man ay pwede ko itong tanggalin ano mang oras. Kahit pamangkin lamang ako ng may-ari, de Los Viajeros pa rin ako. Masusunod at masusunod ang gusto ko kung gustuhin ko man.

“Wala kang trabaho? Pinapasahod ka rito na walang ginagawa?” Hinawakan naman ako ni Rancho sa kamay na parang pinipigilan sa mga pinagsasabi ko rito. “Ang swete mo naman pala talaga.” Nangasim naman ang mukha ng babae at nagpaalam na ring umalis pagkatapos ko itong pagsabihan. Nagdabog pa ito na akala mo ay kasama sa angkan namin. Wala sa angkan namin ang galisin at mukhang surot. Kung meron may ay ’yun ay nasa balahibo ng mga tupang pinapastol dito sa rancho.

“Aurelio,” marahang salita ni Rancho. Titingin na sana ako sa kaniya nang may mga dumating ng tauhan at may mga bitbit na silang mga pagkain. Doon ko na lamang itinuon ang atensyon ko kaysa pagsabihan na naman nito. Nakakasawa ang pangangaral nito sa akin kahit na wala naman ako sa pamantasan na aking pinapasukan sa kolehiyo.

“Aurelio,” may diin na sa tono nito. “Ayokong ganoon ka umasta sa mga tao. Hindi tama ang bagay na iyon. Hindi ka pinalaking maging bastos,” dagdag pa nito na siyang ikinasabunot ko sa buhok ko at kagat labing tumingin dito.

“Pasensiya na, hindi kasi marunong dumistansya.” Kasabay nang paghalukipkip ng mga mata ko ay ang inis naman sa boses ko. “Alam ng amo ka niya, kung makalingkis para ka niyang asawa.” Tumayo na ako at kumuha ako ng malaking plato para sa lalagyanan ng ulam na kakainin naming dalawa ngayon ni Rancho.

Nang umalis ang mga tauhan na nagdala ng mga pagkain ay naramdaman ko naman ang pagyakap nito sa likuran ko. Hindi ko na lamang siya pinansin at pinagpatuloy ang ginagawa ko ngayon. Nang matapos ako sa pagkuha ay ibinaba ko na at nang kukuha ako ulit ng plato para sa kanin ay kinuha na ni Rancho ang kamay ko at pinaharap ako nito sa kaniya.

“Kahit ilang Angela pa ang dumating at lumingkis sa akin—” Napakagat labi naman ako habang patuloy pa ring nakikipagtitigan sa kaniya. Hinawakan nito ang magkabila kong panga at inilapit ang mukha nito. “—sa’yo lang ako titigasan, Aurelio.” Kasabay nang paghalik nito sa aking noo ay siyang paglandas naman ng mga ngiti sa aking mga labi. Pakiramdam ko ako na ang pinakamagandang babae sa lahat ng lalaki sa mundo.

Kabanata 14

Kabanata 14

Monica

Mag-aalas tres na nang magpasiya kami ni Rancho na bisitahin ang mga taniman ng mangga. Nalaman ko rin ngayon dito na aanihin na pala ito sa susunod na linggo. Isasabay sa mga iba pang mga anihan ng gulay dito pa rin sa kanilang rancho.

Labag man sa loob kong kasama si Angela ay wala na akong magawa kundi pabayaan na lamang ito. Gusto pang humirit nitong umupo sa front seat ng sasakyan nang inunahan ko na ito. Ang kapal talaga ng mukha nito. Akala mo tagapagmana na ng mga ari-arihan ni Rancho. Baka kapag nalaman niyang ako ang magmamana ng lahat ng mga ito ay baka siya na ang unang magsibalutan para lumayo sa aming dalawa.

Mabilis naman kaming nakarating sa manggahan. May mga tauhan na doon at halos nakasunod lamang ako sa tabi ni Rancho. Nakikinig at minsan tinataasan ng kilay si Angela. Magaling naman ito ang kaso masyado siyang pala desisyon sa lahat ng bagay na ultimo mga kailangang gawin ni Rancho siya na ang nagsasabi.

Ilang minuto palang na nandito kami ay ramdam ko na kailangan ko nang umalis. Parang sinusubok ako ng panahon na hindi dapat ako makuntento sa kung anong mayroon kami ni Rancho. Kung mayroon lang talaga akong choice, bakit hindi. Lahat naman tayo ay gustong ipagmalaki sa iba. Malayong malayo sa lugar kung saan ako tinatago ngayon.

Magpapaalam na muna sana ako para umihi nang may humintong sasakyan. Hindi ko tanda ang sasakyan kaya naman nakakunot ang noo ko. Pinanalangin ko na sana ay lalaki naman para may makausap ako nang matino rito. Tuyong tuyo na rin kasi ang boses ko sa kakatango kay Rancho kung ayos lang ba ako. Para namang may ikakaayos pa ang buhay ko kung halos lumingkis na ang babae sa kaniya. Hindi man makaramdam.

Napatingin din ang iba naming kasama at mayamaya pa ay lumabas ang isang lalaki na nakasuot ng tuxedo. Panot ito at may katabaan kaya naman naisip kong driver lamang ito. Babae na naman niyan ni Rancho ito . Pag-iisip ko sa sarili ko. Hindi na ako pinatigil sa kakabusangot sa isa at may dadagdag pa nga yata sa nararamdaman ko.

Lumabas ang isang maputing babae na sa tingin ko’y kaedad lamang namin ni Dos. Maaliwalas itong ngumiti sa amin habang may nakapayong pa sa kaniya. Hindi naman na ako nagtaas ng kilay dahil mainit talaga rito. May mga sumbrero na nga kaming suot suot para takpan ang aming mga ulo sa sinig at init ng araw.

“Tito!” Nagtatakbo ito at biglang yumakap naman sa lalaki. Nakita kong inalalayan niya ang babae dahil baka madulas ito. Nakita kong nagsalubong ang mga kilay at matalim na tumingin ang napahiwalay na babae na si Angela sa tabi ni Rancho, kaya naman napangiti ako sa sinapit nito.

Hindi dahil sa may kayakapan ngayon si Rancho kaya ako ngumingiti kundi dahil kahit hindi na ako gumawa ng kahit ano man ay may sabungan ng mangyayari. Magpakasasa sila ngayon kay Rancho. Tignan lang natin kung sino ang yayakapin nito sa gabi.

Napahiwalay naman silang dalawa. Tumingin pa sa akin si Rancho pero ngumiti lamang ako rito. Gusto ko mang itong pagbabatuhin ng mga mangga na kinuha nila ngayon dahil sa dami ng babaeng lumilingkis sa kaniya ay pinigilan ko. Ayoko naman nang makita ulit na galit na galit si Rancho sa akin. Para akong aatakihin sa puso kapag nandidilim ang mga mata nitong nakatingin sa akin.

“Nandito ka pala Monica? Anong sadya mo?” Pagtatanong naman ni Rancho. Ngumiti lamang nang malawak ang babae bago nito isinabit ang mga kamay sa mga braso ni Rancho. Nakita ko pang pinisil pisil nito na parang nasasabik sa katawan ng lalaki.

“Pinapasabi lang ni Papa na may parangal sa munisipyo sa makalawa,” may kalandian niyang pagkakasabi. Halos masuka naman ako sa nipis ng boses nito. Ang sarap ingudngod ng nguso niya sa lupang kinatatapakan namin. Bagay na bagay sa kulay niyang mapusyaw pa sa balahibo ng puting pusa.

“Wala ka bang cellphone para i-text o -ichat man lang? Hindi ka naman kailangan dito.” Napangisi ako sa tinuran ni Angela. Sa sobrang latina, mapapamonyeka ka na lang sa kaniya.

“At sino ka naman? Trabahador ka lang naman dito.” Halos lumaki na ang buka ng bibig ko sa sinabi nito. Parang gusto ko pang dagdagan ang babae ni Rancho para lang sa mga ganitong tagpo. Parang ang sarap manuod ng sabong. Buti na lamang hindi ako nag-iiscatter, baka ipatapon na lamang ako ng ama ko sa tabing ilog kapag nakikita niyang nagsusugal ako.

Napatingin naman ako kay Rancho na hindi na maipinta ang mukha ngayon. Masarap ba ang pinag-aagawan? Kagagawan mo ’yan kaya ikaw ang umayos. Hindi ko ito tinignan nang mapatingin sa akin. Alam kong magagalit ito kapag sumama pa ako sa patutsada ng dalawang babaeng halos lumambitin na nga sa kaniya kaya hindi na ako nakialam pa. Bahala siyang manigas sa kinatatayuan niya.

“Ikaw, trespasser? Magnanakaw ng mangga?” Matalim namang tinignan ni Angela si Monica. Halos umusok na ang ilong nito at lalabas naman ang mga sungay nito sa talim ng mga tinginang ipinapalandas niya sa babaeng kausap.

“How dare you?!” Nang susugurin na ni Monica si Angela ay umawat na si Rancho at sinabihan na umalis na lamang si Angela at asikasuhin ang ibang kakailanganin para sa anihan. Nakita ko pang dumila si Monica na siyang ikinainis ng babae. Rinig na rinig mo ang sa mga yabag nito ang init ng dugo na nananalaytay ngayon sa kaniya. Dugong alam mong nanggaling sa budhi nitong kakulay ng kaniyang nangingitim na balat.

Ngayon nga ay si Monica na ang kasama ni Rancho. Nagdala rin ito ng makakain na hindi pa rin namin pinapansin dahil may tinatapos pa kami. Mahirap ang pag-ani ng mangga dahil aabutin ito ng isang linggo. Nilalagyan din namin ng mga iba’t ibang kulay ang mga puno ng mangga base sa kulay at laki nito. Mahirap man pero masaya dahil alam mong aanihin na ang mga ani na ilang taon din nilang inalagaan at pinayabong.

Nang matapos ay halos kuhanin na ako ng lupa sa pagkakaupo ko rito sa kubo. Nakasunod naman si Monica sa amin. Ngayon nga ay nandito na rin si Angela na mas nauna pang kumain sa amin. Wala talagang hiya ang babaeng ito. Parang siya pa ang may-ari ng lupain na aming sinasaka sa kung paano ito kumain ngayon. Parang mas napagod pa siya sa amin na kung tutuusin ay nag-uutos lamang siya ng tao para sa gagawin nito.

“Ayos ka lang?” Tinignan ko si Rancho at ngumiti ako rito. Ibinigay nito ang pampunas ng mukha sa akin at pinunasan ko naman kaagad ang sarili ko. Mula sa mukha pababa ng katawan at nang aabutin ko na ang likuran ko ay kinuha ulit ni Rancho ang ibinigay nitong pamunas at siya na ang tatapos sa dapat na ginawa ko sa likuran ko.

Hindi ko na lamang ininda ang mga tinginan ng mga tao sa paligid at iminulestiya ang likuran ko. Siya na ang nagtaas at mabilis na pinasok nito ang kamay sa loob ng damit ko. Pinunasan niya ito nang dahan dahan na siyang ikinakagat labi ko ngayon. Pinipigilan ang kung ano mang ingay na maglandas sa mga labi ko. Masyado pang sariwa ang mga kaganapan na nangyari kahapon ng gabi at ngayon nang umaga. Parang kulang pa ang mga oras na inilaan naman para damhin ang bawat yakap at halik ng isa’t isa. Kulang na kulang pa ang pag-angkin sa akin ni Rancho para mapawi ang kung ano mang init na lumulukob sa akin ngayon.

Nang matapos ito ay binigay nito ang pamunas sa akin at siya naman ang tumalikod. Napatawa na lamang ako na parang baliw dahil parang naghihintay ang dalawang babae na sila ang magpunas sa katawan ni Rancho. Hindi ko sila pinansin kahit na nagmamakaawa na ang mga mukha nila sa akin na ibigay ko ang pamunas at sila na ang tatapos sa dapat kong gawin sa likuran ni Rancho.

Dahan dahan din ang pagpunas ko sa likuran ni Rancho. Parang dinadama ang napakagandang likuran nito. Huminto naman ako at napatingin sa mga taong nakatingin sa amin. “Hindi kayo kakainin? Ngayon lang ba kayo nakakita nang nagpupunas sa likuran?” Dalidali naman silang nag-iwas ng tingin at nagkukunwaring kumukuha ng pagkain.

Dahil wala naman nang nakatingin ay inilandas ko ang palad ko sa likuran nito habang hawak pa ang pamunas sa aking isang kamay. Napaliyad naman ito na siyang ikinatingin niya sa akin. Makikita mo ang pangamba sa kaniya sa ginawa ko. Pero hindi ko na lamang ito pinansin at dinama pa ng palad ko ang maskulado nitong likuran. Ang sarap humimlay dito na parang kaya nitong pahupain ang lamig na mararamdaman ko kapag sasapit ang gabi. Tamang tama ang katawan nitong yumayakap sa likuran ko para madama ko ang ibinibigay nitong init sa kaibuturan ng katawan ko.

Nang matapos ako ay mabilis na rin akong kumuha ng pagkain. Hindi ko na pinangkuha si Rancho dahil halos isubsob na ng dalawang babae ang mga plato nila sa kaniya na mabilis namang tinanggihan ni Rancho. Para namang mamamatay siya kung tatanggapin niya ang ibinibigay nilang pagkain. Nagsasayang pa nga siya ng oras kung kukuha ulit siya ng panibagong pagkain.

Umupo ulit ako sa tabi nito at tinignan siya nang may pagtataka. “Hindi ka kakain?” Pagtatanong ko sabay kain ng pancit habhab na kinuha ko. Kumuha ulit ako at nang isusubo ko na ang kutsara ay may kamay na pumigil sa akin at isinubo ang pagkain sa bibig nito. Napasimangot naman akong tumingin kay Rancho. Inis sa gutom kong pangangatawan at sa pagpigil nitong pagkain ko.

“Subuan mo na lang ako. Para makatipid din sa plato.” Inikutan ko lamang ito ng mga mata at pinagpatuloy ang pagkain habang sinusubuan si Rancho. Nagtataka man ang iba ay wala naman silang magagawa. Nakita kong nag-aagawan namang umupo sa tabi ni Rancho sina Angela at Monica na siyang sinuway lamang ng lalaki.

“Wala ng pwesto dito. Doon na lang kayo.” Napangiti naman ako nang mapasimangot ang dalawa at mabilis na sinunod si Rancho. Nag-usap lamang kami tungkol sa lahat ng gagawin ko kung sakali man na ituloy ko ang sinabi nitong mag-ojt sa rancho nila. Sino ba naman ako para tanggihan ang alok nito? Isa lang naman akong mabuting mag-aaral sa kolehiyo na magtatapos sa susunod na taon.

“Anong course mo, Aurelio?” Napataas naman ang kilay ko sa sinabi ni Monica. Kailan pa kami naging close nito. Ang tanda ko ay kaagaw ko ito ngayon sa atensyon ni Rancho. At wala pang tumatawag sa akin sa pangalan na ’yan maliban kay Rancho na mahal ko.

“Tres. Tres, ang itawag mo sa kaniya.” Pinilit kong hindi ngumiti sa sinabi ni Rancho at tinignan si Monica bago sumagot. Makikita ang pagkalito sa kaniyang mukha pero sinunod din ang gusto ni Rancho. Kung ano ang sasabihin ng lalaki, siya ang masusunod. Ganoon din ako dahil sa lamig pa lang nang pagkakasabi nito ay tiyak kong manginginig ka na lamang sa kinauupuan mo at susundin ang gusto nito.

“Agribusiness at tagapagmana ng rancho ng mga de Los Viajeros.” At mapapangasawa ni Rancho Jaoquin de Los Viajeros. Kahit gusto kong sabihin ang bagay na iyon ay hindi ko na itinuloy. Baka hanggang pangarap na lamang na ako talaga ang magmamana ng lahat ng rancho ng mga angkan ng mga de Los Viajeros kung magkabukingan man.

Napalaki naman ang bibig ni Monica sa naging sagot ko habang napatampal pa ng bibig si Angela na nasa gilid din nito. Nang makabawi sila ay tumingin sila kay Rancho na hindi makapaniwala sa naging sagot ko. Naghahanap ng katotohanan sa mga sinabi kong mga salita.

“Matagal naman na magmula pa nang mag-umpisa pa lamang ito sa kolehiyo.” Mahalin ka, Rancho. Doon tayo nagsimula. Nais ko pang idagdag sa sinabi ni Rancho pero inihilig ko na lamang ang ulo ko. Nababaliw na ako sa pagmamahal ko sa lalaking katabi ko ngayon. Parang ano mang oras sasabihin ko na at ipagsisigawan ko na inangkin na niya ako.

Napailing na lamang ako sa kabaliwan na iniisip ko at tinapos ko na ang kinakain namin at tumayo ako para uminom na ng mango juice na tinimpla nila ngayon. Malamig naman ito nang hawakan ko. Gusto ko ngang ibuhos sa dalawang babaeng nakatingin sa akin para sabihing wala na silang pag-asa kay Rancho. Dahil simula nang minahal ko ang lalaki, akin na ang bawat pagkatao nito. Kahit isang pirasong buhok nito, wala silang makukuha at maaangkin.

Uminom ako pagkatapos ay nilagyan ko ulit ng juice ang baso. Mabilis din akong umupo at ibinigay kay Rancho ang kinuha kong panulak. Kinuha at ininom nito ang ibinigay ko habang ang atensyon naman niya ay nasa trabahador naman na nagpapaliwanag sa ibang proseso ng anihan.

Kinuha ko naman ang panyo sa bulsa ko at pinunasan ang labi ni Rancho matapos uminom. “Salamat, mahal.” Halos malaglag ang panga ko sa sinabi nito. Napakagat labi ako nang tumingin naman ang mga tao sa banda namin ni Rancho. Nanlalaki na rin ang mga mata ko dahil parang lahat ng pagtatago namin sa relasyon naming dalawa ay mabubuko kaagad nang ganun ganun lamang.

Tanging tawa na lamang ni Rancho ang namutawi habang sinasabi nito na ganito raw ang dati niyang asawa na kung pagsilbihan siya ay parang siya lamang ang pinakaimportanteng tao sa mundo. Sinabi pa nito na namimiss na raw niyang may kayakap sa gabi na siyang tinawanan din naman ng mga tauhan nito. Sila Monica at Angela naman ay hindi magkamayaw kung paano nila isisingit ang sarili nila sa usapin sa pagiging asawa nila kay Rancho. Tanging pagkuyom lamang ng mga kamay ko ang tanging nagawa ko habang nag-iinit na ang mga mata ko sa patuloy pa ring mga pahayag ni Rancho. Parang may tumusok pa na kung ano sa dibdib ko ang isipin na may iba itong inaangkin maliban sa akin. Hindi ka pwedeng mapunta sa iba, Rancho. Kung hindi sa akin, mamatay ka na lang mag-isa.

Kabanata 15

Kabanata 15

Kuwadra

Magtapos kumain ay nagpahinga naman ang iba sa amin. Habang ako ay nagpaalam na magbabanyo lamang. Lalakarin ko na sana ito nang higitin ako ni Rancho. Mabilis ako nitong sinakay sa kabayo na dala ng mga tauhan namin at tanging pagsigaw lamang ng mga babaeng may gusto sa kaniya ang maririnig nang lisanin namin ang lugay na iyon.

Ramdam ko ang init ng katawan nito habang patuloy itong nangangabayo. Napapapikit na rin ako dahil sa hangin na humahampas sa mga mukha naming dalawa. Napahawak naman ako kay Rancho upang iwasan ang pagkahulog kung sakali man kahit na nakasandal naman ako sa katawan nito.

Ilang minuto kaming nasa ganoong posisyon na nasa harapan ako at nasa likuran ko ito nang makita na namin ang isang kuwadra kung saan madalas ilagay ang mga kabayo. Sa tabi naman nito ay may isang malaking bodega na walang laman ang harapan pero may malaking bubong na nakatapal na madalas imbakan ng mga aning mga pananim.

Bumaba si Rancho at inalalayan ako nito. Ang akala ko ay sa likuran ng bodega kami papasok dahil iihi ako pero iba ang inilandas ng mga paa nito. Mabilis ako nitong hinila sa mga kuwadra o kulungan ng mga kabayo at nang nasa dulo na kami ay binuksan nito ang kahoy na tarangkahan at mabilisan akong itinulak nito.

Napasandal naman ako sa dinding nitong kuwadra at muli ay naramdaman ko ang napakasarap at napakainit na bibig ni Rancho. Bawat pagdaan ng labi nito ay para nitong hinahalukay ang lahat ng kinain namin kanina. Kasabay nang madidiin na pagsipsip nito sa dila at mapupula kong mga labi.

Napahiwalay kami sa aming halikan nang maubusan na kami ng hangin sa katawan. Nakatitig lamang ako rito habang hapong hapo ko pa ang aking dibdib sa ginawa nitong paglaplap sa akin. Napapikit ulit ito bago ako tignan nang mas maraan at puno ng pagmamahal. Hinawakan nito ang magkabila kong panga bago ito nagsalita.

“Ikaw lang at sa susunod na bukas ang aasawain ko, Aurelio. Pasensiya na kung kailangan kong iugnay ang dati kong asawa para pagtakpan ang relasyon natin.” Hinalikan ulit ako nito sa labi. Mabilis lamang at tumitig muli sa akin. Naghihintay ng kasagutan sa sinabi nito kanina.

“Ayos lang, Rancho. Nabigla lang ako dahil hindi ka na nakapagpigil.” Napangiti naman ito sa sinabi ko. Galit man ako sa mga naiisip ko sa pagitan nila ng kaniyang asawa, ang mahalaga napawi naman kaagad ni Rancho ang mga bagay na iyon. Kahit na matagal na, masakit pa rin na may iba itong minahal kaysa sa akin.

Hinalikan ulit ako nito bago kami nagsimulang maghubad ng mga damit namin. Laplap at hagod ang ginagawa namin hanggang sa wala na kaming mga saplot. Nakatingin lamang ako kay Rancho at ganito rin siya sa akin. Naghihintay ng kung ano mang susunod na mangyayari.

Kitang kita ko ang napakagandang pangangatawan nito kumpara sa akin na sakto lamang sa tangkad at tanglad nito. Nagsusumigaw din ang kayumangging balat nito na siyang nakapagpatakam sa tawag laman sa buong kaibuturan ko. Napapikit ako at dinama ang paghalik muli nito mula sa aking mapupulang labi papunta sa aking balat sa nagdudugdong ng aking pang-itaas na katawan at ang maliit kong ulo.

Inihilig ko ang leeg ko para mas mahalikan pa nito ang balat at mas madama ko ang galing nito sa paghalik at pagsipsip. Para akong malalagutan ng hininga sa pinaparanas nito sa akin. Kaya naman mabilis kong hinawakan ang kaniyang buhok at mas idiniin ang paglasap nito sa kalamnan ko.

Tanging mga ungol, halinghing, at pagkagat sa labi ko ang maririnig sa kuwadrang ito. Hindi ko naisip na muli akong maaangkin ni Rancho sa ganitong pagtatagpo. Inilandas din ng kaniyang mga halik ang bukol sa aking leeg. Napalunok naman ako na siyang patuloy na pagdila naman niya at pagsipsip sa balat ko. Para akong tsokolate na sinisimot ang bawat tamis na nilalandas ng kaniyang mga dila.

Hingal na hingal akong napatingin kay Rancho. Mapupungay ang mga tinging naglalandas sa aking mga mata. Parang siya lamang ang laman nito. Wala nang iba kung siya at siya lamang. Kahit halughugin pa ang bawat sulok ng aking ulo, tanging si Rancho lamang ang isinasalaysay ng bawat memoryang nakaukol dito.

Napaliyad naman ako nang hawakan nito ang pang-upo ko. Isabay pa ang napakagaling nitong paghalik sa aking mga dibdib. Pinaikutan at nilamukos nito ang utong kong tayong tayo na sa tindi na aking nararamdaman. Parang sa mga sandaling iyon, wala na akong ibang pakialam kung makita at mahuli man kami. Ang mahalaga ay maramdaman ko ang ganitong klaseng pagmamahal sa taong alam kong kaya akong mapaligayahin sa kahit ano mang larangang gustuhin nito.

Itinulak ako nito sa dingding at pinatalikod. Mabilis naman siyang lumuhod at napatili naman ako sa napakainit na buga ng hangin na nagmula sa aking pang-upo. Pinalo naman ni Rancho ang pwetan ko at sinabihan na huwag kong lakasan ang mga ungol ko at pagbanggit ng pangalan nito. Napakagat labi na lamang ako dahil malabong mangyari ’yun lalo pa’t muling lalasapin ni Rancho ang butas na ilang ulit na niyang inangkin.

Pinaghiwalay nito ang magkabilang pisngi ng pwetan ko. Ramdam ko na ang naglalakihan niyang daliri na siyang humahawi sa butas nito. Napasinghap naman ako nang duraan ako nito. Gusto ko man siyang tignan ay hindi ko magawa. Parang mababalian ako ng leeg kapag tinignan ko pa siyang nilalasap ang namumula mula kong butas.

Halos higpitan ko na ang pagkakahawak ko sa kahoy na dinding dito sa kuwadra nang pumasok na ang isang daliri ni Rancho. Kahit na pinasukan na niya ito ay hindi ko maikakaila na may hapdi pa rin akong nararamdaman sa aking pang-upo. Parang sa bawat pag-angkin niya sa akin, ramdam ko ang pagkasabik nito na sa bawat diin ay siyang nagsusubigaw ng labis na pagmamahal nito sa akin.

Manginig nginig naman ako nang ipasok niya pa ang isa niyang hinlalaki. Parang may hinahawi ito na nagbigay lamig at hangin sa butas ng pwetan ko. Kasabay pa nang paghiyaw ko sa pangalan nito nang magsimula itong pumasok sa butas ko gamit naman ang kaniyang dila.

Ilang ulit niyang pilit na ipinapasok sa loob ko ang dila nito at dinidilaan din ang nasa pagitan ng balat ko sa aking butas. Kaya naman hinang hina kong naisandal ang ulo ko sa dingding sa labis na nararamdaman. Iba ang sarap na pinapadama nito ngayon. Parang lahat ng boltahe sa katawan ko ay nahalukay na niya gamit ang mga dila at bibig nito.

“Rancho.” Naiiyak na ako sa labis na sarap na pinapadama nito sa akin. Mas lalo pa akong nawala sa wisyo nang kagat kagatin nito ang butas ko. Napapaliyad pa ako kapag nadidiin ang ngipin nito sa akin.

Gusto ko mang itong pigilan dahil may sakit akong nararamdaman sa bawat dantay ng mga ngipin nito pero parang ayoko ring hugitin ito sa mula paglasap sa aking kalamnan dahil iba ang hatid nitong ligaya sa katawan ko. Parang lalabasan na ako kahit na dinidila, nilalasap, at nginangatngat lamang ang butas ng pwetan ko.

Nang matapos ito ay halos mangatog ang mga tuhod ko sa labis na ipinadama nito sa akin. Niyakap naman niya ako at mabilis na hinalikan sa mga labi. Para akong malalagutan sa tindi ng paglaplap nito sa bibig ko. Parang wala ng bukas kung higupin nito ang dila at tubig na siyang bumubuhay sa akin ngayon.

Huminto kami nang hingal na hingal at hapong hapo sa hangin. Halos mamawis na rin ang mga noo namin at katawan sa init na pinapasalap namin sa isa’t isa. Nakangiti lamang kami habang nagtititigan na parang hindi makapaniwala sa lahat ng bagay na ginagawa namin ngayon.

Mayamaya pa ay iginaya niya ako sa may tarangkahan. Kumuha ito ng dayami na siyang inilagay niya sa harapan ng kaniyang mga paa. Sumandal din ito sa dingding pagkatapos ay hinawakan ang pinagmamalaki niyang kargada.

Kinuha ko ang pang-itaas kong damit at inilagay sa may dayaming nasa pahanan nito. Umupo ako pagkatapos ay tumingin sa kaniya. Nakangiti itong nakayuko sa akin habang binabasa ang kaniyang mga labi.

“Ang sarap mong pagmasdan, Rancho,” salita ko at sinabihan ko pang ilagay sa likuran ng kaniyang ulo ang magkabila nitong mga kamay. Kaya bumalandra sa akin ang mayabong nitong buhok sa kili-kili. Mas naramdaman ko pa ang labis na ritmo ng init na lumandas sa buo kong katawan sanhi ng nakakalibog na tanawan na aking nakikita.

Kinagatan ko ang labi ko bago ko itinuon ang atensyon ko sa ilang pulgada nitong kargada. Inilapit ko ang mukha ko rito at halos manlaki naman ang mga mata ko nang magpumintig pintig ito na siyang ikinatawa at ikinahawak ni Rancho sa aking uluhan. “Ganiyan na ’yan kasabik magmula pa noong umagang nahuli tayo.” Ngumiti lamang ako rito bago ko pinatakan ng halik ang nasa sampung pulgadang pagkalalaki nito.

Narinig ko naman itong nagmura na siyang nagpalakas ng loob sa sarili ko na mas ituloy at lasapin ko ang pagkalalaki nito. Binati ko muna ang laman nito at trinabaho ang amuyin ang bawat sulok ng gitnang katawan nito. Inilapit ko ang mukha ko sa mayayabong nitong bulbul na nagdudugtong sa bagat na aking patuloy na itinataas at ibinababa. Naramdaman ko pa ang pagkamalapot na likido na siyang ikinalat ko para hindi ito masaktan sa pagkiskis ng kamay ko sa mataba nitong kargada.

Amoy na amoy ko na ang halimuyak na tanging si Rancho lamang ang makakapagbigay sa akin. Amoy ng kaniyang sabon, amoy ng naiwang pawis na siyang bunga ng kaniyang pagiging maalaga sa trabaho, at ang natural nitong amoy na para bang nakahithit ako ng pinagbabawal na gamot sa halimuyak na hatid nito sa kaibuturan ko. Nakakawala ng ulirat ang sarap nito.

Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa at nilangoy na ang sampung pulgada sa aking ngalangala. Sa lahat ng napanood kong bidyo, ang isang bagay na kailangan mong malaman para hindi ka maduwal kahit na gaano pa ito kalaki at kahaba ay huwag kang huminga. Ilang beses kong pinag-aralan ito para kahit na umabot pa ng isang oras ang pagkakasalpak ng pagkalalaki niya sa ngalngala ko ay tiyak kong masasarapan ito ng labis na init na ipinapahatid ko rito.

Dumuduldol na rin ang ilong ko sa bulbol na nasa dulo ng kaniyang kargada na siyang nakapagpadagdag libog sa aking nararamdaman. Isabay pa ang napakasarap na tinig na ungol ni Rancho na tanda kung gaano ako kagaling trumabaho. Walang duwal, tanging lunon lamang.

Sa tindi nang nararamdaman nito ay siya na ang umindayod sa loob ng bibig ko na siyang ikinaluha ko ng kaniyang pinagmamalaki. Halos masuka suka ako sa ginawa nito. Tinampal ko lamang ang kaniyang matitigas na binti at matalim itong tinignan. “Rancho!”

Tumawa lamang ito at yumuko ito para mahalikan ako. “Hindi ko napigilan, Aurelio. Ulitin ulit natin.” Ngumingisi ngisi lamang ito habang iginagaya ang kaniya sa loob ng bibig ko. Dahil alam ko na siya ang kikilos kaya naman hinayaan ko na ito sa gusto niyang mangyari.

Nakahawak pa ang dalawang kamay niya sa likuran ng ulo ko nang magsimula siyang barurutin ang bibig ko na kahit hindi ko gustong maduwal ay naduduwal ako lalo pa’t ang ibang bayo nito ay tumatama sa gilid ng bibig ko. Para akong sumusubo ng lollipop sa klase nang pagbayo nito kapag natatagilid ang kaniyang pag-unda at sa tingin ko’y mas nakadagdag libog ito sa kaniya dahil mas binibilisan nito ang paggalaw sa bibig ko.

Ilang sandali pa ay tumigil ito at itinayo ako. Muli ay nalasap ko ang kaniyang bibig. Nagpalitan kami ng laway kahit alam kong natitikman nito ang mga naging paunang katas nito na napunta sa bibig ko. Para ngang mas napasarap pa ang pagpapalitan namin ng laway dahil nakikipaglaban ang mga dila namin sa isa’t isa sa natitikman at nalalasahan naming alat at tamis bunsod ng kaniyang paunang katas sa katawan.

Magkalapat lamang angmga mukha namin ngayon. Halos dinig namin ang hininga ng bawat isa. Parang anomang oras ay magpapalitan na ang mga katawan namin sa walang espasyongnamamagitan sa akin. “Mahal na mahal kita, Aurelio at wala akong pakialam kahitmatikman ko man ang lahat ng klase ng tubig sa katawan ko basta’t mapaligayalamang kita.” Kasabay nang paghalik nito ay ang muli naming paglandas sa mgakatawan naming hubo’t ubad na siyang ibinigay namin nang buong buo sa isa’tisa. “Mahal din kita, Rancho.”

Kabanata 16

Kabanata 16

Duwal

Nanlalaki naman ang mga mata ko ng si Rancho na ang lumuhod sa harapan ko. Napatitig lamang ako sa kaniya na para bang hindi makapaniwala sa balak nitong gawin sa akin. Kailanman ay hindi ko naisip na gagawin niya ito. Sa tigas at tikas nito, malayong malayong mangyari ang mga bagay na ibinaon ko na sa limot sa usaping pansekswal. Dahil sa aming dalawa, ako lamang ang sa tingin kong gumagawa nito sa aming dalawa.

“Rancho—” Napapailing ako sa kaniya dahil hindi niya kailangan gawin ito. Napahawak pa ito sa magkabila kong balakang bilang pansuporta. “—hindi mo kailangan gawin ito.”

Ngumiti lamang ito bilang sagot at halos mapasampal ako sa bibig ko para pigilan ang malakas kong pag-ungol nang dinilaan niya ang ulo ng aking kahabaan. Hindi pa gaanong matigas ito pero nang inikot ikot na nito ang dila niya sa loob ng bibig niya ay halos mapaliyad ako sa kakaibang ritmo na dumaloy sa kaibuturan ko. Tigas na tigas na ito na mas matayog pa sa hinahawakan kong mga rehas ng kuwadrang kinalulugaran naming dalawa. “Ang init ng bibig mo, Rancho.”

Hindi ito ang una kong karanasan. Pero tila ba’y lahat ng mga taong nakatikim nito ay hindi maikukumpara sa ligayang tinatamasa ko kay Rancho. Halos mapa-iyak ako nang isubo niya ito hanggang masagad sa mga buhok na nagsitubo sa ibaba ng pusod ko papunta sa dalawang bilugang nagpalawa pa lalo sa inhibisyon na ginagawa sa akin ng aking tito.

“Tangina.” Napapaiyak na ako sa kakaibang emosyong namutawi sa akin lalo pa’t naririnig ko ang mga tunog na alam mong ngayon lamang ito tumikim ng putahe na nasa pagitan ng hita ng isang lalaki. Halos maduwal duwal pa ito sa kakapasok ng kargada ko sa bibig niya. Isabay pa ang pagluha nito na siyang mas lalong nagpataas ng libog na nararamdaman ko.

Hindi ko na natiis at hinawakan ko ang magkabila nitong panga. Tumigil ito at iniluwa ang bagay na kaniyang pinaglalaruan. Tumingin ito sa akin at halos dumugo na ang mga labi ko sa labis na pagkakakagat nang dinilaan niya ang mga labi niyang namasa bunsod ng kaniyang laway at paunang katas na inilabas ko.

“Rancho…” Napapikit ako at iniyuko ko ang katawan ko para mahalikan ito. Gumanti ito nang halik at nalasahan ko pa ang katas ko sa bibig nito na siyang nagdulot nang isang malakas na ungol habang nakikipaglaban ito sa mga dila ko. Mas lalong tumigas ang pagkalalaki ko dahil sa ginawa naming paglasap sa isa’t isa. Pakiramdam ko ay lalabasan na ako anumang oras mula ngayon.

Humiwalay ito at nakita ko na naman ang mga mata nitong handang hamakin at gawin ang lahat ng mga bagay para lamang sa ikakasiya ko. Ipinasok muli nito ang kahabaan ko sa loob ng kaniyang bibig. Naduduwal pa ito pero tinitiis nito hanggang masagad sa kadulu duluhan ng aking pagkalalaki. Kasabay ulit nang pagluwa nito ay ang pamamasa naman ng bagay na hinahawakan nito galing sa napakainit na laway na kaniyang inilabas.

Nakita ko pang tumulo ang mga likido at laway sa mga bolang nasa pagitan ng hita ko na siyang dinilaan niya naman at mariing sinupsop habang patuloy pa ring itinataas baba ang aking kahabaan. Napaliyad ako at halos pumuti na ang mga mata ko sa pinapadama nitong sarap sa katawan ko. Kailanman ay hindi ko pa nararanasan ang ganitong pagpapaligaya. Hinding hindi ako magsisisi na ibinigay ko ang sarili, katawan, at buhay ko kay Rancho.

Tanging mga sigaw at ungol lamang ang ginawa ko habang patuloy ako nitong pinapaligaya. Nariyang isinasabay ko pa ang pagbayo ko sa kaniyang bibig dahil sa tindi nang nararamdaman ko. Kaya napapahawak na ito sa magkabila kong balakang para hindi ito matumba. Para akong malalagutanng hininga sa pinaparanas nito sa akin. Walang makakagawa nito kundi si Rancho at si Rancho lamang.

Ilang minutong dumuduldol sa ngalangala niya ang pinagmamalaki ko. Ilang beses din itong dumuduwal na siyang lalong nagpataas ng libido ko sa katawan. Halos pumutok na ang mga ugat ko sa leeg sa tindi nang pinapalasap nito sa akin. Iba siyang trumabaho na para bang mas magaling pa siya sa akin kapag ako na ang sumususo sa kahabaan nito.

“Rancho, lalabasan—” Hindi ko na natuloy ang sinasabi ko nang ipasok niya ang isa niyang daliri sa butas ng pwetan ko. Parang gusto ko nang idukdok ang ulo ko sa sarap na ibinibigay nito. Nagsusumigaw lamang ako at parang alam na ni Rancho kung kailan ako lalabasan kaya naman mas pinaghigihan nito ang pasuso sa akin. Baon kung baon. Dila kung dila. Isabay pa ang marahas nitong pagsipsip sa kahabaan ko na siyang mas ikinaliyad at ikinaungol ko nang malakas. Para akong sinasapian sa mga hiyaw ko na tiyak kong maririnig nino man sa paligid at apat na sulok nitong kuwadra.

Para pa nitong inaamoy ang mga mayayabong kong buhok sa kaniyang ilong nang ilang minuto itong nanatili sa kadulu duluhan ng pagkalalaki ko. “Ayan na…” Nagtutumibok tibok pa ng ilang beses ang kahabaan ko bago malasap ni Rancho ang napakarami kong katas. Patuloy lamang itong nakasalpak sa loob ng bibig niya at ilang beses niyang nilunok ang katas ko sa bawat pagputok na ginagawa ko sa kaniya.

Halos masuka suka naman ito nang hiluwa niya ang kahabaan ko. May mga sumabit pa na laway at likido sa ibaba ng bibig nito na siyang ikinapikit at ungol ko sa sarap ng tanawin na aking nakikita. Hingal na hingal pa rin ako matapos akong magbalabas.

Nang tingnan ko si Rancho ay nakangiti lamang ito sa akin. Kinindatan ako nito bago niya muling dilaan ang mga labi niya. Kinuha pa ng isang kamay niya ang mga napuntang likido sa kaniyang mukha at ipinasok sa loob ng bibig niya. Sinamahan niya pa ito ng tunog na siyang ikinaungol kong muli sa pangalan nito.

Napahiyaw naman ulit ako nang batiin na naman ako nito. “Rancho…” Halos hawakan ko na ang magkabila nitong panga nang sinubo niyang muli ang pagkakalalaki ko. Halos maghina ako nang gawin niya iyon sa akin. Para nitong inuubos ang lakas ko sa paglilinis nito sa mga natira ko pang katas at laway na nilalandas ng aking kahabaan.

Napaiyak akong yumakap sa kaniya mula sa pagkakaluhod nang iniluha na nito ang kargada ko. Hinalikan ko pa ang pisngi nito bilang pasasalamat sa ginawa nitong pagpapaligaya sa akin. Nang tumingin ako rito ay siya namang paglandas ng mga kamay nito sa mapusyaw kong mukha para alisin ang mga luhang naglalandas sa aking magkabilang pisngi.

Hinalikan ko naman ito sa labi at nalasahan ko pa ang aking sarili sa bibig nito. Pilit kong ipinapasok at ginagalugad ang bibig nito para makuha ko ang mga likidong nalalasahan pa rin nito. Parang nagsisisi ako sa ginawa ko sa kaniya ngayong nakapagpalabas na ako. Hindi ko man lamang pinigilan na ilabas ang pagkalalaki ko sa pagkakasapak sa bibig nito.

“Sorry,” sambit ko nang maghiwalay kaming dalawa. Hindi ako makatingin sa mga mata nito sa hiyang aking nararamdaman. Parang lahat ng libido ko sa katawan ay natanggal sa kaibuturan ko at pinalitan lamang ito nang matinding kahihiyan.

“Aurelio.” Hindi ko pa rin ito tinitignan kahit na mababakas ang pagkaseryoso sa boses nito. Napapasingot naman ako dahil sa bumabarang lalamunan ko sanhi ng pinipigilang pag-iyak. Naramdaman kong hinawakan nito ang magkabila kong panga at pilit na hinihaharap sa kaniya.

“Hindi ko kaya.” Napapikit lamang ako nang halos magtama na ang mga ilong namin sa sobrang lapit ng mga mukha naming dalawa. Ramdam ko rin ang malalim nitong paghinga at paghagod nito sa mga braso ko na kanina ay yakap yakap lamang niya.

“Hindi ko pagsisisihan ang ginawa ko, Aurelio. Kung kaya mong gawin sa akin ang bagay na ’yon, kayang kaya ko ring iparanas sa’yo nang mas higit pa sa ginagawa mo sa akin.” Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko at dahan dahang akong tumingin sa kaniya. Kitang kita ko ang ngiti sa mga mata nito. Para pa ngang kumikislap sa liwanag ang mga ito na nakatingin sa akin ngayon.

Nagtitigan lamang kami sa isa’t isa. Inilapit naman ng kamay ko ang kaniyang dibdib bilang suporta at ang isa naman ay sa mapupula nitong mga labi. Pinalandas ko ito sa ilalim at ramdam na ramdam ko ang lambot nito sa kamay ko. Ginawa ko ulit iyon sa itaas at napakagat naman ako sa pang-ibabang labi ko sa naiisip kong ginawa nito sa akin.

“Hindi ako makapaniwala na gagawin mo sa akin ang bagay na ’yun, Rancho.” Tumitig ako sa mga mata nito. Nais sabihin nang buong puso ko ang mga bagay na madalas ko lamang itago sa sarili ko. “Akala ko… akala ko, ako lang ang baliw na baliw sa’yo.”

Nagsimula nang magtubig ang mga mata ko at hindi ko na napigilan ang pag-iyak kong muli sa harapan nito. “Akala ko…” Niyakap lamang ako nito at dinala ang ulo ko sa dibdib nito. Patuloy lamang ako sa pag-iyak habang ramdam ko na ang init ng kaniyang katawan. Naramdaman ko rin ang paghagod ng kamay nito nito sa likuran ng uluhan ko.

Napapasuntok na rin ako sa dibdib nito sa labis na emosyon. Sa lahat ng reyalisasyon na aking nalalaman ngayon. Hindi ako makapaniwala na mahal na mahal ako ni Rancho. Katulad nang pagmamahal ko rito na kaya kong kalabanin ang mundo makasama lamang siya kahit ilang sandali man lamang ng buhay ko.

Kinuha nito ang dalawa kong kamay na patuloy na sumusuntok sa kaniya. Natigil ang ginawa ko at hindi makapaniwala na tumingin sa kaniya. Hindi ko na pinansin kung magulo man ang buhok ko. Lumalawa man sa luha ang pisngi ko. Namumula man ang mga ilong ko. Nagtatangis man ang mga bibig ko sa iyak habang nakaharap ito sa akin ay hindi ko na pinansin. Parang gusto ko lamang ipadama sa kaniya na ganito ako kagulo kapag kaharap siya. Ganito ako kabaliw na kaya kong humarap sa kaniya kahit na hubo’t ubad ako—basta’t masabi ko lang kung gaano ko ito kamahal.

“Mahal na mahal kita, Rancho.” Hinalikan ako nito nang mararahan sa noo, sa magkabila kong mata, sa talukap nito, sa mga namumulang pisngi, sa ilang ulit nitong pagsipsip sa mapupula kong mga labi, at panghuli sa matangos at tungki ng ilong ko.

Ramdam na ramdam ko ang pagmamahal nito sa akin. Hindi man tama sa iba, pero parang alam ng panahon na tama ang pagmamahal na ipinapadama namin sa isa’t isa. Na totoo ang bawat yapos at halik na aming pinapalasap sa isa’t isa. Na walang halong biro ang mga salitang mga isinasambit namin kapag ipipikit na namin ang mga mata namin bago kami matulog. Na tanging kaligayahan lamang ang nais naming ibigay sa isa’t isa. Ganoong klase ng pagmamahal ang nararamdaman ko sa pagitan namin dalawa ngayon.

“Mahal na mahal kita, Aurelio. Hindi ko man nasasabi o nagagawa madalas—alam kong magmula ngayon at maging sa kamatayan ko ay sayong sayo na ako. Hindi ako makakapayag na mawala ka pa sa akin. Hindi kakayanin ng puso kong masaktan pang muli.”

Nakayakap lamang kami sa isa’t isa ng mga sandaling iyon. Hindi alintana ang hubo’t hubad naming mga katawan. Mga pawis na sanhi ng init at alinsangan sa kuwadrang aming pinagsaluhan. Hindi namin inininda ang lahat ng bagay sa mundo na parang sa mga oras na lamang na ito ay kaming dalawa muna ang mangunguna— ang tanging nabubuhay sa mundo.

Dinig na dinig ko rin ngayon ang mga dagungdong ng tibok ng puso nito. Kaya mas lalo kong isiniksik ang sarili ko sa kaniya na siyang mas ikinayakap lamang nito sa akin habang nakaupo pa rin sa kaniyang bisig. Patuloy pa rin ito sa pagpatak ng mga mumunting halik sa uluhan ko. Napakasarap sa pakiramdam na mahalin nang ganitong klase. Hindi hindi ko pagsasawaan ang mga ganitong tagpo. Hindi hindi ko pagsasawaan ang pagmamahal ng isang de Los Viajeros.

Kabanata 17

Kabanata 17

Dayami

Napatitig naman ako kay Rancho nang magsimula na naman nitong ilandas ang mga kamay sa pang-upo ko. Kinagatan ko na lamang ang ibabang labi ko sa namumuo na namang init sa katawan ko. Pinipigilan din ang malakas kong pag-ungol.

Lahat ng boses na isinigaw ko noong lumuhod ito sa akin ay parang nawala na sa katawan ko. Kaya pinipilit kong huwag umungol nang malakas dahil namamalat na ang boses ko sa kakulangan ng tubig sa katawan. Kaya hinalikan ko ito at pinalandas pa ang ang namumula kong dila sa ibabang dila nito na parang may masasalo akong tubig mula rito.

Nakuha naman nito ang gusto kong gawin kaya nakipaglaban din ang dila nito. Napasinghap naman ako nang kagatin nito ang pang-ibabang labi ko kaya naibuka ko nang malaki ang bibig ko na siyang kinuha niyang oportunidad para gansilyohin ang bawat sulok ng bibig ko. Napapaungol na lamang ako habang patuloy pa rin itong nakikipag-agawan ng laway sa akin.

Muli ay bumaba ang mga halik nito sa panga ko pababa ng leeg ko na siyang pagpalayaw ko sa sarap na aking nadarama. Hindi ko na talaga napigilan ang hindi umiyaw kahit na namamalat na ang boses ko dahil sa kakaibang init na ipinapadama nito sa akin.

Ilang minuto kaming naroroon bago ako nito buhatin at ibaba sa isang bulto ng dayami. Nakaupo lamang ako habang iniaayos nito ang pwesto namin. Matapos ay hinihiga niya ako na nakaharap sa kaniya. Pumatong ito sa akin at sinabihan na ikulong ko ang magkabila kong mga paa sa mga binti nito.

“Ran—” Hindi natuloy ang pagtawag ko sa kaniya nang ipinasok nito ang napakalaki at napakataba nitong pagkalalaki sa bukana ng butas ko. Napasigaw na lamang ako dahil hindi pa nasasanay ang butas ko sa laki at haba nito. Parang walang silbi ang pagdadaliri nito sa butas ko kanina dahil sa pagkapunong sakit na nararamdaman ko ngayon.

Hinalikan naman ako nito Rancho. Halos kalahati ang nabaon niya sa akin bago niya ako hawakan sa malapad kong likuran. Humiwalay ito sa akin at ipinagpatuloy ang pag-unda sa ibabaw ko. Napahawak ako sa likuran nito dahil may hapdi pa rin akong nararamdaman sa tumbong ko.

Dahan dahan naman ulit itong umunda at ipinagpatuloy ang pagkanti sa akin sa mga dayaming kinikiliti ang katawan ko sa gaspang ng mga ito. Ngayon ko lang din napansin na halos gusto ni Rancho na nakikita ang mukha ko kapag katalik ako nito kahit na hindi nababaon ang pagkalalaki niya sa kalamnan ko. Parang mas nasasarapan ito sa mga iba’t ibang ekspresyon na inilalandas ng aking mukha kaysa sa init na ibinibigay ng napakasikip ko paring pang-upo.

Ramdam na ramdam ko ang paghihirap niya sa posisyon namin pero tinitiis niya para makipagtitigan sa akin. Halos hindi na gaanong masakit ang butas ko kaya naman sinabihan ko itong bilisan. Sinunod naman niya ito at hinalikan ulit ako nito.

Pigil na pigil ang mga ungol ko sa loob ng bibig nito. Mas idinidiin niya ang katawan niya sa akin gamit ang mga kamay niyang nasa likuran ko. Kaya mas nakadagdag pa ang init sa nararamdaman kong ligaya.

Nang hindi na ako nakatiis sa klase nang pagbayo nito ay ginamit ko na rin ang mga paa ko sa binti na nakapulupot doon para tulungan itong maglabas masok. Tanging mga ungol lang namin ang maririnig sa apat na sulok ng kuwadrang ito hanggang sa huminto na ito sa pagbayo.

Hindi niya tinanggal ang pagkakapasok ng kaniyang burat sa loob ko. Ang ginawa niya ay kinuha niya ang magkabila kong binti at sinabihan akong hawakan ito. Niyakap ko ang magkabila kong binti na siyang ikinahawak naman nito sa puwetan ko para iangat ang katawan ko para magpantay sa nakaluhod nitong katawan.

Mas lalong nakapasok ang kargada niya kaya naramdaman ko ang pagkapuno sa loob ko. Gumalaw galaw naman siya na parang naghahanap ng komportableng pwesto. Alam kong masakit ang lumuhod kaya pinakuha ko sa kaniya ang damit ko para gawin niyang pansapin sa mga tuhod nito. Sinunod ako nito at hinalikan sa labi na siyang ikinasigaw ko dahil baon na baon ngayon ang napakalaki at napakataba niyang pagkalalaki dahil sa ginawa niyang paghalik sa akin.

Napaiyak na lamang ako habang pilit pa nitong inaabot ang mukha ko kaya lalo pa akong napahiyaw sa ginawa niya. Kaya tiniis ko na lamang ang mumunting sakit dahil kahit anong gawin ko gusto nitong makita ang mukha ko—mahalikan at maramdaman ng kaniyang mga palad kaya titiisin ko para sa kagustuhan nitong makita akong nahihirapan at nasasarapan sa ginagawa niyang pag-angkin..

Nakipaghalikan ako kahit na ramdam kong may tinatamaan ito kahit na hindi pa naman ito kumikilos. “Rancho.” Parang alam na niya na naka-adjust na ako sa laki at haba niya kaya sinimulan na niyang umunda na siyang ikibaluktod ng mga daliri ko sa paa habang nakayakap pa rin ako sa magkabila kong binti.

Baon na baon ang kaniya habang umuhulos ito sa loob ko. Nakipaghalikan na lamang ako sa kaniya habang binabaliw ako nito sa mga kantot asawang mga kilos nito. Sarap na sarap ako sa tunog nang nagpapaspasang mga katawan namin sa isa’t isa. Parang mas pinainit pa nito ang pinagsasaluhan namin ngayon.

Ilang minuto itong naglabas masok sa butas ko na siyang sinasabayan ng mga sigaw ko dahil sa natatamaan nitong ligaya sa kaibuturan ng katawan ko bago ito huminto sa ibabaw ko habang naka sapak pa rin ang pagkalalaki nito sa loob ko.

Naramdaman ko pang kumikibot kibot ito na parang pinipigilan na huwag kaagad siyang labasan kaya ilang minuto kaming nasa ganoong posisyon bago niya ako buhatin habang nasa loob pa rin ang katigasan ng laman nito.

Napakagat labi na lamang ako dahil nababaliw na ako sa pinaggagawa nito sa akin. Parang lahat ng sakripisyo ko at pagtitiis ko noon sa kaniya ay naging sulit lamang sa pinapalasap nito sa akin. Nakakabaliw ang magmahal sa isang de Los Viajeros, abot hanggang bituka.

Buhat buhat ako nitong naglakad palabas at ipinatong sa holding bar sa harapan ng kulungan ng kabayo. Hindi naman ako nasaktan sa pagkakaupo ko dahil sa armrest ng mga kabayo na nakapatong ngayon sa pisngi ng pwetan ko,

Tinulungan naman ako ni rancho na ibaba ang mga paa ko sa kaniyang magkabilang bewang. Nakasuporta ito sa aking bewang habang ang mga kamay ko naman ay nakadantay sa leeg nito.

Nang maayos namin ang mga sarili namin ay nagsimula na ulit siyang gumalaw sa posisyong ito. Mas marahas ang pagbayo nito dahil saktong sakto sa kataasan niya ang pwesto ng kaniyang kargada sa butas ng pwetan ko kaya napapahiyaw na lamang ako sa labis na sarap na ipinapadama nito sa akin ngayon.

Mas lalo pa akong nabaliw dahil sa pagpapaikot ng kaniyang katawan sa butas ng pwetan ko na parang may hinahanap. Nang may natamaan ito sa loob ko ay siyang ikinasigaw ko pa lalo sa pag-aangkin nito sa akin at hindi niya ito tinantanan habang napapapikit naman akong nakatingin sa kaniya.

Namumuti na ang mga mata ko sa labis na emosyon na ipinapadama nito sa akin. Hindi man nasasagad dahil sa pag-iingat nitong mahulog ako ay tamang tama lamang para abutin ko ang sukdulan ng aming pag-iisa.

Sumirit ang napakaraming likido sa pagitan naming dalawa. Umabot pa ito sa ibabaw ng mga ulo naming dalawa dahil sa tindi ng pagkantot nito sa akin. Hingal na hingal ako habang patuloy pa rin ito sa marahas nitong pag-ulos. Napapahalinghiling na rin ang ulo ko sa labis na pagbayo nito sa akin habang patuloy pa rin akong nilalabasan.

Napahalupaypay ako sa kaniyang katawan habang siya naman ay dahan dahan namang umulos. Hinalikan na lamang ako nito habang pinipigilan ang sarili niyang maging marahas. Nang makabawi ako ay sinabihan ko na itong ipagpatuloy ang pagbayo kaya naman nang maghiwalay ang mga katawan namin ay naglalawa na ang mga dibdib, pusod, at tiyan namin ng pawis at likidong inilabas ko.

“Rancho!” Naisigaw ko na lamang sa kaniya nang landasin at ipunin ng kamay nito ang katas kong tumalsik sa katawan niya at sinipsip pagkatapos. Napapikit na lamang ako sa pangbabaliw nito sa akin. Parang malalagutan ako nang hininga sa ginagawa niyang ito. Kaya naman nang tignan ko siya ay ngumisi siya sa akin at napakagat labi naman ako nang ipunin niya ang mga likido ko naman sa katawan at inilagay niya sa bibig ko.

Nalasahan ko ang alat sa sarili kong pagkalalaki at nang lulunukin ko na sana ay sinunggaban ako nito ng halik at nakipag-agawan sa likidong nasa loob ng bibig ko. Sinipsip nito ang dila ko na parang nandoon ang lahat ng ipinasok nitong likido kasabay pa ang patuloy nitong pagbayo sa posisyon naming dalawa.

Hapong hapo kami dahil sa hangin na nawala sa mga baga namin. Nakangiti kaming nakatingin na dalawa habang nakasalpak pa rin ang pagkalalaki nito sa loob ko. Niyakap ko na lamang ito habang siya naman ay idinantay ang ulo sa balikat ko.

Ilang minuto lamang ay tumibok ulit ang pagkalalaki nito kaya napahiwalay ako sa kaniya. May naisip akong posisyon sa pwesto naming dalawa ngayon. Ayoko rin mapagod pa si Rancho at para mas maramdaman ko ang init ng katawan nito.

“Mahk, patalikod mo naman akong barurutin.” Napailing ito pero hinawakan ko ang magkabila nitong pisngi at tinitigan ko ito sa mga mata niya. “Gusto kong maramdaman ko ang init ng katawan mo. Yakapin mo ako nang mahigpit habang nakatalikod sa’yo. Hinahalikhalikan ang batok at paligid ng likuran ng balikat ko.” Nakikita ko ang pag-aalinlangan sa kaniya kaya hinalikan ko ito sa mga labi. “Please, gusto kong kantutin mo ako na parang aso.”

Wala na itong nagawa nang tumayo ako sa holding bar sa tarangkahan ng kulungan ng kabayo at mabilis nang ipinasok ang mga paa ko paloob para makaupo ako sa armrest ng mga kabayo. Dumusog pa ako para ipapasok na lamang ni Rancho ang kargada niya sa loob ko na tiyak kong marami na ring likidong pumasok sa butas ko dahil sa paunang katas nito.

Naramdaman ko ang paghalik nito sa batok ko bago ulit nito pinuno ang butas ng puwetan ko. “Huwag kang magpipigil ng ungol kundi hindi ko titigilan ang butas ng puwetan mo hanggat hindi ko naririnig na inuusal mo ang pangalan ko.” Napakagalat labi naman ako at hinawakan nito ang buhok ko gamit ang isang kamay nito. Ang isa naman ay nakayakap na sa akin kaya naman malaya niyang iniarko ang katawan ko para maipasok niyang lahat ang kargadang patuloy niyang ipinagmamalaki sa akin.

Tanging pagsigaw lamang ang ginawa ko habang kinakana ako nito patalikod. Mararahas ang mga ulos nito na siyang ikinasisigaw ko ng pangalan niya. Ibang pag-angkin ang ginawa nito sa akin sa ilang beses naming paglasap sa isa’t isa. Parang kapag hindi nito nakikita ang mukha ko, mas nagiging bayolente ito sa pag-angkin.

Napapaiyak na lamang ako sa labis na tuwa dahil hindi ko na kaya ang mga galawan nito. Masyado ako nitong dinadala sa kalangitan na siyang mas lalo pang nakapagpapunta sa akin sa ikapitong glorya. Nahiyaw pa ako lalo sa pangalan nito nang kinakagatan na niya ang balikat ko na parang sabik na sabik at galit na galit ito sa pagbayo sa akin.

Ilang minuto niya akong binayo sa posisyon na iyon. Hindi tinigilan hanggat wala na akong mahihiyaw na pangalan nito. Parang gusto kong lagi itong ganito kahit na halos patawan na ako nang ulirat sa bilis at diin na ginagawa niya. Umulos pa ito nang mabilis at ilang sandali lang ay rumagasa na ang napakalapot at napakadaming katas nito sa butas ng puwetan ko na kanina pa niya pinipigilan.

Napakainit nito at punong puno na ako kaya ramdam ko ang pagpatak ng mga likido sa mga paa ko dahil nakaarko pa rin akong binabarurot ni Rancho. Hindi ito tumigil hanggang hindi niya nailalabas ang lahat ng laman ng kaniyang dalawang bola sa kalooban ko. Kaya nang tumigil ito ay nakadantay lamang ang ulo nito sa balikat ko at hindi pa rin hinuhugot ang pagkalalaki nito sa pwetan ko.

“Hindi kita pagsasawaan, Aurelio,” salita nito at binuhat naman ulit ako nito at hindi tinigilan ang butas ng puwetan ko hanggat may lakas pa ito. Hindi ko na alintana ang oras sa tagal naming paglasap sa mga katawang naghahalo sa pawis at malapot na likido. Parang sa bawat pagsalpok ng mga parte ng katawan namin ay siyang simbolo ng pag-angkin namin sa isa’t isa.

“Hindi ako magsasawa, Rancho. Mamahalin kita araw-araw at magpakailanman.” Kasabay ulit ng hindi ko mapigilang pag-usal sa pangalan nito sa bawat pagkanti nito sa katawang paulit ulit niyang inaangkin.

Kabanata 18

Kabanata 18

Pagkadismaya

Maggagabi na nang makaalis kami ni Rancho sa kulungan ng mga kabayo. Naglinis din kami sa kalapit na banyo para masigurado naming walang bakas nang pag-iibigan naming dalawa. Nakadantay lamang ang ulo ko sa kaniyang dibdib habang inihahampas ng hangin ang mga katawang lupa namin sa loob ng sasakyan.

Ramdam ko ang lamig na nagmumula sa pagbuga ng maliit nitong aircon kaya mas itinaas ko pa ito para hindi malamigan. Kahit na mainit ang katawan ni Rancho, masakit pa rin sa balat ang hangin na ibinubuga ng sasakyan nito.

Kasalukuyan itong namamaneho ng kotse pabalik ng Rancho de Los Viajeros. Nakayakap ako sa kaniya na siyang kagustuhan niya para mas maramdaman ko raw ang katawang lupa niya. Wala na ang tauhan niyang kasalukuyang nangangabayo kanina sa likuran namin. Dumating ito kanina na siyang nagdala ng sasakyan ni Rancho at umalis naman gamit ang kabayong sinakyan namin kanina magmula noong umalis kami sa manggahan.

Tanging kami lamang at ang paghinga namin sa nag-aagaw dilim sa napakalawak na lupain ng mga angkan naming de Los Viajeros ang namumutawi ngayon sa paligid naming dalawa. Ramdam na ramdam ko ang napakabango at lamig ng hininga nito na dumadantay sa ibabaw ng uluhan ko. Isabay pa ang napakainit nitong katawan a siyang sumisirit sa kalamnan ko.

Napapapikit ako habang hindi pa rin makapaniwala sa ilang ulit na pag-angkin sa akin ni Rancho. Walang katulad na para ako nitong inilalagay sa kalangitan sa sobrang sarap sa pakiramdam. Iba ang klase ng mga pagbayo na ipinamamalas nito sa akin. Marahan na marahas. Madiin na masakit. Malaki na mataba. Ibang ibang kumantot ang taong yakap yakap ko ngayon.

Dumiretso lamang kami sa kaniyang kusina para makakain muna. Parang lahat ng gutom na tiniis ko ngayong araw ay sulit sa napakasarap na nakahain ngayon sa hapag kainan. Tanging ang mayordoma lamang ang naririto. Wala na naman ang kapatid ko na si Dos at Deigo na anak ni Rancho.

“Dayanara,” salita ni Rancho. Humarap ang matandang babae sa amin. Napakunot noo naman ako dahil sa nakita kong itsura nito. May pagkakahawig ito kay Rancho base sa bilugan nitong mga mata. Isabay pa ang klase ng ilong at hugis ng bibig nito. Kung hindi ko lamang ito kilala, masasabi kong pwede na niyang ipagkalat na anak niya si Rancho. Walang tututol dahil may pagkakahawig talaga sila kung pakakatitigan. Kung hindi ko lang alam kung sino ang lola namin ay masasabi kong pwede na siyang pumalit dito lalo pa’t patay na ang nanay nila Papa.

“Pahanda naman ang banyera sa kwarto ko.” Pinaupo na ako ni Rancho. “Katamtaman lang ang init na ilalagay mo.” Siya na rin ang kumuha ng pagkain ko kaya para akong binudburan ng asin sa kilig na nararamdaman ko ngayon. Para ako nitong asawa na pinagsisilbihan habang buntis sa magiging anak namin. Ang problema nga lang, kinakain lamang ito ng aking bibig at pang-upo ko ang mga katas na inilalabas nito. Masyado akong binabaliw ni Rancho kaya kung ano-ano na ang mga pinagsasabi ko. Napapailing na lamang ako habang nakatingin pa rin kay Rancho.

“Sige po, Senyór.” Umalis naman ang mayordoma at bago ito umalis ay pinasadaan pa ng tingin si Rancho. Nakita ko naman ito at isinawalang bahala dahil masyado na itong matanda para magkagusto pa dito si Rancho. Masyado na akong seleso, sa dami naman kasi ng babae ng lalaking ito.

Tahimik lamang kaming kumakain. Nang matapos ako ay doon ko lang napansin na wala pala ang kapatid ko na si Dos. Napatingin naman sa akin si Rancho na ngayon ay kasalukuyan pa ring kumain. Ngumiti lamang ako habang pinapanood siyang kumain. Napangisi naman siya sa ginawa kong panonood sa kaniya.

Matagal na rin pala noong pumunta kami dito sa Rancho de Los Viajeros. Labing pitong gulang lamang ako at ngayon nga ay magtatapos na ng kolehiyo sa edad na dalawampu’t isa. Napakatagal ko na palang patuloy na tiniis ang pag-ibig na walang kasiguraduhan. Natatakot akong baka panagip lamang ang lahat. Ibalik ang wisyo sa syudad kong puwersahan kong minahal.

