Prologue

R-18. 

Sagana sa ingay ng mga paputok sa labas, at panay ang tawanan at sigawan ang maririnig mula sa bakuran.

But inside the Laurel family house, endless sighs and whispers that could only be heard between the sheets dominated the night.

Their night.

“Via.” Mas malakas kaysa sa normal na boses iyon, tinitiyak na maririnig ng kaniig ang tawag nito at ang pagkahumaling.

“Oh, Cash.” Impit na napaungol si Via.

It wasn’t slow. It was a hungry thrust, feeling each peak and valley inside her. It was rather stiff than soft, so Cash had difficulty getting in and out of her.

“Ang sikip mo, Via,” he mumbled.

“Sssh… Baka marinig nila tayo.”

“Wala ‘yan. Sit on me.” Utos nito.

His brusque and masculine charm was so dominant that it was difficult to resist. Hindi nga alam ni Via kung paano sila nasadlak sa ganoong sitwasyon.

Via moved onto the soft bed and spread her legs while positioning herself between Cash’s strong and lengthy thighs. Nakapuwesto ito sa dulo ng kama at nakaharap sa full-sized body mirror ng silid nito.

His room was full of mirrors.

Kaya naman sa lahat yata ng anggulo ay nakita na niya ang sariling nakikipagniig sa lalaking ito. It sent a different kind of excitement through her, seeing Cash watch her body while they were entwined.

“Ah, sh*t.” She protested when she could not fully accommodate him. The six-foot-three man certainly had something to be proud of.

“Come on, para ‘yan lang.” Mahinang natawa ito na parang hinahamon pa siya.

Siya naman ay parang kinikiliti sa singit, ay, kinikiliti nga pala siya.

Maraming bagay tungkol kay Cash ang hindi niya gusto. He was reckless, spoiled, annoying, and far too confident for his own good. He had spent years getting on her nerves, at kung pagbabasehan ang ugali nito, hinding-hindi ito papasa sa standards niya.

Pero may isang bagay siyang napipilitang aminin.

Cash was really great in bed.

“Oh…” She planted her toes on the carpeted floor of the cold room and started moving her body with the help of her feet. She was gliding herself with his iron rod inside her, only that it was really warm and huge.

Via felt his rough and calloused hands on her small waist as he helped her bounce up and down on top of him.

“Dahan-dahan, Cash.” Mahinang suway niya nang maramdaman ang excitement nito sa paggiya sa katawan niya sa ibabaw nito.

Pinanood niya ang madilim na repleksyon nilang dalawa sa salamin. Their shadows looked perfect together. She was small and curvy; he was tall and huge. Her breasts bobbed and jiggled, and Cash caught one, enclosing it in his palm like a hungry beast.

Tila may mang-aagaw ng paborito niyang laruan.

Laruan.

Yes, she’s just a toy at his disposal.

Gagamitin kung kailan, at kahit saan.

“You are amazing, Via.”

E kasi madilim.

“Ang sarap mo.”

E kasi nga madilim. Subukan mong buksan ang ilaw, tiyak na masusuka ‘to.

Of course, she was still Vianna Elise Garcia.

The same Via he had teased for years. The same morena he loved making fun of. Darkness and desire wouldn’t magically turn her into one of the beautiful women Cash Laurel usually surrounded himself with.

Iniangkla niya ang mga braso sa batok ni Cash at ninamnam na lang ang pagkakataon.

Malay ba niya kung kailan sila mahuhuli…

If that happened, tiyak na sa kalsada siya pupulutin.

“Are you on pills?” Bulong nito sa kanyang tainga habang mas bumibilis ang pag-ulos nito.

Ayaw mo akong bahagian ng genes? Para gumanda naman ang lahi namin at hindi mo na tuksuhin.

“Via, are you on pills?” Mas malakas at tila nagmamadaling tanong nito.

“O-oo…”

Just as the words fumbled from her mouth, a pool of hot, thick, and oozing juice spilled inside her. Kasabay noon ang mas malakas na putok sa labas at ang sigawan ng mga Laurel.

“HAPPY NEW YEAR!!!”

Napakagat-labi siya at pinakawalan ang sariling pagnanasa.

“Happy New Year, Via. Paano ‘yan, isang taon mo na naman akong makakasama dito sa kama?” Natatawang sambit ni Cash na binibiro siya.

Cash was
that
type.

Mapagbiro, pilyo, at brusko. Hindi na siya nagtataka kung bakit napakaraming nahuhumaling dito.

But she knew better.

Or at least, iyon ang gusto niyang paniwalaan.

She immediately stood up and picked up her clothes. Sa staff quarters na lang siya magbibihis bago pa magsipasukan sa tahanan ang mga Laurel at ang mga tauhan nito.

“Via…”

Hindi niya naituloy ang pagbukas ng pinto.

“Ano ‘yun?”

“Yung purchase request ko, papirma mo kay Papa, ha?”

“Okay.”

Kabanata 1

“ULIKBA!” Pumintig ang tainga ni Via sa wake-up call ni Madam Likha, ang mayordoma sa tahanan ng mansyon ng mga Laurel.

“Tanghali na! Hindi ka pa nakauniporme!” Hinila ng matandang mayordoma ang comforter na nakabalot sa dalaga. Mabuti na lang at hindi siya nakapuwesto sa ibabaw ng double deck ng staff quarters kaya hindi siya bumagsak.

“Sandali lang, Madam. Hindi pa nag-aalarm—”

“Anong hindi? Kanina pa yan tumutunog! Tulog mantika ka!”

Napabangon siya nang mabilis dahilan kung bakit siya nauntog sa tuktok ng double deck, narinig niyang naghagikgikan ang mga kasamahan niya na nagtatrabaho sa mga Laurel.

“Si Chocolate talaga, umagang-umaga comedy.”

Sinimangutan niya ang mga ito at kinuha ang kanyang makapal na salamin para makita kung sino ang basher niya.

“Ano? Sama ng tingin mo riyan?” Naghahamon na tanong ni Anne dahil sa kanyang pagsimangot.

“Huwag ka nang maligo, ganon din naman, maitim ka pa rin.”

Padabog niyang nilapitan si Anne at tinaasan ng kilay, “Kahit maitim ako, pantay naman ang kulay ko. E sa iyo? Maputi nga ang mukha mo, maitim naman ang singit mo.”

“HOY!!!” Pinamulahan ng mukha si Anne sa galit at akmang hihilahin ang buhok niya nang hampasin ito ni Madam Likha sa pang-upo.

“Madali na! Madali na! Imbes na nag-aaway kayo riyan, pumunta na kayo sa dining at mag-asikaso, malapit nang gumising si Ma’am Lilet!”

Tamad siyang nagtungo sa shower room ng staff house, malawak iyon at kumpleto sa amenities. Totoo talaga ang chismis na magaling mag-alaga ng empleyado ang mga Laurel. Respetado sila sa buong bansa dahil sa patriarch na si Romulo Laurel. Maraming negosyo ito at ang bawat isa ay mayroong ambag sa lipunan. Intentional ang pagtatayo nito ng negosyo para makatulong.

The Laurel Food Company aims to give a portion of its sales to feed the hungry. Ang Laurel Publishing Corp naman ay para magpamahagi ng libro sa bawat public schools sa Pilipinas, one is to one ang target na ratio ng libro at mag-aaral ang isinusulong nito. The Laurel Construction aims to build houses for the poor. The Laurel Agriculture & Export supports the families of those who were sentenced for life in prison. Nakatayo ang taniman sa malawak na Penal Colony sa Mindoro kung saan ang portion ng kita ay pangsuporta sa pamilya ng mga nakakulong pa. Her mother was a beneficiary of Laurel Agriculture & Export, her father was sentenced for life without parole. Siya naman ay naging scholar ng Laurel Foundation.

Kahit masalimuot ang pinagdaanan nilang mag-ina, kahit papaano ay ipinagpapasalamat niya na mayroong pamilya ng mga Laurel. Given na ang trabaho na ibinibigay ng pamilya sa libo-libong Pilipino kaya alam niyang maraming natutulungan ang mga ito.

Si Via ay isa sa mga staff sa loob ng tahanan mismo ng mga Laurel. Ang iba sa kanila ay namasukan bilang kasambahay, at mayroon ding kagaya niya na office staff.

Kasali sa scholarship grant na pinirmahan niya ang on-the-job training with pay sa mga Laurel at dito siya naassign sa tahanan nito. Being an exceptional employee, Via was offered an official job contract as a support. Sa loob ng limang taon, Via indeed climbed the ladder. Hindi man kagaya nang mga nakikita ng lahat na papunta-punta siya sa ibang bansa para sa ‘self-love’ at ‘self-care’, sobrang naaappreciate ni Via na siya ang madalas isama sa family trip ng mga Laurel para pagsilbihan ang matriarch na si Lilet.

Lilet Laurel was born with elegance and beauty but lacked in the
brain department
. She needs a hand like Via to review her contracts, set her appointments, and manage her schedule and finances. Via is a CPA/PA. CPAPA. At sa tingin niya ay sa buong Pilipinas, siya lang ay may credentials na ganon. Dalawa ang PA sa dulo, Certified Public Accountant and Personal Alalay. Hindi niya ikinakahiya ang trabaho kahit na tuwing nagkikita silang magkakabatch sa UP, they call her accountchay. Accountant na atchay. Kaya hindi na rin lang siya nakikipagbonding sa mga kaklase niya noong kolehiyo, sawa na siyang sumalo sa biro. Dito nga rin sa trabaho niya, maski ang mga kasambahay, siya rin ang tampulan ng tukso.

Ang unang ritwal ni Via sa shower ay ang ibabad ang sarili sa Kojic. Not that she thinks it is effective, pero ito talaga ang inilalagay ni Madam Likha sa stash niya ng toiletries na parang inaasar pa siya. Ito rin ang nagbigay sa kanya ng instructions kung paano gagamitin at ngayon lang siya nagbabad ng kojic dahil naiinis siya sa mga kasama, gusto niyang magtagal sa pagligo, bakit pa? Alam niya namang after lunch pa ang unang appointment ni Lilet.

Hindi naman siya sobrang itim pero nasanay na nga ata ang mga taong tuksuhin siya dahil hindi siya maputi kundi morena, and her skin is borderline dark like Bianca Gonzales or J Lo’s fake tan. Mabilis din magdarken ang skin niya kung ibibilad siya saglit sa araw. Ano ba yun, maitim siyang talaga.

Nakatago rin siya sa makapal na salamin at hindi niya yun style. Talagang kakabasa niya ng libro para makakuha ng scholarship, lumabo na ang mga mata niya. May naipon naman siyang pang-lasik at nag-offer din naman si Lilet pero hindi niya ginagawa dahil kulang na kulang ang oras niya sa pagbabysit sa kanyang amo. Isa pa, takot siya sa operasyon. Hayaan na nga ang malabong mata. Siguro kapag brokenhearted siya, saka niya gagawin ang ganong ka-risky na bagay.

‘Paano ka mabobroken, aber? E kahit sa pagtulog, nasa trabaho ka pa rin. Hanggang day off, ‘day!’

Nang matapos siya sa pagshower ay siya na lang ang naiwan sa staff house, mabilis niyang sinuklay ang mahabang buhok habang nakatutok ang blower at nang medyo matuyo na ay ipinusod niya na ito. Wala siyang kahit anong kolorete ang inilagay sa mukha. Lakad takbo niyang binaybay ang malawak na lupain patungo sa mansyon ng mga Laurel.

“Good morning, Via!” Magiliw na bati sa kanya ng bunsong lalaki na si Lorn nang makasalubong niya ito sa salas. Marahan pa nitong siniko siya. He’s not wearing his usual school attire kundi pang-gym na siyang ipinagtaka niya.

“Hi Lorn, may pasok ka?” She greeted.

“May date.” Sumulpot mula sa swimming pool area si Otis, ang sinundan ni Lorn sa order of birth. Tumutulo pa ang tubig sa katawan nito. Pasimple siya napapalatak dahil tiyak na maistress na naman si Lilet!

Nakita niyang nagkindatan si Girly at Teresa na siyang nagsisilbi ng almusal sa mga amo doon sa may komedor. They were gawking to a pair of buff, handsome male’s abs like a buy 1 take 1 deal. Ngumuso siya sa mga ito at sinenyasang huwag magpahalata.

“Lorn, I told you to finish your course this time. Pang-ilan mo na yan? Nauna pa sa iyong makatapos si Via.” Leon, the eldest among the siblings was tying his tie while slowly walking at the grand staircase of the mansion. Via couldn’t help but adore him. Leon Laurel is her ideal type. Matalino, matipuno, higit sa lahat, gwapo. Maamo ang mukha pero malalim kung tumingin. Mabait, maginoo, maalalahanin- lahat na ata ng MA!

Ngumuso si Girly patungo sa direksyon ni Leon, she mouthed ‘Uyyyy…’ at pagkatapos ay malisyosang umikot ang mga mata. ‘Tulungan mo sa necktie.’ Bulong pa nito kasabay ng paghagikgik nila ni Teresa. Tinaliman niya ng tingin ang mga ito.

“Via, is Mom awake?” Concerned na tanong sa kanya ni Leon.

“A-ah, gigisingin pa lang. Late kasi siya nakatulog at mamaya pa naman ang appointment—”

“Always wake her up early regardless, so she’ll sleep early para nakakapahinga ka rin ng maaga. Mukha kang puyat. Did she have a long day yesterday?” Leon half smiled which made her heart leap.

