Tie the Knot (Love-Struck Series 3)

Hugo Kyrell Ferrer is a great basketball player with an almost perfect life. He was handsome, smart, talented, and came from a family of doctors and engineers. He didn’t take things too seriously and simply enjoyed his life as a PBA player. His only problem was that his parents wanted him to marry a woman after discovering that he was bisexual.

The woman he was arranged to marry was beautiful, elegant, and smart. He realized it might not be so bad to marry someone like her. But things took a quick turn when the woman’s uncle appeared before his eyes… Feron Alarik Zakirov. 

He was tall, blond, masculine, handsome, and incredibly smart. Hugo instantly had a crush on him at first sight… No, it was something deeper. Because the moment he saw him, Hugo almost forgot that he was arranged to tie the know with Feron’s niece. 

---

A/N: Hi! I unpublished this story and published it again due to a very very minor editing haha. Feron’s full name should be Feron Alarik Zakirov, based on my research. So, I changed it. Iyon lang naman ang nagbago. Thankies!

Chapter One

NOTE:

  I decided to unpublish the story and then published it again because I changed Feron’s surname. His last name is now Zakirov. In Russian, surnames are gendered, which means men and women in the same family often have slightly different versions of the same surname. For men, the name ends in -ov (Zakirov), while for women, it ends in -ova (Zakirova). So Feron’s female relatives naturally have the surname Zakirova, while his is Zakirov. 

That’s all, thank you!

---

Hugo Kyrell Ferrer

“What? Bisexual?”

That was my family’s first reaction when I told them I’m bisexual.

To be honest, I really wasn’t planning to tell them this. Katangahan ko lang din talaga ang may kasalanan.

I was making out with a guy at Ronnoc’s bar. I was too drunk at that time. Pinagluksaan ko ang pagbasted ni Rhiatt sa akin. A guy approached me, and we just made out. I know I was reckless. I’m a PBA player and some people know me… Nadala na rin siguro ako ng kalasingan.

But Kuya Kaleb saw me. Siyempre, nagsumbong agad siya sa pamilya.

And now, we’re having a meeting … about my goddamn sexuality.

“Bisexual? The fuck is that?” Kuya Kaleb asked.

I smiled. “Hindi ka ba nag-college, kuya? Pinag-aralan ’yan sa Gender and Society.”

“Bisexual? Hindi ba’t bakla na rin ’yan?” nakakunot-noong tanong ni Papa.

I scratched my eyebrow. Patience, Hugo.

We are the Ferrer family. Walang hindi edukado sa amin. Mga doktor at engineer… pero hindi nila alam ang bisexual.

“Iba po, Pa… Bale, nagkakagusto ako sa babae, pati sa lalaki.” Ngumiti ako sa kanila… dahil lahat sila seryosong nakatingin sa’kin.

“Are you out of your mind, Hugo Kyrell Ferrer?!” tanong ni Mama.

My mother, Karla Fernandez Ferrer, is a famous doctor. She’s an oncologist. Sikat si Mama dahil pamilya nila ang may-ari ng Fernandez Medical Center. Bukod do’n, madalas din siyang lumabas sa media dahil sa pagtulong sa mga medical mission.

It was just a front though. Para iboto ng mga tao ang pamilya Fernandez na ilang dekada nang namumuno sa Laguna. I don’t know what to feel about it… but they’re helping people. Iyon naman siguro ang mahalaga.

“I’m sorry, Ma. Ganito talaga ako, e… But you don’t have to worry. You have Ate Hannah, Kuya Hudson, Kuya Kaleb, and Ate Kath. I’m sure they’re all straight. Just don’t mind me.” I smiled and tapped my chest.

Ate Hannah and Kuya Hudson are doctors. Ate Hannah is a neurologist, while Kuya Hudson is an anesthesiologist. Kuya Kaleb and Ate Kath are civil engineers just like me… si Papa rin ay kilalang civil engineer.

I somehow understand why they’re reacting like this. Kilala rin kasi ang pamilya namin. Bukod sa PBA player ako, kilala rin si Papa dahil sa Ferrer Engineering and Architecture Services. He’s Harrison Ferrer, and he’s really well-known too.

“You like guys too so you just go around kissing guys in public places? Huh, Hugo?!” mariing tanong ni Papa.

“First time ’yon, Pa… Lasing lang talaga ako no’n. Hindi na mauulit, promise. Sa private place ko na gagawin,” sabi ko saka inangat ang kanang kamay ko.

Napapailing ang mga kapatid ko. Hindi naman ako spoiled dahil lang bunso ako… Talagang chill lang ako sa buhay at ayokong ma-stress kagaya nila.

I just want to enjoy my life like everyone else.

“You better stop this, Hugo… Alam mo namang tatakbo sa senado ang Papa mo sa susunod na eleksyon!” asik ni Mama.

“You don’t have to worry, Ma… Open-minded na ang karamihan sa mga tao ngayon.” I chuckled.

“Bakit ba hindi mo sineseryoso ang usapan na ’to, Hugo?! I took a day off for this!” si Ate Hannah, iritado habang kanina pa tingin nang tingin sa relo.

“Hindi naman kasi dapat seryosohin ’to. This is such a non-issue… Hindi naman ako gumawa ng krimen. Chill na lang tayong lahat, pwede? Hindi niyo naman ikamamatay kung bisexual ako,” natatawang sabi ko. “People won’t give a fuck about it either. Let’s just move on, okay? May practice pa ’ko,” sabi ko saka kinuha ang bag ko.

Agad na akong umalis. Narinig ko pang tumawag sina Mama sa akin, pero hindi ko na pinansin pa. Alam ko namang paulit-ulit lang ang magiging takbo ng usapan. Homophobic silang lahat, e. Mananalo ba ako?

Ayoko na ring magsayang ng energy.

“Ikaw na lang talaga ang kakampi ko, baby…” nakangising sabi ko saka hinaplos ang itim na big bike ko. My baby… My BMW K1600 GTL.

Pinag-ipunan ko talaga ’to dahil hindi naman ako nanghihingi ng pera kina Mama at Papa para sa mga luho ko.

I wore my black leather jacket and my helmet. I looked at my big bike’s side mirror.

Fuck. Ang gwapo ko.

Sumakay na ako sa big bike at agad na pinaharurot ’yon papuntang practice venue. Ngayon lang yata ako male-late sa practice. Pero okay lang naman ’yon. Si Rhiatt nga araw-araw late, e.

Tangina. Naalala ko na naman si Rhiatt.

Kung alam ko lang na mababaliko siya, sana pala pinormahan ko na agad noon.

Mabilis akong nakarating sa practice venue. Agad kong hinubad ang helmet ko saka inayos ang buhok ko.

Nang makapasok ako sa loob, dumiretso ako sa locker room. Nandoon na ang ibang teammates ko at nagbibihis.

I put my bag in my locker. I removed my leather jacket and put it inside. Hinubad ko rin ang dogtag ko at inilagay sa loob. Sunod kong hinubad ang pants ko at nagpalit ng jersey shorts.

“Hugo!” Umakbay sa’kin si Aldrin. “Ano’ng balita? Ano’ng reaksyon ng pamilya mo?”

I grinned at him. “Try to guess.”

He touched his chin. “Hula ko…tanggap ka nila at walang problema.”

Lumapit sa amin si Noah saka tumawa. “Ano ’yan? Fairytale?”

Noah and Aldrin are my closest friends. Close ko naman lahat ng teammates ko sa Averlands… pero iba ang closeness ko kay Noah at Aldrin. Naging kaklase ko kasi sila no’ng college kaya matagal na kaming magkakakilala. Noah and Aldrin were different though… sila talagang dalawa ang mag-best friends na since childhood. Kaya mas close talaga silang dalawa. Parehas din sila ng level ng kagaguhan.

“Well… it didn’t turn out well. Pero ayos lang. Tuloy lang ang buhay,” nakangising sabi ko.

“Oo, p’re. ’Wag mo muna sila isipin dahil may dapat kang unahin. ’Di ba nagluluksa pa ’yang puso mo kay Rhiatt?” Aldrin laughed. “Basted!”

Humagalpak din ng tawa si Noah. Nag-apir pa silang dalawa sa harapan ko. Nagtawanan din ang iba naming teammates. Hindi naman kasi sikreto sa kanila na may gusto ako kay Rhiatt. Si Rhiatt lang talaga ang manhid.

“Tama na ’yang kalokohan! Labas na! Warm up na!” sabi ko saka tinulak sina Aldrin at Noah. Pagbubuholin ko na ’tong dalawa.

“Yes, captain!” sabay-sabay na sabi nilang lahat saka naglabasan na sa locker room.

Napailing ako at lumabas na rin para mag-warm up. Nag-text si Rhiatt kay coach na masama ang pakiramdam niya kaya wala siya sa practice.

“Tangina ni Rhiatt… Nagka-boyfriend lang, lagi nang wala sa practice!” reklamo ni Ian.

“Coach, pag nagka-jowa na ’ko, pwede rin um-absent?” tanong ni Aldrin saka yumakap kay coach.

Binatukan siya ni coach. “Magtigil ka, Aldrin.”

Humawak si Aldrin sa dibdib niya. “Putangina. Unfair ng mundo. Sakit!”

Noah laughed. “Magkaka-jowa ka ba, p’re?”

Aldrin laughed too. Umakbay siya kay Noah. “Alam mo, ’di ko matanggap ’yan kung sa’yo galing. Akala mo naman may jowa ka!”

Napailing na lang ako at napangisi. Dumiretso na kami sa practice.

PAGKATAPOS NG practice, nag-shower na ako agad at nagpalit ng damit. Bumungad sa akin ang message ni Mama nang kunin ko ang phone ko sa locker ko.

Mama: Wear decent clothes and go to Zakirov Hotel’s restau at 8 p.m.

Napataas ang kilay ko. Ano’ng meron?

Me: Why?

Mama: I Arrangedd a dinner meeting with Zakirov family. You’ll be marrying Aleksei Zakirov’s daughter.

Napahagalpak ako ng tawa roon. Tangina. Arranged marriage? Really? In this fucking era?

Napailing na lang ako at kinuha ang bag ko saka umalis.

I really don’t know what to feel about this. I’m not scared or pressured though. Hindi naman nila ako mapipilit sa bagay na ayaw ko. Marami na silang inutos sa akin na hindi ko sinunod.

It’s not because I’m rebellious or what… I just don’t want to be dictated. Ayoko ng nagdedesisyon sila para sa akin sa mga bagay na gusto ko. I will do what I want… Ayoko ng minamanduhan ako. I know what’s best for me. Hindi na ako bata para gabayan pa nila.

I looked at myself in the mirror the moment I got home. My mother told me to wear decent clothes. I know what she meant by that. She wants me to wear a dress shirt and suit.

Nah. Not my style.

I wore a simple black shirt and pants. Gusto kong nagsusuot ng damit na nakikita ang hulma ng magandang katawan ko. This hot body shouldn’t be hidden.

I wore my favorite dog tag with my name on it. Muli akong tumingin sa salamin. This will do.

Agad kong kinuha ang susi ng big bike ko at lumabas ng apartment ko. I’m living in a simple apartment. Just like what I said, I never ask for money from my parents. Nag-iipon pa ako ng pampagawa ng sarili kong bahay.

Kayang kaya naman nina Mama na bigyan ako ng pera. Ayoko lang talagang tanggapin dahil baka isumbat nila sa akin. I don’t want them to use it against me. Alam kong gagamitin nila iyon kung sakali para pasunurin ako sa mga gusto nila.

Tumingin ako sa kabilang pinto nang lumabas si Noah na may dalang plastic na may laman yatang pagkain. Kapit-bahay ko lang sila ni Aldrin. Sa iisang apartment building lang kami nakatira… pero si Aldrin at Noah, magka-share sa isang apartment. Wala namang kaso sa kanila dahil sanay na sila sa isa’t isa. Pero ako, hindi ko kaya nang may kasama kaya nakabukod ako sa kanila.

“Saan punta mo, p’re?” tanong ni Noah.

“Family dinner. May ipapakasal daw sa’kin na babae,” natatawang sabi ko.

Noah burst out laughing. “Tangina. Uso pa pala ’yan?”

I shrugged. “Tangina, ewan ko sa kanila. Pupunta na lang din ako dahil bored ako… Sige, una na ’ko, p’re.”

Agad akong umalis matapos magpaalam kay Noah. Sumakay ako sa big bike ko saka sinuot ang helmet ko. Mas madalas ko nang gamitin ito kaysa sa kotse ko… Nakakapogi rin kasi.

Mabilis akong nakaratings sa Zakirov Hotel. Pamilyar sa akin ang Zakirov, pero hindi ko gaanong maalala. Hindi naman kasi ako interesado sa mga mayayamang tao.

Pagdating ko sa restau, napansin kong walang ibang tao kundi sina Mama. Napasinghap si Mama nang makita ako at agad na tumayo saka lumapit sa akin.

“What are you wearing, Hugo?! I told you to wear decent clothes,” mariing sabi niya.

“Decent naman ’to, ah…” nakangising sabi ko. “Pogi ko, ’di ba, Ma?”

Napahawak si Mama sa noo niya, tila stress na stress sa akin. “Hayaan na nga. You have no time to change clothes anymore. Parating na ang mga Zakirov.”

Hinila na niya ako sa mahabang table namin. Mukhang naka-reserve ang buong restau para sa amin ngayong gabi.

“Ano ba ’yang mga Zakirov na ’yan? Pa-special yata. Late, oh…” napapailing na sabi ko.

Hinampas ni Mama ang braso ko. “’Wag kang maingay riyan at baka marinig ka ng mga empleyado nila rito.”

“Ano ba kasi ’to, Ma? Hindi na uso ang arranged marriage. Ang old fashioned mo naman,” reklamo ko.

“’Wag kang magsasalita ng ganiyan kapag nandiyan na ang mga Zakirov,” panenermon ni Papa sa akin.

“Wow, premium ba sila, Pa?” nakangising tanong ko.

Napailing ang mga kapatid ko. Sanay na ako sa kanila. Mga KJ talaga sila. Sigurado nga ako na virgin pa silang lahat.

“Pft–” Napatakip ako sa bibig ko.

Ako lang ang cool sa pamilya. Pero okay lang, tuloy lang ang buhay. Pogi pa rin.

Ilang saglit pa, may dumating na mag-asawa na sa tingin ko ka-edad lang nina Mama at Papa… at isang babae.

Damn. She’s pretty. She’s wearing a black halter dress. Her hair was blonde, with pretty blue eyes. I grinned and touched my lips.

My family stood up to greet them. Gumaya na lang din ako at tumayo.

Umupo na rin sila. The woman sat beside me. Mukhang alam niya na kung bakit sila nandito.

I smiled at her and greeted her. “Hi, I’m Hugo…” pagpapakilala ko.

One thing about me… I’m definitely the extrovert type. Kaya ako rin ang madalas nagsasalita on behalf my teammates kapag interviews or events. Hindi mahirap sa akin ang makisama sa iba. Hindi rin ako nahihiyang mag-first move sa pagpapakilala.

She smiled at me. She’s really pretty. Kamukha niya ’yong ex-girlfriend ni Rhiatt… si Diantha. Magka-apelyido rin sila.

“Hello, Hugo… I’m Vanya Zakirova,” she said and smiled sweetly at me.

“How are you related to Diantha?” I asked.

Natigilan siya. “Oh, she’s my cousin… Do you know her?”

“Uh, yes… Ex ng kaibigan ko. Kaya napatanong ako.”

Natigilan ako nang mapansing nakatingin sa amin sina Mama, pati ang parents ni Vanya. They’re all giving us a teasing look.

“They’re getting along so well. Baka nga pwede na silang magpakasal ngayon,” Mama said and laughed.

“Right. Mukhang hindi tayo mahihirapan,” sabi pa ng Papa ni Vanya.

Napailing ako. I looked at Vanya and smiled at her. “Don’t mind them. You don’t have to worry. Wala namang nagagawa sina Mama kapag ayaw ko. Hindi nila tayo mapipilit na magpakasal.”

She smiled at me. “It’s okay, Hugo. I really don’t mind marrying you.”

Wow. She’s very chill about it. Pakiramdam ko magkaparehas kami ng personality.

She chuckled. “I’m a fan. I’m always rooting for Averlands in every game… Kaya rin pumayag ako na sumama rito kasi nalaman kong ikaw pala ang gusto ipakasal sa akin.”

“Oh, is that so? Maybe we can try… Let’s get to know each other first.” I smiled. “How old are you by the way? You look quite young.”

“Oh, I’ll take that as a compliment,” she chuckled. “But I’m 26.”

Napatango ako. Magka-edad lang pala kami.

“What’s your current job?” I asked. Getting to know her more.

“I’m a CPA lawyer,” sagot niya. “I’m also planning to build my own law firm… I really don’t want to rely on my parents and their influence.”

Parang nasamid ako sa sarili kong laway. Fuck. CPA na, lawyer pa? It’s already hard enough to be a certified public accountant… tapos lawyer pa siya?

What did I even do for someone as good as her to agree to this arranged marriage?

“Wow…” I said, amazed. “You’re amazing. You must be really smart.”

She shyly smiled. “Hindi naman. Masipag lang ako mag-aral noong estudyante pa ako.”

Hindi ko na napansin ang mga magulang naming abala rin sa pag-uusap dahil nag-e-enjoy naman akong kausap si Vanya. Halatang matalino siya dahil may laman siyang kausap. Kung saan-saan na rin napunta ang topic namin.

“Yeah. That’s why transparency should be normalized in the government. Because if you’ll think about it, we have a lot of money, but corrupt government officials take advantage of that,” she said while demurely slicing the steak.

“Feron!”

Natigilan kami nang marinig na nagsalita ang Papa ni Vanya. Napatingin ako sa direksyong tinitingnan nila.

There was a tall man walking to our table. He was wearing a black three-piece suit. He was really tall, and masculine. He’s wearing eyeglasses that make him look more intimidating.

I gulped hard. I can’t take my eyes off him. He was blond too… and as he walked, you could feel his powerful presence. Iyong tipong mapapatingin ka talaga kapag naglakad siya.

Fuck. He’s hot.

Lumapit siya sa table namin. Tinapik niya ang balikat ng Papa ni Vanya.

“Feron… What are you doing here?” nakangiting tanong ng Papa ni Vanya.

“I’m going to spend the night here, Kuya… but I was informed that you’re here with your family.”

Kuya? Kapatid niya ang tatay ni Vanya?

“Hello, Tito Feron…” Agad na bati ni Vanya. Tumayo siya at lumapit sa lalaki, saka bumeso.

Tumayo sina Papa. “I’ve finally met you, Mr. Feron Zakirov. I heard a lot of good things about you,” nakangiting sabi ni Papa saka nakipagkamay. “I’m Harrison Ferrer. We’re here to talk about Vanya’s marriage with my son, Hugo…”

Feron gave him a small smile. Nakipagkamay rin naman siya kay Papa. Sunod na dumako ang tingin niya sa akin.

For the first time in my life, I acted fucking shy. His piercing gaze made my knees weak. His blue eyes were the most beautiful eyes I’ve ever seen… or maybe I see his eyes extra beautiful because he’s fucking hot.

I cleared my throat and stood up. “Good evening, Mr. Feron Zakirov. I’m Hugo…” pagpapakilala ko.

He smiled and nodded. “It’s nice to meet you, Hugo.”

Oh, fuck. His voice was deep and sexy. I could imagine him moaning my name.

Inilahad ko ang kamay ko para makipagkamay sa kaniya. Bahagya siyang ngumiti at nakipagkamay sa akin.

Para akong nakuryente nang magdikit ang mga kamay namin. His hand was quite rough… and it caused a tingling sensation in my system. I felt weird. Because I never felt this kind of sexual tension with someone I just met once before.

I looked at him… He was so damn handsome. Even though he was smiling, I could feel that he was someone who couldn’t be handled easily.

I wanted to know if he felt that too… that tension… But he was just smiling at me.

Fuck. Get a grip, Hugo. He’s literally Vanya’s uncle!

Agad na rin akong bumitiw dahil para akong lalagnatin. Tangina talaga.

“I’ll go ahead. Enjoy your dinner,” pagpapaalam ni Feron saka agad na ring umalis.

Hinabol ko siya ng tingin. Even his back screams sexiness.

I bit my lower lip and closed my eyes tightly. Hugo, what the fuck are you even thinking?

Para na akong tangang nakikipag-away sa sarili kong utak.

Napabuga ako ng hangin at tumingin kay Vanya. “Is he really your uncle?” I asked.

She smiled at me and nodded. “Yeah. Malayo lang ang age gap nila ni Dad. Unexpected baby kasi si Tito Feron.”

Napalunok ako at tumango. Nawalan ako ng gana kumain… siguro dahil may iba na ’kong gusto kainin.

Nasampal ko ang sariling pisngi dahil sa mga naiisip ko. Nagulat ang lahat sa table at napatingin sa akin.

“What are you doing, Hugo?” nakakunot-noong tanong ni Mama.

I bit my lower lip and sighed. Damn. I’m in big trouble.

That man… Feron Zakirov… is my fucking type.

Chapter Two

“Are you okay, Hugo?”

Natigilan ako sa pag-iisip nang magsalita si Vanya. Kami na lang dalawa ngayon sa table, dahil nag-alisan ang parents namin at umuwi para bigyan daw kami ng time.

“Ah, yeah… I’m okay.”

I suddenly felt bad. Nawala na ako sa focus simula no’ng magpakita ang tito niya. Para akong gago nito.

I sighed and looked at her. “Sorry, Vanya… I was just too preoccupied.”

“Ano’ng iniisip mo? Baka makatulong ako,” she said in a worried tone.

Napabuga ako ng hangin at ininom nang isang lagok ang wine. “Sorry, Vanya. I don’t think I can marry you.”

At first, I really thought that it might not be so bad to marry her, because we clicked. But thinking about it now, I wasn’t ready to marry her or anyone.

O baka dahil nakita mo si Feron?

My mind wasn’t cooperating with me at all.

She blinked. “It’s okay… but why?”

I was expecting this from her. Alam kong chill na tao rin siya katulad ko.

“Hindi maalis sa isip ko ang tito mo,” pag-amin ko.

Napakurap siya sa sinabi ko… tila hindi niya inaasahan na sasabihin ko iyon. “Si Tito Feron?” she asked.

I nodded. “Yeah… He’s so hot. I can’t get him off my mind. He’s totally my type.” I sighed. “I forgot to tell you that I’m bisexual.”

She smiled, then she chuckled. “Wow, that was unexpected. Type mo pala si Tito Feron… I can’t blame you. Marami talagang nagkakagusto kay tito.”

“Single ba siya?” tanong ko.

Tumango siya. “Single siya.”

I gasped. “That fucking hot guy is single?”

She nodded. “Oo… Walang interes sa pakikipagrelasyon si Tito Feron. Ganoon na talaga siya ever since.”

I tapped the table using my fingertips. Hindi ko alam kung dapat ko bang ikatuwa iyon o ikabahala.

Vanya laughed. “Pero malay mo naman, ’di ba? He’s not getting any younger.”

“Ilang taon na ba siya?” tanong ko pa.

“He just turned 36 this year,” sagot naman niya.

He’s ten years older than me. This is new to me. Pinakamatanda yata sa mga naging ex ko ay 28 or 29… Hindi ko kasi nakakasundo o nakakasabayan sa trip ang mas matatanda sa akin.

I licked my lower lip and clenched my fists. You’ll be an exception, Feron.

Damn. I really like guys like him. Charismatic and masculine… but I think there’s just something about him that I couldn’t explain. Tila hinihila niya ako sa kaniya.

Vanya smiled. “You can ask me anything about Tito Feron…” sabi niya na tila ba naaaliw siya sa nangyayari.

“Is he like… straight?” I asked.

Vanya sighed. “Unfortunately, he’s straight… But still, we don’t know, right?” she giggled. “He might be… you know.”

Napasuntok ako sa hangin. Tangina, sayang.

She laughed at my reaction. “Don’t worry, Hugo. I will help you.” Tinapik ang balikat ko.

I shook my head and chuckled. “Thanks, Vanya… but you don’t have to. For sure busy ka rin sa trabaho.”

She smiled. “It’s okay… I will enjoy this too. And besides, it seems like you really have a crush on Tito Feron.”

I don’t think that’s a good idea though.

---

“Noah! Aldrin!” pagtawag ko sa kanila habang kumakatok sa pinto ng apartment nila.

Kakauwi ko lang galing sa dinner, at dito ako dumiretso sa pinto nila. Kailangan ko lang ng makakausap tungkol dito.

I stopped and looked at my phone when it vibrated. Vanya texted me. Nagpalitan kami ng number kanina bago kami umuwi.

Vanya: Hi, Hugo! Trust me, and I will surely help you! Hahaha.

Natatawang napailing ako. Akala ko nagbibiro lang siya na tutulungan ako. Mukhang seryoso siya.

Natigilan ako nang bumukas ang pinto. Si Noah ang bumungad sa akin. Napangisi siya nang makita ako.

“Ano, p’re? May chismis ba?” tanong niya saka binuksan lalo ang pinto para makapasok ako.

Agad akong dumiretso sa sofa. Nakaupo si Aldrin doon habang nakain ng chips at nags-scroll sa social media. Umupo ako sa tabi niya at hinablot ang chips niya saka kinain ’yon.

“Iyan ang ayaw ko, tangina. Bakit mo ba pinapasok ’to?!” tanong ni Aldrin kay Noah saka tinuro ako.

Noah laughed and sat beside him. “May chismis siya, Drin.”

Nagbago ang mukha ni Aldrin. Agad siyang napangisi. “Joke lang pala, pareng Hugo. Sige kain ka lang diyan… What’s the chismis?!”

“So, ayun nga…” Tumikhim ako saka muling kumagat sa chips.

Tangina, napapakain lang ako nito kapag nakikita ko kay Aldrin. Unhealthy pa naman ’to.

“’Di ba nagpunta ako sa family dinner namin, pati ng mga Zakirov. Kasi ipapakasal daw ako do’n sa babaeng anak nila.”

Aldrin burst out laughing. “Tangina. Ano ’yan? Panahon ng Espanyol?”

Noah laughed too. “Totoo, p’re. Tanginang trip talaga ng mayayaman.”

Natawa rin tuloy ako. Medyo funny naman talaga.

“Iyon nga… Pumunta na rin ako kasi curious din naman ako kung sino ang ipapakasal sa akin kahit wala akong balak magpakasal. Tangina, mayaman din sila. Mas mayaman pa yata kina Papa… Tapos maganda ’yong papakasalan ko. Vanya ’yong pangalan niya. Matalino siya. Maganda siya tapos elegante.”

Natawa si Aldrin. “Simple pero sobrang elepante.”

Napatingin kaming dalawa ni Noah sa kaniya. “Elepante?” nakakunot-noong tanong ko.

Tinakpan niya ang bibig niya, nagpipigil ng tawa. “Wala, wala… Nakita ko lang ’yon sa Facebook. Sorry sa commercial. Sige, tuloy na ulit sa chismis.”

“Tigilan mo kakatambay sa Facebook, gago,” si Noah, binatukan siya.

Tumikhim na lang ako at nagpatuloy sa kwento ko. Tangina ng dalawang ’to, ang hirap kwentuhan.

“So, iyon nga. Goods naman kami ni Vanya. Masaya siya kakwentuhan kasi matalino,” kwento ko.

Napasinghap si Noah. “So, papakasalan mo na, p’re?”

Umiling ako. “Hindi… Kasi dumating ’yong tito ni Vanya. Damn, dude… He’s the most handsome man I laid my eyes on. Ang gwapo niya talaga.” Napasabunot ako sa sariling buhok.

Napasinghap silang dalawa. Sabay pa talaga sila. Sabay rin silang napatakip sa bibig nila.

“Wow, plot twist,” komento ni Aldrin.

“Sulat mo ’yan sa wattpad, p’re,” si Noah, saka pumalakpak.

“Tangina, hindi niyo ’ko sineseryosong dalawa, e. Seryoso kasi!” Napakamot ako sa ulo ko.

Ang hirap kausap ng dalawang ’to sa totoo lang. Palagi na lang akong ginagago. Sa totoo lang, dati akong matinong tao. Minsan nagiging gago na rin ako dahil sa kakasama ko sa kanilang dalawa.

“Pero tito? Edi matanda na?” tanong ni Noah.

Umiling ako. “36 years old.”

“So, ano’ng plano mo?” si Aldrin, saka kumuha ng chips sa akin.

I scratched my eyebrow. “Malamang wala. Ano’ng magagawa ko, e, straight ’yong tao. Saka tito ni Vanya. Kahit na hindi ako magpapakasal kay Vanya, medyo nakakahiya pa rin.”

“Gago, dapat go ka na ro’n sa tito, p’re… May chance ka pa. Tingnan mo nga si Rhiatt, dating straight. Partida homophobic pa ’yon dati si tanga,” tumawa si Aldrin.

“Hindi pa nga ako nakaka-move on kay Rhiatt, e,” bulong ko.

“Hayaan mo na ’yon si Rhiatt. Masaya na kay Evron ’yon… Kita mo namang patay na patay si Evron do’n. Do’n ka na lang kay poging tito. Landiin mo. ’Di ba magaling ka naman diyan?” nakangising sabi ni Noah.

“Tangina. Nilulugar ko naman ’yong pagagamitan ko ng flirting skills ko, p’re. Bakit naman doon pa sa tito ni Vanya?” natatawang sabi ko na lang.

I’m really good at flirting… Hindi ko lang talaga nagamit kay Rhiatt dahil talagang pinakita niya sa amin noon kung gaano siya kainis sa mga bakla.

Mapababae man o lalaki, basta tipo ko at single sila… hindi ako nag-aatubiling mag first move.

Pero iba naman kasi ang kay Feron. He’s not just anyone. He’s Vanya’s uncle… and also a Zakirov.

Aldrin grinned. “Okay lang ’yan, dude. ’Di ba ang gusto ng mga magulang mo, pakasalan mo ’yong babaeng Zakirov. Edi landiin mo ’yong tito… Zakirov rin naman yata ’yon.”

Noah nodded. “Tama, p’re… At least Zakirov pa rin. Lalaki nga lang.”

Tangina ng dalawang ’to.

Napailing na lang ako at kinuha ang cellphone ko. S-in-earch ko ang pangalan ni Feron.

Agad na lumabas ang pictures niya. Napapikit ako nang mariin at napahawak sa dibdib ko. Tangina, ang gwapo talaga.

“Gago, siya ba ’yon?” tanong ni Aldrin habang nakatingin sa phone ko.

Agad na tumayo si Noah at lumipat sa kabilang gilid ko para tumingin din.

“Oo, ito ’yon…” sabi ko. Agad kong s-in-ave ang picture niya.

“Gago, gwapings pala, e. Siya yata ang binigay na sign Ni Lord para makamove on ka na kay Rhiatt,” sabi ni Noah saka tinapik ang balikat ko.

Hindi ko na pinagpapansin ang sinasabi nila at patuloy sa pag-scroll.

Feron Alarik Zakirov

Age: 36

Birthday: March 8

Height: 6’6

“Tangina, stalk agad si gago, oh… Iyan ba ang hindi lalandiin?” tanong ni Aldrin.

Tangina. Hindi na rin ako sigurado kung kaya ko bang panindigan ang sinabi ko na hindi ko papatulan si Feron.

Fuck. How can I forget him?

---

“Wow. He owns chains of hotels and malls all over the country,” I muttered while scrolling on my phone.

Para akong estudyante na nagre-research dito. Ang topic ko nga lang ay si Feron Alarik Zakirov.

Feron is a business genius. Kahit yata bigyan mo siya ng maliit na pera, kaya niyang palaguin iyon. That’s how other entrepreneurs and businessmen describe him.

I bit my lower lip while staring at his Facebook account. I wanted to add him, but I’m not sure if he’ll recognize me. Sa dami niyang pinagkakaabalahan, siguradong nakalimutan niya rin agad ako.

“Pst, p’re…” Umupo si Aldrin sa tabi ko. Pinunasan niya ang pawis niya. “Si Feron na naman nasa isip mo, ’no?”

Umupo rin si Noah sa tabi ko. “Ayos ’yan, Hugo. At least hindi mo na kailangang mag-move on kay Rhiatt kasi mukhang naka-move on ka na.”

Nagtawanan silang dalawa ni Aldrin. Napailing na lang ako dahil hindi talaga matinong kausap ’tong dalawang ’to.

Natigilan ako nang mag-message si Vanya.

Vanya: Are you busy, Hugo? I have a plan. Pwede ba tayong magkita if you’re not busy?

Agad akong napatayo at napangisi. Sakto, kakatapos lang ng practice.

Natigilan lang ako nang matauhan. Wait. Am I really doing this?

Natigilan ako nang humawak si Aldrin sa kabilang balikat ko, tapos si Noah naman sa kabila.

“Go na, p’re…” bulong ni Aldrin.

“Tama. Grab the chance. Minsan lang ’yan, Hugo,” si Noah naman sa kabilang tainga ko.

Para silang mga demonyo na bumubulong sa akin.

Tapos nagpa-uto naman ako.

“Gago…” bulong ko habang nakatitig sa mataas na building.

Zakirov Hotels Inc.

Nagpadala ako sa mga bulong nina Aldrin at Noah. Actually, baka gusto ko lang talagang pumunta.

Napabuga ako ng hangin at pumasok sa loob. Natigilan ako nang harangin ako ng guard.

“Empleyado ka ba rito, boss?” tanong niya.

“Manong!”

Natigilan kaming pareho nang lumapit sa amin si Vanya.

“Manong, let him in from now on. Kakilala namin siya ni Tito Feron,” nakangiting sabi ni Vanya sa guard.

Tumango si kuyang guard. “Ah, gano’n po ba, ma’am? Sige po. Pasok po kayo,” sabi na lang nito.

Napakamot ako sa batok ko nang agad na humawak si Vanya sa braso ko at hinila ako papasok. “I’ve been waiting for you… Sabi na nga ba at papayag ka rin,” nakangising sabi niya.

I chuckled nervously. “I’m still unsure about this. He’s your uncle… and he’s… straight.”

She chuckled. “We’re still not sure about that. That’s why you have to give it a try… Crush na crush mo siya, ’di ba?”

Wala na akong nagawa nang hilahin niya ako sa elevator. She pressed the highest floor and smiled at me. She showed me the paper bag with her.

“Kunwari yayayain natin siya kumain,” nakangising sabi niya.

“Isn’t that too obvious?” I asked in a worried tone.

Para siyang best friend na kunsintidor sa kalandian ng kaibigan niya.

Hindi ko akalain na magiging ganito ang relasyon namin ni Vanya.

“Hindi ’yan. Just focus on your goal, Hugo. I’m here to help you. All you have to do is to accept it… and make a move as well.” She winked.

Damn. I’m really not sure about this.

Nang makarating kami sa top floor, agad kaming lumabas ng elevator. Natigilan ako nang mapansin ang nag-iisang pinto…

Mr. Feron Alarik Zakirov

Opisina niya ang buong floor?!

Agad na lumapit sa pinto si Vanya at kumatok. Tahimik na nakasunod lang ako sa kaniya.

Tangina. Kinakabahan ako.

I’m honestly excited to see his face again. That fucking handsome face and hot body could start a war… Last night, I was imagining him naked. Wala kasi siyang picture sa internet na topless.

Napailing na lang ako sa mga naiisip ko.

Tangina. Bakit ang bilis ko yatang nakamove on kay Rhiatt dahil lang kay Feron?

“Come in.”

Nanlalamig ang mga kamay ko nang marinig ang boses ni Feron. Tangina, para akong na-e-excite na kinakabahan.

Agad na binuksan ni Vanya ang pinto. Tahimik na sumunod lang ako.

Napakagat ako sa ibabang labi ko nang makita si Feron na nakatutok sa laptop niya.

He was wearing his signature suit dress shirt with gray vest. Ang suit niya naman ay nakasabit sa sandalan ng swivel chair niya.

Tangina. Ang sarap niya.

Pumikit ako at napabuga ng hangin. Kumalma, Hugo.

“Hello, Tito Feron!” bati ni Vanya.

Feron looked at us. He smiled and stood up. He sexily removed his eyeglasses.

I want him doing that while we’re making out.

Umiling ako. Why am I acting like a horny teenager?!

“Hi, Vanya…” He looked at me. “You’re also here, Hugo,” nakangiting bati niya.

He should stop calling me by my name. My name sounds a hundred times better in his deep baritone voice.

I smiled. I tried my best to act calm. “Hi…”

Tangina, hi lang?!

“I brought food for us three… Let’s eat merienda together,” nakangiting sabi ni Vanya saka inangat ang paper bag na hawak niya.

Feron chuckled. And damn. It sounds so fucking sexy.

“This is so sudden, Vanya… But okay, let’s eat,” sabi niya saka sinenyasan kaming umupo sa couch.

“Tito Feron, I know you’re always busy. And alam kong minsan nags-skip ka ng meals. I’m just being a caring niece,” sabi ni Vanya saka umupo.

Napahawak ako sa batok ko at umupo na lang din sa tabi niya. Inilagay ni Vanya ang paper bag sa center table. Inilabas niya ang tatlong burgers mula roon.

Inabutan niya ako, pati si Feron.

Feron smiled at her. “Thanks.”

Tangina. Hindi ako maka-akto ng normal. Ayoko naman kasing mahalata niya na panay tingin ako sa kaniya.

Napatingin ako sa bandang dibdib ni Feron. Fuck. I bet that chest is so damn sexy. Hulma pa lang ng katawan niya, alam ko na agad.

“You’re eating Tito Feron with your eyes,” bulong ni Vanya sa akin.

Tumikhim ako at tumingin na lang sa burger ko. Tangina. Paano ko ba kokontrolin ’to?

I’m acting like a sex-starved asshole.

Tumunog ang cellphone ni Vanya. Napasinghap siya at agad na tumayo. “Hala. Something came up. I have to go… Hugo, dito ka muna. Sabayan mong kumain si Tito Feron.”

Agad na kinuha ni Vanya ang bag niya. Napakurap ako. Iiwan niya ako rito?!

“W-wait… Ihahatid na kita,” sabi ko saka agad na tumayo.

Agad na umiling si Vanya. “No, thanks. Sabayan mo kumain si Tito Feron, okay? Bye!”

Napaawang ang mga labi ko nang agad siyang kumaripas ng alis.

Tangina. Ito ’yong tulong na tinutukoy niya?

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at tumingin kay Feron. He was just casually chewing his food.

He also looks sexy the way he chews.

Fuck. I’m hopeless.

Napabuga ako ng hangin at umupo na lang. I just have to accept this blessing.

Thanks, Vanya. I won’t disappoint you.

Feron looked at me and smiled. “Don’t be shy, Hugo. Eat your burger.”

“Ah, okay po.” Tangina.

He chuckled. “I’m not that old. You can drop the po.”

Tumango ako. “Okay, sorry.”

Fuck. Bakit ang awkward ko?

I sighed and bit my lower lip. I have to calm down. This is not me.

Kinalawang na ba ako?

I looked at him again. He seemed to notice that I kept looking at him.

“Do you have something to say, Hugo?” he asked.

“Uhm… I have a question, Mr. Feron.”

He chuckled. “Just call me Feron.”

I nodded. Pinipilit kong kumalma. Tangina… nag-uusap kami!

“Feron…” I cleared my throat. “Why are you still single?”

Halatang natigilan siya sa tanong ko. He took a last bite of his burger and took the bottled water, and then he drank water. Every move he makes looks hot to me.

“That’s an unexpected question,” he muttered. “But well… I don’t really know why… maybe I was just too busy. But well, I’m currently looking for someone to marry. I think a loveless relationship will do as long as I won’t die single.”

I bit my lower lip and nodded. “Oh… is that so?” I mumbled.

“Are you only looking for a woman? Or can it be a man?” I bravely asked.

He froze for a moment, then he chuckled. “Of course… I’m looking for a woman.”

I know someone like him wants to have a child. Alam kong manghihinayang siya kung wala siyang pag-iiwanan ng kayamanang binuo niya ng halos buong buhay niya.

“Are you sure you’re looking for a woman?” I asked. “Baka kaya ka single, kasi hindi pala babae ang gusto mo?”

Natigilan siya sa tanong ko. His eyes squinted. I felt like he was annoyed.

Right. Instead of making him like me… I’m making him mad. Good job, Hugo. Even my own mind was being sarcastic with me.

His facial expression went serious. He crossed his arms and stared intently at me.

“Do I have to remind you that you’re going to marry my niece… and you should be respecting me, Hugo?” he asked in a domineering tone.

I grinned. “I won’t marry your niece, Feron…”

Napakunot ang noo niya. “What the hell are you saying?”

“Vanya and I talked about it. We’re not going to get married…” I said and smiled at him.

Continue, Hugo. Keep acting cool. Fuck!

His forehead creased. “Both families already arranged your wedding. Can you even do something about it?”

“I can’t marry someone I don’t like… I’m also doing this for Vanya. We don’t really like each other that way,” I honestly said.

Feron’s eyebrows furrowed. “You don’t like Vanya? Damn. Your standards must be too high.”

I bit my lower lip and grinned. “Oo, mataas talaga. 6’6 ba naman.”

Natigilan siya. “What?”

“Wala…” Napakamot ako sa batok ko.

I have to be slow. I shouldn’t act rashly.

An idea came to my mind. I smiled at Feron. “Uhm… Do you want me to help you to look for someone to marry?” I asked.

He shook his head. “No, you don’t have to.”

“No, I can help. I’m good at matchmaking. I’m really really good at it,” I said, trying to convince him. “I was rude to you earlier. Sa ganito ako babawi.”

He stared at me. It was melting me… but I was trying my best to act cool and smile.

He sighed. “Okay… I’ll pay you. I don’t like wasting someone’s time.”

“You don’t have to… Hindi naman mahirap ang gagawin ko. I just need your phone number.”

Agad kong kinuha ang cellphone ko at pinindot ang contacts. I gave it to him.

“Please put your number here,” sabi ko… pilit kong pinipigil mapangisi.

He nodded and took my phone. He typed his number there and gave my phone back.

I smiled and saved his number with his name. Good job, Hugo.

I grinned. “Thanks for trusting me, Feron. I’ll find the perfect one for you…”

And that will be me.

Chapter Three

“Hello, p’re. What are you cooking?”

Natigilan ako nang umakbay sa akin si Aldrin saka tumingin sa niluluto ko. Lumapit din si Noah sa gilid ko at sumilip.

“Wow, sinigang. Pahingi,” walang hiya na sabi ni Noah.

I’m better than them. Kumakatok muna ako bago pumasok sa apartment nila. Silang dalawa, basta na lang napasok sa apartment ko! Minsan hindi na nga ako nagugulat kapag uuwi ako na nandito silang dalawa sa bahay ko.

“’Wag kayong magulo. May pagbibigyan ako nito…” sabi ko na lang saka pinatay ang kalan.

“Sino? ’Yong hot daddy?” nakangising tanong ni Aldrin.

Noah laughed. “Hot daddy amputa!”

Pinagdikit ni Aldrin ang mga palad niya. “Sana makahanap din ng hot mommy or hot daddy na mayaman.”

Noah did the same thing. “Same po. Please.”

Natigilan si Aldrin at tinaasan siya ng kilay. “Na para bang hindi kayo mayaman?”

Noah shook his head. “My parents’ money is not my money, dude… Pero ang money ng future hot daddy ay pera ko rin.”

Aldrin burst out laughing. “Tama, tama! Tara, hanap na tayo.”

They really share the same brain cell. Minsan parang nahahawa na rin talaga ako kakasama ko sa kanila.

Hindi ko na pinagpapansin ang dalawang ’yon at isinalin ang sinigang na baboy sa mangkok. I couldn’t stop smiling.

Vanya told me that Feron’s favorite Filipino meal is sinigang. Pupunta ako ngayon sa opisina niya at dadalhan ko siya nito.

I grinned and touched my chin. I already made a list of suitable women for him… but that was just a front. Siyempre, kailangan ko pa rin magkunwari na nagtatrabaho ako para sa kaniya.

“Tangina, p’re. ’Yong ngiti mo para kang evil villain na may planong pabagsakin ang main character.”

Binatukan ko si Aldrin. Tinawanan lang siya ni Noah.

“Teka, p’re… Ano palang plano mo riyan sa sinigang? Iyan ba ang weapon mo?” si Noah, itinuro ang sinigang.

Tumango ako. “Oo… mabagal muna ang atake ko, mga p’re. Titingnan ko muna kung may chance na magka-interes siya sa lalaki… I mean, sa’kin. Tapos kapag napansin kong medyo may epekto ako, doon na mas lalala ang atake ko. Kung wala talaga akong chance, siyempre susuko na ako. Kailangan ko munang alamin ’yon.”

Pumalakpak sina Aldrin at Noah na para bang proud sila sa akin. Ngumiti ako at tumango saka tinapik-tapik ang dibdib ko.

“Bravo, brother! Bravo!” Si Aldrin.

“I’m your greatest fan, my dude. I’m proud of you,” si Noah, nagpahid pa ng imaginary tears.

“Kalma lang, fans,” nakangising sabi ko.

Ito ’yon… ito ang tinutukoy ko na nahawa na ako sa kanila.

Noong college bago ko sila naging kaibigan, talagang halata sa akin na rich kid ako… aircon humor, mabango, ni hindi nagmumura…

Tangina, noong naging kaibigan ko sila, parang naging maasim na rin ako.

“Galingan mo sa diskarte, p’re. Dala dala mo ang honor at glory ng Averlands. ’Wag mo kami ipahiya, our captain.” Tinapik ni Aldrin ang balikat ko.

Noah laughed. “Honor at glory amputa!”

Naglagay na ako ng kanin sa lunch box. Isinalin ko na rin ang sinigang matapos ko palamigin nang kaunti, saka inilagay ko na sa paper bag. Hindi maalis ang ngisi ko.

Sabay ulit kami kakain mamaya ni Feron… pero kailangan subtle muna ang atake ko.

I need to confirm if he’s bendable… Sana, oo.

“My friends, it’s time…” sabi ko saka humawak sa dibdib ko at pumikit.

Pagdilat ko, nakatingin sa akin si Aldrin at Noah. They nodded with a serious expression that looked absolutely hilarious. They tapped my shoulder.

“Galingan mo, aming kaibigan. Maghatid ka ng magandang balita mamaya… Paalam,” si Aldrin saka pumikit.

“Ipakita mo kay hot daddy kung gaano ka kagaling lumandi… Ipakita mo kung sino ka. Proud kami sa’yo palagi, aming kaibigan,” si Noah, humawak pa sa dibdib niya.

Pagkatapos kong magpaalam sa mga kaibigan kong may sapak, naghanda na ako para umalis.

“Baby, it’s me again…” nakangising sabi ko sa big bike ko.

Tiningnan ko ang sarili ko sa side mirror. Napatango ako dahil wala namang nagbago, gwapo pa rin ako.

Sinuot ko ang helmet ko saka agad na sumakay sa big bike ko. Excited na agad ako sa mga mangyayari ngayong araw.

Napaisip tuloy ako. I think this is the perfect time to reveal that I’m bisexual to the public. Hindi ko naman kinakahiya ang sekswalidad ko… Hindi ko lang talaga mailabas dahil sa mga magulang ko. I know how old fashioned they are… Ngayong alam na nila, wala nang dahilan para ilihim ko sa lahat.

Napangiti ako nang nasa tapat na ako ng building ng Zakirov. Agad kong hinubad ang helmet ko at pumasok sa loob.

The guard just let me enter. Mukhang pwedeng pwede na akong pumasok kailan ko man gustuhin.

Agad akong pumasok sa elevator. May mga pumasok ding empleyado. Natigilan ako nang mapansin na nakatitig sa akin ’yong isang babae.

“I-ikaw si Hugo Ferrer, ’di ba?”

Nagtinginan din sa akin ang ibang nasa elevator. I smiled at them and nodded.

“Ah, yes… Ako si Hugo.”

Nagtilian sila at agad na lumapit sa akin.

“Pwede magpa-picture?”

“Pa-autograph po! Regalo ko lang sa Papa ko.”

Napangiti naman ako at pinagbigyan sila. I love interacting with my fans. Though sometimes I don’t know if they like me for my skills or for my looks. Okay lang naman sa akin kahit ano.

“Sayang, wala si Rhiatt. Super fan niya ako,” kinikilig na sabi ng isang babae.

“Oo! Sobrang pogi ni Rhiatt.”

Napangiti ako. Simula nang magbago si Rhiatt, dumami ’yong fans niya.

Noon kasi, hitsura at basketball skills lang yata ang maganda sa kaniya. Aaminin ko, nagustuhan ko talaga si Rhiatt dahil gwapo siya. Maraming nagsasabi na siya ang pinakagwapo sa Averlands. Basura lang talaga ’yong ugali niya noon.

Gwapo siya, maangas, maganda ’yong katawan, magaling magbasketball… matalino rin, hindi lang halata. Kaya ang bilis kong nagkagusto sa kaniya kasi ganoon talaga ang type ko sa lalaki.

Akala ko mahihirapan akong magmove on sa kaniya. Sa totoo lang kasi, talagang nasaktan ako noong nalaman kong may gusto siya kay Evron tapos naging sila.

Kasi siyempre, nanghinayang ako sa chance na meron sana ako sa kaniya noon.

Kaya hindi ko alam kung anong meron kay Feron. Nawala sa isip ko si Rhiatt sa unang kita ko pa lang sa kaniya.

Hindi naman bago sa akin ma-attract sa mga maganda o gwapo… I’ve met a lot of handsome men. Iba lang talaga ang epekto ni Feron sa akin.

