Preview

“HAVE you found the baby?” An authoritative voice echoed along the silence of the throne hall. The emperor rests proudly on his gold throne, while his beloved empress stands demurely behind him, holding unto his shoulders.

“We have tried our best, your highness, but–”

“Fool!” The emperor’s fist furiously pounded the armrest, his face instantly glowing a tint of red. “Behead him!”

“But your highness–!” The poor general captain struggled as the soldiers started to take him. “The child is nowhere to be found!” He tried breaking away while crying for an apology but the emperor showed no mercy.

Nanatili akong tahimik sa labas ng pinto, maingat na nakasilip sa siwang ng pintuan upang masaksihan ang pangyayari sa loob. Ngunit nang mamataang bubuksan na ng mga bantay ang pintong pinagsisilipan ko, ay maagap akong gumilid kasama ang tulak-tulak kong tray na naglalaman ng pagkain. Walang imik akong yumuko upang hindi nila pansinin ang aking presensya.

“

Maaari

ka nang

pumasok

.“ Saad ng isang sundalo sa akin. Yumuko ako sa kanya tanda ng respeto sapagkat mas mataas ang ranggo nito sa akin.

Nang makaalis ang mga ito ay pumasok na ako ng silid. Napakalawak nito at napakataas din. The ceiling consists of various mural paintings, portraying the history of our planet. Sa magkabilang gilid naman ay may nakalinyang iba’t-ibang estatwa ng mga butihing

bayani.

Sa buong minuto ng paglalakad ko sa gitna ay hindi ko tinangkang itunghay ang aking ulo sa mag-asawa. Isa iyong kabastusan para sa kanila.

“Your highness,

narito

na po ang

inyong

umagahan

.“ Nang makarating ako sa kanilang harapan ay niluhod ko ang isang tuhod kasabay ng aking pagyuko sa kanila.

The emperor just motioned his hand to acknowledge my presence. Iyon ang senyales na maaari ko nang ihanda ang kanilang pagkakainan. Sa aking pagtayo ay may gintong mesang kaagad na lumitaw sa aking harapan, kaya naman sinimulan ko nang ilipat ang mga pagkain, mula sa tray na aking dala, patungo sa gintong mesang may mga nakaukit pang disenyo.

“Anong gagawin natin?” Nababahalang tanong ng emperatris. Inabala ko lang ang sarili sa pag-aayos. Malalim namang napabuntong-hininga ang emperador.

“

Mahahanap

din natin siya. Huwag kang

mawalan

ng pag-asa.“ Pagpapagaan ng loob ng emperador, ngunit ang boses nito ay nanatiling awtoritado.

“

Natatakot

ako,“ hindi na napigilan ng emperatris ang emosyon, tuluyan nang bumuhos ang mga luha nito.

Mula sa gilid ng aking mga mata ay nasaksihan ko ang pagkuyom ng kamay ng emperador. Malayo lang ang tingin nito habang ang emperatris ay nakakapit pa rin sa kanyang balikat habang umiiyak. Hindi ko pinahalata ang pasimpleng panunuod ko.

Ganoon pa rin ang eksena hanggang sa lisanin ko ang lugar. Hindi ko naman kinalimutang yumuko pa rin sa kanila bago ako umalis.

Sa aking pagtalikod ay lihim na gumuhit ang ngisi sa aking labi.

Hindi pa nila nahahanap ang bata…

At sisiguraduhin kong hindi na nila mahahanap.

Inayos ko ang apron na nakapaikot sa aking bewang habang naglalakad pabalik sa kusina ng palasyo. Naroon ang mga kasama kong abala sa kani-kanilang ginagawa, ngunit nang makita nila ako ay kaagad nila akong pinagkaguluhan.

“Anong balita,

Yda

? Nahanap na raw ba iyong

sanggol

?“

Hindi ko muna sila pinansin, sa halip ay nagpatuloy ako sa lababo para maghugas ng kamay. Sumunod naman sila sa akin, sabik talagang makasagap ng balita.

“

Pupugutan

ang

kapitan

ng mga

gerero

.“ Simpleng wika ko na siyang kinasinghap ng lahat. Hindi naman na bago ang napupugutan rito, partikular ang mga gerero o ang mga mandirigma ng palasyo.

Natahimik ang silid, tanging tunog lang ng lumalagaslas na tubig mula sa aking pinaghuhugasan ang dinig sa lugar.

“Ibig sabihin ay

palpak

muli ang

paghahanap

sa

sanggol

.“ Bulong ng isa sa kanyang sarili.

“

Ganoon

na nga,“ nagpunas ako ng kamay bago nanguha ng kahoy na basket. Nakakita kasi ako ng mga prutas na hanggang ngayon ay nasa kahon pa rin, kailangan na ng mga itong masalin.

“Tingin niyo ba ay

mahahanap

pa ang

sanggol

?“ Nalulungkot na tanong ng isa.

Nagpakaabala naman na ako sa paglatag ng panyo sa loob ng basket upang manatiling malinis ang ilalagay kong mga prutas sa loob.

“Hindi ko alam, isang buwan nang

nawawala

ang

sanggol

.“

“

Napakahusay

ng kumuha, ni wala man lang

iniwang

marka.“

“Hindi ba ay

nakakapagtaka

? Paano nakapasok sa loob ng palasyo ang kumuha sa sanggol gayung napakatindi naman ng sekuridad dito?“

Because the culprit was inside the palace all along. Gusto ko sanang sabihin. But of course I would never out myself. Hindi ko pa nais mapugutan.

Sinimulan ko nang ilipat ang mga prutas, sila naman ay nagpatuloy sa kani-kanilang saloobin.

“Sana ay mahanap na ang

sanggol

. Siya ang pag-asa natin

.“

Napailing ako. “Malabo nang

mangyari

’yon.“

Dahil sa sinabi ko ay lahat sila napalingon sa akin. Nagpatuloy lang naman ako sa ginagawa.

“Paano mo naman nasabi ’yon?” Kunot-noong tanong ng isa.

Nagkibit-balikat lamang ako. “Habang

patagal

nang

patagal

ay

dumadami

lang ang

napupugutan

, mamaya ay baka pati tayo

madamay

na rin.“

“Huwag naman sana!” Napuno ng mga natatakot na hinaing ang silid. Hindi naman na ako nagsalita.

Nang matapos ako sa ginagawa ay inalis ko na ang suot na apron. “

Mauuna

na ’ko,“ paalam ko sa kanila. 

Hindi ko na hinintay ang kanilang tugon at nauna na akong lumabas. Masyado pa rin naman silang taranta para pansinin ako.

Nagtungo ako sa isang bodega. Gamit ang isang instrumentong pendant na bilog, nagawa kong lumipat ng lugar ng wala pang isang segundo. I teleported. Sa isang iglap ay nasa sarili ko na akong kwarto. Bawal gumamit ng kahit anong kapangyarihan o maging ng instrumento ng kapangyarihan sa palasyo kaya kinailangan ko pang magtago. Kung hindi ko gagamitin ang instrumentong ito ay aabutin ng isang oras ang aking pag-uwi.

Inikot ko ang tingin bago naglakad patungo sa crib na naroon. Sinilip ko ang loob at napabuga ng hangin nang makitang mahimbing pa ang tulog ng aking alaga. Mabuti na lang.

“

Yda

,“ a familiar voice called.

Maagap akong napalingon sa pinanggalingan no’n at ganoon na lang ang panlalaki ng mata ko nang makita kung sino ang basta-basta na lang sumulpot sa aking tabi.

“

Morana

!“ Ang aking pagkagulat ay kaagad napalitan ng ginhawa. “Isang buwan na kitang

hinihintay

!“

“

Pasensya

na.

Kumusta

ang bata?“

Pareho kaming lumingon sa batang bahagyang naalimpungatan, panigurado dahil sa aksidente kong pagsigaw. Kinakamot nito ang mukha gamit ang kanyang maliit na kamao.

“The baby’s healthy.” wika ko.

Humarap sa akin si Morana. She’s got this smug look in her face.  “I’m impressed with how you manage to take the baby.

Mabuti

at buhay ka pa.“

Napahinga ako nang malalim. “Hindi pa rin tayo dapat

makampante

. The palace is doing their best to find that child.“

“I’m on it. Don’t worry, I already got everything planned.”

“We better not mess this up.

Nakasalalay

ang buhay ng mga

uri

natin dito.“ Seryoso kong pahayag.

I looked at the innocent child. Wala man lang itong kaalam-alam sa nangyayari sa paligid nito. Ni hindi nito alam ang mga nakatakdang pagdadaanan niya.

Morana carefully scooped the child on her arms, staring at her dearly.

“Anong

pangalan

niya?“

Napatingin ako sa bata. Hindi ko pa ito nabibigyan ng pangalan. 

Unti-unti itong dumilat, revealing a pair of eyes which emits the color of silver and gold. The colors were blended in each eye, like yin and yang… truly mesmerizing.

“

Alora

,“ I answered her question after running a quick thought. “Call her

Alora

.“

Dedication

⚜ D E

D I C A T I O N ⚜

to the stars

who

lost its spark,

to the flames

whose passion burnt out,

to the candles

who drained giving light,

to the sun

who burns providing warmth,

to the

hopeless individuals

yet never cease

to give people hope,

t his is for you.

’TIL OUR NEXT ECLIPSE

Written by: thatpaintedmind

Copyrights © 2019, thatpaintedmind.

All Rights Reserved.

Prologue

’TIL OUR NEXT ECLIPSE

written by: thatpaintedmind

Copyright © 2019, thatpaintedmind

.

All Rights Reserved.

⚜ P R O L O G U E ⚜

THE MOON gleams in its brightest glory. Its luminescence kisses half of the world’s surface, not minding if the people are even worthy of receiving its magnificence or not.

“Alora, anak? Bakit gising ka pa?”

From the moon, her gaze switched to her mother. Her little arms remained around the teddy bear she’s hugging.

“I can’t sleep, mama.” Fret registered on the little girl’s eyes as her lips slightly pouted.

Napangiti naman ang ginang. Nilapitan siya ng ina at inalalayang bumaba sa upuang kanyang tinutuntungan para kanina’y malayang mapagmasdan ang buwan.

“Do you want me to tell you a story so my baby could sleep?”

Sa suhestiyon ng ina ay kaagad nagningning ang mata ng bata. Tumango ito ng maraming beses. Muling napangiti ang ginang. Dinala siya ng ina sa kama at kinumutan.

“Once upon a time, in the vast Empire of Magic, there lived a boy named Jack

,“ her mother started narrating. Nasa kabilang gilid ito ng kama kung saan perpektong natatamaan ng sinag ng buwan ang mukha nito. “He is a pure-hearted man, a child of good intentions. One day, as Jack strolls along the forest, he encountered a beast. A wild beast as big as a hundred-year old tree! There was already a rumor around their kingdom that a beast has been living somewhere in the forest who is at fault for the loss of so many villagers and travelers. So, when Jack happened to accidentally found this beast, he already knew what to do… He has to eliminate and kill this merciless monster.”

Her mother’s tone of voice shifts according to the mood of her narration, no wonder why little Alora is so engrossed with her story.

“The humongous creature attacked Jack but Jack was fast enough to dodge. He took out his mighty sword to strike the creature and he succeeded. The beast winced in pain. It was still crying out loud when Jack took that chance to aim for its chest, specifically for its heart. The beast fell on the ground, lifeless. Jack came home with the beast’s head in his hand. And so, he was praised and rewarded by the king for his courageous act. Until then, he was known as a hero.”

Nanatiling nakatitig ang bata sa ina, akala nito ay may katuloy pa, hindi nito alam na iyon na ang hangganan ng storya. Nang mapagtanto na wala nang karugtong ang kinuwento ng ina ay bigla itong napasimangot.

“How is that a courageous act? That’s cruelty! Hindi ba mama ay rumor lang naman na ang beast ang pumapatay? Paano kung hindi po pala iyon totoo? Paano po kung wala naman pala siyang kinalaman sa pagkamatay ng mga residente? Then they killed an innocent being who was just merely judged by its huge appearance. If Jack really is a pure-hearted man and a child of good intentions, then he should have taught of that. Sa ginawa niyang pagpatay, iyong halimaw po ba talaga ang tunay na walang awa?” Alora defended.

Bumaha ang pagkagulat sa mukha ng ina. She didn’t expect her daughter’s reaction. She wasn’t even expecting for a reaction.

The moon’s beam glimmered in the eyes of her mother, her eyes were glistening at the words of her daughter. She smiled softly before gently stroking the little girl’s hair.

“Don’t worry baby, I just made that up. It was just supposed to make you sleep, pero mukhang mas nagising ka pa dahil do’n.” Mahinang napatawa ang ina.

Napanguso naman ang bata. “Good, because if that was real, I’d make sure to find Jack and kick him in the ass myself!” She exclaimed, her little fist even punched the air.

Bahagyang lumaki ang ngiti ng ina at nilapit ang mukha sa anak. “That’s right, kick those kind of people in the ass, baby.” Alora giggled. “Pero ngayon, kailangan mo nang matulog dahil may klase ka pa bukas. Okay?”

She obediently nodded. “Okay, mama.”

Umayos na siya ng higa at inalalayan naman siya ng ina. Nang makapwesto na ito nang maayos ay tumayo na ang kanyang ina at hinalikan siya sa noo. “Sleep tight, my Alora.”

She closed her eyes, even hoping to have a dream like she usually does. Little did she know, something far way opposite is bound to happen that night— something that marks the beginning of her real journey.

HINDI na nagulat ang ginang nang paglabas niya ng silid ay nadatnan niya ang asawa. She already felt his presence beforehand. She knew he had heard everything.

“We’re doing well raising her.” Her husband softly whispered, proud of how Alora is growing. “She’d be on our side soon, don’t you think?” Puno ng pag-asa ang boses at mga mata nito.

Napahinga naman nang malalim ang ginang. “Tanging si Alora lang ang makakasagot niyan, lalo na’t wala namang kasiguraduhan ang hinaharap. Isang kaganapan lang ay maaaring magbago ang kanyang desisyon.” She sighed for the second time as her gaze drifted away. “Lalo na kapag nalaman niyang—-”

“Hindi niya malalaman.” Matigas na putol sa kanya ng asawa. “At kung sakali mang malaman niya, alam kong maiintindihan niya tayo. Narinig mo naman siya kanina, hindi ba? Hindi niya pinanigan iyong pumatay sa halimaw. That just proves how good she is at analyzing situations even at such a young age. Maiintindihan niya tayo, sigurado ako ro’n.”

Gumaan ang pakiramdam ng ginang sa sinabi ng asawa.

He’s right, she thought. Alora will be on their side.

“Sa ngayon ay dapat nating pagbutihin ang pagtago sa kanya. Balita ni Yda ay mas pinag-igi ng Emperador ang paghahanap sa bata—-”

“Ferro!”

Nagimbal ang mag-asawa nang biglang may pagsabog na naganap! Parehas silang tumalsik sa malayo kasabay ng pagbalot ng usok sa paligid.

“Shit,

Morana

! We’re under attack!“

MAHIMBING na ang pagkakatulog ni Alora nang makaramdam ng kakaiba. Tila ba may mali. Bakit ang ingay?

Bigla siyang nakaramdam ng pagyanig kaya mabilis pa sa alas kwatro siyang napabangon. Lumilindol ba? Bakit umuuga ang buong paligid?

Nang sandaling tumigil ang pagyanig ay maingat siyang bumaba ng kama. Dala-dala niya pa ang kanyang teddy bear sa isang kamay nang lisanin niya ang kwarto. Ngunit ganoon na lang ang kanyang pagsinghap nang makita ang estado ng kanilang sala.

Kalat-kalat na ang mga gamit na para bang may sumalantang bagyo roon. Tumba na ang lahat ng kagamitan. At ang kanilang bubong! Wala na! Paanong nawala ang aming bubong? Nasalanta kaya kami ng bagyo?

Nakatingin siya sa itaas kung nasaan ang kanilang dating bubong, pilit pinag-aaralan kung ano ang totoong nangyari, nang may makita siyang apoy na bumubulusok pababa. Papabagsak iyon sa kanyang kinaroroonan!

Nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi siya nakagalaw. Lumitaw ang repleksyon ng apoy sa kanyang mga mata habang pabulusok ang apoy sa kanyang kinatatayuan. Ngunit tila tuluyan na siyang nabato sa pwesto.

“Alora!”

Nang ilang pulgada na lang ang layo ng apoy sa kanya ay siya namang paghila ng isang malakas na pwersa sa kanyang katawan. Pagtingin niya kung sino ang nagligtas sa kanya ay nakita niya ang ama na alalang-alala ang mukha.

“Papa! Ano pong

nangyayari

?“

Nahihintakutang tanong ng anak. Napansin niyang umuulan na ng apoy sa lugar at sinusunog nito ang ilang parte ng kanilang bahay!

Hindi sumagot ang kanyang ama at binuhat lang siya bago ito tumakbo. Nagtungo sila sa likod ng kanilang bahay at doon ay nakita niya ang kanyang ina.

“Mama!”

Mabilis na lumapit sa kanya ang kanyang ina. Nasa may tagong parte sila ng kanilang likod-bahay kaya naman takang-taka siya. May tinataguan ba sila?

“Anak…” Niyakap siya ito ng napakahigpit. Para bang ayaw na siya nitong pakawalan dahil baka sa oras na gawin nito iyon, ay hindi na sila magkita pa.

Nang humiwalay sa kanya ang ina ay bakas ang luha sa mga mata nito. Kumunot ang noo ng bata pero hindi na siya nakapagtanong pa nang may iabot sa kanya ang kanyang ina.

“Here, take this.”

May nilagay ito sa kanyang kamay. Hindi pa man niya iyon natitignan ay mahigpit na siyang hinawakan ng ina sa magkabilang balikat saka siya mariing tinitigan.

“Pumunta ka sa gitna ng gubat. Iyong lugar na palagi nating pinupuntahan tuwing linggo. Alam mo ang papunta roon, hindi ba?” Tumango ang bata kahit litong-lito ito sa lahat ng nanyayari. “Pagpunta mo roon ay hanapin mo ang pinakamaliwanag na bituin, iyon ang magsisilbi mong gabay. Sa katapat ng lupa ng bituin ay may kulay pilak na bulaklak, pitasin mo ’yon, naiintindihan mo ba?

“

“Pero mama—”

“Makinig ka Alora, kailangan maniwala ka na naroon ang bulaklak. Hindi mo iyon makikita kung hindi mo pinapaniwalaang naroon iyon. You have to believe in order to see. The key is always believing, even though the world is telling you otherwise.”

“Mama…” Pinipigilan niya na lamang umiyak. Gusto niyang tumutol, ayaw niyang iwanan ang magulang doon.

“Alora, baka matagal kaming mawawala ng papa mo. Pero huwag kang mag-alala, susunod kami, maliwanag ba?”

Hindi na napigilan ni Alora, tuluyan nang tumulo ang kanyang mga luha. Hindi maganda ang kanyang pakiramdam sa pinapagawa ng ina. Ramdam niya ang malaking pagbabago na maaaring maganap.

Natigilan sila ng muling yumanig ang lugar. Naluluha at natatarantang sinapo ng ina ang pisngi ng anak.

“Hanapin mo iyong bulaklak, malinaw ba? Sundan mo lang ang buwan patungo sa gubat, tutulungan ka niya.”  Pinisil nito ang pisngi ng anak. Hindi mapapantayan ang bigat sa dibdib ni Morana sa kaalamang ito na ang huling sandaling makikita niya ang anak. Gayunpaman ay pinilit niyang ngumiti, para kay Alora.

“Go…” she whispered.

Bahagya nitong tinulak ang anak. Napayakap si Alora sa teddy bear na hawak.

Lumilinga si Ferro sa paligid, sinisigurong walang mga kalaban ang makakakita sa kanilang kinaroroonan.

“Mama…” Alora cried.

Pinunasan ng ina ang mga luha nito at pilit na ngumiti sa anak. “Mahal na mahal kita, anak.”

Another loud explosion engulfed the whole place.

“Morana! They’re here!” Alarma ng asawa.

Napatingin si Morana sa kanilang bahay, at mula nga roon ay lumabas ang kanina pa’y umaatake sa kanila. Lilingon na rin sana roon si Alora pero kaagad siyang pinigilan ng ina sa pamamagitan ng paghawak sa pisngi nito.

“There’s no more time! Go!”

Tinulak na siya ng ina papunta sa daan patungo sa gubat. Pero nangangamba siya kung susundin niya ba ang ina. Pakiramdam niya ay hindi na sila magkikita pa pag umalis siya.

“Ma…” Akmang aalis na si Morana ngunit kumapit ang maliit na kamay ng anak sa kanyang damit. Lumuluha na ito habang nagmamakaawang nakatingin sa kanya.

Tila may malaking kamay na pumisil sa kanyang puso nang makita ang nagmamakaawang anak. Sinubukan niyang pigilan, pero hindi niya ito matiis. Lumuhod siya para makapantay ito. 

“Pangako anak, hindi ito ang huling pagkakataon na magkikita tayo. Magkakasama tayong muli. Hahanapin ka ni mama at papa. Naiintindihan mo?”

Humihikbing tumango si Alora. Puno ng pait na hinalikan siya ng ina sa noo.

Tumingin siya sa ama. Mabilis siya nitong niyakap at hinalikan din sa sentido. “Always be careful, Alora.”

Pinakawalan na siya ng magulang. Tumayo na ang mga ito, lumuluha ang dalawa habang nakatingin sa kanya.

“Go,” her mother mouthed.

Humikhikbi man ay nagsimula nang umatras ang kanyang mga paa. Mapait na ngumiti ang kanyang mga magulang sa kanya. Doon na siya tumalikod at mabilis na tumakbo patungo sa gubat.

“There!” Biglang sigaw ng isang lalake nang makakita ng paggalaw sa kung saan, tinuturo nito si Alora kahit hindi nito malinaw na maaninagan kung ano ang tumatakbo na iyon.

Akmang susugurin na nila ang nakita ngunit biglang sumulpot sa kanilang harapan ang dalawang nilalang na kanilang tinutugis. Mabilis na umatake ang mga ito hanggang sa muling nabalutan ng iba’t-iba uri ng kapangyarihan ang lugar.

Habang patuloy sa pagtakbo ang batang Alora ay hindi nito naiwasang lingunin ang mga magulang. Nakita niya ang mga itong nakikipaglaban, ngunit hindi niya iyon makita nang malinaw dahil sa kadiliman ng paligid at dahil masyadong mabilis ang galaw ng mga naglalaban. Ang tanging napansin niya lang ay nakasuot ng dilaw na cloak ang mga kumakalaban sa kanyang mga magulang. Tumatak iyon sa kanyang utak.

Nagpatuloy siya sa pagtakbo hanggang sa napasok niya na ang gubat. Tumingala siya sa buwan. Patuloy sa pag-agos ang kanyang luha. Sa bawat hakbang niya ay tila nakasunod ang buwan. Mas malaki at mabilog iyon kumpara sa ibang gabi. Tanging iyon lang din ang nagbibigay liwanag sa kanyang daan.

Sa pagkuyom ng kanyang kamay ay naramdaman niya sa palad ang bagay na inabot ng ina. Doon niya lang iyon naalala. Binuklat niya ang kamay upang makita ang bagay na iyon. Bumungad sa kanyang paningin ang isang bilog na pendant.

Nagpatuloy pa siya sa pagtakbo hanggang sa maabot niya ang pinakasentro ng gubat. Gaya ng sabi ng kanyang ina ay sinimulan niyang hanapin ang pinakamaliwanag na bituin. Hindi naman siya nahirapang hanapin iyon dahil iyon ang pinakanag-niningning na bituin sa lahat. 

Sinundan niya iyon para hanapin ang sinasabing bulaklak ng ina. Ngunit narating niya na ang pinakatapat no’n ay hindi niya pa rin namamataan ang bulaklak. 

Bakit wala? Naguguluhan niyang isip. 

“Makinig ka Alora, kailangan maniwala ka na naroon ang bulaklak.”

“Hindi mo iyon makikita kung hindi mo pinapaniwalaang naroon iyon.” 

“You have to believe in order to see.”

Her mother’s words lingered in her head.

Mariin siyang napapikit.

Alora had never doubted her mother, she knew her mother is always right. She had always believed in her. And so, she believe…  

Sa kanyang unti-unting pagmulat ay halos hindi siya makapaniwala. There, right in front of her, is a glimmering silver flower basking under the moon’s glory.

Marahan niyang tinawid ang pagitan nila ng bulaklak. Nag-iisa lamang ito. She had never witnessed, in her lifetime, a flower this magnificent before. Tila ba nanghihipnotismo iyon sa ganda.

Slowly, her hand reached to pick the flower. Iyon naman ang utos ng kanyang ina. Pitasin ang bulaklak.

The breaking of the stem produced a sound that echoed in her ears. And as if on cue, a gold light suddenly encircled the ground she’s standing.

Napaatras siya sa gulat. Halos mabitawan niya ang bulaklak na hawak. Ang gintong liwanag na iyon ay nakaukit sa lupa, pagkatapos pumorma ng bilog ay sunod na umukit ang tila mga nagliliyab na apoy. Nakapalibot ang mga apoy na iyon sa bilog. 

A sun. She immediately recognized the image. Or is it?

She thought she already figured out the symbol, until two crescent moons followed the drawing. The crescent moons were engraved on both sides of the sun, facing away from each other.

Muli siyang napaatras nang mula sa simbolo na kanyang tinatapakan, ay may nagliyab na kulay puting apoy. Ngunit sa hindi malamang dahilan ay hindi siya napapaso roon. Unti-unting lumaki ang apoy na iyon hanggang sa maabot nito ang kanyang bewang. Nalilito siya ngunit hindi rin nagtangkang gumalaw.

Nanlaki ang kanyang mga mata nang unti-unti ay may umukit na mga letra paikot sa nakaukit na bilog. Isa-isang nagsilabasan ang letra hanggang sa mabuo ang tatlong salita. Umawang ang kanyang labi nang mabasa iyon.

Bago niya pa maisawika ang nabasa ay tuluyan na siyang nilamon ng apoy, at sa isang iglap, naglaho ang kanyang katawan sa hangin, kasama ang kanina’y simbolong nakaukit sa lupa.

There were no evidence of the recent event but ashes of her which were quickly taken by the wind gust.

Subalit, dinala man siya sa ibang planeta, nanatiling nakatatak sa kanyang isipan ang mga katagang nabasa.

Congratulations… 

You believed.

I

⚜   CHAPTER 1   ⚜

MEANWHILE, in the mystical palace of Sun Latreía, the royalties and their rich devotees are rejoicing, for the young archduke of the empire has finally turned the age of seven. Everyone has a smile on their face as they watch the emperor, the empress, and the archduke sitting on their rightful thrones.

Everyone was so caught up in rejoicing that they failed to notice the arrival of an important character, the life that will continue the long overdue ceasefire.

“All hail the archduke!”

“All hail the royalties!”

ALORA is terribly shaking in fear. Tears are streaming down her face while her eyes are tightly shut. The blinding fire has fully consumed her and now she’s waiting for a phenomenon she has no idea about. Nakatakip ang mga braso niya sa kanyang mata para hindi siya masyadong maapektuhan ng nakakabulag na liwanag.

She stayed at that position for a few minutes until the sense of danger finally subsided. Dahan-dahan niyang inalis ang braso sa mukha at dinilat ang mga mata. Her eyes adjusted at first, dahil hindi katulad sa pinagmulan niya na gabi pa rin, dito ay sikat na sikat na ang araw.

She blinked several times, only for them to grow wide when she eventually saw what’s standing in front of her.

“Wow,” she whispered, her eyes sparkling in amusement.

In front of her is a huge castle she had only seen in fantasy movies. The castle’s infrastructure is very much modern, made with gold and platinum! It’s sparkling with diamonds and other crystals that all probably cost a fortune. There were three flags on top of the castle. Sumasabay ang mga iyon sa ihip ng hangin. Iisa lang ang kulay at itsura ng mga iyon. Lahat ay kulay dilaw at may simbolong araw sa gitna.

A wide smile appeared on her lips. There’s only one thought going inside her head. She will enter the castle . Syempre ngayon lang siya nakakita ng ganoon, papalampasin pa ba niya?

She started walking towards the entrance. Kasalukuyan siyang nasa gitna ng isang hardin, sa magkabilang gilid ng kanyang nilalakaran ay may mga nakahilerang puno. The leaves were of the color of white and orange which made her in awe once again.

She continued walking, constantly admiring the place, when suddenly, her vision caught a few walking figures. Napatigil siya sa paglalakad. Ilang metro mula sa pwesto niya ay may dalawang taong tila mga kawal ng palasyo—metal ang kanilang kasuotan at may mga espada pa sa tagiliran—pero hindi iyon ang talagang nakakuha ng kanyang pansin, kundi ang kasama ng mga itong dalawang leon! Hindi lang basta leon, kundi mga leon na may pakpak ng agila!

Malakas siyang napasinghap na kinatigil ng apat sa paglalakad. Bago pa man siya makita ay kaagad na siyang nagtago sa malaking puno na nasa kanyang tabi. Nakita niya ang teddy bear sa kaninang kinatatayuan niya kaya mabilis niya iyong hinablot. Hawak niya pa rin naman sa isang kamay ang pendant na bigay sa kanya ng ina.

Hindi niya alam pero tila may nagsasabi sa kanyang huwag siyang magpapakita sa kung sino kundi patay talaga siya. Pakiramdam niya rin ay hindi siya pwede sa lugar na iyon.

Mabibilis ang kanyang paghinga sa kaba. Palihim niyang sinilip ang dalawang kawal at leon at nakita niya ang mga itong lumilinga-linga sa paligid kaya kaagad siyang nabalik sa pagkakasandal sa puno. Ngayon lang tuluyang pumroseso sa kanya ang lahat.

Nasaan

siya?

Ang mahiwagang bulaklak ba ang nagdala sa kanya roon?

Sandali,

nasaan

na iyong

bulaklak

? Doon niya lang napansin na hindi niya na pala iyon hawak.

Hindi niya alam kung niloloko lang ba siya ng mga mata sa nakikita. Paanong nagkaroon ng ganoong kastilyo at ng mga ganoong klaseng nilalang?

Hinawakan niya ang katawan, tinitignan kung nananaginip ba siya. Hindi naman iyon tumagos. Kinurot niya ang sariling balat.

“Ouch!” Aniya nang maramdaman ang sakit.

Totoo nga. Totoo naman ang mga kasalukuyang nangyayari.

Muli siyang sumilip sa mga kawal dahil baka narinig na nila siya, pero nakahinga siya nang maluwag nang makitang wala na ang mga ito. Kung kaya’t malaya na siyang lumabas mula sa pinagtataguan.

Ngayon… saan na siya pupunta? Natatakot siyang baka may iba pang makaenkwentro ng kung sinong tao, worse, ng mga nakakatakot at hindi maipaliwanag na nilalang!

Pero hindi rin naman pwedeng manatili siya sa kinaroroonan. Hindi siya ligtas doon. Kamuntikan na nga siyang may makasalubong na mga kawal at ng mga weird-looking lions. Kailangan niya nang mapagtataguan, ligtas na mapagtataguan.

She roamed her eyes around the area. Nasa isang malawak na lupain ang kastilyo, para iyong nasa isang burol. Ngunit maliban sa kastilyo ay wala na siyang ibang makita sapagkat sa hindi kalayuan ay tanging napakataas na pader na lamang ang natatanaw niya. Tila iyon nakapalibot sa buong lupain, kaya naman mas namroblema siya kung paano makakalabas.

Ano po ba itong

pinagdalhan

niyo sa akin, ma?

Napabuntong hininga na lamang ang bata. She has no choice but to walk around and search for a place to hide. Pakiramdam niya talaga ay hindi siya ligtas sa lugar na iyon, that’s what her gut is telling her.

Nagsimula na siyang maglakad-lakad, ngunit sinisiguro niyang sa bawat hakbang niya ay may pag-iingat. Palinga-linga siya sa paligid para makasigurong walang makakakita sa kanya. Panaka-naka siyang nagtatago sa mga punong nadadaanan, mabuti na lang talaga at maraming punong nakakalat sa palibot ng lugar. The number of guards are no joke, tila napakahigpit ng seguridad ng kastilyong iyon. Hindi naman na siya nagtataka, kahit sa mga nababasa niyang storybooks ay maraming batas ang mga hari’t reyna.

Hindi maiwasang kumislap ng mga mata niya sa naisip . Kung may

kastilyo

, ibig sabihin ay

mayroon

ding

hari

at may reyna, at

maaari

ring may

prinsipe

at

prinsesa

! Kaagad siyang nasabik. Gusto niya silang makita’t makilala! Pero paano?

Napanguso na lamang ito. Alam niyang imposible ang naiisip, hindi basta-basta nalalapitan ang mga ganoong klaseng tao.

Napapabuntong hininga na lang siyang nagpatuloy sa paglalakad, pero biglang may nahagip ang kanyang mga mata. Pinasingkit niya ang mga mata para makita iyon nang malinaw at hindi nga siya nagkakamali, sa hindi kalayuan ay may kuweba!

Nagpalinga-linga siya sa paligid, doon niya lang napatanto na nasa likod na parte na siya ng kastilyo. Parang walang napapadpad na tao sa parte na iyon dahil sa nagtataasang mga damo na hindi na napuputulan, tila walang nag-aalaga sa lugar. Even the tall walls on that part are already covered with vines. And on the center is an old fountain that is no longer functioning, mukha talagang matagal nang napabayaan ang lugar.

Pumilig ang kanyang ulo sa pagtataka. Bumalik ang kanyang tingin sa kuweba, bigla ay parang ayaw niya na iyong puntahan. Paano na lang kung mayroon palang nakakatakot na nilalang na naninirahan doon kaya wala nang nalalagi sa likod na parte ng kastilyo?

Napaatras siya.

She felt an energy, a dangerous energy she had never felt before. Weird. She has no idea why she is feeling that way, she doesn’t even know how she can feel a damn energy. It felt new to her.

But despite all the warnings in her head, her body still seemed to be magnetized by that cave. Gusto niya iyong pasukin. Gusto niyang malaman kung ano ang nakatago sa loob noon, kung meron man.

Nagsimula na siyang humakbang papalapit doon. Bawat hakbang ay palakas nang palakas ang enerhiyang nararamdaman niya pero isinawalang bahala niya iyon. Mas matindi ang kanyang kuryosidad. Hanggang sa marating na niya ang tapat ng kweba.

Napalunok siya sa halo-halong emosyon, pero nagpatuloy pa rin ito. Tuluyan na siyang pumasok sa loob.

Napakadilim. Iyon agad ang napansin niya. Her only source of light is the mere sunlight from the entrance of the cave. Kapag naglakad pa siya palayo ay mawawala rin iyon. But she didn’t mind, nagpatuloy lang siya sa paglalakad hanggang sa wala na talaga siyang makita kundi kadiliman. Kung normal lang na bata iyon ay malamang ay pumalahaw na ng iyak, but she’s not normal, she may have no idea about the truth but she’s not just an ordinary child.

“Light!” Singhap niya nang makalipas ang ilang minutong paglalakad ay nakakita siya ng liwanag. Mabilis itong tumakbo patungo roon at nang maabot ang labasan ay kusang nagpreno ang kanyang mga paa.

Talagang napanganga siya sa nakita. May tore! Mayroong isang napakataas at napakalumang tore ang ngayon ay nasa kanyang harapan! Now that looks like a medieval tower with a circular structure! There are already vines around the round tower proving how old the tower is, and proving that the people has already abandoned this place.

Hindi pala kuweba ang kanyang napasukan, kundi isang lagusan para makapunta ka sa lugar na ito!

Ngunit bakit parang

pinakatago

tago

ang lugar na ito? Pagtataka niya.

Pero ’di bale, malalaman niya rin kapag naakyat niya na ang tore. Right, she will climb the medieval tower no matter how incredibly high it is. Meron naman siguro iyong hagdan sa loob. Ang kailangan niya lang hanapin sa ngayon ay ang daan nito papasok.

She started walking, nearer to the mysterious tower. Nang tuluyan na siyang makalapit doon ay kaagad siyang naghanap ng mapapasukan, ngunit wala siyang namataan. Napakunot tuloy ang noo niya. Naikot niya na ang buong tore pero wala talaga siyang nakitang pasukan. Tumingala siya, doon ay nakita niya ang bintana sa pinakatuktok. Iyon lang yata ang maaaring daan papasok. Pero paano naman makakapunta ang kung sino doon? Kailangan pa yatang lumipad para makapasok ka roon! Wala namang taong lumilipad… wala nga ba?

Doon siya natigilan. Meron nga siyang nakitang leon na may pakpak kanina. Baka sila lang ang nakakaakyat?

“Intruder!” Muntik nang tumalon ang puso niya sa pagkagulat nang biglang may sumigaw at kasabay no’n ang marahas na paghablot ng kung sino sa braso niya para pihitin siya paharap. Nabitawan niya ang mga dala-dala sa pagkagitla. “Who are you?!”

Kumabog ang kanyang dibdib sa takot at kaba. Sa kanyang harapan ay isang kawal na katulad ng nakita niya kanina. Magkasalubong ang kilay nito at galit na galit.

“Who sent you here?!”

Hindi siya nakapagsalita. Tila nalunok niya na ang dila. Nahihintakutan lang siyang nakatingin sa galit na galit na mama.

“Isa kang

espiya

!“ Pang-aakusa nito at mas humigpit pa ang hawak sa braso ng bata.

Nanginginig man ay kaagad na umiling si Alora.

“H-Hindi po!”

“

Imposible

! Sumama ka sa akin!“

Kinaladkad siya ng lalake at dahil sa laki nito ay walang laban ang kanyang maliit na katawan.

“

Bitaw

po!“ Pagpupumiglas niya pero hindi siya nito pinapakinggan. Nasasaktan na siya sa higpit ng hawak nito, kaunti na lang ay baka kumalas na ang kanyang braso. “

Bitawan

niyo po ako!“

“Manahimik ka!”

Hindi na napigilan ni Alora ang mainis dahil kanina pa siya nito sinisigawan sa hindi niya malaman na dahilan kaya naman hindi na siya nagdalawang isip pa na kagatin ng pagkadiin-diin ang kamay nitong nakakapit sa kanya. Napasigaw ang lalake sa sakit at awtomatikong napabitaw sa kanya. Kinuha niya ang pagkakataong iyon para tumakbo nang mabilis.

“Bumalik ka dito!”

Tinahak niya ang daan pabalik sa kuweba na kanyang pinanggalingan. Rinig niyang hinahabol din siya ng kawal kaya nang marating niya ang madilim na parte ng kuweba ay nagtungo siya sa gilid para magtago. Hindi siya mapapansin ng mama roon dahil sa dilim, at tama nga siya, narinig niya ang pagtakbo nito na nagdire-diretso lamang palabas ng kuweba.

“

Pwew

,“ she sighed in relief. Akala niya katapusan na niya.

But she shouldn’t be too complacent, hindi pa rin siya ligtas. Sinilip niya ang pinakaentrada ng kuweba kung saan lumabas iyong mama, hindi siya pwedeng doon pumunta, hindi niya alam baka may naghihintay na sa kanya sa labas. Tingin niya ay mas ligtas kung sa may tore siya bumalik.

Ganoon nga ang ginawa niya, bumalik siya sa may tore. Pero hindi pa man siya tuluyang nakakalabas ng kuweba ay napatigil na siya sa paglalakad. Nanlaki ang mga mata niya nang mula sa kalangitan ay may bumagsak na leon. Iyon iyong may pakpak ng agila! The lion landed on the ground gracefully. Pero ang inaakala niyang isang leon ay hindi pala, sapagkat meron pang isang naglanding, at isa pa, at isa pa ulit, at isa pa! Hanggang sa mahigit sampung leon na ang naroon! All of them landed with ease, and after they foot touched the ground, the lions immediately roamed around the area. Tila may mga hinahanap, at alam niyang siya iyon!

“Oh my god,” naibulalas niya na lamang sa nerbyos. Ngunit isa iyong malaking pagkakamali. As if on cue, all the lions’ head turned to her.

“

Ahhhhhh

!“ She screamed on top of her lungs before running as if her life depends on it, well, her life literally depends on it! Pag nahuli siya ng isa sa mga leon na iyon, katapusan na niya!

Rinig niya ang pagsunod ng mga ito sa kanya. Her movements became faster due to adrenaline rush. Ikaw ba naman, mahigit sampung leon ang humabol sayo, of course your adrenaline rush will be activated in no time! She even heard some of the lions roared! It echoed in the whole cave that sent goosebumps all over her body! Her screams became louder as she freaked out more.

“Oh my

goooddd

! I’m gonna

diiieee

!“ She didn’t know she could run that fast until this happened.

Natanaw niya na ang pinakalagusan ng kuweba. So she ran faster until she finally exited the cave, pero hindi niya inaasahan ang sasalubong sa kanya.

“Ah!” Nasubsob siya sa damuhan nang tumigil siya sa pagtakbo, biglaan ang nangyari kaya naman nawalan siya ng balanse at natumba.

“Surrender now!” Inangat niya ang ulo at sumalubong sa kanya ang dulo ng napakaraming espada! Lahat ng iyon ay nakatutok sa kanya at hawak-hawak ng sangkatutak na mga kawal!

Tila siya tinakasan ng kaluluwa habang nakatingin sa mga matatalas na patalim na kaunting galaw lang ay didikit na sa kanyang mukha. Kumislap pa sa kintab ang isa ro’n nang tamaan ng sinag ng araw.

Tuluyang nawalan ng kulay ang mukha niya. Lalo na nang masaksihan niya mula sa gilid ng mga mata ang pagpalibot sa kanila ng mga leong kanina lang ay humahabol sa kanya.

Mariin siyang napalunok. She’s already sure of it, katapusan niya na.

II

⚜   CHAPTER 2   ⚜

“YOUR imperial highness!”

The three royalties were interrupted from watching their people celebrate when a royal guard arrived with such hurry. Humahangos pa ang lalake senyales na kagagaling lang nito sa matinding pagtakbo.

“What is it?” The emperor asked with impatience.

Humugot muna ng malalim na hininga ang kawal bago nagsalita. “A-An intruder, your imperial highness. There’s an intruder.”

TODO pa rin sa pagpumiglas ang batang Alora kahit meron nang nakahawak sa kanya. Nakatali pa ang dalawang kamay niya. Kakaiba ang taling iyon, umiilaw ito ng kulay dilaw.

“

Bitawan

niyo po ako sabi!“

“Silence!”

Napatingin siya sa pinanggalingan ng malalim na boses na iyon. Nakita niya ang isang may katandaang lalakeng nakasuot din ng pang-kawal, the only difference is, he has a lot of golden badge on his right chest. Doon niya naisip na ang lalakeng iyon ay marahil ang pinakamataas sa iba pang mga lalakeng naroon, like a general of an army.

Nalihis ang tingin ni Alora sa pinto nang bumukas iyon. Dinala kasi siya ng mga kalalakihan sa loob ng kastilyo, pero hindi niya na napagtuunan pa ng pansin ang ganda ng istraktura ng lugar dahil sa kakapiglas niya.

“Where is he?” an authoritative voice spoke, coming from the hall’s entrance.

Nadako ang tingin niya sa mga taong bagong dating. Kaagad siyang natigilan sa pagpupumiglas nang makita ang isang napakatikas na lalaking may suot na korona. Tama!

Korona

! It’s the king! And beside him is the queen!… Or are they really?

“It’s a girl your imperial majesty, a little girl to be exact.” The general answered. Gumilid ito dahilan para tuluyang makita ng emperor ang isang maliit na batang babae.

Imperial majesty? Then that means he’s an emperor! Not a king! He’s higher than a king! Her mind babbled.

“Seems like they sent a little girl to be less suspicious.”

The general even assumed.

Alora is still in shock when the emperor approached her. He stood exactly in front of her. He has a very intimidating aura and a stern face. Her knees almost trembled as the emperor scrutinized her being.