“Anong iniisip mo ngayon, Aurelio?” Napailing lamang ako sa kaniya at ngumiti ng pilit. Parang wala pang isang linggo na narito kami pakiramdam ko napakatagal ko ng kasama si Rancho. Parang bawat oras na lumilipas rito sa rancho, marami nang nangyayari. Parang bawat galaw ko ay may mga latay na bumabakat sa mga balat ko. Nakakapusyaw, nakakatuliro, at nakakabahala ang ganitong pag-iisip ko. Pakiramdam ko hindi ako mabubuhay kung mawawala sa akin si Rancho.

Uminom na lamang ako ng malamig na tubig. Kahit na papaano ay mahimasmasan ako na hindi ako iiwan ni Rancho. Hindi niya ako pipiliing masaktan. Hindi niya ako pipiliing iwanan. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang hindi siya makita at mayakap. Malalagutan ako ng hininga bago pa ako nito hiwalayan.

Nagulat ako nang may bumuhat sa akin mula sa pagkakaupo. Nakalimutan ko na palang ilang minuto na akong tulala pagkatapos kong uminom. Nawalan na ako ng pandama habang inilalakbay ng isipin ko ang napakaraming posibilidad sa pagitan naming dalawa.

Pinikit ko ang mga mata ko habang inilalandas naman ni Rancho ang mga kamay niya sa magkabila kong pisngi para pawiin ang mga lumandas na luha sa mga mata ko. Iniupo ako nito sa lamesa habang nasa pagitan ito ng mga hita ko at nakatayong sinusuyo at niyayapos ang mga bagay na iniisip ko, mga bagay na mangyayari pa lamang sa pagsikat ng araw sa kalunran, at mga bagay na pilit kong inilalakbay sa kasalukuyang panahon.

“Aurelio,” salita nito. Tumingin ako sa kaniya sa mga matang halos patawan na ng ligaya. Walang mababakas na pag-asa kahit na ngumiti pa ako ng pilit sa kaniya. “Kung ano man ang iniisip mo, hindi mangyayari ang bagay na iyon. Kung iiwan man kita, alam kong para sa kaligtasan mo rin iyon. Pero lagi mong tatandaan na mahal na mahal kita.” Napapikit ako sa magkabila kong mga mata nang hahalikan na ako nito sa aking talukip. Pinapatahan ang mga bagay na wala pang kasiguraduhan.

“Hindi ko maiwasang mag-isip, Rancho. Natatakot ako paggising ko, wala ka na sa tabi ko. Natatakot akong panaginip lamang ang lahat ng ito.” Yumakap na ako sa kaniyang bewang at isinandal ang aking katawan sa malapad nitong dibdib. Rinig na rinig ko naman ang malakas na pagtibok ng puso nito. Parang kaya nitong wasakin ang buto at balat sa marahas na pagtakbo nito sa loob ng kaniyang katawan. Nakakatakot magmahal ang isang de Los Viajeros .

Pinasadahan ng mga kamay ko ang dibdib nito. Inikot ikot ang mga daliri ko na parang may sinusulat sa damit nito. Umukit ako ng papuso at inilagay ang pangalan namin sa loob nito. Napangiti naman ako kahit papaano sa kabaliwan ko. Kung titignan ako ngayon para akong gumuguhit sa hangin habang patuloy pa ring nakasandal kay Rancho.

“Kung mangyari man ang sinasabi mong pag-iwan sa akin, Rancho. Mas mabuti pang mawala na lamang ako.” Umangat ang katawan nito at napahiwalay sa akin. Tumingin ito ng seryoso at ganoon din ang ginawa ko. “Kung iiwan mo ako, mas mabuting hindi ko maramdaman ang sakit nang pang-iwan mo sa akin. Hindi ko kaya, Rancho.”

Napahagulgol na lamang ako sa harapan nito habang matalim pa rin itong nakatingin sa akin. Ayoko mang aminin, itinaya ko na ang pagkatao ko sa lalaking kaharap ko ngayon. Hindi ako natatakot sa sasabihin ng ibang tao, natatakot akong malaman ang katapusan ng kwento naming dalawa. Hindi ko kayang tignan ang sarili kong nagmamakaawa sa pagmamahal niya. Hindi ko kayang makitang hindi na ako ang humahalik sa mga mapupula nitong mga labi. Hindi ko kayang may ibang inaangkin na ito, malabin sa akin.

“Hindi ko kaya, Rancho.” Napapailing na lamang ako sa mga isinasambit ko ngayon sa kaniya. Parang alam mong may kalakip itong katotohanan sa mga bawat bantas sa mga letrang nadayalugo sa aking napakapulang mga labi. Nakakangilo sa reyalidad na malaman na kaya ko ngang ipagpalit ang buhay ko para makasama ko lamang si Rancho. Para bang kalaban namin ang panahon sa relasyon naming dalawa. Nakakatakot ang sumugal sa ganitong pag-ibig na alam mong talo kayong dalawa kahit na hindi pa nagsisimula ang pag-ikot ng mga baraha sa nakapaikot na kopeta.

“Hindi mo gagawin ang bagay na ’yan, Aurelio. Huhugutin kita kay santanas kung mangyayari man ang bagay na ’yun.” Kumapit pa ito nang mahigpit sa magkabila kong mga braso habang sinasabi sa malalim at seryosong boses nito. Nakakatakot at parang kinikilabutan ako sa ninanais nitong gawin.

Napapailing ako sa hindi ko maipaliwanag na dahilan. Hindi gagawin ni Rancho na sundan ako sa kabilang buhay. Hindi ako makakapayag na iwan niya ang buhay na minahal niya. Hindi lamang ang katawan ni Rancho ang nakitaan ko kung bakit ko ito minahal, minahal ko ito dahil sa pagmamahal nito sa maraming bagay. Simple man pakinggan, napakasarap pagmasdan nitong tumatawa habang ginagatasan ang mga baka. Pinapastol ang mga tupa na parang mga sariling mga anak. Nagbubungkal at nagtatanim na parang isang napakaliit na bagay sa isang mayamang negosyanteng mamamayan dito sa rancho. Ibang iba ang hatid nitong hagod sa mga simpleng bagay na karaniwan nitong ginagawa.

Nakakabaliw na halos gusto ko na lamang siyang panoorin. Dahil ang makita itong gawin ang ginagawa ng kanilang mga tauhan ay isang bagay na kaya kong titigan magdamag. Hindi ito pilit na dahil gusto nitong maging kabahagi sila kundi dahil kabilang siya sa mga ito. Hindi pakikisama ang kaniyang ginagawa, kundi pagpapakita ng halaga sa isang tao.

Kaya ang hirap magtiwala ngayon lalo pa’t alam mong maraming tao ang halang ang bituka. Gagawin para sa pansariling interest. Magmula noong marinig ko siyang tinanggihan ang isang kumpari nito na nag-aalok ng posisyon sa gobyerno kapalit ng isang sakahan, alam ko na noon na may pagtatangi na ako sa kaniya. Napakasarap marinig at makita na may prinsipyo, paninindigan, at puno ng pagmamahal sa sarili ang isang lalaki. Iba ang dating sa kahit ano mang diyamante ang mayroon ito sa mundo.

Napahawak ako sa mukha nito. Inaalis ang lumalandas na galit sa kaniyang mga mata. “Ipangako mo na hindi mo ako iiwan, Rancho. Ipangako mo sa akin ngayon din,” mababakas na ang nginig sa boses ko habang nakatingin sa kaniya ng seryoso. Gusto kong marinig sa mga labi nito na hindi niya ako iiwan sa kahit ano mang dahilan. Hindi ko kakayanin ang buhay na hindi kasama si Rancho.

Napapikit ito bago tumingin muli sa akin. “Hindi ko maipapangako ang bagay na alam kong hindi ko kayang ibigay, Aurelio. Ang bagay na sinimulan natin ay isang pagkakamali at kung malagay ka man sa kapahamakan dahil sa pagmamahal mo sa akin. Titiisin kong makita ka na kasama at kayakap ng taong magmamahal sayo at taong mamahalin mo.” Napalunok at parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa sinambit nito sa akin.

Napapailing na lamang ako sa kaniya. Hindi makapaniwala na wala akong panghahawakan na kahit ano sa relasyon naming ito. Parang sinaksak ako ng ilang bultahe na siyang nakapagpahina sa buo kong kalamnan.

“Rancho, hindi ko kaya…” Patuloy lamang ako sa pag-iling sa kaniya kasabay nang pagragasa na naman ng mga luha ko habang kaharap ito. Hindi sang-ayon na ibibigay ako nito sa ibang tao para sa kaligtasan ko. Hindi ako maililigtas nino man sa bagay na kikitil sa buhay ko. Hindi ako maililigtas na isipin na may ibang taong nagpapaligaya sa kaniya. Hindi ko kayang makitang may-iba ako habang siya ay nagdurusa at hindi ko kayang makita siya sa iba habang ako naman ay nagdadalamhati sa paglisan nito sa akin. Hindi ko kayang maiwanan. Hindi ko kayang maiwanan ng taong mahal ko.

“Kung ibibigay mo rin ako sa ibang lalaki, sisiguraduhin kong mamatay lahat ng taong aangkin sa’yo, Rancho.” Napapangitngit na ako sa galit na namumutawi sa pagitan naming dalawa. Malalalim na rin ang paghinga ko habang sinasabayan nang pagragasa ng napakarami kong luha sa aking mga mata. “Hindi ka pwedeng maging masaya sa ibang tao, Rancho. Makakapatay ako sa taong magpapangiti sa’yo. Hindi ka pwedeng magmahal habang nabubuhay ako.”

Nagulat naman ako nang angkinin nito ang mga labi ko. Mararahas ang bawat paghalik nito. Ramdam mo ang galit at pagkadismaya sa mga tinuran ko sa kaniya ngayon. Napaungol ako nang kalikutin nito ang bawat sulok ng bibig ko. Nakipaglaban pa sa dilang gustong pumasok sa bibig niya. Napasinghap naman ako nang hilahin nito ang pang-ibabang labi ko gamit pa rin ang bibig nito bago siya humiwalay at tumingin sa akin sa malalim na paraan na abot hanggang sa kaibuturan ng mga buto ko. “Kung hindi ako pwedeng maging masaya, hindi ka rin sasaya sa ibang tao, Aurelio. Tandaan mo ’yan. Ngipin sa ngipin. Buto sa buto. Magkamatayan man tayo ng taong magmamahal sa ating dalawa. Gagawin at gagawin ko sa’yo ang ginagawa mo sa akin, Aurelio. Kung baliw ka, mas magiging baliw ako sa ating dalawa.”

Napahawak ako sa buhok nito nang maglandas ang mga halik niya sa leeg ko. Hindi ko na ininda pa ang mga sinasambit nito na sa tingin ko’y malabo pang mangyari.

Napakadiin at siguradong magmamarka ang bawat landas ng bibig nito sa balat ko. Kinagatan ko ang labi ko para pigilan ang sumigaw sa kakaibang sensasyon na ipinapadama nito sa akin.

Masarap ang rahas ng mga halik nito sa katawan ko. Hindi ko man naiisin na magiging ganito si Rancho sa akin, alam kong tatanggapin ng pagkatao ko ang kahit ano mang ibigay na kalse ng pagmamahal sa akin. Marahan man o patago—wala na akong pakialam makasama ko lamang ito ng panghabambuhay.

Bumalik ang halik nito sa bibig ko at umungol naman ako pagkatapos niyang landasin ang bilugang pang-upo ko sa loob ng suot kong pantalon. Hindi ko alam paano niya napagkasiya ang kamay niya sa suot kong halos dumukit lamang sa linya ng katawan ko. Parang nakadagdag pa nga ang sikit ng suot ko sa pagkakahawak nito sa pwetan ko dahil damang dama ko ang init sa mga kamay nito pati na rin ang gaspang na tiyak kong ilang taong niyang trinabaho dito sa napakalawak na rancho na aming kinalakihan.

“Tres.” Mabilis pa sa alas kwatro nang maghiwalay kami sa pwesto namin ni Rancho. Dinig ko ang seryosong boses ng kapatid kong si Dos at parang nabingi naman ako sa sunod na nagsalita mula pa rin sa likuran ko. “Pa?”

Kitang kita ng mgamata ko ang lumukob na takot kay Rancho. Alam kong ito na ang oras at simula ngpaghihirap naming dalawa at pagkasira ng aming relasyon. Ang pangamba at takotna lumukob sa akin kanina ay kusa na lamang kumawala sa kaibuturan ko sa bilisng pagtakbo ng dibdib ko. Tama nga ako, hindi ako ang pipiliin ni Rancho.

Kabanata 19

Kabanata 19

Diego

Halos patawan ako nang ulirat habang unti unti akong tumitingin sa taong papanigan ng taong mahal ko. Napapalalim na rin ang paghinga ko at hindi ko na napigilan ang mga luhang matagal ko nang inilalabas mula pa kanina at patuloy pa rin sa pagtulo ngayon sa napakapusyaw kong mukha.

Napakasakit na makita ang pandidiri sa mga tingin na lumalandas sa mga mata nito. Ibang iba sa mga matang ibinigay ng kapatid ko. Natatakot akong ito na ang simula ng mga bagay na kinakatakutan ko.

“A-anong ibig sabihin nito? Tres? Pa?” Mahina pero damang dama mo ang pagkaugat sa mga salita nito. Para pa ngang ayaw pa nitong sabihin ang mga salitang lumalabas sa bibig niya. Napakagat ako sa pang-ibabang labi kasabay ng pagkuyom ng kaniyang kanang kamay.

“Ma-magpapali-liwanag kami, Di-Diego, hi-hi—” Hindi ko na natuloy ang sinabi ko nang basagin ng lalaking kaharap ko ang nahawakan nitong bagay. Gulat na gulat ako at parang hindi ko kaya ang nasasaksihan kong rahas mula sa kaniya. Hindi lamang ito kundi na rin sa lahat ng aspetong ng galit na ipinaparanas nito sa akin. Nakakatakot ang nakikita kong mukha sa anak ng lalaking mahal ko. Parang ano mang oras ay pwede na akong paglamayan sa tindi ng galit nito sa akin.

Hindi ganito ang inaasahan ko. Hindi ako nakaranas ng kalupitan sa mundo. Parang hindi ko kayang maranasan sa ibang tao ang ganitong pagmamalabis. Nanginginig akong napaharap sa kaniya. Nagtatanong sa kung bakit ito nagwawala. Hindi nito kailangan ng ganito katapang na pagpapahayag. Nasasaktan ako sa nangyayari ngayon. Parang ako pa ngayon ang naging tulay sa gulong nasasaksihan namin mula sa anak ni Rancho.

Patuloy lamang ito sa pagsasalita ng masasakit na lintanya at pagsisigaw ng mga malulutong na mura sa amin ni Rancho kasabay pa ng walang tigil nitong pagsira sa lahat ng bagay na nahahawakan at nakikita niya sa kaniyang harapan. Nanginginig na ang buo kong kalamnan sa ipinaparanas nitong hagupit. Para itong bagyo na kaya kaming liparin ano mang oras mula ngayon.

Napasinghap naman kaming dalawa ni Rancho ng may kung anong bagay ang lumipad sa itaas ng mga ulohan naman. Napalaki lamang ang mata ko sa gulat kasabay pa ng pangangatog ng mga binti ko at walang tigil kong pag-iyak.

Napapatanong sa mga bagay bagay sa kung anong nangyayari ngayon at bakit humantong kami sa ganito. Nagmahal lamang kaming dalawa. Bakit ang lalim ng galit nito sa amin gayong wala naman kaming kinakanti. Hindi na ako makahinga sa sobrang takot na nararamdaman ko. Kaya para hindi ko marinig ang mga sigaw at pagsira nito ay tinakpan ko na lamang ang dalawa kong tenga habang patuloy pa rin sa pag-iyak.

“Diego!” Magkasabay pang banggitin ng kapatid ko at ni Rancho ang pangalan ng taong nagwawala ngayon. Nakita ko namang mabilis na hinawakan ng kapatid ko ang lalaki. Patuloy lamang itong nagpupumiglas na parang kakalas ano mang oras mula sa mahigpit na pagkakahawak sa kaniya. Natatakot akong magkasakitan silang dalawa dahil sa akin. Hindi ko kayang makitang nasasaktan ang kapatid ko. O kahit na ang anak ng taong mahal ko. Hindi ko kaya o kahit isipin man lamang.

“Papatayin ko kayong mga hayop kayo! Ang bababoy niyo!” napasinghap naman ako nang suntukin ng kapatid ko ang lalaki. Mabilis akong pinuntahan ni Rancho at niyakap nang mahigpit. Nanginginig din ito katulad ko ngayon at parang sa mga bisig niya ay sapat nang ipahayag na hindi ako mag-isa sa labang ito. Parang kahit anong unos at lamig ng panahon ay kaya nitong pawiin sa pamamagitan ng pagyakap sa katamtaman kong pangangatawan.

“Tangina naman, huminahon ka, Diego! Kundi ako ang unang papatay sa’yo.” Napaharap ako bigla sa narinig ko. Nakita kong dumudugo na ang mukha at katawan ng kapatid ko habang ganoon din ang lalaki. Hindi na ako makahinga sa nasasaksihan kong tagpo . Mauuna pa akong mamatay sa kanila kung ipagpapatuloy nila ang ganoong karahasan.

“Rancho—” Hinihagod ko ang kamay nito na parang kinakausap na siya na ang pumagitna sa dalawa. Hindi ko kayang nagkakasakitan ang dalawang mahahalaga sa buhay namin ngayon sa rancho kahit na may hindi kami pagkakaunawaan. “—pigilan mo sila, Rancho.”

Tuluyan na akong nawalan ng malay matapos kumawala sa akin si Rancho. Parang nang suntukin nito ang sarili nitong anak ay ’yun na rin ang oras na hinihintay ko at kusa na lamang ibinigay ng katawan ko ang nais ko na pigilan ang nasasaksihan kong karahasan.

Sa mga talukap kong nagsara ay siya na ring hiling kong matapos na ang lahat ng ganitong pagmamalupit at pagmamalabis. Hindi na kaya ng presensiya ko ang ganitong kalupitan. Nasasaktan pati na rin ang puso’t ko’y damdamin na sadyang hindi inubog sa ganitong pagkakataon.

Dahil hindi ganito ang mundong kinalakhan ko. Hindi dapat ganito karahas ang bigay sa akin. Parang gusto akong pahirapan nito sa tanging maling ginawa ko ngayon at ito ay ang pagmamahal ko sa aking tito na si Rancho.

Minahal ko lang naman ang kapatid ng tatay ko. Minahal ko ng buong puso si Rancho—’yun lang ang maling ginawa ko sa mundo. Hindi man tama sa paningin ng nakakarami pero para sa akin sapat na ang pagmamahal ko para gawing tama ang lahat ng bagay sa pagitan nmaing dalawa ng taong mahal ko.

Napamulat ako na si Rancho ang katabi ko. Hinahaplos ang kaubuuan ko’t sinuri ang kaluluwa sa bawat tingin na ibinibigay nito sa akin. Nandodoon pa rin ang gitla sa kaniyang mga mata pero hindi maitatanggi ang rahan nito na lumalandas sa mga mata ko.

“Aurelio,” salita nito. Huminga muna ito nang malalim bago nito ipagpatuloy ang kaniyang lintanya. “Kahit anong mangyari, ikaw pa rin ang pipiliin ko.” Tinulungan ako nitong makabangon at mabilis na rin kaming bumaba para puntahan at kausapin si Diego tungkol sa relasyon namin ng kaniyang ama.

Nanginginig ako ngayong nakaharap kay Diego. Natatakot na baka makawala ito sa yakap ng kapatid ko kahit na nasa tabi at hawak ni Rancho ang kamay ko na siyang tanging poprotekta sa akin. Parang alam ng katawan at puso ko na may pangamba pa rin ako na baka magwala na naman ito na saktan ang lahat ng bagay na alam niyang makakapagpatahan sa kaniya.

Magkahawak kaming nagpapaliwanag ni Rancho sa kung paano ko ito nagustuhan at kung gaano na kami katagal ngayon. Wala akong iniwan na kahit ano mang detalye maliban sa pag-angkin nito sa akin. Sinabi rin namin na kahit magkarelasyon na kami ay walang makakaalam. Alam namin kung saan kami lulugar na dalawa kaya wala siyang dapat na ikatakot at ikahiya.

Siniguro naman ni Rancho na wala itong mapagsasabihin nino man. Pilit man ay nakagaan pa rin naman ito sa dibdib ko na may panghahawakan ako mula sa usapang ito. Napatingin ako kay Diego at wala pa ring mababakas na ano mang emosyon mula sa kaniya. Kaya naman nang matapos kami ganoon na lamang ang galit na bumalatay sa mukha nito. Parang gusto niyang manakit at pinipigilan lamang niya ang kaniyang sarili.

Ang tanging pagkakaalala ko lamang sa tagpong iyon ay ang pag-alis nilang dalawa ng kapatid ko habang tinutulungan akong pakalmahin ni Rancho. Muli ay nakatulog ako na mabigat ang dibdib ko. Parang hindi na gumagana pa ang utak ko sa kung ano mang nangyayari ngayon at nagpatianod na lamang sa kung anong gusto ng oras at panahon.

Napagising ako nang hapong hapo ang katawan ko sa tubig. Nang tignan ko ang mesa na nasa tabi ng kama ay wala akong nakitang baso ng tubig kaya naisip ko na lamang bumaba. Sa hagdan pa lamang ay rinig na rinig ko na ang ingay na parang may nagwawala.

Habang papalapit ako ay kusa na lamang nanginig ang katawan ko sa boses na tiyak kong si Rancho. Pinilit kong maglakad dahil gusto kong hagkan at pawiin ang luha ng taong mahal ko. Hindi ko kayang nakikita siyang walang karamay habang umiiyak. Kaya naman kahit may bigat sa dibdib ko ay nagpatuloy lamang ako sa paglakad hanggang sa kita ko na ang delubyo na nilikha ni Rancho.

Nakasalampak ito sa sahig habang patuloy na lumuluha. May mga dugo rin sa katawan nito at mas lalo na sa mga kamay niya. Nagkalat ang maraming gamit sa paligid na ano mang oras ay iisiping pinasukan ito. Tanging awa lamang ang bumalatay sa akin habang tinatanggal ang mga upuan na nakasalangsang sa paligid na papunta kay Rancho.

“Rancho…” nanginginig ko pang salita sa kaniya. Parang wala itong naririnig kaya nang makarating ako ay umupo kaagad ako at kinuha ang isang kamay nito. Kahit may mga bahid pa ng dugo ay hindi ko na alintana at ipinalandas ko sa pisngi pababa sa labi ko na siyang humalik rito nang marahan “Rancho.”

Umiiyak na akong nakaharap sa kaniya habang pilit kong kinukuha ang atensyon nito. Pumikit pikit pa ito kung sigurado sa nakikita niya. Nang masigurado niya na ay lumapit ito sa akin at niyakap ang katawan ko. Nasa dibdib na ngayon ang ulo ko habang nasa ibabaw naman nito ang uluhan niya. “Hindi tayo maghihiwalay, Aurelio. Walang bibitaw sa ating dalawa.” Naramdaman ko ang pagpatak ng luha sa uluhan ko. Niyakap ko naman ito at dinama ang mainit nitong pangangatawan.

Napakalakas ng tibok ng puso nito. Parang kahit nakaupo ay patuloy lamang iotong tumatakbo na halos lumampas na sa itinakdang metro ng isang kotse. “Hindi kita iiwan, Rancho. Hindi ko rin kayang hindi ka makasama.” Napapasinghot na ako sa lagay ko habang patuloy pa ring umiiyak. Mas humigpit ang yakap ko sa kaniya para madama nito ang pagkasabik kong ipaalala sa kaniya na may kasama itong lumalaban.

Huminga ako nang malalim bago ko ipagpatuloy ang mga lintanya ko sa kaniya. “Hindi ibang tao ang magpapahiwalay sa atin, Rancho. Hindi sila ang dapat manguna sa relasyon nating dalawa. Walang dapat na makialam, kung hindi tayo lamang.” Humiwalay ako sa kaniya at tinapatan ang mukha nito. Lumunok ako ng laway para pigilan ang pagsinok ko at tinitigan ang ngayon ko lang ulit nakitang lumuluhang lalaki na si Rancho na ngayon ay patuloy kong minamahal at mamahalin pa sa susunod na araw at gabi.

Pinunasan ko ang mga luha sa mukha niya at ganoon din sa akin. Napapikit naman ako sa mga mata ko dahil gusto kong damhin ang init ng mga palad nito. Parang ayokong humiwalay sa kaniya dahil baka pagdilat ng mga mata ko ay wala na ito sa tabi ko. Hindi ko kayang makita siyang hindi na tumatawa at humahalakhak kapag kapiling ako. Hindi ko kayang wala ito sa tabi ko. Ipaglalaban ko ang pagmamahalan namin kahit na hiharap pa sa akin ang buong angkan ng mga de Los Viajeros.

Napasinghap ako nang halikan ako nito sa labi. Mabilisan lamang iyon bago ulit niya ako yakapin. Umupo naman ito habang ako naman ay nasa pang-upo na nito habang nakayakap na patagilid sa kaniyang balikat.

Hinagod hagod naman nito ang mayabong kong buhok. Ramdam ko rin ang hininga nito sa uluhan ko. Malalalim katulad ng sa akin. Hindi maikakaila na pinapakalma ang mga emosyon sa pagitan naming dalawa.

Walang ingay na nagmumula sa tabi namin. Tanging katahimikan lamang ang namumutawi. Parang sapat na ito para patahanin kaming dalawa mula sa marahas na mundo. Malayong malayo sa ibinabato nitong mga lintanya sa relasyon na mayroon kaming dalawa.

Nilalaro ko naman ngayon ang damit sa dibdib nito. Nagguguhit ng kahit ano. May ginuhit pa akong puso na nasa loob ang mga pangalan naming dalawa. Nag-ukit din ako ng Mahal na mahal kita, Rancho , Walang iwanan , 143 , at kung ano ano pa sa pinapatahan kong emosyon.

Narinig ko namang tumawa si Rancho kaya tumingin ako rito. Nagtatanong kung anong ikinatawa nito. “Hmm…” Mas lalo ko pang isiniksik ang sarili ko sa dibdib nito. “Okay ka na ba?”

Tumango lamang ito at mabilis ulit na pinatakan ng halik ang aking noo. Ngumiti lamang ako sa kaniya at pinagpatuloy ko lamang ang ginagawa ko sa damit nito. Narinig ko na naman itong tumawa kaya napahiwalay ang katawan kong nakadantay sa dibdib nito. “May kiliti ka rito?” Napakagat labi naman ito kaya inulit ko ang pagguhit sa dibdib nito na siyang ikinatawa niya.

“Sinuso ko naman ito at hindi ka naman tumatawa nun,” salita ko. Itinaas ko pa ang isa ko pang kilay para sabihing seryoso ako sa sinasabi ko. Napahawak naman ito sa kamay ko para pigilan ang ginagawa ko.

“Magkaiba ’yun, Aurelio. Maraming sumasakit sa akin kapag inaangkin kita, ngayon tumatawa ako dahil nakatutok lamang ako sa kamay mo.” Binasa pa nito ang mga labi niya bago siya magpatuloy. “Kung papayag ka ngayon, pwede mong gamutin ang sumasakit sa pagitan ng mga hita ko.” Nginuso naman nito ang pang-upo niya na siyang ikinapula ng mukha ko. “Rancho!”

At sa mga sandaling iyon, naibsan kahit papaano ang pangamba namin sa isa’t isa. Parang sapat na ang ganitong klase ng pagtawa para kalimutan pansamantala ang problema namin sa relasyong hindi tanggap ng karamihan.

Hindi man makakatulong sa problema ang patawa namin sa sitwasyong kinasasadlakan naming dalawa, mapapagaan naman nito ang mga laban namin sa larangan ng pag-ibig—sa kung paano namin ito haharapin ng sabay ay tiyak kong makakatulong ang pag-ukit ng mga ngiti sa mga labi namin. Dahan dahan at siguradong malalagpasan din namin ang ganitong dagok. Mahirap pero alam naming dalawa na yakang yaka namin ito, katulad sa kung paano namin patakbuhin ang mga kabayo sa napakalawak na lupain ng mga de Los Viajeros.

Kabanata 20

Kabanata 20

Salamin

Kasalukuyan kong ginagamot ang kamay ni Rancho. Hindi naman malalaki ang sugat nito pero tama na para lumandas ang mga dugo mula rito. Napapapikit naman ito kapag dumadampi ang alcohol sa mga maliliit na sugat sa kamay nito. Ilang sandali lamang ang ginawa kong paggamot dito bago ko binitawan ang kamay niya.

Kasalukuyan akong nakaupo rito sa lababo ng kaniyang banyo. Habang siya naman ay nakatayo sa harapan ko. Nakabenda na ang dalawang kamay nito para maiwasan ang pagtagas ng dugo. Habang wala naman itong pang-itaas matapos ko rin siyang mapunasan kanina dulot ng mga nagtalsikan na dugo sa damit nito.

Ngayon naman ay nakatitig lamang ako sa kaniya. Hindi alam ang gagawin dahil namumula na ako sa init na nararamdaman ko. Kanina ko pa siya gustong halikan, ang kaso hindi ko alam kung pwede. Pakiramdam ko parang umiikot na lamang ang mundo ko sa ganoon kahit na gustong gusto pa ng katawan ko ang init na ipinapadama nito sa akin.

“Aurelio.” Napatingin ako rito nang magsalita ito. “May problema ba?” Hinawakan pa nito ang noo ko, ibinaba rin sa leeg ko para alamin kung mainit ba ako ngayon kahit na ibang init ang nararamdaman ko sa pagitan naming dalawa.

Napakagat labi naman akong nakatingin sa kaniya. Nahihiya kung sasabihin ko ang iniisip ko ngayon. Huminga ako nang malalim at pumikit nang ilang segundo bago ako tumitig sa kaniya. “Rancho…” Humawak ako sa magkabilang balikat nito. Huminga ulit nang malalim at napayuko na lamang sa hiyang lumukob sa akin. Hindi ko kaya ang mga iniisip ko ngayon. Kasakiman na angkinin ulit ni Rancho.

Hinawakan nito ang panga ko gamit ang isa niyang kamay bago ito magsalita. “May problema ba tayo, Aurelio?” pang-uulit nito at kahit na gusto ko man iwasan ang mga tingin niya ay parang nangangatog ang mga binti ko sa klase ng pagkakasabi nito. Parang ano mang oras ay ikakasama ko ang hindi ko pagsagot sa kaniya.

Sa bandang huli wala akong nagawa kundi magbuntong hininga bago sabihan ang dapat kanina ko pang sinabi. “Angkinin mo ulit ako, Rancho.” Pulang pula na ang mukha ko pagkatapos noon at naibaba ulit ang mukha ko. Pinalobo ko pa ang bibig ko para pigilan ang labis na pagkagat sa mga mapupula kong mga labi habang pilit na iniiwasan ang mga tingin nito.

Halos manlaki naman ang mga mata ko nang makita kong hinubad ni Rancho ang pantalon nito. Dahan dahan pa ito na parang pinapatakam ako. Inisa isa niya ang pagtatanggal na siyang ikinapawis ng noo ko sa ginagawa niya. Kaya nang tignan ko siya ulit ay nakangisi na ito ng malaki. Hindi na bumaba ang mata ko dahil baka mapadasal ako nang hindi oras.

“Paano mo gustong maangkin, mahal ko?” Nakangiting salita nito sa akin. Tumaas taas pa ang dalawa niyang kilay na siyang mas lalong ikinapula ng mukha ko. Tangina mo, Rancho. Papatayin mo yata ako sa labis na kahihiyan sa katawan.

“Rancho!” Narinig ko naman ang pagtawa nito na siyang ikinabusangot ng mukha ko sa kaniya. Parang gustong gusto pa nito na nakikita akong nahihirapan ngayon. Kaya habang hindi siya tumitigil sa kakatawa ay tinignan ko ito ng matalim. Iniiwasan pa rin ang batutang halos hindi ko na maisip kung paano ito nakapasok sa loob ng katawan ko. Nakakanginig kapag iniisip ko pa lamang ang bagay na iyon.

“Ano nga, Aurelio? Pagbibigyan kita ngayon,” salita nito sa paraang alam kong hindi niya ako sasantuhin. Parang lahat ng sasabihin niya ngayon ay walang pag-aatubiling ibibigay niya sa akin ng walang pasubali.

“Talaga?” Tumango tango lamang ito kaya naman hindi na ako nag-atubili para gawin ang mga binabalak ko sa kaniya. Hinila ko ang damit niya at hinalikan ko siya sa kaniyang labi. Gumanti ito nang halik. Ipinaikot ko ang labi ko sa bibig nito habang siya naman ay humahaplos sa katawan ko na ngayon ay nakaupo pa rin sa lababo ng banyong nasa kwarto niya.

Huminto lamang kami nang itaas na niya ang pang-itaas kong damit. Kaya nang bumalik ang halik niya ay isinnunod ko na ang pagtanggal ng pantalon ko. Humahalik na ito sa leeg ko habang tinutulungan niya akong tanggalin ang masikip kong pantalon.

Napatawa naman ako na parang siya pa ang nag-aaya ngayon dahil hindi siya makapaghintay sa kung anong gagawin namin ngayon. Napapahalinghing na lamang ako nang sinimulan na niyang laruin ang dibdib ko gamit ang isa niyang kamay na lumalamas ngayon at ang bibig niyang pinaglalaruan ang mapupula kong utong.

Hinawakan ko ito sa kaniyang buhok at mas idinuldol siya sa aking dibdib. Napapakagat na lamang ako sa pang-ibabang labi ko para pigilan ang malalakas kong mga ungol. Tanda kung gaano ito kagaling trumabaho.

Tumigil lamang siya nang makita ang mga markang trinabaho nito pagkatapos ay tumingin sa akin. Nakangiti ko lamang siyang tinignan habang bumaba na ako mula sa pagkakaupo. Halos magpantay naman ang mga tinginan namin nang bumaba ako sa napakalamig na sahid.

“Rancho, okay lang bang tirahin mo ako patalikod?” Nabigla naman ito sa sinabi ko. Parang wala sa bokabolaryo nito ang ganoong posisyon. Nakita ko pang nangunot ang noo niya habang salubong naman ang mga kilay nito. “Makikita mo rin naman ang mukha ko dahil haharap tayo sa salamin,” pagdadahilan ko pa sa kaniya.

Hindi pa rin bumibitaw sa matapang nitong mukha. Parang lalapain niya ako sa klase ng titig nito. Parang hindi na talaga ako aabutan ng buhay sa lagay ko ngayon. “Hindi ka aso, Aurelio.”

“Edi gawin mo kong baboy—” Hindi na ako nakatiis dahil lumulukob na naman ang pagkainis ko rito. Kahit mahal ko ito, hindi pwedeng lagi siyang aapela sa mga gusto at balak kong gawin. “—babuyin mo na lang ako, Rancho.” Hindi kami pwedeng subo at baon na lang ang gagawin namin. Marami pang bagay ang pwede naming pagsaluhan gamit ang mga katawan namin.

Napasinghap ako nang tinulak ako nito patalikod. Kaya naman napaharap ako sa salamin. Naramdaman ko naman ang paghawak nito sa batok ko gamit ang isa nitong kamay at napahiyaw ako nang paluin nito ang pang-upo ko.

“Hindi ka talaga titino, kung hindi ka pinapalo.” Halos halikan ko na ang salapin sa pagdidiin nito sa akin. May kakaibang init din ang lumulukob sa akin habang pinagpapatuloy nito ang pagpapahirap sa magkabilang pisngi ng pwetan ko.

Napaliyad naman ako nang marahas nitong pasukin ang butas ng pwetan ko gamit ang dalawa niyang daliri. Hindi man lamang ito gumamit ng pampadulas kaya halos murahin ko na ito sa sobrang sakit ng butas ng pwetan ko. Para ulit akong bagong biyak sa ginawa nito ngayon.

Napaiyak na ako sa magkahalong sakit at sarap ng inikot ikot nito sa loob ng pang-upo ko ang mga daliri nito. Para nitong hinahagod ang balat ko sa loob. Kaya napapahigpit ang pagkakahawak ko sa marmol na lababo sa banyong ito.

“Gusto mo nang binababoy, ’di ba?” Napaharap ako sa kaniya nang igaya ng kamay niyang nakahawak ko sa batok ang uluhan ko. Napatango naman ako bilang sagot dahil sa klase ng tono nito, walang lugar ang pagtahimik ko sa itinanong nito.

Napapikit ako nang dinurahan ako nito sa mukha. “Puta kita ngayon.” Napunta naman ang hawak nito sa panga ko at pilit na ibinubuka ang bibig ko. “Tangina mo, Aurelio. Hindi kita titigilan hanggang hindi dumudugo ang pwetan mo.” Halos manlaki ang mata ko nang durahan niya ako sa bibig at sinampal sampal pa ang mukha ko na parang kung hindi ako papayag ay mas malala pa ang gagawin nito sa akin.

“Lunukin mo.” Halos magpantig ang tenga ko sa sinabi nito kaya nilunok ko ang laway na dinura nito sa bibig ko. Napapikit naman ako nang ilapit nito ang mukha niya at napaungol ako kasunod ng pagdila at pagsipsip nito sa pisngi ko na tiyak kong kinukuha ang mga laway nito na naglandas sa ibang bahagi ng mukha ko at dahil na rin sa gulat ay malaya niyang naipasok sa bibig ko ang tinipon nitong laway gamit pa rin ang kaniyang bibig.

Wala na ako sa wisyo nang simulan nitong halikan ang bibig ko. Pilit nitong nilalaro ang malapot niyang laway sa bibig ko na parang gusto lamang nitong gawing nandodoon sa pagitan ng mga dila namin. Sarap na sarap naman ako sa ginagawa nito sa akin sa mga sandaling iyon. Parang lahat ng pantasya ko sa buhay sa usaping pansekswal ay kusa na niyang tinutupad. Ilang segundo lamang ang halakin naman iyon bago niya ako pakawalan.

Muli ay humawak ito sa batok ko at pinaharap sa salamin. Kita ko na ang maskuladong pangangatawan nito at ang nakatayo kong bulto sa harapan ng salamin. Halos patawan ako naman ng ulirat ng bigla niyang ipasok ang napakalaki at napakataba nitong pagkalalaki. Impit lamang ang ungol ko habang nakadukdok pa rin ang mukha ko sa salamin. Ramdam na ramdam ko ang init ng kaniyang pagkalalaki at ang hapdi na siyang pumunit sa kalamnan ko.

Narinig kong dumara ito na tiyak kong iyon ang bagay na malamig na dumampi sa pang-upo ko. Mayamaya pa ay nagsimula na itong umulos. Kahit na mahigpit ang pagkakahawak sa akin ni Rancho ay ganoon naman ang rahan nang paglabas masok nito sa butas ng pwetan ko. Parang ayaw na nitong mas mapunit pa ang tiyak kong nagdudugo ko ng mga laman sa loob ko.

Napakagat labi ako sa tindi ng init na nararamdaman ko. Gusto kong sigawan si Rancho na bilisan nito ang pagbayo sa akin, na ituloy ang pambababoy na ginagawa nito dahil sa totoo lang ay mas nalilibugan ako sa rahas na ginagawa nito. Para akong lalaking birhin sa klase ng pag-iingat na ginagawa nito kahit na ilang beses naman kaming nagsalo sa mga katawang lupa namin.

“Rancho, bilisan mo’t nilalamig na ako.” Hindi ko alam ba’t nasabi ko ang bagay na iyon na kabaliktaran ng nararamdaman ko ngayon. Kaya naman napangiti ako nang binilisan nito ang pagbayo sa akin. Nakita ko pa na nakatingin ito sa mukha ko kaya kinagatan ko ang pang-ibabang labi ko dahil baka isipin nito na pinagtitripan ko siya.

Kahit na hirap na hirap ako sa lagay ko ay parang mas nakakadagdag pa ito sa pinagsasaluhan namin ni Rancho. Randam ko rin ang pagkalalaki ko na kumikiskis sa marmol kaya napapaungol ako sa labis na init na nadarama ko habang tiyak kong naririnig naman nito ang pagpaspasan ng mga balat namin sa kada baon nito kaya naman mas binilisan nito ang pagsalpok ng mga balat namin sa isa’t isa na siyang ikinauungol ko ng malakas.

Napapaliyad na ako dahil sa nalalapit kong rurok. Kaya naman nang makapagpalabas ako ay mas lalong lumakas ang pag-ungol ko na siyang mas bilis pa ng pag-angkin nito sa akin mula sa likuran. Nagiging kulay puti na ang nakikita ko dahil sa pagtuloy pa nitong paglabas masok sa pwetan ko. Parang sinasabayan pa ang pagpapalabas ko na hindi ko na nabilang kung ilan beses ang naiputok ko sa marmol na ito.

Ilang sandali lamang ay mabilis ako nitong pinaupo mula sa pagkakadikit ng mukha ko sa salamin at kinuha ang buhok ko na siyang dapat ikinaaray ko kung hindi niya lamang mabilis na ipinasok sa bibig ko ang kalakihan niya. Para akong baliw na lumuluha habang kinakanti nito ng walang awa ang napakakipot kong bibig.

Naduduwal pa ako sa klase ng pagbayo nito sa loob ng bibig ko. Idagdag pa ang marahas nitong pagkakahawak sa akin kaya halos maglawa na ang pagkalalaki niya kapag hinuhugot nito palabas. Habang ako naman ay hinahabol din ang kargada nito kapag inilalabas nito mula sa bibig ko na siyang tingin ko’y mas lalong ikinaiinit ng katawan nito na siyang nagpapahigpit sa kapit nito sa buhok ko.

Ilang sandali lamang ay naramdaman ko na ang pagpintig pintig ng kaniyang kahabaan kaya ang akala kong pagpusit ng katas nito sa bibig ko ay hindi natuloy nang inugot nito ang pagkalalaki niya mula sa bibig ko. Nabigla naman ako sa kaniya dahil mula sa pagkakatukod ko ay mas lalo pa akong napaupo nang idantay niya ang mga kamay niya sa balikat ko para mas maramdaman ko ang likuran ng mga paa ko sa pwetan ko at ang napakalamig na sahig. Kasunod naman nang pagpulandit ng malapot at mainit nitong likido sa kalahati ng mukha ko pababa sa leeg ko. Napakainit nang likidong inilabas nito . Para akong pinapaso sa klase ng pagdantay nito sa balat ko. Naglalagkit man ay mas lalo akong nagliliyab sa init sa ginawa nitong pambababoy sa akin.

Nagtaas baba pa ito na parang sinisimot ang lahat ng pwede niyang ilabas at iputok sa mukha ko bago siya tumigil. Hingal na hingal ako dahil hindi pa ako nakakabawi mula sa pagkakasapak nito sa bibig ko kanina. Para naman akong baliw na kahit naglalagkit na ang katawan ko ay masaya pa rin ako sa pinaranas sa akin ni Rancho.

Hindi lamang nagtapos iyon sa ganoong tagpo ang pag-angkin niya sa akin matapos ang pagiging baboy ko sa unang ginawa niya sa akin. Mabilis naman niya akong nilinis at kumuha pa siya ng tubig para mabanlawan ang bibig ko habang ako naman ay nililinis ang katawan at buo kong mukha mula sa likidong ipinutok nito.

Mabuti na lamang ay hindi ko nalunok ang kahit na anong likido nito dahil tiyak na hindi tatanggapin ng katawan ko ang dugo mula sa pagkanti nito sa akin kung sakali man na malunok ko ito. Wala naman akong naamoy bago ako magmumog at linisin ang bawat sulok ng loob ng bibig ko. Kaya mas minabuti ko na lamang na kimkimin ang pagpapantasya ko sa karahasan ni Rancho dahil ’yun ang ikakapahamak naming dalawa. Dahan dahan at iniwasan ang bawat dahas sa kaibuturan naming dalawa. Dapat tanging kaligayahan lamang ang maramdaman naming dalawa sa isa’t isa at wala ng iba.

Kabanata 21

Kabanata 21

Banyera

Nagpatuloy pa ang pag-angkin nito sa akin ngayong gabi. Hindi na namin naisip ang mga problemang kinakaharap ng relasyon naming ito. Ang mahalaga lamang ay mapaligaya namin ang isa’t isa. Parang iyon na lamang ang tangi at karapat dapat na gawin sa pagitan naming dalawa.

Napakagat labi naman akong napatingin kay Rancho. Naisip naming dalawa na ilublob ang mga katawan namin sa banyera. Parang nakadagdag pa ng init ang katamtamang lamig ng tubig sa mga balat namin ngayon.

Nakaupong nakasandal si Rancho nang inayos ko ito. Gusto niya pang umangal kanina dahil baka sumasakit na raw ang tumbong ko sa ilang ulit niyang pag-angkin sa akin. Umiling iling lamang ako dahil hindi ko ipagpapalit ang kaunting sakit sa nararamdaman kong init sa katawan. Parang kapag kasama ko ito ay lahat ng bagay ay kaya kong tiisin. Ganoon na siguro ako kabaliw kay Rancho.

Mabilis naman akong umibabaw sa kaniya. Iginaya ko pa ang dalawa niyang kamay sa magkabila kong balakang dahil may pagtutol pa rin sa kaniyang isipan. Napasimangot naman ako nang ibinaba niyang muli ang mga kamay niya.

Dahil sa inis na nararamdaman ko sa ginagawa niya sa akin ay hindi ko na naisip ang mga sinasabi ng bibig ko. “Kung araw mo Rancho, kay Angelo na lang. Mas magaling pa yata ’yun dahil mas bata.” Halos kagatin ko na ang mga labi ko dahil sa hindi ko mapigilang mga salita.

Nang tignan ko nga si Rancho ay halos maging patalim na ang mga tingin nito. Nagngingitngit na na rin sa galit ang mga ngipin niya na parang tinatantya kung kaya ko ba ang rahas nito kung kakagatin ako nito sa balat ko.

Napasigaw ako sa pangalan niya nang marahas ako nitong hinila gamit ang buhok ko kaya naman napasubsob ako sa ibabaw niya. Hindi pa ako nakakabawi ng ipasok na niya ang pagkalalaki niya sa butas ng pwetan ko at mabilis din akong binayo sa posisyon naming dalawa.

Rinig na rinig ko pa ang tunog ng rahas nang pagbayo nito na siyang halos ikaulirat ko. Napapakagat naman akong nakahawak sa balikat nito at pilit na binabawi ang pagkagulat ko sa ginawa niyang pag-angkin sa akin.

“Hindi ka pwedeng magpaangkin sa iba, Aurelio. Isinakripisyo ko ang buhay ko para sa’yo kaya papatayin ko ang lahat ng kakanti sa’yo.” Napapapikit naman ako habang siya naman ay mas lalo pang binilisan ang pagtaas baba sa akin.

Ramdam ko naman ang pagpasok ng tubig sa butas ng pwetan ko sa patuloy na pagbayo nito. Halos tumatapon na rin ang tubig sa banyera sa lakas nang paggalaw ng mga katawan namin. Hawak pa rin nito ang magkabilang pisngi ng pwetan ko na siyang mas dumidiin at humahawi sa pang-upo ko para mas lalo pang maipasok ang pagkalalaki nito sa loob ko.

Naramdaman ko naman ang pagkagat at pagsipsip nito sa leeg ko nang halos tumitingala na ako sa labis na nararamdaman ko. Para akong sinasaniban ng espirito santo sa halos pagliyad liyad na ginagawa ng katawan ko. Parang sa bawat pagkiskisan ng kahabaan niya sa loob ko ay siyang ritmong gumagalaw sa kaibuturan ko. Napakainit at nakakatuliro sa sarap.

“Rancho… malapit na ako.” Parang wala itong narinig at mas pinag-igihan pa lalo ang pagtrabaho sa paglabas masok sa loob ko at ilang ulos pa nga lamang nito ay pumulandit na ang mga likido sa katawan ko dahil sa labis na pagkiskis sa balat nito sa tiyan habang patuloy pa rin akong binabayo sa ibabaw nito. Halos habol habol ko pa ang hininga ko nang pabagsak ako nitong barurutin na siyang nakapagpasok pa lalo ng kabuuan niya sa loob ko. Naramdaman ko pa ang mayabong nitong bulbol na kumiskis sa pang-upo ko.

Hingal na hingal kaming dalawa nang huminto ito. Napatingin naman ako kay Rancho dahil sa ginawa nitong paghinto. Wala pa akong nararamdaman na kahit ano sa loob ko na tiyak kong hindi pa siya nilalabasan. Napakagat naman ako sa isipan ko sa kung ano pang binabalak nito ngayon sa akin.

“Aurelio.” Tumingin ako sa kaniya nang tawagin ako nito. Hinawakan naman nito ang pisngi ng mukha ko gamit ang isang kamay nito na parang ipinapadama ang kinis sa balat ko rito. “Akin ka na, kaya sana huwag mo nang isipin na magpaangkin pa sa iba.” Tumango tango lamang ako sa isinambit nito.

Nilapit ko ang uluhan ko sa mukha nito at hinalikan ito sa kaniyang labi. “Sayo lang naman ako, Rancho. Niloloko lamang kita kanina.” Hinawakan ko naman ang mukha nito at dinama rin ang panga niya na sa tingin ko’y laging inaahit nito sa kinis na nararamdaman ko. “Alam mo namang ikaw lang ang makakapagpaligaya sa akin. Wala nang iba, Rancho.” Kasabay ulit nang paghalik ko sa mapupulang mga labi nito.

Ilang minuto lamang kaming naghalikan at mayamaya lamang ay tumayo ito at mula sa pwesto kong nakaibabaw sa kaniya ay siya ngayon ang nasa ibabaw ko. Sinabihan ako nitong umupo sa tuktok ng banyera kung saan makakaupo ka at mula roon ay pinaghiwalay niya ang dalawa kong paa at inilagay sa pagkabilang dulo ng banyera. Iginaya pa nito ang katawan ko para masandal sa dingding. Para akong palaka na nakabukaka ngayon sa kaniya at kita ko pa ang pagluhod nito sa harapan ko na siyang ikinalunok ko ng laway sa binabalak nitong gawin sa akin.

Napakagat labi ako nang kinuha nito ang pagkalalaki ko at sinimulang itaas baba. Halos malukot naman ang mga kuko ko sa paa nang magsimulang lantakin at dilaan niya ang kahabaan ko. Mula sa tuktok pababa sa dalawang bolang pinakapuno ng pagkalalaki ko papunta sa butas ng pwetan ko. Halos tigas na tigas ako ngayon dahil sa kilitang nararamdaman ko.

Nang tignan ko si Rancho ay halos maiyak ako sa pinapakita nitong ligaya sa akin. Parang walang pag-aatubili ako nitong pagserbisyohan katulad ng madalas kong ginagawa sa kaniya. Halos mapukpok ko na nga ang ulo ko sa pinapadama nito kaya naman huminto ito sa nakita niyang paghalinghing ko sa dingding.

“Aurelio.” Nakuha ko naman ang gusto nito kaya kinagatan ko na lamang ang mga labi ko para hindi ko ulitin na magawa ang pagduldol ng ulo ko sa dingding. Baka ika-ospital ko pa kung magkataon.

Napatawa naman ako sa naiisip ko. Para kasing ibang langit pa pala ang kakasadlakan ko kung magkagayon man. Nililiteral kumpara sa ikinagisnan kong glorya.

Sinimulan niya ulit laruin ang pagkalalaki ko at hindi pa rin niya tinigilan ang pagtaas baba mula rito. Bumaba ulit ang pagdila nito sa butas ng pwetan ko at halos doon na lamang siya pumirmi. Kaya naman bago pa ako labasin ay sinabihan ko na siyang pasukin ako. Baka hindi na naman siya makapagpalabas pa dahil sa panghihina ng katawan ko sa makaulit na pagpapalabas mula sa pagkalalaki ko.

Ibinaba nito ang isa kong paa at ang isa naman ay itinaas sa balikat nito. Ipinahiga niya pa ako sa tuktok ng banyera at doon muling pumasok sa akin. Hindi man niya naaabot ang kasuluksulukan ko sa posisyon naman ngayon parang sapat na ang pagbangga ng katawan niya sa akin na halos ikawala ko na ng ulirat sa katawan.

Nakita kong itong hirap na hirap sa posisyon naman pero hindi niya na pinansin iyon. Parang mas kumikinang pa kapag nakikita akong nasasarapan sa bawat paglabas masok nito sa loob ko.

Kapag naman napapalayo ang katawan ko sa kaniya ay siyang paghila naman nito sa balakang ko na siyang mas lalong ikinadidiin ng pagkalalaki niya sa akin. Parang ano mang oras ay bibigay na ako kung hindi ito titigil sa pag-angkin sa akin sa ganoong posisyon. Pakiramdaman ko ay mababali ang katawan ko sa ginagawa nitong pagbayo sa akin.

Mula sa posisyon ko ay kinuha nito ang isa kong paa at idinantay sa balikat nito. Mas lumapit pa ang katawan nito sa akin kaya parang nasa dibdib ko na rin ang dalawa kong mga paa. Napasinghap ako nang halikan ako nito at sinimulan ulit angkinin. Mas kapit ngayon ang paglabas masok nito sa loob ko na halos hindi na niya hinuhugot ang pagkalalaki niya kaya mas nakakaramdam ako nang pakapuno sa ginagawa niyang iyon.

Parang mababaliw naman ako nang higupin nito ang bibig ko. Umikot ikot pa ang balakang nito na parang may hinahanap at nang makita niyang halos diinan ko na ang pagkakahalik sa labi nito ay doon niya mas lalong idinuduldol ang kahabaan nito sa loob ko.

Halos mga impit ang mga ungol namin at ingay nang pagsasalpukan ng mga balat namin sa isa’t isa ang maririnig sa pagitan naming dalawa. Parang gumagawa kami ng musika sa walang umpay naming mga ungol. Sa kada bayo naman nito ay siyang tiyak kong ikinapupula na ng dalawang pisnging bilugan kong pang-upo.

Ilang minuto kaming nanatili sa posisyon ito bago siya huminto. Ramdam ko na ang litid ng mga ugat nito sa leeg dahil sa pagpipigil nito na huwag munang labasan. Parang mas gusto nitong damahin ang init ng loob ng butas ko dahil sa patuloy na pag-angkin sa akin. Parang hindi pa sapat ang ilang minuto o oras para maipadama niya ang kargada niya nang buong buo sa laman na halos wasakin na niya sa ilang beses na pag-angkin nito sa akin.

Sa bawat lalim naman nang paghinga ko ay siyang tingin ko’y paghigop naman ng butas ng pwetan ko sa pagkalalaki nito. Tanda na siyang ikinauungol nito ng malakas. Kaya mas lalo nitong idinidiin ang pagkakasapak nito sa loob ko na siyang ikinasisigaw ko sa sarap at pagkapunong nararamdaman.

Ilang minuto nang makabawi na ito ay niyakap niya ang katawan ko at itinayo. Mula rito ay siya naman ang umupo habang ako naman ang nasa ibabaw nito. Kaya napahawak ako sa magkabilang tuhod nito para hindi matumba at malublob sa tubig habang siya ay yakap yakap ang magkabila kong paa.

Muli ay umulos ito at sinabayan ko na ito sa pagkakataong ito. Hirap man ay sinubukan kong itaas baba ang balakang ko habang nakasuporta pa rin sa magkabila nitong mga binti. Hindi naman siya nagpahuli at umunda naman ito sa pagkakaupo.

Mas pasok na pasok ang kaniya kaya mas lalo kong ikinahiyaw ang klase nang pag-angkin nito sa akin. Parang ilang sandali lamang ay lalabasin na naman ako kaya naman ilang minuto mula sa pwesto ko ay sumirit ang katas ko na siyang ikinatigil naming dalawa. Halos lumagpas ito sa uluhan namin kaya naman nang tignan ko si Rancho ay nakangisi ito. Napatawa naman ako dahil sa tindi ng pagpapalabas ko.

Hindi na rin siya nag-atibuli at naglabas masok na rin sa butas ng pwetan ko. Sinabayan ko na ito at tanging pagngiti at ligaya ang mga bumalatay na emosyon ng mga sandaling iyon. Ilang minuto lamang nga ay naramdaman ko na ang napakainit nitong likido na pumuno sa pang-upo ko. Ilang beses pumintig ang pagkalalaki nito na tanda ng ilang beses niyang pagpapaputok sa loob ko. Kaya naman nang matapos kami ay hingal na hingal kaming dalawa at halos bumagsak naman ang katawan ko kung hindi lamang siya nakayakap sa akin.

Sa mga sandaling iyon, para akong baliw na nakatitig sa kaniya habang nililinisan nito ang katawan ko. Parang sariwang sariwa pa ang pag-angkin nito sa akin. Parang kumikibot kibot pa ang kargada niya sa loob ko kahit na ilang minuto na kaming natapos sa pagpapaligaya sa isa’t isa.

Parang ngang kami na lamang ang nasa mundong kinagagalawan namin habang dimadama ang paghagod sa isa’t isa. Napakalayo sa mga problemang kinakaharap namin ngayon at sa kinabukasan dito sa rancho.

Alam ko na sa klase nang pagbayo nito ay ang pagpili nito sa akin sa ano mang klase ng pamamaraan. Alam ko rin na hindi ako nito iiwan sa klase pa lamang nang paghalik at paghigop nito sa loob ko. Alam ko ring na mas lalo ako nitong minamahal sa ilang beses nitong pagkanti sa loob ko at pag-iwan ng napakasaganang likido sa butas ng pwetan ko. Alam kong ako ang pipiliin ni Rancho sa labang ito. Hindi ako makakapayag na hindi niya rin maramdaman ang klase ng pagpili ko sa pagmamahalan naming dalawa. Siya at siya lamang at wala nang iba.

Kabanata 22

Kabanata 22

Tamis

Parang hindi pa sapat ang pag-angkin ni Rancho sa akin. Kaya naman nang makapaglinis kami ng katawan ay nakabusangot lamang ako. Gusto kong sabihan si Rancho na gusto ko ulit tikman ang nasa pagitan ng mga hita nito ang kaso ayoko namang sabihin nito na hayok na hayok ang katawan ko sa mga makamundong gawain.

Huminga ako nang malalim sa pinipigilan kong init at nang hindi na nakatiis ay mabilis akong lumuhod at tinanggal ang buhol ng tuwalyang tumatakip sa gusto kong matikmang muli.

Napatigin si Rancho sa pagpunas sa uluhan niya nang makita ang ginawa ko. Nakatingala lamang ako sa kaniya habang nakabalandya ang naglalakihan niyang mga bola at ang halos doble na ng mga daliri ng kaniyang hinlalaki kahit na hindi pa ito matigas.

“Rancho…” Nakakagat ang mga labi ko habang nagmamakaawa sa kaniya mula sa pagkakaluhod na matikman ulit ang halos pumunit ng butas ng pang-upo ko. “Isa na lang promise,” pagmamakaawa ko pa sa kaniya. Ninanais na madama nito ang pangangailangan ng katawan ko.

Kinuha nito ang panga ko gamit ang isa nitong kamay at tumitig pa lalo sa akin. “Aurelio—” mabilis itong pumikit bago ulit magsalita. “—paano ako makakatanggi kung halos sambahin mo na ang pagkalalaki ko?”

Ngumisi ako at parang iyon na rin ang naging tanda para lasapin ulit ang dumuduldol ngayon sa mukha ko. Mabilis kong hinawakan ang naglalakihang mga bola sa pagitan ng hita nito at nilaro laro habang inaamoy amoy ko naman ang kahabaan nito.

Nang masadsad na ang mukha ko sa mayabong nitong buhok sa pinakadulo ng pagkalalaki nito ay mabilis ko siyang inamoy na siyang ikinatuliro ko pa lalo sa sarap na nadarama ko. Parang akong adik sa kanto sa ilang ulit kong pag-amoy sa pinakapuno nito. Ang sarap ng halimuyak ni Rancho lalo pa’t nalalasap ko ang napakabangong amoy nito. Walang kahit halong pawis o kaniyang sariling amoy dahil sa bagong ligo ito.

Mas idinuldol ko pa ang ilong ko roon at nagsimula na ring dilaan ang mga ito. Binabasa na parang gusto kong gawing lawa ang mga buhok na ninanamnam ng mga dila ko. Habang patuloy pa rin ako sa paglalaro sa mga sinlaking rambutan na tiyak kong marami pa itong ilalabas ngayon kahit na ilang beses na itong nakapagpalabas sa loob ko.

Hindi na rin ako nag-atubili at nilaro ko na rin ang kaniyang pagkalalaki. Nagtaas baba ako habang bumababa ang pagsipsip at dila ko sa mga singit nito. Napapamura naman ito sa labis na nararamdaman. Pinabayaan ko lamang siya dahil ang sarap humimlay sa mga singit nitong nagpapaulirat sa kaibutran ko ngayon dahil sa timis at panlalaking amoy na aking nalalanghap.

Nang hindi na ito nakatiis ay hinawakan muli ako nito sa aking magkabilang panga. “Aurelio.” Nakakagat labi pa itong tumingin sa akin. Tumango naman ako at mabilis ko na ring pinuntirya ang pagkakalaki nito.

Mula sa pagtaas baba ng mga kamay ko ay ipinunta ko ngayon sa magkabila nitong balakang bilang pansuporta. Nakakangawit din pala ang pagluhod. Parang ibang iba kapag nasa harapan ka na ng simbahan.

Nalasahan ko ang paunang katas na tiyak kong inilabas nito sa ilang ulit kong pagpapatikim sa kaniya. Magkahalong tamis at alat ang nalalasahan ko. Parang nilagyan ng magic sugar dahil sa kakaibang lasa nito. Ito yata ang sinasabi nilang pinakamatamis na lasa sa buong mundo ayon sa pag-aaral. Kaya hinigop ko pa lalo ang butas sa pagkalalaki nito dahil sa nakakaadik niyang sarap.

Mula sa pagsubo ay inikot ikot ko pa ang dila ko sa napakalaking ulo nito. Parang binabanat ang bibig ko sa laki nito. Nagtataka pa ako kung paano ko ito nakakaya. Parang sanay na sanay na nga ang bibig ko sa ilang ulit kong pagpapantasya sa kaniya noon. Kaya namang nang iniluwa ko na ang pagkalalaki nito ay halos lumawa na sa laway ang ulo nito.

Ngumiti ako at tumingin ulit kay Rancho. Nakapikit ito ngayon at nang natantiya niya na nakatingin ako ay dumilat ito at nagmamakaawa na ituloy ko ang pagpapaligaya sa kaniya. “Kantutin mo mukha ko, Rancho.” Parang nabigla naman ito sa napakabalbal kong pananalita na siyang ikinatawa ko nang mahina.

“Tangina, Aurelio.” Hindi na rin siya nakapagpigil at hinawakan ang likurang buhok ko. “Ito gusto ba ’di ba?” Nabigla naman ako nang sampalin ako nang pagkalalaki nito. Para akong sinasampal ng isang tao dahil may saka bigatan pala ang kaniya. Napakagat labi naman akong tumango tango sa kaniya.

Walang pag-aatubili nitong ipinasok ang kaniya sa loob ng bibig ko. Mula sa pagkakakapit nito sa buhok ko ay siyang pag-ulos naman ng balakang nito. Para akong malalagutan ng hininga dahil sa pagduldol ng mga mayayabong nitong buhok sa pinakapuno ng kargada nito.

Napapahigpit din ang hawak ko sa kaniya dahil sa pinapigilan kong paghinga lalo pa’t tiyak kong nalalandas ng kahabaan niya ang looban ng leeg ko. Naririnig ko rin ang mga busal sa mga laway na tiyak ko ring lumalandas sa dalawang bolang dumuduldol sa baba ko.

Ilang ulit itong umulos na halos wasakin na niya ang panga ko at hindi na ring makapagtimpi at mabilis na idinuldol ng ilang segundo ang kahabaan niya sa loob ng bibig ko. “Tangina, Aurelio. Ang init ng bibig mo,” pag-ungol na salita nito kasabay nang paghawak sa leeg ko kung nasaan ang bukol na abot ang pagkalalaki niya.

Nang hindi na ako makahinga ay mabilis kong pinaghahampas ang binti nito kaya nang niluha ko ang kaniya ay halos lumawa na ng laway ang buo kong mukha kasabay din ng pagpatak nito sa sahig sa banyong ilang ulit naging saksi sa makamundong pagnanasa namin sa isa’t isa.

Ngumiti si Rancho at hinanda ko ulit ang bibig ko parang kantiin na naman niya ako. Hindi nga ako nagkamali at muli siyang naglabas masok sa bibig ko. Nakikita naman ng mga mata ko ang paghalinghing ng ulo nito lalo na kapag naduduldol ang pagkalalaki niya sa loob ko. Dahil gusto ko ring malasahan ang pagkalalaki niya ay isinasabay ko ang pag-ulos nito sa paghigop ko sa kargada niya na tiyak kong mas lalong ikinasasarap ng pagkanti nito sa akin.

Nang naramdaman ko ang pagkibot kibot ng kaniya at parang nasasakal ako ay mabilis kong iniluha ang kargada niya sa loob ko. “Puntangina, Aurelio!” Ngumisi ako sa nangangalaiting si Rancho sa harapan ko dahil sa ginawa kong pagpigil sa kaniyang glorya.

“Masyado pang maaga, Rancho.” Ngumisi ako sa kaniya at tinampal pa ang kamay niyang tiyak kong magduduldol sa pagkakalaki niya sa bibig ko. “Gusto ko pa kitang susuhin.” Kasabay nang pagmumura niya ay ang pangiti ko sa harapan ko habang dumadaloy ang katas niyang hindi mapigil kahit na hindi nito naabot ang rurok ng kaligayahan.

Ang ibang likidong inilabas niya ay humalo sa laway ko pababa sa pinakapuno ng pagkalalaki nito. Parang kuminang kinang naman ang mukha ko habang inis ang nararamdaman ng lalaking pinapaligaya ko ngayon. “Tangina…”

Matapos pumintig pintig at kumibot kibot ang nasa pagitan ng hita nito ay mabilis akong humawak sa binti nito gamit ang isa kong kamay at ang isa ay dinala ko sa pagkalalaki nito at sinimulang itinaas baba ito.