What did he even do to me?

Napabuga na lang ako ng hangin nang nasa tapat na ako ng office niya.

Go, Hugo. First step muna, alamin kung may chance bang bumaliko si Feron.

Iyon lang naman, e. Kapag walang chance, edi suko na.

Napalunok ako saka kumatok. “Feron, si Hugo ’to.”

“Come in.”

Napakagat ako sa kamao ko. That damn sexy voice!

Agad na akong pumasok sa loob. Feron stopped typing on his laptop and looked at me.

Tanginang mukha ’yan.

Hindi ko alam kung kailan ako masasanay sa kagwapuhan niya.

He stood up. His perfect figure blessed my eyes. He looks hot wearing his typical work attire… but I also wanted to see him wearing casual clothes.

“Don’t you have a job or something, Hugo?” tanong niya. His tone sounded a little bit judgmental.

I smiled at him. “I’m a PBA player. Hindi ka nanonood ng basketball?” tanong ko.

Umiling siya. “I don’t watch basketball…” Naglakad siya papunta sa couch saka umupo roon.

Napakamot na lang ako sa batok ko at umupo sa tapat niya. Inilapag ko ang paper bag sa center table, pati na rin ang helmet ko. Hinubad ko ang leather jacket na suot ko at ipinatong sa tabi ko.

Nilagay ko rin ang folder na may profile ng mga babae sa table.

Sorry sa mga ex girlfriends at ex-flings ko. Promise, for props lang ’to. Hindi ko kayo ibubugaw nang totoo dahil akin si Feron.

“So, may I see the list?” tanong niya saka inilahad ang kamay niya.

I smiled at him. “Before that, we should eat first. Sabi ni Vanya, palagi kang nagpapalipas ng gutom.”

Umiling siya. “No, thanks. I still have to finish my—”

“Ay, sayang naman ’tong sinigang na niluto ko,” sabi ko, nagkunwaring malungkot.

Natigilan siya. “Sinigang?” tanong niya.

Medyo natawa ako dahil pati sinigang niya, may accent.

Tumango ako. “Oo, sinigang. Ayaw mo nito?” tanong ko… na para bang hindi ko alam na paborito niya ’to.

He cleared his throat and fixed his necktie. “Okay, fine. Let’s eat first.”

Napangiti ako at agad na inilabas ang lunch box mula sa paper bag. I also brought utensils with me. Agad kong inabot sa kaniya ang lunch box na may kanin. Sunod kong inilabas ang sinigang.

Nakita kong napalunok siya habang nakatingin doon. Pinigilan kong mapangisi.

Thank you, Vanya!

“Let’s eat…” sabi ko na lang saka ngumiti sa kaniya. Inabutan ko siya ng kutsara’t tinidor.

Tumango siya at kinuha iyon. Kumuha siya ng sabaw at nilagay sa lunch box niya gamit ang kutsara, pero masyadong maliit iyon.

Natigilan ako at napaisip. Tumayo ako at lumapit sa kaniya. Umupo ako sa tabi niya. Halatang natigilan siya sa ginawa ko.

Tangina, ang bango niya.

Pinilit kong hindi mag-focus sa amoy niya. Kinuha ko ang lunch box na may lamang sinigang. “Lalagyan ko ng sabaw ’yang kanin mo.”

Sinalinan ko ng sabaw ang lunch box niya, pero natigilan siya nang matapunan ko ang damit niya, pababa sa itim na trousers niya.

Tangina! Hindi ko sadya ’yon.

Kinakabahang tumingin ako sa kaniya. “S-sorry! Nilayo ko kaunti kasi ’di ba kapag nagsasalin minsan bumababa doon sa ano…” Tangina, hindi ko na maintindihan ang sinasabi ko sa pagkataranta.

Agad kong hinanap ang panyo sa bulsa ko at ginamit ’yong pamunas sa damit niya. Medyo nanginginig ang mga kamay ko dahil sa hiya.

Tinatablan din ako ng hiya minsan, gaya ngayon! Ang asim pa naman ng sinigang!

“It’s okay…” sabi na lang niya.

Ipinatong niya ang lunch box sa center table. Tumayo siya at nagtungo sa table niya. He took his phone and called someone.

“Alliah, please bring another set of clothes here in my office. Thanks,” sabi niya saka agad na binaba ang tawag. Secretary niya yata.

I bit my lower lip and closed my eyes tightly. Fuck. I bet he’s so annoyed with me now.

I looked at him. My jaw dropped when I saw him unbuttoning his vest, then his dress shirt. Nakatalikod siya sa akin ngayon… at gusto kong humarap siya!

He looked at me. “Can I take my clothes off? We’re both men… so you don’t mind, right?” he asked. “I’m not comfortable smelling like sinigang.”

I don’t mind! Pero gusto ko nakaharap ka sa akin!

I awkwardly laughed. “Okay lang… Sige, hubad ka lang diyan.”

Napasapo ako sa noo ko. Tangina, parang iba ’yong dating ng pagkakasabi ko.

Tumingin ako nang diretso, pilit kong iniiwasang lumingon sa kaniya… Pero hindi ko kinaya.

I looked at him. He removed his top… in the sexiest way possible. I gulped when his sexy masculine back blessed my mortal eyes.

And damn! He has a huge tattoo on his upper back. It was a huge dragon tattoo.

Napabuga ako ng hangin at napakagat nang mariin sa ibabang labi ko. My heart was pounding hard. Para akong gutom na gutom sa lalaki… Tangina, hindi naman ako ganito noon. What did he even do to me?

He’s so fucking hot. He’s unreal. How can someone be that hot and handsome?

I looked at him again. Nakaharap na siya sa akin. Iba’t ibang mura na ang nasabi ko sa isip ko habang nakatingin sa kaniya.

That damn chest… That fucking firm abs… Those biceps… What did I even do in my past life to deserve this view?

Naglakad siya palapit sa akin. Kinuha niya ang lunch box niya at umupo sa tapat ko… para lang kaming nagpalit ng pwesto.

Ayaw niya bang tumabi sa’kin?!

Napatikhim na lang ako at kinuha ang lunch box ko. Hindi na siya nagsalita pa at nagsimula na lang kumain.

Ako naman… ito… nawalan ng gana kumain.

Pasimple akong napapatingin sa abs niya… na para bang wala ako no’n.

I bit my spoon while staring at his body. It should be illegal to be that hot.

Umiling ako at sumubo ng kanin. Hindi ko alam kung biyaya ’to o parusa.

Biyaya sa mga mata ko, pero parusa sa mga kamay ko na hindi makahawak doon.

“Why are you not putting sinigang in your rice?” Feron asked.

“Hindi ko na kailangan ng ulam,” tila wala sa sariling sabi ko at napatingin sa abs niya.

“Huh?” tanong ni Feron.

Tila natauhan naman ako roon. Hugo, umayos ka!

I smiled at him. “I mean… kumain na kasi ako ng sinigang kanina… sa bahay.” I awkwardly laugh.

Tumango siya. “Okay…”

Napatingin ako sa kaniya nang magsimula na siyang kumain. Pinipilit kong basahin ang reaksyon niya… kung nagustuhan niya ba ang sinigang.

He looked at me. “Thanks for this. It tastes good,” sabi niya saka bahagyang ngumiti.

I smiled. “T-thank you… Uhm, sorry pala sa damit mo. Okay lang ba kung ako na ang magpa-dry clean?”

Umiling siya. “It’s okay. You don’t have to.”

Napaisip tuloy ako kung kalmadong tao ba talaga siya. Kahit kanina noong natapunan ko ang damit niya, mukha lang siyang nagulat… pero hindi siya nagalit.

“Ay, hindi! Kasalanan ko, kaya ako ang magpapa-dry clean,” pagpupumilit ko.

He looked at me and raised his fucking sexy eyebrow. “Okay, do whatever you want.”

Napangiti ako at tumango. Yes!

Muling bumaba ang tingin ko sa dibdib niya, hanggang sa abs niya. Paano ko ba pipigilan ang sarili kong tumingin doon.

I just cleared my throat. “Uhm, Feron… Kung mapapansin mo, napapatingin ako sa katawan mo. Okay lang ba?”

Napakurap siya sa tanong ko. Napatigil din siya sa pagnguya.

“W-what?” tanong niya.

“Ah… Ano kasi… uhm, ganyang katawan ’yong goal ko. Gusto ko lang ng inspiration para lalong magpursigi,” palusot ko.

Tila nakahinga naman siya nang maluwag. “Oh… is that so? I can tell you my workout routine.”

Ngumiti ako. “Wow, thanks! Goal ko talaga ’yan, e. Look at mine.”

Inangat ko ang laylayan ng shirt ko para ipakita sa kaniya ang katawan ko.

Titingnan ko lang kung interesado ba siya sa katawan ng lalaki… I want to know if he’ll find me hot.

Nasamid siya sa ginawa ko. Napahampas siya sa dibdib niya habang napapaubo.

Agad ko namang kinuha ang bottled water at binuksan iyon saka inabot sa kaniya. “Inom ka muna, oh.”

Kinuha niya iyon saka agad na uminom. Napabuga siya ng hangin pagkatapos saka tumingin sa akin. Nakakunot ang noo niya sa akin.

“Bakit ka naman nagulat, p’re?” tanong ko. “Parehas naman tayong lalaki… ’Di ba, sabi mo?”

“I know… I was just shocked. I didn’t expect that.” Napapikit siya nang mariin at humawak sa lalamunan niya.

I laughed. “Masanay ka na sa’kin. Para na tayong tropa, ’di ba?” nakangising tanong ko. “Oo, matanda ka na para sa’kin, pero—”

“What?” Agad na tanong niya. Tila ba na-offend siya sa sinabi ko.

“Sorry… Pero iyon nga… Para sa akin, close na rin tayong dalawa. Naramdaman ko na agad ’yon noong una tayong nagkita… Kahit na puro ka trabaho, ramdam kong goods ka naman kasama. We’re like… friends now, right?” I said with a smile.

Tama. Gagamitin ko sa kaniya ang skills ko sa pagiging feeling close ko.

Feron sighed. He put the lunch box on the table and stared at me. He crossed his arms while looking at me with an unreadable expression.

I looked at his arms and licked my lower lip… Sana ma-headlock.

Napailing ako at muling tumingin sa mukha niya. Focus muna sa goal.

“I don’t easily befriend anyone, Hugo.” His blue eyes were staring at me as he said those words.

I smiled and nodded. “Okay. More than friends na lang tayo.”

Chapter Four

“What?” tanong ni Feron. Para siyang aatakihin sa mga sinasabi ko.

I smiled. “Oo! Best friends na lang. More than friends, edi best friends.”

I raised my eyebrow and looked at him suspiciously. What is he thinking, huh?

“Ayaw mo ba ng best friends? Goods naman akong kaibigan. ’Yong friends ko, more than a decade ko na silang friends. I’m trustworthy too,” sabi ko, binibuhat ang sarili kong bangko.

He chuckled. I don’t know if I should take it as a compliment or an insult.

“You’re amusing, Hugo… It’s a shame you don’t want to be a part of our family,” he grinned. He leaned his back on the couch’s backrest.

“Magiging parte pa rin ko ng pamilya niyo,” bulong ko. Kung aasawahin mo ’ko.

Natigilan siya. “Huh?”

“Ang sabi ko… wow, ang ganda naman ng couch mo,” sabi ko saka humawak sa couch niya.

Malaman laman ko lang talaga na bendable siya, matinding banat talaga ang mga bibitiwan ko sa kaniya!

Tumango na lang siya at muling bumalik sa pagkain. Kumain na rin ako kahit parang mabubusog ako sa view sa harapan ko. Dapat dito na lang siya sa tabi ko. Ang hirap kapag nakikita ko siya, nawawalan ako ng gana kumain.

Pinilit ko na lang ganahan kumain. Napapangiti ako habang pinapanood siyang kumain. Walang dudang gusto niya nga talaga ang sinigang.

Mabilis niyang naubos ang kanin. Kinuha niya ang tubig saka uminom. Bawat paglunok niya, pinapanood ko.

He looked at me, and then looked at my rice. “You’re a slow eater,” he muttered.

I shook my head. “I’m a very good eater, Feron. Expertise ko iyon.”

“I didn’t say you’re a bad eater… I just said that you’re a slow eater.”

Napakamot ako sa batok ko. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako mabagal kumain. Sa ilang taon kong kasama sina Aldrin at Noah, natuto akong kumain nang mabilis… dahil nasanay ako makipagsapalaran dahil kapag kasabay ko silang kumain, nauubos agad ang pagkain.

Every time I eat with my family, they always reprimand me for eating too fast. Wala raw class iyon. Madalas nila akong pagsabihan na nagbago raw ako simula nang umalis ako sa kanila at piniling career ang basketball.

Mabagal lang ako kumain ngayon dahil nasa harapan ko siya. Nadi-distract ako sa katawan niya.

Natigilan kaming pareho nang makarinig ng katok.

“Sir, may I come in?” boses ng babae iyon.

Feron cleared his throat. “Come in.”

Agad na pumasok ang babae na sa tingin ko ay secretary niya. Napatitig ako sa secretary niya. Maganda siya at sexy, type ko rin.

Pero sa ngayon, inggit ang nararamdaman ko sa kaniya. Sana secretary na lang din ako ni Feron.

Napakagat ako sa ibabang labi ko… Patapos na ang kontrata ko sa Averlands. Pwede pa siguro mag-change career?

Inabot ng secretary ang damit kay Feron. “Here’s your clothes, Sir.”

Tumango si Feron at kinuha ang damit niya. Nakahanger pa iyon at halatang plantsado.

“Thanks, Alliah. You may go now,” sabi ni Feron.

Tumango si Alliah. Tumingin din ito sa akin at bahagyang yumuko, tila binabati ako. Tumango na lang din ako.

Hinabol ko ng tingin si Alliah. Maganda talaga siya at sexy. Bagay na bagay sa kaniya ang suot niyang work attire. Nakasuit din ito at naka-pencil cut skirt… Napaisip tuloy ako… kung hindi ba na-a-attract si Feron sa kaniya, o sadyang professional lang si Feron.

Napabuga ako ng hangin. Ang swerte niya talaga… Palagi niyang kasama si Feron.

“Type mo?”

Napapitlag ako nang biglang magsalita si Feron. I looked at him. Nadismaya ako nang makitang nagsusuot na siya ng damit.

Paano na ang ulam ko?

“Uhm, yes… Type ko.” Pero mas type kita.

“I guess you’re the playboy type, huh.” He grinned.

I chuckled. “Hindi naman… Pero kung kailangan mo ng tulong tungkol sa mga babae, kaya kitang tulungan.” Humawak ako sa dibdib ko. “You see, I’m quite the charmer. I can help you with that. Kaya nga ngayon, tinutulungan kitang makahanap ng mapapangasawa, e.”

Napangisi si Feron at nagsuot ng necktie. Nalungkot talaga ako dahil hindi ko na nakikita ang katawan niya… pero okay lang, wala namang takip ang mukha niya.

Tinakpan ko na ang lunch box at ibinalik sa paper bag. Umupo naman si Feron sa tabi ko. Tumikhim ako at pinakalma ang sarili ko kahit tuwang tuwa ako na tumabi siya sa akin.

“Let me see that…” sabi niya saka itinuro ang folder na dala ko.

“Ah, yes…” Kinuha ko iyon saka inabot sa kaniya.

Agad niyang binuklat iyon. Napansin ko na dumidiretso ang mga mata niya sa details ng mga babae imbis na sa pictures nila.

Fuck. I really feel bad for using my exes for this. Magso-sorry na lang siguro ako sa kanila.

Lahat ng ex ko, naging kaibigan ko ulit. I never cheated, or fell out of love with them. Palaging ex ko ang nakikipaghiwalay sa akin. It’s either they fell out of love, or they wanted to pursue their career abroad. Iba-ibang dahilan, pero healthy palagi ang break up. Siyempre nasasaktan ako kapag naghihiwalay kami, pero hindi ko na lang pinipilit. Sa huli, nirerespeto ko na lang din ang nagiging desisyon nila.

“So… what do you think?” I asked. “May nagustuhan ka ba sa kanila?”

“I don’t know… I don’t feel good about this,” he muttered while flipping the pages.

I bit the insides of my cheeks and stared at him. I looked at his expression. His forehead creased, as if something didn’t feel right.

What does it mean? Ayaw niya ba sa babae?

I was trying my best to stop myself from smiling while staring at him.

“Bakit?” tanong ko, bahagya kong nilapit ang mukha ko sa kaniya.

“I’m just not comfortable… Do these women know about this? I mean… did you tell them about me and the condition that I want? I’m just bothered… maybe they’re not aware about this.”

I smiled shyly and bit the insides of my cheeks. Well, he’s right… Pero wala naman kasi talaga akong plano ibugaw ang mga ex ko.

“Uhm… I think saka ko na aasikasuhin ’yon kapag may napili ka sa kanila. Kahit tatlo. Ang hirap naman kung sasabihan ko silang lahat,” palusot ko.

Tumango siya. “You have a point.”

Natigilan kaming pareho nang tumunog ang phone niya. Agad siyang tumayo at lumayo sa akin. Lumapit siya sa glass wall na malapit sa table niya at sinagot ang tawag.

I stared at his glorious back. He put his hand in his pocket and stroked his blond hair.

Tangina talaga!

Pumikit ako at huminga nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili ko. How can someone be that hot? And sexy?

“Yes, I’ll arrange a meeting with him. I’m planning to buy ten percent of his shares.”

I wasn’t really interested in business stuff… but I was listening attentively to him just because his voice was sexy.

Tumagal ang usapan nila. Business partner or something yata.

Mukhang busy talaga siya. Siguradong papaalisin niya na ako pagkatapos niyang makipagtawagan.

May pumasok na ideya sa isip ko. Humiga ako sa couch niya at pumikit.

Magpapanggap akong tulog!

Ilang saglit pa, nagpaalam na siya sa kausap niya. Napalunok ako at pilit na ni-relax ang sarili ko para magmukha talaga akong tulog.

Narinig ko ang mga hakbang niya palapit sa akin. I relaxed myself and my breathing… so that he wouldn’t notice I was just pretending.

“Damn…” I heard him say.

Sorry, Feron. Sa’yo lang nakalaan ang rest day ko ngayon.

Akala ko aalis na siya, pero natigilan ako nang may ikinumot siya sa akin. Kahit nangangati akong tingnan, hindi ko idinilat ang mga mata ko. Narinig kong humakbang na siya papalayo, mukhang bumalik na siya sa table niya.

I slightly opened my eyes. Nagpigil ako ng ngiti nang makitang ginamit niya ang suit niya na pangkumot sa akin.

Hayop! Shit! Fuck!

Pinilit kong pigilin ang kilig ko dahil baka mapaaga ang buhay ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Pasimple ko ring inamoy ang suit niya. Ang bango. Parang kumapit ang amoy niya roon.

Wala akong plano matulog… pero nakatulog talaga ako.

---

“Hugo…”

Natigilan ako nang may tumapik sa braso ko. Kinusot ko ang mga mata ko at dumilat… Nanlaki ang mga mata ko nang si Feron ang bumungad sa akin.

Napabalikwas ako ng bangon at yumuko. Pasimple kong pinahid ang gilid ng mga mata ko kung may muta ba. Pati ang gilid ng mga labi ko, kung may panis na laway ba.

Tanginang ’yan! Nakatulog talaga ako?!

I cleared my throat and looked at him. “S-sorry. Nakatulog pala ako.” I awkwardly laughed.

Napakamot ako sa batok ko at inabot sa kaniya ang suit niya… kahit ayaw ko pa isauli.

Tumango siya at kinuha iyon. “It’s okay… But we have to go now. It’s already 11 p.m.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Huh?! Seryoso?!”

Tumingin ako sa relo ko. Napasinghap ako nang makitang malapit na nga mag 11.

“Gago… Gantong oras ka talaga nauwi?” gulat na tanong ko sa kaniya.

“Most of the time,” tipid na sagot niya.

Napakamot ako sa batok ko at agad na tumayo. Sobrang haba naman ng tinulog ko. Nalagpasan ko na ang merienda at hapunan.

Kinuha ko ang leather jacket ko at sinuot ’yon, pati ang helmet, paper bag, at folder. Sabay kaming lumabas ni Feron ng office niya.

Tahimik kaming pareho sa elevator. Napatingin ako kay Feron na seryoso lang at walang kibo. Hindi ko alam ang nasa isip niya… basta ang nasa isip ko, ’yong imahe na nagme-make out kami rito sa elevator.

I smiled and bit my lower lip. Damn. That must be so hot!

“Pft–”

Natigilan si Feron at tumingin sa akin. He raised his sexy eyebrow. “What’s funny?” he asked in a serious tone.

Umiling ako. “Ah, wala. Naalala ko lang no’ng bata ako, bumili ako ng pellet gun tapos nabaril ko ’yong kalaro ko. Binali ni Mama ’yong pellet gun ko at pinalo ako,” pagdadahilan ko.

Never nangyari ’yon. Imbento ko lang on the spot.

He chuckled… I blinked and looked at him. He covered his mouth demurely and chuckled… as if I said something funny.

“You have a wild childhood, Hugo,” he commented.

Damn. Even his laugh was sexy as hell.

Tumawa na lang din ako. “Gano’n talaga. Iba ako sa mga kapatid ko dahil hindi masyadong strikto sina Mama sa akin.”

Totoo na ’to. Hindi talaga strikto sa akin sina Mama. Mas mahigpit sila noon sa mga nakakatanda kong kapatid. Sometimes, I feel bad for my older siblings. Kaya minsan hindi ko sila masisi kung KJ sila o kaya naman katulad na katulad nina Mama.

Nang makalabas na kami, wala ng mga empleyado, pero nakabukas pa ang mga ilaw. Nang makalabas kami ng building, napansin ko na iba na ang guards. Dalawa sila. Siguro sila ang pang night shift.

“Hello po, Sir Feron! Ginabi na naman po kayo, ah!” nakangiting bati ng isang guard kay Feron.

Feron smiled. “Opo. By the way, nag-order na po ako ng kape at dinner para sa inyo,” magalang na sabi niya sa guard. Siguro dahil mas nakakatanda ang mga guard sa kaniya.

Napakagat ako sa kamao ko habang nakatitig sa kaniya. Gago. Hindi lang pala siya guwapo at hot, humble din!

I really wasn’t expecting that someone as powerful and as successful as him would be this down to earth.

“Wow, ang humble mo pala. Ang bait mo sa mga guard,” nakangiting sabi ko habang nakasunod sa kaniya papuntang parking area.

Tumango siya. “Yeah. I respect people like them. Servers, guards, maids… Because they’re working hard to earn money… to survive. I have no respect for people who are rude to them.”

Napangiti ako at tumango… This was quite unexpected from him.

Karamihan kasi sa mayayaman ay out of touch talaga. Wala silang empathy o pakialam sa ibang tao lalo sa mahihirap… Actually, I was like that too… but that was before I met Aldrin and some of my college friends. Karamihan kasi sa kanila ay scholar students… Iyong iba naman ay working students. Kaya lumawak ang understanding ko para sa kanila.

Iyon ang nagtulak sa akin para maging independent. Bumukod ako kina Mama no’n at tumigil umasa sa pera nila.

When I started earning a lot from being a PBA player, I also started donating to charities and programs.

Actually, I’m also planning to build a scholarship program. Pinagpaplanuhan pa namin ng Averlands.

Natigilan ako nang tumigil siya sa tapat ng isang kotseng itim. Iyon na lang ang natitirang kotse, kaya siguradong sa kaniya iyon.

He looked at me. “Make sure to eat dinner when you get home.”

I smiled and nodded. “O-okay. Ikaw rin.”

Dito na ba matatapos ang araw? Tangina, natulog lang ako maghapon!

Tumikhim ako at nagkunwaring naghanap sa bulsa ko. “Hala, naiwanan ko yata ’yong susi ng motor ko sa office mo!” Kinapa kapa ko ang bulsa ko.

Actually, nasa bulsa ko talaga.

Akmang papasok na si Feron sa kotse niya pero natigilan siya at tumingin sa akin. “Is that so? We can go back and get it.”

Umiling ako. “Hindi! ’Wag na… Bukas na lang. Nakakatamad na bumalik. Mag-commute na lang muna ako,” sabi ko saka ngumiti.

Inarte lang.

“No, really. We can get it now… kaysa naman mag-commute ka,” sabi niya.

Medyo nakakakonsensya gaguhin ang taong ’to dahil sa kalandian ko. Mukha lang siyang intimidating, pero mabait talaga siyang tao.

“Uh… Hindi na. Hassle kung babalik pa tayo. Naisara na ng guards ’yong building. Commute na lang ako,” pag-iinarte ko pa.

He sighed. “Okay… but I’ll take you home. Get in the car.”

Napasinghap ako. “Hala? Seryoso ba, p’re?” tanong ko.

He smirked. “Oo, p’re…” sabi niya, ginaya ang p’re ko.

It sounded so expensive on him though. Parang hindi bagay sa kaniya ang mga ganiyang language.

Kailangan niyan ng experience. Kagaya ko… sa ilang taon kong pagsama kina Aldrin at Noah.

“Thank you!” Agad kong binuksan sa may shotgun seat at sumakay roon.

Napangiti ako at napahawak sa dibdib ko. I’m so proud of myself!

Agad ding sumakay si Feron at pinaandar ang kotse. Sobrang excited ako, pero pilit kong pinakalma ang sarili ko.

Chill lang, Hugo!

“Can you tell me your address? If that’s okay…” sabi niya habang nagmamaneho.

Napatango ako. “Ah, oo!” Kinuha ko ang phone ko saka nagtungo sa Waze. I typed my address and showed it to him.

He followed the address through Waze. Ako naman, pasimple lang na tumitingin sa kaniya buong biyahe.

Siguro nagtatampo ang big bike ko kasi iniwan ko siya roon… Pero maiintindihan niya naman siguro. Hindi naman siguro siya mananakaw roon dahil may guard din sa parking area.

Don’t worry, I’ll come back for you, my baby.

Ilang saglit pa, nakarating na rin kami sa bahay. Tumingin si Feron sa apartment ko saka lumingon sa akin.

“You live here? I thought your family’s rich?” he asked.

I nodded. “Oo… pero ayokong umasa kina Mama. May ipon din naman ako pampatayo ng bahay. Sa ngayon, sa apartment muna.”

He smiled. It was a warm smile. “That’s nice, Hugo. I underestimated you.”

Shit! He complimented me!

“Thanks… Thank you rin pala sa paghatid. Sorry pala ulit kasi nakatulog ako sa office mo. Siguro ang lakas ng hilik ko?”

He nodded. “Kinda… but it was tolerable.”

I smiled at him. “Thank you ulit.”

He nodded. “No worries. Go ahead… Don’t forget to eat dinner.”

Tangina! Ang caring! Casual lang ba talaga ’to? Wala ba talagang meaning?!

“Ikaw rin,” sabi ko na lang saka bumaba ng kotse niya.

Tumayo ako sa tapat ng gate ng apartment namin. Feron rolled down the car window… He blessed my eyes again with that strikingly handsome face.

He waved and smiled at me. He looked at the road and started the engine. Natigilan ako nang may pumasok na ideya sa isip ko. Agad akong humawak sa bintana ng kotse niya. Natigilan siya at tumingin sa akin.

“Yes?” he asked.

“Uhm… Kakain ako ng dinner sa bahay. Gusto mong pumasok sa loob at sumabay sa’kin kumain?” nakangiting tanong ko.

He shook his head. “It’s okay… I’ll just order a—”

Umiling ako. “Hindi na! Sumabay ka na sa akin kumain!”

Okay, I sounded a little pushy.

Natigilan siya at muling tumingin sa kalsada… saglit na napaisip.

He looked at me again and nodded. “Okay.”

Chapter Five

Ang lakas ng kabog ng dibdib ko habang papunta kami sa tapat ng pinto ko. Napabuga ako ng hangin at humawak sa dibdib ko.

Shit! Kinakabahan ako.

Ewan ko ba kung bakit ako kinakabahan.

Natigilan ako nang nasa tapat na kami ng pinto ko. Shit! ’Yong mga kalat sa bahay ko!

I looked at him and smiled awkwardly. “W-wait lang.”

Mabilis akong pumasok sa bahay saka ni-lock ’yon. Dali dali kong kinuha ang mga nagkalat na damit ko sa sala at pinaghahagis iyon sa laundry basket. Inayos ko rin ang mga comics ko na nakakalat sa couch at center table at ibinalik sa shelf.

Mabilisan akong nagwalis ng sahig. Itinapon ko rin ang mga kalat ko sa kusina.

Pagkatapos ko, agad kong pinagbuksan si Feron. I smiled at him. Pinilit kong magmukhang cool kahit halos mamatay ako sa pagod sa pagmamadali kanina.

“S-sige, pasok ka na…” I said and opened the door wider for him.

Tumango siya at pumasok sa loob. Sinara ko ang pinto at agad na sumunod sa kaniya.

“Upo ka,” sabi ko saka itinuro ang couch.

Tumango siya at umupo. Napakamot ako sa batok ko at agad na nagtungo sa kusina at kumuha ng tubig. Nagsalin ako ng tubig sa baso saka bumalik sa sala.

“Tubig.” Inilapag ko ang tubig sa center table.

“Thanks,” sabi niya saka kinuha ang tubig at ininom iyon.

“Ah, sige… luto lang ako,” awkward na sabi ko saka bumalik sa kusina.

I opened the fridge and looked for something to cook. Napaawang ang mga labi ko at bumagsak ang mga balikat ko nang maalalang hindi pa pala ako nakapag-restock ng laman sa fridge.

Dapat ngayon ako mago-grocery, pero inuna kong pumunta sa office ni Feron!

Tangina! Ano’ng ipapakain ko sa kaniya? De lata? Noodles? Nakain ba siya no’n?!

Napapikit ako nang mariin at napasabunot sa buhok ko. Shit!

Bumalik ako sa sala at lumapit kay Feron. Naabutan ko siya na patingin tingin sa paligid. Natigilan siya at tumingin sa akin.

“Uh, Feron… Wala palang stock sa fridge. Bale… okay lang sa’yo kumain ng de lata?” tanong ko sa mahinang boses… dahil hiyang hiya ako!

He nodded. “No worries, I don’t mind.”

Thank you sa pagiging understanding, mahal.

Ngumiti na lang ako at bumalik sa kusina. Kinuha ko ang lata ng cornbeef. Kumuha ako ng dalawang itlog. Ito-torta ko na lang itong cornbeef para naman maayos ayos kahit papa’no.

Pagkatapos kong magsaing at magluto, bumalik ulit ako sa sala.

Naabutan ko si Feron… Nakasandal ang likod niya sa backrest ng couch. His arms were crossed and his eyes were closed.

Medyo naawa naman ako sa kaniya. Mukhang pagod siya sa trabaho at gusto nang umuwi, pero pinilit ko pa siyang kumain dito dahil sa kalandian ko.

Mukhang naramdaman niya ang presensya ko dahil idinilat niya ang mga mata. He looked at me and stood up.

“Tapos na ako magluto… tara sa kusina,” pagyayaya ko sa kaniya.

Dumating kami sa kusina. Nakahain na roon kaya umupo na lang kami. Napatingin siya sa ulam… Mukhang wala siyang ideya kung ano ’yon.

“Tortang cornbeef ’yan. Nakain ka ba niyan?” tanong ko.

Umiling siya. “But no worries… I’m not a picky eater.”

Nagsimula na kaming kumain. Tumingin naman ako sa kaniya sa unang subo niya. Saglit siyang natigilan.

“This tastes better than I expected. It tastes unhealthy… and good… at the same time.” He chuckled.

I laughed. “’Wag lang araw-arawin.”

Tahimik na kumain na lang kami. Medyo gutom ako kaya mabilis akong natapos kumain.

Napatingin ako kay Feron. Demure talaga siyang kumain… Tangina, ganyan din ako dati noong hindi pa ako napapatropa kina Aldrin at Noah.

“Thank you for the food,” sabi ni Feron matapos kumain.

Next time, ako na ang food mo.

“You’re welcome…” Agad akong tumayo at niligpit ang mga plato namin.

Tumayo si Feron. “I’ll wash the dishes,” pagpresinta niya.

Agad akong umiling. “Ay hindi na. Kaya ko na ’to, ano ka ba? Para kang others.”

Lumapit siya sa akin, sa may sink. “No, it’s okay… Don’t worry, I know how to do this.”

Napakurap na lang ako. He rolled his sleeves up to his elbow.

My mouth watered. He looks hot while doing that… Napalunok ako habang nakatingin sa bisig niya. Nakita ko na ang katawan niya kanina, pero hindi pa yata sapat sa akin iyon.

Sinimulan niya nang hugasan ang mga plato. Ito naman ako, parang tanga sa tabi niya na hindi maalis ang titig sa kaniya.

He stopped for a moment and looked at me. “Why don’t you sit? You don’t have to watch me. I really know how to do this.”

“Ah… Okay. Uhm, sige.”

Gusto nga kita panoorin!

Wala naman akong nagawa at umupo na lang sa upuan at pinanood ang likod niya.

Napangisi ako at kinuha ang phone ko saka kinuhanan siya ng picture.

Grabe ka na talaga, Feron!

Sa totoo lang, kaya ko lang naging crush si Feron ay dahil gwapo siya… at maganda ang katawan niya. Wala naman ibang rason. Hindi ko alam kung maganda ba ang ugali niya o ano… nito ko lang nalaman. Since I really only liked him for his physical appearance… because he’s hot.

But he really surprises me… I mean, I really think he’s the intimidating, arrogant type… but he’s actually not. Mukha lang siyang intimidating… siguro dahil kailangan niya iyon sa mundo ng business. But he’s surprisingly gentle and considerate.

Alam kong hindi kami magka-humor dahil medyo malayo ang age gap namin, pero hindi siya mahirap pangitiin at patawanin.

“Done…” sabi niya saka lumingon sa akin.

Agad akong tumayo at lumapit sa kaniya. “Thank you ha. Pagod ka na sa trabaho tapos naghugas ka pa ng plato. Kinuhanan nga kita ng picture, e… Remembrance lang na hinugasan ng nag-iisang Feron Alarik Zakirov ang mga pinggan sa bahay ko.”

He laughed. “You’re exaggerating. I’m not that big…”

Natawa ako. “Hindi, ah. For sure, malaki ’yan.”

Natigilan siya. “What?” he asked.

“I mean… malaki ka talaga! P’re naman! Ikaw na ’yan, oh! Business genius?! Malaking tao ka talaga!” I laughed and tapped his shoulder.

Tanginang bibig ’to.

He smiled. “You’re flattering me… Thanks, Hugo.” He looked at his watch. “I have to go home now.”

Tumango ako, kahit medyo disappointed. “Sige… Hatid na kita sa labas.”

Lumabas na kami at hinatid siya sa labas. Tumigil siya sa tapat ng kotse niya at tumingin sa akin.

“Thank you, Hugo.” He smiled.

Ngumiti rin ako at tumango. Ipinasok ko ang mga kamay ko sa magkabilang bulsa ng pants ko dahil medyo malamig na sa labas. “Wala ’yon. Thank you rin sa paghatid.”

Tumango siya. Inilabas ko ang mga kamay ko sa bulsa ko para kumaway sa kaniya… pero may sumama at nalaglag.

Ang susi ng big bike ko.

Natigilan si Feron at tumingin doon. Napasinghap ako at agad na kinuha iyon at ibinalik sa bulsa ko. Agad na bumilis ang tibok ng puso ko.

Putang ina! Ang tanga mo, Hugo!

“Is that… a key?” he asked. His forehead creased.

I laughed nervously. “Oo. Susi ng cabinet ko. May mga collection kasi ako ro’n ng ano… ng anime figures.”

Tangina talaga!

Tumango siya. “Oh… Okay. I’ll go now.”

Pumasok na siya sa kotse niya. Ngumiti na lang ako at kumaway sa kaniya. He smiled and nodded at me before he left.

Hinabol ko na lang ng tingin ang papalayong kotse niya. Napahawak ako sa dibdib ko at kinuha ang susi ng big bike ko.

Tangina, muntik na ako ro’n!

---

“Para makasama si hot daddy mo, talagang iniwan mo ’yong baby big bike mo?!” natatawang tanong ni Aldrin.

I sighed and nodded. “Oo, p’re… Binalikan ko rin naman no’ng umalis si Feron. Nag-book pa ako ng ride pabalik sa kompanya kagabi para kunin.”

Noah and Aldrin laughed at me. Napahawak pa sila sa tiyan nila at maluha-luha kakatawa.

“Tangina, nagagawa naman talaga ng kalandian, oh.” Noah laughed.

Napaismid ako at pinunasan ang pawis ko gamit ang towel. Habang practice, si Feron ang nasa isip ko.

Hindi ko pa rin talaga ma-identify kung posible bang matipuhan niya ako. Baka naman kasi mabait lang talaga siya at walang meaning ’yong kagabi.

“Argh!” Napasabunot ako sa buhok ko.

Sumpa talagang magkagusto sa straight na lalaki.

Napahawak ako sa baba ko. Magtanong kaya ako kay Evron. Ano’ng sikreto niya at nagkagusto sa kaniya si Rhiatt?

ILANG ARAW na akong hindi makapunta kay Feron, siguro mga tatlong araw na. Wala na kasi akong maisip na dahilan para kitain siya. Baka masyado na akong mahalata.

Kaya naman nang makita kong sinundo ni Evron si Rhiatt, hindi ko pinalagpas.

“Evron! My dude!” bati ko sa kaniya.

Akmang sasakay na siya sa kotse niya, pero natigilan at napalingon sa akin. Nakita ko kung paano sumama ang mukha niya nang makita ako… na para bang sinira ko na ang araw niya.

“What?!” iritadong tanong niya nang lumapit ako sa kaniya.

I laughed and tapped his shoulder. Tanginang tangkad talaga ng kapre na ’to!

“Ikaw naman, p’re. May selos ka pa bang nararamdaman sa’kin? Ikaw na nga ang pinili ni Rhiatt, ’di ba?”

Sumilip ako kay Rhiatt mula sa kotse. Nakasakay na siya sa shotgun seat.

“What do you need?” tanong ni Evron. Halata ang iritasyon sa boses niya na para bang hindi niya ako matagalan ng isang segundo.

Humawak ako sa braso niya at hinila siya palayo sa kotse. “Ano’ng sikreto mo? Paano nagkagusto sa’yo si Rhiatt?” bulong ko sa kaniya.

Mas lalong napakunot ang noo niya. “What?!” iritadong tanong niya.

Tangina talaga nito. Kay Rhiatt lang yata good mood ’to, e!

“Don’t get me wrong, p’re! Hindi ko kay Rhiatt gagamitin, okay? Hindi ako napatol sa may karelasyon na, ano ka ba?” sabi ko para kumalma siya riyan. “May crush kasi ako… kaso straight siya. So, gusto ko malaman kung ano’ng ginawa mo at nagkagusto sa’yo si Rhiatt.”

He touched his chin. Medyo gumaan ang ekspresyon niya. Siguro natuwa siya na may iba na ’kong gusto. Hayop na kapre ’to.

“I don’t know… Nagpapansin lang naman ako sa kaniya. Kapag lalabas siya, lalabas din ako. That’s it. Palagi lang akong nagpapakita sa kaniya. Palaging susulpot.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko. Gano’n?

Hanggang pag-uwi, nasa isip ko ang sinabi ni Evron.

Magpapansin?

Feeling ko pinagdadamutan lang ako ng technique ni Evron, e. His advice was too vague. Magpapansin?

Pero sabagay, siguro ako na ang bahala sa technique ko.

Pagsapit ng gabi, dumiretso na lang muna ako sa Ronnoc’s.

Dumiretso ako sa counter at umupo sa stool. I just ordered a light drink.

Napakamot ako sa kilay ko at uminom. I looked at Feron’s picture on my phone.

I still don’t know what this man did to me. Bakit ba hindi siya maalis sa isip ko?

Am I that desperate?

Umupo na lang ako sa malapit na table at doon uminom. Natigilan ako nang makitang may chat sina Aldrin sa group chat namin.

Dennis Trio

Aldrin:

Daya mo

@Hugo

di man lang nagyaya sa Ronnoc’s!

Noah:

Wahahaha! Miss niya na hot daddy niya, yaan mo na!

Hindi ko na lang sila ni-reply-an.

“Hugo.”

Natigilan ako at nag-angat ng tingin. It was Finley. My ex-fling.

“Hey,” bati ko sa kaniya.

Agad siyang lumapit sa akin at umupo sa kandungan ko.

“Wow… Wala man lang tanong tanong kung single ako?” nakangising tanong ko.

He grinned. “You won’t be here if you’re taken.”

Okay, may point. Hindi naman talaga ako napunta sa mga bar kapag may girlfriend o boyfriend ako.

I drank my liquor and sighed. He hugged my nape and stared at me.

“Are you okay?” he asked. “Brokenhearted ka na naman?” nakangising tanong niya.

Umiling ako. “Hindi, nagkagusto lang sa straight.” Napangiwi ako.

“Kawawa ka naman…” he said in a teasing tone.

“Thank you, ha. Gumaan ’yong loob ko,” sarkastikong sabi ko.

He laughed. “Ang malas mo naman sa mga nagugustuhan. Last time ’di ba si Rhiatt De Roxas? ’Yong retired gago?”

Napailing na lang ako. “Teka nga… bakit mo ba ako ginugulo? Tangina kapag may nakakilala talaga sa’kin dito…”

He laughed. “’Di ka pa rin nag-o-out?”

Tumango ako. “Oo, pero may plano naman. Ayoko lang maunahan ng paparazzi at media sa pag-announce.”

Saka ni hindi pa nga alam ni Feron ang sexuality ko. Baka magulat siya. Saka ko na ia-announce kapag alam na ni Feron.

Yumakap siya sa akin. Isinandal niya ang ulo sa balikat ko. “Wow, tama ’yan!”

Sanay na ako kay Finley. Touchy talaga siya. Pero hindi siya nalapit o nagre-reach out sa akin kapag alam niyang hindi ako single.

“Hugo?”

Natigilan ako. Natulos ako sa kinauupuan ko nang marinig ko ang pamilyar na boses na ’yon.

Napalunok ako… natatakot mag-angat ng tingin… dahil alam na alam ko kung sino ’yon.

“Hoy, tawag ka,” bulong ni Finley sa akin.

I licked my lower lip. My hands were cold and shaking. Putangina.

Nag-angat ako ng tingin. Nagtama ang paningin namin ni Feron… pero agad ding dumako ang tingin niya kay Finley na nakaupo sa kandungan ko.

Tang…ina.

Chapter Six

Nataranta ako… Hindi ko alam kung itutulak ko ba si Finley, o aakto lang ba ako na parang chill lang ako.

Finley looked at Feron, then he looked at me. Tila nakaramdam siya, kaya agad siyang umalis sa kandungan ko.

“Uhm, I have to go, Hugo…” sabi na lang niya saka umalis.

Hindi ko siya nasagot, dahil masyado akong naka-focus kay Feron. Napalunok ako habang nakatitig sa kaniya. Nangunguna ang kaba sa puso ko… Gusto kong magpalamon sa lupa ngayon.

I really wanted to appreciate seeing him in casual attire… black shirt and jeans. His usual brushed back hair was down… and it was kinda messy. Ngayon ko lang siya nakita sa ganiyang style.

Napapikit ako nang mariin. Nagawa ko pa talagang isipin ’yon sa ganitong sitwasyon!

I immediately stood up. I awkwardly laughed and touched my nape. “Ah, I have to go.”

Pagkasabi no’n, agad kong hinablot ang helmet ko at ang susi ng big bike ko saka dali daling umalis. Hindi ko magawang tingnan siya o ang reaksyon niya.

“Putangina!” asik ko. Para akong tanga na nagsusuntok sa hangin paglabas ko ng Ronnoc’s.

Ayoko sanang malaman niya ang sexuality ko sa ganitong paraan. Hindi ko naman ililihim sa kaniya, e. Kaso bume-bwelo pa ako.

“Hugo…”

Mahigit sampung mura yata ang nasabi ko sa isip ko nang marinig ang boses na iyon. Napabuga ako ng hangin nang marinig ang mga hakbang niya na papalapit mula sa likuran ko.

Wala ka nang magagawa, Hugo. Harapin mo na lang.

Muli akong napabuntonghininga at lumingon sa kaniya. He stared at me. I don’t know what he’s thinking right now… but his blue eyes look dead serious.

“Uh… Hello, Feron,” bati ko. I awkwardly smiled at him.

“Why did you suddenly leave?” He grinned. “It’s not like I caught you cheating.”

Napangiwi ako at napapikit nang mariin. “H-hindi… Magpapaliwanag ako, pwede?” tanong ko.

He chuckled. “You don’t have to explain.”

“I feel like I have to… Pwede tayo mag-usap sa mas tahimik na lugar? Kung okay lang?”

I was trying my best to act calm and chill… but I’m really nervous. Para akong nahuling may kabit kahit wala namang kami ni Feron.

Please, don’t get me wrong, Feron. Hindi ako gano’n!

He looked at his watch. Tila ba kinakalkula niya kung may oras kaming mag-usap. He looked at me again and nodded.

“Okay…”

Napatitig ako sa kaniya. Gusto ko lang talaga munang i-appreciate ang hitsura niya ngayon. He’s so damn hot in casual clothes. Parang puputok ang damit niya dahil hindi kinakaya ang katawan niya.

Napailing ako at napapikit. Hugo, ’wag muna ’yan ang isipin mo.

Inabot ko kay Feron ang helmet ko. “Wear that. Diyan lang tayo sa may malapit na coffee shop.”

His forehead creased. He stared at my helmet. “What are you gonna wear?”

“Okay lang ’yan. Diyan lang sa malapit ’yon.” Sumakay ako sa motor ko. “Sakay na.”

He looked at my helmet. Tila ba nagda-dalawang isip siya.

“Don’t worry, mabango ’yan,” nakangising sabi ko.

Lumapit siya sa akin at isinuot ang helmet sa’kin. Napakurap ako sa ginawa niya.

Mukhang totoo ang sabi ni Vanya na maarte sa katawan si Feron. Natatakot ba siya na baka maasim ang helmet ko?

Sumakay naman siya sa motor ko. I held his hands and made him cling on my waist.

“Kapit ka. Baka malaglag ka.”

He didn’t protest. I bit my lower lip to stop myself from smiling like a fool… Meron pa nga akong problema, tapos nagagawa ko pang kiligin.

Agad kong pinaandar ang motor. Humigpit ang kapit ni Feron sa akin nang pinaharurot ko na ang motor. Napayakap siya nang mahigpit sa akin.

Gusto kong kiligin, pero parang wala naman sa lugar. Napapangisi na lang ako sa pakiramdam na nakayakap ang mga bisig niya sa’kin.

Mabilis kaming nakarating sa malapit na coffee shop. Agad na bumaba si Feron. Hinubad ko naman ang helmet ko saka inayos ang nagulo kong buhok.

I looked at him. Natigilan ako nang mapansing nakatulala siya… at namumutla.

“Huy, okay ka lang?!” nag-aalalang tanong ko saka tinapik ang braso niya.

Napalunok siya at tumingin sa akin. “A-are you a racer or something? I saw my life flash before my eyes.”

I laughed and tapped his arm. “Matatakutin ka pala sa motor. Unexpected,” natatawang sabi ko.

Hindi naman ganoong kabilis ang pagpapatakbo ko, ah. Hindi ba siya sanay sumakay sa motor?

Napapikit siya nang mariin at humawak sa dibdib niya. Natatawa ako sa reaksyon niya. I feel like I saw another hidden side of him.

Humawak ako sa braso niya. “Okay ka lang ba?” tanong ko at inalalayan siya.

Hindi siya nagsalita. Inalalayan ko siya papasok sa coffee shop. Buti na lang at walang ibang tao. Pinaupo ko siya saka umupo rin sa tapat niya.

“Hindi ka ba sanay sumakay sa motor?” tanong ko.

Tumango siya. “I’m not a fan of motorcycles. They look dangerous.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko dahil parang ang cute niya ngayon sa paningin ko ngayon.

Natahimik na kaming pareho. Napakamot na lang ako sa batok ko dahil bigla kong naalala kung bakit kami nandito.

Oo nga pala, magpapaliwanag ako sa kaniya.

“Uh, Feron… Ano… Uhm ’yong kanina.” I licked my lower lip. Biglang bumalik ang kaba ko kanina.

He stared at me. “Actually, you really don’t have to explain, Hugo.”

“Baka kasi magbago ’yong tingin mo sa’kin. Baka kung anong isipin mo tungkol sa akin,” bulong ko saka napahawak sa batok ko. “Actually, I’m bisexual. Alam mo ba ’yon?” tanong ko.

He nodded. “I have two close friends, Hugo. One is gay, and the other one is bisexual as well… So, don’t worry because I’m not judging you.”

Napalunok ako habang nakatitig sa kaniya. Hindi ko inaasahan na maiintindihan niya agad ako. Hindi ko rin inaasahan na parte ng LGBT ang close friends niya.

“And you don’t have to worry, Hugo. I don’t think you’re interested in me or have a crush on me just because you’re bisexual. You’re free to be yourself when we’re together.”

Paano ba iyan, Feron? E, may crush ako sa’yo?

“Wow, ang dali mo pala kausap. Kinabahan ako sa totoo lang, kasi baka isipin mo na may gusto ako sa’yo or what dahil bisexual ako.” I awkwardly laughed.

Feron chuckled. “You don’t have to worry. Hindi ako nag-iisip ng ganoon.”