“Reveal your true form,” the emperor sternly ordered.

Tila nablanko ang utak niya. Nagsimula nang manginig ang kanyang mga labi.

Bakit ba siya nasa ganitong sitwasyon?

“Didn’t you hear the emperor? He said show your true form!” Singhal ng pinuno ng mga kawal nang wala siyang ginawa.

Nagsimula nang magtubig ang kanyang mga mata. She wished to meet the royalties but not like this. Pakiramdam niya ay may ginawa siyang matinding krimen dahil sa uri ng tingin ng mga taong naroon sa kanya.

“Speak!” Doon na napigtas ang pagpipigil niya. Her tears started flowing like waterfalls. Kahit kailan ay hindi siya sinigawan ng mga magulang niya pero itong mga taong hindi niya naman kilala ay sobra ang pagsigaw sa kanya.

“Bad ka! Susumbong kita kay mama!” She spatted before trying to break free from the guard holding her in place. “Lagot kayo sa tatay ko!” she sobbed.

Nagsimula nang ngumawa ang batang Alora. Hindi siya palaiyak pero bago pa lang sa kanya ang mawala sa tabi ng mga magulang. Isama pa na naisip niya na ngayon ang posibleng kalagayan ng mga ito, huli niyang kita sa mga magulang ay may umaatake sa mga ito kaya hindi niya na talaga napigilan ang pag-iyak.

Hindi naman alam ng mga taong naroon ang gagawin. Nagtitinginan lang ang mga ito sa isa’t-isa, nagpapakiramdaman. Ang emperor naman ay nanatiling nakatitig sa batang babae, tinatantsa kung totoo ba o palabas lang ang pinapakita nito.

“She’s harmless.”

Natigil ang lahat sa biglang nagsalita. Lahat ay dumako ang tingin sa pinto. Maging si Alora ay bahagyang napatigil at kahit nanlalabo ang paningin dahil sa mga luha ay pahikbi-hikbi niyang inaninagan kung sino ang nagsabi no’n.

“Your imperial highness…” yumuko ang mga kawal sa bagong dating.

It was the archduke.

“Son, I told you to just wait for us outside!” The empress quickly approached her son but the archduke maintained his eyes on the crying little girl.

“She’s harmless, father.” Ulit nito at ngayon ay hinarap na ang ama.

“How do you say so?” The emperor asked, his tone seems to challenge the archduke for his theory.

Nagsimulang lumapit ang archduke sa batang babae, at ngayong wala nang gaanong mga luha sa mga mata ni Alora ay mas nakita niya na nang mas maayos ang batang archduke na ngayon ay huminto sa kanyang harapan.

The archduke is wearing his mighty little crown that sits above his auburn hair. The color of his hair complimented his pale complexion as well as his light brown—almost golden—eyes. Hula niyang hindi niya ito kalayo ng edad pero parang ang tanda na nito sa uri ng pagtingin nito sa kanya.

“Father, the girl’s hands have been bound by the golden cord. And we all know anyone with dark powers who’s tied by the golden cord will weaken once they struggle, and the more they struggle, the more they weaken. In her case, she’s been struggling for how many times yet nothing has changed, she showed no sign of weakening and that only proves one thing. She’s got no dark power and she’s not a dark being.”

Sa buong pagpapaliwanag ng lalake ay nakatitig lang si Alora dito. Alam niya naman ang lengguwahe nito pero para pa rin siyang walang naintindihan sa sinabi nito.

Golden cord? Dark powers? Dark being? What is he talking about? Nasa ibang dimensyon na ba talaga siya? Sa ibang planeta? Because the last time she checked, there’s no such thing on Earth!

“Very well,” Bumalik ang tingin ni Alora sa emperor. Sakto rin namang tumingin ito sa kanya kaya halos yumuko siya huwag lang makasalubong ang nakakaintimida nitong tingin. “What’s your name, little one?”

Napalunok siya. The emperor is asking her.

“A-Alora…”

“Alora,” the emperor repeated, he even nodded his head twice, as if acknowledging her name. “Where are your parents?”

She bit her lip. That, she does not know. Para na naman tuloy siyang maiiyak. She misses her parents.

“They may be in the party.” Wika ng empress nang hindi sumagot si Alora. “But based from her clothes, I don’t think so.”

Napayuko siya para suriin ang suot na damit. She’s wearing her usual pajamas. Mahimbing na ang tulog niya nang may umatake sa kanila.

“Your imperial majesties, she was seen inside the forbidden cave, walking around the old tower.”

Rinig ang pagsinghap ng empress dahil sa binunyag ng heneral. Pati ang archduke ay napakunot ang noo, at ang emperor naman ay tumapang ang mukha.

Mas lalo tuloy siyang kinabahan. Ano ba kasi ang meron sa toreng iyon?

“What was your purpose for going in the forbidden part of the castle?” Matigas na tanong ng emperor.

“I-I didn’t know that was a forbidden part.” She said in all honesty. The emperor just stared at her, tinatantya kung nagsasabi ba siya nang totoo.

“That cave was extremely gloomy that it’s nearly impossible for a child like you to keep going in the dark. For what reason did you proceed?” The emperor’s tone is full of suspicion. Napasimangot na lang siya. She hates being interrogated. Nawala na tuloy ang kanyang lungkot at tila gusto niya nang lumisan sa lugar na iyon.

“I was curious.”

Naniningkit na mga mata ng emperor. “Didn’t you know that curiosity kills the cat?”

“And didn’t you also know that a cat has nine lives? So in calculation, I still have eight.”

“You have no right to talk to the emperor like that!” The general interfered.

Imbis na matakot ay mas lalo lang siyang napasimangot. Hindi naman siya pinalaking bastos ng mga magulang, pero kung tutuusin ay mas malaki naman ang kasalanan ng mga ito sa kanya. Pwede niya silang kasuhan ng false accusation! Hanggang ngayon nga ay nakatali pa ang mga kamay niya!

“Very clever,” puna ng emperor na siyang nagpabalik ng tingin niya rito. Tama ba iyong nakita niya? The emperor looked at her with amazement. “Release the child.”

Napatingin lahat ng kawal sa emperor nang iwika nito iyon. Pero wala rin namang nagbalak itong kontrahin, they have no right to. Kaya agad na kinalas ng kawal na kanina pa nakahawak kay Alora ang tali sa kanyang dalawang kamay.

Hindi na siya nagtaka nang makita ang namumula niyang mga pulso, sa higpit ba naman ng pagkakatali sa kanya.

“I’m asking again. Where are you parents–”

“ALORA!”

Natigil ang lahat nang biglang bumukas ang pinto at bumungad sa kanila ang isang tagapagsilbi sa palasyo. Ngunit kilala iyon ni Alora, hindi siya pwedeng magkamali!

“Tiya Yda!”

Mabilis na lumapit sa kanya ang tiya saka siya niyapos. “Diyos ko, Alora!”

The people were all stunned by the sudden event.

“My apologies, your imperial majesty.” Harap ni Yda sa emperor, maging sa empress at sa archduke ay yumuko ito tanda ng paggalang. “This is my niece, dinala ko po siya rito sapagkat walang mag-aalaga sa kanya sa aming tirahan. I’m sorry for the trouble she had caused. I oath this would never happen again.”

Nagtatakang napatingin si Alora si Tiya. She lied.

“I didn’t like the thought of a server bringing a mere stranger in my palace.” Litanya ng emperor na mas kinayuko ni Yda. “Nevertheless, I’m giving you my consent to let Alora stay in the castle as long as she has no guardian to take care of her at home. But never ever let her wander around the palace again, especially to the place no one is supposed to be.”

“My gratitude, your imperial highness! We thank you for your understanding!” Walang sawang nagpasalamat si Yda sa emperor. Hindi naman nagbabago ang ekspresyon ng huli, malamig pa rin ngunit may pagkonsidera.

“I believe this marks the end of our discussion.” The emperor faced the royal guards. “Everybody, go back to your own duties. A child’s intrusion to the forbidden cave shows how all of you lacked to fulfill your duties. This should never happen again. Am I understood?” The emperor’s voice is full of authority that the royal guards can no longer look straight into his eyes.

“Yes, your imperial majesty.” They answered in unison.

“Very well,” Iyon lamang at lumisan na ang emperor kasama ang empress at ang archduke.

“

Tiya

Yda

–“ her aunt immediately cut her off.

“Not here, Alora. We have to get out of here first.”

Hindi pa man siya nakakapagsalita ay hinila na ng tiya sa kung saan. Hindi na siya umangal. Gayunpaman ay nagawa niya pa ring lingunin ang pamilya ng emperor na ngayon ay palabas na ng pinto.

Gusto niya lang sana silang makita sa huling pagkakataon, however, she was caught by surprise when she met the archduke’s gaze.

He was already looking at her, way before she did.

III

⚜   CHAPTER 3   ⚜

TAHIMIK lamang si Alora habang naglalakad sila ng kanyang tiya sa pasilyo ng palasyo. Paulit-ulit na naglalaro sa isipan niya ang lahat ng kaganapan. Kung wala lang bumabagabag sa isip niya ay paniguradong naglilibot na ang kanyang tingin sa mga nadadaanan, pero hindi. Her mind is too occupied. Hindi na siya magtataka kung bigla na lang sumabog ang kanyang utak.

Yda opened a wooden door. Pumasok sila sa loob kahit na wala pa rin siya sa sarili, sunod-sunod lang siya sa tiya.

“Alora, ayos ka lang ba?” Doon bumalik ang kanyang ulirat.

Napatingin siya sa tiya na nag-aalalang nakatingin sa kanya.

“

Tiya

, ano pong

nangyayari

?“ Imbis na sumagot ay iyon ang unang lumabas sa bibig niya. “

Nasaan

po tayo?“

Napahinga nang malalim si Yda. She already expected that her niece will ask a lot of questions. Anyone who’d be on Alora’s shoes will question everything.

Naupo si Yda sa gilid ng kanyang simpleng kama bago niya giniya ang pamangkin sa kanyang harapan.

“We’re in Sun

Latreía

, a planet that is a total opposite of Earth.“

Halos lumuwa naman ang mga mata ni Alora sa narinig.

“Wala po tayo sa Earth?!”

“You heard it right,

Alora

. We’re in a different planet. Sa

planetang

ito,

kakaiba

ang mga nilalang, ibang-iba

kumpara

sa mga nilalang na

mahahanap

sa Earth, kung meron mang

pagkakapareho

, they’re a hybrid. Katulad na lang ng leon na may

pakpak

ng

agila

, they’re a perfect example of a hybrid being. You have to get used with those kind of creatures.“

“Get use? Bakit po?

Magtatagal

po ba ako rito?“ Nangangamba niyang tanong.

Napaiwas naman ng tingin si Yda at hindi nakasagot. Mas kinabahan si Alora. Natatakot siya. Baka hindi niya na makapiling pa ang mga magulang. Hindi niya na tuloy napigilan ang manubig ang mga mata.

“

Tiya

… Ano po ba talaga ang

nangyayari

? Sino po iyong

umatake

kila

mama

? Bakit niya po ako dito

dinala

? At paano po ako

nakarating

dito?

Atsaka

, iyong kanina po, bakit po kayo

nagsinungaling

? Sinabi niyo po na

sinama

niyo ako rito kahit ang totoo ay hindi naman. Hindi ko po

maintindihan

. Paano niyo po

nalamang

nandito

ako?“ Hindi na napigilan ni Alora’ng isuwalat ang mga tanong na kanina pa bumabagabag sa kanya.

Hindi naman malaman ni Yda ang sasagot.

So her speculation was right… May mga umatake nga sa kapatid. Kahit iyon lang naman ang maaaring rason kung bakit napadpad dito si Alora, umasa pa rin siyang sana ay may iba pang dahilan.

Yda released a deep sigh before facing her niece.

“Alora,

makinig

kang

mabuti

sa akin. This place… it is more than just mere humans and animals living in Earth. Humans here are… extraordinary, even animals. They hold power, literal power, like magic. Everything seems to be questionable at first, but believe me, they are real. Dito ka

pinadala

ng mga

magulang

mo dahil dito ka

ligtas

.

Nakapunta

ka rito sa

tulong

ng isang pendant, tama ba?“

Umiling si Alora. “May binigay po na pendant sakin si mama pero sa tingin ko po ang nagdala talaga sakin dito ay iyong silver na

bulaklak

.“

Napatango si Yda. “The flower that opens a portal.”

“Portal?” takang tanong ni Alora.

“Wala bang mga simbolong lumabas nang pitasin mo ang

bulaklak

?“

“

Ahm

… meron po.“

“That’s the portal.”

Alora nodded upon understanding. But something else is still missing.

“Pero

tiya

, paano nagkaroon ng ganoong bulaklak do’n? Wala naman po ’yon dati do’n, eh.“

Yda caressed her hair softly. “That flower could only be seen by those who believe in unbelievable

.

No

earthling would believe in unbelievable. Kaya ang tila

password

ng bulaklak na iyon ay

paniniwala

, so that

only our kind can use its power.

But since you believed, you became an exception.“

Alora’s lip gape in amusement. So that’s why. Her mind figured.

“Also, the

only role of that flower is to teleport you, while it’s the pendant’s role to tell that flower where to take you.

K

ung narito ka lang ay magagamit mo ang pendant nang

hindi na

kinakailangan

ang bulaklak—t

eka,

nasaan

na nga pala iyon? Give it to me.

Napakaimportante

no’n

.“

Alora pursed her lips together. Napaiwas din siya ng tingin.

Naningkit naman ang mata ng kanyang tiya habang nakatingin sa kanya. Nakahalata na ito sa naging reaksyon niya.

“Alora.” Tawag nito sa kanyang pangalan na may tonong pagbabanta.

Napanguso na lamang siya. “

Nabitawan

ko po, eh.“

Napahinga nang malalim si Yda. “Saan mo

nabitawan

? Kailangan natin iyong makuha.“

Mas napaiwas ng tingin si Alora. “S-Sa forbidden cave po.”

“Ano?!” Nagulantang si Yda sa sinagot niya. Napahampas pa ito sa sariling noo na kinayuko na lamang ng bata. “Diyos ko naman, Alora!”

“

Showi

po…“ nakalabi nitong paumanhin.

Napabuntong hininga na lang si Yda.

“Ako nang bahala… Oh siya, magpahinga ka na. Hindi parehas ang

timezone

ng

pinagmulan

mo at dito kaya

paniguradong

hindi ka pa nakakatulog. Baka mapano ka pa.“ Tatayo na sana si Yda pero agad siyang pinigilan ni Alora.

“Sandali lang po, tiya. Hindi niyo pa po sinasagot kung paano niyo pong nalaman na narito ako.”

Imposible naman kasing nagawi lang bigla ang kanyang tiya sa lugar kung nasaan siya dinala kanina. Puro royal guards ang naroon, hindi katulad ng kanyang tiya na nakasuot ng bestida na kadalasang nakikita niyang suot ng mga tagapagsilbi.

Wala nang nagawa si Yda kundi ang mahinga na lang ulit ng malalim. She needs to lie.

“Your parents contacted me.”

Nanlaki ang mga mata ni Alora. “S-Sila mama at papa po?!”

Tumango ito. “Oo, sila ang nagsabing malaki ang tsansang mapadpad ka rito. Kaya nang marinig kong may batang nahuling pakalat-kalat ay kinutuban na

kaagad

ako na ikaw iyon. At hindi nga ako nagkamali.“

Yda needed to lie so that her niece wouldn’t have to worry. Sasabihin niya na lamang ang totoo pag nakumpirma niya na ang kaligtasan ng mga magulang nito.

“Kung

ganoon

po ba

ligtas

na sila mama mula sa mga umatake sa kanila?“ Puno ng pag-asa nitong tanong.

“Ligtas na sila… sa ngayon.” Matutuwa na sana si Alora kaso may pahabol pa ito na kinabahala niya.

“Sa ngayon po? Ibig sabihin hindi pa rin sila tuluyang ligtas?”

Napaiwas ng tingin si Yda. Hindi niya alam kung paano sasagutin ang tanong ng pamangkin. Hindi pa nito maiintindihan ang lahat.

“Tiya…” pagsusumao nito.

“Alora, hindi pa ito ang tamang oras. Pero balang-araw, pangako, malalaman mo rin ang lahat. Masasagot din ang lahat ng katanungan mo.” Bumagsak ang mga balikat ni Alora. “Sige na, matulog ka na para makapagpahinga ka.”

Wala na siyang nagawa nang igiya siya ng tiya pahiga sa kama nito.

“Kailangan ko pang umalis dahil merong kasiyahang nagaganap sa labas at kailangan kong gawin ang trabaho ko roon. Huwag kang mag-alala, ligtas ka rito.”

Hinalikan siya nito sa noo at nginitian bago tuluyang lumabas ng silid. Saka niya lang naramdaman ang matinding pagod nang tuluyan nang nakalapat ang kanyang likod sa kama.

Napakarami pang bumabagabag sa utak niya pero bukas niya na lamang iyon aalalahanin. Sa ngayon ay pumikit na lamang siya at hiniling na sana ay panaginip lang ang lahat.

ANG matirik na sikat ng araw ang siyang nagpagising kay Alora. Katapat lang ng kama ang bintana kaya direktang-direkta sa kanya ang init.

Mabilis siyang napabangon at ang una niya kaagad ginawa ay ang ilibot ang paningin sa paligid. Bumagsak ang balikat niya nang makitang nasa silid pa rin siya na pinagdalhan sa kanya ng tiya. Umasa siyang panaginip lang ang lahat. But unfortunately, the destiny is not on her side. Everything that happened is real. And now, she has to deal with this new reality.

“Alora?

Mabuti

ay gising ka na.“

Napatingin siya sa tiya na siya palang nagbukas ng kurtina.

“Magandang umaga po, tiya.”

“Magandang umaga rin. Halika na, maligo ka muna’t makakain ka na.” May inilapag na damit si Yda sa kinahihigaan niyang kama. “Binilhan kita ng ilang damit sa bayan nang may pamalit ka.”

“Salamat po, tiya.”

“Wala iyon. Sige na at bumangon ka na riyan.”

Sinunod niya ito. May sariling palikuran ang silid nito kaya doon siya naligo. Sinuot niya rin ang bestida na binili sa kanya ng kanyang tiya. Kulay dilaw iyon na umaabot hanggang tuhod niya.

“Ayan, napakaganda talaga ng pamangkin ko!” Her lips formed a wide smile when Yda made her face the mirror. Yda even placed two clips on each of her temple to restrain her hair from falling. “Oh siya, tara na at paniguradong nagugutom ka na.”

Alora’s face is undeniably in awe as her eyes scan the whole place. Dinala siya ni Yda sa hardin ng kastilyo at talaga namang napakalaki at napakaganda roon. She had never seen these kinds of trees and flowers before.

The leaves on the trees are of color yellow, orange, and red, emitting an autumn vibe to the whole place. There is also a pathway circulating around a crystal blue pond and to a golden fountain that is triple her height. The whole garden seems to be well taken care of. Wala kang makikitang nagkalat na dahon o kahit ano pa mang kalat.

She ran towards the bush to see what seems to be the sparkling objects that caught her eye. She gasped when she realized that the sparkling objects are actually flowers but they are all gold!

“Alora! Huwag ka masyadong

lalayo

!“ Sigaw ng kanyang tiya.

“Opo,

tiya

!“ She shouted back then immediately got back to admiring the flowers. She wanted to have one pero hindi naman siya makasarili para pitasin iyong bulaklak. To pick a flower means to kill it, and she won’t kill a flower para lang sa pansariling kagustuhan.

Naglibot-libot pa siya sa buong lugar. Pinakain naman na siya ng kanyang tiya bago siya nito dinala sa hardin. Ngayon ay nagdidilig ang kanyang tiya kaya nagkaroon siya ng pagkakataon para hangaan ang nakakabighaning hardin na ito. Pero katulad ng bilin ng kanyang tiya ay hindi siya lumayo, doon lang siya sa parteng naabutan pa rin siya nito ng tingin.

She was busy wandering around when her eyes caught something. Natigilan siya at napatitig doon. There’s a blue light floating in the air few meters aways from her, it has the same size as her thumb.

Kumurap-kurap siya para masiguro kung hindi ba siya nililinlang ng mga mata. Pero naroon talaga ang nakikita niya, hindi iyon imahinasyon lamang.

The blue light has a blue aura surrounding itself. It seems to be dancing due to the glowing white threads attached to its center, the threads are all gliding smoothly in the air.

Her head tilted in curiosity. Mas lumapit siya sa asul na ilaw habang hindi ito nilulubayan ng tingin. Habang papalapit siya nang papalapit doon ay naramdaman niya ang pag-ihip ng hangin, may naririnig siyang bulong na tila nagmumula sa hangin ngunit hindi niya iyon marinig nang mabuti. Para lang iyong tinig na dinuduyan siya at inaakit.

Nakatayo na siya sa tapat ng ilaw. Pero nang akmang hahawakan niya pa lang ito ay bigla na lang iyon nawala. It vanished, and then appeared again few steps away from her. Nangunot ang kanyang noo. Mas tumindi ang kanyang kuryosidad.

Muli siyang lumapit doon pero ganoon ulit ang nangyari. It disappeared then reappeared few steps away from her. Tila nagpapahabol iyon sa kanya, at imbis na mainis ay mas natuwa pa siya. Para siyang isang bata na nakahanap ng kalaro.

“Let’s play,” Ayun na naman ang boses na tila dinadala ng hangin para sa kanya. Hindi niya alam kung may sinasabi ba ang tinig na iyon dahil ang tanging naririnig niya lang ay ang maliit na boses babae, nakakaakit iyon at talaga namang nakakahalina.

Napangiti na siya at hinabol ang asul na ilaw. Tuwang-tuwa siya kahit hindi niya ito mahuli-huli.

“Farther, Alora. Let’s go farther.” Hindi na namalayan ng batang Alora na palayo na pala siya nang palayo sa kanyang tiya at sa hardin. “I have something to show you.”

She kept on following and following the mysterious blue light, little did she know, she had already set foot to the restricted area of the castle.

“Hala, asan na?” Her lips pouted in annoyance when the light disappeared, but unlike before, it no longer reappeared.

Inilibot niya ang paningin para hanapin ang ilaw. Pero laking gulat niya nang tumambad sa kanya ang lugar na pinagbabawal, ang lugar kung nasaan nakatayo ang lumang tore!

Lumingon siya sa pinanggalingan at nakita ang kweba na lagusan, ni hindi niya nga man lang napansin na pinasok niya na pala iyon kanina! Bumalik ang tingin niya sa harap kung nasaan ang misteryosong tore. Her fingers started fidgeting. Kinakabahan na siya para sa sarili.

Umangat ang tingin niya sa bintana na nasa pinakatuktok. Tumagilid ang kanyang ulo ng tila nakakita siya ng paggalaw doon.

Namamalikmata lang ba siya?

SAMANTALA, isang buhay ang kanina pa titig na titig sa kanyang mga napulot. Dalawang bagay ang kanyang nakita. Ang isa ay nakapatong sa mesang nasa kanyang harapan habang ang isa ay nasa kanyang palad. Pinapakatitigan niya ang maliit na bagay na hawak, pamilyar iyon sa kanya. It’s a circle pendant.

“Hala, asan na?”

Nagpantig ang kanyang tenga nang makarinig ng boses. Alerto siyang napatingin sa bintana. Hindi kalapitan ang boses na iyon pero dinig na dinig niya pa rin.

Tumayo siya mula sa kinauupuan at nagtungo sa bintana, sumilip siya sa ibaba at nakakita ng isang batang babae. Para itong nawawala, hindi ito mapakali.

Napaatras siya nang biglang tumingin ang bata sa toreng kinalalagyan niya, partikular sa bintana na siyang tanging daanan papasok.

Nakita niya na ang batang iyon. Hindi siya pwedeng magkamali. Ang batang iyon ay ang bata rin na hinuli kahapon dahil sa pangangahas nitong pumasok sa parteng kinaroroonan nilang parehas ngayon. Kaya naman takang-taka siya, paanong naroon ulit ang batang iyon? Hindi pa ba ito nadala sa pagkahuli sa kanya at heto at nangahas na naman itong pumasok?

“Oh my god, malalagot na naman ako.” Rinig niya ang pagkataranta sa boses ng babae, kitang-kita niya rin ang matinding kaba sa marikit nitong mukha.

Napataas ang isa niyang kilay.

“Kailangan ko nang bumalik. Patay talaga ako nito.”

Tarantang nanakbo ang batang babae paalis. Sinundan niya ito ng tingin hanggang sa makapasok na ito sa kweba at tuluyang kainin ng dilim.

Bumagsak muli ang kanyang tingin sa hawak na pendant. Kung iisipin, iisang tao lang naman ang nangahas pumasok sa pinagbabawal na kweba, sumakatuwid, iisang tao lang din ang maaaring suspek kung kanino ang mga gamit na iyon.

Bumalik ang tingin niya sa kweba.

So… that girl, huh?

“MATULOG ka na, Alora.” Wika ni Yda habang sinasara ang bintana ng kanyang silid. Kalat na ang kadiliman ng gabi sa labas.

Napabuga lang ng hangin si Alora. Napatingin tuloy sa kanya ang tiya na papalabas na sana ng silid. Pinagsabihan siya nito kanina dahil hindi siya sumunod dito at bigla na lang siyang nawala sa paningin nito.

Hindi na sinabi ni Alora na nanggaling siya muli sa pinagbabawal na lugar, mabuti na nga lamang at hindi siya nahuli.

“Oh, bakit? May problema ba? Para saan ang buntong hininga na iyon?” Malumanay na tanong sa kanya ng tiya.

“Wala po, hindi lang po kasi ako sanay matulog nang wala si Billie

.“ Malungkot niyang pahayag. She was referring to her teddy bear which her aunt is clearly aware of.

Dinaluhan naman siya ni Yda. “Hayaan mo na, Alora. Kung para sa atin talaga ang isang bagay, mapapasaatin iyon kahit ano pa mang mangyari.”

“Paano naman po

mangyayari

iyon?“

Yda smiled. “Ang tadhana na mismo ang gagawa ng paraan para mahanap niyo ang isa’t isa.”

TAMA nga ang kanyang hinala tungkol sa pendant na iyon. Pamilyar iyon sa kanya dahil nakakita na siya ng ganoon sa isang libro. It’s a teleportation device. Akala niya noong una ay magkamukha lang, pero nang kunin niya ang librong iyon para tignan ay napag-alaman niyang iisa lang talaga ang bagay na napulot niya at ang bagay na nasa libro.

Inangat niya ang hawak na teddy bear bago muling tumingin sa hawak na pendant.

“Bring me to the owner of this stuffed toy.”

Pagkasabi niya no’n ay biglang umilaw ang pendant. May mga gumuhit din na simbolo sa kanyang paanan. Hindi nagtagal, iba na ang lugar na kinatatayuan niya.

Nilibot niya ang paningin at hindi niya mapigilang manibago. Ilang taon na siyang nakakulong lang sa toreng iyon kaya bago sa kanyang pakiramdam ang mapadpad sa ibang lugar. Thanks to this pendant. Unfortunately, hindi sa kanya ang pendant na iyon at kailangan niya na iyong ibalik sa tunay na nagmamay-ari nito.

The pendant took him to a room, perhaps a servant’s room, judging by its size. It was small yet cozy. It has every necessity, hindi katulad ng toreng tinutuluyan niya, wala man lang kama.

Though feeling strange with the unfamiliar room, it didn’t take long before he noticed the sleeping girl right in front of him.

He knew it. Ang batang iyon nga talaga ang nagmamay-ari ng mga bagay na hawak niya.

Ngunit hindi niya maiwasang magtaka, piling mga tao lang ang mayroon ng ganitong pendant, paanong nangyari mayroong gano’n ang batang ito?

Iniling niya na lang ang katanungan sa utak. He carefully approached her bed, making sure not to produce any sound, he wouldn’t wanna wake her up.

He carefully placed the stuffed toy beside the sleeping girl, and the pendant right on top of the bedside table.

Aalis na rin sana siya agad pero aksidenteng bumagsak ang kanyang tingin sa mukha ng babae. The moonlight shined directly to her face, allowing her beauty to be discovered.

He unconsciously caught his breath. Seeing her felt like a crime to him. He felt like a sinner who’s undeserving to see such blessing.

Hindi siya madalas makakita ng mga bagong mukha pero sigurado siyang ang mukha ng babaeng iyon ay ang pinakaangat sa lahat. Her serene breathing is making him at ease for no particular reason at all.

Napalunok siya. He felt a sense of peace laced with a sense of danger as he could no longer take his eyes off her. To feel both peace and danger at the same time seems like a contradiction, but somehow, she made it possible.

He shook his head, trying to get his senses back. This ain’t right. He thought. I should probably go back.

Tila naman naramdaman ng babae ang presensya niya, bigla itong gumalaw dahilan para mataranta siya.

Hindi siya nito pwedeng makita… Walang pwedeng makakita sa kanya. He wouldn’t want to be punished again.

He annoyingly clicked his tongue with that thought. Nagtungo na siya sa bintana pero lumisan. Ngunit bago siya makalabas ay muling bumalik ang tingin niya sa pendant na biglang kumislap sa ilalim ng buwan. His jaw clenched upon the thought that crossed his mind. There was a suddden temptation that seems to entice him.

He hissed in frustration. Bago pa man siya tuluyang makapag-isip ay walang pagdadalawang-isip niya nang kinuha ang pendant bago dali-daling lumabas ng bintana.

Tila naman umayon ang tadhana, dahil kasabay ng kanyang paglabas ay ang tuluyang pagkaalimpungatan ni Alora.

Umiinat na humarap si Alora sa kabilang bahagi ng kama pero nangunot ang noo niya nang may mahagip ang kanyang kamay. Unti-unti siyang napadilat. Tinignan niya ang nasagi at ganoon na lamang ang panlalaki ng mga mata niya sa nakita.

“Billie!” Napabalikwas siya ng bangon at kaagad niyakap ang teddy bear. “Nagbalik ka!”

Billie, huh? Napangisi siya habang sinisilip ang batang babae mula sa bintana ng silid nito. May pangalan pala ang teddy bear no’n. Silly.

Nilayo ni Alora ang yakap na teddy bear para matitigan ’yon. Paano ’to nakabalik? Pagtataka niya. Bumili kaya ang kanyang tiya Yda ng kapareho ng kanyang teddy bear para hindi na siya malungkot? Pero imposible, narito pa ang duming nagmarka sa teddy bear nang minsang mabitawan niya ito. This is indeed Billy. How was that possible?

Naagaw ang kanyang atensyon mula sa pagmamasid sa teddy bear nang biglang humangin nang malakas. Awtomatikong nagtaasan ang mga balahibo niya. Napatingin siya sa pinanggalingan ng hangin at nagtaka nang makita ang bukas na bintana. 

Sa pagkakaalala niya ay sinara iyon ng kanyang tiya. Paanong bukas iyon ngayon?

Tumayo na lang siya para isara ang bintana. Pero pagkalapit niya roon ay nanlaki ang kanyang mga mata nang makakita siya ng mabilis na paggalaw! A strong gush of wind blew on her face when a huge pair of coal black wings flapped right in front of her!

Napasigaw siya at bumagsak sa sahig dahil sa matinding pagkagulat. Her arms automatically covered her face to protect herself. Her heart is pounding in pure shock and terror. Everything happened so fast that it almost took her soul away from her body.

She waited for the worst. But surprisingly, nothing happened.

She slowly removed her arms away from her face. Natatakot pa rin siyang tumingin sa bintana, pero sa hindi malamang dahilan… there’s nothing there. Not even a trace of anything.

Her eyebrows furrowed in confusion. Nililinlang lang ba siya ng mga mata?

Pero hindi! She’s pretty sure of what she saw! Damang-dama niya ang pagpagaspas ng pakpak sa kanyang harapan nang tumama iyon sa kanyang katawan.

There was a winged creature on her window… And to make it worse—it was watching her, carefully yet dangerously…

IV

⚜ CHAPTER 4 ⚜

“WOW! Ang ganda, tiya!” Hindi mapigilang pahayag ni Alora, halos magningning ang mga mata nito sa kagandahang taglay ng lugar.

“Alora,

umayos

ka ng

upo

.“ Hinila naman ni Yda ang dulo ng bestida niya na bahagyang umangat. Paano ay nakaluhod ang pamangkin sa upuan ng tren habang ang mga palad ay nakadikit sa bintana para mas komportableng panuorin ang kagandahan ng lugar.

Para namang hindi narinig ni Alora ang sinabi ng tiya. She was too focused appreciating the beauty right in front of her.

Nadadaanan nila ang mga bahay na pinapalibutan ng bundok at tubig, berdeng-berde ang mga damo, at asul na asul ang tubig. Wala ni isang kalat ang makikita sa paligid. Everything seems to be in order.

Umalalay na lamang si Yda sa kanya sapagkat patuloy sa pag-andar ang tren.

“May

tirahan

ka rin ba dito, tiya?“ Lumingon si Alora kay Yda para tanungin iyon.

Tumango naman ang tiya. “Oo, pero malayo rito.”

“Saan po?”

“Malapit sa

karagatan

,“

“Talaga tiya?” Umayos na ng upo si Alora para mas maayos na makausap si Yda. “

Pupwede

po ba ako mag-miming

(swimming)

doon?“

“Hindi, hindi naman

nakatayo

sa

dalampasigan

ang bahay. Mahirap

abutin

ang

dagat

.“

Nangunot ang noo ni Alora. Hindi niya maintindihan ang sinabi ng tiya. Paanong

malapit sa

karagatan

pero

mahirap

abutin

ang

dagat

?

Natawa naman si Yda sa reaksyon nito. “Sa susunod,

maiintindihan

mo rin.“

Dahil doon ay biglang nagliwanag ang mukha ni Alora. “Pupunta tayo

ro’n

, tiya?“

“When the time comes…”

Napanguso si Alora. Lagi na lang hindi

sumasagot

nang diretso si tiya. Isip niya.

“Huwag kang

ngumuso

,

baka

malaglag

ang

labi

mo.“

She pursed her lips together, thinking her lips would actually fall, when she again remembered a word from Yda.

“Tiya, sabi mo po pala may mga power ang mga tao rito. Totoo po ba ’yon o

goyo

goyo

mo lang?“

Sandaling hindi nagsalita si Yda, nag-iisip kung aaminin ba ang totoo. Sa huli ay napabuntong-hininga na lamang ito.

“It’s true, they do have various forms of power here.” She admitted.

There’s no use telling a lie anyway. Makikita rin naman ni Alora ang katotohanan. Ayaw niya naman mabigla pa ito kapag nakakita ng uri kapangyarihan sa palasyo. Mas mabuting paalalahanan niya na ito ngayon pa lang.

“

Latreíans

, the people of Sun

Latreía

, have three kinds.“ Umpisa niya. “First is the Inferior, they are the people who has heightened ability. Some of them can see, hear, or smell from hundred meters away. Some can jump really high, some can move really fast, and some has incredible strength or extreme pain tolerance. Basically, their powers are all about enhanced senses or movements…

The next kind is the Superior, they are the people who has magical powers, such as teleportation, levitation, or illusion.

Latreíans

who has elemental powers such as fire and air also fall in this category…

Last but not the least, the Sovereign. They are the

Latreíans

who hold supreme power, since they both have heightened ability and magical powers at the same time. Most of their powers are not to be messed with, they are extremely powerful so beware of them, Alora.“

Nangungunot-noo lang si Alora. Hindi niya tuluyang maisaisip kaagad lahat. According to her tiya, there are three kinds of power which she has to remember pero ang tanging alam niya lang ay, basta

power .

“Eh, ikaw po, tiya?

Sa’n

po kayo

ro’n

?“

“Lahat ng

tagasilbi

rito sa

palasyo

ay Inferior. Kapag kasi mahina ang

kapangyarihan

mo,

malabong

makakuha ka ng

magandang

trabaho

. Ang

kapangyarihan

ko lang ay kaya kong malaman ang

lasa

ng

niluluto

ko kahit hindi ko pa ito

natitikman

.“

“Wow! Ang ganda nga po

no’n

! Ako nga po walang

kapangyarihan

, eh.“ Lumungkot ang mukha ni Alora. “Paano na lang po pag nalaman nilang normal na tao lang ako?

Papatayin

po ba nila ako?“

“Tingin mo ba

hahayaan

kang

mapunta

ng mga

magulang

mo sa lugar kung saan delikado ka?“

“Hindi po…”

“Ayun naman pala, eh. Huwag mo na iyong

alalahanin

, hindi ka nila

papatayin

.“

Yda caressed Alora’s shoulder to further reassure her. Napabuntong hininga na lamang si Yda. If only her niece knows…

“HUWAG kang

lalayo

sa akin, ha.“ Paalala sa kanya ng tiya pagdating nila sa kanilang destinasyon.

Kasalukuyan silang nasa isang pamilihan. Napag-utusan kasi si Yda na mamili ng mga sangkap sa kusina kaya naman sinama niya na ang pamangkin, baka kasi’y maglikot lamang ito sa palasyo. Kailangan niya itong bantayan.

Hindi naman mawaglit sa mukha ni Alora ang pagkamangha. Ibang-iba ang pamilihan sa mundong ito kumpara sa mundo niya. Malinis at malawak ang lugar, may mga nakahilerang fruit stand sa isang gilid at mga meat stand naman sa kabilang gilid, mayroon ding seafood stand sa isa pa. Nakakamangha rin na nasa gilid ng pyer ang kinaroroonan ng pamilihan, kita pa niya ang mga nakadaong na bangka at maliliit na barko sa gilid.

“Opo, tiya!”

“Dito ka lang,

mamimili

lang ako.“ Ani ng tiya bago ito tumalikod sa kanya at nagtungo sa isang istante para mamili. Medyo siksikan kasi roon kaya hindi na muna siya nito sinama.

Nagpatuloy naman sa pagmamasid si Alora. Nasa isang gilid lamang siya hindi kalayuan sa kanyang tiya.

“

Nabalitaan

niyo na ba ang

natagpuang

walang buhay na mag-ina sa

gubat

?

Kaawa

awa

ang

kanilang

sinapit

! Balita

ko’y

sanggol

pa lang ang bata.“

Napalingon siya bigla sa gilid dahil sa malakas na boses na iyon. Mula ro’n ay may nakita siyang tatlong tinderang nag-uusap-usap. Each of them are wearing stained aprons around their waist.

“Ano raw ang

kinamatay

?“ Tanong ng isa sa kanila habang patuloy sa pagtaga ng isang isda.

“Isang

itim

na

mahika

.“ Sagot naman ng ale.

Napasinghap ang dalawa nitong kasama. Halos malaglag pa ang hawak nilang kutsilyo. Dahil doon ay mas napukaw ang kuryosidad ng batang Alora.

Itim

na

mahika

?

“Mga

kawani

na naman ng buwan?! Hindi ba talaga sila titigil sa

kanilang

masasamang

gawain?!“

“Mukhang wala nga silang balak. Ang

kinatatakot

ko ay baka

pamilya

ko naman ang

kanilang

isunod

!“

Bumaha ang pagkatakot sa mukha ng tatlo.

“Dapat na talagang

maubos

ang

kanilang

mga

lahi

! Wala silang ambag sa

lipunan

kundi

kasamaan

!“

Nangungot ang noo ng batang Alora. Hindi niya maintindihan ang ilang katagang binabanggit ng mga ale.

Kawani

ng buwan? Ano ’yon?

“Hello,” halos mapatalon si Alora sa gulat nang biglang may batang lalake ang sumulpot sa kanyang harapan.

Marungis ito at puno ng grasa ang damit. Gayunpaman ay maliwanag ang pagkakangiti nito kay Alora.

“

Naliligaw

ka?“ Tanong nito sa kanya.

Hindi niya naman mapigilang tignan ito mula ulo hanggang paa bago sumagot, “Hindi, ikaw ang mukhang

naliligaw

.“

“Grabe ka naman. Gusto ko lang naman makatulong.” Nakangusong wika ng batang lalake. Siguro ay kaedad niya lang ito.

“Pwede ka pa rin namang makatulong.” Suhestiyon ni Alora.

Muli namang nagliwanag ang mukha ng batang lalake. “Talaga?! Paano?”

Napakurap siya sa reaksyon nito. Para itong nabigyan ng kendi dahil sa laki ng ngiti nito, dahil doon ay lumantad pa ang bungi-bungi nitong ngipin.

Sumulyap na lang muli si Alora sa tatlong ale bago bumalik ang tingin sa bata.

“Ano ang

kawani

ng buwan?“ tanong niya.

Sa hindi inaasahan ay biglang nawala ang liwanag sa ekspresyon ng bata. Nawala ang ngiti nitong kanina ay umaabot sa kanyang mata.

“Mga

masasamang

nilalang,“ madilim na

sagot nito. Damang-dama sa boses nito ang galit at hinagpis na siyang pinagtaka ni Alora. “Sila rin ang

pumatay

sa aking mga

magulang

.“

Doon natigilan si Alora. Her eyes widened in surprise. Hindi niya ’yon inaasahan.

Masasama

pala talaga ang mga

kawani

ng buwan. Isip niya.

“Alora,

halika

na!“ Napalingon siya nang tawagin na siya ng kanyang tiya Yda.

Pero kaagad ding bumalik ang tingin niya sa batang lalake. Hindi niya alam kung paano magpapaalam. Tila naman nakaramdam ito dahil ito na ang tumalikod.

“S-Sandali,” pigil niya. Nagtataka namang napalingon sa kanya ang bata. “Uhm… anong

pangalan

mo?“

Sandali pang nag-isip ang batang lalake, pinag-iisipan kung kanya bang sasabihin. Ngunit makalipas din ang ilang segundo ay ngumiti rin naman ito. “Hiro,” wika nito.

Napangiti naman si Alora.

“Alora,” aniya.

Ngumiti ang batang kausap saka na ito nanakbo paalis.

Naglakad naman na si Alora pabalik sa tiya. Nagbabayad na ito sa tindera. Malapit na siya rito nang mamataan niya ang partikular na daungan ng mga bangka, may pinagkakaguluhan ang mga tao.

Napatigil siya. Her head tilted in curiosity. Anong meron

do’n

? Hindi niya maiwasang magtaka.

Sumulyap siya sa kanyang tiya. Lumipat ito ng kabilang istante para maghanap pa ng bibilhin, muli itong naging abala sa pamimili. Dahil doon ay hindi na siya nag-abalang lumapit sa tiya, sa halip ay ang kumpol ng mga tao ang kanyang nilapitan.

Nakisiksik siya sa mga tao upang makarating sa harap, mabuti na lang at maliit siya kaya hindi siya nahirapan. Ngunit pagkarating niya sa harap ay siya ring pag-atras niya. Parang gusto niya na lang muli makipagsiksikan palabas.

Sa harap niya ay may hindi pangkaraniwang nilalang, ito ang pinagkakaguluhan ng lahat. Tantsa niya ay aksidente lang itong nahuli sa lambat ng isang mangingisda, base sa mga nakapalibot na maliliit na isda rito.

Isa iyong pating na apat na talampakan ang haba, ngunit, ang buntot nito ay mga galamay ng pugita, at mayroon itong malalaki at makakapal na mga paa ng alimango sa ilalim ng katawan nito na ngayo’y pinagtutulungang taliin ng mga mangingisda. Pati mga galamay nito ay pinagtutulungan ding taliin.

Ilang beses siyang napakurap. Kahit kailan ay hindi pa siya nakakita ng ganoong klaseng nilalang.

Iisipin niya sanang isa iyong hybrid na siyang sinasabi ng tiya niya, pero bakit maging ang mga taong naroon ay tila mga hindi rin makapaniwala? May nasisindak, may gulat na gulat, may nahihintakutan, mayroon din namang lahat ng nabanggit.

“

Magmadali

!

Magtawag

ng

kawal

!

Ipaalam

ang

nahuling

kakaibang

nilalang, ngayon din!“ Utos ng isang mangingisda na kaagad sinunod ng iba.