Inilapit ko naman ang mukha ko sa nakalawlaw na nitong bola at sinimulan kong sipsipin ang mga ito. Nalalasap ko ulit ang maalat alat at manamis namis nitong pagkalalaki. Para akong baliw sa nararamdaman kong saya dahil sa malapot na lumalandas sa mapupula kong dila. Amoy ko na rin ang kakaibang halimuyak na tiyak kong kay Rancho ko lamang makukuha.

Dinilaan ko paakyat kasabay nang pagsipsip ko sa kahabaan niya na siyang ikinaliliyad nito. Nagmumura pa ito gamit ang pangalan ko sa tindi ng kiliting tiyak kong bumabalot na ngayon sa kaibuturan nito. Nang maabot ko ang uluhan ng pagkalalaki niya ay mabilis kong ipinanlas ang dila ko na parang ipinapasok ko sa butas nito. Nilaro laro ko rin gamit pa rin ang kamay ko ang pagkalalaki niya na parang pinipiga ko ang laman nito.

Nang wala na akong mapiga ay itinigil ko ang paglasap sa kaniya na siyang ikinamulat ng mga mata niya. Nakatitig lamang ito ngayon sa akin at parang nagmamakaawa na ituloy ko ang ginagawa ko.

Ngumisi naman ako sa kaniya kasabay nang pagdila ko sa pagitan ng mga labi ko at kinuha ko pa ang kamay kong may mga katas niya na siyang ipinakita kong nasasarapan ako sa kayang lasa. Umuungol ungol pa ako na parang tanga na ipinapakita sa kaniya na siya lamang ang makapagbibigay ng ganoong putahe sa mundo.

“Aurelio, kung hindi mo ititigil ang pagtikim tikim sa akin…” Huminga ito nang malalim at nagsalita sa malalim na boses. “Wawasakin ko ulit ’yang butas mo kahit na magmakaawa ka pa sa akin.” Nanindig naman ang balahibo ko at parang naramdaman ko ang pagtutol ng butas ko sa pakiwal kiwal nito na siyang ikinahahapdi ng tumbong ko. Lumunok ako at hindi na rin siya pinaghintay at muli ko siyang pinaligaya gamit ang bibig ko.

Sinigurado pa nitong hindi ako makakawala kung makakapunta na ito sa ikapitong glorya dahil sa napakahigpit ng pagkakahawak nito sa buhok ko. Para akong puta sa ginagawa nito dahil hindi talaga siya tumitigil kahit na nabubulunan na ako sa klase ng pagbayo nito sa akin. Mas idinidiin pa nito ang pagkalalaki niya lalo na kapag nakikita niyang humihinga ako na siyang lalong pumapatay sa ligayang tinatamasa ko.

Parang hindi sapat sa kaniya ang ginagawa kong ritmo kaya isinabay ng kamay niya ang ulo ko kaya mas lalo akong nauulirat sa buwis buhay na pagkanti nito sa bibig ko. Tiyak kong pulang pula na ang ilong ko sa mayabong na buhok na ilang ulit na dumuldol sa akin at sa baba kong ilang ulit ding pumapaspas sa mga malamakopang bola nito.

Kahit hindi ko siya nakikita dahil sa marahas nitong pagbayo sa bibig ko ay tiyak kong para na itong baliw sa naririnig kong mga ungol nito. Parang mas naliligayahan pa siya habang kitang kitang halos habulin ko na ang hininga ko. Baliw ka na, Rancho.

Ilang beses itong umulos na siyang tiyak kong ikakawala ko na ng boses sa ilang beses na pagkiskis ng lalamunan ko sa pagkalalaki nito. Nararamdaman ko pa ang bukol nito sa leeg ko na tiyak kong magpapadiretso sa pagkalalaki nito kung lulunok man ako.

Hindi nga ako nagkamali dahil sa ilang ulos pa lamang nito ay siyang pagtamasa ko sa rumaragasang katas nito sa lalamunan ko. Mas idiniin pa niya ang pagkalalaki niya sa lalamunan ko na parang ayaw nitong may kahit isang patak man lamang ang lumabas sa bibig ko.

Halos mabulunan naman ako dahil sa rami ng inilabas nito. Naramdaman ko pa ang pagpintig pintig ng pagkalalaki nito sa lalamunan ko at wala akong makagawa kundi lunukin ang lahat ng inilabas nito. Nang nakita niyang nahihirapan na akong huminga ay mabilis ako nitong pinakawalan habang hindi pa rin siya bumibitaw sa buhok ko.

Nakaharap ako sa kaniya habang patuloy pa ring kumikibot kibot sa pisngi ko ang pagkalalaki nito. Naramdaman ko pa ang mga napakainit nitong katas na tiyak kong hindi pa rin ito tapos sa pagpapalabas ng kaniyang sariling likido.

Ilang sandali lamang mula sa paghinga ay pinuntira niya ulit ang mukha ko. “Nganga.” Mabilis akong sumunod sa kaniya dahil sa domenanteng boses nito. Napapikit naman ako nang dinuraan niya ako sa bibig kasabay nang pagpasok ulit nang kargada niya sa lalamunan ko.

Ilang beses niyang umulos bago siya tumigil. Naramdaman ko pa ang pagbitaw nito sa buhok ko at paghawak nito sa magkabila kong balikat. Nakapikit lamang ako nang matapos ang pantasyang tinupad nito sa pagitan naming dalawa. Napapakagalat labi pa rin ako dahil sa mga sumasabit na katas kapag napapalunok ako. Ito na nga yata ang sinasabi nilang bagsik ng taong nagputol sa kaniyang glorya.

Niyakap naman ako ni Rancho at muli ay nilinis namin ang mga katawan namin mula sa mga katas, laway, at pawis na naglandas sa mga balat namin. Nakangiti lamang ako ng mga sandaling iyon. Parang sapat na ang ginawa naming ito para punan ang mga bagay na dapat naming harapin sa isa’t isa. Hindi hindi ako nagkamali na piliin si Rancho sa lahat ng bagay sa mundo. Minsan mas tama talaga ang takbo ng ating puso kaysa sa sinasabi ng ating utak. Dahil sa huli’t huli naman ng kwento ay puso pa rin ang mananaig.

Kabanata 23

Kabanata 23

Mayordoma

Kasalukuyan akong nakaupo rito habang kinakausap naman ni Rancho ang kapatid ko. Base sa usapan nila ay baka matagalan sila sa pagbalik. Parang kailangan muna nilang lumayo. Kaya ngayon nga ay nagpapaalam na ang mga ito dahil wala yata silang balak na kausapin kami kahit na sa telepono lamang.

Hindi malalayo ang ganda ng Rancho de Los Viajeros sa Rancho San Antonio. Ang pinagkaiba lamang nila ay ang lawak ng kapaligiran. Mas tantiado mo kasi ang layo ng isa kaysa sa panghuli. Walang halos pananim ang mayroon dito sa haciencang kinatutuluyan ko, kung mayroon man ay kung gaano na kaprogresibo ang bayan ng de Los Viajeros.

Makikita mo sa kalayuan ang iba’t ibang kabahayan kung saan naninirahan ang mga tauhan namin. Malayo man sila sa hacienda ay kita mo na ang maayos na daan na siyang pangunahing inaayos ng aming pamilya. Ang problema lamang dito, tanging ang pamilya namin ang gumagamit doon dahil hindi naman sila pwedeng pumasok sa hacienda. Wala mang tarangkahan, malalaman mong nasa pag-aari ka na ng mga angkan ng mga de Los Viajeros.

“Kain muna kayo, Senyór.” Tumingin ang Mayordoma kay Rancho ang kaso iminulesya niya lamang ang kamay niya para umalis na ang matandang babae. Nakita ko namang lumungkot ang mukha nito kaya naman naisip ko kung gusto nitong sumabay sa amin.

Hindi naman dahil masama akong tao sa iba ay wala na akong karapatang maging mabuti. Sabi nga nila, kung ang tupa ay nababalatan ng balahibo, ganoon din ang budhi ko. May pagkakataon na halos lumapa ako ng lion, may mga pagkakataon naman na dumidila lamang ako na parang pusang nais maglambing.

“Sabayan niyo na po kami.” Nginitian ko pa ang Mayordoma na siyang ikinataas nang tingin sa akin ni Rancho. Parang duda ito at nagtatanong kung bakit ko inaaya ang taong wala namang relasyon sa aming dalawa.

Rancho. Rancho. Rancho. Kung hindi lang kita mahal, sinipa na kita palabas ng rancho.

“Hindi na po, Señorito.” Magsasalita pa sana ako nang pinaalis na ni Rancho ang matandang babae. Umupo naman ito pagkatapos nitong kausapin ang kapatid ko. Kumuha siya ng plato at pinagkuha na rin ako.

Nasa labas kami ngayon nakaharap sa pool habang halos mag-agaw ang puti sa bughaw na kalangitan. Ramdam mo rin ang malakas na simoy ng hangin na siyang tanda ng panibagong araw. O kay sarap talagang mabuhay nang payapa.

Kinuha ko ang baso na inilapag niya na siyang pinagtaka ko dahil sa laman nito. “Bakit gatas? Hindi na ako bata, Rancho,” pagrereklamo ko pero ininom ko pa rin ang laman na ito. Sayang naman kung itatapon lamang.

“Hindi pa kaya ng katawan mo ang tapang ng kape, Aurelio. Kapag nagtrabaho kana kahit araw arawin kitang ipangtitimpla.” Nilagyan na nito ang platito ko ng itlog. Kumuha pa siya ng sinangag na siyang umagahan namin ngayon araw. Parang mas iba ito sa mga umagang natatamasa ko. Parang napakapayapa ng mga sandaling ito. Parang walang unos na dumadaloy sa mga ugat namin papunta sa kasuluk sulukan ng aming kalamnan.

Ngumiti lamang ako sa kaniya at pinagpatuloy na namin ang pagkain. Ilang sandali lamang ay nagpakita na naman ang Mayordoma. “Senyór, may tawag po mula sa mga Huatulco.” Nagpunas muna ang lalaki bago ito tumayo. May sinabi pa ito sa mayordoma bago ako nito iwan.

“Dito ka muna sa hacienda, Aurelio. Aalis din kaagad ako at babalik din. Kung may kailangan ka, sabihin mo lang kay Dayanara.” Hinalikan ako nito sa noo na parang walang pakialam sa presensiya ng matanda. Ngumiti na lamang ako sa kaniya at pinagpatuloy na rin ang pagkain ko.

“Kain ka na Dayanara, para may kasama naman ako,” paghalok ko rito. Para kasing nakakahiya na kumain habang may nakatingin. Parang ang sama ko sa lagay na ito kung hindi ko siya aalukin.

Isa pa hindi naman ako ang may-ari ng ranchong ito. Patagong minamahal lang ng may-ari . Napapailing na lamang ako sa mga naiisip ko. Nakakabaliw din kasi ang walang maka-usap dito sa rancho.

“Kumain na po ako, Señorito.” Tumango lamang ako at iminulesya ang upuan para makaupo ito kahit papaano, ang kaso ay umiling lamang ito at ngumiti sa akin. Mayamaya ay napansin niyang wala ng tubig ang basong iniinom ko kaya siya na ang nagsalin nito.

“May problema ba kayo ni Rancho, Dayanara?” Parang ’yun na ang dahilan para matapunan ako ng tubig sa katawan. Kanina ko pa kasi napapansin ang iling sa pagitan namin at sa kanila ni Rancho. Pilit ko mang iwasan ay talagang nasa dugo ko na ang pagiging chismosa.

Napakagat labi lamang ako dahil kahit hindi malamig ang tubig ay parang mas nilukuban pa ako ng lamig sa paglandas nito sa katawan ko. Idagdag mo pa ang malakas na simoy ng hangin sa pwestong kinauupuan ko.

“Pasensya na po, Señorito.” Hinawi ko naman ang kamay niya nang akmang hahawakan ako nito. Hindi ako sanay na may humahawak sa akin na hindi ko kakilala. Parang ang mga taong malalapit lamang sa akin ang pwedeng yumakap, humawak, at yumapos sa katawan ko at wala nang iba.

“Okay na, Dayanara.” Umalis naman ito sa pwesto ko at bumalik sa kinatatayuan niya. Nagpunas naman ako sa dibdib ko. Ramdam ko naman ang pagkadismaya sa sarili ko dahil balak ko sanang libutin ngayon ang rancho.

“Mabalik ako, Dayanara. May nangyari ba sa inyo ni Rancho at bakit galit siya sa inyo?” pagtatanong ko ulit matapos kong mapunasan ang sarili ko at ang natapong tubig sa lamesa. Hindi ko na kinain ang natirang pagkain ko at kumuha na lamang ako ng prutas at ’yun ang nilagay ko sa harapan ko.

Tumayo pa ako para kumuha ng plato at humarap na umupo ulit sa pwesto ko bago ko siya tapunan ng tingin. Naghahantay ng kasagutan sa katanungan ko sa kaniya. “Ano na Dayanara? Hihintayin mo pa bang matapos akong kumain bago mo sagutin ang tanong ko?” pabalang na pagsagot ko sa kaniya. Hindi na ako nakatimpi dahil ang tagal nitong sumagot. Parang hangin lang na naglandas ang mga sinasabi ko sa kaniya.

“Pasensiya na po, Señorito. May nasabi po akong hindi ko dapat sabihin.” Napataas naman ang kilay ko sa sinabi nito. Kailangan ko pa yatang sabihin sa kaniya na ilahad na ang dapat niyang ilahad. Parang huhulaan ko pa kung ano ang sinabi niya kay Rancho.

“Ano nga? Para namang may alam ako diyan at makausap ko siya mamaya.” Kumuha ako ng saging at binalatan ito. Isinubo rin pagkatapos at tumingin ulit sa kaniya. Nakita ko namang namamawis ang noo nito kaya inilayo ko ang tingin ko at binalik sa saging na hawak ko. Baka masuka pa ako kung sa mukha niya ako titingin.

“Nakita ko po siya kasi kagabi na nagwawala at umiiyak. Balak ko sanang patahanin at sa kakapilit ko po ay nasigawan niya po ako.” Napatigil naman ako sa pagkain at napataas ako ng kilay sa sinabi nito. Hindi naman magtatanim ng galit si Rancho, magbabati din sila ng matandang babae.

“Dapat nakikinig po kasi kayo.” Tinitigan ko ito nang seryoso. “Kapag sinabing hindi, ’yun ang sundin niyo. Masyado oh yata kayong kampante sa relasyon niyong dalawa ni Rancho.”

Itinabi ko na ang balat ng saging pagkaubos ko nito. “Hindi naman po kayo kamag-anak para patahanin siya,” pagsasalita ko pa sa kaniya. “Lalong hindi naman kayo asawa.”

Nagulat naman ito sa sinabi ko at yumuko na parang nalungkot sa isinambit ko. Hindi ko na lamang iyon pinansin at tumayo na rin ako para makapagbihis at makaikot na rin dito sa rancho. “Ipahanda mo na ang kabayo, Dayanara. Magbibihis lamang ako.” Tumango ito at mabilis na rin akong umalis at iniwan siya roon.

Kailangan ko pa palang kausapin ang kapatid ko dahil baka mag-alala na naman iyon. Bago pa ako makapasok sa loob ay napatigil ako sa paglalakad nang kausapin ulit ako ng Mayordoma. “May relasyon po ba kayo ni Senyór Rancho?” Para akong napako sa kinatatayuan ko sa sinabi nito. Mabilis akong humarap sa kaniya at sa tingin ko’y nagulat naman ito sa klase ng tingin na ibinigay ko sa kaniya.

“Anong sabi mo?!” Halos sigawan ko na ito dahil sa galit na lumulukob sa akin. Hindi pa pala tapos ang kalbaryo ko kahapon at dadagdagan na naman nito. Nanginginig ang kamay ko na aking ibinusal para mapigilan ang paglusob sa matanda.

“H-hindi ko po si-sinasa-sasadya n-na m-ma-k-kita k-ko po ka-yong kahali-k-kan si Se-senyór Rancho kagabi.” Napapikit ako at parang malalagutan ako nang hininga sa sinabi nito. Alam kong wala itong kasalanan dahil hindi kami makapagpigil ni Rancho sa isa’t isa.

Parang lahat ng pagtatago namin ngayon ay kusa na lamang binubuksan kahit na anong pilit naming itago. Parang ano mang oras mula ngayon ay malalaman na ng mundo ang malagim na katotohanan sa pagitan namin ni Rancho. Kaya wala akong magawa kundi ibalik ang galit ko sa mundo.

Tumingin ako nang matalim dito. Ngarag man ang boses ko ay itinuloy ko pa rin ang balak kong sabihin. “Sino pang nakakaalam?!” Kahit ayokong sumigaw ay parang lahat ng emosyon ko ay kusa na lamang naiipon at lumalabas sa bibig ko. Nagsimula na ring lumandas ang mga luha sa pisngi ko. Parang lahat pa yata ng iniipon kong pagtitimpi ay sa kaniya ko pa mailalabas.

“A-ako l-lang po, Señorito. Huwa-wag po ka-kayong mag-alala, wala po… wala po akong pagsasabihan.” Parang nakahinga naman ako nang maluwag sa sinabi nito. Pumikit ako at huminga nang malalim. Inulit ko ito at pinatahan ang namumuong galit sa katawan ko. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko kung may iba pang makaalam. Natatakot ako sa kaya kong gawin.

“Sa-salamat,” ang nasabi ko na lamang sa kaniya bago ako pumasok sa loob at gawin ang kanina ko pa dapat na ginawa. Pinilit na hindi na siya isama pa sa mga dapat kong problemahin. Nabuhay siyang naninilbihan sa amin, mamamatay siyang kami pa rin ang poprotektahan nito.

Naligo na ako at nagbihis. Ang sinuot kong pang-itaas ay ang damit ni Rancho. Parang kapag suot ko ang gamit nito ay lagi lamang itong nasa tabi ko. Walang minutong hindi ko iniisip si Rancho. Ganoon na siguro ako kabaliw sa kaniya na ultimo bulbol niya ay iisipin ko pa.

Nakatingala lamang ako ngayon sa kisame pagkatapos naming mag-usap ng kapatid kong si Dos. Napag-alaman ko rin mula sa kaniya na nasa Rancho San Antonio lamang sila. Ayos na ako roon na nasa malapit lamang sila. Hindi ko na lamang tinanong si Diego dahil tiyak kong iisa lamang ang maririnig kong sagot mula sa kaniya. Baka isumpa na naman kami nito.

Kaya magmula pa kanina ay hindi pa rin tumitigil ang puso ko sa labis na pagtibok kapag naiisip silang dalawa. Ayokong mag-isip sa mga bagay na hindi pa nangyayari. Pero parang ’yun na lamang at ’yun na lamang ang laman ng isipan ko. Parang hindi ko na kayang buksan ang mga mata ko dahil nakikita ko lamang ang pagkadisgusto ng mga tao sa relasyon namin ni Rancho.

Nagising ako bigla mula sa pagkakaidlip. Nagpungas pungas pa ako bago ako tumayo. Nakita kong ilang minuto lamang pala ako nakapagpahinga. Maayos na rin ang pakiramdam ko. Malayong malayo sa kanina kong nararamdaman.

Busog pa naman ako kaya naisip kong ituloy na ang binabalak ko kanina. Naayos naman na yata ng mayordoma ang kabayong papatakbuhin ko. Parang handa na muli ang sarili kong damhin ang ganda ng Rancho ng mga de Los Viajeros.

Pagbaba ko ay naabutan kong naglilinis ang ibang tauhan sa sala. Kaya dumiretso na ako palabas at nilakad ang kuwadra ng mga kabayo. Kapag nasa rancho ako, tanging si Rancho lamang ang lagi kong kasama. Kaya parang hindi ko na naisip na libutin pa ang kabuuan ng hacienda. Kaya nagpapasalamat ako na wala pa ang lalaki dahil malaya kong magagawa ang mga gusto ko.

Masaya mukha lamang ang nakapaskil sa aking katauhan habang naglalakad ako. Parang walang makakapagpawi ng ligaya sa mukha ko. Sana hindi ko na ulit maranasang umiyak na alam kong malabo lamang magsimulang inangkin ko na si Rancho. Mahirap man, alam kong wala akong pinagsisihan . Lalabanan ko ang mundo para sa kaniya at sa relasyong binuo naming dalawa.

Mali man pero alam kong iyon ang tama. ’Yun ang gusto ng puso at kaluluwa ko. Si Rancho at si Rancho lamang.

Kabanata 24

Kabanata 24

Barbara

Kahit gusto ko ang mag-isang maglibot sa rancho ay parang hindi umaayon ang panahon sa akin. Nang makapunta ako sa kuwadra ay nandodoon ang mayordoma. Halos handa na rin itong sumama sa akin at sinabihan pa akong kuhanin na ang kabayong sasakyan ko.

May kaliitan ang sa kaniya dahil siguro sa edad nito. Ang sa akin naman ay ang mayabong na kulay puting kabayo na nagsusumigaw sa ganda. Nang tinanong ko ang matanda ay sinabi niyang ito raw ang isa sa paboritong kabayo ni Rancho. Si Barbara na mas mahaba pa ang buhok kaysa sa akin.

“Paano po kayo napunta sa rancho?” Hindi na rin ako nakatiis at nagtanong na rin ako sa matanda. Mabagal lamang ang usad namin dahil gusto kong damhin ang simoy ng hangin at napakagandang tanawin dito sa Rancho de Los Viajeros.

Marami na ring nagbago sa nakalipas na panahon. Parang kapag bumabalik ako rito, may ibang bagay akong hindi na alam sa rancho. Katulad sa kung paano na pasa akin ang isang de Los Viajeros. At kung may isa mang hindi nagbago sa nakalipas na panahon ay ’yun ay ang patuloy na pagmamahal ko kay Rancho.

“Bata pa lamang ako nang magtrabaho ako rito, Señorito. Ang unang batang inalagahan ko ay si Don Luca na siyang nagpasimula ng Rancho de Los Viajeros.” Nakalabas na kami sa hacienda at kita ko na ang ilang kabahayan na tiyak kong pagmamay-ari ng ibang tauhan namin.

“Hindi po ba kayo nagkaroon ng pamilya? O kahit na anak lamang?” Napatingin naman ako sa kaniya nang huminto ang kabayo nito sa paglalakad. Napataas naman ang kilay ko nang makita ko siyang pinipigilan nito ang luha na tiyak kong may naalala ito sa mga binanggit ko.

“Hindi maganda ang naging buhay ko noon dito sa rancho, Señorito. Isang pagkakamali na may nabuo sa sinapupunan ko noon.” Pinahinto ko si Barbara at nakinig lamang sa itinuran ng matanda. Parang balak nitong sabihin ang mga bagay na kinikimkim nito.

Gusto ko sanang sabihing magsulat na lamang ito sa telebisyon dahil hindi ko malilibot ang rancho kung magkukwento pa ito. Parang malaking kasalanan pa na pinaalala ko ang mga bagay na alam kong wala namang katuturan sa buhay ko.

“Pinagsisisihan niyo ba ang batang isinilang niyo?” Umiling iling ito at parang wala sa wisyong ipinagpatuloy ang gusto nitong ihayag sa akin. Nakinig lamang ako dahil para saan pa nga ba ang tenga ko kung gagamitin ko ang mga mata ko sa pakikinig. Kukulubot lamang ang noo ko kapag tititigan ko ito dahil sa ilang bungkal na mayroon ito sa kaniyang mukha.

“Hindi ko man gusto ang pagsisilang ko noon, Señorito. Pero alam ng Dios kung gaano ko kamahal ang batang iyon. Isinakripisyo ko pa ang pagmamahal ko sa kaniya para sa ikakaganda ng buhay nito.” Napakunot noo naman ako dahil wala akong maintindihan sa mga pinagsasabi nito. Parang ang siste pa ay bahala na lamang akong mag-isip at magtagpi tagpi ng mga kwento kaniyang inihayag.

“Ipinalaglag niyo po ba?” litong tugon ko rito. Hindi ko na rin alam kung anong kwento ang inihahayag nito sa buhay dahil parang mas masarap pang pakinggan ang mga ihip ng hangin kaysa sa mga lintanya nitong hindi ko matugma tugma.

“Hindi ko magagawa ang bagay na iyon, Señorito. Nabuo man siya sa pagkakamali, hindi ko kayang pumatay ng bata,” salita nito. Tumango tango naman ako sa naging sagot nito. Parang sumasang-ayon sa ginawa nitong desisyon. Para bang kapag nagsalita ako sa kaniya ay maiiba nito ang buhay na kaniyang itinahak.

Pinahinto ko muna ito sa pagkukwento at sinabihan siyang ipagpatuloy na ang paglilibot namin. Kahit gusto ko pang makinig parang wala naman na akong karapatang usisain pa ito. May puso pa rin naman ako. Kahit na may pagkabalahura ang bibig ko sa mga bagay bagay.

“Kung hindi niyo po naitatanong Señorito, masaya po akong nakikita ang batang isinilang ko kahit na hindi ako nito kilala.” Ngumiti ito kahit na mababakas mo sa himig nito ang labis na kalungkutan. Parang katugma nito ang hangin at emosyon na dumadaloy sa dugo nito ngayon habang inihahayag ang sikretong hindi ko matukoy tukoy.

“Ano po bang nangyari? Pinamigay niyo po ba ang anak niyo?” Ngumiti naman ako sa mga batang nadaanan namin habang binabaybay ang mga rancho. Kasalukuyan silang naglalaro sa harapan ng isang bahay na yari lamang sa kahoy. Huminto naman sila sa paglalaro at kumaway naman ang mga ito bilang pagpabati sa akin.

Ibinalik ko ulit ang tingin ko sa matanda at naghihintay ng sagot nito. Ilang sandali rin ang hinintay ko bago siya magsalita. “Magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi, Señorito.” Napalabi na lamang ako sa sinagot nito. Parang naawa naman ako sa sitwasyon ng batang isinilang nito. Sana ay may taong magmamahal at magpupunan ng dapat siya ang gumagawa.

“May balak pa po ba kayong magpakilala sa kaniya?” Itinigil ko ang pagpapatakbo kay Barbara at siya rin sa kabayo nito. Maputik ang dadaanan namin ngayon kaya para maiwasang mapahamak kami ay mabuting maglakad na lamang kami kasabay ng kabayong sinasakyan namin ngayon.

“Maayos na ang buhay niya, Señorito. Gugulo lamang kung magpapakilala pa ako… malapit na rin akong mawala sa mundo kaya isasama ko na sa hukay ang sikretong isinasambit ko sa inyo.” Napahigpit ang kapit ko kay Barbara nang bigla akong madulas. Nakita ko pang dumikit sa suot kong sapatos ang makapal na putik na tiyak kong hindi ko na magagamit ng ilang araw mula ngayon.

“Ikaw ba Señorito? Kailan niyo itatago ang sikretong relasyon niyo ni Senyór Rancho?” Tinignan ko ito na parang nag-iisip ba ito sa itanong niya ngayon sa akin. Gusto niya bang mawala kami sa mundo dahil sa paglalantad ng relasyon namin ng kaniyang amo. Nahihibang na siya kung ganoon man.

“Kung kaya ko lang ilayo si Rancho sa angkan namin ay bakit hindi. Kung papayag siyang iwan ang buhay na nakaukit na sa kaniya para sa ikakasaya naming dalawa ay baka malaya na kaming magmahalan ngayon.” Yumakap ako kay Barbara at sinandal ang dalawa kong tuhod sa safety saddle kung saan ang tungtungan para makaakyat ka sa isang kabayo. Hawak ko sa kanan ang tuwid na latigong nagpapasunod kay Barbara para magsimula ulit itong maglakad.

“Paano kung hindi tunay na de Los Viajeros si Senyór Rancho? Magagawa mo pa ba siyang mahalin kahit na mawala ang lahat sa kaniya?” Inismiran ko na lamang ito kahit na hindi niya nakikita. Mukha ba akong naghahabol sa kayamanan ni Rancho? Kung may aabulin man ako sa kaniya ay ’yun ay ang sertipiko ng kasalan naming dalawa na malabong mangyari kailanman.

“Mas mawawala ang lahat sa kaniya kapag nalaman ang relasyon namin, Dayanara,” seryosong salita ko rito. “Hindi ako tanga na iiwan siya kapag nangyari iyon. Sisiguraduhin kong hindi kami maghihirap sa mga taong pagsasamahan naming dalawa,” dagdag ko pang sagot.

Tumingin naman ako sa kaniya na ngayon ay nakasakay na sa kaniyang kabayong may kaliitan. May ukit nang ngiti ang nakita kong nakapaskil sa kaniyang mukha na parang masaya pa ito sa mangyayari sa pagitan namin ng kaniyang amo.

“Mabuti naman Señorito. Pinaghirapan lahat ni Senyór Rancho ang pagpapayabong sa angkan ng de Los Viajeros, kaya kung may isang bagay na maiiwan sa kaniya ay ’yun ay ang mga lupain ninyo.” Napataas naman ang isa kong kilay dahil sa sinabi nito. Kahit gustuhin ni Rancho na angkinin ang mga lupain, solohin ang mga ito, hindi niya magagawa ang bagay na iyon. Hindi lamang iisa ang angkan na nakadikit sa apelidong de Los Viajeros. Marami ang kakalabanin niya kung gugustuhin nitong makakuha ng kahit isang pirasong parte ng kayamanan. Dadanak ang dugo bago niya pa malasap ang sinasabi nitong karangyaan.

Hindi na lamang ako nagsalita sa sinabi ng matanda at umayos na ako nang upo sa ibabaw ni Barbara. Wala na ang putik at ngayon nga ay ang bakong bakong daan naman ang aming binabaybay. Para kang nasa bull riding sa kada galaw na ginagawa ni Barbara dahil sa sitwasyon ng lupa.

“Kaya mo bang ipaglaban si Senyór Rancho sa buong angkan ng de Los Viajeros?” Napakagat labi naman akong umiwas nang tingin sa matanda. Alam kong kaya kong sabihin sa lahat na kaya kong ipaglaban ang pagmamahal ko kay Rancho. Pero sa nangyayari pa lamang ngayon, alam kong may kaakibat na takot ang namumuo sa dibdib ko. Kaya tumingin na lamang ako sa nilalakaran namin ngayon. Parang kapag titignan ko siya ay malalaman nitong may pagdududa na lumulukob sa kaibuturan ko.

“Ang tanging alam ko lamang ngayon ay kung paano mahalin si Rancho, Dayanara. Hindi ko alam kung paano ko ipaglalaban si Rancho gayong pamilya na namin ang umuusig sa relasyon naming dalawa.” Ipinikit ko ang mga mata ko para patahanin ang mga luhang ayoko nang lumandas sa aking mga pisngi. Hindi pwedeng lagi na lamang akong pangungunahan ng emosyon. Parang kahit ano mang oras ay alam kong ito ang ikakabagsak at ikakalayo ko sa taong mahal ko.

“Kung hindi ka sigurado, Señorito. Mas mabuting tapusin niyo na lamang ang relasyon niyong dalawa. Kung iiwan mo rin lang naman ang anak, mabuti pang huwag mo na lamang siyang bigyan ng pag-asa.” Halos magpantig ang mga tenga ko sa narinig ko. Mabilis akong tumingin sa kaniya at gulat na gulat ang mababakas sa kaniyang mukha.

Naguguluhan man ay bumaba ako kay Barbara at matalim na tumingin dito. “Anak? Kailan ka pa naging ina ni Rancho?” Hindi na ako nagpatumpik tumpik pa at hinila ang tali ng kabayong sinasakyan nito. Kung mahulog man ito, dapat lamang ito sa kaniya.

“Nagkakamali lamang kayo ng dinig, Señorito. Madalas ko kasing tawaging anak si Senyór Rancho kaya hindi ko na naiwasan pang tawagin ito sa ganoong pangalan.” Tumingin ako rito kung nagsasabi ba ito nang katotohanan. Pumikit naman ako at tumalikod na rin sa kaniya.

Sa inis ko sa mga bagay na lumulukob sa akin ay sinipa ko ang batong nasa harapan ko. Napasabunot pa ako sa aking buhok dahil sa pag-aakalang may relasyon sila ni Rancho.

Ganoon na ba ako kadesperado sa relasyon namin ni Rancho? Ultimo ang pagkakakilanlan nito ay nais kong baguhin para sa pinagbabawal naming relasyon. Natatakot na ako sa mga iniisip ko ngayon. Mababaliw na ako nang tuluyan sa mga bagay na pumipigil sa relasyon naming dalawa. Parang kapag nag-isip pa ako nang malalim, mas malakas ang pwersang hihila sa akin sa katotohanan na hindi talaga ako ang para sa taong minamahal ko. Hindi ako ang para kay Rancho.

Dahil para bang kaya kong lokohin ang lahat pati na si Rancho na mahal ko para mapaniwala namin ang mga tao na hindi siya tunay na de Los Viajeros. Natatakot ako sa mga bagay na magagawa ko para sa ikakasiya ng puso ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko.

Kaya mabilis akong naglakad papunta sa pwesto ni Barbara at sumakay din pagkatapos. Pinalo ko pa ang katawan nito gamit ang latigo para tumakbo ito nang mabilis. Hindi ko na tinignan pa ang matanda at binaybay ang napakalawak na rancho.

Kasabay ng mga hangin na aking nadarama sa aking napakagandang mukha ay siyang pagluha naman ng mga luhang hindi ko na napigilan pa. Parang sa lahat ng sakit, ito ang mas bumabalatay sa kaibuturan ko. Para bang alam ng katawan ko na ang mga bagay na iniisip ko ay tiyak kong mas lalong ikakalayo ng loob ng taong mahal ko at patuloy kong mamahalin sa buhay na mayroon ako.

Nanginginig pa rin ang katawan ko matapos akong bumaba kay Barbara. Hindi ko na alintana kung may makarinig pa sa pagwawala ko. Gusto ko lamang ilabas ang lahat lahat ng sama ko sa mundo. Parang papatayin ako sa tindi na lumulukob sa puso’t isipan ko.

Humihinga pa ako nang malalim at nakahawak pa sa dibdib ko pagkatapos kong sambitin ang mga iba’t ibang mura na kayang sabihin ng isang tao. Kung may presyo lamang ang pagmumura ko, tiyak kong marami ang magkakandaugaga sa lakas pa lamang at tindi kung paano ko sabihin ang salitang “Puta”.

Kabanata 25

Kabanata 25

Roberto

Nanginginig kong tinawagan ang kapatid ko na si Uno. Kanina ko pa tinatawagan si Dos, ang kaso ay mukhang wala na itong plano pang tumawag hanggat hindi kami tinatanggap ng kaibigan niya at ng anak ni Rancho na si Diego.

Parang ito na lamang ang tanging kailangan ko para sa mga bagay na mas lalong gumugulo sa isipan ko. Hindi ko na kayang sarilihin pa ang paghihirap ko para lamang mahalin ang isang bagay na tiyak kong hindi kayang tanggapin nang nakakarami.

“Kuya,” pauna kong salita habang nakaupo katabi ni Barbara. Pumapatak na rin ang mga luha sa mukha ko dahil sa takot na lumulukob sa kaibuturan ko. Parang pinapanginig nito ang bawat kurba ng buto ko sa katawan.

“Tres? Ba-bakit? Umiiyak ka ba?” Pinigilan ko ang huwag sumingot pero hindi talaga kaya pang pigilan ng katawan ko. Sabayan pa nang pag-ikbi ko ngayon na tiyak kong rinig na rinig niya.

“Kuya, natatakot ako sa pwedeng mangyari…” salita ko sa kaniya. “Natatakot akong makasakit ng ibang tao,” dagdag ko pa rito. Naramdaman ko naman ang ulo ni Barbara na nagpupumilit na isiksik sa leeg ko ang katawan nito kaya umiwas ako para makausap ko nang maayos ang kapatid ko.

“Anong problema?” Magsasalita na sana ako nang inunahan na ako nito. “Kay Tito Rancho ba? Tres? Bakit kayo na ba? Pinatulan na ba ang kabaliwan mo?”

“Kuya!” Napalakas ang boses ko dahil sa sinabi nito sa akin. Hinawakan ko naman ang ulo ni Barbara dahil hindi ito tumigil sa pagyapos sa akin na ngayon ay sa likuran ko naman ang pa kay nito.

“Tres, kayo na ba? Sandali lang… papasok lang ako sa kwarto at baka may makarinig pa sa atin.” Tanging tunog lamang ng mga yabag nito ang naririnig ko. Kaya tumayo muna ako para ayusin ang pwesto namin ni Barbara. Kahit gusto ko ang pinapakita nitong suporta, ayoko namang mabali pa ang katawan ko sa bigat na ibinibigay nito sa katawan ko.

Niyakap ko na lamang ito at isinandal ang ulo niya sa balikat ko. Hindi naman na ganoong kabigatan kaya nayayapos ko pa ito. Patuloy pa rin ang panginginig ko habang patuloy na tumutulo ang mga luha ko. Dinadamdam ang galit ng mundo kahit na hindi pa lumalapat sa akin.

“Kami na, Kuya,” pasimula ko sa kaniya nang marinig ko na ang boses nito. “Marami na ring nakaalam at natatakot akong paghiwalayin kami ni Rancho.” Sinandal ko naman ang ulo ko sa buhok ni Barbara at huminga nang malalim bago ipagpatuloy ang sinasabi ko. “Ayokong makasakit, Kuya. Natatakot akong gumanti sa mundo. Hindi ako ganoon tao . Hindi ako pinalaking ganoon…”

“Tres, matagal ko naman nang alam na may pagtingin ka kay Tito Rancho. Kung may magagawa lamang ako ngayon sa’yo ay ’yung suportahan ka. Huwag mo munang isipin ang mga iniisip mo ngayon.”

“Pero—”

“Tres.” Huminto ako sa biglang pagsasalita nito. Nahugot ko rin ang hininga ko sa lalim ng boses na narinig ko mula sa kaniya. Parang kapag hindi ko ito pinakinggan ay pupuntahan niya ako rito at kakaladkarin paalis ng rancho. “ Lagi mong tatandaan, Tres . Dalawa kayo ni Tito Rancho ang dapat na lumalaban sa mga taong pwedeng maging sanhi ng hiwalayan niyo. Sinimulan niyo ’yan, dapat sabay niyong harapin. Panindigan .“

“Natatakot akong iwanan niya ako, Kuya. Baka pinagbigyan niya lang ako at hindi niya talaga ako mahal.” Napapakutkot na ako sa mga kuko ko sa mga salitang alam kong posibleng gawin ni Rancho sa akin. “Baka-baka naaawa lang siya sa akin, Kuya.”

“Huwag kang tanga, Tres. Hindi isasakripisyo ni Tito Rancho ang buhay niya para paglaruan ka lang.” Napakagat naman ako sa pang-ibabang labi ko dahil may halo nang inis ang pagsasalita nito sa akin.

“Alam ko naman ’yun pero baka hindi niya ako piliin. Natatakot ako, Kuya.” Napahagulgol na ako sa mga bagay na iniisip ko ngayon. Ayokong pagdudahan ang pagmamahal sa akin ni Rancho—alam ko na mali man, kailangan ko lang isigurado sa sarili ko na hindi ako masasaktan sa dulo sa kahibangan naming dalawa.

“Nasaan ba si Tito, Tres? Nang makausap ko man lang, kaysa maggaganiyan ganiyan ka.” Napapailing na lamang ako sa gusto nitong mangyari. “Tres.” Hindi pa rin ako sumagot kahit na mababakas mo na ang kaba sa dibdib ko sa takot na mainis siya sa akin. Umiiling iling lamang ako na parang hindi sang-ayon sa kaniya kahit hindi niya nakikita ang pag-iling ko.

“Ako nang bahala, Kuya. Gusto ko lang talaga nang makakausap… natatakot kasi ako sa mga pwede kong gawin para sa pagmamahal ko kay Rancho,” salita ko. Nginatngat ko pa ang balat sa kuko ko dahil sa hindi ko mahintong hikbi.

“Tres, kahit anong mangyari nandito lang kami ni Dos. Kung hindi ka man ipaglaban ni Rancho, tatanggapin natin ang kagustuhan nito at hindi ka kawalan, tandaan mo ’yan.” Napapailing ako sa sinasabi nito. Hindi pwedeng mapunta pa sa iba si Rancho. Mababaliw ako kapag nangyari ang bagay na iyon.

“Hindi, Kuya, hindi.” Napapakutkot ulit ako sa kuko ko habang hindi mapakaling naglalakad ngayon. Napatingin naman ako sa likuran ko nang marinig ko ang mga tigidig ng kabayo. Para akong nakakita ng multo dahil nakikita ko si Roberto na siyang asawa ni Barbara base sa kwento nang mayordoma ng rancho.

Hindi ko na hinintay ang kapatid kong magsalita at pinatayan na kaagad ito. Mabilis naman akong sumakay kay Barbara at pinatakbo ito. Nanginginig pa ako habang patuloy na lumuluha. Hindi ko na makita ang dinadaanan ko na halos sa bukiran na ako dumaan para maiwasan at makawala sa taong humahabol sa akin.

“Aurelio!” Hindi ako huminto at lalo ko pang binilisan ang pagpapatakbo kay Barbara. Halos hindi na ako humihinga habang palakas nang palakas ang boses ni Rancho sa likuran ko. Hindi ko kayang makita niyang ganito ako. Natatakot ako sa kung ano pang pwede kong masabi sa harapan nito. Ayokong malaman niya na pinagdududahan ko ang pagmamahal niya sa akin. Natatakot akong ito pa ang ikakasira naming dalawa. Iba ang kabig ng dibdib sa taong may malawak at malalim na sugat. Para bang sa bawat letrang ilalabas mo ay isang punyal na kikitil sa samahan ng taong makakaalam ng boses na nais mong ilabas.

“Please, Rancho. Huwag mo muna akong sundan,” garalgal kong salita na tiyak kong hindi niya naririnig. Napakagat labi ako bago ako ulit magsalita nang malakas. “Iwan mo muna ako, Rancho.”

“Mag-uusap tayo, Aurelio. Sa ayaw at sa gusto mo, kaya itigil mo ang pagpapatakbo ng kabayo.” Mas binilisan ko pa ang pagpapatakbo dahil halos marinig ko na sa tabi ko si Rancho.

Mayamaya pa ay ipinikit ko na ang mga mata ko at kusa ko na lamang binitawan ang tali ni Barbara at unti-unti itong tumigil.

Mabilis naman akong tumalon at nagtatakbo habang patuloy pa rin sa pag-iyak. Tanga mang pakinggan na iniwan ko ang kabayo ay mas nanaisin ko na sa talahiban ako tumakbo na tiyak kong hindi ako mahahabol ni Rancho.

Ilang sandali lamang ay napasigaw ako nang may dumamba sa akin. “Tangina, Aurelio. Hindi ka ba titigil?!” Pagsigaw ni Rancho sa akin habang nakayakap ito sa likuran ko. Nagpupumiglas ako at hindi na alintana kung umiyak man ako nang malakas. Parang papatayin ako ng mga inisip ko ngayon. Hindi ko kayang harapin si Rancho na ganito ako . Ayokong malaman niyang iniisip kong iiwan niya rin ako.

“Rancho, please… gusto ko munang mapag-isa.” Magpupumiglas pa sana ako nang kinuha niya ang dalawa kong kamay at inilagay sa likuran ko. Ang kaniyang dalawang binti naman ay ipinansarado niya sa dalawa kong mga paa. Para akong nakagapos sa lagay ko at kahit anong gawin ko ay hindi ako makaalis kaya ipinikit ko na lamang ang mga mata ko at inisip na matatakasan ko rin ito.

“Hindi ka aalis sa tabi ko, Aurelio. Inangkin na kita kaya may karapatan na ako sa kung ano man ang masusunod sa buhay mo.” Napaiyak na lamang ako sa tabi ko at hindi na ininda pa ang sinasabi ni Rancho. Parang ang pagkakakulong nito sa akin ang tanda na kahit ano mang mangyari sa aming dalawa ay siya ang masusunod kung tatapusin na ba niya ang relasyon namin o hindi. Siya at siya pa rin ang magdidikta sa relasyon naming dalawa.

Napapailing ako nang mapagtanto ko ang sinabi nito. “Rancho… alam kong iiwan mo rin ako. Kaya hanggat kaya ko pa… hanggat kaya ko pa, ako na ang lalayo.” Naiusal ko na ang bagay na ayokong marinig nito “Natatakot na ako sa sarili ko… ayoko na Rancho.” Alam kong ako ang unang nabaliw sa kaniya kaya ang sumuko na lamang ay isang kahibangan para sa iba. Isang ipokrito na walang paninindigan sa buhay. Napakagat labi na lamang ako sa mga isinambit ko sa kaniya. Parang wala nang pasakali sa kung ano ba ang dapat kong sabihin.

Alam kong kinakain ko na ang mga bagay na pinatatag ko sa sarili ko na kahit ano mang mangyari ay siya lamang ang pipiliin ko, siya lamang ang mamahalin ko

at siya lamang ang tanging mang-aangkin sa akin . Kaya isang napakaipokrito at nakakagago talaga ang pinagsasabi ko ngayon kay Rancho. Isang kahibangan na isipin pa na papakawalan ako nito kung ilang beses na niya akong naangkin. Kung ilang beses na kaming nagpapalitan ng laway.

“Ano pa bang gusto mong gawin ko… Aurelio?” mahinahon nitong pagkakasabi na siyang ikinamulat ko ngayon. Nang mapagtanto nito na hindi na ako kakawala at tatakas sa kaniya ay niluwagan na nito ang pagkakakapit sa katawan ko. “Ilang beses na kitang inangkin at ngayon sasabihin mong iiwan kita. Nahihibang ka na ba? Anong klaseng pag-iisip ’yan, Aurelio.”

Nakayuko na lamang ako ilang sandali matapos nitong magsalita. Ang akala kong takot na mararamdaman ko kay Rancho ay isang marahan na paghaplos lamang ang ginawa nito sa kaibuturan ko. “Mahal kita, Aurelio. Kaya sana huwag mong isipin na iiwan kita gayong nagsisimula pa lamang tayo.” Napakagat labi ako habang patuloy pa ring nakayukong umiiyak. Humihikbi hikbi rin ako dahil sa labis na pagtangis ko ngayon sa harapan nito.

“Tumingin ka sa akin, Aurelio.” Napatingin naman ako kay Rancho na nakasalampak din sa damuhan. Namumula na rin ang mga mata nito na tiyak kong sa pagkiskis ng mga luhang pinipigilan nitong kumawala. Kinuha nito ang dalawa kong kamay at marahan nitong inaplos.

“Hindi kita pinili para iwanan mo lang ako nang ganito, Aurelio. Kahit ikamuhi ako ng mundo, hindi magbabago na mahal pa rin kita. Pumikit man ako, kumakain o kahit ano man ang ginagawa ko, ikaw pa rin ang pipiliin ko.” Napapailing ako sa sinabi nito. Hindi niya kayang kalabanin ang angkan namin. Alam kong sa dulong ito ay iiwan niya pa rin ako.

“Hindi, hindi, Rancho, hindi,” Halos mapakagat ako sa pang-ibabang labi ko habang hindi pa rin makapaniwala sa iniusal nito. “Pinagbigyan mo lang ako. Hindi mo ’ko mahal, Rancho.” Hinigit ko ang dalawa kong kamay mula rito at inilagay sa mukha ko kasabay nang paghagulgol ko sa harapan nito.

“Tangina naman, Aurelio!” Nabigla ako nang tumayo ito at mabilis na lumakad at pinagsisipa ang isang sanga na malapit lamang sa kinauupuan naming dalawa. “Ano bang dapat kong gawin, Aurelio? Paulit ulit na lang tayo dito. Sinabi nang mahal kita, mahal kita. Tangina , hindi ka marunong makinig!” Nanginginig naman akong tumayo habang lumalapit sa kaniya. Halos ipikit ko naman ang mga mata ko nang lumapit ito sa akin at kinuwelyuhan ako.

“Titigan mo ko, Aurelio.” Halos hindi ko na makita ito dahil sa walang tigil kong pagluha nang sundin ko ito. “Gusto mo bang sinasaktan ka para malaman mo kung gaano kita kamahal?” Umiling ako rito. Kahibangan ang pagkagusto ng katawan ko sa karahasan na ginagawa nito sa akin ngayon. Hindi tama ang ganitong konsepto. Hindi dapat manabig ang katawan ko sa bagay na isinambit nito.

“Sige! Pagbibigyan kita sa gusto mo. Kung gusto mong sinasaktan ka habang inaangkin, sige gagawin ko! Sasakalin kita hanggat hindi ka tumigil sa kakaisip na hindi kita iiwan kahit kailan.” Kasabay naman nang marahas na pagkaladkad nito sa akin papunta sa damuhan ay ang pag-angkin muli nito sa akin.

Kabanata 26

Kabanata 26

Damuhan

Mabilis na pumaibabaw sa akin si Rancho matapos ako nitong itapon sa damuhan. Parang wala itong kilala sa mga matang malalalim at walang emosyon. Napasinghap ako nang ibaba niya nang marahas ang pantalon kasama ang panloob kong pang-ibaba.

“Rancho!” Napapailing ako rito kahit hindi nito kita ang mukha ko dahil nakahandusay ang mukha ko sa damuhan nang baligbagin ako nito nang malakas. Halos umikot ang mata ko nang maramdaman ko ang dalawang daliri niyang biglang pumasok sa pang-upo ko.

“Masakit, Rancho,” naiiyak na salita ko at napapagalaw pa ako sa pwetan ko para matanggal ang kamay niyang pwersahang pumasok sa loob ng butas ng pwetan ko.

“Tiisin mo, Aurelio, nang maramdaman ng katawan mo kung gaano kita kamahal.” Dumura naman ito na tiyak kong pampalubag loob niya at napakapit naman ako sa damuhan nang paikutin niya na ang mga daliri niya sa kalooblooban ko.

Ang pagkaskas nang naglalakihang mga daliri niya sa balat ko ay tanda nang pagkapunit ko sa loob dahil wala kang makikitaan na rahan sa pagpapaluwag nito sa akin. “Rancho, hindi na kita susuwayin. Tama na.” Napapasuntok na ako sa harapan ko dahil sa sakit na nararamdaman ko. Parang may tubong pilit na kinakalikot ang kasuluksulukan ng laman ko sa loob. Napakasakit na para akong sinusuntok ng buwan sa sobrang lakas nang pagkakaikot sa loob ko.

“’Di ba ito ang gusto mo, Aurelio? ’Yung sinasaktan ka, sige! Pagbibigyan kita nang matigil na ’yang kahibangan mo.” Sinusuntok ko na ang dalawa kong kamay sa damuhan nang apat na daliri na ang ipinasok nito sa loob ko. Hinalukay niya ang bawat sulok na siyang ikinahihiyaw ko sa labis na sakit. Kung may makakakita man sa amin ngayon, tiyak kong bubugbugin nila si Rancho sa ginagawa nito sa akin.

Napapikit na lamang ako habang umiiyak sa ginagawa nito sa katawan ko. Ang akala kong rahas na gusto ng katawan ko ay tiyak kong hindi pwedeng gawin sa reyalidad na buhay. Masyadong nagliliyab ang balat ko sa nag-aatikabong ginagawa nito sa akin. Walang kahit anong katiting na ligaya at puro sakit lamang ang nararamdaman ko sa kaibuturan ko. Malayong malayo sa makamundong iniisip ko sa pagitan naming dalawa.

“Gusto mong murahin kita, Aurelio?” Napapailing ako sa lintanya nito. “Tangina gagawin kitang puta ngayon.” Napahiyaw ako nang malakas nang ipasok na nito ang kaniyang pagkalalaki. Ramdam ko ang pagkapunit ko sa loob sa tabang ipinasok nito.

Pipikit na sana ako nang maramdaman ko ang kamay ni Rancho na humawak sa leeg ko. Pilit ako nitong pinaharap sa kaniya na tiyak kong kitang kita ngayon ang pagdurusang nararamdaman ko sa pagkanti nito sa akin sa paraang alam mong libog lamang ang mananaig.

“Sige, umiyak ka nang malakas. Ipakita mo kung gaano mo kagusto ang pang-angkin ko sa’yo.” Napaliyad ako nang magsimula itong gumalaw sa ibabaw ko habang nakahawak pa rin ito sa leeg ko. Para ako nitong sinasakal habang tinitira nang patalikod.

Naramdaman ko ang daliri nitong pilit na pumapasok sa loob ng bibig ko dahil sa pagkakagat ko sa pang-ibabang labi ko para pigilan ang labis na paghiyaw ko sa sakit na ginagawa nito sa akin. Kaya naman nang ibinuka ko ang bibig ko ay malaya na nitong napasok ang ngala ngala ko at nagpatianod na lamang sa kagustuhan nito.

Ramdam na ramdam ko pa rin ang hapdi sa pag-ulos baon nito. Malayong malayo sa karaniwan na naming ginagawa. Walang pagmamahal ang ganitong pag-angkin niya sa akin. Para lamang akong isang parausan sa ginagawa nito ngayon.

Umiyak lamang ako habang hindi ako makasigaw sa sakit dahil sa dalawang daliring nakapasok sa akin. “Ito gusto mo ’di ba? Ngayon magtiis ka sa sakit, tangina ka!” Halos malunok ko ang sarili kong laway nang paluin ako nito nang malakas sa pang-upo ko.

“Tignan mo ko, Aurelio.” Tumingin ako sa kaniya habang patuloy pa rin siya sa pag-angkin sa akin. Napapikit naman ako nang duraan niya ako. Parang asidong kumalat sa mukha ko ang laway niyang halos maging tubig sa sobrang pagkabasa ng mukha ko.

“Rancho.” Tumingin ulit ako sa kaniya at kitang kita ko ang galit sa mukha nito. Tanda nang hindi pagpayag niyang kantiin ako sa ganitong pamamarahan. Tinanggal niya ang dalawang daliri sa bibig ko at halos tumabingi ang mukha ko nang sampalin ako nito.

“Ganiyan gusto mo ’di ba? Ang bibaboy ka.” Ipinalandas nito ang kamay niya sa mukha ko at inipon ang laway nito na idinura niya kanina at pilit na ibinukaka ang bibig ko gamit ang isang kamay niyang pumalo sa pwetan ko kanina.

“Lunukin mo nang matauhan ka sa kahibangan mo.” Napaiyak na lamang ako sa ginagawa nito sa akin. Masakit ang pagkakahawak nito sa bibig ko. Kaya kahit gusto kong tanggalin ay wala akong magawa. Malaya naman niyang ipinasok ang laway niya at walang pasubaling nilunok ko ito.

Nakita ko siyang ngumisi na tanda nang kasiyahan sa nakikita niyang pag-angkin sa laway niya. Napakagat labi na lamang ako habang patuloy pa rin dinadama ngayon ang kahabaan niya sa loob ko. Wala nang sakit na mababakas sa pang-upo ko. Lahat nang pag-aakala ko kanina ay napalitan na ng sarap kaya natatawa akong ngumiti sa kaniya habang hawak pa rin nito ang bibig kong may nakapasok na dalawang daliri nito.

“Tangina, Aurelio. Sa akin ka lang magiging puta.” Ipinikit ko ang mata ko kasabay nang pagtango ko rito. Parang ang katawan ko na ang nagsasabi sa kagustuhan niyang makakuha ng sagot sa isinambit nito.

Mabilis ulit itong umulos na siyang ikinauungol ko ngayon. Nang mahirapan siya sa posisyon namin ay mabilis ako nitong hinawakan sa bewang gamit ang dalawa niyang kamay at hinila ako na siyang ikinatukod ko sa damuhan.

“Tangina.” Napapahalinghing na ako dahil mas bumilis pa ang pagbayo nito sa akin dahil sa mga kamay niyang tumutulong para salubungin ko ang pagkalalaki niya. Baon na baon na ngayon sa loob ko ang pinagmamalaki niya na tiyak kong may napupunit na kasabay pa nang mararahas nitong pagsalpok sa pwetan ko.

“Ang sikip mo pa rin, Aurelio.” Napahiyaw naman ako nang paluin ako nito nang malakas kasabay ulit nang pagbaon nito sa loob ko. Napamulagat naman ako nang kinuha ng isang kamay niya ang leeg ko at pilit akong pinapaharap kahit na nakatalikod ako sa kaniya.

Ramdam ko ang paggalaw ng panga ko nang pilitin niyang iharap ako at hindi nga ako nagkamali at hinalikan ako nito. May mga nagsilandasang mga laway pa na siyang dinilaan niya at sinipsip habang nakahalik pa rin ito sa bibig ko. Para akong nagdedeliryo sa ginagawa nitong pagpapaligaya sa akin.

“Bilisan mo pa, Rancho.” Parang insulto ang sinabi ko kay Rancho kaya naman marahas ako nitong idinuldol na siyang ikinadampi ko sa maruming damuhan. Kaya naman pasok na pasok na ang kargada nito sa posisyong halos umarko na ng triangulo ang katawan ko na ang pinakaitaas ay ang mga bilugang pisngi ng pwetan ko.

“Ganiyan ba, Aurelio?” Hindi ako sumagot kaya naman mabilis nitong kinuha ang dalawa kong kamay at inilagay sa likuran ko. Parang ito pa ang ginawa niyang tulay para mas bilisan pa ang pagkanti sa akin.

“Ganito ba? O kulang pa?” Umiling iling lamang ako at ang tanging magagawa ko lamang ay ang umungol nang malakas sa ligayang ipinapadama nito sa akin. “Sumagot ka!” Halos murahin ko na ang pangalan ni Rancho dahil sa pagpalo nito sa pang-upo ko. Tiyak kong sing pula na ng mukha ko ang pang-upo ko dahil sa rahas nito sa kanina pang pagsampal sampal nito sa akin. Parang mapapatid naman ang mga ugat ko sa leeg sa sitwasyon ko ngayon.

Ilang ulos pa ang ginawa nito bago ko maramdaman ang pagpulandit ng katas kong parang naging ihi na sa arkong ginawa ko. Idagdag pa ang posisyong ko ngayong halos yakapin na ni Rancho ang dalawa kong kamay sa likuran ko.

Hingal na hingal ako nang matapos akong magpalabas sa damuhan. Halos lumawa na ang pwesto ko sa dami nang inilabas kong likido sa katawan. At hindi pa rin tumitigil sa paglabas masok sa akin si Rancho. Parang hindi pa sapat ang ilang minutong pagkanti nito sa akin.

Napapaulirat na lamang ako sa patuloy nitong paglabas masok sa loob ko. Parang wala na ngang bukas kung angkinin ako nito. Parang sa bawat pagkaskas ng kargada niya sa balat at laman ko sa loob ng pang-upo ko ay siyang sigaw sa akin na kahit ano mang mangyari ay nakaukit na ang pangalang Rancho sa kalamnan ko, na kahit ipikit man ang mga mata ko ay ramdam pa rin ng kaibuturan ko ang pighati sa paraang pag-angkin nito sa akin nang marahas.

“Tangina, lalabasin na ako.” Napapakagat labi na lamang ako habang lumulupaypay na ang katawan ko habang yakap pa rin ako nito patalikod. “Bubuntisin kita, Aurelio. Hindi kita titigilan hanggat walang nabubuong bata sa katawan mo.” Kasabay nang pagpulandit nang masagana nitong katas ay siyang pagkapuno sa loob ko. Tiyak kong sa bawat tibok na ginagawa ng kargada niya at ilang ulos pang ginagawa nito, alam nang sarili ko na wala na akong kawala sa kaniya.

Ang buhay ko ay nakatatak na kay Rancho. Biyakin man ang laman ng uluhan ko, lalabas at lalabas ang totoo na pag-aari na ako nito. Masakit man na katotohanan, siyang rahan naman sa dibdib ko kapag iniisip ko na ganoon din ito sa akin.

Nang umupo ito ay ikinalong niya ako. Naglandas naman sa mga binti ko ang masaganang katas na ipinunla niya sa akin. Napahalinghing naman ako nang kagatin nito ang batok ko. Parang minamarkahan ang kaniyang teritoryo sa bawat diin nang pagkakasipsip nito sa balat ko.

“Rancho, tama na,” salita ko dahil nasasaktan na ako sa pagmamarka nito na sinabayan pa nang pagkakakagat na akala ko ay dampi lamang. Tumigil ito at isinandal ang kaniyang ulo sa balikat ko habang nakayakap pa rin ito sa likuran ko.

“Iiwan mo pa rin ba ako?” Nanindik naman ang balahibo ko sa lalim ng boses nito. Mabilis akong umiling dahil kapag hinayaan kong makapag-isip pa siya ay baka hindi na ako makalakad sa pagkanti ulit nito sa akin dito pa rin sa damuhan. Parang alam niyang sasagot kaagad ako kaya tumawa ito nang malakas.

Napaikot na lamang ako ng mata na kahit tiyak kong hindi naman niya ito makikita. Hinaplos haplos ko na lamang ang mga brasong nakapulupot sa akin at dinadama ang napakainit niyang katawan kahit na hindi naman ito nakahubad.

Napapailing na lamang ako sa naging pag-angkin nito sa akin. Nababaliw na ako sa labis na kasiyahan sa piling ni Rancho. Para bang tinatakan na ang pagkatao ko na siya lamang ang nagmamay-ari sa akin maging na sa kabilang buhay.

“Hindi na ako mag-iisip na iiwan kita, Rancho.” Pagyapos ko pa rito. “Kapag ipipikit ko ang mga mata ko, tinitiyak ko sa’yo na ikaw lang ang iisipin ko sa lahat ng bagay.” Humarap ako sa kaniya at ngumiti nang malaki. “Ikaw lang ang iisipin kong umangkin sa akin sa paraang makakapagmarka sa kaibuturan ko.” Hinalikan ko ito sa labi na siyang malugod niyang tinanggap.

Humiwalay ito sa akin pero magkadikit pa rin ang mga noo’t labi namin sa isa’t isa. “Kapag inisip mo pa rin akong iwan, aangkinin kita sa harapan ng mga de Los Viajeros, Aurelio. Tinitiyak kong susunod ka sa akin sa pagbagsak kapag nangyari iyon.” Kinilabutan man sa sinabi nito ay ngumiti na lamang ako sa kadahilanang malabong mangyaring pagdudahan ulit ang pagmamahal nito sa akin. Parang kapag iniisip ko palang ang bagay na iyon, ang panginginig ng katawan ko ang siyang mangunguna dahil alam kong hindi na ako papalakarin pa ni Rancho kapag nangyaring tumakas pa ako sa mga bisig nito.

“Ibinibigay ko na angbuhay ko sa’yo, Rancho.” Hinalikan ko na ito sa labi at ipinadama ang klase ngpagmamahal na walang halong pagkukumpara, pagbabasakali, at pagkukunwari.Tanging pagpupunyagi lamang ang nakapaloob sa pusong ibinigay ko na sa kaniya nangbuong buo.

Kabanata 27

Kabanata 27

Kwarto

Nakatingin lamang ako sa nakaayos na Rancho sa harapan ko. Kahit ayoko siyang umalis, wala naman na akong magagawa dahil kailangan niya pa ring makisama sa mga tao. Ayokong pagkaitan ito sa buhay na madalas na niyang ginagawa.

“Sumama ka na kasi.” Umiling lamang ako rito. Kahit gusto ko ay tiyak kong mababagot lamang ako roon dahil sa mga taong makakasalamuha nito. Hindi ko pa kayang humarap sa mga taong halos pagpupunyagi lamang ang kanilang sinisigaw. Parang nanliliit ako sa sarili ko kapag iisipin na wala pa akong napapatunayan sa buhay.

“Alas nwebe dapat nakauwi ka na, hindi ka pwedeng uminom ng marami.” Hinalikan ko na si Rancho sa labi bago ko siya ipasok sa sasakyan para makapunta na sa parangal sa munisipyo. Tumango tango lamang ito sa sinabi ko. Sinabayan pa nang pagbubusangot niya na parang hindi ako makapaghintay na umalis ito.

Ngumiti lamang ako bago ko siya tanawin na lisanin ang rancho at mabilis na rin akong umakyat sa kwarto ko. Kahit na hindi na tago ang relasyon namin ni Rancho ay parang nangangamba pa rin akong mapasukan sa kwarto nito. Parang nagtanda na ako sa pagkakita sa akin ni Dos. Umiling na lamang ako sa mga bagay na gumugulo sa isipan ko bago ko yakapin nang mahigpit ang unan sa paanan ko at ipikit ang mga mata ko na siyang mabilis na nagpawala ng ulirat ko sa katawan dahil na rin sa pagkapagod na nararamdaman ko.

Nagising ako nang maalimpungatan ako. Nakita ko namang halos mag-aalas diyes na ng gabi kaya mabilis akong kumilos at pumunta na sa kwarto ni Rancho. Parang naman nasasabik akong isipin na makakasama ko ulit ito sa pagtulog. Hindi ko rin papalampasin na mahalagaan siya na tiyak kong amoy alak na naman ito.

Kakatok na sana ako nang may ingay akong narinig sa loob ng kwarto nito. Parang may kung anong sumasapi sa boses sa diin at impit na ungol na aking naririnig. Mabilis kong binuksan ang pintuan at tumambad sa akin ang tagpong halos ikaulirat na ng mga mata ko.

Walang pang-itaas ang kapatid ni Angelo na si Angela habang nasa ibabaw nito si Rancho. “Tangina niyo!” Mabilis akong tumakbo at dimamba si Angela. Sinabunutan ko ito na siyang ikinasigaw naman niya sa sakit. Dahil sa gulat at bilis nang galawan ko ay halos hindi ito makaangal. Walang babae babae sa baklang nagmamahal.

Sa sobrang galit na nararamdaman ko sa kanilang dalawa ay itinapon ko ito gamit pa rin ang buhok nito na siyang ikinalaglag niya sa kama. Halos sumigaw lamang ito sa sakit nang pagkakapunit ng buhok nito na naaabot ang anit nito at dahil nasa kama pa rin ako ay tumalon ako at inuna ang siko ko para sikmuraan ito na siyang ikinahiyaw niya pa lalo. “Papatayin kitang babae ka!”