Napahawak siya sa mukha pero napigil ng kanyang salamin ang sariling kamay. Paano naman nasabi ni Leon na mukha siyang puyat? She looks the same every day. Thick-framed glasses, hair in low bun, and white scrub uniform na pang-yaya, itim naman tuwing nasa labas sila ni Lilet.

“Go, wake her up, sabihin mo sabi ko, para makakain ka na rin.” Susog pa ni Leon. Napalunok siya bago sumunod.

Parang nakalutang ang mga paa ni Via dahil sa short encounter niya kay Leon. Buo na naman ang araw dahil nakausap niya ang crush niya. Nagtataka nga siya kung bakit hindi ito nakakahalata ‘e panay ang tukso ng mga kasambahay tuwing wala si Romulo at Lilet sa paligid.

“Hey, Ate Via.” Tamad na bati sa kanya ni Cree na halatang bagong gising. Si Cree ang bunsong babae ng mga Laurel, graduating palang ito sa Senior High. Mahiyain ang bata pero lumaking magalang. Bilib na bilib si Via sa ganda nito, tiyak na Beauty Queen o di kaya modelo ito kung maging fullblown adult na ito.

“Good morning, Cree! Kumain ka na sa ibaba. Hindi ba’t mamaya ang prom niyo?”

“Argh! I hate this day!” Napatakip nang mukha si Cree nang maalala.

“Pero excited ang Mommy mo.” Via pointed out.

“That’s why I hate it more. Ugh!” Reklamo nito habang bumababa ng hagdan na nakapantulog pa at magulo pa ang buhok.

Tatlong palapag ang inaakyat ni Via para gisingin si Lilet, mayroon namang elevator pero mas pinili niya pa ring maglakad, exercise. By now, alam niyang nakaalis na rin si Romulo dahil may schedule itong hearing with the Senate tungkol sa isang construction project ng previous administration na mayroon daw anomalya. Of course, hindi involve si Romulo. Kaya lang ay ex-fiance ni Lilet ang Senate President na may galit din sa nakaraang presidente.

“Ate, pakikuha naman ako ng kape.” Nagulat pa siya nang may gumagapang sa dulong bahagi ng second floor bago siya umakyat patungo sa ikatlong palapag. Amoy alak ito kahit na umaga pa lang. May isa pang lalaking lumabas sa pinto ng isa sa mga silid na naka-sunglasses at nag-iinat pa.

“Can you tell the cook to prepare hangover soup? Pinapasabi ni Cash.” Utos nito sa kanya.

“P-pero—”

“Or is there an intercom here? Fck, my head is breaking into two. Ate, bilis na. Pakidala na rin ng Redbull pagbalik mo.”

Tumikhim siya at itinuwid ang tayo, “Hindi ako maid.” She pointed as a matter of factly.

Natawa ang isang nakahiga sa sahig, “Hindi ko alam kung ako ang lasing o ikaw, Ate? Nakauniporme ka pa nga! Ano yan, nurse ka ba?”

“She’s my mom’s assistant.” Lumabas si Cash mula sa silid nito. Hindi gaya ng dalawang kasama, hindi ito mukhang kagagaling lang sa washing machine. Mukhang bagong paligo pa nga ang loko.

“O ‘di maid nga!”

“Come on, Raul. She’s not. Bumaba na nga kayo, use the elevator.” Utos ni Cash pagkatapos ay nag-angat ng tingin sa kanya. Kakamot-kamot pa ng ulo ang tinawag ni Cash na Raul habang naglalakad patungo sa elevator, hindi agad sumunod si Cash sa mga kaibigan.

“Sorry if my friends offended you.”

“Hindi ako naoffend.” Mabilis na sagot niya, “Katulong naman talaga ako-”

“You finished school, and you organized my Mom’s life. Do not get confused dahil sa staff house ka nakatira.” Seryosong sambit ni Cash.

Malakas siyang napabuntong-hininga at seryosong tiningnan ang binata. Gets niya na mabait sa kanya si Leon, Lorn, Otis, at Cree, pero si Cash? Tiyak na may punch line na naman ito sa dulo.

“Sige na, ilabas mo na yang sasabihin mo, Cash.” Tamad niyang sabi.

“Gusto mo ibahay na lang kita ‘e.” Ngumisi si Cash at saka malutong na humalakhak. Nagpamewang siya at sumimangot.

“Good morning, Vianna.” Matamis na ngiting bati nito na inirapan naman niya.

Kabanata 2

Cash is Via’s secret enemy. Hindi talaga ito bati ni Via. Sa buong angkan ng Laurel, si Cash ang bukod tanging hindi niya makasundo. He’s always out of the house, partying with friends, at noong college pa sila, kung sino-sino ang babaeng kasama nito sa campus.

Sumunod si Cash kay Leon, pero napakalayo nito kay Leon. Maybe because of the five-year age gap, parang magkaibang pamilya ang kinalakihan ng dalawa. Iresponsable si Cash, walang pakialam sa negosyo ng pamilya at nagtayo ng sariling panindang alak. Kung hindi ba naman timang.

Sa magkakapatid, si Cash ang mestizo, his brows and lashes are thick, lips are rich red. His jaws are perfectly chiseled matched with divine cheekbones like an AI prototype. Masyadong perpekto kaya nakakaumay, hindi gaya ni Leon. Kape’t gatas talaga silang dalawa ni Cash kung pagtatabihin, at ito nga ang nagpauso ng malalang tukso sa kanya sa buong sabahayan ng mga Laurel dahil sa kulay niya. He did not fancy the
Via loves Leon
thing, ang gusto ni Cash yung mas nakakatawa, yung tutubuan siya ng insecurities on top sa insecurities niya bilang anak ng isang convict.

“Vianna, ang dilim natin ngayon, ah! Nakalimutan mo magsunblock?” Sumige na naman si Cash na tinugunan niya ng matalim na tingin.

“Bagyo yan, namumuo kasi nasa paligid ka na naman.” She bantered. Humalakhak na naman si Cash.

“Mas matindi ka pa sa Redbull, nagpapawala ka ng tama ‘e.”

“Nakakagigil ka talaga, Cash! Ang sarap mong gastusin!”

Papadyak siyang nagtungo sa ikatlong palapag habang naririnig pa ang tawa ng bwisit na si Cash. Bago pa siya makarating sa dulo ay narinig na naman niya itong tinatawag siya.

“Vianna!”

“Yes, Casiano?” Ganti niya rito sa pagtawag ng first name nito.

“Nagkape ka na?” Mahinahong tanong nito.

“Tse!” Sasabihin na naman nito wag siya umiinom ng black coffee kasi nagmamantsa ang balat niya.

Maghapon tuloy na wala sa mood si Via dahil sinimulan na naman ni Cash. Tahimik lang siya kahit panay ang patawa ni Lilet sa loob ng kanilang coaster patungo sa contract signing nito sa isang beauty clinic na nagpapapromote rito. Lilet Laurel is a socialite, a famous one, kaya naman ang dami rin nitong endorsements kahit na hindi artista.

“Hindi yata terno ang panty ko today, Via kakamadali!” Humalakhak ito, “Will they ask me to remove my dress for one of the treatments?” Animated na tanong nito sa kanya.

“May dala po tayong extra.” Walang ganang tugon niya.

“O? Bakit malungkot ka? Hindi ka ba tinirhan ng spam?” Lilet joked. Naalala pa nito na noong elementarya palang siya at nagpamigay ng pamaskong handog ang mga Laurel sa mga manggagawa sa taniman ay umiyak siya dahil nawala ang dalawang latang spam sa basket nila. Gustong-gusto niyang makuha ‘yon dahil tuwing pasko lang siya nakakatikim ‘non.

“Joke lang. Did Cash get your spam again?” Pangungulit pa nito. Naalala rin tiyak na ang batang si Cash din ang kumuha ng spam niya sa basket nila at ipinalaman sa sandwich nito dahil gutom na.

“Naku, Ma’am Lilet, nabuwisit na naman yan ni Cash.” Sabad ni Mang Boy isa sa driver/bodyguard ng mga Laurel.

“What did he do? Napakapilyo talaga ‘non!”

“Wala, Ma’am.” Napabuntong-hinga siya. “Pwede niyo rin ako ipa-
Cielo
, Ma’am?” Tukoy niya sa beauty clinic na kanilang pupuntahan.

“Cielo? Magpapa-Cielo ka? Bakit? Did Cash pick on your skin color again?! Nako, ako, I like your color.”

Patay na, wala nang pag-asang maipa-Gluta drip siya ng amo dahil gusto daw nito ang kulay niya.

“Via, you are pretty. Sabi sa iyo magpa-lasik ka na lang para maalis na yang eyeglass mo. Anyway, pwede ka namang magpafacial later if you want. But not bleach, love the skin you’re in. Ay! Ibang clinic pala iyon! Baka masabi ko later! Erase! Erase!”

Lilet is very animated. Maganda, mabait, palabiro. No wonder that the serious and brooding Romulo fell for her.

Sanay na sanay na si Via sa harap ng camera. Kapag kasama siya ni Lilet ay napakaraming bumabati rito. She’s always beside her to keep track of the calling card exchanges and to give Lilet everything that she might need.

“Doc Cielo, si Via ha, full treatment package din para hindi siya mainip. Do everything that you will do to me.” Hindi pa man din tapos ang pirmahan ng kontrata ay hinila na siya ni Lilet, agad na sumenyas si Doc Cielo sa isang dermatologist na lumapit din agad sa kanya.

Pagkatapos ng contract signing ay dumiretso sila sa treatment room para ipakita ang bagong machines ng Cielo sa media. May inihanda ring afternoon high tea para sa press pero silang dalawa ni Lilet nagtungo na sa private suite.

“I like your color.” Habang ina-assess ang skin niya ng Doctor na si Doc Hazel ay pinuri pa siya. Tipid siyang ngumiti.

“Sana all.”

“Ha?”

“Sana all gusto ang kulay ko.”

“Ano ka ba, girl! Hindi mo gusto ito? Inggit lang ang manunukso sa iyo. Napakaclear ng skin mo, walang pores, ang puti ng kili-kili mo. Pupusta ako, pantay din kulay ng singit mo!” Dire-diretsong sambit ni Doc Hazel.

“Doc!” Nag-init ang pisngi niya.

“Goodness! When you blush, it is peach. Anong ayaw mo rito?”

“Sabi ng Nanay ko, hindi naman daw ako maiitim dati—”

“Hindi ito maiitim, morena ka.”

“Okay, fine, morena, two-tone darker than morena. Pero dahil daw sa hacienda kami nagtatrabaho araw-araw simula nagkamalay ako, naging ganito daw ang kulay ko.”

“Ah.” Tumango-tango si Doc Hazel. “Akala ko nga may lahi kang Mexican. Kasi ang ganda rin ng features mo, nagkocompliment sa balat mo. Huwag mong ipabago ang kulay mo, okay? Let’s start?”

Pakiramdam ni Via ay napakahaba ng araw niya. Nakatulog at nagising na lang siya sa treatment bed na hindi pa rin natatapos pero nang matapos naman ay nagmamadali silang umuwi ni Lilet dahil late na naman.

Napakarami pang nagpapicture kay Lilet bago sila makalabas sa parking lot ng clinic. Naenjoy lang ni Via ang katahimikan nang makaupo na sila sa coaster. The good thing is tulog muli si Lilet habang binabaybay nila ang trafic pauwi ng San Juan.

“What a long day!” Humihikab na wika ni Lilet habang pumapasok sila sa loob ng mansion.

“Gusto mong dalhan kita ng dinner, Ma’am?”

“Can you make us orange juice? One for you, one for me. Para magheal yung treatment wounds natin sa skin. Then cheese sandwich and crackers tapos my melatonin para masarap ang tulog ko.”

Dumiretso muna si Via sa kitchen para ihanda ang inuutos ni Lilet. Dim lights na lang ang mayroon at hindi na siya nagbukas pa ng karagdagang ilaw.

“Yes, I’ll see you later, aalis ako pagdating ng lahat.”

Tumaas ang kilay niya nang makilala ang boses ni Cash. Tatakas na naman tiyak! She’s 23 and Cash is 25 pero kahit mabait ang mga mag-asawang Lilet at Romulo, may curfew ang mga anak nito kahit adult na. For safety reasons.

“Fck, akala ko anino.” Napahawak pa sa dibdib si Cash nang makita siya, sa isang kamay ay baso ng whiskey, napapangalahati na ata nito ang bote tapos lalabas pa! Talaga naman! Umismid siya at binuksan ang ref.

“Susumbong kita kay Ma’am.”

“And you will steal my ounce of happiness? Come on, Via. I will only be arranged in marriage. Si Leon, matagal pa yon, lalo na ako, mas matagal pa. Hayaan mo na akong lumabas at mag-enjoy.”

Mas lalo siyang sumimangot.

“Sayo rin naman ako uuwi. Nandito na ako pagkagising mo.”

“Hmp! Tse!” Padabog niyang ibinagsak ang mga orange at inilabas ang juicer. “Sumusunod lang ako sa utos ni Ma’am Lilet.”

“Sipsip.”

“Pasaway ka kasi.”

“You can’t complain, you are not a part of the family.”