“Isa

iyang

halimaw

!“

“

Nararapat

iyang

patayin

bago pa man

makapaminsala

!“

“Hindi

maaari

! Paano kung isa itong

sakradong

nilalang?“

“Walang

sakrado

ang may ganyang

nakakasindak

na

anyo

!“

Umani ng iba’t ibang opinyon kung ano ang nararapat na gawin sa nilalang.

Doon nakumpirma ni Alora ang hinala, hindi nga iyon ordinaryong hybrid lang.

Dumako ang mga mata niya sa mata ng nilalang. Nagpupumiglas ang mga galamay at paa nito kaya hindi pa rin matapos-tapos ang mga mangingisdang gapusin ito.

Pinakatitigan niya ang kulay dilaw na mga mata ng nilalang, para siyang namamagnet ng mga mata nito. Ngunit sa hindi inaasahan ay biglang bumaling ang mga mata nito sa kanya.

Napasinghap siya kasabay ng kanyang pag-atras.

Isa lang naman itong uri ng isda, ngunit bakit tila nakikitaan niya ito ng kakaibang emosyon sa mga mata nito? Para itong nagmamakaawa…

Nakagat niya ang ibabang labi. Hindi niya alam pero tila nakaramdam siya ng kung ano sa kanyang kalooban.

Malalim siyang napaisip, kapag dumating na ang mga kawal ay imposible nang makawala ang nilalang na iyon.

Dapat na siyang umaksyon.

Nilibot niya ang paningin sa paligid. Nasa gilid ng pyer kasalukuyang nangyayari ang kaguluhan, isa o dalawang tulak lang sa kakaibang pating na iyon ay didiretso na ito sa tubig, ngunit ang problema niya ay ang mangingisda’t mga tao sa paligid. Kailangan niya rin ng buwelo para matulak ang pating dahil hindi iyon kakayanin ng maliit niyang katawan.

Nilibot niya pa ang paningin. Namataan niya ang nakadaong na isang maliit na barkong yari sa kahoy. Iyon ang mga klase ng barkong kadalasang nakikitang gamit ng mga pirata, ngunit dito sa mundong ito ay iyon ang normal na barko.

Sa labas ng gilid ng nakadaong barko, sa may pier, ay may mga nakatambak na bariles (barrel). Sa loob naman ng barko ay may mga nakasabit na malalaking isdang nakabitin sa makakapal na lubid, dalawa sa mga lubid na iyon ay bakante. Sakto

. Mas mapapadali sa kanya anog lahat.

Lumingon siya at humanap ng isang food stand na madaling tibagin. Hindi naman siya nahirapang makahanap dahil sa dami ng stand na naroon.

Okay. Round check . Tamang haba ng lubid. Tamang distansya ng barko sa nahuling nilalang. Tamang istante. Ayos na.

Tinakip niya ang hood ng kanyang balabal sa ulo bago nakisiksik paalis para magtungo sa naturang istante.

Here goes nothing.

Huminga siya nang malalim bago tumakbo at binangga ang istanteng iyong puno ng mga produktong prutas. Napasigaw ang nagbebenta pero mas pinangibabaw niya ang kanyang sigaw dito.

“Ahhh! May

sunog

! May

sunog

! May

sunooog

!“

In an instant, a great stampede occurred. Nagsigawan ang lahat at nagsitakbuhan. Everyone freaked out, kasama na sa mga taong iyon ang kanina lamang ay nakapalibot sa kakaibang nahuling nilalang. Napangisi siya.

Mabilis siyang tumakbo patungo sa nakadaong na kahoy na barko, pinatungan niya ang bariles at tumalon mula roon upang makaakyat sa barko. Tagumpay siyang nakalapag sa loob. Pagkaayos niya ng tayo ay kaagad siyang tumakbo nang maliksi upang bumwelo bago niya inabot ang mahabang lubid at naglambitin. Dahil sa bwelong pagtakbo niya kanina at sa haba ng lubid ay malayo ang narating ng kanyang paglambitin.

Her eyes are fixed to the unknown creature as she swings. Nang maabot niya ang kinaroroonan ng pating ay walang kahirap-hirap niyang pinatamaan ng kanyang mga paa ang nilalang dahilan para tumalsik iyon pabalik sa tubig.

Nang magtagumpay ay bumitaw na siya sa lubid. She landed on her feet with grace. Maagap siyang tumayo nang maayos at pinagpag ang mga palad habang naglalakad na pabalik, tila ba walang nangyari.

“Alora!” Narinig niya ang tarantang boses ng tiya habang hinahanap siya kaya maagap na siyang nanakbo pabalik dito.

“Diyos kong bata ka! Saan ka

nanggaling

?!“

“Hinahanap ka po, tiya.

Nawawala

ka po kasi eh.“ Sagot niya.

Hindi naman na iyon pinagtuunan ng pansin ni Yda dahil kaagad na siya nitong hinila paalis ng lugar na iyon.

Hindi niya na napansin ang pag-ahon ng ulo sa tubig ng kakaibang nilalang na iyon para sundan siya ng tingin.

“ALORA ha, huwag nang

lalayo

.

Aatakihin

ako sa

puso

sayo, eh.“

Maligalig namang tumango ang batang Alora sa kanyang tiya habang hindi na makapaghintay na muling maglibot sa hardin. Nakabalik na sila sa palasyo at ngayon ay balik pagdidilig na rin ang kanyang tiya.

Marahas na napabuga ng hangin si Yda. Tila naman kasi hindi nakikinig sa kanya ang pamangkin. Hindi niya naman ito masisi sapagkat bata pa ito, hindi talaga maiiwasang maglikot. Siguro ay mas mabuting pag-igihin niya na lamang ang pagbabantay dito.

“Sige na, maglaro ka na.” Napailing-iling na lang na wika ni Yda nang makita na hindi na mapakali ang pamangkin sa kagustuhang tumakbo. Tila iyon naman ang naging senyales ni Alora para manakbo paalis.

“Grabe, ang ganda-ganda niyo talaga!” Ngiti-ngiting puri ni Alora habang pinagmamasdan ang mga gintong bulaklak na siya talagang pakay niya.

Hindi niya talaga mapigilang hangaan ang mga ’yon. Hindi lang kasi iyon kulay ginto, kumikinang pa talaga. Gusto niya nga iyon hawakan pero natatakot siya na may mahulog na talulot. Baka mapagalitan siya. Mukha pa naman iyong mamahaling bulaklak.

“Do you wanna have one?”

Halos mapatalon siya nang may biglang nagsalita sa kanyang likuran. Mabilis siyang napapihit patalikod para tignan kung sino iyon pero halos mahulog ang kanyang panga sa taong bumungad sa kanyang paningin.

It was the archduke.

Kaagad siyang nataranta. Dapat ba siyang yumuko bilang paggalang? Dapat ba niya itong batiin? O dapat na ba siyang umalis?

“Hey. You don’t have to panic. It’s just me.”

Just me? Tanong ni Alora sa isipan. Hindi ba alam ng batang ito na anak siya ng

emperador

?

“Uhm… Hello?” Hindi niya alam ang sasabihin kaya naman iyon na lang ang nasabi niya.

Bahagyang napangiti ang archduke. Si Alora pa lang ang kauna-unahang taong hindi kaagad yumuko nang makita siya, maliban syempre sa mga magulang niya. Mukhang walang alam ang batang babae sa courtesy ng kanilang palasyo. But instead of being irritated, he finds her rather interesting. Bakit parang bago lang ito sa mundo nila?

“I’m

Zalestine

, and if I’m not mistaken, you’re Alora.“

“Ah, oo,” Alora immediately extended her hand for a handshake. “Alora nga ang

pangalan

ko.“

She waited for him to also extend his arm but he just stared at her hand in confusion. Kaagad namang binaba ni Alora ang kamay, saka niya lang napag-isip na baka hindi pala uso ang handshake sa mundong ito.

“Uh, sorry.” Paumanhin niya.

Napangiti lang ang batang lalaki.

“I saw that you’re very fascinated by these flowers.” Lumapit ang archduke sa mga bulaklak at hinaplos ang isa roon.

“Uhm, kasi ano eh, hindi pa ako

nakakakita

ng ganyang

klaseng

bulaklak.“

Napatango naman ang archduke.

“It’s because these flowers only grow here in the palace.” Bumalik sa kanyang ang tingin ng archduke habang siya’y nabubuksan na naman ang kuryosidad.

“Talaga? Paano?”

“Only my mother has the capability to make them. She uses her power of nature to make and flourish these golden flowers.”

Hangang-hanga si Alora sa narinig. Hindi pa siya nakakakita ng taong ginagamit ang kanilang kapangyarihan. Iniisip niya pa lang ay tuwang-tuwa na siya. Para siyang nakapasok sa isang fantasy movie nang dahil sa pagdating niya sa planetang inaapakan niya ngayon.

“Ang galing naman!”

The archduke can’t help but to smile with the sight of Alora’s amused face. Cute.

“Come, I’ll show you around.”

Iginiya siya ng archduke palakad kaya hindi na siya nag-dalawang isip sumunod dito.

“Which part of

Latreía

are you from?“ Usisa ng archduke habang naglalakad sila patungo sa fountain.

Kaagad naman nagpanik sa loob-loob si Alora. Hindi niya alam ang isasagot. Wala siyang alam sa planetang ito.

“Uhm, ano…” Lumikot ang mga mata niya, hindi alam kung ano ang isasagot. “Sa ano…” Mariin siyang napalunok. Think, Alora, think!

Napabaling na sa kanya ang archduke habang hinihintay ang kanyang sagot. “Sa?”

Napaiwas naman siya ng tingin. Napakamainipin naman ng archduke na ’to. Kitang nag-

iisip

pa, eh. Irita niyang wika sa utak.

“Hindi mo ba alam kung saan?” Nakangiti pang tanong ng lalake, tila naaaliw sa kanya.

Napaismid naman siya. “

Imong mama…“ bulong niya.

Pero sa hindi inaasahan ay malakas pala ang pandinig ng lalake. Napakurap ito at maya-maya ay napakunot ang noo nito. “Imong mama?” Nagtataka nitong ulit.

Muntik nang manlaki ang mata ni Alora. It wasn’t her intention to say that out loud.

Babawiin niya sana ang sinabi pero napaisip siya, paano niya ipapaliwanag sa lalake ang salitang iyon? Mariin na lamang siyang napalunok at pikit-matang tinanggap ang kanyang kapalaran.

“Ah, oo, sa may ano, uhm… parteng Timog.”

“Oh, I’ve never heard that before. Imong mama… Interesting.”

Alora’s fingers started fidgeting. She looked around nervously to divert the topic, baka mas magtanong pa ito tungkol sa lugar na iyon. Luckily, she saw a statue at the center of the fountain, something to divert his attention.

Tumikhim siya. “Ang ganda naman ng

estatwa

na ’yon.“

Napatingin naman doon ang archduke. His expression instantly changed upon seeing the statue.

“That was a tribute to someone dear to us.”

Napatango naman si Alora. Success, she celebrated.

His attention was diverted. Little did she know, so was hers…

She unknowingly stared at the statue. It was a mother holding a baby, but what’s interesting is, the mother looked exactly like the empress, the archduke’s mother.

“Mother had it built to commemorate the loss of my supposed other half.”

“Supposed other half?” Takang ulit ni Alora. “Kakambal mo?”

Umiling ang archduke habang may maliit na ngiti sa labi. “No, my significant other… my supposed wife.”

Sa gulat ay napatigil sa paglalakad si Alora. Dahil doon ay tumigil din si Zalestine.

Namimilog ang mga mata ni Alora habang hindi makapaniwalang nakatingin sa lalaki. “

Nakatakda

ka nang

ipakasal

?“

He slightly shook his head as a no. “Supposed to be, but she was taken away from us. So, there would be no wedding soon.”

Napakurap si Alora. May gusto pa siyang sabihin pero hindi niya na tinuloy. Sanggol pa lang ay tinatakda na silang

ikasal

? Siguro ay tradisyon na talaga ito sa planeta nila, o marahil sa mga kanilang maharlika.

Gayunpaman, hindi niya pa rin mapigilang magtaka. Saan nanggaling iyong sanggol na itinakda sa archduke? Basta na lang ba itong pinili ng empress at emperor? O matagalang proseso ang ginawa? At bakit ayos lang sa mga magulang ng sanggol na iyon na

ipamigay

ang kanilang anak? Baka naman

pinilit

sila?

Marahas siyang umiling para alisin ang mga katanungan na iyon sa utak. It’s not her business to meddle with.

“Who are you?”

Parehas silang napalingon sa isang matinis na boses. The archduke almost snorted. Akala niya’y naligaw niya na ang babaeng ito.

The empress requested him to accompany Lydia, a princess from the northern kingdom. Narito ang pamilya nito para sa isang pagpupulong kasama ang mga magulang niya. Kaya nga heto’t napilitan siyang pakisamahan ito. He hates the presence of this princess. Palatanong ito masyado.

“Hey! I’m asking you!” Masama na ang tingin nito kay Alora. Napakurap naman ang huli, hindi malaman kung bakit siya nito tinatarayan.

“Lydia stop it, she’s my friend.”

“Your friend? Is she also a princess? She doesn’t look like one.”

Halos manliit naman si Alora sa narinig. Nakabestida lang siya habang ang batang ito ay nakagown at may munting korona pa sa ulo, nagsisimbolong isa nga itong prinsesa.

“ She’s not. But she can be an empress soon.“

“What?! How do you say so? She doesn’t even look powerful!” Bumaling sa kanya si Lydia at pinandilitan siya ng mga mata. “Show me your power!”

Napaatras siya sa sinabi nito.

Power?

Bigla siyang pinagpawisan ng malamig. She has no power for Pete’s sake!

“Nasaan na? Don’t make me wait!”

“Lydia, stop it.” Zalestine stepped in.

“What? I’m just asking her to show me her power. Ano bang mahirap doon?” Napairap si Lydia at muling humarap kay Alora. “Where are your parents?”

Alora’s fingers started fidgeting. Kinakabahan na siya. Hindi niya alam ang isasagot sa mga katanungan nito.

“ W-Wala.“

“Anong wala? Wala kang magulang?” Nanunuyang tanong ng prinsesa.

“H-Hindi ko alam kung nasaan sila.”

“Oh, part of a broken family, eh?” Ngumisi si Lydia. Kaagad namang umiling si Alora.

“Hindi, nagkakamali ka. Panandalian lang ang pagkawala nila. Babalik din sila para sa akin. Babalikan nila ako.”

“Tsk, tsk, tsk. I’ve heard those kinds of stories, and they all end up with a terrible ending. Hindi na bumabalik ang kanilang mga magulang. How sad.”

“Lydia, stop it!” Pumagitna na si Zalestine.

“Okay lang, Zalestine. Babalik na lang ako sa loob.” Ngiti ni Alora.

Akmang tatalikod na si Alora nang muling sumigaw si Lydia.

“ How dare you call Archduke Zal by his name?!“

Susugurin na sana siya ng babae sa galit pero maagap itong napigilan ng archduke. Hindi na lang ito pinansin ni Alora at tumalikod na.

“ Don’t you dare turn your back on me! You called the archduke by his name and now you’re turning your back on me?! Who do you think you are?!“ Pigil-pigil ng batang lalaki si Lydia habang pilit itong kumakawala. Si Alora naman ay tuloy-tuloy na lang sa paglakad paalis.

Prinsesa ba talaga iyon? Bakit sa mga librong nababasa niya ay mababait ang mga prinsesa?

Napailing na lang siya. Hinanap ng kanyang mga mata ang kanyang tiya kaso hindi niya mamataan ni anino nito. Nasaan na iyon?

“Shut up now, Lydia! Let’s go!”

“No! This girl thinks so highly of herself! Hey you! Listen up! You think you’re above me?! You’re just a mere girl whose her parents left for being so weak!”

Nagpantig ang mga tenga ni Alora sa narinig. Kusang tumigil ang kanyang mga paa sa paghakbang. Para siyang pinasabugan ng bomba sa narinig.

You’re just a mere girl whose her parents left for being so weak!

Tila may pumiga sa kanyang puso. Umulit-ulit sa kanyang utak ang sinabi nito at napakasakit dahil hindi niya maipagkakailang tama ito.

Iniwan siya ng mga magulang kasi hindi niya kayang protektahan ang sarili, kasi mahina siya…

It has always been her fault all along.

Ngayon ay kailangan ng mga itong lumaban sa hindi niya naman kilalang mga kalaban. Habang siya ay ano? Naghihintay lang sa kanilang pagbabalik? Ni wala ngang kasiguraduhan kung makakabalik pa ba ang mga ito.

Hindi napansin ni Alora na unti-unti nang kumuyom ang mga kamay niya. There’s a certain emotion rising inside her chest and she’s not liking it.

“Weakling!”

Tuloy-tuloy sa pagsigaw ng kung ano-ano si Lydia nang bigla itong matigilan. Napatingala siya sa langit. Natigil din sa pag-awat ang archduke nang bigla na lang kumalma si Lydia. Sinundan niya kung saan ito nakatingin at kusang umawang ang kanilang mga labi.

The skies have turned dark.

The bright sun is slowly being engulfed by thick and dark clouds. The garden which was covered by sun rays a while ago is now covered by shadows. Then suddenly, a loud roar of thunder blasted upon the sky that scared every being in the palace.

The meeting was interrupted. The emperor went near the big window and saw how the weather had changed. Tila nagwawala ang kalangitan. What’s happening?

The people screamed when numerous loud thunders occurred, followed by flashes of strong and bright lightnings no one had ever seen before. Seconds later, the whole palace is already under a strong, heavy rain.

“ Archduke Zal! Let’s go!“ Hinila ni Lydia ang kamay ng archduke nang magsimulang bumuhos ang malakas na ulan. Pero hindi ito nagpahila sapagkat ang mga mata niya’y nakatutok lang kay Alora.

She’s standing few meters away from them. Nakayuko ito pero kita niya ang panginginig ng mga braso nito. Pero sigurado siyang hindi dulot ng lamig ang panginginig nito. Dahil kung dulot iyon ng lamig ay sana nanakbo na ito papasok ng palasyo, ngunit nanatili lang ito sa kinatatayuan- nakayuko at tila… nagtitimpi?

ALORA didn’t notice how her breathing has become heavy and uneven. Her hands are already balled into fists. She can feel the strong urge inside her that’s screaming to come out.

Mariin siyang napapikit. Hindi nito naririnig ang mga pagtawag sa kanya ng tiya dahil ang mas naririnig niya ay ang mga boses sa kanyang utak.

You’re just a mere girl whose her parents left for being so weak!

“ Alora!“

her parents left for being so weak!

“ Alora! Diyos ko, Alora!“

for being so weak!

“ Alora!“

Her body started trembling in anger. She’s so furious.

Weakling!

“ALORA!”

Marahas siyang napadilat nang biglang may humawak sa kanyang magkabilang braso. Bumungad sa kanya ang tiya na alalang-alalang nakatingin sa kanya.

Lydia screamed when multiple lightnings struck the place.

Ang mga lupang natatamaan ng kidlat ay sumasabog at nagkakaroon ng apoy. The garden that seemed to be a heaven a while ago turned into hell because of the numerous fire scattering around the area.

“Alora, stay with me.” Nanginginig na ang boses ni Yda habang nakatingin sa mga mata ni Alora. She cannot believe what she is seeing right now, pero hindi siya pwedeng matulala, she has to do something or everything might get worse.

“ Hear me, Alora.“

Bumaba ang kanyang mga hawak sa kamay ni Alora at hinaplos iyon.

“Your parents won’t be pleased seeing you this way. They need you, Alora. Please come back.”

Sa mga salitang iyon siya tila natauhan. Dahil doon ay unti-unting bumalik sa normal ang paghinga niya. Nawala ang tila nagwawalang bagay sa kanyang loob. Napatingin siya sa paligid at nanlaki ang mga mata nang makita ang estado ng buong lugar.

“ We have to go now, Alora. Halika na.“ Hinila na siya ni Yda at malaya lang siyang nagpatangay dito.

Nang mahila na ni Yda si Alora ay doon lang din nagpahila ang archduke kay Lydia. Hinatak siya ng babae papasok ng palasyo at hindi na siya nagmatigas pa.

“GET your things now, Alora. We’re leaving.” Iyon agad ang utos sa kanya ng tiya pagkapasok na pagkapasok nila sa silid nito.

“ Po? Pero bakit–“

“Mamaya na ang mga tanong, Alora. Magmadali ka na.”

Halos mahilo si Alora dahil sa pabalik-balik ng tiya sa pag-impake ng mga gamit nito. Gulong-gulo siya.

Dumako ang tingin niya sa bintana. Lumapit siya roon para tignan ang labas. Unti-unting naglaho ang mga ulap na tumatakip sa araw, nawala ang kadiliman ngunit hindi ang pinsalang dinanas ng lugar. May mga bumagsak na puno at nakakapagtaka na wala nang dahon ang mga punong iyon, nag-aapoy rin ang mga iyon habang ang ibang puno naman ay nag-uusok.

Ano ba talagang nangyari? Ang huli niya lang na naaalala ay ang paghanap niya sa kanyang tiya.

Iniling niya na lang ang kanyang mga katanungan. Sinunod niya na lang din ang kanyang tiya. Kinuha niya ang mga pinamili nitong damit sa kanya at ang teddy bear niyang si Billie.

“ Halika na.“

Hinila na siya nito na tila madaling-madali. Gusto niya pa sanang magtanong ngunit pinili niya na lamang ang manahimik.

Sa kabilang banda, patuloy sa paghila si Yda sa kanyang pamangkin pero sa nasa ibang bagay ang kanyang nasa utak.

Alora was just standing in the middle of the garden while her surrounding is already in havoc. Dinadala ng hangin ang mga buhok nito ngunit tila hindi pa rin nito alam ang nangyayari sa paligid. Her eyes were tightly closed and her fists are balled into fists. Kaagad niya itong pinuntahan pero hindi niya alam na may may ikagugulat pa siya nang bumukas ang mga mata nito.

Alora’s eyes turned back into the first time Yda saw her eyes, back when she was just a baby; it turned into a swirling color of silver and gold.

With that in mind, Yda immediately knew she has to take Alora out of this palace. She shouldn’t let her stay in the same place where she stole her.

V

⚜ CHAPTER 5 ⚜

THE whole palace is in chaos. Everyone is panicking and terrified. The servants were engulfed with fear; the royal guards were all confused; and the royalties were extremely alarmed.

The order that used to run the palace was suddenly disturbed.

With the help of investigators, the emperor instantly found out that the storm only occurred in the palace, nowhere else.

“I am sure that was a doing of a

moonchild

!“ The emperor is pacing back and forth with nothing but rage in his eyes.

“We’re not sure of that, darling.” The empress tried to calm him.

“We sure are!” He insisted. “No one will attack the palace but moonchildren!”

“Calm down. Maybe it was just a coincidence.”

“Nothing is just a coincidence in this world. Whatever their plan is, I will make sure that they will never succeed!”

ALORA and Yda are carefully walking down the hill. May kalayuan na sila sa palasyo. Yda is assisting her niece as they make their way down.

When they reached a stream, they abruptly stopped. Napatingin si Alora sa tiya, nililibot nito ang paningin sa paligid sa hindi niya alam na dahilan. Yda then placed two fingers inside her mouth and whistled in a deafening way.

Moments later, a high pitch sound from a certain creature was heard all over the place, followed by a loud flapping of wings. May mabilis na lumipad sa kanilang ulunan na kinalaki ng mga mata ni Alora. Suddenly, a flying specie—that looked exactly from the Jurassic period—landed in front of them!

Ilang beses na napaatras si Alora, gusto niyang tumili pero sa sobrang gulat at takot niya ay tila nawalan siya ng boses.

Infront of them is a massive flying creature that has the same skin as dinosaurs. Its wings are so huge that it exceeds over 20 feet; its neck is elongated like a giraffe; its beak is very long, sharp, and pointed; and it has a long, thick tail!

Alora almost fainted with that sight, but Yda just calmly approached the creature without a sweat. Laking-laki naman ang mga mata ni Alora habang nakatingin sa tiya.

“Alora, meet

Gallera

, a

hextosaurex

, my tamed beast.“ The creature let out a high pitch for the second time.

Alora’s eyes widened even more. “T-Tamed? That’s your… pet?”

“Kind of, but not totally. Come on, ito ang

sasakyan

natin para mas madali ang

paglalakbay

natin.“

Hindi kaagad nakagalaw si Alora. Hindi niya alam kung seryoso ba ang tiya niya. Napailang na lamang si Yda at nilapitan ito para alalayan siya palapit sa kanyang alaga.

“

Halika

,

hawakan

mo siya. She’s completely harmless.“

Ilang beses na napalunok si Alora habang unti-unti silang lumalapit. Nang tuluyan niya itong makatabi ay hinawakan ni Yda ang kamay niya at iniangat iyon para ilapat sa balat ng nilalang.

Alora’s heart was racing as their skin made contact. But when the hextosaurex didn’t react, Alora finally calmed down. Unti-unti na siyang napangiti at dinama ang balat ng nilalang sa kanyang palad. She isn’t sure if the creature is considered a bird since it doesn’t possess feathers, though it has wings and can absolutely fly.

“ Paano niyo po siya na-tame, tiya?“

“Well, a hextosaurex is originally wild. You tame them by finding one in the mountains, just grip the end of their tail for five seconds and they’re yours.”

“

Ganoon

lang po

kadali

? Wow! Gusto ko po

magtame

ng sakin!“ Alora exclaimed excitedly. Napailing naman si Yda.

“Oh no darling, a wild

hextosaurus

doesn’t want to be tamed. They are violent and they will go nuts once a human touches them.

Magwawala

sila, isa pa, their tail is the deadliest part of their body, it can easily wreck a tree if it strikes. Isipin mo na lang kapag ang

tinamaan

ng

buntot

nila ay tao. That’s why a lot of people, even Sovereigns, died trying to tame their own

hextosaurex

. It’s never easy to grip their tail.“

Napaawang na lang ang labi ni Alora.

“Come on, we have to keep going.”

Binuhat siya ni Yda at sinakay sa likod ng hextosaurex. Sumunod naman ito na pumwesto sa kanyang likod. Yda just tapped the body of Gallera and it instantly lifted its wings, one flap and they’re already above the ground, few more flaps and they went higher and higher.

“Oh my, god! We’re flying!” Alora squealed in excitement.

Nakikita niya ang unti-unti nilang pagtaas, hanggang sa ang pinanggalingan nilang burol ay sakop na ng kanyang mga mata. Sa kalayuan ay namataan niya rin ang palasyo.

Tuwang-tuwa pa sana siya, when suddenly, Gallera started soaring at full speed! Napatili si Alora, pakiramdam niya ay nahihila palabas ang kaluluwa niya sa bilis ng paglipad ni Gallera. She had never even been to an airplane, and now she’s on a flying creature soaring as fast as a jet plane! Thankfully, that speed only lasted for a minute.

“T-That was too fast!”

“You’ll get used to it.” Yda assured.

Napalingon naman si Alora sa tiya.

“Tiya Yda, if

hextosaurex

are so hard to tame, how come you were able to tame yours?“ She can’t help but question.

Hindi naman sa mababa ang tingin niya sa kanyang tiya, pero base sa pagkamatay ng ibang makakapangyarihang tao para magkaroon ng hextosaurex, paanong ang kanyang tiya na ang kapangyarihan lang naman ay ‘kayang malaman ang lasa ng pagkain kahit hindi ito tinitikman’ ay nakapag-tame ng sarili nitong hextosaurex?

“It was just all luck.” Mababa ang tonong sagot nito.

Ipinagkibit-balikat na lamang iyon ni Alora. Her tita must be so brave to do such life-taking act.

Makalipas ang ilang oras nilang pagbyabyahe sa ere ay napansin ni Alora na puro tubig na ang nasa kanilang baba. Nasa gitna sila ng karagatan. Ngunit hindi kalayuan sa kanila ay may mataas na bangin, sa tuktok no’n ay may kaisa-isang bahay. Doon unti-unting lumapag si Gallera.

“We’re here,” Yda announced. Nauna itong lumundag para buhatin pababa ang pamangkin.

Alora’s eyes are scanning the whole area. They’re at the edge of a mountain, the whole place is covered with green grass, no trees, just plain grass, but something peculiar caught her attention. Since they’re at the edge of the mountain, she can see the very end of the land… which is a cliff.

Tinakbo niya ang parteng iyon at nanlaki ang mga mata. Napakataas pala no’n. The sea looks terrifying, it’s so vast and so blue.

Naiintindihan niya na ang tiya. Kaya pala sinabi nitong malapit sa karagatan ang kanyang bahay pero mahirap abutin ang dagat. Literal nga talagang mahirap abutin.

“Alora! Halika na rito!” Tawag sa kanya ni Yda kaya muli siyang nanakbo pabalik.

Nakatayo ang tiya sa harapan ng isang bahay na gawa sa bato. May kalakihan iyon at tila matagal nang nakatayo roon.

Yda opened the door and welcomed her in.

“Welcome to your new home, Alora.”

Iginiya siya ni Yda papasok. Napuno ng pagkamangha ang mga mata niya nang makita ang loob. Matataas ang mga bintanang natatakpan ng pulang mga kurtina, mula kisame hanggang sahig ang haba ng mga bintana. Gayunpaman ay madilim ang lugar gawa ng mga pulang kurtina.

Napatingala siya nang biglang may umilaw sa taas. She was surprised to see a chandelier. Ngunit imbis na bumbilya, mga kandila ang naroon. Paanong bigla na lang iyong

bumukas

?

Maging ang fireplace sa may sala ay kusa ring bumukas!

Umakyat na sila sa hagdang gawa rin sa bato, halos lahat naman ng gamit na nakikita niya ay gawa sa bato.

Pagkaakyat nila ay naglakad pa sila ng kaunti bago binuksan ni Yda ang isang pinto na paarko ang hugis. Iyon na panigurado ang kanyang silid. Malawak ang loob no’n para sa kanya, tila Victorian era pa ang estilo. Iyong malaking kama ay mayroon pang telang nakakabit sa apat na poste ng kama, tila kulambo ng mayayaman, at mayroon ding lampara na nakasabit sa magkabilang gilid ng kama.

“Rest for now, Alora. Gigisingin na lamang kita pag kakain na.”

Pinasalamatan niya ang kanyang tiya bago ito lumabas. Pagkasara nito ng pinto ay nagtungo na siya sa kama niya at naupo roon. Halos lumubog siya sa kalambutang taglay no’n.

Hindi niya alam na may ganitong pag-aari ang kanyang tiya. Kung ganoon ay may kaya naman pala ito sa buhay. O baka naman pag-aari ito ng mga lola’t lolo niya at pinamana lang dito?

Ipinagkibit-balikat niya na lamang ang kanyang katanungan at nahiga na sa kama. Muli siyang nanalangin. She prayed and hoped na sana sa susunod niyang paggising, magising na siya sa reyalidad na kanyang kinagisnan.

“ALORA?”

Mahimbing na ang kanyang pagkakatulog nang makarinig ng isang tinig. Napakunot ang noo niya ngunit nanumbalik din sa pagtulog.

“Wake up, my Alora.”

“Hmm…”

“Alora, baby, come on, open your eyes.”

Inaantok pa rin siya pero para talagang may tumatawag na pwersa sa kanya para buksan niya ang mga mata. She slowly opened her eyes and sleepily looked at the woman gently smiling at her, beside her is a man who’s also warmly smiling at her. Kaagad nagising ang kanyang buong pagkatao.

“Mama! Papa!” Maliksi siyang bumangon at kaagad dinamba ng yakap ang mga magulang . “Sabi ko na nga ba,

nananaginip

lang ako!“ She expressed in relief.

Niyakap din siya pabalik ng kanyang mga magulang. Ramdam na ramdam niya ang braso ng mga ito sa katawan niya na halos magpaiyak sa kanya. Totoo nga, panaginip lang ang lahat. Wala na siyang dapat ikabahala.

Pero nang imulat niya ang mga mata at libutin ng tingin ang paligid ay bigla siyang napakurap. Naramdaman ng kanyang mga magulang ang pagkatigil niya kaya humiwalay na ang mga itio sa kanya at malungkot siyang nginitian.

Bumalik ang tingin niya sa mga ito ng may pangamba sa mga mata. “Ma? Pa? B-Bakit po tayo narito?”

They are in the place on Earth where she was eaten by light and teleported, the place in the middle of the forest where the magical flower is located.

“Hindi panaginip ang mga nangyari, Alora. Ito… Ito ang panaginip.”

“P-Po?”

“This is a dream but it is real. Mahirap ipaliwanag pero totoong kami ang nakakausap mo ngayon. This is the closest thing we can do to talk to you and be with you.” Paliwanag ng kanyang ama.

“Alora anak, listen to me.” Hinawakan siya ng ina sa magkabilang balikat at mariing tinitigan. “I need you to be strong. Hindi mo kami makakasama ng papa mo sa kaunting panahon but trust us, kapag nagkita muli tayo, hindi na tayo

magkakahiwalay

pang muli.“

“H-Hindi pa ako makakauwi, mama?”

“Hindi pa anak… Hindi pa sa ngayon. Hindi pa tayo ligtas kaya kailangan mo munang manatili kay tiya Yda mo.”

“Bakit hindi na lang din po kayo pumunta roon para maging ligtas na rin kayo? Bakit ako lang po ang

dinala

niyo sa

planetang

iyon, mama?“ Nabasag ang kanyang boses.

“Hindi pwede, anak.” Tila nahihirapang sagot ng kanyang ina.

“Bakit po hindi pwede?”

“It’s a long, complicated issue. Hindi mo pa maiintindihan sa ngayon. Dadating ang tamang panahon na malalaman mo rin… lahat-lahat. For now, I need you to be brave. Don’t trust anybody on Sun

Latreía

, trust only your tita, okay? Because as much as that planets hold magic, it also holds great deceit. Don’t let your guards down, Alora. Devils are always in disguise as beautiful beings in order to lure their victims. Don’t fall into their trap. Think carefully before letting a person get into your system. Do you understand?“

Napalunok si Alora. Hindi niya alam pero nakaramdam siya ng takot sa pinahayag ng ina. Para bang wala siyang mapagkakatiwalaan sa lugar na iyon kundi ang kanyang tiya lamang.

“Pero natatakot po ako…”

“No, don’t be.” alo ng kanyang ama. “You’re way better than them.”

“Paano po, papa? They have magical powers! What could be better than that?”

Her mother smiled and caressed her cheeks gently. “They don’t believe… but you do.”

MALAKAS na napasinghap si Alora kasabay ng pagbangon niya sa kinahihigaan. Linibot niya ang paningin sa paligid at nakitang nasa silid na ulit siya na binigay ng kanyang tiya Yda.

She can’t believe what just happened. She talked to her parents… in her dreams! But she knows everything really did happen. She was able to hug them, she can still feel their warmth embracing her. Nangilid ang kanyang mga luha.

She believes that really happened, she may not know how, but she’s sure it did. Pero sa lahat ng hindi siya sigurado, ang pinakanangingibabaw ay ang huling winika sa kanya ng ina.

“They don’t believe, but you do.”

That left her mind in chaos. She believes? Saan? Anong bagay ang pinaniniwalaan niya dahilan para isipin ng kanyang ina na angat siya sa lahat?

Hindi niya na maatim ang bumabagabag sa kanyang isipan kaya tumayo na siya mula sa kamang hinihigaan at nilisan ang silid. Pupuntahan niya ang tiya para sabihin dito ang napaginipan at itanong dito ang ibig sabihin ng sinabi ng kanyang ina.

Yda had given her a separate room, so she needed to search where her tiya’s room is. May kalakihan ang loob ng bahay ngunit tatlo lang naman ang kwarto roon. Pinuntahan niya ang isang kwarto pero walang tao sa loob no’n, pinuntahan niya ang isa pa ngunit katulad ng kanina, wala ring tao.

Her forehead creased. Nasa kusina kaya si tiya?

Tinungo niya ang hagdan ngunit pagtingin niya sa baba ay walang nakabukas na ilaw, napakadilim, kaya malaki ang tyansa na wala rin roon ang kanyang tiya. Pero kung wala ito roon, nasaan? Wala naman na siyang ibang mapaghahanapan dito kundi sa kusina na lang.

Ah, bahala na. I’m going downstairs. Her mind declared with finality.

Humawak siya sa dulo ng hagdan sa pag-aakalang railing ang naroon. Ngunit nabigla na lamang siya ng iba ang mahawakan ng kamay. Her eyes shifted to what she’s holding and saw a statue made of stone.

Had she mentioned that the house is full of antiques? Isa ang estatwang hawak niya roon. The said statue is in the form of a resting lion. Maganda ang pagkakaukit dito kahit halatang lumang-luma na, detalyado at tila bihasa sa pag-ukit ang gumawa. But she noticed something is a bit off with the statue. Dala marahil ng kalumuan ay nagkaroon na ito ng crack sa panga kaya bahagya nang nakanganga ang bibig nito.

Nabahala siyang baka malaglag ang parteng iyon ng leon kaya inangat niya ang bibig pasara. It surprisingly worked. The lion’s mouth closed although the crack is still visible. Nagkibit balikat na lang siya at nagbalak nang umalis. When suddenly… a weird noise filled the whole place, like a sound of stones sliding with each other.

She looked around to see where that sound is coming from and her eyes immediately grew wide in shock. Napatakip pa siya sa kanyang bibig, hindi makapaniwala ang mga mata niya sa nakikita. Each step of the stairs are moving!

Pataas nang pataas ang bawat hakbang hanggang sa ang hagdan na kanina ay pababa ngayon ay naging paakyat! Doon lang huminto ang tunog.

The stair now leads towards the ceiling, ngunit hindi pa pala doon natatapos, the part of the ceiling—where the end of the stair is pointing at—suddenly opened.

Alora is still shocked at this point. How did that happen ? It might has something to do with that statue! Her shock turned to amusement. Her curiousity started rising once again. What could be inside that doorway?

Indeed, Alora wouldn’t be Alora without her curiousity, and also of course, her bravery. Anyone can be curious, but not everyone can be brave enough to satisfy their creeping curiousity.

She walked towards the stair and took one step. Sinigurado niya munang hindi babagsak ang hagdan kapag inapakan niya, nang makasiguro ay saka siya nagsimulang umakyat. She’s taking each step with caution, and when she successfully reached the top, the first thing she did is to peek first inside the doorway.

Pumilig ang kanyang ulo sa pagtataka. Puro kulay kayumanggi ang nakikita niya sa loob, halos lahat yata ng naroon ay gawa sa kahoy hindi katulad ng karamihan sa parte ng bahay na gawa sa bato.

Pumasok siya sa loob, hindi niya lubos maintindihan kung anong klaseng silid ito. Iba-ibang bagay kasi ang nakikita niya, mga bagay na hindi niya pa nakikita sa tanang buhay niya.

Una niyang nilapitan ang isang shelf na may mga babasaging garapon, bawat garapon ay may lamang magkakaibang bulaklak na nakalutang sa tubig. Nakakamangha na parang kapipitas lang ng mga iyon kahit na halata namang matagal na iyong naroon base sa takip ng garapon na nangangalawang na.

Magtataka pa ba siya? This place is full of mindblowing phenomena she has yet to discover.

Lumipat siya sa kabilang istante, muli na naman siyang namangha nang makita kung ano ang nakalagay sa loob ng mga babasaging garapon. Mga pinreserbang insekto! Mga insektong wala sa kanilang mundo at tanging sa mundong ito lang talaga matatagpuan. Bawat garapon ay may pangalan ng naturang insekto. Tuwang-tuwa niyang pinagmasdan ang lahat ng iyon isa-isa.

Ang sumunod na estante ay naglalaman naman ng mga makalumang libro. Natatakot siyang humila at tumingin ng isa at baka bigla na lang maglagas ang mga pahina sa kalumaan. Kaya lumipat na lamang siya sa kabilang estante.

Kumunot ang kanyang noo sa pagtataka nang makita ang loob ng mga garapon. Walang tubig sa loob no’n, ang mga laman lang no’n ay… mga bato? She’s not quite sure. Basta ang lahat ng iyon ay kulay lila. Kumikislap din ang iba. It may be gems or birthstones, she has no idea. Basta’t may pangalan din ang bawat garapon, iba-iba rin ang dami ng laman no’n, merong mga puno, merong sakto lang, meron din namang kaunti.

Nakakapagtaka. Para saan ang mga iyon? Bihira ba ang mga batong iyon para kolektahin?

Kunot lamang ang kanyang noo habang tinitignan ang bawat bato. Until suddenly, the stones started vibrating!

Napasinghap siya at napaatras. Noong una ay mahina lang ang pagvibrate ng mga iyon, hanggang sa lumakas nang lumakas na pati garapon ay gumagalaw na rin!

Lumilikha na iyon ng tunog na lubha niyang kinakaba. Seconds later, the stones started glowing! Bukas-sara ang pag-ilaw ng mga iyon. Hindi niya alam ang gagawin. Lalo na’t nagsisimula nang mahulog sa estante ang ibang garapon.

Hala! Anong gagawin ko? She panicked.

“Alora! Anong ginagawa mo rito?!”

Napakislot siya sa biglang pagsigaw ng kanyang tiya. Nakatingin ito sa mga naghuhulugang garapon bago lumipat sa kanya ang tingin nito.

Mariin siyang napalunok. “W-Wala po akong—”

Hindi pa man siya nakakapagpaliwanag ay mabilis nang lumapit sa kanya si Yda at hinila siya palabas. Tuloy-tuloy siya nitong hinatak sa hagdan hanggang sa makababa sila.

“Bakit ka pumasok doon, Alora?! Paano mo nalaman ang lugar na iyon?!”

“H-Hindi ko po alam, tiya. Inayos ko lang naman po iyong bibig ng leon.”

Yda released a sharp sigh. “Still! Hindi mo pa rin sana pinasok iyon!”

“Bakit po?”

“Anong bakit?”

“Bakit po bawal?”

Yda released a sharp sigh. Wala siyang laban sa kalikutan nito. “Mga

importanteng

bagay ang

naroon

, mga bagay na hindi mo dapat

ginagalaw

.“

“Bakit po

importante

?“ She might come off as an annoying kid right now, but if being annoying means quenching her thirst for the truth then so be it.

“God. Ate raised an inquisitive child.” Yda whispered, referring to Alora’s mother.

Lumungkot naman ang mukha ni Alora. “Sorry po.” Mahina nitong bulong.

Napatingin naman sa kanya si Yda at kaagad lumambot ang mukha nito nang makita ang malungkot na ekspresyon ng pamangkin. Para magkapantay sila ay lumuhod si Yda saka marahang hinawakan ang magkabilang braso ni Alora.

“Hey, I didn’t mean that to be negative.” Alo niya rito pero hindi pa rin nagbago ang ekspresyon ng bata, malungkot pa rin. “Look, hindi ko pa kasi pwedeng sabihin sayo kasi hindi mo maiintindihan. You’re still a kid, a six year old girl.” Yda caressed her cheek then smiled reassuringly. “But don’t worry, when you grow up, I promise, I will tell you everything you want to know.”

Bahagyang nagliwanag ang mukha ni Alora dahil doon. “Talaga po?”

“Hm-mm,” Yda nodded then raised her right hand. “I promise.”

Napangiti na si Alora. She hugged Yda and Yda hugged her back with so much tenderness.

When she grows up, she’ll finally know everything… Oh, good heavens, she can’t wait to grow up!

VI

⚜ CHAPTER 6 ⚜

MAHAMOG ang paligid at malamig ang ihip na dala ng hangin. Iyon ang bumungad kay Alora pagkalabas niya ng bahay. Madaling araw pa lamang pero hindi siya makatulog nang maayos kaya pinagpasya niyang lumabas na lang. Tila nga’y nagmistulang usok na ang hamog sa kapal, pero hindi iyon naging sapat para bumalik siya sa loob.

Instead, she walked towards the end of the cliff. Sinakop ng kanyang paningin ang kalawakan ng dagat. Kalmado ito at naghahatid iyon ng kapayapaan sa kanyang magulong utak at kalooban.