Ngumisi naman ako nang makita itong dumura ng dugo. “Tangina mo, kakabati pa lang namin, sisirain mo na naman. Tangina ka!” Nang aatakihin ko na ito ay hindi ko napansin ang nahawakan nito na siyang ipinukpok niya sa ulo ko. Para akong nabembang ng ilang litro dahil sa ginawa nito sa akin. Napahawak pa ako sa ulo ko at kahit gusto kong gumalaw ay halos manghina ako sa lakas nang pwersang ginawa niya sa uluhan ko. Ilang sandali lamang ay nawalan ako ng malay.

Napagising ako ilang sandali mula sa pagkakaupo. Hilong hilo man ay inikot ko ang mga mata ko at wala ni anino ni Angela ang mababakas ko sa kwartong ito. Mabilis akong tumayo para tignan sana si Rancho. Malilintikan talaga ang lalaking ito.

Halos manginig ako nang makita kong puro suka ang paligid ng lalaki. Mabilis akong umakyat sa kama at gumapang palapit sa kaniya. Nakita kong halos nagdidiliryo ito kaya mabilis kong kinapa ang telepono ko para tumawag na ng ambulansiya.

“Rancho, kapit ka lang. Hindi pa kita asawa, kaya hindi ka pa pwedeng mamatay.” Nang hindi ko makapa ang hinahanap ko ay ang bulsa na lamang ni Rancho ang kinuha ko at doon ako humingi ng tulong. Nanginginig pa ang boses ko habang sinasabi ang sitwasyon ni Rancho. Halos yakap yakap ko lamang ito pagkatapos ko itong punasan at palitan ng damit.

Gusto ko mang magwala ay wala akong magawa kundi ang ipanalangin na magiging maayos ang lahat. Nanginginig ko pang tinatawagan ang ibang kamag-anak namin sa linya ng pulisya para ireport ang nangyari dito sa rancho. Mabuti na lamang ay masinop sa tao ang kasakasama ko.

Ilang sandali pa ay dumating na rin ang ambulansiya. Mabilis akong sumakay at sumama sa kanina. Tinatawagan ko pa ang kapatid ko o kahit si Diego ng ilang ulit. Nang magsawa ako ay ipinikit ko na lamang ang mga mata ko. Mababatid ang labis na galit at pagkadismaya sa nangyari sa taong mahal ko. Wala akong magawa kundi hintayin ang kung ano mang pwedeng makapagpapagaling sa kaniya.

Nagising ako nang may tumapik sa akin. “Tres?” Kumurap kurap pa ako kung tama ang nakikita ko. Nasa harapan ko ngayon ang Tito Marco sa angkan ng mga Huatulco. Ang hepe ng pulisya sa kalakip na bayan ng San Antonio.

“Tito.” Nanginginig pa akong nagmano rito na siyang kinuha niya pagkatapos ay niyakap ako nito. Mabilis lamang iyon bago ito humiwalay sa akin. Ngumiti at pinaupo ulit ako para kausapin. Sinabi ko sa kaniya ang naganap na karumaldumal. Iniwan ang ilang detalye tungkol sa relasyon namin ni Rancho. Sinabihan naman ako nitong hintayin ang doctor kung ano ba ang nangyari sa pinsan niya bago ipahuli at ipahanap si Angela.

Tumango tango lamang ako habang patuloy pa ring pinapatahan nito. Parang sa mga sandaling iyon ay may karamay ako sa pagdurusang kinasasadlakan ko ngayon. Mabilis akong tumayo nang lumabas ang doctor na nag-asikaso sa katawan ni Rancho.

“Kamag-anak po ng pasyente.” Mabilis akong lumapit dito at sinabihan lamang akong sundan siya. Isinama ko na ang tito ko na tiyak kong hindi rin makapaghintay sa sasabihin ng doctor.

“Ayos lang po ba ang tito ko, Doc?” Aligagang sambit ko. Hindi makapaghintay sa kung anong ibabalita nito. Parang kapag hindi ko pa naririnig na ayos na si Rancho ay hindi matatahimik ang kaluluwa ko kahit na pakainin o patulugin pa ako.

“Did he take drugs?” Naguluhan naman ako sa sinabi nito.

“Anong pong drugs? Hindi po siya gumagamit noon.” Ilang sandali pa bago pumasok ang bagay na nasaksihan ko. Para akong nandidilim ang mga mata ko sa sobrang galit na lumulukob sa akin. Kaya hindi na ako hinayaan ng tito ko na ako pa ang magsalita at sinabihan na lamang ituloy ang sinasabi nito.

Lahat nang lumalabas sa bibig nito ay halos siyang ikadugo na ng mga kamay ko sa labis na kuyom na ginagawa ko sa mga ito. Hindi ako makapaniwala na kung hindi ako kumilos kaagad ay pwedeng mawala ang taong mahal ko. Kaya nang tatayo na sana ako ay halos matumba ako sa lahat ng bagay na naiisip ko ngayon.

“Tito, hindi pwedeng mamatay si Rancho.” Naiiyak na ako habang niyayakap naman ako nito. Tanging mga hikbi ko lamang ang maririnig sa kwartong ito. Parang wala na akong pakialam pa sa paligid ko at gusto ko lamang ilabas lahat ng sakit na nararanasan ko ngayon.

“Hindi siya mamamatay, Tres. Magigising din si Rancho,” pagpapatahan nito sa akin. Parang wala naman itong silbi dahil mas lalo lamang akong naiiyak sa walang kasiguraduhan kung magigising pa ba si Rancho.

“Huwag mo munang problemahin si Rancho, Tres. Nagawa na nila ang kaya nilang gawin, kaya samahan mo kong mangalap ng ebidensya para makasuhan at mahanap na ang gumawa nito sa kaibigan ko.”

Tumango tango lamang ako at hinayaan siyang dalhin ulit ako sa rancho. Pagdating namin doon ay bumungad sa amin ang mayordoma na siyang tinaboy ko lamang dahil wala naman itong silbi. Parang lahat ng galit na naipon sa dibdib ko ay sa kaniya ko naibigay.

“Umalis ka na nga, tangina! Sino ka ba? Hindi kita kailangan.” Halos manlisik ang mata ko dahil nagpupumilit itong dalawin si Rancho. Ano bang karapatan niya e katulong lamang siya.

Napasinghap naman ako nang hawakan ako sa palapulsuhan ni Tito Marco. “Tres, huminahon ka nga. Umalis na muna kayo Nay.” Hindi ko na lamang ito pinansin at mabilis na pumunta sa isang kwarto kung nasasaan ang mga kamerang nakalagay sa bahay.

Nakukuyom ko lamang ang mga mata ko habang hinahanap ng mga tauhan namin ang oras kung kailan dumating si Rancho. Mag-aalas nwebe nang dumating ito base sa ilaw ng sasakyan na nahagip ng kamera. Inilagay naman sa ibang anggulo ang bidyo at nakitang pumasok ng kusina si Rancho.

Halos kumuyom ang kamay ko nang makita kong si Angela na pumasok sa kusina. Nag-usap ang dalawa at ilang sandali pa ay nakita namin si Angela na may kinuhang baso ng tubig sa isang pitsel sa ibabaw ng lamesa. Mapapansin din ang maingat na paglalagay nito ng kung ano sa baso na siyang ikinaturo ko sa mga taong naririto.

Gusto ko pa sanang makita ang nagaganap na tagpo sa kwarto ni Rancho, ang kaso sa labas lang ang abot na nakita namin na pag-alalay ni Angela. Pinasave ni Tito Marco ang bidyo at sinabihan naman ako nitong bumalik sa hospital. Tumanggi lamang ako at sumama pa rin sa kaniya.

Para akong tanga na nakabuntot lamang sa lalaki. Kahit na hindi naman na ako kailangan sa presinto ay nagpumilit pa ako. Parang hindi matatahimik ang kaluluwa ko kung hindi ko makikitang nakarehas ang babaitang si Angela.

Itutuloy ko pa ang pagkakaladkad at pagdamba ko sa babaeng iyon. Hindi ako makakapayag na hindi siya magdudusa sa ginawa niya kay Rancho. Kung ang Diyos ay nagpapatawad sa sanlibutan, ako ay hindi. Manigas siyang nakaluhod sa mga rehas at humingi ng tawad dahil ni isang kusing na awa ay wala akong ibibigay sa kaniya.

Tatayo na sana ako para sundan si Tito Marco nang matumba ulit ako. Para akong iniikot sa roller coster sa sakit na naramdaman ko. Mabilis akong pinaupo ng lalaki at may tinawagan ito. Mayamaya pa ay may pinainom sila sa akin pagkatapos nila akong tanungin ng mga bagay bagay. Hinayaan ko rin silang gamutin ang sugat sa noo ko na natuyuan na pala ng sarili kong dugo.

Gusto nang pumikit ng mga mata ko sa pagod na nararamdaman ko at isabay pa ang walang tigil kong pag-iyak pero hindi ako pumayag na magpahinga hanggat hindi ko nakakasama si Rancho. Kaya nakiusap na ako kay Tito Marco na ibalik ulit ako sa hospital dahil mas kailangan ako ni Rancho. Ayokong magising ito na hindi ako ang una niyang makita.

Parang sa mga minutong nakalipas habang binabaybay namin ang napakadilim na daan, isang mukha lang ang nais kong makita. Ang mukhang ilang beses ko nang nahalikan, nahagkan, at naikukit sa kaibuturan ko. Ang mukhang hindi ako magsasawang titigan. Ang mukhang walang kapantay sa lahat. Ang mukhang patuloy na binabaliw ako sa lahat ng aspeto. Ang mukha ng mahal kong si Rancho.

Hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako sa labis na pag-iisip. Tanging ang mukha na lamang ni Rancho ang naalala ko ng mga sandaling iyon kasabay pa nang malalalim kong paghinga at pag-iisip na magiging ayos lamang ang lahat at babalik ulit kami sa dati naming buhay.

Kabanata 28

Kabanata 28

Katotohanan

Napagising ako na tanging pagsakit lamang ng ulo ang naramdaman ko. Pumikit pikit ako sa liwanag na tumatama sa mga mata. Muling nagmulat kasabay nang pagtataka kung bakit nasa kwarto ako ngayon dito sa rancho imbes na nasa hospital at binabantayan si Rancho.

Mabilis akong bumangon at nagkikilos kilos para makaalis kaagad ako. Naligo nang halos mabibilang lamang sa kamay ang mga minuto. Gumayak at mabilis na ring nagpahatid sa hospital. Hindi na alintana kung maayos ba ang pagkakasuot ko ng damit dahil sa bilis kong kumilos.

Hilong hilo naman ako nang makababa sa sasakyang naghatid sa akin dito. Halos manghina naman ang katawan ko sa labis na pagkagutom. Magkagayon man ay naisipan ko ring akyatin na si Rancho para malaman kung gising na ba ito.

Palakad pa lamang ako sa kwarto nito ay rinig ko na ang isang pag-iyak na siyang ikinakunot ng noo ko. Mababakas mo ang pagkalito sa sarili ko dahil wala akong natatandaan na kasa kasamang babae sa rancho. Mabilis akong pumasok at hindi na hinayaan pang kumatok.

“Anong ginagawa mo rito?” Makahulugang salita ko sa mayordoma na ngayon ay ngumangawa sa harapan ni Rancho na mahimbing pa ring natutulog. Mababakas ang labis na pagkapula at pagkalawlaw sa mga mata nito.

“Señorito, kayo po pala,” salita nito. Inikutan ko ito ng mata at mabilis na nagtungo sa pwesto ng mayordoma. Naamoy ko pa ang masangsang na amoy nito na parang hindi man naligo. Kaya halos mag-itim ang mga mata kong humarap sa kaniya.

“Umalis ka na, hindi ka naman kailangan dito.” Nalukot ang mga mukha nito na parang nadidismaya sa itinuran ko. Nang hindi ito tumayo sa kinatatayuan niya ay mabilis akong lumapit at kinuha ang upuan nito na siyang ikinalaglag niya sa sahig.

“Señorito, kailangan po ako ni Senyór dito.” Napaikot naman ang mata ko habang inaayos ang upuan para makapwesto ng maganda kaharap ni Rancho.

“Umuwi ka na, maligo ka at huwag na huwag kang babalik dito.” Hinawakan ko ang kamay ni Rancho at parang nanumbalik na naman ang galit sa dibdib ko dahil sa ginawang pambababoy sa kaniya ng isang tauhan namin.

“Señori—” hindi ko na ito pinatapos na magsalita at mabilis na sinampal ito nang makatayo ito na siyang ikinapaling ng kaniyang mukha. Sa sobrang lakas din ay halos pumula na ang kaniyang pisngi.

“Kapag sinabi kong umalis ka, aalis ka. Naiintindihan mo?!” Itinulak ko pa ito na siyang ikinasubsob niya ulit sa sahig. “Mga katulad niyong mahihirap ang mapagsamantala kaya dapat lumugar kayo!”

Pumikit ako at kinuyom ang aking mga kamay. Pinipigilan ang galit na halos sumabog na sa kahit kaninong taong makikita ko. Hanggat hindi ko nakikitang nagiging ayos si Rancho, pakiramdam ko ay kalaban ko na ang lahat ng tao sa mundo.

“Hindi niyo po pwedeng gawin ito sa akin, Señorito. Ako po ang nagsilang kay Senyór Rancho.” Napadilat ako sa sinabi nito. Nakita kong gulat na gulat pa ito at tinampal ang kaniyang bibig para mapigilan ang pagsasalita.

Labis ang gulat na naramdaman ko. Parang ilang minuto ko pang tinitigan ito at bumalik lamang ako sa reyalidad nang tangkang aalis na ito. Mabilis kong hinala ang damit nito at itinulak siya sa dingding. Napasubsob siya na siyang ikisalampak nito sa sahig.

Humarap ako sa kaniya at halos bumuga na ang mga mata ko ng apoy sa nalaman ko ngayon. Parang lahat nang pagpipigil ko ay kusa ko na lamang mabubunton sa matanda. “A-anong i-ibig n-niyong sa-sabihin? A-anak niyo si Rancho?” Halos hindi ko maiusal ang mga katagang isinambit ko sa hindi pa ring makapaniwalang tagpo ng katotohanan.

Hindi ito sumagot at umiyak lamang ito sa harapan ko na parang ako na ang pinakamasamang tao na nilikha dito sa mundo. “Sumagot ka!” Lumuhod ako sa harapan nito at hinawakan ang magkabila niyang balikat. Nagngingitngit din sa galit dahil nais kong kumpirmahin ang mga nalaman ko mula sa matanda.

“Paano mo siya naging anak kung halos buong buo ko ay isa siyang de Los Viajeros?” Niyugyog ko pa ang balikat nito habang nagsisimula nang lumandas ang mga luha sa aking mga pisngi. “Hindi anak ni Don Luca si Rancho?” pagkukumpirma ko pa. Nakatitig lamang ito sa akin kaya sinigaw ko ang pangalan nito. “Dayanara!!!”

Natakot naman ito at mabilisang tumango tango. Para akong nasunog sa pagkakahawak ko rito na siyang ikinatumba ko sa sahig. Para akong bata na umiiyak sa impormasyon na aking nalaman. Umiiling iling pa ako na parang hindi totoo ang lahat ng bagay na nalaman ko. Parang ang galit ko sa mundo sa nilaro nitong emosyon sa kaibuturan ko ay walang wala sa sakit na bumalatay sa dibdib ko ngayon.

“Hindi totoo ang sinasabi mo, Dayanara. Pinaganak na de Los Viajeros si Rancho. Hindi siya ampon, kaya bawiin mo ang sinabi mo…” Nanginginig akong gumapang sa kaniya at nang makalapit na ako ay hinawakan ko ulit ito sa magkabilang balikat. “Sabihin mong hindi totoo ang lahat ng ibinunyag mo. Hindi maaring mawala sa kaniya ang lahat.”

Napayuko na lamang ako nang wala akong marinig mula rito. Nang makabawi ay mabilis akong tumayo at lumapit sa kinaroroonan ni Rancho. Idinantay ko ang uluhan ko sa kamay nito. Parang pinapatahan ang mga luha at emosyon na hindi na mapigilan pang umalis sa katawan ko.

Nakatulog akong nasa ganoong posisyon at nagising sa isang tapik. Napatingin naman ako kay Dayanara na parang hindi makapaniwala na naririto pa siya. “Anong ginagawa mo rito? ’Di ba sinabihan na kitang umalis,” nagngingitngit pang salita ko sa kaniya.

“Kailangan po kayo sa rancho, Señorito. May mga tao pong naghahanap kay Senyór.” Hindi ko ito pinansin at pinaalis ko na lamang ito. Tinawagan ko pagkatapos si Tito Marco para humingi ng impormasyon tungkol kay Angela. Napag-alaman kong hindi pa rin ito nakikita. Napag-alaman ko rin na wala rin ito sa bahay ng kaniyang kapatid. Napapapikit na lamang ako sa lahat ng bagay na kailangan kong gawin. Hindi ko na alam kung ano ang uunahin ko. Pakiramdam ko kasama na akong hihimlay sa tabi ni Rancho kung magkataon man na masiraan na ako ng bait.

Kahit ayokong iwan si Rancho ay wala na akong nagawa pa at inasikaso na ang mga naiwang responsibilidad nito. Kasabay nang pag-uusap at pagpirma sa mga kailangan gawin ay isinabay ko na rin ang pagkain ko. Parang hindi pwedeng wala akong gawin dahil iisipin at iisipin ko na lamang ulit si Rancho.

Napatingin naman ako sa bagong dating na si Angelo. Huminga ako nang malalim bago ko ibaba ang kamay kong nagpahinto sa kanita sa paglapit sa akin. Nagtuloy ulit ito sa paglakad hanggang nasa harapan ko na ito.

“Tres, pasensya na sa nagawa ng kapatid ko. Huwag kang mag-alala, tutulong ako sa paghahanap.” Pumikit ako at bumuga ng hangin. Parang lahat ng galit ko sa kapatid nito ay sa kaniya ko pa maipasa. Pagkadilat ko ay ngumiti na lamang ako nang pilit at tumango sa sinabi nito.

“Baliw na ang kapatid mo.” Napapailing na lamang ako habang nakatingin ngayon sa mga tauhan na nagsisimulang mag-akot ng mga sako sakong mga ani. Kinuha ko naman ang telepono ko sa bulsa at wala pa ring text mula kay Tito Marco kung nahanap na nila ang babaeng nambaboy kay Rancho.

Tumingin ulit ako kay Angelo at ngumiti lamang ito ng pilit. “Pasensya na, hindi ko alam na aabot na sa sukdulan ang pagmamahal niya kay Senyór.” Iniwas ko ang paningin ko sa kaniya at nagsimulang magsalin ng tubig sa baso at ininom rin ito pagkatapos.

“Hanggat hindi ko nakikitang nakarehas ang kapatid mo, hindi kita kayang tignan ng kagaya dati Angelo.” Ibinaba ko na ang baso ng tubig at tumingin sa kadarating lang na tauhan.

“Señorito, iaangkat na raw mo ang ilang ani.” Tumango lamang ako at sumunod na lamang sa kaniya. Hindi na ako nagpaaalam pa kay Angelo at pinabayaan siya sa kung anong gusto nitong gawin.

Halos wasakin ko naman ang mga kamay ko sa labis na pagkakakuyom ng mga ito. Parang lahat nang pagtitimpi kong hindi saktan ang kababata ko ay sa mga kamay ko na lamang itinuon.

Kumuha pa ako ng sigarilyo sa aking bulsa at sinindihan din ito pagkatapos. Tumingin tingin lamang ako sa paligid habang nagsisimulang iakyat sa ilang truck ang mga aning mangga at saging na paunang inilabas namin ngayong buwan.

Parang sa paghithit ko ulit ng sigarilyo ay siyang pagtahan naman ng pakiramdam ko. Lahat ng bagay na sumusubok sa akin ngayon ay itinutugma nitong isang pirasong sumisira sa aking baga. Magkagayon man ay hindi ko maikakailang umaayos na ang panahon sa akin.

Matapos mai-angkat at makausap ang ilang tao na siyang kumukuha ng mga ani ay mabilis na rin akong bumalik sa rancho para mag-ayos naman sa sarili. Mabilis lamang iyon bago ulit ako bumalik sa hospital kung saan ko ulit nakita ang mayordoma.

“Bakit ngayon pa?” pagtatanong ko sa likuran nito. Hinayaan ko na ang mayordoma na maupo dahil kahit papaano ay may makakasama akong magbabantay ka Rancho. Makailang ulit ko na ring tinawagan ang kapatid ko at ang anak nito ay wala akong matanggap na kahit anong tugon mula sa kanila.

“Iyon po ang gagustuhan ni Don Luca, Señorito. Nagkataon na nasa ganitong kalagayan si Senyór Rancho kaya hindi ko mapigilan ang sarili kong hindi mag-alala sa kaniya,” pagpapaliwanag nito sa akin. Napakagat labi naman ako sa mga impormasyon na nalalaman ko. Parang kapag dumagdag pa ito sa isipan ko ay tuluyan ng guguho ang napakaperpektong angkan na aking kinagisnan.

“Alam nila Pa—” huminto muna ako sa sinasabi ko dahil baka hindi nito kilala kung sino ang amahin ko. Huminga pa ako nang malalim para maging klaro ang mga sinasabi ko. “Mga anak ni Don Luca,” pagpapatuloy ko rito.

Tumango lamang ang matandang babae na siyang ikinadismaya ko. “Matatanda na po sila ng dumating si Senyór Rancho. Ayaw pong tanggapin ng iba, kalaunan ay natanggap din po nila.”

“Paano ka napunta sa posisyon ng mayordoma? Hindi ba dapat matagal ka ng pinalayas para hindi na malaman ang sikretong ito.” Ibinaling ko ang paningin ko sa payapang natutulog na si Rancho. Parang sa kaniya na lamang ako humuhugot ng lakas sa mga bagay na guguho sa buhay naming dalawa.

“Bunga lamang po si Senyór Rancho ng pagkakamali Señorito.” Napatigil naman ako sa sinabi nito. Naguguluhan sa isinambit nitong impormasyon. Magkagayon pa man ay hinayaan itong magsalita. “Naawa lamang po si Don Luca sa akin at gusto niyang manatili ako rito sa rancho. Habang ang ama naman niya ay pinakulong po dahil sa ginawang panggagahasa sa akin.”

“B-buhay pa ba s-siya?” garalgal kong pagsasalita. Naawa naman ako sa kalagayan nito at parang nagsisimulang lumukob ang konsensya sa pinaggagagawa ko sa matandang mayordoma.

“Matagal na po siyang patay, Señorito.” Nakahinga naman ako ng maluwag sa sinabi nito. “Kaya nagpapasalamat po ako ng malaki kay Don Luca dahil tinanggap at itinuring na parang tunay na anak si Senyór Rancho.” Tumango lamang ako rito at hinawakan pa ang kamay ni Rancho.

“Wala kang pagsasabihan nino man sa mga isinambit mo. Hindi pwedeng malaman ni Rancho ito. Ikakasira namin ang bagay na isinambit mo,” salita ko sa malalim na boses. Parang kaya ko siyan gilitan ng leeg kung hindi man siya sumang-ayon sa akin. Tumango lamang ito at mabilis ko na rin siyang pinauwi dahil may mga kailangan pa siyang asikasuhin sa rancho.

Lumapit ako sa pwesto ni Rancho at niyakap ko ito. Tinanggalan na ito ng tubo ngayon dahil maayos naman na ang kalagayan nito. Hinihintay na lamang na magising ito para tuluyan na itong gumaling mula sa drogang pinainom sa kaniya.

“Magiging ayos langang lahat, mahal.” Kasabay nang paghalik ko sa kaniyang noo ay siyang pagyakapko muli sa katawan nito. Parang hindi hinahayaan na madapuan ng kahit na anonguri ng lamok at hamog sa katawan.

Kabanata 29

Kabanata 29

Putok

Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin sa harapan. Nakasakay ako ngayon sa police mobile kasama ni Tito Marco at ng iba pa niyang kasamahan sa pulisya. May nakapagtip sa amin na nasa pamamahay siya ng kapatid niya sa San Antonio.

Pumikit ako at huminga nang malalim. Hindi pa rin makapaniwala na pwedeng bawian ng buhay si Rancho kung hindi kaagad naagapan ang ginawa sa kaniya ng babaitang si Angela.

Napapakagat labi naman ako habang pinipigilan ang galit na namumuo sa kaibuturan ko. Parang ano mang oras mula ngayon, ako na ang magiging baliw sa mga bagay na nais gawin ng utak ko. Pinipilit ko lamang na iwasan pa ang gulo na dulot ng kinikimkim kong galit at ayoko namang maging hadlang ang galit ko sa hustisyang dapat matamo ni Rancho. Hindi dapat sa akin manggaling ang hustisya, ang hustisya ay wala sa tao kundi nasa tamang direktibo. Tamang pagkakataon. Tamang sitwasyon. Ang tama at katotohan lamang ang dapat na mananaig sa bandang dulo ng hustisya. Hindi ako at nino man o isa sa amin na naririto sa loob ng sasakyan.

Naglandasan na nga ang mga luha kong dapat hindi ko na inilalabas. Para bang ang bawat litid na aking nadarama sa labis na galit ay siyang nakakapagparami pa lalo sa emosyong hindi ko na kayang pigilan. Napahagulgol na lamang ako habang kagat kagat pa ang pang-ibabang labi ko.

Natatakot ako sa gagawin ko sa totoo lamang. Natatakot ako na kapag nakita ko ang taong muntik nang gumahasa sa taong kailanman ay ang kasiyahan lamang nito ang nais ko—baka hagkan ng mga kamay ko ang batas. Ayokong ang kamay na ito ang maghahaplos sa mukha na aking sinisinta kung magkataon mang kuhanin ko ang buhay ng taong naglamat sa relasyon naming dalawa ni Rancho.

“Malapit na tayo, Tres.” Kinuha ko ang inabot nito sa akin na tissue at muli ko ulit inayos ang sarili ko. Napapakagat naman ako nang mahigpit sa labi para pigilan ang pag-iyak ko rito sa sasakyan. Ayoko na munang mag-isip. Kung ano man ang mangyayari ay hihintayin ko na lamang at ipinagkakaloob sa Maykapal. Kung hindi man ako makapagpigil, mababatid kong hindi ako hahayaan nila Tito Marco na kuhanin ko ang batas sa sarili kong mga palad.

Sa tingin ko rin ay hindi makakaya ni Rancho na makita akong nakarehas sa loob ng presinto habang ito ay nagpapagaling. Mabalita o maisip lamang nito kung nasasaan ako ay tinitiyak kong pupula ang mga kalsada at ang buong lugar na kinalulugaran ko.

Halos mag-aalasingko pa lamang nang umaga nang makatanggap ako ng tawag kay Tito Marco. Kaya kitang kita mo ang pagsirit ng liwanag sa kalangitan na para bang ito ang tanda na may pag-asa kami sa hustisyang patuloy naming inilalaban habang pinabaybay namin ang bayan ng San Antonio.

Hindi na nga ako nag-atubili pang mag-ayos ng sarili dahil ang galit na mayroon ako ay sapat ng punan kung ano mang panlabas na anyong nakikita ng mga tao. Walang lugar ang kahit na ano sa hustisyang gusto kong makamtan.

Mabilis akong bumaba pagkakita ko ng bahay nila Angelo. Sinipa ko pa ang tarangkahan ng kanilang bahay sa labis na pag-uusok ng aking litid at mabilis na pumunta sa harapan ng pintuan nila na yari din sa punong kahoy.

Kumatok ako na halos masira ko na ang pintuan na madali ko lamang mapapalitan kung magreklamo ang mga taong nakatira dito. “Tangina! Buksan niyo ’tong mga hayop kayo!” Nanginig pa ang mga kamay ko habang patuloy na dumadagungdong ang buong bahay sa lakas ng kalabog na ginagawa ng mga kamay ko at ang boses kong halos kumawala na sa katawan ko sa sobrang lakas ng mga salitang binabantas ko.

“Huwag kayong magtago!” Pinagsisipa ko na ang pintuan kasabay nang pagsuntok ko pa rito. “Putangina niyo!” Napatigil lamang ako nang hawakan na ako ng mga tauhan ni Tito Marco.

“Tres, tumigil ka—” Napatahimik naman ako sa sinabi nito at siya na ang nagpatuloy sa pagkatok. “—tao po!” Napapangitngit naman ako sa gilid habang naghihintay na mabuksan ang pintuan.

Nagulat naman ako nang bumukas ang pintuan at inilabas noon ang nakatayong kapatid ni Angela na si Angelo. “Ano pong kailangan niyo at nang-iistorbo kayo ng tulog?”

Napatingin naman ito sa akin nang landasin na nito ang mga taong nakatayo ngayon sa kaniyang harapan. Mababakas ang gulat at pagkaawa sa mga mata nito na kaagad niyang tinanggal mula sa akin at tumingin na rin kay Tito Marco.

May papel na kinuha si Tito Marco at ipinakita at ipinabasa sa lalaki. “Inaaresto namin ang babaeng nangangalang Angela sa salang panggagahasa, pinsalang pisikal, paglabag sa Republic Act No. 9167 o Comprehensive Dangerous Drugs Act, at tangkang pagpatay kay Rancho Jaoquin de Los Viajeros.”

Sasagot pa sana si Angelo nang mabilis na pumasok ang mga tauhan ni Tito Marco. Pinigilan pa siya nito pero wala na itong nagawa nang sapilitan na nitong hawiin ang katawan niyang nakabalandra sa bungad ng kanilang pamamahay.

“Tres, huwag naman ganito—kaibigan mo ’ko. Hindi magagawa ng kapatid ko ang—” Mabilis ko itong sinampal na siyang ikinapaling niya pakaliwa. Galit ko naman itong tinignan na parang hindi makapaniwala sa mga sinasambit nito.

“Tangina mo, Angelo. Kung hindi mahuli ang kapatid mo ngayon, isusunod ko ang pamilya niyo.” Tinulak ko na ito at mabilis na sumunod kina Tito Marco. Parang kapag hindi ako umalis sa harapan niya ay baka hindi ako makapagtimpi at makuha ko ang baril sa polisyang katabi ko at iputok na lamang sa kaniya.

Sino siya para magdikta ng katotohan? Wala siya sa lugar ko para sabihin na walang kasalanan ang putanginang kapatid niya. Kahit kaibigan ko ito, hindi ko siya sasantuhin kung siya ang magtatago sa taong nagtangkang pumatay at gumahasa sa taong mahal ko.

Tanging ingay lamang nang sapilitang pagpasok ang naririnig namin ngayon sa pamamahay na ito. Idagdag pa ang ngayong kakagising na anak nito. Halos wasikin ko na ang mga pintuan na nakikita kong nagtatakip sa nagtatagong Angela. Tangina, kapag nakita ko lang ang kahit isang hibla ng buhok ng babaeng iyon, hindi ako mag-aatubili na kaladkarin siya at ibalandya sa harapan ng maraming tao.

Napatingin naman kami sa halos hapong hapo na tauhan ni Tito Rancho. “Tu—” Hindi na nito natuloy ang pagsasalita dahil nang may itinuro ito sa labas ay mabilis na akong kumilos at hindi na hinintay pa kung may sususunod sa akin.

Pagkalabas sa bahay ay nakita na ang papalayong sasakyan na tiyak kong lulan iyon ng babaeng kumanti kay Rancho. “Putangina, papatayin kitang hayop ka!” Pinagsisipa ko pa ang mga damong natatapakan ko at napahilamos sa aking mukha.

Nang makita kong may pumarang sasakyan ay mabilis akong kumilos at pumasok sa loob. Pinagsisipa ko pa ang nasa harapan ko dahil sa labis na galit. Kung hindi lang sana siya itinago ng kapatid niya, tiyak kong nahuli na namin siya. “Tangina!”

Napatingin naman ako kay Tito Marco nang mapagtanto ko na hindi pa rin nito pinapaandar ang sasakyan. “Tito!” pagsigaw ko sa labis na iritang nararamdaman ko. Napatingin naman ako sa tinitignan nito at ngayon ko lang nakita ang nakabalandrang si Angelo na pinapigilan ang pag-alis namin para habulin ang kapatid niya.

“Hindi ako aalis dito, kung hindi niyo ako isasama!” Napasabunot naman ako at mabilis na binuksan ang pintuan ng sasakyan. Lumabas at madilim na tumingin kay Angelo. Gusto ko itong pagsusuntukin sa kabalbalan niya pero wala akong magawa kundi sundin ito dahil ano mang oras ay makakatakas ang putanginang kapatid niya.

Nang makapasok na ito ay mabilis na ring pinaandar ang sasakyan. Namamawis na ang mga kamay ko sa kakakuyom sa galit. Para bang sa mga minutong lumilipas ay siyang pagpuno na ng labis na emosyon sa sarili ko. Makakapatay ako nang hindi oras dito.

Para namang gusto ko nang magwala sa nabuo kong kadiliman sa loob loob ko. Gusto ko nang yurakan ang karapatang hindi naibigay nang tama kay Rancho. Gustong gusto na nang isipan at buong pagkatao ko na mapatay ang taong sumisira sa mga pangarap kong binuo kasama si Rancho. “Tangina!”

Napapasipa ako sa kinauupuan ko dahil sa mga bakang humarang sa dinaraanan namin. Napansin ko namang sa may hindi kalayuan na may isang sasakyan na wala sa wisyo kung saan nakabalandra lamang sa gitna ng daan kaya naisip kong ito ang naiwan na sasakyan ng babaitang si Angela. Kaya mabilis akong lumabas at tumakbo papunta roon. Hindi na inisip ang mga bagay na isinisigaw ng mga taong nais lamang tumulong sa kinalalagyan ko ngayon. Walang pulis, walang Angelo, o nino man ang makakapagpapigil sa galit na nararamdaman ko.

Nang maabutan ko na ang sasakyan ay natiyak kong ito nga ang minamaneho nila. Kaya naman nangpalingalinga ako habang sinisipa pa rin ang sasakyang ginamit nila. “Tangina, kapag naabutan ko kayo, kahit isang buhok niyo ay hindi ko sasantuhin.”

Nang nakita ko ang mga maliliit na bulto ng mga tao ay mabilis akong tumakbo papuntaa roon. Parang sa galit at puno ng emosyon na nararamdaman ko, hindi ko na alintana at ininda pa ang labis na pagkapawi ko sa mga hangin na dapat ipinagpapahinga ko na lamang kung nasa normal na kalagayan lamang ako ngayon.

Dahil na rin sa natural na pangangatawan ko ay mabilis ko lamang naabutan ang dalawang babae na tiyak kong kasabwat ni Angela. Parang nagngitngit naman ang mga ngipin ko sa mga bagay na pilit ko nang pinapakalma—at ’yun ay ang makitang naghahalo sa kaniyang dugo ang babaitang putanginang si Angela na pilit na lumulukob sa mga imahinasyon kong maaring ikapahamak ko rin kapag nagkataon.

Huminga ako nang malalalim at kasabay noon ay ang pagsigaw ko nang malakas sa pangalan ng babaeng sumira sa karapatang pantao ng lalaking pinakamamahal ko. “Angela!” Napatigil naman ang mga ito. Kaya kinuha ko ang pagkakataon na iyon para mas makalapit pa sa kanilang dalawa.

“Huwag kang lalapit.” Hindi ko pinansin ang sinabi nito dahil wala akong pakialam kahit patayin niya pa ang babaeng tinututukan niya ngayon ng patalim gamit ang likuran ng susi ng sasakyan na may maliit na kutsilyo na tiyak kong papatay sa hawak nitong babae.

Hindi naman ako tanga para paniwalain ang sarili kong kaya niyang ibanduna ang taong tumutulong sa kaniya. Kung kaya niya, edi maganda. Magsama sila sa impyerno.

“Sabi nang huwag kang lalapit.” Ngumisi lamang ako habang nakatingin sa mga matang halos takot ang mamutawi. Gusto kong siyang tawanan na ilang minuto na lamang ngayon ay makakaharap na niya si santanas. Tangina, kung sa langit siya pupunta, huhugutin ko siya roon at ihuhulog para magkasama lamang kami. Hindi ko siya titigilan hanggat hindi ko nakikitang halos matanggalan na siya ng ulirat sa katawan.

“Sa tingin mo may pakialam ako sa babaeng ’yan? Kung papatayin mo lang, tuluyan mo na. Isusunod naman kita sa kaniya.” Nakangiting halos kayang patunayan ang mga bagay na binabanggit ko. Kung kaya niyang pumatay ng tao, sino ba ako para pigilan siya? Walang mintis ko pa siyang papanuorin dahil sa huli’t huli, ang pagdurusa lamang niya ang dapat niyang maranasan.

“Tres!” Narinig ko ang mga yabag ng tao at pagsigaw sa pangalan ko pero wala na akong pakialam at pilit pa ring nilalapitan ang kinaroroonan ng dalawa. Kahit na nakikita ko na ang mga pulang likidong dumadaloy sa katawang lupa ng babaeng ginawa niya nang pananggala.

Nang maglalakad pa sana ako ay may biglang dumamba sa akin na siyang ikinabagsak ko sa lupa. “Tangina, Tres! Hindi ka ba nag-iisip? Papatayin mo ba ang asawa ko?” Nagpupumiglas pa ako sa mga bisig ni Angelo na siyang lalong ikinagagapos nito sa akin gamit ang kaniyang mga braso.

“Kung patayin man niya, wala na akong pakialam. Magsama kayo sa impyerno.” Parang naging sanhi pa iyon para mas maramdaman ko ang bagsik na ibinibigay niya sa akin. Sa bigat ng mga kamay niyang sumuntok sa panga ko, sa pagkakadagan niya sa akin, sa mga bagay na binabanggit ko ay parang ’yun na rin ang bagay na nagpasimula ng delubyo sa mga taong kinaroroonan namin.

Tanging pagputok lamang ng baril ang namutawi sa kinaroroonan naming dalawa ni Angelo. Parang mas ikinaulirat ko pa ang tunog na iyon na siyang lumukob sa katotohanang hindi ko pala kayang gamitin at itaas sa kamay ko ang batas na pilit kong ginagamit kapag nakikita ang pagmumukha ng babaeng kumanlantari sa pinakamamahal kong si Rancho.

Kabanata 30

Kabanata 30

Pagdalamhati

Mabilis kaming tumingin ni Angelo sa kinaroonan ng putok ng baril. Parang nanigas naman ako sa nakita kong nakahandusay na katawan. Hindi si Angela ang babaeng iyon. Iyon ang nasisigurado ko sa ngayong nakaluhod at nakayakap na katawan na halos wala nang lakas pang tumayo sa kinalulugaran nito.

Naglandas naman sa kaibuturan ko ang bagay na tiyak kong hindi ko rin kakayanin kung malagay sa ganoon ang taong mahal ko. Ang kaninang nakayakap na si Angelo sa katawan ko ay dali daling umalis sa kinalulugaran ko para makapunta sa taong hiniharap nito sa altar.

Nakatingin lamang ako habang patuloy nitong iniaabot ang kinaroroonan ng babae. Halos hindi ko na pinansin pa ang pagkakahuli ni Angela dahil halos kuhanin na ni Angelo ang bagay na dapat ibinibigay ko sa punot dulo ng kadilimang ito. Parang sa oras na iyon, kay Angelo lamang ang atensyon ko.

“A-angelo…” nanginginig ko pang salita habang patuloy nitong niyayakap ang kaniyang asawa. Para kong kinukuha ang atensyon nito na tiyak kong hindi na niya napapansin. Ang tanging nakikita lamang niya ay ang sumusukang dugo ng babaeng yakap yakap nito.

Magkaganon pa man ay mabilis akong lumapit sa kaniya at pilit na kinukuha ang atensyon nito. “Angelo,” salita ko. Huminga ako nang malalim bago ko siya hilahin at ibigay sa mga pulisyang nagmamadali ring tumulong sa sitwasyon naming ito.

Dali daling isinakay sa sasakyan ang katawan ng babaeng, kasama si Angelo habang ako naman ay pilit na isinasakay ni Tito Marco dahil hindi ako makapag-isip ng tama. Ayokong tignan ang katawan ng babae dahil pakiramdam ko ay kasalanan ko ito. Kasalanan ko kung bakit ko pa ipinilit na kuhanin sa kamay ko ang hustisya na pwede namang gawin sa malinis na paraan. Hindi ko kayang harapin ang ganitong tagpo lalo pa’t habang nakatitig ako sa kawalan ay ang walang umpat na atungal at pag-iyak ang naririnig ko.

“Nan.. nandito lang ako mahal…” Pumikit ako. “Mabubuhay ka pa… para sa mga anak natin.”

Nagpatianod na lamang ako kay Tito Marco habang tinitignan ang katawang halos yakapin na papasok sa loob ng emergency room. Sa tagal ng biyahe at sa dami ng dugong inilabas nito, alam kong dalangin at isang milagyo na lamang ang makakapagsalba sa buhay nito.

“Alagaan mo ang mga bata, Mahal.”

“Hindi ka pa mamamatay mahal. Makakaya nating lampasan ito.” Hinawakan na si Angelo ng mga polisya habang ipinapasok naman sa loob ang asawa nito. “Ipapanalangin natin sa Diyos na mabubuhay ka pa…”

Kaya ang makita ko ang kaibigan ko na humihingi ng pagkakataon para sa kaniyang asawa ay siyang pagkadurog naman ng puso ko. Hindi ko kayang makita ang kaibigan kong ganito kaya napagtanto ko munang umalis para magpatahan ng dibdib.

Humihigop ako ng kape habang nakatingin sa napakalawak na lupain. Nag-aagaw na ang liwanag sa kadilimang binalot kanina. Parang ito na ’yata ang masakit na pagsikat ng araw na mararanasan ko habang inaalala ang mukhang halos patawan na ng ulirat dahil sa kagagahan ko. Kahit gaano kasama ang kapatid nito, hindi ko hiniling na kuhanin ang asawa ng kaibigan ko. Maling mali na parang ako pa ang nagbigay ng susi para sa ikakapahamak ng kanilang pamilya.

Napapapikit ako sa hagod ng kape sa dibdib ko. Hindi man gusto ng katawan ko ay pinilit kong inumin ito bilang pangpakalma. Para akong malalagutan ng hininga sa bilis ng tibok ng puso ko. Kahit yata ipikit ko ang mga mata ko, naaalala ko pa rin ang mga desisyong nagawa ko mula pa kanina.

Paano kung hindi ko sila hinabol? Paano kung hinintay ko sila Tito Marco? Paano kung hindi ako nagmatigas at hinayaan silang kumilos? Napakuyom naman ako sa mga lintanyang pwedeng maging posibilidad ng lahat ng mga nangyayari ngayon. Napakasama ko na yatang nilalalang.

“Tres.” Napatingin ako kay Tito Marco nang banggitin niya ang pangalan ko. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko sa labis na emosyon. Parang isang kabig na lamang ay mawawalan na naman ako ng malay. Kung may matres lang sana ako, iisipin ko na buntis ako kay Rancho. Ang kaso malabong makabuo kami dahil taba lang naman ang mayroon sa puson ko. Kung sasakit man iyon dahil sa kakalipas ko ng kain sa katawan ko.

Pumikit ako bago ako humarap sa kaniya. “Tito…” Nangingilid na naman ang mga luha ko. “…pasensiya na po, hindi po ako nakinig.” Napahagulgol na ako sa harapan nito sanhi ng mga bagay na lumulukob sa akin mula pa kanina.

“Wala kang kasalanan, Tres.” Naramdaman ko na lamang ang pagyakap nito sa akin. Iniyak ko na lamang lahat ng mga bagay na tinatagpo ng aking isipan. Parang wala nang lugar ang pahinga sa makailang ulit na naglalandas na mga imahe sa aking isipan. Kung bakit pa kasi hindi ako nakinig. Kung bakit ko ipinipilit na kuhanin ang batas sa mga kamay ko. Kung sana… kung sana, nakinig lamang ako.

Nakatingala lamang ako habang nasa tabi ko si Tito Marco. Ilang minuto na rin ang lumilipas at ilang tao na rin ang naglalabas masok sa loob ng emergency room. Hindi ko na pinuntahan pa si Angelo na kasalukuyang nakahiga nang malagutan ito ng hininga mula pa kanina. Parang kapag titignan ko siya, may malaking kutsilyo sa dibdib ko na pilit akong sinasaksak sa labis na sakit. Nanghihina sa mga bagay na aking ginawa. Mga desisyong maaari ko namang maiwasan kung nag-iisip lamang talaga ako.

Napatayo naman kami nang lumabas na ang doktor na siyang nag-opera sa asawa ni Angelo. “Doc…” nanginginig kong salita. Tumingin ito sa akin na parang isinasambit nito ang delubyo na pilit kong hinihiling na sana mali lamang ang aking naririnig.

“Wala na pong buhay ang pasyente.” Parang naghina naman ang mga tuhod ko sa balitang pumasok sa katawan ko. Pilit ko pang iniiling ang ulo ko kahit na alam ng tenga ko ang katotohanang narinig ko. Ang katotohanan na dahil sa aking kagagawan ay may isang buhay na nawala. Sa aking kasakiman na makuha ang batas ay may isang pamilya akong sinira.

Tuluyan na akong napahagulgol na parang isa akong tunay na asawa ng namatay. Parang ang mga impormasyon na aking nakalap ay isang punyal na pilit akong dinudurog. “H-hindi p-po pwedeng ma-mamatay…” Lumulukob lamang ang awa sa mga mata ng doktor na nakatingin sa akin ngayon. “B-buhayin niyo po siya. May.. may or-ras pa po.”

“Tres, huminahon ka.” Parang sa mga sandaling iyon ang tanging lumukob na lamang sa akin ay ang napakabilis na takbo ng aking dibdib at ang pagpatay ng liwanag sa aking mga mata. Parang ang sandaling iniyakap ako mula sa ng mga braso ni Tito Marco ay siyang naging pundasyon para mawalan na ako nang ulirat sa katawan.

Nagising ako na tanging tauhan lamang ni Tito Marco ang bumungad sa akin. Nang makabawi ako ay mabilis akong nagpasama kung saan dinala ang katawan ng asawa ni Angelo.

Nanginginig mang hawiin ang kurtinang tumatapal sa pagitan ng kwartong ito ay tiniyak naman ng aking pang-amoy ang katotohanan na wala na nga ang taong isinumpa sa harapan ng altar ng aking kaibigan.

“Gumising ka na?! Mahal, paano ang mga anak natin?” Napatingin naman ang ibang tao sa amin na bagong dating lamang. Pilit nilang iniiiling ang mga uluhan nila na para bang hayaan lamang namin ang lalaking yakapin ang malamig na bangkay ng kaniyang asawa.

Para akong malalagutan nang hininga sa mga bagay na aking naiisip. Paano kung ganito rin ang mangyayari sa pagitan namin ni Rancho? Paano kung pagmalupitan din kami ng mundo? Paano kung ang isa sa amin aang malagay sa kapahamakan dahil sa apoy na sinimulan naming laruin. Hindi ko yata kayang isipin pa ang bagay na iyon . Parang ang bagay na lumulukob lamang sa akin ngayon ay ipadama rin sa mundo ang galit na ibinigay nito sa akin.

Nang makabawi ako ay mabilis kong niyakap ang likurang bahagi ng katawan ni Angelo. Hindi man ito kawangis ng katawan ni Rancho ay alam kong sasapat naman ang mga braso ko na lukubin ito at ipakita na hindi ito nag-iisa sa mga pagsubok na kinahaharap nito ngayon.

“Magiging ayos din ang lahat, Angelo. Makakabawi ka pa mula rito.” Umiling iling ito sa akin at hindi na rin napigilan na yakapin ako. Mahigpit ang mga yakap nito sa akin. Bumubulong bulong na parang kinakausap ako na hindi totoo ang bagay na kaniyang nadarama—na ang klaseng emosyon na pumapatay sa kaniya ay isang punyal na sisira sa kaniyang pamilyang binuo.

Nang maramdaman kong huminga na ito nang malalim ay kinausap ko nang asikasuhin ang pag-aayos sa asawa nito. Habang tulog ito ay hinintay ko naman ang ibang tauhan ni Tito Marco na samahan ako sa paghatid sa bahay nito at para maasikaso ko naman ang ibang kakailanganin nito.

Hindi na rin ako nag-abalang bayarin ang lahat ng kailangan nila rito dahil sa huli ay kasalanan ko naman kung bakit kami humantong sa ganitong tagpo. Parang kahit sa ganoong paraan lamang ay maibsan ang nadarama kong pagsisisi kahit na alam kong pagpapakitang tao lamang ang aking ipinapakita at ginagawa.

Nakatulala lamang ako ngayon sa harapan ng bahay nila nang magising si Angelo. Para itong lantang gulay kung lumakad papunta kung nasaan ang asawa nito. Ipinikit ko naman ang mga mata ko nang magsimula itong umiyak. Parang punyal naman ang boses nito na sumaksak sa aking dibdib.

Napaiyak na lamang ako kasabay nito. Parang bumabalik na naman ako sa ganitong sitwasyon. Parang ano mang oras mula ngayon ay muli na naman akong mapapatawan ng ulirat. Kaya bago pa mangyari ang bagay na iyon ay nagpahatid na ako sa hospital kung saan kasalukuyang nagpapagaling si Rancho.

Pagkapihit ko naman nang pintuan ay ang mayordoma ang bumungad sa akin. Pinaalis ko lamang ito dahil ayokong dumagdag pa ito sa mga iniisip ko. Mabilis ko siyang pinalitan sa pwesto nito at dahan dahan na hinawakan ang kamay ni Rancho.

Hinalikan ko ang palad nito na parang sinasabihan na kahit anong mangyari ay nandito lamang ako sa tabi nito—na siya ang magiging pundasyon ko sa mga emosyong sumisira sa relasyon naming dalawa.

Natatakot ako na kapag binitawan ko ang mga kamay nito ay kusa na lamang akong lalayo para sa kaligtasan naming dalawa. Parang ang paglayo ko lamang ang tanging solusyon sa kung ano mang mayroon kaming dalawa.

Ang hintayin pa itong magising ay isang bagay na alam kong makakapagpahirap sa akin sa desisyon na gagawin ko. Parang sa pagyapos ko sa mga kamay nito ay siyang pagtulo naman ng mga luhang pilit kong pinipigilan mula pa kanina.

Ayoko nang umiyak. Ayoko nang maranasan pang masaktan. Sawang sawa na ako na kalabanin pa ang mundo. Parang lahat ng bagay na naiisip ko sa pagitan namin ni Rancho ay para na lamang mga letrang ibinabaon ko sa limot—mga pangarap ko na kasama ito, mga pantasyang gusto pa naming matupad, at ang pamilyang binubuo naming dalawa sa isa’t isa. Parang ang katahimikan at paglayo ko lamang ang tanging solusyon sa relasyong naming dalawa ngayon.

“Patawarin mo ako, Rancho,” paunang salita ko. “Hindi ko kayang makita kang ganito sa mga susunod pang bukas. Alam ko na kung hindi man ikaw ang nag-aagaw buhay, alam nang sarili ko na may isa sa atin ang papalit sa sitwasyon mo ngayon.”

Napahagulgol na lamang ako sa mga isinasambit ko sa kaniya. “Rancho… hanggat kaya ko pang umalis sa tabi mo ay gagawin ko. Hindi ko kayang lagi na lamang buhay ang kapalit sa pagmamahalan nating ito. Hindi ko kayang lumuhod sa lupa habang pilit kong ipinapaukay ang bangkay mo at ayokong ikaw naman ang nasa ganoong posisyon.”

Napadilat naman ako nang maramdaman kong gumalaw ang kamay nito na aking niyayapos. Parang nalunok ko ang lahat ng bagay na aking mga isinambit tungkol sa mga desisyon ko sa buhay. Parang sa paghigpit nang hawak nito sa akin ay ang pagkulong nito sa amin sa idelohiyang may espasyo at lugar pa ang pagmamahalan naming dalawa, na ang nagmamahal ay hindi sumusuko at ang sumusuko ay hindi nagmamahal.

“Au-relio…” Nanginginig ko namang ipinahid ang mga luha ko at kasabay nang paglinaw ng aking paningin ay siyang paglamlam naman ng tingin nito sa akin. Parang nakaukit muli ang bagay na aking kinatatakutan. Parang lahat ng balahibo ko sa katawan ay kusa na lamang nagsitayuan sa labis na parusang makakamtan ko sa lalaking matagal ko nang minamahal. Parang tanging lugar ko lamang sa mundo ni Rancho ay ang patuloy itong mahalin sa kung ano mang dagok at lunos ng buhay.

“Rancho—” kasabay nang pagsasalita ko ay ang pagkakahawak nito sa aking leeg. Parang sa tindi nang pagkakasakal nito sa akin ay tiyak kong ano mang oras mula ngayon ay ako na ang pinaglalamayan mula ngayon.

“Kung iiwan mo lamang ako, Aurelio, mabuti pang mawala ka na ng tuluyan.” Napapasampal ako sa kamay nito para pigilan ang labis nitong karahasan. Hindi ko kaya ang ganitong pagmamahal. Hindi ko kaya ang klase ng delubyong aking tinatamasa. Hindi ko kayang makitang sa kaniya manggaling ang bagay na alam kong ikakasira nito sa aming angkan.

At kasabay nang pagkawala ko nang ulirat ay ang reyalisasyon ko na sa mundong aking kinagagalawan, walang lugar ang salitang pagmamahalan sa pagitan ng magkadugo’t magkaapelido… dahil tanging rehas lamang ang ganitong hatol sa ipinagbabawal na konsepto sa lipunang pilit itinataas ang mga sakrementong mga salita na nagmumula sa sagradong aklat.

Tunay ngang walang lugar ang salitang pagmamahal sa mga taong pilit itinatakda ang kanilang kasarian. “Patawarin mo ako, Rancho.”

Kabanata 31

Kabanata 31

Galahiti

Para akong binuhusan nang malamig na tubig sa mga bagay na aking napanaginipan. Kasalukuyan pa rin akong nakaupo kaharap nang nakahigang si Rancho habang hawak hawak ko ang leeg ko gamit ang aking kamay.

Parang totoo ang aking napanagipan. Kaya huminga muna ako nang malalim habang hinawakang muli ang kamay ni Rancho. Winawaksi sa aking isipan ang ganoong karahasan. Kahit na malabong gawin iyon ni Rancho, alam kong nakakabaliw ang pagmamahal. Naiisip ko pa lamang sasaktan ako ni Rancho para mapanatili lamang sa tabi niya ay nanginginig na ako sa labis na pag-iisip. Natatakot ako na ang pagmamahalan namin ang sisira sa mga buhay na binuo namin bilang isang de Los Viajeros.

Wala pa ring malay si Rancho. Parang kapag titignan ko ito ay tanging silakbo lamang ng karahasan ang aking naiisip. Pilit ko mang waglihin ang ganitong pag-iisip, parang kusa na lamang binabalik sa akin ng isipan ko na damahin na ganito kalupit ang mundo para sa aming dalawa.

Ang hirap magmahal sa sitwasyong wala ka nang takas. Ayokong isipin na pwede naman na kaming dalawa ni Rancho, pero ang isipin na malalaman nito ang katotohanan ay parang tinitiyak nang pagkakataon na wala nang lugar at pwesto ang sarili ko sa pagitan naming dalawa.

“Rancho, hindi kita iiwan.” Napahagulgol na naman ako habang unti unti kong nilalapit ang kamay nito sa bibig ko para makintalan ito nang halik. Parang kapag nadadama ng mga labi ko ang balat nito ay kusa ko na lamang pinapatahan ang isipan at puso ko sa mga bagay na pilit na sinisira ang magandang imahe naming dalawa. Mga desisyon na alam kong tama sa pagkakataon pero hindi ng mundo. “Mahal na mahal kita, Rancho.”

Napatigil ako nang biglang gumalaw ang kamay ni Rancho. Parang huminto ang oras habang unti unti kong pinapalandas ang mga paningin ko sa payapang mukha ng aking minamahal. Sa silakbo nang oras, napagtanto kong hindi ko na mabitawan ang katawan ng lalaking mahal ko.

“Rancho… maha—” hindi ko na natuloy ang mga bagay na gusto kong sabihin nang maglandasan na ang mga luha sa aking pisngi. Nanginginig pang hinahawakan ang mukha nito na parang hindi makapaniwala na nagising na ito—na lumaban ito para damahin ang pag-ibig naming dalawa.

“A-u… Aurelio…” mga mumunting sambit nito sa aking ngalan. Parang sa napakalaki nitong boses kapag kinakausap ako nito noon ay walang wala ngayon. Sa himig nito ngayon alam mong isang pitik na lamang ay matutumba na ito sa labis na panghihina.

Napahagulgol ako habang hinahawakan ang kaniyang mukha. Napapailing pa na parang pinipigilan ito sa pagsasalita. “Sa-sandali lang.” Mabilis kong pinindot ang bell para makapunta ang mga nurse na nag-aasikaso sa kaniya.

Kaya nakatitig lamang ako ngayon sa gilid nito habang hawak ang kamay niya para pagbigyan ang mga medical personnel na tignan ang kalagayan nito. Napapakagat labi pa ako nang tinulungan itong iposisyon na nakasandal sa headboard ng hospital bed ang katawan nito. Parang hindi ko kayang nahihirapan itong gumalaw kahit na hindi naman pisikal ang nangyari sa kaniya.

Napapatango na lamang ako nang sinabihan ako na pagpahingahin muna ito. Pagkatapos ay sinabihan nila ako ng mga dapat at hindi dapat gawin. Hindi ko na nalaman ang iba pa dahil nang makatulog ulit si Rancho ay bumalik na ako sa Rancho para asikasuhin ang ibang bagay na kakailanganin niya.

Sabi nila mabilis lamang ang oras kapag hindi mo napapansin ang lahat nang nasa paligid mo. Mabilis lamang lumipas ang mga oras at kasalukuyan ako ngayong nakatayo sa gilid habang hinihintay si Tito Marco na samahan ako para makausap ko si Angela.

Hindi pa rin tumitigil ang isipan ko hanggat hindi ko nasisiguradong hindi ko siya napapakulong. Mahirap mang desisyon pero hiniling ko na lamang na mabulok siya sa kulungan. Kahit inilalayo ko lamang ang sarili ko sa ginawa kong aksyon, alam kong ito ang hustisya na hiniling ko para kay Rancho. Idagdag mo pa ang sa kaso sa asawa ni Angelo.

Nang nasa tapat ko na si Tito Marco ay mabilis na akong sumama sa kaniya. Hindi ko na siya kinausap kung ano bang gagawin ko dahil naayos naman na ang lahat ng kasong naisampa laban sa kaniya. Kung may isang bagay man na hindi na maayos ay ang relasyon nila ng kapatid niya at ng sa akin dahil sa ginawa ko sa asawa nito.

Napapikit akong pumasok sa isang room. Iba ang bilis nang takbo ng puso ko. Naghuhulmiro sa iba’t ibang emosyon na pwede kong ibuhos kapag naglandas na sa paningin ko ang mukha ng babaeng gumawa nang dahilan para sa ikakasira namin ni Rancho.

Iniisip ko pa lamang na hindi ako kaagad nakarating o hindi ko napuntahan si Rancho. Naggagalahiti na ako sa galit dahil anumang oras noong panahon na iyon ay pwedeng mawala sa akin ang taong mahal ko.

“Hayop ka!” Bigla na lamang nagdilim ang paningin ko nang makita ko ito. Mabilis ko itong sinabunutan at kinaladkad na siyang ikinasigaw niya. Tinadyakan ko pa siya sa kaniyang tiyan at pagkatapos ay mabilis akong pumatong sa kaniya.

Nakaisang sampal lamang ako sa makapal nitong mukha bago ako napigilan nila Tito Marco na siyang umawat sa amin. Susugurin ko pa sana ito nang makita ko itong hinahawakan ang kaniyang tiyan na parang may napagtanto ito. “Ang anak ko!”

Nanginginig naman akong napaupo habang nakabusal ang kamay ko sa bibig ko. Hindi makapaniwala sa aking narinig. Parang lahat ng posibilidad ng paghihiganti at labis na galit na nararamdaman ko ay kusa na lamang nawala.

“Hin-di-i ko si-sinad-dya…” Napapaiyak na lamang ako habang mabilis namang tinutulungan ng ibang pulisya ang dinurugong si Angela. Nakatulala lamang ako habang paulit ulit na umiiling dahil bumabalik na naman ang lahat sa akin.

Parang lahat ng kasamaan na nangyayari ngayon ay ako na naman ang may gawa. Parang kung may ikukumpara lamang sa akin ay tiyak kong iyon ay si santanas dahil sa mga desisyon kong hind ko pinag-iisipan nang lubos.

Napahagulgol na lamang ako habang sinusuntok ang aking dibdib. Pilit na pinapakalma ang sarili sa mga isipang ako na naman ang may gawa. Isipang ako na naman ang sisira sa buhay ng isang tao. Tama na ang isang pagkakamali at ang ulitin pa ito ay isang kasakiman na sa larangan ng hustisya.

“Sir, uminom muna po kayo.” Kinuha ko ang binigay na water bottle sa akin at binuksan. Uminom ako at pilit na inuubos ang laman nito. Ilang minuto na rin ang nakalipas at hindi pa rin bumabalik si Tito Marco at habang dumadagdag ang bawat segundo ay siyang kaba ang aking nararamdaman.

Napatayo ako nang bumukas ang pintuan kung saan ako dinala para makapagpahinga. “Tito,” paunang salita ko. “A-ano p-pong b-balita?” Napakagat labi naman ako habang tinitignan ito at pilit na binabasa ang nasa mukha nito.

“Ayos na siya, Tres. Mas mabuti pang asikasuhin mo muna si Rancho para mawala muna ang isipan mo rito. Balitaan na lamang kita kung may hatol na kay Angela.” Tumango lamang ako at napayuko dahil sa kahihiyan na ginawa ko. Wala na namang tama sa mga bagay na dapat alam ko na ang kinalabasan sa una pa lamang.

Mabilis ko na ring nilisan ang opisina nila at muling binaybay ang daan papunta sa taong makakapagpakalma sa akin. Pilit ko mang ilayo ang sarili ko sa kaniya, isipin na kakayanin ko ang mga bagay na kailangan kong gawin, alam na alam ng katawan kong siya lamang ang makakapagpatahan ng damdaming pilit kong iniiwasan. Siya at siya lamang ang tingin kong makakapagbigay nang pahinga sa katawang lupa kong pagod nang isipin pa ang tama at mali sa mundong pilit kaming pinagmamalupitan.

“Rancho—” napahinto ako sa pagbanggit ng pangalan nito dahil nakita ko itong pilit na itinatayo ang sarili sa kama. Mabilis ko siyang pinuntahan at tinulungang tumayo. May kabigatan ito pero ang tangi ko na lamang inisip ay maisampa ito sa kama.

“Ano bang ginagawa mo Rancho? Alam mo namang hindi pa kaya ng katawan mo.” Mababatid ang inis sa boses ko na siyang ikinakunot ng noo nito. Napatitig ako sa kaniya nang hawakan niya ang noo ko at pilit na pinapantay ang kulubot kong mga kilay.

“Bakit galit ka?” Hindi ko siya pinansin at pilit siyang inaayos sa kama. “Kumakain ka pa ba? Parang ang laki nang pinayat mo.” Napatingin na ako sa kaniya dahil sa magkakasunod nitong tanong. Napakamot ako sa ulo habang tumayo nang tuwid sa harapan niya nang maayos ko na siya sa kaniyang higaan.

“May kailangan ka ba Rancho? Ako na kukuha para hindi ka na nagsisitayo pa.” Tinignan niya ako at muli na naman niyang ibinaba ang paa niya na pilit kong itinataas mula pa kanina. “Rancho!” Napatawa naman ito at kinuha ang magkabila kong kamay at inilagay nito sa kaniyang mukha kung saan niya kinanlatalan ng mumunting mga halik.

“Aurelio, kahit anong mangyari sa akin, huwag na huwag mong pababayaan ang sarili mo.” Napapikit naman ako sa sinabi nito at napapakagat sa labi sa pinipigilan kong pagluha. Parang kapag titingnan ko ito na nahihirapan ay kusa na lamang kumakawala ang emosyon na ayoko nang makita niya. Nagsasawa na akong maging mahina. Nagsasawa na ako na laging emosyon ko na lamang ang nananalo.

Hindi na ako nag-atubili at niyakap ko ito habang nakaharap sa akin. Nanginginig pa ang mga kamay ko at tiyak kong mababakas na nito ang panlalamig sa katawan ko. “Pasensiya na, Rancho… k-kung ganito lang ako…” Hindi ko na pinigilan pa ang mga luha ko at umiyak na ako sa harapan nito. Itago ko man ang mga luha ko, alam kong wala na itong itatakas sa paraan kung paano kumilos ang katawan ko.

“Shh…” Pinaharap nito ang mukha ko sa kaniya at halos wala akong makita sa mga nagsisilandasang mga luha. “Tahan na, Aurelio…” napagihik naman ako kasabay nang pagpunas nito ng mga luhang nasa sa aking mukha. Napapakagat labi pa ako para pigilan ang pagsinok sinok ko na tiyak kong naririnig nito.

Ilang minuto kaming nasa ganoong posisyon at napagpasyahan ko ulit itong tanungin kung bakit ito nagsisikilos. Ipinagkuha ko na rin ito ng tubig kung sakali man na inuuhaw ito. “Ano palang kailangan mo? Pwede mo naman tawagin si Dayanara na nasa labas lamang.” Mabilis nitong kinuha ang baso na ibinigay ko at ininom kagaad ito.

“Gusto kong maligo.” Napahigit naman ako sa hininga ko sa narinig ko sa kaniya. Tumango lamang ako bilang pagsang-ayon. Tumayo at pinagkuha siya nang masusuot na panloob na tiyak kong nilalamig na sa suot nitong manipis na tela.

“Hawak ka lang sa akin.” Idinantay nito ang mga braso niya sa akin at napapakagat ko siyang binuhat dahil may kabigatan pala ito. ’Ang bigat mo naman.“ Napatawa lamang ito sa isinambit ko habang patalikod siyang idinadala papunta ng banyo.