Sa totoo lang, dapat kang mag-isip ng ganoon.

Humawak ako sa dibdib ko at napabuga ng hangin. “Nakahinga ako nang maluwag do’n, ah.”

He smiled at me. “That guy earlier… is he your boyfriend? Is he the reason why you don’t want to marry my niece?”

I aggressively shook my head. “Hindi, ah! Single ako. ’Yong lalaki kanina, para kong tropa ’yon. Saka wala rin siyang kinalaman kaya ayokong magpakasal kay Vanya. Ayoko lang talagang magpakasal sa taong hindi ko mahal. Saka mas nakikita ko si Vanya bilang best friend material kaysa asawa,” natatawang sabi ko.

He nodded. “Is that so? But I think that would be a problem, since both families have decided to push through with it.”

Napangisi ako. “Wala naman silang magagawa kung ayaw ko. May sarili akong buhay. Ayoko ng kinokontrol ang buhay ko.”

He nodded. “That’s a good mindset. Who wants to be dictated in life right? Besides, marriage is something that shouldn’t be taken lightly.”

Napangiti ako habang nakatitig sa kaniya. Feron’s personality contradicts his hot looks. He’s calm, understanding, gentle, and soft-spoken… I just think it’s quite contradictory to his looks. Sa unang tingin sa kaniya, iisipin mong unapproachable siya at nakakatakot. Idagdag pa na may malaki siyang tattoo sa likod.

“Feron… I just remember that you have a huge dragon tattoo on your back. Kailan pa ’yon?” tanong ko.

Natigilan siya at napahawak sa balikat niya. “Oh, that… I just found it cool ten years ago. I kinda regret it now. I think it doesn’t look good on me. Buti na lang sa likod… It’s not visible when I have my clothes on.” He chuckled.

Fuck! What do you mean?! It looks so fucking hot on you!

“Hindi, ah! Ang angas nga, e. Gusto ko nga rin. Pero siguro sa braso,” sabi ko saka humawak sa kanang braso ko. “Actually, nakapili na nga ako ng design.”

“That’s nice. I bet it will look great on you… Go for it, as long as you won’t regret it in the future.” He chuckled.

Napangiti ako. Ang gaan kausap ni Feron. Kahit sa usapan namin, ako ang madalas mag-open ng topic, nagtutuloy-tuloy rin naman dahil masarap siyang kausap. Hindi lang siya ’yong basta tumatango o umiiling. He’s listening very well, and he’s also commenting.

“Alam mo ba, hindi ko talaga inasahan na ganito ang personality mo. I mean, I was really intimidated the first time I met you. You really look intimidating. Para bang bawal kang banggain, gano’n. Hindi ko in-expect na parang katulad ka lang din pala ng ibang tao kausap.”

He smiled at me. “I really have to look intimidating, so that my business partners and competitors won’t think that I’m easy. It was just a front, really… But of course, I’m just a normal person like everyone else. I just have to look brave and intimidating every time I’m wearing my suit.”

I bit my lower lip. “You trust me enough to tell me these things?”

Tumango siya. “Yeah. You don’t seem to be interested in business anyway.”

I laughed. “Tama naman… Hindi talaga ako interesado sa business talks.” Natigilan ako nang may maalala ako. “Bakit ka pala nasa bar? Hindi ko in-expect na makikita kita sa gano’ng lugar.”

“Every Saturday is bar night.” He chuckled. “I want to relax at least once a week.”

“Sabagay… mas okay pa rin na kahit papa’no nakakapag-relax ka.”

“Actually, I left my friends there. But I’m sure they won’t look for me,” sabi niya saka tumingin sa phone niya.

Sa kalagitnaan ng pagkukwentuhan namin, um-order na muna kami ng maiinom dahil nakakahiya naman kung nakatambay lang kami rito.

Napatingin ako sa likod ni Feron habang na-order siya para sa amin. Napabuga ako ng hangin.

He really seems straight. Wala akong nararamdaman sa kaniya na magkakaroon ng interes sa lalaki.

Bumalik siya na may dalawang juice at sliced cake para sa akin.

“Salamat,” sabi ko saka ngumiti sa kaniya. “Sure ka bang hindi ka hahanapin ng mga kaibigan mo?”

Tumango siya. “They don’t give a fuck. Don’t worry.”

I just smiled and sliced the chocolate cake with the fork. Agad kong tinikman iyon. Tumingin ako kay Feron saka inalok siya. He just smiled at me and shook his head.

Pagkatapos namin sa uminom, agad na rin kaming umalis at bumalik sa Ronnoc’s. Medyo binagalan ko na ang pagpapatakbo ko dahil baka atakihin na sa puso si Feron.

Hindi na ako bumaba ng big bike ko nang ibaba ko siya sa Ronnoc’s dahil uuwi na rin ako.

“Feron, ingat ka sa pag-uwi,” sabi ko saka humawak sa batok ko.

He nodded. “Yeah. You too.”

“Uhm… Pwede pa rin kita tulungan maghanap ng mapapangasawa? Pwede pa rin ako pumunta sa office mo?” tanong ko.

To be honest, I know I’m making it obvious. Tanga na lang ang hindi makakahalata na interesado ako sa kaniya. I’m too obvious… Kung sa akin gagawin ang mga bagay na ito, halatang halata ko na… malalaman ko kaagad.

But Vanya told me Feron was quite oblivious to things like this. Dahil daw iyon sa kawalan ng karanasan ni Feron sa pakikipagrelasyon… Kaya siguro ganito rin kalakas ang loob ko.

Hindi niya naman iisipin na interesado ako sa kaniya.

He smiled at me and nodded. “Yes… but only if you’re not busy. You’re not allowing me to pay you… so I hope you’re not exerting too much effort for this.”

Ngumisi ako. “Don’t worry, hindi naman ako napapagod. Gusto lang din kitang tulungan.” Na makatuluyan ako.

“Thanks, Hugo…”

I smiled. “Wala ’yon.” I massaged my nape. “Uhm… So… Am I one of your friends now?” I asked. “I mean… you don’t easily befriend anyone, but I really hope we’re a little bit close now.”

O baka feeling close lang ako?

He nodded. “Yes, I don’t easily befriend anyone… But I’m comfortable with you. So, I consider you as my friend now.” He smiled. “I’m still hoping that you’ll fall in love with my niece though. I really want someone like you to be a part of our family.”

I chuckled and shook my head. “Malabo ’yan… I really don’t see Vanya that way… Uh, sige. Alis na ’ko. Ingat ka sa pag-uwi.”

Pagkatapos kong magpaalam kay Feron, agad ko na ring pinaharurot ang motor ko paalis sa Ronnoc’s.

Parang gusto ko na lang magdabog.

Tangina. Ang sakit pala kapag binubugaw ka ng crush mo sa iba.

Chapter Seven

“Message mo na, p’re! Kaya mo ’yan!” sabi ni Aldrin habang hinihilot ang balikat ko. “Hindi ikaw ’yan, Hugo Kyrell Ferrer! Ipakita mo kung sino ka talaga!”

Noah laughed beside me. “Tama, p’re! Message mo na ’yan. Gusto mo kami na lang mag-send para hindi ka kabahan.”

Umiling ako. “Ayoko nga. Tangina, baka kung ano pa i-send niyo.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko habang nakatingin sa pangalan ni Feron. Itong dalawang siraulong ’to, binubulungan na naman ako.

May public practice game kasi kami. Gusto ko sana yayain si Feron na manood. Kaso alam ko naman kasing busy siyang tao. Paglalaanan niya pa ba ng oras ang manood ng basketball practice game? Ni hindi nga siya mahilig sa basketball.

“My friends, give me strength,” madramang sabi ko saka pumikit.

“Go, nakshie!” si Aldrin, todo cheer sa’kin. “Para sa kalandian, p’re!”

Noah tapped my arm. “Go, p’re! Hangga’t may buhay, dapat lumalandi! Kaya message mo na si hot daddy!”

Napabuga ako ng hangin at tumango. I typed a message for Feron.

Me: Hello, Feron! Busy ka ba sa Thursday? I mean, alam ko namang busy ka, pero gusto lang kita yayain. May practice game kasi kami no’n kalaban ang ibang team. Baka gusto mo lang manood. Pero alam kong busy ka! Alam ko ring hindi ka interesado sa basketball! Niyaya lang talaga kita kasi siyempre friends na tayo hahaha!

“Tangina, ang haba ng explanation mo,” natatawang sabi ni Noah.

Aldrin burst out laughing. “Nawawala pagiging chill mo dahil kay hot daddy, Hugo!”

Hindi ko na lang pinansin ang pinagsasasabi nila dahil kinakabahan ako sa reply ni Feron. Para akong ewan na nakatitig sa cellphone ko, hinihintay na mag-reply siya.

Napasinghap ako nang mag-pop up ang reply niya. Natigilan sina Aldrin at Noah saka sumilip din sa phone ko.

Feron: Good afternoon, Hugo. I will try. I can’t promise anything, since I am really busy, but I will try.

Feron: Thank you so much for inviting me. I really appreciate it.

“Tangina, angas. HR typings!” natatawang sabi ni Aldrin.

“Gago, ganiyan lang talaga siya.” Siyempre, kailangan ko ipagtanggol si crushiecakes sa mga basher.

Napangiti na lang ako habang nakatingin sa reply ni Feron sa akin. Alam kong hindi siya makakapunta, pero na-appreciate ko pa rin naman ito.

Na-realize ko na kahit masakit na ibinubugaw niya ako sa iba, tuloy lang ang buhay. Hindi ko naman siya magagawang i-uncrush agad, e. Ni hindi ko nga siya maalis sa isip ko.

“Hugo…”

Natigilan ako sa pagkuha ng mga gamit ko sa locker nang tawagin ako ni Rhiatt. Lumapit siya sa akin saka tinapik ang balikat ko.

I grinned and lightly punched his arm. “Bakit, p’re?”

“Wala naman. Kukumustahin lang kita. Parang iba ang aura mo nitong mga nakaraan… Hindi ko ma-explain, e. Para kang inspired na ewan.” He touched his chin.

I laughed. “Gano’n ba? Mas pogi na ’ko? Nagsisisi ka nang ni-reject mo ’ko?” Ngumisi ako. “’Wag kang ganiyan, ha. Baka malaman ni Evron ’yan,” biro ko.

Agad na napakunot ang noo niya. Tangina, ang bilis talaga i-rage bait nitong gagong ’to. Kahit yata biruin mo siya at sabihang pangit, mapipikon siya kahit alam niyang hindi totoo.

“Gago ka ba?” iritadong tanong niya. “Tangina, seryoso kasi. Ano ba? May progress ba sa inyo no’ng sinabi mo sa’kin na type mo?” tanong niya.

“Ewan ko, p’re. May sumpa yata ako na magkagusto sa mga straight nitong nakaraan. ’Yong una kong sumpa, e, ikaw… Tapos ending, nagka-boyfriend ka. Tapos sunod, si Feron… na mukhang straight na straight talaga.” Napasapo ako sa mukha ko. “Tanginang buhay ’to.”

He laughed at me. He tapped my shoulder. “Malay mo naman may chance ka sa kaniya.”

I sighed and shook my head. “I really wish… Pagod na ’ko maging broken.” Humawak ako sa dibdib ko.

Natigilan kami sa pag-uusap nang biglang sumulpot si Evron. Agad siyang lumapit sa amin. He kissed Rhiatt’s cheek and hugged him… in front of me. Na para bang hangin lang ako rito.

“Ano ba?! Para kang tanga!” asik ni Rhiatt. Namumula ang mukha na itinulak si Evron.

Evron looked at me. “What are you looking at? Inggit ka?” he grinned.

Tangina ng kapreng ’to!

“Gago, hindi! Diyan na nga kayo…” sabi ko na lang saka kinuha ang bag ko sa locker.

Umalis na ako at dumiretso sa parking area. Kotse ko muna ang dala ko ngayon para mapahinga naman ang baby big bike ko.

Nang makasakay ako sa kotse, agad kong kinuha ang phone ko at t-in-ext si Feron.

Me: Feron, nasa office ka pa?

Hindi siya nakapag-reply agad. Siguro busy. Pinaandar ko na ang kotse papunta sa office niya. Nag-iisip na agad ako ng excuses para makasabay siyang mag-dinner.

Nang makarating ako sa kompanya niya, sumilip muna ako sa salamin ng kotse ko. Inayos ko ang buhok ko. Alam kong gwapo pa rin naman ako, pero maganda na rin ang sigurado.

Napahawak ako sa hikaw ko. Natu-turn off kaya si Feron dito? Tanggalin ko na kaya ’to?

Natigilan ako at agad na umiling. No, Hugo. Be who you are.

Ngumiti ako at tinapik ang dibdib ko saka bumaba ng kotse. Pasipol sipol ako habang papasok sa loob ng gusali… Makikita ko na naman ang inspirasyon ko sa umaga.

Pagpasok ko sa elevator, natigilan ako nang mag-vibrate ang cellphone ko. May reply na pala si Feron.

Feron: Yes, but I’m going to go home early. I’m having a mild headache.

Shit! Kawawa naman ang baby ko.

Napahawak ako sa baba ko. Bilang isang butihing feeling boyfriend niya, kailangan ko siyang tulungan.

Nang makarating ako sa tapat ng opisina ni Feron, agad ko siyang kinatok.

“Feron, si Hugo ’to,” sabi ko habang inaayos ang buhok ko.

“Come in.”

Agad akong pumasok. Naabutan ko siya na nagsusuot ng suit. Mukhang paalis na rin siya.

He smiled at me. “Hi, Hugo.”

Shit! Nakakamatay talaga ang face card ng taong ’to. Pati boses niya, nakakapanghina ng tuhod.

Willing ako maging bottom para sa kaniya.

I’ve never been a bottom before.

“Hello, Feron… Kakagaling ko lang sa practice… Masakit ang ulo mo?” tanong ko… na para bang wala akong dirty thoughts tungkol sa kaniya.

Sana mapatawad mo ’ko, Feron. Kasalanan mo rin naman ’to, e. Payapa sana ang buhay ko kung hindi ka dumating sa buhay ko.

He touched his temple and nodded. “Yeah… it’s just a mild headache though. I’ll just go home and sleep.”

“Nako, hindi mo dapat ini-ignore ’yan. May tatlong doktor sa pamilya namin… kaya tutulungan kita,” sabi ko saka humawak pa sa dibdib ko.

Well… I know nothing about medical stuff.

Feron chuckled. “You don’t have to, Hugo. Wala lang ’to… This is just a simple headache.”

“Ganyan din ang sinabi ng kaibigan ko… noong buhay pa siya,” pananakot ko sa kaniya.

Na-adapt ko na nang buo ang way of talking nina Aldrin at Noah. Wala na akong magagawa kundi ang i-embrace na lang.

“Kaya makinig ka sa’kin, okay? Saan ba ang bahay mo? Marami akong alam na pampawala ng sakit ng ulo. Trust me, okay?”

Napansin ko na may sipon siya dahil namumula ang ilong niya. Hehe, ang cute.

He laughed. “Okay. I trust you, doc.”

Nagpigil ako ng ngiti, kunwari hindi ako kinikilig. Pagdating kay Feron, mas madali pang magpigil ng tae kaysa sa kilig.

Lumabas na kami ng office niya. Habang nasa loob kami ng elevator, pasimple kong kinuha ang phone ko at nagsend ng message kay Ate Hannah… ’yong ate kong doktor.

Me: Ate, paanong gagawin sa mild headache?

Agad siyang nag-reply. Thank you at hindi siya busy!

Ate Hannah: Magpa-check up ka.

Me: Mild nga lang! Ano ’yong pwede lang gawin? May sipon din kasi.

Hindi niya ako ni-reply-an. Napaismid na lang ako at binalik ang cellphone ko sa bulsa ko. Kainis!

Paglabas namin ng building, agad kong tinapik ang braso ni Feron.

“Susundan ko na lang ’yong kotse mo, ha. Ako’ng bahala sa’yo,” sabi ko saka humawak sa dibdib ko.

He nodded. “Okay… But aren’t you busy?”

Umiling ako. “Hindi ako busy.” Pagdating sa’yo.

Akmang sasakay na siya sa kotse niya, pero natigilan siya at bumahing. Umiling siya at pinunasan ang ilong niya. Binuksan niya ang pinto ng kotse niya, pero napabahing siya ulit.

“Feron…” Humawak ako sa braso niya.

This time, wala na ’tong halong kalandian. Concerned talaga ako sa kaniya.

“Ako na lang ang mag-drive,” pagpresinta ko.

“How about your motorcycle?” tanong niya.

“Hindi ko dala… May nakikita ka bang motor dito?” pagsisinungaling ko. “Nag-commute lang ako.”

Tangina. Ang nagagawa naman talaga ng pag-ibig, oh.

“Pero sabi mo kanina, susundan mo ang kotse ko?” tanong niya. 

Ay tangina!

“I mean… nang naka-commute sana,” palusot ko saka kumamot sa batok ko. “Pero mas convenient kung ako na lang ang magdi-drive para sa’yo.”

“Okay, thanks.” Inabot niya sa’kin ang susi ng kotse niya.

Sumakay na kami sa loob ng kotse niya. Sa totoo lang, nag-aalala talaga ako sa kaniya.

“Ayaw mo bang dumiretso na tayo sa ospital?” tanong ko.

Umiling siya. “No need, Hugo. I just need to rest and I will be okay.”

Tumango na lang ako. Feron gave me his phone. Nandoon ang address niya. Agad na akong nagmaneho at sinundan ang route papunta roon.

Habang nagmamaneho, napansin kong tahimik si Feron. I glanced at him, and I saw him sleeping. Mukhang masakit nga talaga ang ulo niya at gusto nang magpahinga.

Don’t worry, mahal. Aalagaan kita.

“Dito na yata ’yon,” bulong ko nang makarating kami sa isang high-end condominium.

Hindi ko ine-expect na sa condo siya nakatira. Akala ko sa malaking bahay o mansyon.

Dumiretso na ako sa parking area. Tumingin ako sa kaniya na natutulog pa rin. Parang nakakakonsensya siya gisingin.

Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya at tinitigan siya sa malapitan. Ngayon ko lang yata natitigan nang ganito kalapit ang mukha niya.

Napatitig ako sa mukha niya na wala yatang imperfection. Siguro may ten-step skin care routine siya?

May pilikmata pala siya. Hindi masyadong halata dahil blond din iyon.

Natigilan ako nang marahan niyang idilat ang mga mata… saka tumingin sa akin. Tumikhim ako at agad na lumayo.

Tangina, ayos talaga.

“Tiningnan ko kung buhay ka pa,” pagbibiro ko.

He smiled at me. “I’m still alive…” Tumingin siya sa paligid. “We’re already here.”

Bumaba na rin kami ng kotse niya saka pumasok sa loob ng building. Napaawang ang mga labi ko sa laki ng lobby. Halos masilaw ako dahil naglalaro sa kulay na gold and white ang interior design nito.

“Hindi ko in-expect na nagre-rent ka ng condo,” sabi ko habang nakasunod sa kaniya.

He chuckled. “I own this building, Hugo.”

Nasamid ako sa sariling laway. Lalo lang akong sinampal ng katotohanan na isa siyang mayamang business genius at ako naman ay simpleng basketball player lang. Lagi pang pawis.

Nang makapasok kami sa elevator, pinindot niya ang pinakamataas na floor.

Tumingin ako kay Feron. Halata sa mukha niya na gusto na niyang humiga dahil napapapikit siya.

Kawawa naman talaga ang baby ko na ’to.

Nang makarating kami sa top floor. Penthouse pala ang tinutuluyan niya. Napaawang ang mga labi ko habang nililibot ng tingin ang kabuuan no’n.

His place was a loft-type penthouse. Glass wall din ang kabuoan kaya kitang kita ang city lights. As a civil engineer, I really admire the interior of this penthouse.

Agad na inilagay ni Feron ang brief case sa itim na sofa saka umupo roon. Mukhang wala talaga siyang energy.

Lumapit ako sa kaniya. “Uh… Okay lang na makialam na ako sa kusina mo?”

He looked at me and nodded. “Yeah, go ahead. Sorry, I can’t cook for you.”

Agad akong umiling. “Wala ’yon. Alam kong masama ang pakiramdam mo. Sige, magpalit ka na ng damit, ’yong komportable ka.”

Agad akong tumingin sa kusina niya saka nagtungo roon. Lulutuan ko na lang siya ng porridge. Siguro naman may mga gamot din siya rito.

Pagkatapos kong magluto, agad kong sinilip si Feron sa sala. Nakapagpalit na siya ng damit.

Kinagat ko ang kamao ko nang makitang nakasuot siya ng puting t-shirt at itim na pajamas. Nakapikit siya habang nakasandal ang likod sa backrest ng sofa.

Agad kong kinuha ang porridge saka lumapit sa kaniya. Inilapag ko sa center table iyon pati ang baso ng tubig.

He opened his eyes and looked at me. Then he looked at the porridge. “Thanks, Hugo.”

“May mga gamot ka ba rito?” tanong ko.

Tumango siya. “Yeah, in my room. I’ll just get it.”

Agad akong humawak sa braso niya. “Ako na lang ang kukuha. Nasa taas ang kuwarto mo?” tanong ko.

Gusto ko lang talaga makita ang kuwarto niya.

He smiled at me and nodded. “Yeah. Thanks a lot, Hugo.”

Okay lang, mahal.

Agad akong umakyat at nagtungo sa kuwarto niya. Napasinghap ako at napahawak sa mga mata ko.

Ito na yata ang pinakamalinis at pinakamaayos na kuwartong nakita ko. The bed was neat. Ni walang gusot iyon. Ang bango rin ng kuwarto niya. Amoy floral na fabric conditioner, tapos hindi masakit sa ilong.

Ini-imagine ko na kung mag-asawa kami… baka hindi kami magkasundo. Bukod sa malikot akong matulog, minsan sa kuwarto ako kumakain kapag nanonood ng movie sa tablet or cellphone.

Napailing na lang ako at hinanap ang lagayan niya ng gamot. Napatingin ako sa medicine box na nasa bedside table niya. Agad kong binuksan iyon at kinuha ang gamot sa sipon at lagnat.

Bumaba na ako ulit at binalikan si Feron. Nakapikit na naman siya habang nakasandal sa sofa. Umupo ako sa tabi niya at kinuha ang porridge.

“Feron…”

He opened his eyes and looked at me. Muntik na ako matunaw sa mga mata ng baby ko.

“Kain ka na… para makainom ka na ng gamot.”

“Ah, thanks, Hugo…” Kinuha niya ang porridge sa akin at nagsimulang kumain.

Natigilan siya at nagtatakang tumingin sa akin.

“You didn’t cook for yourself?” tila nag-aalalang tanong niya.

Hindi na. Makita lang kita, busog na ’ko.

“Hindi na… Busog din naman ako. Sige, kain ka lang.”

Tumango na siya at bumalik sa pagkain. Napangiti ako nang ubusin niya iyon.

Kinuha ko ang gamot saka inabot sa kaniya ang tubig.

Ininom niya iyon saka ngumiti sa akin. “Thanks.”

“You’re welcome, mahal.”

Natigilan siya sa sinabi ko. “Mahal?”

Tangina, nasabi ko ’yong inner thoughts ko.

“I mean, mahal magkasakit kaya magpagaling ka. Naputol lang kasi sumakit ’yong lalamunan ko,” I cleared my throat and touched it.

He nodded. “You should eat too. I have meds for sore throat.”

“Hindi na… Sige na, pahinga ka na do’n sa kwarto mo. Maghahanda lang ako ng basin with towel para ilagay sa noo mo.”

Agad siyang umiling. “You don’t have to, Hugo… You can just go home and rest. Thank you… but for sure you’re tired too.”

Umiling ako. “Wala ’yon. Nandito na rin naman ako, e. Sige na. Ako ang bahala. Doon ka na sa kwarto mo.”

Napahawak siya sa batok niya saka tumango, wala na ring nagawa. Umakyat na siya papunta sa silid niya.

Agad naman akong naghanda ng basin na may tubig saka kumuha ng extra clean towel sa bag ko. Hindi ko alam kung saan nakalagay ang towel niya.

Umakyat ako sa kwarto ni Feron at naabutan ko siyang nakahiga na at natutulog. Umupo ako sa kama niya saka inilapag sa bedside table ang basin. Binasa ko ang towel saka piniga.

Tumingin ako sa kaniya na mabigat na ang paghinga, mukhang tulog na. Pinunasan ko ang pisngi niya.

Napabuga ako ng hangin. Ang lala naman masyado ng pagka-crush ko sa taong ’to.

Bakit ko ba ginagawa ang lahat ng ’to para sa taong nakilala ko ng wala pang isang buwan?

Inilapat ko na ang towel sa noo niya. Siguro kakasubsob niya sa trabaho, nagkakasakit na siya. Halata naman kasi sa kaniya na sobrang workaholic siya.

Grabe, magkaibang magkaiba kami sa maraming bagay. Ako ngayon, halos hindi ko na nagagamit ang degree at license ko. Swerte na lang siguro ako kasi sumesweldo ako sa bagay na gusto ko.

Tumayo ako at umupo sa single seater couch na malapit sa kama niya. Tumitig ako sa kaniya, hinihintay na malusaw siya sa titig ko.

Delikado talaga ako sa kaniya. Mas lalong lumalalim ang pagka-crush ko sa kaniya.

I only like him for his looks, right? I mean, iyon naman talaga ang dahilan kaya ko siya naging crush… kasi gwapo siya.

But I’m starting to like his personality too. Ano ba naman ito?

---

“Ay gago…”

Napahawak ako sa batok ko nang maramdamang medyo masakit iyon. Nakatulog pala ako sa couch niya!

Tiningnan ko ang oras sa phone ko habang kinukusot ang isang mata ko. 5 a.m. na pala.

Tumingin ako kay Feron na natutulog pa rin. Nakakahiya naman kung magigising siya tapos nandito pa rin ako.

Tumayo ako at lumapit sa kaniya. Inalis ko ang towel sa noo niya saka humawak doon. Hindi na siya masyadong mainit.

Napabuntonghininga ako. Ayoko pa sanang umalis… pero kailangan ko munang mamaalam, baby.

Tulog ka lang, ha. ’Wag mo munang isipin ang work. Sige ka, mag-aalala ako.

Humawak ako sa dibdib ko para kontrolin ang puso ko. Para siyang natutulog na angel. Kahit tulog, mukha siyang mabait.

“Tangina, gwapo mo talaga,” bulong ko habang nakatitig sa kaniya.

Natigilan ako nang marahan niyang idilat ang mga mata. Bumilis ang tibok ng puso ko nang agad na dumako ang tingin niya sa akin.

I awkwardly laughed. “N-narinig mo?” tanong ko.

He nodded. “Yeah, loud and clear.”

Putangina.

Lesson learned… mag-shut up na lang!

Chapter Eight

Thankful ako sa isang bagay… magaling akong magpalusot.

“Well, to be honest, p’re… talagang nagagwapuhan ako sa’yo. Number one insecurity kasi kita. Gusto ko kasi maging ganyan kagwapo,” sabi ko saka itinuro ang mukha niya.

Bumangon siya saka humawak sa batok niya. He smiled at me and chuckled.

“You don’t have to be insecure, Hugo. You’re also handsome…” nakangiting sabi niya.

I just laughed awkwardly. Kunwari hindi kinilig kasi sinabihan niya ’kong gwapo.

“Uh… okay ka na ba?” tanong ko na lang. “Kumusta ang pakiramdam mo?”

He smiled. “I’m okay now. Thank you, Hugo. Hindi ka na nakauwi dahil sa akin.”

I chuckled. “Wala ’yon! Para ka namang others…” Pabirong tinapik ko pa ang balikat niya. “By the way, mauna na rin ako.”

Agad siyang bumangon. Humawak naman ako sa braso niya para alalayan siya.

He looked at me. “Wait, Hugo. I’ll cook breakfast for us first.”

I shook my head. “No need. Masama pa ang pakiramdam mo. Saka ’wag ka munang magtrabaho ngayon. Hindi ka naman siguro maba-bankrupt kapag nagpahinga ka ng isang araw, ’di ba?”

“I’m okay now… I want to cook breakfast for you. You took care of me last night. Hindi ka na nakapag-dinner,” he said. His forehead creased lightly, as if he was bothered and worried.

“Okay lang ’yon. Busog naman ako kagabi. Saka hindi rin ako gutom ngayon.”

Pagkasabi ko no’n, biglang kumalam ang sikmura ko. Natigilan si Feron at tumingin sa tiyan ko.

Tumikhim na lang ako at tinapik tapik ang braso niya. “Ako na lang ang magluluto. Okay?”

He sighed. “I’m really okay, Hugo.”

Marahan niyang inalis ang pagkakahawak ko sa kaniya. Natigilan ako nang bigla siyang bumaba sa sahig saka biglang nag-push up. Napaubo ako at napahawak sa dibdib ko. Nanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin sa kaniya.

He looked at me. “See? I’m okay now,” sabi niya saka agad na tumayo.

Napakurap ako at napakamot sa batok ko. Ang random ng ginawa niya. Nagulat talaga ako.

Napasinghap ako nang bigla siyang mawalan ng balanse at napaupo sa kama niya.

I shook my head and crossed my arms. “Ako na ang magluluto… by the way, uh… pwede makigamit ng bathroom? Doon sa baba?” tanong ko.

He smiled at me and nodded. “Yes, sure… There’s an extra toothbrush and towel there. You can use them. Don’t worry, they’re new.”

Tumango na lang ako at agad na bumaba. Humawak ako sa kumakalam kong sikmura… Ngayon ko lang naramdaman ang gutom. Kaya siguro wala akong gana lumandi ngayong umaga. Kailangan ko muna ng energy.

Pumasok ako sa bathroom niya. Halos masilaw ako sa kintab ng bathroom. Sobrang linis. Lahat ng gamit doon ay organized ang pagkakalagay. May malinis at puting puti na towel na nakasabit.

Bigla akong tinablan ng hiya sa katawan.

Naghilamos na ako at nagtoothbrush. Napapangiti pa ako dahil ako ang unang gumamit ng mga ’yon. Para tuloy kaming mag-asawa.

Pagkatapos ko, agad akong lumabas at dumiretso sa kusina niya. Naghanap ako ng pwedeng iluto na almusal sa aming dalawa.

Live in na lang ang kulang sa’min.

Nagluto na lang ako ng itlog at bacon, pati ng fried rice. Ilang saglit pa, bumaba na rin si Feron. Mukhang nag-shower na siya dahil nagpalit na siya ng damit. White shirt at black shorts. Pumikit ako at nagpasalamat sa mga magulang niya dahil nakagawa sila ng ganito kagwapong nilalang.

Thank you, mother and father-in-law. Thank you sa pagpapakalat ng lahi niyo.

“Hugo? Why are you closing your eyes?”

Napadilat ako nang biglang magsalita si Feron. He was looking at me with a hint of concern in his eyes. Hindi ko alam kung concerned ba siya sa akin o natatakot.

“Uh… Nagpasalamat lang ako sa umagang ito…” Pinagdikit ko pa ang dalawang palad ko. “Thank you po sa umagang ito na gumising ako nang puno ng buhay at pag-asa.”

Feron smiled at me. “That’s so nice of you, Hugo.”

Kung nababasa mo lang talaga ang isip ko, mahal.

“Sige, upo ka na. Luto na ito… Kain muna tayo,” sabi ko saka ngumiti sa kaniya.

“Thank you, Hugo. Ang dami mo nang naitulong sa akin.”

“Kiss lang, okay na,” bulong ko.

Napapikit ako nang mariin at pasimpleng tinampal ang bibig ko. Putanginang bibig ’to.

“What?” napakunot ang noo niya.

I laughed nervously. “I mean keys! Susi ng bahay o kotse,” sabi ko saka nag-peace sign.

Agad siyang ngumiti. “Iyon lang pala… Okay, I’ll give you a house and a car to thank you for—”

Napaubo ako sa sinabi niya. Tumikhim pa ako at humawak sa lalamunan ko. “Joke lang! Seryoso ba ’yan?!”

Tangina. Mas willing pa yata siyang bigyan ako ng bahay at kotse kaysa sa kiss.

Ang sakit naman talagang magka-crush sa straight.

“Yes, I’m serious,” sabi niya habang nakatitig sa akin. Walang bahid ng pagbibiro sa mukha niya.

I laughed awkwardly. “No need, Feron… Saka wala lang ’to. What friends are for, ’di ba? Talagang tutulungan kita palagi.”

Kung naririnig lang nina Aldrin ang pinagsasasabi ko, baka tinatawanan na ako ng mga iyon.

He gave me a warm smile. “Don’t worry, I will always be there to help you too.”

Hindi ko gusto ng tulong, ang gusto ko… ikaw.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Tinulungan niya akong maghain. Napapakagat ako sa ibabang labi ko sa tuwing dumidikit ang braso niya sa akin. Nabo-bother ako sa pumuputok niyang muscles. Kitang kita sa suot niyang shirt. Palagi kasi siyang naka-suit. Hindi pa rin ako masanay sanay na makita siyang nakasuot ng simpleng shirt.

Hindi ko alam kung paano ko na-survive magpigil ng paghinga habang tinutulungan niya ako maghanda ng mga plato.

Umupo na rin kami pagkatapos maghain. I looked at him sitting across from me… He looked at me and smiled. Pinigilan kong humawak sa dibdib ko.

Tanginang ngiti ’yan. Nabusog yata ako bigla.

“Thank you for the food, Hugo…” sabi pa niya.

“You’re welcome.” Alam mo namang malakas ka sa’kin, baby.

Nagsimula na kaming kumain. Habang kumakain ako, pinapangarap ko na kaagad ang buhay naming dalawa bilang mag-asawa. Ako ang tagaluto para sa amin, tapos siya naman ang tagalinis. Tapos hihilutin ko siya kapag masakit ang balikat niya.

“Why are you grinning, Hugo?”

Naputol ang pantasya ko nang biglang magsalita si Feron. I looked at him. He was looking at me with a smile on his face… as if he wanted to know what’s making me happy.

“Uh, wala naman. Naalala ko lang no’ng nadapa ako sa harap ng crush ko no’ng elementary.”

Totoong nangyari ’yan noon.

Feron chuckled. “Your childhood must be really fun.”

Mas fun kung magiging tayo.

“Hindi ba fun ang childhood mo?” tanong ko.

“Hmm… I don’t know. But I remember memorizing the multiplication table when I was 4. I started answering complicated math problems when I was 6. I started learning Russian and Spanish when I was 10… I don’t think it’s fun though.” He chuckled.

“I think it’s fun if you enjoyed it… Na-enjoy mo ba ang mga ’yon noon?” tanong ko.

Tumango siya. “I think so. But thinking about it now, I think I would be happier if I had a childhood like yours… After spending time with you, I realized I missed a lot of fun in my life. What’s the use of having all this knowledge and intelligence? Mamamatay rin naman tayong lahat sa huli.” He chuckled.

I grinned. “You’re still young… Pwede mo pa namang ma-enjoy ang mga bagay. Hindi pa naman huli ang lahat.”

Lalo akong napangisi nang may ideyang pumasok sa isip ko.

“’Di ba every Saturday sabi mo nasa bar ka? Bakit hindi na lang tayo mag-hangout every Saturday? Marami na akong naranasang enjoyment sa buhay. Pwede kong i-share ang mga ’yon sa’yo. Sasamahan naman kita. Ano? Payag ka?”

Shit! Ang talino ko talaga!

Natigilan siya at napaisip. He smiled and nodded. “That’s a good idea… but is that okay with you? Hindi ba ako makaka-abala sa’yo?”

Never ka naging abala, my love.

“Hindi, ah! Okay lang. Marami naman akong time… Saka bilang kaibigan mo, gusto kitang tulungan na makapag-enjoy sa buhay,” sabi ko saka humawak sa dibdib ko.

Sorry, Feron… May malisya ito sa akin… someday, maglalakas loob din akong umamin.

He smiled wider. “Okay. Let’s do that.”

Yes! Shit talaga!

---

“Date ideas…” bulong ko habang tina-type iyon sa note app ko.

Panay ang ngisi ko habang ini-imagine ang mga pwede naming gawin tuwing Sabado.

Umiling ako at agad na tumayo. Kinuha ko ang bag ko saka lumabas ng apartment ko. Public practice namin ngayon… hindi ko nga lang alam kung makakanood si Feron.

Agad akong dumiretso kina Aldrin. Kumatok ako sa pinto nila. Hindi sila nagcha-chat sa group chat kanina pa. Baka tulog pa ang dalawang ’yon. Bawal pa naman ma-late ngayon.

Kinatok ko ang pinto nila, walang sumagot. Tangina, tulog pa nga yata.

Sinubukan kong pihitin ang doorknob, agad namang bumukas ’yon. Tangina. Nakalimutan nila mag-lock?!

“Aldrin! Noah! Gising!” sigaw ko pagpasok ko sa loob.

Natigilan ako nang lumabas silang dalawa sa banyo. Napaawang ang mga labi ko nang makitang nakatapi lang silang dalawa ng towel. Napakurap ako at kinusot ang mga mata ko… Tama ba ako ng nakita?! Sabay silang lumabas ng banyo?!

Aldrin smiled. “Huy, Hugo! Late na kami nagising, tangina!”

Napakurap ako. Napaawang din ang mga labi ko. “S-sabay kayong naligo?”

Noah nodded… as if it was nothing. “Oo, p’re. Late na, e. Bakit?”

Tangina! Anong bakit?!

“Gago?! I mean… naliligo talaga kayo nang sabay?!”

Damn. I was genuinely horrified!

Aldrin nodded. “Oo, minsan… Kapag nagmamadali. Sus, para ’yon lang. Parehas naman kaming may tite.” Humagalpak pa siya ng tawa. “Nagpapalakihan pa nga kami minsan. Mas malaki lang akin.”

Noah burst out laughing. “Gago! Mas malaki ng ilang centimeters ’yong akin!”

Napapikit ako nang mariin. They sounded so chill and unbothered about it. Like okay… I get it. Magkababata silang dalawa… nagkitaan na sila ng private parts noong mga bata sila kasi nabanggit nila na sabay silang maligo noon… pero hindi ko in-expect na hanggang ngayong pagtanda?!

Napatakip ako sa nakaawang kong mga labi. Ngayon ko lang nalaman na nagsasabay silang maligo kung minsan! Alam ko namang never silang magkakatuluyan dahil straight silang pareho at parang magkapatid na… pero nakakagulat lang talaga.

Napakurap ako. “O-okay… Mauna na ’ko.”

Tulala akong umalis ng apartment nila. Para akong may nalaman na hindi ko gustong malaman.

Umiling na lang ako at bumaba na saka sumakay sa big bike ko. Pinilit ko na lang kalimutan ang nasaksihan ko kanina.

Nauna na ako sa kanila sa practice venue. Agad akong dumiretso sa locker room. Kinuha ko ang cellphone ko at nag-text kay Feron.

Hello, Feron! Hehe, ngayon ang practice game namin. Bale, okay lang talaga kung hindi ka makakapunta. Don’t worry!

Ngumiti ako at itinago na ang cellphone ko sa bag. Ilang saglit pa, dumating na sina Aldrin at Noah. Napamura na lang ako at napasapo sa noo ko nang maalala ang nakita ko kanina.

Tangina naman. Paano ko ba maaalis ’yon sa isip ko?

“Hello, Hugo! Manonood ba si hot daddy?” tanong ni Aldrin saka umakbay sa akin.

“Hindi ko alam, e. Pero goods na rin na hindi siya manood, para hindi ko na kailangang magpakitang gilas. Less pagod,” nakangising sabi ko.

Siyempre, hindi totoo ’yan. Mas masaya ako kung makakanood si Feron. Pero maiintindihan ko rin naman kung hindi.

Nagsimula na ang practice game. Marami ang nanonood, karamihan mga fangirls and fanboys yata ni Rhiatt.

One thing about Rhiatt… hindi siya aware na siya ang pinakasikat sa amin. Madalang lang talaga siya i-approach ng fans dahil mukha siyang galit sa mundo palagi.

Tumingin ako sa crowd. Napabuga ako ng hangin at tumango. I really wasn’t expecting him to come… but if I’ll be honest, I really want him to watch me play.

Natigilan ako nang dumako ang mga mata ko sa buhok na agaw-pansin… that fucking blond hair.

Napakagat ako sa ibabang labi ko… nagpipigil ng ngiti. He’s still in his work attire. Hinubad niya ang itim na suit at isinabit iyon sa bisig niya bago umupo. He looked around… then his beautiful blue eyes found me. He smiled and waved at me.

I smiled widely and waved at him too.

Tangina! Yes! Manonood si Feron!

---

HUGO & FERON NOAH & ALDRIN (Noah with dimples? Canon!) Art by Ri Ot

  ![](https://img.wattpad.com/f05d04471b0288f43dc96ed0ab6463c7e5b6da44/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f7a434a746d333754576765564f413d3d2d313537363134303432302e313836346538393535313366306437343536323330333536393532312e706e67)               

Feron’s dragon tattoo Art by Ri Ot

  ![](https://img.wattpad.com/f0a09a86b3195fc0338507d412d72449829420b2/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f34364b566a46464c4143716a49513d3d2d313537363134303432302e313836346538626362316531633235633835363037353630343236372e6a7067)

Chapter Nine

A/N: hihi! share ko lang itong new art ni Ri Ot hehe. thank you sa palaging pag-spoil sa amin with your beautiful arts (tugon: salamat po, Riot!)

Noah and Aldrin na kalalabas lang sa bathroom!! (bff premium) Art by Ri Ot

  ![](https://img.wattpad.com/33e51caffe09524168f8c8f078828a29f2630bf7/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4d373030683453434a76413732513d3d2d313537363837303338362e313836356530653764636238653862653433383737373438313035392e6a7067)               

---

Pumikit ako at napabuga ng hangin. There are two major reasons why I’m Averlands’ team captain and representative…

The first one is because I’m a good speaker… The second reason is because I’m the team’s best player.

All of my teammates knew that. Alam nilang wala sa kanila ang makakatalo sa akin kapag seryoso akong naglalaro.

“Tangina, Hugo… Mukhang plano mong durugin ang kalaban, ah,” nakangising sabi ni Noah saka tinapik ang braso ko. “Nandiyan si crush mo?”

Tumingin ako sa kaniya at ngumisi. “Oo, p’re.”

Nagsimula na ang practice game. Hindi ako isinalang agad ni coach sa first quarter. Medyo frustrated ako at panay ang tingin sa pwesto ni Feron.

Gusto ko na sanang maglaro agad… baka mainip siya at umalis.

Isinalang na ako sa second quarter. Napangisi ako at pinatunog ang mga buto ko sa daliri.

Panoorin mo kung gaano kagaling ang future husband mo, Feron!

Agad akong nagpakitang gilas sa court. Ilang beses akong naka-rebound. Wala ring palya ang pag-shoot ko ng bola. Napapangisi si Aldrin na kasama ko maglaro sa second quarter dahil alam niya kung bakit ako ganado.

Ang laki ng lamang namin nang matapos ang second quarter.

“Tangina… halimaw kang gago ka,” bulong ni Rhiatt saka tinapik ang braso ko.

Napangisi ako. “Basic.”

Tumingin ako sa direksyon ni Feron habang pinupunasan ang pawis ko. Nakatingin siya sa akin. He even smiled at me.

Siguro bayani ako no’ng past life ko.

NATAPOS ang practice game na may 29 points kaming lamang.

“Good job, team… Good job, Hugo,” sabi ni coach saka tinapik ang balikat ko. “Kung maglaro ka, parang PBA season na,” natatawang sabi niya.

Humawak ako sa dibdib ko. “Coach, kahit practice ’to, dapat binubuhos pa rin ang best. ’Di ba, team?!”

“Porke nanonood crush mo, e!” kantyaw ni Aldrin.

Humagalpak ng tawa si coach. “Kung sino man ang crush mo, Hugo, palagi ko siyang iimbitahang manood kada laro.”

Napangisi ako. “Busy siya, coach. Pinag-iigihan niya sa trabaho para sa future namin.”

Tinawanan ako ng teammates ko at pinagbabatukan. Mga hayop na ’to.

Tiningnan ko ang cellphone ko. Napangiti ako nang makitang may text galing kay Feron.

Feron: Hi, Hugo. I’m here at the parking area. Let’s eat, my treat. I watched your practice game, and you were so good.

Agad akong napasuntok sa hangin. Tangina… bayani nga yata talaga ako no’ng past life ko. Baka naman inalay ko ang buhay ko para sa bansa kaya ganito akong kaswerte ngayon!

Dali dali akong nagbihis. Hindi ko na nagawang magpaalam sa teammates ko dahil kumaripas agad ako ng alis at dumiretso na sa parking area.

Natanaw ko kaagad si Feron… dahil matangkad siya, at dahil sa buhok niya.

Tumikhim ako at humawak sa dibdib ko. ’Wag mo ipahalatang excited ka, Hugo. Chill lang tayo.

“Feron…” pagtawag ko sa kaniya.

Agad siyang tumingin sa akin. Ngumiti siya at tinago ang phone sa bulsa niya. Lumapit ako sa kaniya… pinigilan ko na lang ang sarili ko na yakapin siya bigla.

Ano ba naman kasi ’yan, mahal? Bakit ang gwapo mo?

“Hindi ko akalaing makakanood ka,” nakangiting sabi ko.

“I wanted to see you play. I had fun watching…” nakangiti ring sabi niya.

Diyan ka magaling, e. Alam mong hulog na hulog na sa’yo, gaganyan ka pa.

Napakagat ako sa ibabang labi ko at napapikit. Ang dami kong nasayang na banat na hindi ko masabi sa kaniya. Tangina. Makakabawi rin ako.

“Let’s eat… my treat,” sabi niya saka ngumiti sa akin.

“Huy, gagi! ’Wag na!” Humawak ako sa batok ko.

Tangina, pilitin mo pa ’ko, please!

“’Wag ka na tumanggi. You really did a great job earlier.”

I laughed and tapped his shoulder. “Sige na nga. Payag na ’ko… Kaso dala ko ’yong big bike ko. Saan tayo kakain? Susunod na lang ako.”

Pero siguradong ako ang mauuna sa kaniya dahil naka-big bike ako.

“Sa Ronnoc’s. Is that okay with you?” he asked.

“Ronnoc’s restau, ’di ba?”

He chuckled. “Of course. Hindi sa bar.”

I laughed. “Sino ba naman kasing owner no’n? Hindi man lang iniba ’yong pangalan ng bar niya.”

He laughed too. “The owner is my friend. He’s quite… odd.”

Hindi ko alam kung kino-compliment niya ba ang kaibigan niya o ini-insulto.

Tinapik niya ang braso ko. “Let’s go.”

Ngumiti ako at tumango. Nauna na siyang sumakay sa kotse niya. Napangisi ako at isinuot ang leather jacket ko saka pinanood ang kotse niyang papalayo. Sinuot ko na ang helmet ko saka sumakay sa big bike ko.

Idi-discuss ko na rin sa kaniya ang gagawin namin sa Sabado. Sana pumayag siya!

Nauna akong makarating kay Feron sa Ronnoc’s. Hindi muna agad ako pumasok sa loob at hinintay siya rito sa labas.

“Hello, Hugo!”

Natigilan ako nang may grupong lumapit sa akin. Ngumiti ako sa kanila at kumaway.

“Grabe, ang gwapo mo!”

Sus, maliit na bagay. Likas na talaga sa’kin ’to. Pinagkalooban talaga ako ng ganitong mukha.

“Pwedeng pa-picture?”

“Pa-autograph, pwede?”

Tumango ako at pinagbigyan sila. Lumapit sila sa aking lahat at nagpa-picture. Kinuha rin nila ang mga notebook at papel nila para magpa-autograph.

Agad na rin silang umalis pagkatapos. Napapitlag na lang ako nang may tumapik sa balikat ko.

“Hugo…”

Lumingon ako dahil sa boses na iyon. Muntik ko nang takpan ang mga mata ko dahil halos masilaw ako sa kagwapuhan ng future husband ko.

“You’re quite popular…” He chuckled.

Siyempre naman. Ako lang ’to… magaling na nga magbasketball tapos gwapo pa.

I smirked. “Hindi naman…” Pa-humble lang.

Pumasok na kami sa loob. Mukhang nagpa-reserve si Feron dahil agad siyang sinalubong ng waiter at hinatid kami sa table namin.

“Nagpa-reserve ka?” tanong ko. Assuming lang.

He nodded. “Yeah. I really wanted to treat you after your game.”

Tangina naman, Feron Alarik. Casual lang ba talaga ’to sa’yo?

Dumating din agad ang waiter para kunin ang order namin. Feron ordered dim sum. Sa akin naman ay medium rare steak.

“Hugo?”

Natigilan ako sa pamilyar na boses na iyon. Agad akong napalingon. My eyes widened when I saw Rhiatt with Evron. Agad siyang lumapit sa amin. Napansin ko na may dala silang takeout food.

I stood up and tapped his shoulder. Agad namang sumama ang mukha ni Evron sa ginawa ko.

Tangina, seloso!

“Nandito ka pala,” nakangiting sabi ko na lang. “Uhm, by the way, kaibigan ko pala… Si Feron,” pagpapakilala ko.

Tumayo si Feron at inilahad ang kamay kay Rhiatt… na para bang isa siyang potential business partner.

“Good evening. I’m Feron… Hugo’s friend,” pagpapakilala niya sa sarili.

Sana next time boyfriend na ’yan.

Rhiatt raised his eyebrow and looked at me suspiciously. He grinned.

“Ah, ikaw pala si Feron… By the way, I’m Rhiatt. Teammate ni Hugo.”