Maingat siyang umupo sa dulo ng bangin. Umihip ang malamig na hangin at tumangay sa pag-ihip ang kanyang buhok. Humigpit ang kanyang yakap sa teddy bear na si Billy.

Tahimik lang siyang nakaupo. Iniisip ang mga pagbabago sa kanyang buhay, lalo na ang kanyang mga magulang at ang pag-uusap nila kanina. Gaano katagal siya maghihintay? Mananatili na lamang ba siya ritong ignorante sa mundong kinagagalawan niya?

Oo nga’t sinabi ng kanyang tiya na sasabihin din nito sa kanya ang lahat paglaki niya—ang kailangan niya lang ay maghintay—pero sapat nga ba ’yon? She can’t stand the fact that all she has to do is wait, she wants to do something more helpful. But how?

Tumingala siya sa langit, patuloy sa pagkinang ang mga bituin kahit unti-unti nang nawawala ang dilim sa kalawakan.

Ni hindi niya alam kung ilang planeta ba ang pagitan ng Latreía at ng Earth, o malala, kung nasa magkaibang solar system ba ang mga ito. She and her parents could be billions of lightyears apart and she wouldn’t know.

Marahas na lamang siyang napabuntong-hininga kasabay ng kanyang pagyuko.

Marahil ay kasing-lalim na ng dagat ang kanyang pag-iisip, nang may isang tunog ang pumukaw sa kanyang atensyon.

Napabaling ang kanyang ulo. It was a sound of something cracking.

Luminga siya para hanapin kung saan iyon nanggagaling. At nang matagpuan ang pinagmulan no’n ay nahuli niya ang sariling hininga. Her breathing abruptly stopped, and her heart seemed to do the same.

Nagkaroon ng bitak sa pagitan ng bangin at ng lupang kinauupuan niya!

Her body instantly froze. Halos umakyat lahat ng kanyang dugo sa ulo nang unti-unting humaba ang bitak. Mabilis na nilamon ng takot ang kanyang puso. Isang galaw niya lang ay maaaring bumagsak ang lupang kinauupuan niya.

Tumigil ang paghaba ng bitak. Napalunok siya, kahit nanginginig ay sinikap niyang tumayo nang may buong pag-iingat. Halos hindi siya huminga habang ginagawa iyon.

Ngunit hindi pa siya tuluyang nakakatayo nang muling humaba ang bitak!

Napatakip siya sa kanyang bibig. Napaatras siya pero kaagad ding napatigil nang makitang wala na nga pala siyang maaatrasan! Karagatan na ang sasalubong sa kanya!

Bumalik ang kanyang tingin sa bitak nang marinig niya muli iyon. Pinagpapawisan na siya nang malamig. Gusto niyang sumigaw para humingi ng tulong pero tila nawalan siya ng boses sa labis na takot.

Nanunubig na ang kanyang mga mata pero tinatagan niya ang loob. Huminga siya nang malalim at pinalis ang luha.

“Kaya mo ’to, Alora.” Pagpapatatag niya sa sarili.

Unti-unti siyang umayos ng tayo.

One… Pagbilang niya sa kanyang utak.

Two… Pinakatitigan niya ang lupa hindi kalayuan sa kanya, hindi iyon sakop ng bitak. Doon siya tatalon.

Three!

She jumped as the ground she’s standing finally fell into ruins. Tagumpay siyang nakaapak lagpas sa lupang bumitak. Pero hindi niya inaasahan na magkakaroon muli ng bitak sa lupang pinaglapagan niya! Dala ng kanyang pagtalon doon ay bumagsak din ang parteng iyon!

“Ahh!” Her body instantly dropped but her hands managed to grip the edge of the cliff.

She cried in fear. Nahihintakutan siyang tumingin sa paglalaglagan, na siyang kaagad niya ring pinagsisihan. Nalula siya sa taas ng pagbabagsakan niya at sa kahindik-hindik na lalim ng dagat.

Bumalik ang tingin niya sa taas, partikular sa kanyang maliliit na kamay na pilit na kumakapit. Napapaingit siya sapagkat dama niya ang bigat ng buong katawan sa kanyang mga kamay.

“

Tulong

! Tiya!“

Tears started flowing down her face. Her lips trembled in fear.

Gusto ko pang

mabuhay

.

Napapikit siya nang maramdaman ang pagbitak ng lupang kanyang hinahawakan. Her lips trembled even more, there’s no longer a way out.

Am I really just going to die this way?

She still wanna live. But how would she if fate seems to always go against her way?

Tuluyan nang bumigay ang lupang kanyang kinakapitan. Naramdaman niya ang mabilis na pagbagsak ng katawan pero tila nag-slowmo ang lahat sa kanya.

Wala siyang ibang marinig, kundi ang samu’t-saring memoryang naglalaro sa kanyang isipan. Mga masasayang memorya nang kapiling niya pa ang mga magulang.

Napapikit siya sa sakit nang bumagsak ang kanyang katawan sa tubig. Naramdaman niya ang pagbalot ng lamig ng tubig sa kanyang buong katawan. Bahagya siyang napadilat at ang huli niya na lamang nakita ay ang sinag ng araw na tumatagos sa tubig.

SAMANTALA, nakamasid sa kagandahan ng buwan ang isang lalaki. Kasalukuyan siyang nasa bintana ng kanyang tore habang hinahangaan ang papalubog na buwang halos kasing laki ng isang bundok.

The moon’s reflection is almost camouflaged through his deep silver set of eyes. No surprise, his eyes have always shared the same shade of gray with the moon, making him appear heavenly. Yet the scar across his left eyebrow makes him seem the total opposite of heaven.

Quietly, he opened his palm to reveal a round pendant. Mariin siyang napatitig doon habang napapatiim bagang.

Here goes again the crippling sensation inside his chest.

Hindi niya tuluyang binalik ang pendant sa babae dahil sa isang rason… iyon lang ang

natatanging

instrumento

para muli niya itong makita.

He drew a deep breath. His impulsive thought is slowly taking over again.

Marahas siyang umiling para alisin ang kaisipang iyon sa utak. He stood up to go back inside his tower. Pero pagkatalikod na pagkatalikod niya pa lang sa bintana ay binagabag na siya muli ng utak.

There was a pause of hesitation. It’s as if a snake is slowly approaching towards his direction, tempting him to bite the forbidden apple.

Napatingin siyang muli sa hawak na pendant. Eagerness displayed on his features no matter how much he masked it.

His hand balled into a fist. And just like Eve, he gave in…

With his eyes closed, he silently wished… ta

ke me to her.

In an instant, the pendant took him to his destination.

He instantly flapped his huge pitch black wings as soon as he noticed that he was above the ground, above the mountains in particular. The pendant led him to a vast land with a house made of stone at its very edge.

She must be here. He thought.

Tutunguin niya na sana ang bahay, ngunit nagpantig ang kanyang tenga nang makarinig ng tunog, tila isang bagay na bumagsak sa tubig. Sa hindi niya alam na dahilan ay kumabog nang malakas ang kanyang dibdib.

Mabilis siyang lumipad patungo sa kinaroroonan no’n, at halos mahulog siya sa kinaliliparan niya nang makita ang katawan ng batang babaeng unti-unting lumulubog sa tubig.

He quickly soared downwards like a bolt of lightning, and dove into the deep waters.

He flapped his wings underwater to help him swim fast. His chest pounded upon seeing her unconscious. He immediately reached for her and embraced her body, before using all his force to swim upwards, up above the water.

NAPAUBO si Alora kasabay ng paglabas ng tubig sa kanyang bibig. Habol-habol niya ang hininga habang may humahagod sa kanyang likod, tinutulungan siyang mahimasmasan.

Buhay pa siya… Oh my, god, buhay pa siya! Paano siya nabuhay? Akala niya ay katapusan na niya!

Umuubo-ubo pa rin siya habang patuloy naman ang isang tao sa paghagod sa kanyang likod.

Pero sandali…

Humahagod

sa likod?

Mabilis siyang napabalikwas ng bangon at napalingon. Nanlaki ang kanyang mga mata nang bumungad sa kanya ang isang batang lalaki na may pakpak na tila pang-anghel pero kulay itim! Hindi, mali… hindi purong itim ang pakpak nito, sapagkat mayroon itong ilang balahibo na kulay ginto!

Napaatras siya sa pagkakaupo nang makasalubong ang mga mata nitong napapalibutan ng itim na mga ugat! Pati sa gilid ng leeg nito ay may mga itim na ugat! He even has a long scar across his left eyebrow.

Fear registered on her eyes. A monster! Her mind screamed.

KITANG-KITA ng lalaki ang pagkatakot sa mukha ng babae nang makita siya nito. Kakaibang sipa ng sakit ang kanyang naramdaman.

Ano nga bang inaasahan niya? Lahat ay kinakatakutan siya dahil sa kanyang anyo. He’s nothing but a monster to everyone, a beast, a demon.

His wings fell back lifelessly. Pinili niya na lamang hindi magsalita at kaagad na lang tumalikod para umalis.

Hindi niya nais na magpakita sa babae, pero wala siyang nagawa. Mas pinili niyang iligtas ito kahit kasuklaman nito ang kanyang anyo, kaysa ang hayaan itong mamatay. He’d rather let her hate him than let her die. Atleast, she’d still be here to hate him.

He sighed before spreading his wings. He was about to fly when he heard her shout.

“Sandali!” Napatigil siya sa tangkang pag-alis. “S-Sandali lang,”

Nilingon niya ang babae at nakita itong pilit na tumatayo, pero muli lang itong bumagsak sa lupa. Kaagad siyang nataranta at nilapitan ang babae para alalayan.

“Hindi ka na dapat

gumalaw

kung hindi mo kaya.“ Walang emosyon niyang aniya.

Napatingin sa kanya ang babae, halos mahugot niya ang hininga nang sa pangalawang pagkakataon, nagsalubong ang kanilang mga mata.

“Sino ka?” Naitikom niya ang bibig sa naging tanong ng babae. “A-Ano ka?”

Napabuga siya ng hangin.

“Hindi mo ba nakikita? Isa akong halimaw.” Walang buhay niyang sagot.

Gumuhit naman ang pagtataka sa inosenteng mukha ng babae.

“Halimaw? May halimaw bang sumasagip?”

He was taken aback with her answer. Habang ang babae ay nanatiling takang-takang nakatingin sa kanya.

He bowed his head. He didn’t know what to say.

“Ako si Alora.”

Mula sa pagkakatungo ay napatingin siya sa bata.

Seryoso ba ito? Nagpapakilala ito sa kanya?

Siya ang kauna-unahang taong naglakas loob na magpakilala sa kanya.

“Ikaw? Wala ka bang pangalan?” Pangungulit nito.

Napaiwas lang siya ng tingin. Hindi niya alam ang isasagot. Ang tanging pagpapakita pa lang niya rito ay isa nang malaking pagkakamali, lalo na kapag sinabi niya rito ang kanyang pangalan.

“Kung wala kang pangalan, ako na lang ang magbibigay sayo.” Napunta ang hintuturo nito sa baba na tila nag-iisip talaga nang malalim. “Aha!” Nagliwanag ang mukha nitong tumingin sa kanya. “Vio.”

[Vi•yo] Malawak itong ngumiti. “Kuha mula sa salitang Savior. Salamat sa pagligtas sa akin. Dahil dyan ay bibigyan kita ng premyong

pagkakaibigang

pang

habangbuhay

!“

She spread her arms, and he wasn’t expecting that she would throw herself to him for a big hug he had never, ever, had before.

Nanigas siya sa kinatatayuan. Nagwala ang kanyang sistema, pero nang maramdaman niya ang paghigpit ng yakap nito sa kanya ay unti-unting naging payapa ang kanyang pakiramdam.

“ANG ganda,” humiwalay si Alora sa pagkakayakap sa lalake nang madako muli ang kanyang atensyon sa pakpak nito.

Pumunta siya sa likod nito para mapagmasdan ang itim na itim na pakpak nito.

“Pwede ba tayong

lumipad

?“ she asked in excitement.

“Kailangan ko nang umalis.”

Bumagsak ang balikat ni Alora sa sagot nito. “Aalis ka na kaagad?”

Tumitig lang sa kanya ang batang lalaki. Hindi yata ito marunong gumawa ng ibang ekspresyon, tanging iisa lang.

“Bawal ka bang manatili muna?” sumao niya.

Napabuntong hininga naman ang batang lalaki. Gusto niya ring manatili pero hindi pwede. Baka malaman na nilang tumakas siya.

“Hindi pwede.”

Napayuko na lang si Alora. Akala niya ay magkakaroon na siya ng kaibigan, o kahit ng kalaro man lang. Pero mukhang madamot talaga ang mundo sa kanya.

“S-Sige pala, mag-iingat ka.” Iyon na lang ang kanyang winika.

Muling napabuntong hininga ang kanyang kaharap. Tila ito nahihirapan sa hindi niya alam na rason.

“Babalik ako.”

Nanlaki ang mga mata niyang napatingin sa lalaki. Nagbabadya ang malaking ngiti sa kanyang labi sa narinig.

“T-Talaga?”

“Oo.”

“Pangako?”

“Pangako.”

Doon na sumilay ang malawak na ngiti sa kanyang labi. Bahagya pa siyang napatalon sa tuwa.

“Sabi mo ’yan, ha!”

Tumango lang ang lalake. “Basta pagkaalis ko ay pumasok ka kagad sa bahay niyo. Magbanlaw ka para hindi ka magkasakit, para pagbalik ko ay lilipad tayo. Maliwanag ba?”

Sunod-sunod na tumango si Alora.

“Masusunod!”

Hindi na napigilan ng lalaki ang mapangiti. Pero bago pa iyon mapansin ng babae ay kaagad na siyang tumalikod. He glanced at her one last time before spreading out his wings and flew.

MANGHANG-manghang pinagmasdan ni Alora ang paglipad ng lalaki. Aaminin niya noong una ay nahintakutan siya sa anyo nito, pero nang mapagtanto niyang ang nilalang na iyon ang siyang nagligtas sa kanya ay parang bula na naglaho ang kanyang takot.

He saved her life. He may look dangerous but she feels that he will never bring her harm.

Umihip ang hangin kaya napayakap si Alora sa sarili. Doon niya lang napagtanto na basa nga pala siya. Kaya bago pa magkasakit ay nanakbo na siya papasok ng bahay at ng kanyang kwarto. Sinunod niya ang sinabi ng batang lalaking magbanlaw nang hindi magkasakit.

Iniisip niya pa lang na lilipad sila ay napupuno na siya ng kasabikan. Pero wala pa siyang magagawa sa ngayon kundi ang maghintay. Ayos lang iyon para sa kanya.

Parang kanina lamang ay kinasusuklaman niya ang kaisipang maghintay. Pero ngayon, tila yata wala na iyong problema sa kanya.

Handa na siyang maghintay, kahit gaano pa katagal.

VII

⚜ CHAPTER 7 ⚜

“BAKIT tila

malungkot

ang

pamangkin

ko?“ Nag-aalalang tanong ni Yda kay Alora nang makitang hindi nito masyadong ginagalaw ang pagkain.

Matamlay namang napatingin si Alora sa kanyang tiya. Kasalukuyan silang naghahapunan sa hapag.

“Wala po tiya, namimiss ko lang sila mama.”

That was half truth, half lie. Totoong namimiss niya na ang kanyang mga magulang, pero ang puno’t dulo talaga ng kanyang kalungkutan ay dahil hindi na dumating ang kanyang hinihintay. Isang linggo na ang nakalipas pero hindi pa rin bumabalik ang lalaki, ni anino nito ay hindi niya na nakita pa.

“Stay strong, Alora. Time will come.” Pag-alo ni Yda. Hindi niya maiwasang maawa sa pamangkin. Gayunpaman ay wala siya sa pwesto para sabihin dito ang lahat.

Yda cleared her throat.

“Matapos nga pala nito ay may pupuntahan ako. Huwag kang lalabas ng bahay, maliwanag ba?” Paglilihis ni Yda ng usapan. Tumango naman si Alora habang patuloy na kumakain. “Hindi ako maaaring basta-

bastang

umalis ng palasyo kaya kailangan kong pormal na

magpaalam

. Babalik din naman ako bago

magdilim

. Kung sakaling magutom ka ay marami namang pagkain sa

kusina

. Huwag ka lang lalabas ng bahay, okay?“

“Okay po, tiya.”

“Good.”

Matapos silang kumain ay naghanda na ang kanyang tiya sa pag-alis. Nag-aabang lang naman siya sa sala habang pinagmamasdan ang aranya (chandelier) sa kisame, napapaisip siya kung paanong hindi nauupos ang mga kandila roon. Panigurado ay mahika ang dahilan.

“

Lilisan

na ako, Alora.“ Lumapit sa kanya ang tiyang handa nang umalis. “Ang mga habilin ko, ha? Sundin mo.”

Tumango lang siya. Buong akala niya ay didiretso na ito sa pinto para lumabas, pero nangunot ang kanyang noo nang hindi ito umalis sa kinatatayuan. Sa halip ay may nilabas itong bagay mula sa bulsa ng bestida.

It’s the round pendant.

Napaayos siya ng tayo.

“Para saan ’yan, tiya?” Taka niyang tanong kahit may ideya na siya.

“I need to teleport, para mas madali.”

Pagkasabi nito no’n ay wala pang isang minuto ay may lumabas na’ng simbolo sa paanan ni Yda. Ngunit hindi iyon kapareho ng simbolong lumabas sa kanya noong lisanin niya ang kanyang planeta. Ang simbolong gumuhit sa tiya ay patong-patong na mga hexagon na may bilog sa loob. Hindi rin ginto ang liwanag no’n kundi kulay lila. Sabay-sabay na umiikot ang mga hexagon, at nang mabuo no’n ang isang partikular na ayos, lumiwanag ang mga hugis ng nakakabulag na kulay dilaw.

Naitakip niya ang braso sa mata. Nang mawala ang liwanag at tignan niya ang tiya, wala na ito ro’n.

Ilang beses siyang napakurap.

She was struck for a minute. It would probably take time before she gets used to those kinds of magic.

She shook her head before quickly heading back to her room.

PAGBALIK niya sa kanyang silid ay matamlay siyang umupo sa kama. Kung gaano siya kasabik noon, gano’n siya kadismaya ngayon. She hoped too much.

Napapabuntong-hininga na lamang siyang nahiga ng kama. Ipipikit na sana niya ang mga mata nang may mamataan siya sa kanyang tabi.

Napabalikwas siya ng bangon.

“Billy!”

Nabibigla niyang kinuha ang teddy bear at mahigpit na yinakap. Walang masidlan ang kasiyahan niya. Akala niya ay tuluyan nang nawala ang teddy bear. Nakasama kasi ito sa pagbagsak niya sa tubig.

Natigilan siya nang may mapagtanto. Nilayo niya sa kanya ang teddy bear at nagtataka itong pinagmasdan.

“Paano ka napunta rito, Billy?”

Hindi ba dapat ay nasa pinakailaliman na ito ng dagat? Imposible…

“Magulat ka kapag sinagot ka niyan.”

Muntik na siyang mapatalon. Marahas siyang napalingon sa pinanggalingan ng pamilyar na boses na iyon. At ganoon na lamang ang panlalaki ng kanyang mga mata sa taong ngayon ay nakatayo sa balkonahe ng kanyang kwarto!

Madilim sa labas dala ng paggabi pero kitang-kita niya ang malalaki nitong pakpak. Kumislap pa ang ilang gintong balahibo ro’n.

“Vio!!!”

Mabilis siyang tumalon pababa ng kama at patakbong tinungo ang lalaki.

“Bumalik ka!” Tuwang-tuwang pahayag niya pagkatigil niya sa harap nito.

“I promised, didn’t I?”

Kumislap ang mga mata ni Alora, lalo na nang makita ang maliit na ngiti sa labi ng lalaki.

He’s smiling. And that made his dangerous features look so gentle.

“Come. Gusto mong lumipad, hindi ba?”

Namilog ang mga mata ni Alora sa kasabikan bago sunod-sunod na tumango. Mas lumapit siya sa lalaki. When she settled right in front of him, his arms immediately wrapped around her waist.

“Ikaw ba ang

nagbalik

kay Billy?“ Hindi niya mapigilang tanong.

“Yeah… for the second time.”

Kumunot ang noo ni Alora. Ano raw? Hindi niya narinig ang huli nitong sinabi. Tatanungin niya palang sana kung ano ang sinabi nito nang maunahan na siyang magsalita ng lalaki.

“Hold tight,” bulong nito kaya awtomatikong humawak si Alora sa magkabilang balikat nito.

“Ready?” Tumango si Alora at iyon na ang senyales ng lalaki para ibuka ang kanyang pakpak. He charged and swiftly ascended high.

Mahigpit na napakapit si Alora sa kanyang balikat. Kahit na hindi ito ang unang beses niyang mapa-ere ay ninenerbyos pa rin siya. Baka magkamali itong lalaking ito at bigla na lang siyang mabitawan.

“Don’t worry. Hindi kita hahayaang

mapahamak

.“ Tila nabasa ng lalaki ang kanyang iniisip kaya napanguso siya. Mahina namang napatawa si Vio sa kanyang naging reaksyon.

“I’ll show you something.”

“Ano naman iyon?”

Ngumiti lang ang lalake at biglang pumadapa ng lipad kaya nanlaki ang kanyang mga mata, ang kapit niya sa kanyang balikat ay naging yakap na sa batok nito.

Kitang-kita niya ang bawat pagaspas ng pakpak nito dahil sa kanilang posisyon. Wala sa sariling hinaplos niya ang mga balahibo ng pakpak nito. Napakalambot no’n at talaga namang itim na itim. Napakaganda din ng kakaunting gintong balahibo roon na tila ba mga naligaw lang. Kumikislap pa ang mga iyon.

Tahimik niyang hinahangaan ang kagandahan ng pakpak nito. Napunta lamang ang atensyon niya sa paligid nang makitang napapalibutan na sila ng mga ulap.

“Wow,” wala sa sarili niyang naibulalas.

Madilim ang paligid pero nang dahil sa nagkikislapang mga bituin at bilog na bilog na buwan ay may naghahatid pa ring liwanag sa kanila.

Unti-unti silang lumapag sa isang ulap at talaga namang gulat na gulat siya nang matuntungan nila ang ulap. Hindi sila tumagos! Their feet landed on the cloud and she wasn’t expecting that they would be able to perfectly stand above!

“Wow!” Hindi siya makapaniwala. Sinubukan niyang maglakad at talagang hindi siya lumulubog o kung anoman. Para lang siyang nakaapak sa isang napakalaking cotton candy dahil sa lambot ng ulap. “Ang galing!”

Tahimik lamang siyang pinagmamasdan ng lalaki habang bahagyang napapangiti. Pero nang nilingon siya ni Alora ay kaagad niyang kinubli ang ngiti at napatikhim.

“Paano ito naging posible?”

Nagkibit-balikat lang ang lalaki at nilapitan na siya.

“Come, hindi pa ito ang ipapakita ko sayo.”

“Talaga? Meron pa?”

Tumango lang ang lalaki at nagsimula nang maglakad. Kaagad naman siyang hinabol ni Alora na bahagya pang tumatalon-talon, pinagmamasdan nito ang paang umaapak sa ulap. Ngunit nang maabot nila ang dulo ng ulap ay kaagad siyang natigilan. Napatingin siya sa harap, meron pang ulap na susunod pero may pagitan na.

Tumingin siya sa lalaki nang ilahad nito ang kamay sa kanya.

“Lilipad ba tayo, Vio?” Tanong niya.

Umiling naman ang lalaki. “

Tatalon

tayo.“

Nanlaki ang mga mata niya. Bumalik ang kanyang tingin sa susunod na ulap. Hindi naman iyon masyadong malayo pero nakakatakot pa rin. Dagat pa rin ang nasa ilalim nila at ayaw niya nang mahulog pa ulit. She was traumatized of the sea.

Napalunok siya at napaatras. “H-Hindi ko kaya.”

“I’ll keep you safe. I promise.”

She looked at him, he is looking at her with reassurance.

Napahinga siya nang malalim at sandaling napapikit. Pagkadilat niya ay dahan-dahan niyang tinanggap ang nakalahad na kamay ng lalaki.

“Okay.”

They both faced the edge. Umatras sila ng ilang hakbang para bumwelo, bago magkahawak-kamay na tumakbo at tinalon ang pagitan!

Parang muling nagslowmo ang lahat kay Alora nang makatalon sila. Humahampas sa kanyang mukha at katawan ang malamig na hangin. Her heart is pounding fast and her blood seems to flow faster. Humigpit ang kapit niya sa kamay ng lalake.

Fortunately, they were able to land safely. Nanlalaki pa ang mga mata ni Alora pagkaapak nila sa kasunod na ulap. She can’t believe she did it!

“I’m safe!” She shrieked. Napasalampak pa siya sa ulap para damhin na nakaligtas talaga sila.

“I promise, didn’t I?”

Napatingin siya kay Vio. He has that sly smirk on his face again.

“Come, marami pa tayong tatalunin.”

Hinila siya patayo ng lalaki at sabay sila muling nanakbo. Ilang pagitan ang kanilang tinalon at sa lahat ng iyon ay hindi na nakaramdam ng takot si Alora. Kakaibang saya pa nga ang nararamdama niya sa kanilang bawat pagtalon. She felt so free.

Hinihingal sila parehas nang tumigil sa pagtakbo.

“We’re here.”

Nangunot ang noo ni Alora. Parehas lang naman ang itsura ng paligid sa kanina. Ano ang dapat niyang makita?

Napatingin siya kay Vio na nasa dulo ng ulap. Tumingin ito sa baba kaya lumapit din siya sa dulo at tumingin sa ibaba.

She was left speechless when she saw what’s underneath. Dagat pa rin iyon, but there’s something blue underwater that’s glowing. Napapalibutan noon ang buong karagatan, making the sea glow in the dark.

“Ano ang mga ’yon?”

“The light of the dead. They say each light represents the souls that lost their lives during the

chaos

.“

“Wow,” hindi niya na mabilang kung ilang beses niya nang sinabi iyon ngayong gabi. Walang perpektong salitang nakakapaglarawan ng mga nakikita niya kundi ‘wow’.

Umupo sa dulo ang lalaki kaya ginaya niya ito. She sat beside him and admired the sea full of blue light.

Sandaling namayani ang katahimikan sa kanila. But it was not the kind of silence that emits awkwardness, rather, it was a comforting one.

“Babalik ka pa ba, Vio?” Biglang tanong ni Alora sa gitna ng kanilang pananahimik.

Napatingin sa kanya ang lalaki.

“Gusto mo ba?”

“Oo naman.”

“Then I will.”

A smile automatically appeared on Alora’s face, while he remained staring at her, memorizing all her soft features.

“Omg, your eyes!” Biglang napaharap sa kanya si Alora na nanlalaki ang mga mata. “N-Naging silver!”

Vio just smiled, unfazed of what she said. “They turn silver under the moon.”

Napatingala si Alora at nakitang naroon nga ang buwan mismo sa kanilang itaas. Bumalik ang tingin niya kay Vio, pero nakatingala na rin ito at payapang pinagmamasdan ang buwan. Gayunpaman, pinagmasdan niya pa rin ang mga mata nito sa ganoong anggulo. Tila kumikislap ang pagkasilver no’n.

“Don’t you just love the moon?” Tanong ng lalaki at tumingin kay Alora.

“I do.”

“Mayroon akong alam na lugar kung saan kasing laki ng buwan ang bundok.”

Namilog ang mga mata ni Alora. “Talaga?!”

“Oo. Tila lumulubog ang buwan doon, sa sobrang laki ay ang kalahati lamang ang makikita mo dahil ang kabilang kalahati ay nasa ilalim.”

“Wow!

Dalhin

mo ako roon!“

“Hindi pa pwede sa ngayon.”

Napanguso si Alora. “Bakit hindi?”

“Kasi bawal pa, delikado. Hindi ko masisigurado ang kaligtasan mo.”

Lumungkot ang ekspresyon ni Alora. “Ganoon ba? Sayang naman.”

“Pero huwag kang mag-alala, kapag lumaki na tayo at kaya ko nang makipaglaban at masiguro ang kaligtasan mo, dadalhin kita roon.”

Tila naman nagliwanag ang mukha ni Alora sa pinahayag ni Vio. Napahawak pa siya sa magkabilang balikat nito.

“Pangako?”

“Pangako.”

Bumalik ang ngiti sa kanyang mga labi.

He promised , that’s all that matters. Because whatever it takes, she knew… he would never break his promises.

VIII

⚜ CHAPTER 8 ⚜

Indeed, the new world she’s living in is something everyone would die to be part of. It’s full of wonderful magics and creations, unicorns and legends, mysteries and histories. It’s a fantasy that came into life, a fantasy made into reality.

However, for the past twelve years, the inevitable truth slowly marched into her. The sparkles have turned into ashes of pain and torment, and all what’s left is the truth that is yet to come.

Just like how we, humans, grow up and our minds that were once filled with pure and innocence, eventually got engulfed by the dark, cruel reality.

Can you still remember? Who are you before pain changed you?

“HAPPY birthday to you! Happy birthday to you! Happy birthday, happy birthday, happy birthday to you!”

Naalimpungatan ako sa ingay na narinig. Napaungol ako at umikot sa kabilang parte ng kama. Tinakpan ko rin ng unan ang aking tenga upang hindi makarinig ng ingay.

“Good morning, my dear Alora! Today’s your special day!” Ngunit dinig na dinig ko pa rin talaga ang masayang wika ni tiya. I just replied with an irritated groan.

“Alora! Bangon na sabi!”

Hinatak nito ang unang tumatakip sa aking mukha. I moaned in protest. I still wanna continue my disturbed sleep! What’s so special with birthdays anyway?!

Padarag akong bumangon. Kilala ko si tiya, hindi siya titigil kakatalak hangga’t hindi ko siya sinusunod. Still, my eyes remained closed as my forehead remained creased.

“Come on, Alora! Make a wish and blow your candle!”

I breathed heavily before deciding to finally open my eyes. I just stared at the cake tiya is holding, I didn’t bother to wish and just blew the flame off the tiny candle.

I’m actually no longer surprised that tiya would do this. Ganito naman lagi ang ganap tuwing kaarawan ko. I already expected this.

“Happy 18th birthday, Alora! Naku! Dalaga na ang pamangkin ko!”

Tiya approached me after placing the cake on the table. She hugged me dearly.

Napahinga ako muli nang malalim, pinatong ko na lang ang isang kamay sa kanyang likod, iyon na ang pagyakap ko pabalik.

“Can I continue my sleep now, tiya?” I asked, more like begged.

Napapatawa naman itong humiwalay sa akin.

“Okay okay. Get back to sleep now, sleepyhead.”

Pagkaalis nito ng kama ay kaagad kong binagsak ang katawan sa kutson. I heard the door shut. Finally, I can now sleep in peace.

But who am I kidding? I know I can no longer continue my sleep now that I’m already wide awake. I clutched the pillow I’m holding. Kagabi pa lamang ay nangangamba na ako para sa araw na ito. I remembered praying not to wake up even just for this day. Oh, how I hate my birthday.

12 years… 12 years have passed yet I’m still here in this world, waiting for a miracle that someday, my parents will show up and we will go home and then we’ll be all together again. I’ve waited, days, weeks, months, until it turned to years, then to a decade.

Tuwing kaarawan ko ay laging tumataas ang pag-asa kong babalik na sila. Of course, it’s a birthday, parents are supposed to be there with you. Pero ilang kaarawan ko na ang lumipas, ilang kandila na ang hinipan ko at sinabihan ko ng aking hiling na sana ay umuwi na ang mga magulang ko. But until now, wala pa rin.

I harshly released a sigh. Ayoko nang mag-isip pa ng kung ano-ano kaya bumangon na lamang ako at nagtungo ng banyo. I did my morning rituals. I’m planning to head to the town just so I could distract myself and forget about this stupid birthday.

Dito sa mundong ito ay hindi uso ang telang maong, tanging mga kalalakihan lang ang nagsusuot ng pantalon. Ang kasuotan naman ng mga kababaihan ay bestida na hanggang tuhod o talampakan. Ang sinuot ko ay isang berdeng bestida na may habang dalawang pulgada lampas ng aking tuhod. Hapit ito sa bandang dibdib at tyan ngunit pagdating sa bewang pababa ay paagos na ang estilo nito. Ang manggas naman nito ay bahagyang palobo. This is the style of clothes people wear in this world.

Mula sa coat rack ay kinuha ko ang aking balabal na abot naman hanggang aking talampakan. I tied the cloak’s string around my neck before heading to the balcony of my room. Nadaanan ko pa ang vanity mirror kaya nakita ko ang matingkad na kulay ng aking buhok. It’s unusually vibrant.

My hair has turned goldish over time. I actually have no idea how that happened. Napansin ko na lang na sa bawat araw ay nagiging ginto ang ilang hibla ng buhok ko, it started when I turned seven, hanggang sa lahat na ng buhok ko ay kulay ginto. I didn’t make it a big deal though.

Sinalubong ako ng malamig na simoy ng hangin pagkaapak ko sa balkonahe. Base sa papasikat pa lang na araw ay alas kwatro pa lamang ng umaga, a perfect time to venture.

Nasa dulo ng bangin ang bahay na ito at nagkataong ang kwarto ko ang nakatapat sa dagat. Kaya naman isang talon mo lang sa balkonahe ay sa dagat na ang bagsak mo.

I closed my eyes then inhaled deeply to let the fresh air enter my system. I then reached for the hood of my cape and covered my head. When I opened my eyes, I was welcomed with the calm yet terrifying sea that seemed to have no end.

Mataas ang bangin. If you were to jump, it will take you almost a minute to splash into the water. How did I know? Well…

I let out a shout, and while I do, I am constantly patting my mouth to create a noise, but it was a signal for him.

I waited for a moment. Few seconds later, a horrifying movement transpired in the middle of the ocean, a certain sea creature is moving in an unbelievable speed, creating enormous waves on its each side.

Limang beses akong humakbang paatras. I calculated everything and when the creature reached the distance I conceived, I ran in an instant and jumped from the balcony’s railing without a single hesitation!

Dinipa ko ang aking mga braso habang patuloy ang aking paghulog. Binalanse ko ang aking katawan upang mas mauna sa pagbulusok ang aking pang-itaas na katawan sa pang-ibaba. Now I look like I’m diving. Pero bago pa man ako bumagsak sa tubig ay mayroon nang sumulpot sa ibabaw ng tubig na siyang sumalo sa akin. Napangisi ako.

I knew my calculation was right.

Mabilis akong kumapit sa palikpik nito kasabay nang maliksi nitong paglangoy paalis, ang ibabaw na katawan nito ay nanatili sa ibabaw ng tubig upang manatili ako sa taas ng tubig at hindi mabasa.

“Good job, Sylvester!” I tapped its body as gratitude. “To the floating mountains we go!”

Its fin that I’m holding on is half my height, ganoon iyon kalaki. Kaya kahit nakatayo ako ay ayos lang dahil nakakakapit pa rin ako rito.

Sylvester is a Sharktopus. Yeah, I just made that word up. Wala talaga akong ideya sa kung anong klaseng nilalang siya, o sa kung anong tawag sa kanila. Kung ikukumpara lang kasi sa planetang Earth, mukha siyang pinagsamang shark at octopus. Sylvester has a head and a body of a great white shark and eight tentacles of an octopus as its tail. It lives in the very depth of the ocean that no man can ever reach, nevertheless, it has an ability to be on land with the help of its ten thick legs, similar to a crab, attached below its shark body. Meron din itong dalawang malalaking sipit sa harapan nito na kayang tirisin ang isang tao ng walang kahirap-hirap.

Yes, this is the creature I saved before, iyong sa pamilihan. One day, it just appeared in front of our house. Gulat na gulat ako kahit na apat na talampakan pa lang siya no’n. Nakatayo ito gamit ang naglalakihan nitong mga paa, hula ko ay umakyat ito mula sa bangin dahil doon lang naman may dagat. Ang hindi ko alam ay kung paano niya ako nasundan, paano niya nalamang dito ako nakatira. Wala naman akong nakuhang sagot mula rito dahil hindi ito nakakapagsalita. Since then, we became friends. Ako lang ang nagbigay sa kanya ng pangalan. We explored the ocean together. Wala rin naman akong ideya na lalaki ito ng dalawampung talampakan. Bata palang pala ito nang niligtas ko.

Humigpit ang kapit ko sa palikpik nito nang mas bumilis ang kanyang galaw.

The teal cloak I’m wearing is flying with the wind. Sumasabay ito sa malamig na ihip ng hangin.

The sun is starting to rise like it came deep below the ocean, giving the skies a tint of blooming orange, and letting the sea capture the golden shade of sky.

Mula sa hindi kalayuan ay namataan ko ang sunod-sunod na pagtalon sa tubig ng mga nilalang pandagat. I know those creatures, they are seahorses, literally, seahorses. They are green sea creatures that have an upper body of a horse, and a fish tail. Kasing laki sila ng mga kabayo. Nakakamangha ang sabay-sabay na kanilang pagtalon at paglusong sa tubig.

A contented smile appeared on my face as I watch the wonderful scenery. Dumiretso muli ang tingin ko, at ang aking ngiti ay naging ngisi nang mamataan ang lumulutang na mga naglalakihang tipak ng bato sa langit.

They are called floating mountains because they literally look like small floating mountains with its own trees and own land and even own animals living in it.

Naramdaman ko ang pag-ikot ng isang galamay ni Sylvester sa bewang ko kaya hinanda ko na ang sarili. Bumitaw ako sa kanyang palikpik kahit mas lalong bumilis ang paggalaw nito papalapit sa mga lumulutang na bundok. I slightly bent my knees and stared at one particular floating mountain.

Velocity. Calculated . Distance. Calculated .

Here it goes. In three, two, one…

“Sylvester! Now!”

With the use of his tentacle around my waist, he threw me up high and fast! I reached for a hanging root beneath the mountain and grabbed it tight. Marami ang mga nakasabit na ugat sa ilalim kaya katulad ng lagi kong ginagawa, iyon ang ginamit ko para makaakyat sa pinakalupa ng bundok.

And when I reached the top, I got to see the wonder of other mountains floating around me. It felt wonderful.

I closed my eyes and let the fresh air enter my lungs. Atleast, even though I haven’t been with my parents for a while, I have discovered a new world where one’s fantasy is their reality, our reality.

I looked at my wrist and saw my tattoo… a marking every Sun Latreían possesses. This serves as an evidence that somehow, even though I came from other planet… I know, I belong here.

IX

⚜ CHAPTER 9 ⚜

“WE’RE off to town, Sylvester.” I patted his body, signalling him to start swimming.

Nagpalipas lang ako ng oras sa bundok at ngayo’y sa bayan na nga kami papunta.

I relaxed myself above him. Nakaupo ako ngayon sa tuktok niya habang dinadama ng aking palad ang tubig-dagat sa aking gilid.

Hindi nagtagal ay namataan ko na ang bayan. Bumagal ang paggalaw ni Sylvester para hindi siya mapansin ng sinoman. Kung titignan sa malayo ay para lamang akong lumulutang sa tubig nang paupo, hindi naman iyon kagulat-gulat dito, sa dami ba naman ng bagay na hindi imposible sa mundong ito ay normal lang iyon. Hindi na rin nakakapagtaka kung may alaga kang kakaiba, they will think that you just tamed the creature. Pero iba si Sylvester sa lahat, sa pagkakaalam ko ay wala nang iba pang Sharktopus kaya magigimbal ang lahat kapag may nakakita sa kanya. In short, he should be kept as a secret.

“Thanks, bud.” Umalis na ako sa pagkakaangkas sa kanya nang maabot naming ang pyer.

Inaangat nito ang isang galamay sa tubig bilang sagot. Napangiti na lang ako hanggang sa pag-alis nito.

Muli kong pinatong sa aking ulo ang hood ng aking cloak bago ako tumalikod at nagsimulang maglakad. Ang pamilihan ang unang lugar na iyong madadaanan dito sapagkat iyon ang pinakamalapit sa pyer, pero kung magpatuloy ka sa paglalakad ay iyo ring masisilayan ang iba pang estruktura sa bayan.

Napakunot ang aking noo nang mapansing walang kahit sinong tao sa paligid. Kahit isa ay wala. Tanging ako lamang ang narito. Pamilihan ito kaya dapat ay maraming mga nagbebenta at namimili, dapat ay maingay ngunit napakatahimik. Nagmistulang ghost town ang paligid.

Mas lumalalim ang kunot sa aking noo. Something is not right.

“Sa wakas! Lumabas na!” Napatingin ako sa isang direksyon nang makarinig ng boses.

There I saw a little girl smiling widely as she stares at her wrist. I approached her and I wasn’t wrong with my speculation. What she’s being happy about is her Power Notch finally appearing.

Power Notch is one’s life percentage, isa iyong maliit na tattoo na nakatatak sa pulso. 100% ang normal na nakasulat if you’re old and healthy enough to have a full life percentage. Una iyong lumalabas sa pulso pagkatungtong mo ng pitong taong gulang. However, one will not immediately have a hundred percent life percentage, kadalasan ay nagsisimula sa 30%. Pataas iyon nang pataas kapag patanda ka nang patanda o kaya nama’y kung palakas ka nang palakas. Nagiging isang daang persyento ang power notch sa pagtungtong ng kanilang ika-labingwalong taong gulang. Nababawasan din iyon kapag ika’y naaaksidente, pisikal na nasasaktan, o nagkakasakit. Makikita mo ang pagbabago ng persyento sa iyong pulso, pero aangat din naman ang porsyentong iyon sa oras na ika’y gumaling. Unless you die, 0% power notch immediately means death.

“Wow, 28%. Not bad.” Mabilis na napalingon sa akin ang bata at nanlaki ang mga mata.

I removed my hood and smiled at her. Madungis ang damit nito at may ilang grasa pa ito sa mukha, maputi siya kaya kitang-kita ang mga iyon.

“Hello.” Nakangiti ko siyang binati. I have to ask something.

“H-Hello po.” Nahihiya nitong bati pabalik.

I squat a little para hindi ito mahirapang tingalain ako.

“

Nasaan

ang mga

magulang

mo?“ Tanong ko. Malaki ang posibilidad na kung nasaan ang mga magulang niya ay naroon din ang mga tao rito.

“Nasa town center po.”

Napatango naman ako bago umayos ng pagkakatayo. “Pupunta ako roon, gusto mo bang sumama?”

Bahagya pa muna itong nag-isip bago tumango. “Sige po, ate.”

Ang town center ay matatagpuan sa gitna ng bayan, the name says it all. Doon matatagpuan ang isang malaking entabladong yari sa kahoy. Sa entabladong iyon ginaganap ang mga anunsyo sa bayan, maging ang paghahatol sa mga mamamayang nagkakasala.

Yes, they do public execution here. Even though all the government has is prejudice, injustice, and undeserving power. Such a shame.

Nang marating namin ang town center ay muli lang kumunot ang noo ko. Bakit tila lahat yata ng tao ay narito?

Oo, may mga tao talagang nanunuod kapag may anunsyo o may hinahatulan pero kahit kailan ay hindi naging ganito karami ang mga manunuod na maging ang mga naglalako ay nanunuod din.

Kanina nga’y habang tinatahak naming ang daan ay wala pa rin kaming nadaanang ni anino ng ibang tao dahil mukhang lahat talaga ay narito, meron man ay dito rin ang direksyon na tinatahak nila. Seems like what’s happening right now is extremely important for this to happen.

“Ate, pupunta na po ako kila nanay.” Tinanguan ko lang ang batang kasama ko. Kasabay ng kanyang pag-alis ay ang pag-akyat ng ilang panauhin sa entablado. The way they walk already tells the power they hold.