“Pero mas may silbi ako kahit alalay lang ako. Hindi kagaya ng isa riyan.” She grinned. Sumimangot si Cash, tiyak na natamaan na naman niya ang ego nito pero wala siyang pakialam.

“Bakit ba galit ka sakin?” Sumeryoso ang boses ni Cash. “You are sweet and kind to my siblings pero sa akin, ganyan ka.”

“Kung tanungin mo kaya yang sarili mo kung bakit paborito mo akong asarin?”

“Because you hate me.” Tiyak na tiyak na wika ni Cash. Bubukas pa sana ang bibig niya nang magflashback ang mga pinagagagawa niya kay Cash noong mga bata pa sila at madalas pa itong sumama sa pamimigay ng pamasko doon sa unit nila sa Quezon.

After the spam incident, lagi niya nang sinusungitan si Cash. She blatantly ignores him. Kapag may tanong ito ay pasigaw lagi ang sagot niya. Nang maging schoolmate niya naman ito noong college at naging magkaklase sila, ayaw niya talaga itong kagrupo. Mas lalong lumalim ang galit niya rito nang nag-OJT na siya sa mga tahanan ng mga Laurel. He will always tease her. Call her names, and bash her skintone.

Mabuti na lang at natapos na ang pinipiga niyang orange.

“Alam mo, Cash, hindi naman natin kailangang maging close. Hindi naman tayo magkalevel.”

Tiningnan lang siya ni Cash ng blankong tingin. “Fine. Try to squeal me tonight, may kalalagyan ka sakin.” Banta pa nito.

Naku, supot naman ang bantang iyon! Isumbong niya nga. Taas noo niyang binitbit ang tray ng snacks ni Lilet patungo sa masters bedroom. Naabutan niya itong naglalagay ng facemask.

“Nandyan na ang mga bata? Not that you will know, but if you see them, tell me.”

“Nakita ko si Lorn, Otis at si Cree sa may veranda. Si Cash nasa may kusina po. Parang may lakad.”

“Lakad? Anong oras na ba? Huwag niyang sabihing mag-o-OT na naman si Henry.” Medyo mataas ang boses ni Lilet. “I will not pay for his bodyguard’s overtime if he keeps on breaking the curfew.” Kinuha nito ang cellphone nito at sinenyasan siyang umalis na. Lilet mouthed ‘Goodnight’ at her.

Malawak ang ngiti niya habang bumababa sa hagdan. Naririnig niya pa ang boses ni Cash doon sa kusina. Marahan pa siyang naglakad papalabas ng mansion patungo sa staffhouse sana nang biglang sumulpot si Cash sa kanyang harapan. Hindi niya maitago ang pagngisi niya sa buwisit na buwisit na si Cash sa kanya.

“You really aren’t listening, are you?”

Kinagat niya ang pang-ibabang labi para pigilan ang pagtawa sa pikon na pikon na si Cash.

“Oh bakit? Iiyak ka?” Hamon niya. Nagulat siya nang bigla siyang hilahin ni Cash patungo sa kusina, this time, all the lights are off.

“Sabi ko sa iyo may kalalagyan ka.”

“Oh? Saan mo ako ilalagay? Sa freezer? Sa cabinet? Tigilan mo nga ako!”

Salubong na salubong ang kilay ni Cash, “Importante ang lakad ko ngayon, I am supposed to promote my liquor in Poblacion.”

“Pero curfew mo na, Casiano. At kung official business ‘yan, bakit hindi mo sinabi sa Mommy mo? Mambababae ka na naman.”

“Na naman? Anong alam mo?”

“Hindi ko na kailangan magresearch! Alam na alam ng buong UP, sus! Ikaw pa!”

“You sound like a jealous girlfriend.”

“Eiw.”

“Eiw talaga.” Mas malakas na sambit ni Cash. Hindi niya alam kung maooffend siya pero bakit siya maooffend, ‘e eiw naman talaga na magustuhan niya si Cash.

“Mas eiw ka! Bangkay na lang ata ang hindi pa nakakahalik sa iyo!”

“Ah talaga? Ikaw, hindi counted?”

“Kahit huwag mo na ako isali sa bilang, I will not miss anything! Itsura mo!”

Cash lips’ pursed tightly. Parang gusto na talaga siyang kagatin. Ito na ata ang pinakamalalang away nila. Well, they always fight kapag silang dalawa lang at walang nakakakita dahil hindi naman pwedeng malaman ng magulang ni Cash na sinisira niya rin ang araw nito. She should be the angelic staff! But today is different. She did push some buttons.

“I told you, Vianna, today is not a good day for games.”

“E di magpaalam ka kay Ma’am Lilet!”

“That’s not the point, you never listened to me. Will I never get you on my side?” Hinampas pa ni Cash ang ibabaw ng posteng sinasandalan niya. That’s the only time she realized how close they were.

“Ang loyalty ko doon sa nagpapasahod sa akin.” She smiled wickedly, not showing any defeat.

“Talaga? You think money is everything?”

“It is.”

“So your loyalty can be bought?”

“It was already sold, Cash. To your parents, years ago. Nandito ako sa bahay niyo para tumanaw ng utang na loob. Tawagin mo na akong sipsip, linta, isama mo na pati ulikba, habambuhay kong hahalikan ang paa ng mga magulang mo. And yes, Cash, hindi ka kasali roon. Between you and your parents, my loyalty is to—”

Hindi na naituloy pa ni Via ang sasabihin nang lumapat sa labi niya ang labi ni Cash. She gasped for air for a bit but his soft lips danced on hers, his tongue gently swiped her lower lips which made her hot for a second, then shivered to next. Pinaglaruan ni Cash ang mga labi niya sa pagitan ng mga labi nito. Alam niyang eksperto na itong humalik pero hindi niya rin akalain na ganito ang pakiramdam ng hinahalikan.

Ni hindi niya ito inawat. Kung hindi pa tumama ang malaking frame ng eyeglass niya sa ilong ni Cash ay hindi siya magigising sa tila panaginip na tagpong iyon.

“Cash!” Mahina niya itong tinulak. Ngumisi ito sa kanya at hinaplos ng hinalalaki ang kanyang labi na tiyak na nangangamatis na ngayon!

“Do not sell yourself short, Vianna. There’s more to life than money. Sometimes, a little pleasure is a better choice.”

Kabanata 3

Nahalikan na rin siya ni Casiano Helios Laurel!

Nagtalukbong siya ng kumot at impit na tumili.

Tumili sa inis!

A little pleasure is a better choice?! Ha? Siraulo talaga yun! Palibhasa lahat ay kaya nitong bilhin, pleasure na lang ang kailangan nito sa buhay, akala nit0 ay ganoon ang lahat ng tao.

No one should ever know that the kiss happened! Eiw! Ang tagal na kayang mababa ang tingin niya sa lipad ni Cash. Kung sino-sino na lang. And now she confirms that indeed, kissing is a sport to the second Laurel. Pati siya ay tinalo. Kahit hindi siya nagagandahan sa sarili at aliping sagigilid siya sa pamilya nito, may taste naman siya ‘no! Lennard Onesimus Laurel is the standard.

Hindi kailanman siya nangarap ng purong kagwapuhan lang, gusto niya iyong matalino at may plano sa buhay kagaya niya. Yes, may plano siya, at kahit ang planong iyon ay magkaroon ng sariling bahay, kotse, at negosyo- plano pa rin. Mundane, mediocre to some, nabubuhay siya sa thought na meron siyang planong binubuo.

Leon is a man of structure, kilala ito sa pagbuo ng company procedures, and all the new business directions came from Leon’s fail proof structures. Manghang-mangha siya roon. All the while, there’s the blacksheep, Cash, kung ano-ano na lang talaga. Mas lalo siyang naturn-off sa pagiging happy-go-lucky nito at manwhore.

Kinabukasan ay siya ang pinakaunang naghanda sa pagtatrabaho, nagbook lang siya ng flight para sa susunod na out-of-the-country trip ng pamilya kasama siya at si Monaliza na hairstylist ni Lilet. Hairstylist is a staple in each family trip, ganun siguro ang socialite. Siya naman ang tumatayong ATM ng pamilya. She disburses cash, withdraws, and she knows which credit card to use. Memoryado niya rin kung sumusobra na sa shopping budget si Lilet o sinoman sa mga anak nito. Ganoon siya pinagkakatiwalaan ng pamilya at hindi niya alam kung bakit ikinaiirita naman ni Cash ang ganon. Dapat nga ipagpasalamat nito na mayroong kagaya niya na sumasalo ng gawain na dapat ay sa kanilang mga anak na.

Nang makapagbook na ay naligo na siya para gisingin si Lilet. Ngayong araw ay may training ito sa personal coach nito. Nasa loob lang naman ng mansyon ang gym kaya hindi niya kailangang magmadali and not that she’s very excited. Baka masalubong niya pa si Cash!

Itinatak niya sa isip na hindi siya matatakot dito. Dapat ito ang matakot na magsumbong siya at kasuhan niya pa ito ng sexual harrassment. Nasa workplace siya at hindi na safe ang working environment kung may bigla na lang nanghahalik. Napatingin siya sa salamin at napangiwi. Sino namang maniniwala na hinalikan siya ni Cash? Baka nga kahit balak na paghalik, hindi pa maniwala ang judge at ipaaresto siya dahil sa droga o di kaya ay ipasok siya sa mental.

Inis niyang sinuklay ang mahaba at itim na itim na buhok. It is the only asset that she thinks she has. Tuwid iyon at makapal. Hindi siya hinahayaan ng ina na putulin iyon nang hindi na aabot sa bewang. Iyon nga lang ay walang nakakakita ng natatanging asset niya, she always chose to go out in a low bun or pony tail.

Nakahinga siya ng maluwag nang wala si Cash sa paligid, si Otis at Lorn lang ang naroon sa dining table at parehas na abala sa kanilang mga cellphone.

“Good morning, Via.” The siblings greeted her cheerfully.

She smiled at them, sinusubukan burahin sa isip ang nangyari kagabi. “Good morning, bumaba na si-”

“That’s so sweet of you Vianna, I am about to have my breakfast at the veranda, care to join me?” Biglang sumulpot si Cash mula sa kung saan, bagong ligo na ito at mukhang may lakad.

Kahit nagagalit, natawa siya. Ganyan nga Casiano, sa umaga ka magpromote ng alak mo! Iyong gising pa ang mga tao.

She rolled her eyes at him instead! Napakawalanghiya talaga, parang walang recollection sa ginawa niya kagabi.

“Hindi na, baka mabilaukan lang ako.”

“Aww, you don’t have to be blunt how your heart stops whenever you see me.”

“Oo nga e, sa sobrang galit ko, para akong aatakihin sa puso.”

Napatayo siya ng tuwid nang makitang nakasunod si Romulo kay Cash. Hindi niya akalaing nasa bahay pa ito nang ganoong oras. Bihira niyang makita ang patriarch dahil sa sobrang busy nito, pero kung nasa mansyon naman ito ay nahihirapan siyang kumilos dahil sa commanding presence nito.

Napatigil si Romulo at napatingin sa kanya, “Lilet is awake. She asked me to tell you to stay with Cash.” Makahulugang wika nito.

“H-ha?”

“So that Cash can focus on work.” Nagkibit-balikat ito. Namula ang pisngi niya, hindi sa kilig kundi sa galit. Mabuti na lang talaga at maitim siya kaya hindi halata. Why would she babysit this devil?

“Good call on catching this guy before he left last night, kung hindi ay hindi na naman natin makikita ang batang ito ngayong umaga.” Tinapik ni Romulo ang balikat ng anak.

Otis and Lorn tried to hold their giggle. Blanko naman ang ekspresyon ni Cash. Siya naman ay hindi mapakali. Ayaw niya non! Why did she have to wake up early to receive this bad news. Sana ay hindi niya tinapos ang trabaho niya para makapagpalusot siya na merong gagawin.

“Make sure this is a productive day, Cash.” Maawtoridad na wika ni Romulo sa anak.

“Yes sir.” Pormal at baritonong sagot ng binata.

“Huwag masyadong maluwag kay Cash, Via.” Sambit ni Romulo at naglakad na papaalis.

“Yes, Sir.” Mabilis na tugon niya na tiniyak niyang narinig talaga ng amo.

“Good, I prefer you tight, Via.” Sagot ni Cash nang makalayo ang ama. Hindi iyon lumagpas sa kanyang pandinig. Napatingin siya kay Lorn at Otis na parehas na abala at may kausap sa mga cellphone nito kaya tiyak ay siya lang nakarinig. Nang lumipat ang tingin niya kay Cash, nakapamewang pa ito at nakatingin sa kanya.

Tiyak na kanya talaga ang patamang iyon.

Tinaasan niya ng kilay si Cash. So he thinks he can intimidate her? In his dreams!

“Bastos!” Tumalikod siya at naglakad patungo sa veranda. Kung hindi niya naman pagsisilbihan si Lilet, she will do her best para gawin ang assignment niya ngayong araw. Ramdam niya ang mariin na yabag ni Cash na nakasunod sa kanya.

“Sit down.” Kampanteng umupo si Cash sa pandalawahang upuan sa veranda na nakaharap sa garden at swimming pool. May pagkain na nakahanda para sa dalawa.

Umupo siya nang nakasimangot habang nilalagyan siya ni Cash ng pancake sa plato. Kinuha nito ang nasa harap na chocolate syrup imbes na maple syrup. She scoffed. May banat na naman ito tiyak. Halos ibuhos nito ang chocolate sa pancake niya at seryoso pa sa ginagawa.