“Mahal mo naman.” Napatawa na lamang kaming dalawa sa isinambit nito. Gusto ko nga siyang kurutin sa tagiliran pero nang may maalala kong nanghihina pa ito ay inihilig ko na lamang ang aking ulo bilang pagsang-ayon.

Kabanata 32

Kabanata 32

Sumagot

Hapong hapo ako sa hangin nang maiupo ko na si Rancho sa toilet bowl na isinarado ko naman para makaupo ito. Hindi ko siya pwedeng paliguan nang nakatayo dahil tiyak kong hindi niya masusuporta ang kaniyang pangangatawan.

Nakahawak ang mga kamay ko sa bewang habang nakatingin ngayon kay Rancho. “Ang bigat ng katawan mo.” Napatawa naman ako nang sumimangot ito sa harapan ko. Lalabas na sana ako at kukuhanin ang mga gagamitin namin sa panligo nang yakapin ako nito nang mahigpit sa aking bewang. Idinantay pa nito ang kaniyang ulo sa aking tiyan na siyang aking ikinabato sa kinatatayuan ko.

“B-bakit?” nagtatakang tanong ko sa ikinikilos nito. Hindi man malinaw ang naririnig ko mula sa kaniya ay tiyak kong ang baybay ng bibig nito ay sapat na para iukit ang salitang madalas kong marinig sa kaniya.

“Mahal na mahal kita, Aurelio.” Napatingala ako dahil ayoko nang umiyak. Tapos na ang ganitong drama naming dalawa. Tama na ang mga iniiyak ko kanina para ipadama sa kaniya kung gaano ako nasasaktan kapag nakikita ko ito na nasa ganitong kalagayan.

Ipinalandas ko na lamang ang mga kamay ko sa buhok nito at inihahagod na parang kay sarap humimlay rito. Napakalambot ng buhok nito kahit na ilang araw na itong hindi nababanlawan. Parang ginawa lamang talaga ito para inggitin ako.

Ngumiti lamang ako sa kaniya nang magtagpo ang mga mata namin. Isa isa ko na ring tinanggal ang butones ng kaniyang pang-itaas na suot. Nang maalis ko na ito ay siya namang paalam ko sa kaniya para kuhanin ang susuotin niya. Mahirap na at baka saan pa kami mapunta.

Iniwan ko siyang nakaupo doon habang sinasabunutan ang buhok ko dahil nag-iinit na naman ako. Kahit ayokong tignan ang katawan nito, parang kusa na lamang ipinupunta ng mga mata ko ang bawat kurba na nakaukit sa katawan nito. Hindi man alata pero masyadong makasalanan ang katawan ko. Ganito yata kapag masyadong masarap .

Pagbalik ko ay napatanga ako dahil hubo’t hubad na itong nakaupo. Napalunok ako at pilit na inilalayo sa katawan nito ang atenston ko. “Ba-bakit ka naghubad, Rancho?”

Ipinatong ko sa lababo ang gagamitin niya sa pagligo. Pilit ko pa ring inililihis ang mga tingin ko kahit na ilang beses ko naman na itong nakita. “Nahihiya ka ba? Wala naman tayong gagawin pang iba, Aurelio.” Tumango lamang ako at lumapit na rin sa kaniya. Hindi naman na ako nagdududa sa kaniya pero sa mga iniisip ko ngayon, parang ako pa ang magiging masama sa aming dalawa.

Pinatulo ko muna ang tubig sa timbang nakalagay rito at kinuha na rin ang gagamitin sa pagligo sa kaniya. Hindi naman na ipinagbawal ang pagligo sa kaniya kaya malaya ko siyang basahin kung gustuhin ko man.

Lumuhod ako sa harapan niya at kinuha ang isa niyang paa. “Huwag kang malikot, baka iba mahawakan ko.” Kahit may pagkaloko ang ibig kong sabihin ay mahihinuha mo naman ang kaseryosohan sa boses ko. Subukan lang niya dahil tiyak kong dadagdag ang araw niya rito sa hospital kung sisige sige pa rin siya.

Tumango lamang ito at sinimulan na rin siyang sabunin. Kahit kailan ay hindi pa ako nakapagpaligo ng isang tao. Pakiramdam ko ganito ang gagawin ko kay Rancho kapag hindi na nito kayang tumayo. Parang ang sarap namang isipin na sa akin na siya aasa kapag tumanda na kaming dalawa.

Kinagatan ko ang pang-ibabang labi ko para iwaksi sa aking isipan ang ganoong tagpo. Alam kong hindi ako magsasawang gawin ito kay Rancho. Kahit siguro araw-araw ko siyang paliliguan ay magiging masaya pa rin ako. Pero ang isipin na nasa ganito siyang kalagayan ay isang bagay na hindi ko na pagpapantasyahan.

“Pinaani ko na pala ang manggahan sa San Antonio,” pagsisimula ko nang pagkukwento habang kasalukuyang sinasabon ang bawat daliri nito sa paa. Hindi ko man siya nakikita ay alam kong nakatitig ito sa akin. Kaya nagpatuloy lamang ako sa pagkukwento.

“Nakakulong na pala si Angela, a-ang babaeng gumawa nito sa ’yo.” Pilit kong pinapatatag ang sarili ko dahil ang mga impormasyon na aking nababanggit ay isang bagay na dapat alam na niya pagkamulat pa lamang ng kaniyang mga mata. Kahit gusto kong itago, lalabas at lalabas din ang totoo.

Nang landasin ko ang paningin niya ay nakangiti lamang ito sa akin. Sinunod ko naman ang isa pa niyang paa. Mabalahibo ang kaniyang tuhod na siyang nagpapahiwatig sa akin na mas diinan pa ang pagsabon sa balat nito.

“Ta-tapos…” Huminga ako nang malalim. “… namatay ang asawa ni Angelo dahil sa isang ingkwentro.” Ang kaninang mukhang nakangiti sa akin ay unti-unti gumuguhit ang bagay na ikinatataas ng balahibo ko sa katawan. Kahit ayokong aminin, parang natutupok ako kapag ganito karahas ang mga tinginan niya sa akin. Parang anumang oras, pwede niya akong lapain.

“Nandoon ka ba nang mangyari iyon?” Hindi ko siya pinansin. Ibinaba ko ang paningin ko sa mga binti nito at itinuon na lamang ang paglilinis sa katawan nito. Parang kapag sumagot ako, alam kong ako na naman ang dehado kaya mas mabuting huwag na lang magsalita.

“Sumagot ka, Aurelio.” Hindi ko pa rin siya pinansin. Halos bula na lamang ang kita sa mga paa nito dahil sa makailang ulit kong pagsasabon sa parting iyon. “Aurelio, kinakausap kita.”

Sa inis ko sa pamimilit nito ay pabagsak kong tinapon ang sabon na ginagamit ko sa katawan niya. “Ano ba?!” Halos magsalubong ang tingin ko sa kaniya. Kailanman ay hindi ako nakipag-away sa kaniya pero sa tagpong ito parang wala na akong pakialam sa kung anong iisipin niya. Ayoko na ngang sumagot, paulit ulit pa siya, tangina.

“Lumapit ka rito…” Binuksan ko ang gripo at nagbanlaw na ng kamay. Hindi ko siya pinakinggan at kailangan kong lumabas para ikalma ang sarili baka ano pa ang masabi ko na siyang ikakasakit namin sa isa’t isa. “Aurelio.” Tinabig ko ang kamay niyang pilit na humahawak sa akin at dahil wala pa siyang lakas ay malaya ko naman siyang natabig.

Maglalakad na sana ako palabas nang magpantig ang tenga ko sa lakas ng tunog na nagmula mula sa timbang itinapon niya. Para akong natupok sa emosyon kong hindi ko mapigilan. Parang nanumbalik sa akin na kailangan pala ako ni Rancho. Kailangan pala niya ako ngayon sa sitwasyong kinalalagyan niya.

Pumikit ako at lumapit sa kaniya. Lumuhod pagkatapos ay niyakap siya. Nagsimula na akong umiyak sa harapan niya habang niyayakap siya. “P-patawad, Rancho.” Pilit kong isinisiksik ang uluhan ko sa dibdib nito kahit alam kong wala pa kaming napag-uusapan, alam kong sasapat na ito.

Ilang minuto akong nakayakap sa kaniya hanggang sa maramdaman ko ang kamay nito sa buhok ko. “Kaya mo na bang magkwento?” Tumango lamang ako at sinabi ko na lahat ng mga nangyari sa nakalipas na mga araw. Puno man nang uhog ang mukha ko, alam kong wala akong pinakawalan na kwento maliban lamang sa nalaman ko sa katauhan nito. Hindi ko pa kayang sabihin sa kaniya. Masyado pang maraming ang kailangan naming solusyonan at hindi pa ito ang panahon.

“Sa-salamat.” Napapikit ako nang halikan ako nito sa mga talukap ng mga mata ko. Napangiti naman ako sa ginawa nito. Ilang minuto ako nitong pinatahan bago ko ulit siya paliguan.

“Hmm.” Napapangiti ako habang sinasabon ko na ito. Gumaan na rin ang dibdib ko, malayo sa emosyon na mayroon ako kanina. Napapapikit naman si Rancho habang patuloy ko itong binabanlawan. Hindi ko man aminin pero alam kong pinagbibigyan lamang ako ni Rancho sa mga ganito kong palahaw. Dahil sa aming dalawa, sa edad, sa anyo, sa isipan, mas lamang ito kaysa sa akin.

Tinulungan ko na rin itong magbihis at makabalik sa kaniyang kama. Pilit ko na ring ibinabaon ang naging sagutan namin kanina. At dahil kaming dalawa lamang ay nagdecide akong iwan muna ito para mabilhan ko siya nang makakain sa labas. Tutol man siya pero wala na itong magawa dahil wala naman kaming ibang kasama rito sa hospital.

Natagalan ako dahil sa dami din ng mga taong nakapila. Hapong hapo na rin ako kaya habang naglalakad ay uminom na rin ako sa binili kong tubig. Hindi magkamayaw ang ngiti sa aking labi dahil bumabalik na kami sa dami naming samahan ni Rancho. Wala nang pagtatago at labis lamang ang pagpupunyagi.

Bubuksan ko nasa ang pintuan nang makarinig ako nang bungisngis sa kwarto ni Rancho. Sumilip lamang ako at nakita kong nag-uusap si Rancho at si Monica. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa nakita ko kaya tumambay muna ako sa labas dahil ayoko nang pangunahan ang sarili ko sa mga bagay na alam kong ikakasama na naman ng ibang tao.

“Rancho, ano ba!” Narinig kong tumawa na naman nang malakas si Monica kasunod naman nito ay si Rancho. Parang sila lamang ang nasa kwartong iyon habang patuloy silang nag-uusap. Parang walang mga taong naghihintay sa kanila sa binuo nilang mundo.

Napapakagat ako sa pang-ibabang labi ko sa namumuong mga hikbi mula sa akin. Hindi ko maipagkakaila na ang lalaki ay para lamang sa babae. Sa mga ganitong tagpo ko rin nalalaman na hindi talaga kami para sa isa’t isa. Parang kahit ikutin ko pa ang mundo, walang lugar ang pagmamahal sa pagitan namin ni Rancho.

Pinunasan ko ang luha ko at pilit na pinapakalma ang sarili ko. “Stop it, Monica. Busog na ako.” Napatingin naman ako sa dala kong pagkain na tingin ko’y hindi na mauubos pa ni Rancho. Parang bumabalik na naman ako sa panahon na ako na naman ang mag-uusad ng relasyong ito. Pakiramdam ko ay kaya lamang ako minahal ni Rancho ay dahil nauna ko itong minahal. Nauna akong nagpakita nang motibo. Paano kung hindi ako nagparamdam? Magiging kami kaya? O sadyang baliw na baliw lamang ako sa kaniya na kaya kong tanggapin ang kung ano mang ibibigay nitong relasyon sa pagitan naming dalawa?

Kaya kahit masakit ay hinarap ko pa rin ang pagkakataon at sa pagbukas ko nang pintuan ay nakita kong magkayakap ang dalawa. “Ra.. Rancho?” Napahiwalay naman sila sa isa’t isa pagkarinig nila sa boses ko.

“Nandito ka na pala.” Ngumiti naman si Rancho sa akin at pilit ko rin siyang nginitian. Nakangiti naman sa akin si Monica na hindi ko naman pinansin at inilapag sa table ang pagkaing binili ko.

“Tapos ka na palang kumain, ako na lang kakain dito,” salita ko. Hindi ko na sila pinansin at kinuha ko na lamang ang binili ko at kumain sa may isang sulok na may nakahileyang upuan.

“Dito ka na kumain, Aurelio,” salita ni Rancho. “Hindi ka pa aalis Monica? Baka hanapin ka na ng tatay mo.” Napatingin naman ito sa babae at parang kabuting nagtatalunan sa kilig si Monica.

“Babantayan na lang kita Rancho. Baka mapano ka pa.” Napaikot naman ako ng mata sa sinabi nito at parang hindi man lang marunong gumalang sa nakakatanda.

Dahil sa inis ko ay wala na akong magawa kundi sumawsaw sa usapan. “Kailan pa kayo magkaedad para tawagin siya sa pangalan niya?” Nakataas pa ang kilay kong napapatingin sa kaniya na siyang ikinapula naman ng mukha nito. Nakita kong ngumisi naman si Rancho na siyang ikinaikot din ng mata ko sa kaniya.

“Sorry, Tito Rancho pero I will stay here.” Hindi ko na siya pinansin at patuloy lamang ako sa pagkain. Ilang minuto pa silang nag-usap na parang wala lang ako sa tabi nila. Hindi ko alam pero pakiramdam ko ay nabingi na ako sa boses ni Monica na halos siya lang ang nagkukwento habang tumatango tango si Rancho.

Mayamaya pa ay may tumawag sa kaniya at umalis para sagutan ang tawag. Habang ako naman ay tinapon ang pinagkainan ko pagkatapos umupo ulit sa pwesto ko at ibinaling na lamang ang atensyon ko sa cellphone ko.

“Aurelio… dito ka na magcellphone.” Hindi ko siya pinansin. Nakatingin lamang ako sa hawak ko at mula sa pwesto ko ay inikutan ko lamang ulit siya ng mga mata ko. Parang masisira ko na sa higpit ang hawak kong cellphone kapag hindi ko pa napaupa ang emosyon ko.

“Aurelio…” Mabilis akong tumingin sa kaniya nang makita kong tumunog ang bakal na tanda na tatayo ito. Kahit inis ako ay hindi ko na hinayaan pang maghirap ito. Humawak ako sa dalawang braso niya at pilit siyang pinapaupo sa kama. Dahil na rin nagpupumilit pa rin itong sa pagtayo ay kusa ko na lamang siyang naitulak nang malakas.

“Aray!” Napakamot naman ako sa noo ko habang nakatingin sa kaniya. Hindi naman ito nasaktan dahil malambot naman ang kamang hinihigaan niya, sadyang nag-iinarte lang talaga siya.

Tatapikin ko na sana siya sa kaartehan niya nang hawakan niya ako at higitin palapit sa kaniya. “Sorry na, ikaw lang naman mahal ko.” Inikutan ko lamang ito ng mata at mas naramdaman ko ang napakainit nitong katawan na nakayapos ngayon sa akin dahil sa higpit nang pagkakayakap nito.

“Mahal daw e, may iba ngang bumusog sa’yo,” bubulong bulong ko na siyang tiniyak kong narinig naman niya. Napatawa na lamang ito sa akin habang mas inilalapit pa ang katawan niya. Umupo siya sa kama habang ako naman ay nakaupo sa kaniyang binti. Napapikit ako nang maramdaman ko ang paghalik niya sa aking leeg na siyang ikinapula naman ng mukha ko.

Nabalik lamang kami sa wisyo nang magbukas ang pintuan. Mabuti na lamang ay maagap ako kaya hindi kami nagmukhang may ginagawang kabalastugan ni Rancho. Nagpaalam lamang ito sa amin habang patuloy ko naman itong iniikutan ng mga mata ko. Hindi ko siya masumpa dahil isa akong angel at butihing anak ng Esperitu Santo.

“Panira.” At kasabay namannang paghila sa akin ni Rancho ay ang pagdama nito sa akin na ako lamang angkaniyang mundo sa napakaraming palaka sa kabukiran ng San Antonio.

Kabanata 33

Kabanata 33

Pag-angkin

Napagising ako sa pagkakatulog sa tabi ni Rancho nang makaramdam ako nang pagkatawag ng kalikasan. Mabilis lamang akong umihi at uminom na rin ng tubig. Naisipan ko na ring mag-ayos ng kwarto niya at nang matapos ay umupo lamang ako sa tabi niya.

Nakatitig ako ngayon sa mahimbing na natutulog na si Rancho. Napakapayapa ng kabuuan ng mukha nito. Malayong malayo sa unang pagdala ko sa kaniya rito sa hospital. Hinawakan ko ang kamay nito at para akong nainitan sa katawan nang madama ko ang gaspang na nagmumula rito.

Napakagat labi ako at ngayon ay sinisipat na ang kabuuan nito. May naiisip ako at hindi naman na masama dahil marami na rin kaming napag-uusapan ni Rancho tungkol sa usaping pansekswal. Kaya kahit gawin ko ang binabalak ko ay walang magiging problema.

Tumayo ako at naglakad hanggang sa mapunta ako sa water dispenser. Uminom muna ako ng tubig bago ko isagawa ang matagal ko nang binabalak gawin kay Rancho. Gusto ko ring gawin niya sa akin ang bagay na gagawin ko ngayon sa kaniya. Kahit ayaw nito ay ipagpipilitan ko na gigising na lamang ako isang araw ay may kumakayod na sa tumbong ko.

Napakagat labi ako sa pinipigilan kong ngisi. Hindi ko alam pero nasasabik ako sa gagawin ko. Kaya nang mapawi na ang uhaw sa katawan ko ay sinimulan ko na ang bagay na aking pinapantasyahan.

Maingat akong naglakad papunta sa nakahigang katawan ni Rancho. Huminto sa may paanan nito at maingat na umakyat hanggang makaupo ako sa sarili kong mga paa. Nanginginig pa akong iniaayos ang magkabila niyang mga paa para malaya kong makita ang aking pinupuntirya.

Napaigik naman ako nang hawiin ko ang suot nitong gown. Wala itong kahit na suot maliban sa boxer shorts nito na mabilis ko namang tinanggal at muling inayos ang mga paa nito.

Tulog na tulog pa ang pagkalalaki nito at parang kayang kaya kong isubo nang sabay pati ang dalawang bilugang bola niyang nakalawlaw. Napadila ako sa labi ko na parang natatakam sa putaheng naka-ahin sa aking harapan. Nagdasal pa ako at nagpasalamat dahil sa masarap na ulam na malalasap ko ngayon.

Nakatukod na ako at dinala ang mukha ko sa malakagubatan nitong buhok sa ibaba ng kaniyang pusod. Amoy na amoy ko ang sabon na ginamit ko sa kaniya pero mas lamang ang pagkalalaki nito. Mas inilapit ko pa ang mukha ko rito at para akong baliw na hindi magkamayaw sa pagsingot. Kung pwede lang gawing rugby ang bulbol nito ay ginawa ko na at araw araw akong sisingot nito na parang gamot ko na sa aking katawan.

Pinasadahan ko ang dila ko sa mabuhok nitong kagubatan na siyang ikinapintig ng pagkalalaki nito. Tumingin ako kay Rancho at nakita kong hindi pa rin ito gising kaya tinuloy ko ang ginagawa kong pagdila at pagsingot singot sa buhok nito.

Nang magsawa ako ay ang dalawang bola naman nito ang pinuntirya ko. Isinubo ko ang isa at ipinaikot ko pa ang dila ko bago ko higupin at sipsipin ang balat nito na siyang ikinaungol ko nang malakas kasabay naman nang paggalaw ulit ni Rancho.

Hindi ko na tinignan pa kung gising ito dahil kahit naman magising siya ay hahayaan niya ako sa gusto kong gawin sa katawan nito. Kaya isinunod ko pa ang isa niyang bola na halos maduwal ako sa naglalakihang nakasapak sa bibig ko. Iniluwa ko muna ang dalawang nakasapak sa bibig ko at muli ko na lamang sinubo ang isa at mas pinag-igihan ko pa lalo. Para akong naglalaro ng kwek-kwek sa bibig ko dahil sa laki nito. Malas man dahil hindi magkasya ang dalawa ay sulit naman ang paglasap ko sa isa dahil mas madali kong napaglalaruan sa bibig ko. Isinunod ko na rin ang isa at mas sinipsip pa ang balat na nakapaligid mula rito.

“Hmm!” Narinig kong umungol si Rancho pero itinuloy ko lamang ang ginagawa ko sa kaniya. Nahinto lamang ako nang may maramdaman akong pumatak sa noo ko. Pagtingala ko ay halos matawa ako sa layo nang narating ng paunang katas nito. Halos hindi man natanggal o napunit ang likido mula sa butas ng pagkalalaki nito papunta sa noo ko.

Kinuha ko ang likido sa noo ko at mula rito ay inilagay ko sa bibig ko. Hinuli ko ang katas niya gamit ang bibig ko hanggang sa mapunta na ako sa pinakapuno ng pagkalalaki nito.

At nang ipalibot ko na ang paunang katas sa bibig ko ay halos manginig ako sa tamis na nagmula rito. Tantya ko ay dahil sa mga bitaminang pinapainom sa kaniya. Kailangan ko na yatang ipabakuna si Rancho para ganitong lasa ang natitikman ko.

Napaigik ako sa mga naiisip ko at ipinagpatuloy na lamang ang ginagawa ko. Sinipsip ko ang butas ng kargada nito na halos ubusin ko na ang inilabas nitong paunang katas. Napatigil lamang ulit ako nang gumalaw na naman si Rancho. Para itong tiki-tiki na maya’t mayang gumagalaw.

Sa inis ko sa paggalaw galaw nito ay inupuan ko na lamang ang kaniyang tiyan at pumaharap sa nakatayong kargada nito. Hindi naman ako hubo’t hubad kaya hindi ako nahihiyang ibalandra ang aking makinis at malaman na pang-upo.

Hinawakan ko ang pagkalalaki ni Rancho at mabilis ko na ring sinubo pagkatapos. Sa laki nang aking hawak at sa posiyon ko ngayon ay hindi ko na ninais pang laliman ang pagkakasubo ko sa kaniya. Sapat na ang pakiramdam na nakababad ang dambuhalang pagkalalaki nito sa init na aking nararamdaman.

Pinikot ikot ko pa ang dila ko sa napakakipot ko ng bibig dahil sa nakasapak nitong pagkalalaki. Laway na laway na ang kahabaan nito at may ilan pang napupunta sa umaaalon nitong mga bola. Kung may makakakita lamang sa posisyon ko ngayon, tiyak kong ipapasubasta na ako sa kahayukan ko sa laman ng aking tito.

Napakagat labi ako nang muli kong tignan ang naglalawa nitong pagkalalaki. Ang sarap pagmasdan ang tayong tayo, nakasaludo, at parang gusto ko na itong ipasok sa loob ko anumang oras mula ngayon. Lumunok muna ako bago ko sinimulang lamunin ang ilang araw kong hindi natikman.

Ang magkahalong alat at tamis ay siyang nagpapatuliro sa akin. Kaya hindi ko mapigilan ang paggalaw galaw ng balakang ko. Napatigil lamang ako nang maramdaman ko ang napakabigat na dumantay sa pang-upo ko. “Nauna ka na pala sa langit.” Tatalikod na sana ako nang pigilan nito ang balakang ko. “Ituloy mo lang, Aurelio.”

Napakagat labi ako nang maramdaman ko ang pagbaba nang pang-upo kong damit. Kaya para maibaling ko ang atensyon ko mula sa hubad kong pang-upo ay tinuloy ko na lamang ang paglalaro sa pagkalalaki ni Rancho.

Napaliyad ako nang dumantay na ang dila nito sa butas ng pwetan ko. Nakikilita na nanginginig sa napakatulis nitong dila na pilit pumapasok sa lagusan ko. “Ra-Rancho…” tanging ungol lamang ang nagagawa ko habang hindi ko na pinagpatuloy ang pagpapakasasa ko sa pagkalalaki nito. Humimlay na lamang ako sa tabi nito na para bang ang init ng kargada nitong dumadantay ngayon sa mukha ko ay sapat na para lasapin ang ilang gloryang natamasa ko na mula sa kaniya.

Patuloy lamang ako sa pagliyad kasabay nang paglasap ni Rancho sa pwetan ko. Namumuti na rin ang mga mata ko sa tindi nang nararamdaman ko. Ano mang oras, alam ko nang hindi na ako makakalakad pa.

“Rancho!” Napasigaw ako nang ipasok na nito ang isang daliri niya sa loob ko. Iniarko pa nito na mas lalong ikinagagalaw ko sa ibabaw nito. Para nitong hinahalukay ang loob ko sa ilang ulit nitong paglabas masok at pagpapaikot sa loob ko.

Dinuraan nito ang butas ng pwetan ko. Tingin ko’y kasing pula na ito ng mansanas sa ilang paghagod nito sa loob ko. Isabay pa ang laway nitong hindi magkamayaw kung padulasin.

“Shhh.” Kinagatan ko ang pang-ibabang labi ko kahit na hirap na hirap na akong pigilan ang mga ungol ko na siyang tunay kong nararamdaman sa pagpapaligaya nito sa akin. Mas lalo ko ring idiniin ang uluhan ko sa mukha nito nang dalawahin na nito ang kamay nito sa loob ko.

Napakagat labi ulit ako nang hawiin nito ang pisngi ng pang-upo ko habang pilit na ngayong ipinapasok ang tatlong daliri nito sa loob ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa sensasyon na nararamdaman ko. Parang ano mang minuto ngayon ay papawiin na ako nang ulirat sa ginagawa nito sa akin. Basta’t ang alam ko lamang ay sadyang napakasarap sa pakiramdam ng pagpapaligaya nito sa akin.

Tumigil lamang kami nang sa tingin niya ay kaya ko nang angkinin ang pagkalalaki nito. Pinaharap ako nito at muli kong naramdaman ang pinakamasarap na likido na aming pinagsaluhan habang nagpapalitan kami ng laway sa isa’t isa.

Nang muli kong maramdaman ang kamay niya sa pang-upo ko na hinahawi at pilit na ipinapasok ang alaga nito ay tuluyan na akong napayakap sa kaniyang katawan na kasalukuyang nakahiga sa kama. Ibang iba ang pagkakabaon nito sa akin kumpara sa madalas ko nang nararamdaman sa makailang ulit naming pagtatalik. Parang bumabalik ulit ako sa unahan at kinakapa kung bakit sumasakit pa rin kapag ipinapasok nito sa tumbong ko ang alaga nito.

Ang akala kong handa ay halos umalingawngaw ang boses ko sa bawat sulok ng kwarto ng kinalulugaran namin dahil sa labis na sakit na nararamdaman ko. “Ran… cho…” Tuluyan na akong napa-iyak sa sakit kahit na hindi pa nito napapasok ng buo sa loob ng katawan ko ang alaga nito.

“Sorry, sorry…” Naramdaman ko ang paghalik nito sa uluhan ko at pilit ko namang pinipigil ang sakit nang pag-angkin nito sa akin. Ilang minuto kaming magkayakap habang nakapasok pa rin ito sa akin. Tinangala ko ang uluhan ko at nakita ko itong nakatingin sa akin.

Kinuha ng kamay niya ang luhang patuloy pa ring nagbabagsakan. “Salamat.” Napapikit ako nang halikan ako nito sa talukap ng aking mga mata. Naramdaman ko ang paghagod nito sa pisngi ko kasabay nang pagbaba ng halik nito sa pisngi ko at sa pagmulat ng mata ko ay ang paghalik naman nito sa bibig ko.

Wala na akong nagawa at tuluyan na akong sinakop ng glorya sa ipinapadama nitong pagmamahal na para bang sa bawat halik nito sa katawan ko ay sapat nang punan ang pumupunit pa rin sa pang-upo ko. Parang laging bago pa rin ang butas ko kapag pinapasok na nito ang dambuhala nitong alaga.

Gumalaw ako at tuluyan ko nang ipina-ubaya ang katawan ko kay Rancho. Sa bawat hagod na nararamdan ko sa kalob looban ko ay siyang pagpapatahan naman sa sakit na galing sa pagkalalaki nito. Parang pinagsisihan ko naman kung gaaano kalusog ang pinagmamalaki nito . Parang hindi man lang nagpahinga kahit na kasalukuyang nagpapagaling pa ang amo nito.

Hinayaan ko lamang si Rancho na lasapin ang katawan ko. Panakanaka rin nitong inihahagod ang palibot ng butas ko na para bang mapapahinto nito ang pagliyab na nararamdaman ko sa loob ng pwetan ko. Isasagad at ibabaon nang mabagal na minsan ay gusto ko na lamang pabilisin.

Nang makapag-adjust na ako ay sumabay na ako sa pagtaas baba sa pagkalalaki nito. Para kaming nagkukumahog na ipadama ang sarap nang pagsasalpukan ng mga balat namin sa isa’t isa. Muli ko na ngang narating ang kapayapaan na siyang ikinasigaw ko na sa kaibuturan ko sa labis na sarap at ligaya.

“Rancho!” Halos manginig ako sa ibabaw nito nang makapagpalabas ako habang patuloy pa rin ito sa ilang ulit na paglabas masok sa loob ko. Ilang minuto lamang ay naramdaman ko na ang mainit init na likido nito. Parang iyon na rin ang naging pagkakataon para makapagpahinga ako sa mainit nitong katawan habang hinayaan siyang gamitin pa rin ang katawan ko.

Ang tanging natatandaan ko na lamang sa tagpong iyon ay ang mga mumunting halik nito sa aking uluhan. Pilit na ipinapadama kung gaano ako nito kamahal. Hinding hindi ko pagsisisihan na ibigay ang katawan ko sa kaniya, ano mang oras o araw, kung dapuhan man siya ng tawag ng laman, handa akong pagsilbihan ito. Salamat, Rancho.

Kabanata 34

Kabanata 34

Katotohanan

Nauna akong nagising kay Rancho para ipaghanda ito nang makakain. Parang sa araw araw na magkasama kami ay nakalimutan na namin ang mga problemang kinakaharap naming dalawa. Parang tanging kami lamang ang tao dito sa mundong kinagagalawan namin.

Pagkapasok ko ng kusina ay nakita ko roon ang mayordoma. Hindi ko ito pinansin dahil baka problema na naman ang ibigay nito sa akin. Mabilis akong kumuha ng baso at nagsalin ng tubig. Iinom na sana ako nang magpakita ang bulto ng katawan nito sa harapan ko.

“Señorito.” Inikutan ko lamang ito ng aking mata at kahit ayoko itong kausapin ay wala akong magawa dahil baka kapag iniwasan ko siya ay mas lalo lamang siyang magpupumilit at masira na naman ang sinisimulan kong araw.

“Bakit? May kailangan ka?” Pabalang kong sagot dito. Kung may makakakita lamang sa kung paano ko ito kausapin, masasabi ng iba na wala akong pinag-aralan. Ang kaibahan lamang sa kanila, wala naman akong pakialam.

“Nais ko po sana kayong makausap tungkol sa anak ko.”

“Anak? Sinong anak?” Litong tanong ko. Kung may kapatid pang iba si Rancho mula sa kaniya at huhuthutan lamang kami ng pera nito. Mas mabuting ibaon na rin siya sa taal katulad ng napapanood ko madalas sa tv.

“Si Senyor Rancho po, Señorito.” Pumikit ako at para bang hindi ako napapanatag sa mga isinasambit nito. Parang bumabalik na naman ako sa puntong mauuna ang silakbo ng damdamin ko kaysa sa utak na mayroon ako.

“Anong gusto mong sabihin? Kailangan mong pera? Bakit hindi ka ba namin pinapasahod dito?”

“Hindi po, Señorito. Nais ko lamang sabihin na sa anak ko ang totoo.” Parang nagpantig ang tenga ko sa narinig ko mula sa kaniya. Hindi makapaniwala sa mga bagay na isinasambit nito.

“Nahihibang ka na ba? Bakit ka aamin? ’Di ba sabi mo ibabaon mo ang sekretong iyan? Pera ba?! Pera ba ang gusto! Magkano!” Hindi na ako magkandaugaga sa mga salitang nais kong hihayag sa kaniya kaya napahawak kaagad ako sa balikat nito at hindi na pinansin ang katandaan nito sa mga yugyog na ginagawa ko sa katawang lupa nito.

“Hi-hindi po sa ganoon, Señorito. Nais ko lang makasama ang anak ko kahit sa huling hininga k —”

“Ano!” Sa galit na naramdaman ko ay naitulak ko ito na siyang nagpasalampak sa kaniya sa sahig. Para naman akong natupok ng apoy sa mga eksenang dumadaloy sa isipan ko. Kung paano ko nagamit ang emosyon ko para sa ikakasakit ng iba. Baka matulad na naman ito sa tagpong iyon. Ayoko nang maulit pa ang bagay na siyang pinagsisisihan ko nang lubos.

“Hindi… hindi ko sinasadya.” Napapailing ako sa sarili ko at hindi makapaniwala na kaya kong manakit ng tao para lamang sa mga bagay na makakapagpatahan ng puso at isipan ko. Hindi pwede, hindi pwede. Mababaliw ako.

Lalapit na sana ako nang bumukas ang pintuan at muli na namang dumaloy sa isipan ko ang ganitong tagpo. Kitang kita ng mga mata ko ang katawan ni Rancho at kung paano ito malito sa sitwasyong kaniyang nadatnan. “Aurelio?”

“Hi-hindi ko sinasadya, Rancho.” Mabilis nitong nilapitan ang matanda para tumayo at iupo sa upuan. Hindi pa rin ako gumagalaw dahil sa takot at kabang nararamdaman ko. Kahit na wala namang nangyari ay ganoon na lamang kalakas ang tibok ng puso ko marahil sa mga impormasyon na pwedeng isiwalat ng matanda.

“Ano bang nangyari Aurelio?” Nang makabawi ay mabilis kong kinuha ang baso na hawak ko at nagsalin ng tubig at ibinigay sa mayordoma na siyang pag-alalay naman ni Rancho para makainom ito.

Hindi pa rin ako sumagot matapos nitong painumin ang matanda. Hindi rin ako makahinga nang maayos dahil sa kabang aking nararamdaman. Parang anumang oras mula ngayon, isang delubyo ang dadanas sa harapan ko.

Nang wala itong makuhang sagot ay tumingin ito sa matanda. Kahit pilitin kong sumagot, magdahilan, hindi gumagana ang utak ko sa tamang salitang gusto kong isagot. Malayong malayo sa reyalidad na nangyayari ngayon.

Napaatras naman ako kaya naman nasagi ko ang pitchel na naglalaman ng tubig. Tanging malakas na pagbagsak lamang nito ang maririnig. Dahil sa kaba at gulat ay mabilis kong pinagkukuha ang mga piraso ng bubog sa harapan ko. Hindi na ininda pa ang kalalabasan dahil nais ko lamang iwasan ang impormasyon na nais ibigay ng matanda kay Rancho.

nagulat naman ako sa sigaw ni Rancho. Kaya naman nang tignan ko ang kamay ko ay halos magdugo na ang kamay ko sa tapyas ng mga bubog na pinagkukuha ko. Mabilis ako nitong hinila at pinaupo at siya na ang nag-asikaso sa bagay na aking ginawa.

Kasalukuyan lamang akong nakatulala habang patuloy lamang ito sa paglilinis. Nang matapos ito ay sinabihan lamang niya ako na aakyat siya para kuhanin ang emergency kit para sa gamutin ang sugat ko sa kamay.

Nakahinga ako nang maluwag at mabilis na tinignan ang mayordoma. “Nahihibang ka na?” paunang salita ko at parang anumang minuto ay muli ko na naman itong itutulak para magising ito sa katutuhanan na walang puwang ang bagay na kaniyang iniisip. Hindi pa pwede ngayon. Marami pang kailangang ayusin. Hindi ako makakapayag.

“Hindi ko na po kaya, Señori—”

“Tangina ka!” pagmumura ko sa kaniya. “Nakaya mong mabuhay ng ilang dekada na wala siya sa tabi mo. Ngayon balak mong sabihin ang totoo? Nahihibang ka na ba?!” Halos lamunin ko na ito nang buo sa lakas ng boses ko kahit na kaharapan ko lamang ito.

Umiling iling ito at parang desidido na siya sa bagay na binabalak nito. Parang kahit anong sabihin at pagpipigil ko sa kaniya ay itutuloy at itutuloy nito ang bagay na ikinagagalit ko sa kaniya ngayon.

Pumikit ako at pinakalma ulit ang sarili. Dahil ano mang oras mula ngayon, maibabato ko ang mga prutas na nakikita ko sa pagitan naming dalawa. Parang kaya ko ring buhatin ang ref na nasa likuran ko at ibabalibag ko sa kaniya nang matigil siya sa kahibangan niya.

“Anak ko po si Senyor Rancho, Señorito. Mas may karapatin din po ako sa kung ano ang dapat kong gawin—”

“Anak?! Putangina mo!” halos lumuwa na ang lalamunan ko sa galit ko sa kaniya. “Tama ba ang naririnig ko mula sa’yo? Nahihibang ka na kung gano’n Dayanara!” nanginignig na rin ang kalamnan ko sa sobrang galit ko sa kaniya. “Inabanduma mo siya ta’s balak mong sirahin ang buhay niya! Sino ka ba?!” Gusto kong magwala pero pinipigilan ako nang sarili kong pag-iisip dahil natatakot ako sa pwede kong gawin sa matandang ito. Hindi na pwedeng umulit ang kahibangan ko at kagagahan ko sa mga bagay bagay.

“Alam mo ang totoo, Señorito. Hindi ko ginusto ang bagay na ginawa ko. Nais ko lang bigyan nang magandang buhay ang anak ko. Pero ngayon, pagbigyan mo naman akong harapin ang katotohanan.”

Napahawak ako sa uluhan ko sa bagay na pinipilit nito. Parang wala na akong magagawa pa sa kung anong pwede nitong isiwalat. Kaya naman nakatulala lamang ako habang inaasikaso ako ni Rancho para sa sugat kong hindi ko maramdaman ang sakit dahil sa namuong galit sa dibdib ko.

“Senyor…” nakayuko lamang ako at sa bawat buga nang hininga ko ay siyang paglandas naman ng mga luha ko sa nararamdaman kong takot ngayon. Parang wala na ngang kasiguraduhan ang pagmamahalan naming dalawa. Wala nang lugar ang mundo ko sa puso ng taong mahal ko. Sinisira ng mga taong nakapaligid sa amin ang pilit kong binubuong buhay na kasama si Rancho.

Napatingin naman ako sa kanilang dalawa at parang sa bawat buka nang sinasabi nilang dalawa ay ramdam ng puso ko ang pighati.Sa ukit na aking nakikita sa mukha ng aking mahal ay siyang punyal na nagmumula at patuloy na tumutusok sa dibdib ko ngayon.

“Aurelio, totoo ba ang sinasabi nito tungkol sa akin?” Kung kaya ko lang magsinungaling. Kung kaya ko lang iliko ang usapan. Kung kaya lang ng sarili kong akuhin ang bagay na nagbibigay sakit sa puso nito ay matagal ko nang kinuha at inanggkin.

Tumingin ako rito at halos manlabo na ang paningin ko. Isabay pa ang panginginig ng katawan ko sa bagay na nais nitong kumpirmahin. Huminga ako nang malalim at buong puso ko itong sinagot. Labag man sa puso ko, wala akong magagawa kung mismong pagkakataon na ang nais magbulgar ng katotohanan.

Pumikit ako kasabay nang pagtango at pagsasalita ko nang katotohanan. Parang nabingi ako sa katahimikan na namutawi sa pagitan naming tatlo. Parang sapat na iyon para dagdagin ang sakit na patuloy kong nararamdaman.

Ilang minutong katahimikan bago muling manumbalik ang ingay dahil sa bilis nang pagkakahawak sa akin ni Rancho. Lumuhod ito at niyakap nito ang pahanap ko. Kinuha nito ang isa kong kamay at pinalandas sa mukha nito. “Hindi totoo ang sinasabi mo, Aurelio.” Umiling iling pa ito. “Bawiin mo.”

Umiling iling lamang ako at parang kusang nawalan nang lakas ang mga paa ko at lumuhod din katulad nito. “Tama na, Rancho.” Niyakap ko ito nang mahigpit para damahin ang sakit na kaniyang nararamdaman. “Tahan na…” Tanging pag-iyak lamang ang nagawa ko habang yakap yakap nito. Kahit anong salita ang gawin ko, hindi na mapapatahan ang pusong nilaro na ng panahon. Ilang dekada man o edad ang mayroon ang tao, katotohanan ang pinakamasakit sa lahat ng bagay na ating maririnig. Dahil sa huli’t huli, kalakip nang katotohanan ang salitang pagmamahal.

Tumango tango lamang ako. Tumango pa rin ako.

Napatigil ako sa pagyakap sa kaniya nang tumingala ito na halos magpalit na ang mga mukha naming dalawa.

Matalim ako nitong tinignan. “Akin ka lang, Aurelio. Wala kang karapatang umalis sa tabi ko.” Wala akong nagawa kundi ang tumango tango lamang habang humihigpit ang paghawak nito sa katawan ko. Parang babalian ako nito ng buto sa lakas na ginagawa nito sa akin.

Tiniis ko na lamang ito. Kinagatan ko pa ang labi ko para pigilan ang pagpalahaw sa sakit. “Binabaliw tayo nang mundo, Aurelio.” Sumandal lamang ako sa uluhan nito. Parang naging sanhi naman iyon para bitawan ako nito sa pagkakasakal sa mga braso ko.

“Pagod na pagod na ako.” Pumikit ako at dinama ang init ng hininga nito sa balikat ko. Parang ang katawan lamang nito ang makakapagpatahan sa sakit na nararamdaman ko. Parang ang hininga nito ang nagpapaalala sa akin na kasama ko pa rin ito sa kahit ano mang dagok ko sa buhay. Muli kong iniyakap ang mga kamay ko sa katawan nito. Hinihagop ang likuran para patahanin muli ito.

mga salitang halos ako na lamang ang makakarinig kung hindi lamang ito nakayakap sa akin at damahin ang boses na meron ako sa sobrang lapit ng mga katawan namin sa isa’t isa.

mahinang bulong nito. Hinagod hagod ko pa ang uluhan nito para pakalmahin at parag iyon na rin ang huling tagpo sa katotohanang sumira sa maganda naming relasyon.

Kabanata 35

Kabanata 35

Babaita

Akala ko… akala ko, kapag nagising ito matapos ko itong patahanin, magiging ayos na ang lahat. Akala ko lang pala.

Nahihibang na siguro ako na naisin pa na babalik ulit kami sa kung paano namin pinaglalaban ang isa’t isa. Paano namin minahal ang arko at wangis ng bawat isa . Mali pala ako. Akala ko lang pala.

Mabilis akong sumakay sa harapan ng kotseng gagamitin niya papunta sa presinto. Hindi ko na hiningi pa ang opinyon niya dahil pakiramdam ko, maiinis lamang ito sa kabuntot ko sa kaniya magmula pa kanina.

Napapikit ako nang malakas nitong isinara ang pintuan. Para akong binibingi sa mga galawan nito pero kahit na ganoon hindi ako nagpatinag at isinawalang bahala ang ganitong tagpong nararanasan ko.

Hindi na ako nagreklamo magmula pa kanina na paulit ulit ako nitong tinatawag sa karaniwang tawag sa akin. Parang ang pagbanggit nito sa pangalang “Tres” ay siyang senyales na ibinabaon nito ang konsepto ng relasyon sa pagitan naming dalawa.

Nakakabinging katahimikan naman ang sumunod na namutawi sa paligid naming dalawa. Parang ang bawat hininga nang bawat isa ay siyang tuluyang dumadagungdong sa kapaligiran. Maliban pa sa bilis ng takbo ng dibdib ko.

Kinagatan ko ang pang-ibabang labi ko. Kumukuha ng lakas para simulan ulit na makausap ito. “Ran—” magsisimula pa lamang ako nang pigilan na ako nito.

“Huwag ngayon, Tres.” Huminga ako nang malalim at inikutan na lamang ito ng mga mata ko. Para akong nakikipagkarera sa sarili kong katawan sa naghahabulang hininga at tibok ng puso ko dahil sa magkahalong inis at sakit na nararamdaman ko.

“Okay sabi mo e,” walang galang kong sagot sa kaniya. Mabuti na lamang ay bulong ko lamang iyon kaya halos wala akong narinig sa kaniya. Ang tanging makapagsasabi lamang na naiintindihan nito ang sinasbai ko ay ang kunot nitong noo.

Napatingin naman ako sa labas habang pinapalandas ng kamay ko ang katutuyo ko pa lamang na buhok. Kung pwede ko lamang itong sabunutin ay ginawa ko na pero dahil masakit na ang dibdib ko ay hindi ko na ginawa. Hindi naman ako masorkista.

Maya’t maya pa ay nakarating na kami ng presinto. Mabilis akong lumabas at pinuntahan si Tito Marco na nasa bungad lamang na tiyak kong hinihintay din niya kami. “Hello po, Tito.” Nagmano ako rito at ngumiti.

Ilang minuto din iyon ay sabay sabay na rin kaming pumasok. Hindi na ako nakisama sa usapan nilang dalawa dahil baka mag-away na naman kami ni Rancho. Parang kapag may sasabihin ako, siyang ikinaiinis na naman nito.

“Buntis?” Napatingin ako bigla kay Tito Marco dahil sa sinabi ni Rancho. Kinabahan naman ako at baka ibulgar nito ang kagagahan na ginawa ko. Nagdasal ako kay San Pedro na sana kahit ganito ako kamalas ay naisin nitong pagandahin ang natitira ko pang araw.

“Oo, nalaman lang din namin nitong nakaraan lalo pa’t madalas din itong dinudugo.” Napayuko naman ako nang tignan ako ni Rancho. Parang may gusto itong sabihin pero hindi na lamang nito itinuloy. Iisa lang naman ang gusto niyang malaman, sa kung bakit may mga impormasyon pa rin akong hindi sinasabi sa kaniya.

Pagkapasok namin sa opisina ni Tito Marco ay pinaupo niya kaming dalawa na siyang ginawa lamang ni Rancho habang ako ay nakatayo lamang sa gilid nito. Tinignan ako nito pero inilingan ko lamang siya.

Nagsimula kaming makinig sa sinasabi nito lalo na’t sa mga teknikal na bagay. Hindi ko na lamang inintindi dahil ang mahalaga ay makakasuhan si Angela. Kaya naman nang matapos itong magsalita ay halos umikot ang uluhan ko kay Rancho dahil sa sinabi nito.

“Hindi ko na itutuloy ang kaso, Marco.”

“Ano?!” Pasigaw na salita ko na ikinatingin ng dalawa sa akin. “Nahihibang ka na ba Rancho? Iuurong mo ang demanda?” Halos panlisikan ko ito ng mga mata ko sa mga pahayag nito kanina.

“Ano bang pakialam mo, Tres? Hindi naman ikaw ang nadiskrasya, kaya tumahimik ka lang diyan.” Gusto kong magwala sa sinabi nito dahil sa lahat ng problemang iniisip ko nitong nakaraan ay dahil sa nangyari sa kaniya. Kaya sino siya para sabihin sa akin na manahimik habang patuloy akong kinukunsyensya sa mga ginawa ko.

“Rancho, bobo ka ba?” Matapang na salita ko. Napatayo naman si Tito Marco na para bang may magagawa siya sa away namin ng lalaking ito. Kung galit siya sa akin, mas galit ako sa kaniya. Tangina, niya.

“Ano? Anong sabi mo?!” pabalik naman na sagot nito sa akin.

“Hindi ka ba nag-iisip, Rancho?” salita ko pa at hindi inintindi ang sinabi nito. “Papakawalan mo ang putanginang nanggahasa sa’yo? Halos mamatay ka na sa lagay mo tapos hindi mo itutuloy ang kaso?” Mapakla pa akong tumawa habang hindi pa rin makapaniwala sa mga sinasabi nito.

“Kailan ka pa natutong magmura, Tres? Ganiyan ka ba pinalaki ng kapatid ko?” Pagak akong tumawa sa sinabi nito. Parang sa lagay ko pa ngayon ay ako na ang may pinakamalaking kasalanan sa pagitan naming dalawa.

“O kapatid? Kailan ka pa naging de Los Viajeros?” Susugod na sana ako rito nang maramdaman ko ang paghawak sa katawan ko ni Tito Marco. Gusto ko itong duruin at iparamdam sa kaniya kung gaano ako kagalit sa lahat ng mga nangyayari sa buhay ko. Kung galit siya, mas galit ako sa sarili ko, mas galit ako sa mundo.

“Rancho, huwag mo nang patulan ang pamangkin mo.” Mabilis akong hinila ni Tito Marco palabas habang si Rancho naman ay halos umusok na sa kinauupuan nito. Parang kapag nagsumige pa ako sa mga kahibangan ko ngayon, baka ako na ngayon ang nasa hospital dahil tiyak kong bubugbugin ako nito kahit na malabo naman niyang gawin.

Napahilamos naman ako sa mukha ko dahil sa naging sitwasyon naming dalawa. Pero kahit na ganoon ay hindi pa rin nawawala sa isip ko na ganoon niya lang kabilis patawarin ang nagkasala sa kaniya. Para siyang literal na isang bulag na propeta sa lintik na mga desisyong ginagawa niya.

Ilang minuto rin akong nasa labas nang bumukas ang pintuan. Napatingin naman si Tito Marco sa akin habang si Rancho ay iniiwasan akong matignan o masulyapan man lang. Pinasunod ako ni Tito Marco sa kung nasa saan ang kulungan ni Angela.

“Kahit na itinigil mo na ang kaso laban kay Angela, Rancho. Makukulong pa rin siya sa salang pagpatay.” Parang nagpantig naman ang tenga ko sa narinig ko. Mabilis kong iniiwas ang tingin ko sa kanilang dalawa dahil tiyak kong baka sa akin na naman mabaling ang inis ng lalaking ito.

“Mabuti naman.” Napakagat ako sa labi ko sa naiusal kong salita. Kinurot ko pa ang sarili ko para sa kagagahan ko. Parang kapag nagsalita ako, magbibigay ito nang daan sa ikakapahamak ko.

“Tres!” Tumingin lamang ako sa mga paa ko na para bang hindi ako mahahawakan kahit buhok ni Rancho. Kahit na gaanoon ang galit niya sa akin, namumutawi pa rin ang ngiti sa mga labi ko dahil sa balitang mabubulok ng kulungan ang babaeng iyon.

Iisipin ko na sanang si Rancho ang ama ng dinadala ng demonyitang iyon, ang kaso hindi naman nabubuntis kaagad ang babae at natitiyak kong walang naipasok ni ulo sa puke ng babaitang iyon. Kaya ang isipin ni Rancho na kaniya ang anak na iyon ay isang bagay na tinitiyak kong papangarapin niya lamang sa tumbong ko. Kahit imposible, sa akin lamang siya pwedeng magbuntis.

“Rancho…” Hindi magkandaugaga si Angela sa paglapit kay Rancho kahit na nakaposas ito. Parang gusto kong ikadena pati ang bunbunan nito dahil nagagawa pa niyang lapitan ito kahit na halos patayin na nito ang lalaking kaharap niya.

Mabilis kong tinulak ito na siyang ikinasalampak niya sa katawan ng isang polisya kung hindi lamang siya nasalo nito. Nilapitan ako ni Rancho at mabilis na hinila na halos magpirmi na ang kamay nito sa palapulsuhan ko sa sakit. “Ano ba, Rancho! Nasasaktan ako.”

Pagalit ako nitong binitawan na parang labag sa loob niya. “Manahimik ka diyan, Tres. Mamaya ka sakin, tangina.” Mabilis ako nitong iniwan na siyang ikinapuyos ng mga mata ko. Parang ang galit na nagmula kanina sa tagpong nakikita ko ang babaeng iyon ay siyang mas nagpasidhi sa nararamdaman ko kay Rancho.

Ang sakit sakit na parang wala lamang ako sa kaniya. Ang dali niya akong bitawan sa mga bagay na wala naman akong kinalaman. Kung mayroon man isang bagay na pwedeng magalit siya ay ’yun ay ang layuan ko siya sa mga desisyong nagpapaluha sa akin ngayon.

Pinahid ko ang mga luha sa pisngi at mga mata ko habang nakatingin sa dalawang taong nag-aagaw sa galit na nararamdaman ko. Gusto kong magwala pero parang sapat na ang takbo at hininga ko para damahin ang sakit na patuloy na kumakayod sa kaibuturan ko.

Ang makita si Rancho na kausap ang babaeng sumira sa buhay nito at kung gaano ito nag-aalala sa kalagayan nito ay isang bagay na pilit nilulukob ng isipan ko. Parang kaya nitong akuin ang lahat para sa buhay na mayroon sa loob ng sinapupunan nito.

Dahil sa sakit na nararamdaman ko ay naisipan ko na lamang umalis. Parang sapat na marinig ko na kahit anong gawin ni Rancho, wala itong magagawa kundi makulong ang babaitang iyon. Kahit na gaano nito itaas ang batas sa posisyong mayroon siya, hindi makakatakas ang katotohanan na ang babaeng pinoprotektahan niya ay isang mamamatay tao.

Maglalakad na sana ako nang makatanggap ako ng tawag galing sa hacienda. Nakalimutan kong sa akin pa rin pala sila nakaasa lalo pa’t hindi ko pa rin ibinibigay ang mga trabahong kailangang gawin ni Rancho. Parang tamang tama ang panahon para mawala sa isipan ko ang sitwasyong pilit na dumudurog sa pagmamahal ko kay Rancho.

“Bakit?” bungad ko pagkasagot ko ng tawag. Hindi naman ako kinakabahan dahil sa kapal ng budhi at malas na mayroon ang puso at isipan ko. Pero ang isipin na ikakasakit ni Rancho ang balitang ito ay parang kaya kong magpanggap na maging mabuti kahit ilang sandali lamang.

“Señorito, naisugod po sa ospital si Dayanara.” Parang iyon na rin ang tamang panahon para hugutin si Rancho kay santanas na malugod ko namang iniyakap.

Kaya kasabay nang ngiti sa aking mukha ay ang pagbalita ko sa kalagayan ng tunay na magulang ng taong mahal ko at ang makita itong nagkukumahog palabas ng presinto ay isang bagay na mas lalo ko pang ikinangingiti ng lubusan.

Bago ako umalis, isang ngisi naman ang ibinigay ko sa taong magiging buhay ang apat na sulok nitong seldang kinalulugaran namin. Pinikit ko pa ang mga mata ko at hiniling na sana ay tuluyan itong mabulok katulad ng mga inaaning mga kamatis na labis ng naarawan at nadiligin.

Kabanata 36

Kabanata 36

Pag-iyak

Ang ngiting aking nararamdaman ay kusa na lamang natanggal dahil sa impormasyon na aking narinig mula sa isa sa mga ekspertong nasa harapan ko. Parang lahat nang kahibangan ko sa larangan ng pag-ibig ay kusa na lamang nawala dahil sa isang bagay na tiyak kong wala ng kasagutan dahil ang puno’t dulo ng aming pag-aaway ni Rancho ay tinibag na ng panahon.

“Paasikaso na lamang po ang bayad.” Nangunot naman ang noo ko sa sinabi nito. Parang wala itong pakialam sa nararamdaman ng taong mahal ko sa impormasyon na sinabi nito. Parang isa lamang lamok na pwede nang tanggalin kapag nahirapan nang huminga dahil sa magdamagang katol na nakasindi.

Bubugahin ko na sana ito nang mabilis na nagpresinta si Tito Marco na asikasuhin ang bayad para sa katawan ng nanay ni Rancho o mayordoma ng aming rancho. “Ran…” Nilunok ko muna ang bara sa lalamunan ko dahil kahit ako ay hindi makapaniwala na wala na ang taong pinipigilan ko lamang kanina. “Rancho.”

Tinitigan lamang ako nang nakatulalang si Rancho. Parang sa klase nang titig nito ay nakalampas na ito sa reyalidad na nagpapanatili sa tao dito sa mundo. Mabilis akong lumapit sa kaniya at niyakap ko ito nang mahigpit.

“Gusto mo ba siyang puntahan?” Alam kong mahirap ang itinatanong ko dahil wala nang hininga ang taong nagsilang sa kaniya. Kahit gusto kong akuhin ang sakit dahil kung kailan nalaman na nito ang totoo ay siya namang pagkawala nito sa mundo. Hindi talaga patas ang mundo sa aming dalawa.

“Aurelio…” Mabilis kong hinawakan ang magkabila nitong panga at mabilis na niyakap ko ito at dinala sa aking dibdib. “Ba-bakit… a-ano…” mga bulong niya halos hindi ko na maranig dahil sa magkahalong pag-iyak nito.

“Makakayanan natin ito.” Kusa na lamang tumulo ang mga luha sa aking mukha habang ramdam ko sa katawan ko ang panginginig nito. Hindi ko kayang nakikitang ganito si Rancho. Parang pilit na pinipiga ang dibdib ko. Parang ano mang oras ay kusa na lamang magsasara ang dibdib ko sa sakit na tumutusok mula sa bagay na aking nasasaksihan.

“Hindi ko kaya… Ba-bakit ngayon pa?” Hinihagod ko ang likuran ng uluhan nito. “Hindi ko alam ang mararamdaman ko.” Napakagat naman ako sa pang-ibabang labi ko dahil baka ako pa ang kailangang damayan nito dahil sa nagsisimula kong pag-iyak.

Lumunok ako at pilit pinatatag ang sarili ko. Mas kailangan ako ni Rancho. Hindi dapat nito problemahin ang atungal ko sa bagay na ipinagdasal ko magmula pa kaninang nagkasigawan kami nito.

Pinatayo ko ang katawan namin at kahit hirap ako sa pagbuhat sa katawan nito ay mas ninais at mabuting makita nito ang kaniyang ina kahit sa huling pagkakataon kaysa sa nararamdaman ng katawan ko.

Nagsimula kaming maglakad habang yakap yakap pa rin ako nito. Malapit lamang ang kwarto kung saan nakahiga ang nanay nito. Sa pagpasok namin dito, ramdam ko ang tingin ng mga ibang tao sa amin. Ibang iba kung saan ko dinala noon si Rancho.

Mula rito, may ibang mga pasyente na narito. Masikit sa loob. Iba rin ang amoy na parang masusuka ako kapag ipinipilit ko pang alamin. Ganito ba halos ang nararanasan ng mga pasyente na hindi makakuha ng matinong kwarto? Parang hindi yata kaya ng sarili kong dito mismo inilagay ang mayordoma. Parang hindi tama. Parang mas may maganda pa mula rito.

“Rancho,” pagtawag ko sa kaniya. Tumingin ito sa akin at hinawakan ang isa niyang kamay. “Kakayanin natin ito,” salitang halos hipan na ng hangin dahil sa boses na pilit kong pinatatatag kahit na halos maglaway na ang lalamunan ko sa kakalunok.

Nang humarap ito sa katawan ng kaniyang ina ay ipinikit ko ang mga mata ko. Hindi ko talaga kayang makita ito na nagluluksa. Parang mas nasasaktan ako na nakikita itong nahihirapan. Natatakot ako na sa sakit na nararamdaman nito ay kusa na lamang niya akong bitawan sa bandang huli nang binubuo naming relasyon.

Baliw na siguro ako na hanggang ngayon ang pagkakaroon pa rin naming ng relasyon ang iniisip ko sa sitwasyong ito. Parang kay Rancho na lamang umiikot ang buhay ko at kung bitawan niya ako ngayon ay alam kong hindi na ako sisikatan pa ng araw dahil sa sakit na mararanasan ko mula sa pagbitiw nito sa akin.

“Ma… patawad.” Kusa na lamang akong napatakip sa aking bibig dahil sa biglang pagpalayaw nang iyak mula sa akin. Hindi ko talaga kaya na ganito si Rancho. Parang sa aming dalawa, mas hinog na ito sa sakit. Parang kapag ipinilit ko pa ang sarili ko na makapiling ito ay baka ako naman ang bawian ng buhay.

Mabilis akong umalis ng kwartong iyon. Pumunta sa pinakamalapit na banyo at ikinulong ang sarili ko mula rito. Parang sa ginagawa ko ngayong pagtakas, alam kong isa akong duwag. Alam kong hindi ako ang para kay Rancho. Parang hindi ako nababagay sa buhay niya na mas kailangan nito ng karamay at makakasama. Hindi ako ang taong nararapat sa taong mahal ko.

Iniumpog ko ang uluhan ko kasabay nang pag-iyak ko. Pinagsisisihan ko ang pagkulong ko rito habang hirap na hirap si Rancho sa pagharap sa kaniyang ina. Parang ang pagkakataon na makasama ito sa pinakababa nitong buhay ay hindi ko maibigay sa kaniya nang maayos. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang harapan ang lupit ng panahon, ng pagkakataon.

Ramdam na ramdam na ng dibdib ko ang labis na pagsakit. Parang anumang oras ay kusa na lamang akong kukuhanin dahil hindi na kaya ng katawan ko ang labis na pagkirot nito. Iniumpog ko pa ulit ang uluhan ko at kasabay nang pagtulo ng dugo mula sa aking mukha ay siyang pagngiti ko sa sakit na unti-unting nawawala sa aking dibdib. Kahit masama, hinilingin ko sanang hindi na ako magising sa katotohanan at sitwasyon na mayroon ako.

Napagising ako sa ingay na nagmumula sa labas. Hinawakan ko ang aking uluhan dahil sa pagsakit na aking nararamdaman. Naramdaman ko naman mula rito ang malagkit at nang tignan ko ito ay isang malapot na dugo ang aking nakita.

Tumayo ako at mabilis na binuksan ang pintuan ng kubiko at dalidaling pumunta sa may gripo. Napahinto ako nang makita ko ang sarili ko sa salamin. Para akong bumangon mula sa isang aksidente dahil sa dugong bumabalot sa aking mukha pati na rin sa aking katawan.

Naghilamos ako at mabilis na ring umalis mula roon. Nagdesisyon muna akong hindi muna magpakita kay Rancho dahil alam kong sa aming dalawa, mas kailangan nito ang mga taong magpapatatag sa kaniya at alam kong hindi ako kabilang roon.

Mabilis akong nagpa-admit mula sa hospital dito. Kaya ngayon ay nakatulala lamang ako sa kisame ng kwartong ito habang makailang beses namang tumutunog ang telepono ko habang nagpapahinga. May benda na rin ang uluhan ko at pilit kong iniisip kung tama ba ang desisyong ito.

“Pasensya na, Rancho.” Napapasuntok naman ako sa dibdib ko kasabay nang walang tigil kong pag-iyak. “Hindi ko kayang makita kang nahihirapan.” Parang ano mang oras mula ngayon ay kusa na naman akong mawawalan ng hininga dahil sa hindi matigil na pag-iyak. “Mas ikakamatay ko ang damayan ka sa bagay na dapat kasama mo ako.”

Kinuha ko ang telepono ko at tinignan ang kakatapos na tawag. Galing ito kay Tito Marco habang ang iba naman ay halos kay Rancho na sa ilang ulit nitong pagtawag. Binasa ko ang ilan mula rito at parang kusa na namang naninikit ang dibdib ko.

Napapikit ako bago ko pinatay ang telepono ko. Parang mas mabuti pang pigilan ko ang nararamdaman ko kay Rancho. Hindi na muna ako haharap sa kaniya hanggat hindi ko nasisigurado na kaya ko nang harapin ang problemang sinimulan ko.

Ayokong humarap sa kaniya na ganito ako. Parang sa aming dalawa ay ako pa ang kailangan nang tulong. Hirap na hirap na ako sa sarili ko. Parang kapag ipinipilit ko ang kagustuhan ko sa mga bagay na makakapagpasaya at makakatulong sa aming dalawa ni Rancho ay panibagong problema na naman ang mangyayari. Hindi ko kayang isipin na nandirito na naman kaming dalawa at pilit na nakikipagpatintero sa masalimuot na mundo.

Hihiga na sana ako nang mabilis na bumukas ang pintuan ng kwarto. Napasinghap ako nang makita ko si Rancho na dali daling tumakbo sa kinaroroonan ko. Hindi ko alam pero nakatingin lamang ako rito bago ko maramdaman ang katawan nito mula sa akin.

“Aurelio!” Pumikit ako at dinama ang napakainit nitong yakap. Tuluyan na naman akong umiyak nang maramdman ko ang katawan nito. Parang tuluyan na namang nabuwag ang pilit kong paglayo mula sa kaniya. Parang wala na akong takas kahit saan ako magpunta. Parang babalik at babalik pa rin ako sa mga bisig nitong halos magpalit na ang aming mga katawan sa sobrang higpit nang pagkakayakap nito sa akin.

“Hindi ko kayang mawala ka, Aurelio.” Itiningala ko ang uluhan ko at tumitig sa kaniya. “Please, huwag namang pati ikaw…” Hinawakan nito ang mukha ko at kusa ko na lamang nakita ang sarili ko na binabalik ang tamis nang pagkakayakap nito sa akin.

Ilang minuto kaming nagyakapan bago ako nito bitawan. Nagtinginan naman kami sa isa’t isa at parang sa klase nang tingin nito ay ang maraming tanong na gumugulo sa isipan nito. “Ayos lang ako, Rancho. Nadulas lang ako kanina,” pagsisinungaling ko rito.

Tinignan ako nito at tinitimbang ang mga sinasabi ko. “Dito ka lang, dadalawin ulit kita. Magpahinga ka muna.” Hinalikan ako nito sa uluhan at ilang minuto lamang ay umalis naman ito.

Muli akong napatitig sa kisame habang pilit inaalala ang naging tagpo naming dalawa. Parang may mali, parang may nagbago, parang tinanggap na lamang nito na nasa ganito akong kalagayan.

Kusa ko na lamang naramdaman ang mga luha sa aking mukha. Napakainit nito na siyang nagpapatibay sa sakit na aking nararamdaman. Parang nahihibang na naman ako sa mga naiisip ko ngayon.