“Greetings, Southern

Latreíans

! Today, we have gathered everyone for a very important announcement.“ An authoritative voice of a woman boomed around the place. She’s standing with confidence on the stage with two royal guards behind her. I know those guards, I’ve seen them before, they’re from the emperor’s palace. “For the very first time in history here in Sun

Latreía

, there will be a search! Ordered by no other than our beloved Emperor

Zilde

!

“

Napuno ng bulungan ang buong lugar. Puno ng pagtataka ang lahat. Maging ako ay nabuksan ang kuryosidad.

“The search is a competition, and the winner will be given the privilege to study in Sun Latreía Academe.” Halos lahat napasinghap sa anunsyo ng babae. “There will be no exception for the winner, may he be a man or a woman, a child or an adult, or an inferior or a superior.”

Doon na mas lumakas ang bulungan na tingin ko’y hindi na bulungan sa lakas. Halo-halong reaksyon ang siniwalat ng lahat. Ngunit mas nangingibabaw doon ang tuwa ng karamihan.

I know, almost everyone dreams to study in Sun Latreía Academe. That’s the only school here in Sun Latreía that teaches to enhance your power and make it on its highest form possible. Ang mga ibang paaralan kasi rito ay tinuturuan ka lamang magbasa, magsulat, at magkwenta. Hanggang grade 5 lamang ang pinakamataas na baitang at pagkatapos no’n ay tapos ka na sa pag-aaral.

“However, I believe it should be cleared to everyone that only three people will be allowed to join this search.”

That gained a lot of negative reactions from the crowd. Madaming nagreklamo at mayroon pang ilang sumigaw na binoboluntaryo nila ang kanilang sarili.

“Silence!” The woman shouted followed by a loud thud from the two soldiers who hit the wooden ground with the bottom of their metal spears. Muling natahimik ang paligid. “There will be a condition for those who will be joining,” Ang kanyang seryosong mukha kanina ay biglang nagkaroon ng ngisi na tila ba may sasabihin itong ikababagsak ng lahat. “Fifty percent will be taken from the power notch of each contestant. If you win, that fifty percent will be automatically given back, but if you don’t,” she scanned the whole crowd and smirked. “Say goodbye to that precious fifty percent of your power notch.”

Everyone grew silent. Kahit ako ay napakurap sa narinig. I have no plans of joining but heck, fifty percent?! That’s ridiculous!

“So, any volunteers?” The woman raised her head high with a grin still plastered on her face.

No one answered. Of course! Sino ang magtatangkang isaalang-alang ang kalahati ng kanilang buhay?

“Well then, if no one dares to volunteer, we will be forced to choose among you the three lucky contenders.”

Nakita ko ang pag-atras ng iba. Pero bago pa man may magtangkang umalis ay napalibutan na kami ng mga giyerero. Maraming napasinghap at napasiksik pa ang iba sa isa’t-isa. Ako naman ay nangunot ang noo. What the hell is happening?

Ang mga giyerero ay mga sundalo. Kung ang layunin ng mga kawal ay bantayan ang palasyo at ang mga importanteng tao, ang mga giyerero naman ay paglaban sa mga giyera. They are literally warriors. They’re higher than the royal guards. Metal ang kanilang kasuotan at may espada sa kanilang bewang. They are intended for wars but what are they doing here?

“No one must dare to escape. May kalakip na parusa ang magtatangkang

tumakas

.“

Nagtagis ang aking bagang. So that’s the puprose of these warriors. I have always known how cruel the royalties can be, this is not the first time I am experiencing their cruel ways.

“Anyway, before anything else, we have brought the contenders from different parts of the world. Behold! The contenders from Northern Latreía!” Lahat napatingin sa tatlong taong umakyat sa entablado at nagtungo sa gitna. They are all boys with smiling faces. They reflect the reputation of their place that is said to have friendly and social beings. “From the Eastern Latreía!” Another group of three went up the stage. They are all girls with serious faces. People from the Eastern are said to be very courageous and determined. It is also said that most of their population are women, napakalimitado lamang daw ang kalalakihan doon. “And lastly, from the Western Latreía!” A mix of girls and boys. Kapansin-pansin ang matatapang nilang mukha. Hindi na ako magtataka, people from Western Latreía are known to be stubborn. It is also said that they have the strongest people.

You see, Sun Latreía is divided into four kingdoms, the Northern Latreía Kingdom; the Eastern Latreía Kingdom; the Western Latreía Kingdom; and the Southern Latreía Kingdom. These Kingdoms have their own kings and queens, however, there is an Emperor higher than all the kings. He rules all these Kingdoms; he’s Emperor Zilde. He lives in the palace of Sun Latreía. And yes, he was the one I had acquainted with eleven years ago.

“Now, for the contenders of Southern Latreía…” Umikot ang paningin ng babaeng kanina pa nagsasalita sa harap.

May mga ibang napayuko. Kung gaano karami kanina ang gustong sumali, ganoon naman iyon kaubos na ubos ngayon. Hindi tulad ng sa manlalahok na tila sila talaga ang nagboluntaryo sa kanilang sarili. Their faces say na hindi sila napipilitan.

Napabuntong hininga na lamang ako. Southern Latreía, our area, is known to have the weakest people and the poorest area. Mukhang pinapatunayan lang ng nangyayari ngayon ang haka-hakang iyon.

“You,” Itinuro ng babae ang isang pwesto sa umpok ng mga tao. Napatingin ang lahat sa direksyon no’n. “Get up the stage.”

I thought everything stopped for a moment, literally. Dahil walang miski isang gumalaw.

“Can’t you hear me, peasant? Or do you want this done in a more violent way?”

My hands can’t help turning into fists. The way she talks to one of our people tells how lowly she sees us.

Later on, a man who’s quite shaking started walking towards the stage. Humawi ang mga tao para bigyan ito ng daan. Nang tuluyan itong makaakyat ay napangiti ang babae. Her eyes shifted back to the crowd.

“Next one…” She scanned the crowd for the second time. “Hmm… Over there, yes, you, I want you.”

Isa muling babae ang napipiitang umakyat ng entablado. Napabuntong hininga na lamang ako. How did I end up here again? I just wanted to distract myself. Now I’m thinking I should’ve stayed at the floating mountains. Not because I’m scared, but this stupidity is wasting my precious time.

“And for the last one…” Everyone held their breath. Everyone is tensed and worried, hoping and praying they won’t get picked. “That girl…”

She again pointed to a certain direction and everyone automatically checked who it was. Napataas ang isang kilay ko nang lahat ay napasinghap. Nagbalik ang buong-bulongan sa buong paligid pero ngayon ay may kalangkap ng pangamba ang boses ng mga tao. Hindi ko alam kung bakit. Masyadong masikip at matao kaya hindi ko maaninag kung sino ang itinuro.

“Huwag! Huwag ang anak ko! Pakiusap!”

Napakurap ako nang biglang nagkaroon ng eksena. I tried my best to see what’s happening. Ilang beses akong tumingkayad hanggang sa naaninagan ko na ang pangyayari. A woman is tightly hugging a child, her child I presume.

Hold up… Napaawang ang aking labi nang mapagtagpi-tagpi ko ang sitwasyon. Iyong direksyon ang tinuro ng ginang kanina. Mahigpit ang pagkakayap ng ina sa kanyang anak na parang ayaw niya na itong pakawalan… Tama ba ang hinala kong…

“Huwag ang anak ko! Maawa kayo!”

“Soldiers!” The woman on the stage called. And in an instant, three soldiers marched towards the mother to pull her child away! Malakas akong napamura.

“Mama!” Dinig na dinig ang matinding takot sa sigaw ng bata. Umiiyak na itong nakakapit sa kanyang ina habang pilit na hinihila ng mga giyerero ang kanyang musmos na katawan.

Nang bahagyang mapaharap ang mukha ng bata sa akin ay sandali akong natigilan. She’s the girl I am with a while ago!

“Pakiusap! Pitong taon pa lamang ang anak ko!”

May humila na rin na mga giyerero sa kawawang ginang kaya tuluyan nang nahila palayo ang bata sa kanya. Kinaladkad nila ang bata patungong entablado habang ako ay hindi alam ang gagawin.

That child only has 28% power notch! Limampung persyento ang kukunin sa mga kalahok at hindi niya pa naaabot ang ganoong porsyento kaya isa lamang ang ibig sabihin no’n, hindi pa man siya nakakasali ay mamamatay na siya sa pagkuha sa kanyang natitirang porsyento!

Kumuyom ang aking kamao. Patuloy sa pagsigaw ang ina nito habang pigil-pigil ito ng ilang giyerero. Inaakyat na sa entablado ang bata habang patuloy pa rin ito sa pag-iyak at pagpupumiglas.

My teeth gritted. Mabilis akong nakipagsiksikan sa kumpol ng mga tao.

Hindi ko ininda ang pareklamo nila maabot ko lamang ang harap ng entablado. Pero hindi pa man ako nakakahakbang sa unang baitang ng hagdan ay may mga giyerero ng pumigil sa akin.

Tinignan ko sila nang masama sa higpit ng pagkakakapit nila sa akin.

“Bitawan niyo ako!” I tried struggling but they’re too strong for me.

Tumingin ako sa walang awang babaeng nasa taas ng entablado. Nakangiti pa ito habang pinagmamasdan ang pagkaladkad sa bata paakyat. Mas tumindi ang galit ko, halos mamuti na ang aking mga kamao.

I can’t let this happen.

“Hello, little girl. What’s your—”

“AKO NA LANG!”

Everyone stopped. All their heads turned to me. Their faces hold great surprise. And their eyes express great disbelief of what I have stated.

I stared at the merciless woman who’s also staring back at me with her forehead creased.

My jaw tightened. I glared at her before repeating my words. “Ako na lang.”

Nag-iba ang ekspresyon ng babae. Nawala ang pagkakakunot ng noo niya at nanumbalik ang ngisi sa kanyang labi na ang sarap kuskusin paalis.

“Well then,” tumingin siya sa mga giyerero na nakahawak sa akin. Senyales iyon para bitawan nila ako at hayaang umakyat.

I went up the stage with all eyes on me. Nakatingin silang lahat sa akin na tila ba nababaliw na ako.

“Brave soul. Who are you?”

My jaw clenched as I met her playful gaze. “Nobody.”

Ngumisi ito sa sagot ko, pero pinapakita ng mga mata niya na hindi siya natutuwa sa sinagot ko. Humarap siya sa nanginginig na bata na ngayo’y nasa hagdan pa rin ng entablado. Nilapitan niya ito.

“Ikaw na lamang ang aking tatanungin. Kaano-ano mo siya?”

Napatingin sa akin ang bata. Takot na takot talaga ito na kita na ang paninginig ng kanyang katawan. “W-Wala po, n-nagkakilala lang po kami k-kanina.”

Humarap sa akin ang babaeng hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam ang pangalan o posisyon sa kinauukulan. Nakataas ang isang kilay nitong nakatingin sa akin.

“You’re trying to save a stranger?”

Nagtagis ang aking bagang. “No, I’m trying to save an innocent child, you imbecile.”

Maarte itong napasinghap sa pang-iinsulto ko. Maging ang mga makakalaban ko ay napasinghap habang ang iba’y napaawang ang mga labi. Ang mga tao naman sa paligid ay maang lamang na nanunuod sa amin.

Tumalim ang tingin ng babae sa akin. “Malakas ang loob mo ngayon. Tignan natin kung saan ka pupulutin pagkatapos ng paligsahan na ito.”

She glared at me once more before composing herself and facing the crowd.

“Our contenders are finally complete. Behold, Latreíans! This marks the official start of the search!”

I silently blew a breath. Great. What a wonderful way to celebrate my birthday.

X

⚜ CHAPTER 10 ⚜

“THE rules are simple. Find a celestial stone, take it, and win.”

My forehead knotted. Alright, the rules are indeed simple. But what in the world is a celestial stone?

Tumingin ako sa mga kasama ko at puno rin ng pagtataka ang kanilang mukha.

“I can see you are all wondering. Celestial stones are long being hunted and collected by our Emperor Zilde. This device,” may itinaas itong compass, “will help you find one.”

May mga tauhang isa-isang lumapit sa amin at inabot ang aming kanya-kanyang compass. Kulay ginto iyon na may chain sa bandang itaas nito.

“That compass will not show you the way to a celestial stone, for no device nor living being know where celestial stones are found. What that compass can do is vibrate the moment it senses a presence of a celestial stone.” Bato pero may presensya? That’s odd. “Now, take the chain of your compass, and roll it around your wrist.”

We did what she ordered. I rolled the chain around my wrist and was quite bewildered when the gold chain glowed, moments later, the 100% power notch written on my wrist reduced to 50%.

“Once your compass found a celestial stone, it will vibrate to give you a sign. By then, roll the chain around your wrist once more and you will automatically have your power notch back, after that, you will be declared as the winner. Are we clear, Latreíans?”

“Yes, supreme.” They all answered expect for me.

Oh, so this woman is part of the supreme. The group of people appointed by the king of Sun Latreía, Emperor Zilde, to secure justice around the world, which I believe is a fail anyway. They know nothing about justice, all they know is their power, literally and figuratively.

“Well then, there is no do’s and don’ts in this competition. There will also be no time limit. So may the best Latreían win!”

Iyon na ang senyales ng pinakasimula ng paligsahan. Mabilis na nagsialisan ang mga kalahok. I watched them as one rides a wilfor, one rides a humongous scorpion, one rides a panther, and so on. Until they all disappeared and the only one left is me. Everyone seems to have their own tamed creature except for me. I don’t consider Sylvester as my tamed pet, he’s my friend.

Nagsalubong ang tingin namin ng ginang. She smirked at me and even scrutinized me from head to foot.

“You better find a new home. I don’t think your family will still accept you after your destined loss.” She spat before leaving with the royal guards.

Napailing na lamang ako. Umalis na ako at nagtungo sa isang gubat. I wore my hood as I take my journey. Sa dulo ng gubat na ito ay nakakonekta ang dagat na tinitirhan ni Sylvester. Doon kami nagkikita dahil hindi ko siya maaaring tawagin sa pyer dahil maraming makakakita sa kanya.

“Alora!”

Napalingon ako sa pamilyar na boses na tumawag sa akin. Bumungad sa akin ang isang pamilyar na mukhang punong-puno ng pag-aalala.

“Bakit mo ginawa iyon?! Nababaliw ka na ba?!”

“I just did the right thing, Hiro.”

Yes, it was Hiro, the kid I met way back then, sa pamilihan. He eventually became my closest friend. We’ve known each other for years now.

“That right thing you’re saying could be the cause of your early death, Alora!”

“So be it.” Kaswal kong wika bago tumalikod. “There’s no reason for me to survive anyway.” Bulong ko sa aking sarili bago nagpatuloy sa paglalakad.

Yes, I saved that child for her safety. Pero hindi lang iyon ang natatanging rason. Sinagip ko ang batang iyon dahil wala akong pakialam kung sakaling magwakas man ang aking buhay. That child deserves to live more than I do.

Marahil ito rin ang dahilan kung bakit hindi ako natatakot itaya ang aking buhay sa mga delikado at mapapanganib na aksyon. Because I no longer see the value of my own life.

“

Bespren

naman…“ Humarang si Hiro sa daraanan ko kaya napatigil ako. Bagot ko lamang siyang tinignan. Mukhang narinig niya ang sinabi ko. “Against all odds, remember?”

Malawak siyang ngumiti sa akin. Nanatili akong nakatitig sa kanyang maamong mukha hanggang sa may hinugot siya sa kanyang bulsa na isang pulseras na gawa sa perlas at maliliit na shells. Tingin pa lang ay alam kong totoo ang mga perlas na iyon. Paniguradong siya mismo ang naghanap ng mga iyon sa karagatan. Diving and exploring the ocean is his hobby.

Kinuha niya ang kamay ko at sinuot sa aking pulso ang pulseras. “Happy 18th birthday, bespren.

Payakap nga ako, ang tagal na nating hindi

nagyayakap

!“

Hindi pa man ako nakakapayag ay hinila niya na ako para yakapin nang mahigpit. Nasanay naman na ako dahil lagi niya itong ginagawa.

I slightly closed my eyes to feel him. Somehow, I’m happy. Kasi kahit papaano, mayroon pa pala akong dahilan para manatili at lumaban para mabuhay.

Pagkahiwalay niya sa akin ay kaagad niya akong tinanong. “Saan ka nga pala pupunta?”

“Kay Sylvester,

“

Napasimangot ito sa naging sagot ko.

“Doon na naman sa alaga mong pating?”

“Hindi ko nga alaga iyon! Kaibigan ko iyon!”

“Weh? Baka naman

nagkaka

-developan na kaya no’n, ha?“

“

Adik

ka ba? Eh kung

ipalapa

kita ro’n?“

Napairap ako.

“Ito naman, hindi mabiro. Makaalis na nga. Balitaan mo na lang ako sa paghahanap mo ng celestial stone na ’yan.”

Ginulo nito ang buhok ko. Ako naman ay napangisi. Kilalang-kilala ko na ang lalakeng ito. Kapag nalalaman niyang kay Sylvester ako pupunta ay kaagad na siyang umaalis.

Takot siya kay Sylvester simula pa lang bata kami, ayaw niya lang aminin. Nilalarawan ko pa lang ang itsura ni Sulvester noon sa kanya ay nanginginig na siya sa takot kaya kahit kailan ay hindi niya hinahayaang magtagpo ang landas nilang dalawa.

“Takot ka pa rin?” pang-aasar ko.

“H-Ha? Sinong takot?” Pagmamaang-maangan nito kahit halata naman sa mukha nito ang pagkataranta.

“Ikaw, takot.”

“H-Hindi totoo ’yan! Hahanap lang din ako ng celestial stone para tulungan ka.” Nerbyos itong ngumiti. “Sige,

paalam

.

Huwag ka muna sanang mamatay.“

Hindi pa man ako nakakasagot ay mabilis na itong naglakad palayo. Napailing na lang ako habang mahinang natatawa.

Hindi raw takot.

Pinagpatuloy ko na lang ang paglalakad. Walang katao-tao rito sapagkat kalat ang mababangis na hayop dito. But I already learnt to deal with them so taking this forest as a route is no big deal for me.

Habang papalapit ako nang papalapit sa dulo ng gubat ay unti-unti ko nang naririnig ang paghampas ng mga alon. It didn’t take long before I reached the seashore.

I walked towards the water before making the noise that serves as Sylvester’s call.  Habang naghihintay ay naupo ako sa isang malaking batong naroon.

Wala pang dalawang minuto ay namataan ko na ang pag-ahon ni Sylvester sa tubig. Gamit ang kanyang naglalakihang paa ng alimango ay tinahak niya and daan papalapit sa akin.

Kung si Hiro lang ang makakakita sa kanya ay paniguradong mahihimatay iyon. A shark walking with big lobster claws and long purple tentacles in its back, isama pa ang matutulis at marami nitong pangil, he is indeed frightening, but not for me.

Nang makalapit ito sa akin ay binagsak niya ang katawan sa buhanginan sa aking harap at ang kanyang ulo sa aking hita. Napangiti ako. I scratched its neck, gustong-gusto niya pag ginagawa ko ito. Napapikit pa siya habang bahagya niyang kinikiskis ang gilid ng ulo sa hita ko. Para lang itong pusa kung umasta, kulang na lang ay mag-purr ito.

Pero nang maalala ko ang pinasok na gulo ay nawala ang aking ngiti. Sandali akong natigilan at napabuga ng hangin. Gayunpaman, hindi ako nagsisising nagligtas ako ng isang inosenteng bata.

Napatingin ako kay Sylvester nang makitang dilat na ang mga mata nito. May pangamba at pag-aalala sa mga mata nito habang nakatingin sa aking mukha. Yes, I can read his expressions which other people fail to do so. Sa totoo lang ay hindi lang siya ang nilalang na kaya kong maintindihan, meron ding ibang hayop na tila nababasa ko ang mga emosyon. I cannot communicate with them but I can understand their gestures and their expressions.

“I’m fine, Sylvester… It’s just… Something just happened.” I sighed and stared at the horizon.

He nudged my hand to get my attention kaya bumalik ang tingin ko sa kanya. Nagtatanong ang mga mata nito panigurado sa kung ano ang nangyari kaya tipid na lamang akong napangiti.

“I got myself into trouble. But don’t worry, I can manage.”

I gazed back at the horizon, until I thought of asking him some question.

“Do you know where I can find a celestial stone?”

I wasn’t really expecting anything, but to my surprise, Sylvester suddenly became alert. He stood up and stomped his feet repeatedly. Nanlaki ang mga mata ko.

“You do?!”

Umangat ang kanyang mga galamay at naglumikot sa ere. That tells the answer and the excitement he’s feeling. Kaagad akong tumayo na may malaking ngiti sa labi.

“Take me to it!”

MEANWHILE…

In Sun Latreía Academe…

“The Emperor has gone mad. Conducting a search in the town to find a celestial stone? Really?”

“Never question the Emperor, Suvy.”

“I’m not. I just can’t help wondering. Kung tayo nga ay hindi makahanap ng celestial stones, mga ordinaryong tao pa kaya?”

“Who knows? Our world is too big. May mga lugar na hindi pa natin

nasusuyod

. There could be celestial stones in those places.“

“At saang lugar naman iyon, Alexius?”

“The oceans, Suvy… The oceans.”

That caught Suvy off guard. She didn’t think of that until now. Only 7% of their oceans are explored, the 93% remains undiscovered. That is because sea creatures cannot be easily tamed, thus, they have no one to give orders to to explore and find celestial stones in the ocean.

She cleared her throat. “Well, that’s if someone has the guts to explore the ocean.”

“We’ll see about that.”

Kalat sa buong akademya ng Sun Latreía ang nagaganap na paligsahan sa bayan. Kung sa bayan ay ito ang unang beses na magaganap ang the search, sa akademya ng Sun Latreía ay hindi na bago iyon. The search is annually occurring in Sun Latreía Academe. However, not all students can participate. Only students from Gold Division are entitled to join, for they are the only ones powerful enough and can be trusted enough to survive the search.

“I have high hopes for that volunteer girl.” Alexius suddenly revealed. Suvy raised her eyebrow at him. “Things will get interesting once that girl entered this school. Have you seen Georgia’s face when that Southern Latreían talked back to her mother?”

Yes, they have witnessed how the girl wearing a teal cloak volunteered, and how she stood her ground against a Supreme.

Every student was called on the open land arena early in the morning to watch the announcement of the search on town, with the help of magic, nothing is impossible. One of their professors, Professor Ikaros, has the magical power to make an event, happening from afar, as if it’s happening in front of you.

“Yeah, she gone mad.” Suvy even chuckled remembering how Georgia, the daughter of the Supreme that Alora has talked back to, almost made a mess in anger.

“And that is why we never mingle with them.” Iiling-iling na lang na wika ni Alexius na siyang tinanguan naman ni Suvy.

Alexius and Suvy are both from Gold Division. But the thing is, even though students from Gold Division are only eleven in number, they still don’t get along quite well.

Kaya ang kinalabasan ay nahati pa ang kanilang dibisyon sa dalawa: the supremecy and the royalty. The supremecies are all daughters and sons of the members of Supreme. While the royalties are all royal-blooded, they are prince and princess from different kingdoms. Alexius and Suvy belong to that group.

“You think the grand bell will ring?” Suvy asked, with no hopes that it will.

“Let’s just wait, Suvy.” Alexius answered and continued reading the book he’s holding.

The grand bell and the compasses, which are given to the contenders, are all connected. The grand bell only rings when one of the magical compasses vibrate, and a magical compass only vibrates once a celestial stone is found. The last time the grand bell rang, was exactly three years ago. Sapagkat kahit taon-taong pinapalabas ang Gold Division para sa ginaganap na search, hindi na sila makahanap pa ng celestial stone.

They are suspecting that all celestial stones are already collected. But the Emperor refused to believe that theory. Gold Division students are supposed to be the ones on mission for the search, but the Emperor decided to put the mission on others. He believes that, perhaps, there is still an undiscovered part in Sun Latreía that a non-student knows.

“I guess we’ll wait forever then.” Ipinatong na lamang ni Suvy ang baba sa kanyang palad, doubtful that someone from the competition will ever find a celestial stone. Naniniwala pa rin siya na kung sila ngang mga Sovereign ay hindi na nakakahanap ng celestial stone, mga ordinaryong tao pa kaya? She thinks they’re not capable of doing such impossible things.

Nagpatuloy na lamang siya sa boring na pagsipsip sa straw ng kanyang iniinom habang ang kaharap ay patuloy sa pagbabasa. When suddenly…

A familiar long, deep sound of a bell covered the whole Academe. It was so loud that everyone felt a strong vibration.

Napaupo nang maayos ang dalawa at nagkatinginan, parehas nanlalaki ang mga mata.

“Oh my Lord,” Suvy whispered.

They know that sound… That familiar sound!

“Someone found a celestial stone…” Alexius unbelievably stated.

They stood up in a hurry. All the students are already moving towards the open land arena to see whose hands got the celestial stone. Lahat ay takang-taka at hindi makapaniwala.

“How did that happen?! Isang oras pa lang ang

lumilipas

! It’s impossible for someone to find a celestial stone within an hour when it’s taking us a whole month to do so!“ Suvy outburst.

Nanatiling tahimik si Alexius dahil maging siya ay hindi makapaniwala. Minsan nga’y halos abutin pa sila ng isang taon makahanap lang ng celestial stone.

Nang makarating sila sa loob ng arena ay naroon na sa harap ang iba pa nilang kagrupo, maging ang mga anak ng Supreme ay naroon na rin, at syempre, maging ang mga guro at mga kataas-taasang panauhin.

They approached their own circle of friends whose face are all puzzled just like any other person inside the arena. No one seems to believe what’s currently happening.

“This is madness. How come someone found a celestial stone in an hour?” Hindi makapaniwalang pahayag ni Perseus.

“That’s what we’re wondering about as well.” Alexius answered.

“I don’t think this is possible. There might be some mistake with the grand bell. Maybe it’s malfunctioning.” Segunda naman ni Sephora.

Kasabay no’n ay nabalot sa asul na usok ang pinakagitna ng arena. That’s the power of Professor Ikaros taking place. Ilang segundo lamang ay pumorma ng isang tao ang asul na asok, hanggang sa iyon ay naging tunay na tao… at ang taong iyon ay hawak nga ang bagay na tatlong taon nang walang nakakahanap.

Everyone gasped, while the person holding a celestial stone remains clueless that she is already being watched by many.

XI

⚜ CHAPTER 11 ⚜

WHY does it feel like I’ve already seen this stone before?

Mataman kong pinagmamasdan ang batong hawak. Malalim na lila ang kulay nito at kumikinang ang ibang parte. It looks like a crystal but not completely. Mas mukha pa rin itong bato.

I’m currently in a wrecked wooden ship. Dito ako dinala ni Sylvester para sa celestial stone. Ito ay nasa kailaliman ng karagatan ngunit ang loob ng barko ay hindi pinapasukan ng tubig sa hindi ko alam na dahilan. Maybe, that has something to do with these stones. Yes, these.

Hindi lamang isang celestial stone ang narito. And guess what, ang iba ay hindi lang stone, some are even rocks! Masyadong malaki ang iba para tawaging stone. Mas malalaki pa nga sa akin, merong hanggang bewang ko, meron ding hanggang hita. Pare-parehas sila ng itsura, sa laki lang nagkakatalo. May maliliit din naman, at ganoon ang hawak-hawak ko ngayon at matamang pinagmamasdan.

Where did these stones come from? Why are they called celestial and how did they even end up in this wrecked ship? May kinalaman kaya ang mga ito sa paglubog ng barkong ito?

Pinagmamasdan ko pa rin ang batong hawak nang biglang may mahagip ang aking mga mata.

Napaatras ako nang biglang may pumaikot na asul na usok sa akin. Gumalaw ako para maalis iyon pero tila nakadikit na sa aking katawan ang usok. Hindi nagtagal ay nawala din iyon. Pero may lumitaw pa ulit na dalawang asul na usok sa aking harapan. Pumaikot-ikot iyon sa isa’t-isa hanggang sa pumorma iyon ng isang tao, hanggang sa ang usok lang ay tuluyan ngang naging isang lalake.

Nangunot ang aking noo. Paano siya nakapunta rito? Or rather, paano niya alam ang lugar na ito?

Ang pagkakaintindi ko sa sinabi ni Sylvester ay ako ang unang taong nakarating dito simula nang lumubog ang barkong ito.

“Congratulations, Southern

Latreían

! You have won the search!“

Nanatili akong nakatitig sa lalake. Nakangiti ito pero hindi no’n matatago sa akin ang sinasabi ng kanyang mga mata. Something is troubling him.

“I am

Ikaros

, a professor in Sun

Latreía

Academe. My spiritual form is here, but not my physical form. This is a product of my power as a Sovereign. May I know your power ranking, Southern

Latreían

?“

Naging blangko ang aking tingin sa kanya. He’s asking whether I’m an Inferior, a Superior, or a Sovereign.

“W

hat for?“

Matigas kong pahayag. Napakurap ang propesor sa aking asta. “

Ganoon

ba talaga

kaimportante

ang kapangyarihan ng isang tao, na talagang mas

inuuna

niyong

alamin

ang antas ng aking kapangyarihan kaysa ang aking

pangalan

?“

Sandali itong natigilan sa aking tinanong. Makalipas ang ilang sandali ay napatikhim ito.

“I am sorry for my manners, may I know your–”

“

Bespren

!“

Marahas akong napalingon sa sumigaw. Halos manlaki ang mga mata ko nang makita si Hiro.

“Paano ka

nakapunta

rito?!“ Gulat kong pahayag.

“

Sinundan

ko kayo ng alaga mo.“ Parang wala lang na sabi nito.

“At bakit?

!

“

“Baka

mapahamak

ka, kailangan mo nang

magliligtas

sayo!“

“Kasama ko naman kanina si Sylvester, Hiro.” Dahilan ko.

“Bakit? Magagawa ka bang i-CPR no’n kapag nalunod ka?”

Hindi ako makapaniwalang nakatingin sa kanya.

Hindi ko inaasahang susundan niya ako, knowing na kasama ko si Sylvester na lubos niyang kinatatakutan.

Hiro’s power is environmental adaptation, an ability to alter his body according to the environment. Tulad ngayon, dahil nasa tubig siya ay tinubuan siya ng gills sa leeg para makahinga sa tubig, nagkaroon din ng web ang pagitan ng kanyang mga daliri upang mas mabilis siyang makalangoy. Samantalang ako ay kinakailangan pang kumain ng isang espesyal na bulaklak para makahinga sa tubig.

“Who’s that?” Bumalik ang tingin ko sa Ikaros daw. Pero bumaling din muli ang tingin ko kay Hiro nang ito naman ang paikutan ng asul na usok.

“Ano ’to?” Takang tanong nito pero hindi ako nakasagot. Tingin ko ang Ikaros na iyon ang gumagawa nito. Sino pa nga ba?

“Who are you?” I looked at Ikaros. Nakatingin na siya ngayon kay Hiro. He used his power to also see Hiro.

Pero may katanungan ako…

“Nakikita mo ba ang paligid ko?”

Bumaling ang tingin nito sa akin sa aking tanong.

“Hindi sakop ng aking kapangyarihan na makita ang kinaroroonan mo. Tanging ang mga nilalang lamang na pinapalibutan ng aking asul na usok ang aming nakikita.”

That means he couldn’t see the numerous celestial stones and rocks around me.

But wait…

Aming?

“Anong ibig mong sabihin sa ‘aming’?”

Nalilito kong tanong.

“You are being watched by everyone.”

Oh, great.

“Talaga? Maraming

nanunuod

?!“ Biglang singit ni Hiro na tila ba sabik na sabik.

Napakunot naman ang noo nung propesor pero kalaunan ay tumango rin. “Yes,”

“Pwede ba akong

bumati

?!“ Nagtataka na rin akong napatingin kay Hiro. Anong pinagsasasabi nito?

“Huh?”

Nalilitong reaksyon ng propesor.

“

Bumati

! Sandali lang ito promise!“ Hindi na hinintay ni Hiro ang sagot ng propesor at kaagad nang ngumiti ng pagkalawak-lawak.

“Binabati ko nga pala iyong mga taga-Timog! Kaway-kaway sa mga tropa ko dyan! Mga kababayan! Hindi ako makapaniwala! Nandito na ako sa wowowin!”

Napatampal ako sa aking noo. This guy is impossible! God, he’s embarrassing me!

“Sorry to break it up to you but it’s just the whole academy that’s watching, not the whole world.” Ikaros revealed.

“Oh.” Nadismaya naman si Hiro. “Sayang, wala akong kakilala roon.”

Napabuga na lamang ako ng hangin. Ang sarap niyang itakwil sa mga oras na ’to.

“If you don’t mind me asking, why do you have a companion?” Muling humarap sa akin iyong Ikaros na bahagyang nakakunot ang noo.

My face went blank.

“I believe that’s no longer your business, as long as I didn’t break a rule. There’s only three rules, remember? Find a celestial stone, take it, and win.”

“Right.” Tumikhim ito at pinapormal ang ekspresyon. “We will be making a portal meters away from you. Enter that portal to easily get here.”

Napalingon ako kay Hiro. Nabasa naman kaagad nito ang ekspresyon ko.

“I’m okay, alam mong kaya kong bumalik nang walang kahirap-hirap. Don’t worry about me.”

Tumango ako, pero wala pang ilang segundo ay lumungkot na ang mukha nito.

“Mamimiss kita, bespren.”

Napairap naman ako. “Hindi naman ako

makukulong

. Pwede pa rin akong bumalik.“

S a totoo lang ay napipilitan lang akong bigkasin ang mga salitang ito. I never wanted to be in that school anyway. Gagawa ako ng paraan, baka pwedeng ibigay ko na lang sa kanila ang bato at aalis na rin ako.

“Ikaw na sana ang bahalang

magsabi

ng lahat kay tiya.“

I requested.

“Makakaasa ka.”

Hindi kalayuan sa akin ay meron nang pumormang isang pahabang bilog. Purong dilaw ang loob no’n pero hindi naman nakakasilaw.

Lalapit na sana ako ro’n nang pigilan ako ni Hiro. “Sandali! Matagal tayong hindi

magkakayakap

!“ At hindi na nga ako nakaangal nang yakapin niya ako. Napakahigpit no’n na para bang hindi na ako babalik.

“Ayan, okay na, ingat!”

Pagkahiwalay niya sa akin ay doon ko lang napansing naglaho na si Ikaros. Lumapit naman na ako sa portal. Ngunit bago pa man ako tuluyang pumasok ay nilingon ko si Hiro.

Binigyan ko siya ng nakakalokong ngiti.

“Ingat ka kay Sylvester. Pakalat-kalat lang iyon sa labas.”

Halos lumuwa ang mga mata nito. “Bespren naman!”

Bago ko pa marinig ang paghimutok nito ay pumasok na ako sa portal. But holy mother of gods, ang bilis ng karma, hindi ko inaasahan na kahit patayo ang portal na iyon ay babagsak pala ako pagpasok ko!

Mahina akong napamura pero agad ding inayos ang pagbagsak. Sanay na akong mahulog pero hindi naman iyong biglaan. Hilig kong tumalon sa matataas na bagay, and if jumping from my balcony awhile ago is not an enough proof then I don’t know what is.

Hindi ko maaninag kung gaano kataas ang babagsakan ko dahil tila walang katapusan ang portal na ito. So I just balanced my body and prepared for landing, para kapag maabot ko na ang lapag ay hindi ako lumagapak.

Hindi naman ako nabigo. Nang maabot ko ang hangganan ay walang kahirap-hirap kong nabalanse ang katawan para hindi matumba. Nakaluhod ang kanan kong tuhod habang ang kaliwa kong paa ay nakaapak sa lupa, ginamit ko rin ang aking dalawang kamao pangtukod sa lupa para maalalayan ang katawan ko.

I composed myself before standing as if nothing happened. But to my surprise, I was welcomed with thousands of people around me!

My lips parted as I roam my eyes around. I’m in an open arena… at nasa gitnang-gitna talaga ako! What’s worse is, all of them are looking at me!

“Welcome to Sun Latreía Academe, Southern Latreían!”

Napalingon ako sa taong nagsalita. It was a woman, and beside her is Ikaros.

May mga katabi pa silang hindi ko kilala, pero base sa pare-parehas nilang kasuotan, they are all professors.

“I am professor Helia, maaari ko bang malaman ang iyong pangalan, binibini?” Her smile shows no plasticity. She seems genuine. That gave me a reason to treat her right and just give the answer to their question.

“Alora.”

“Alora,” ulit nito habang napapatango. Bumuka ang bibig nito para muling magsalita pero nagtaka na lamang ako nang mabitin sa ere ang kanyang sasabihin. She was looking behind me with surprise in her face.

Nabigla na lamang ako nang biglang nagyukuan ang mga propesor.

Napatingin ako sa harap nang makitang maging ang mga estudyanteng nakaupo sa kanilang kinauukulan ay nagsitayuan din para yumuko.

Anong nangyayari?

“Greetings, your Imperial Highness.” Sabay-sabay na wika ng lahat maliban sa akin na walang ideya kung anong nagaganap.

I looked at my left and saw a man walking towards me. Siya lamang ang tanging gumagalaw sa lahat kaya madali ko lamang siyang napansin.

He’s directly looking at me as he walks with great power. Lakad pa lang ay tila nirerespeto na siya ng lahat. He walks with so much authority.

Siya ba ang niyukuan ng lahat?

Siya ba ang tinukoy na… imperial majesty?

Pero sa pagkakaalam ko, ang mga taong tinatawag lamang ng ganoon ay ang mga mula lang sa imperyo.

Hindi kaya…

Kasabay nang pagpasok ng realisasyon sa aking utak ay siyang pagtigil ng lalake sa aking harap.

I can now clearly observe his familiar face… his familiar face that possesses a set of light brown—almost golden—eyes, a sharp nose that all members of his clan acquire, thin lips, thick brows, and golden brown hair.

How could I forget?

“What was your name again?”

I stared back at him with the same intensity he’s giving me. He can never intimidate me.

“Alora.”

Hindi ko alam kung maasiwa ako nang muli na naman siyang tumitig sa akin. Tila kinikilitis niya ang buong pagkatao ko.

“Ikaw? Sino ka?” Prangka kong tanong.

Sandali itong hindi sumagot. Pero nang ginawa na niya ay hindi ko alam kung dapat ba ako magsisi sa pagiging diretso.

I stared at him as a small smile drew on his face. “

Archduke

Zalestine

… remember me?“

I breathed heavily. I knew it.

It took me awhile before I came up with an answer… or rather, with a lie. “No.

.. I don’t.“

He looked at me amusely. Maya-maya lang ay may maliit na ngising gumuhit sa kanyang mga labi.

“I’m sure you do.” He answered back.

Napakurap ako.

Bago pa man ako makapagsalita ay humarap na ito sa mga studyanteng maayos nang nakatayo.

“Behold!” His voice was so powerful that it boomed all over the open arena. “The winner of the first search in town! Alora of Southern Latreía!”

Everyone clapped but my mind remained on the last words he gave me.

“I’m sure you do.”

Lihim akong napamura.

He remembers me. And even though I lied, he knows for sure that I remember him, too.

XII

⚜ CHAPTER 12 ⚜

AFTER the so called welcome greetings for me, professor Helia ushered me to the headmaster’s office.

Pinagmamasdan ko ang paligid habang tinatahak namin ang daan. This school is indeed huge, walang-wala ang mga ibang paaralan dito. There are trees with purple leaves almost everywhere. Ang iba ay may bunga pa na prutas na kulay ginto. I wonder what those taste like.

May mga ilan ding insektong lumilipad na mahahalintulad sa mga alitaptap, they are called lightflies here. Ngunit iba-iba ang kulay nila, hindi lamang dilaw. May mga luntian, may kahel, may rosas, at may asul.

Bumalik lang ang tingin ko sa harap nang maagaw ng isang malaking gusali ang atensyon ko. It’s made of bricks and glass, an absolute combination of ancient and modern.

In front of the building are six tall pillars, similar to those in Greek history and architecture. I remember admiring those in books nung nasa Earth pa ako. The difference is, the pillars I’m admiring right now are all made of gold.

Sa bawat pagitan ng haligi (pillar) na iyon ay may malalaking pinto. Dahil may anim na haligi, ay may limang pinto sumatutal. Pumasok kami sa isa ro’n.

A fancy and dramatic lobby welcomed us. Kung gaano ka-simple sa labas, ganoon naman ka-komplikado sa loob. There are a lot of statues and paintings of the sun, para akong pumasok sa isang museo.

Tumigil sa paglalakad si professor Helia kaya ganoon din ako. Nakatingala ito sa chandelier. Dahil doon ay napatingala din ako.

Bakit? Anong meron doon?

Nanlaki na lang ang mga mata ko nang makitang unti-unting bumaba ang chandelier. It went down towards our direction. Soon after, the round crystals from its sides floated and formed a stair that goes up the top of the chandelier.

Doon ko napagtanto na hindi lang ito basta-basta chandelier. Sa pinakatuktok no’n na hindi nakikita kapag nasa itaas ito, ay patag na pwedeng tuntungan. Umakyat doon si professor Helia sa tulong ng mga kristal na nagpormang hagdan.

She then, offered me a hand which I took. Pagtapak na pagtapak ko sa tuktok ay pinadyak niya ang kanyang paa ng tatlong beses. And just like that, the chandelier started floating.

“You know what, sa lahat ng mga studyanteng unang beses nakasakay dito sa aranya (chandelier), ikaw lamang ang hindi

pinanginigan

ng

tuhod

.“ Panimula ng propesor. Diretso lamang ang tingin nito habang nagsasalita. “At maging kanina, karamihan sa mga studyanteng unang beses pumasok ng portal ay kinakailangan pang sambutin gamit ang kapangyarihan para hindi sumalampak. Karamihan nga’y hindi talaga nasasanay sa portal at hindi talaga nakakalapag nang maayos sa lupa. But you,” humarap na ito sa akin na may takang tingin. “How did you manage to land so easily?”

Pinanatili ko ang tingin sa harap.

“I love adventures. Hindi na bago sa akin ang lahat ng iyon.” Not to mention that I’ve experienced worse. Climbing a floating mountain with no flying tamed beast is a perfect example.

“Oh.” Bumalik na ang tingin nito sa harap.

Sakto namang naabot na namin ang pinakatuktok. Meron palang pinto roon na kulay ginto. Kumatok ang propesor ng tatlong beses at kusang nagbukas ang pinto.

Maingat kaming humakbang, mula sa aranya, papasok sa loob ng opisina.

The headmaster’s office is filled with glowing yellow linings on every corner and ceilings. Pero ang pinakakapansin-pansin sa akin ay ang isang napakalaking goblet. Hanggang bewang ko iyon, at sa tuktok no’n, ay mayroong puti na apoy na malayang bumubuga. Wala iyong nililikhang usok, and by the looks of it, I know that white fire can do something special.

“Oh, the great winner is here.”

Bumaling ang tingin ko sa lalakeng bigla na lamang sumulpot sa isang gilid. Matanda na ito at kulay puti na ang mga buhok. Hindi na ito diretso maglakad dala marahil ng katandaan pero ramdam mo pa rin ang kalakasang taglay nito.

“The celestial stone is already being delivered to the Emperor.” Professor Helia stated. Oo, naabot ko na sa kanya iyon kanina.

“Very well,” tumango ang headmaster at bumaling muli sa akin. “Alora, right?” Tumango ako. “Welcome to our–”

“I’m sorry to interrupt your sentence but I have something to clarify.” Napatingin silang pareho sa akin. “I have no plans to stay in this academy.”

Kaagad lumarawan ang pagkabigla sa kanilang mukha.

There. I said it.

“What? Why?” Napaharap sa akin si propesor Helia. She, too, looked very much surprised.

“I only joined the search to save an innocent child. Wala sa plano ko ang mapabilang sa paaralang ito. I already found and gave you the stone, I hope that’s enough.”

Hindi sila nakapagsalita. Napatingin si propesor Helia sa headmaster pero nanatiling nakatingin sa akin ang huli.