“Spill it, anong punchline mo ngayong umaga? Terno kami ng chocolate?”

“No, you like it, don’t you?” Sabi nito habang naglalagay ng strawberries sa ibabaw. He’s right, she likes her pancakes this way, lots of chocolate and strawberries.

Umismid siya.

“Hindi ba ito yung gamit mong panligo?” Humalakhak ito nang matapos sa ginagagawa. Tumalim ang mata niya rito at tumusok ng pancake. Sinubo niya na lang ito para hindi sumagot.

Nagsalin si Cash ng orange juice sa baso niya pagkatapos ay uminom ito ng kape habang pinagmamasdan siya nitong sumubo nang walang ingat. Nakangiti ang mga mata nito. Tiyak na nag-iisip na naman ng ikakasira ng mood siya. Uminom siya ng juice at nagpunas ng labi, not that it is noticeable if the chocolates will smear on her face, hindi lang siya magdadagdag ng ikakabash sa kanya ni Cash.

“Lahat ng pupuntahan natin ngayong araw, malalaman ng mga magulang mo.”

“Fine.”

“Lahat ng gagawin din.”

“Sigurado ka?”

Lumikot ang mga mata niya, “W-well, yes! Kung may gagawin kang masama, sasabihin ko talaga!”

“‘E kung may gagawing masarap?” Pilyong ngumisi ito. Nag-init muli ang pisngi niya pero hindi siya magpapatalo.

“S-sasabihin ko pa rin, isusumbong ko ang kasama mo!”

“Pano kung ikaw ang kasama ko habang may ginagawa akong masarap, Vianna?”

“B-bakit ako sasali?! Ang sama mo talaga, Casiano! Sexual harassment yan ha! Nasa workplace tayo, workplace ko ang tahanan niyo at working hours ko ngayon.”

“Hindi naman kapag consensual.” Confident na sagot nito.

“At paano naging consensual yung kagabi, aber?”

“Anong kagabi?” Tanong nito na parang nagtataka. Siya naman ang nagtaka. Hindi niya naaalala? Siya lang ang nakakaalala?

Oh right, he was drunk last night.

Tumuwid siya ng upo. Kung ganon ay hindi niya kailangang mailang dito.

“Wala.” Ngumiti siya at muling sumubo ng pancake. Mabuti pa na lang at hindi nito naalala.

But wait, what are the green jokes for? O siya lang ang naglalagay ng meaning?! Hindi na siya nagtataka na bastos ang bunganga ni Cash. He’s always like that, annoying the hell out of her. Oh well, back to zero. Panaginip lang niya ang kagabi. Sa listahan niya ay walang halik na nangyari kagabi.

Napatingin siya kay Cash, she caught him smiling but it was immediately wiped away when she glared at him.

Pagkatapos nilang mag-almusal ay kinuha niya lang ang notebook at laptop niya at inilagay sa kanyang work bag. Papalabas siya ng bahay suot ang kanyang work uniform, it is an all black corporate pants and longsleeves.

“Change to your casual clothes.” Hinarang ni Cash ang braso bago siya makarating sa pinto. “You won’t walk with me wearing your yaya uniform.”

“Wala akong casual clothes.” Tinatamad siyang magpalit, at wala naman talaga siyang masyadong casual clothes dahil hindi niya kailangan sa pamilya ng mga Laurel.

“You have, the one I gifted you on your birthday.”

“May regalo ka sakin?” Nagtatakang tanong niya.

Cash lazily looked at her, “You did not open your gifts?”

“Binuksan! Wala namang nakalagay na---”

Naalala niyang mayroon nga roon na dress doon, it was a basic nude color dress pero
Valentino
ang tatak. Walang pangalan ang paperbag kaya inassume niya na isa lang iyon sa mga regalo ni Lilet, kasama ng luxury handbag na ibinigay sa kanya.

“Ayokong isuot yon! Ang mahal mahal non.”

“At san mo gagamitin? Do you have any parties you go to?”

“Sa mga events ng Mommy mo—”

“You always look the same. Change. Baka kung anong sabihin ng mga kakilala ko kapag nakitang ganyang ang suot mo-”

Pinanliitan niya ng mata si Cash, “Ikinahihiya mo ba ako?” Lumawak ang ngisi niya nang sumimangot si Cash, “Joke lang. Sige po, magpapalit na ako, Sir.”

Mabilis siyang nagtungo sa staff quarters, hinagilap niya ang damit na sinasabi ni Cash at agad na nagpalit. Humarap siya sa salamin at mukha siyang trying hard na isuot ang damit na iyon dahil sa ayos niya, inilugay niya ang kanyang buhok, at naghagilap ng one-time use na clear contact lens na ginagamit niya lang tuwing inuutos ni Lilet dahil magiging distracting ang salamin niya.

“Ganda natin ah. Si Sir Cash ang kasama mo?” Nakasilip si Teresa sa may pinto habang nag-aayos siya.

“Naku, oo, pinagpalit ako. Mas demanding pa sa Nanay niya.” Sumbong niya.

“Kung si Sir Leon siguro ang kasama mo, kanina ka pa nakapangsexy.” Tukso nito sa kanya.

Umirap siya kay Teresa. “Hindi naman. Inutos lang talaga na wag akong mag-uniporme. Wag niya lang talaga ako paglakarin ng mahaba, yari siya sa akin!”

“Siyempre, puro sosyal ang mga kaibigan ‘non. Ayaw ‘non mahalata na may yaya pa siya.”

“Siguro nga.” Napabuntong hininga siya habang naglalagay ng kaunting liptint sa labi.

“Ang ganda-ganda mo kapag nakaayos ka ng ganyan. Huling nakita kita na nag-ayos e nung graduation mo pa.” Ngumiti si Teresa sa kanya.

“Hoy, anong ginagawa niyong dalawa rito? Via, kanina pa nakabukas ang van ni Henry. Ikaw na lang yata ang hinihintay. Bakit ganyan ang ayos mo?”

Nagkibit-balikat siya at tumakbo na. Lakad takbo niyang binaybay ang staff quarters patungo sa garahe. Eto ang ayaw niya kapag hindi siya nakauniporme, challenging talagang maglakad!

Nang makaupo sila sa coaster van ay nagsimula na siyang magtanong kay Cash.

“Anong schedule mo?” Nakatutok na ang ballpen niya sa blankong papel para magsimula na magsulat.

“Whatever goes.” He said. Napaangat siya ng tingin kay Cash, nakatitig pala ito sa kanya. Tumayo ito mula sa upuan at nagulat siya nang pumuwesto ito sa harapan niya. Napapikit siya nang halos magdikit ang mga mukha nila. But then she heard the sound of the seatbelt being pulled on her side.

“Safety first, Vianna.” Cash whispered. She caught a whiff of his fresh and hot breath. Pinigilan niya ang mapangiti o mapapikit muli. Pinagalitan niya ang sarili dahil gusto niyang mapapikit, at bakit siya pipikit? Masarap yon, Via?

Mahina niyang tinulak ito para magkaron ng espasyo.

“Pwede mo namang sabihin na lang.” Nang makabalik na sa upuan si Cash ay muli niyang tinanong ito nang plano. This is purely work, at si Cash yan! Tiyak na siya na naman ang nabunot nitong pagtripan ng buong linggo. When it rains, it pours. Cash was never subtle. Sobrang extreme, lalo na pagdating sa kanya.

“Fullybooked.” He muttered.

“Ha? May bibilhin ka? Himala.” Gayunpaman ay isinulat niya iyon sa notebook niya. Wala sa bokabularyo ni Cash ang magbasa. Nung nasa UP pa sila at magkaklase sa ilang subjects, he would make her read his books. Ginagawa siyang tape recorder at pinagsusummarize ng mga klase hanggang makatulog ito.

Kaya siguro naging top of the class siya dahil sa routine nilang iyon ni Cash. Napipilitan siyang magreview.

Nang makarating sila sa bookstore sa BGC ay naglakad lakad lang ito at patingin tingin sa mga libro. Siya naman ay napabuntong hininga, wala siyang nagawa kundi pumulot din ng ilang pirasong libro para basahin ang synopsis sa likod.

“Maganda yan?” Tanong ni Cash sa hawak niyang self-help book. Nakatayo ito sa likuran niya at amoy na amoy niya ang panlalakeng pabango nito. Musky, woody, and bright. Parang pagkatao nito, lalaking-lalaki pero nakakaasar.

“Sabi…” She muttered while still reading. Nawala iyon sa kamay niya. Magagalit na sana siya nang biglang nagsalita si Cash.

“Let’s get this. Kuha ka pa.” He encouraged.

Kumuha na rin siya ng bagong notebook at ballpen, inilalagay iyon ni Cash sa basket pagkatapos ay ito na rin ang pumila sa counter, pero siyempre, siya ang nagbayad dahil walking ATM talaga siya ng pamilya. Siya ang may hawak ng mga cards.

Bumalik sila ng sasakyan. Kinuha niya muli ang notebook, baka iyon ang gustong unang gawin ni Cash. She will try again. Itatanong niya muli kung anong gusto nitong gawin.

“UP.” He said.

“May kukunin ka sa school?” Tanong niyang muli. Hindi ito kumibo, “Fine, UP then.”

Takang-taka siya sa ginagawa ni Cash. Dumaan pa sila sa Starbucks drive-thru at bumili ng kape. Sabagay, maaga pa naman. Ang night owl na gaya ni Cash, nabubuhay ang dugo kapag gabi.

“Mang Henry, hanap ka na lang muna ng parking.” Utos ni Cash sa driver/bodyguard nito. “I’ll call you later.”

Pinagtulungan nila ni Cash na ibaba ang mga pinamili sa Starbucks at Fullybooked. Palinga-linga siya sa paligid. Naalala niya ang traumatic experience niya nung nag-aaral siya at part-time utusan ni Cash. He would call her for errands, to buy coffee, lunch, name it! Para siyang nagcollege ng dalawang beses dahil dito.

“Anong ginagawa natin sa Sunken Garden?” Nagtatakang tanong niya. Kaya pala may bitbit siyang folding mat ay gusto nitong maupo doon. Humanap sila ng pwesto sa ilalim ng puno.

“Sit.” Utos nito nang mailatag ang mat. Umupo nga siya dala ang mga kape at isa-isa iyong inilabas sa paperbag, kinuha ni Cash ang order nito. Siya naman ay nilanghap ang preskong hangin, ang pamilyar na kwentuhan sa paligid. She always wanted to sit here but she had no one to sit here with.

Kilala siyang utusan ng mga Laurel, wala siya halos naging kaibigan dahil bukod sa abala siya sa sarili, abala rin siya kay Cash.

“Today is your rest day, Vianna. Read a book, have a coffee, and relax.”

Anunsyo nito habang umiinom ng kape.

Kabanata 4

May saltik ata ang loko. Ayaw niyang magrestday! Paanong naging ‘rest’ kung kasama niya ito?

Kinuha niya muli ang notebook at inagaw lang iyon ni Cash sa kanya. Pinalitan iyon ng librong kinuha nya.

“Basahin mo, tapos i-summarize mo sa akin.”

Sumimangot siya, eto na naman si Cash. Talagang paborito siyang pagawin ng mga walang silbing bagay!

“Wala ka bang mata?!” Singhal niya.

Iniunat nito ang braso, pagkatapos ay pinagkrus sa batok para gawing unan at humiga sa mat, pumikit ito at ngumisi.

“Meron pero gusto kong pumikit. I was so drunk last night, thanks to someone.”

Ngumuso siya. Ayaw niya nang pag-usapan ang kagabi at baka may maalala pa ang loko.

Huminga siya nang malalim, pagkatapos ay inalisan ng plastic ang libro. She started reading the book. She was so engrossed in it that she didn’t notice the time.

“Gutom ka na?” Nakadilat ang isang mata ni Cash na sinilip siya, mukhang bagong gising.

She sighed, “Medyo, pero hindi ko pa tapos basahin-”

Binawi sa kanya ni Cash ang libro at ibinalik sa paperbag, “Sa bahay na lang. But you will summarize this to me when you’re done. Lagot ka sakin kung hindi.”

Binaybay nila ang Oval, nakarating sila ng Palma pero wala roon si Mang Henry na siyang ipinagtaka niya. Doon lang naman ito nagpapark eversince.

Sumimangot siya dahil kahit matataas ang puno sa nilalakaran nila ay nasisinagan sila ng araw.

“Sinusundan ka talaga ng araw.” Cash scoffed. “Tama na po, maitim na si Via. Sagad na ‘to.”

Malakas niyang itinulak si Cash. “Napakalaitero mo. Makapangasawa ka sana ng pangit.”

“You mean, ikaw? Ikaw lang kakilala kong pangit.”

“Hindi kita type.”

“At sinong type mo? Si Leon?”

Natameme siya at nagblush. Tumingin siya sa malayo. Alam ng lahat ng kasambahay na crush niya si Leon kaya lagi siyang tinutukso pero hindi niya iyon kinukumpirma kahit kanino.

“Ha? Si Leon ba?” Huminto siya sa paghakbang nang tumayo si Cash sa kanyang harapan.

“Tigilan mo ako, Casiano, ha! Crush lang naman ‘e-”

“Tsss.” Malalaki ang hakbang ni Cash at iniwan siya.