Ipinikit ko ang mga mata ko at inilakbay sa kung ano na ba ang mayroon sa relasyon namin ni Rancho at sa aking paglalakbay napatunayan ko na ang emosyon na nararamdaman ko ay hindi kasing lalim nang nararamdaman ngayon ni Rancho. Parang ang aking pagmamahal mula sa kaniya ay isang pagtingin lamang na kusang nawawala na katulad ng alon ay umaagos lamang ito sa kung saan.

Pero… nang imulat kong muli ang aking paningin, napagtanto ko na ang aking mga iniisip ay napakalayo sa reyalidad dahil sa sakit na nagmumula sa aking dibdib. Napakalalim ng hiwa nito sa aking dibdib kapag naiisip kong kaya kong iwan si Rancho. Makita ito sa piling ng iba. Maging masaya ito sa ibang tao. Isang bagay na hindi ko yata kakayanin.

Muli kong dinamdam ang sakit sa aking dibdib. Ang mga luhang hindi magkamayaw at muling hinagkan ang sarili kong katawan at pilit ipinapadama na sa bandang huli ng labang ito— akin pa rin si Rancho . Ako pa rin ang hahawak sa puso’t isipan nito. Magkamatayan man ang lahat.

Kabanata 37

Kabanata 37

Sakit

Tatlong araw, dalawang oras, sampung minuto at talong segudo. Iyon ang pagbibilang ko sa tagal dumating ni Rancho. Akala ko ay dadalawin ako nito. Pero parang mas mabilis pang dumalaw ang mga tauhan ng hospital kaysa sa kahit anino lamang niya.

Kaya mabilis akong nag-ayos at naisipan kong dumalaw na lamang sa rancho kung nasaan ang burol ng kaniyang ina. Naisip ko rin na kasalanan ko rin naman itong nangyayari sa akin. Wala akong karapatang magreklamo dahil mas mahalaga ang ina ni Rancho.

Nakatulala ako sa labas habang binabaybay ko ang kahabaan ng kalsada. Parang ang simoy ng hangin na humahampas sa aking mukha ay siyang nagpapadama sa akin na nagsisimula na ang panahon ng tag-lamig. Tamang tama sa nararamdaman ngayon ng dibdib ko. Buto sa buto. Balat sa balat. Ganoon ito humahalo sa kaibuturan ko.

Mabilis akong bumaba mula sa sinakyan kong tricyle. Kitang kita ko mula rito sa labas ang dami nang dumarating na tao. Hindi ko alam kung bakit ganito karami lalo pa’t hindi naman de Los Viajeros ang ina ni Rancho at wala namang nakakaalam nang pagkatao nito.

Napatunayan ko lamang iyon nang marinig ko ang mga bulungan ng mga tingin ko’y mga tauhan namin at ibang mga taong naririto. Ganito siguro ang mga lamay sa probinsiya, sa rancho, o mga hacienda. Parang ang balita ay may pakpak na lamang at kusa mong maririnig ang mga bagay bagay kahit hindi ko ito ninais.

Mabilis akong pumasok sa loob ng rancho at mula rito ay kitang kita ko na kung nasaan nakaburol ang ina nito. Kumpara na nasa labas, mas maaliwalas ang kapaligiran dahil siguro sa lawak ng lupain ng rancho.

Naglakad ako at habang papalapit sa bungad ng mansyon ay parang kusang hinanap ng mga mata ko kung nasa saan si Rancho. Wala akong makita kaya naisipan ko na lamang pumasok sa loob. Pagkapasok ko ay halos ngitian ako ng mga tao na hindi ko naman binalik dahil sa paghahanap ko kung nasasaan si Rancho. Hanggat hindi ko yata nakikita ito ay hindi ako mananahimik. Hindi ako titingin o ibabaling ang atensyon ko sa iba.

Pinuntahan ko ang kwarto nito at habang papalapit ako ay rinig na rinig ko na ang mga mumunting boses na galing sa labas ng kwarto nito. Sumandal muna ako sa labas ng pintuan at dinama ang pag-iyak na aking naririnig na tiyak kong galing kay Rancho.

Parang pinipiga ang dibdib ko at bumabalik na naman ako sa desisyong umalis kahit na buo na ang desisyong kong samahan ito sa problemang kinahaharap niya. Kaya nagdecide akong sumilip at mula sa isa kong kamay ay dahan dahan kong binuksan ang pintuan at mula rito ay kitang kita kong hindi ito nag-iisa.

Ang sakit na aking nadarama ay mas nadagdagan pa habang nakikita itong nahihirapan at yakap yakap ng taong kahit ayokong isipin ay tingin kong makakatulong sa kaniya. Parang ang makita itong humihingi ng lakas kay Monica habang sinasabi nito ang lahat ng problema nito sa buhay ay tamang tama sa solusyong hindi ko maibigay sa kaniya.

Mabilis kong isinara ang pintuan at pumunta sa sarili kong kwarto. Naisipan ko munang maligo at habang rumaragasa ang tubig sa aking uluhan ay ang mga luhang nagpupumilit na namang lumabas sa aking kaibuturan. Masakit. Mahapdi —at wala akong magawa kundi ang damahin ito.

Umiiyak lamang ako habang dinadama ang labis na sakit sa aking dibdib. Kahit pilitin ko ang sarili kong patatagin, wala akong magagawa dahil wala akong lakas na harapin ang problemang kinakaharap naming dalawa. Kahit subukan kong tulungan si Rancho sa problema nito, alam kong babalik at babalik lamang sa akin ang lahat. Parang sa dulo’t dulo naman ako na naman ang problema sa aming dalawa.

Matapos akong maligo ay naisipan kong lumabas at parang kusa ko na lamang naramdaman ang bigat sa aking dibdib. Kasabay nang pagdampi ng hangin sa aking mukha ay ang pagdama sa akin ng buhay kung gaano ako kasama at kawalang kwentang tao.

Maglalakad na sana ako nang may makabungguan ako. Napahawak ako sa uluhan ko dahil parang tumama yata sa buto ko ang katawan nito. “ Tres? Ayos ka lang?“

Napatingin naman ako sa harapan ko at parang nanibago sa taong nasa harapan ko dahil sa katawan nito. Parang ibang iba ito sa huli kong kita sa kaniya. Parang makikita mo na ang kahit kakaunting pag-asa sa mukha nito. Mukhang bumabalik at hinihilom na ng panahon ang sakit na nararamdaman ng pagkakataon sa masalimuot na buhay ni Angelo.

Nginitian ko muna ito bago ako sumagot. “Oo naman, hindi naman masakit.” Wala na rin ang benda sa uluhan ko dahil maliit lamang ang sugat ko sa ulo. Masyado lang akong papansin na ako pa mismo ang may kusang magpagamot na parang isa iyon sa pinakaproblema ng Pilipinas.

“Tara doon tayo.” Sabay kaming naglakad habang papunta sa bakanteng upuan. May mga ibang tao rin ang bumabati sa amin at halos si Angelo lamang ang pumapansin sa kanila. Kahit yata sigawan ako ay wala akong pakialam sa buhay nila.

“Musta ka na pala?” Pasimulang pagtatanong ko habang nakatingin kaming dalawa sa harapan kung saan naroroon ang labi ng ina ni Rancho. Parang ang makita ang katawan ng ina ni Rancho ay naninigas na ako sa takot dahil siguro sa mga kagagahan ko sa kaniya. Kaya taimtim na lamang akong nanalangin na sana ay kung nasa saan man siya ay maging masaya ito. Hiniling ko rin na sana ay gabayin niya ang relasyon namin ni Rancho kahit na ganito ako kasabaw at kahibang sa mga bagay bagay.

“Ayos lang naman. Nakabalik na rin ako sa pagtatrabaho.” Napaharap naman ako rito dahil sa sinabi nito. Hindi makapaniwala sa narinig ko.

“Ah?” Litong tanong ko. Wala akong natatandaan na nakabalik ito. O sadyang kay Rancho lang talaga natutuon ang isipan ko nitong nakaraan.

“Kinausap ako ni Senyor Rancho at sabi nito na ako na lang ang pumalit sa kapatid ko sa posisyon nito sa rancho.” Napapatango lamang ako sa sinabi nito. May mga ibang bagay pa pala akong hindi alam na mga ginagawa ni Rancho. Parang kulang pa talaga ang mga impormasyon na nalalaman ko mula sa kaniya kahit na hindi na kami mapaghiwalay nitong nakaraang mga linggo.

Nagpatuloy ang usapan namin tungkol sa kalagayan nila. Hindi ko naman mabuksan ang usapan mula sa kapatid niya dahil baka ano pang masabi ko. Kahit papaano ay nahihimasmasan ako sa mga bagay bagay. Tunay ngang nagbabago ang mga tao.

“Baka maghanap ka na ng bagong asawa ah,” salita ko na siyang ikinatawa nito. Para kaming baliw dahil sa iba’t ibang usapan na binubuksan namin. Minsan ay napupunta sa trabaho nito, sa sakahan, o sa kung ano mang poncio pilatong may kinalaman sa buhay ko sa syudad.

“Bakit gusto mo bang asawahin kita?” Napatawa naman ako kasabay nang patulak ko sa kaniya. Dahil hindi pa ito nakakabawi mula sa pagtawa ay siyang pagbagsak ng katawan nito sa lupa. Dali dali ko naman itong tinulungan habang patuloy pa ring tumatawa. Hahawakan na sana ako ni Angelo nang may biglang humawak sa kamay ko. Sa gaspang pa lang nito, kilang kilala ko na kung sino ang tinutukoy ko.

“Ranch—” magsasalita na sana ako nang bigla ako nitong higitin. Masakit ang pagkakahawak nito sa akin kaya para ako nitong kinakaladkad dahil sa pagpigil ko sa kaniya. “—ano ba?!” biglang sigaw ko na siyang ikinatingin nang iba sa amin.

Mabilis akong yumuko at nagpatianod na lamang kay Rancho. Nginitian ko na lamang si Angelo habang inaayos nito ang sarili nito. Hinayaan ko naman ang sarili kong habulin ang paglalakad ng taong humihila sa akin dahil sa bilis ng mga lakad nito.

Pagkapasok namin sa kwarto niya ay nadatnan naming dalawa si Monica na nag-aayos mula sa salamin. “Labas!” Halos mabingi ako sa sigaw ni Rancho kaya halos dali dali namang lumabas si Monica na nginitian lamang ako. Gusto ko siyang patirin pero baka mas lalo pa akong mamoblema sa sitwasyon ko ngayon.

“Bakit ka tumatawa sa ibang lalaki?” salita nito matapos pabagsak na isinara ang pintuan nang makalabas si Monica. Para ngang nanigas ang tenga ko sa lakas at pwersa nang pagsara nito sa pintuan.

“Ah?” biglang sabi ko dahil hindi ko maintindihan ang sinasabi nito.

“Aasawahin? Siya? Tangina naman!”

“Anong aasawahin? Sino?”

“Nalingat lang ako sandali, may iba nang kumakalantari sa ’yo.” Parang iyon na ang oras para bumalik na naman ang galit na nararamdaman ko sa nakalipas na araw. Kung may mas galit man sa’ming dalawa, dapat ako ’yon dahil iniwan ako nito sa hospital.

“Dapat lang, iniwan mo kong mag-isa sa hospital.” Huli na nang mapagtanto ko ang sinabi ko. Para akong natupok sa kinatatayuan ko habang nagsisimula nang magtaasan ang balahibo ko sa batok.

“Anong sabi mo?!” Umatras ako sa lakas ng boses nito. Parang kahit sound proof ang kwartong ito ay tiyak kong maririnig nang kung sino ang boses nito dahil sa timbre ng pagkakasigaw nito sa akin. Gumuhit ang pawis sa aking noo habang kitang kita ko ang nanlilisik na mga mata ni Rancho.

“Hi-hindi ko sinasadya.” Napakagat labi ako at nagsimulang magdasal na sana kayanin ko ang bagsik na ibinibigay nito sa akin. Parang nakikita ko ulit ang galit na galit na si Rancho nang minsang naisin kong takasan ito kahit na malabong malabong mangyari iyon.

Tatalikod na sana ako at tatakbo nang mabilis ako nitong higitin at halos magpalit na ang mukha naming dalawa sa lapit namin sa isa’t isa. Mabilis ako nitong itinulak na siyang ikinapikit ko. Kasabay nang pagpikit ko ay ang pagdama ko sa bibig nitong hindi magkamayaw sa paglasap sa matatamis kong labi.

Ramdam na ramdam ko ang hapdi sa tindi nang pagkakahalik nito sa akin. Kaya nang kagatin na nito ang labi ko ay siyang ikina-aray ko sa sakit. Kusa na lamang dumaloy ang mga luha sa mga mata ko at iyon na rin ang oras para bitawan ako nito.

“Sorry…” Napaluhod ako sa sahig habang ito naman ay hindi magkamayaw sa paghingi ng tawad sa akin. “Sorry…” Ramdam ko rin ang kirot sa bibig ko kasabay nang nalalasahan kong kemikal na tiyak kong dahil sa dugo.

“Tangina naman, Rancho!” reklamo ko kasabay nang pagdura ko sa dugong namuo sa bibig ko. Pinahidan ko rin ang bibig ko kasabay nang pagtingin ko sa kaniya nang matalim. Iniiwas ko ang mukha ko nang mabilis itong lumuhod paharap sa akin.

“Sensya na,” salita nito. Hinawakan nito ang kamay ko kasunod nang paghalik nito dito. Para namang kusang natanggal ang inis ko sa kaniya kaya nang tignan ko ito ay halos bumabalik na naman ako sa kung paano ko ito minahal dahil sa pagmumukha mayroon ito.

Dahil sa inis ko sa kaniya ay mabilis ko siyang binukol gamit ang uluhan ko na siyang ikinaaray naman nito. Napatawa ako habang hinahawakan nito ang uluhan niya habang nakasimangot ito. “Aurelio..”

Kasabay nang pag-ikot ng mga mata ko ay ang pagyakap kong muli sa napakakisig nitong pangangatawan para damahin ang init na nagmumula rito. “Ikaw kasi..”

Kabanata 38

Kabanata 38

Barurot

Para kaming bagong kasal ni Rancho nang buhatin ako nito mula sa pagkakasalampak ko sa sahig. Damang dama ko ang pagkababae ko dahil sa tagpong ito. Parang handa na kaming mag-isang dibdib at manunpa nang habang buhay sa pagmamahalan na aming binubuo at pinaglalaban. Baliw na baliw na siguro ako sa mga inisip ko ngayon—basta’t ang alam ko lamang ay masayang masaya ako.

Dahan dahan ako nitong ibinababa sa kama. Ang akala kong marahan ay kabaliktaran pala ang mangyayari nang bigla ako nitong paikutin na siyang ikinatalikod ko mula sa kaniya.

Naramdaman ko ang pwersahang pagbaba nang pang-ibabang suot ko at kasabay noon ay ang pagbigay sa akin ng unan na siyang ikinatingin ko sa kaniya. Wala na akong nagawa nang bigyan ulit ako nito nang unan na siyang pinatong patong nito sa katawan ko kaya para akong palaka na nakayakap sa unan habang ang pang-upo ko ay nagsisimula nang maglamig sa hangin na dumadaloy sa kwartong ito kaharap niya

“Put—“napakagat ako nang madiin sa mga labi ko nang maramdaman ko ang ngipin niyang kumagat sa pwetan ko. Para akong kinagatan ng aso sa sakit na naramdaman ko. “Racho!” Tumawa lamang ito kasabay nang pagpalo naman nito nang malakas sa nakabuyangyang kong pang-upo.

“Mas masarap kapag nginangatngat.” Nagsimula na naman ito sa mga salitang halos ikawala ko na ng init o libog kung tawagin sa katawan. Mas mabuti sigurong hindi ko na lamang siya pagsilitain dahil tiyak kong pagsisisihan ko lamang na may nakinig pa ako sa kaniya.

Hinawi nito ang magkabilang pisngi ng makinis kong pang-upo. Kasabay noon ay ang paglapat sa balat ko ng mga daliri na siyang ginamit niya para mas ibuka ang pwetan ko at makita ang kumikiwal kiwal ko ng butas.

Mas lalo ko pang ninais na kagatin ang mga labi ko dahil sa pinipigilan kong ungol.

“Mnm…” Napahigit ako nang hininga nang dumuldol na ang mukha niya sa butas nang pwetan ko. Parang ang hangin na ibinubuga nito sa pwetan ko ay siyang ikinaliliyad ko pa lalo at ang balbas nitong hindi na niya natanggal ay siyang kumikiliti naman sa balat ko sa pagitan nang butas ng pwetan ko na mas lalo kong ninanis na mas bilisan at diinan na nito ang pagkalikot sa loob ko.

Hindi naman siya nagpatumpik tumpik pa at naramdaman ko na ang dila nitong pilit pumapasok sa loob ko. Halos masira ko na ang punda at unan na aking hinahawakan dahil sa higpit nang pagkakabusal ko sa mga ito. Parang kapag hindi ko ginawa ito ay tuluyan na akong papalahaw ng sigaw sa labis na nararamdaman ko sa paglasap nito sa butas ng pwetan ko.

Ginalaw galaw ko pa ang pwetan ko dahil sa kating nararamdaman ko sa tumutusok na balbas nito. Parang hindi sapat ang dila at kamay nito para mas mapasok ako nito sa kalooblooban ko. Kaya gamit ang dalawa kong kamay ay tinulungan kong mas maibuka ang butas ng pwetan ko.

“Rancho… wait—” halos sumubsob na ang mukha ko sa kama dahil sa biglaang pagpasok ng dalawang daliri nito sa loob ko. Mabilis at parang mas pilit nitong ibinubuka ang butas ko para maipasok pa lalo ang dila nito.

Naiiyak na ako sa pinaghalong sakit, sarap, at init na nararamdaman ko. Parang ano mang oras ay lalabasan na ako. Kaya kahit gustuhin ko pang ipagpatuloy nito ang pagdila at pagsipsip sa pwetan ko ay pinatigil ko na ito.

Hingal na hingal kaming dalawa at ngayon ay nakaharap kami sa isa’t isa. Mabilis kong hinalikan ang mga labi nito habang inisa isang tanggalin ang mga suot namin. Hindi ko alam parang mas lalo yatang sumarap ang mga ibinibigay nitong halik. Parang mas ramdam ko ang rahan, eksperto, bahid, at pagmamahal sa bawat hagod ng dila at bibig nito sa akin.

Bumaba ang halik nito sa leeg ko. Tumingala pa ako para mas lalo pa niyang diinin ang paghalik at kung minsan ay pagsipsip nito sa balat ko. Ramdam na ramdam ko ang init ng hininga nito na siyang lalong ikinatitigas ng pagkalalaki ko. Parang hindi na ito makapaghintay na iputok na ang dapat iputok.

Kaya naman sa pagkakaupo na halos nasa ibabaw ko na si Rancho ay mabils akong lumuhod at pilit na tinatanggal ang pagkakahalik nito sa balikat ko. “May gagawin lang tayo,” salita ko at tinignan lamang ako nito na parang nagtatanong kung bakit ko siya pinipigilan.

Tumalikod ako sa kaniya at iniyakap ang magkabila niyang kamay sa bewang ko. Kinagatan ko ang labi ko bago ko ilagay ang isa niyang kamay sa pagkalalaki ko na parang sabik na sabik na mahawakan ito. “Tangina!” Napapaluha na ako dahil sa sarap na kumikiliti sa loob ko at hindi nga ako nangkamali nang biglang magtaas baba sa alaga ko si Rancho ay tuluyan na akong nilabasan.

Hiyang hiya ako sa sarili ko na parang mas hayok na hayok ako sa aming dalawa. “Sorry.” Halos hilingin ko na na kainin na ako ng lupa dahil sa nararamdaman kong hiya. Parang kaya ko nang pumantay sa kulay ni santanas sa sobrang pagkapula ng buo kong mukha.

Naramdaman ko ang pag-uga ng kama at ang paghawak nito sa dalawang kamay ko na nasa mukha ko lamang na pilit itinatago ang sarili kong kahihiyan. “Ngayon ka pa ba mahihiya, Aurelio?” Kinuha nito ang dalawa kong kamay na siyang ikinamulat ko. Napakagat labi ako nang halikan nito ang magkabilang kamay ko at nakangiting humarap sa akin. “Dapat sa akin mo lang mararanasan ito.” Tumango ako bilang pagsang-ayon.

Binuhat ako nito at paharap na ipinatong sa binti nito. Nakatingin lamang ako at parang maduduling yata ako sa lapit naming dalawa sa isa’t isa. “Paano ba ’yan? May isa pang kailangang patahimikin.” Halos umusok ang mukha ko nang mapagtanto ko ang ngayo’y tayong tayong pagkalalaki nito.

“Rancho!” napatawa ito at mabilis akong niyakap.

“Sabihin mo lang kung ipapasok na natin.” Kasabay nang paggalaw nito paitaas ay siyang ikinataas ko naman ng balahibo ko sa katawan. Dahil ramdam na ramdam ng pwetan ko ang singkabakal na tikas ng pinagmamalaki nito. Parang ang hiyang naramdaman ko ay pinalitan na naman ng init na siyang mas ikinatatakam ko sa posisyon naming dalawa.

“Handa na ko,” salita ko. Humiwalay ito sa akin at mabilis na sumandal sa headboard ng kama habang ako naman ay sinundan siya. Muli akong pumatong sa ibabaw nito pero ngayon ay nasa likuran ko na ang pagkalalaki nito. Ngumiti lamang ako kay Rancho bago ko maramdaman ang dalawa nitong kamay na siyang humahawi sa magkabilang pisngi ng pwetan ko.

Niyakap ko ang dalawa kong kamay habang kagat labing tinamasa ang magkahalong sakit at sarap ng pagkalalaki nito sa loob ko. “Ang sikip pa rin, Aurelio. Dapat araw-araw natin itong gagawin.”

Hindi ko na lamang siya pinansin at tinuon ang atensyon ko sa bagay na pumapasok sa loob ko. Nang makalahati na nito ay kusa na lamang gumalaw ang pwetan ko para itaas baba ang bagay na yumasak sa laman loob ko. Tanging mga ungol lamang namin ang ibinibigay namin sa isa’t isa kasabay nang pagsalpukan ng mga balat namin. Laman sa laman at balat sa balat.

Mas lalo pang nakakadagdag sa init na nararamdaman ko ay ang katawan ni Rancho na siyang umaalalay sa akin at hinahayaan sa gusto kong timbre. Kaya nang bumilis na ang galaw ko ay sumabay na rin ito sa paglabas masok sa loob ko kaya mas lalong ikinapuputi ng mga mata ko dahil sa ligayang tinatamasa naming dalawa.

“Bilisan mo pa, Rancho,” habol hinganga kong saad na siyang tinugon lamang niya. Hinawakan nito ang bewang ko at itinaas sa era at mula doon ay binarurot ako nito na siyang halos ikasigaw ko na sa labis na sarap. Para akong binabarena sa mga galawan nito. Parang mas matindi pa sa kantot ng isang tunay na asawa.

“Para akong nasa langit.” Nakailang minuto akong nakataas sa ere bago ako nito bitawan at muli kong naramdaman ang tigas ng mga binti nito. Napahawak ako sa magkabilang binti nito at ako naman ngayon ang kumuha ng ritmo sa pagitan naming dalawa.

Huhugutin ko ang pagkalalaki nito hanggang sa ulo na lamang ang nakapasok sa loob ko at ibabagsak naman pagkatapos hanggang sa kasulok sulukan ng butas ng pwetan ko. Kaya halos magwala na kaming dalawa sa tinatamasa naming sarap at ligaya.

Tumutulo na rin ang mga katas ko pababa sa tiyan nito kung saan nakadugtong ang malagubat nitong buhok. Kaya naman nang labasan ako sa pangalawang pagkakataon ay halos mawalan na ako nang lakas. “Ah.. ah…” Napasandal ako sa dibdib nito at hindi hininda ang mga tumalsik kong katas sa katawan nito. Halos hingal kabayo kong kinukuha ang hininga ko kaya naman nang maramdaman kong iniikot ako ni Rancho habang nakasapak pa rin ang pagkalalaki nito ay halos ikawala ko na ng ulirat. Parang may humalukay sa bawat sulok ng kalooblooban ko dahil sa ginawa nito sa akin.

Napatampal ako sa balikat nito habang halos yumakap na ito sa akin mula sa likuran ko. “Masarap pala kapag yakap yakap kitang kinakanti.” Napakagat labi ako nang yumakap ang dalawa niyang kamay sa katawan ko at mula patalikod ay sinimulan niya ulit akong angkinin.

Naglabas masaok ito sa loob ko kasabay nang mga mumunting halik nito sa balikat ko. Halos siya na lamang ang gumagalaw sa aming dalawa at hinayaan ko na lamang siyang lasapin ang natatangi kong pangangatawan. Ilang beses itong naglabas masok nang mabibilis at minsan pa ay isang malakas na pag-abante at pag-atras ang ginagawa niya na siyang lalong ikinasisigaw ko naman sa ligaya.

Dito ko naramdaman sa posisyong ito ang paghagod ng mga laman ko sa loob. Parang nagkikiskisan ang bawat sulok na siyang mas ikinapapalahaw ko sa sarap. Parang ayokong matapos ang pag-iisang dibdib namin ni Rancho. Kaya mas iniiipit ko pa lalo ang butas ng pwetan ko sa pagkalalaki nito para mas pigilan ito sa mabilisang paglabas masok sa loob ko.

“Aurelio.” Hindi ko pinansin ang mga ungol niya at pinabayaan kong lasapin ang kaniyang pagkalalaki. Tamang tama lamang ang ganitong paggalaw na siyang ikinagigiling ko pa sa sa pwetan ko.

Kung ganitong klaseng sarap ang nalalasap ko araw araw, mas mabuti pang sumingaw na lamang sa hapdi ang butas ng pwetan ko sa laki nito. Parang kahit ano sigurong mangyari sa katawan ko, basta’t ganito kasarap ang tinatamasa ko ay hinding hindi ako aangal sa sakit lalo pa sa taong mahal ko ginagawa ang bagay na ito.

Ilang minuto pa lamang ay nakukuha na ulit ni Rancho ang gusto nitong takbo. Kaya halos pigil hininga ang mga ungol ko dahil namumuti na naman ang mga mata ko sa mga mabibilisan nitong ulos. Ilang minuto nga lamang ay naramdaman ko na ang panginginig ng mga binti nito kasabay naman nang paglobo at paglaki ng pagkalalaki nito sa loob ko ay ang pwersahang pagbaon nito sa loob ko na halos ikawala ko na ng ulirat sa sarili.

Sumirit ang masagana nitong katas na siyang ikinapupuno ko sa makailang beses nitong pagputok sa loob ng butas ng pwetan ko. Para ako nitong binusog kahit hindi naman kami kumakain.

Habol habol din namin ang hininga naming dalawa habang patuloy pa rin itong nagbubuga ng kaniyang malapot at sago sagong mga katas sa loob ko. Parang ayaw na nitong tumigil kaya ang iba ay umaagos na palabas sa butas ng pwetan ko. Parang akong buntis na manganganak na sa dami nang inilalabas ko galing sa magkadugtong naming mga laman.

“Hindi kita ipagpapalit kailan man, Aurelio.” Umunda pa ito at mas lalo pa ako nitong niyakap. “Ikaw at ikaw lang ang mamahalin ko.” Naramdaman ko ang paghalik nito sa akin at parang sa ganitong tagpo ay wala nang makapaghihiwalay sa amin ni Rancho.

Hiniharap ko ang mukha ko sa kaniya kaya halos sumandal na ang uluhan ko sa balikat nito makita lamang ito na payapang kinukuhang muli ang kaniyang lakas. “Hindi rin kita ipagpapalit, kanino man, Rancho.”

Sa lamig ng simoy ng hangin na nagmumula sa makabagong teknolohiya, sa init ng mga balat naming magkayakap, sa nagpapaspasang mga hininga, sa tahimik na kapaligiran— nuli kong naramdaman ang sarap ng buhay ng isang taong nagmamahal sa’yo ng totoo. Walang labis at walang kulang.

Kabanata 39

Kabanata 39

Kamatayan

Nakatingin lamang ako sa harapan habang hinihintay ang mga taong mag-aasikaso sa libingan ng ina ni Rancho. Hindi pa rin ako makapaniwala na wala na ang mayordoma. Parang kailan lamang nang muli ko itong makausap.

“Rancho.” Inikutan ko ng mata si Monica na siyang pumagitna sa amin ni Rancho. Wala na talagang galang ang tabas ng bibig nito. Parang mas pinatunayan niya lamang niya na mas maasim ang hiwa ng puki niya dahil sa kakabuntot sa taong may kasintahan na.

“Walang galang,” mahinang bulong ko na tiyak kong hindi naman niya narinig. Umusog ako at hinayaan silang dalawa ni Rancho. Bahala na silang dalawa diyan dahil nadiligan naman na ako.

Tinanggal ko muna si Rancho sa isipan ko at baka may iba na namang mailibing ngayon. Inasikaso ko na muna ang ibang kailangan dito sa rancho at mga ibang gagawin pagkatapos ng libing ng ina nito.

Nang matapos na ako rito sa rancho ay nagpasama na ako sa kung saan ililibing ang labi ng ina ni Rancho. Iba ang libingan nito sa kung saan naroroon ang mga angkan namin. Iisa lamang naman ang lugar noon pero kung saan ito ilalagay ay napagpasiyahan namin na sa mga magulang na lamang nito.

Hindi lang naman si Rancho ang kamag-anak nila na narito sa rancho. Marami rami rin sila at halos kung susumahin, pwede na silang magtayo ng isang buong angkan. Hindi na lang namin ipinaalam ang relasyon ng dalawa dahil wala namang magbabago kahit malaman nila. Dahil isa rin sila sa naging problema kung bakit humantong sa kung bakit walang kinilalang ina si Rancho.

Umaambon nang kaunti nang makarating na kami rito. Naabutan ko rin ang ibang tauhan namin dito na silang mag-aasikaso ng lahat. Kahit yata pumikit ako ay matatapos at matatapos kami ngayon araw.

Gusto ko na lamang matulog at damahin ang yakap ni Rancho. Pero ang isipin na naghihirap ito at umiiyak sa bagay na wala namang kaming hawak ay siyang punyal na sumisira sa relasyon naming dalawa.

Hindi ko masabi na ayos na kaming dalawa dahil kapag naiisip muli nito ang kaniyang ina ay nag-iiba na naman ito nang pakikitungo sa akin. Nakakasawa man pero iniisip ko na lamang na matatapos din ang tagpong ito.

Dumating na ang karwahe na siyang nagdala ng labi ng ina ni Rancho. Kasabay noon ang napakaming tao na naglakad papunta sa sementeryo. Napapapikit na lamang ako at pilit na iniiwasan ang tingin at tinig ng mga pag-iyak ng mga taong maiiwanan ng aming mayordoma.

“Nakikiramay po.” Ngumiti ako nang pilit sa taong nagsalita at muling tumingin sa harapan habang nasa likuran ako. Alam kong nagdududa na ang mga tao sa kung bakit ganito ang nagiging akto ni Rancho pero mabuti na lamang sa aking naririnig ay talagang napamahal si Rancho sa matanda.

Napatingin ako sa taong tumabi sa akin. Ngumiti ito sa akin at galak ko namang sinuklian. “Ayos ka lang ba, Tres?” Tumango lamang ako kay Angelo at tumingin muli sa harapan.

Nahuli kong tumingin sa banda namin si Rancho at parang mas lalong nag-iba ang guhit ng mukha nito. Hindi ko na lamang siya pinansin dahil hindi lang naman siya ang may kakayahang kumausap ng ibang tao.

Natapos ang pagburol sa ina nito at isa isa na ring nagsialisan ang iba sa mga taong naririto. Nagpaalam na rin si Angelo at ang ibang tauhan namin. Kinausap ko naman sila na tignan din ang ibang pananim dahil tiyak kong malulugi na naman kami kung hindi aayon ang panahon sa mismoong anihan.

Nakita ko pang kinausap ni Monica si Rancho pero pinaalis niya lamang ito. Kaya bago ito umalis ay dumaan muna siya sa akin. Nakataas lamang ang kilay ko na nakatingin sa kaniya habang papalapit ito sa akin.

“Pwede ka bang makausap, Tres?” Nagpaalam muna ako sa mga kasamaan ko at kinuha na rin ang susi ng sasakyang gagamitin ko—o kung sasama man sa akin si Rancho pauwi ng bahay namin.

“Saan ba?” Napapakamot pa ako sa noo ko dahil nasasayang lamang ang oras ko sa kaniya.

“Dito na lang.” Inikutan ko lamang ito ng mga mata ko dahil ang tagal tagal nitong magsalita.

“Ano ba ’yun? May sasabihin ka ba?” Tumingin ito sa akin na parang tinatantya ang mga salita nito.

“May…” Kinagatan nito ang labi nito bago ipinagpatuloy ang kaniyang sinasabi. “May relasyon ba kayo ni Rancho?”

“Oo, may problema?” Hindi na ako nagpatumpik tumpik pa dahil iyon naman ang totoo. At sino ba siya para pagtaguan ko nang bagay na iyon? Isa lang naman siyang pabigat sa buhay namin ni Rancho.

“Hindi ka ba nandidiri? Magkamag-anak kayo, Tres? Paano ang sasabihin ng ibang tao?” Pumikit ako nang madiin kasabay nang pagbusal ko sa kamay ko dahil heto na naman ako sa problemang hindi naman dapat pinorpoblema.

“Ano bang paki mo? Alam mo naman ang totoo ’di ba? At saka sino ka ba?” Tinignan ko ito na halos lapain ko na sa tulis dahil sa mga isinambit nitong wala namang katuturan.

“Hindi ka ba natatakot na malaman ng ibang angkan niyo? Tiyak kong mawawala ang lahat nang pinaghirapan at ipinundar ni Rancho kapag nalaman ng lahat ang katotohanan.”

Huminga ako nang malalim. Hindi ako sumagot sa sinabi nito. Hindi ko alam kung ano bang tamang salita ang makakapag-isip sa kaniya na wala siyang pakialam sa kung ano mang buhay na tatahakin naming magkasama ni Rancho.

“Sino bang gusto mong mahalin niya? Ikaw? Nagpapatawa ka ba?”

Napahawak naman ako sa pisngi ng mukha ko nang sampalin ako nito.

“’Yan lang ba ang mahalaga sayo, Tres? Buhay ni Rancho ang nakataya rito. Mag-isip ka naman!” Hindi na ako nakapagtimpi at mabilis ko siyang tinulak na siyang ikinatumba niya sa damuhan.

Basang basa ito na halos magkulay tsokolate na ang suot nitong puting damit. Nagngingitngit naman akong napatingin sa kaniya at dinuro pa ang isang kamay ko.

“Kahit anong gawin mo, mananatili ka lang bilang sabit.” Mabilis ko siyang iniwan doon at dali daling naglakad kung saan ang kinaroroonan ni Rancho. Galit na galit ang namumutawi sa aking dibdib. Parang anumang oras ay ang galit na namuo sa aking kaibuturan ay siyang maglalandas naman ng mga luha sa aking pisngi.

Hindi ko ininda ang pagpatak ng ulan. Parang tamang tama sa mga bagay na pinoproblema naming dalawa ni Rancho. Hindi pwedeng palaging ganito na lamang. Sawang sawa na kong mag-isip ng solusyon sa putanginang relasyong ito. Gusto ko lamang sumaya. Gusto ko lamang maranasan ang mahalin. Gusto ko lamang ng simpleng buhay. Malayo sa problema. Hindi ganito na halos hindi na ako humihinga sa dami ng iniisip ko.

“Rancho,” halos magngingit ang salitang sinambit ko sa aking bibig dahil sa sobrang tapang. Heto na naman ako at sa ibang tao ko naibubuos ang emosyon kong halos hindi ko na makilala.

“Au-aurelio…” Hinawakan nito ang kamay ko at tinignan ko lamang siya. “M-may problema ba?” Mababakas sa mukha nito ang labis na kalungkutan. Parang ilang araw itong walang tulog at pahinga.

Nahimasmasan naman ako sa mukhang inilahad nito sa akin. Pumikit ako at huminga nang malalim. “Halika na,” salita ko at pilit siyang itinatayo.

Hindi ito tumugon sa sagot ko at pinanatili ang sariling nakaupo. “Ano na namang problema?” Pumikit ako at kinagatan ang pang-ibabang labi ko bago ako sumagot.

Nagmulat ako at halos higitin ko na ang namumuong mga luhang gusto nang kumawala sa kaibuturan ko. “Rancho, kailangan mong magpahinga. Lilipas din ito.”

“Ano bang problema?” pang-uulit nito.

“Rancho,” may diin na ang pagtawag ko sa kaniya.

Kusa siyang tumayo at inilapit ang katawan sa akin. Nakipagtitigan siya sa akin na parang kaya nitong tapusin ang kung ano mang mayroon sa aming dalawa.

“May problema ba tayo?”

“Tangina naman, Rancho!” Napahilamos ako sa mukha at halos manlisik na ang mga mata ko sa galit ko sa kaniya. “Kung hindi mo kayang makinig, maghiwalay na lang tayo. Putangina!” Kasabay nang patulak ko sa katawan nito ay ang pag-iwan ko sa kaniya habang hindi mahinto hinto ang luhang patuloy na ngayong rumaragasa sa aking mukha.

Hinayaan ko lamang damahin ang lamig at ulan na pumapatak sa katawan ko. Kung mamatay man ako sa ganito, pwes wala na akong pakialam. Basta’t ang alam ko, hindi ko na kayang damahin pa ang emosyon ko na kusa na lamang lumilipad kung kani kanino.

Huminto ako sa paglalakad at muling tumingin sa kinaroroonan ni Rancho. Para naman akong natupok dahil hindi man lamang ito gumalaw. Kung paano ko siya iniwan ay ganoon din ang pwesto nito.

Pinag-iisipan ba nito ang sinabi ko? Totoo bang tinatanggap niya na wala nang kami? Bakit parang ang bilis naman niyang tanggapin? Bakit parang ako lamang ang nahihirapan sa aming dalawa? Bakit parang ako lamang ang patuloy na lumalaban sa relasyon naming ito?

Napahagulgol na lamang ako sa pwesto ko. Napapahawak pa ako sa dibdib ko dahil sa sakit na aking nararamdaman. Mahapdi. Mahapdi na mahapdi.

Sa lahat nang bagay na napagtanto ko, ang magmahal ng isang tao nang buong buo ay isang pagkakamali. Walang lugar ang ganitong pag-ibig. Isang sumpa ang magmahal nang totoo. Isang bagay na dapat hindi ko na inasam pa magmula pa noong unang nagkagusto ako sa kaniya.

Nang makabawi ako ay mabilis kong iniwan ang lugar na iyon. Hindi ko alam kung saan ko papakalmahin ang sarili ko pero nakita ko na lamang ang bulto ng katawan ko sa kama kung saan ko unang nadama ang init at pagmamahal sa akin ni Rancho. Kahit na sa ganitong pagkakataon man lamang, maranasan kong muli na may silbi ang pagmamahal ko para sa kaniya—hindi lamang kurokuro kundi totoong puso at buhay ang ibinigay nito sa akin.

Kabanata 40

Kabanata 40

Unos

Panaka naka ang buhos ng ulan. Hindi malakas. Hindi rin mahina. Parang ramdam ng panahon ang tinitibok ng puso ko. Parang ibang iba na ang kinagisnan kong bukas. Wala na ang ngiting aking pinepresenta dahil lamang sa mga desisyong ko sa buhay.

Nakatingin lamang ako sa kalangitan habang tinitignan ang mga tauhan namin na anihin na ang ibang aning mais. Kaysa masira at maanod sila sa paparating na bagyo, mas mabuting pakinabangan na lamang ang mga ito.

Sa mga ilang araw na nakalipas, ako na ang umako sa dapat tungkulin ni Rancho. Hinayaan ko lamang itong damahin ang sakit na pagkawala ng kaniyang ina. Hindi ko na rin siya kinausap tungkol sa relasyon naming dalawa dahil pakiramdam ko ay magsisigawan na naman kami.

Hindi pa buo at matatag ang pundasyon ng puso ko. Hindi ko pa kayang tanggapin na sinukuan na ako nito. Parang wala kaming pinagsamahan nitong nakaraang mga buwan at araw dahil kahit ngitian man sa bahay ay hindi namin magawa sa isa’t isa.

“Tres.” Napatingin naman ako kay Angelo na may hawak ng listahan ng mga ani at aanihin pang mga pananim. Napapakamot naman ako sa uluhan ko dahil para akong naduduling sa mga numerong nakalagay mula rito. Maling mali yatang akuin ang responsibilidad na dapat si Rancho ang may gawa. Baliw na baliw na talaga ako.

“Pa-double check na lang, Angelo. Pahinga muna ako.” Ibinalik ko ang ibinigay nito at nagpahinga sa kubong sinisilungan namin. Nakasandal ako sa kahoy na dingding habang nakapikit. Parang sumasakit pa lalo ang uluhan ko kapag nakikita kong nagkukumahog ang mga tauhan namin na anihin ang mga ani. Hindi naman sila masisira pero kapag papanatilihin sila na nakapunla ay tiyak kong putik na lamang ang mapupunta sa amin imbes na pilak.

“Inom ka muna, Tres.” Nagmulat ako ng mga mata ko at nakita kong si Angelo na nag-abot ng tubig sa akin. Kinuha ko iyon at binalik sa kaniya. Umupo naman ito sa gilidan ko at panakanakang nakatingin sa akin.

“May problema ba kayo ni Senyor Rancho?” pagbubukas nito nang usapan. Kahit gusto kong kimkimin ang nararamdaman ko ay parang kailangan ko rin itong ilabas. Sa mga ganitong tagpo ko naaalala ang mga kapatid ko. Kahit na gaano ako kasama, sila pa rin ang iintindi at poprotekta sa akin.

“Magugulat ka ba kapag sinabi kong naging kasintahan ko si Rancho?” Ibinaba ko lamang ang uluhan ko sa mga kamay ko na parang inaalala ang mga masasayang sandali namin ng taong mahal ko kahit na malabo nang mangyari na maging kami pang dalawa.

Wala akong narinig sa kaniya na tila ba ay bagong bago sa pandinig nito ang impormasyon na aking isinaad. Hindi naman siguro bago na halos magkamag-anak lamang ang tingin nila sa amin.

Inangat ko ang uluhan ko at tumingin sa mga taong nag-aani ng aming mga pananim. Paano kaya kung hindi ako de Los Viajeros? Malaya ko sigurong ipaglaban sa lahat ang bagay na namamagitan sa amin ni Rancho.

Hindi ko maikakaila na natatakot na ako sa susunod na mangyayari. Magmula nang damahin namin ni Rancho ang init ng aming pagmamahalan, nagsimula na ring umikot ang mundo para pabagsakin kami at paluhurin sa nagbabagang apoy—para maramdaman namin siguro na habang buhay pa kami ay sinusunog na ang mga buhay namin dito sa lupa.

Tumayo ako at tumingin kay Angelo na ngayon ay nakakapag-isip na nang maayos. “Ayos lang, Angelo. Hindi naman ako nag-eexpect na maiintindihan mo ang nararamdaman ko. Hindi lang siguro ako sanay na hindi ko nakukuha ang mga bagay na gusto ko.”

Naglakad ako palabas ng kubo. Hindi ko alam pero parang ang sayang damahin ng ulan ngayon. Parang yakap yakap nito ang damdamin ko na pilit kong itinatago. Mula sa lamig na nagmumula sa mga hampas ng hangin, sa tubig na siyang nagpapabigat pa lalo sa pinipigilan kong mga luha, at sa amoy na halos wala na akong malanghap dahil sa baradong ilong na mayroon ako.

Ngumiti ako at inilahad ang aking palad. “Tres, magkakasakit ka niyan.” Hindi ko pinansin si Angelo at mabilis akong tumakbo sa napakalawak na lupain ng San Antonio. Nakangiti at tumatawa tawa lamang ako kasabay nang pagbuhos naman ng aking mga luha.

“Tangina, ang saya saya!” Itinaas ko ang mga kamay ko at pilit niyayakap ang buhos ng ulan. Masarap sa pakiramdam ang maging malaya sa pag-ibig. Hindi ako makapaniwala na unti unti ko nang tinatanggap ang panibagong bukas na wala si Rancho. Parang handa na ang sarili kong bumalik sa syudad at kalimutan ang lahat ng memoryang aking binuo ngayong panahon ng tag-araw. Summer really sucks my life.

Basang sisiw akong nakauwi matapos ang ilang oras naming pananatili sa San Antonio ni Angelo para sa anihan. Pagkapasok na pagkapasok ko ay sinalubong ako ng ibang tauhan namin. Kinuha ko ang ibinigay nilang tuwalya at nagsimula na rin akong umakyat sa sarili kong kwarto. Pero bago pa ako makarating doon ay nakasalubong ko si Rancho. Iiwasan ko na sana ito nang bigla itong magsalita. “Saan ka nagpunta? Sinong kasama mo?”

“Edi sa labas, ano bang ginagawa sa labas? Edi lumalabas. Daming tanong, parang tanga,” pabalang na sagot ko at iiwanan na sana siya doon nang bigla niya akong hawakan nang mahigpit sa aking palapulsuhan.

“Huwag mo kong talikuran, kinakausap pa kita, Tres.” Padabog kong hinila ang kamay ko mula sa kaniya na siyang ikinatingin ko naman ngayon sa mukha nito. Mababakas ang dilim at talim na ibinibigay nito sa akin pero parang wala lamang ang mga ito dahil sa pamamanhid na nararamdaman ko sa pagitan naming dalawa.

“Ano ba? Sino ka ba para pakialaman pa ang buhay ko?” paunang salita ko. “Hindi naman kita kasintahan, Tito Rancho .” Panduduro ko pa sa kaniya kasabay nang pagdiin nang banggit ko sa pangalan nito. “Kung aalis ako, edi aalis ako. Punyeta!”

Mabilis ko siyang nilayasan at pumasok na rin sa kwarto ko. Inilock ko pa ito para siguradong hindi niya ako mapapasukan mula rito. Hindi ko pa kayang humarap sa kaniya dahil tiyak kong magsisigawan na naman kaming dalawa.

“Tres! Buksan mo ’to?!” Pagkalabog nito sa pintuan. Pumasok ako ng banyo para maligo at hindi marinig ang boses nito. “Aurelio! Isa! Wawasakin ko ito.”

Nang makapasok ako sa banyo ay isinara ko ito at inilock pagkatapos. Pinatulo ko na rin ang tubig mula sa banyera at mula din doon ay humiga ako at dinamang muli ang lamig ng tubig. Parang sanay na sanay na ang katawan ko sa ganitong sistema. Parang walang bago kahit humigop pa ako nang nagbabagang kape ngayong gabi.

Habang dinadama ko ang labis sa aking katawan ay isa isa ko na ring tinanggal ang aking mga suot. Parang napupusyaw naman ang balat ko sa mga alaalang tinamasa ko mula rito. Sa mga init ng katawan namin ni Rancho. Ang walang tigil naming paglasap sa isa’t isa. Ang pagmamahalan namin na puno ng sabik at pagka-uhaw. Hindi ako makapaniwala na malayong malayo na nga ang pinuntahan ng relasyon namin at sa bandang huli, hindi rin kami ang pinagkaluob ng panahon.

Hinayaan ko ang luha kong maglandas sa mga alaala nang nakaraan. Ipinikit ko pa ang mga mata ko para mas madama na nandoon pa rin ako sa panahon na wala kaming iniisip kundi ang mga sarili lamang namin. Kung maibabalik ko lamang ang tagpong iyon.

Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. Nagising ako na nanginginig ang katawan ko. Para akong binalot sa plastik at ni-ref sa malamig na temperatura. Mabilis akong kumuha ng tuwalya at tinapos na ang mga pantasyang hanggang panaginip na lamang.

Lumabas ako para magbihis at nang tignan ko ang oras ay mag-aalas tres na pala nang madaling araw. Nagsuot na rin ako ng makapal na jacket dahil sa lamig na nararamdaman ko at bumaba na rin pagkatapos para sa kumukulong tiyan ko.

Naisipan ko munang daanin ang kwarto ni Rancho. Dahan dahan pa ako sa pagbukas ng pintuan at nang mabuksan ko ito ay halos lamig lamang ng aircon ang humampas at humarap sa akin. Walang katawan ni Rancho ang naririto. Pumasok pa ako sa banyo pero hindi ko siya nakita roon.

Naisipan ko nang bumaba at kaagad na pumunta ng kusina. Pagkapasok ko ay umaalingasaw ang amoy ng alak pero wala pa rin akong nakitang bulto ni Rancho. Kinabaan naman ako kaya mabilis ko siyang hinanap sa buong masyon at wala akong makita ni anino nito.

Kaya mabilis akong pumasok at kumatok sa kung saan nananatili ang mga tauhan namin dito. Pupungas pungas pa ang dalawang nakatukan ko at mabilis ko na silang kinausap. Nalaman ko mula rito na umalis pala si Rancho. Inayaan ko namang bumalik ulit sila sa pagtulog habang ako naman ay nagsimulang magpakulo ng tubig para sa kakainin ko ngayong gabi.

Nanginginig pa ang mga kamay ko habang binubuksan ang pakete ng noddles na kakainin ko. Hindi ako sanay na kumakain ng ganito. Sadyang ito lang ang madaling gawin sa ngayon.

Kasalukuyan ko nang nakakalahati ang kinakain ko nang makarinig ako ng tunog ng sasakyan. Para akong natupok sa kinauupuan ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Gusto kong puntahan at alalayan si Rancho pero natatakot ako na baka may kasama ito. Baka iba na ang taong umaalalay sa kaniya.

Napakagat labi ako sa mga posibilidad na pwedeng mangyari. Huminga ako nang malalim pagkatapos ay tumayo na rin para ilagay na sa lababo ang hindi ko na tinapos na pagkain. Binuksan ko pa ang gripo dahil sa kabang nararamdaman ko.

Mabilis na mabilis ang pagtibok ng puso ko. Nagkakarera na para bang handa na silang tibagin ang hiningang bumabalot mula sa akin. Isasara ko na sana ang gripo nang may biglang yumakap mula sa likuran ko.

Napatalon ako sa gulat na siyang ikinahalakhak ni Rancho. “Mahal bati na tayo.” Hindi ako nagsalita. Hindi ko alam ang sasabihin ko. “Mahal naman.” Mabilis ako nito binitawan at inikot paharap sa kaniya.

“Ang ganda ganda mo talaga mahal.” Nakatitig lamang ako sa lasing na lasing na si Rancho. Gusto ko siyang pagalitan dahil napakadelikado nang ginawa nitong pag-uwi habang lasing na lasing. Pero sino nga ba ako para sabihan pa siya kung wala naman kaming relasyon— sa papel man o sa dugo.

Nang magtama ang mga mata namin ay bigla at mabilis nitong inilapit ang kaniyang mukha at sinakop ang bibig kong hindi handa na namnamin ang kaniyang madulas na laway, lasang alak nitong mga labi, at panlalaking amoy na nanunuot sa kaibuturan ko. Kasabay nang paglapat ng kaniyang dila sa loob ko ay siyang dinig ko naman sa rumaragasang tubig mula sa likuran ko.

Mabilis kong sinarado ang gripo habang patuloy pa rin nitong nilalampaso ang bibig ko. Basang basa na ang mukha ko ng kaniyang laway at likuran ko naman sa hindi pagkakasaradong tagas ng tubig. “Ang lamig, Rancho… tangina…”

Kabanata 41

Kabanata 41

Pigain

Mabilis kong inilagay ang mga kamay ko sa likuran ng batok ni Rancho habang binuhat ako nito at iniupo sa sink ng kusina. Isinabit ko naman ang magkabilang paa ko sa kaniyang beywang dahil gusto kong damahin ang tikas at ang pagkakabusal ngayon ng pagkalalaki nito sa kaniyang suot na pantalon.

“Rancho…” mga ungol na nagmumula sa akin nang sipsipin nito ang dila ko. Para akong nababaliw sa tamis na natatamasa ko mula sa bibig nito. Parang walang wala ang lasa ng nainom nitong alak sa bibig nito para hindi ko maramdaman kung gaano ko kagustong halikan ulit ang taong mahal ko.

Bumaba ang halik nito sa leeg ko at napaarko naman ako nang magsimula ako nitong sipsipin. “Ang sarap, Rancho.” Mas idinuldol ko ang katawan sa kaniya na siyang mas ikinaiinit ko sa tagpo naming dalawa.

Tumigil ito sa ginagawa niya at tumitig sa akin. Nakuha ko naman ang gusto nito at tinanggal na rin ang pang-itaas kong suot. Muli na naman ako nitong hinalikan na siyang ikinauungol ko.

“Tangina.” Ang mainit nitong hininga ay siyang nakakapagpaliyad pa lalo sa akin.

Bababa pa sana ang halik nito nang makarinig kami nang kaluskos at boses. “Sir?” Dalidali kong tinulak si Rancho at bumaba ako sa lababo at kinuha ang tinapon kong damit. Si Rancho naman ay nakatulala sa labis na kalasingan. Para itong manika na nakatayo lamang at parang kailangan mo pa itong galawin bago kumilos.

“Nandito lang po pala kayo, Sir.” Dumungaw ang katawan ng tauhan namin at ngumiting napapakamot itong tumingin sa akin. “Nagkita na po pala kayo. Sige po.” Para akong pumapak ng hangin sa makapigil hininga kong kaba dahil sa nangyari.

Nang tignan ko si Rancho ay nakasandal na ito sa lababo. Mabilis ko siyang nilapitan at kinuha ang isa niyang braso sa balikat ko. “Rancho, sa taas na tayo.” Tumango lamang ito habang nakapikit. Naglakad na kami papunta sa kaniyang kwarto. Hirap man ay pinilit kong makausad at makapunta roon. Mahirap na at baka makabuntis pa siya rito kapag pinabayaan ko.

Nang maibaba ko siya sa kama ay aalis na sana ako nang kinuha na naman nito ang kamay ko. Hinila ako nito payakap sa kaniya kaya ramdam na ramdam ko ang init ng katawan nito. “Hindi pa tayo tapos Aurelio. Aayusin pa natin ito.”

Pinilit kong kumawala sa kaniya at nang makatayo na ay napagdesisyonan kong hubarin na lahat ng suot nitong damit. Tinira ko na lamang ang suot nitong boxer shorts at pinagpawisan ako nang malala dahil sa tayong tayo nitong pagkalalaki.

Ilang segundo lamang ay gumalaw ulit si Rancho. Umikot ito kaya nakadapa itong nakaharap sa kama. Alam kong mahihirapan itong huminga kaya umakyat ako para ipatihaya itong makahiga. “Ang bigat mo naman, Rancho,” reklamo ko nang halos hindi siya gumalaw.

“Arg,” ungol nito at parang naging dahilan naman iyon para siya ang umibabaw sa akin. Napakagat labi ako nang dumagan ito sa akin. Ramdam na ramdam ko na naman ang init ng katawan nito lalo pa’t halos hubo’t habad na siya ngayon.

“Aurelio, mahal, bati na tayo.” Hindi ko pinansin ang sinabi nito at pilit pa rin siyang ipinapatagilid para makawala ako sa pagkakadagan nito sa akin.

“Rancho.” Nang itutulak ko na sana ito ay nasagi ng binti ko ang dumuduldol nitong pagkalalaki. Tangina! Papatayin mo pa yata ako sa libog, Rancho.

Napapikit ako sa init na naramdaman ko sa kargada nito. Pinilit ko ulit siyang itulak nang masagi ko na naman ang bagay na iyon.

“Aurelio, ang sarap puta.” Kasabay nang mabilisang pagbayo niya sa binti ko ay siyang ikinatupok ko na sa pwesto naming dalawa. Para matigil ito ay ibinaba ko ang isa kong kamay at malakas na kinurot ang utong nito. “Aray! Masakit, Aurelio.” Nang hindi pa siya nakakabawi ay mabilis ko siyang tinulak at ako naman ngayon ang pumaibabaw sa kaniya.

Dala na rin ng labis na libog ay nagpadesisyonan kong pagbigyan ito. Mabilis kong hinubad ang lahat ng suot ko at nang wala na akong saplot ay si Rancho naman ang pinagtuunan ko ng pansin. “Mag relax ka lang diyan, Rancho.” Nakapikit ito at parang bubulong bulong pa ito na hindi ko na lamang pinansin. Nilagyan ko ng unan ang likuran ng ulo nito at tinuon ko naman na ang sarili ko sa pagtanggal sa pang-ibabang suot nito.

“Taas!” Tinapik ko ang paa niya kaya nahila ko pababa ang nag-iisang suot nito. Sumaludo naman kaagad ang pagkalalaki nito at parang nagliliwanag ang uluhan ng katawan ng pinagmamalaki nito dahil sa mga paunang katas na kanina pa kumakawala sa kaibuturan niya.

Hindi na ako nagpatumpik tumpik pa at mabilis na umupo sa mga binti nito at hinawakan ang katabaan nito. Tinaas baba ko ito na siyang ikinaliyad naman nito. “Hmm.”

Inikot ikot ko ang isa kong kamay sa uluhan nito bago ko dinala sa loob ng bibig ko. Nang madantay ang dila ko sa balat nito ay halos mapaliyad ako sa sarap kahit na hindi pa ako nito napapasukan. Pinalibutan ko ang uluhan nito gamit pa rin ang dila ko at sinipsip pagkatapos.

Amoy na amoy ko rin ang pagkalalaki nito. Kaya nang matapos kong pigain lahat ng paunang katas nito ay sumubsob naman ako sa dalawang bolang nakalawlaw malapit sa singit nito.

Patuloy ko pa ring naririnig ang malalakas na ungol ni Rancho. Hindi ko na iyon pinansin at ipinagpatuloy na lamang ang pagtatrabaho sa pagkalalaki nito.

Humawak naman ako sa isang binti nito bilang pansuporta. Sinimulan ko na ring dilaan ang bayag nito na may mga buhok pa. Sarap na sarap ako dahil sa amoy barakong nalalanghap ko.

Isinubo ko ang isa at pinaglaruan sa bibig ko. Pagkatapos ay ang isa naman na siyang mas lalo kong ikinakamada ng butas ng pwetan ko. Nang magsawa ako sa naglalakihan nitong bolo ay sinunod ko na ang talagang pakay ko.

Dumukdok ako sa singit nito at sinipsip ang amoy gamit ang bibig at ilong ko. Parang kaya kong manatili dito ng ilang oras kung hindi lamang ako iniipit ng mga binti ni Rancho. “Rancho!” Tinapik ko nang malakas ang binti niya nang sinakal niya ang ulo ko gamit gamit pa rin ang maskulado nitong binti.

Matalim kong tinignan si Rancho at nakatingin lamang siya ngayon sa akin. “I-isubo mo na, Mahal.” Kinagatan ko ang pang-ibabang labi ko bago ko siya sundan. Isinubo ko na ang kargada nito hanggang sa umabot na ang bulbol nito sa butas ng ilong ko. Nginudngod ko pa ang uluhan ko dito para mas malasap ko ang buong araw nitong amoy.

Nagsimula na akong itaas baba ang uluhan ko. Pinapaikot ikot pa ang dila ko sa palibot ng kahabaan niya para mas lalo pa itong mabaliw sa akin. Nang mangawit na ako ay nilubayan ko muna ang pagkalalaki niyang naglalawa na sa laway, pawis, at katas niyang hindi matigil sa paglabas.

“Nambibitin ka, Aurelio. Malapit na ’ko.” Nangunot naman ang noo ko at kita ko ngayon na parang bata kung magwala si Rancho. Napasabunot ako sa buhok ko at tumayo sa harapan niya na ngayon ay parang inagawan ng candy kung makapag-alboroto.

Ngumisi naman ako para makaganti sa kaniya. Naisip ko pa ang pang-iipit nito sa uluhan ko kaya naman mabilis akong tumayo at humarap sa uluhan ni Rancho. “Hetong sa’yo.” Mabilis akong bumaba at inupuan ang uluhan niya.

Natigil naman ito sa paggalaw kaya hinawakan ko na ang buhok nito at nagsimula nang gumalaw sa ibabaw ng mukha nito. Napapatingala na lamang ako sa sarap dahil saktong sakto sa butas ng pwetan ko ang napakatangos nitong ilong isabay pa ang paghagod ng pagkalalaki ko sa uluhan nito. “Wrong move pa yata.”

Itinuloy ko lamang ang ginagawa kong pagbayo sa uluhan nito nang bigla nitong hawakan ang magkabilang pisngi ng pwetan ko. Huminto muna ako at nang makumpirma ko ang binabalak nito ay napatili na lamang ako sa gulat. “Tangina ka, Rancho. Huwag ka namang mangagat. Hindi ka aso.” Mabilis akong umalis sa uluhan nito at inupuan naman ngayon ang dibdib niya.

Tumawa lamang ito sa ginawa niyang pagkagat sa balat ko na malapit sa butas ng pwetan ko. “Ikaw kasi; hindi na ako makahinga.” Kung kagatin ko kaya ang pagkalalaki nito at baka sakaling malaman niya na humihilab na ang kinagatan niyang parte.

“Ah, ganon!” Dali dali kong kinuha ang tarugo nito at mabilis na inupuan. Narealize ko lamang sa bandang huli na ilang araw din akong hindi napasukan kaya imbes na siya ang masaktan sa biglaang pag-upo ko nang pabagsak ay ako ang umiiyak ngayon. “Tangina ka, Rancho.”

Sumubsob ako sa dibdib nito at umiyak dahil sa sakit sa butas ng pwetan ko. Dala na rin siguro na lango sa alak si Rancho ay wala itong pakiaalam sa nararamdaman ko. “Sarap,” tanging ungol lamang ang ginagawa niya at sinabayan pa niya nang pag-unda na siyang ikinasakit ko pa lalo sa butas ko.

“Makakaganti rin ako sa’yo, Rancho. Tandaan mo ’yan.” Dahil masikip pa ang loob ko ay mahihina lamang ang paggalaw nito. Dahil nasa harap ko na ang naghihimutok nitong dibdib ay iyon na lamang ang pinuntirya ko.

Nang makapag-adjust na ang butas ng pwetan ko ay sumabay na rin ako sa pagtaas baba ko sa pagkalalaki nito. Kinuha ko pa ang dalawang kamay ni Rancho at inilagay sa bewang ko. Kaya mas naging malalalim pa ang bawat baon niya sa butas ng pwetan ko at parang ano mang oras ay malalampasan ko na ang rurok ng tagumpay sa sarap na aking natatamasa ngayon. Parang nakadagdag pa ang sakit na nararamdaman ko para mas mapaigi pa ang kiliting umaapaw sa katawan ko.

Hagod kung hagod ang ginagawa naming dalawa. Halos sumigaw na kami sa ligayang ipinapatamasa namin sa isa’t isa. Kaya ilang sandali lamang ay nilabasan na ako sa tiyan nito habang siya naman ay patuloy pa rin sa ginagawa niyang paglabas masok sa akin.

“Ang init sa loob mo, Aurelio.” Napasandal ako ulit ako sa dibdib niya kaya malaya niyang nabibilisan ang pagbayo sa akin. Ilang sandali lamang ay naramdaman ko ang paglaki ng pagkalalaki nito at sumumpit na nga ang rurok nito sa katawan.

Ramdam na ramdam ko sa loob ko ang pagpintig pintig ng pinagmamalaki nito. “Ang sarap…” Ilang beses niyang inilabas ang malapot niyang katas na halos hindi ko na mabilang. “Huwag kang gagalawa, sige pa.” Patuloy pa rin ito sa pagbayo sa akin na parang hindi pa ring kayang umalis sa gloryang tinatamasa nito. Kaya naman nang tumigil na ito pagkatapos ng isang malakas na pagbayo ay nakaramdam ako nang ginhawa sa loob ko. Parang sa dami nang ipinunla nito ay busog na busog ako. Aalis na sana ako sa ibabaw nito nang bigla niya akong higitin at yakapin nang mahigpit. “Dito ka lang, Aurelio” salita nito. “Baka pagmulat ko, wala ka na.” Inikutan ko ng mata ang sinabi nito. Ngayon pa? Ni hindi ka nga marunong maghabol.

Dahil mas lamang ang galit ko ay umalis ako sa ibaba nito. Nahugot din ang pagkalalaki nito kaya nagsiagusan ang napakaraming katas na idineposito nito sa loob ko. “Aurelio.” Napakagat labi ako habang tumitingin ngayon sa patuloy na nagwawalang si Rancho. “Hindi ka makakatakas sa akin.” Napangisi na lamang ako kasabay nang pagpasok ko nang banyo. Kahit na ganoon ako kagalit sa kaniya ay nilinisan ko ito at dinamitan bago ako tumuloy sa kwarto ko.

Sinuntok ko pa siya sa tiyan na siyang ikinapunta niya na sa kaniyang panaginip. Dala nang inis ko at ang hindi matapos tapos na sigaw nito na parang wala nang bukas at isabay pa ang pagbabanta nito sa akin na hindi ako makakawala sa kaniya ay talagang tinamaan na ako sa kagaguhan niya.

Kung ayaw niyang mawala ako, habulin niya ako. Nakatulog akong masaya, uubo ubo, sumasakit sakit, at nilalamig ang buong katawan. Tanginang pagmamahal ’yan, Rancho.

Kabanata 42

Kabanata 42

Lagnat

Inaapoy ako ng init matapos ang pagbabardagulan ko kay Rancho. Tinitiis ko na lamang ito at pilit na itinatayo ang katawan ko para maligo. Marami pa akong kailangang gawin sa araw na ito.

Para akong birhen na paika ikang naglalakad. Mahapdi din ang butas ng pwetan ko dahil sa kagagahan ko. Kung alam ko lang, Rancho. Tangina ka! Mga bagay na malayo kong nasasabi kay Rancho kahit na sa panaginip ko. Baliw na baliw talaga ako sa kaniya. Baliw ka na nga talaga, masakit pa ang butas ng pwetan mo.