Natigilan ako nang mapansing bahagyang nanlaki ang mga mata ni Feron, na para bang kilala niya sa pangalan si Rhiatt.

“Sige, mauna na rin kami. Enjoy kayo sa dinner,” sabi na lang ni Rhiatt saka muling tinapik ang balikat ko bago umalis.

Umupo na ulit kami ni Feron.

“Uh… bale teammate ko si Rhiatt. Actually, may gusto ako sa kaniya dati.” Pero nakilala kita.

Natigilan siya. “You liked him before?” He chuckled. “I remember him now. My gay friend likes him too. I’m curious about him now. Why does everyone like him?”

I laughed. “Believe me, sa hitsura lang ’yan… Sa ugali, medyo tapon siya. Pero nakakatuwa naman siyang asarin.”

“Do you still like him?” tanong niya.

Agad akong umiling. “Hindi na. May boyfriend na ’yon, e. ’Yong kapre—I mean, ’yong matangkad na kasama niya kanina, boyfriend niya ’yon.”

He raised his eyebrow. “Kung wala?”

Natigilan ako at nagtatakang tumingin sa kaniya. I bit the insides of my cheeks while staring at him. Medyo na-excite ako sa reaksyon niya. Kaso ayoko namang paasahin ang sarili ko. Baka curious lang talaga siya.

“Kung wala… malamang wala pa rin akong chance sa kaniya.” I laughed. “Kaibigan lang talaga ang tingin sa’kin no’n.”

Dumating na ang order namin kaya naputol na ang usapan. Panay ang tingin ko sa kaniya. Mukha namang hindi siya affected o nagseselos. Tangina. Baka assuming lang ako.

“Thank you sa libre, Feron,” nakangiting sabi ko.

He smiled at me and nodded. “You’re welcome… I really enjoyed watching your game earlier. I really don’t enjoy watching basketball, but I guess I enjoy watching it if I’m rooting for someone. I was really rooting for your team to win.”

How can he say something so heartwarming in a very casual manner?

I chuckled. “Thanks.” Tangina, nahiya ako bigla. “Thank you pala at nagpunta ka kahit siguradong busy ka. I really appreciate it.”

He smiled. “You can invite me to watch anytime… Manonood ako kapag hindi masyadong busy.”

Napangiti ako at tumango. Pinanood ko siyang gumamit ng chopsticks. Even his hands were sexy as hell. Hindi ko in-expect na sanay siya gumamit ng chopsticks. Basta lahat ng gawin niya, sexy sa paningin ko.

“By the way, Feron… Meron akong plano para sa Sabado. Game ka pa rin ba doon?” tanong ko.

He smiled and nodded. “Yeah. What are we going to do on Saturday?” he asked. He really seemed interested.

I cleared my throat and smiled. “Nakapunta ka na ba sa mga amusement park?”

Kung usapang cliché, doon tayo sa amusement park.

Natigilan siya. “I went there once during a field trip when I was a kid. But I didn’t enjoy it back then because I was too busy reading a book.” He chuckled.

Napangisi ako. “’Wag kang mag-alala, Feron. Kasama mo ako… kaya ma-e-enjoy mo ’yon. I-heal natin ang inner child mo.”

Natawa naman siya sa sinabi ko. “Okay… I’m looking forward to that.”

Tangina. Ako rin! Sobrang excited na ’ko!

---

“Shit. Ang pogi ko talaga…” bulong ko habang inaayos ang buhok ko sa harap ng salamin.

Napangisi ako saka sinuot ang dog tag ko… pero natigilan ako at hinubad din iyon dahil sasakay nga pala kami sa mga rides.

“Outfit check,” bulong ko saka lumayo sa salamin.

Simpleng white t-shirt na may nakalagay na maliit na pangalan ko sa bandang kaliwang dibdib lang ang suot ko dahil siguradong papawisan ako roon. Nagdala na rin ako ng damit sa bag ko dahil nakakahiya naman kay Feron kung maasim ako buong araw.

Excited na napasuntok ako sa hangin. Susunduin ako ni Feron dahil kotse niya na lang daw ang gagamitin namin. Ihahatid niya na lang daw ako rito pauwi.

At sino ba naman ako para tumanggi sa asawa ko?

Natigilan ako nang makarinig ng katok. Agad akong kumaripas ng takbo palapit sa pinto. Inayos ko pa ang buhok ko at ang damit ko bago siya pinagbuksan.

Napatakip ako sa mga mata ko nang bumungad sa’kin ang nakakasilaw na kagwapuhan.

“Hugo? Are you okay?” tanong niya.

I looked at him and laughed. “Okay lang. Napuwing lang dahil sa hangin sa labas,” palusot ko.

Napakagat ako sa pisngi ko nang makita ang outfit niya. He’s wearing a white polo shirt, dark blue jeans, white rubber shoes, and a silver watch. My eyes were blessed with his visible muscular arms. Gusto kong kagatin ang biceps niya!

Hindi yata ako masanay sanay na makita siyang nakasuot ng casual clothes. Nagmumukha siyang bata ng ilang taon… at less intimidating din siya tingnan.

Para kaming couple dahil parehas kaming naka-white. Parang meant to be lang talaga! Hindi naman namin napag-usapan magsuot ng white.

Sabi na nga ba, e. Binibigyan talaga ako ng signs na para siya sa akin.

“Are you okay?” Humakbang siya palapit sa akin.

Napalunok ako nang bahagya siyang yumuko para tingnan ang mga mata ko. Putangina! Mamamatay ako!

Ang bilis ng tibok ng puso ko. Pinigilan kong mapapikit nang maamoy ko ang pabango niya. Humawak ako sa dibdib ko at pinigil ang sarili kong sunggaban siya. He was looking at me with concern and worry… while here I am, having indecent thoughts about him.

Sorry, mahal. Balang araw, malalaman mo rin na mag-asawa tayo. Sa ngayon, ako pa lang ang aware.

“Do you want me to blow it?” he asked.

Napakurap ako. “B-blow?” bulong ko.

Ano’ng blow?!

Ang dumi ng isip mo, Hugo!

Para na ’kong ewan dito na nakikipag-away sa sarili kong isip.

He nodded. “Yeah. Wait, I’ll blow it gently…” Muli siyang humakbang palapit sa akin. “Which eye? Left or right?”

“S-sa kaliwa,” sabi ko na lang.

Para akong aatakihin dahil sa bilis ng kabog ng dibdib ko. Siguro talagang bayani ako no’ng past life ko kaya ako binibiyayaan ngayon!

Inilapit niya ang mukha sa akin. Marahan niyang hinipan ang kaliwang mata ko. Pinigil ko ang paghinga ako. Confident naman ako na mabango ang hininga ko at palagi akong nagt-toothbrush, pero parang nakakahiya pa rin kung maaamoy niya ang hininga ko. Putangina! Ano ba ’tong nangyayari sa’kin?!

“Okay na?” tanong niya.

Tumingin ako sa kaniya. Nakita ko na naman nang malapitan ang mga mata niya. He was looking at me innocently… waiting for my answer.

“O-okay na…” Napakamot ako sa batok ko. “Thank you.”

Tila nakahinga naman siya nang maluwag at lumayo na sa akin. “You’re welcome… By the way, may I use your restroom?” he asked.

Tumango ako at itinuro ang pinto ng banyo. “Uh… Nandoon.”

Ngumiti siya at tumango. Agad siyang dumiretso doon… Natigilan naman ako at natauhan.

Dali dali akong tumakbo at inunahan siya. I looked at him and smiled awkwardly. “W-wait lang, ha.”

Nauna akong pumasok sa loob ng banyo at isinara ang pinto. Agad kong kinuha ang mga damit ko at boxers na nakasabit doon at inilagay sa laundry basket. Muli kong binuksan ang pinto at lumabas.

“Okay na…” sabi ko saka napakamot sa batok ko.

Ngumiti siya saka pumasok sa loob. Napabuga ako ng hangin at tinapik tapik ang dibdib ko.

Ang lakas na yata ng tama ko kay Feron.

“Hey, Hugo, my dude!”

Natigilan ako nang marinig ang boses ni Aldrin. Napamura ako sa isip ko nang makita sina Aldrin at Noah.

Putangina!

Lumapit silang dalawa sa akin. Sinandal pa ni Aldrin ang likod sa pinto ng banyo ko.

“Ano na, p’re? Kumusta na ang mga damoves mo?” nakangising tanong ni Aldrin.

“Lumabas muna kayo… Sa labas tayo mag-usap,” bulong ko. Pinilit kong hinaan ang boses ko dahil baka marinig ni Feron.

Humawak pa ako sa kamay nilang dalawa at sinubukan silang hilahin palabas.

Noah laughed. “Bakit sa labas pa? By the way, may lakad ka?” Natigilan siya at napasinghap. “Ay oo nga pala! Sabado ngayon!”

Aldrin laughed. “Wow! Mukhang may improvement kayo ni hot daddy Feron mo!”

Napapikit ako nang mariin. Natigilan si Aldrin at napamura sa gulat nang biglang bumukas ang pinto sa likuran niya.

Tangina! Tangina!

Noah and Aldrin looked at him. Halos malaglag ang panga nilang dalawa sa sahig.

“Putangina,” si Aldrin.

“Gago,” si Noah.

Feron looked at them with an unreadable expression. “Are you talking about me?”

Chapter Ten

Aldrin and Noah looked at me. Tila nawalan ng kulay ang mukha nila. Napapikit ako nang mariin at napamura ng sampung beses sa isip ko.

Okay lang naman siguro pumatay ng dalawang kaibigan ’no?

Tumingin ako kay Feron na bahagyang nakakunot ang noo habang nakatingin kina Noah at Aldrin.

“I just want to clear up a misunderstanding.” Feron fixed his eyeglasses. “I don’t have a child yet.”

Napakurap kaming tatlo nina Aldrin at nagtatakang tumingin sa kaniya.

“Huh?” sabay pa kaming tatlong nagtanong.

Feron looked at me and pointed at my friends. “They called me a hot daddy. I really appreciate that they find me hot… but I just wanted to make it clear that I don’t have a child yet. I don’t even have a wife.”

Aldrin and Noah looked at me again. Napakagat sa ibabang labi si Aldrin… alam kong nagpipigil na siya ng tawa ngayon.

Tangina. Literal pala ang pagkakaintindi ni Feron sa daddy.

Aldrin clapped his hands and laughed. Lumapit siya kay Feron at tinapik ang balikat nito. “Actually, hindi daddy ’yon… kundi buddy. Ikaw ’yong hot buddy ni Hugo, ’di ba? As in tropa! Buddy!” He laughed awkwardly while tapping Feron’s shoulder.

Sumakay na lang kami ni Noah at tumawa rin. Lumapit din si Noah sa kaniya at tinapik-tapik din ang braso niya.

“Ito pala ’yong hot buddy na tinutukoy mo, Hugo!” Noah laughed. “Gustong gusto ka na talaga maging close friend ni Hugo kahit noon pa! Naku! Lagi ka niyang nakukwento sa’min. May improvement na ba ang friendship niyo?”

Natigilan si Feron, pero napangiti rin. “Yes, Hugo and I are close friends now.”

Tila nakahinga ako nang maluwag. Thank you talaga at madaling utuin si Feron!

Noah and Aldrin laughed while tapping Feron’s shoulder. Mukha silang gago dalawa sa tabi ni Feron. Ang aasim nila tingnan kapag tinabi sa asawa ko!

“By the way, Aldrin nga pala, tropapits ni Hugo!” pagpapakilala ni Aldrin.

“Hi, Feron… Noah nga pala,” sabi naman ni Noah saka tinapik ang balikat ni Feron na para bang close na close na sila.

Feron smiled at them. “Hi, it’s nice meeting you two.”

Aldrin smiled. “Pwede ka rin ba namin maging friend? Sali ka sa circle naming tatlo.”

Tangina, hahawahan niya pa ng kaasiman si Feron!

Feron chuckled. “I would like to… but I don’t think I will be able to keep up with your interests and humor.”

Halata nga, love.

Noah laughed. “Sus! Kami nga dapat ang mahiya sa’yo! Expensive mo kaya, p’re!”

Napataas ang kilay ko nang pabiro niyang hinampas ang braso ni Feron. Tangina nitong dalawang ’to! Kahihiyan talaga maging kaibigan ang dalawang ugok na ’to!

Humawak na ako sa braso ni Feron at hinila siya palayo sa dalawang gago. “Feron, sige, mauna ka na muna sa labas.”

He just smiled and nodded. “Okay. I’ll just wait for you outside… Ah, wait. You can invite your friends with us,” sabi niya saka itinuro sina Aldrin.

Tumingin ako kina Aldrin at Noah. Tumingin din silang dalawa sa akin. Nag-usap na ang mga mata naming tatlo.

Subukan niyo lang talaga na pagtaksilan ako!

Aldrin laughed and shook his head. “Hindi na, pareng Feron. Magpapakain kasi ako ng mga manok at pato sa amin.”

Noah scratched his nape. “Pass din, p’re. Maglilinis kasi ako ng bubong.”

Tanginang mga dahilan ’yan! Masyadong obvious!

Feron smiled and nodded. Sa hitsura niya, mukhang naniwala siya sa dahilan ng dalawa.

Nauna nang umalis si Feron. Dali dali akong sumilip kung nasa labas na ba talaga siya bago ako lumapit kina Aldrin at Noah.

“Tangina niyong dalawa, e! Ipapahamak niyo pa ’ko!” Pinagbabatukan ko silang dalawa.

Napahawak si Aldrin sa batok niya. “Gago, malay ko bang nandiyan siya sa banyo mo… Pero teka, gagi… Ang tangkad pala ng hayop na ’yon. Halos magkasing tangkad na yata sila ni kapreng Evron.”

Napangisi ako. “Matangkad talaga ang asawa ko.”

Nagtawanan kaming tatlo na parang mga sira.

“By the way… No offense, p’re. Pero gano’n ba talaga si Feron?” biglang tanong ni Noah.

Napakunot ang noo ko. “Ano’ng gano’n?”

“Madali ba talaga siyang mauto? ’Di ba business genius ’yan?” tanong niya pa.

Aldrin laughed. “Sa ilang minuto nating interaction sa kaniya… na-sense ko kaagad na parang wala siyang sense of humor.”

“Ano ba kayo? Sa gano’n kasi siya lumaki… puro aral at business lang. Wala siya masyadong social life. Kapag nagka-girlfriend nga siya, kailangan yata by appointment pa.” Joke! ’Wag sana siya magka-girlfriend!

Nagpaalam na rin ako sa dalawang ungas dahil ayoko namang paghintayin ang asawa ko.

Naabutan ko si Feron na nakatayo at naghihintay sa tabi ng kotse niya. Napangiti siya nang makita ako. Hinubad niya ang suot na salamin at isinabit sa damit, sa may dibdib niya. Gusto kong mapakagat sa kamao ko. Tangina! Gwapo talaga!

Agad akong lumapit sa kaniya. “Let’s go?”

He smiled and nodded. He even opened the car door for me.

Kahit kinilig ako, tinawanan ko siya saka pabirong sinuntok ang braso niya. “Gagi, parang sira ’to. ’Wag mo na ’kong pagbuksan.”

Kahit sinabi ko ’yon, pumasok din naman ako sa kotse niya.

Excited na ’ko!

Sumakay na rin siya. Napabuga ako ng hangin at ngumiti sa kaniya… Sa ngayon, alam kong as friends muna ang bonding namin… pero sa susunod, date na talaga.

“I brought snacks, water, and first aid kit,” sabi ni Feron saka itinuro ang backseat.

Agad akong lumingon doon. Napasinghap ako nang makitang maraming paper bag doon. May dala rin siyang dalawang bottled water na malaki, pati first aid kit.

Napabuga ako ng hangin at tumingin kay Feron na abala sa pagmamaneho.

Mukhang hindi talaga siya nakakapag gala. Sino naman ang matinong tao na magdadala ng ganyang karami para lang sa dalawang tao?

Hay. Aanhin niya naman ang yaman niya kung hindi man lang siya nakakapag-enjoy. Buti na lang talaga at dumating ako sa buhay niya. Gagawin kong enjoyable ang buhay niya.

Ilang saglit pa, nakarating din kami agad sa amusement park. Excited na bumaba ako ng kotse. Ang tagal na rin noong huling beses na nagpunta ako sa amusement park.

Lumapit sa akin si Feron. Tumingin ako sa kaniya saka ngumiti. “Ready ka na?” tanong ko.

He smiled at me and nodded. “Yes, I’m ready.”

Pumasok na kami sa loob para bumili ng ticket. Marami-rami ang tao dahil Sabado ngayon.

“I should have reserved this place…” bulong ni Feron habang naglalakad lakad kami.

I chuckled and tapped his shoulder. “Okay na ’yong ganito. Mas maganda maranasan mo ang ganitong experience.

Tumango naman siya at ngumiti sa akin. Para bang tiwalang tiwala siya sa akin.

Una naming pinuntahan, ang appetizer… Viking.

“Tada! Dito muna tayo! Kumbaga appetizer ’to!” nakangising sabi ko sa kaniya.

Napalunok siya habang nakatitig sa ride. Napansin kong medyo nawalan siya ng kulay.

Napasinghap ako. Takot ba siya sa rides?!

“Ayaw mo ba? Okay lang naman kung takot ka sa extreme rides. Pwede tayo sa mga mild lang,” nakangiting sabi ko.

Umiling siya. “No, it’s fine. I can handle that… Let’s go.”

I smiled and held his wrist. Napailing ako at pinaling muna ang kilig sa sistema ko. Nagpatianod siya sa akin habang nakapila kami.

“Sure ka ba na kaya mo?” nag-aalalang tanong ko sa kaniya.

Tumango siya. “Kaya ko…”

His face says the opposite though. He doesn’t seem confident. Mukha siyang kinakabahan dahil nilalaro niya ang mga daliri niya. Hindi ko alam kung maaawa ako sa kaniya o matatawa.

Nang kami na ang sasakay sa ride, agad kong hinila si Feron sa pinakadulo. Mas exciting sa viking kapag sa dulo ka nakapwesto.

“Excited na ’ko!” sabi ko sa kaniya saka itinaas ang mga kamay ko.

Pagkatapos siguruhin ng staff na safe na, agad nang nagsimula umandar ang viking. Agad akong napahiyaw at itinaas ang mga kamay ko.

“Woohoo! Yehey!”

Tumingin ako kay Feron. Nakakapit siya nang mahigpit sa bakal at nakaupo nang tuwid. Wala siyang reaksyon. Pero halos mamuti na ang mga kamay niya sa higpit ng kapit niya sa bakal. Sobrang namumutla na rin siya.

“Okay ka lang?!” sigaw ko sa kaniya. “Itaas mo ang kamay mo! Ganito!”

Nanginginig na inalis niya ang pagkakahawak sa bakal at itinaas din ang mga kamay niya. Gusto kong matawa sa hitsura niya ngayon. Daig pa siya ng mga high school students sa harapan namin.

“Wooh!” sigaw ko.

Humawak ako sa kamay niya at iwinagayway iyon. Hindi pa rin siya nagalaw o nagre-react.

Nang matapos ang ride, napahalakhak ako nang nanghihinang umupo sa bench si Feron.

Namumutla ang mukha niya at nakatulala. Ayoko talaga siyang tawanan… kaso hindi ko mapigilan. Ang cute ng reaksyon niya.

“Okay ka lang?” natatawang tanong ko saka umupo sa tabi niya.

Napalunok siya at tumango. “Y-yeah. I’m okay.” Humawak siya sa dibdib niya.

“Huy, gagi! Baka naman atakihin ka sa puso, ah!”

He smiled at me. “Don’t worry. I’m okay.”

Natigilan ako nang mapansin na may napapatingin sa amin na mga dumadaan. Hindi ko na sana papansinin dahil sanay naman ako sa atensyon simula nang sumali ako sa PBA, pero natigilan ako nang mapansin na kay Feron sila tumitingin.

“Ang gwapo.”

“Foreigner, oh.”

“Afam yata.”

Napakamot ako sa batok ko at tumingin kay Feron na clueless sa tabi ko. He doesn’t even know that he has a lethal face card.

“Gusto mo pahinga muna tayo?” tanong ko.

Umiling siya saka agad na tumayo. “No. We’re here to have fun,” tila desididong sabi niya.

Napangiti ako at humawak sa kamay niya saka hinila siya papunta sa susunod na ride. Pasimple akong tumingin sa kaniya habang naglalakad kami.

Panay ang tingin niya sa paligid at sa mga rides na nadadaanan namin… tila hindi siya bothered na nakahawak ako sa kamay niya.

Ganito ba talaga siya sa iba? Okay lang ba talaga sa kaniya na hinawakan siya ng kaibigan niya sa kamay?

Tangina kasi. Hindi ko talaga alam. Alam kong straight siya. Pero gusto ko kasi talagang malaman kung may epekto ba ako sa kaniya… kahit kaunti.

Napailing na lang ako. Mamaya na ’yan.

Sunod kaming sumakay sa roller coaster. Gusto kong matawa dahil mas lalong nawalan ng kulay ang mukha ni Feron.

“W-wow…” he mumbled. “T-that’s safe, right?” he asked.

I nodded. “Yes, safe na safe! Tara na!”

Agad ko siyang hinila sa pila. Tumingin sa amin ang nakapila sa unahan namin. Mukhang mga estudyante rin dahil naka-uniform pa. Bigla ko tuloy na-miss no’ng mga panahong estudyante pa ako.

“Hello po. Ikaw po si Hugo, ’di ba?” tanong ng isang babaeng estudyante.

Ngumiti ako at tumango. “Yes.”

Nagtilian sila ng mga kaibigan niya.

“Ang swerte natin!”

“Ang pogi ni Kuya Hugo.”

Napahawak ako sa batok ko at ngumiti. Maliit na bagay.

“Sino po siya? Boyfriend mo po?” tanong ng isang estudyante saka itinuro si Feron.

Mga batang ’to… walang kontrol ang bibig.

“Huy! Grabe ka naman!” Siniko siya ng isang kaibigan niya.

“Huh? Bakit? Ano naman ang masama? Si Rhiatt nga may boyfriend din.”

I laughed. “Kaibigan ko lang ’to.” Wait niyo na lang kapag boyfriend ko na.

Tumingin ako kay Feron. “Sorry, ha. Ganyan talaga ang mga bata. Walang filter ang bibig minsan,” bulong ko sa kaniya.

He smiled. “It’s fine.”

Ang understanding talaga ng asawa ko.

Agad na rin kaming sumakay ng ride. I could feel Feron’s nervousness because he kept on fidgeting on his seat. Medyo naawa naman ako sa kaniya.

“Kinakabahan ka?” tanong ko sa kaniya.

He looked at me. “Hindi,” sabi niya… kahit namumutla ang mukha niya at pinagpapawisan ang noo niya.

Kahit pinagpapawisan siya, amoy gwapo pa rin siya. Hay.

“Gusto mo humawak sa kamay ko? Baka mabawasan kaba mo,” sabi ko saka inilahad ang kamay ko sa kaniya.

Tangina. Masyado pang maaga para dito. Pero bahala na. Hindi ko na makontrol ang kalandian ko. Hindi ko naman dapat kinokontrol iyon dahil hindi iyon ang totoong Hugo.

He smiled at me and shook his head. “I’m okay. Thank you.”

Ouch! Sakit!

Tumango tango ako at tinapik ang dibdib ko. Part talaga ng buhay ang ma-reject. Okay lang ’yan. Haha.

Mayaya nga sina Aldrin ng inuman mamaya.

KUNG ANO-ANONG rides na ang nasakyan namin. Pinanghuli namin ang Ferris Wheel dahil hapon na. Maganda nang sumakay doon ng ganitong oras.

Tumingin ako kay Feron na nakatingin sa labas. Napangisi ako dahil mukha siyang batang namamangha na hindi ko maipaliwanag.

“Pang ganitong rides lang yata ang kaya mo,” nakangising sabi ko.

He looked at me and chuckled. “Yeah. I guess I’m too old for extreme rides.”

“Hindi naman. Bata ka pa kaya. Baka hindi mo lang trip.”

Tumingin na lang din ako sa langit. Iniisip ko na agad ang gagawin namin sa susunod na Sabado.

Hay. Ang tagal pa ng susunod na Sabado.

I looked at him. Bahagya siyang nakangiti habang nakatingin sa ibaba. Napangiti ako habang nakatitig sa kaniya.

Ano ba’ng meron sa taong ’to? Ang bilis kong naka-move on kay Rhiatt dahil sa kaniya.

I only liked him for his looks. He’s hot and handsome… Iyon lang.

But why am I doing all these for him?

Pagkatapos namin sa Ferris Wheel, lumabas na kami ng amusement park.

“Wait, Feron. Mag-restroom lang ako. Mauna ka na sa parking area,” pagpapaalam ko.

Bumalik ako sa amusement park para mag-restroom. Lumabas din ako pagkatapos at dumiretso sa parking area.

I saw Feron leaning on his car while staring at the sunset. Natigilan ako nang mapansing nagsisigarilyo siya.

Agad akong lumapit sa tabi niya. Natigilan siya at tumingin sa akin.

He looked at me. “You want?” tanong niya saka inabot sa akin ang kaha ng sigarilyo.

Kumuha ako ng isa. “Nagyo-yosi ka pala?” tanong ko.

“Yeah… My friend influenced me.” He chuckled. “But I rarely smoke… I just have a lot on my mind right now.”

Tumango ako. I put the cigarette in between my lips. “Pasindi.”

He nodded and leaned forward to me. He lit my cigarette with his. Pinigilan kong mapalunok dahil ang lapit ng mukha namin sa isa’t isa.

Paano naman ako hindi aasa?! For sure, may lighter naman siya, pero sa ganitong paraan niya pa sinindihan ang yosi ko!

Lumayo na siya sa akin nang masindihan na ang yosi ko. Tumikhim na lang ako at humithit doon saka napabuga ng usok. I stroked my hair and bit my lower lip. Nanginginig ang mga tuhod ko!

Natahimik na lang kaming pareho at pinanood ang sunset. Iniiwasan kong mapatingin sa kaniya dahil alam kong mahahalata niya iyon.

“Hugo…”

Natigilan ako at tumingin kay Feron. Nakatingin pa rin siya sa sunset. He puffed on his cigarette and sighed.

“Hmm?” tanong ko.

“I have a straight guy friend…” he stopped.

He looked at me. Napalunok ako at napakapit sa laylayan ng t-shirt ko. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako.

He licked his lower lip. “And he just wanted to ask… how did you realize that you also like men?”

Chapter Eleven

I’m not stupid. I know what his question meant… or maybe, I was just assuming.

I stared at his light blue eyes. He was also staring at me. Hindi ko mabasa ang iniisip niya ngayon.

Why is he asking that? Imposibleng may kaibigan siya na nagtatanong talaga… He was asking for himself. Or maybe he wasn’t?

I’m so damn confused. Gusto kong malaman kung ano ang iniisip niya ngayon. I wanted to know… if he’s confused about himself now.

“Hugo?”

Natigilan ako sa malalim na pag-iisip nang tawagin niya ang pangalan ko. Napatikhim ako saka ngumiti.

“Uhm… Mahirap ’yan, e. Iba iba naman kasi ang experience namin diyan. Pero sa akin kasi… na-realize ko no’ng college ako. I find my male classmate attractive.”

Napakunot ang noo niya. “If you find someone attractive, it means you like them?” tanong niya.

Umiling ako. “Hindi naman… Minsan kasi nagagandahan o nagagwapuhan lang tayo sa isang tao, pero doon lang ’yon. But for me, I realized I also like men when I imagine having a relationship with them, and I’m also sexually attracted to them. That’s how I realized it during college years. Nagkagusto ako sa kaklase ko. I imagined being in a relationship with him. I also wanted to… you know, be intimate with him. Ganoon lang naman.” I cleared my throat. “Bakit? Ano ba’ng nararamdaman ng kaibigan mo? Bakit niya naitanong ’yan?”

He shrugged. “Well, he’s just really confused. He wanted to know what he feels towards his friend… if he likes him, or just comfortable with him.”

Ngumiti ako. “Sabihin mo sa kaniya ang sinabi ko… baka makatulong sa kaniya.”

He smiled. “Yeah. Thank you, Hugo.”

“Wala ’yon.” Para sa’yo, baby.

Pagkatapos namin sa yosi bonding, sumakay na rin kami sa kotse. Napapangiti ako habang kinakabit ang seatbelt… Ang saya ng araw na ’to.

“Let’s eat. My treat,” sabi ni Feron saka tumingin sa akin.

Agad akong umiling. “’Wag na. Nakailang libre ka na sa’kin. Hmm… Magluto na lang ako? Gusto mo?”

Mas maganda kung magluluto na lang ako sa bahay niya… o sa bahay ko. Para may moment kaming dalawa.

Galing mo talaga, Hugo.

“Is that okay with you? Pwede namang ako na lang ang magluto.”

Umiling ako. “Ako na… Okay lang. Mahilig ako magluto.”

Actually, hindi. Madalas tamad akong magluto. Siguro dahil mag-isa lang naman ako. Minsan naman kasabay ko sina Aldrin at Noah kumain.

“Saan mo gusto? Sa bahay mo o sa bahay ko?” tanong ko.

“Hmm, your place. We can also invite your friends to eat with us,” sagot niya.

Napasimangot ako. Sus, ’wag na ’yong dalawa! Baka kung ano pa ang masabi ng mga hinayupak na ’yon at ilaglag pa ako.

Wala naman akong nagawa dahil siya ang hinayaan kong magdesisyon.

Sana hindi sumulpot ang troublemaker duo na ’yon!

NANG MAKARATING kami sa bahay, talagang hiniling ko na sana tulog na sina Noah at Aldrin. Baka masapak ko lang ang dalawang ’yon kapag sumulpot.

“Ano’ng gusto mong kainin, Feron?” tanong ko sa kaniya.

Pwede namang ako.

He smiled at me. “Anything is fine.”

Gusto kong matawa dahil nakaupo siya nang tuwid habang nakaupo sa sofa. Hindi talaga kami bagay dalawa… pero sabi nga nila, walang makakahadlang sa tunay na pag-ibig.

Dumiretso na ako sa kusina at kumuha ng manok sa fridge. Buti na lang nakapag-stock na ako. Nakakahiya nang magpakain ng de lata.

Natigilan ako nang lumapit si Feron sa akin. “Is there something I can help you with?” tanong niya.

“Okay na ako rito. Kaya ko na ’to,” nakangiting sabi ko na lang. “Upo ka na ulit doon.”

Tumango siya saka bumalik sa sala at umupo sa sofa. Napangiti ako habang nakatingin sa kaniya.

He’s hot and cute at the same time.

Natigilan ako nang biglang bumukas ang pinto. Napapikit ako nang mariin dahil alam ko kaagad kung sino ’yon.

“Hugo! Let’s go!” hiyaw ni Aldrin at inangat ang dalawang bote ng gin na hawak niya.

“With pulutan na!” si Noah naman, at inangat ang hawak niyang plastic.

Natigilan sila at tumingin kay Feron na nakaupo nang tuwid sa sofa. Agad namang tumayo si Feron at ngumiti sa kanila.

“Good evening, Aldrin and Noah,” bati niya.

Napakurap ang dalawang hinayupak at tumingin sa akin. Napamura ako sa isip ko.

“Bakit kayo nandito?!” tanong ko. Pinilit kong itago ang iritasyon, pero hindi ko napigilan.

Agad akong lumapit sa kanila. Napanguso si Aldrin saka kumamot sa batok.

“Nag-chat ka sa GC kanina, sabi mo inuman tayo. Joke lang ba ’yon?” tanong niya.

Tangina! Nasabi ko lang ’yon kasi ni-reject ni Feron ’yong paghawak sa kamay ko.

Natigilan kami nang biglang lumapit si Noah kay Feron at tinapik ang balikat nito. “Nandito na rin naman tayo, with our new friend… E ’di isama natin si Feron!”

“Gago! May trabaho ’yan bukas. ’Wag niyo nang—”

Agad naputol ang sasabihin ko nang magsalita si Feron. “It’s okay. I’ll join you, guys.”

“’Yun oh!” si Aldrin saka lumapit kay Feron at umakbay. “Hindi KJ ’tong new friend natin.”

Tangina ng dalawang ’to. Balak yata talagang hawahan ng kagaguhan ang asawa ko!

“Feron, kung nape-pressure ka lang, okay lang. Walang kaso sa mga ’to kung tatanggi ka. Saka may trabaho ka pa bukas, ’di ba? Baka ma-hangover ka kinabukasan tapos sumakit ang ulo mo habang nagtatrabaho,” nag-aalalang sabi ko na para bang asawa niya na talaga ako.

He smiled at me. “It’s okay. I have high alcohol tolerance… It won’t affect my work tomorrow.”

“Tama, tama! Iba ka talaga pareng Feron!” si Noah.

Napabuga na lang ako ng hangin. Wala na akong magagawa. Bukas ko na lang sasapakin ’tong dalawang hinayupak.

Bumalik na lang ako sa kusina para magluto. Fried chicken na lang ang iluluto ko. Masarap kainin habang umiinom.

Lumingon ako kina Feron na nasa sala kasama ’yong dalawang ungas. Nasa gitna no’ng dalawa ang asawa ko. Masyadong maingay ang dalawang ’yon. Sana hindi na-o-overwhelm si Feron.

“Interested ka ba sa farm? Pwede kang mag-invest sa farm na plano ko ipatayo?” walang hiyang sabi ni Aldrin.

Humagalpak ng tawa si Noah saka binatukan si Aldrin. “Gago! Bakit naman siya mag-i-invest sa farm mo?”

“Bakit?! Try lang, e!”

Feron chuckled. “You must love animals,” sabi niya habang nakatingin kay Aldrin.

“Oo naman. May dalawa nga akong kaibigang hayop—”

Hindi natuloy ang sasabihin ni Aldrin dahil binato siya ng unan ni Noah. Nag-aalalang tumingin ako kay Feron. Hindi naman siya mukhang nale-left out. Nakikisama rin naman siya sa dalawang gago.

Pagkatapos kong magluto, agad kong dinala iyon sa sala at ipinatong sa center table. Nilagay ko rin ang pitsel at mga baso roon.

“Upo tayo dito sa sahig para mas masaya,” sabi ni Aldrin.

Umupo ang dalawang ungas sa carpet. Akmang uupo rin sa sahig si Feron pero agad akong lumapit sa kaniya at pinigilan siya.

“’Wag na, Feron. Baka hindi ka komportable. Diyan ka na lang sa sofa,” sabi ko saka pinaupo ulit siya roon.

He smiled and shook his head. “It’s fine… Mukhang masaya umupo sa sahig.”

Napangisi si Noah. Tumayo siya at umupo sa tabi ni Aldrin. “Magtabi kayong dalawa diyan, oh.”

Wala na akong nagawa nang umupo sa sahig si Feron. Umupo na lang din ako sa tabi niya. Bale ako, si Feron, si Aldrin, tapos si Noah.

“Sino’ng magtitimpla? Ikaw, Hugo?” tanong ni Aldrin.

Feron looked at me and smiled. “You know bartending?” tanong niya sa akin.

Humagalpak ng tawa sina Aldrin at Noah. “Gin bilog lang ’yan, p’re.”

Napakurap si Feron. “G-gin bilog?”

“Hindi alam ni Feron ang iniinom ng mga normal na tao, p’re,” sabi ni Noah saka umakbay kay Aldrin.

Napangisi na lang ako nang abutan ng lighter ni Noah. Agad ko namang kinuha iyon.

“Manood ka, Feron…” nakangising sabi ko sa kaniya.

Kinuha ko ang sachet ng juice. Natutuwa ako dahil titig na titig si Feron sa ginagawa ko. Mukhang hindi niya nga talaga alam ang mga ganito.

Natigilan siya nang makitang sinindihan ko ng lighter ang gin.

“Wow…” bulong niya habang pinapanood ang ginagawa ko.

Pumalakpak sina Aldrin at Noah. Gumaya rin si Feron at pumalakpak din. Kailangan ko na siyang ilayo sa dalawang ’to at baka tuluyang mahawa.

Pagkatapos kong magtimpla, muli silang nagpalakpakan. Tiningnan ko nang masama ’yong impakto duo.

“Nice! Nice! Let’s go!” Pumalakpak si Aldrin.

Nagsalin si Noah sa baso saka inabot sa akin. Wala kaming shot glass, e.

“Putangina naman. Bakit ang dami?! Palamig na yata ’to, e!” reklamo ko.

“Hati kayo ni Feron, para isahan na lang. Tapos kami ni Aldrin ang hati sa baso,” nakangising sabi ni Noah.

Tangina nito! Ang dami daming baso sa bahay ko.

Tumingin ako kay Feron. “Ginagago ako nitong dalawa, e. Okay lang ba sa’yo?” tanong ko.

He nodded. “I don’t mind.”

Tumawa si Aldrin. “Open minded ’yan si hot dad—buddy!”

Binatukan siya ni Noah. “Gago.”

Ininom ko ang kalahati, tapos inabot ko kay Feron ang natira. Shit! Hindi ba siya laway conscious?

Agad niyang ininom iyon. Pinigilan ko ang sarili ko na mapalunok dahil ang sexy niya tingnan habang umiinom.

Napatingin ako kina Aldrin at Noah na nakangisi sa’kin. Para bang nababasa na nila ang tumatakbo sa isip ko ngayon.

Nagpatuloy na lang kami sa inuman habang nagkukwentuhan. Mukhang magaan na ang loob ni Feron sa kanilang dalawa. Hindi rin naman kasi mahirap maka-close itong dalawa dahil makulit at madaldal sila pareho.

Feron doesn’t seem annoyed with them. Mukha nga siyang nag-e-enjoy sa inuman session namin.

“Feron, ano’ng nagustuhan mo kay Hugo?”

Halatang natigilan si Feron sa tanong ni Aldrin.

Napasapo ako sa noo ko. Minsan gusto kong ihagis sa labas ’tong hayop na ’to.

“I mean, as a friend! Ano’ng nagustuhan mo sa kaniya at naging close friend kayo. Kasi mukha kang mapili sa kaibigan, e,” palusot niya pa.

“Well… Hugo is energetic and fun to be with. Sometimes I’m curious why he befriended me. I’m really boring.” He chuckled.

“Naku! Hindi naman! Never mabo-boring si Hugo sa’yo, p’re!” si Noah… para bang naghahanap siya ng sakit ng katawan sa panglalaglag niya sa akin.

Aldrin laughed. “Tama, tama! Totoong kaibigan ’yan si Hugo. Saka nakikita niya palagi ang positive sa mga tao… Natutuwa rin ’yan kasama ka.”

Ewan ko ba sa dalawang ’to kung tinutulungan ako o pinapahamak, e.

Nagsalin na si Noah para kay Aldrin. Natigilan si Aldrin nang mapansing konti ang salin sa kaniya.

“Gago! Bakit ang konti? Ano ’to, tiki-tiki?!”

Humagalpak ako ng tawa sa tanong ni Aldrin. Medyo namumula na rin kasi siya. Si Aldrin ang pinakamabilis malasing sa’min kaya siguro kinokontian na ni Noah ang lagay sa baso niya.

“Ungas ka! Ang bilis mo kasi malasing, gago!” asik ni Noah.

Feron chuckled. He looked at me. “Your friends are too energetic.”

Natatawang napailing ako. “Ganyan talaga ’yan sila. Pasensya na kung maingay sila, ha.”

“It’s okay. I’m having fun,” he said and smiled at me.

Bago pa namin maubos ang pangalawang pitsel, halatang lasing na si Aldrin.

“Feron! Alam mo naman, ’di ba? Bisexual ’tong tropa namin na si Hugo,” sabi ni Aldrin habang sumisinok na. “Kaya dapat ’wag kang ma-ano kapag na-attract o nagwapuhan siya sa—”

Agad na tinakpan ni Noah ang bibig ni Aldrin. Panay naman ang piglas ni Aldrin at namumula na ang mukha at leeg.

Noah laughed nervously. “Sorry, Feron. Mabilis talaga malasing ’tong hayop na ’to. Kung ano-anong sinasabi.”

Feron smiled. “It’s okay. I don’t mind.”

Napansin kong medyo namumula na rin si Feron. Medyo tinatamaan na nga rin ako dahil hindi na ako gaanong nagsasalita.

Agad na tumayo si Noah at hinila si Aldrin patayo. Inilagay niya ang braso ni Aldrin sa batok niya at humawak sa bewang nito.

“Tangina, saan mo ’ko dadalhin?! Nag-iinuman pa tayo!” si Aldrin, wala na yata sa hulog.

“Tama na! Uuwi na tayo!” Tumingin si Noah sa akin. “Hugo, mauuna na kami. Lasing na lasing na ’to si gago.”

Tumango ako. “Sige, p’re.”

Inalalayan niya si Aldrin na kung ano-ano na ang sinasabi palabas ng apartment ko.

Umalis na silang dalawa at naiwan kami ni Feron. Napatingin ako sa kaniya na bahagyang nakatungo at nakapikit. Napangisi ako at napailing… Mukhang tinamaan siya sa gin bilog.

“Feron…” Humawak ako sa balikat niya. “Dito ka muna matulog. ’Wag ka na magdrive pauwi.”

Tumango na lang siya. Mukhang hindi na siya makausap nang ayos.

Tumayo ako at kinuha ang balat ng mga chips at akmang itatapon iyon, pero natisod ako sa mga binti ni Feron. Lumagapak ako sa sahig.

Tangina! Buti na lang may carpet ’to!

“Hugo… are you okay?”

Natigilan ako at agad na bumangon nang magsalita si Feron. Nakatingin siya sa akin… halatang nag-aalala.

“Okay lang ako…” sabi ko saka natawa na lang din sa katangahan ko kanina.

Umupo siya sa tabi ko at tumingin sa mukha ko. “Sure?”

I gasped and bit my inner cheeks. Parang hindi na ako okay kasi mamamatay yata ako sa kilig sa’yo, p’re.

He looks so cute and hot at the same time. Namumula ang mukha niya habang nakatingin sa akin. His eyes were half-closed. Mukhang lasing na lasing na rin siya.

Napangisi ako. Ito ba ang mataas ang alcohol tolerance?

“Okay lang ako talaga…” sabi ko saka ngumiti sa kaniya.

Napailing ako dahil medyo nahihilo na rin ako. Gusto ko nang humiga. Kaso hindi ko naman pwede pabayaan si Feron dito. Ikukuha ko na lang siguro siya ng unan at kumot… pero kasya ba siya sa sofa ko?

Tangina. Hindi ba siya ma-awkward-an kung doon sa kama ko siya patutulugin? Worried lang naman ako sa kaniya kasi baka hindi siya komportable rito sa sala.

Natigilan ako sa pag-iisip at tumingin sa kaniya. Napapitlag ako nang mapansing nakatitig siya sa akin.

Napalunok ako at agad na umiwas ng tingin. I laughed awkwardly and scratched my nape.

“Uh… Gusto mo matulog doon sa kama ko? Tapos ako rito sa sala? Don’t worry bagong laba naman ’yong bedsheet ko pati pillowcase kaya mabango ang mga ’yon.”

He didn’t answer my question… so I looked at him again. Napalunok ako nang mapansing mas malapit na ang mukha niya sa akin.

“B-bakit?” tanong ko saka kinakabahang ngumiti.

Hindi siya nagsalita… nakatitig lang sa akin. Hindi ko alam ang iniisip niya ngayon… o kung may iniisip ba siya dahil lasing siya.

Napapitlag ako nang humawak siya sa pisngi ko. Bumaba ang tingin niya sa mga labi ko…

“I want to kiss you…” he whispered.

Agad na nagwala ang buong sistema ko sa sinabi niya. Hindi ko alam ang gagawin ko… kung itutulak ko ba siya o ano. I was panicking inside… My hands were shaking. I don’t know what to do.

But he didn’t wait for me to say something… He leaned forward and kissed my lips.

Chapter Twelve

I really wanted to stop him, but my body wasn’t listening to me. Parang sabik na sabik ang labi ko… hindi ko alam kung dahil ngayon lang ako nakahalik ulit… o dahil si Feron ang humahalik sa akin.

I kissed him back. I touched his nape and kissed him deeper. The taste of liquor in his mouth tasted a hundred times better.

I stopped for a moment when I realized he wasn’t really a good kisser. I grinned… Don’t tell me… is he a virgin or something?

I gasped and immediately stopped. Lumayo ako nang kaunti sa kaniya. He looked at me as if he was disappointed that I stopped.

“Let’s stop this, Feron… May tama na rin ako. Baka may magawa tayong pagsisihan natin bukas dahil lang lasing tayo ngayon,” bulong ko.

He didn’t say anything. Humawak ako sa braso niya at inalalayan siya patayo. Humawak ako sa bewang niya at napapikit nang mariin dahil medyo mabigat siya. Marahas na umiling ako dahil ramdam kong lasing na rin talaga ako. Para akong mawawalan ng balanse.

Pinilit ko siyang dalhin sa kwarto ko. Inihiga ko siya sa kama. Inilagay ko ang sapatos niya sa gilid ng kama saka ipinatong ang ulo niya sa unan. Binuksan ko rin ang aircon para sa kaniya. Madalang ako magbukas ng aircon dahil mataas sa kuryente, pero para sa asawa ko… sige.

Inayos ko ang pagkakahiga niya sa kama ko. Napansin kong napapapikit na siya at halatang inaantok na.

“Please… I can’t sleep yet.”

Natigilan ako nang bigla siyang magsalita. Lumapit ako sa kaniya.

“Bakit?” tanong ko.

“I… I haven’t brushed my teeth yet,” bulong niya.

Natawa naman ako sa sinabi niya. Akmang magsasalita pa ako, pero natigilan ako nang tuluyan na siyang makatulog.

Umupo ako sa tabi niya at napabuga ng hangin. I flicked his forehead.

“Tangina. Subukan mo lang kalimutan ang nangyari bukas…” bulong ko.

Ganoon sa mga drama, e. Para maiwasan ang awkwardness, magpapanggap na nakalimutan… o minsan nakakalimutan talaga.

Pero sabagay… paano naman namin pag-uusapan iyon if ever? I don’t think he has feelings for me. He’s straight. Maybe he’s just really confused about himself.

AGAD AKONG napabalikwas ng bangon nang magising. Kinusot ko ang mga mata ko saka humikab.

Natigilan ako nang mapansin kong nasa living room ako… Shit! Oo nga pala, nasa kwarto si Feron!

Agad akong tumayo at akmang didiretso sa kwarto ko, pero natigilan ako nang marinig na may nagluluto sa kusina. Agad akong napatingin doon. Halos malaglag ang panga ko sa sahig nang makitang nagluluto si Feron.

Tumingin ako sa center table at sa sahig. Wala na ang mga kalat at mga baso roon. Wala na akong energy asikasuhin kagabi kaya tinulugan ko na.

I bit my lower lip and looked at his sexy back. What will happen now? Will he even remember what he did last night?

Lumapit ako sa kaniya saka tumikhim. Napapitlag siya at tumingin sa akin.

He smiled at me. “Good morning, Hugo.”

I smiled back. “Uh… good morning.”

Tumingin ako sa niluluto niya. Ininit niya lang ’yong natirang ulam kagabi. Buti naman… para hindi sayang.

“Bakit ikaw pa ang nagluto? Sana ginising mo na lang ako,” sabi ko saka pabirong hinampas ang braso niya.

Putangina. Bakit parang ako pa ’yong awkward dito?

“It’s fine. I don’t want to wake you up…” pagkasabi, agad niya nang inilagay sa plato ang ulam. “Let’s eat.”

Tumango na lang ako at tinulungan siya maghain. Wala nang nagsasalita sa amin. Napapikit ako nang mariin. Ito ang kinakatakot ko, e. ’Yong awkwardness.

Does he even remember it though?

Umupo na kaming dalawa. Napatikhim ako saka ngumiti sa kaniya. “Uh… thank you pala sa pagligpit ng mga kalat kagabi. Nakakahiya naman sa’yo.”

He chuckled. “It’s okay, really… You don’t have to worry about it. Wala namang kaso sa akin iyon.”

Tumango na lang ako. Nagsimula na kaming kumain. Hindi ako makakain nang ayos dahil panay sulyap ko sa kaniya. Tinitingnan ko kung ano ang reaksyon niya. He doesn’t seem bothered or anything.

Don’t tell me… nakalimutan niya talaga?

Pagkatapos naming kumain, agad akong tumayo. “Ako na ang maghuhugas,” sabi ko saka niligpit ang mga plato.

Inilagay ko na ang mga iyon sa sink. Tumingin ako kay Feron saka ngumiti. “Ihatid na kita sa labas… para makapagpahinga ka na sa inyo.”

Tumango siya at ngumiti. “Okay.”

Lumabas na kaming pareho. Inihatid ko siya hanggang sa tapat ng apartment.

“Thank you, Hugo…” sabi niya saka ngumiti sa akin.

I smiled and nodded. “Wala ’yon. Thank you rin at nakisama ka sa amin kagabi kahit alam kong busy ka.”

Natahimik na kaming pareho pagkatapos. I looked at him. He was tapping his foot… he was avoiding my gaze too.

I knew it. He remembers it.

“Hugo.”

“Feron.”

Natigilan kami nang sabay kaming magsalita.

I cleared my throat and spoke first. “Uh… ’Yong kagabi. Naalala mo naman, ’di ba? ’Yong ginawa mo kaga—”

“I’m sorry, Hugo…” Agad niyang paghingi ng paumanhin. “I’m sorry for doing that. I don’t know what got into me last night… I’m really sorry.”