Hindi kalaunan ay tumalikod sa akin ang headmaster at tahimik na nagtungo sa puting apoy.

Nakatitig ito roon habang bahagyang nakakunot ang noo, halatang malalim ang iniisip.

“Headmaster?” Tawag dito ng propesor. Napahinga ito nang malalim.

“If I were to decide, Alora, I’d let you do as you wish.” Humarap ito sa akin na may kalmadong ekspresyon. “But the emperor… I do not think he’d let you go that easily.”

Ako naman ang nangunot ang noo.

“What do you mean?”

“You see, you were able to find a celestial stone in an hour. That’s very remarkable, that even the emperor himself would be very impressed.” He started slowly walking towards me. “I am sure you’ll be interrogated by him by how you found the stone, and

where

you found the stone.“

He stopped infront of me with concern on his face.

“So I’m very sorry, but leaving will be a very complicated matter.”

Telling them where I found the stone is not a big worry for me. But telling them how? That’s a big problem! I cannot tell them that a Sharktopus helped me out, that a Sharktopus exists!

I fought the urge to release a sharp sigh in front of them. I shouldn’t show them my frustration.

“Okay.” Iyon na lamang ang sinagot ko. But inside my head, I’m already executing different plans to escape.

This should be easy.

“It’s settled then.” He smiled warmly and spread out his arms. “Welcome to Sun

Latreía

Academe!“

EVERY student here has their own room, that’s what I found out when professor Helia handed me my key room.

The key is very ancient looking. Imbis na flat ang pinaka-katawan nito ay pabilog iyon. Kasing haba ito ng aking hinlalato at tanso ang kulay.

Mula sa mapang hawak ay umangat ang aking tingin sa gusaling nasa aking harapan.

I finally found my dormitory.

Sa ganitong kalaking eskwelahan ay nahihirapan akong sundin ang mapa. Nakakahilo sa dami ng mga lugar.

Pumasok na ako sa gusali. There are few students walking around. Napapalingon sila sa akin tuwing nadadaanan ko sila pero hindi ko na lamang iyon pinansin.

I went to the double wooden door just like what Professor Helia instructed me to do so. Iyon lang naman ang nag-iisang pinto rito.

Kusang nagbukas ang dalawang pinto at hindi ko inaasahan na ang bubungad sa akin ay isang maliit na espasyo. I was expecting that it was a doorway towards a hall full of doors. Pero isa lang iyong silid na walang anumang gamit, tanging limang tao lang ang kakasya sa loob.

Ilang beses akong napakurap. This is not what I’m expecting.

Pumasok na lang ako at kusa muling nagsara ang pinto.

Sa pagsara ng pinto ay namataan ko ang susian sa aking gilid. Tila katugma no’n ang susing binigay sa akin.

I took my key and gently insert it through the keyhole.

I heard a click. And after that…

nothing happened.

Napakunot noo ako. Binawi ko ang susi at muli iyong binulsa habang pinapasadahan ng tingin ang paligid. Marahil ako ang magdidisenyo ng kwartong ito kaya walang kagamitan?

Oo, baka ganoon nga.

I guess this room will do. Hindi rin naman ako magtatagal dito. For now, I have to find the exit of this school. Maglilibot na muna ako.

Binuksan ko na ang pinto para muling lumabas. Pero napatigil ako nang ibang lugar na ang bumungad sa akin. Isang malaking kwarto na ang nasa aking harapan, malayo sa lobby na pinanggalingan ko kanina.

Napakurap ako.

Ohh… I get it now.

This is my room. The key served as my identification card that led me to this room. Interesting.

Pumasok na ako sa loob, kusang nagsara ang pinto sa aking likod.

I liked the cozy interior. The queen size bed is covered with thick comforter. There’s also a fireplace at the side, and a study table in front of the curtained windows.

Nausisa ako sa kung ano ang nasa labas ng bintana kaya kaagad akong nagtungo roon para hawiin ang kurtina. Ngunit ganoon na lamang ang pagkabigla ko nang salubungin ako ng malamig na simoy ng hangin!

Nanlaki ang mata ko nang makita ang tanawin ng bulubundukin na napupuno ng nyebe! It was snowing!

Nilabas ko ang aking kamay para sumalo ng nyebe, pero muli lamang akong nagulumihan nang tumagos lang sa aking kamay ang nyebe.

That’s when I realized it isn’t real… It’s just an illusion, perhaps a hologram.

Bumaba ang aking tingin sa bandang ibaba ng bintana nang may mapansin doon. May nakausling handle doon, similar to the handle of a slot machine.

Marahil ay may konekta o kaya ay kontrol iyon sa ilusyon ng bintana. Sa kuryosidad ay kaagad ko iyong hinawakan at pwersahang binaba. Sa isang iglap ay nag-iba ang tanawin ng bintana.

Hindi ko napigilang mamangha nang mula sa nyebe, ay naging ulan ang tanawin sa labas. Naging mapuno ang lugar, para akong nasa gubat. Dinig ko pa ang bawat pagbagsak ng ulan sa malalaking dahon. Amoy ko rin ang aromang dala ng ulan.

Muli kong inangat at binaba ang handle. At sa isang iglap, naging langit naman ang labas! Para akong nasa himpapawid! Nalula ako kaya kaagad ko ring binaba ang handle. Ngayon naman ay nasa karagatan na ako.

Namamangha ako sa pangyayari kaya hindi ko na mabilang kung ilang beses kong inangat-baba ang handle. Until I was mesmerized with a certain view. My eyes immediately sparkled upon seeing the sky filled with stars and milky ways. Tanaw din ang bilog na bilog na buwan.

In an instant, my soul became at ease.

Finally, I’ve found the perfect view.

I enjoyed the scenery for a while. Sandali akong nakalimot sa mga kinahaharap kong problema.

But then again, I still have to face these problems.

Lumayo na ako sa bintana at naupo sa kama. Ngunit nang mamataan ko ang aparador ay kaagad din akong tumayo para tignan ang loob no’n. Bumungad sa akin ang iba’t-ibang klase ng damit. Looks like even our clothes are provided by the academe.

Kanina ay napansin kong walang uniporme ang mga studyante rito. Ang tanging pinagkapare-pareha nila ay ang kanilang mga kapa, nagkakaiba nga lamang sa kulay. Kanina nang makita ko ang lahat ng estudyante sa arena ay nakabahagi sila ayon sa kulay ng kanilang kapa.

Sa pinakataas na upuan ng arena ay puro mga nakadilaw na kapa, sunod sa may ibaba ay mga nakakahel, sunod naman ay mga nakapula, at sa pinakababa na pansin kong pinakakaunti ay mga nakaginto.

I’m thinking that those color classification has something to do with one’s grade year, or perhaps, with one’s power.

Sinara ko na muli ang aparador at nagtungo sa pinto kung saan ako nanggaling kanina.

I need to familiarize every corner of this Academe to execute my plan of escape.

PAGKABABA ko sa lobby ay nagtungo ako palabas. Wala nang nagkalat na estudyante kaya panigurado ay nasa kani-kanilang klase na sila. As for me, Professor Helia told me that I should rest first before attending class tomorrow.

Unfortunately, I don’t have time for that. I gotta get out of here as soon as possible. I don’t wanna cross paths with the emperor.

I took a portal to get here, now I’m suffering. Hindi ko alam ang exit maging ang entrance ng paaralang ito. Nakakapagtaka na hindi iyon nakaindika sa mapa.

I just continued roaming around, finding the wall that is secluding the whole Academe.

Pero bakit parang walang dulo itong paaralang ito? Kahit na diretso lang naman ang lakad ko ay pansin kong bumabalik lang ako sa lugar na nadaanan ko naman na. Parang umiikot-ikot lang ako!

What the hell is this?

“Hey!” Napatigil ako nang may sumigaw. Kunot-noo akong napalingon. “Alora, right?”

Two person approached my direction, they’re both wearing gold capes. Mula sa kanilang leeg ay kumislap ang sun pendant na nagsisilbing tali ng kanilang kapa.

“Ako nga,” I looked at their faces and saw their formal expressions. They don’t look mad, but they don’t look so happy either. Instead, they look… curious?

“I’m Alexius, this is Suvy.” The guy introduced. “We’ve been looking for you.”

“Ano ang hanap niyo sa ’kin?”

“The emperor wishes to discuss a very important matter with you.”

Bahagya akong natigilan. He’s here already?

“Ngayon?” paninigurado ko. Alexius nodded.

“Come with us. We’ll lead you the way.”

Nilagpasan nila ako at nagsimulang tahakin ang daan. Napatitig lamang ako sa kanilang likod habang nakikipagtalo sa aking isipan.

I can’t believe the emperor is already here! Ang bilis masyado!

Nonetheless, I can’t just run, I shouldn’t. Mahahalata nila.

Kaya naman kahit labag sa aking kalooban ay sinundan ko na lamang sila.

I’m thinking of an alibi. They shouldn’t know the truth of how I got the stone. Hindi ko alam ang maaari nilang gawin kay Sylvester. Hinding-hindi ko siya ipapahamak.

Napahinto ako sa paglalakad nang biglang may lumapag sa aking balikat.

I almost jolted upon seeing a vergoyl right above my shoulder!

A vergoyl, it is a kind of bird that is as big as a crow, but has an appearance of an eagle. They are great messengers, and having one at my shoulder means someone sent me a message.

Tumingin ako sa dalawa at nakitang patuloy lang sila sa paglalakad.

When I turned to look at the vergoyl again, it was already spreading its wide wings. Sa ilalim ng kanilang pakpak, doon nakasulat ang mensahe. Oo, hindi sa kung anong uri ng papel nakasulat, kundi sa mismong balat nila nakalagay ang mensahe. Kapag nabasa na ng tagatanggap ang mensahe, ay kusa iyong mabubura, leaving no trace of the message.

Muli akong sumulyap sa dalawa para makasigurong hindi sila nakatingin, bago ko binasa ang sulat na malaya nang nakalantad mula sa ilalim ng pakpak ng vergoyl.

Alora, tell them you found the celestial stone at the Spirit mountains. Never, ever, give them a right information.

• Yda

Ilang beses akong napakurap, hanggang sa unti-unting naglaho ang sulat at lumipad na paalis ang ibon.

It was tiya Yda. Hiro must have told her already. Pero nakakapagtaka.

She wants me to lie? Though that’s also my plan—I have my reasons. But what could be her reason?

“Alora,” napatingin ako kay Alexius. Nakatigil na pala sila sa isang pinto at muntik ko pa silang malampasan. “You seem occupied.”

Lihim akong bumuga ng hangin. I just shook my head instead and went towards them.

“Dito na ba?” Pag-iiba ko ng usapan.

Tumigil kami muli sa gusaling may anim na haligi, pero kung kanina ay sa pang-unang pinto kami pumasok, ngayon ay sa pangalawang pinto.

They both nodded. “Don’t forget to give respect to the emperor.”

Lihim akong umismid. Whatever.

They opened the door and went inside first.

“She’s here.” I heard Alexius announced.

Pumasok na ako at hindi ko inaasahan na hindi lang pala ang emperor ang naroon. Lahat ng propesor ay naroon. May mga estudyante rin, at lahat sila ay may suot na gintong kapa.

I maintained my formality. Lahat sila ay nakatuon ang atensyon sa akin.

“Ms. Alora, am I right?” A man spoke from the far end of the long table, with the sight of his mighty crown and royal cape, I already knew, he’s the emperor.

And how could I forget? He never aged.

“Yes, your imperial majesty.” I bowed to greet him.

“Please, have a seat.” He motioned the seat beside. I had no choice.

Nasa dulo siya ng mahabang mesa habang ang pwesto ko ay sa kaliwang gilid niya. Umupo ako roon. Dumiretso ang aking tingin at hindi ko inaasahan ang taong kaharap ko.

It was his son. Archduke Zalestine. And he’s bluntly staring at me.

Umiwas na lang ako ng tingin, kasabay naman no’n ang pagsalita ng emperor kaya sa kanya ko na lamang binaling ang aking tingin.

“Let’s get this straight. Where did you find the stone?”

“In the Spirit Mountains.” I don’t know what tiya is up to but I trust her. I will ask her everything once I’m out of this school.

“The Spirit Mountains?” Giit ng isang babaeng hindi ko kilala. “But we already coordinated with the spirits there and they made clear that all celestial stones in their area have already been collected!”

“Have you coordinated with all the spirits?” I made sure.

“Masyadong maraming spirits ang naninirahan doon para makausap silang lahat.” Sagot naman ni Alexius.

He’s right, hindi lang spirits ng mga tao ang naroroon, may mga hayop din.

“Exactly, masyadong marami. Hindi na nakakapagtakang mayroon kayong nakaligtaang espirtung alam ang lokasyon ng batong nahanap ko.”

“Who’s the spirit you have talked to?” The emperor interfered.

“Just… some random animal spirit. I was in the mountain looking for a celestial stone when the spirit suddenly showed up and gave me the stone. Ni hindi ko naman sinabi na iyon ang pakay ko, basta niya na lang inabot sa akin ang bato.” Mabuti na lang at medyo malawak ang kaalaman ko sa bundok na iyon. There’s something I want the emperor to conclude.

“We all know the spirits from that mountain. Alam nila lahat ng kasalukuyang nangyayari. Kung basta na lamang binigay kay Alora ang bato, then that only means one thing, they want her to win.” Suvy stated.

“But why?” Tanong ng isang babaeng halatang-halata ang pagkadisgusto sa boses.

“We also have no idea, Georgia. There might be something about her.”

Their eyes all turned to me which I found so awkward. I just stayed still.

“The spirits want her to be in this Academe.” Professor Helia suddenly butted in.

Umawang ang aking labi.

Oh, no. That’s not what I want them to conclude!

“I agree—”

“Or maybe, the spirits just wanted to give the stone. Marahil ay kailan lamang nila natuklasan na mayroon palang ganoong batong sa kanilang tirahan. At nagkataong ako ang naroon kaya sa akin nila pinaabot ang bato para ibigay sa inyo.” Mabilis kong paliwanag.

“You have a point.” Professor Ikaros agreed.

The room fell into silence. Tila lahat ay malalim na nag-iisip. Habang ako ay lihim na nagdadasal na sana ay pakawalan na lang nila ako.

“I heard you wish to leave the academy.” The emperor declared as he lean back unto his chair. Nakarinig ako ng pagsinghap mula sa iba. “Why is that?”

Napahinga ako nang malalim. “I have more important matters to deal with outside of this school.”

Napatango ang emperor. I’m taking that as a good sign.

Humarap ito sa anak. “What can you say, son?”

Nabaling ang tingin ko sa kanyang lalakeng anak na ngayon ay matamang nakatingin sa akin.

“Well,” he started, “We could use her participation for the upcoming future search.” I mentally cursed. No! Hindi pwede! “So, I say,” he paused for a moment and stared at me intently. I gritted my teeth as he dropped the line that crushed all my plans and wishes.

“She’s staying.”

XIII

⚜ CHAPTER 13 ⚜

“YOU don’t seem pleased.” Commented by someone I have no idea who.

Hindi na lang ako umimik. Umalis na ang emperor at ang tanging naiwan na lamang sa silid na ito ay ako at ang mga taong ito na nakagintong kapa. Even the professors already left to escort the emperor.

“Hindi mo ba nais mapabilang sa

akademya

?“ Tanong muli ng babae. Kapansin-pansin ang maalon nitong buhok na kulay berde, binagayan ang mga mata niyang kasingkulay ng karagatan.

“Oh, please. Of course she does, pa-

importante

lang

iyan

.“

Awtomatikong bumaling ang tingin ko sa isa pang babaeng nagsalita. Her hair is blonde which emphasized her brown eyes. Kung hindi ako nagkakamali ay siya iyong tinawag na Georgia kanina. Sa arko pa lang ng kilay nito ay alam ko nang may pagka-disgusto ito sa akin.

“Don’t be so disrespectful now, Georgia.”

“Disrespectful? Ako pa talaga? Sino ba rito ang sinagot-sagot ang isang Supremo? Ako ba?”

With her words, I think I get it now. She hates me for talking back to the supreme.

Sa pagtitig ko sa kanya ay ’saka ko lang napansin ang malaking pagkakahawig niya roon sa babaeng Supremo. She might be related to the woman.

Unfortunately, wala akong ganang makipag-away ngayon. I am pissed. Hindi ko maisakatuparan ang plano kong makaalis dito nang maayos. Mukhang wala talaga akong pagpipilian kundi ang tumakas.

“Sandali, saan ka pupunta?” Tanong ng isa nang tumayo ako.

“Bakit? May kailangan pa ba kayo sa akin?” Walang gana kong tanong.

“Well… We thought you might want to know us.” If I remember it correctly, this one’s Suvy. Puting-puti ang buhok nito na pumares sa mga mata niyang kasingkulay ng maaliwalas na langit.

I just stared at her blankly. “Tatanungin ba sa exams ang mga pangalan niyo?”

Napakurap ito sa tanong ko. “Huh?”

“Kung hindi naman kasama sa mga tanong doon kung sino ang mga estudyanteng

nakagintong

kapa, tingin ko ay hindi naman na importanteng malaman ko ang pangalan niyo.“

Napasinghap siya sa sinabi ko. Hindi ko na inabala pang tignan ang naging reaksyon ng iba at nilisan ko na ang silid na iyon.

What a bunch of entitled people.

Pagkalabas na pagkalabas ko ay napabuga ako ng hangin. Hindi ko kakayaning makasama nang matagal ang mga taong iyon.

“Alora?” Napalingon ako sa aking gilid sa babaeng tumawag sa akin. Naka kulay dilaw itong kapa. “Ikaw si Alora, hindi ba?”

“Ako nga.”

“Uhm, pinakiusapan ako ni Prof Helia na ilibot ko sa buong akademya. Maaari ko ring sagutin ang mga

katanungan

mo, kung meron man.“

Sandali ko siyang tinitigan. Hindi siya makatingin sa akin. Kulay rosas ang buhok nitong may ilang hibla ng berde. Mukha naman itong mabait. Pero hindi ko pinagkakatiwalaan ang panlabas na anyo para malaman ang panloob ng kung sinoman.

Tinanguan ko na lamang ito. Maaari ko siyang makuhaan ng impormasyon.

Sa aking pagtango ay nagawa na nitong tumingin sa akin. She smiled brightly. “Ako nga pala si Milary.

Halika

,

ipapakita

ko sayo ang kagandahan ng buong

paaralan

.

Ti

yak

hindi mo na

gugustuhing

umalis pagkatapos!“

Napangisi ako. I don’t think so.

“Napanuod namin iyong katapangan mo. Grabe!

Iniidolo

na kita! Nagawa mong

tapatan

ang isang Supreme!“

Nagsimula na kaming maglakad. Sinusundan ko lamang aiya.

“Napaka-unfair naman kasi talaga ng ginawa niya. Bata ba naman ang kunin bilang contender?”

She’s facing me the whole time. Halos hindi niya na tignan ang dinaraanan habang patuloy sa pagdadaldal. Nanatili naman akong diretso ang tingin.

“Buti na lang nandoon ka, naligtas mo iyong bata. Mag-ingat ka na lang kay Ms. Georgia. Galit na galit siya pagkatapos ng nangyari. Nanay niya kasi iyong nakasagutan mo.”

Hindi ko alam na pati pala iyon ay nasaksihan nila. Ang akala ko iyong pagkahanap ko lang sa celestial stone ang kanilang napanuod.

“Ay, iyon nga palang pinanggalingan natin, kung saan kayo nagkaroon ng meeting, iyon ang North wing. Doon ka pumunta pag may concern ka dahil doon matatagpuan ang office ng mga propesor, ng headmaster, at ng iba pang nakatataas na

kinauukulan

.“

Patuloy kami sa paglalakad habang nagsasalita siya. Taimtim lang naman akong nakikinig. I need the directions she’s sharing.

“Ito namang parteng ito ang West wing, dito ang dormitories nating lahat. Well, except sa mga naka gold capes. Sa iba ang dormitories maging ang buildings nila. Kaya nga bihira silang makita, nakahiwalay kasi ang buildings at classroooms nila sa atin.”

Mukhang special treatment ang mga taong iyon. What’s new?

“Ito naman ang South wing, dito ang buildings natin for our classroom. Narito rin ang libraries at ang L&D Hall kung saan palaging kumakain ang mga estudyante. Ang ibig sabihin ng L&D ay Lunch and Dining. Kaya walang kusina ang dorms natin kasi dito tayo dapat kumain.”

Oh, that’s nice. Hindi na kailangang magluto.

“Ang huling wing naman ay ang East wing, hindi kita mato-tour doon kasi bawal tayo roon. Iyon na ang dormitories at buildings ng Gold Division.”

“Gold Division?”

“Oo, ng mga taong naka

gintong

kapa.“

“Sandali nga,” tumigil ako sa paglalakad para harapin siya. “Ano ba ang ibig sabihin ng

iba’t

-ibang kulay ng kapa ng mga estudyante?“

Tumigil din siya sa paglalakad bago ako masinsinang sinagot.

“Ang kulay ng kapa ng mga estudyante rito ang tumutukoy sa

over all

mo.

Kada

taon ay may

nagaganap

na Assessment Battle; kung saan malalaman ang talino, lakas, at diskarte ng isang estudyante. Tinatawag ang tatlong iyon na

over all

. Iniiwasan ng headmaster ang diskriminasyon sa paaralang ito kaya hindi inuuri ang mga estudyante base sa kanilang kapangyarihan, o kung sila ba ay Inferior, Superior o Sovereign. Kaya ang ginawa, inayon sa pinagsama-samang talino, lakas, at

diskarte

ng isang estudyante ang

pagbubuklod

—ang over all—para hindi masabing kapangyarihan lang ang basehan. At sa Assessment Battle nga iyon nagkakaalaman.“

“At ano namang ginagawa sa Assessment Battle?”

“May paghahamon tayong makakaharap at sa pagtapos no’n ay may maaabot tayong lebel ayon sa naging performance natin. Ang mga

nakadilaw

na kapa ay ang mga naka Level 1-10 simula nang pumasok sila ng

akademya

, ang mga nakakahel o orange naman ay ang mga Level 11-20, ang mga nakapula ay ang mga Level 21-30, at ang mga naka

ginto

ay ang mga Level 31

pataas

. Sa mas madaling pananaw, ang yellow cape ay para sa mga naka mild kind-of-performance, orange para sa moderate, red para sa high, at gold para sa extreme. At kung ano ang kulay ng kapa mo, doon ka sa

dibisyong

iyon

mapapabilang

. Gets?“

Tumango naman ako. Good thing it’s not that complex to understand.

“Anyway, tuwing simula ng taon ginaganap ang Assessment Battle, kaya malapit na iyon. Magkakaroon ka rin ng sarili mong kapa.”

Natigilan ako roon. That is not a good news for me. Panibago na namang problema.

Pinagpatuloy ko na ang paglalakad. Kaagad naman siyang sumunod at sinabayan ako.

“Tara sa field, maliban sa training grounds, doon ginaganap ang mga labanan. Paniguradong may mga nag-eensayo ngayon doon!”

Hindi pa man ako nakakasagot ay hinatak niya na ako para sa mas mabilis na paglalakad. Nagpatangay na lamang ako rito.

Pagkarating namin sa field ay hindi nga siya nagkakamali. May mga estudyanteng nagsasanay doon, mga naka-kahel na kapa.

“Kada-dibisyon nga pala ay may tatlo hanggang limang section, maliban nga lang sa Gold Division, iisa lang ang section nila dahil labing-isa lang ang estudyante roon.”

Pinapanuod ko ang pag-eensayo nila. Nakakapagtaka kasi. Para silang may hinahabol na kung ano. Nag-uunahan sila sa pagkuha ng kung anumang bagay na iyon na talagang nakikipagbakbakan sila tuwing may nagtatangkang mauna sa kanila. May lumilipad, may tumatakbo, at may tumatalon nang napakataas.

“Mukhang may quest sila sa COS ngayon, ah.”

aniya.

“COS?”

“Combats for Survival, isang subject.”

Right, I have that subject, too.

I actually have four subjects in total: Histories and Discoveries, Mystic Arts, Combats for Survival, and Study of Wizardry.

“Ito na ang huling lugar na maipapakita ko sayo. Maliban na lang kung gusto mong makita ang bawat gusali, pwede nating puntahan isa-isa. Gusto mo ba?”

Humarap ako sa kanya at nagtanong ng walang konektado sa kanyang sinabi.

“Nasaan ang labasan?”

Sandali itong natigilan sa biglaan kong tanong. “Labasan?”

“Oo, labasan. The exit of this place.”

“Paano ka nakapasok dito?”

Nangunot ang noo ko roon. Hindi ba ay nakita naman ng lahat kung paano ako nakatungtong sa paaralang ito?

“Sa

pamamagitan

ng isang portal? “

I answered in a matter-of-fact tone.

“Kung ano ang pasukan, iyon din ang labasan.” Sandali akong napatitig sa kanya. Ibig sabihin… “Sa portal tayo lahat pumasok, doon lang din tayo makakalabas.”

“Kung ganoon, simula nang makapasok kayo rito ay hindi na kayo nakalabas?” Hindi ko makapaniwalang tanong. Please tell me I’m wrong.

“Hep, wala akong sinasabing ganoon. Nakakalabas kami pero isang beses lamang sa isang buwan, gumagawa ng portal ang mga propesor para ro’n.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong makahinga nang maluwag doon.

Portal… Kailangan pa ng portal!

“Kailan kayo huling lumabas?”

“Noong isang araw lang. Sa susunod na buwan pa ang susunod.”

Lihim akong napamura. I can’t wait that long!

Napabuga ako ng hangin. Pilit kong kinakalma ang sarili.

Muli akong humarap sa kanya. “Tinanong mo kanina kung

saang

gusali

ang gusto kong

puntahan

, hindi ba?“

“Oo, may gusto ka bang puntahan?”

“Take me to the library.”

I need to know how to make a goddamn portal.

XIV

⚜ CHAPTER 14 ⚜

THE library is sectioned according to different subjects and topics. Dahil doon ay mas mapapadaling hanapin ang kailangan mo. There’s History Section, Combat Section, Latreíans’ Anatomy Section, and bingo! The one I need, Wizardry Section.

“I’ll take it from here, Milary.”

“

Sigurado

ka? Okay ka na rito?“

“Yeah, I’m sure, thanks for your help.”

“Sige,

tawagin

mo lang ako kung may kailangan ka.“

She left as I immediately walked towards the Wizardry Section.

This library is undeniably cozy—it consists of red bricks, wood materials, stone walls, red carpet, and even a few fireplace—a perfect reading spot for every bookworm. May mga estudyante ring nasa loob at nagbabasa pero bilang lamang sila sa daliri.

Lumapit ako sa isang shelf at nagsimulang pasadahan ng tingin ang mga titulo ng libro.

I am in the Wizardry section. I believe this is the most likely section to publish an information about opening a portal.

The Practice of Levitation, How to Tame Using Spells, Best Spells for Offense, Best Spells for Defense, Must Read: Mastering Spells…

Naabot ko na ang dulo ng estante pero wala pa rin akong nabasang titulong may kinalaman sa portal o lagusan.

Lumipat ako sa susunod na hanay at pinagpatuloy ang paghahanap. Pero katulad ng kanina, bigo pa rin ako sa paghahanap. Hanggang sa may mamataan akong hindi naman konektado sa hinahanap ko, pero nakatawag sa aking pansin.

The Most Dangerous Spells

Without second thoughts, I immediately reached for that book and pulled it out. But to my surprise, it did something beyond my expectation of a simple book— it talked!

“Are you sure you want to read me?”

Sa gulat ay nabitawan ko ang libro. Nakalikha ng tunog ang pagbagsak n’on. Sa kabutihang palad, ako lang ang tao sa parteng ito.

I stared at the fallen book right beside my feet. Did that thing really talk or is my imagination just playing tricks with me?

Yumuko ako para abutin ang libro pero may iba nang kamay ang kumuha roon. Kaagad akong napatunghay sa nagmamay-ari ng kamay na ’yon.

It was a guy with red hair… and a red cape.

Umayos ako ng tayo, kasabay din ng kanyang pagtayo mula sa pagkakayuko.

“Mukhang nagulat ka ng librong ’to.” He looked at me and smiled.

Dahil sa pagngiti niya ay napansin ko ang piercing sa kanyang pang-ibabang labi. Meron din siyang piercing sa kanyang pulang kilay, at sa gilid ng butas ng kanyang matangos na ilong.

The piercings suit him since he got the looks. Maputi rin ang balat niya. He looks exactly like those typical bad boys that a lot of girls swoon over.

“The most dangerous spells,” he read the title. He grinned and looked at me again. “You wanna learn the most dangerous spells?”

Sandali akong hindi sumagot. Naintriga lang naman ako kaya inabot ko ang librong iyon.

Instead of answering him, binatuhan ko siya ng panibagong tanong na kanina pa bumabagabag sa akin.

“Talaga bang nagsalita ang librong ’yan?”

“Lahat ng libro rito nagsasalita.”

Nabigla naman ako sa rebelasyong iyon.

“Paano nangyari iyon?” Hindi ko maiwasang tanong.

“Books here have souls. Nagsasalita sila pero hindi talaga

pisikal

na nagsasalita. It’s like they have telepathy since they communicate through mind. That means, sa utak mo lang narinig ang boses na narinig mo kanina. Kung sino ang may hawak sa

libro

ang siya lang

makakarinig

ng kanilang boses.“

Oh, wow. Maraming libro sa tirahan namin ni tiya Yda pero wala ni isa roon ang nagsasalita o may kaluluwa.

“Anyway, here you go.” Inabot niya sa akin ang libro. “Alora, right?”

Inabot ko muna ang libro saka ako tumingin sa kanya at tumango. Of course, he knew me already.

Ngumiti siya ulit. Masyadong palangiti ang isang ’to.

“I’m Casimir.”

“Nice meeting you,

Casimir

. Thank you for the information.“

“My pleasure,” Sumandal ito sa shelf nang patagilid ’saka humalukipkip. “So, you

love reading, huh?“

Mukhang hahaba pa ang usapan namin na siyang hindi ko hangarin. I still have stuff to do but it’d be rude to just shoo him away.

“More like learning, I love learning new things.”

“And you want to learn about the most dangerous spells?” He let out a boyish grin. Hindi ko alam kung nang-aasar ba ang ngiti niya o sadyang ganoon lang talaga siya ngumiti. Akala mo laging may masamang balak.

“Kind of,” I shrugged.

Agreeing would be a better resort than admitting that I’m actually looking for a book about portals.

“Hmm… Do you know there’s a book about forbidden spells? It’s much better and much more interesting than the dangerous spells written on that book.”

That caught my attention.

Forbidden spells? Maaaring doon nakalagay ang tungkol sa mga portals! Thinking about it, learning to make a portal isn’t recommended to students, since a lot may actually abuse that ability.

Well, as for me, you can’t really call my plan ‘abuse’, I swear I’ll just use it once.

“Really? Where can I find it?”

“I told you. It’s a book of forbidden spells, so the book itself is also forbidden. We can’t access it. It’s hidden in the forbidden library, where only chosen students can access.”

No, that could be my way out. I have to find that book.

“Who are the chosen students?”

“The students of Gold Division, the so-called royalties and

supremecies

.“

Parang biglang umurong ang determinasyon ko. It’s the students with gold capes, the bunch of entitled people.

“Kung may kaibigan o kakilala ka roon ay mapapadali ang

pagpasok

mo sa forbidden library. But knowing those dogmatic beings, they don’t do friends with lower levels.“

Mukhang may galit siya sa mga taong iyon, but that’s no longer my business.

“So ang tanong, may kakilala ka ba sa kanila?”

Hindi ako nakasagot sa tanong niya.

Kakilala?

I know one… And I’ve known him for years.

But heck, we’re not even friends for me to ask him a favor.

I sighed. “Wala.”

Binalik ko ang librong hawak sa pinagkuhaan ko.

“Then wala kang pag-asa.”

Nakataas ang isang kilay ko siyang hinarap. “Bakit ikaw, meron?”

“Wait ’til my level gets higher, I’ll be in the Gold Division.” Kampyansang wika nito.

Nadako ang tingin ko sa kapa niyang kulay pula. Right, one more step higher and he’ll be in the Gold Division.

“Goodluck for that then. I gotta go.”

Tumalikod na ako at aalis na sana nang pigilan niya ako sa braso. Nakakunot noo akong lumingon sa kanya.

Sinalubong ako ng mukha niyang puno na ng kaseryosohan, malayo sa kaninang hindi nawawalan ng ngiti.

“I need to warn you, Alora. I strongly believe you will be their next guest.”

“Next guest?”

Hindi ko alam kung dapat ko bang ikabahala ang pag-iiba niya ng emosyon.

“You see, gumawa ng grupo ang may mga

pinakamatataas

na

lebel

sa Red Division

. Those people tend to test newbies and transferees for fun, which includes you, by the way.“

“At paano ka naman

nakasisigurong

bibiktimahin

nila ako?“

“Because you found a celestial stone. That made everyone think you hold a great amount of power. I’m sure they are challenged by your achievement and that will make them challenge you into a battle.”

“Ahh, I get it. If the Gold division has god complex, the Red division has superiority complex. Okay, noted, thank you for the information.”

Magugulat pa ba ako? All they care about here is their power and ego.

“Please take this seriously, Alora. I just want you to be ready just in case.” Mukha naman siyang sinsero.

The side of my lip twitched in annoyance. Panibagong gulo na naman ba? Nadadagdagan lang ang kagustuhan kong umalis sa paaralang ito. The more I need to find that forbidden book of spells.

Nang hindi nagsasalita, tumalikod na ako kay Casimir at nagsimula nang maglakad paalis.

“Wait! Where are you going?”

Sandali lang akong napatigil sa paglalakad. Napahinga ako nang malalim. Sa huli ay pinili ko na lang na hindi siya sagutin at nagpatuloy na lamang sa paglalakad.

I’m going to the East Wing. I have no other choice. I need to have an access to that forbidden library. And to do that… I’ll be needing Zalestine’s help.

I have to find him.

XV

⚜ CHAPTER 15 ⚜

TULOY-tuloy lang ako sa paglalakad patungo sa silangang bahagi ng paaralan. Buo na ang desisyon ko. I will talk to him. Pinagdadasal ko na lang na sana madali lang kausap ang lalakeng iyon.

Ang problema ay hindi ko alam ang idadahilan ko sa kanya. Of course, I can’t just order him to take me to the forbidden library. That would be too suspicious.

Perhaps I’ll just ask him to tour me around? Then, I’ll ask him to go and bring me to the most interesting place in the academy, maybe through that scheme I could eventually mention the forbidden library in a subtle way.

But with that, wouldn’t I be too ‘feeling close’? I’m basically asking him a favor, which people who are merely acquaintances don’t usually do.

Maybe I should befriend him first? Or should I rather head back to come up with a thorough plan first?

Pero ngayon pa ba ako aatras? Kasalukuyan ko nang tinatahak ang isang field na nagtatawid patungong silangan.

This field seems to be a training ground. Meron kasing iba’t-ibang klase ng sandata sa isang pwesto, at mga obstacle course sa isa namang pwesto.

There are also students scattered everywhere, minding their own business. I’ve noticed that all of them are wearing a red cape. Siguro ay hindi nalalayo rito ang silid ng mga nasa Red division.

Habang pinagmamasdan ko sila ay bigla akong napatigil sa paglalakad. I observed the students one by one, and god, how dumb am I to just notice it now?

Ilang beses akong kumurap para kompormahin ang nakikita, pero hindi talaga nagkakamali ang mga mata ko. All the students’ faces are the same! Tila iisang tao lang silang lahat. They all have a face of a girl with short light brown hair.

How the hell?

Sa pagkabigla ko ay bigla silang humarap sa akin, all at once!

I froze as a mischievous grin slowly registered on their face.

Slowly, they approached my direction. While I remained hesitant whether to run or to merely not give a damn. Until, it was already too late to run, they have already formed a circle around me. Unfortunately, just by the looks of their grin, they’re up to something bad.

Nanatiling nakakunot ang noo ko habang nakatingin sa kanila. Ano bang nangyayari?

Naalerto ako nang sabay-sabay silang sumugod sa akin! All their right fists are aiming to punch me!

I look for an escape but the only way out is through above, so either I jump really high or I fly, which I both cannot do… unless I’ll look for a support.

Mahina akong napamura. Wala akong mapagpipilian kundi harapin ang mga sumusugod. Malapit na sila sa akin. Kung hindi ko ito aaksyunan ay paniguradong magkakalasog-lasog ang katawan ko.

And so, my eyes did its thing. I observed the time, distance, and speed of their movement, before calculating everything in my head.

Bingo.

I faced the east, and waited for the right timing.

Three…

I positioned and readied my stance in an attack position.

I clicked my tongue in annoyance. Wala pa akong first day sa klase pero mukhang masasangkot agad ako sa gulo.

Two…

I focused on their fast movements, making sure their speed aren’t changing. Dahil isang maling kalkulasyon ko lang ay magiging isang malaking pagkakamali na.

One…

Here goes nothing.

Zero!

Nang makalapit sila at akmang susuntukin na ako ay mabilis akong tumalon bago ko sinampa ang isa kong paa sa balikat ng isa sa kanila para mas makabwelo ako sa mas mataas pang pagtalon. I was able to get past these mad students while I’m above them and they’re below me. Tila naging slow motion pa ang pagtalon ko at pagsunod ng tingin nila sa akin sa ere.

I landed easily on my left knee and right foot.

Hindi ko na sila inabalang lingunin pa at nagsimula na akong manakbo pabalik sa West Wing.

But to my surprise, a man appeared few meters away from me.

Awtomatiko akong napahinto sa pagtakbo. Diretso itong nakatingin sa akin at tulad ng iba ay nakangisi rin sa akin. Lumingon ako sa mga tinatakbuhan ko at laking gulat ko nang makitang ang napakaraming babae ay naging isa na lang. Nakangisi rin ito sa akin na tila ba sinasabing wala na akong kawala.

I knew it. She’s a clone manipulator.

Bumalik ang tingin ko sa lalake. He’s also wearing a red cape.

Dalawa lang sila kumpara sa mahigit tatlumpung tinakasan ko kanina. But I shouldn’t underestimate this guy. Hindi ko alam ang kaya niyang gawin.

“ Anong kailangan niyo sa akin?“ Walang paligoy-ligoy ko nang tanong.

“Nothing really, may kailangan lang kaming malaman.” Sagot ng lalake at muli na namang ngumisi.

Huminga ako nang malalim. Nagsisimula na akong mainis but I have to calm myself.

“Anong kailangan niyong malaman?”

“We need to know your power and how strong you are.” The guy answered.

“ And there’s only one way to find that out!“ Biglang sigaw ng babae at sa isang iglap ay sabay na silang sumusugod sa akin!

Heck! Wala akong naisip na gawin kundi ang tumakbo para makatakas!

Hindi ko na alam ang direksyon na tinatakbuhan ko basta ang nasa utak ko lang ay makaalis na sa lugar na ito. These students are insane! Ako pa ang napagtripan!

To my surprise, something groped my ankle, and when I looked down, it was already too late.

Bumagsak ako sa lupa nang hatakin ng babae ang latigong pinalupot niya sa bukong-bukong ko. Nakaladkad pa ako nang hilahin niya ang latigo.

Wala akong nagawa kundi tanggapin ang mga sugat at hayaan ang katawang makaladkad.

I ended up in front of them, crushed and wounded on the ground, while they stood all mighty right in front of me.

“Oh come on, I expected better than this.”

Napairap ang babae.

“Fight back, woman. We

just want to know what you’re capable of, then after that, we’ll let you go.“ Ani naman ng lalake.

I tightly closed my eyes.

Patience, Alora. Patience.

Pilit kong pinapakalma ang sarili nang bigla na lang tumilapon ang katawan ko sa ere nang ibalibag ng babae ang latigong hawak niya na siyang nakakabit pa rin sa paanan ko. I ended up groaning in pain when my body mercilessly hit the ground.

Sinubukan kong bumangon pero parang nagkabali-bali na ang mga buto ko. I’m all bruised up.

Hindi pa man ako nakakakuha ng kaunting lakas ay muli na naman akong tumilapon sa ere. At tumilapon pa muli. At tumilapon pa.

There’s already blood dripping down my mouth. Kung kanina ay bali-bali lang, ngayon ay lasog-lasog na yata. At tila hindi pa sila kuntento roon, dahil merong nagsimulang pumulupot sa dalawang pulso ko. Nang tignan ko ang mga iyon ay nakita kong mga ugat iyon na nagmula sa ilalim ng lupa.

Shit. This might be that guy’s ability.

Unti-unti ay tumaas nang tumaas ang ugat at awtomatikong nasama ang katawan ko paangat.

Now I looked crucified with these roots tied on both my wrist, my arms spread wide. Nakadipa ang dalawa kong braso at tanging ang mga ugat lang ang nakakapagpaluhod sa akin dahil parang lantang gulay na ang katawan ko.

I probably look like a sacrifice offering right now.

Kahit nanghihina ay pinilit kong tumingin sa dalawa. Ganoon na lamang ang pagkaalarma ko nang makitang mayroong napakaraming matutulis na ugat ang bumabubulusok patungo sa gawi ko!

I panicked and tried breaking free from this stupid roots but I failed! I’m already too weak to even move.

I looked back to the raging roots and they’re already so close that all I could do was hold my breath!

Pati yata pagtibok ng puso ko ay tumigil. And just like usual, it felt as if everything fell into slow motion as the roots blazed towards me.

I wanted to fight back. But I know better than to let my emotions took over. Tiya Yda taught me better than to succumb to my emotions.

“The moment you let your emotions take control over you—instead of ‘you’ controlling your emotions—you already lost.”

I have no other choice; I never had. So despite wanting to fight back… I chose to just surrender.

Swallowing my shame, I closed my eyes, and waited for the pain to penetrate me.

I was already prepared, was willing even, but to my absolute confusion… no pain registered in me.

Dinilat ko ang mga mata. Nanlaki ang mga mata ko nang makitang nakatigil ang mga ugat sa ere isang dangkal mula sa mukha ko!

As if on cue, all the roots suddenly took a turn, before blazing towards the two! Ngayon ay sa dalawa na bumubulusok ang mga ugat!

Umapoy pa ang mga iyon sa bilis! Sa sobrang bilis ay hindi nakaiwas ang dalawa! Perhaps they were too stunned to even move.

Luckily, the guy was able to summon a shield before the roots reached them! Nonetheless, the powerful impact created a massive explosion that produced a load of smoke around the entire field!

What’s happening?

May malfunction ba sa kapangyarihan ng lalakeng iyon?

“You!”

Napatingin ako sa babae. Galit na galit itong nakaduro sa akin. Paano ay may natamo pala itong mga sugat kahit na naharangan naman siya ng shield ng lalake.

“You’ll pay for this!” In an instance, numerous clones of her appeared to attack me.

Pero wala pa mang tatlong segundo ay tumigil sa pagtakbo ang mga clone niya at biglang humarap sa orihinal na siya. Her eyebrows furrowed in confusion with the sudden event. Pero hindi na siya nagkaroon ng oras para makapag-isip kung ano ang nangyayari dahil bigla na lamang siyang sinugod ng mga dapat ay alagad niya!

I coughed. I tasted iron from the blood I’m coughing.

Hindi ko na makita nang malinaw ang kaganapan dahil nagsimula nang manlabo ang paningin ko. Tila umiikot na ang paligid, maging ang paglalaban na nangyayari sa aking harapan ay hindi ko na makita nang malinaw. I can feel my body giving up.

Nang sinubukan kong tignan ang labanan ay bagsak na ang dalawa sa lupa.

I was filled with confusion, but I no longer have the strength to digest everything that’s happening. My head is spinning badly.

Nawala ang ugat na nakapalupot sa mga pulso ko. Slowly, I felt my body collapsing.

I closed my eyes and just let my body crash unto the ground… pero bago pa man mangyari iyon, mayroon ng pares ng mga braso ang sumalo sa aking katawan.