Nang makapagbihis ako ay bumaba na rin ako pagkatapos. Mag-aalas sais imedya pa lamang pero ramdam ko na kung gaano naparusa ang katawan ko kay Rancho. Idagdag pa ang ulan na dinadramahan ako.

Sisingot singot ako at parang may malaking barado sa ilong at lalamunan ko ngayon. Gusto ko ngang sungkitin at baka may bumarang katas ni Rancho pero baka mahospital na ako dahil toothpick ang gagamitin kong pangkuha.

Dahil hindi ko makakain ang mga niluto nila ay nagpaluto ako ng goto. Bahala na sila kung anong luto nang goto dahil pakiramdam ko kapag nagsalita pa ako ay ang plema ko ang makakain ko ngayong umaga.

Nakatulog ako sa paghihintay at nagising na lamang ako nang may biglang tumapik sa akin. “Sir, luto na po.” Ngumiti lamang ito habang ako naman ay parang bangag na nahihilo dahil sa sakit ng ulo ko ngayon. Parang ito na yata ang kamatayan ko.

Niyayakap ko pa ang suot kong jacket dahil sa lamig na nanunuot sa katawan ko. Hindi pa ako nakakasubo nang dumating na ang prinsipe dahil parang batas ito kung makagalaw. Hindi ako nito tinignan at ganoon din ako.

Umupo ito at nagpakuha ng isang mangkok ng lugaw. Itinuon ko na lamang sa pagkain ang atensyon ko at maya’t mayang niyayakap ang katawan ko. “May sakit ka?” Napaatras naman ako nang biglang ilapit ng kamay nito ang bandang noo ko.

“Ano ba?!” Dahil sa gulat ay nasigawan ko siya. Matalim niya akong tinignan at pinipigilan ang pagbulusok ng galit batay sa nakabusal nitong mga kamay. Pagalit naman akong tumingin sa kaniya bago ko ibalik ang atensyon ko sa pagsubo ng lugaw.

“Huwag mo kong ginaganiyan, Tres.” Hindi ko siya pinansin kahit na nakakatakot na ang tono ng boses nito. Napangisi na lamang ako nang maalala ko ang nangyari kagabi. Mabuti na lamang ay wala itong maalala dahil tiyak kong ako ang magwawala sa ginawa niya sa akin. “Manang ipangkuha niyo po ng gamot si Tres.”

Automatic na umikot ang mga mata ko dahil sa sinabi nito. “Ako na ang mag-aasikaso sa gagawin mo ngayon. Matulog ka at magpahinga.”

“Bakit?” padarag kong ibinagsak ang kutsayang gamit ko at itinaas ko pa ang isang kilay ko bago ako tumingin sa kaniya. “Sino ka ba? Hindi ka naman tunay na de Los Viajeros ’di ba?” pabalang na sagot ko. Hindi ko alam kung saan ko nakukuha ang tapang kong ganiyanin siya ngayon dahil tiyak kong kapag hindi siya nakatimpi, sa kulungan ng kabayo ako dadamputin.

“Aurelio, alam mong nagtitimpi lang ako sa’yo ngayon, pero—” Hindi ko na siya pinatapos at padarag na tumayo sa harapan nito.

“Sige, bakit? Totoo naman. Hindi ka tunay na de Los Viajeros. Ang kayamanan mo ay sa amin. Isa kang sampid.” Nang akmang tatayo na ito para lapitan ako ay mabilis kong kinuha ang kutsilyo at itinutok ito sa kaniya. “Sige lumapit ka, tangina ka! Magkakamatayan tayo rito.” Dala siguro ng sakit sa uluhan ko ay wala na ako sa katinuan. Parang ang pagdepensa sa sarili ko na lamang ang naiisip ko at hindi ang kung anong makakabuti sa lahat.

“Aurelio, ibaba mo ’yan.” Mabilis ang naging kilos ko. Itinapon sa lamesa ang kutsilyo at mabilis na tumakbo habang pinapakyuhan si Rancho. “Ampon ka lang!” Nakarating ako sa kwarto ko habang hinahabol habol ako nito. Naisara ko naman ito at kasabay noon ay ang pagdagungdong ng pintuan mula sa labas.

“Aurelio, buksan mo ’to!” Alam kong may inutusan na ito para buksan ang pintuan kaya kahit ayoko ay sa bintana ako dumaan. Ipinilit kong ipagkasiya ang sarili ko para makalabas. Mabilis na rin ang naging kilos ko at saktong sakto na nandito na si Angelo na siyang kasakasama ko nitong nakaraang araw.

“Ganiyan itsura mo—” Hindi ko na siya pinansin pa at pumasok sa sasakyan na gagamitin namin. Pumasok din ito at parang alam na alam na nito na may kinakaharap akong problema. “M-may ginawa ka ba, Tres?”

Kasabay nang pagtatanong niya ay ang pagsilip naman ng uluhan ni Rancho mula sa labas ng bintana. “Paandarin mo na, Angelo.” Nang bumusina ang saskayan ay halos iumpog ko ang uluhan ni Angelo sa manubela dahil hindi man lang makaramdam ang gago.

“Bilis!” sigaw ko at aligagang pinaandar naman nito ang sasakyan.

“Aurelio!” Tanging sigaw na lamang ni Rancho ang narinig namin bago namin baybayin ang bayan ng San Antonio. Napapasipol na lamang ako habang nagmamaneho si Angelo nang biglang tumunog ang telepono nito.

Nang kukuhanin na nito ay mabilis kong inagaw at pinatayan ang tawag. “Tres.” Bago pa siya magsalita ay tinaas ko na ang isa kong kamay para pahintuin siya. Nang tumawag ulit ang telepono niya ay sinagot ko na dahil baka ipapulis na kami ni Rancho. Sabihin pang ninakaw ko ang puso niya. Kahit na wala naman siyang puso.

“Angelo, kasama mo ba si Tres?” Napangisi ako sa aligagang boses ni Aurelio.

“Oo, bakit? Anong kailangan mo?” pabalang na sagot ko na siyang ikinasigaw nito sa pangalan ko. Siya ang may kailangan, bakit siya pa ang mas galit sa aming dalawa.

“Aurelio…” narinig ko ang mahabang buntong hininga nito bago siya ulit magsalita. “Sabihin mo kung saan ka pupunta at pupuntahan kita.” Kahit ayoko siyang kausapin ay sinabi ko na rin na sa anihan ng mais ang punta namin.

Nang makarating kami ay nagsisimula nang magtrabaho ang iba. Umupo lamang ako sa kubo habang iniwan naman ako ni Angelo kasama ng mga bagay na kailangan niyang gawin. Nanginginig naman ako habang nagbabasa sa dokumentong kailangan kong pirmahan. Ang hirap talagang maging mayaman.

Kasalukuyan kong pinag-aaralan ang mga kontrata nang dumating na si Rancho. Hindi ko siya pinansin kahit na salubong na ang mga kilay nito. Umupo ito kaharap ko at base sa lalim nang paghinga nito ay parang pinipigilan na huwag akong pangaralan.

Ilang minutong pagbabasa ang ginawa ko nang makaramdam ako nang pagkahilo. Inilapag ko ang mga dokumento at sumandal muna sa barindilya na gawa sa kahoy. Pumikit ako at hindi ko namalayan na nakatulog na ako.

Napagising ako na nasa kotse na ako at kitang kita ko na ang liwanag ng dapit hapon. Napakagat labi pa ako bago ako lumabas. Nararamdaman kong hindi pa rin umuupa ang sakit ng katawan pero isinawalang bahala ko lamang ito. Nagugutom at nauuhaw na rin ako.

Pumunta ako ng kubo at mula sa kalayuan ay kitang kita ko na si Rancho at Angelo na may inaasikaso mula sa mga truck na siyang kumukuha ng mga aning mais. Nakita ko ang pagkain na nasa lamesa at kumuha lamang ako ng tinapay na naroon. Nakita ko pa ang maliit na papel na nakalagay sa supot na tingin ko’y gamot.

Kahit galit ako kay Rancho ay uminom pa rin ako nang dinala nitong gamot. Pangitingiti na lamang ako ngayon habang iniisip kung bakit hindi ako inuwi ni Rancho sa hacienda. Alam na alam nitong matigas na ang bunbunan ko kaya alam niyang magwawala ako kapag ipinilit nito ang gusto niya. Walang kami —’yun ang maliwanag.

Nang mabusog ako ay nagdecide akong silipin sila. Tumayo ako at nilakad ang pwestong kinalulugaran nila. Napatingin naman ang iba sa akin kaya biglang tingin din sa kinaroroonan nila Rancho. Inikutan ko lamang sila ng mata at patuloy pa ring naglakad.

Nagmasid masid lamang ako sa paligid at nang malapit na ako ay ang ingay ng mga nagpapaspasang mga sakong sako ng mais ang tanging naririnig ko. Naglakad ako hanggang sa makalapit na ako kila Rancho.

Tinignan lamang ako ni Rancho at ipinagpatuloy ang ginagawa niya. Ngumisi lamang ako at nakinig sa sinasabi ni Angelo. Dahil sa tagal niyang magpaliwanag ay nabagot ako at tumambay muna sa nakahintong truck. Umakyat ako hanggang sa makatungtong ako sa ibabaw ng harapan ng truck at umupo mula rito habang nakalaylay ang mga paa ko pababa.

Humigop ako nang sariwang hangin at mula rito ay kitang kita ko na ang nag-aagaw liwanag na dilim ng kalangitan. Napangiti ako at parang pakiramdam ko ay lahat ng bagay na nangyayari sa paligid ko ay kaya ko nang lampasan.

Ipinikit ko ang mga mata ko at bumalik ako sa alala kung bakit ko minahal ang Rancho de Los Viajeros. Nakakalito man noong una kong pakinggan ito ng mga bata pa lamang kami nila Dos dahil ang pag-aakala ko ay ang rancho ay ipinagalan kay Rancho. Ang totoo pala ay ang rancho ay ipinangalan sa de Los Viajeros. Halos pingutin na ako ng kapatid kong si Uno dahil sa utak na mayroon ako. Ano bang magagawa ko e hindi ko naman alam na ito pala ang unang naipundar nilang rancho base sa kwento ng aming ama.

Dumilat ako at malugod kong nginitian ang kalangitan. Nang gumaan na ang pakiramdam ko ay nagdecide akong kausapin na si Rancho. Sa bandang huli pa rin ay sa kaniya ako babalik. Sa mga yakap ako nito tatakbo. Sa mga hagod nito ako mapapatili sa saya.

Nagsimula na akong maglakad nang makaramdam na naman ako nang pagkahilo. Kung hindi ko lang alam na lalaki ako ay iisipin kong buntis na ako kay Rancho. Kung bakit kasi walang matres ang lalaki , edi sana nag-aagawan kami ng napkin. Tanging tomboy lang ang nakakagawa noong pantasya kong iyon.

Napabungtong hininga ako at lalapitan ko na sana sila Rancho nang makita ko ang mga rumaragasang mga sako ng mais na galing sa likuran ng truck. Mabilis akong tumakbo sa kinaroroonan nila na parang wala akong dinadalang sakit.

“Rancho!” Kasabay nang pagtulak ko sa kaniya ay ang pagtama nang mabibigat na sako sa katawan ko. Tanging pagsakit na lamang ng likuran ko ang naramdaman ko bago ako pawian ng malay.

Kabanata 43

Kabanata 43

Kasalan

Nakatingin at bigla na lamang akong napapikit sa aking mga mata. Hindi makapaniwala sa aking nakikita. Parang malayo at malabo sa katotohanan. Binuksan ko ang mga mata ko, kinurot ko pa ang balat ko sa kanang braso at padarag akong tumingin sa paligid na para bang ano mang oras ay mawawala na ng tuluyan ang aking nakikita pero ilang segundo at minuto ang lumipas, tunay nga ang aking nasasaksihan.

Napasinghap pa ang iba dahil huminto ako sa paglalakad. Parang iba ang ine-expect nila. Kung tatakbo ba ako kahit na hindi naman ito totoo—at kung magkaganon pa man, nagkakamali sila dahil susulitin ko ang araw na ito dahil alam kong malabo itong mangyari. Naglakad na ako at nakangiting humarap at tumingin kay Rancho na naka-tuxedo ngayon.

Napakagwapo pala nito sa suot nito. Hapit na hapit sa katawan nito ang tela. Sa tangkad nito ay sinong mag-aakala na ganoon din kalaki ang nasa gitna nito. Pinayabong pa ng mga masukal nitong kagubatan. Hiniling rin na sana dumating ang araw na bubunutin ko iyon nang isa-isa kapag nahuli ko itong nagloko.

Mabagal lamang ang paglalakad ko. Hindi ko maisip na ganito pala kahirap maglakad sa buhangin. Kung magpapakasal man kami sa totoong buhay ni Rancho, gusto ko ay may red carpet na kahit na ang theme naman ay sa front beach. Dahil hindi nakakaganda ang buhangin sa damit.

Pinagpag ko pa ang sapatos ko ngayon dahil sa napasukan ito ng lupa. Muli na naman akong tumingin sa harapan at kita ko na nang malinaw ang mga luhang lumalandas sa mukha ngayon ni Rancho. Para akong nabunutan ng tinik, hindi naman dahil sa sakit kundi dahil malaya na kaming magmahalan. Wala na ang malaking harang para damahin namin sa harapan ng maraming tao kung gaano namin kagusto at kamahal ang isa’t isa.

“Aurelio,” salita ni Rancho pagkarating ko sa harapan nito. Kinuha ko ang kamay nito na inilahad niya at niyakap siya nang mahigpit.

“Rancho.” Rinig na rinig ko ang dagungdong ng mga dibdib namin sa magkayakap naming katawan. Nang maghiwalay kami sa isa’t isa, siya na ring pangingilid ng mga luha ko sa aking mga mata.

“Panget mong umiyak.” Totoo ngang kinakasal na kami ngayon ni Rancho. Parang isang panaginip lamang ang naging buhay ko noon sa rancho. Mga alaalang nagpatatag sa relasyon naming dalawa. Sinubok nang ilang delubyo at sa bandang huli ay sabay naming hihilingin sa harapan ng Diyos kung gaano namin kagustong magsama nang panghabangbuhay at maging sa kamatayan.

Kasalukuyan akong nakikinig habang may sinasabi pa ang taong magbabasbas sa kasalan namin ni Rancho. Hindi na ako makapaghintay na matapos ito at mahagkang muli ang taong mahigpit na kumakamit sa kanan kong kamay. Ramdam ko rin mula dito ang lamig at nginig sa balat nitong nakadantay sa akin. Ibang iba sa init na lagi nitong ipinapadama sa balingkinitan kong pangangatawan.

Ngayon nga ay para bang kusa na lamang gumawa ng sariling aksyon ang aking katawan at itinaas ang kamay ni Rancho na nakahawak sa akin at hinalikan ito. Ngumiti lamang ito sa akin na siyang ikinaligaya naman ng aking dibdib.

“Tinatanggap mo ba si Aurelio Tres de Los Viajeros upang iyong maging asawa? Ipinapangako mo na magiging magkasama kayo nang panghabam buhay? Sa hirap at ginahawa?” Napatingin naman ako kay Rancho nang marinig ko ang tanong sa kaniya. Gusto kong makita ang reaksyon nito sa tanong na magdudugdong sa amin hanggang kamatayan.

“Opo, Father. Tinatanggap ko po si Aurelio Tres de Los Viajeros bilang aking kabiyak. Maging sa kamatayan,” malalim na salita ni Rancho—sa boses, sa tigas, at walang pabasakaling sagot nito. Napatingin naman ito sa akin kaya nginitian ko siya nang aabot na sa talukap ng aking mga mata. Hinigpitan ko pa ang pagkakahawak ko sa kaniya upang ipaalam kung gaano ako kasaya sa naging sagot nito.

Muli akong tumingin sa harapan at sumagot din sa tanong. Hindi ako magkandaugaga sa ngiti at sayang aking nararamdaman. Inilapit pa ni Rancho ang katawan nito at ramdam ko na ngayon ang init na nagmumula sa napakatikas nitong pangangatawan.

Naramdaman ko ang hininga ni Rancho sa aking katawan at bago pa ito humiwalay ay may ibinulong ito sa akin. “Hindi na ’ko makapaghintay na kantutin kitang muli.” Siniko ko naman ito na siyang ikinatawa nito nang mahina.

“Ubb.” Mabilis kaming humarap na dalawa nang umubo ang taong magkakasal sa amin. Nginitian lamang namin siya at muli na naman itong nagsalita sa pagitan naming dalawa ni Rancho.

“Ngayon sa harapan ng templo ng Diyos, nais at ikinagagalak kong ipakilala sa inyo, sina Aurelio Tres at Rancho Jaoquin de Los Viajeros bilang magkatipan ng panghabambuhay. Muli, sinumang pinag-isa ng Diyos ay huwag ng papaghiwalayin.”

Halos hindi ko na makita ang aking nasa harapan nang magsunod sunod na ang mga luhang nagsilandasan sa aking pisngi. Heto na, malapit na, malapit na mapasaakin nang panghabang buhay si Rancho. Kaunting tiis na lamang at kami na ay tunay ng mag-asawa. Sa papel, sa mata ng Diyos, at sa mga taong tunay na nakakakilala sa amin.

“Now and forver, you may now kiss the bride.” Napatiitig ako kay Rancho habang dahan dahan na may nginig pa itong itinaas ang inilagay na belo sa uluhan ko. Halos hindi na magkamayaw ang mga luha ko sa labis na sayang aking nararanasan. Kung panaginip man ito, gusto kong hagkan at ulit ulitin ang tagpong ito.

Nang matanggal nito ang belo sa aking uluhan ay dahan dahan naman niyang inilapit ang kamay niya sa panga ko na siyang nagparamdam sa akin kung gaano kainit ang pagmamahal na kaya nitong ibigay sa kaibuturan at tanang ng buhay ko.

“Mahal, habambuhay kitang pagsisilbihan.” Kasabay nang pagtingin, pagsalita, at paglapit pa lalo nito sa akin ay siyang paglapat naman ng mga labi namin sa isa’t isa. Parang ang mundo ay umiikot na lamang sa amin ng mga sandaling iyon.

Hindi ko na rin dinig ang palakpakan ng maraming tao na malalapit sa aming dalawa. Tanging kami na lamang ang nadirito sa mundong ibabaw.

Ngumiti ako pagkatapos naming maghalikan. Kinuha ko ang isang kamay nito at hinalikan ang likuran ng palad nito. “Ganoon din ako, Mahal. Sayong sayo lamang ako panghabambuhay,” salita ko pagkatapos.

Hindi na rin ako naghintay at sinunggaban ulit siya nang matatamis kong halik. Natigil lamang kami nang halos nagwawala na ang mga tao na nasa likuran naming dalawa. “Istorbo.” Narinig yata ni Rancho ang sinabi ko kaya napatawa ito at mas inilapit ang katawan nito sa akin.

“Mahal,” salita ko kay Rancho. Para naman akong kuliglig dahil sa kilig na aking isinambit sa taong pinakasalan ko. Hinawakan nito nang mahigpit ang kamay ko at tumingin nang mata sa mata sa akin.

“Asawa, ’yun na ang tawagin natin magmula ngayon.” Mabilis kong tinampal ang braso ni Rancho at muli na naman kaming nagyakapan. Nang mga oras na ito, ayoko na lamang harapin ang totong laban ng buhay dahil kaakibat noon ay ang pagkapuno ng sakit, pighati, at pagsubok na hindi ko na ninais na maranasan pa sa mundong mayroon kaming dalawa.

“Aurelio! Gumising ka!” Nakarinig ako nang mararahas na galawan. Hindi ko na alam ano ang mayroon. Nabibingi ako sa ingay. Tunog ng makina. Mga boses nang nagsisigawan. Mga galaw ng mga upuan. Mga bakal na gumagaralgal. Muli parang kusa na lamang ulit akong nawalan ng ulirat.

“Tres, ang tagal mo talagang kumilos. Sisipain kita diyan!” Busangot naman akong humarap sa katapid kong si Uno. Kung hindi lang naman siya nauna, ako ang kukuha ng pangalan niya. Kainis!

Bitbit ko na ang bag ko dahil ito ang unang beses na pupunta kami ng Rancho de Los Viajeros. Nahuli na ako sa kanilang lahat kasi ayoko pang lumabas dahil tirik na tirik na ang araw. Nakakasira ng ganda ang init. Mainit na nga, hindi ka pa maganda. Maging butete ka na lang diyan kung ganoon.

Pagkapasok ko sa loob bumungad sa akin ang napakalawak at gandang mansyon na pag-aari ng kapatid ni Papa. Hindi ko naman sila kilala dahil ilang taon pa lamang naman kaming nasa pamamalagi ng aming ama.

Nang nakita ko ang gamit nila Dos ay mabilis kong inilagay na lamang doon. Tamad na akong kumilos at gusto ko na lamang kumain at humilata pagkatapos sa kamang tutulugan ko.

Mabilis akong tumakbo ng kusina at papasok na sana ako nang may makabungguhan ako.

“Aray!” Napahawak ako sa braso ng taong bumangga sa akin. Ako lang yata ang nasaktan habang siya ay parang wala lamang.

“Oh, sendya. Dahan dahan kasi.” Napatingin naman ako rito at parang biglang umurong bigla ang dila ko. Napakagat labi pa ako bago ko bawiin ang tingin ko sa kaniya. Tumingin ako sa likuran nito at nakita kong naroroon na ang mga kapatid ko.

“Okay lang, kasalanan ko naman.” Mabilis ko siyang nilayasan habang namamawis naman ang noo ko sa kaba. Pagkaupong pakaupo ko ay siyang pasok naman nito. Tumingin pa ito sa akin pero hindi ko siya tinapunan ng pansin at tinignan na lamang ang kakainin ko na nasa harapan ng mesa.

“Upo na po kayo Tito.” Napatingin naman ako kay Dos nang umalis ito sa pwesto niya na nasa tabi ko at doon pinaupo ang tingin ko’y kapatid ni Papa. Napaikot na lamang ako nang aking mga mata sa kadahilanang hindi man makaramdam ang lalaki.

“Tres, ’di ba?” Hindi ako sumagot at kinain na lamang ang saging na kinuha ko. “Masungit pala kapatid niyo,” dagdag na naman nito na siyang ikinaasim ng tingin sa akin ni Uno.

“Arg…” Napahawak ako sa paa ko na tiyak kong sinipa ako ni Uno. Tangina, nahihiya na nga ako. Bahala na nga. “Hello po, Tito. Tres nga po pala.” Naglahad ako ng kamay sa kaniya na kinuha naman nito. Para naman akong binudburan ng asin dahil sa kiliting aking nararamdaman. “He he, okay na po.” Kasabay nang paghila ko sa kamay ko sa kaniya.

“Rancho,” maiksing sagot nito.

“Lolo Rancho?” litong tanong ko pa na siyang ikinahawak ko ulit sa paa ko nang may sumipa na naman mula rito. Tumingin ako nang masama kay Uno habang tumatawa naman si Tito Rancho. Tangina, kahihiyan talaga.

“Tito Rancho,” pagtatama nito sa akin. Muli na lamang akong humarap sa kinakain ko at hindi siya pinansin. “Hindi talaga pasalita ito.” Nagpantig naman ang tenga ko sa sinabi nito sa akin. Para namang ikakaunlad ko kapag pinansin ko pa siya ngayong kumakain ako. “Uy, Tres.”

“Arg…” Napapikit ako nang mariin nang sipain na naman ako ni Uno. Sumusubra na siya. Napatayo ako bigla at sa sobrang ingay nang pagkakatayo ko ay napatingin ang lahat sa akin. Maging na rin sila Papa na kakapasok pa lamang.

“May problema?” Mabilis akong umayos nang upo at inilayo ang sarili ko sa mesa para hindi ako masipa ni Uno. Umiling lamang ako kay Papa at muli kong itinuon ang atensyon ko sa pagkain. One of these days, talaga Uno. One of these days, magiging Zero ka na sa’kin. Kung hindi, Those Days ka.

Pagkatapos naming kumain ay inatupag naman namin ang pag-aayos sa mga gamit namin sa ibabaw. Hindi ko na kasama ngayon si Dos dahil magkasama na naman sila ni Diego. Ang kasama ko ngayon ay ang batas sa pamilyang ito na si Uno. Kaya nang matapos ako ay natulog na kaagad ako. Pakiramdam ko lahat ng pagod ay mawawala lamang kapag naramdaman ko na ang ulap at alapaad ng kapayapaan at hindi ang maotoridad na aura ng kapatid kong si Uno.

Kabanata 44

Kabanata 44

Puki

Napagising ako nang mag-alas dos na ng madaling araw. Maingat naman akong kumilos paalis ng kama dahil baka hindi na ako makalakad pa kinabukasan dahil sa paninipa ni Uno sa akin kung magising ko man siya ng hindi ko sinasadya dahil sa ingay kong kumilos at maglakad.

Matapos kong maghilamos ay pinatay ko na ang ilaw ng banyo at lumabas na rin ng kwarto. Naisipan kong kumain muna dahil sa gutom na nararamdaman ko. Nang matapos ako ay aakyat na sana ako nang makita kong bukas ang ilaw sa bandang duluhan ng isang kwarto.

Naglakad naman ako papunta roon at nang makalapit na ako ay rinig na rinig ko ang malalalim na paghinga na parang may ginagawa itong bagay na nakakapagod. Naisip ko munang sumilip sa maliit na siwang ng pintuan dahil baka kapag ginulat ko ito at napahamak ay ako na naman ang mapuruan.

Napanganga naman ako nang makita ko ang tito ko na nagmamariang palad. Hindi ko alam kung anong gagawin ko dahil nakatutok lamang ako ngayon sa tayong tayo nitong pagkalalaki. Parang iniukit ito saktong sakto sa laki ng pangangatawan nito at masasabi kong pinagpala ito nang lubos.

Lumunok ako ng laway kung iyon man ang nalunok ko at ipinagpatuloy ko lamang ang panonood ko. Alam kong mali pero hindi ako makakilos sa kinagagalawan ko.

Ilang minuto kong pinanuod ang ginagawa nito at sa sandaling iyon ay nakaramdam ako nang pagkainit na madalas ko naman nang maranasan.

Hindi ko na tinapos ang panonood ko at bumalik na ako sa kwarto at natulog. Hindi ko pa kaya ang ganoong tagpo. Masyado pa akong sariwa at musmos sa makamundong gawain.

Sa mga nakalipas na araw ay ilag at parang may nagbago sa pagtingin ko sa aking tito. Alam kong hindi normal ang bagay na ito at masasabi kong hindi pwedeng mangyari dahil kahit na ganoon ay panay pa rin ang pagsulyap ko rito na hindi ko alam kung bakit.

Nang dumating ang tunay nitong asawa ay mas lalo kong inihiwalay ang sarili ko sa kanilang lahat. Nariyang nasa kwarto lamang ako buong maghapon at kung ano ano pang bagay na ginagawa ko para hindi ko lamang sila makita.

Nagbago lamang ang takbo nang relasyon namin ni Tito Rancho nang makita ko itong umiiyak na tanda na alam kong nag-away na naman silang mag-asawa. Hindi ko na rin kailangan alamin ang bagay na sumisira sa relasyon nilang dalawa dahil sa bunganga pa lamang ni Dos ay sapat nang malaman ko ang lahat.

“Tanda tanda mo na, umiiyak ka pa.” Inilahad ko ang kamay ko at ibinigay ang panyong pinagpupunas ko madalas sa uluhan ko dahil sa init ng araw dito sa rancho. Napatingin naman si Tito sa akin at parang nahiya naman ito sa naging itsura nito.

Dahil ayoko naman itong tignan ay mabilis na rin akong umalis sa pwestong iyon. Kahit naman ayokong pakinggan ang problema nilang dalawa ay sa lakas naman nang sigawan na ibinubuga nila sa isa’t isa, alam kong wala na akong magagawa kundi pakinggan ang dapat pakinggan. Hindi lang naman ako ang nakikinig dahil pati na rin ang ibang tauhan na narito at tiyak kong buong rancho na ang makakaalam na may lamat na talaga ang pagsasamahan nila ng asawa nito.

Pumasok ako ng kusina at naabutan ko pa ang asawa o dating asawa ni Rancho. Hindi ko alam kung bakit nagdecide itong tapusin ang dapat na tapusin sa pagitan nila ni Rancho dahil kung tutuusin ay nasa lalaki naman na ang lahat. Sadyang naghahanap lang ito nang ibang potahe.

Kumuha ako ng ice scream na nasa ref. dahil kailangan ko ng malamig na magpapawi ng init ko sa katawan at umupo na rin sa lamesa.

Tirik na tirik ngayon ang araw at halos nasa labas ang mga tao. Parang mabibilang mo lamang sa kamay ang mga taong naririto pa. Hindi naman ako sumama kial Uno dahil tinatamad akong maglibot sa labas dahil puro baka lang naman ang makikita mo at kung mayroon mang iba ay mga damuhan naman iyon.

“You are?” Hindi ako nagsalita at binuksan ang takip ng isang garapon ng ice scream. Inayos ko pa ang pagkakaupo ko para makakain ako nang matiwasay. “Hello? Am I talking to the wall?” Tumingin ako rito pagkalapag ko ng takip. Gusto ko mang ihagis sa mukha nito pero baka maligo pa siya dito bago siya makaalis sa harapan ko.

“Alam mo, mas mabuting umalis ka na lang. Baka maabutin ka pa ni Rancho at magmakaawa na naman siya sa’yo.” Sabay baling ko sa ice scream na kinakain ko. Naglagay na naman ako sa isang baso at bago pa ako makasubo ay nagsalita na naman ang bruha.

“Ganiyan ka ba pinalaki?” Inikutan ko lamang ito ng aking napakagandang mga mata. Huminga muna ako nang malalim bago ko siya harapin ulit.

“Ikaw, pinalaki ka bang pokpok? Sa sobrang luwag ng puki mo, may nakapasok na naman ng iba diyan,” pahayag ko kasabay nang pagngisi ko pa sa kaniya na ngayon ay nanlalaki ang mga mata.

“How dare you!” matapang nitong salita sa akin. Dahil pinalaki ako ni Uno na maging maldita, hindi ko siya uurungan. Puki sa puki. Sabunot sa sabunot. Bulbol sa bulbol. Bakit hindi?!

“Talaga?” pabalang na tanong ko sa kaniya. Kinuha ko pa ang ice scream na kinakain ko at dumila pa sa harapan niya. “Buti pa ’to masarap, ikaw pa-agnas na.” Mabilis kong binitawan ang kinakain ko nang lumapit ito sa akin.

“Anong sabi mo?” Dahil alam kong kakalmutin niya ako sa pangit na galit na mukha nito ay inunahan ko na siya. Mabilis akong tumakbo at sinipa siya sa kaniyang tiyan na siyang ikinasalampak nito sa sahig.

“Sabi ko, naaagnas na ’yang puki mo. Kapal ng mukha mong magsulsol ng pera e basura ka naman.” Dinaganan ko ito at mabilis na pinagsasabunot ang buhok niyang may garapata. Sa inis ko ay sinuntok ko pa ito sa kaniyang mata na siyang ikinasigaw nito sa labis na sakit.

Tumatawa lamang ako kahit na kinakalmot ako nito sa katawan dahil mas masakit ang suntok na ibinibigay ko sa kaniya. “Tres!” Natigil lamang ako nang may humila na sa akin. “Tangina kang mukhang garapata!” Padarag ko namang sigaw pagkatapos ko siyang habulin nang sipa sa kaniyang binti.

“Tres, anong ginagawa mo?!” Napaharap naman ako kay Rancho na ngayon ay mukhang problemado pa sa problemado. Tinitigan ko lamang siya at nang wala nang makuhang sagot sa akin ay humarap ito sa kaniyang dating asawa.

“Siya ang nauna!” Parang authomatic nang iikot ang mga mata ko sa mukhang naaagnas na mukha ng asawa nito. Tumingin naman sa akin si Rancho at hindi ko alam kung masaya ba siya o wala na siyang pakialam sa dati nitong asawa at maging sa akin.

“Mag-uusap tayo, Tres.” Ngumiti lamang ako at binalikan ko na ang kinakain ko. Pinabayaan ko na lamang silang mag-away dahil baka magkaroon pa ng round two sa laban naming dalawa. Mabuti na ring tapos na ang ugnayan niya sa de Los Viajeros dahil kung hindi niya pa tatapusin ay ang buhay niya ang tatapusin ng buong angkan namin.

Nang makabalik si Rancho ay wala naman itong sinabi. Kumuha pa siya ng isang bote ng alak at umupo sa harapan ko. “Anong nangyari?” tanong nito pagkabuhos ng alak sa basong pinagkuhanan nito.

“Wala naman,” maikling sagot ko naman. Nang maubos ko na ang kinakain ko ay kumuha pa ulit ako dahil gusto ko at walang magagawa ang kung sino mang pipigil. Kakain ako sa gusto ko.

Hindi naman ako nakatanggap ng tugon sa kaniya ilang minuto matapos akong sumagot kaya nang tumingin ako kay Rancho ay nakatingin lamang ito sa akin. “Masaya ka na niyan?” pagtatanong ko naman.

“Mukha ba akong masaya?” Umikot na naman ang mata ko sa sinabi nito.

“Mukha kang uhog.” Muli akong kumain. Ngumisi lamang ito sa akin at uminom na naman ng alak.

“Sa tingin mo mag-aasawa pa ako?” Napatitig naman ako sa kaniya dahil sa tanong nito. Kumunot naman ang noo ko at hindi makapaniwala na wala pang isang araw ay naghahanap na kaagad ito.

“Sa tingin mo?” pabalik at pabalang kong tanong. Napatawa naman ito sa sinabi ko na para bang may isang akong malaking joke sa katawan. Ngumuso naman ako sa harapan niya at muling kumain.

“Dahil matanda na ako?” Hindi ko siya sinagot. “Mayaman naman ako.” Ngayon ay tuluyan na akong nakuha ng mga sagutan nito. “Masarap naman ako. Malaki pa.”

Huminga ako nang malalim at ngumiti ng pilit. “Alam mo, Rancho—”

“Rancho?” pabalang na sagot nito sa akin.

“Alam mo, Tito Rancho…” pang-uulit ko sa sinabi ko kanina na may kasama ng tito para naman maging masaya siya kahit papaano. “Pakyu ka!” Mabilis akong kumaripas ng takbo pagkatapos ko siyang pakyuhan. Natatawa naman ako sa ginawa ko dahil kahit naman anong sabihin ko, wala namang tatatak sa utak niya. Sino ba ako? Pamangkin niya lang. At sinong bobo ang mag-aadvise sa lasing? Syempre hindi ako.

Nagpatuloy ang buhay ko sa rancho na nasa loob lamang ako ng kwarto ko. Hindi na rin ako pinipilit na sumama ng mga kapatid ko dahil ayoko talagang maarawan. Sayang ang glutang nilalaklak ko kahit na hindi naman ako masyadong maitim.

Ngayon nga ay naisipan kong kumain ulit kahit nakakakain ko lamang. Nilantakan ko ulit ang langka na pinakuluan sa asukal na kanina ko pa sinisipat mula pa kanina. Hindi ko lang masabi pero parang buntis yata ako sa lagay ko ngayon.

Napatingin naman ako sa pintuan nang may dali daling pumasok. Nakita ko si Rancho na mukhang napalaban yata kay bathalumang ether. “Tumae ka?” Tumingin lamang siya sa akin at kinuha ang basong pinag-inuman ko at nagsalin ng tubig dito at ininom pagkatabos. “Kadiri,” reklamo ko sa kaniya dahil pinag-inuman ko ’yon.

Nakita kong kumunot ang noo nito at tumingin sa akin na parang hindi makapaniwala sa sinabi ko. “Huh?” Inamoy pa ang sarili nito na parang kinukumpirma kung may amoy ba ito. “Wala naman.”

“Bobo mo, amputa.” Huli na nang mapagtanto ko ang sinabi ko sa kaniya. Napatakip ako sa bibig ko at parang nag-slow-mo ang kapaligiran ko nang halos patayin na ako ni Rancho sa pagkakasakal gamit ang kaniyang naglalakihang mga braso.

“Rancho!” Pinagpapalo ko ito sa braso nito dahil hindi na ako makahinga. Kaya nang bitawan ako nito ay halos habulin ko na ang hangin dahil sa kagagawan niya.

“Anong problema mong matanda ka? Ngayon ka lang nasabihan ng bobo?” Mas lalong nangasim ang mukha nito at pinagdasal ko na sana ay makatakas ako sa kung ano mang susunod na gagawin nito sa akin.

“Tres, Tito mo ko,” seryoso nitong salita sa akin. Kaya naman nang lumapit ito sa akin ay lumayo naman ako dahil sa takot. Ayokong mabugbog.

Tumingin naman ako sa pintuan at parang alam na alam niya ang gagawin ko kaya humarang siya sa harapan ko. Wala na akong magawa kundi lapitan ito at ibigay ang pinakaaasam niyang panalo. Kaya nang makampante siyang sumuko na ako ay mabilis siyang naglakad sa akin at parang sinaniban bigla ako ni Uno ng kasakiman kaya naman bago pa niya ako parusahan ay ibinigay ko na ang isang daang porsyento ko at tinira ang wala ng silbing pagkalalaki niya.

“Tres!” tanging pagsigaw na lamang ang narinig ko sakaniya habang nagmamadali naman akong nagtatakbo sa kwarto ko para takasan ito. Kinagabihan noon ay naparusahan akong samahan si Tito Rancho sa lahat ng gagawin nito bilang parusa ko sa nagawa ko sa kaniya. Hindi naman na ako nakatutol dahil ginatungan na ako ng mga kapatid ko at halos ako na lamang ang natitirang nagmamahal sa sarili ko sa mga oras na iyon.

Kabanata 45

Kabanata 45

Disgusto

Hindi naman pala masama ang pagtatrabaho sa rancho. Akala ko ay mahihirapan ako pero yakang yaka ko lamang naman. May dala pa akong payong at binudburan ko pa ang katawan ko ng sunscreen dahil sa init at palakad lakad na ginagawa namin buong maghapon.

Ilang araw na rin akong sumasama kay Rancho at ang dami ko nang natutuhan sa kaniya. Hindi ko masabi pero pakiramdam ko ay asawa na ako nito dahil ako ang halos nag-aasikaso sa kaniya. Mula sa kakainin nito, sa tubig na iniinom niya, sa mga bagay na kailangan niya at parang kulang na lang magpakasal kami sa sobrang dikit namin sa isa’t isa.

Kaya naman minsan ay nakatitig lamang ako sa kaniya kapag seryoso itong nagtatrabaho. Kumakausap ng mga tao, mga bagay na ipinapaliwanag nito na parang siya ang nagsulat at gumawa kung paano ang tamang pagtatanim at pag-aani, at sa marami pang mga bagay na may kinalaman sa pagpapatakbo ng isang rancho. Napatunayan ko na nga sa sarili ko na iba na nga ang tingin ko kay Rancho.

“Tubig.” Kinuha ni Rancho ang ibinigay ko. Kasalukuyan niyang minamanduhan ang ibang tauhan namin para hindi sila nagkakabuhol buhol at sabay sabay sa pag-aakyat ng mga aning ipapadala nila sa ibang bayan.

“Punasan mo likuran ko.” Napatitig lamang ako kay Rancho sa itinuran nito. Nang wala itong makuhang sagot nang umukot ito ay mabilis siyang humarap sa akin. “Ngayon ka pa ba mahihiya?”

Napalunok naman akong inabot ang ibinigay nitong pamunas. Nang tumalikod ito ay dahan dahan kong kinuha ang manggas ng kaniyang damit at mula sa pagkakadantay ng kaniyang balat sa aking mga daliri ay parang may sumibol na init sa aking kaibuturan. Hindi maari at alam kong mali. Kaya nang matapos ko siyang punasan ay mabilis na rin akong umalis doon at nagpaalam na magbabanyo na muna. Hindi ko na siya hinintay pang sumagot at nagsimula na akong maglakad palayo sa kaniya.

Habol habol ko ang aking hininga habang hawak naman ang aking dibdib sa kaba na malaman nito ang totoo kong nararamdaman. Ang isipin nito na sasabihin niya sa pamilya ko ang katotohanang nagkakagusto ako sa kaniya ay parang nais ko na lamang mag-iba ng apelido at mamuhay sa kasuluksulukan ng Pilipinas.

Kaya naman sa mga nagdaang araw ay lagi akong iwas sa kaniya. Hindi man maiiwasan na mag-usap kami pero ako na ang lumayo. Ang akala kong tahimik na buhay ko rito sa rancho ay isa isa nang gumuho dahil sa isang kahibangan na aking ginawa.

Hindi ko alam kung bakit ko ninais na halikan si Rancho habang tulog ito sa sala. Pero ang alam ko lamang ay ninais ng panahon na maramdaman ko kung gaano ko siya kagustong mahalikan.

“Nahihibang ka na ba, Tres?” Hindi ako makatingin sa kapatid ko na si Uno na siyang nakakita nang aking ginawa. Hiyang hiya ako sa sarili ko habang kinukutkot ang mga kuko ko sa kamay.

“Hindi ko sinasadya,” pagdadahilan ko. Napakagat labi pa ako dahil sa inis na nararamdaman ko—hindi para sa kanila, kundi para sa sarili ko. Maski ako ay hindi ko tanggap kung bakit ako nahuhulog kay Rancho.

“Hindi sinasadya, o sadyang wala ka lang sa hulog? Pati Tito natin tinatalo mo.” Mababakas sa tono at mukha nito kung gaano siya ka-disgusto sa nangyayari ngayon.

Hindi ko na lamang siya pinansin habang nakatingin lamang ako ngayon sa sahig. Parang naghahanap ng magiging kakampi. Hindi ko rin naman ginusto ’to. Sino bang ayaw mahalin ng taong mahal niya? Alam kong malabong mangyari ang bagay na aking iniiisip kaya hindi ko alam kung bakit siya pa at sa lahat ng tao sa mundo, bakit siya pa.

Nang iwanan niya na ako ay mabilis akong nagkulong sa banyo at inilabas ang lahat ng emosyon na nais kong pakawalan. Ang kawalang hiya sa ginawa ko at sa mga bagay na alam kong wawasak sa buong angkan ng mga de Los Viajeros.

Kahit ayokong iwasan si Rancho ay parang pagkakataon na rin ang nagdala sa akin na hanggat maaari ay hindi na magkatagpo ang mga landas naming dalawa. Umalis si Tito Rancho kasama ng ibang tauhan para sa mga aning ipapadala—iyon din ang panahon na umalis na kami ng rancho.

Nagdaan ang ilang taon at muli kaming bumalik ng rancho. Ngayon masasabi ko nang hindi lamang isang sulyap ang pagmamahal ko kay Rancho. Parang inulma na ng panahon ang pag-ibig kong alam kong bawal at hindi karapat dapat—sa mata ng mga tao, sa banal na libro, sa mata ng Diyos, at maging na rin sa ating saligang batas.

Ibinaba ko ang salamin sa mata ko habang hinintay na ang mga tauhan ng rancho para bitbitin ang mga gamit ko. Tirik na tirik ang araw kaya kailangan takpan ang napakaganda kong mga mata at baka mabawasan pa ko ng grado kapag ipinilit kong ibuka sa sinag ng araw.

Naging matiwasay ang umaga at hapon ko dahil kami lamang ni Dos ang narirrito habang si Uno, si Papa, at si Tito Rancho ay nasa kabilang dako na ng mundo. Maggagabi na ng dumating sila at nang makita kong muli si Rancho, pakiramdam ko ay pwede na akong mahimatay sa kakisigan nito.

Nawala lamang ako sa pantasya ko sa kaniya nang dugsulan na ako ni Uno. Mabilis ko naman silang iniwan para matulog matapos magkamustahan. Mag-aala una na ng gabi nang lumabas ako ng kwarto para pawiin ang uhaw na nararamdaman ko.

Papasok na sana ako sa loob ng makarinig ako ng mahihinang ungol. “Mmm.” Dahan dahan akong naglakad at nang malapit na ako ay dahan dahan kong tinignan kung ano ang naririnig ko. Pagkadungaw na pagkadungaw ko ay kitang kita ko ang dalawang bulto ng tao at ang isa roon ay mula pa sa taong pinakamamahal ko.

Masakit pala na makita ang mahal mo na may ibang taong nagpapasaya dito. Dito ko rin nalaman na napakalayo talaga ng agwat ko kay Tito Rancho. Ang makita itong may kahalikan na iba, sa anyo pa ng isang taong alam kong milya milya ang agwat sa akin, ay isang tinik na pilit na dumudurok at tumutusok sa dibdib ko.

Mabilis akong umalis sa lugar na iyon at parang hindi mapigtas pigtas ang luhang nagsisimulang dumaloy sa aking mga pisngi. Litong lito ako sa kung saan ako daraan, kung ano ba ang dapat kong maramdaman, at kung ano ba talaga ang pwesto ko sa isipang aking lamang binuo o mga pangarap na hanggang sa panaginip ko na lamang maisasakatuparan.

Napasandal ako sa labas at pilit na pinipigilan ang mga ungol na lumalabas sa bibig ko. Kapag naririnig ko ang sarili kong umiiyak, kapag nararamdaman ng puso ko ang sakit—alam kong walang kahit anong lunas ang makakagamot nito. Tanging pandama lamang ang ninanais ng dibdib ko.

Nakakatawa mang isipin pero sa usapin ng pag-ibig ay isang bagay na hindi ko na siguro malalagpasan sa tanang buhay ko. Hindi na ako makakabawi pa sa mga lugmok na pagmamahal ko sa aking tito. Kalabisan na rin siguro na hanggarin ang isang bagay na sa simula pa lamang ay labag na sa lahat ng institusyon, maging na rin sa ating lipunan.

Hindi ko maikakaila na madalas kong hilingin sa aking sarili na kung sana ay naging babae na lamang ako. Dahil madaling gawin ang lahat. Ang makuha si Rancho ay isang bagay na pwede kong magawa sa pamamagitan lamang nang pagkakaroon ng anak, ang magpabuntis at magpatali sa kaniya ay isang bagay na paulit ulit kong hiniling.

Nanginginig ang katawan ko habang patuloy pa rin ako sa pag-iyak. Lahat na yata ng mga bagay na makakasakit sa akin ay patuloy ko na lamang ipinupundar sa isipan ko. Sa gabing ito, napagtanto ko na sa bandang huli pala ng kwentong ito ay ako lang pala ang magmamahal. Ako lang pala ang mag-iisip ng mga bagay na sa simula pa lamang ay wala ng katuturan.

Hindi na ako nagulat na sa sumunod na araw ay may bagong ipinakilala si Rancho sa harapan naming lahat. Parang manhid na ang pakiramdamam ko habang tinitignan ang mga taong nagsasaya. Halos hindi ko rin matignan ang mga taong alam kong nakakaalam ng lihim kong pagtingin kay Rancho. Tanging pilit na ngiti at tawa lamang ang ginawa ko sa buong araw na iyon.

Ito rin ang araw na ninais at isipin ng sarili ko na sana ay ipinanganak na lamang ako na isang birheng maria. Hindi ko mawari kung bakit takot akong tignan ang katawan ko. Ang mukhang aking ipinagmamalaki ay isang bagay na kusa na lamang naging disgusto sa aking paningin.

Ang pakiramdam na mabuhay sa katawan na ito ay isang bagay na pilit ko nang tinatanggap at hinihiling na sana… dumating ang araw na lilipas din ang mga araw kung kailan hindi ko na maramdaman ang ganitong sakit. Ayoko nang masaktan.

Nakatitig lamang ako sa labas habang binabaybay namin ang pauwi ng aming lungsod. Hindi na gaano kabigat ang lisanin ang rancho ngayon dahil wala naman na akong maiiwanan pa rito. Parang ngayon ko lamang naramdaman na may hangganan ang lahat. Ang pag-iyak, ang pagkabaliw, at ang mga bagay na pilit kong isinisiksik sa buhay ni Rancho, ang pagmamahal ko na hinamak pati ang sarili naming dugo, at ang pagbabago ko sa lahat ng bagay.

“Ayos ka lang, Tres?” Ngumiti ako nang pilit sa kapatid ko. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko kung sa kada buga ng bibig ko ay alam na alam nila kung ano ang totoo sa hindi. Hindi ko matantiya kung saan ko ilulugar ang sarili ko kung pati ang nararamdaman ko ay hindi ko na madama pa, hindi ko na makapa sa kaibuturan ng pagkatao ko.

Ipinikit ko na lamang ang mga mata ko at pilit na iniisip ang mga bagay bagay.

Ang makakapagpasaya nang panandalian ko ay isang bagay na tingin ko’y kailangan ko ngayon. Ang sabihin pa ang mga bagay na hindi ako sigurado ay isang bagay na alam kong sa bandang huli ay luha lamang ang maibabalik ko sa aking sarili.

Masakit, masakit. Labis na masakit ang nararamdaman ng katawan ko. Gusto kong magalit. Gusto kong magwala. Pero ang tangi lamang nagagawa ng katawan ko ay ang pigilan ang luhang hindi ko na dapat iniisip ngayon dahil sa umpisa pa lamang ako na ang gumawa nang sarili kong ikakapahamak at ikakasakit sa dibdib.

Alam kong kakayanin ko ito pero hindi ko alam kung hanggang kailan ako makakaalis sa ganitong tagpo. Sawa na akong umunawa. Sawa na akong mag-isip. Sawa na rin akong magmahal. Sawang sawa na akong umasa.

Parang kasabay ng mga luhang lumalabas sa isipan ko ay siyang pagmulat ko sa reyalidad ng buhay. Hindi ko na alam kung ano ang mararamdaman ko sa araw na ito. Parang pilit akong binabalik sa punto ng buhay ko kung kailan pinalaya at sinukuan ko na ang pagmamahal ko kay Rancho.

Ngayon na nadito na naman ako sa puntong ito. Parang alam na ng katawan ko ang dapat kong gawin. Parang alam na ulit ng puso’t isipan ko na nasa dulo na ako ng kwento naming dalawa ni Rancho, iisa lang ang kahahantungan.

Dahil ang pagmamahalan naming dalawa ay hindi talaga nakalathala sa kalawakan. Ang pagmamahalan namin ay para lamang isang alitaptap na napakayabong ang liwanag. Isang kwentong mabilis lamang ibinabaon sa limot. Isang tula na nasa dalawang linya lamang ang nakasulat. Ang kwento naming dalawa ay isa lamang bagay na naiuugnay sa mga napakaliit na parte ng entablado ng ating mundo.

Kasabay nang pagmulat ko ng mga mata ay ang emosyong nagpakatotoo sa akin na kailangan ko na talagang iwanan ang kahibangan kong ito. Kailangan ko nang palayain ang pagmamahal ko kay Rancho. Kailangan ko nang lisanin ang diyalugo at parte ko sa buhay na mayroon kaming dalawa.

Nakatulala lamang ako habang nakatitig sa puting kisame. Hindi ko maramdaman ang kahit anong parte ng katawan ko. Ang tangi ko lamang natatandaan bago ako mawalan muli ng ulirat ay ang pagkabog nang malakas ng dibdib ko sa tagpong malaya na ako sa buhay na mayroon ako.

Malaya na akong magmahal ulit ng iba. Malaya na akong angkinin ang katawang mayroon ako. Ang isipang dapat kong tinatamasa magmula pa noon. Ang puso kong dapat na ako ang may hawak. Malayang malaya na talaga ako at alam kong sa gagawin kong ito, wala akong pagsisisi.

Paaalam, Rancho.

Kabanata 46

Kabanata 46

Kalawakan

Nakatingin lamang ako sa kawalan. Para bang alam na ng sarili ko na tapos na ang kwento at kabaliwan ko—na kaya ko nang tapusin ang mga bagay na sinumulan ko sa larangan ng pag-ibig.

Hindi man ito ang kagustuhan ng puso’t isipan ko, pero parang ang panahon na ang nagpapaalala sa akin na hanggang dito na lamang ang pagmamahalan naming dalawa. Masakit at mabigat na desisyon ang gagawin kong ito.

Sa mga araw na lumilipas, parang ang bulto ni Rancho ay isa na lamang sa mga taong nagdaan sa aking buhay, isang taong nakilala ko lamang sa napakaikling panahon, isang taong pwede ko nang sabihing, “hindi ko siya kilala”.

Alam ko na mahal na mahal ko pa siya pero sa napakatahimik at payapang daloy ng tubig sa aking kaibuturan ay isang bagay na siyang pumupunan sa espasyong kumukulang kapag nanaisin ko pang mahalin ulit si Rancho katulad ng dati. Iba ang hagod sa dibdib kapag iisipin ko na hindi ko na siya makakasama sa susunod pang mga araw—walang gulo, walang pagtatago, walang pagsubok, walang pighati—at parang kay sarap sa pakiramdam na ganito pala ang mapagmalayang pagmamahal.

Napagtanto ko na yata na sa badang dulo nang pagmamahalan namin ni Rancho ay may kalakip pala na konsepto ng mapagmalaya. Ang makita si Rancho sa isang altar ay nagpapaalala sa akin na hindi ako ang taong ihaharap nito sa harapan ng Diyos. Na sa bandang dulo rin pala ng aming relasyon ay babae at babae pa rin ang mananalo. Na hindi lalaki ang makakasama nito sa kaniyang tanang buhay. Hindi rin ako ang nakikita ko mula sa kaniya. Hindi ako ang para kay Rancho. Siguradong hindi isang de Los Viajeros ang para sa kaniya. Hindi ang isang Aurelio Tres de Los Viajeros.

Magkagayon pa man, walang kalituhan akong nakukuha sa aking sarili. Tanging kapayapaan lamang ang isinisigaw ng isipan at puso ko. Tanggap na tanggap na ng pagkatao ko na ang sinimulan naming apoy ay isa lamang panahon na pwedeng tapusin sa loob lamang ng napakaikling panahon, ng araw, ng buwan, o ilan mang taon. Ganoon ang pagmamahalan namin sa isa’t isa—may hangganan at may katapusan.

Muli kong ninamnam ang bigat ng katawan ko. Muling nagpahila at humiling na kung hindi para sa akin si Rancho ay ang nais ko na lamang ay lumigaya siya sa piling ng iba at maging ako na rin kung nanaisin man ng panahon na kalimutan ang bagay na sinimulan ko pagkatungtong ko palang ng rancho ng mga de Los Viajeros.

“Tres, paano ka ba magmahal?” Napatingin ako kay Angelo na hila hila ang isang dosenang tupa. Hindi ko alam kung bakit kasama ko siya ngayon pero ayoko namang manatili na kasama nina Dos at Diego dahil bibwisitin lamang nila ako buong magdamag sa rancho. Hindi ko rin pwedeng samahan si Uno na parang may saltik sa utak at bigla na lamang naninipa. Masasabi kong dati at tunay siyang kabayo noong unang naging buhay nito.

“Ha?” Lito kong tanong. Hindi ko alam kung bakit kami napunta sa ganitong diskursyon. Para bang sa lalim nang iniisip ko ngayon at sa dami ng reklamong mayroon ako sa buhay, parang ang idagdag pa ang magmahal ay isang pagpapatiwakal na lamang sa aking sarili—saksakin niyo na lang ako kung ganoon.

“Sabi ko, paano ka ba magmahal? Kaya siguro walang nagkakagusto sayo dahil ganiyan ka.” Parang nagpantig naman ang tenga ko sa sinabi nito. Parang kilalang kilala na ako nito kahit na hindi naman kami nagsasama sa iisang bubong.

“Anong ganiyan?” Kasabay naman nang pagbato ko sa kaniya ng butol ng mangga na kinuha namin sa nadaanan naming taniman kanina. Mabilis naman itong umiwas na siyang inikutan ko lamang ng aking napakagandang mga mata.

“Sabi ko, baboy ka kaya walang nagkakagusto sa’yo.” Kasabay nang pagtakbo nito ay ang pagbulusok ko naman sa galit. Hinawak hawakan ko pa ang balat ko para makumpirma ko kung nananaba na ba talaga ako pero napakalabo naman dahil halos matusok na ako sa butong nahahawakan ko sa mismong katawan ko.

“Hindi ako mataba!” Tawanan at inisan lamang ang nanaig noong hapon na iyon. Pero ramdam ko sa sarili ko na kung magmamahal ako ay gusto ko ay bigay todo. Walang pabasakali. Walang punto sa punto. Diretso kung diretso. Dahil kung magmamahal ka lang naman, mas masayang wala kang pinagsisisihan. Kung sumobra ka man sa pagmamahal, hindi kalabisan sa sarili mo na sabihin na— nagmahal lang naman ako.

Lumipas ang mga araw na nasa loob lamang ako ng isang kwarto sa hospital na ito. Hindi iniinda ang mga taong tumitingin at sumusuri sa aking kalagayan. Parang ang magpagaling lamang ang nais ko ngayon para lumisan na ako sa kinalalagyan ko. Gusto ko nang tumakas. Gusto ko nang iwan ang gulong sinimulan ko. Gusto ko nang maging muling malaya. Gusto ko nang bumalik sa buhay na wala akong iniisip kundi kung paano ako gaganda kinabukasan. Gusto ko nang kuhanin ang dating ako. Gustong gusto ko nang mahalin ulit ang sarili kong buhay. Nang buong buo at walang pag-aalinlangan.

“Tres, huwag mo naman akong iwan.” Hindi ko kinibo si Rancho at mabilisan kong pinagkukuha ang mga gamit na mayroon ako. Kakalabas lamang namin sa hospital at hindi na ako nagpatumpik tumpik pa na umalis sa poder nito. Panandalian lamang ang pagtira namin dito ng kapatid ko. Hindi man naging maganda ang naging takbo, alam kong babaunin ko ang lahat ng natutuhan kong aral sa ilang buwan kong pagpapantasiya sa bagay na wala akong kasiguraduhan.

“Ano bang kailangan kong gawin? Sabihin mo? Kailangan ko bang lumuhod para mahalin mo lang ulit ako.” Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy ako sa ginagawa kong pagliligpit ng mga gamit ko. Hindi ko alam kung saan ako pupunta dahil kung babalik ako ng syudad, papatayin ako ng kalungkutan. Pero ang manatili pa rito ay isang rehas na pagsisisihan ko rin sa araw araw na nakikita ko si Rancho.

Ayokong bumalik na naman ako sa pagmamahal na halos wala na akong itira sa sarili ko. Ayoko nang magmakaawa sa bagay na alam kong sa simula pa lamang ay wala na akong pag-asa. Isa ngang kaibigan na maniwala na mamahalin ka ng isang tunay na lalaki dahil isang pantasya lamang iyon kung mangyayari. Kung mayroon mang namagitan sa amin ni Rancho, tawag lamang iyon ng laman. Pinagbigyan lamang ako nito dahil sa kakapumilit ko sa sarili ko sa kaniya at wala nang iba.

“Rancho….” Parang bulong kong saad sa pangalan nito. Alam kong sa paglabas at pag-alis ko rito sa rancho, wala na ang relasyong binuo naming dalawa. Kung totoo man na kasama siya sa tunay na nagmamahal sa pagitan naming dalawa, alam kong pagsisisihan ko ang desisyong kong ito kung magkagayon mang mas mahal ako nito kaysa sa klase nang pagmamahal na ibinibigay ko sa kaniya.

“Hindi tayo para sa isa’t isa. Makakahanap at makakahanap ka pa ng iba. Para ka sa ibang tao, para ka sa babae, Rancho. Para ka sa tunay na babae.” Napakagat labi ako sa namumuong emosyon na mayroon ako. Ayokong umiyak sa harapan nito. Ayokong ipakita na may natitira pang pag-asa sa pagitan naming dalawa. Ayoko nang umasa. Sawa na ako sa sitwasyong ako lamang ang nagpupumilit. Ayoko na sa buhay na ganito. Gusto ko na lamang bumalik sa dati kong buhay. Buhay na malaya sa sakit na aking nararanasan ngayon sa taong mahal ko.

“Hindi, hindi, Tres. Aurelio, hindi ko kakayanin.” Hindi ko na pinansin pa ang mga sinabi nito. “Ikaw lang at wala ng iba.” Parang mga salitang lumilipad lamang sa hangin ang boses nito— o sadyang manhid at takot na akong masaktang muli?

Mga malalakas na tunog ang aking narinig pagkababa ko ng hagdanan. Hindi ko na inisip pa ang mga bagay na iyon. Tama nang tinapos ko na ang lahat ngayon at ramdam din ng puso ko na makakalaya kami sa tanikalang binuksan naming dalawa. Mga rehas na kusa nang tinanggal ng pagkakataon sa kahit ano mang usaping may kinalaman sa pag-ibig.

Naglakad lamang ako palabas ng rancho. Parang kailan lang nang isipin ko na kaya kong mabuhay sa ganitong reyalidad. Kaya kong iwan ang buhay ko sa syudad para makasama lamang si Rancho. Makasama lamang ang taong pinakamamahal ko. Parang kailan lamang.

Napaigik ako nang tawa sa aking sarili dahil sa bandang huli pala, habang naglalakad paalis ng rancho, siya pa rin pala ang iisipin ko. Kailan ko kaya iisipin ang sarili ko? Na ako na muna ang dapat manguna sa mga desisyon ko sa buhay? Pero mali ba ngayon na pinili ko ang sarili ko? Mali bang iwan ang taong naging sentro na ng buhay ko. Mali bang tanggapin at ipilit na baka sa pagkakataong ito ay kami naman ang piliin ng panahon—magkasamang yayakap sa reyalidad at dagok ng buhay. Mali sigurong sumulong ako sa bangyong hindi ko alam kung kailan matatapos. Mali siguro na hindi ako nagdala ng kahit ano mang baon dahil kasabay pala nang pagsulong ko sa bagyo ay ang pagnginginig ng puso’t isipan ko sa mga alaalang babaunin ko sa panahong naranasan kong sumulong.

Bago pa ako makaalis ay isang naglalakihang braso ang pumulupot sa akin. “Aurelio…” Hindi ako gumalaw sa kinalalagyan ko. “”… huwag mo kong iwan.“ Hindi ako kumilos sa kinalalagyan ko dahil ayokong patahanin ang lalaking kasalukuyang yumayapos sa akin. Hindi kaya ng puso ko ang ganitong tagpo pero parang alam ng isipan ko ang dapat kong gawin.

“Mahal na mahal kita, Aurelio.” Kasabay nang mga bulungang kaniyang ginagawa ay siyang mayahan na paghikbi nito sa balikat ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Gusto kong magdesisyon na manatili. Gusto kong yapusin din ang taong pinaramdam sa akin na kahit sa saglitang panahon, naging isa akong tunay na babae. Pero sabi nga nila, may hangganan ang lahat—ang ating kaligayahan, kalungkunan, maging na rin ang mga prinsipyong binabali natin sa larangan ng pag-ibig.

“Patawad, Rancho…” paunang salita ko. Naramdaman ko pa ang pag-iling nito sa likuran ko pero parang sintigas na ng bato ang prinsipyong mayroon ako. At kung babaliin ko ito, tiyak kong hindi na ako makakabangon pang muli. Nakakatawan mang isipin, pero parang kilalang kilala ko na ang sarili ko. Baliw na siguro akong isipin na wala na akong tiwala sa sarili kong pagkatao, sa sarili kong buhay.

“Hindi tayo ang para sa isa’t isa, Rancho. Hindi ako ang taong makakasama mo sa huling hininga mo. Hindi ako ang taong magbibigay sayo ng kapayapaan at kapanatagan. Hindi ako ang taong inilaan sayo ng Diyos. Hindi ka nababagay sa mundong binuksan ko. Mundong hindi nalilimita ng banal na aklat, ng boses ng tao. Mundong hindi para sa mga kagaya ko. Hindi ka para sa akin at lalong hindi ako ang mananatili sa mundong kinagagalawan mo.” Lumunok ako at huminga nang malalim bago ko hawakan ang kamay nitong nakayapos sa akin. Ramdam ko ang lamig ng balat nito. Ang panginginig na alam kong pilit nitong tinatatagan ang kaniyang loob. “Hindi ka para sa akin, Rancho.”

Kasabay nang paglalakad ko ay ang pagyakap ko sa aking sarili. Hindi ako lumingon sa kinalalagyan nito. Hindi ako nakinig sa isinisigaw ng puso ko. Hindi ako nakinig sa bulong ng isipan ko na hagkang muli ang taong matagal ko nang pinapangarap. Hindi na kayang makinig ng sarili ko sa pantasiya na nakalapat na sa simula pa lamang. Masyado nang nasaktan ang sarili ko sa reyalidad ng mundo.

Ang bagay na lumukob lamang sa akin nang panahon na iyon ay ang pagyakap ko sa aking sarili. Ang pagyapos ko sa katawan ko ay isang simbolong nagpatatag sa akin na umuusad ako… umuusad ako sa larangan nang pagmamahal—hindi para sa iba kundi para sa sarili kong buhay.

At alam kong masaya ang sarili ko na sa bandang huli, pinili ko ang sarili ko… pinili ko ang maging tama at iakma ang desisyon sa buhay na inilalapat na ng panahon para sa akin.

Nanginginig kong binuksan ang sasakyang nasa harapan ko. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi ko alam kung anong buhay ang mayroon ako. Natatakot ako sa desisyong ito. Pero ang makita ang sarili ko na malaya ay isang bagay na alam kong nasa tamang linya ako ng buhay.

Sa kalawakan na aking nakikita. Sa bituwin na nagniningning. Sa buwan na nangungusap. Napagtanto ko na napakalawak pala ng mundong aking kinagagalawan . Huminga ako nang malalim. Nilalasap ang ganda ng buhay. Ang buhay na hiniling ko mula pa noon pero ngayon ay pilit ko nang tinatakasan at kinakalimutan. Kung hindi para sa akin ang ganitong buhay, hinihiling ko na lamang na sana ay umusad kaming dalawa ng taong una at sa tingin ko’y huli kong mamahalin sa tanang buhay kong ito.

Paalam, aking hiecienda .

Paalam aking minamahal na rancho .

At sa taong nagbigay sa akin ng konsepto na masaya pala ang umibig—paalam mahal kong Rancho .