Napalunok ako at ngumiti. I laughed awkwardly. “O-okay lang ’yon. I mean… lasing naman tayong pareho kagabi.”

Ang daming tanong na pumapasok sa isip ko ngayon. I’m straight-forward. Hindi ako takot magtanong o magsalita kapag may pumapasok sa isip ko… pero hindi ko alam kung bakit ganito ako pagdating sa kaniya.

I was also like this with Rhiatt before… but with Feron… it was unbearable.

“I’m really sorry, Hugo. I don’t want things to be awkward between us…”

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko. Alam ko na agad ang ibig niyang sabihin.

I laughed and tapped his shoulder. “Alam ko naman, ’no. Wala lang sa’kin ’yon. Parehas tayong lasing kagabi. Kalimutan na lang natin ’yon…”

But I don’t want to forget it.

He smiled at me and nodded. “Okay… I’m really sorry about what happened.”

Ah, tangina. Tama na. ’Wag ka na mag-sorry, please.

I just smiled at him and nodded. “O-okay… Sige, mauna ka na. Para makapagpahinga ka na.”

Tumango na lang siya at pumasok na sa kotse niya. Napabuga ako ng hangin at hinabol ng tingin ang kotse niyang papalayo.

Fuck. Why does it feel like he low-key rejected me?

---

“Aw, bakit sad ang beshy ko na ’to?”

Tiningnan ko nang masama si Aldrin. Tinawanan naman siya ni gagong Noah.

“Ano, p’re? Bakit ka ba kasi sad?” si Noah, umupo sa tabi ko.

Napabuntonghininga ako at napakamot sa buhok ko. “Kasi… ano…” Tumingin ako sa kanilang dalawa na parang ewan na naghihintay sa sasabihin ko.

“Ano? Puta, tagal,” reklamo ni Aldrin.

“Kasi… hinalikan niya ako kagabi. Pero kaninang umaga, sabi niya, ayaw niyang maging awkward ang lahat sa amin. So, ayun… napagdesisyunan namin na kalimutan na lang ang nangyari.”

Napatango silang dalawa sa sinabi ko.

“Sakit niyan, p’re,” si Noah saka napailing.

“Ano na plano mo?” tanong ni Aldrin. “Suko ka na kay hot daddy?”

“Hindi,” bulong ko. “Isipin niyo… hindi naman siguro siya ’yong tipo na nanghahalik basta kapag lasing, ’di ba? So, bakit niya ako hinalikan? Baka confused pa siya sa sexuality niya kaya niya nasabi ’yon.”

Tinawanan ako ng dalawang gago.

Tinapik-tapik ni Noah ang balikat ko. “Ganyan nga, dude. Think positive lang.”

Nag-thumbs up si Aldrin. “Tama. Hangga’t ’di ka pa nire-reject, tuloy lang ang buhay.”

“Oo, gano’n naman talaga ang iniisip ko. Hindi lang ako maka-amin agad kasi alam kong wala pa ’kong chance. Big step na siguro ’to… Saka na ako susuko kapag ni-reject ako.”

Umakbay silang dalawa sa akin. Agad ko silang tinulak dahil ang asim nila pareho. Hawang hawa na nga ako, e!

“Ano’ng pinag-uusapan niyo?”

Natigilan kaming tatlo at tumingin kay Rhiatt. Si gago, hindi naman inaano pero nakakunot na ang noo.

Sa sama ng loob ba ’to pinaglihi?

“Tungkol lang sa crushiecakes ni Hugo…” natatawang sabi ni Aldrin.

“Tangina niyo! Bakit hindi niyo ’ko sinasali?!” asik ni Rhiatt.

“Ito naman, galit agad. Oh, siya, sali na…” si Noah, tinatawanan si Rhiatt.

Umupo rin si Rhiatt sa bench. Apat na kami ngayon dito.

“Puta, ang sikip! Ikandong mo na nga lang si Noah,” reklamo ni Rhiatt kay Aldrin.

Humagalpak ng tawa ’yong dalawang gago. Kinandong nga talaga ni Aldrin si Noah

“Ito na, boss. Para hindi na magreklamo ang disney princess ng Averlands,” pang-aasar ni Aldrin kay Rhiatt.

“Fuck you!” asik ni Rhiatt.

Humagalpak kami ng tawang tatlo. Bilis talaga inisin ni Rhiatt.

“’Wag naman, dude. Baka magselos si Evron,” sabi ni Aldrin saka kumindat pa at nagkagat labi.

Tangina, kadiri!

Humagalpak ng tawa si Noah, napapahampas pa sa hita niya. “Asim mo, Drin!”

Agad na tumayo si Rhiatt at pinagsasakal si Aldrin. Tawa naman nang tawa si Noah, pero sinakal din siya ni Rhiatt.

Nilayasan ko na lang sila dahil baka pati ako masakal ni gagong Rhiatt.

Dumiretso ako sa locker room. Tiningnan ko ang cellphone ko. Natigilan ako nang mapansing may text galing kay Vanya.

Vanya: Hi, Hugo! Kumusta kayo ni Tito Feron?

Agad akong nag-reply.

Me: Okay naman. May kaunting improvement HAHAHA!

Vanya: Go! Go! I’m rooting for you! ^^

Napangiti ako. Buti na lang supportive si Vanya.

Napasimangot ako nang makitang may text din galing kay Mama. Tangina. Palaging bad news sa akin kapag nagte-text ang kapamilya ko, e.

Mama: Punta ka here sa house mamayang 8 p.m. dinner.

Napabuga ako ng hangin. Kakatamad!

Me: Bakit?

Mama: Anong bakit? Basta pumunta ka!

Bad trip naman, oh!

Wala na lang din akong nagawa dahil minsan lang naman ako papuntahin sa bahay.

Pagkauwi ko sa bahay, naligo muna ako at nanood ng One Piece habang nagpapalipas ng oras bago ang dinner. Ang dami ko na palang hahabuling episodes.

Ang problema sa tulad ko, lahat ng attractive characters ay crush ko, mapababae man o lalaki.

“Apakan mo ’ko, Robin…” bulong ko. Napapikit ako nang mariin nang lumabas si Zoro sa screen. “Sapakin mo ’ko, Zoro, please.”

Natigilan ako sa panonood at tumingin sa oras. Saktong 8 p.m. na.

Agad na ’kong kumilos at kinuha ang susi ng big bike ko, helmet, pati na ang leather jacket ko.

Natigilan ako nang tumunog ang phone ko. Nag-message si Vanya.

Vanya: Nandito kami sa house niyo. It seems like we’re going to talk about marriage whatsoever again. Hahaha!

Napaismid ako. Ano na naman kayang drama ng pamilya namin ngayon?

Nang makarating ako sa bahay, agad akong dumiretso sa dining area. Nandoon nga si Vanya pati ang mga magulang niya.

Agad na tumayo si Mama at lumapit sa akin. Palihim niyang kinurot ang tagiliran ko.

“Hindi ka man lang nagdamit nang maayos, Hugo,” mariing bulong niya.

“Malay ko bang nandito sila,” bulong ko.

Wala nang nagawa si Mama at hinila na lang ako paupo sa tabi ni Vanya.

I smiled at her. “Hi.”

She smiled too. Lumapit siya at bumulong. “In-invite din nila si Tito Feron.”

Natigilan ako. “Pupunta kaya ’yon?”

She shrugged. “I don’t know, e. Malay mo pumunta siya to stop this marriage nonsense.” She chuckled.

“Ano’ng drama pinanood mo?” natatawang tanong ko.

Wish ko lang talaga mangyari ’yon.

“Mr. Feron Zakirov! You came!”

Nasamid ako sa sarili kong laway nang marinig ang boses ni Mama. Tangina!

Nanlaki ang mga mata ko at tumingin kay Feron. He smiled at them. Nakasuot pa siya ng three-piece suit, pero nakasabit ang suit sa bisig nito.

“We didn’t expect that you’d come. For sure you’re really a busy person,” nakangiting sabi naman ni Papa.

He smiled. “Thank you for inviting me, Sir.”

Pinaupo nila si Feron sa tapat ko. Napakamot ako sa batok ko. Fuck. Hindi ko in-expect na pupunta siya. Ayoko sanang nandito siya dahil siguradong pag-uusapan na naman namin ang kasal kuno namin ni Vanya.

Feron looked at me. He smiled. Then he smiled at Vanya too.

Agad na bumulong sa akin si Vanya. “Close na kayo ni tito, ’no?”

I grinned and looked at her. “Konti.” Nag-kiss na nga, e.

She giggled. “I’m so excited. Hindi ako nakakapagtanong sa’yo dahil madalas akong busy. You better tell me what happened between you two.”

I smirked and nodded. “Sure.”

Tumingin ako kay Feron. Natigilan ako nang mapansing nakatingin pa rin siya sa amin ni Vanya. He was looking at us while slicing the steak.

Tangina. Mas masarap pa siya sa steak!

“Woah, Tito looks jealous… Is he jealous?” bulong ni Vanya sa akin.

Tumingin ako sa kaniya. “Hindi, ah.” Sabi ng iba, kapag negative ka raw mag-isip, nagiging positive.

“Why don’t we… test it?” nakangising tanong niya sa akin.

Natigilan ako. Hindi ko naisip iyon. Hindi naman kasi pumasok sa isip ko na magseselos si Feron. Ako pwede pang magselos, pero si Feron? Wala pa nga yata siyang feelings sa akin.

Pero wala naman siguro masama sumubok, ’di ba?

Pero tangina… baka kasi mag-backfire ’to. Baka ma-turn off siya at isiping babaero ako o ano.

Ah, tangina. Bahala na.

Napalunok ako at tumango. Napangisi naman si Vanya at yumakap sa braso ko. Natigilan ang mga magulang namin at napatingin sa amin.

“Wow! May progress na kayo!” sabi ng Mom ni Vanya.

I bit my lower lip. Tangina. Bahala na siguro.

Umakbay ako kay Vanya. “We’re just close.” I chuckled.

Vanya chuckled and hugged my waist. “We’re really close.” She even kissed my cheek lightly.

Gusto kong pigilin, pero hindi ko maiwasang mapatingin kay Feron.

He was staring intensely at me… it was overwhelming and intimidating… something that I never felt again ever since we became close.

I couldn’t imagine seeing him mad. It must be scary.

He slightly raised his eyebrow at me. His reaction made my knees weak… I tried my best to suppress my smile.

Why haven’t I thought of this before? Am I really underestimating myself?

Feron stood up. Napatingin sa kaniya ang lahat. He fixed his necktie. “Sorry, I have to go. Thank you for the dinner.”

Agad na rin siyang tumalikod at umalis pagkatapos.

Vanya chuckled beside me. “Your relationship with him really improved, huh.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko at napangisi. I really hope so.

Chapter Thirteen

“I think he’s jealous, Hugo,” Vanya said while giggling.

Naglalakad kami palabas ng bahay. Iniwan na namin ang mga magulang namin doon. Busy rin kasi si Vanya.

“I hope so…” Napabuga ako ng hangin at nagpamulsa.

I really hope so. Magdadabog ako kung hindi!

Vanya chuckled. “Believe me, I’ve never seen Tito Feron act like that before. He’s always cool and reserved and chill. Pero kanina, parang gusto na niya akong i-slice gamit ’yong kutsilyo!”

Natawa naman ako sa sinabi niya. “OA naman no’n. Mas mahalaga siyempre sa kaniya ang pamangkin niya.”

“Para namang hindi ako mahalaga sa kaniya kanina. He was looking at me as if he wanted to kill me. ’Yong mga mata niya, sinasabi na ‘stay away from my man!’ something like that.”

Panay ang tawa ko sa mga sinasabi niya dahil kinikilig ako. Batak na batak siya sa pag-feed sa pantasya ko, e.

Umuwi na rin ako agad para makanood na ulit ng One Piece.

Napatitig ako sa kisame ng kwarto ko habang nakahiga sa kama. I chuckled like an idiot. Hindi ako makapag-focus sa pinapanood ko dahil naaalala ko ang reaksyon ni Feron kanina.

Nakikinig kaya siya ngayon ng Jealous by Nick Jonas?

Kinuha ko ang cellphone ko. Gising pa kaya si Feron?

Tumikhim ako saka nagmessage sa kaniya.

Me: Huy, Feron. Gising ka pa?

Hindi siya nag-reply. Napaismid ako at nag-Facebook na lang. Dumaan sa feed ko ang profile ni Feron. Natigilan ako nang ma-realize kong hindi pa kami friends sa Facebook.

Napabangon ako nang mag-reply siya.

Feron: Yes.

Napangisi ako. Cold naman ng babycakes ko na ’to.

Me: Pwede mo ko accept sa FB?

Feron: Okay.

Napahagalpak ako ng tawa. Hindi ako sanay na ganito siya mag-reply.

In-add ko siya sa Facebook. Agad niya naman akong in-accept. Dali dali ko siyang ini-stalk. Puro naka-friends kasi ang audience ng posts niya. Kaya ngayon ko lang makikita.

Hindi siya active. Huling shared post niya two years ago pa. Dad joke pa iyon.

What do you call fake spaghetti?

An impasta.

Hindi ako sa joke natawa kundi sa caption niya.

Feron Alarik Zakirov

What a joke.

Napahagalpak ako ng tawa. Patuloy lang ako sa pag-scroll. Sa isang taon, isang beses lang yata siya mag-shared post.

Natigilan ako nang makita kong nag-post siya. First post niya yata ito dahil puro lang naman siya shared post.

Picture niya iyon. Selfie picture yata. Nakatitig lang siya sa camera habang nakahawak doon. Napahagalpak ako ng tawa dahil para talaga siyang tito kung magpicture. Nakababa kasi ang angle, nakababa nang kaunti ang mukha niya at nakasuot pa siya ng salamin.

Napansin ko rin na first picture niya iyon na p-in-ost niya.

Nag-comment ang mga kaibigan niya.

Connor Ravien Velardino:

HAHAHAHHA sarap mo naman ya!

Connor Ravien Velardino:

Ganyan kumuha ng picture lolo ko eh lmao

⤷

Feron Alarik Zakirov:

What is lmao?

Leander Castiel Sorrento:

What the hell is that, Zakirov?

⤷

Feron Alarik Zakirov:

Picture.

Para akong tanga kakatawa rito. Pagulong gulong ako sa kama habang tinatawanan ang picture niya pati ang replies niya sa mga kaibigan niya. Dalawa lang ang reacts no’n. Puro haha pa.

Nag-heart react naman ako at nag-comment din.

Hugo Kyrell Ferrer:

HAHAHA pogi!

Naghintay ako ng reply niya. Kaso three minutes na ang nakalipas, wala pa rin.

Bakit gano’n?! Sa mga kaibigan niya ang bilis niya nag-reply!

Natigilan ako nang magreply naman siya roon.

Feron Alarik Zakirov: 👍

Tangina? ’Yon lang? Like lang?!

Ah, gano’n pala, ha.

Agad akong tumayo at tumingin sa full-size mirror ko sa kwarto. Tinaas ko ang shirt ko at nag-mirror selfie na kita ang abs ko. F-in-lex ko rin ang biceps ko.

Napangisi ako at agad na ini-story iyon. Pero kay Feron lang visible.

Muli akong bumalik sa kama at naghintay na i-view niya iyon. Napangisi ako nang makita niya na iyon.

Napakurap ako nang mag-angry react siya. Pero agad din siyang nag-chat sa akin.

Feron: I just accidentally tapped it.

Napataas ang kilay ko at agad na nag-reply.

Me: Weh? Galit ka yata sa’kin, Feron. Bakit ka ba cold sa’kin?

Feron: I’m not.

Me: Weh? Obvious kaya. Nag-angry react ka pa nga sa thirst trap ko.

Feron: Thirst trap?

Natawa naman ako. Ang cute ng pagiging clueless niya sa ganito.

Me: Oo, mga pictures or videos na nang-aakit or pasarap. HAHAHAHA!

Feron: Why did you post something like that? Who do you want to seduce?

Muli akong natawa. Malamang ikaw, mahal. Tinatanong pa ba ’yan?

Me: Wala lang. Pang boost lang ng confidence.

Feron: There are other ways to boost your confidence.

Me: Oo, pero ito ang gusto ko. Bakit ba kasi parang galit ka sa akin?

Feron: I’m not. Bye, I have work to do.

Napakagat ako sa kamao ko. Putangina! Batak magpalambing ’tong baby ko na ’to.

Me: Galit ka talaga. Ano bang ginawa ko sayo kasi?

Feron: Offline na ako.

Nag-offline na nga siya. Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko at humawak sa dibdib ko. Hindi ko kinakaya si Feron.

Ano ba ’tong ginagawa mo sa’kin, Feron Alarik?

---

“Hoy, bakit aligaga ka umalis?” tanong ni Aldrin pagkatapos ng practice namin.

“May susuyuin lang,” nakangising sabi ko.

Napasinghap silang dalawa ni Noah. Ewan ko sa dalawang ’to. Parang iisa lang ang utak nila.

“Wow, suyuan stage na sila ni hot daddy,” pangangantyaw ni Noah.

“Tigilan niyo kaka-hot daddy at baka madulas na naman kayo kapag kasama natin siya. Mga gago,” sabi ko saka binatukan silang dalawa.

“Okay lang ’yan, p’re. Ang alam niya lang na daddy ay ’yong tatay.” Humagalpak ng tawa si Aldrin.

Mga gagong ’to… Ginaganyan nila ang baby ko porke may pagka-slow.

Umuwi na rin ako kaagad dahil pupuntahan ko pa si Feron sa office niya. Magluluto pa kasi ako para sabay kaming kumain.

Nagluto ako ng munggo pagkauwi ko. Binigay sa akin ni Vanya ang listahan ng mga gustong pagkain ni Feron. Isa na ang munggo roon. Hindi ko nga in-expect iyon, e.

Inilagay ko na agad sa lunch box iyon saka sa paper bag. Excited na umalis ako ng bahay. Bago ako sumakay sa big bike ko, nag-message muna ako kay Feron.

Me: Nasa office ka? Punta ako diyan.

Hindi siya kaagad nag-reply kaya sumakay na ako sa motor ko.

Hindi maalis ang ngiti ko habang papunta roon. Feeling ko lang talaga may improvement kaming dalawa. Sana lang talaga.

Nang makarating ako sa kompanya niya, agad akong dumiretso sa loob. Pasipol sipol pa ako habang nasa elevator. Tiningnan ko ang phone ko, kung may reply mula sa kaniya.

Feron: Yes.

Napangisi ako. Ang tipid naman.

Agad akong dumiretso sa office niya. Nawala na sa isip ko ang kumatok. Agad akong pumasok sa loob.

Natigilan ako nang makitang may kasama si Feron. Dalawang lalaki. Agad na nag-init ang mukha ko sa hiya.

“Oh, sorry,” sabi ko saka agad ding lumabas.

Napakamot ako sa batok ko. Tangina. Nawala sa isip kong kumatok!

Ilang saglit pa, lumabas na rin ’yong dalawang kaibigan ni Feron. Medyo pamilyar sila sa akin. Sila yata ’yong Leander at Connor na nagco-comment sa post ni Feron. Natatandaan ko rin sila na kaibigan ni Rhiatt… Nakikita ko sila minsan sa story ni Rhiatt noon.

I smiled at them. “Hi. You two are Rhiatt’s friends, right?” I asked. “I remember seeing you two before.”

The man with the dark skin nodded. The other guy just laughed awkwardly.

Hindi ba sila okay ni Rhiatt? Kaya ba hindi ko na sila gaanong nakikita?

“Kaibigan din kayo ni Feron?” tanong ko na lang para alisin kay Rhiatt ang topic.

Tumango sila pareho ni Connor. Magsasalita pa sana ako, pero natigilan ako nang magsalita si Feron mula sa loob.

“Hugo, come in…”

Hindi na ako nakapagpaalam sa kanila at excited na pumasok sa loob ng office.

Feron looked at me and stood up. Parang nawala ’yong pagod ko sa practice.

“Uh… sila ba ’yong kaibigan na tinutukoy mo?” tanong ko.

Tumango siya. “Yeah. They’re Leander and Connor. They’re Rhiatt’s friends as well.”

Napatango ako. “Oh… Bakit hindi mo rin kaibigan si Rhiatt?”

He shrugged. “I don’t know.”

Tumango na lang ako at lumapit sa kaniya. “Uh. Kain tayo. May dala akong munggo… Peace offering. Parang galit ka kasi sa akin.”

“Hindi ako galit,” sabi niya saka tumikhim.

“Weh? Bakit ka nag-angry react sa myday ko tapos umalis ka kaagad kagabi?” nakangising tanong ko.

Lumapit ako sa kaniya. Tumikhim siya at humakbang paatras sa akin.

“I was just annoyed. Okay?” He raised his eyebrow at me. “Are you playing with my niece or something? I’m warning you, Hugo… I know you don’t have feelings for Vanya. Even though we’re friends, I won’t let you play with her feelings.”

Napanguso ako. Tangina. Iyon lang pala. Akala ko naman nagselos na siya.

Umatras na ako nang kaunti sa kaniya. “Hindi ko pinaglalaruan si Vanya, okay? Super close lang talaga kaming dalawa at comfy sa isa’t isa.”

“You let your close friends kiss you?” nakakunot-noong tanong niya.

Natigilan ako sa tanong niya. Napangisi ako saka tumango. “Oo naman. Friendly kiss lang ’yon. Sa mga taong ka-edaran ko, normal lang ’yon.”

Joke time lang. Gusto ko lang makita ang reaksyon niya.

He smirked and shook his head. “So if I kiss you, or if you kiss me… that’s okay because we’re friends?” he asked. He sounds annoyed. “You just casually kiss people you’re not in a relationship with?

Tumawa ako. “Depende kasi sa level ng closeness… saka sa tao rin. Vanya is chill. We’re both chill about it. Ikaw kasi… well, may pagka-old fashioned. Conservative, gano’n.”

Tangina, ano ba ’tong pinagsasasabi ko?

He sighed. His eyes narrowed. “Sometimes, I don’t know if I can trust you, Hugo. You look like a playboy to me.”

Napakurap ako. “Wait, wait… Playboy agad? Grabe. Habulin ako, oo. Pero hindi naman ako playboy, ’no. Hindi ako basta basta nakikipagrelasyon o nakikipag-sex kung kani-kanino. Kiss lang ’yon, dude. Sa cheeks nga lang, e. Saka si Vanya ang humalik sa pisngi ko, kita mo naman… Dapat ’yong pamangkin mo ang pagsabihan mo.”

Para akong boyfriend na nagpapaliwanag para hindi magselos ’yong partner ko.

“I don’t want you for my niece anymore,” nakakunot-noong sabi niya.

Napahalakhak ako. “Luh… Ayoko rin naman magpakasal kay Vanya, ’no. Gano’n din siya sa’kin… kaya sige, okay lang.” Tumingin ako sa kaniya. “Ano? Cut off mo na ba ako? Friendship over na tayo?” tanong ko.

Baka hindi niya alam ang meaning ng cut off eh.

“Wala ako sinabing ganyan,” sabi niya saka tumikhim.

“Weh? E, galit ka nga sa’kin. Sige, baka ayaw mo na sa friendship na ’to. Okay lang naman. May dalawa ka pa namang kaibigan. Mukha namang masaya rin sila kasama. Hindi mo naman yata ako kailangan sa buhay mo,” pag-e-emote ko.

Humawak si Feron sa braso ko. “I’m not mad at you, Hugo. I’m sorry… I thought you’re playing with Vanya’s heart.”

Umiling ako at tumalikod sa kaniya. Tanginang arte.

“Hindi, e. Baka ayaw mo lang ma-offend ako pero gusto mo na talaga tapusin ang friendship natin.” Napabuntonghininga ako at nagkunwaring malungkot.

Lumapit siya sa akin at nagpunta sa tapat ko. “I’m sorry, Hugo… I don’t want to end our friendship.”

Tumingin ako sa mukha niya. Napahawak ako sa dibdib ko dahil para akong aatakihin sa kagwapuhan niya.

Tumikhim ako. “Okay, sige na nga. Pinapatawad na kita… Basta ’wag mo na ’ko husgahan ulit, ah. Hindi ako playboy, ’no. Saka hindi ko rin ugali manakit ng puso ng ibang tao. Sobrang loyal ko kaya magmahal.”

Kaya try mo na, mahal.

He smiled at me and nodded. “Yeah. I believe you. I won’t judge you again.”

Napangiti ako dahil ang gwapo niya talaga. Bakit ba nabuo ang taong tulad niya? Para siyang hindi totoo.

“Okay. Pinapatawad na kita. Labyu .”

Napapikit ako nang mariin. Tanginang bibig ’to.

Feron looked at me. His eyes widened. He looks shocked and horrified. “W-what?”

I laughed nervously. My voice was shaking. “I-I mean! I mean… love you, as a friend! Ganyan talaga ako, e. Kahit kina Aldrin sinasabi ko ’yan!”

Never ko sinabi sa kanila ’yan.

Tangina, sobrang na-mental block ako. Walang kwenta tuloy ang dahilan ko!

Napatango naman siya. “Oh… Okay. S-should I say it back?” Kumamot siya sa batok niya.

What if mamatay ako ngayon?

Umiling ako. “I mean… sa amin lang siguro nina Aldrin kasi matagal na kaming magkakaibigan. Nag-i-i love you too rin sila.” Pinapahiwatig ko na mag I love you too rin siya.

Tangina. Nakakakonsensya itong mga kasinungalingan ko. Pero kahit isang beses lang. Baka pwedeng parinig, oh.

Feron touched his nape. Napaiwas siya ng tingin. “Oh… Okay. Love you too.”

Hello, my family and friends… Goodbye. Pwede na yata ako kunin.

Pinigil kong mapakagat sa ibabang labi ko dahil ayokong magmukhang kinikilig kahit gusto ko nang magtatalon dito.

Humakbang ako palapit sa kaniya. Ngumiti ako sa kaniya. Napalunok siya at ngumiti rin sa akin.

“Walang malisya, ’di ba? I mean… straight ka naman… ’di ba?” I asked in a teasing manner.

He chuckled and avoided my gaze. “Yeah… I know.”

I slightly tilted my head to catch his gaze. “Sure ka?” tanong ko.

Natigilan siya. “Y-yeah. I’m sure.”

Napangisi ako. I never thought Feron Alarik Zakirov would stutter over this.

I guess… There’s hope. I just have to be patient. Hindi naman madali para sa iba na harapin agad ang tungkol sa sekswalidad nila. His body language, the way he treated me, and that kiss… I know he’s already confused with himself. I just have to be really patient.

Hindi naman ako manhid. I think… he’s really bendable.

Chapter Fourteen

“Thank you po at Sabado ulit!”

Pumikit ako at pinagdikit ang dalawang palad ko. Ito na talaga ang favorite day of the week ko. I love Saturdays!

Tumingin ako sa salamin at napangisi. Nakasuot ako ng black polo shirt na may two white horizontal lines sa bandang dibdib. Nakasuot din ako ng jeans at rubber shoes. Inayos ko ang buhok ko. Hindi ko muna isusuot ang nakakapogi kong dog tag dahil match muna kami ng style ni Feron ngayon. Kailangan tito style muna.

Lumabas na ako ng bahay at dumiretso kina Aldrin at Noah. Kinatok ko ang pinto nila saka basta na lang pumasok.

Naabutan ko sila na naglalaro ng baraha at nakaupo sa sahig. Nakahubad na naman si gagong Aldrin. Pawisin kasi si hayop kaya trip laging maghubad.

“Putangina hoy! Dinadaya mo ’ko! Akin na ’yong dos ko!” reklamo ni Aldrin.

“Tangina, ano’ng dinadaya?! May utang ka pa nga sa’kin tres! Hindi ko na nga siningil!” reklamo ni Noah.

Napakamot ako sa batok ko. Bakit ba sila nag-aaway sa barya na para bang hindi sila sume-sweldo ng six digits sa basketball.

Hindi ako nakikisali sa kanila sa ganyan, kasi unggoy-unggoyan lang alam kong laro sa baraha.

“Mga dudes…”

Tumingin sila sa akin. Napangisi si Aldrin at agad na tumayo saka lumapit sa akin. “Uy, gago. Sabado nga pala ngayon.”

Akmang aakbay siya sa akin pero agad ko siyang pinigilan. “Nagpabango na ’ko. Baka kumapit sa’kin ang asim mo.”

Humagalpak ng tawa si Noah. “Ligo ka muna, Drin!”

“Tangina mo, ah! Naligo na ’ko! Ikaw nga ’yong hindi pa naliligo!” asik ni Aldrin.

Sinugod siya ni Aldrin at nagsuntukan silang dalawa. Biro birong suntukan lang naman. Parang wrestling lang gano’n.

Binalibag ni Noah sa couch si Aldrin. Tinalon naman ni Aldrin si Noah tapos h-in-eadlock.

“Hoy, mamaya na ’yan! Tingnan niyo nga ’tong fit ko kung okay,” sabi ko saka nag-pogi posing sa harap nila.

“Pwede na, p’re. Mas pogi pa rin ako, pero pwede na,” si Aldrin, tapos nag-thumbs up.

“Wow, taas ng pangarap mo, gago.” Inayos ko ang buhok ko. Mas gwapo naman ako ng sampung beses kesa sa kanilang dalawa.

“Gawa nga tayo poll. Tingnan natin sino pinakapogi sa Averlands. Feeling ko ako, e. Sabi ng fans ko pamatay raw ’tong dimples ko,” sabi ni Noah saka ngumiti at pinakita ang dimples niya.

“Pamatay ng daga, oo!” sabi ni Aldrin saka humagalpak ng tawa.

Kinuha ko ang cellphone ko at dumiretso sa group ng Averlands. May 300k members doon. Si Aldrin ang gumawa nito, e. Ang daming nagpo-post ng Averlands memes dito. Bentang benta rito si Rhiatt, pati si Aldrin. Dami kasing epic pictures ni Aldrin.

Agad akong nag-post. Pampalipas oras lang habang wala pa ang asawa ko.

Hugo Kyrell Ferrer

Hi, guys! Hugo here. Sino ang pinakapogi sa Averlands?

Hugo

Rhiatt

Aldrin

Noah

Ian

Kinu

Lance

Axel

Ciro

Lucien

Kieran

Oliver

Coach

Siyempre sinama ko sa choices si coach dahil baka magtampo pa ’yon.

“Si gago gumawa nga ng poll,” natatawang sabi ni Aldrin habang nakatingin sa phone niya.

“Para magkaalaman na tayo…” nakangising sabi ko.

Ilang saglit lang, ang dami na agad nag-vote. Sumilip silang dalawa sa phone ko habang nire-refresh ko ang mga votes.

“Tangina nito ni Rhiatt, oh. Hanggang dito, top 1…” bulong ni Aldrin.

“Konti lang lamang sa’kin ni Rhiatt, oh!” mayabang na sabi ni Noah saka tinapik ang dibdib niya.

Pinakamaraming votes kay Rhiatt, sunod kay Noah. Konti nga lang talaga ang lamang ni Rhiatt kay Noah, tapos ako ’yong pangatlo.

“Tangina, medyo na-hurt ako, ah! Ako ’yong MVP tapos ako pa ’yong pangatlo? You disappointed me, my fans,” napapailing na sabi ko.

Hindi ko matanggap na nalamangan ako ni Noah na maasim. Tanginang buhay ’to.

“Sabi naman sa inyo. Charming daw ako. It’s my dimples,” sabi niya saka itinuro ang pisngi niya.

“Bayad yata ’tong mga nag-vote sa’yo, e!” reklamo ni Aldrin. “Bakit mas marami kang votes sa’kin?!”

Pang-apat kasi siya.

“Basahin mo kasi ’yong comments kung bakit. Oh,” natatawang sabi ni Noah.

Kung hindi lang jejemon si Aldrin, baka pang una siya HAHAHHAA

Lumaban ka, my asim king Aldrin!

Asim couple sila ni Noah guys!

Hugo, stop na kakasama sa aldrinoah ha. You’re being maasim na rin tuloy.

#SaveHugoFromAsimCouple

Guys, totoo ang aldrinoah!!!

Thank you na lang talaga sa face card ng aldrinoah. Kaya kong tiisin ang asim!

Napahagalpak ako ng tawa sa comments. Tinatawanan na lang namin ang mga shippers nina Aldrin at Noah. Sobrang close kasi sila kaya napagkakamalang may something.

Naalala ko no’ng hindi pa nakikilala ni Rhiatt si Evron, galit na galit siya sa shippers nina Aldrin at Noah dahil wala raw bakla sa Averlands. Natatawa na lang ako kapag naaalala ko ’yon.

“Gago! Maasim ba ako?! Amuyin mo!” Hinapit ni Aldrin ang batok ni Noah at inilapit ang mukha sa kilikili niya.

“Tangina mo! Kadiri!” asik ni Noah.

Hanggang sa nag-wrestling na naman sila… Tangina talaga ng dalawang ’to!

Nilayasan ko na sila roon at lumabas na. Bumalik na ako sa bahay ko at kinuha ang bag ko. Excited na ’ko!

Natigilan ako nang makarinig ng katok. Napangiti agad ako nang makita si Feron.

Shit! Grabe talagang face card at body card ’yan!

Nakasuot siya ng itim na long sleeves shirt. Nakatupi iyon hanggang siko niya. Naawa ako sa butones ng damit niya dahil parang hindi kinakaya ng mga ’yon ang muscles niya.

Thank you po sa araw na ito!

Agad akong lumapit sa kaniya at ngumiti. Sinabihan ko kasi siyang magsuot ng black para parehas kami.

“Hello, Feron…” bati ko sa kaniya.

He smiled at me. “Hi, Hugo… Are you ready?” he asked.

Tumango ako. “Oo naman, ’no.”

Kagabi pa nga ako ready.

Manonood naman kami ng sine ngayon. Sabi sa akin ni Feron, isang beses lang siya nakanood ng sine. Noong elementary pa raw siya no’n. Educational movie pa ang pinanood nila.

“Ano’ng genre ang paborito mo?” tanong ko sa kaniya habang nagmamaneho siya.

“I don’t know… since I’m not fond of watching movies. I prefer reading books.”

“Ano’ng books ba ang binabasa mo? Baka mga non-fiction naman or educational books? Mga pangmatatalino gano’n,” natatawang sabi ko.

Hindi siya sumagot at napatapik tapik sa steering wheel. Mukhang tama nga ako, ah.

“You can choose any movie that you like. Anything’s fine with me,” sabi na lang niya.

Tumango ako at nagtingin ng movies online. Trip ko kasing manood ng mga action or horror movies.

Horror na lang siguro. Iyon naman ang tipikal na pinapanood.

Nang makarating kami sa mall, dumiretso agad kami sa sinehan para bumili ng ticket.

“Okay lang ’to sa’yo?” tanong ko saka itinuro ang poster ng horror movie na papanoorin namin.

Tumingin siya roon at napatitig. “Horror?”

Tumango ako. “Yep. Mahilig ako sa horror movies. Ayaw mo ba?”

He smiled. “It’s okay.”

Bumili na kami ng ticket saka pumili ng mauupuan. Pagkatapos no’n, bumili na kami ng popcorn at kakainin sa sine… Sakto rin dahil magsisimula na ang movie.

Five minutes bago magsimula ang movie, pumasok na kami sa sinehan. Sa bandang dulo kami naka-pwesto.

“Excited ka na?” tanong ko kay Feron.

Tumango siya. “Yes… I have no idea what this movie is about… It adds to the thrill,” sabi niya saka marahang tumawa.

“Masaya manood ng horror. Minsan pwede tayong manood kahit sa bahay ko o sa bahay mo tapos cuddle.”

Okay, this time, sadya ko ’to.

Nasamid si Feron sa sinabi ko. Tinapik tapik ko ang likod niya.

“Sorry, sorry… Nasanay lang kasi gano’n ako sa mga ex ko. Nasanay lang,” nakangising sabi ko.

Naisipan ko kasing mag-level up na sa paglandi. Feeling ko nasa bendable stage na kasi talaga siya.

“Just how many exes do you have?” nakakunot-noong tanong niya.

“Tama lang… Hindi naman sobrang dami,” palusot ko… dahil hindi ko na rin mabilang kung isasama ang mga naging ex-flings ko.

Hindi naman ako playboy o ano… mapagmahal lang siguro?

Napabuntonghininga siya at kumuha ng popcorn. Nagpigil ako ng tawa sa reaksyon niya. Ayoko namang magpantasya na nagseselos siya, pero hindi ko mapigilan, e.

Nagsimula na ang movie. Napangiti ako dahil matagal na rin no’ng huli akong nanood ng movie. Sina Aldrin at Noah pa yata ang kasama ko no’n na parang mga tangang nagsisisigaw kada horror scenes.

Ngumiti ako at tumingin kay Feron na nakaupo nang tuwid habang nakatingin sa screen. Mukha naman siyang chill.

Nagsimula na ang movie. Maganda naman ang start niya. Medyo mataas lang ang expectation ko dahil sobrang dami ko ng napanood na horror movies.

Napapitlag ako nang biglang sumulpot ’yong multo. Napasigaw naman ang ibang nanonood.

Tumingin ako kay Feron. Natigilan ako nang mapansing nakatingin siya sa baba.

“Huy… Okay ka lang?” tanong ko.

Tumingin siya sa’kin at napalunok. “I-I’m okay.”

Hindi ko masyadong nakikita ang kulay ng mukha niya, pero nahuhulaan ko kaagad na namumutla siya.

I bit my lower lip to suppress my smile… Mukhang matatakutin din siya.

Muli siyang tumingin sa screen, pero agad din siyang napatungo dahil jumpscare na naman ’yong scene. Napatakip ako sa bibig ko at nagpigil ng tawa. Medyo boring ’yong movie para sa’kin. Hindi rin naman gaanong nakakatakot. Mas gusto ko pang panoorin ’yong reaction ni Feron sa movie.

Hanggang sa matapos ang movie, panay ang iwas ng tingin ni Feron kada jumpscare. Panay naman ako pigil ng tawa sa kaniya.

Nang makalabas na kami sa sinehan, napansin kong para na siyang nanlalambot.

“Okay ka lang, Feron?” natatawang tanong ko.

Napalunok siya saka tumango. “Y-yes… It wasn’t scary at all.”

Napangisi ako. Parang duda ako riyan, ah.

“Ano? Kain tayo? Ikaw naman ang ililibre ko,” nakangiting sabi ko saka tinapik ang balikat niya.

I held his wrist and pulled him. Wala naman siyang nagawa at nagpahila na lang sa akin. Napangiti ako dahil hindi niya naman inaalis ang pagkakahawak ko sa kaniya.

Dinala ko siya sa Jollibee dahil isa ito sa experience na kailangan niyang maranasan… ang makakain sa fast food restaurant.

Wala naman siyang reklamo nang dalhin ko siya roon. Pumila na kami para um-order.

“May gusto ka ba? O ako na ang o-order para sa’yo?” tanong ko sa kaniya.

“I want to try that,” sabi niya saka itinuro ang spaghetti at chicken.

Tumango ako. “Okay, sige.”

Cute naman ng honeybunch ko na ’yan.

Pagkatapos naming um-order, naghanap na kami ng mauupuan. Kaso medyo maraming tao.

“Where are we going to sit?” tanong ni Feron sa akin.

“Wait lang. Iyon, oh. Malapit na matapos,” bulong ko saka itinuro ’yong table ng couple na malapit na matapos.

“Is there no reservation here?” bulong pa niya.

“Pft–” Nagpigil ako ng tawa. “Walang gano’n dito. Loko ka.”

Cute talaga ng darling ko na ’to.

Nang matapos sila kumain, agad ko hinawakan ang kamay ni Feron at hinila siya papunta roon. Umupo na kaming dalawa habang hinihintay ang order namin.

Napakunot ang noo ni Feron habang nakatingin sa naiwang pinagkainan ng kaninang kumakain sa table namin.

Natawa naman ako sa reaksyon niya dahil parang diring diri siya.

“Wait lang, mamaya may maglilinis niyan,” natatawang sabi ko.

May lumapit sa amin at nilinis ang table namin. Nang tawagin na ang number namin, agad akong tumayo para kuhanin ang order namin.

“Let’s eat…” sabi ko saka inilapag ang tray sa table.

Ibinigay ko sa kaniya ang spaghetti niya na may chicken, ang juice niya, pati ang burger na in-order ko para tikman niya.

Nagsimula na kaming kumain. Tumingin ako kay Feron. Tiningnan ko ang reaksyon niya. Natigilan siya nang matikman ang chicken. Napangisi ako dahil mukhang nagustuhan niya naman iyon.

“This is unexpectedly good,” sabi niya nang maubos na niya ang pagkain niya.

Ang cute talaga ng asawa ko! Kagigil.

Naglakad lakad na lang kami pagkatapos kumain. Ang dami kong plano gawin namin… Photo booth, arcade, tapos holding hands while walking—joke, pero someday matutupad din ’yan.

“Feron!”

Natigilan kami sa paglalakad. Parehas kaming lumingon sa likuran. May babaeng lumapit kay Feron. Napakurap ako at tumingin sa kaniya.

Hindi siya pamilyar sa akin… pero tangina, maganda siya at sexy. Nakasuot din kasi siya ng white blouse at black fitted skirt.

Napatitig si Feron sa kaniya… tila kinikilala siya. “Do I know you?”

The woman’s eyes’ squinted. “It’s me! Summer!”

Feron’s eyes slightly widened. “Oh… Summer. I didn’t recognize you. You look… quite different now.”

Napakuyom ang kamao ko kasi tumingin pa siya sa babae mula ulo hanggang paa.

“Well, of course… It’s been ten years!” she chuckled. “It’s so nice to meet you again, ex-boyfriend!”

Napakagat ako sa ibabang labi ko at napahalukipkip. Tangina. Akala ko ba wala siyang experience sa pakikipagrelasyon?!

Mukhang ako naman ngayon ang makikinig ng Jealous by Nick Jonas!

Chapter Fifteen

Feron chuckled and scratched his nape. “Do you really have to mention that?”

The woman named Summer laughed. “Of course! Being your ex-girlfriend is such an honor, you know. I still brag about it.”

Feron cleared his throat. “Uhm, by the way, this is my friend, Hugo,” pagpapakilala niya sa akin.

Someday, magiging boyfriend din iyan. Kaya back off, Summer!

“Hello,” plastik na bati ko sa kaniya.

She smiled at me. “Hello, Hugo! I’m Summer,” sabi niya saka inilahad ang kamay.

Plastik na tinanggap ko iyon at nakipagkamay naman sa kaniya.

Be professional na lang, Hugo. Ako pa rin naman ang totoong asawa.

“Let’s catch up soon, Feron. I have to go. Bye! It’s nice meeting you again!”

Feron nodded and smiled at her. “Yeah.”

Umalis na rin agad ’yong Summer. Tumikhim ako at tumingin kay Feron.

“Akala ko wala kang experience sa relasyon? May ex ka naman pala,” sabi ko saka naunang maglakad sa kaniya.

Batak din ako magselos, e. Feeling may karapatan lang.

Agad siyang sumunod sa akin maglakad. “Wala naman akong sinabi na wala akong ex,” paliwanag niya. “Besides, I don’t even know if you can consider it a relationship. I remember, she told me that we should try to be in a relationship because we were both single at that time. I just said yes for the experience. We broke up because she had to go abroad and we were acting more like friends than a couple.”

Gusto kong matawa dahil para siyang nag-e-explain sa akin. Iyong parang boyfriend na nag-e-explain para hindi magselos ang partner niya.

Tumikhim ako saka tumango. “Okay… Bakit hindi mo siya nakilala? Hindi ba siya maganda dati?” tanong ko.

He shook his head. “No. Well, it’s just she’s prettier now… And the way she dresses is different now. She used to wear conservative clothes before.”

Napakunot ang noo ko. She’s prettier now?!

Tumikhim ako at hindi na nagsalita. Nagtuloy-tuloy na lang ako sa paglalakad.

“Hugo… Why are you walking so fast?” tanong niya habang nakasunod sa akin.

“Hindi, ah… Baka mabagal ka lang,” sabi ko, hindi pa rin ako tumitingin sa kaniya.

Natigilan ako nang humawak siya sa braso ko. Napatingin ako sa kaniya. He was looking at me with worry in his eyes.

“Are you mad at me?” he asked.

Agad akong umiling. “Hindi, ah. Bakit naman ako magagalit?”

He sighed. “I don’t know. You’re walking too fast and you’re not looking at me. Galit ka yata sa akin.”

“Hindi nga. Iyan, oh. Nakatingin ako sa’yo,” sabi ko habang nakatingin sa kaniya.

Ano ba ’to? Paano ba pigilin ang selos?

“Okay… Let’s buy something. What do you want?” tanong niya.

Hmm. Akala mo madadaan mo ako sa ganiyan, ha.

“Wala… Maglakad lakad na lang tayo,” sabi ko saka muling naglakad.

Sumunod siya sa akin. “Hugo… Are you sure you’re not mad at me?”

“Hindi nga. Bakit naman ako magagalit sa’yo? Wala ka namang ginawang masama sa’kin…” sabi ko na lang.

Magsama kayo ng Summer mo.

“Okay…” sabi niya habang nakasunod sa akin.

“Ganoon siguro ang mga type mo, ’no? ’Yung magaganda tapos sexy,” sabi ko saka tumingin sa kaniya.

Natigilan siya. “I don’t know… I don’t have a specific type,” agad na sabi niya.

“Sus… Sasabihan mo pa akong playboy, pero parang ikaw naman ’yon.”

“I’m not a playboy, Hugo. And about Summer, it’s really nothing. We just tried it out back then. I don’t even remember it anymore. Ngayon ko lang naalala ulit nang nakita ko siya.”

Napasinghap ako at tumingin sa kaniya. “Dapat hiningi mo ang number niya. Malay mo siya na pala ang makaka-solve sa problema mo kasi ’di ba gusto mo ng babaeng papakasalan?”

Ano ba ’to? Bakit ang bitter ng tono ko? Hindi ko mapigilan.

“I don’t think she’s single…” agad na sabi niya.

“Hindi, e. Mukhang single. Kinilig pa nga yata siya sa’yo kanina. Try mo sa kaniya.”

Pagkasabi no’n, agad ko rin siyang tinalikuran at naunang maglakad. Agad siyang sumunod sa akin.

“I don’t like her. And why are we even talking about her?”

Ewan ko rin. Ito ba ang nagagawa ng selos?

Hindi naman kasi ako selosong tao. Confident kasi talaga ako. Kahit sa past relationships ko, hindi ako ’yong tipo na seloso. Siguro pagdating kay Feron, hindi ako confident… kasi straight siya.

Napatigil ako sa paglalakad nang mapansing wala ng nakasunod sa akin. Napakurap ako at hinanap si Feron.

Tangina. Nasaan na ’yon?!

Tumigil muna ako at kinuha ang cellphone ko para i-text si Feron.

Huy. Saan ka?

Saan na nagpunta ’yon? Bigla akong iniwan?

Nainis ba siya sa akin dahil sobrang arte ko?

“Hugo!”

Natigilan ako nang marinig ko ang boses niya. Naglalakad siya palapit sa akin habang may hawak na dalawang cone ng ice cream. Isang chocolate at isang vanilla.

“I bought ice cream for us,” nakangiting sabi niya.

Napakagat ako sa ibabang labi ko at napapikit. Parang natunaw bigla ang inis ko.

Sobrang cute!

“Which one do you want? Vanilla or chocolate?” he asked.

“Hmm… vanilla,” sagot ko saka itinuro iyon.

He smiled and gave it to me. Napangiti na lang din ako at agad na kinain iyon.

“Thank you,” sabi ko sa kaniya.

He smiled warmly at me. “You’re welcome.”

Umupo na lang kami sa malapit na upuan at kinain ang ice cream namin.

“Where should we go next?” tanong niya nang maubos na ang ice cream niya.

“Sa arcade naman tayo… Tara?”

Ngumiti siya at tumango. Agad na kaming umalis at dumiretso sa pinakamalapit na arcade na nadaanan namin.

Bumili na kami ng tokens. Napapansin kong napapatingin ang mga tao sa amin. Hindi ko alam kung dahil ba sa akin o dahil kay Feron. Bukod sa masyado siyang matangkad, masyado rin siyang gwapo.

Swerte talaga ng magiging asawa ni Feron… In short, ang swerte ko.

Una kaming dumiretso sa may barilan. He was unexpectedly good at it.

“Wow, ang galing mo naman. Dati ka bang killer?” pagbibiro ko.

“No. I went to a military school for a year, but I stopped because it was too hard for me,” seryosong sabi niya.

Napakurap ako. Mahirap talagang mag-joke sa kaniya. Buti na lang gwapo siya.

Pagkatapos namin sa barilan, sumunod kami sa basketball. Ngumisi ako at tumingin sa kaniya.

“Sure ka? Kakalabanin mo ’ko rito?” tanong ko. “Hindi naman sa pagyayabang, kaya kong i-shoot nang walang palya ang mga bola kahit nakapikit.”

He laughed. “Ang yabang mo naman.”

“Hindi… honesty ’yon, Feron.”

Natigilan kami dahil may mga lumapit sa akin para magpa-autograph at magpa-picture.

“Hugo, binoto kita doon sa poll sa group!”

“Binoto ko si Rhiatt do’n, pero idol pa rin kita!”

“Hugo, magjowa si Aldrin at Noah, ’di ba?!”

“Pakisabi kay Rhiatt, kapag sinapak niya ’ko, magte-thank you ako!”

“Hugo, bakit pogi kayo lahat sa Averlands? Kailangan ba talaga gwapo para makasali do’n?”