“Hoy, Cash!” Lakad takbo siya para makasunod. Sinabi na’t papatakbuhin siya ng lalaki, bakit pa siya pinagpalit ng dress! Nainggit tuloy siya sa mga nagjajogging na nakakasalubong nila, siya ay nakapumps.

Hindi niya naestima ang hakbang niya at isang maling step, natipalok siya sa sariling paa.

“Aray!” Nagasgas ang tuhod niya dahil sa pagkakaluhod. Dali-dali niyang hinalungkat ang bag niyang merong tissue at alcohol. Sobrang hapdi ng sinubukan niyang gamutin iyon, napakagat-labi siya.

“Vianna!”

Tumatakbo papalapit sa kanya si Cash pero hindi niya ito pinansin. Takot siya sa dugo. She witnessed her father beat her mother to death when she was a kid. Kaya iniiwasan niyang masugatan dahil doon.

Sumalampak si Cash sa lupa para tingnan ang sugat niya pero iniwasan niya ito. Kasalanan ng lalaki! Kundi ba naman ito nagtantrums sa gitna ng initan, hindi niya sana ito hahabulin.

“Kasalanan mo. Bakit ba kasi pinagsuot mo ako ng ganito kung magpapahabol ka rin lang?!”

Cash was taken aback. A generous batch of tears threatened to fall from her eyes.

“Ayoko nang nasusugatan ako. Fine, pangit ako, pero iniingatan ko ang balat ko. Yung mapuputi lang ba ang magaganda?!” Galit niyang angil.

“Bakit tuwang-tuwa ka na nasasaktan ako? Inaano ba kita?” Her voice broke and she covered her face with her palm.

Hindi niya alam kung gaano siya katagal sa ganong posisyon. Naramdaman na lang niya ang masuyong pagdampi ng bahagyang mahapding alkohol sa sugat niya. A hot yet gentle blow of air eased it. Hinihipan ni Cash ang sugat niya.

“I am sorry, Via.”

Tinabig niya ang braso ni Cash at pinilit niyang tumayo. Kinuha niya ang cellphone at siya na mismo ang tumawag kay Mang Henry.

“Mang Henry, nasaan ka na po?” Itinuro ni Mang Henry kung saan sila daraanan. Nang makaupo sa sasakyan ay pumikit siya pero narinig niyang iniutos ni Cash na umuwi na sila.

---

Hindi na muling napagkikita ni Via si Cash sa mansyon ng mga Laurel simula nang insidenteng iyon sa UP. Humupa na rin ang inis niya kay Cash pero naisip niyang mabuting hindi na muna sila magkita dahil masisira lang ang araw nila parehas.

But then, dahil sa tahanan lang naman ng mga Laurel siya nagtatrabaho, alam niyang hindi niya totally maiiwasan ang binata.

“Via, how’s the preparation for Cash’s birthday trip?” Tanong ni Lilet habang nagpapamake-up ito para sa isang endorsement shoot.

Kinuha niya ang notebook niya at inilagay niyang ‘Family Trip’ sa planner niya kaysa Cash Birthday Trip dahil baka hindi niya iyon pagtuunan ng pansin.

“Nakabook na ang mga flights, Ma’am. Naorganize ko na rin ang room assignments para sa cruise.”

“Naku, nagcancel si Tiffany, sino ang magiging roommate mo?” Si Tiffany ang girlfriend ni Otis, ang kaisa-isang nareveal na official fiancée ng Laurel Brothers. Nagkataon naman na maaga rin silang nagkagustuhan kaya pumabor din sa kanila ang sitwasyon.

“I will be alone, Ma’am.”

“At okay ka doon? If you need anything, just let us know.”

“Okay lang, Ma’am.” She smiled.

“Baka you won’t feel safe.” Lilet asked, genuinely concerned.

“Safe naman sa cruise ship, Ma’am.” Hindi naman iyon ang unang beses nilang magcruise pero laging at least by two’s or group lagi ang entourage ng mga Laurel pagdating sa mga trip. Hindi sila kumportable na may maiiwang isa since everyone is under their care. Kailangan ay kung merong emergency, madaling makakahingi ng tulong kapag may kasama. That’s the logic behind it.

“And I like it that you did the lasik na, Via. Your glasses are so annoying.” Yes. She had her lasik done. Pinilit talaga siya ni Lilet dahil may sponsorship ito sa isang brand at sa kanya ipinagamit.

“Thank you, Ma’am.”

Dumating na ang araw nang pagpunta nila sa Singapore. From Singapore, they will board the cruise ship for five days and four nights.

Abala si Via sa pagcheck ng checklist niya. Bilang nya ang maleta ng bawat isa. Nasa Pilipinas palang sila ay tumatawag na siya sa service nila sa Singapore para kunin sila at pansamantalang dalhin sa Marina Bay Sands para doon muna tumuloy bago ang cruise.

Kasama rin si Teresa at Girly, sila naman ang mag-oorganize ng mga gamit ng mga Laurel. Kasama rin ang make-up artist at official photographer ng pamilya. Siya naman ang nag-iisang assistant na nag-aayos ng logistics. From transportation, restaurants, to activities, siya ang punong abala.

“Ate Via, you’re so busy.” Niyakap siya ni Cree mula sa likod. Malambing sa kanya ito dahil nasubaybayan niya itong lumaki. “You seem like Kuya Cash’s girlfriend, so busy.”

Nilingon niya si Cree, “This is work.”

Ngumiti si Cree, “I know. Why would you be Kuya Cash’s girlfriend? Hindi kayo bagay. I am rooting for you and Kuya Leon.” Bumulong si Cree sa kanya at humagikgik.

Hay, ang batang ito, walang kaalam-alam na lahat sila ay ipagkakasundo sa kapwa nila mayayaman.

“Help me with this.” Utos niya kay Cree habang iniisa-isa ang hawak na passport. “Kulang ng isa.”

“I have mine, you don’t need to think about it.” Natigilan siya nang marinig ang boses ni Cash.

“Akin na, baka mawala pa.” Matabang na wika niya. Lumapit si Cash sa kanya at iniabot ang passport nito, hindi niya ito tiningnan.

Partly, hindi niya rin alam paano ito titingnan pagkatapos niyang magbreakdown sa harapan nito. Kung magkakaayos sila, malamang habambuhay na naman siya nitong tutuksuhin dahil don, ayaw niyang matukso.

Mabuti na lang at nang makarating sila sa Singapore ay hindi na sila muling nagkadikit pa. Nasa economy premium sila, nasa Business Class naman ang pamilya. Dalawang coaster din ang sinakyan nila patungo sa hotel at hindi sila magkasama.

Ah, she can live like this! Hindi nila kailangang magpansinan ni Cash forever.

Kapag kakantahan na ito ng Happy Birthday, titiyakin niyang nasa banyo siya at magdadahilan na masakit ang tiyan! She will dread those awkward scenarios; she will avoid them at all costs.

Nang makuha na ng lahat ang room key sa Marina Bay Sands ay bumaba si Via para maglakad-lakad. Nagsabi sila Lilet na matutulog muna ito, samantalang siya ay hindi ata makakatulog dahil sa aktibo ng utak niya. Sa mga ganitong family trips, pagod na pagod ang isip niya to make sure everything goes smoothly.

Buti at pagbaba niya lang ay naroon na ang mall, pati ang Marina, maganda ang view at pagkuha ng picture.

Abala siya sa pagkuha ng video ng makita nang mahagip ng camera niya ang pamilyar na mukha. Nakasandal ito sa railings na nakaharap sa dagat at mayroong kausap na babae. Nagtatawanan ang mga ito at mukhang matagal nang magkakilala.

Her camera focus stayed there. Hindi niya alam kung bakit pinagmamasdan niya si Cash in his element. Being the carefree, happy-go-lucky man that he is.

The woman tiptoed and kissed Cash on the cheek; it was just a peck, so she thought it was a goodbye kiss, but Cash caught the woman’s hand and kissed the back of her palm. They were both giggly, flirty, and everything that she knows about Cash. Malandi. Gago. Manloloko.

Sumikip ang dibdib niya at gigil na inihinto ang pagvideo.

“Naku, sakop data privacy act yan. May ganun ba sa Singapore? Bakit mo vinivideo si Sir Cash?” Hindi niya napansin na nasa likod niya si Teresa na naobserbahan pala ang ginagawa niya. Nilingon niya ito.

“Pogi rin naman kasi si Sir Cash. Yan nga ang una kong crush ‘e. Ngayon si Otis na. hehe”

“Hindi ganon, ha. Nagulat lang ako. M-may kasama pala si Cash.”

“Ako rin nagulat na nagulat ka. Gawain naman niya yan.” Naiiling na sambit ni Teresa at tinapik siya sa likod.

Kabanata 5

R-18.

Gusto na niyang umuwi. Ngayon lang naramdaman ni Via ang burnout. Masaya ang lahat na pumasok sa cruise ship, how she wish she was like that. Normally, masaya rin naman siya, pero ngayon ay hindi. Panay ang check niya sa mga nakakasalubong niya kung kasama rin ba nila sa cruise ship ang babae ni Cash.

When they were in college, naalala niyang sinusumbong niya lagi si Cash, but then Lilet told her to stop reporting unless Cash got someone pregnant. Napagod din makinig ang sariling ina sa bilis ng turnover ng babae sa buhay ni Cash.

“Hayaan na natin, Via. Cash is just playing around. In the end, Cash is set to marry someone from a family that Romulo will approve.”

Those are the exact words of surrender of Lilet. Hindi niya alam kung bakit kapag nakikita nyang may babae si Cash e lumalakas ang radar niya at gusto niya talaga itong isumbong. She always wanted to tell on Cash, kaya lagi silang nag-aaway.

Ah, maybe this is force of habit. Sa lahat ng magkakapatid, si Cash naman talaga ang lagi niyang nakikita. Although he’s two years older than her, they became batchmates because he skipped a year during high school because he was rebelling over a sport he wasn’t allowed to join.

Ngayon hindi niya na ito isusumbong, kaya dapat hindi rin siya kyuryoso. She should avoid Cash’s escapades at all costs.

“Via, the butlers will take care of our things, sabihan mo si Teresa at Girly na tandaan ang room number nila at huwag iwawala ang keycard! Nako, baka mastress ako!” Lilet exaggeratedly massaged her head.

“Yes, Ma’am. Ako na po ang bahala.”

“I will just call your room if I need something.” Dagdag nito at saka lumapit sa kanyang tenga, “How’s the preparation for Cash’s birthday?”

Cash’s birthday is tomorrow, nag-organize siya ng birthday salubong na hindi niya pupuntahan. She would probably sleep the night off para makapahinga man lang siya.

“I will just coordinate with the admin, but it was pre-booked. Sisiguruhin ko lang na hindi nila nakaligtaan at naghahanda na sila.”

“Okay, be there.” Hindi iyon pakiusap kundi utos.

“I’ll try, Ma’am.”

Lilet rolled her eyes, “Alam mo namang lagi kang hinahanap ni Cash.”

“Para asarin.” She pushed a fake smile.

“At least hinahanap. Mas hinahanap ka pa niya kaysa sa akin.” Mabilis na naglakad si Lilet patungo kay Romulo. Inilabas naman niya ang notebook niya nang nagtungo ang lahat sa kani-kanilang kuwarto.

Inisa-isa niyang nilagyan ng tickmark ang mga nagawa niya ngayon at pinasadahan ng tingin ang mga natitira pa. Napakagat-labi siya nang may maalala.

“Sht.” She murmured. May nakalimutan siya.

Cash’s gift
.

Taon-taon siyang may regalo sa pamilya ng mga Laurel. At kahit nabubwisit siya kay Cash dahil aasarin siya muli dahil sa mga inireregalo niya, she will still buy.

Nasa Pilipinas ang regalo niya. Kakaintindi ng lahat ng mga kailangan ng buong pamilya, naiwan niya ang regalo niya.

Napailing siya. Anyway, hindi rin naman nito gagamitin ang regalo niya. Her gift is a citrine charm bracelet. Pampaswerte sa negosyo na binubuo nito. But of course, Cash will laugh at her, he’s already lucky to be born as a Laurel. What else would he need?

It was already 9 in the evening when she saw her cabin. Kakatapos lang talaga ng inihanda niyang birthday party kay Cash pero na-overstimulate ata ang utak niya dahil sa dami ng kanyang ginawa at ginamit. Kaya kahit physically drained siya ay hindi niya maramdaman ang antok kahit nakapagshower na siya.

But then, kailangan niya makaramdam ng antok, yung tipong kahit tawagan siya ay hindi na siya makakasagot. Her body automatically answers when she’s being called by any from the family. Hindi niya puwedeng gawin iyon.

Dumako ang mga mata niya sa nakapwestong wine sa loob ng isang ice bucket. Napalunok siya, hindi siya umiinom pero ngayon ay iinom siya!

Binuksan niya ang wine nang walang pag-aalinlangan at ininom niya ang laman ng bote.

She doesn’t remember how much time had passed, but she woke up to knocks from her door.

“Vianna. Vianna.”

Awtomatiko siyang bumangon kahit na parang umiikot ang kanyang silid. She opened the door, and just like that, she saw Cash, piercing her with his stare, smelling like he bathe in alcohol.

“Bakit wala ka?” Itinulak nito ang pinto ng buong katawan nito. “Wala kang regalo?” His slurred speech caught Via’s attention.