Kung hindi man tayo ang tinadhana sa bandang huli, alam kong lulan natin ang mga aral na ating natutunan sa pag-iibigang sa una pa lamang ay isa nang nakakagimbal gimbal. Magkagayon pa man, alam kong wala akong pinagsisisihan sa mga desiyon ko sa buhay dahil alam ng sarili ko na nagmahal lamang ako, nagmahal lamang ako nang totoo at walang pabasakali.

Kabanata 47

Kabanata 47

San Antonio

Dinala ako ng mga paa ko sa bayan ng San Antonio. Hindi kalayuan mula sa hacienda. Hindi ko alam kung bakit ako dito dinala ng sarili kong mga paa. Magkagayon pa man, alam kong may dahilan ang lahat ng bagay.

Pumasok ako sa isang maliit na motel. Hindi ko alam kung motel ba ang tawag dito, pero hindi ko masasabing hotel dahil maliit lamang ito. Tamang tama kung gusto mong maglibang. At sino ba ako para magreklamo? Dahil kalimitan naman na ganito sa mga liblib na lugar.

Sa unang linggo ko ay nagkulong lamang ako sa loob ng kwarto. Kaya hindi na ako nagtaka na sa mga sumunod na araw ay lagi na lamang akong dinadalaw ng mga tauhan ng motel na ito. Na para bang ilang minuto o oras mula ngayon ay may isang buhay na mawawala. Alam kong takot lamang silang magsara kaya siguro sinisiguro nila na ligtas at wala sa kapakanan ang lahat. Kahit na magkagayon man, nasisiguro ko na hindi ako ang kukuha ng sarili kong buhay. Hindi ko pa kaya sa ngayon. Maliwanag pa ang talukap ng aking mga mata at napakabata ko pa para siguro naisin na mawala sa mundo dahil lamang sa lintik na pag-ibig.

Alam kong marami sa atin na naging buhay na ang magmahal nang labis, ang ibigay ng buong buo ang sarili sa taong hindi natin nanaisin na magdudulot lamang pala nang matinding sakit sa ating buhay, at wala ako sa lugar para sabihin kung ano ba ang tama at mali, sa kung gaano ba natin kagustong masaktan at magpakatanga para sa ibang tao—w ala ako sa lugar at sitwasyon ng bawat isa. Pero sa sitwasyon at buhay na mayroon ako, nasisiguro kong hindi pa ako gaanoon kabaliw dahil nakaya kong umiwas, nakaya kong lumayo, nakaya kong kumawala, at nakaya kong umusad kahit gaano ko pa kagustong manatili. Dahil alam ng sarili ko na ang sakit na aking nararamdaman ay isang bagay na hindi mananatili sa akin nang panghabam buhay. Kung magkagayon man, alam kong masaya ang sarili ko sa desisyon na aking pinili. Hindi man tama sa iba, hindi man tugma sa kanilang naratibo, alam kong ito at ito ang kababagsakan ng buhay ko—ang magmahal nang totoo at walang pag-aalinlangan.

Mabilis lamang akong naligo at napagdesisyonan kong lumabas at hanapin ang aking sarili. Hindi ko nasisiguro kung paano ko muling ibabangon ang sarili ko. May takot. May pangamba. Pero ang isipin na wala na akong tanikala sa aking leeg ay isang bagay na aking pinagmamalaki.

Sa pamilihan ako dinala ng aking sarili. Parang niyayakap ako nang ganitong buhay. Ang mamili sa simpleng bayan ay isa sa mga pangarap na aking gusto. Ibang iba sa karaniwan kong ginagawa sa syudad. Hindi man naiinitan noon dahil sa mga teknolohiya, pero nasisiguro kong ang amoy na nanunuot sa aking ilong ay isang bagay na nagpapaalala sa akin na napakasimple lamang ng buhay. Mabaho, hindi perpekto, at ang mga kanal at bakobakong nilalakaran ay isang tanda na ganito ang tunay na buhay.

Aaalis na sana ako sa pwesto ko para makabili ng inumin nang may makabungguhan ako. “Sorry, pasensya na—” hindi ko na natuloy ang sinasabi ko nang makilala ko kung sino ang taong sumagi sa akin. “—Dos?!” Bigla kong niyakap ang kapatid ko. Hindi makapaniwala na narito lamang sila sa bayan at parang napakatagal na panahon na noong muli kaming nagkita at nagkasama.

“Tre.. tres…” halos sakalin ko na ito sa higpit nang pagkakayakap ko sa kaniya. Kaya nang tapikin na ako nito ay kusa na akong kumalas sa kaniyang katawan. Hindi ko alam ang una kong sasabihin. Parang nakalimutan na ng dila ko ang tamang pagbabaybay ng mga salita. Parang may mali sa kung paano ako kumilos. Parang may bakal na pumipigil sa mga salitang aking gustong sabihin.

“May problema ba Tres?” Umiling lamang ako at pilit na ngumiti. Kinagatan ko pa ang aking labi para pigilan ang kung ano man ang dapat niyang malaman. Alam kong nararamdaman nito na may hindi tama, pero nanatili lamang ito sa sitwasyon na ako dapat ang magsabi. Ganito ang uri ng komunikasyon na aming nabuksan. Walang halong pamimilit at kusang loob ang pakikipagbukas ng mga diyalogo na hindi natin masabi sabi kanino man.

“Kain muna tayo.” Ngumiti lamang ako nang pilit at sumama sa kaniya. Napansin ko rin na napakadami nitong dalang plastik pero hindi ko na lamang inisip ang bagay na iyon. Kung ano man ang dahilan kung bakit hindi pa sila bumabalik ay hindi ko na dapat iyon iniisip kahit na parte ako sa problemang mayroon silang dalawa ng kaniyang kababata.

“Musta na Kuya? Ayos lang ba kayo nila Diego?” paunang salita ko sa kaniya. Nakita ko itong nagkakamot sa uluhan niya na tanda na malayo pa ang oras para makabalik silang dalawa sa rancho.

“Sorry, kasalanan ko ang lahat.” Napatitig naman ako sa takoyaki na nasa harapan ko. Parang nawalan na ng lasa ang nakikita kong pagkain dahil sa nabubuong tensyon sa pagitan naming dalawa. Hindi dahil sa galit kundi sa mga nangungusap na mga konsensiya.

“Hindi mo kasalanan, Tres. Nagmahal ka lang naman.” Idinusog nito ang pagkain sa harapan ko at para malibang ay kumuha na rin ako at doon ibinuhos ang atensyon ko.

Ilang minutong katahimikan ang namutawi sa pagitan naming dalawa bago ako nagsimulang magsalita sa kung ano na bang balita sa iniwan nilang sittwasyon. Nilunok ko muna ang kinakain ko. Uminom ng tubig na kaniyang binili. Huminga nang malalim at muling kumabig sa balitang aking sasabihin.

“Wala na kami, Kuya. Uma.. umalis na rin ako ng rancho,” pagak kong salita. Nangingilid din ang luha ko nang sabihin ko iyon. Kahit pala banggitin lamang ang bagay na nangyari ay hindi ko maikakaila na masakit sa dibdib. Puno nang sakit na gusto ko na lamang isara ang aking isipan. Magpakabaliw na kinakaya at kakayanin ko ang lahat kahit na malabo namang mangyari. Alam nang sarili kong napakahirap nang desisyong ito.

Matinding katahimikan ang namutawi sa pagitan naming dalawa. Hindi ako makatingin sa kapatid ko. Hindi ako makahingi nang tulong dahil ang bagay na aking iniiyakan ngayon ay sariling desisyon ko. Sarili kong mga yapak ang nagpunta sa akin sa sitwasyong ito.

Naramdaman ko na lamang ang pagtayo nito at muling pagyakap niya sa akin. “Hindi ako magsasalita, Tres. Hindi mo kailangang pilitin.” Umiyak lamang ako sa mga sandaling iyon. Ibang iba sa lahat nang iyak na aking ginawa, na aking ibinuhos. Parang iyon ang tamang panahon na iiyak ang bagay na aking napagdesisyonan. Bagay na aking tinapos. Bagay na aking nilalabanan.

“Kuya, pasensiya…” mga bulong na aking mga isinasambit. “… kung hindi ko nakaya at tumakas ako.” Nanlalabo na ang mga mata ko sa hindi ko mapigilang mga luha. Pagak na rin ang boses ko sa mga bagay na aking isinasambit.

“Kung ano man ang desisyon mo, Tres. Nakasuporta lamang kami,” salita nito. “Baka ganoon talaga ang mundo, baka iba ang nakalaan para sa’yo.” Nagtagal kami sa ganoong tagpo bago kami basagin ng isang boses na halos ikatupok ko sa kinauupuan ko.

“Dos?” parehas kaming humarap sa lalaking nagsalita sa aking likuran. “Tres!” Halos gulat at manlisik naman ang mata ni Diego nang makita ako. Hindi ako nakakilos kaagad kaya nang suntukin niya ako ay halos yumakap na ang mukha ko sa sahig.

“Diego!” Tanging pagkatulala lamang ang naging reaksyon ko sa suntok nito. Hindi ko naramdaman ang sakit. Parang kulang pa sa ginawa ko sa kaniya. Parang kulang pa na sinira ko ang pamilyang mayroon siya. Ang relasyon nilang mag-ama.

Bago niya pa ako paputukan nang suntok ay napigilan na siya ng kapatid ko. Nakipagbuno sila sa isa’t isa na halos nangnginig akong nakikiusap na tumigil na silang dalawa. “Tama na…” Dali-dali akong tumayo para pigilan silang dalawa at natapos lamang iyon nang hindi sinasadyang itulak ako nang kapatid ko na siyang ikinabagsak ko kasama ng mga plato sa lugar na pinagkakaininan naming dalawa.

Mabilis silang tumingin sa akin at mabilis kong niyakap ang kapatid ko para hindi na sila makapagbuno pa sa isa’t isa. Nagsidatingin na rin ang mga guard para umawat sa kanilang dalawa kaya nakahinga ako nang maluwag.

“Ayos ka lang, Tres.” Tumango lamang ako sa kapatid ko at tinignan ang nagwawalang tao na nasa harapan naming dalawa.

“Bitawan niyo ko! Mga hayop kayo!” Pinalabas siya kaya naiwan kaming dalawa ng kapatid ko sa loob. Walang himikan ang nagyari habang ginagamot ako nito. Ramdam ko rin sa hininga nito ang nagbabadyang paghingi nito ng tawad.

“Ayos lang, deserve ko namang masuntok.” Pilit akong tumawa na siyang ikinatalim nito nang tingin sa akin. Napaaray naman ako nang diinan na nito ang paglilinis sa mukha ko. “Aray naman. Masakit, Dos.”

“Baka kasi gusto mo pang masuntok ulit.” Inikutan ko lamang ito ng mga bilugan kong mga mata at kasabay noon ay ang pagbulusok namin nang tawa sa isa’t isa.

“Gago,” hindi sinasadyang sambit ko. Kaya sinapok ako ng kapatid ko na ngayon ay malawak na ang ngiti sa kaniyang mga labi. “Sorry.”

“Kung ano man ang desisyon mo, Tres.” Hindi na rin nagtagal at nagpaalam na ito sa akin.

Isang napakahigpit na yakap ang binigay ko sa kaniya dahil mukhang matatagalan pa bago kami muling magkita. “Nandito lang kami lagi. Mahal na mahal ka namin, Tres kahit kupal ka.” Kasabay nang tawanan naming dalawa.

Bumalik ako sa tinutuluyan ko na may ngiti sa aking labi. Hindi man sa desisyon na sinimulan ko pero ang makitang umaayon naman ang panahon sa akin ay isang bagay na nagpapaalala na umuusad na pala ako sa labang aking sinimulan.

Sa mga talang aking nakikita. Sa mga ulap na pilit na nilulukob ang buwan. Sa hangin na mas nagpapalamig pa sa gabi—at sa alak na aking tinutungga ngayon, may isang desisyon akong nabuo.

Alam kong kinakain ko ang mga salitang aking binibitawan. Pero ang isipin na hindi ako lumaban ay isang malaking pagkakamali sa tanang buhay ko.

Dahil sa talang aking nakikita, isang pag-asa ang kumikislap sa aking harapan.

Dahil sa mga ulap na aking nakikita na parang iniyayapos ang buwan sa kaniyang liwanag ay isang sitwasyon na nagpapaalala sa akin na hindi lahat ng bagay ay kailangang masaya. Kailangang umakma sa buhay na ating iniisip. Na kailangang laging tayo ang sentro nito.

Dahil sa bandang huli pala, kasama sa buhay ang hangin na nagpapalamig sa gabi na tanda na tayo ay patuloy pa ring lumalaban. Patuloy pa ring nabubuhay sa kahit anong sitwasyon at lugar na ating kinasasadlakan.

Humigop ako sa hawak kong inumin. Napakagat labi ako sa pakla nito. Napahigik pa ako na para akong binabaliw nito. “Kahit kailan talaga, Rancho…” pagak akong napatawa sa aking binanggit. “Babalik at babalik pa rin pala ako sa ’yo.”

“Tangina!” Malakas na sigaw ko na tiyak kong bumulabog sa mga taong naglalakad sa gusaling kinatatayuan ko. Wala na akong pakialam dahil ang masabi ko pa lamang ang nararamdaman ko ay isang pagkapanalo na sa akin.

“Baliw ka na talaga Aurelio Tres de Los Viajeros!” Kasabay nang pagtaas ko nang bote sa kalawakan ay ang pagsigaw naman ng mga tao pabalik sa akin.

“Ang ingay mong kupal ka!”

“Sino ka bang gago ka?!”

“Baliw!”

Pinakyuhan ko lamang sila bago ako pumasok sa loob at ayusin muli ang buhay na mayroon ako. Baliw ka na nga, Tres. Baliw na baliw .

Kabanata 48

Kabanata 48

Singaw

Ang masayang paskil sa aking mga labi ay panandalian lamang. Dahil nang pumasok ako sa mansyon ay bumungad sa akin ang singaw ng alak— napakabagsik. Parang nahilo ako sa tindi ng amoy. Parang may mali sa singaw na aking naamoy.

Mabilis kong hinanap si Rancho. Sa sala, sa kusina, at sa kaniyang kwarto. Pero wala akong nakita. Para akong tinubuan ng malaking bato sa dibdib ko. Parang hindi mapakali ang katawan ko haanggat hindi ko nakikita ang bulto nito.

Nilibot ko ang buong mansyon pero wala akong nakita ni anino nito. Mabilis akong lumabas at hinanap ito. Kung saan saan na ako naghanap at ang huling pinuntahan ko bago ko siya nakita ay ang kuwadya ng mga kabayo.

Halos madurog ang puso ko nang makita ko siyang nakahilata sa mga dayami. Yakap yakap nito ang kabayong si Barbara at nasa tabi naman nito si Roberto na siyang sumusuporta sa kaniyang likuran.

“Rancho…” salita ko na halos manginig ang boses ko dahil sa halo halong emosyon. Ganito ba ang gusto kong mangyari? Ang makita si Rancho sa ganitong kalagayan ay isang bagay na gusto kong ibaon sa limot. Isang bagay na lalong nagpapasidhi sa nararamdaman kong konsensiya. Hindi marapat at karapat dapat ang ganitong sitwasyon sa taong pinakamamahal ko.

Dali dali ko siyang nilapitan at niyakap nang mahigpit. Kung ano ang huli kong kitang suot nito ay ganoon din ang suot nito. Ang pinagkaiba lamang, iba ang singaw ng katawan nito. Mas ramdam ko ngayon kung gaano ito kamiserable nang iwan ko ito.

Hindi ko ininda ang masangsang na amoy nito at kusa siyang ikinapit sa aking balikat. Mabuti na lamang ay hindi ito nagising dahil tiyak kong magtatagal pa kami at iba pa ang aming pag-usapan.

Ilang minuto ko siyang bininuhat paakyat ng kwarto nito at halos patawan na ako nang hininga sa sobrang pagkapagod. Iniisip ko na lamang na karam ito sa akin bilang pag-iwan ko sa kaniya nitong nakaraang araw.

Nang makapasok naman kami ng banyo ay mabilis ko na siyang ibinaba sa sahig. Dali dali ko na ring tinanggal ang saplot nito at mabilis na itinapon lahat sa basurahan. Nagpatulo na rin ako ng tubig sa banyera para mabilis ko na lamang siyang mapaliguan.

“Aurelio?!” Napatalon naman ako sa gulat nang biglang sumigaw nang malakas si Rancho. Parang natanggal naman ang apdo ko dahil sa ginawa niya. Nilapitan ko siya. Umupo paharap sa kaniya at hinawakan ang magkabila nitong balikat.

“Nandito na ako, Rancho,” paunang salita ko sa kaniya. Hindi ito kumibo kaya tinitigan ko na lamang ang marungis nitong wangis. Parang dinudurog ang puso ko sa nakikita ko ngayon kaya mariin kong ipinikit ang mga mata ko bago ko siya buhatin at dalhin sa banyera.

Nagsimula na akong paliguan ito at kahit nababasa ako ay hindi ko na inisip pa. Maya’t maya din ang pagpunas ko ng mga luha sa aking pisngi dahil sa mga padalos dalos kong desisyon at kung bakit kami naririto sa ganitong tagpo.

Akala ko kapag hindi na kami magkasama, kapag umalis na ako, magiging ayos ang lahat. Tama nga siguro sila, ang akala ay isang lamang akala.

“Rancho…” salita ko ulit at ngayon ay ginigising na si Rancho dahil sa bibig naman ang lilinisin ko sa kaniya. Nang hindi ito nagising ay mahigpit na hinawakan ko na lamang ang kaniyang panga para bumuka ang bibig nito at malinis ko ang mga ngipin nito.

Nang matapos ako ay mabilis akong tumayo para kumuha ng tubig at nang aalis na sana ay hinawakan ako sa palapulsuhan ni Rancho. “Huwag kang aaalis. Huwag mo kong iiwan, Aurelio.”

Humarap ako sa kaniya at wala atiatikabong niyakap ko ito. “Hindi na kita iiwan, Rancho,” salita ko kasabay nang pagtulong muli ng mga luha sa aking pisngi. Hindi naman ako ganito kabaliw sa pag-ibig. Pero ang bumalik muli kay Rancho sa ganitong tagpo ay isang bagay na ayoko nang maulit. Parang kapag pipikit ako, kapag magdedesisyon ako, ang gantiong tagpo na lamang ang magpapaalala sa akin na hindi kami pwedeng maghiwalay. Hindi namin pwedeng iwan ang isa’t isa. Dito man sa lupa o magpahanggang sa impyerno.

“Hindi na ako aalis. Magsisimula ulit tayo, Rancho.” Nang hihigpitan ko na sana ang yakap ko sa kaniya ay bigla itong naubo kaya dali dali akong kumilos at inasikaso na siya.

Ilang minuto rin ang tinagal bago ko siya mailagay sa kama at para makapagpahinga na rin. Binulabog ko na rin ang mga taong nariririto para makapaglinis na sa buong mansion. Hindi ko na tinanong pa kung bakit hindi sila nakakapaglinis dahil alam kong hindi nila kayang suwayin si Rancho kung galit at nasa sitwasyong hindi na ito nakakapag-isip pa nang tama.

Muli akong tumingin sa mga tala. Ang pinagkaiba ngayon ay kasama ko na sa iisang kwarto ang lalaking pinoproblema ko lang noong nakaraan. Napakaaliwalas ng kalawakan. Parang pinapadama sa akin na nasa tamang lugar ako. Nasa tamang landas ako. Walang bigat at halong pagkukunwari.

Naglakad ako sa kinaroroonan ni Rancho. May malaking paskil nang ngiti sa aking mga labi. Parang kuliglig naman ang puso ko sa emosyon na umaapaw— sana laging ganito. Taimtim at walang unos na paparating. Hindi ko na kaya pa ang panibagong unos. Hindi ko pa kaya.

Ipinatong ko ang katawan ni Rancho sa aking mga binti. Gusto kong ilapat ang katawan nito sa aking katawan. Hindi sa tagpong pansekwal, kundi sa pakiramdam na magkasama kaming dalawa.

“Alam mo ba Rancho? Kung bakit pa ako bumalik…” salita ko lamang kahit na hindi ako nito naririnig. Hinawakan ko pa ang buhok nito at sa lambot na aking nahahagkan parang ang sarap manatili sa ganitong sitwasyon.

“Pakiramdam ko… kapag hindi ako sumubok. Kapag hindi ako nanatili. Hindi ako lumaban—” Huminga ako nang malalim. “—parang ikakamatay ng sarili ko sa kung anong mangyayari sa susunod pang araw. Natatakot akong magising na wala na akong babalikan. Wala ka na sa tabi ko, Rancho.”

“Ayokong mangyari iyon. Hindi ko kakayanin,” huling salita ko bago ako patawan ng ulirat sa tabi ng aking pinakamamahal na tao sa buong mundo.

“Dali na kasi, Tres.” Inis pa rin ako sa ginawa ni Angelo sa akin. Hindi ko alam kung bakit bwisit na bwisit ako kahit na ako naman ang nagsimula nang gulo sa pagitan naming dalawa. “Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko. Paano ka ba magmahal?”

“Wala na, padlock susi.” Ipinakita ko pa na itinapon ko na parang tunay ang walang hawak kong susi. Kaya napangisi ako nang bumusangot na naman ito.

“Kanina ka pa kasi nagtatanong tungkol sa kain. Eh sa gusto ko rin malaman ang opinsyon mo. Baka malay mo tayong dalawa pala sa huli.”

“Kadiri!” sigaw ko na may kasama pang pagsuka suka dahil sa isinambit nito. Hindi ko kayang magshota ng kaibigan. Para ko na ring sinira ang pinagsamahan namin dahil lamang sa emosyon na panandalian lamang. Ang kaibigan ay kaibigan lamang.

“Ano na nga kasi… para namang papatulan kita.” Inikutan ko lamang ng mata ang sinabi nito sa akin. Mas lalo na ako. Hindi ako pumapatol sa mukhang santol at mukhang bukol.

“Kapag nagmahal ako, gusto ko ’yung binabaliw ako. Gusto ko ’yung ako ’yung naghahabol. Ako ’yung mas malaki kung magmahal.” Kasabay nang pamamakyu ko ulit sa kaniya. Hindi ko na sinali ’yung malaki ’yung titi dahil baka ipadampot ako nito sa mga kapatid ko.

“Korni mo!” Mabilis kong inilagan ang ibinato nito sa akin na halos buto na lamang ng manga. Ang takaw talaga ng gagong ito. Kung hindi lang marami ang taniman dito sa rancho, tiyak kong naubos na sa dami nang nilaklak namin ngayon araw.

“Ano ba?” reklamo ko dahil para akong naiinitan dahil sa kung sinong yumayakap sa akin. “Isa!” Bigla na lamang akong napabangon dahil hindi ko na matiis ang init. Kaya nang makita ko si Tito Rancho na nakangisi ay mabilis ko siyang dinamba at kinagatan ang naglalakihang mga braso nito.

Natatawa lamang ito sa ginawa ko at nang magsawa ako sa kakakagat sa kaniya ay mabilis ko siyang hinalikan sa labi at tumakbo papasok ng banyo. Ramdam na ramdam ko na ang pagkalalaki nito kaya tiyak kong mag-aalburoto na naman ang butas ng pwetan ko kapag nagkataong nanatili pa rin ako roon.

Naging maayos ang simula ng araw namin ni Rancho kahit na hindi pa namin pinag-uusapan ang lahat. Parang nasa posisyon pa kami na hindi pa kami handa para sa bagay na iiyakan naming dalawa. Sa kung ano bang linya ang dapat naming patulan. Sa kung paano namin kagustong manatili sa isa’t isa.

Sa tawanan na aming ibinabatid sa isa’t isa, ramdam namin na sasapat na iyon sa kung ano bang problemang kakaharapin naming dalawa. Sa mga kilos na ipinapakita namin na halos hindi na kami mapaghiwalay ay isang simbolo na ayos lang ang lahat. Aayos at aayon ang lahat magmula ngayon at magpakahanggang sa susunod pang bukas.

Nakatingin ako ngayon sa malawak na lupain ng Rancho de Los Viajeros. Hinihintay si Rancho na kumukuha pa ng lakas sa usaping aming bubuksan. Hindi ko alam kung bakit namin pinaghahandaan ang ganitong usapin. Pwede naman kaming mag-usap. Pwede naman kaming magbati. Pero alam ko, ang usapin na aming bubuksan ay isang bagay na magtatali sa relasyon namin nang mas pangmatagalan.

Mag-aaway, susulong, at maglalakad sa putikan—alam naming dalawa na may isang linya kaming susundan kung sakali man na mahirapan kaming manatili sa mga desisyon na aming ginagawa. Dahil ika nga nila, mas nakakatakot pang magmahal kaysa ang bawian ng buhay.

“Aurelio…” Tumingin ako kay Rancho nang may ngiti sa aking mukha. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako ngayon pero siguro dahil may parte sa akin na baka siya naman ang bumitaw. Siya naman ang sumuko.

Takot na takot na ako sa sitwasyong walang kasiguraduhan. Sitwasyong puno nang agam agam. Ayoko nang magtago sa kung ano bang dapat at gustong makita ng ating lipunan. Sawang sawa na ako sa sitwasyon na kaming dalawa lamang ang may alam sa bagay na pinagbubuklod naming dalawa.

Takot na takot na akong umasa. Takot na takot na ako sa lahat. Kaya bago pa bumuka ang bibig ni Rancho ay kusa na akong lumuhod sa harapan nito at niyakap nang mahigpit ang mga binti nito. Ayokong iwan niya ako. Ayokong siya ang magsabi. Ayoko kong siya ang magtatapos ng kwentong sinimulan ko.

Umiyak lamang ako nang umiyak sa harapan nito. Pilit man niya akong itayo ay hindi ako pumayag. Umiiling ilang lamang ako sa harapan nito. Hindi pwede, hindi pwedeng wala na akong panghahawakan. Hindi pwedeng ako na lamang ang kakapit sa aming dalawa.

Sumugal ako. Binali ko ang mga prensipyong mayroon ako. Lumaban ako hanggat maubos ako. Hindi pwedeng ganito ang sitwasyong inilalaban ko. “Rancho, hindi, hindi mo pwedeng tapusin ito.” Para na akong baliw sa harapan nito. Hindi ko alam kung bakit ganito ako ngayon. Masaya naman kami kanina. Bakit kailangan matapos kami sa ganito. Matapos kami sa bagay na buong puso ko nang ipinagkakaloob sa kaniya. Hindi ko kaya. Mamamatay ako, Rancho.

“Rancho… hindi pwede…” kasabay nang pagsasalita ko ay ang mas lalong pagyakap ko pa sa katawan nito na ngayon ay nakaupo na ngayon sa harapan ko. “Hindi ko kakayanin.”

Kabanata 49

Kabanata 49

Balik-Tanaw

Sabi nila, malalaman daw natin kung para sa atin ang isang bagay kapag hindi natin ipinipilit. Pero sila iyon—kasi para sa akin, kung may gusto ako, hanggang hindi nauubos at pumuputi ang buhok ko, hindi ako hihinto hanggat hindi ko nakukuha ang mga bagay bagay na inaatim ng puso at kaluluwa ko.

Ilang taon na rin noong huli akong lumisan muli sa rancho. Ayos na ang lahat. Wala na akong iniisip pa na iba—o sadyang iniba ko na lamang ang mga bagay na gusto kong mangyari?

Ganoon na ba ako kadesperatong kalimutan ang isang bagay na nangyari noong nakaraang tag-init? Hindi ko masabi… basta’t ang alam ko lamang, natuto ako sa kung paano ba ang tamang pagmamahal. Walang delubyo. Walang unos. At kung magkakaroon man, alam ko na kung paano maghanda kung magkaroon man ng kahit ano mang uri ng bagyo.

“Ready ka na ba?” Hindi ako ngumiti sa kapatid kong si Dos. Alam nang babalik kami ng Rancho de Los Viajeros, mang-iinis pa. Parang tanga. Ang sarap tadyakin ng kupal.

“Anong ready? Gusto mo bang masipa.” Umalis na lamang ako sa harapan niya para asikasuhin ang ibang dadalhin namin sa rancho. Kung bakit pa kasi namin kailangang bumisita, kung pwede lang huwag na, eh bakit hindi.

Naipasa na sa akin ang buong lupain. Pwede ko nang sabihin na ako na ang nagmamay-ari ng buong lupain niyo hanggat sa natatanaw ng mga mata ko. Kaya ko na kayong bilhin. Kaya ko na kayong alipustahin. Tatawa na sana ako sa isipan ko pero pinigilan ko na gamit ang pananabunot ko sa sarili ko dahil baka bago kami makaalis dito ay hindi na ako aabutan pa ng buhay dahil sa mga kapatid ko.

Sa pagbabaybay namin ng mga kabundukan, sa paglalapat ng hangin sa aming magagandang mukha—alam kong malapit na kami sa bagay na hinihiling ko lang noon. Ang gawin ang gusto ko sa buhay. Ang maging malaya sa lahat ng bagay. Dahil kahit anong ipagawa ko sa mundo, wala nang paki kahit ang buong angkan pa namin. Ganito siguro ang kalayaan. Masyadong maaliwalas at magaan sa dibdib.

“Pababa na lang ako rito.” Halos dumukdok ako sa manibela dahil sa sinabi ng kapatid ko. Inis ko siyang tinignan at sasabunutan na sana siya nang mabilis siyang umalis. “Una ka na sa rancho, may kikitain pa ako.”

Napaikot na lamang ako ng mata at nagpatuloy na lamang binaybay ang rancho, Hindi na bago na dalawa lamang kami ni Dos na narito ngayon dahil ang iba pa naming kapatid ay sa ibang hacienda at rancho mananatili ngayong bakasyon.

Pagkadating ko ay mabilis na akong lumabas at hinayaan na ang mga tauhan dito sa rancho ang mag-akyat ng mga gamit namin nila Dos. Hindi na rin ako nag-abalang tumulong dahil marami pa akong gustong gawin ngayon.

Pagkapasok ko sa loob ay halos mapakunot ang noo ko dahil walang sumalubong sa akin. Para akong binomba sa lagay ko pero hindi ko na lamang inisip iyon dahil magkikita at magkikita pa rin kami. Napakaliit lang naman ng mundo pero hindi ang pagmamahal ko.

Nagpunta ako ng kusina at sumalubong sa akin ang bulto ni Diego. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko ngayon sa relasyon namin. Hindi ko masabi na nakapag-usap na kami dahil sinabihan lamang ako ng kapatid ko na napatawad na niya ako sa kahibangan ko noon. Dapat lang naman at palalayasin ko siya sa rancho ko kung hanggang ngayon ay galit pa rin ito sa akin.

“Hi?” patanong na bungad ko sa kaniya. Naubo pa ito dahil sa gulat kaya napainom ito ng wala sa oras. Napakamot na lamang ako sa ulo dahil akala ko, kaya nagpababa ang kapatid ko ay dahil sa kaniya. Iba pala ang kinita nito. Tangina naman.

“Ikaw pala, Tres.”

“Akala ko kikitaan ka ng kapatid ko,” salita ko. Hindi ko na siya hinayaan pang magsalita dahil nasasayangan ako sa kinakain niya. Parang tinatapon niya ang nasa bibig nito dahil ang laki pa naman niyang bulto. “Anyway, whatever.”

Kumuha na ako ng pagkain dahil ginutom ako sa biyahe. Nagpahanda naman sila dahil alam nilang uuwi kami ng rancho. Dahil kapag hindi sila naghanda, sila ang itutusok ko sa kinakain ko ngayong bananaque.

“Hindi ka na galit,” salita ko matapos ang katahimikang namutawi sa aming dalawa. Dito rin naman ang bagsak naming dalawa at kung susugurin niya ako, itatarak ko sa mata niya ang stick ng bababaque na kinakain ko ngayon.

“Sa?” litong tanong nito. Napairap na lamang ako sa kaniya dahil para namang nag-usap kami noon. Malabong nag-usap kami dahil umalis na rin ako matapos akong kausapin ni Rancho. Hindi na ako pumalag doon dahil sabi niya nga, kung talagang para kami sa isa’t isa, ibibigay at ibibigay iyon sa aming dalawa. Ang kaso… nyeta.

“Sa dati,” simpleng sagot ko. Nagsalin naman ako ng pineapple juice sa baso at mabilis ko ring ininom. Hindi ko alam kung anong usap ang gagawin ko ngayon. May parte sa akin na ako ang may kasalanan ng lahat kahit naging maganda naman ang naging relasyon nila ng kapatid ko. Pasalamat nga siya at hindi ko sila pinaghiwalay kahit galit na galit ako sa mundo.

“Wala na iyon, Tres.” Tinignan ko siya sa mata. Pakiramdam ko may hinhanap pa akong sagot na dapat kong malaman o kahit maramdaman man lang. Ayoko namang aminin sa sarili ko na ang panahon na mismo ang nag-ayos ng lahat nang tungkol sa kung ano mang bagay ang ginawa ko at sa pamilya namin, pero alam kong kahit papaano, kailangan ko pa ring humingi ng tawad.

“Sensya na, nagmahal lang.” Kinuha ko ang mansanas at kinagatan ko ito. Nagiging matakaw na ako ngayon dahil ilang taon din akong nagtiis sa bagay na dapat ko nang tinatamasa noon. Kung bakit kasi kailangan ko pang tapusin ang kurso ko, kung pwede naman na akong magtrabaho. Kung hindi lang sana ako hangal, edi hindi na ako magsisimulang muli pa.

“Si Papa, padating na rin.” Napakagat labi ako sa narinig ko mula kay Diego. Napayuko ako habang patuloy pa ring kinakagatan ang mansanas na hawak hawak ko. Parang may mga surot ako sa pwetan ko dahil hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko. Mapipisa ko sila kung gagalaw pa ako. Ganoon ako kabait ngayon. Kung aangal ka, tangina mo.

“Ah okay…” nasabi ko na lamang. Ano bang sasabihin ko? May asawa na ba si Rancho? O kung hindi man, may bago na ba siyang jowa? Kasi kung oo, pwede na silang lumayas dito. Ako pa ang magliligpit ng mga gamit nila. Walang problema sa akin ’yon.

Napatingin kaming dalawa ni Diego nang biglang bumukas ang kusina. Para akong nakakita ng multo nang makita ko ang kapatid ko at ang taong naging parte na ng buhay ko. “Hello po, Tito.” Tumayo ako at lumapit sa kanila. Nagmano ako kay Rancho dahil bilang paggalang. Matanda naman na siya kaya dapat kailangan kong gumalang. Baka sabihin ng mga tao ay napakabastos ko namang bata. Bibig at katawan lang ang bastos sa akin pero hindi ang pagkatao na mayroon ako.

Bago ko pa maalis ang kamay ko sa kaniya ay mabilis niya akong sinakal sa leeg na siyang ikina-ingay namin dito sa kusina. “Rancho!” Napatawa naman ang dalawang kupal na parang hindi sila nakakasaksi ng isang kagimbal gimbal na kaganapan.

“Tito pala ah?” Inikutan ko na lamang ng mata si Rancho at pilit na kumakawala sa yakap nito sa akin. OA lang talaga ako dahil parang mas gusto ko yatang yapos yapos niya ako ngayon.

Napakatagal na talaga noong huli kaming nag-usap. Ang mga pangako namin na akala ko ay hindi ko kakayanin. Sinong mag-aakala na natiis ko siyang hindi man lang kausapin o dalawin sa rancho? O sadyang natutuhan ko lang kung paano ang maghitay. Dahil alam siguro ng pag-iisip ko o kahit ang sarili ko na hindi pa tama ang panahon. Hindi pa akma ang kwento para sa akin.

“Aurelio, hindi ko gagawin ang gusto mo…” napatigil ako sa pag-iyak nang magsimulang magsalita si Rancho. Parang kapag hindi ko pinakinggan ang sinabi nito ay tiyak kong mag-iiba ang interpretasyon sa napakaliit kong kokote. “… pero masyado pang magulo ang lahat.” Napatulala ako sa sinabi nito. Para na rin niyang sinabi na maghiwalay kami. Para saan pa’t bumalik ako kung iiwan niya rin pala ako. Hindi ako makakapayag, Rancho, hindi pwede.

“Hindi na ako aalis, Rancho. Hindi na kita iiwan kaya…” napalunok ako ng laway bago ko ituloy ang sinasabi ko. “… huwag, huwag mo kong iwan. Hindi ko kaya.” Kasabay ng mga salita na aking isinambit ay siyang pagpalahaw ko ng iyak. Hindi ko kaya, Rancho. Hindi tayo pwedeng maghiwalay. Hindi at kailanman.

“Kapag ipipilit natin ang relasyon natin ngayon, Aurelio. Hindi tayo makakausad. Babalik at babalik tayo sa kung paano natin saktan ang isa’t isa. Ayoko nang lumaban na walang alas. Gusto ko kapag ipinakilala na kita sa alhat, kapag pinili na kita, wala nang dapat hahadlang pa kahit ang buong angkan pa natin.” Napapailing na lamang ako sa gusto niyang mangyari.

“Mabilis lang ang panahon, Aurelio. Kung nakaya mong maghintay ngayon, mas kakayanin mo ngayon dahil maghihintay ako. Hihintayin kita kahit mamuti na ang buhok ko.” Napatingala ako sa mukha nito at kitang kita ko ngayon ang mga luha na ayaw kong makita ulit sa mukha nito.‘’

Pinunasan ko ang kaniyang pisngi. Hindi ko na alintana kung ganoon din ako ngayon. Kung makita man niya ako sa ganitong kalagayan ay alam kong dahil iyon sa labis kong pagmamahal sa kaniya. Kaya kong talikuran ang lahat para sa kaniya pero ang makita siyang masaktan dahil sa pagmamahalan namin ay isang bagay na hindi kaya ng puso’t isipan ko. Magtitiis ako para sa relasyon natin, Rancho. Hihintayin kita kahit gaano pa katagal. “Maghihintay ako.”

Naglalakad lakad kami ngayon ni Rancho. Nahihiya pa akong hawakin siya dahil parang bumalik ako sa pagkadalaga kahit na hindi naman ako tunay na babae. Ang torpe mo talagang bakla ka. Laban kung laban dapat. Hindi ka pinaliki ng sexbomb ng ganiyan.

Kinagatan ko ang labi ko bago ko naisipang kuhanin ang kamay nito. Iniiwas ko ang tingin ko sa kaniya nang mapatingin siya sa akin. Naramdaman ko ang pagpisil nito sa kamay ko at ang paghigpit ng hawak nito sa akin.

“Nakain mo na ko lahat, ngayon ka pa mahihiya.” Namula naman ako sa sinabi nito. Gusto ko siyang sabunutan pero pagak na lamang akong tumawa. Parang kailan lang kung paano kami magtalo. Kung paano ako magpapapansin sa kaniya. Kaya parang tanga lang na sa lahat ng alaalang nakalimutan ko, iyon pa sa kung paano kami nagsimulang dalawa.

“Wala ka na yatang lakas,” biglang salita ko na agad kong pinagsisisihan. Tangina, bibig mo Tres. Baka hindi ka na maabutan pa ng araw sa sobrang sakit ng tumbong mo.

Nang tignan ko si Rancho ay nakangisi lamang ito. Hindi ito sumagot sa tukso ko. Parang alam niya na alam ko kung anong mangyayari sa aming dalawa kahit na hindi niya sabihin sa akin ng personal.

Ilang segundo pa lamang na naglalakad kami ay naramdaman ko na ang pangangatal ng mga palad ko. Parang may kulang. Parang mas may gusto pa akong gawin. Hindi ko masabi pero mas gusto kong mas malapit pa ako kay Rancho. Kaya hindi na ako nagdalawang isip pa na yakapin ito sa kaniyang bewang.

May pagkagulat ang kaniyang reaksyon sa ginawa ko pero hindi niya ako binitawan. Mas lalo pa niyang inilapit ang katawan niya at niyakap din ako. Hindi ko alam pero nanginginig ang kamay ko. Parang ang tagal na noong huli kong maamoy at mahagkan ang katawan niya.

“Tangina, miss na miss na kita, Rancho.” Kasabay nang pag-iyak ko ay ang pagyakap ko na sa buong katawan nito. Nanginginig man at naluluha sa sitwasyon ko ngayon pero ang mapanatili at maipakita ko kung gaano ko na siya kagustong mayakap at makasama ay baliwala na lahat kahit na mukha na akong gusgusing maganda. “Hindi ka na pwedeng mawala sa tabi ko.” Pagak pa akong natawa sa sinabi ko habang tumingala na sa kaniya.

“Panget mo.” Kasabay nang paglukot ko nang buo kong mukha dahil sa sinabi niya ay ang paghabol ko ulit sa kaniya. Hindi dahil gusto kong mahalin niya ako kundi dahil sa sayang mayroon kaming dalawa. Parang ang kalawakan na ang nagbigay sa amin ng isang napakagandang kwento na kami pala hanggang dulo.

Kabanata 50

Kabanata 50

Walong Bilyon

Hindi pala lahat ng ulan ay masakit. Akala ko kapag papatak na ito, sasabay na rin ang mga emosyon na mayroon ako. Hindi pala ganoon— may saya at puno ng pag-asa.

Kasabay nang pagtakbo namin ni Rancho sa napakalawak na lupain ng rancho ay ang saya sa aming mga labi. Hindi ko alam pero bakit ngumingiti din ang kalawakan sa amin. Bakit kahit umuulan ay parang nagliliwanag ang kapaligiran? Bakit parang walang mali? Paano? Mga tanong ko sa aking isipan.

Hindi ko akalain na mararanasan ko ang ganitong saya. Hindi naman ako mabait? Maganda lang ako at aminado ako roon. Pero bakit? Bakit parang napakagaan sa dibdib ang ganitong unos? Hindi ako makapaniwala. Hindi ko maisip na pinagbibigyan kami ng mundo.

Tinignan ko si Rancho na ngayon ay magkaharap na kaming dalawa. Hindi na namin ininda pa ang malamig na hangin at ulan kahit magkasakit pa kaming dalawa. Parang sapat lang ang panahon para ipagmalaki namin ang isa’t isa. Ganoon kamin kabaliw sa isa’t isa.

“Rancho, totoo na ’to? Totoong totoo na ’to, ’di ba?” Hindi makapaniwalang salita ko sa kaniya. Ngumiti lamang ito sa akin at nagpatuloy kami sa pagtakbong ginagawa namin.

Walang punto kung saan at kung para kanina kami tumatakbo. Parang ang sayang tumakbo sa napakalawak na paligid habang nababasa kami ng ulan. Parang kaming mga karakter sa movie na kaming dalawa lamang ang sentro ng pelikula.

“Baka magkasakit ka niyan, Rancho. Alam mo na…” salita ko sa kaniya at nang titignan ko na ito ay nakasalubong ang dalawang kilay nito sa akin.

“Masabi mo pa kaya ’yan kapag—” hindi ko na hinayaan pang may lumabas na salita sa bibig nito kaya tinakpan ko ito gamit ang dalawa kong kamay.

“Rancho!” busangot ko pang salita sa kaniya. “Ah!” napatili naman ako nang dilain nito ang kamay ko. Mabilis kong tinanggal ang kamay ko at tumakbo nang mabilis palayo sa kaniya.

“Hindi mo ako mahahabol dahil matanda ka na!” sigaw ko pa, ilang minuto lamang akong tumakbo nang mahabol niya ako. Hindi ko alam kung paano niya nakuha si Barbara at nasa likuran ko na ito.

Wala na akong nagawa nang huminto ito at ngiting aso ito sa akin. “Kaya ko pa.” Kasabay nang pagtaas nang braso nito. Inikutan ko na lamang siya ng mga mata ko.

Naglahad ito nang kamay na mabilis ko namang kinuha. Pagkatapos ay tinulungan niya akong makasakay kay Barbara hanggang nasa harapan na ako ng kabayo. Kumapit ako sa isang braso nito habang nakasandal naman ang halos katawan ko sa dibdib nito. Kay tagal ko na palang hindi nararanasan ang ganitong tagpo. Parang tumigas na kasi ’yung likod ko kaaaral. Gusto ko naman ng ibang sakit sa likuran.

Napapikit ako ng mga mata ko nang magsimulang maglakad si Barbara. Parang gustong iparamdam sa akin ng mga hangin na ito… ito na ang simula ng buhay na pinapangarap ko.

Masarap sa pakiramdam na hindi ko na iisipin pa ang sasabihin ng ibang tao. Hindi na ako magtatago dahil sa takot na mawala sa aming ang lahat. Wala nang puwang pa ang unos sa bagay na nais naming simulan ni Rancho.

Hindi ko pa sigurado kung paano at hanggang saan kami mananatili sa isa’t isa. Hindi ko alam kung may bago na ba ito. Dahil ang tanging pinanghahawakan ko lamang ay ang salita nitong maghihintay siya sa akin kahit gaano pa katagal.

“Rancho…” huminga muna ako nang malalim. Parang malalagutan ako ng hininga sa bagay na gusto kong kumpirmahin. Bagay na gusto kong siguraduhin. “… tayo … ano na ba tayo?”

“Ano bang gusto mong mangyari, Aurelio?” sagot nito sa akin.

“M-maging tayo.” may pagkainis na balik ko sa kaniya. Parang pinipilit ko pa na maging kami sa sitwasyon naming dalawa kahit naman totoo e masakit pa ring aminin na desperado pa rin ako hanggang ngayon sa kaniya.

“Edi tayo na,” wala sa hulog na salita nito sa akin. Dahil sa inis pa ako sa kaniya ngayon ay mabilis kong kinagatan ang naglalakihang braso niyang nakapulupot ngayon sa akin. Tangina, makaganti man lang at masarapan kahit papaano.

“Oo nga nga, Aurelio!” sigaw nito kasabay nang pagtigil naman ni Barbara.

“Dapat lang.” Matalim ko pa rin siyang tinignan pagkatapos akong makaganti sa kaniya.

Nagpatuloy lamang kami sa paglilibot sa rancho. Hindi naman kataasan ang araw dahil kakatapos lamang ng ambon kaya hindi kami napapaso ng init. Saktong sakto lamang ang panahon sa tagpong ito para sa aming dalawa.

“Sa tingin mo hanggang dulo na ’to?” biglang salita ko sa pagitan naming dalawa.

“Dapat…” napatingin ako bigla sa mukha nito. Hindi naman ako nahirapan dahil nakalabas naman ang dalawa kong paa.

“Hindi natin masasabi…” mahinang salita ko. Hindi ko alam kung narinig niya pero kahit bulong lamang iyon, walang laman na pag-asa ang isinambit ko. Takot at puno ng agam agam ang mga bagay na iyon.

Napapikit ako nang bigla niyang hilahin ang tali ni Barbara. Kaya ngayon ay nakasandal na ang buong katawan ko sa katawan niyang halos kanina ko pa pinagnanasahan.

“Hindi na tayo pwedeng maghiwalay, Aurelio. Natiis natin ng ilang taon na hindi magkasama para sa ikakabuti ng lahat, ngayon kwento naman natin ang bubuuin natin.” Napadilat ako nang haplusin nito ang buhok ko. Para akong babaeng babae sa lagay ko ngayon.

Kahit noon pa naman, hindi ko naman pinagarap na magkaroon ng mahabang buhok, pero ang isipin na hahaplusin nito ang mahaba kong buhok ay isang bagay na gusto ko ring naisin bilang mamamayan ng Pilipinas.

“Kung hanggang saan kakayanin…” Huminga ako nang malalim. Parang pasan ko ang mundo sa mga katagang aking isinambit. Parang may bigat pa rin at parang kumukuha ng lakas sa mga salitang dapat ipaalala sa akin ni Rancho.

Mas naapakapit ako sa braso ni Rancho dahil sa malakas na hangin. Para akong niyayakap sa reyalidad ng buhay, Hindi ako sigurado pero parang kinakabahan ako. Parang may parte sa puso ko ang huminto muna at ipanalangin na sana hindi na maulit pa ang mga nangyari sa nakaraan. Hindi na ako babalik sa Tres na baliw na baliw sa pag-ibig kung alam kong sa simula pa lamang ay wala na akong panghahawakan.

“Ayos ka lang?” Tumango lamang ako kay Rancho.

Ilang sandaling katahimikan ang namutawi sa paligid naming dalawa. Kahit yata ang ingay na nagmumula kay Barbara ay wala akong naririnig. Parang ang napakalakas na tibok ng puso ko ang tangi kong naririnig.

Natatakot ako—iyon lamang ang nararamdaman ko.

Napatigil ako sa kakatulala nang itigil ni Rancho ang pagpapatakbo kay Barbara. Nang titignan ko na si Rancho upang itanong kung anong nangyari ay nabigla na lamang ako sa aking nakita.

Pagkalito ang namutawi sa akin nang nakaluhod si Rancho sa aking harapan. Kung hindi ko lamang hawak hawak si Barbara ay natitiyak kong nahulog na ako sa kinauupuan ko.

“R-Rancho…” Napapalunok kong salita habang nakatingin ako sa kaniya.

“Aurelio, alam kong matagal mo nang hinihintay na ipagmalaki kita sa lahat. Alam kong mahirap para sa ’yo na umalis at maghintay.” Napapailing ako sa sinabi nito. Parang may ideya na ako kung anong mangyayari. Ayaw kong pangunahan ang sarili ko pero iyon ang nakikita at naiisip ko ngayon.

Ang takot na nagmumula sa akin magmula pa kanina ay napalitan nang hindi ko maipaliwanag na saya. Parang sa bawat minutong lumilipas ay natutupad ang mga pangarap ko na binuo sa aking isipan.

Magmula sa pamilyang gusto kong buuin kasama si Rancho. Ang bahay at buhay na gusto kong tahakin kasama siya. Parang unting unting nagliliwanag ang lahat sa aking isipan. Hindi ako makapaniwala na nagkakatotoo ang mga pangarap at mga iniisip ko lamang noon.

“Takot ako sa desisyon kong iyon, pero alam ko, kung hindi tayo lalayo sa isa’t isa, uulit at uulit lang ang gulong pinasukan natin.” Nagsimula na akong lumuha sa mga bagay na aking nasasaksihan.

Iiling iling pa ako na parang hindi ito totoo. Hindi nangyayari ang bagay na gusto ko magmula pa noon. Parang sa napakalupit na mundo, malabong tuparin ang ganitong pagmamalabis.

Bababa na sana ako kay Barbara nang bigla itong lumuhod sa lupa. Hindi ko na napansin na sumensyas pala si Rancho dahil sa mga luhang tumutulo at nanlalalabo sa aking paningin ngayon.

“Kaya salamat at naghintay ka. Salamat at nakaya mong malayo sa akin. Salamat at patuloy mo akong minahal…” Lumapit ako kay Rancho at kinuha ng mga kamay ko ang mukha nito. Pinupunasan ang hindi din matigil nitong luha.

“Kaya kung papayag kang maikasal sa akin, ipapangako ko na gagawin ko ang lahat para sa relasyong bubuuin nating dalawa,” salita nito.

Tumingin lamang ako sa kaniya habang kinukuha nito ang mga kamay ko. Kasabay nang paghalik nito sa likuran ng mga palad ko ay ang pagtulo naman ng mga luhang lagi kong inilalabas kapag naiisip ko ang panahong itinatanong ko ang sarili ko kung kailan ba ulit kami magkakasama.

“Hindi mo na kailangan pang itanong, Rancho,” paunang salita ko sa kaniya. “Dahil sa walong bilyong tao sa mundo, ikaw lang ang ninais kong makasama nang panghabang buhay.”

Lumuhod din ako sa kaniya at kinuha rin ang mga kamay nito. Hinalikan ko rin ang mga kamay nito gaya nang ginawa nito sa akin. Walang pag-aalinlangan kong hahagkan ang bukas kasama siya. Kung hindi siya, huwag na lang sana sa iba.

Matapos ang pagsuot nito sa akin ng singsing ay ang paghalik ko naman sa kaniyang mga labi. Parang bago pa rin sa pakiramdam na mahalikan siya. Parang ngayon ko lang naramdaman ang ganitong halik. Parang bumabalik ako sa panahon kung kailan niya ako unang hinalikan.

Binaliwala namin ang nagsisimulang patak ng ulan habang naghahalikan kaming dalawa. Parang nagbigay pa ng sarap ang pinagsasaluhan naming halikan sa isa’t isa. Hindi magkamayaw ang mga sarili namin sa kung paano namin kagustong magtagal ang mga labi namin sa isa’t isa.

“Hindi ka magsisising pinili mo ulit ako, Aurelio,” salita nito habang magkadugtong na ang mga noo namin sa isa’t isa. Kaya ramdam na ramdam ko rin ang bilis ng tibok ng puso nito at tiyak kong ganoon din siya sa akin.

“Hindi naman ako maghihintay ng ilang taon para sa ibang tao, kaya sayo at sayo pa rin naman ak—” hindi ko na natuloy ang sinasabi ko dahil muli ko na naman naramdaman ang tamis ng kaniyang mga labi. Parang ayoko nang umalis sa ganitong tagpo, kung hindi lang kami magkakasakit ay hindi ko na tatapusin ang mga minutong halos magpalit na ang mga labi namin sa isa’t isa.

Sabi nga sa kanta ni TJ Monterde na “Walong Bilyon”—sa libo-libong mga bituin, ’di ko mawaring ikaw ang para sa ’kin. Hindi ako makapaniwala na si Rancho pa rin ang ibibigay sa akin ng mundo. Parang kaming binuo sa magkabilang planeta pero sa isa’t isa pa rin magniningning ang aming mga puso.

“Rancho, panghabang buhay na ’to!” Kasabay nang pagyakap namin sa isa’t isa ay ang sayang hindi maitatangi sa aming mga mukha. Parang wala nang bukas kung kuhanin kami ng ganitong kaligayahan.

At kung hindi man ulit ngingiti ang langit sa aming dalawa, alam kong malalagpasan na namin ang ganitong tagpo. Magpakailaman —sa haciendang aming bubuuin at papalaguhin hanggang sa maabot namin ang mga bagay na gusto pa naming makamit para sa isa’t isa.

Pangwakas

Pangwakas

Rancho de Los Viajeros

Napagising ako nang wala sa oras dahil sa kalikutan ni Rancho. Gusto ko siyang dugsulan sa kahalayan niya sa akin dahil madalas ay sumusobra na siya kahit na nakailan na kami bago matulog. Hindi ko naman masaway dahil gusto ko rin naman.

Tinapik ko ang kamay nito at nauna na akong bumangon. Parang nakasanayan na ng katawan ko na gumising nang maaga kahit gaano ako kahuli ako matulog dahil kapag pala lumalaki ang binuo mong pamilya, gagawa at gagawa ka ng paraan para mapanatili ito sa kung paano mo gustong buuin ito.

Mabilis na akong nag-ayos at pagkatapos ay bumaba na rin at tinungo ang kusina. Hindi ko na muna ginising ang mga anak namin ni Rancho dahil wala naman silang mga pasok.

Pagkapasok ko sa kusina ay nakita ko si Deo na kapatid ni Diego sa unang asawa ni Rancho. Noong una ay ilang at nahihiya pa ako pero ang isipin na hindi man niya naranasan ang buhay na mayroon kami ngayon ay isang bagay na hindi ko ipagkakait sa kaniya.

“May pasok ka ngayon?” tanong ko rito. Nandito ngayon ito sa rancho para magbakasyon. Hindi ko nga alam kung bakasyon ba talaga dahil sa araw araw ko siyang nakikitang nakatutok sa laptop nito ay parang trabaho na rin ang pinunta niya rito.

“Wala naman po, may inaayos lang na kaunti.” Ngumiti na lamang ako rito at tuluyan na akong nagkikilos nang mag-aagahan sila. Pinahanda ko na ang mga kakailanganin ko sa pagluluto sa mga tauhan namin na narito kagabi dahil para madali na lamang akong kumilos at makapagluto.

“Gusto mo ng kape?” tanong ko ulit rito habang naghihintay na kumulo ang kawali para sa lulutuin kong pagkain.

“Hindi na p—” hindi nito natapos ang sinasabi niya nang biglang may tumamang unan sa mukha nito. Nabigla naman ako kaya mabilis ko itong nilapitan at kasabay nito ay ang nag-aalburotong mukha naman ng panganay namin ni Rancho na si Pier.

“Piero!” sigaw ko na siyang ikinabusangot nito. Lalapitan ko na sana siya nang hawakan ni Deo ang kamay ko. Hindi pwede sa akin ang ganiyan.

“It’s okay, nakikitira lang naman ako.” Hindi ko pinansin ang sinabi nito at tinanggal ang pagkakahawak nito sa akin.

Kung may namana man si Pier sa akin ay ’yun ay ang kamalditahan ko. Pero ang pinagkaiba lamang naming dalawa, nilulugar ko ang sa akin.

“Ganiyan ba kita pinalaki?” Iikutin pa sana ako nito ng mga mata niya nang itapon ko na ang ibinato nitong unan sa katawan nito. Nabigla ito sa ginawa ko na siyang ikinatahimik naman niya.

“Magsorry ka,” walang emosyon kong sagot sa kaniya. Kahit gaano pa kalala ang ginawa ni Deo, wala siyang karapatang manakit ng tao. Hindi ko sila pinalaking ganito.

“Sorry.” Magsasalita pa sana ako nang mabilis na itong lumabas ng kusina. Napapikit na lamang ako sa inis dahil sa nangyari.

Napalingon naman ako kay Deo nang tumayo ito at tumango lamang ako sa kaniya na parang alam ko na ang gagawin nito. Inis man ay tinanggal ko na lamang sa isipan ko ang bagay na nangyari.

Alam ko rin namang babalik at babalik sa akin si Pier dahil ganoon naman siya madalas. Kapag nakakagawa siya ng kasalanan, kusa na siyang lalapit kahit gaano pa siya katama sa desisyong ginawa niya.

Nagpatuloy lamang ako sa ginagawa ko at ilang oras lamang ay narinig ko na ang dalawa pa naming anak ni Rancho na si Havier at Xavier. Hindi pa kami sigurado ni Rancho if gugustuhin pa naming magkaroon ng anak. Pero sa teknolohiyang mayroon tayo ngayon, lahat nang imposible ay posible nang mangyari. Nagkataon lang na naisip namin na hindi maganda na mag-isa lamang si Pier kaya nasundan pa nang nasundan ang mga desisyong bumubuo sa amin ngayon ng aming pamilya.

“Good morning, Pa.” Humalik ang mga ito sa pisngi ko bago sila tuluyang umupo sa mga pwesto nila dito sa hapag kainan. Nagpaalam na rin ako para gisingin ang tatay nila.

Pagkapasok ko sa kwarto namin ni Rancho ay nakita ko pa rin siyang natutulog. Napakamot na lamang ako sa uluhan ko dahil ang hirap pa naman nitong gisingin.

Isa siguro sa mga bagay na natutuhan ko sa buhay ay kung paano namin lagpasan ang mga pagsubok namin sa relasyon namin ngayon. Akala ko kapag naikasal na kayo, kapag mayroon na kayo ng sariling pamilya. Lahat ng bagay ay magiging masaya na. Pero hindi ganoon ang buhay.

Dahil natutuhan naming dalawa ang makinig at makiramdam. Maraming pagkakataon na hindi lahat ay madadaan sa biro. Hindi lahat ay madadaan sa init ng katawan. Marami palang mas hihigit pa sa tunay na pagmamahal.

Kung paano mo matutuhan at iakma ang isang bagay para sa ikakabuti niyong dalawa at sa marami pang bagay na tiyak kong bubuhusan mo muna ng maraming luha bago mo matutuhan. Pero kahit na ganoon ay masasabi kong masaya ako at walang pagsisisi sa buhay na mayroon at binuo naming dalawa.

“Rancho!” sigaw ko nang dambahin ako nito kaya naman napatumba kami ngayon sa kama. Ito ngayon ay nasa ibabaw ko habang ako ay nakadagan sa kaniya. Ramdam ko rin ang bagay na madalas tumutusok sa akin at laging nagpapasaya sa relasyon naming dalawa.

Napatingin ako kay Rancho. Tumitig din ito sa akin. Hindi ko alam pero napangiti na lamang ako sa klase ng tinginan nito sa akin. “Sige na, gwapo ka na,” salita ko kasabay nang paghalik ko sa kaniyang mapupulang labi.

Dumating na rin pala ako sa punto na akala ko ay magsasawa ako sa pisikal na atensyon, pisikal na interaksiyon, pero parang laging bago kapag magdadampi na ang mga labi naming dalawa ni Rancho. Parang laging kaming dalawa na lamang ang gumagalaw at humihinga dito sa mundo.

Bago pa maipasok ni Rancho ang labi niya sa bibig ko ay ang malakas na pagbukas ng pintuan ang gumulat sa aming dalawa. Naitulak ko si Rancho nang malakas na siyang ikinabagsak at daing niya sa sakit.

Pilit akong ngumiti at humingi ng pasensiya bago ko tignan ang mga anak namin ni Rancho. Para silang mga toro ngayon sa harapan naming dalawa. Para silang lalapa sa klase ng mga tinginan nilang lahat. Parang malaking kasalanan ang paghintayin sila ngayong umaga.

“Pa, kanina pa kami naghihintay.” Nagpahila na lamang ako sa kanila palabas habang ang iba ay hinihila rin si Rancho palabas para sa umagahan naming lahat.

Masarap pala sa pakiramdam na may lugar na ako rito sa mundo. Hindi ko maipapangako kung hanggang saan at kailan pero ang buhay ko ay ang pamilyang binuo naming dalawa ni Rancho.

Hindi ko yata kakayanin kung dumating sa punto na matatapos na ang ganitong umaga, ganitong tagpo, pero lagi ko lamang ipinapaalala sa sarili ko, kami ni Rancho sa isa’t isa, ibinigay namin ang lahat para sa buhay na mayroon kaming dalawa.

Kasalukuyan akong inaalalayan ni Rancho para sa supresa nila sa akin. Parang ang bilis lamang ng panahon at ngayon ay kaarawan ko na ulit. Parang ipinapaalala ng aking kaarawan na ihip lamang ng hangin ang bawat memoryang aking binuo rito sa rancho.

“Happy birthday, mahal!”

“Happy birthday, pa!”

Hindi ko pa tuluyang nabubuksan ang mga mata ko dahil sa liwanag na nagmumula sa sikat ng araw ay ramdam na ng mga ito ang emosyon ko na hindi ko na mapipigilan pa. Kasabay nang pagkakita ko sa napakasaya nilang mga mukha ay ang pag-iyak ko naman sa labis na kaligayahan.

Napayakap ako kay Rancho at tuluyan na akong humagulgol sa labis na saya. Ang makita ang isang bagay na labis kong hinihiling noon ay siyang patuloy na pinapasalamat ko sa buong Maykapal.

Naramdaman ko ang mga anak namin na yumakap sa aming dalawa ni Rancho. Napahigik naman ako habang patuloy pa ring tumutulo ang mga luha ko dahil hindi na yakap ang ginagawa nila. Parang gusto nilang pumagitna at paghiwalayan kami ni Rancho.

“Tama na,” nakatawang saad ko kasabay nang pagpunta namin sa inihanda nilang mini picnic para sa kaarawan ko. Simple lamang pero masayang masaya na ako sa ganitong surpresa.

Sino bang mag-aakala na sa araw ng tag-init mararanasan ko ang buhay na gustong gusto kong makamtan?

Masaya ang mabuhay lalo na siguro ang magmahal. Ganitong pagmamahal ang ninanais ko noon at nangyayari ngayon sa buhay na mayroon ako bilang asawa ni Rancho Jaoquin de Los Viajeros .

Kung ikukwento ko ang talambuhay ko ngayon sa harapan ng napakaraming mga tao, iisipin nilang nababaliw na ako dahil napakaimposible at kathang isip lamang ang mga bagay na aking isinasalaysay sa kanilang harapan.

Nakanganga ako sa harapan ni Rancho para isubo ang mangang ilaw sa loob ng bibig ko. “Sarap,” salita ko kasabay nang pagnguya ko sa ibinigay nito.

“Ako ba?” Napaikot ako ng mga mata ko at tinignan kung may nakikinig ba sa usapan naming dalawa. Mahirap na at baka anong isipin ng mga anak namin sa aming dalawa.

“Tumigil ka, Rancho,” diin kong salita sa kaniya. “Ikukulong kita sa CR tignan mo,” pagbabanta ko pa. Natawa lamang ito at muli kong tignan ngayon ang mga anak naming naglalaro sa napakalawak na lugar ng Rancho de Los Viajeros.

“This summer….” ngumiti ako sa aking isinalita. “… with Los Viajeros.”

Kasabay nang pagsandal ko sa balikat ni Rancho ay ang pagbalik tanaw ko ulit sa kung paano namin nabuo ni Rancho ang kwentong hindi tanggap ng nakakarami. Isang bagay na aming ipinaglaban at nalagpasan sa tulong ng panahon at pagmamahalan naming dalawa.

“This summer….”

---

A/N: Thank you for reading This Summer with Los Viajeros . Neither myself would believe that I would be able to finish this one, more so of a hundred thousand of words in a single book.

It was a long process for me to acknowledge and embrace this kind of concept, as it is often considered taboo to romanticize things that should not happen in reality and should stays like that.

But my goal was to improve my writing skills, and by doing so, I need to fully immerse myself to be in it. Shying away from an opportunity like this would be a missed or lose the chance to continue improving myself—and I would not allow that to happen.

I am really and truly proud of the outcome of this story. Others may have their own opinion but it was not mine to take it, as I also have my own opinion on this matter.

The posted epilogue is the final part of this story. No additional chapters have been written for Tres. But there is a story from Rancho’s point of view, consisting of 20 chapters, titled “Living Off the Summer.” It will only be available on my Patreon and Inkitt account with the same username. Wondering why it’s a paid one? ’Cause it was not an option to begin with—I have lives to feed including my super self (he he).

So anyways, after this one, what comes next ? It would be the story of Dos and Diego. It would be a drastic change in my writing, as this story would explore a coming of age. I would not miss a thing to enjoy writing this one, and I am excited to share with you how this story brings more life to the existing parradise of Rancho de Los Viajeros.

See you on the my next stories! Love lots ;) 

Someday, eventually, for sure.