“Totoo ba ’yong chismis na sasali si Russ Prodigalidad sa team niyo?”

Panay ngiti at tawa ko na lang sa pinagsasasabi nila.

“Thank you, fans! Sige, ha. Enjoy na kayo… Bye!” sabi ko na lang matapos silang magpa-picture sa akin.

Marahang natawa si Feron nang mag-alisan na ang fans. “You’re really popular.”

Umiling ako. “Hindi naman, sakto lang… Pero gusto mo ba magpa-picture?” nakangising tanong ko.

He smiled. “Okay… I’m also your fan.”

“Akin na ang cellphone mo. Picture tayo,” sabi ko na lang.

Shit! Yes!

Inabot niya sa akin ang cellphone niya. Natigilan ako sa screenlock niya dahil picture ’yon ng schedules niya.

Sa susunod, picture ko na ’yan.

“Lapit ka,” sabi ko saka itinapat sa amin ang camera.

Lumapit siya sa akin. Bahagya siyang yumuko para magpantay ang mukha naming dalawa. Ngumiti kaming dalawa sa camera.

“Isa pa,” sabi ko saka umakbay sa kaniya. Friendly akbay lang.

Ibinalik ko sa kaniya ang cellphone niya. “Iyan, ha. May picture ka na with your idol,” pagyayabang ko.

Ngumiti siya at tumango saka tiningnan ang picture namin. “Thanks,” sabi niya na para bang fan ko talaga siya.

Naglaro na ulit kami. Siyempre, hindi siya nanalo sa akin sa basketball.

Naglakad lakad na lang kami at naghanap ng pwedeng laruin. Natigilan siya at napatingin sa mga batang nasa claw machine.

“Yehey!” sigaw ng mga bata dahil nakakuha sila ng stuffed toy.

“Wow. Those kids are amazing,” bulong niya. Ang dami na kasing nakuhang stuffed toy ng mga bata.

Napangisi ako at tinapik ang balikat niya. “Gusto mo ikuha rin kita?”

He looked at me. “You can do that too?”

“Oo naman. Basic lang ’yan. Tara!”

Lumapit kami sa claw machine. Tumingin ako sa kaniya. “Ano’ng gusto mo?”

“That one,” sabi niya saka itinuro ang stuffed toy na aso.

Agad kaming lumapit doon. Naghulog ako ng token saka ginalaw ang joystick… Nang matapat na sa stuffed toy na pinakamalapit, agad kong pinindot ang button.

Pero nalaglag ang stuffed toy.

I laughed and looked at him. “Wait, sa una lang ’yan.”

Naghulog ako ulit at sinubukang kunin… pero nalaglag na naman.

Hanggang sa nakasampung subok na ako.

“Tangina,” bulong ko.

Bakit swerte ako rito kapag ako lang mag-isa?! Ngayon pa ako minalas kung kailan gusto ng asawa ko!

“It’s okay, Hugo,” sabi niya saka humawak sa balikat ko.

Umiling ako. “Hindi, kukunin ko ’yan…” pagpupumilit ko.

Hanggang sa tatlo na lang ang natitira naming token, pero hindi ko pa rin nakukuha.

Tangina talaga!

“Let me try, Hugo…” sabi niya.

Tumango ako at inabot sa kaniya ang tatlong token. Baka kasi masuntok ko na ’tong machine sa inis ko.

Naghulog siya at ginalaw ang joystick. Napaawang ang mga labi ko nang kumapit ang stuffed toy… at nakuha niya iyon!

“Nice,” nakangiting sabi niya saka ipinakita sa akin ang stuffed toy. “I got it, Hugo…” Humawak siya sa kamay ko at ibinigay sa akin iyon. “It’s yours. I’m giving it to you.”

Napakurap ako. “Bakit mo binigay sa’kin? Gusto mo ’to, ’di ba?”

He smiled. “It’s okay. I’ll get another one for me.”

Naghulog ulit siya ng token. Napailing na lang ako dahil alam kong hindi na siya suswertehin sa pangalawang pagkakataon.

Pero nasupalpal ako dahil nakuha niya iyon ulit.

“I got mine too…” he said and showed it to me.

Napangiti na lang ako at pinagdikit ang stuffed toy namin. “Magkaparehas tayo.”

He chuckled. “Yeah. I like dogs.”

Natigilan ako. “Talaga? Bakit hindi ka nag-aalaga ng aso?” tanong ko.

He sighed. “Unfortunately… I’m allergic to dog fur. So, this is enough for me,” sabi niya saka itinuro ang stuffed toy.

New info about him. Ngayon ko lang nalaman na allergic siya sa balahibo ng aso. Hindi nabanggit ni Vanya iyon sa akin.

Napangiti ako at kinuha ang cellphone ko. I took a picture of our stuffed toys.

“Ise-send ko ’to sa’yo, tapos i-send mo rin sa akin ’yong pictures natin…”

He smiled and nodded. “Okay.”

Umalis na rin kami pagsapit ng dilim. Hindi ko maiwasang malungkot dahil matatapos na agad ang Sabado.

Napatingin ako sa kaniya na tahimik na nagmamaneho papunta sa bahay ko.

Sana mag-live in na kaming dalawa para araw-araw ko siyang nakikita nang walang excuses.

Pagdating sa bahay, agad na rin kaming bumaba. Inihatid niya pa ako hanggang sa tapat ng pinto ng apartment ko.

Grabe talaga si Feron. Ang swerte talaga ng taong mamahalin niya… In short, ang swerte ko ulit.

“Thank you for this day, Hugo,” nakangiting sabi niya.

Ngumiti ako at inangat ang stuffed toy. “Thank you rin dito… Uh, gusto mo uminom ng tubig?” tanong ko.

Grabe, parang ayaw ko siyang umalis.

He smiled. “Okay.”

Natigilan ako nang akmang bubuksan ko na ang pinto… Natandaan ko, nasa ilalim ng paso ko ang susi.

Natigilan ako nang may pumasok na ideya sa isip ko.

Tumikhim ako saka kinapkap ang bulsa ko, nagkunwaring may hinahanap.

“Hala, nawawala yata ang susi ko,” sabi ko saka tumingin sa kaniya.

Ang dami ko nang kasalanan. Nito lang naman ako naging sinungaling… kasalanan ni Feron.

Natigilan si Feron. “Really? Should I force your door open?”

Umiling ako. “’Wag… Paano ko maila-lock ang pinto ko mamaya pagtulog ko kung sira na ang doorknob ko?”

Napalunok siya at tumango. “Yeah… You’re right.”

Napakamot ako sa batok ko. “Okay lang. Makikitulog na lang ako kina Aldrin. Baka gising pa sila,” kunwaring sabi ko.

Alam ko namang hindi siya magvo-volunteer na doon ako sa kaniya… pero wala namang masama sumubok, ’di ba?

He held my wrist. “Sa akin na lang,” agad na sabi niya.

Natigilan ako at tumingin sa nakakasilaw na gwapong mukha niya. “Huh?” tanong ko.

“Aldrin and Noah might be sleeping now. Baka wala silang extra room,” agad na sabi niya.

“Hindi. Dalawa naman ang kwarto nila doon. Tatabi ako kay Aldrin o kaya kay No—”

“No! Just sleep at my place tonight,” agad na pagputol niya sa sasabihin ko.

He was staring intently at me. Tila ba determinado siyang patulugin ako sa penthouse niya.

Pinilit kong pigilin ang ngiti ko. Kunwaring napipilitan na napabuntonghininga ako saka tumango. “Sige na nga.”

Success!

Chapter Sixteen

Kunwaring nahihiya na pumasok ako sa penthouse niya. Ilang beses na akong nag-sorry sa isip ko dahil sa pagsisinungaling ko.

Pero para naman kasi ito sa love life ko. Ang tagal ko na kayang single.

Lumingon ako kay Feron nang isara na niya ang pinto. Napakamot ako sa batok ko. “Bale… wala pala akong dalang damit.”

He smiled at me. “No worries. I’ll let you borrow my clothes.”

Napahawak ako sa dibdib ko at napakagat sa ibabang labi ko. Grabe talaga, oh! Ang swerte ko talaga. Ito ang bunga ng pagiging malandi ko.

Ang sarap siguro sa feeling isuot ng damit niya dahil mas malaki siya sa’kin.

What if akitin ko siya?

Napasinghap ako at umiling. No, no. Hindi ako gano’ng klaseng tao. Hindi ako gano’n kalandi… sakto lang, hehe.

“Let’s go to my room,” sabi niya sa akin.

Nauna siyang maglakad, tapos sumunod ako. Napangiti pa ako dahil ang sexy ng pagkakasabi niya.

No, Hugo. Decent thoughts lang dapat!

Nagpunta kami sa kwarto niya. Binuksan niya ang closet niya at naghanap ng pwedeng ipahiram sa akin na damit.

Inabutan niya ako ng puting t-shirt at itim na PJs. Napatikhim siya at inabutan ako ng boxer shorts.

“Don’t worry, that’s new and never been used,” tila nahihiyang sabi niya.

“S-salamat…” sabi ko saka tinanggap ang mga iyon.

He smiled at me. “You can take a shower first. I’ll cook dinner for us.”

Tumango na lang ako. Bumaba na kami pareho. Agad akong dumiretso sa secondary bathroom niya para doon maligo.

Excited akong suotin ang damit ni Feron!

Pagkatapos kong mag-shower, agad kong sinuot ang damit niya at tiningnan ang sarili ko sa malaking salamin.

Tangina. Ang sarap ko.

Medyo malaki sa akin ang damit, pero hindi naman sobra. Medyo mahaba rin sa akin ang pajamas niya. Sa totoo lang, gusto kong hubarin na lang ’yon, kaso baka naman magulat si Feron.

Lumabas na rin ako kaagad pagkatapos mag-shower. Napapangiti ako dahil pakiramdam ko kaamoy ko na si Feron.

Dumiretso ako sa kusina. Sakto na kakatapos niya lang magluto. Dumako ang tingin niya sa akin habang naghahain.

Agad din siyang umiwas ng tingin. “L-let’s eat.”

Napakamot ako sa batok ko at nagtungo roon. Gusto ko sana siyang tulungan, kaso natapos na siya maghain.

“Thank you, Feron.”

Tumango lang siya, hindi tumitingin sa akin. Napakunot ang noo ko.

“Huy, galit ka?” tanong ko.

Agad siyang umiling.

“Bakit hindi ka tumitingin sa’kin?” tanong ko.

“Well… I-I have no reason to look at you,” agad na sagot niya.

Napataas ang kilay ko. Ano’ng problema niya? Hay. Pasalamat ka, baby kita.

Hindi ko na lang pinalaki pa at kumain na kaming pareho. Panay ang tingin ko sa kaniya dahil hindi talaga siya tumitingin sa akin.

Natigilan ako at tumingin sa sarili ko. Napangisi ako at umiling sa mga ideyang pumapasok sa isip ko.

Tangina. Imposible namang naaakit siya sa akin o ano man. Wala kami sa drama.

Pagkatapos naming kumain, agad akong tumayo. “Ako na ang maghuhugas… para makapag-shower ka na rin.”

Tumingin siya sa akin at tumango, pero natigilan din siya. Agad siyang tumikhim at muling umiwas ng tingin. “Okay… Thank you.”

Agad siyang tumayo at dumiretso sa kuwarto niya. Napakamot na lang ako sa batok ko habang hinahabol siya ng tingin.

Naghugas na ako ng mga plato. Pagkatapos kong maghugas, nag-toothbrush na ako at dumiretso sa living room at umupo sa couch. Kinuha ko ang cellphone ko para tingnan ang mga ganap sa online world.

Bumungad sa akin ang post ni Aldrin.

Aldrin Jaxel Trevino

kiss po baby ah ayaw mo, sige ioz ioz.. Bye.. 🥺🥺😭😭😭😥😥😥

Natawa naman ako sa comments.

Uy pinaparinggan si Noah!

Tumagos sa screen ’yung asim ma

aldrinoah kasal when???

Tangina nito ni Aldrin. Kailangan niya talaga ng social media manager.

May comment naman doon si Noah.

Noah Jadiel Villafuerte

lOoK👀aT u gOrl👧👩 aNg gAnDa👰 gAnDa👸 mO😙😗😝 tHe wAy yOu sMiLe☺😊 mAkEs mE hiGh🔝⬆⤴ pArAnG iBaH nA tO😵😲😱 iV@N@ n4r4r4md4m4n😍😘💗💟 iV@n@ n4r4r4md4m4n 😍😘💗💟yOu’rE tHe bEsT👍😎 gOrl👱👰👸👵 i’Ve eVeR sEeN👀 kApaNSiN😻 pAnSin 💪aNg iYoNg mGa tiNgiN👀😎 iV@n@ n4r4r4md4m

Minsan napapaisip ako kung tama bang kinaibigan ko silang dalawa. Like I know it’s too late. Kasi ilang taon ko na silang kaibigan, pero minsan nag-aalala ako para sa sarili ko. Ayoko namang tuluyang mahawa sa dalawang gagong ’to.

Natigilan ako sa pag-scroll nang marinig ko ang mga hakbang ni Feron. Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. Nakasuot siya ng white shirt at black PJs. Napakunot ang noo ko at tumingin sa suot ko.

Nagkataon lang ba na parehas kami ng suot?

Lumapit siya sa akin at umupo sa tabi ko. Pinilit kong ’wag siya amuyin at ’wag siya tingnan. Mas lalo siyang gwapo kapag basa ang buhok!

“Hugo… You can sleep in my room,” sabi niya habang seryosong nakatingin sa akin.

Nasamid naman ako sa sariling laway at tumingin sa kaniya. “Huh? Bakit?”

“Well… because it’s more comfortable there,” agad na sagot niya.

Natawa naman ako. “Okay na ako rito. Nakakahiya naman kung tatabihan kita ro’n.”

Pwede naman.

Agad siyang umiling. “No. Sa sofa bed ako matutulog.”

“Hindi na, Feron. Bahay mo ’to, e. Nakakahiya… Okay lang talaga ako rito,” pag-iinarte ko.

Natigilan ako nang tumayo siya at humawak sa kamay ko. Napakurap ako nang hilahin niya ako patayo. Hinila niya ako paakyat sa kwarto niya. Napalunok naman ako dahil na-e-excite ako sa mga nangyayari.

He brought me to his room. He made me sit on his bed. Napakamot ako sa batok ko.

Inayos niya ang sofa bed saka sinapinan iyon at humiga. Seryoso talaga siya na dito ako patutulugin sa kama niya?

Wala na akong nagawa. Isinandal ko ang likod ko sa headboard dahil hindi pa naman ako inaantok.

Natahimik na kaming pareho. Napabuntonghininga ako at tumingin sa malaking space sa kama. Mas okay sana kung magkatabi kami rito.

Tumingin ako sa kaniya na nakapikit habang nakatigilid. Nakaharap siya sa direksyon ko.

“Gising ka pa?” tanong ko.

He opened his eyes and looked at me. “Yeah… Why?”

“Hindi ako makatulog. Namamahay yata ako,” natatawang sabi ko.

Bumangon siya at umupo. “Do you want milk or something?”

Umiling ako. “Hindi na. Thank you…”

Well, hindi lang talaga ako mahilig sa gatas. Pero na-appreciate ko naman na concerned siya sa’kin.

Hay, Feron. Ewan ko talaga sa’yo.

I looked at him and smiled. “Kwentuhan muna tayo, okay lang? Inaantok ka na ba?” tanong ko.

He shook his head. “Hindi pa.”

I touched my chin. “Hmm… Ano ba’ng pwede pag-usapan?” tanong ko. “Ah, wait… Kumusta pala ’yong straight friend mo?” tanong ko.

Natigilan siya sa tanong ko. Tumikhim siya saka napaiwas ng tingin. “Okay naman…” tila naiilang na sagot niya.

“Na-figure out niya na ba ang sarili niya?” tanong ko pa.

Napangisi ako sa reaksyon niya. Hindi siya makatingin sa akin.

“I don’t know. Hindi ko pa siya nakakausap,” sabi na lang niya.

Napakagat ako sa ibabang labi ko. Gago. Baka totoong may kaibigan siyang straight?

Natahimik na kami ulit. Napatungo ako, nag-iisip ng topic naming dalawa.

“Hugo…”

Natigilan ako sa pag-iisip. Tumingin ako kay Feron na nakatitig sa akin.

“Hmm?” tanong ko.

“Are you really not going to marry Vanya?” he asked.

Ngumiti ako at umiling. “Hindi ko papakasalan si Vanya… Ikaw pala… Ano’ng plano mo? ’Di ba… magpapakasal ka na?”

Tila may kumirot naman sa puso ko dahil sa sarili kong tanong.

Tangina, happy crush lang dapat ’to, ’di ba?

He sighed. “I don’t know yet.”

Natahimik na kami ulit. Hindi ko alam kung bakit biglang naging awkward ang atmosphere… siguro dahil napag-usapan ang kasal.

“Hindi ka ba talaga nagkakagusto?” tanong ko sa kaniya. “I mean… gwapo ka naman, successful. Siguradong pag may naka-date ka, magkakagusto siya sa’yo…”

Gago, bakit ko ba sinasaktan ang sarili ko?

He chuckled. “Well… I don’t really know. I really haven’t felt that before. I think… I don’t know what’s wrong with me either.”

“Wala namang mali ro’n. Kung hindi ka nagkakagusto o na-a-attract sa iba, okay lang ’yon.” Pero sana magkagusto ka sa’kin.

He smiled at me. “If you’re going to think about it, we’re total opposites. I haven’t loved someone before… and you… you’ve got a lot of experience in that area. I’m really curious what it feels though.”

I chuckled. “’Wag mo madaliin. Darating din naman siguro kung para sa’yo talaga… Kung hindi para sa’yo, wala na tayong magagawa ro’n,” pagbibiro ko.

He chuckled and shook his head. “You’re right.”

Natahimik na ulit kami. Tumingin ako sa kaniya. He was looking at me too. Hindi ko alam kung bakit naiilang ako. I can’t stare at him for too long… but I couldn’t look away either.

Alam kong hindi lang basta crush ang nararamdaman ko sa kaniya. Mas nakilala ko rin kasi siya. He’s more than his handsome looks and hot body. He’s gentle, and kind… He’s respectful too.

Sa totoo lang, natatakot din naman ako sa nararamdaman ko. Wala naman kasing kasiguraduhan ito… ang sigurado lang, mas lalo ko siyang nagugustuhan.

He cleared his throat and looked away. “I’ll just drink water. Gusto mo rin?” tanong niya.

Umiling ako. “Hindi na. Salamat.”

Tumayo siya at akmang aalis, pero bigla siyang natisod sa may sofa bed at natumba sa sahig. Napakurap naman ako at agad na tumayo.

“Huy, okay ka lang?!”

Lumapit ako sa kaniya. Tumikhim siya saka umiwas ng tingin sa akin. Namumula ang tenga niya, tila nahihiya.

“I-I’m okay.”

Natatawang napailing ako. Kalaking tao, ang clumsy.

“Upo ka muna,” sabi ko saka pinaupo siya sa sofa bed.

Lumuhod ako at tiningnan ang paa niya. Mukha namang hindi siya na-sprain. Buti naman.

Tiningnan ko ang kabilang paa niya. Mukhang okay rin naman.

Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. Natigilan ako nang mapansing nakatitig siya sa akin. Hindi ako umiwas ng tingin… Napalunok ako at nakipagtagisan ng tingin sa kaniya.

“Bakit ganyan ka makatingin?” nakangising tanong ko.

Gusto kong mabasa ang iniisip niya ngayon. Bakit ganyan siya makatingin sa akin? I’m dying to know what he’s thinking about me.

Bumaba ang tingin ko sa mga labi niya. Gustong gusto ko siya halikan.

Muli akong tumingin sa mga mata niya. He was breathing heavily while staring at me. Walang umiiwas ng tingin sa aming dalawa. Bumibigat din ang paghinga ko. Pilit kong pinipigil ang sarili ko…

Para akong masisiraan ng ulo kapag hindi ako nakahalik.

Pumikit ako nang mariin at agad na tumayo. Ako na mismo ang umiwas… dahil para na akong nawawalan ng kontrol sa sarili ko.

Natigilan ako nang tumayo rin siya. Humawak siya sa braso ko. Napalunok ako at nag-angat ng tingin sa kaniya.

Humawak siya sa magkabilang pisngi ko at humalik sa mga labi ko. Para akong nanlambot. Tila hinigop ang lahat ng lakas ko. His lips weren’t moving at all.

Hindi nga talaga siya marunong humalik.

It didn’t turn me off… I find it adorable.

Natigilan siya nang hablutin ko ang leegan ng damit niya. Napatigil siya at nagtatakang tumingin sa akin.

Itinulak ko siya paupo sa sofa bed. Nag-angat siya ng tingin sa akin… His eyes showed confusion… but I could also see lust in them. I could also see his bulge in his pajamas. Tila nalalasing na napangisi ako.

Tangina. Hindi naman pala siya bato.

Humawak ako sa panga niya saka ngumisi. “Ganito humalik, Feron…” anas ko saka siniil ko nang malalim na halik ang mga labi niya.

Chapter Seventeen

I was expecting him to push me. Inaasahan ko talaga na baka matauhan na siya at itulak ako… pero hindi niya ginawa.

I rested my knee on the sofa bed and kissed him deeper. The taste of his lips made me dizzy… Hindi ko masyadong maalala no’ng nalasing kami pareho… pero ngayon, malinaw na malinaw sa akin.

Sa lahat ng halik na naranasan ko sa buhay ko, tila ito ang pinakamasarap. Hindi ko maipaliwanag kung bakit.

He wasn’t even moving his lips… and yet, it feels so damn good.

I gripped his jaw harder. I stopped kissing him and stared at him.

Nakatitig siya sa akin na para bang bata na inagawan ng candy. His lips were glistening. He gulped and stared at my lips as if he wanted more.

“Move your lips with me. Gayahin mo lang ang ginagawa ko…” anas ko habang nakatitig sa kaniya.

Napalunok siya at tumango. Hindi ko maiwasang mapangisi. Hindi ko inaasahan ’to… With his looks and body, he doesn’t even know how to kiss properly? I mean… I didn’t expect that he’s this inexperienced. Akala ko ayaw niya lang makipagrelasyon.

Itinulak ko siya pahiga sa sofa bed. Agad akong pumaibabaw sa kaniya at muling siniil ng halik ang labi niya… I kissed him slowly… savoring the taste of his lips… and to let him adjust as well.

He tried to move his lips with me. I really find it cute. Halatang hindi siya marunong, pero sinusubukan niya.

I bit his lower lip and sucked it. I felt him shudder… Mas lumalim ang paghalik ko sa kaniya. Ipinasok ko ang kamay ko sa loob ng damit niya.

His hard abs made me lose it. Napadiin ang pagkagat ko sa labi niya nang mahawakan ko ang katawan niya. Naramdaman kong dumugo ang labi niya. But he didn’t tell me to stop. Hindi rin naman siya nagreklamo.

Ipinasok ko ang dila sa bibig niya. The minty taste of his mouth was making me lose my mind. Unti-unti, natututo rin siya. Sinusubukan niyang makipagsabayan sa akin sa paghalik. He was moving his tongue with me too.

I rubbed myself against his hard on. I heard him groan against my kisses. Marahang iginalaw ko ang balakang ko. Nakagat ko nang mariin ang ibabang labi niya. Para akong masisiraan ng ulo.

I’m so damn hard too. I never wanted someone as much as I wanted Feron… Para akong sabik na sabik.

We were catching our breath when I stopped. He stared at me with those pretty parted lips. May sugat pa sa labi niya dahil sa lakas ng pagkagat ko kanina.

Bumangon ako at hinila ang damit niya. Napalunok siya at umupo habang nakatitig pa rin sa akin.

“Hubad,” tila nalalasing na sabi ko habang nakahawak nang mahigpit sa leegan ng damit niya, pero bumitiw rin agad ako.

Napangisi ako nang sundin niya ang sinabi ko. He removed his shirt… I was mentally drooling as I stared at his beautiful body.

Humawak ako sa dibdib niya. His Adam’s apple was moving up and down while staring at me.

My hand went down to his firm abs. I licked my lower lip. Paulit-ulit siyang napapalunok. Mas bumibigat ang paghinga niya sa bawat paghaplos ko.

I gripped his jaw and smirked. I love the way he looks at me right now. Tila ba handa siyang sundin ang lahat ng sasabihin ko.

“Stand up,” utos ko.

Napalunok siya at tumango. He stood up. He’s really tall. He may be huge as hell… but he’s a baby to me.

I buried my face on his neck. I felt him flinch when my lips touched his skin. Fuck. Ang bango niya.

He was breathing heavily as I kissed his neck. Tila nilalabanan niyang ’wag mawalan ng balanse. I rained soft kisses to his chest, down to his abs. Napangisi ako saka tuluyang lumuhod sa harapan niya.

“Hugo…” he muttered while looking down at me. Pulang pula ang mukha niya.

Tangina. Ang gwapo niya talaga.

I touched the garter of his PJs. I licked my lower lip while staring at him.

He gulped hard and gripped my hair when I pulled it down together with his boxer shorts. Natigilan ako at napaatras nang makita iyon.

Fuck. Ine-expect ko nang malaki iyon… pero nagulat pa rin ako.

Pero hindi ako umaatras sa laban. Hinding hindi ko gagawin ’yon.

I licked the tip of his massive thing. Halos naririnig ko na ang mabibigat na paghinga niya. Humawak siya sa balikat ko… Hindi ko alam kung gusto niya akong itulak o gusto niyang magpatuloy ako.

I slowly put it inside my mouth… This is not my first time giving someone a head… Pero para akong naninibago dahil sa size ng kay Feron!

I tried going deeper. Feron let out a sexy groan. Sa ungol pa lang niya, parang lalabasan na ako.

I bobbed my head. Hindi ko pa sinasagad dahil nahihirapan ako. I stopped for a moment. I spat on my palm and put it around his cock too. Parang hindi kaya ng bibig ko lang kaya pinagsabay ko na.

I was moving my hand too while giving him a head. Mas lumakas ang pagsabunot niya sa buhok ko. It didn’t bother me. I was quite enjoying it.

I licked its head as I moved my hand up and down. Pakiramdam ko nga kulang pa ang isang kamay ko.

I put it again in my mouth. Sinubukan kong ibaon, pero para na akong mabibilaukan.

“Fuck. Hugo…”

Natigilan ako nang maramdamang nanginginig na ang mga tuhod niya. Lalabasan siya agad?!

He tried pushing my head… but I kept on going. Mas lalong bumilis ang paghinga niya.

Natigilan ako nang tuluyan siyang nilabasan sa bibig ko. His hand was shaking as he gripped my hair… trying to push it away.

He came too fast. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa wala siyang karanasan sa ganito.

Nanghihinang napaupo siya sa sofa bed. He looked at me and touched my chin. “Fuck. I’m sorry…”

I couldn’t open my mouth to speak. My mouth was filled with his cum. It felt and tasted weird. He was the first one who came inside my mouth.

Dali dali siyang tumayo, kahit nanghihina. Kinuha niya ang tissue sa drawer niya at lumapit sa akin. Agad siyang kumuha ng maraming piraso ng tissue at itinapat iyon sa bibig ko. “S-spit it out.”

Umiling ako at agad na tumayo. Dumiretso ako sa bathroom ng kwarto niya. I spit it out on his sink. Binuksan ko ang faucet at agad na nagmumog.

Agad kong kinuha ang mouthwash at binuksan iyon saka ginamit na pang-gargle. Pagkatapos ko, lumabas na rin ako ng bathroom niya. Napakamot ako sa batok ko at dumiretso sa kama. 

Walang nagsalita sa amin. Nakasuot na ang PJs niya, pero wala pa rin siyang damit pang-itaas. Nakaupo lang siya sa sofa bed, at ako naman nakaupo sa kama.

Napakagat ako sa ibabang labi ko… Tangina, ang awkward na.

Hindi ko na rin naman alam ang ilulusot ko rito. Kahit naman siya ang unang humalik sa akin, pumatol pa rin ako.

“Uhm…” I chuckled nervously. “So… Ano na?” tanong ko.

Tumingin siya sa akin. He seemed bothered. “Hugo… I should do the same, right?”

Nanlaki ang mga mata ko sa tanong niya. “Huh?”

“I mean… I should give you a blowjob too, right?” he asked. “I just feel like it’s unfair to you…” It sounded so innocent to me.

Tangina. Iyon pala ang iniisip niya?

“Ahh…” I laughed awkwardly. “’Okay lang ’yon. Nag-enjoy naman ako.”

Nasamid siya sa sinabi ko. Nanlalaki ang mga mata na tumingin siya sa akin. “W-what?”

Ano pa’ng silbi ng pagtatago ko sa kaniya? E, sinubo ko na nga ’yong pagkalalaki niya.

“Nag-enjoy ako. Masarap… I mean, hindi ba talaga halatang attracted ako sa’yo?” tanong ko saka napakamot sa batok ko.

Namula ang mukha niya habang nakatingin sa akin. “I-I didn’t realize that.”

Gago. Manhid nga talaga siya.

Natatawang napailing ako at hinawi ang buhok ko. “Hindi talaga? I mean, ’yong pinaggagagawa kong kalokohan. Hindi naman ako nawawalan ng susi. Dahilan ko lang ’yon para magkasama tayo. Dahilan ko lang din ’yong every Saturday hangout para magkasama tayo. Kung ano-anong pagdadahilan ang ginagawa ko para magkasama tayo. Hindi mo talaga nahalata?”

Mas lalong namula ang mukha niya. Napaiwas siya ng tingin sa akin. Mabilis ang paghinga niya na para bang hindi nagp-process sa kaniya ang mga sinasabi ko.

“W-wait…” he whispered. “I really didn’t know. I-I thought you’re just… friendly.”

Napahalakhak ako. “Gago… Hindi friendly ’yon, kalandian ’yon.”

Napalunok siya at muling tumingin sa akin. “So… d-do you like me or something?”

“Crush kita. Attracted ako sa’yo. Kaya ayokong magpakasal kay Vanya, dahil ikaw ’yong type ko,” diretsang sabi ko.

Nandito na rin naman tayo. Aminin ko na lang… Hindi ko siguro aaminin sa kaniya ’yong part na malalim na ang pagkakagusto ko sa kaniya.

He licked his lower lip and took a deep breath. “W-why? Why do you have a crush on me?”

Napangisi ako at napakagat sa ibabang labi bago sumagot. “Kasi gwapo ka.”

Napakurap siya. “So… you like all handsome guys?”

Natawa naman ako. “Hindi, ah. Type lang talaga kita. Pero siyempre, ilang beses na rin tayong nag-hangout. Kahit may makilala ko na kamukha mo, mas lamang pa rin ’yong pagka-crush ko sa’yo.”

He sighed. “You really confuse me, Hugo…”

Umiling ako. “Hindi, ah. I know what I want, Feron. Ikaw ang confusing sa akin… Because you claim that you’re straight. But why did you kiss me?”

Napalunok siya at napaiwas ng tingin. “I-I don’t know either. I don’t know what pushed me to do that.”

“Ano ’yon, magic? Kusa ka lang gumalaw?” tanong ko. “Pero sige… naiintindihan naman kita. You’re still confused. Hindi naman kita ipe-pressure na alamin agad ang sarili mo, o i-crushback ako. Basta… alam mo na ’yong parteng may crush ako sa’yo.”

Tangina. Parang teenager lang.

“I honestly don’t know what to say, Hugo…” he muttered.

Expected ko na ito. Naguguluhan pa siya. Biglaan din kasi ang pagsunggaban namin kanina. Naiintindihan ko naman siya.

“Okay lang, Feron. Hmm… So, matulog na tayo?” awkward na tanong ko.

Napabuntonghininga siya at naglakad palapit sa akin. Natigilan ako nang umupo siya sa tabi ko.

“I’m not playing with you, Hugo… Please don’t think that I’m playing with you or your feelings,” sabi niya habang nakatitig sa akin.

“Hindi ko naman iniisip ’yon… I’m patient, Feron. Take your time and figure it out… Alam mo naman siguro na hindi na tayo basta pwedeng maging magkaibigan pagkatapos ng nangyari… Alamin mo muna ang nararamdaman mo. If you like me, then let’s give it a try… Pero kung hindi mo talaga kaya makipagrelasyon sa lalaki, itigil na natin ’to. Gano’n lang naman.”

He stared intently at me. “Why are you so composed about this? Like it’s nothing to you? I’m losing my mind here…”

I chuckled. “Hoy, hindi. Kinakabahan din kaya ako. Oh, hawakan mo.”

I touched his hand. Natigilan siya nang maramdamang bahagyang nanginginig ang mga kamay ko.

Tangina. Umaakto lang akong kalmado. Pero siyempre kinakabahan din ako na i-reject niya ako.

He looked at me. “Can you give me time to think about it, Hugo?” He sighed. “Honestly… I wouldn’t kiss you if I’m not attracted to you. But this is new to me… and I don’t know what to do yet.”

Ngumiti ako at tumango. “Okay lang, Feron… Pag-isipan mo muna. Alam kong hindi madali ’to sa’yo.”

Alam kong ano man ang maging desisyon niya sa dulo, irerespeto ko naman.

But I really hope he’ll choose to be with me though… masasaktan ako kung hindi.

Chapter Eighteen

“Mga dudes, I will be unstoppable from now on.”

Parang tangang nakatingin sa akin sina Noah at Aldrin. Mukhang nagtataka sila kung bakit ko sinasabi ’to.

Ang aga aga, ginambala ko sila rito sa apartment nila para ibalita ang magandang balita.

I cleared my throat. “Inamin ko na sa kaniya ang totoo… ’yong feelings ko sa kaniya and everything,” nakangising sabi ko.

Napasinghap silang dalawa. Inilapag ni Aldrin ang hawak niyang pato.

“Wait nga, tangina. Bakit may pato rito?” tanong ko at itinuro ang pato na may suot green knitted hat.

“Tangina naman nito. ’Wag mo na isipin ’yong pato ko at ituloy mo ang kwento mo,” sabi ni Aldrin saka kumamot sa batok. Tila excited na excited sa chismis.

Humagalpak na lang ng tawa si Noah at kinuha ang pato saka hinaplos. Kahit nahihiwagahan pa rin ako kung bakit sila may pato, hindi ko na lang pinansin at tinuloy ang kwento ko.

“Hindi ko na sasabihin nang detailed ’yong nangyari. Basta may naganap… tapos inamin ko na sa kaniya ang totoo. He implied that he’s also attracted to me… kaso hindi niya pa alam ang gagawin. Sabi ko sa kaniya na naiintindihan ko naman. Kasi siyempre, all his life, straight siya, ’di ba? Sabi niya sa’kin, bigyan ko siya ng time para mag-isip. Siyempre pumayag naman ako.”

Napasinghap silang dalawa. Minsan nakakainis kwentuhan ’tong dalawang ugok na ’to kasi hindi ko malaman kung seryoso ba ’yang mga reaksyon nila o ginagago lang nila ako.

“Gago. Angas mo, p’re. Tama ’yan!” Umakbay sa’kin si Aldrin. “Ipakita mo kung sino ka. Ibuhos mo ang lahat ng natatagong landi. Tutal alam na rin naman niya, e! Proud ako sa’yo, my dude!”

Tumango si Noah at nag-thumbs up. “Tama, p’re! Tingnan lang natin kung hindi bumigay sa’yo si hot daddy!” sabi niya saka humagalpak ng tawa.

I chuckled and shook my head. “Thank you, my supporters!”

“Nandito lang ang mga day ones mo, p’re!” si Aldrin at tinapik-tapik ang balikat ko.

“Day ones?” tanong ko.

Tumawa si Noah at umakbay sa akin. “Kasama mo kami sa paglipad ng eroplano, Hugo.”

Putangina. Ano ba’ng pinagsasasabi ng dalawang ’to?

Umiling ako. “Guys… Kapag sumakses ako, babalitaan ko na lang kayo. Okay?”

Nagpalakpakan silang dalawa at nag-cheer sa akin.

“Go, Hugo! Landi lang nang landi hanggang bumigay!” si Aldrin, habang panay ang tango.

“Naniniwala kami sa kakayahan mo, p’re. Ipakita mo kay Feron ang isang daang porsyento ng iyong lakas!” si Noah habang tinatapik-tapik ako.

Hindi ko na pinansin pa ang mga kagaguhan nilang dalawa at iniwan na sila roon, pati ang pato nila na hindi ko alam kung saan ba nanggaling.

Inspired akong um-attend ng practice. Panay ang sipol ko habang nilalagay ang mga gamit ko sa locker.

Alam ko namang hindi dapat ako umasa… but I’m trying to be optimistic. Malaking bagay na sa akin na susubukan niyang alamin ang nararamdaman niya.

He kissed me because he’s attracted to me. Kahit maliit… meron akong chance.

Natigilan ako nang tumunog ang phone ko. Agad kong kinuha iyon mula sa bag ko. Napangisi ako nang makita ang message ng asawa ko.

Feron: Good morning, Hugo. I would like to invite you for dinner tonight.

“Pft–” Napatakip ako sa bibig ko at nagpigil ng tawa.

Parang invitation lang sa isang formal event.

Agad naman akong nag-reply.

Me: Sige sige. Siyempre, hindi ako tatanggi sayo. Malakas ka sakin.

“Hugo, tara na!” yaya ni Axel sa akin.

Umiling ako. “Mauna na kayo. May hinihintay lang na reply.”

Tinapik tapik ko ang locker ko, hinihintay ang reply niya.

Feron: Ikaw talaga, Hugo.

I chuckled and licked my lower lip. Tangina. Dali ka talaga sa’kin mamaya, Feron.

GANADONG ganado ako sa practice. Para bang Philippine Cup na ang pinaglalaban ko kung makapaglaro ako.

Nang matapos ang practice, excitement ang nararamdaman ko dahil magdi-dinner kami ni Feron. Madalas naman kaming sabay mag-dinner, pero iba ngayon dahil alam na niyang may feelings ako sa kaniya.

Natigilan ako sa paglalakad nang may tumapik sa balikat ko.

Agad kong nilingon iyon. Bumungad sa akin si Rhiatt na nakangisi.

“Gigil na gigil ka kanina, ah. Mukhang malaki na ang improvement niyo ng crush mo,” nakangising sabi niya.

Oo naman. Malaki talaga.

“Oo, p’re. Alam mo naman, walang hindi nahuhulog sa charm ko,” mayabang na sabi ko saka humawak sa baba ko.

Tumawa siya. “Oo, p’re. Ako lang talaga ’yong hindi.”

Pinaningkitan ko siya ng mga mata. “Angas mo, ah.”

Tinawanan niya lang ako. Sabay kaming lumabas ng building at dumiretso sa parking area.

Natigilan ako nang matanaw ko si Feron na kalalabas lang ng kotse niya. Agad siyang napatingin sa amin. Napangiti agad ako dahil parang nawala ang pagod ko nang makita ko ang kagwapuhan niya.

Natigilan ako nang mapansing umakbay sa akin si Rhiatt.

“Hi, Feron,” bati ni Rhiatt sa kaniya.

Feron gave him a small smile. “Hi.” Sunod na dumako ang tingin niya sa kamay ni Rhiatt na nasa balikat ko. “You two… must be really close.”

Rhiatt chuckled. Inalis niya ang pagkakaakbay sa akin. “Medyo. Social butterfly kasi ’to si Hugo… By the way, mauna na rin ako.”

Tinapik ni Rhiatt ang balikat ko bago umalis. Napakamot ako sa batok ko at hinabol siya ng tingin.

Ano’ng problema no’n? Hindi naman touchy ’yon, ah.

“Hugo.”

Natigilan ako sa pag-iisip nang tawagin ako ni Feron. Tumingin ako sa kaniya. Natigilan ako nang mapansing bahagyang nakakunot ang noo niya.

“Why are you looking at him like that? Parang gusto mo humabol,” seryosong sabi niya habang nakatingin sa akin.

Napakurap ako. Galit ba siya?

Wow. This is new.

Natigilan ako nang ma-realize ang ginawa ni Rhiatt. Napangisi ako at napailing. Damn. Thanks, Rhiatt.

Ngumisi ako at humakbang palapit sa kaniya. “Bakit? Selos ka?”

Natigilan siya sa tanong ko. Agad siyang tumikhim at umiwas ng tingin. “Of course not.”

Humalakhak ako at umakbay sa kaniya. “’Wag ka na magselos. Sa’yong sa’yo lang ako.”

Namula ang mukha niya. Napakagat ako sa ibabang labi ko, nagpipigil ng ngiti. Ang sarap naman niya tuksuhin.

“Saan tayo kakain, mahal?” tanong ko.

Napaubo siya sa tanong ko. Mas lalong namula ang mukha niya. “W-what?”

Ngumisi ako. “Sabi ko… mahal. ’Wag ka mag-alala, may sampung endearments pa ako sa’yo.” Kumindat ako sa kaniya.

Napahawak siya sa dibdib niya na para bang hindi kinakaya ng puso niya ang pinagsasasabi ko.

“Uhm… Where do you want to eat?” tanong niya.

“Hmm…” I touched my chin. “To be honest, mas gusto ko kumain sa bahay mo kaysa sa mga restaurant.”

Mas gusto ko sa lugar na may sarili kaming mundong dalawa.

He smiled. “Okay. I will cook for you.”

Agad akong umiling. “Hindi na. Ako na lang ang magluluto. Siguradong pagod ka sa trabaho.”

He shook his head. “It’s okay. I know you’re tired too… Let’s go.”

Umalis na rin kami. Sumakay na ako sa motor ko at nauna na. Napaisip tuloy ako… kung palagi kaming sabay magdi-dinner, magco-commute na lang ako papuntang practice. Para nandoon ako sa kotse niya kapag pauwi na.

Nauna ako sa parking area, kaya hinintay ko si Feron doon. Agad din naman siyang dumating kaya sabay na kaming pumasok sa loob.

“Feron…” pagtawag ko sa kaniya nang nasa elevator na kami.

He looked at me. “Hmm?”

Tangina, ang lambing!

“Okay lang ba sa’yo na ganito ako? I mean… palaging may banat?” tanong ko.

Natigilan siya. “Banat?”

“I mean… ’yong masyado akong straightforward. Baka hindi ka komportable sa mga sinasabi at ginagawa ko. Sabihin mo lang, ha. Hindi ako magagalit o ma-o-offend, promise,” nakangiting sabi ko saka itinaas ang kanang kamay ko.

He chuckled. “Don’t worry. It’s okay. Nagugulat lang ako minsan… but it’s really okay. You can be honest with me. I like it better when you’re straightforward.”

Napahawak ako sa dibdib ko at napakagat sa ibabang labi. Grabe talaga ’tong baby ko!

Pumasok na kami sa penthouse niya. Feeling ko parang bahay ko na rin ito. Masyado na akong komportable rito.

Feron was about to remove his suit. Agad akong lumapit sa kaniya. Natigilan naman siya at nagtatakang tumingin sa akin.

“Ako na ang maghuhubad sa’yo,” sabi ko saka ngumiti sa kaniya. Tinulungan ko siyang hubarin ang suit niya.

“Y-you don’t have to… but thanks, Hugo.”

Dumiretso na kami sa kusina. Natigilan ako nang humawak siya sa braso ko at pinaupo ako.

“Just sit here, Hugo. Ako ang magluluto,” sabi niya saka ngumiti sa akin.

Ngumisi ako at tumango. “Sige, love.”

He froze for a moment… But he sighed and shook his head. “You’re really an expert when it comes to this. You have a lot of endearment in mind… Galing ba iyan sa mga ex mo?” tanong niya.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o ano sa tanong niya. Bahagyang nakakunot ang noo niya. Ang cute lang tingnan.

Umiling na lang siya saka tinalikuran ako. Nagsuot na siya ng apron. He rolled his sleeves up to his elbows and started preparing the ingredients.

Tumayo ako at lumapit sa kaniya. Natigilan siya at tumingin sa akin.

“Grabe ka. Wala pa tayong label pero batak ka na magselos…” nakangising sabi ko.

Umiling siya. “I’m not like that, Hugo.”

I chuckled. “Okay lang naman kung nagseselos ka. Pabor nga sa’kin ’yon, e.”

Natigilan ako nang humawak siya sa magkabilang balikat ko at marahan akong itinulak paatras, saka pinaupo sa upuan.

“Just sit here. Okay?” sabi niya saka muli akong tinalikuran.

Napangisi ako at humawak sa baba ko. Tahimik na pinanood ko na lang siya at in-admire ang sexy niyang likod.

Kung tutuusin, ako dapat ang nagluluto para sa kaniya dahil ako naman ang nanliligaw.

Pagkatapos niyang magluto, agad akong tumayo para tulungan siya maghain. Siyempre, dapat kong tulungan ang asawa ko.

Umupo na rin kami agad. Napangiti na lang ako habang nakatingin sa niluto niyang chicken pasta. Ang effort naman.

Nagsimula na kaming kumain. Tumingin ako kay Feron na abala sa pagkain.

“Thanks for this, Feron… Masarap ang luto mo.”

He looked at me and smiled. “I’m glad you liked it.”

Napangisi ako saka sinubo ang pasta habang nakatingin sa kaniya. “Mas masarap ang nagluto.”

Nasamid naman siya sa sinabi ko. Natatawang kinuha ko ang tubig at inabot sa kaniya.

Agad niya namang ininom iyon. Tumayo ako at lumapit sa kaniya saka tinapik-tapik ang likod niya.

He looked at me. His pretty eyes squinted. He removed his eyeglasses and put it on the table. “You’re killing me, Hugo.”

“Putangina,” bulong ko.

Ang hot talaga kapag inaalis niya ang salamin niya.

His forehead creased. “What?”

I licked my lower lip and chuckled. “You’re so damn sexy, Feron.”

Mas lalong namula ang mukha niya sa sinabi ko. Tila hindi na niya alam ang sasabihin sa akin.

He sighed and stood up. Natigilan ako at bahagyang napaatras nang humakbang siya palapit sa akin.

For some unknown reason, he looks… mad.

He slightly tilted his head. His huge frame is overwhelming me.

“I know you said that I’m your type, Hugo… But do you only like me because of my looks?” he asked.

Tumitig ako sa mga mata niya. He was staring at me as if he was trying to read my mind… Hindi ko alam kung bakit natuwa ako sa tanong niya.

I touched his chin and stared intently at him. “It was a huge factor, Feron… Iyon ang dahilan kaya napansin kita agad…” I sighed. “Okay, I’ll be honest. I really really like you. Oo, bonus ’yang mukhang ’yan… at itong katawan na ’to…” sabi ko saka itinuro ang mukha at katawan niya. “But I can assure you that I like you more than your face and body.”

Mas lalong napakunot ang noo niya. “Paano ako makakasiguro?” tanong niya pa.

I chuckled. “Come on… Ang dami nating naging moments na magkasama. I discovered different sides of you that I liked…” Ngumisi ako. “I like you more than you think. You’re adorable and gentle… You’re unexpectedly kind too. I like many things about you.”

Napaiwas siya ng tingin. “Well… I’m not that kind.”

“Siguro… pagdating sa business.” I chuckled. “Basta… hayaan mo lang ako na ligawan ka.”

Napakurap siya. “Y-you will… court me?” tanong niya, tila hindi makapaniwala.

Humawak ako sa necktie niya. Natigilan siya at napalunok sa ginawa ko… lalo na nang hilahin ko siya palapit sa akin.

Ngumisi ako. “You better prepare yourself for it, Feron.”

Chapter Nineteen

“Feeling ko talaga may nangyayari na, e. Hindi ko masisisi si Feron… kasi ako na ’to, e,” nakangising sabi ko habang nakahawak sa panga ko.

“Sige, p’re. Kung saan ka masaya,” sabi ni Aldrin at nag-thumbs up… saka muling hinaplos ang pato niya.

My forehead creased. “Where the fuck did that duck even came from?!” hindi ko napigilang itanong.

Hindi pa rin ako maka-move on kung saan ba nanggaling ang patong ’yan.

“Tangina, p’re! ’Wag mong ginaganyan si Bonbon De Birdie!” si Aldrin, nakanguso, habang hinahaplos ang balahibo ng pato.

Putanginang pangalan ’yan.

Humagalpak ng tawa ni Noah. “Ninong ka niyan, p’re! Regaluhan mo ’to sa pasko, ha. Kahit cash na lang.”

Napailing na lang ako. Ano pa bang aasahan ko sa dalawang ’to?

“May plano ba kayong mag-asawa? Kakadikit niyo sa isa’t isa, wala nang lumalapit na babae sa inyo, e,” natatawang sabi ko.

Mga babaeng fans nila, puro shipper lang nilang dalawa.

“Hoy, gago… Sa sarap kong ’to?” nakangising sabi ni Aldrin.

“Sa sobrang sarap, parang sinigang!” Si Noah, tawa nang tawa.

“Kahit mas maasim ka sa’kin?” tanong ni Aldrin.

Natigilan ako nang tumunog ang phone ko. Agad kong tiningnan iyon at napangiti nang makita ang pangalan ni Feron sa notification. Napailing na lang ako at iniwan ang dalawang kumag saka dumiretso sa apartment ko.

Kailangan kong mag-focus sa pagre-reply sa asawa ko.

Feron: Hi, Hugo. This coming Saturday, I’m planning to donate to an orphanage. I’m so sorry, because I know for sure that you already planned what we’re going to do this Saturday.

Siyempre, malulungkot ako… pero proud na proud naman ako sa baby ko dahil ang buti niyang tao.

Agad akong nag-reply.