“Lasing ka na. Punta ka na don sa kwarto mo.” Tinulak niya ito pero mahina. Tumalikod siya para maglakad pabalik ng kama. Humiga siya, ang sakit ng ulo niya. Napansin niya ang bote ng wine sa sahig na kanina ay hawak niya.

She finished the bottle! Ni hindi niya maalala.

“Oh? Bakit ka pumasok?” Tanong niya kay Cash na umupo sa sofa ng kabina niya. He was facing her, disheveled hair and wrinkled polo sleeves. “You are wasted, Casiano.” Humiga siya sa kama at pumikit.

“I am. I am mad.” He straight up answered.

“Kasi?”

“Because someone skipped my birthday.”

Umikot ang katawan niya at dumapa sa kama. “Sino? Yung babae mo? Hindi mo kasama?” She gasped. Bakit niya sinabi iyon?!

“Who are we talking about here?”

Napabangon siya, “Wala. I don’t know! May babae ka?” Maang-maangan na tanong niya.

“Wala.” He answered as a matter of fact. “Give me your gift.” Inilahad nito ang palad sa kanya.

“Wala rin..” She muttered softly.

“Why?”

“Anong why? Kailan ka pa naging interesado sa mga regalo ko?”

“Always.”

“Para pagtawanan.”

“Why do you hate me so much?” Akusa sa kanya ni Cash.

“Baka ikaw.” Umirap siya. “Matulog ka na nga roon. Inaantok na ako.”

“Why did you get drunk on my birthday?” Tumayo si Cash at pinulot ang bote ng wine na nalaglag sa sahig.

“Gusto ko lang! Pa-main character ka talaga. Lahat na lang ba may kinalaman sa birthday mo? Birthday mo pa rin naman, birthday mo mamayang breakfast time, sa lunch at sa dinner. Mahaba pa ang birthday mo. About your gift, kahit balewala naman sayo ‘yun, fine, hahanap ako sa store. Okay na? Matulog ka na.”

“If it was Leon’s birthday, you would have prepared his gift months ago.” Nakatalikod si Cash sa kanya kaya hindi niya nakita ang reaksyon nito. Napahagikgik siya. Dala siguro ng alak kaya nakakatawa sa kanya ang lahat. Tumayo siya at naglakad patungo sa harapan ni Cash.

He was towering her. Tumingala siya at sinipat ang mukha ni Cash. It was dark and brooding, not the usual smiling, teasing, boy-next-door Cash. A version she rarely sees.

She smiled, “Selos ka?” Before she stopped herself, words just slipped out of her mouth.

“Sure.” Tipid na sagot nito na nagpabilis ng tibok ng puso niya. No, Via, may punchline yan pagkatapos. “Magtatayo ka ba ng fansclub ni Leon?” Walang bahid ng pang-aasar iyon kundi inis.

Natawa siya, “Grabe. Ang seryoso mo naman, para crush ko lang ang Kuya mo, ‘e. Fansclub agad.”

“Yeah, you really should. Make a fool out of yourself because you are very obvious everytime you look at Leon.”

“Galit ‘yan?” She giggled. Tumingkayad siya at ginulo ang buhok ni Cash, “Sorry na po. Dali, kiss na.” Ngumuso siya at pumikit.

Bago niya pa mabatukan ang sarili dahil sa sinabi ay dumampi na sa labi niya ang labi ni Cash.

She gasped. Magagalit sana siya, pero iba ang lumabas sa bibig niya nang humiwalay ang labi ni Cash. Nanatiling nakapahinga ang noo nito sa kanya. Sinalubong niya ang titig nito. “Gumaan ang pakiramdam mo?” She asked softly while mesmerized by seeing Cash in a different light.

She almost smacked herself with that question, but then, she’s drunk! She has an excuse.

“I surprisingly did.” Cash’s husky voice sent shivers down her spine.

“Happy birthday, Cash.” She reached for his lips and sealed their third kiss.

She surprised herself, but she couldn’t stop once Cash deepened their kiss. Umusbong ang apoy ng pagnanasa sa dibdib niya, unfamiliar and frightening in the most delicious way. She painfully craved more. Something new to her.

The kiss was new. It was fresh, hot, and everything in between. It was different from the first and second ones. Every time their lips parted to get some air, one of them would just go back for more. Each attempt was more vicious than the last. Mas mapusok, mas mainit.

And somewhere between those kisses, Via stopped remembering why kissing Cash Laurel was supposed to be a terrible idea.

Sinalo ni Cash ang likod niya at marahang inihiga sa kama.

“Tell me to stop, Via.” Humihingal na sambit ni Cash pero nananatili ang mga mata sa labi niya.

No words came out of her mouth.

“Are you scared of me?” Sumunod na tanong nito.

She shook her head. In fact, kahit madalas silang mag-asaran ni Cash ay pinagkakatiwalaan niya ito. More than any of the Laurel siblings. Kung nasa panganib siya, malamang ay si Cash ang tatawagin niya para sagipin siya.

And that realization should probably scare her more than what they were about to do.

“Good.”

Cash lowered his head and kissed her forehead, her nose, her lips, then her jaw, as if he was worshipping every inch of her face. His kisses were unexpectedly patient, almost tender, nothing like the arrogant Cash she fought with almost every day.

But when his lips wandered down and he started to nibble her neck, she realized it was no longer worship.

It was an invitation for something more.

She let out a moan when his hot tongue grazed her skin. Napakapit ang mga daliri niya sa balikat nito. She could feel his breathing against her neck, hear every uneven breath that escaped him.

“Oh, Cash…”

“Damn it, Via, you are not helping.” Tumigil si Cash at akmang babangon pero hinila niya ang braso nito dahilan para bumagsak sa kanya.

Their bodies collided and for a moment, neither of them moved.

She’s not a kid anymore. She knows what this is. She’s twenty-three, a full-blown adult who can make bad decisions.

And right now, she wanted this particular bad decision.

“You can tell me to stop anytime, Via.” Hinila nito ang pagkakatali ng kanyang robe, and slowly, the fabric loosened around her.

Biglang nawala ang tapang niya nang maramdaman ang malamig na hangin sa balat.

Cash went completely still.

For the first time that night, Via became conscious of herself, of her body, of her skin, of every insecurity she had spent years hiding underneath uniforms and oversized clothes. Instinctively, she almost covered herself.

“You are such a goddess.”

Cash kept staring at her body.

There was no teasing in his eyes. No familiar joke waiting to be thrown at her. The way he looked at her made Via forget every insult she had ever believed about herself.

She was about to cover her breasts, but Cash was quicker. His mouth found her skin and the sudden sensation made her arch beneath him. A helpless moan escaped her lips before she could swallow it.

Her eyes fluttered closed.

Hinaplos niya ang batok ni Cash habang kusang umiindayog ang kanyang balakang, asking for something she couldn’t even properly name.

More.

Cash didn’t miss a spot, pinagtuunang pansin ang kanyang dibdib while his hand gently travelled to her belly, her hips, then to her thighs.

Every touch seemed deliberately slow, as though he was waiting for her body to tell him where he was allowed to go next.

“Cash…” She whimpered. “M-more.”

Hindi na siya nahiya.

She liked it.

She wanted him.

Now.

This man she supposedly hated.

She felt Cash’s hand travel from her thigh, deeper and lower, reaching a part of her no one had ever touched. Napakapit siya sa bedsheet when another unfamiliar sensation shot through her.

Fck.

Her breathing became embarrassingly uneven. She could feel how ready her body had become even before her mind could fully comprehend what was happening between them.

“You are so wet, Via. How could you, damn it? You are a teaser. We’re both drunk.”

She met his dark gaze with greedy sighs.

“Don’t stop.”

“You fucking won’t remember this.”

His touch continued, drawing another helpless sound from her. Instead of retreating, her legs automatically parted as if they had a mind of their own.

“I will.”

“So you will hate me for this.”

“I won’t.”

“You have to promise you will not avoid me tomorrow, Vianna.”

“Promise?” Hindi tiyak niya na sagot.

Another wave of sensation hit her and she gasped, eyes closing tightly. All she could think about was releasing the unbearable heat burning inside her.

“No, you have to be sure, Via. Promise you will not avoid me after this.” Cash asked while maneuvering his finger inside of her.

“Ang unfair mo.” Reklamo niya. He knew she would agree to almost anything he said just to keep him from stopping.

“I need to have leverage. Is this something you want to miss?”

“F-faster.”

“I have something better than this, Via. Make a promise.”

“I promise, hindi kita iiwasan.”

“Anong pangalan ko?”

“C-cash.”

“Yes, that’s right, Baby, only Cash can do this to you.”

And when there was no longer anything between them, reality finally caught up with her.

This was Cash.

Casiano Helios Laurel.

The boy who stole her Spam. The man who annoyed her almost every day. The Laurel she had sworn she would never like.

And somehow, he was also the man she had chosen for this.

The first intrusion hurt more than she expected. Her body immediately tensed and she grabbed the edge of the side table, squeezing her eyes shut.

“Oh… I-it hurts a bit, Cash.”

“I know, because you’re so tight, Baby.”

Hinaplos ni Cash ang buhok niya and his movements slowed. The hunger from moments ago gave way to something more careful, allowing her to adjust while he watched her face.

Via concentrated on breathing.

Slowly, the discomfort changed. The strange pressure remained, but underneath it came another sensation, warmth spreading through her body until she instinctively moved with him.

He kissed her again.

This kiss was different.

Less desperate. More intimate.

She wrapped her arms around him as the rhythm between them gradually became easier, until she stopped thinking about what she was supposed to feel and simply allowed herself to feel it.

The heat returned.

“Ohhhh…” She moaned louder. “F-faster. Faster.”

Cash obliged.

Via buried her face against him as the pleasure climbed too quickly for her to understand. Her fingers tightened against his skin. Everything seemed to gather inside her at once, the heat, the alcohol, Cash’s breath against her, the reckless realization that tomorrow existed but she didn’t care about it tonight.

And then it broke. For several seconds, Via couldn’t think, couldn’t move, couldn’t even remember why this was supposed to be a mistake.

All she knew was Cash, and the frightening certainty that after tonight, pretending she felt nothing for him was never going to be as easy again.

Bukas na lang niya iisipin.

Kabanata 6

A/N
: Thank you for reading! This story is halfway through offline. But I need more engagements to rank this away from Comedy. haha bakit nasa comedy ang ranking neto? Please vote, comment, and engage to keep me going. Wow, fueled by engagements yarn. Lol

I will have a reading challenge next chapters, and mamimigay tayo ng Gcash. Salamat!

---

Via.

Napapikit siya sa ilalim ng kumot. Tama nga ang mga napapanood niya. The morning after sex is the most awkward moment you’ll have to face.

Maglalasing-lasingan ba siya? But then, they had more rounds after that.

No, she’ll act cool. That’s nothing. They’re both adults. Pumikit siya nang mariin bago bumangon mula sa kumot.

Nang lingunin niya ang kanyang tabi, wala na roon si Cash. Tiningnan niya ang banyo at wala namang kumikilos roon. And she’s wearing her robe. Hindi niya maalala kung naisuot pa ba niya iyon kagabi.

Tiningnan niya ang orasan sa kanyang tabi. It was nine in the morning. Nagmamadali siyang bumangon at binuksan ang kurtina ng kanyang silid. Nasilaw siya sa sobrang liwanag na pumasok doon.

Cash did leave…

He came in for sex; he left when it was done.

Sabagay, ano bang hinihintay niya, cuddle?!

Of course, that’s Casiano Helios Laurel! Kasali na rin siya sa mga babaeng naikama nito. Yes, she became one of his mainstream lairs. A part of his toy collection.

Bumangon ang inis sa kanya. He must be so proud of himself. Naikama rin nito ang kaisa-isang nagmaldita sa kanya. Siya, si Vianna Elise Garcia, na kaisa-isang hindi itinuturing na God’s gift to women si Cash, ay bumigay sa isang gabi.

They say that women get attached to the men they have sex with.

Pero hindi siya. Hindi siya ma-attach. She’s smarter than that!

After showering, she waltzed into the breakfast area. Naabutan niyang kumakain doon sina Teresa, Girly, Monique na make-up artist, at si Pangs na photographer ng pamilya. He’s gay kaya siya ang kasama ni Monique sa kwarto. She just smiled and gestured toward the buffet area. She filled her plate with food. Hindi siya nakakain maghapon kahapon at tanging alak lang ang laman ng kanyang tiyan.

Maghahanap sana siya ng lamesa nang mahagip ng mga mata niya si Lilet kasama ang pamilya nito. Tinatawag pala siya nito at inaaya sa bakanteng upuan sa kanilang lamesa.

It was too late before she realized that the vacant seat was beside Cash! Wala siyang nagawa kundi ang sumunod. Nag-usap na sila ng sarili niya kanina. The Laurels are her employers; susunod siya sa mga ito.

She sat down and smiled at everyone. “Good morning!” She tried to sound professional.

“Good morning, Via. Bakit wala ka kagabi?” Lilet pouted. “Hinahanap ka ni Birthday Boy.”

“I did. I missed you last night, Via.” Cash turned to her and winked. Awtomatikong nag-init ang mukha niya. Yumuko siya at sumubo ng pagkain.

“Stop it, Cash. You are making Via uncomfortable.” Leon, who was seated beside Lilet, said. Mas lalo siyang namula.

“Tss.” Cash hissed. “She’s okay. That’s how we are, Leon. Hindi naman kasi kayo close.”