I collapsed against someone’s body as their arms firmly yet softly wrapped around me.

I felt myself being scooped and lifted. And I—being helpless—willingly surrendered.

Kahit nanghihina ay sinubukan kong dumilat para silayan ang mukha ng taong iyon, pero hindi ako nagtagumpay, tuluyan nang bumagsak ang talukap ng mga mata ko.

Ang tanging nasilayan ko lang ay ang pendant na nasa sa kanyang kapa…

Isang sun pendant…

At isang dibisyon lang ang alam kong may karapatang magsuot no’n.

XVI

⚜ CHAPTER 16 ⚜

“ALORA? Saan ka pupunta?”

Saktong pagbukas niya ng pinto ay nakasalubong niya ang tiya. Akmang papunta pa lang ito ng kanyang silid.

Napakapit sa dulo ng damit ang batang Alora.

“Sa labas lang po, tiya. Gusto ko lang

sulitin

ang nyebe.“

Marahan namang napangiti ang kanyang tiya. Yda realized that Alora had probably never experienced winter season, indicating why her niece might be excited for snow.

“Basta ay huwag ka lang magtatagal, ha? Baka magkasakit ka pa.”

Kaagad namang tumango si Alora. “Opo, tiya.”

Pagkatapos magpaalam ay kaagad na siyang naglakad papalabas ng bahay.

Mabilis na dumampi sa kanyang balat ang malamig na simoy ng hangin. Halos walang naging tulong ang suot niyang jacket.

Napayakap siya sa sarili habang ang mga mata’y pinapasadahan ang kapaligirang nababalot sa nyebe. Halos wala siyang ibang makitang kulay kundi puti. Tuloy-tuloy pa rin ang pagbagsak ng nyebe mula sa kalangitan. Sa kanyang unang pag-apak ay lumubog pa ang paa niya sa makapal na nyebe.

Kung wala lang siyang pangamba sa puso ay paniguradong nagsasaya na siya ngayon. Ito ang unang beses na nakakita siya ng nyebe sa totoong buhay-na para sa isang walong-taong gulang ay kadiwang-diwang-pero ni hindi niya magawang ngumiti man lang.

Hindi ang nyebe ang dahilan ng kanyang paglabas ng bahay. Hindi niya nais sumalampak sa nyebe at gumawa ng snow angel, snowman, o kahit mga snowballs; hindi niya balak magsaya.

She can’t rejoice when her soul is crying in despair.

Huminga siya nang malalim nang maabot ang hangganan ng bangin. Nilibot niya muli ang paningin, partikular sa alapaap, umaasang masisilayan ang taong pinakahihintay.

Dito ito parati lumilitaw. Mula sa mga makakapal na ulap ay papagaspas ang kanyang malalaking pakpak at lilipad, papalapit sa kanya.

That’s what he’s been doing for a year. Until last week, when he just suddenly vanished.

“Vio, na sa’n ka na ba?” Nag-aalalang bulong ni Alora sa sarili. Wala pa rin siyang humpay sa pagtitig sa mga ulap habang patuloy sa pagbuhos ang nyebe.

Namumuo na ang takot sa kanyang dibdib.

Paano kung may masamang nangyari rito? Paano kung sa gitna ng paglalakbay ay naaksidente na pala ito?

Napakagat siya sa kuko. Ang mas malala, kung may nangyari ngang masama rito, ay walang paraan para malaman niya. There’s no way she would know. She doesn’t even know where he lives!

Ngayon niya lang namalayang kahit isang taon niya nang kaibigan ang lalake, tila pa rin ito isang misteryo sa kanya. Ni katiting na impormasyon ay wala siyang alam sa kanya.

“Alora!”

Napalingon siya nang marinig ang tawag ng kanyang tiya. Namataan niya ito sa pinto ng bahay na sumesenyas na tila pinapabalik na siya.

Bumalik ang tingin niya sa alapaap. Isang araw na naman ng bigong paghihintay sa kanya.

Isang sulyap pa muli ang kanyang binaling sa ulap bago napagpasyang bumalik ng bahay.

Sinalubong siya ng tiya ng may nagtatakang tingin.

“Anong ginagawa mo roon? Akala ko ba ay naglalaro ka sa nyebe?

“

“Wala po, may hinihintay lang.”

“Hinihintay?” Nangunot ang noo ni Yda. “Anong hinihintay mo?”

“Ah, eh…” napakamot sa batok ang bata. “Ibon po… Malaking ibon.”

Well, she isn’t lying. May pakpak naman talaga ang lalake.

“Ikaw talagang bata ka. Wala kang masisilayang ibon sa panahon ngayon. It’s winter, they’re all probably hibernating.” Naiiling na ani ng tiya. “Halika nga’t pumasok ka na. Baka sipunin ka pa.”

Hindi na siya nakapalag nang hilahin ng tiya.

Nanuot naman sa kanyang utak ang huling sinabi nito.

“It’s winter, they’re all probably hibernating.”

Her tiya has a point. Not the hibernating part… but the fact that it’s winter, and winter makes transportation harder for everyone.

Paano kung ang malamig na panahon lang talaga ang dahilan kung bakit hindi ito nakakabisita?

Tama, malaki ang posibilidad no’n. Mahihirapan nga naman talaga ito sa paglalakbay gayong walang tigil ang pagbuhos ng nyebe.

Iyon na lang muna ang paniniwalaan niya.

She would never lose hope. She knows, someday, Vio will come back.

WINTER passed, Alora waited for two more seasons… yet he still hadn’t come back.

Nawala ang kanyang pag-asa na baka dahil lang sa panahon kaya hindi na ito bumalik. Hindi niya na tuloy alam kung ano pang pwedeng dahilan kung bakit hindi pa ito bumabalik. It’s already spring season. He should be back by now.

Pinunasan niya ang pawis na tumutulo sa sentido. Kasalukuyan siyang nagsasampay. Hindi naman ganoon kataas ang sikat ng araw, pero dahil ang tagal niya nang nakabilad sa araw ay hindi niya na maiwasang mainitan.

Tuloy-tuloy lang siya sa ginagawang pagkuha ng damit at pagsabit. At this point, it’s just her muscle memory working, hindi niya na binibigyang pansin ang ginagawa.

Hanggang sa may mapansin siyang kakaiba. Napakunot ang noo niya.

Hindi na siya yumuyuko upang abutin ang isasampay na damit! May nag-aabot ng mga damit sa kanya!

Napayuko siya at napatili sa gulat nang makita ang nilalang na nasa kanyang tabi!

Mabilis siyang napalayo roon. Inamba niyang ihahagis ang basket ng mga labada sa nilalang kung sakaling tangkain man nitong lumapit sa kanya.

“S-Sino ka?!”

Napalingon sa kanya ang nilalang. Ilang beses itong napakurap, tila nagtataka sa kanyang naging reaksyon. Hawak pa nito ang isang damit na iaabot uli sana nito sa kanya.

Sa pagtitig naman niya rito ay biglang bumaha ang realisasyon sa kanya.

She knows this creature! It was the creature she saved at the market!

Nanlaki ang mga mata ni Alora.

“Sandali…” Aniya habang unti-unti nang nakikilala ang nilalang. “Ikaw!”

Duro niya rito.

Kumawag naman ang mga buntot ng nilalang. Hindi kalaunan ay napalitan ng tuwa ang takot na kanina ay nararamdaman ni Alora.

“Bakit ka

nandito

?! Paano mo ako nahanap?!“ Hindi niya makapaniwalang tanong.

Pero saka niya lang napagtanto kung gaano ka-walang kwenta ang kanyang pagtanong. The creature doesn’t even speak.

Tinignan lang siya nito saka tumalon-talon gamit ang mga paa nitong mahahalintulad sa mga alimango.

“Alora! Tapos ka na ba?!”

Napalingon siya nang sumigaw ang tiya mula sa bahay.

Bigla ay nanakbo ang nilalang sa kanyang likod upang magtago. Mahina siyang napabungisngis.

“Opo, tiya! Pabalik na po!”

Humarap siyang muli sa nilalang.

“

Babalik na ako. Umuwi ka na sa inyo.“ Kausap niya rito kahit wala siyang ideya kung naiintindihan ba siya nito.

Sumalampak bigla ang nilalang sa lupa. Nangunot naman ang noo ni Alora. Tila ba nagmumukmok ito. Natawa siya sa realisasyong iyon.

“Huwag kang mag-

alala

, pwede ka namang bumalik mamaya. Basta siguraduhin mo lang na narito ako, okay ba?“

Muli sa pagkakasalampak ay muling tumayo ang nilalang saka mulang kumawag ang mga buntot. Napabungingis naman si Alora bago bumalik ng bahay.

Bago siya pumasok ng pinto ay nilingon niya pa ang nilalang. Nakita niya itong gumagapang pababa ng bangin. Bahagyang nanlaki ang kanyang mata. Ginagamit nito ang matutulis na mga paa upang makakapit sa bangin. Panigurado ay ganito rin ang ginawa nito upang makaakyat.

“Alora, kakain na!”

“Andyan na po!”

PAGKATAPOS nilang kumain ay kaagad siyang bumalik sa kanyang silid upang magpahinga.

Malalim siyang napabuntong-hininga habang nakatanaw sa payapang dagat mula sa balkonahe ng kanyang kwarto.

There’s this feeling again, the emotion that always crawls within her when she’s all alone. She tried to push it away but it’s too strong.

Muli siyang napabuntong-hininga. She knows Vio doesn’t break his promises. But now she’s starting to doubt that.

What if he never comes back?

Marahan siyang pumikit, dinadama ang sakit na unti-unting umuusbong sa kanyang dibdib.

Until a thought entered her mind…

Napadilat siya.

If she’s so tired of waiting, why can’t she just do something ?

If Vio can’t come to her anymore, why don’t she just come to him instead?

He can’t be the one doing all the work… She also must do something.

With that, determination slowly filled her eyes.

She must find him… There’s no other way.

Pero ang tanong… Paano?

Habang nag-iisip ay may matanaw siyang kakaiba sa bangin. Bigla siyang napaayos ng tayo nang makitang gumagapang mula roon ang niligtas na nilalang!

Tila hindi man lang ito nahihirapan habang inaakyat ang mataas na bangin. Ni hindi niya maintindihan kung paano nito nagagawang ibalanse ang sarili gayung galing pa ito sa pinaka-ibaba kung nasan ang dagat.

Ang dagat…

Tila may bumbilya ang biglang sumulpot sa kanyang ulo. Tama! Ang dagat!

Kaagad siyang nanakbo palabas ng kwarto saka pababa ng bahay. Tila umaayon ang mundo sa kanya dahil saktong may nilakad ang kanyang tiya Yda. Mukhang matatagalan ito kaya kukunin niya na ang pagkakataong ito para hanapin si Vio.

At ang dagat ang kanyang tatahakin.

Pagkalabas niya ng bahay ay kaagad niyang tinungo ang pinanggalingan ng niligtas na nilalang. Nakaakyat na ito sa pinakatuktok at ngayon ay wumawagayway ang mga buntot nang makita siyang papalapit.

“Nagbalik ka!” Masiyahing bati rito ni Alora bago lumuhod para makapantay ito. Tantya niya ay tatlong talampakan ang taas ng nilalang na iyon at may haba namang apat na talampakan.

Lumikot naman ang mga paa ng nilalang sa tuwa.

“Pwede mo ba akong

samahan

?“ Tanong ni Alora. Tumagilid naman ang ulo ng nilalang sa pagtataka. Mas bumilog din ang mga mata nito. “Nais kong tahakin ang dagat para hanapin ang isang tao.”

The creature released a low sound, it sounded like confusion.

Napakamot naman sa ulo si Alora. Hindi niya alam kung naiintindihan siya nito, pero base naman sa mga reaksyon nito ay hindi ito tuluyang walang alam sa kanyang sinasabi.

“Gusto sana kitang

sakyan

kung

maaari

. Nais ko lang hanapin ang isang… kaibigan.“ Humina ang kanyang boses sa huling salita. Lumarawan ang lungkot sa kanyang mukha.

The creature looked at her pitifully. Nararamdaman din nito ang lungkot na kanyang nararamdaman.

The creature nudged her arm. Bumalik ang tingin dito ni Alora. Naglilikot na naman ito gamit ang kanyang mga paa, tapos ay tatalon-talon at iwawagawag ang buntot.

Nagliwanag ang mukha ni Alora. Hindi niya alam kung paanong naiintindihan niyang “oo” ang sagot ng nilalang na iyon.

“Pumapayag ka?!” Nasasabik niyang tanong.

Muling tumalon-talon ang nilalang. Malawak naman siyang napangiti. Yes!

“Maraming salamat, Sylvester!”

Napatigil ang nilalang sa pagtalon-talon. Taka itong napatingin sa kanya.

Napangiti namang muli si Alora. “I’m naming you Sylvester. Mula ngayon,

tatawagin

na kitang Sylvester!“ Tumayo na si Alora at pinagpag ang kanyang tuhod. “Tara na, Sylvester! Oras na para

maglakbay

!“

Wait for me, Vio.

Hahanapin

kita.

“KAILANGAN ko pa ba talagang kainin ’to?” Nakasimangot na tanong ni Alora sa hawak na malansang seaweed.

Binigay sa kanya iyon ni Sylvester. Mukhang kailangan niya muna iyong kainin bago nila gawin ang kanilang unang paglalakbay sa dagat.

“

Ano bang nagagawa nito?“ Tanong niya. Tinitigan lang siya ni Sylvester. Paano niya nga naman kasi iyon masasagot?

Napabuntong-hininga na lang si Alora. Mariin siyang lumunok bago pikit-matang sinubo ang seaweed. Hindi niya na iyon kinagat at basta na lamang nilunok.

She cringed at the taste.

Ang

lansa

!

“Finished,” pinakita niya pa ang dila kay Sylvester bilang patunay.

Naglikot ito muli saka tumalikod, nagsimula na itong maglakad patungo sa bangin. Sinundan niya lang ito sa pag-aakalang sabay silang bababa, pero sa hindi niya inaasahan ay biglang tumalon ang nilalang sa bangin!

“Sylvester!” Napasigaw siya sa gulat.

Kaagad niyang tinungo ang dulo ng bangin para hanapin ito. Tuluyan na itong bumagsak sa tubig. It dove to easily reach the water.

Napaatras naman si Alora. Sinimulan siyang kabahan.

She realized that that’s her only way to reach the ocean… to jump.

Wala na bang ibang

paraan

? Hindi niya makapaniwalang tanong sa sarili. Hindi ko kaya!

Ayaw niyang tumalon. Sariwa pa sa kanyang utak ang pagkahulog niya noon sa bangin, kung kailan siya sinagip ni Vio.

That traumatized her. Para ngang hindi niya na kayang lumangoy sa dagat dahil sa pangyayaring iyon.

Paano niya matatawid ang dagat ngayon, ni hindi niya kayang makisabayan sa mga alon?

Napalunok siya. She must face her fear.

Mariin siyang pumikit.

I

can do this. She convinced herself.

For Vio…

In an instant, she ran and undoubtedly jumped beyond the edge!

Pakiramdam niya ay sumabay ang kanyang puso sa paghulog. Para siyang tinakasan ng kaluluwa.

She opened her eyes as the wind harshly penetrate through her skin. Her heart is racing like crazy but she has no regrets. All she has is perseverance.

Her body splashed into the ocean. She immediately looked for Sylvester underwater.

Nakita niya itong lumangoy paikot sa kanya. Sinubukan niya itong abutin pero hindi niya ito naabot.

Nanlaki ang mata niya roon.

Bakit hindi siya nito kaagad inaahon?

Patuloy lang siya nitong iniikutan! Mawawalan na siya ng hininga!

“Sylvester!” She unconsciously called him.

Hindi niya na napigilang humugot ng hininga. Napatakip siya sa bibig sa pag-aakalang katapusan niya na. But to her surprise, she can breathe underwater!

Nanlaki ang mga mata niya. That’s when Sylvester went under her to scoop her up the water’s surface.

It must have been the seaweeds! She realized.

Mangha siyang napatawa. “Good job, Sylvester!”

With that, Sylvester started moving along the waves. Mahigpit naman siyang napakapit sa palikpik nito.

She heaved a deep breathe. For the first time in forever, she felt hope.

Wait for me, Vio.

ALORA crossed every season, ventured every cardinal direction, and faced every life-threatening situation… anything just to find him.

She’s almost losing her sanity. She just wanted to make sure he’s okay. She just wanted to know he’s alive.

“Iwas, Sylvester!” Sigaw niya nang makita mula sa gilid ng mga mata ang rumaragasang itak. Kaagad naman itong umiwas habang siya ay maagap na yumuko.

Patuloy lang sa pagtakbo si Sylvester habang sakay siya nito.

Kasalukuyan nilang nilalabanan ang isang grupo ng mga nilalang na naninirihan sa isang lumulutang na isla.

Hindi naman nila hangad kalabanin ang mga ito. They just wanted to pass through to do their usual objective-to look for Vio-but they didn’t know the inhabitants of the floating island were aggressive and territorial.

“Get ready to jump, Sylvester!” Tinapik niya ang katawan nito. Pero kaagad din siyang napahawak sa braso nang maramdaman ang paghapdi no’n.

She’s bleeding. Nadumog siya kanina ng mga malalaking talangka kaya ilang sugat ang natamo niya. She doesn’t know how to fight. Yet this is not the first time she got in trouble due to her desperation of finding him.

“Jump, Sylvester!”

Sylvester dove into the ocean. Mahigpit siyang kumapit sa katawan nito upang hindi siya mahulog. Umikot naman ang mga galamay nito sa bewang niya upang panatilihin ang kanyang kaligtasan.

Mariin siyang napapikit nang lumubog sila sa tubig. Every wound in her body produced a stinging pain due to the salty water.

Humigpit ang kapit niya kay Sylvester.

A tear escaped her eyes for trying to withstand the sharp pain all over her body.

Even when Sylvester already placed her above the water’s surface, Alora remained motionless. Nanatili siyang nakadapa sa itaas ni Sylvester, hinang-hina.

She’s still covered in water and it’s not helping at all. Sylvester couldn’t do anything.

After minutes of traveling, Sylvester carefully lifted her as he climbs through the cliff. He then gently placed her on the ground. A soft whimper escaped from his mouth upon seeing Alora’s state. He can’t do anything.

Alora grunted upon being laid down. She wanted to hide the pain. Ayaw niyang mag-alala ang kaibigan. Kaya kahit nanghihina ay pilit niyang dinilat ang mga mata.

“I-I’m fine, Sylvester.” Sinubukan niyang bumangon paupo kahit tila nalalapnos ang kanyang balat sa sakit. “Y-You can leave now.” She forced a smile to assure him.

Sylvester looked at her with so much worry in his eyes.

She tried to smile even more, despite the tears that are slowly filling her eyes.

“I-I’m okay… I promise…” She’s not. She hasn’t been for years. But she already mastered hiding it.

“Y-You can leave now.” She assured him.

Sylvester didn’t want to leave, but if that’s what Alora wants, then he has no choice. With a heavy heart, he walked away.

Alora watched him as he leave. Her lips trembled. As soon as he’s gone, her tears started cascading, bit by bit.

She never pitied herself. But now she does. How could she do this? Pati buhay ng kaibigan ay nailagay niya sa kapahamakan nang dahil sa kadesperadahan niya. Hindi niya mapapatawad ang sarili kapag may nangyaring masama kay Sylvester. She would forever blame herself.

Isang beses… Bulong niya sa sarili. Isang beses na lang. If she still failed to see him for the last time… she would finally give up.

She closed her eyes, and with her last hope, she prayed.

Just this time… please let me have something I want. Please let me see him.

She took a deep breath.

When she opened her eyes, a vergoyl appeared right in front of her.

Nanlaki ang mga mata niya.

Alam niya ang nilalang na iyon. Yda received a message from a vergoyl once, her tiya already explained this creature’s purpose.

Someone sent her a message.

Her heart pounded in mixed emotions.

The vergoyl crowed at her, as if trying to get her attention, before opening its wings to reveal the hidden message.

Napigil niya ang paghinga.

Alora… It’s me, Vio…

F

orgive

me for vanishing without a word; for leaving my promises unfulfilled; and for not being strong enough. The gods know how foolish I’m willing to be just to fight for the both of us that I wouldn’t think twice declaring a war for the sake of protecting you. But I can’t protect you in the darkness, Alora. I can’t protect you when I couldn’t even protect myself.

I’m sorry… but I’m not coming back.

Alora instantly felt a lump in her throat. Her world crashed right in front of her. She wasn’t even done reading.

Mariin siyang pumikit upang humugot ng lakas. Kanina ay pisikal niya lang na pagkatao ang nanghihina, ngayon ay nadamay na ang kanyang buong sistema.

Can

I ask you to promise me something? I know, I’m such an asshole for asking this. But just this time, please, promise me one thing…

Promise me that you’d stop waiting for me.

Napakuyom ang mga kamay niya sa dulo ng kanyang bestida. Her tears started forming at the corner of her eyes.

Despise me if you want, curse me even if that’ll make it easier… just stop waiting for me.

Our rendezvous ends here.

She was left staring at the abyss after reading his message. As soon as the message burnt, the vergoyl flew away.

Tuluyan na siyang nawalan ng lakas. Her flame of hope started diminishing, bit by bit, until all what’s left is swirls of smoke that eventually vanished in thin air.

She felt numb.

All what she did for nothing. All the troubles, all the wounds, all the blood… led to nothing.

Vio could’ve told her sooner. Kung maaga lang nitong sinabi sa kanya ay hindi siya magmumukhang tanga kaaalala at kahahanap dito. He was fine all along, while she’s sacrificing her life just to find him.

For the sake of finding him… she lost herself.

Her emotions are starting to go wild like whirlwind.

Three people have successfully left her. First, her parents, and now… Vio.

What’s even worse is, she has no absolute idea about the reason behind their disappearance. Even Vio didn’t disclose any information to her.

She can’t help but question her worth.

Tears began cascading down her face as she hopelessly gaze at the horizon.

For the first time since he vanished, she cried.

She had always trusted him that he would come back. He still even got a promise that he hasn’t fulfilled!

“Mayroon akong alam na lugar kung saan kasing laki ng buwan ang bundok.”

“Talaga?!”

“Oo. Tila lumulubog ang buwan doon, sa sobrang laki ay ang kalahati lamang ang makikita mo dahil ang kabilang kalahati ay nasa ilalim.”

“Wow! Dalhin mo ako roon!”

“Hindi pa pwede sa ngayon.”

“Bakit hindi?”

“Kasi bawal pa, delikado. Hindi ko masisigurado ang kaligtasan mo.”

“Ganoon ba? Sayang naman.”

“Pero huwag kang mag-alala, kapag lumaki na tayo at kaya ko nang makipaglaban at masiguro ang kaligtasan mo, dadalhin kita roon.”

“

Pangako

?“

“

Pangako

.“

Kumuyom ang mga kamay ni Alora sa alaalang iyon.

Ang daya mo, Vio! Nangako ka! Akala ko ba ay

tinutupad

mo ang mga

pangako

mo?

Sinungaling

!

Her sadness slowly transformed into rage; her hopes transformed into hate.

Namumuti na ang kanyang kamao sa higpit ng pagkakakuyom, kasabay ng unti-unting pagbalot ng lamig sa kanyang puso.

I hate you, Vio. I hate you!

Sa gitna ng kanyang pagdadalamhati ay hindi niya namalayan ang pag-iba ng agos ng dagat. Mula sa pagiging kalmado, ay nagsimula itong maging agresibo. Lumakas ang hampas ng mga alon. At bigla ay lumindol ang sahig ng karagatan, dahilan upang pumorma ang isang malaking alon.

NAPATINGIN si Yda sa bintana habang kasalukuyang naghuhugas ng pinggan. May mga nagliparang mga ibon. Hindi ordinaryo ang paglipad ng mga iyon… tila may mga tinatakbuhan, tila may mga kinakatakutan.

Kaagad siyang kinutuban. Mabilis niyang iniwan ang ginagawa para hanapin ang pamangkin.

“Alora?!” Nagtungo siya sa kwarto nito pero wala siyang nabungaran. Hangga’t sa maalala niya na sa isang lugar lang naman ito nagtutungo tuwing sumasapit ang ganitong oras.

Napamura siya at kaagad na nanakbo palabas ng bahay.

“Alora!” Hindi nga siya nagkakamali. Nasa dulo muli ito ng bangin.

Akmang lalapitan niya na ang pamangkin ngunit kaagad siyang napaatras sa pagkabigla nang biglang umangat mula sa malalim na bangin ang isang malaking alon! Namilog ang kanyang mga mata.

Isang tsunami…

Halos mawalan ng kulay ang kanyang mukha sa takot. Napakalaki no’n na kaya na nitong lamunin ang kanilang bahay kahit pa napakataas ng kinatatayuan nila! Ang mas malala ay patuloy pa rin itong lumalaki!

Mahina siyang napamura. Tumingin siya kay Alora na tila napako lang sa kinauupuang lupa. Nakaharap pa ito sa malaking alon, hindi man lang natitinag.

All this felt so familiar to Yda. She had seen this already before…

Sa palasyo, kung saan nakalikha rin ng pagbagyo ang pamangkin, ngayon naman ay nakalikha ito ng tsunami na maaaring kumitil ng kanilang buhay.

Hindi na siya nag-aksaya ng panahon at kaagad nang tinakbo ang bata.

At hindi nga siya nagkakamali… Dahil sa pangalawang pagkakataon, ay nasilayan niya ang mga mata nitong nagwawala. Her eyes once again reflected a swirling motion of silver and gold. Nonetheless, her face remained free of any emotions.

“Alora, can you hear me?” Hinawakan niya ang magkabila nitong balikat pero tila hindi siya nito nararamdaman o naririnig man lang. “Alora, please listen to me. You need to calm down.”

Hindi matukoy ni Yda kung bakit nagkakaganito ang pamangkin. Pero alam niyang may kinalaman ito sa emosyon at kapabilidad ni Alora. She should’ve already expected this to happen.

Napatingin siya sa alon na tumatakip sa kanila. Halos maabot na nito ang langit!

Napamura siya at kaagad nang hinila si Alora paalis doon. Kailangan na nilang makaalis. Kung hindi niya magigising si Alora ay parehas silang mamamatay.

“Tiya? Anong nangyayari?” Halos tumalon ang kanyang puso sa tuwa nang marinig iyon. Napalingon siya sa pamangkin na tila ngayon lang nagkaroon ng ulirat.

Tinigil niya ang paghila rito para pantayin ito. Nakatingin na ang bata sa malaking alon habang nakakunot ang noo.

“Ano pong–”

“Alora, makinig ka sa akin. You need to calm yourself.”

Napatingin sa kanya ang bata. “Po?”

“Ikaw ang gumagawa ng malaking alon na

iyan

.“

Nanlaki naman ang mga mata ng bata. “Pero–”

“You need to eliminate everything you’re feeling. Even if it’s sadness, or happiness, dapat ay wala kang

maramdaman

, or else we’ll end up getting killed by your own capability.“

Hindi nakaimik si Alora. Wala siyang maintindihan.

“Close your eyes and breathe.” Utos ni Yda. Kahit naguguluhan ay sumunod siya.

“Inhale. Exhale.”

Ilang beses siyang pinahinga ni Yda upang mapakalma. Habang patuloy nito itong ginagawa ay pasulyap-sulyap siya sa malaking alon.

Tama nga siya dahil unti-unti na iyong lumiliit.

Malalim siyang napahinga nang malalim. Tila nabunutan ng tinik ang kanyang dibdib. Napanatag na ang kanyang kalooban. Their lives were almost put into danger.

“Alora,” mula sa paghinga ay dumilat na ang pamangkin. “You need to learn how to control your emotions.”

Tumayo si Yda at humugot ng malalim na hininga. Pagtingin niya sa pamangkin ay pinatigas niya ang ekspresyon.

She has to do this.

“You need to teach your heart not to give a fuck about everything.”

Naglakad ito patungo sa kung saan at may inapakan na mahabang kahoy. Sa kanyang pag-apak doon ay lumipad ang mahabang kahoy, maagap niya iyong sinalo bago muling humarap kay Alora.

“The moment you let your emotions take control over you-instead of ‘you’ controlling your emotions-you already lost.”

Nanlaki ang mga mata ni Alora nang biglang binato sa kanya ng tiya ang mahabang kahoy! Buti na lang ay mabilis niya iyong nasalo. Nagmistula iyong staff sa haba.

“I’ll train you to be strong. Your weakness will take you nowhere.”

Tinaas ni Yda ang kamay at bigla ay may lumabas na staff sa kamay nito. Nanlaki ang mga mata ni Alora.

Yda is left with no choice. Either she trains Alora to be as cold as ice, or Alora would end up being as dangerous and untameable as fire. It’s easier to freeze the water than to extinguish an inferno.

Her power is too destructive. She can’t make the sun shine, but she can make the clouds rain. She can’t calm the water, but she can create tsunamis. She can’t create mountains, but she can shake the ground and make every mountain bow for her.

She can create calamities and disasters that could eliminate millions of people. She’s too wild, too unruly, too fervent… too much.

Yda stared at her, slightly hesitant, but determined.

They expected her to be powerful, but not this destructive… never this dangerous.

“Prepare yourself, Alora.

You’ll be giving birth to a new you.“

XVII

⚜ CHAPTER 17 ⚜

EVERYTHING happened so fast. And when I say everything, literally everything.

In a matter of 24 hours, I volunteered to save a child, traveled to find a celestial stone, entered the Sun Latreía Academe, faced the emperor, and was tortured by some ridiculous members of Red division.

Mariin akong napapikit. I just woke up with an aching body. I’m in the school’s hospital brought by someone I do not know who, someone who actually… saved me.

Kusa akong napadilat sa realisasyong iyon.

I was saved.

Kung hindi ako nagkakamali, ang taong bumuhat sa akin ang siya ring kumalaban sa dalawang taong kinawawa ako. I didn’t even saw him fighting. Yes, him. Because as far as I can remember, it was a man’s built who carried me. And he was from the Gold Division.

Muling nanumbalik sa utak ko ang sun pendant na kanyang suot. Indeed, he’s a member from the highest division. But who could it be?

I lightly closed my eyes. I never wanted to appear helpless and powerless. Pero iyon ang mas nararapat kong gawin.

“If strong, appear weak. If weak, appear strong.”

Naaalala ko pa ang laging paalala sa akin ni tiya.

Huminga ako nang malalim bago napag-isipang bumangon na. Wala naman na ang mga sugat ko, para bang wala lang nangyari sa akin. Good thing we have healers who can heal and mend in minutes.

Sa aking pag-upo ay mas napagmasdan ko ang paligid. Hindi katulad sa Earth na puro puti ang mga ospital, dito naman ay puro gawa sa kahoy at bato. The hospital looks ancient. Ang mga kama ay nakahimlay tatlong metro mula sa isa’t isa. There are no curtains between the beds, hence, no privacy.

Napalingon ako nang biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang isang babaeng may puting kasuotan, isang healer.

“You’re awake. How are you feeling?” Nakangiti itong lumapit sa akin.

“I’m fine, thank you. Gaano ako katagal natulog?”

“A day. Ngayon ang unang araw mo sa klase, hindi ba?”

Bahagya akong nagulantang doon.

A day has already passed?! I thought I just slept for hours!

“Tingin ko kailangan ko nang umalis.” Inalis ko ang kumot na tumatakip sa akin.

“Before that, may I know what happened? Saan nanggaling ang mga sugat mo? Nagkaroon ka rin ng mga bali sa buto.”

I sighed. Ayoko nang matanong pa kaya mas pinili ko na lang na hindi sabihin ang totoo. “I fell from a tree.”

Kapag sinabi ko ang katotohanan ay paniguradong lalala lamang ang gulo. Isang malaking kapangahasan ang sabihing sinugod ako ng ilang myembro ng Red division. Maaaring ako pa ang lumabas na sinungaling dahil baguhan pa lang ako rito. Ako lang muli ang madedehado.

Napatango naman ang babae sa akin kahit pa may kaunting pagtataka sa mukha nito.

Tumayo na ako at muling nagpasalamat. Pero bago ako makalabas ng pinto ay may bigla akong naalala kaya muli kong nilingon ang healer.

“Nakita mo ba kung sino ang

nagdala

sa akin dito?“

Muli itong napatingin sa akin.

“The truth is, we didn’t. Someone has pushed the emergency button of this room and when we proceeded, you’re already here, lying on the bed drenched with blood.”

I was disappointed. Gusto kong makilala kung sino ang nagligtas sa akin. Kung hindi dahil sa kanya ay baka pinaglalamayan na ako rito.

Napabuntong hininga na lamang ako at nilisan na ang silid. Maybe someday, I’ll have the chance to meet that person.

PAGKATAPOS kong maligo’t maghanda sa aking dormitoryo ay dumiretso na kaagad ako sa aking unang klase.

Study of Wizardry.

Our class for today will be held in the West field, according to my schedule.

Natrauma na yata ako dahil pagkarating ko sa field ay awtomatiko akong tumigil. Pinagmasdan ko ang bawat mukha ng mga taong naroroon at nang makasigurong hindi sila pare-pareho ng mukha ay saka lang ako nagtungo sa kinaroroonan ng lahat.

Ang ibang napatingin sa akin ay tila mga nabibigla, tapos ay biglang bubulong sa kasama nila at ang kasama nila ay titingin na rin sa akin at magugulat. I felt like a criminal. It’s obvious that they’re all talking about me and I hate it. Hindi ko na lamang sila pinansin.

Everyone is wearing a yellow cape except for me who’s wearing none. So I presume I’m in yellow division. Fair enough, we always start from the lowest before we gradually improve. As for me, I think I won’t be able to achieve higher divisions, since I’ll be leaving as soon as possible. Malaman ko lang talaga kung paano gumawa ng portal.

“Good morning, students!”

Lahat kami napabaling sa propesor na bigla na lang sumulpot sa kung saan. She’s holding a wand; she must’ve teleported.

Napalingon ako sa mga kaklase ko at nakitang mula sa loob ng kanilang cape ay nilabas nila ang kani-kanilang wand. Hula ko ay may wand pocket sa loob ng cape, para easy access kung sakaling kakailanganin ito.

“Ms. Alora?”

Napalingon ako sa propesor nang tawagin ako nito. Nang dahil doon ay pati mga kaklase ko ay napunta ang tingin sa akin.

Inignora ko sila at lumapit na lang sa propesor.

“We can never do wizardry if we do not posses a wand. You need a wand. But don’t worry, you’ll get yours in the forbidden library.”

Tila nagpantig ang tenga ko sa narinig.

Forbidden library?

“And to be able to enter the forbidden library, you’ll be needing an accompany from a member of Gold division.”

Napasinghap ang karamihan. Ako naman ay nanatiling mahinahon, ang tanging nasa utak ko lang ay ito na ang pagkakataon ko para mahanap ang librong makapagtuturo sa aking gumawa ng portal.

“I already asked someone to accompany you. Paniguradong hinihintay ka na niya sa bungad ng East wing.”

Nagpasalamat ako rito bago nagsimulang maglakad paalis. Dinig ko pa ang inggit na komento ng mga aking mga kaklase.

Pero ako? I’m feeling a bit nervous and excited. Finally, ang mundo na mismo ang nakikiayon sa akin. I shouldn’t miss this chance. I need to have that forbidden book of spells.

I fastened my pace until I reached the East. Namataan ko ang isang taong nakasuot ng gintong kapa, nakasandal ito sa isang itim na post light habang ang dalawang kamay ay nasa loob ng kanyang magkabilang bulsa.

Nang marahil ay maramdaman nito ang pagdating ko ay lumingon ito sa aking gawi.

I saw his face at ang mabilis kong paglalakad ay awtomatikong naging mabagal.

Umalis ito sa pagkakasandal at naglakad papalapit sa akin. Tumigil siya sa aking harapan.

Now we’re standing in front of each other, all alone again after a decade. Ni minsan ay hindi ko naisip na magkikita kaming muli. Who would’ve thought that we would meet again?

Sandali siyang tumitig sa akin, hindi ako nagpaintimida, nilabanan ko rin ang mga titig niya.

A smile then slowly crept into his lips. “Hi.”

“Zalestine.”

Something sparked in his eyes upon me mentioning his name. Was it amusement? I have no idea.

Napatikhim ako. “Kanina ka pa?”

“Not really, you’re just in time.”

Iyon ang sabi niya, pero pagkaayos niya ng tayo ay bahagya siyang uminat na tila ba kanina pa siya sa ganoong posisyon.

Napahinga ako nang malalim. “

Pasensya

na kung

napag

utusan

ka pa ng propesor para

samahan

ako. I didn’t—

“

“I’m an archduke, Alora. You really think someone would dare to give me an order?” Tanong nito habang nangingisi.

Tumagilid naman ang aking ulo sa pagtataka. “Anong ibig mong sabihin?”

He shrugged. “I volunteered.”

“Ha?”

“I volunteered to accompany you.”

“Ah.” Okay.

That’s… great. I guess?

“Anyway, should we move along?” Pag-iiba niya kaya kaagad na rin akong tumango.

Ang buong akala ko ay sisimulan na naming lakarin ang daan, kaya bigla akong napaatras nang bigla siyang umabante papalapit sa akin.

Napakurap ako. What’s he doing?

Muli akong napaatras nang mas lumapit pa siya sa akin. Nakakunot na ang noo ko habang siya ay nakangiti lang.

“Bakit

ka

lumalapit

?“ Hindi ko na mapigilang tanong.

“Calm down. Paano tayo

makakapag

-teleport kung hindi kita

hahawakan

?“

Bahagyang nanlaki ang mata ko. “Magteteleport tayo?”

Hindi pwede. Mas pabor sa akin ang maglakad para malaman ko ang daan!

“Precisely.”

“Sandali—

-“

Hindi pa man ako nakakaangal nang hawakan niya na ang pulso ko at sa isang iglap ay nag-iba na ang aming kapaligiran. I was about to complain, but my tongue was caught in astonishment upon seeing thousands of wands floating around us! Maybe even millions!

Nakalimutan ko na ang inis dala ng pagteteleport namin, napalitan na iyon ng pagkamangha. We are surrounded by different kinds of wands. Iba-iba ang kulay at disenyo ng mga iyon. I wonder kung iba-iba rin ang lakas nila?

“Find a wand that you feel the strongest connection with.”

Bumalik ang tingin ko kay Zalestine.

“Paano ko gagawin iyon?”

“Feel the wands, not one by one, but as a whole. And you will automatically find your way to that wand you’re destined to have. Close your eyes and follow my instructions.”

I did as he told.

“Try to shut all your senses for now. Ignore your surroundings, just feel.”

I breathed heavily, trying to increase my capability to feel using just my aura.

“At first, you’ll feel empty, as if you’re waiting for nothing. But keep feeling… keep feeling and there will be a force that seems to be pulling you somewhere. Follow that force.”

He’s right. I feel like something is pulling me to a certain direction. Tila may nakatali sa katawan ko at hinihila ako.

I obliged and walked towards where the force is pulling me.

Habang papalapit ako sa kung saanman ang pwestong iyon ay ramdam ko ang mas paglakas ng pwersa. I can feel it in my whole body. It’s like my bloodflow became faster that I can literally feel it. Weird but that’s what it feels like.

Tumigil ako sa paglalakad nang tila nawala ang humihila sa akin, pero naroon pa rin ang pwersa.

Tila biglang may nagliwanag sa harapan ko kaya naningkit ang mga mata ko kahit nakapikit. The light is penetrating through my eyelids.

“Open your eyes, Alora.” Zalestine instructed and so I did.

A floating, glowing wand appeared right in front of my eyes. It’s silver in color and has a shape of a perfect straight line.

Kapansin-pansin ang mga nakaukit sa kahabaan ng wand. Hindi ako sigurado kung may sinisimbolo ba ang mga nakaukit na iyon o kung may ibig sabihin ba iyon, gayumpaman, the entirety of the wand looks nice and elegant.

I reached for the wand and the glowing automatically subside until it fully disappeared. The wand feels so light.

“Do you know that you cannot carry a wand that is not yours?”

Napalingon ako kay Zalestine na nasa tabi ko na.

“Talaga? I didn’t know that.”

“Now you know.”

Pinakiramdaman ko ang wand na hawak, partikular ang mga nakaukit dito. It felt familiar yet strange against my fingertips.

Karamihan ng mga nakaukit ay tuldok na naiikutan ng malalaking bilog. Hindi ko alam kung ano ang sinisimbolo ng mga iyon. Dapat ko bang alamin?

Hindi, bago iyon, may kailangan pa akong dapat gawin.

Tinago ko na ang wand sa wand pocket ng aking blazer bago ko hinarap ang lalaking kasama.

“I heard this is called the forbidden library?”

“Yes it is.”

“Then where are the books?”

Iniingatan kong hindi magmukhang kahina-hinala. Just a mere person interested in books.

“Oh, they’re in different section.”

Aniya bago namulsa.

“Can we check them out?”

He didn’t answer. Tumitig lang siya sa akin kaya nilabanan ko ang titig niya, but not in a competing manner, but rather in an innocent manner.

“You love books?” He asked. Mukha namang hindi siya naghihinala, I hope.

“Well, I love to learn new things and to experiment new things. Iyong normal na library kasi ng akademya, the books are quite… well, boring. I want something new.” I explained.

He nodded. There’s this amused smile on his face, even his eyes are slightly sparkling with amusement.

Palihim na nagdiwang ang kalooban ko. I can feel a yes coming through.

“Okay, I’ll let you.” Yes! “If…” Natigil ang pagdiriwang ko roon. God, don’t tell me may kapalit pa? “You’ll also grant a request of mine. You know, a wish for a wish.”

Bumagsak ang balikat ko roon. But do I have a choice?

“And your request is?”

“Hmm…” Tumingin ito sa taas na wari mo’y nag-iisip. Pero pakiramdam ko alam niya na ang hihilingin, nang-aasar lang. “Aha!” He snapped his fingers and looked at me with a boyish grin on his face. “There will be a ball on the third day of full moon this month.”

I stared at him. “And?”

His grin grew wider. “Be my date.”

Oh, hell nah.

XVIII

⚜ CHAPTER 18 ⚜

DO I have a choice?

“Be my date.”

Napapabuntong-hininga na lang ako habang kasalukuyang naglalakad sa direksyon na tinuro sa akin ng isang propesor. Paano ba naman, tulad din pala ng sa Study of Wizardy na kailangan ng wand, sa Combats for Survival ay kailangan naman ng weapon.

So here I am, mag-isa na namang naglalakad patungo sa gubat na sinabi ng propesor. Ni hindi ko nga alam na may gubat pala rito.

“Ano? Seryoso ka ba?”

“Of course, I am. I want you to be my date.”

Tanging iyon lang ang instruksyon ng propesor, ang magpunta ako rito. Wala siyang sinabi kung paano makakakuha ng sandata. He said that it’s for him to know and for me to find out.

Great.

“

Nababaliw

ka na ba? Magiging isang malaking issue

iyang

gusto mo.“

“Why? I don’t see anything wrong with that.”

I continued walking and walking. Ni hindi ko na nga alam kung tama pa ang daang tinatahak ko. Mayroon ba talagang gubat dito? Baka naman pinaglololoko lang ako ng propesor na iyon?

“Maaaring ikaw, walang

nakikitang

masama roon. Pero ang iba?“

“Just tell me if you don’t wanna agree. Madali lang naman akong kausap. However, your disagreement will also lead to my disagreement. Hindi kita

sasamahan

sa

seksyon

ng mga

pinagbabawal

na libro.“

“Wala ka na bang ibang pwedeng maging kondisyon?”

“Wala na. Either take it or leave it.”

“Fine. Kailan mo ako maaaring

samahan

?“

Napabuntong-hininga na lang muli ako sa naging pag-uusap namin ni Zalestine.

I didn’t had a choice. Either I get that book and be his date or get stuck in this place.