Me: Okay lang, mahal. Sus. May susunod na Sabado pa naman. Saka goods ’yan. Nagdo-donate ka. Lalo akong na-fall sa’yo.

Feron: You’re so silly, Hugo. Hahaha.

Feron: By the way, do you want to come with me?

Feron: No pressure. I just wanted to ask if you want to come with me.

Napakagat ako sa ibabang labi ko at napasuntok sa hangin. Magtatampo pa nga ako kung hindi niya ako yayayain na para bang may karapatan ako magtampo.

I cleared my throat first before replying.

Me: Sasama ako, siyempre! Gustong gusto ko sumama!

Ayoko sanang ipahalata na excited ako, pero gano’n talaga. Down bad sa asawa ko.

Agad ding nag-reply si Feron.

Feron: That’s great! I’ll pick you up on Saturday. Thanks, Hugo.

Me: Wala ’yon HAHAHA! Malakas ka sa’kin, honeybunch.

Saglit siyang hindi nakapag-reply. Hindi ko alam kung natatawa ba siya, o kinikilig… o na-i-stress sa’kin.

Feron: Hahaha.

“Pft—” Napatakip ako sa bibig ko at nagpigil ng tawa.

Ano ba naman ’tong asawa ko?

Pasalamat ka talaga at malakas ka sa’kin.

PAGDATING NG SABADO, gumising talaga ako nang maaga.

Inihanda ko ang mga binili kong ilang damit at mga laruan. Well, hindi ko ’to ginawa para magpasikat kay Feron… talagang concerned ako sa mga bata.

I mean… kasama na rin ’yong magpasikat kay Feron… pero mga 5 percent lang naman. ’Yong 95 percent ay out of concern na sa mga bata sa orphanage.

Sinuot ko ang dog tag ko saka inayos ang buhok ko sa harap ng salamin. Napangisi na lang ako dahil wala talagang kakupas kupas ang kagwapuhan ko.

Kahit fucked up ang pamilya ko, thanks pa rin sa genes nila.

Agad na tumibok nang mabilis ang puso ko nang makarinig ng katok. Excited na dumiretso ako sa pinto saka pinagbuksan ang pinakagwapong lalaki sa balat ng lupa.

“Hi, Hugo,” bati niya sa akin.

Tangina. Salamat sa umagang ’to!

Ang guwapo niya sa suot niyang gray polo shirt. Hindi ko maiwasang tumingin sa biceps niya… Ang aga aga, pero ang dami ng kagaguhang pumapasok sa isip ko.

“Good morning, Feron. I miss you,” nakangising sabi ko.

Tumikhim siya at napaiwas ng tingin. Inayos niya ang salamin niya sa mata saka bahagyang ngumiti. Tangina. Cute!

“Well… thank you for missing me.”

Pinigilan kong matawa sa sinabi niya. Iyan yata ang pinaka weird na sagot sa I miss you na narinig ko.

Next time, I miss you too na ’yan.

“Wait lang ha,” sabi ko saka kinuha ang malaking box na may lamang mga damit at laruan.

Agad na lumapit sa akin si Feron. “Let me help you.”

Pakiramdam ko disney princess ako no’ng kinuha niya sa akin ang kahon. Pinigilan kong tumingin sa naglalakihang braso niya na mas lalong na-define dahil sa buhat niyang kahon.

Layo layo muna, tukso.

Lumabas na kami at dumiretso sa kotse niya. Inilagay ni Feron ang box sa compartment.

He looked at me. “What’s in that box?” he asked.

“Hmm… Clothes and toys… for the kids.” I smiled.

He gave me a warm smile. Para naman akong natunaw ro’n.

“Thanks, Hugo. They will surely like it.”

Pinigilan kong kumagat sa kamao ko. Ang swerte ko talaga kapag napangasawa ko siya! Shet! Sana para sa’kin na ’to!

Pumasok na kami sa kotse niya. Excited ako sa pupuntahan namin. Matagal na rin noong huling beses na nag-donate ako sa orphanage.

Habang nasa biyahe kami, napapatango na lang ako habang pinapakinggan ang playlist ni Feron. I really wasn’t sure what the song was, but I think it’s a song from The Beatles.

I think he likes listening to old songs. Na-observe ko lang sa tuwing naririnig ko ang mga tugtog sa kotse niya.

“You like classic old songs? Music taste mo?” tanong ko.

Feron chuckled. “I think so. I don’t have a specific music taste… I just listen to the songs I have in my playlist. I asked my secretary to create a playlist for me… but I think she assumed that I like songs like this… maybe because I’m quite old.”

“Ayos lang ’yan. Perfect ’yang playlist mo para sa hot daddy na katulad mo,” nakangising sabi ko.

He chuckled. “Damn.”

Tangina, ang hot niya talaga.

Ilang saglit pa, nakarating din kami sa orphanage. Natigilan ako pagbaba namin… dahil may malaking truck malapit sa gate.

“Ano ’yan?” tanong ko.

“Ah… I bought clothes and stuff for the kids here,” he casually said.

Napakurap ako. “Iyang buong truck na ’yan?” tila hindi makapaniwalang tanong ko.

“Uh… No. May dalawa pa.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko. Parang biglang nahiya ’yong isang box na dala ko.

Kinuha ni Feron sa compartment ang kahon. Napakamot ako sa batok ko.

“Gagi. Nahiya ako bigla sa dala ko,” sabi ko saka itinuro ang kahon.

He smiled at me. “Why? I’m sure the kids will love and appreciate it… Malaking bagay ito para sa kanila,” he assured me.

Napangiti naman ako at lumapit sa kaniya. “Thanks, Feron… Pwede pa-kiss?”

Natigagal siya sa tanong ko. Muntik niya pang maibagsak ang kahon dahil sa pagkabigla. Nagpigil na lang ako ng tawa sa reaksyon niya dahil namumula ang mukha niya.

“A-are you serious?” he asked.

I nodded. “Oo naman. Kiss mo ’ko rito, oh.” Itinuro ko ang pisngi ko.

Napalunok siya at tumikhim, tila hindi mapakali.

Damn. I love teasing him.

Natigilan ako nang dampian niya nang magaan na halik ang pisngi ko. Napakurap ako at gulat na tumingin sa kaniya.

“Uh… Let’s go,” awkward na sabi niya saka dumiretso na sa gate.

Napangisi ako at humawak sa pisngi ko. Tangina, swerte ko naman!

Nakangiti ako na parang gago hanggang sa makapasok kami sa loob.

“Mr. Zakirov!”

Natigilan kami nang salubungin kami ng babaeng may edad na. Siguro nasa 50s na rin.

Feron smiled at her. “Good morning, Mrs. Guevarra.”

“Naku! Salamat sa mga dala mo! Siguradong matutuwa ang mga bata!”

Tumingin ako sa paligid. Ang lawak ng lugar na ito. Malinis din at maraming mga halaman. May playground din at maraming mga batang naglalaro at nagtatawanan doon.

“By the way, this is Hugo. He came with me to donate stuff for the kids too,” pagpapakilala ni Feron sa akin.

Ngumiti ako. “Good morning po,” magalang na bati ko.

Mrs. Guevarra gave me a warm smile. “Maraming salamat, hijo…”

“Si Hugo!”

Natigilan ako nang makarinig ng boses ng batang lalaki. Napatingin ako sa playground, at karamihan sa mga batang lalaki ay nakatingin sa akin.

Agad silang naghiyawan at tumakbo palapit sa akin.

“Ikaw ’yan, Hugo! ’Di ba?! ’Yong basketball player?!” excited na tanong ng isang bata.

“Siya ’yan! Sure ako kasi peyborit ko siya!” nagtatatalon na sabi ng isang bata.

Napasinghap si Mrs. Guevarra at tumingin sa akin. “Mukhang kilala ka ng mga bata, hijo.”

Agad na naghiyawan ang mga bata.

“Opo! Basketball player po siya! Idol ko po siya!”

“Idol ko rin po siya! Pero mas idol ko si Rhiatt!”

“Kaibigan mo po si Aldrin?! Nakakatawa kasi siya!”

“Hugo, pwede pa-autograph?!”

Natatawang napailing si Mrs. Guevarra. “Naku, kayong mga bata kayo… Baka naman nahihilo na si Hugo sa inyo.”

Ngumiti ako at umiling. “Ayos lang po. Kung okay lang po, makikipaglaro ako ng basketball sa kanila.”

Naghiyawan sila at nagtatatalon sa tuwa. Napangiti naman ako… Sila na yata ang favorite fans ko.

Nakipaglaro ako ng basketball sa mga bata. Tinuruan ko na rin sila… Si Feron naman ay abala sa pag-aasikaso ng mga d-in-onate niya para sa mga bata.

“Mga bata! Kakain na muna tayo!” anunsyo ni Mrs. Guevarra.

Tumigil muna kami sa paglalaro. Dumiretso kami sa loob… sa may malaking dining area. Sapat para sa mga bata.

“Madalas ka talagang mag-donate dito?” tanong ko kay Feron na nakaupo na sa tabi ko.

He looked at me and nodded. “Yeah. Mrs. Guevarra’s husband was my father’s close friend. He died ten years ago. Hindi sila nagkaroon ng anak ni Mrs. Guevarra… She just used the money that his husband left for her to build an orphanage for abandoned kids. She’s a good person… and really selfless too. And mind you… it’s not easy to adopt a kid here. Mrs. Guevarra always makes sure that the kids will be adopted by good people.”

Napangiti ako habang nagkukwento siya. Tumingin ako kay Mrs. Guevarra na abala sa paghahanda ng pagkain ng mga bata. Mukhang gustong gusto talaga siya ng mga bata dahil panay ang yakap ng mga ito sa kaniya.

I admire her even more. Ginamit niya sa mabuti ang perang iniwan sa kaniya.

“Kuya Hugo…”

Natigilan ako nang tawagin ako ni Tonton… Nakalaro ko rin siya ng basketball. He was smiling widely at me. Kitang kita ang cute nitong ngipin na bungi pa sa unahan.

“Kuya, crush mo po si Kuya Feron?” bulong niya sa akin.

Napakurap ako, natigilan sa tanong niya. “B-bakit mo naman natanong ’yan?”

“Wala lang po. Palagi po kasi kayong tumitingin sa kaniya.” He smiled wider. “’Wag po kayong mag-alala… Okay lang po ’yun. Sabi ni Nana, okay lang daw po ’yun.”

Nana ang tawag nila kay Mrs. Guevarra.

Napangiti na lang ako at hinaplos ang buhok niya. Mukhang naturuan din sila nang mabuti ni Mrs. Guevarra.

Pagkatapos naming kumain lahat, tinawag na ni Mrs. Guevarra ang mga bata para mag-aral. May mga tutor at teacher din na nagtatrabaho rito para turuan ang mga bata.

Natigilan ako nang magpunta sa unahan si Feron… at nagturo din siya sa mga bata.

Napapangiti na lang ako habang pinapanood siya sa pinakadulong parte ng silid.

“Okay… so how are you going to compute this?” tanong ni Feron saka nagsulat ng complicated mathematical question sa blackboard.

The kids complained.

“Grabe ka po, Kuya Feron! Pang-college na po yata ’yan!”

“Ang hirap naman po niyan, Kuya Feron! Bakit po may letters ’yan?”

Feron laughed while the kids were complaining. Napangisi na lang ako at napailing dahil hindi ko inaasahang may ganiyan siyang side sa mga bata.

“I’m just joking… Chill, kids.” He chuckled.

NANG PAALIS na kami, naglapitan sa amin ang mga bata at nagpasalamat.

“Thank you po!” sabay-sabay na sabi nila.

“You’re welcome, kids. Babalik ako sa susunod kapag may time ako, ha,” nakangiting sabi ko.

Naghiyawan naman sila saka bumalik na sa paglalaro. Tumingin ako kay Feron na nasa tabi ko. He was smiling warmly while looking at those kids.

Napangiti ako. I didn’t expect this side of him.

“I really wanted a kid… of my own,” he whispered while staring at them.

Natigilan ako sa sinabi niya. I stared at him… trying to read what he was thinking.

I don’t know why it made me nervous… It’s natural for a man like him to want a child of his own…

I wanted to ask him… but I was too scared to say something.

He’s willing to adopt, right?

I admit… it made me nervous… because I knew so well that he wasn’t sure about me yet. And I’m scared. One day, he might realize he really wants a family of his own… a child of his own.

He might like me a little… but I’m not sure if that’s enough. I’m not sure if I’m enough for him.

---

Chapter Twenty

A/N: Feron and Hugo art by Xhylo Cantt Draw

  ![](https://img.wattpad.com/e97e34eb05b9997ed6878cb17329fc554d52252c/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f5365677339444d51517465624f413d3d2d313539323232383531342e313837633731623538333335373731303534353434303337313935312e706e67)               

  ![](https://img.wattpad.com/c450dd72105143419474932b58d39f08a08c3176/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4e447a72335a6c514647716366673d3d2d313539323232383531342e313837633731623761656165306362373432303731313436383830322e706e67)               

• • * 

Pinili ko na lang hindi mag-overthink masyado ng mga bagay bagay.

I will just enjoy whatever we have right now. Ganoon na lang siguro.

Napabuntonghininga ako at tila lantang gulay na lumabas ng apartment ko. Dumiretso ako sa apartment nina Aldrin. Kinatok ko ang pinto nila, pero walang nagbubukas sa akin.

Umalis ba sila?

I knocked for the last time. Bubuksan ko na sana ang pinto pero natigilan ako nang marinig ko ang boses ni Noah.

“Pasok, Hugo.”

Agad kong binuksan ang pinto. Naabutan ko sina Noah at Aldrin sa sala. Nakaupo sa sofa si Noah habang nakaunan si Aldrin sa kandungan niya at natutulog. Nakanganga pa si gago at humihilik.

Napakamot ako sa batok ko at umupo sa single-seater sofa at ipinatong ang mga paa ko sa center table.

Tumingin ako sa TV. Mukhang nakatulog si Aldrin habang nanonood sila ng movie.

“Tulog si Drin, e. Ako lang muna ang kausap mo ngayon,” sabi ni Noah habang nilalaro ang buhok ni Aldrin.

I just nodded and scratched my nape. I don’t know why, but it’s quite awkward talking to Noah alone, I mean, without Aldrin. Parang duo na sila palagi sa paningin ko.

I looked at Noah. He doesn’t look so goofy when Aldrin isn’t around… for some reason. Kagaya rin ngayon na tulog si Aldrin. Mas seryoso siya kausap kapag hindi kasama si Aldrin. Si Aldrin kasi siraulo na talaga mula ulo hanggang paa.

In short, mukhang rich kid na mabango si Noah kapag hindi sila magkasama ni Aldrin.

“Tangina, wait…” sabi ko saka umiling. “Ang awkward talaga kapag kausap kita nang ikaw lang. Gisingin mo nga ’yan,” sabi ko saka tinuro si Aldrin. Hanggang kabilang bahay yata rinig ang hilik niya.

Noah chuckled. “Parang tanga ’to. Mas lumalabas lang talaga ang kulit ko kapag kasama ’to si ungas. Parang automatic na fully charged ’yong social battery ko. Pero kapag hindi, nagiging normal na tao ako, parang gano’n. Basta, mahirap i-explain,” natatawang sabi na lang niya.

Tumango ako. Sabagay, sa pagkakaalam ko, nahawa lang din talaga siya ng kulit kay Aldrin. Mga bata pa lang magkasama na ’yang dalawang ’yan, e.

“Wala ba kayong balak humanap ng long-term relationship? At this point, none of you will have a girlfriend. Close naman tayong tatlo… but you two are different. You’re too close.”

Wala naman akong balak pakialaman ang trip nila sa buhay dalawa. Pero siyempre, honest lang din ako sa kanila.

I looked at Noah. He wasn’t saying anything. He was just staring at Aldrin while playing with his hair.

“Wala pa sa isip ko ’yon… Ewan ko lang kay Drin kung kailan plano magka-girlfriend,” he muttered in a low tone.

Natigilan ako habang nakatingin sa kaniya. His eyes looked different… or maybe I just wasn’t used to seeing him like this.

Kung ibang tao lang ako, iisipin kong may something sa kanila. Buti na lang kaibigan nila ako at alam kong normal at wala lang ’yan sa kanila. Para na silang magkapatid.

“I have to prepare myself when that time comes…” Noah added.

Natigilan ako. I was about to ask him what he meant by that, but Aldrin suddenly moved and fell off the couch.

“Aray! Gago!” mura niya at agad na bumalikwas ng bangon.

Humagalpak ng tawa si Noah habang pinapalo pa ang sariling hita. Napangisi na lang ako hindi na inisip pa ang sinabi niya kanina.

“Bobo!” tumatawang sabi ni Noah.

Agad na tumayo si Aldrin at kinamot ang batok niya habang humihikab. Umupo na lang siya ulit sa sofa.

Aldrin looked at me. “Hoy, nandito ka pala, p’re… Ano’ng balita?” tanong niya.

Tumikhim ako at napakamot sa batok ko. “May iniisip lang ako, mga dude…”

“Si hot daddy ba ’yan?” tanong ni Noah.

“Sino pa ba?” tanong ni Aldrin saka tumawa.

Oo na. Hindi naman halata na siya ang laman ng isip ko araw-araw.

“Basta… Pinanghihinaan lang ako ng loob,” sabi ko saka bumuntonghininga.

Napasinghap silang dalawa na parang tanga. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa na nagising pa ’to si Aldrin.

“Gagi, hindi ikaw ’yan, Hugo!” Tumayo si Aldrin at lumapit sa akin saka humawak sa magkabilang balikat ko. “Hindi ikaw ’to, p’re!” OA na sabi niya.

Pinigilan ko ang sarili ko na tadyakan siya.

“Baka hindi si Hugo ’yan! Hindi na siya confident!” si Noah saka napatakip sa bibig niya.

Tangina nitong dalawang ’to.

“Parang tanga naman, e! Makinig nga muna kayo sa’kin!” asik ko at tinulak si Aldrin palayo sa akin. Tumikhim ako saka inayos ang damit ko. “Basta kasi… parang gusto niya ng ano…” bulong ko.

“Ng ano?” sabay na tanong nila.

“Ng ano… basta…” Tangina. Hindi ko masabi.

“Tanginang kwento ’yan, oh,” reklamo ni Aldrin.

“Pabitin, tangina,” reklamo rin ni Noah.

Naiinis na kumamot ako sa batok ko. “Ng pamilya… Basta. Parang gusto niya ng pamilya at anak. Gano’n.”

Aldrin chuckled. “Problema ba ’yon? E ’di bumuo kayo ng pamilya.”

“Oo nga. Advanced na rin ang mundo natin ngayon, p’re. Pwede pa rin kayo magka-anak kung hindi niyo gustong mag-ampon,” sabi naman ni Noah.

Parang mas malala ang imagination ng dalawang ’to kaysa sa akin.

“Hindi naman gano’n kadali ’yon. Siyempre, baka gusto niya na ano… babae ang makakasama niya. I mean… he wasn’t even sure yet. Maybe he’s just confused because I keep on bothering him.” Napabuga ako ng hangin.

Lumapit sa akin si Noah at tinapik ang balikat ko. “Sa ngayon, ’wag ka muna sumuko, p’re. Hindi pa naman natin confirmed ’yan.”

Tumango si Aldrin. “Tama. Malay mo naman, ’di ba? Hindi ka rin naman niya siguro hahayaan sa tabi niya kung wala siyang nararamdaman. Kaya tuloy lang dapat ang buhay, p’re.”

Napasapo ako sa noo ko. Hindi ko alam kung nakakatulong ba sa’kin itong pinagsasabi ng mga kunsintidor kong kaibigan.

---

“Ano’ng gusto mong gawin sa Sabado, Feron?” tanong ko habang nakatitig sa kaniya.

He stopped what he was doing and looked at me. I bit my inner cheeks when those sexy eyes looked at me. Hindi na yata talaga masasanay ang sistema ko sa kaniya.

Ayoko sana siyang abalahin o kausapin kapag may ginagawa siya, pero hindi ko napigilang magtanong.

He gave me a sexy grin. “Have you run out of ideas, Hugo?” tanong niya, tila inaasar ako.

Tumayo ako sa couch at lumapit sa table niya. Pinigilan ko na lang ang sarili ko kahit gusto ko siyang sugurin ng yakap at halik ngayon.

“Hindi naman sa gano’n. Pero naisip ko lang na baka may gusto kang gawin o ano…” sabi ko habang nakatitig sa kaniya.

He was also staring at me. Ako naman, isa lang ang nasa isip ko… That face should be illegal.

He smiled at me and tapped his fingers on the table. “Actually, I have a plan for us this Saturday…”

Natigilan ako sa sinabi niya. Napakagat ako sa ibabang labi ko para pigilin ang kilig ko. Kalma lang tayo, Hugo!

“Gano’n? Sige. Okay lang naman sa’kin…” Kunwari hindi excited.

He chuckled… and then he stood up and closed his laptop. “Are you hungry?” Tumingin siya sa relo niya. “It’s already 10 p.m. Let’s eat,” sabi niya saka kinuha ang suit niya na nakasabit sa backrest ng swivel chair niya.

Napangiti ako at tumango. Hindi ko rin naman napagtanto ang oras dahil abala ako sa pagtitig sa kaniya. Pagkatapos ko kasi sa practice, dumiretso agad ako rito sa opisina niya.

“You didn’t bring your big bike with you?” tanong niya sa akin.

Tumango ako. “Oo. Hindi ko na dinala. Nag-commute lang ako papunta rito… Alam ko naman kasi sasakay lang din ako sa kotse mo. Kaya hindi na ako magdadala ng sasakyan pag pupunta ako rito.”

“Is that so?” He chuckled. “Don’t worry, I will take you home from now on. That’s better. It’s more environmentally friendly, right?” he asked. “You can also sleep at my house sometimes, right?”

Natigilan ako sa sinabi niya. Napangisi naman ako. “Weh? Parang pumapalusot ka na rin, ah. Nahawa ka na sa’kin?” tanong ko.

He chuckled and opened the car door for me. “Hindi naman…”

“Feron!”

Natigilan kami nang makarinig ng boses ng lalaki. Agad kaming napalingon doon.

It was Vanya’s father… Aleksei Zakirov.

Lumakad siya palapit sa amin. We didn’t even notice him. Napalunok ako at nakaramdam nang kaunting kaba.

In his eyes, I am Vanya’s fiancé.

He smiled at me. “You’re also here, Hugo. How are you and Vanya?” he asked.

Napalunok ako… pero pilit na ngumiti na lang. “Okay naman po.”

He nodded… then he looked at Feron. “Let’s talk, Feron.”

Pagkasabi no’n ay agad din kami nitong tinalikuran at dumiretso sa kotse niya.

Feron looked at me. “Wait for me in the car,” sabi na lang niya saka agad na sumunod sa kapatid niya.

Pumasok ako sa loob at pinipilit silang tanawin. They are inside Mr. Aleksei’s car. Mukhang nag-uusap silang dalawa sa backseat.

I’m dying to know what they were talking about.

When Feron came back… it felt like he wasn’t in his usual self anymore.

He wasn’t saying anything… He was just quiet the whole ride.

Gusto kong magtanong… pero natatakot ako sa katahimikan niya. Pakiramdam ko wala siya sa mood… o kaya may pinag-usapan silang hindi maganda ng kapatid niya.

We stopped at a restaurant. Lumabas siya ng kotse nang walang sinasabi. He came back after a few minutes with a take out food.

I really wanted to talk to him… I wanted to say something, but his dark expression was holding me back.

Hinatid niya ako sa apartment ko. He opened the car door for me. Napalunok na lang ako at lumabas ng kotse niya. Natigilan ako nang iabot niya ang pagkain sa akin.

“I’m sorry, you have to eat by yourself this time. I just have something to take care of,” he said and gave me a faint smile.

Napalunok ako at tumango. “Okay ka lang ba?” hindi ko napigilang itanong.

He smiled and nodded. “Yeah. Don’t worry.”

Pagkasabi no’n, agad na rin siyang umalis. Tahimik na hinabol ko na lang ng tingin ang papalayo niyang sasakyan.

Mas lalo kong gustong malaman ang pinag-usapan nila… He doesn’t seem okay.

KINABUKASAN, AGAD akong nag-send ng message sa kaniya… pero hindi siya nagre-reply.

Tila wala ako sa ayos sa practice. Hindi maalis sa isip ko si Feron. He didn’t send me a message the whole day… I tried calling him, but he wasn’t answering.

Mas lalo akong nag-alala.

Pagkatapos na pagkatapos ng practice, dumiretso ako sa opisina niya… pero hindi raw siya pumasok.

“This is the first time that this has happened. Kahit may sakit, pumapasok si Sir,” sabi ng sekretarya niya.

Mas lalo akng nag-alala… kaya napilitan na akong puntahan siya sa penthouse niya.

Nakailang pindot ako sa doorbell. I stayed in front of his door for almost an hour as I tried to call him.

Baka gusto niya lang mapag-isa?

Napabuntonghininga ako sa naisip kong iyon… Siguro nga gusto niya munang mapag-isa.

Natigilan ako nang bumukas ang pinto. Bumungad sa akin si Feron. Namumula ang mukha niya. Nakasuot siya ng plain shirt at sweatpants. Napaatras ako dahil amoy na amoy ko ang alak mula sa kaniya.

He looked at me with drunken eyes. Napalunok ako at agad na pumasok sa loob. Tila mawawalan na siya ng balanse… Buong araw ba siyang uminom?!

Agad ko siyang inalalayan. Ipinatong ko ang braso niya sa balikat ko at inalalayan siya papuntang couch. Pero natigilan ako dahil bago pa kami makarating doon, itinulak niya na ako palayo.

“Fuck…” mura niya saka nanghihinang napaupo sa couch.

Natigilan ako sa ginawa niya. Napaatras ako at napaapak pa sa bote ng alak sa sahig. Buti na lang at hindi ako natumba.

“F-Feron…” nag-aalalang sabi ko.

I tried touching his arm… but he immediately shoved my hand away.

“This is because of you,” he muttered.

Napalunok ako at umupo sa tabi niya. “W-what happened, Feron? Ano’ng problema?” tanong ko.

“You made me forget I shouldn’t be like this…” he whispered. His voice was weak, but I could hear the pain in his words.

Bumigat ang dibdib ko sa sinabi niya. “W-what did I do to you?”

“I want a normal family, Hugo.”

Tila binuhusan ako ng malamig na tubig sa sinabi niya.

He wants… a normal family?

“W-what do you mean?” tanong ko… na tila ba gusto ko pang saktan ang sarili ko.

“I don’t hate people like you… but I don’t want to become someone like you…” he muttered. His eyes were tearing up. “I don’t want to be someone like my father…”

“Feron…” I don’t know what to say… All I know is that his words hurt me.

Akala ko wala nang mas isasakit pa iyon.

He clenched his fists while staring at me. “Can you please just stop appearing in front of me? Can you please just stop confusing me? Fucking leave me alone, Hugo… I don’t want to be with someone like you. I don’t want a future with you.”

Chapter Twenty-One

A/N: Totoo na ’to hahaha. Love you all!

---

“Bakit bigla kang nagyaya mag-inom?” tanong ni Aldrin habang hinahanda ang gin bilog namin.

I forced a smile. “Wala lang, bonding lang.”

Tangina. Sa totoo lang nahihiya akong ikwento sa kanila ang nangyari sa amin ni Feron. Palagi kong pinangangalandakan sa kanila na may improvement na kami. Dapat pala sinarili ko na lang ’yong kilig ko.

Ngumisi si Aldrin matapos timplahin ang inumin namin. “Sakto wala tayong practice bukas…” Tumikhim siya. “Sige na, sabihin mo na… Ano ba’ng problema?”

Natigilan ako nang mapansing seryoso silang dalawa ni Noah na nakatingin sa akin. Napakamot ako sa batok ko… Masyado yatang obvious na lumbay na lumbay ako.

“Gago, wala lang. Naisip ko lang na nakakalungkot maging single. Hay…” sabi ko na lang saka agad na nagsalin ng alak sa baso at inisang lagok iyon.

Aldrin laughed. “Being single is fine pero kanino ko ikukwento ’yung joke na ang English ng umalis ka ay Hugo.”

Natigilan kaming dalawa ni Noah at tumingin sa kaniya. Humagalpak ng tawa si Aldrin habang napapahampas pa sa hita niya.

“Hindi niyo gets? Hugo? As in you go!” sabi niya habang tawa pa rin nang tawa.

Binatukan siya ni Noah. “Tangina mo. Asim ng humor mo!”

Aldrin cleared his throat and tapped my shoulder. Inabot niya sa akin ang basong may lamang gin. “But kidding aside, p’re. Ano ba ang nangyari sa inyo ni Feron?” tanong niya pa.

Napakamot ako sa batok ko at pilit na ngumisi. Kahit pala hindi ko sabihin, halata na kung ano at sino ang problema ko.

Dapat siguro hindi na ako palakwento, para hindi naji-jinx! Love life na, naging bato pa.

“Ewan ko p’re. Hindi ko rin siya maintindihan. Okay naman kami, e. Tapos bigla na lang siyang hindi nagparamdam sa akin… tapos…” Napalunok ako dahil parang may bumabara sa lalamunan ko.

Tangina, para na akong maiiyak dito.

Hindi bagay sa akin. Hindi ko naman kasi iniiyakan ang mga ganitong bagay. Hindi naman kasi ako iyakin. Nalulungkot ako sa mga relasyon ko noon na natapos, pero hindi naman ako umiyak sa kanila.

“Tapos iyon… Pinuntahan ko siya… Lasing siya. He said he doesn’t want a future with me. He said he wants a normal family… We tend to be more honest when we’re drunk… right?” I asked.

Natahimik silang dalawa at halos sabay pang napabuntonghininga.

“Mahirap talagang magmahal ng straight p’re,” si Noah, saka lumapit sa akin at tinapik ang braso ko.

“Wow. Parang danas na danas, ah?” nakangising tanong ni Aldrin.

“Gago… I mean as someone like Hugo who is a part of LGBT… mahirap magmahal ng straight,” sabi naman ni Noah.

Napangisi na lang ako at umiling. “Hindi rin naman ako nag-e-expect nang sobra dahil alam kong straight siya. I mean, we’re always together. We’re always hanging out together. Siguro na-confuse lang siya… that’s why he gave me a chance. Siguro hindi niya lang alam kung paano ako ire-reject.” Naiinis na napasabunot ako sa buhok ko. “Tangina.”

Umakbay sa akin si Aldrin at tinapik ang balikat ko. “P’re, sa totoo lang gago siya sa part na ’yan. Ano’ng normal na pamilya ang gusto niya? Sinasabi niya bang hindi normal ang magiging pamilya niyo porke parehas kayong lalaki?” Napapailing siya, tila dismayadong dismayado. “Ekis siya sa’kin, p’re. Tangina, okay na ’yang ginanyan ka niya. At least alam mo na ’yong totoong nasa isip niya. ’Di ba, Noah?”

Noah nodded. “Totoo, p’re. ’Di mo deserve ’yan. Sobrang genuine mo sa kaniya tapos gaganyanin ka lang niya. Bounce ka na, dude.”

Natatawang napailing na lang ako. I swallowed the lump in my throat once again, trying so hard not to cry.

Bakit ba masyado akong affected dito?

He’s not even my boyfriend yet. Hindi rin naman kami matagal nagkasama.

He’s freaking boring. Walang sense of humor. Masyadong matanda para sa akin. The only good thing about him is that he’s hot and smart.

Napakagat ako nang mariin sa ibabang labi ko habang pilit ko siyang sinisiraan sa isip ko. This is the only way I could think of to at least lessen the affection that I feel for him.

But it’s not working at all.

Even though he can be boring at times, he’s adorable most of the time. He’s well-spoken. He knows how to take care of someone… and fuck. Yeah, he makes me happy. He makes me feel like I’m special to him.

Pero hindi pala talaga. He wanted me out of his life… Hindi niya lang sinasabi.

Para akong masisiraan ng ulo kakaisip… Siguro iritang irita siya sa akin sa loob niya. Siguro tuwing lumalapit ako sa kaniya, o kaya naman bumabanat, naiirita siya…

O baka nandidiri pa.

He just wasn’t being honest… maybe because he doesn’t want to offend me… or maybe because he just needed me to ease his stress and experience things.

Baka sa loob niya, naiirita talaga siya sa akin.

Naiisip ko pa lang… para na akong masisiraan ng ulo.

I really really like him.

Yeah, I know I liked him first for his looks… But things are different now. I genuinely like him. Everything about him.

“Gago… umiiyak ka, p’re?” tanong ni Aldrin.

“Wait lang, p’re! Hindi ka pa lasing, umiiyak ka na,” si Noah habang tinatapik tapik ang balikat ko.

Nag-panic silang dalawa habang sinusubukan akong i-comfort. Panay ang himas ni Aldrin sa likod ko, at si Noah naman pinapaypayan ako gamit ang kamay niya na para bang ako ’yong kaklase nila na umiiyak sa classroom.

Hindi ko na napansin na naluluha na pala ako. Ang init ng sulok ng mga mata ko. Nanlalabo na rin ang paningin ko dahil sa mga luha.

I sobbed and wiped my tears like a stupid piece of shit. Nakakawala ng angas. Pero sila lang naman dalawa ang nakakakita… Okay sigurong umiyak muna ako.

“Tanginang Feron ’yan! Hayaan mo siya, p’re. Marami pang iba riyan na mas pogi, mas hot, mas mabait, mas mayaman…” si Aldrin, hindi ko alam kung seryoso siya o ginagago ako.

“Tama, Hugo. ’Wag ka mag-alala, marami akong kilala. Marami akong kaibigan na siguradong matitipuhan mo,” si Noah habang tinatapik ako.

“Tama, p’re. Rich kid mga kaibigan niyan ni ungas. Mamili ka lang do’n,” sabi pa ni Aldrin.

Ayoko naman ng gano’n. Siyempre ayokong gamitin ’yong ibang tao para lang maka-move on. Hindi naman ako gano’ng klaseng tao.

Alam kong makaka-move on din ako… Alam kong hindi ko dapat ikumpara, pero mabilis akong naka-move on no’ng ni-reject ako ni Rhiatt…

Kaya baka naman mabilis din akong makaka-move on kay Feron.

---

“Tangina…”

Napabuntonghininga ako at napasabunot sa sarili kong buhok.

Hindi pa rin ako nakaka-move on.

One week pa lang ang nakakalipas, pero gusto ko na agad maka-move on.

I blocked Feron’s number. I also blocked him on my social media accounts.

I’m also staying at my parents’ house. Medyo assuming siguro ako sa part na nag-e-expect akong pupuntahan niya ako sa apartment ko para mag-explain kaya hindi ako ro’n natutulog.

Naka-temporary leave ako sa practice. Kung ano-anong dahilan na lang ang sinabi ko kay coach, at naintindihan naman niya.

Isang linggo na rin akong nagkulong sa kwarto. Wala ako sa mood tumingin sa phone ko o mag-social media. Isang linggo nang naka-turn off iyon.

“Itong mukhang ’to?” tanong ko habang nakatingin sa salamin at nakahawak sa mukha ko. “Hindi dapat ginagano’n gano’n lang. Tangina, sa gwapo kong ’to?”

Nasisiraan na nga yata talaga ako ng ulo dahil kinakausap ko na ang sarili ko lagi.

Wala akong ibang ginawa kundi matulog, magbasa ng kung ano-ano o manood ng movies.

I stood up and took my leather jacket. I decided to go out tonight… Kailangan ko na ng hangin sa labas.

Kinuha ko ang helmet ko saka agad na lumabas ng kuwarto ko.

“Mabuti naman at naisipan mong lumabas…”

Natigilan ako nang makita ko si Mama na prenteng nakaupo sa sofa sa may living room habang nagbabasa ng magazine.

Tangina. Kaya ayaw ko rito, e.

Napangisi na lang ako. “Wow, Ma… Bakit ang aga mo umuwi ngayon? Hindi ka busy?”

She raised her eyebrow at me. “I’m still busy… I’m working so hard to give you and your siblings a comfortable life… and you don’t even appreciate that. Well, it’s my fault for letting you turn out like that…” napapailing na sabi niya.

I chuckled. “Yeah… It’s really your fault.”

Natigilan si Mama. Agad siyang tumingin nang masama sa akin at tumayo.

She was about to say something, but I immediately turned my back on her. I heard her calling me, but I didn’t respond nor look back.

Hindi ko na lang din talaga sila sineseryoso. Kahit naman anong sabihin ko, hindi nila ako maiintindihan. My family is too close-minded. Hindi ko pa rin alam kung bakit naligaw ako sa pamilyang ’to.

Agad akong dumiretso sa bar. Gusto ko sanang yayain sina Aldrin at Noah, kaso may practice bukas.

I ordered a whole damn bottle of rum. Huling inom ko na ito. Bukas, babalik na ako sa ayos.

I hope so.

“Hugo!”

Nangangalahati na ako sa bote nang may tumawag sa akin.

It was Skyla, my ex-girlfriend. She’s also bisexual like me.

She was wearing a black halter glittered top and black leather mini skirt. She sat beside me and took the glass from me and drank the rum.

“You look like a mess, Hugo…” she chuckled.

Napangisi ako. “Gwapo pa rin.”

She playfully rolled her eyes. “Yeah, right…”

I have a good relationship with my exes. Kaya close ko pa rin ang karamihan sa kanila.

Skyla and I ended on good terms as well. We just realized we’re better off as friends.

Yumakap siya sa braso ko. “Broken ka?” she asked. May bahid ng pang-aasar sa boses niya.

“Hindi, ah,” natatawang sabi ko na lang… kahit obvious naman sa mukha ko.

“Oh… Is it a girl or a guy?” she playfully asked.

I chuckled. “Wala nga…”

She laughed and playfully smacked my arm. “Maniwala ako sa’yo… Is this still that guy Rhiatt? ’Yung gwapo pero suplado mong teammate?”

Natatawang napailing ako dahil masyado na siyang outdated.

“Hugo…”

Halos mabitiwan ko ang bote ng rum nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon. Nag-angat kami ng tingin ni Skyla.

It was Feron.

He was staring intently at me. I couldn’t identify if he’s mad. His forehead was slightly creased. Bumaba ang tingin niya sa braso ko na yakap ni Skyla.

“Oh… It’s not Rhiatt, huh,” Skyla muttered in my ear.

“Can we talk, Hugo?” Feron asked. His voice sounds colder than usual.

Gusto kong kumalma. Hindi pa ako handang makita siya. I honestly don’t want to see him yet. Hindi ko pa yata kayang makita siya.

Pero hindi ko alam kung paano ko tatakasan ang sitwasyong ’to.

I grinned… I tried my best to look unbothered.

“Do we have… something to talk about?” I asked.

His jaw clenched. He looked at Skyla. “Will you please leave and let us talk?”

Skyla looked at me. I shook my head, telling her not to leave.

She awkwardly chuckled. “Uh, no… He’s looking at me like he wants me to die at this very moment,” she whispered. “So, no. You can do this, Hugo.”

Agad siyang umalis sa pagkakayakap sa braso ko at iniwan kami ni Feron.

Napabuga ako ng hangin. Agad kong kinuha ang helmet ko at umalis na rin. Dire-diretso ako palabas ng bar. Nang makalabas na kami, natigilan ako nang humawak siya sa braso ko.

Fuck. ’Wag mo na ako kausapin, Feron!

I sighed and looked at him. I forced a smile. “What do you need from me?”

He was taken aback with my question. Tila hindi niya inaasahan iyon.

“I thought you liked me…” he muttered. I could almost hear the bitterness in his voice.

Is he seriously asking me that? Na para bang hindi niya ako tinaboy?

“Is this because I didn’t show up to you for a few days? Is that why you’re mad at me?” he asked. He seemed frustrated.

It was something new to me… seeing him like this. He’s always composed and reserved… and calm. Right now, it feels like he’s showing me different emotions at once.

I don’t even know why he’s being like this… Bakit siya ganito kung naiirita siya sa akin? Kung ayaw niya sa presensya ko?

I stared at him… and then I realized… he doesn’t remember that night, when he was drunk.

Hindi niya maalala ang mga sinabi niya sa akin.

But it doesn’t matter… because I remember it clearly. I remember every word he said that night.

That was his honest self… Iyon ang mga salitang gusto niyang sabihin sa akin.

He doesn’t like me. He doesn’t want me in his life…

And one thing’s for sure… He will regret being with me.

Because he said he wants a normal family.

“I’m just done with you, you know…” Those words just came out… even if I didn’t mean it.

Feron froze… his eyes widened… as if he couldn’t believe what I said.

“Hindi pa ba halata? I blocked you. I avoided you… because I’m done with you.” I grinned. “Wow. Did you really think I was serious with you? I just found you hot… and I was bored. So, I played a little.”

He gulped hard… as if he didn’t want to believe my words. “W-what?”

“Be for fucking real, Feron. You know I liked Rhiatt before I met you. I liked him a lot. Everyone knows that. Even Aldrin and Noah. Unfortunately, he has a boyfriend now… Kaya naghanap na lang ako ng pampalipas oras.” Bawat salita, parang gusto ko na lang bawiin ulit.

This is not me. I’m better than this. But he was just confused. Kaya hindi niya ako mapaalis sa buhay niya… dahil nalilito siya. Pero alam na alam ko na ngayon ang gusto niya.

He really doesn’t want to be with me in that way. Ngayon pa lang puputulin ko na… I don’t want to confuse him any longer. Ayoko na ring lumalim pa ang nararamdaman ko sa kaniya.

“I found nothing special about you aside from the fact that you’re hot.” I chuckled. “I’m done now. Sawa na ako. Go back to your usual life and find a woman to marry or something… I realized you’re no fun.” I grinned.

Bago pa ako mapaluha, agad ko siyang tinalikuran… pero muli siyang humawak sa braso ko.

Ayokong lumingon sa kaniya, pero pilit niya akong hinila paharap sa kaniya.

I looked at him. Iba ibang emosyon ang nakikita ko sa mga mata niya. He looks confused, mad, and hurt…

“Are you fucking kidding me, Hugo?” mariing tanong niya.

I should be the one to ask that… Are you fucking kidding me, Feron?

You acted like I’m special to you… pero hindi naman pala iyon ang totoong nararamdaman mo.

I don’t know why I’m doing this. Is this for him? Or for myself? Am I doing this to stop confusing him? Or to save my pride?

The only thing I’m sure of… is that I really don’t want to say these things.

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin. Ngumisi ako sa kaniya. “Thanks for entertaining me, Feron. You were so damn boring… but you somehow eased my boredom… I don’t need you now though. I don’t want to play with you anymore.”

Chapter Twenty-Two

Feron Alarik Zakirov

I saw my Dad kissing a man… his bodyguard.

That’s how I remember him. Even up until the day he died, that’s how I remember him.

My Mom was unstable. She was always mad… She always vents her anger to almost everything.

And that’s how I remember her… a mad woman, and I honestly couldn’t blame her. Who would still be in their right mind if you discovered that your husband is gay?

I grew up hating my Dad… to the point that I refused to talk to him. My older brother, Aleksei, hated him too. We both loathed our father for ruining our family. He should have at least pretended… He should have at least did his best to hide it. So that we’re still a perfect family until the end.

“I hate him…”

Even though my mother was already in her deathbed, she still managed to say how much he hated Dad.

“I don’t even love him… But I still pretended. And he didn’t. I hope none of you will end up like him,” she whispered. Her voice was already too weak.

I held her hand. I knew my mother loves someone else too… She always mentioned that whenever she’s drunk. She loved someone else but had no choice but to marry Dad.

There are some things that I didn’t understand growing up. Aleksei and I just grew up blaming Dad for everything.

Aleksei grew up hating people like my Dad. He loathed people like them.

I believe I was different. I’m better than that. I hate my father, yes. But I believe not all gay people are like that. I could never change my brother’s opinion about it though; I didn’t try anyway. I totally understand him.

I’m the rational one… That’s what everyone thinks. Despite being way younger than my brother, everyone thinks I’m smarter than him. I started to think of that too. I do not unnecessarily hate people just because of who they are. I always use my mind, not my emotions.

That’s what I always believe. I’m not perfect. I just feel empty… most of the time. It feels like I’m programmed to do nothing more. I just have to work my ass off. I just have to be like this forever.

“Tito… I’m really glad you didn’t end up like Dad. I know your family history, and sometimes, I understand what he feels. But you… you’re just so cool. You’re not homophobic like him!” Vanya said with a huge smile on her face.

I smiled. Yeah. I wasn’t like him.

I even befriended two gay people just to prove to everyone that I’m different. I use my mind… as always.

Or am I just doing it to prove that I’m different?

“Fuck. Ang gwapo talaga ni Rhiatt pag nagagalit,” Connor said while laughing.

Leander didn’t say anything. He just raised his eyebrow. They both like the same person… A man.

I grinned… But deep inside me, I feel uncomfortable. I don’t understand why they like men. Sometimes, I feel disgusted.

And that’s when I realized I’m just like Aleksei.

I also hate people like my Dad. I was just trying to conceal it.

I even think I’m worse than him.

“When are you going to get married?” Aleksei asked while sitting on my couch.

I chuckled. “I don’t even have a girlfriend yet.”

“You’re not getting any younger, Feron. Ano’ng silbi ng lahat ng yaman mo kung wala kang pamilya?” he asked.

He always acts like my father after our parents died. Pakiramdam niya responsibilidad niya rin ako. I don’t know if it’s because of our age gap… or he just wants to take responsibility.

“I’m doing just fine, Aleksei. You don’t have to worry about me. I’m not rushing things,” I assured him.

I’m lying though.

I want a family as well. I want to fill this emptiness in me. Because I also saw how empty Aleksei was back then. But everything changed when he met his wife and they had their daughter. He doesn’t look empty anymore. He had become more expressive… and he seemed happy.

I want that too. I always believed I would also be happy like him if I have my own family.

I want a family. A wife… with our child. A normal and happy family.

I really don’t mind letting go of the things I built just to have it. A family.

“I’m planning to marry Vanya off to a good family.”

I stopped typing on my laptop and looked at Aleksei as if it was the most ridiculous thing that I heard in my life.

“Are you out of your goddamn mind?” I asked.

He grinned. “Are you bothered, huh? Baka maunahan ka pa ng pamangkin mo?”

I raised my eyebrow. “It’s not that… I don’t think it’s a good idea. Won’t Vanya hate you for that?”

He chuckled. “No, she doesn’t mind… I told her I was just worried because she doesn’t have a boyfriend at her age yet. I assured her that I will marry her off to a perfect guy.”

Sometimes, I wanna joke about Vanya being a lesbian or something, but I know it will seriously piss him off.

Hindi ko na kinontra ang gusto niya. As long as Vanya’s okay with it, then I won’t interfere.

When I went to one of the branches of Zakirov Hotels, I saw Aleksei with his family… and another family that wasn’t really familiar to me.

“I’ve finally met you, Mr. Feron Zakirov. I heard a lot of good things about you,” the other man said. I think he’s the same age as Aleksei. “I’m Harrison Ferrer. We’re here to talk about Vanya’s marriage with my son, Hugo…”

I smiled and shook hands with him. I don’t know if this family can be trusted, but I believe Aleksei knows what he’s doing.

I looked at the man named Hugo. He cleared his throat and stood up. “Good evening, Mr. Feron Zakirov. I’m Hugo…”

He seems like a decent man. He’s handsome and charismatic. He looks like a playboy though. I don’t want to judge him… as long as he won’t play with Vanya’s heart, then I’m good.

I honestly think that Vanya and Hugo look good together. I think they really match, since Vanya is the nerdy type, while Hugo seems to be the athletic type.

They both suddenly barged in my office. But Vanya left me with Hugo. It was honestly awkward, but I couldn’t just tell him to leave.

I noticed he kept looking at me. I couldn’t help but ask.

“Do you have something to say, Hugo?” I asked… because I could fucking feel him staring at me every second.

“Uhm… I have a question, Mr. Feron.”

It made me laugh. I don’t know why hearing Mr. Feron from him sounds odd. It seems like he’s more polite than he looks.

“Feron…” He cleared his throat.

For some reason, hearing him say my name sounded different to me. I’ve been called by my name countless times before but hearing it from Hugo sounds different. I don’t even know why.

“Why are you still single?” he added.

I wasn’t expecting that. I’ve been asked that many times before. It was just unusual to hear that question from a man.

“That’s an unexpected question,” I muttered. “But well… I don’t really know why… maybe I was just too busy. But well, I’m currently looking for someone to marry. I think a loveless relationship will do as long as I won’t die single.”

That’s a lie.

I don’t want a loveless relationship.

That’s why I’m still single. I don’t want a loveless relationship… a loveless marriage. I want the opposite. I want a marriage full of love.

“Are you only looking for a woman? Or can it be a man?” he asked.

I was taken aback once again. Of course I’m looking for a woman. Why the hell would I be interested in a man?

When he proposed to help me find someone to marry… I agreed. I’m sure he’s just bored or something. Young ones like him like something exciting to do. I don’t really want to entertain him… Alam kong magsasawa rin siya.

But I was wrong.

He didn’t stop coming to my office. He was always there. Being with him feels different. It feels different than when I’m with Leander and Connor.

Hugo is funny. Connor’s a funny guy too, but Hugo is just different. He’s like a breath of fresh air. He never fails to make me laugh.

When I saw him at the bar, with a guy on his lap… I honestly don’t know what to feel at first.

So… He’s like that too, huh?

I wasn’t expecting that. I don’t know what to feel about it… but I assured him that I’m okay with it.

But I wasn’t able to sleep that night. I shouldn’t be bothered because he’s just like Connor… but I don’t know why I couldn’t sleep… why I couldn’t stop thinking about it.