“Do we need to be close to know if she’s uncomfortable or not? You always tease her for her color. Via is beautiful.”

“She is. Ako, I like her color. Pero may binabagayan talaga ang ganyang color, ang pagiging morena. But Via’s face is like a beauty queen. You should join Miss Philippines,” Lilet suggested. Everyone at the table nodded.

Except one.

“Eto? Magiging beauty queen?” Cash pointed at her na para bang nakakasukang bagay iyon.

She glared at him, then Cash chuckled.

“Via is beautiful, tall, smart, sexy. It will be easy for her to win if she joins.” Giit pa ni Lilet.

“I don’t see that.” Umiling-iling pa ang loko.

“Mom, stop. Ate Via is uncomfy na.” Singit ni Cree na siyang ipinagpasalamat niya.

Hindi niya alam kung paano niya naubos ang pagkain niya sa tabi ni Cash. Inis na inis siya. Nakakabwisit talaga ‘e. Akala niya kahit papaano ay babait sa kanya ang binata. Naku, hindi. Lumala pa!

Nagkanya-kanyang plano ng activities ang pamilya pagkatapos ng breakfast. Siya naman ay walang ibang plano kundi ang magpahinga at mag-recover. Siguro sa hapon ay magsu-swimming siya. Medyo matagal na rin siyang hindi nakakalangoy. It was a sport she learned in high school na hindi na niya nagagawa ngayon. Kaya rin siguro ganoon ang kulay niya dahil sa napili niyang sport.

Nahiga siyang muli nang makarating sa cabin niya, but she woke up when her internal phone rang.

“Ano bang nangyayari sa iyo at puro ka tulog dito sa cruise? Nasa Malaysia na tayo. Halika at magswimming tayo nila Girly, kasama sina Monique at Pangs dahil bumaba sila Ma’am. Maranasan man lang natin ang buhay mayaman!” Excited na anyaya ni Teresa.

Natawa siya. Totoo naman, at kahit naisasama sila sa travel ay nagtatrabaho pa rin sila para sa mga Laurel. Binuksan niya ang maleta niya. Napangiwi siya nang makita ang dala niyang bathing suit.

Instead of the one-piece bathing suit na ine-expect niya, two-piece swimsuit pala iyong regalo ni Cree. Hindi niya napansin dahil basta inempake niya iyon nang hindi pa nabubuksan. Cree gifted her three sets of Evernew bathing suits on her birthday. Ang dalawa ay one-piece boy-leg suits, kaya akala niya ay ganoon din itong bitbit niya, pero mali siya.

Tumunog ulit ang telepono niya. Si Teresa muli, nagmamadali.

Sinuot niya ang tangerine two-piece bathing suit na iyon at inilugay ang kanyang buhok. She wrapped herself in the cabin robe and went out.

Nadatnan niyang umiinom ng shake ang mga kasama niya na magkakatabi sa sunbed. Naka-shades pa. Naka-two-piece din si Teresa, walang pakialam sa extra layers ng bilbil at confident pang kumakaway sa mga afam na napapatingin dito.

“Ano na? Magbabalot ka riyan? Higa ka na rito at magsunbathing!” Anyaya ni Teresa na ipinagreserba pa siya ng sunbed.

Hinubad niya ang suot na robe. Teresa’s mouth flew wide open.

“Ineng, sa ‘yo lahat ‘yan?” Tanong nito na tutok ang mata sa dibdib niya bago tiningnan ang sarili.

Narinig niya ang pag-click ng camera ni Pangs. “Ang ganda talaga ng face mo, Via. Hindi mo naisip mag-pageant? May kilala akong training camp. Makakapasok ka roon.”

“Basta ako ang make-up artist, ha.” Monique raised her hand. “Favorite ko mag-make-up ng morena, sobrang sultry ng datingan kapag naka-make-up. Si Via lang talaga, hindi mahilig mag-ayos, although hindi naman talaga kailangan, to be honest.”

“Ako ba, hindi puwede sa pageant na ‘yan?” Inosenteng tanong ni Teresa.

“Mag-diet ka muna, Tere!” Pang-aasar ni Girly. “Tingnan mo ang hugis ng bewang nitong si Via, ang nipis pero malaki ang dibdib. Parang Pia Wurtzbach. Ikaw, hugis Pia-ya.”

“Ang sakit mo naman magsalita.”

“O, tama na ‘yan. Halika, langoy tayo.” Anyaya niya.

Naglakad siya patungo sa diving platform. Men ogled her, and she could feel it. Some smiled, many said “hi,” and others whistled.

“Do you swim professionally, Ma’am?” the lifeguard asked. She nodded.

‘Wow, cool girl!’

Tipid siyang ngumiti sa mga ito habang umaakyat sa diving platform. She went straight to the fifteen-foot diving platform, which made the men stare even more. It was high enough to intimidate an ordinary swimmer, but not her. She had jumped from platforms higher than this when she was part of the National Team.

Pagdating sa dulo, she curled her toes slightly against the edge and looked down. From up there, the pool seemed farther than it actually was, its blue surface shimmering beneath the lights.

Huminga siya nang malalim. She surveyed the pool one last time, making sure no one was within her drop zone. Then everything around her disappeared.

She raised both arms above her head, elbows straight and pressed close to her ears. Her body followed the movement naturally, muscle memory taking over. She stretched tall, lifted onto the balls of her feet, then pushed herself off the platform.

For one breathtaking second, there was nothing underneath her.

She didn’t flinch. Her body remained long and straight as she sliced through the air, toes pointed, arms extended above her head. She kept her eyes open. She wanted to see the drop.

That was always her favorite part.

The weightlessness and the violent rush of air against her skin.

Imbes na matakot, she actually felt alive.

When she got closer to the water, she tightened her core, locked her arms into position, and broke through the surface fingertips first. Gumawa ng ingay ang pagbagsak niya, pagkatapos ay dumating ang pamilyar na katahimikan kapag nakalubog ka sa tubig.

Niyakap siya ng malamig na tubig. Kung ang ibang tao ay nagpapanic sa paglubog, siya ay kinakalma noon. For a few seconds, she stayed beneath the surface, eyes open, allowing the silence underwater to consume her.

Then she curved her body upward and kicked.

Pag-ahon niya, she swept her wet hair away from her face and finally released the breath she had been holding. Naramdaman niyang may humila sa braso niya. Nang lingunin niya ay naroon si Cash, nakasimangot sa kanya.

“That’s dangerous, Vianna.”

“Anong ginagawa mo rito?” She snarled.

“What are you wearing?”

Napatingin siya sa sarili. Kahit nga siya ay hindi niya alam kung bakit ganoon ang suot niya. But then, hindi siya magpapatalo.

“Hindi naman dumumi ang tubig.” Umismid siya. “At saka paki mo? Bakit ba nandito ka?” Sinilip niya ang puwesto nila Teresa. Wala na ang mga ito roon. Tiyak ay nakita si Cash paparating kaya nahiya nang mamahinga. Nainis siya lalo.

“I never left. Pinuntahan kita sa cabin mo pero wala ka.”

“At bakit?”

“I believe you are sore. I got you a medicine.”

Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman. Lumangoy siya patungo sa mababang parte ng pool at umahon. Cash quickly wrapped her in a towel na tinanggap niya naman.

“Huwag kang sumunod.” Utos niya rito.

Umatras ng ilang hakbang si Cash pero nakasunod pa rin sa kanya. Kinakabahan siya na baka may makakita sa kanila, pero kung tama ang sinabi nila Teresa na bumaba ng barko sina Lilet, tiyak na si Cash nga lang ang naiwan.

Hanggang sa makarating siya sa cabin ay naroon din si Cash. May bitbit na plastic bag na palagay niya ay gamot.

Pumasok din ito sa cabin kasunod niya. Mabuti na lang ay nag-iisa siyang napunta sa floor na iyon. Ang pamilya ni Cash at ang mga staff ay magkakasama sa isang floor na limang palapag ang layo sa kanya.

“I don’t like what you are wearing.” Sambit ni Cash na nakatingin sa kanya habang tinutuyo niya ang buhok. “There are many men who adore you when you are being that beautiful.”

She scoffed. “Beautiful? Kanina nga ay makikipagdebate ka pa sa pamilya mo para isa-isahin kung bakit ako pangit! Tigilan mo nga ako, Cash.”

“Because I hate it when Leon says that you are beautiful and you are blushing.”

Pumitik-pitik siya sa harap ni Cash.

“Gumising ka nga, Cash. Let’s be honest here. What happened last night, must never happen again. At huwag kang umarte na may meaning ‘yun. It was just a--- gift. A birthday gift.”

Nanatili ang mga mata ni Cash sa kanya. “Didn’t you like it?”

“Hindi na importante ‘yon. Kagaya nang hindi importante kung magkagusto ako kay Leon. Si Leon, at ikaw, kayong lahat, nakatakda kayong ipakasal sa ka-level niyo. Obviously hindi ako ‘yun.”

“If that’s the case, why don’t we enjoy it while it lasts?” Kaswal na sabi ni Cash, ang Cash na kilala niya. The free-willed, happy-go-lucky, and playboy Cash.

“A-ano?”

“You enjoyed last night, I did, too. So why not we keep doing it until we get tired of it?” Suhestyon nito.

“H-hindi a-ako…”

“Hindi ka gano’n? Come on, Via. We’re adults here. Since you opened yourself up to it, you’ll search for it, you’ll need it. And who would you do it with? Leon is an impossible shot.”

“At easier ka?” She bantered.

“I am willing.” Nagkibit-balikat ito. “I’ll keep my mouth shut, too.”

“Pwes, huwag kang umarteng selosong boyfriend.”

“I just marked you. It is normal that I won’t like it when anyone stares at my property.”

“I am not your property.” Pagtatama niya. “Binili ng pamilya mo ang serbisyo ko pero hindi ang pagkatao ko.”

“I know. Let’s just say, I am borrowing your service for the time being.”

“I like it better. This is purely transactional. Nothing changes; don’t treat me any better in front of your family. Kapag nagduda sila, aalis ako.” Banta niya.

“That won’t happen. Hey, I am putting myself at risk too. Pwede akong mawalan ng mana.”

Of course. This would be a huge scandal if anyone caught on. They had to be careful.

“So we have a deal?” Inabot ni Cash ang palad niya.

Kinuha niya ang palad nito para abutin, pero may ibang plano si Cash.

His fingers immediately closed around hers.

Hinila siya nito nang walang babala at nawalan siya ng balanse, bumagsak diretso sa matigas nitong dibdib. Napahawak siya sa balikat ni Cash out of instinct. She barely had enough time to glare at him before his other hand settled against the small of her back, keeping her there.

“Cash—”

Inabot nito ang labi niya.

The first touch was almost teasing, a brief brush of his lips against hers as if he were waiting to see whether she would pull away. She didn’t. Cash gently caught her lower lip between his teeth before soothing the sting with another kiss. This time, deeper.

Nawala ang iritasyon sa mukha niya. Her fingers, which had been ready to push him away, slowly tightened against his shoulders instead. He kissed her like he had been waiting all morning to do it.

Slowly at first, almost deliberately, until Via became painfully aware of every little thing—the warmth of his palm against her back, the faint scent of chlorine still clinging to both of them, his damp hair brushing against her forehead, and the way his breathing changed whenever she responded.

She hated that she remembered exactly how his lips felt. Worse, her body remembered him too.

Cash drew her closer until there was barely any space left between them. Via inhaled sharply against his mouth. For someone who had spent breakfast pretending she wasn’t beautiful, he was kissing her now as though he couldn’t get close enough.

She finally kissed him back. That was all the permission Cash seemed to need.

His hand traveled from her back to her jaw, holding her face gently while the kiss turned hungrier. Napakapit siya sa batok nito. Every time she thought the kiss was about to end, Cash caught her lips again, stealing another, then another, until she could no longer tell who was chasing whom.

When he finally pulled away, their faces remained inches apart.

Cash brushed his thumb along her cheek, his breathing still uneven.

“I missed you Via… I want to be locked here with you.”

Kabanata 7

R-18

“This is our last night on the cruise!” Itinaas ni Lilet ang wine glass at saka sumabog ang napakalakas na music sa isa sa mga bar restaurants na nirentahan nila nang gabing iyon.

Naroon din kasi ang ilang relatives nila na kasama nilang nag-celebrate ng birthday week ni Cash.

“Of course, I want to thank Via. What will we do without you? Huwag mo kaming iwan, ha!” Malakas na sambit nito.

“Naku, I hope nga na we also have someone like Via in the family…” Daphne, Lilet’s sister-in-law, said.

“You cannot pirate her from me, mag-aaway tayo, Daphne,” Lilet mused.

Umakbay sa kanya si Larson, ang panganay na anak ni Daphne.

“How about we treat her nicer than your children, Tita?” Natatawang biro nito.

“Well, Via doesn’t like nice, Larson.” Mula sa likod ay sumulpot si Cash. “She likes a little bit of spice.” Ngumisi ito at tumingin sa kanya.

She raised her brows at him.

Ngumiti lang siya kay Larson at tumango para magpaalam.

“Larson has a crush on you.” Hindi niya napansin na nakasunod pala sa kanya si Cash. “But I am not mad. He won’t make a move.” Tila tiyak na tiyak na wika nito.

Via grunted. “Ang mayayaman ay para lang sa mayayaman.” She recited it as if she were reading from a rule book.