I don’t even know if I’m disappointed… I just feel bad… because he really thinks I’m kind and understanding.

It’s just I don’t know what to feel.

I LOOKED AT the door of my office while Alliah, my secretary, was organizing my schedule for me. I don’t understand whatever she’s saying anymore.

Bakit wala pa si Hugo?

“Are you waiting for Hugo, Sir?”

I cleared my throat and pulled myself together when I heard Alliah asked that.

Right. Why am I even waiting for him?

I’m getting used to him bothering me everyday. My day suddenly feels boring without him… I mean, my life has always been boring… but for some reason, it feels like it’s killing me now.

I was used to his presence now… to his funny jokes, to his unusual behavior… and even our Saturday friendly dates.

I’m really getting used to it… to the point that it feels empty when he’s not here with me. And it was weird… I never felt something like this with Leander or Connor.

Why is Hugo different? He’s my friend too… I just don’t understand.

Is it because we’re always hanging out? I’m always with him. It’s just normal for me to be comfortable around him, right?

But to be honest… this feeling is starting to scare me. I know this is something you won’t feel for a friend.

I’m so damn confused… and scared at the same time. But I couldn’t push him away. I couldn’t avoid him.

I feel weak when he’s not around. I could only feel energy and happiness when he’s with me.

I don’t understand what he’s doing to me. I don’t understand why I’m feeling this way. This feeling scares me.

That night we both got drunk… I suddenly felt a strong urge to kiss him… It was too strong… to the point that I feel like I’m going insane.

I like that feeling… I like kissing him. No. I love it. I love the taste of his lips. I love the way my lips are pressed against his…

But he’s a man.

I’m trying my best to pull away… but who am I even trying to fool? I wasn’t doing anything to push him away.

I’m letting him invade my system. I’m letting him confuse me.

When I saw him being too close to Vanya… It makes me so damn mad. I wanted to flip the damn table so that they would stop flirting in front of me.

I don’t want to acknowledge this feeling. I don’t want to think that I’m jealous.

But fuck… I’m so damn jealous. I should be embarrassed of myself. Vanya, my niece, is about to marry him. Even though he clearly told me that he doesn’t want to marry Vanya, I still shouldn’t be thinking this way.

But how will I even fucking avoid him?

I can’t even survive a day without seeing him or hearing his voice now.

Then we kissed again… this time, I’m not drunk. I kissed him. I couldn’t stop myself. I’m dying to kiss him.

I felt stupid because I didn’t even know how to kiss… but he guided me. He didn’t make me feel stupid for not knowing how to kiss someone at this age.

We did more than just kissing… It felt so damn good. I know I wasn’t supposed to do this. But I couldn’t stop myself anymore.

No matter how much I stop myself… I just couldn’t stop myself from looking at him, from missing him, from wanting him. It was something I never felt with anyone before. He gives me comfort… but he also drives me insane.

It felt like I forgot everything that happened in the past… It felt like nothing is important to me now… aside from Hugo.

“Feron!”

I froze when I heard Aleksei’s voice calling for me. For some reason, it made me nervous… because I was with Hugo.

“You’re also here, Hugo. How are you and Vanya?” he asked Hugo.

It felt like a hard slap on my face. Right… Hugo was supposedly Vanya’s fiancé. What am I even doing?

Aleksei looked at me with a dark expression. “Let’s talk, Feron.”

I had no choice but to follow him… He’s someone I really respect.

We went inside his car. For some reason, I felt nervous. I felt like a teenager who was caught doing something bad.

“What the hell are you thinking, Feron?” he asked.

He wasn’t shouting… but his voice sounded firm. He was mad at me.

I didn’t answer his question… because I don’t know the answer to that either.

“Do you think I wouldn’t know? You’ve been hanging out with that young man. You’ve been playing around with him. Have you got no shame at all?” mariing tanong niya. “He’s Vanya’s fiancé.”

I wanted to defend myself… But I couldn’t say anything at all. I couldn’t bring myself to say that nothing’s going on between me and Hugo.

“Have you really forgotten how disgusting our father was? And now, you’re becoming just like him? With Vanya’s fiancé? Really, Feron?!” he asked. He was clenching his fists as if he was trying to stop himself from punching me.

I was reminded once again of something that I had forgotten when I was with Hugo.

Right. I never wanted to be like my father.

“Have you really lost your mind, huh, Feron?!” He touched his chest, as if he was having a hard time breathing. “Have you forgotten how our life was ruined because of people like our Dad?! People like them are nasty, disgusting people! They ruin lives… They ruin families! That’s how they are! I can’t believe you, Feron!”

His words were like a hard slap on my face.

Right. I hated them. I never had the family that I want growing up… because of people like them… because of my father.

But what should I do?

I still want Hugo.

I still like him… so much.

I sobbed while gripping the bottle of liquor in my hand. Something hit me hard.

I don’t think I just like him.

I have fallen for him… so damn hard.

“F-Feron…”

I could see Hugo’s face. He was worriedly looking at me. I’ve been imagining him the whole day. I’ve been seeing him even in my dreams.

He touched my arm… and it felt too real that I had to pull away.

“This is because of you,” I muttered.

“W-what happened, Feron? Ano’ng problema?” he asked. Even his voice felt real.

“You made me forget I shouldn’t be like this…” I whispered.

“W-what did I do to you?” he asked. I could feel the pain in his voice.

“I want a normal family, Hugo.”

I want a normal, happy family. That was my dream. I want a family full of love… and affection… a kind of family I never had.

“I don’t hate people like you… but I don’t want to become someone like you… I don’t want to be someone like my father…” I was tearing up as I said those words. My heart felt heavy… to the point I was having a hard time breathing.

I feel like… I just wanted to push him away. Maybe because he’s too good for me. Maybe because I don’t feel like I deserve him at all.

I want him… I want a family with him… but sometimes, I feel like I don’t want to. Maybe because I’m really fucked up. I just don’t know what to do… I’m confused. I don’t feel confident.

I’m scared.

“Can you please just stop appearing in front of me? Can you please just stop confusing me? Fucking leave me alone, Hugo… I don’t want to be with someone like you. I don’t want a future with you.”

He disappeared from my sight the moment I said those words.

I clutched my chest. I can’t bear that. I can’t take that.

“H-how can I push you away? How can I make you leave me… when I’ve already fallen for you?” My voice was weak. I’ve never felt this weak and scared before…

Maybe because it’s Hugo that I’m talking about.

That night… I realized it’s already too late to push him away… because I could no longer imagine a life without him.

---

“Fuck.”

I was walking back and forth as I tried to message Hugo again… but my messages are not going through.

“Ano ba? Bakit hindi ka mapakali?” Connor asked while looking at me.

“What the hell is wrong with my phone? I can’t send a message to Hugo. I can’t also message him on his social media accounts,” I said, trying to hide my frustrations… but I think I’m not good at it.

I’ve been trying to call and text Hugo for days now. I also tried messaging him on Messenger using my laptop. But I couldn’t send him a message at all.

I went to his house and to his practice venue, but he wasn’t there either. I even asked his friends, but they said they didn’t know where he was.

Connor sighed and stood up. He snatched my phone from me.

His forehead creased and blinked twice. He looked at me with an unreadable expression.

“What?” I impatiently asked.

“He blocked you, dude.”

“He what?” I asked again.

He sighed and scratched his eyebrow. “Matanda ka na nga pala…” he said while shaking his head. “He blocked you. Ginawa niya ’yon para hindi mo siya matawagan o ma-message.” He tapped my shoulder. “Aray mo, p’re.”

I couldn’t believe what he said. I couldn’t accept it. Why would Hugo even block me? Was he mad at me?

I couldn’t stop thinking about it. I decided to go to the bar because I was so stressed out.

I couldn’t take this anymore. I feel like I’m losing my mind because I haven’t seen Hugo for days.

I miss him.

I miss his voice, his laugh, his touch… I terribly miss everything about him.

I don’t think I can take a few more days without seeing him.

“Handsome, do you want some company?” A girl asked me and smiled at me.

I shook my head. “I want to be alone.”

She smiled and nodded. “Okay.”

I froze from my seat when I saw him… Hugo was sitting with a woman beside him. I wasn’t even wearing my eyeglasses, but I still saw him from afar. I immediately knew it was him.

I put my glass on the counter and immediately went to him.

I’m about to lose my goddamn mind. I’m happy to see him… but I’m also mad because he blocked me… and so damn jealous because there’s some woman sitting beside him… hugging his arm.

“Hugo…” I called his name.

He looked at me. The woman murmured something in his ear… and it almost drove me mad. I clenched my jaw and bit my lower lip.

“Can we talk, Hugo?” I asked, trying to be calm and composed… even though it’s hardly showing.

“Do we have… something to talk about?” he asked in a cold tone.

He’s really mad at me.

I looked at the woman beside him. “Will you please leave and let us talk?”

The woman just murmured something to him again before leaving us alone.

Hugo immediately took his helmet and head out. I didn’t waste time and immediately followed him.

I grabbed his arm and made him face me.

He sighed and looked at me. “What do you need from me?”

I was taken aback… Why is he mad at me?

“I thought you liked me…” I muttered in a weak voice.

I sounded pathetic… but I just don’t understand what’s happening.

Did Aleksei threaten him or something?

No. Aleksei won’t stoop that low.

“Is this because I didn’t show up to you for a few days? Is that why you’re mad at me?” I asked. I couldn’t hide the desperation in my voice.

But I just don’t care anymore.

“I’m just done with you, you know…”

I froze the moment he said those words with a cold expression.

“Hindi pa ba halata? I blocked you. I avoided you… because I’m done with you.” He grinned. “Wow. Did you really think I was serious with you? I just found you hot… and I was bored. So, I played a little.”

My heart shattered into pieces. I can’t believe it. I don’t believe him.

“W-what?” I asked in a weak voice.

“Be for fucking real, Feron. You know I liked Rhiatt before I met you. I liked him a lot. Everyone knows that. Even Aldrin and Noah. Unfortunately, he has a boyfriend now… Kaya naghanap na lang ako ng pampalipas oras.”

He said those words as if it was nothing. I felt like my world collapsed in just a few words from him.

He turned his back from me, but I pulled him to face me. “Are you fucking kidding me, Hugo?” I couldn’t hide the frustration in my voice.

He immediately removed my grip on his arm and grinned at me. “Thanks for entertaining me, Feron. You were so damn boring… but you somehow eased my boredom… I don’t need you now though. I don’t want to play with you anymore.”

After saying those words… he immediately wore his helmet and left me there.

He just… played with me?

He doesn’t like me at all?

Why would he do all of that if he doesn’t like me?

Why the hell did he make me fall for him?

I just couldn’t accept it at all.

All those moments that we shared were nothing to him?

I was so damn mad… That’s for sure. I wanted to break things. I wanted to blame Hugo for doing this to me. I wanted to be mad at him… I even wanted to take revenge and made him realize that he shouldn’t have done that to me.

But the next day… I found myself in front of his house again.

Aldrin and Noah sighed at the same time while staring at me.

“Wala si Hugo rito, Feron,” Aldrin said.

I shook my head and pointed at Hugo’s motorcycle. “I’m sure he’s here… He will never leave without his motorcycle.”

They cleared their throat and murmured something to each other.

Noah looked at me and scratched his nape. “P’re, alis ka na. Ayaw na ni Hugo sa’yo. ’Di ba sinabi niya na nga sa’yo, trip ka lang niya. Bored lang siya no’n kaya ka niya kinulit. Lubayan mo na siya.”

I clenched my fists and looked coldly at them. “I don’t give a damn what you say.”

They were taken aback… maybe because they didn’t expect me to say something like this.

“I won’t leave here without talking to Hugo. So, don’t waste your time to make me leave…” I said in a firm tone.

They looked at each other… as if they’re trying to think what to do… but they didn’t say anything after that and went inside Hugo’s apartment.

I sighed and leaned against my car. I stared at Hugo’s door.

I must be fucking out of my mind. He clearly said he was just playing with me… so, why am I still here?

I stayed inside my car for almost a day, waiting for him to come out. I also messaged his number using different numbers, but he just kept on blocking me.

Hugo. Can we talk again, please?

Hugo. I miss you.

I know you’re lying.

Even if you’re not lying, can you please talk to me?

Hugo. Why are you so unfair?

I’m stillI here waiting outside. Please talk to me.

I sighed and stroked my hair with my hand. I know he’ll come out soon… I’ll just wait for him here.

I was startled when I heard a knock on my window. I froze when I saw Hugo staring blankly at me through my car’s window.

I immediately opened the door and got out of the car. My heart was beating so damn fast. I don’t know what’s fucking wrong with me. Even after everything that he said last night, here I am, still so damn excited to see him.

“Hugo…” I called his name… It sounded like I was begging for him.

“What the hell are you doing, Feron?” he asked. It seemed like he was trying to hide his annoyance.

“I wanted to talk to you…” I pleaded. I tried to hold his hand but he immediately stepped back.

“Ano ba ang hindi mo maintindihan sa sinabi ko? I just told you I’m done with you. You’re fucking boring and—”

I didn’t let him finish. “What do you want me to do?” I asked.

He froze… as if he wasn’t expecting that. “W-what?” he asked.

I gulped hard and took a step closer to him. “I’ll do my best to excite you. I promise I’ll be more exciting. I will do whatever you want… You can play with me for as long as you like.”

I’ve never been this desperate. I could feel the tears forming in my eyes… I’m just too desperate now. I feel like I’ll lose my fucking mind any moment. I just… couldn’t take this anymore.

“A-ano ba’ng sinasabi mo, Feron? ’Di ba sinabi ko na sa’yo na ginawa lang kitang pampalipas oras?!” he asked… as if he was dying to make me leave.

“I don’t mind. Please… I don’t mind, Hugo. I promise you I’ll be less boring. Please, use me again. I will do anything to excite you… to please you. I will do that everyday… so please… make use of me, Hugo.”

I don’t feel like myself anymore. I feel like I’m about to lose my goddamn mind… I don’t think I can live without him anymore.

Chapter Twenty-Three

“Are you fucking kidding me?”

That was his response… as if he couldn’t believe what I just said.

I held his hand, but he immediately stepped back and licked his lower lip. He removed my hand from him.

“I’m serious, Hugo… I really don’t mind at all. You can do whatever you want with me…” I said, almost begging.

I don’t know what he did to me… I really must’ve lost my mind. This was something I would never do… I would never feel… I wouldn’t even think about.

Right now, all I want is him. All I need is him… I don’t care about other things anymore. I just want him… so bad.

I missed him. I missed him so much, it felt like killing me. I was overwhelmed by my own feelings. I don’t even think it’s safe anymore.

Is this love? Is this how love feels like? I feel like dying… If I wouldn’t have him, I feel like I would die.

Is this really what love feels like?

“Hugo… P-please.” My voice broke. My voice was weak. Fuck. What the fuck is this feeling?

He bit his lower lip and stared at me. “Sasayangin mo lang ang oras mo sa’kin, Feron. I’m not someone who will take you seriously. I like playing around and—”

“That’s why I’m telling you that I don’t mind…” I pleaded. “I really don’t mind, Hugo. Even if I’m just one of the people you play with…”

I can just threaten them… or make them suffer. So that Hugo will only have me.

I licked my lower lip and shook my head, trying to snap out of it. What the hell am I thinking?

“Hugo… Can you give me a chance?” I asked, almost begging.

He was staring at me as if he wanted me to leave. It pains me… The way he looks at me now is different from the way he used to look at me. He’s so done with me… He doesn’t want me anymore. He doesn’t find me exciting anymore.

All I think of now are ways on how I can make him want me again… because I’m willing to do everything.

Hugo sighed and shook his head. “You’re just confused, Feron. You’ll get over it soon.”

He turned his back on me, and immediately went back inside.

“Hugo!” I called for him, but he didn’t look back.

I sighed and bit my lower lip when he finally shut his door… as if he was telling me I’m never allowed there anymore.

I left his place with a heavy heart, but there’s only one question in my mind right now.

How will I excite him again?

I honestly don’t know what to do. I feel clueless… and lost. I really wish I had a decent dating experience. I wish I knew what to do.

I sighed and stared at the glass wall. I could see my reflection. I could see how miserable I looked right now. My hair was messy. My necktie was loose with a few buttons opened.

My life has always been boring… but it has never been a big deal to me. I don’t mind spending my whole life working my ass off. I wanted a family… but it really wasn’t my priority. Or maybe… All this time, I thought I didn’t have time for that.

I just haven’t found someone I wanted to build a family with.

But ever since Hugo came into my life, everyday has been nothing but exciting. We could do nothing but sit beside each other, or stare at each other… but I will still find it so damn exciting.

I was used to a boring life… That’s how I lived, but now, I couldn’t even imagine a day without him.

---

“Am I really that boring?” I asked.

Connor and Leander were stunned by my question… maybe because it was out of nowhere, or because I really didn’t care about this stuff before.

“Uhm…” Connor scratched his nape and awkwardly chuckled at me.

Leander looked straight at me. “Yeah. You’re boring as fuck.”

“Tangina, p’re. Wala man lang filter?” Connor laughed.

“He needs a reality check,” Leander said and looked at his phone.

Connor cleared his throat. “Okay lang ’yan, dude. That’s a part of your charm! Some people like nonchalant and boring guys.”

My forehead creased. “I don’t care about what other people think… I don’t want to be boring in Hugo’s eyes.”

Connor’s jaw dropped. Even Leander, who’s always uninterested about me, looked at me and raised his eyebrow.

“Do you fucking like him?” Leander asked.

“Well, it’s quite obvious that he likes Hugo. Hindi ko lang in-expect na aaminin niya.” Connor laughed.

“I still remember you saying that you’re straight,” Leander said in a teasing tone and grinned at me.

“Are you like gay now, dude? Or bisexual?” Connor asked.

I sighed and removed my eyeglasses, then closed my laptop. “My sexuality is the least of my concerns right now. I really don’t care about that now. All I know is that I’m fucking in love with Hugo.”

Connor laughed like a crazy man while clapping his hands. Leander couldn’t hide his smirk too.

“Wow. Angas mo, p’re. Tama ’yan. Dapat bading tayong lahat dito,” Connor said while still laughing.

I sighed and tapped the table. I closed my eyes, trying to think of ways on how I make myself exciting in Hugo’s eyes.

I opened my eyes and scratched my eyebrow. Should I take a leave? I mean, the company won’t collapse or something without me. Besides, I haven’t even taken a vacation unless it’s for business purposes.

Right. I should take a long break. I deserve it, right?

Leander stood up and put his phone in his pocket. He looked at me. “Don’t overthink it, Feron. All you have to do is beg.” He smirked. “I’ll go ahead now. Good luck.”

Leander finally left. I was left with Connor who’s looking at me as if seeing me like this was amusing to him.

“Hindi applicable sa lahat ’yong advice ni Leander. Kaya naman kasi bumigay si Russ sa pagmamakaawa niya, kasi mahal din siya ni Russ. E, ’yong sa’yo. Hindi tayo sure. Kung hindi ka gusto ni Hugo, kahit magmakaawa ka, wala ’yong talab sa kaniya, p’re,” Connor said and shook his head.

I really wanted to punch his face for saying that… but he wasn’t lying though. Leander’s ways are not applicable to me… because Hugo doesn’t even like me.

“Pero ’wag kang sumuko, p’re. Ang saya kaya makita na ganiyan ka. Para ka nang tao, hindi na robot,” he said in a teasing tone.

My eyebrows furrowed. “I’m not planning to give up.”

I took my phone and called Alliah, my secretary. She immediately answered my call.

“Alliah. I’m going to take a long leave. You should take a break too. Rest assured, you will still be paid during our leave.”

Alliah was silent on the other line.

“Hello?” I asked.

“Did you just say you’re going to take a long break? Is this for real, Sir?” she asked as if she couldn’t believe it.

“Yeah. We really deserve it for working hard for the past years, don’t you think?” I grinned.

She laughed on the other line. “Yes, Sir. Pero paano po ang maiiwan niyong trabaho?”

“Don’t worry about it. I will have one of my cousins do that.”

I really just wanted to focus on Hugo. I will leave all of work and duties behind for now.

---

“Pare ayaw ka talagang makausap o makita ni Hugo. Sorry, ha. Bilang tropa ni Hugo since day one, hindi ko siya hahayaang—”

I didn’t let Aldrin finish. I turned my back to him and took my wallet from my car. I faced him again and took a check and handed it to him.

“I’m really so done with this, Aldrin. I’m not an asshole, and I really don’t want to do this… But I have no time to waste with you or your friend, Noah…” I sighed. “Just tell me how much you need, and let me see Hugo.”

I think this is the first time I saw him without Noah.

His eyes widened. He cleared his throat. “Sorry, pero hindi ako nadadaan sa pera. Saka kung sincere ka talaga kay Hugo, hindi mo ’to gagawin,” he said in a serious tone.

I wasn’t affected by what he said… because I know myself more than anyone. I know I’m sincere. I know what I feel about Hugo. I’m only paying him so that I can finally talk to Hugo.

I nodded. “Okay.” I tried to take the check from him, but he was gripping it too hard.

He cleared his throat again. “Pero… mukhang seryoso ka talaga kay Hugo, e.”

We were taken aback when Hugo opened the door of his apartment. I immediately took the check from Aldrin and hid it behind me.

Hugo’s eyebrow furrowed. He was wearing a simple white tank top… but it still looks so damn good on him. His disheveled hair made him ten times hotter.

“Wow. I really didn’t expect you to be such an asshole, Feron. Ano ba ang hindi mo maintindihan sa mga sinabi ko last time?” he said, he didn’t try to hide the disappointment in his voice.

“Pft-”

I looked at Aldrin. He bit his lower lip and slapped his own lips when Hugo glared at him.

“Uh… Sige, pasok na ako. Hinahanap na ako ni Bonbon ko,” he said and went inside his and Noah’s apartment.

I sighed and immediately went to Hugo. I took the gift I prepared for him two weeks ago. It was a signed jersey of his favorite NBA player. I went to New York two weeks ago to have this personally signed by him.

I watched his interviews and videos about him. When I discovered that his favorite player is Matthew Rave, I immediately did everything to have him sign this jersey so that I could give it to Hugo.

“Look at this Hugo. I went to your favorite player and had him sign this jersey. He’s your favorite player, right?” I excitedly asked.

He looked coldly at me. “He was my favorite player… but that was before. Hindi ko na siya idol ngayon,” he said in a cold tone.

I bit my lower lip. “I’m sorry… May I know your favorite player? I will—”

“You don’t have to. Ang pwede mo lang gawin para sa akin ay lubayan ako. Hindi naman mahirap ’yon, ’di ba?” he asked. Annoyance was evident in his tone.

“That will be the hardest thing you can ask from me, Hugo,” I said in a weak tone. I could barely hear my own voice.

Hugo sighed and shook his head, then slammed his door closed. I licked my lower lip and stroked my hair.

I really can’t do what he wants me to do. I really can’t bear to lose him.

---

“Will this work?” I muttered while staring at my new wardrobe.

I bought a bunch of stylish clothes. Maybe I looked too boring with all the same stuff that I wear everyday.

He might find me attractive again… I mean, this is still worth trying.

After fixing my wardrobe, I decided to go out and smoke for the first time in a while.

I puffed on my cigarette and looked at my phone. I licked my lower lip when Hugo blocked my number again.

I stalked his social media account using the new account that Connor created for me. I’ve been paying him just to make social media accounts for me.

I sighed. Hugo was also inactive in social media.

I stroked my hair and put my phone back in my pocket. This is way harder than thinking of a new business proposal that will hit the global market.

I went inside the building after smoking. The guard smiled at me when he saw me. I smiled back at him. I was taken aback when he suddenly talked to me.

“Sir, kumusta na po kaya ’yong kaibigan mong basketbolista?” he asked.

I froze… because he was obviously talking about Hugo.

“Okay na ba siya, Sir? Kasi noong nakaraang buwan ko pa siya huling nakita. Noong nagroronda ako sa upper floor, nakita kong lumabas siya ng penthouse mo na umiiyak.”

My forehead creased. “Did something like that happen?” I asked.

The guard nodded. “Oo, Sir. Lasing ka yata no’n, Sir, kaya naisip ko baka nag-away kayo tapos–”

I didn’t let him finish, and I immediately ran to the elevator and pressed the highest floor.

My heart was beating loudly as I waited for the elevator to reach the floor to my penthouse.

I immediately went to my room and took my laptop. I opened the file for the CCTV copy of the day I was drunk. I immediately reviewed the CCTV footage… I gulped hard as I watched the whole thing, starting when I got drunk. Good thing I had some high quality CCTV all over my penthouse. Aside from my room.

My lips parted as I watched the footage and then I saw Hugo. I opened the door for him. He even helped me sit on the couch. I gripped my own hair when he was about to touch my arm, but I shoved his hand away.

“Fuck,” I muttered.

What the fuck did I just do?

I don’t want to hear the words that I just said to him that night… but I couldn’t take my eyes off the screen. I couldn’t stop listening to the shits I said to him that night.

“Can you please just stop appearing in front of me? Can you please just stop confusing me? Fucking leave me alone, Hugo… I don’t want to be with someone like you. I don’t want a future with you.”

My jaw dropped. It wasn’t a fucking dream.

Hugo was taken aback… Then he started sobbing. He cried… then he ran and left the penthouse.

I want to punch myself right now. I didn’t know what to feel… So that was the reason… That was the reason why he’s avoiding me… why he’s trying to push me away.

I closed my eyes tightly and gripped my hair harder. “Fucking stupid.”

Chapter Twenty-Four

NOTE:

I decided to unpublish the story and then published it again because I changed Feron’s surname. His last name is now Zakirov. In Russian, surnames are gendered, which means men and women in the same family often have slightly different versions of the same surname. For men, the name ends in -ov (Zakirov), while for women, it ends in -ova (Zakirova). So Feron’s female relatives (like Vanya and Diantha) naturally have the surname Zakirova, while his is Zakirov.

That’s all, thank you!

---

“Hugo! Please talk to me!”

I was calling for him like a crazy man in front of his apartment. After discovering what happened that night, I stayed awake the whole night. I wanted to confront him right away last night, but I stopped myself. Hugo needs rest. He needed to sleep, so I waited for the night to pass… And I wasn’t able to sleep the whole fucking night.

“Fuck, this is crazy,” Connor said while walking away from me.

He must be embarrassed since some people passing by are looking at me.

“Pogi, ano ba’ng problema niya?” a middle-aged woman asked Connor, but she was looking at me.

“Ah, siya po? Hindi ko po ’yan kilala,” Connor said and awkwardly laughed.

I didn’t even ask him to come with me. He just tagged along like a leech and now he’s complaining that I’m too embarrassing.

“Hinahanap mo ba, Sir, ’yong basketbolista? Umalis na eh kanina pa.”

I sighed in disappointment when I heard that. I thought he’s here because I could see his big bike. That’s his baby.

Should I buy him another one? Or two?

“I’ll go find Hugo… and you, don’t come with me,” I said and glared at Connor.

“Pft–” He suppressed his laugh. “Titiisin ko na lang ’yong kahihiyan p’re. Ngayon lang kita nakitang ganito, e. Sama ako, ha. Para naman may makwento ako kay Leander,” he said while laughing.

I shook my head and went straight to my car. I saw Connor from the side mirror. He went on his big bike too… It seems like he’s really intending to follow me.

I shook my head and was about to start the engine, but I froze when my phone rang. My forehead creased when I saw it was Vanya.

I sighed and immediately answered the call.

“Hello, Tito Feron. I just called because Dad keeps on reminding me about Hugo—”

I didn’t let her finish. “How much do you want, Vanya?”

“W-what?” she stuttered on the other line.

“You don’t have feelings for Hugo. Hugo doesn’t like you too… So, it won’t be a problem to stop your engagement or whatever shit that is with him, right?” I asked.

I heard her gasp on the other line. I don’t know if it’s because I wanted to stop her so-called engagement with Hugo, or because I don’t really talk like this before.

I was just… really frustrated.

“Do you… like Hugo?” she asked.

I don’t know if I heard her wrong, she’s my niece so I know her… but to me, her tone sounds excited.

I shook my head. Maybe I just heard it wrong.

“No. I’m so damn in love with him. I want you to stay as my precious niece, so don’t make me hate you…”

“Chill, tito…” she said while giggling on the other line. “I promise I won’t be a hindrance to you and Hugo. Hmm, I’m not that in need of money, so 50 million will do.”

“Okay. I’ll take care of everything. All you have to do is to avoid that engagement topic… I still have something important to do. Bye.” I said and ended the call.

I immediately texted my secretary to send the money to Vanya’s account.

Good thing she made a smart choice.

---

“I want to buy this,” I muttered.

Connor coughed beside me. “Tangina. Bakit ba ganiyan kayo ni Leander? Binili niya rin ’yong practice venue nina Russ dati. Tigilan niyo ’yong ganyang trip ha, nakakainggit,” he said while following me. “Oo na, ako lang ’yong nasa middle class sa’ting tatlo. Ang sakit niyo maging kaibigan.”

I didn’t listen to his nonsense. I really have no time for that.

We’re here at Averland’s practice venue. I used to not like Leander’s ways with Russ before… but damn, I really want to buy this building too.

I shook my head. No, I won’t stoop that low.

We went to the basketball court. My eyes immediately looked for Hugo. I automatically smiled when I saw him.

“Ay puta, si Rhiatt,” Connor muttered and hid beside me.

I looked at him. “Do you still have feelings for him?” I asked.

“Tangina, p’re. Hindi ka ba naririndi sa akin na araw-araw kong bukambibig si Kyren? Malamang wala na akong feelings kay Rhiatt. Kaso hindi pa ako ready na magbati kami dahil crush na crush ni Kyren ’yang ungas na ’yan,” he muttered while gritting his teeth.

My forehead creased. “Kyren?” I asked. Who the hell is that?

He exaggeratedly gasped. “So, all this time hindi ka pala nakikinig sa mga pinagsasasabi ko kapag nandoon ako sa office mo? Taksil ka, p’re. Nasaktan ’yong puso ko,” he complained.

I shook my head. I listen to his nonsense… sometimes .

“Pero sige, papatawarin kita kung bibigyan mo ’ko ng sampung milyon. Ano? Deal?” he whispered.

I stopped listening to him and sat while my eyes were glued at Hugo.

“Bakit dito ka nakapwesto, p’re? Dapat malapit para makita ni Hugo,” Connor muttered beside me.

“I don’t want to distract him…” I whispered while staring at Hugo from afar.

“Sa tangkad mong ’yan saka dyan sa blond mong buhok, sa tingin mo hindi ka niya makikita?” he asked in a sarcastic tone.

I just smiled while staring at Hugo. I wasn’t even wearing my glasses, but I knew it’s him. It feels like he was the only one I see, and all the other players are just his background.

I stood up and went to the middle part of the seats so I could see him clearly. Connor kept on following me.

“Oh, p’re. Salamin mo,” he said and handed me my eyeglasses.

I looked at him. “Why do you have this?” I asked.

“Nalaglag mo kanina doon sa tapat ng bahay nina Hugo sa sobrang excited mong umalis,” he said while shaking his head.

I grinned. “Thanks.”

I wore my glasses and immediately looked for Hugo. I smiled when I finally could see his face clearly.

I bit my tongue when I saw him dribbling the ball. He wiped his sweat using the hem of his jersey showing his stomach. I gulped hard and took a deep breath.

“Tangina, bading na bading ka na talaga, p’re…”

I glared at Connor. “Can’t you just stop talking? I can’t concentrate here.”

He chuckled and tapped my shoulder. “Tama ’yan, i-embrace mo na ’yang kabaklaan mo. Sige, concentrate ka na ulit. Pft–” He covered his mouth.

I shook my head and looked at Hugo again. I shouldn’t have let Connor come with me. He’s too loud and annoying.

My eyebrows furrowed when Hugo’s teammates hugged him after he successfully shot the ball and scored three points in one swift move.

Why do they have to hug him though?

“Tangina, kahit ilang araw ka hindi magpractice, ang galing mo pa rin!”

“Hugo na ’yan, e!”

Hugo laughed with them and rested his arms on his teammates’ shoulders. I clenched my fists and gritted my teeth.

“Hoy, kalma… Magkakapatid lang sila riyan sa team,” Connor said and tapped my shoulder.

“I doubt that,” I muttered, still gritting my teeth.

Hugo used to like Rhiatt. And I don’t think Aldrin and Noah are just friends . Ganoon ba ang magkakapatid?

Connor chuckled beside me. “I really didn’t expect you to be the jealous type, bro. Kay Leander expected ko na, e… Pero ikaw? Grabe ’no? Wala talagang pinipiling edad ang selos.”

I stopped paying him attention and just focused on Hugo.

I froze when I saw him look at me. His smile disappeared. He sighed and said something to his teammates and walked away from them. He looked at me again and gestured me to come with him.

I immediately stood up. I heard Connor called me, but I didn’t even bother looking at him. My eyes are glued to Hugo.

I almost tripped because I kept on staring at him like a fool. I cleared my throat and immediately walked toward him.

“Mag-usap tayo,” he muttered and turned his back on me and walked first.

I didn’t say anything and just followed him.

We went outside of the building and went straight to the parking area. I was just quietly following him.

I’m really nervous though… I could almost hear my heart beating loudly.

He stopped, and then he faced me. “What exactly are you doing, Feron?” he asked.

I bit my lower lip and took a step closer to him, but he immediately stepped back.

“I’m sorry, Hugo…” I muttered.

He looked away from me and shook his head. “Para saan? Hindi ko naman kailangan ng sorry mo.”

“I-I promise I didn’t mean those words…”

He froze… as if he immediately knew what I was talking about.

He sighed and stroked his head. “You mean it, Feron. Mas honest tayo kapag lasing tayo,” he said and grinned at me. “I really don’t mind though. You don’t have to do all this just because you’re guilty—”

“I’m feeling guilty because I’m in love with—”

“Feron…” He immediately cut me off. “Don’t go there.” He shook his head. “When I said I was just playing with you because I was bored… I really mean it.”

I took another step closer. “I’m so sorry, Hugo…” I whispered and held his hand. “I’m really sorry. I was confused and frustrated at that time, but it’s not because of you… I also know it’s not an excuse… I have no excuses for the painful things I said… But please know that I didn’t mean it. The least thing I want is a future without you,” I muttered and gently caressed his hand with my thumb.

I fucking miss him. I miss seeing his face like this. I miss hearing his voice… and touching him. I just miss everything about him.

He licked his lower lip and immediately snatched his hand away from me. “Your apology means nothing to me, Feron. Hindi na tayo pwedeng bumalik sa dati. Mas maganda nga ito na natigil… I just played with you, really…” he said… it sounded more like convincing himself. He was avoiding my gaze.

I held both of his arms and made him look at me. He gave up and finally looked at me.

“No. I know you like me… genuinely,” I whispered. “And even if you just played with me… I really don’t mind… and I don’t want you to stop. You’ll love me eventually… I’m sure of it.”

He pushed me away from him and glared at me. “I won’t… Please just stop this. I’m going to marry Vanya. Tuloy na tuloy na iyon at—”

“That will never happen,” I assure him. “Do you think I will let that happen?” I asked, my tone almost sounded like I’m begging. “I already talked to Vanya…” I already paid her.

His eyes widened. “Huh?! Kinausap mo si Vanya? Ano’ng sinabi mo sa kaniya?”

“That’s not important… What’s important here is us, Hugo. I really just don’t care about other matters anymore. Just please let me make it up to you… I’m really, really in love with—”

“Hugo!”

I stopped when I heard Aldrin’s voice. My forehead creased when I saw Aldrin and Noah.

Fuck. Sila na naman.

Hugo sighed… as if he was thankful that they came. I clenched my fists and took a deep breath.

Why the hell are they always around Hugo? They’re starting to annoy me.

Aldrin chuckled and tapped Hugo’s shoulder. “P’re! Hinahanap ka na ni coach. Ang tagal mo na nga raw hindi nagpractice tapos nawawala ka na naman ulit.”

Noah nodded. “Tama, p’re. Tara na.”

Aldrin pulled Hugo back to the practice venue and they went first. I was left alone with Noah.

Noah smiled at me and tapped my shoulder. “Don’t give up, Feron. Bibigay rin si Hugo… You should try harder, you know. Ako ang bahala kay Aldrin.”

I looked at him suspiciously. “Why are you telling me this?”

He shrugged. “Wala naman… I just want what’s best for my friend. And you seriously like him, right?”

I grinned. “Really? Or do you just want to be finally alone with your precious friend, Aldrin?” I asked.

His smile disappeared. “No… We’re just… friends.”

I faced him and put my hands in my pocket. “They’re not here. We can be honest with ourselves… Come to think of it, Noah. If Hugo forgives me and we’re finally in a relationship, he will have less time to spend with you and Aldrin… You’ll finally have Aldrin for yourself. Isn’t that great?” I asked.

Believe me… I wasn’t really like this. But I desperately need to use whatever cards I have with me. I have no time with Aldrin or Noah always meddling around.

Noah grinned and shook his head. “I promise to try my best to distract Aldrin. You better do your best too, Feron.”

I smirked. He better keeps his promise.

Chapter Twenty-Five

No one has ever prepared me for this. Jealousy?

I don’t even know what it feels like. It was something I really never felt before, because there’s no reason for me to feel that.

Aside from a happy family, I was born with almost everything someone could ever wish for. But right now… I’m so damn pissed.

I poked my inner cheek with my tongue and fixed my eyeglasses.

He was smiling while his fans were taking pictures with him. There are men and women dying to take pictures with him.

I bit my lower lip. Is this the struggle of loving a bisexual man?

I sighed and stared at his smiling face. My frown was slowly replaced with a small smile. For some reason, seeing him smile made me smile too.

“I knew you’d be here.”

I was startled when I heard a woman’s familiar voice. I looked at the woman sitting beside me. I froze when I saw Vanya grinning at me.

I was too focused on Hugo that I didn’t even notice her.

She giggled and tapped my arm. “Dad was furious because you suddenly left everything at work. Sabi na nga ba at kay Hugo ka nakafocus nitong mga nakaraang araw.”

I smiled and nodded. “Yeah, let your father get mad. I blocked his number,” I chuckled like I’m some kind of a rebellious son.

Vanya squealed. “Support ako sa’yo, tito. Don’t worry, support na support ako sa inyo ni Hugo. Basta ’wag mo lang siya sasaktan ulit. You should be really serious about him. Kahit na tumutol ang lahat, dapat ipaglaban mo siya.”

Yeah, right. I told her about the stupid things I said to Hugo. She told me to make things right this time.

I smiled. “I’m already marrying him in my mind, Vanya.”

She giggled excitedly. “I knew it. I know you’re someone like that. Go for it, tito. I will do my best to help you.”

“How could you possibly help me though?” I asked.

She smirked. “I helped Hugo a lot of times before.”

My forehead creased. “You helped him on what?”

She chuckled and shook his head. “It’s a secret. I won’t spill it.”

I didn’t force her to say something and just continued watching Hugo.

The practice game started. My eyes were glued on him the whole time. Even if he’s just sitting and taking a quick rest… My eyes are just focused on him.

I sighed when I saw him yawn. He looks tired. Did he not get enough sleep?

I stood up when I noticed that he stood up as well. He tapped their coach’s shoulder and left the court. My eyes followed him.

I immediately grabbed the bag I brought with me during their break. I went to his teammates. I even heard Vanya calling me, but I have to be fast… hangga’t wala pa si Hugo.

“Hi.”

All of his teammates looked at me. Aldrin’s eyes widened, and Noah grinned at me.

Their coach stood up and looked at me. “How may I help you, Sir?” he asked.

I smiled and took my bag. I opened it and gave them the lunch box I brought with me. I went straight to Noah and gave him the lunch box.

“Can you give this to Hugo? Please don’t tell him it was from me. He might not eat it at all,” I chuckled nervously.

Noah looked at Aldrin. “Ano, p’re? Bibigay ba natin kay Hugo? Baka may gayuma ’to, e.”

Aldrin laughed. “Hindi na kailangan ng gayuma ni Feron para—”

Aldrin stopped when Noah covered his mouth. Noah looked at me and laughed. “Sige, p’re. Bibigay namin ’to kay Hugo. Hindi namin sasabihin na galing sa’yo.”

I smiled and nodded. “Thanks.”

Hugo’s teammates are all looking at me. I just smiled at them.

“Thank you for always taking care of Hugo.”

They all cleared their throats and nodded at me, as if they were still trying to figure out who I am.

I immediately left and went back to my seat. Vanya looked at me as if she couldn’t believe what I just did.

“Feeling boyfriend ka, tito?” she asked. She laughed and smacked my arm.

I grinned and faced her. “I’ll be his boyfriend… and I will eventually be his husband. I will make sure of that.”

“Oh. I love the confidence,” she said with a huge grin on her face.

Confidence is all I have for now… I want nothing but him. It’s him or no one.

---

“Tara, tito!” Vanya was pulling my arm.

“Where are we going?” I asked.

She pulled me outside right after the practice game. I didn’t even get to talk to Hugo.

She looked at me and winked. “Shh! For sure, you’ll be happy, tito. Just trust me, okay?”

I sighed and shook my head. Nothing will really make me happy now aside from Hugo.

“Get in the car. Sa driver’s seat, tito,” she said and gestured me to get in my car.

I was really confused, but I just nodded and followed her order. I went inside my car. I was startled when she suddenly shut it close.

What the hell is wrong with her?

I froze when I saw a familiar built walking in our direction. He was wearing a black leather jacket and a white shirt inside. My heart immediately raced. I can clearly see him even with my heavy tinted car.

I was about to open my car door, but Vanya immediately shut it close, stopping me from getting out.

What’s wrong with her?!

“Hugo! I missed you!”

I froze when I heard her call Hugo’s name… as if I was suddenly tamed.

My heart was beating so damn fast. I looked at Hugo. He was handsomely smiling at Vanya. Jealousy is eating me up again. I miss him smiling at me like that.

What is she planning? Will I benefit from it?

“I know you’re tired and busy. Thank you talaga kasi pinagbigyan mo ako, Hugo,” Vanya said and held Hugo’s hand.

Does she really have to hold his hand?!

“Wala ’yon. Ngayon lang ulit tayo nagkita,” Hugo chuckled.

Vanya pulled him to the shotgun’s seat door and opened it for him. Hugo’s eyes widened when she suddenly pushed him inside. Vanya immediately closed the car door and went to the back seat.

Hugo looked at me. He immediately looked away when he caught me staring at him.

“Sorry, Hugo. Kasama natin si Tito Feron. You don’t mind, right?” Vanya asked with a sweet smile on her lips.

Hugo forced a smile and nodded. “Yeah. It’s fine.”

I cleared my throat and looked at Vanya. “Where are we going?”

“Restaurant… Kahit saan. I just wanted to catch up with Hugo. Ililibre mo kami, right?” she excitedly asked.

I didn’t say anything and just nodded. I glanced at Hugo. He’s literally taking my breath away by just existing.

I was just glancing at him from time to time. I’ve decided to trust Vanya on this. I know she won’t let me down… I just needed a little help from her, and I will do the rest.

We went to Connor’s restaurant. I don’t know if this is a good idea. I just hope he’s not here.

“Hugo, I really enjoy watching you play. You’re really good at it,” Vanya said and hugged Hugo’s arm.

I was just walking behind them. I unconsciously cleared my throat while looking at her linking her arms with Hugo. Vanya looked at me. She bit her lower lip as if she’s trying hard not to laugh when she saw my expression. I can’t believe I’m jealous over my own niece.

She chuckled and removed her arms around Hugo. I’m sure she’s thinking that I’m too old to be acting like this.

I just followed them as Vanya pulled Hugo inside. We went to a table and sat. I was quite disappointed when Hugo sat beside Vanya, but I really wasn’t expecting him to sit beside me anyway.

“Don’t worry, Hugo. Ililibre tayo ni tito,” Vanya giggled.

Hugo awkwardly smiled and looked at me. “Thanks, but I can pay for my own meal.”

“It’s okay, Hugo. ’Wag ka na mahiya. Let’s just eat without paying anything, okay? Tito will take care of the bill,” she said, trying to convince Hugo.

Hugo didn’t protest anymore and didn’t say anything at all.

My eyes were glued to Hugo the whole time. He was trying his best not to look at me.

“I really really missed hanging out with you, Hugo. And it’s so nice to have Tito Feron with us, right?” Vanya asked in a teasing voice. “Imagine, despite his busy schedule, he really made sure to watch your practice game and eat with us.”

For some reason, I just want Vanya to shut up.

Vanya’s phone rang. She took her phone and stood up. “I’ll just answer this phone call. Okay?”

She didn’t wait for our response and immediately left with her phone and bag. I saw Hugo closed his eyes tightly and massaged his temple.

I don’t know why he looks so stressed out.

“Are you alright, Hugo?” I asked.

He looked at me. He sighed and shook his head. “I’m sure Vanya won’t come back… Aalis na ako.”

He immediately stood up, but I acted fast and stood up and grabbed his wrist.

“Don’t leave… I’m sure Vanya will come back,” I said, trying to convince him to stay.

I really don’t mind if Vanya will not come back anymore. I even prefer that… I don’t want her to disturb my sweet time with Hugo.

But I don’t think Hugo will stay with me without her.

He sighed and removed my grip from his wrist. “Kilala ko si Vanya. Alam kong hindi siya babalik… Pagod na rin ako at gusto ko nang magpahinga,” he said in a cold tone.

He immediately walked away from me. I didn’t waste time and immediately followed him. He went outside and waited for a taxi. I was about to go to him, but I stopped when my phone vibrated. I hissed and quickly looked at the message I received.

It was a message from Vanya.

Vanya: You better not waste this chance, Tito.

Vanya: And one more thing. I also did something like this to help Hugo. I know you didn’t even notice because you’re too oblivious to things like this.

Vanya: Remember? All the things I did to leave you two alone? I even tried to make you jealous to see your reaction. I id

My jaw dropped and my heart skipped a beat. What?

Vanya sent another message.

Vanya: Well… I’m not sure if he still likes you after what you did to him. Haha! Ikaw na ang bahala, Tito Feron. You can do it!

I gulped hard and put my phone back in my pocket. I went to Hugo and grabbed his arm. He sighed and looked at me, annoyed…

Did he really like me?

I don’t know what to think anymore. He made me feel like that before… He made me feel like he really likes me, before I mess everything up.

“Hugo…” I muttered. “When Vanya helped you to get close to me before… I cooperated,” I whispered… and walked closer to him. “Now, it’s my turn. Vanya is helping me to spend some time with you, and you’re not even cooperating? How unfair was that?” I asked in a soft tone and held his other arm.

I saw him gulp hard. He licked his lower lip and avoided my gaze. He stepped back, but I immediately took another step closer to him.

“A-ano ba’ng pinagsasasabi mo?” He gritted his teeth. He removed my other hand from holding his arm.

I stared at him… I’m fighting the strong urge to kiss his soft-looking lips. I smiled and fixed my eyeglasses. He looked at me… straight into my eyes. I slightly tilted my head and touched his cheek, down to his jaw.

“Tangina…” I heard him mutter and tightly closed his eyes. And then he looked down. It was as if he’s trying so hard to fight something.

“You knew that Vanya wouldn’t come back. Why?” I asked in a teasing tone. “Because she did something like this for you before. Right?” I asked. I gently lifted his chin and made him look at me.

“Why are you making things difficult for us, Feron?” he asked, as if he was begging me to let go of him.

“I like you so much, Hugo… You don’t have to forgive me right now. I understand… I just want you to give me a chance. I want to prove myself to you. I didn’t mean those words at all, Hugo. I didn’t—”

“This is not about that anymore, Feron,” he said, cutting my words off.

He sighed and removed my hands from him. He stepped back and looked at me with firm determination… as if he was determined to push me away.

“You’ll wake up one day, and you will realize that you want a family… A child of your own… a wife… a family that you always wanted. This is about your future, Feron. You’ll eventually forget about me and move on. Ayoko lang na magkamali ka ng desisyon… Ayoko lang na magsisi ka sa huli. Hindi na ’to tungkol sa mga sinabi mo… Tungkol na ’to sa’yo, Feron.”

His eyes reddened, as if he’s trying his best not to cry. He took a deep breath and stared at me.

“Oo, gusto rin naman kita. Hindi ko na itatanggi. Halata naman, ’di ba? Gustong gusto kita kaya nga ayokong magsisi ka lang sa huli… Kaya kalimutan mo na ’ko. You will move on. Just think that I was just a phase. You’ll get over it.”

He turned his back on me the moment he said that. But my body automatically moved. I grabbed his arm again and made him face me.

“What? So, you really like me? You like me that much, Hugo?” I asked. I bit my lower lip, trying to stop myself from smiling like a fool.

His lips parted. “Sa haba ng sinabi ko, doon ka lang nag-focus?!” he asked, irritated.

Other than the fact that he just said he likes me, everything else didn’t matter at all.

“You can do anything you can think of to make me go away, Hugo… But believe me, there’s nothing you can do to make me stop pursuing you,” I whispered while staring at him. I can’t take my eyes off him.

He gulped hard, as if he immediately regretted saying those things to me.

“Wife? Children? Family?” I muttered. “None of those matter to me. You’re the only one I want to build a family with. You’re the only one I want to tie the knot with… We can get married right at this fucking moment and I am sure I will never regret it. Not now, not ever.”

I pulled him closer to me. He was breathing heavily while staring at me. I never thought a handsome man would ever attract me like this. I will never get tired staring at those perfect eyes.

“If you really want to push me away, you really have to do better than this, Hugo…” I grinned. “But believe me, there’s nothing you can do that can make me give up on you.”