“That’s right.” Cash took a sip while staring at her. “I also won’t allow it.”

“Alin?”

“That he makes a move.”

“Kasi mahahaluan kayo ng pangit?”

“That’s right.”

Sinipa niya sa tuhod si Cash. Humalakhak itong umiwas.

“Cash, are you teasing Via again?” Mula sa kung saan ay sumulpot si Leon. She instantly blushed.

Sumandal ito sa railing, katabi si Cash na agad nag-igting ang panga. Via bit her lower lip and coughed gently to hide her blushing.

“We’re just talking.” Paismid na sambit ni Cash.

“By the way, Via. I came across a training opportunity in New York. Naalala kong sinabi mong gusto mong magtrabaho sa Wall Street, at ikaw ang naisip ko when Tyler said he’s looking for a management trainee na Pinoy. I still remember your dream. You still plan to go to the US?” Nakangiting tanong ni Leon.

“O-oo,” she timidly responded. “Kaya lang—”

“Come on, Via… You told me before that you don’t like hesitating.”

“Sinabi mo ‘yun? Kailan?” Singit ni Cash, si Leon naman ang tinatanong.

“Years ago, when I was thinking about whether I should start Tila. Knowing that I had no restaurant experience, Via told me never to hesitate, and it worked. Michelin Selected for three years since year one.” Pagmamalaki ni Leon kay Cash, pagkatapos ay nilingon siya.

“So, should I send you the training details? You have your visa ready, right?”

Tumango siya. “Thanks, Leon.”

“Don’t worry about Mom. She’ll understand.”

Bumukas ang labi ni Cash, pero bago pa man makapagsalita ay hinila na siya ni Pangs.

“Doon tayo ni Monique, Via. Natawagan ko na ang sinasabi kong training camp at ipinadala ko ‘yung pictures mo, unedited. They want you!”

Binitbit siya ni Pangs sa cash counter kung nasaan sina Monique, Teresa, at Girly. Hinaplos ni Monique ang mukha niya at sinipat.

“Ganito ang gusto nila sa Miss Philippines, ‘yung mukhang Latina.” Tumango-tango si Monique. “Nasa kamay ko na ang susunod na Miss Universe—”

Hinawi niya ang kamay ni Monique.

“Anong meron?” she asked.

“Ii-sponsor-an ka ni Sir Leo para sumali sa Miss Philippines.”

“Bakit naman ako sasali roon?”

“Kasi malaki ang premyo! Kapag nanalo ka roon, siyempre may komisyon ang glam team mo, pero malaki pa rin ang matitira sa ‘yo. Magagamit mo ‘yon para sa plano mong mag-abroad. Isasakripisyo mo lang ang dalawang taon mo kapag naging titleholder ka.”

“Ang pangit-pangit ko.”

“Fishing for compliments yarn?” Umirap si Pangs. “O sige na, maganda ka. ‘Di ba sabi naman namin sa ‘yo—”

“Huwag ka ngang nakikipag-usap sa mga walang mata, Via.” Sumingit si Cash. “Eto? Maganda? Siguro kung ipaparetoke—”

Hindi na naituloy ni Cash ang sasabihin dahil kinurot niya ito sa tiyan, pero wala siyang nakurot dahil puro abs. Umiwas lang ito at natawa.

“Ikaw ata ang bulag, Sir Cash.” Nahihiyang sagot ni Pangs, pagkatapos ay pumitik ang camera sa kanilang dalawa.

Nagulat siya kaya kinusot niya ang mata sa pagkasilaw.

Tumayo si Pangs at iniharap sa kanila ang camera nito para ipakita ang shot.

“Natural ang ganda ni Via.”

Imbes na sarili niya ang tingnan sa litrato ay dumako ang mga mata niya kay Cash.

He was smiling while looking at her.

“Burahin mo nga ‘yan, nang-aasar na naman si Cash.” Naiinis niyang sabi. “Pag-iisipan ko ‘yung training camp, Pangs,” seryoso niyang dagdag.

Pagkabalik nila ng Pilipinas ay pag-aaralan niya ang kalakaran sa pageant at titingnan din ang training na sinasabi ni Leon. Hindi niya maaaring pagsabayin ang dalawa. Isa lang.

However, her goal had always been the same—ang manirahan sa ibang bansa.

Both opportunities could lead to that.

“You will really consider it?”

Nakasunod si Cash sa kanya nang bumalik siya sa cabin niya dahil nagsimula nang malasing ang lahat. They had rented the place until three in the morning.

“Alin doon?”

“And you are choosing between the two. Why?”

“Why not? Hindi mo naman siguro iniisip na habambuhay akong mamamasukan sa inyo, hindi ba? Wala lang akong magandang dahilan ngayon, pero ang sinabi ni Leon na training o ang sinabi ni Pangs na pageant ay puwedeng sign.”

“You? A beauty queen, seriously? Are you thirsty for validation?”

Sumunod si Cash nang pumasok siya sa cabin niya.

“Siguro. Kapag may korona na ako sa ulo, nag-iisa ka na lang na tatawag sa akin ng pangit.” Pagmamalaki niya.

Cash chuckled and pulled her arm, closing the gap between them.

“Do you want me to tell you that you’re beautiful?” Mahinang bulong nito sa kanyang leeg.

Iiwas sana siya, pero nanghina ang kanyang mga tuhod sa pinaghalong amoy ng mint at alak sa hininga ni Cash.

Naloko na.

Alam na ni Cash kung paano siya palalambutin.

“Everyone is saying that you are beautiful, Vianna. Paano ako maiiba?”

Sinimulang halikan ni Cash ang leeg niya.

“I instead chose to worship you this way.”

“Diyan ka magaling, sa mga ganito,” bulong niya pabalik.

“At least I did not disappoint.” Cash kissed her cheek gently and sighed. “Do you really need to go to New York?”

Tumango siya. “Hindi ako kasingswerte niyo, but I am blessed.” She smiled. “Since hindi ko mapipikot si Leon, magpapayaman na lang ako.”

Lumayo si Cash.

“I am an easier target, Via. I should be the first one on your list.”

Umiling siya. “Si Leon ang type ko.”

“Ouch, I feel used.” Nakangiti pero hindi umabot sa mga mata ang biro ni Cash.

Umupo siya sa couch at humalukipkip. “Papayagan kaya ako ni Ma’am Lilet kung may mapili na ako sa gusto kong gawin?”

“Kung hindi siya papayag, anong gagawin mo?”

Ngumuso siya. “Ilalaban ko ang gusto ko. Kapag gustong-gusto ko.”

“Talaga?”

Tumango siya.

She had always been like that. Wala siyang laban na hindi tinapos. Matigas ang ulo niya, pero iyon din ang puhunan niya kung bakit siya nagtatagumpay whenever she sets her eyes on something.

“Good to know that.”

“Bakit naman?”

“I’ll just work on one thing.”

“Ha?”

“Nothing.” Itinuro ni Cash ang noo niya at marahang itinulak ang kanyang ulo. “Don’t change that attitude, Vianna.”

---

Abala si Vianna nang araw na iyon. Sunod-sunod ang appointments ni Lilet dahil naurong ang ilan dahil sa biyahe nila sa cruise.

She was a bit over the moon dahil na rin sa opportunity na ibinahagi ni Leon. Napag-alaman niyang puwede siyang magsubmit ng application papers hanggang Disyembre ng taong iyon. Mayroon pa siyang tatlong buwan para maghanda.

She turned down the pageant option after thorough research. She realized na wala siyang advocacy. Aside from being a CPA and a good personal assistant, everything she did was purely transactional and income-driven.

Makasarili man sa iba, pero valid naman din if you advocate for yourself, right?

“I heard that Leon recommended you to his business partner. So iiwan mo na kami, Via?” May pagbibiro pero concerned na tanong ni Lilet nang mapansing nagbabasa siya ng business book.

She smiled. “Kung papalarin, Ma’am.”

“Of course you’ll get it. UP ka. Top of your class pa. You should start training your replacement.”

Natigilan siya at tiningnan si Lilet.

“Ma’am?”

“Aba siyempre, ayoko ng tatanga-tanga! She should be plug-and-play. She should work alongside you and learn the ropes from you. Start hiring tomorrow.”

“H-hindi pa naman ako nakukuha sa training program, Ma’am…”

“Tapos? You’ll be my assistant forever? ‘Yung sumunod sa iyo sa ranking sa board exam, balita ko partner na siya sa isang Big Four firm. Don’t you have that dream? Eh wala namang accounting dito sa amin. You count money because I don’t like counting change and touching money. Or you can work under Romulo. One of his businesses might need an accountant, pero kung ako sa iyo, go big.”

Hindi akalain ni Via na ganoon kadaling kausap si Lilet. She had thought about leaving before, pero ang akala niya ay mahihirapan siyang magpaalam.

Kaya naman mas ginanahan siyang mag-extend ng working hours para sa paghahanap ng replacement niya at paghahanda ng application papers niya.

Madilim na sa mansyon ng mga Laurel ay nagtatrabaho pa rin siya sa extended dining room para sa mga maliit na grupo ng kumakain. Doon kasi mas tahimik at tulog na ang lahat.

Bumukas ang pinto at nagulat siya nang maramdaman ang mahigpit na yakap mula sa likod.

“Cash! ‘Yung CCTV!” Sita niya habang pilit na kumakawala.

Talagang daredevil ang isang ito.

“I turned it off,” bulong nito pabalik. “Kukuha lang akong tubig.”

Binasa nito ang nasa laptop niya. Tatakpan niya sana iyon pero pinigil ni Cash ang mga kamay niya.

“You’re really good, Via.”

“First time…” She snorted. “May punch line?”

“Wala.”

“Buti naman.” She rolled her eyes. “Kinakabahan ako kasi ako lang ang applicant na wala sa New York.”

“Bakit wala ka roon? You can go. Mami-miss mo ako?”

“Tss. Hindi.”

“Really?”

Tumaas ang isang kilay ni Cash. In one swift move, his hand slipped beneath her uniform.

Nag-init nang husto ang buong mukha niya. Mabuti na lang at madilim.

“Casiano!”

“I miss that scream, but not that way.”

“May makakita…”

“I turned off the CCTV.”

“Eh kung may magbukas?” Tanong niya.

“In that case…”

Hinila siya ni Cash patungo sa likod ng refrigerator kung saan hindi sakop ng CCTV. Alam niya iyon dahil ang pinto at dining area lang talaga ang focus noon.

Bago pa man sila makarating sa likod nito ay sinunggaban na ni Cash ng halik ang kanyang mga labi.

Heat instantly ignited inside her.

Napakapit siya rito as the kiss quickly turned hungry, stealing whatever protest she had been about to make. His hands moved over her with the familiarity of someone who already knew exactly how she responded to him. Napasinghap siya nang dumampi ang mga daliri nito sa kanyang balat, then Cash caught the sound with another kiss.

“I missed this,” Cash said between uneven breaths, keeping her close. “Did you miss me?”

Lunod at lulong sa sensasyon, tumango si Via.

Cash lowered his gaze before parting her legs. In one swift motion, he lifted her and pinned her against the wall beside the refrigerator. Awtomatikong pumulupot ang mga hita niya sa bewang nito habang iniangkla niya ang mga braso sa malalapad nitong balikat, letting him carry her weight.

Without putting her down, Cash expertly maneuvered one hand between their bodies to pull down his bottoms before pushing her panties aside beneath her uniform dress.

“C-Cash, baka mahuli tayo.”

“We won’t… Mabilis lang.” He murmured huskily against her ear.

She could hear the desperation in his voice, the hunger he had been holding back until now.

Pumikit siya nang maramdaman ang pagkalalaki ni Cash sa kanyang entrada. He moved closer, slowly pushing himself inside her, as if deliberately making her feel every second of it. Napasinghap siya sa banayad na hapdi at init na kasabay ng bawat galaw. Her fingers tightened around his shoulders, holding on as their bodies slowly closed the remaining distance between them.

This wasn’t quick.

It was a slow, delicious death by pleasure.

“Oh,” Via murmured.

This was the first time they had done this in such an unsecured space, and as much as she hated to admit it, the risk made everything feel more deliciously tempting.

Mas nakakakaba. Mas exciting.

They could get caught at any moment, and somehow, that knowledge only heightened the thrill.

She bit her lip, fighting the sounds threatening to escape her as she moved with him. Mas lalong naging mapusok ang galaw ni Cash until even the refrigerator beside them seemed to tremble slightly from the movement.

Napakagat-labi siya.

Of all places.

Hindi niya maisip na ang espasyong ito, isang ordinaryong bahagi ng bahay na pareho nilang kinalakihan, ay magkakaroon bigla ng sarili nitong lihim na alaala. Nabahiran nila ng kababalaghan!

“F*ck, Via…” Cash buried his face against her shoulder as they finally reached their release.

For several seconds, neither of them moved.

“Sorry, I didn’t ask if you’re on pills,” mahinang sabi ni Cash nang makahabol ito ng hininga.

Tumango siya. Bilang babaeng pinasok na ang pagiging sexually active, she made sure she had herself checked and started taking pills, too.

“Did I stop you from worrying?” Marahan siyang ibinaba ni Cash habang inaayos nito ang nagulo niyang damit.

“Salamat, ha.”

“You’re welcome, Via.” Cash smiled from ear to ear.

Naka-score na naman ang loko!