But thinking about it… kung sakaling malaman ko na kung paano gumawa ng portal, maaari namang umalis na ako kaagad. Sa gayon, hindi ko na maaabutan ang okasyong sinasabi niya at hindi niya na ako magiging date.

But the thing is, I’m not the kind of person to deceive someone. I gave him my word. I shall be fair with him and act as I promised.

“Let’s meet tomorrow. I’ll accompany you to the section of forbidden books.”

Natigil ako sa paglalakad nang sa wakas ay marating ko na ang paanan ng gubat. That professor isn’t lying all along. There really is a forest here.

Napatitig ako sa itim na gate na nangangalawang na. Halatang matagal nang napabayaan. Sa pinakatuktok na bahagi ng gate ay may pahaba at paarkong itim na bakal kung saan nakaukit ang mga salitang… Forest

of Demise.

Tumagilid ang ulo ko.

Hindi ko mawari kung dapat pa ba akong tumuloy sa pagpasok. Nababalutan ng makapal na hamog ang buong gubat. Hindi ordinaryo ang anyo nito. The longer you stare at it, the chiller it feels. Nakakapanindig-balahibo.

Ilang beses kong iniling ang ulo.

Sinantabi ko na lang ang aking mga agam-agam. I need to have a weapon. At dito ko lang iyon sa gubat makukuha.  Kaya naman kahit nagdadalawang-isip ay nagpatuloy na ako sa paglalakad.

Binuksan ko ang gate. Naglikha iyon ng malakas na ingay gawa ng nangangalawang na bakal. The sound even echoed across the forest, sending a chill down my spine.

Nang tuluyan kong mabuksan ang gate ay naglakad na ako papasok. Nagsitaasan ang aking mga balahibo nang salubungin ako ng lamig.

This forest is so gloomy. Napakatahimik, ni huni ng ibon o kaluskos ng mga dahon ay wala. There’s no sign of life. Even the trees have no leaves. Parang maging sila ay matagal nang patay. I don’t know why, but there’s also no sign of Mr. Sun in this place. Kaya naman kahit umaga, ay napakadilim ng paligid. Ang mga kahoy pa ng puno ay hindi kulay kayumanggi kundi kulay itim!

Heck. I was expecting an enchanted forest but I ended up in a haunted forest instead.

Nagpatuloy na lamang ako sa paglalakad. I’m just relying on my guts in terms of which path to take since there’s no any pathway.

Sana man lang binigyan nila ako ng mapa. Hindi imposibleng maligaw ako rito.

Pinagpatuloy ko na lang ang paglalakad. Hindi ko na inalintana kung aling direksyon ang tinatahak ko. Hanggang sa… may asul na ilaw ang biglang sumulpot ilang metro ang layo sa akin.

Awtomatiko akong napatigil sa paglalakad.

My forehead creased in curiosity. Agaw-pansin ang asul na ilaw iyon dahil sa dilim ng paligid. Mayroong mga puting tila mga galamay na naka-attach sa gitna nito na siyang sumasayaw sa ere.

Napakurap ako.

That blue light is familiar. Saan ko nga ba ulit

iyan

nakita?

I started walking towards the blue light. I have this urge to touch it, I don’t know why.

Nang malapitan ko ang bagay na iyon ay kaagad ko iyong inabot para hawakan… ngunit bigla itong nawala. Nangunot ang noo ko. Wala pang ilang segundo ay muli itong sumulpot ilang metro ang layo sa akin.

Nagtataka man, ay muli pa rin akong naglakad papalapit doon.

But then again, when I was already so near to touching it, it disappeared one more time. When I looked ahead me, it’s already there, floating once again in midair.

My teeth gritted in determination.

Sinimulan kong habulin ang asul na ilaw. Kahit pawala-wala ito ay hindi ako nagpatalo. Hanggang sa halos tumatakbo na ako maabot lang ang ilaw na iyon. I am so eager to grasp that stubborn little creature!

Pero sadyang napakatuso nito at hindi ko magawang mahuli-huli! Mas nadagdagan lang tuloy ang kagustuhan kong mahuli ito.

“That’s it, Alora. Follow me. I’ve been waiting for you.”

Tila may naririnig akong bumubulong na malumanay na boses, pero masyado akong abala sa paghabol sa ilaw na hindi ko na iyon pinagtuunan ng pansin.

“He’s been waiting for you.”

Masyado akong naging abala sa paghabol na hindi ko na namalayang napapalayo na ako. Napagtanto ko lang iyon nang hindi na muling nagpakita ang asul na ilaw. Luminga ako para hanapin ito pero hindi na talaga iyon muling sumulpot.

Sa paglinga ko sa paligid ay doon ko napagtantong iba na pala ang aking kinaroroonan!

The gloomy atmosphere is still present, the thick fog is still scattered everywhere… but the black trees are already gone.

Lumingon ako at napag-alamang nalampasan ko na ang mga itim na puno. Tila ba nakalabas na ako ng gubat, at itong pinaglabasan ko ay napapalibutan na lamang ng mga asul na damo. Though as I said, everything’s still gloomy dahil wala pa ring araw. Sa hindi kalayuan ay ang hangganan na ng lupa. It’s already a cliff few steps away from here.

I walked towards the cliff and saw that what’s lying beyond the cliff is an ocean. Sa kalayuan ay makikita ang iilang mga isla, ang iba ay lumulutang pa sa ere. Kita mula rito ang pagliparan ng mga hextosaurex palibot sa mga islang nakalutang. Mayroon pang bulkan sa isa sa mga isla.

Lalapit pa sana ako sa dulo ng bangin para mas mapagmasdan pa ang tanawin nang may mamataan ako sa gilid ng aking mata. I looked at my left and saw someone standing at the edge of the cliff. Nakatalikod siya mula sa akin dahil mas malapit siya sa dulo ng bangin, habang ako ay nasa kalagitnaan pa lamang.

Tumagilid ang aking ulo sa pagtataka.

First, the blue light thing or creature, now… a man .

Yes, it is a man.

Hindi kaya ito ang sinasabi ng propesor na kailangan kong tuklasin? The blue light may have guided me to this man, and this man might be the one to guide me upon summoning a weapon. Right! That makes sense!

But what if he’s not?

What if he’s an… I don’t know, an intruder?

Pumilig ang aking ulo sa pagtataka nang mapansing wala itong suot na kapa.

Naka-all black ito kaya kapansin-pansin ang silver nitong buhok na marahang umaayon sa ihip ng hangin.

He’s got broad shoulders, a tan complexion, and a muscular built. Katulad ng aking nabanggit ay wala siyang suot na kapa, tanging itim lamang na slacks, at naka-tuck in black long sleeves polo. I noticed that he’s also wearing a black leather harness wrapped around his chest and waist.

His attire hugs his body so well that I could almost see every fiber of his muscles. If it wasn’t for his flying hair, I would’ve mistaken him as a statue because of how his body looks so magnicificently sculpted.

Napigil ko ang hininga nang bigla itong humarap sa aking kinaroroonan. Muntik na akong mapaatras.

I couldn’t see his face clearly because of the thick fog. But I know for sure that his eyes settled on my direction… on me.

Nanigas ako sa kinatatayuan nang magsimula itong maglakad papalapit sa akin. Nagmistula itong hari habang naglalakad sa gitna ng makapal na hamog. Tila ba pagmamay-ari niya ang lugar. His dangerous aura fitted well with the gloomy setting of this forest. I wouldn’t be surprised to know if he’s the ruler of the underworld.

The way he walks screams power and trouble… both is not a good combination.

His messy silver hair is even swaying along the wind.

Sa kanyang bawat paglapit ay unti-unti kong nasilayan ang kanyang mukha. Pakiramdam ko ay huminto ang paligid nang lumantad ang kanyang mukha mula sa makapal na hamog.

His eyes are what I noticed first. How couldn’t I? Those deep eyes are staring at me as if they wanted to penetrate my soul.

Napalunok ako. His features are so sharp and defined—thick brows, pointed nose, pinkish lips, and intense jaw.

I could’ve mistaken him for a god, but his entire physique tells that he don’t belong in heaven. He belongs in hell.

He’s not a god. He’s a fallen angel that was once sculpted into perfection, until he was banished, and became a demon that serves as a temptation to all mankind… He is the beginning of inevitable sins.

I should probably run by now. The aura he’s emitting is no good, but my feet won’t cooperate with me. Hindi ako makagalaw.

The hairs at the back of my neck rose when he stopped three feet away from me. His mysterious yet mesmerizing eyes remained staring at mine.

Wala sa sarili akong napalunok.

“You’re late…” He spoke and I almost shivered with his deep, manly voice. Isama pa ang diin ng pagkakasabi niya no’n, I almost trembled.

“P-Prof

Ikaros

did not inform me that there would be someone waiting for me.“ Shit! Kailan pa ako nautal?!

He just stared at me. Ilang beses akong lumunok para pakalmahin ang sarili. Bakit ba kasi sobra siyang nakakaintimida kung makatingin?! At bakit ba ako naiintimida?! I have never felt intimidated this past decade, kahit sinong matataas o makakapangyarihang tao ay hindi ako naintimida. Samantalang sa taong ito, ni hindi ko pa nga alam kung sino siya o kung ano ang kapangyarihan niya ay halos panghinaan na ako ng kalamnan. His mere presence is enough to make me feel intimidated, and the stares from his cold gray eyes are more than enough to make my whole being tremble.

“Let’s not waste time. Let’s begin.” Seryoso niyang pahayag at tumalikod sa akin.

Nagsimula na siyang maglakad kaya susundan ko na sana siya pero kaagad din siyang huminto sa paglalakad at muling humarap sa akin. He’s now 5 meters away from me.

Kumunot ang aking noo pero bago pa man ako makapagtanong ay kumilos na siya. Inangat niya ang kanyang kanang kamay sa kanyang gilid, katapat ng kanyang dibdib. Sa isang iglap ay may lumitaw na pahabang asul na usok sa kanyang nakaangat na kamay hanggang sa ang usok na iyon ay naging metal na tungkod.

I’ve never seen such weapon before. Kulay abo iyon at umaabot ang haba sa kanyang leeg. Sa pinakataas na dulo no’n ay mayroong nagliliwanag na asul na kristal, pabilog ang hugis ng kristal at napapalibutan ng dalawang inukit na metal na ahas na magkapalupot sa isa’t-isa. Sa pinakababang dulo naman ng tungkod ay isang malaking patalim na hugis gasuklay (crescent), napakakintab no’n at napakatalim. Paniguradong isang wasiwas niya lang no’n sa kung sino ay paniguradong mapupunitan ng laman.

He stamped his staff against the ground that made me shift my eyes to him.

“ In able for you to summon your weapon, we have to get you triggered. Your senses need to be alerted, and with your adrenaline rush activated, your weapon will be automatically summoned.“

“At paano natin gagawin iyon?”

“Well,” he swirled his staff and went into a defense position. “Fight me.”

Literal na nanlaki ang mga mata ko. Hindi pa man ako nakakatutol nang tumakbo na siya pasugod sa akin! Shit!

“Sandali!” I shouted but he didn’t stop!

Malapit na ito sa kinaroroonan ko kaya mabilis akong umiwas sa abot ng makakaya ko. Pero tila yata pati pag-iwas ko ay kalkulado nito! Nagawa niya pa rin akong maabot!

Alegro kong hinawakan ang kanyang staff nang akmang itatarak niya sa akin ang patalim nito. Napakalakas ng pwersa niya kaya bahagya pang sumadsad paatras ang paa ko sa lupa. He’s so strong! Fuck! Seryoso ba siya?! He could’ve killed me if I didn’t know self defense!

“This is unfair! You have a weapon and I don’t!” Inis kong reklamo habang pigil-pigil pa rin ang kanyang staff.

“Oh, my bad.” Bigla ay inihagis niya ang kanyang staff sa kung saan at sinugod ako kamao sa kamao!

Pinaulanan niya ako ng suntok habang ako ay iwas lang nang iwas. Hindi ako makahanap ng tyempo para umatake. Masyado siyang mabilis!

Sa sunod kong pag-iwas ay nahuli niya ang mga braso ko. Mabilis niyang inikot ang katawan ko at pinaikot ang braso sa aking leeg. Wala akong nagawa kundi ang mapakapit sa braso niyang nakapaikot na sa aking leeg.

“You can use your power you know.” He whispered right on my ear. Sumayad ang kanyang labi sa tuktok ng aking tenga na siyang nagpatayo ng mga balahibo ko.

“My power is not meant for combats.” I stepped on his foot, hard enough for him to let go of me. Nang makawala ay maliksi akong lumayo at umikot para harapin siya.

He’s wearing a lopsided grin while his head is quite tilted to one side. He looks amused. Damn, mukha naman siyang hindi nasaktan!

“Wala na bang ibang paraan?” I desperately asked pero tinaasan niya lang ako ng isang kilay.

“Meron,” he answered. Pero pagkasagot na pagkasagot niya no’n ay bigla na lang siya naglahong parang bula.

Kunot-noo kong nilibot ang paningin sa paligid pero bigla na lang talaga siyang nawala. What the heck?

“Boo,” nakaramdam ako ng mainit na hangin sa aking batok. Kumabog ang aking dibdib. Pero bago pa man ako makatalon palayo ay bigla niya na akong malakas na tinulak! Patungo sa bangin na hindi kalayuan sa akin!

Pakiramdam ko ay bigla na namang nag slow motion ang lahat nang tumalsik ang aking katawan patungo sa bangin.

Ramdam ko ang pagdampi ng malamig na hangin sa aking katawan dala ng pagtalsik. Ilang beses akong napamura.

He’s going to kill me! I’m going to die!

Bigla ay may nagwala sa loob ko. Tila may pumorma at bumubuo ng kung anong hindi ko matukoy.

Napapikit na lang ako. Handa na akong bumalusok pababa, pero bago pa man mangyari iyon, mayroon nang pumalupot sa aking baywang.

Hinila no’n ang katawan ko, dahilan para tumama ako sa matigas na bagay.

Napadilat ako.

Itim. Iyon ang bumungad sa akin. Pagbaba ko ng tingin sa aking bewang ay doon ko napagtanto na dalawang malalaking braso pala ang pumalupot sa akin.

Tumingala ako at awtomatiko na namang napigil ang aking paghinga nang bumungad sa akin ang napakalapit na mukha ng lalake. Bahagya pa siyang nakayuko sa akin.

Hindi ko matukoy kung bakit titig na titig ito sa akin. Halos manlambot ako sa mga mata niya at sa init na dala ng kanyang katawan na lapat na lapat sa akin.

Umigting ang kanyang panga.

“You made it.”

Dahil sa lapit ng kanyang mukha ay tumatama sa aking mukha ang kanyang mabangong hininga. Napalunok ako.

“I-I did?” Wala sa huwisyo kong sagot.

“Uhuh,”

Hinawakan niya ang kanan kong pulso at tinaas iyon na tila ba pinapakita sa akin. Nang tignan ko iyon ay nakita ko ang umiilaw na tattoo sa ibaba lang ng porsyento ng aking Power Notch.

Nang mawala ang ilaw ay bumungad sa akin ang tattoo ng isang pahabang bagay.

“That’s your weapon. You can summon it anytime you want to.”

Nakatitig lang ako sa tattoo na iyon hanggang sa bitawan na ako ng lalake. Napaayos ako ng tayo. Pagtingin ko sa kanya ay nakatalikod na ito at naglalakad na palayo. Naalerto ako. Aalis na siya?

“Sandali!”

Tumigil ito sa paglalakad. Huminga ako nang malalim bago nagsalita. “Anong pangalan mo?”

He faced his head to the side, exposing his strong, sharp jaw. Hindi ito kaagad sumagot, tila pinag-iisipan pa kung sasagutin niya ang tanong ko. Pero makalipas ang ilang sandali, binigay niya rin ang kasagutan.

“

Vaximus

.“

And just like that, the thick fog consumed him.

XIX

⚜ CHAPTER 19 ⚜

PAGKATAPOS ng kaganapang iyon ay kailangan ko muling bumalik ng klase. Professor Ikaros instructed me beforehand that I must approach him after obtaining my weapon.

Right. Have I mentioned that my professor in War for Combats is actually Professor Ikaros? Yes, professor Ikaros, iyong propesor na nakasagutan ko bago ako makapasok sa akademyang ito. Fortunately, we’re civil towards each other.

Inangat ko ang aking pulso habang patuloy na naglalakad para pagmasdan ang nakatattoo’ng armas doon. The tattoo is just as small as my thumb, but every detail is highly visible.

The weapon is a long spear. Sa isang dulo ay may pabilog na kristal, habang ang kabilang dulo naman ay may pitong patalim. Magkakatapat ang anim na patalim na nasa magkabilang gilid ng stick, habang ang isang patalim na siyang pinakamahaba ay nasa gitna. Maihahalintulad ang hugis ng anim na patalim sa paa ng gagamba—bahagyang nakabaliko—maliban sa gitnang patalim na diretso lang.

Napangisi ako. Parang ang sarap itarak ng sandatang ito sa sikmura ng aking mga kaaway, bago ko papaikutin ang stick para umikot din ang mga patalim sa loob ng sikmura nila dahilan para maghalo-halo ang kanilang mga lamang loob.

But of course I’m not that morbid… Well, not yet.

Nang marating ko ang field ay namataan ko si propesor Ikaros na tahimik na pinapanuod ang nagsasanay kong mga kaklase.

I immediately approached him which got his attention. Napatingin siya sa akin.

“You’re done?”

“I think so. Ito ba ang magiging sandata ko?” Nilahad ko sa kanya ang aking pulso.

He glanced at my wrist, and to my confusion, his eyes widened. “The Spear of Gruesome Death,” mahinang bulong niya sa sarili ngunit umabot pa rin sa aking pandinig.

Nangunot ang aking noo.

Tumingin sa akin ang propesor na may ekspresyong hindi ko lubusang mabasa. Para bang may hinahanap ang mga mata nito sa mukha ko.

“You got the Spear of Gruesome Death.” Wika niya pero tila sa sarili niya iyon sinasabi dahil sa hina.

So that’s the name of my weapon.

“May mali ba ro’n?” Kunot-noo kong tanong.

Kaagad naman itong umiling. “Nothing, nothing. Seems like your fate here in Sun Latreía Academe is just really unpredictably astounding.”

Mas kumunot ang noo ko. Tatanungin ko pa lang siya kung anong ibig niyang sabihin doon nang muli na naman siyang magsalita.

“ Anyway, our lesson will be focused first on physical combat without the use of weapon, before we proceed to the lessons where mastering our own weapon will be the main focus.“

Tumango lang ako.

Humarap naman ito sa mga nagsasanay na studyante at inanunsyo na ang katapusan ng klase.

“Class dismissed,”

“ALORA!” Napatigil ako sa paglalakad nang biglang may sumigaw sa aking pangalan.

Lumingon ako at nabungaran si Millary na kakahinto lang mula sa pagtakbo papalapit sa akin. May kasama itong isang babae na wagas kung makatitig sa akin.

My eyes shifted back to Millary. She’s smiling from ear to ear. “May kasabay ka na bang

maglunch

?“ Tanong niya.

I shook my head. Wala naman.

“Papunta ka na ba sa L&D Hall? Tara sabay na tayo!”

Hindi pa man ako nakakasagot nang ikawit niya na ang braso sa aking braso at nagsimulang maglakad. Hinayaan ko na lang siya dahil mahirap din namang magreserba ng mesa kung mag-isa ko lang.

“Alora, ito nga pala si—”

“

D’vora

at your service!“ Putol ng babae sa pagpapakilala sana ni Milary sa kanya. Malaki ang pagkakangiti nito sa akin. She’s also wearing an orange cape like Milary. They are both from Orange Division. “Alam kong ikaw si Alora the great, no need to introduce.”

My lips pursed together. Hindi ko alam ang mararamdaman sa dalawang ’to. They seem nice… but loud. And I hate loud people.

Patuloy lang kami sa paglalakad patungo sa L&D Hall nang sundutin ni Milary ang bewang ko. Buti na lang ay wala akong kiliti roon kaya wala akong naging reaksyon.

“Ikaw ha. Bali-balita ang pagsama sayo ng isang estudyante mula sa Gold Division para sa wand mo.”

My eyes almost rolled. Gaano ba kabilis kumalat ang balita rito?

“Pasensya ka na, mga Marites kami eh.” D’vora giggled. I don’t even know what she means.

“So! Tell us what happened!” Excited na segunda ni Millary.

“Hindi ko naman iyon inaasahan o ginusto. Alam niyong kailangan ng access mula sa estudyante ng Gold Division para makapasok sa forbidden library.”

“Alam nga namin! Pero may iba pa kaming gustong malaman!” Bigla nilang hinarangan ang daraanan ko at sabay pang nameywang kaya wala akong choice kundi ang tumigil din sa paglalakad. “Sino ang sumama sayo?” Sabay pa nilang tanong.

“Si

fafa

Alexius ba?“ Kumikinang ang mga matang tanong ni D’vora.

“O si

fafa

Trojer

?“ Millary again.

“O baka naman si…” Nagkatinginan silang dalawa. “Archduke Zalestine!”

Halos takpan ko ang tenga sa naging pagsigaw nila. Napabuga na lang ako ng hininga.

“Tsk. Wala roon.”

Nilampasan ko na sila bago pa man nila ako makulit. Malapit naman na ang hall kaya nagmadali na akong pumasok doon nang hindi sila hinihintay. Rinig ko pa ang pagtawag nila sa akin pero hindi ko na sila pinansin.

Naghanap ako ng mauupuan at nang nakakita ng apatang mesa ay kaagad akong naupo roon.

Mabilis namang nakasunod sa akin ang dalawa, pero bago pa man sila makapagsalita ay inunahan ko na sila.

“Kumuha na kayo ng makakain. Hihintayin ko na lang kayo rito.”

Napasimangot ang dalawa. Hindi rin naman sila makapagreklamo kaya sinunod na lang nila ako. Pero bago pa man sila makaalis ay nilingon pa ako ni Millary at pinaningkitan ng mata.

“Wala kang kawala.” Babala niya bago tuluyang umalis.

Napailing na lamang ako.

Habang wala sila ay inabala ko ang sarili sa pagmasid sa paligid. Of course, even this place is made of wood and red bricks. The chairs and tables are made of hard wood, the floors are made of stone, and the walls are made of red bricks. There are six chandeliers above that give light to the whole place. I wonder if those are just a regular chandelier or not. Baka mamaya ay may iba ring purpose ang mga iyon, who knows.

As for the students, they all seem normal. Kapansin-pansin na ang magkakasama ay magkakaparehas ng kulay ng kapa. With the current caste system, I’m not quite sure if students from different divisions get along.

“Here’s your food!” Nagdatingan nang muli si Millary at D’vora. Nilapag nila ang mga tray sa mesa saka sila naupo sa harap ko.

“

Sooo

… Tell us the truth!“ Millary excitedly exclaimed which I just ignored.

Hinila ko ang isang tray at inayos ang plato ko para magsimula nang kumain.

“Oh, ano?

Bingi

bingihan

tayo?“

Sisimulan ko na sanang sumubo nang hilahin ni Milary ang plato ko papalayo sa akin.

“Magkwento ka muna!”

Napabuga na lang ako ng hangin. Hindi ba talaga nila ako balak tantanan?

Kapag naman kasi inamin ko ang tunay na nangyari, baka madawit pa ako sa panibagong usapin ng buong akademya. Hindi pa nga humuhupa ang usapan tungkol sa pagkapanalo at pagkapasok ko sa akademyang ito, may panibago na naman? Hell no.

“Sino na nga kasi? Si Alexius ba? Si Trojer? O si…” Tumaas baba ang kilay niya sa akin. “Archduke Zalestine?”

Napabuntong hininga ako.

“Wala roon.”

“Wala? Sino pala?”

“Baka naman si Aries?” Singit ni D’vora. “O kaya si Perseus?”

“Wala rin roon.” Mababa ang tono kong sagot.

“Baka naman kasi babae?”

“Hmm… Si Suvy? Lily? Sephora? Minerva? Or Georgia?”

“Mukhang hindi iyong huli. Kung si Georgia ang sumama sa kanya, hindi na sana humihinga si Alora ngayon.”

“May punto ka ro’n.”

“So, sino nga sa kanila?”

Habang abala sila sa pag-uusap ay palihim ko nang nakuha ang plato ko. Susubo na sana uli ako nang hinila na naman nila!

“Hoy! Sagutin mo muna kasi kung sino!”

“Tsk. Wala pa rin sa mga nabanggit niyo.” Tanggi ko. Hindi ko na napigilang mapairap.

“Paanong wala?! Nabanggit naman na namin lahat!”

“May nakaligtaan ba tayo?”

“Ewan. Meron ba?”

Nag-isip ang dalawa habang ako ay nagsimula nang sumubo. It felt like a huge achievement when I had my first bite. Finally! Nakasubo rin!

“Sandali. Oo nga! Sampu pa lang ang nabanggit natin!

Labing

-isa silang lahat sa Gold Division!“ Millary exclaimed again.

Natigil ako ro’n. Binaba ko ang kutsarang iaangat ko na sana bago siya takhang tinignan.

“Sampu lang sila.”

Nangunot ang kanyang noo sa akin, ganoon din si D’vora.

“Labing-isa sila!” Sabay pa nilang depensa. I ended up having a poker face.

“Sampu lang ang

naroon

sa

pagpupulong

na

ginanap

kahapon.“

Totoo naman. My memory never failed me and I am one hundred percent sure that there were only ten students wearing a gold cape in that meeting.

“Paano nangyari ’yon?”

“Baka naman hindi lang kasi dumalo ang isa sa kanila?”

Muli na namang nag-isip ang dalawa kaya pinapatuloy ko na ang pagkain.

“Oh my, god!” Biglang hinampas ni Millary ang mesa kaya muntik na akong mabulunan sa gulat. Mabilis kong inabot ang baso ng tubig at uminom.

Good lord, can’t they be silent for a minute?!

“M-Meron pa nga tayong hindi nababanggit.”

Binalik ko ang baso ng tubig at nanlilisik ang mata silang tinignan. Pero nang makita ang kabadong mukha ni Millary ay napalitan ng pagtataka at kaguluhan ang inis ko.

“Sino?” Nagtatakang tanong ni D’vora.

Tila nag-aalinlangan pa si Millary kung sasabihin nito ang naisip, pero maya-maya lang ay binigkas din nito ang pangalan na kahit kailan ay hindi ko pa naririnig.

“Venom…” Mahinang bigkas niya na halos naging bulong na lang.

Nakita ko ang pagbaha ng realisasyon sa mukha ni D’vora. Tila naalala nito ang taong iyon.

Ngayon ay naguguluhan na talaga ako. They both look scared, nervous, and bothered all at the same time.

Tumingin sila sa akin at kung hindi lang ako nakaupo ay malamang napaatras na ako sa ekspresyon nila.

“H-Hindi naman siya ang nakasama mo, diba?”

Nagsalubong na ang kilay ko. They look really, really worried. Which is also making me slightly worried. What’s wrong with them?

“Hindi siya.”

Tila may naalis na mabigat na bagay sa kanilang likod dahil sa buntong-hininga na pinakawalan nila.

“Buti naman.” Sabay pa nilang wika.

Habang ako ay kunot na kunot na ang noo sa pagtataka.

“Bakit parang takot na takot kayo? Is it about that man? What’s his name again? Venom?”

“Shhh!”

Nagitla ako nang sabay nila akong patahimikin, like it’s a sin mentioning that guy’s name.

“Huwag kang maingay! Baka may makarinig satin!” Pabulong na wika ni Millary.

Halos mag-isang linya naman ang mga mata ko sa narinig. Ako pa ngayon ang maingay?

“Bakit ba? Anong meron sa lalakeng iyon?”

“It’s not about the guy. It’s about what he did.” D’vora explained.

Nangunot ang noo ko. Hindi ko maiwasan ang maintriga. Bakit parang may ginawang napakalaking kasalanan ang lalakeng iyon?

“Ano ang ginawa niya? May ginawa ba siyang masama o

labag

sa

batas

?“

“Hindi naman masama… Sadyang may ginawa lang siya na tanging

siya

pa lang ang

nakakagawa

.“ D’vora answered.

“

Ganito

kasi

iyan

,“ panimula ni Millary at tumikhim. “Ang mga estudyante mula sa Gold Division, minus Venom,” Humina ang boses niya nang banggitin ang pangalan ng lalake. “ay matagal na sa Gold Division. Kumbaga, matagal na silang

magkakasama

maliban kay Venom.

Napabilang

lang si Venom sa kanila nung nakaraang taon. He was just a newbie last year pero nagawa niya kaagad makapasok sa Gold Division nang maabot niya ang Level 48 sa Assessment Battle. Wala pang nakakaabot ng ganoong kataas na lebel sa unang subok!“

Napatango naman ako.

“Iyon lang ang dahilan kung bakit ayaw

niyong

marinig ng ibang tao na

binabanggit

niyo ang pangalan niya?“

Uminom ako sa baso ko.

That reason seems to be so unreasonable. Ano namang kaso kung nagawa niyang makapasok sa Gold Division ng isang subok lang?

I mean, okay, that’s indeed impressive. But why does it seem like speaking his name is a taboo?

“Hindi, Alora. That’s just an introduction.”

My forehead creased with D’vora’s statement. Just an introduction?

“Enlighten me,”

Umayos siya ng upo sa mas komportableng posisyon bago nagpatuloy.

“Aside from achieving a high level at first try on the Assessment Battle, he also made something that has marked history. He did something na wala pang nakagagawa sa 1v1 battle. Dahil din doon, siya ang

pinaniniwalaang

pinakamalakas

sa buong akademya.“

Wait, what? Isn’t Zalestine supposed to be the strongest? And should be known as the strongest? I mean, he’s the emperor’s son.

“What did he do?”

I waited for her answer. Tumingin siya sa kaliwa’t kanan, tila naninigurado na walang ibang makakarinig sa sunod niyang sasabihin. Nang makasiguro ay humilig siya sa mesa upang mas mapalapit ang mukha sa akin. Tumitig siya diretso sa mga mata ko na may seryosong-seryosong ekspresyon bago binanggit ang mga salitang pinakahindi ko inaasahan.

“He defeated Zalestine.”

XX

⚜ CHAPTER 20 ⚜

PARA akong nabingi sa narinig. Shock is an understatement of what I am feeling right now.

Tama ba ang pagkakarinig ko?

“What? That guy defeated… Zalestine? As in… Zalestine, the archduke?” Pagkukumpirma ko.

“Yes,” sabay nilang sagot.

Ilang beses akong napakurap. Now that’s compelling.

“Dahil doon, naging

usap

-usapan ang

paglisan

ng archduke. Sabi ng iba na bumalik daw ito sa kanilang kaharian. He wasn’t able to accept his defeat. Kaya inabot din ng ilang buwan bago siya bumalik sa akademya.“

I am lost for words. I suddenly lost the ability to construct a sentence. Hindi ko alam kung paniniwalaan ko ang sinabi niya. Pero ano naman ang dahilan nila para gumawa ng kwento, diba?

“Dahil doon kaya tila naging taboo kung banggitin ang pangalan ng taong iyon. He was the downfall of the great archduke after all.”

I remained silent.

Now I understand. The reason I thought was unreasonable, turned out to be reasonable all along.

“Anyway, enough talking! Kumain na tayo,

lumamig

na ang pagkain natin oh!“ Millary interrupted.

She’s right, lumamig na nga ang pagkain namin.

Nagsimula na silang kumain habang ako ay napipilitang sumabay na lang din sa pagkain. My mind is so occupied.

But why am I so intrigued anyway?

Maybe I was just really surprised. Being an archduke doesn’t automatically mean being the strongest. I can already imagine how hard it was for Zalestine to handle such situation. I mean, he’s got all the pressure for being an emperor’s son and also for being the soon-to-be-emperor. He’s expected to be the strongest, the unbeatable, and the most powerful man. Hindi siya masisisi sa pagluksa niya sa kanyang pagkatalo, o maging ang kanyang mismong pagkatalo ay hindi rin maaaring isisi sa kanya.

“Just a warning Alora,” Millary suddenly spoke. “Hindi lang dahil sa pangyayaring iyon kaya kinonsiderang taboo ang kanyang pangalan, mayroon ding

usap

usapin

na ang dahilan kung bakit nung nakaraang taon lang siya pumasok sa paaralang ito ay dahil isa siyang rebelde. Salungat daw ito sa emperor at sa pamamahala nito. Kaya naghihinala ang mga estudyante na ang dahilan ng pagpasok niya sa Sun Laterìa Academe ay para pabagsakin ang pamilya ni Zalestine, at nagsimula na nga siya sa archduke.“

Rebelde . Ito ang tawag sa mga taong gumagawa ng paraan para mapabagsak ang kaharian.

Pero hindi ba’t parang napakadami na nilang inakusa sa lalake dahil lang sa pagtalo nito sa archduke? Paano kung sadyang mas malakas lang talaga siya kay Zalestine kaya niya ito natalo?

They seem to be biased. Of course, kakampi ang mga tao kay Zalestine dahil siya ang archduke. They didn’t even bother giving that Venom guy the benefit of the doubt.

Ah, people, they would rather believe a lie that satisfies their biases, than accept a truth that counters their belief.

Napailing na lamang ako at nagpatuloy sa pagkain. So much for that Venom guy…

Third Person’s

Point of View

“Anong kailangan niyo sa akin?”

Umayos siya sa pagkakatayo at matamang pinakinggan ang kanilang pinag-uusapan. Nagsisimula na.

“Nothing, may kailangan lang kaming malaman.”

“Anong kailangan niyong malaman?”

“We need to know your power and how strong you are.”

“And there’s only one way to find that out!”

Nagsimula ang laban. Tahimik lamang na nanunuod ang isang babae sa ’di kalayuan.

Kanina pa ito nanunuod sa likod ng isang puno. Truth is, she was already at that spot since the beginning, before Alora even set foot on that field.

Everything is happening according to their plan…

She’s Kealsia, a healer and a member of Hail Revision, a group consisting the top students from Red Division. It was also the same group Cassimir warned Alora about.

“Oh come on, I expected better than this.” Umirap ang isa nilang kasama.

“Fight back, woman. We just want to know what you’re capable of, then after that, we’ll let you go.”

Alora is already all bruised up. Ang kinakataka ni Kealsia ay kung bakit hindi pa nito nilalabas ang kanyang kapangyarihan para lumaban. The purpose why she’s here and silently watching is to actually heal Alora after her co-members succeed from revealing her power. Iyon ang plano. Hindi naman sila ganoon kademonyo para saktan ang babae at hayaan na lamang sa ganoong kondisyon. All they want is to see how strong she can get.

Napakagat si Kealsia sa kanyang pang-ibabang labi nang makita kung paano tumilapon-tilapon si Alora. Gusto niya nang pigilan ang ka-myembro. This is too much.

Paano pala kung hindi naman pang-laban ang kapangyarihan ng babaeng iyon?

Oo man o hindi, masyado nang maraming pinsala ang naabot ni Alora. Nakikita niya iyon dahil maliban sa kakayahan niyang magpagaling, mayroon ding abilidad ang mga mata niya. She can see the x-ray of one’s person only through a simple glance, at sa nakikita niya, ilang baling buto na ang natatamo ni Alora.

Napagdesisyon niyang umeksena na. This has to stop. Mukhang hindi na kakayanin ni Alora. Nakadipa na ang dalawa nitong braso at tanging ang mga ugat lang ni Phyro ang nagpapanatili sa kanya para makatayo.

“Shit!” Hindi naiwasang mapamura ni Kealsia nang makita ang bumabalusok na matutulis na ugat kay Alora! It’s all from Phyro!

Tatakbo na sana siya para pigilan ang kaibigan nang may nangyaring hindi niya inaasahan. Bumaliktad ang pagbalusok ng mga ugat at ngayon ay sa mga ka-miyembro niya na patungo!

Anong nangyayari?

Tumingin siya kay Alora sa pag-aakalang ito ang gumagawa no’n, pero nang makita niya kung gaano na ito kahinang-hina… imposible!

“You! You’ll pay for this!” Galit na galit na wika ng kanyang kaibigan at sa isang iglap lang, dumami na ito at sabay-sabay na sumugod!

Pero wala pang tatlong segundo nang tumigil sa pagtakbo ang mga clone nito at biglang humarap sa orihinal niyang kaibigan at bigla ay siya na ang sinugod!

This can’t be!

Alam niya kung gaano kalakas ang mga kaibigan, imposibleng nagkaproblema ang mga ito sa paghandle ng kani-kanilang kapangyarihan kaya tila bumabalik ang mga atake nito sa kanila!

Sandali…

Natigilan siya sa naisip.

Bumabalik ang mga atake?

Kumabog sa kaba ang dibdib ni Kealsia nang may mapagtanto.

The Forbidden Spell of Deviation…

a spell that can deflect one’s attack.

Bigla ay napaatras siya. Mas lumakas ang kabog ng kanyang dibdib.

Linibot niya ang paningin para hanapin ang taong iyon pero bigo siya.

There’s only one person who can do that spell…

Ang plano niyang paglapit ay hindi na natuloy. Masyado nang malakas at mabilis ang pintig ng kanyang puso na halos marinig niya na ito. Ramdam niya na rin ang pangagatog ng kanyang mga tuhod.

Nakita niya ang tuluyang pagbagsak ng dalawang kaibigan pero wala siyang magawa. Ni hindi siya makagalaw sa takot.

Napatingin na lang siya kay Alora kung saan ang mga ugat na nakapalupot sa braso nito ay unti-unti nang nawala. Akmang babagsak na ito pero bago pa man mangyari iyon… may sumalo na rito. At hindi nga siya nagkakamali…

It’s him…

Nakita niya kung paano ito maingat na buhatin ng lalake, hanggang sa nagsimula itong maglakad paalis habang sumasabay pa sa ihip ng hangin ang ginto nitong kapa.

Nang tuluyang mawala ang mga ito ay doon niya pa lang dinaluhan ang mga kaibigan. She called for her co-members’ help. Lahat ng mga ito ay hindi makapaniwala nang masaksihan ang lagay ng dalawang kaibigan. Ang buong akala ng mga ito ay si Alora ang may gawa no’n. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag na mali ang akala ng mga ito.

Hindi siya makapagsalita. Hindi niya alam kung paano sisimulang sabihin ang nasaksihan, dahil maging siya ay hindi makapaniwala sa buong pangyayari.

“How did this happen?! She can’t be that strong to defeat two of our members!”

“But it already happened…”

“What are we gonna do now?”

“Come on guys, isn’t this more challenging? At last! Someone who can stand against us!”

“You got a point.”

“But still—-”

Nagkakagulo na ang kanyang mga ka-miyembro pero nanatili lamang siyang tahimik. Pauulit-ulit na naglalaro sa kanyang utak ang nasaksihan. She’s in a deep state of shock.

“Kealsia!” Nabalik siya sa realidad nang may sumigaw sa kanyang pangalan. Pagtingin niya sa mga ka-miyembro ay lahat na ng mga ito ay nakakunot-noo habang nakatingin sa kanya. “Anong nangyayari sayo? Ano, natrauma ka na ba?”

“Hindi… Ayos lang ako.” Aniya at umiwas ng tingin.

Hindi na lamang siya pinansin ng mga kaibigan at nagpatuloy na sa pag-uusap-usap sa kung ano ang susunod nilang hakbang. Habang siya ay nagpatuloy sa paglipad ang utak.

Hindi niya inaasahang makikita niyang muli ang pinagbabawal na spell na iyon. Ang spell na siyang nagpatalo kay Zalestine.

Napatingin siya sa malayo. Kahit anong isip niya ay wala siyang maisip na sapat na rason. All she can think is ‘why?’.

Why did Venom save her?

XXI

⚜ CHAPTER 21 ⚜

MY only subject for this day is Mastery of Taming which I silently thanked for. Maliban sa gusto ko na lang magpahinga buong araw, ayaw ko na rin mag-summon ng kung ano-ano. Geez, I need a break.

“Zetyrs are gentle beings, they’re not the aggressive type but they get frightened easily. That’s why they’re still not easy to tame despite being harmless, they fly away once you approach them.”

Tahimik ko lang na pinapanuod ang hologram na nanggagaling sa kamay ng propesor. He’s showing us what a Zetyr looks like, puting kabayo iyon na may gintong pakpak sa magkabilang gilid.

Napag-alaman kong hindi basta-basta ang pagte-tame nila rito, kailangan pag-aralan, kailangan pagplanuhan. Mayroong mismong araw kung kailan sabay-sabay kaming magte-tame, iyon ang magsisilbing exam namin sa subject na ito. If you successfully tamed a Zetyr, then you pass, but if you don’t, then you fail. Easy as that.

However, not every division has Zetyrs as their taming target. Sa amin lang mga yellow division dahil kami ang pinakamababang dibisyon at Zetyrs ang pinakamadaling itame. Hindi ko alam kung ano ang taming target ng iba pang mga dibisyon.

“Yes, Mr. Gaxon?” Pansin ng propesor nang may magtaas ng kamay. Nakahalumbaba lang ako habang nanunuod sa kanila.

“About the Black Zetyrs sir, are they really real or are they just a myth?”

Bahagyang umingay ang silid sa tanong niya. Mukhang marami ring interesado sa tanong nito.

“Settle down class.” Mahinahong utos ng propesor bago sinagot ang tanong. “Yes, they once existed, but it is said that they’re already extinct many years ago.”

“Why did they go extinct?” Nakakunot noong tanong ng isa muli naming kaklase.

“No one actually knows the reason why. They just… disappeared.”

Just disappeared? Is that even possible?

Sa gitna ng aming pagtataka ay may biglang sigaw ang umalingangaw sa buong lugar.

Lahat napatingin sa labas kung saan nagmula ang sigaw. Mula sa bintana ay nakita namin ang pagdaan ng isang lumulutang na ulo pero tanging labi lang ang mayroon ito. Ito ang sumisigaw na tila may inaanunsyo.

“Attention, Sun Latreìans! Attention! Attention! Attention!” Pumapaikot-ikot ito sa buong lugar kaya nakuha na nito ang atensyon ng mga studyante maging ng mga propesor. “The school’s annual quest will be held today! Proceed to the arena, immediately!” Pinaulit-ulit nito ang mga katagang iyon.

Nangunot ang noo ko, habang ang mga kaklase ko ay biglang nag-ingay na tila ba nasasabik. They all seem excited and thrilled. Halos mag-unahan pa sila sa pagtakbo palabas, marahil ay para pumunta sa arena na tinutukoy nung ulong-labi.

Nagkibit-balikat na lang ako, wala akong planong sumunod. Kung anoman ang palaro nila, hindi ako interesado. Gagamitin ko na lamang ang oras na ’to para magpahinga.

Lumabas na ako ng silid. Tinahak ko ang kabilang direksyon patungo ng dorm, pero pagkaharap na pagkaharap ko pa lang sa dadaanan ko, ay may sumalubong na sa aking dalawang tao na kaagad kumapit sa aking magkabilang braso, hinatak nila ako palihis sa daang sana ay lalakaran ko.

Damn! Millary and D’vora!

“Hindi riyan ang daan, Alora! Dito!”

“Hindi mo ba nakikita na dito ang

dinadaanan

ng mga

studyante

?“

Wika nila habang nangingisi. Inis akong napabuga ng hangin.

“Gusto kong matulog!” Naiinis kong alburuto.

“You can sleep later. For now, we will attend the game. Siguradong mag-eenjoy ka!”

“True! Mas deserving ng game na ito ang oras mo kaysa ang tulog! I assure you that!”

Napabuga na lang ako ng hangin. Ano pa ngang laban ko? Eh narito na kami sa sinasabing arena kung saan naghahanap na ng kani-kanilang mauupuan ang mga estudyante.

“Makiupo ka na lang muna samin, Alora! Tutal wala ka pa mamang opisyal na dibisyon.”

Patuloy lang sila paghatak sa akin habang ako ay nililibot ang tingin sa paligid. Ito iyong open area na arena ng paaralan kung saan ako napadpad noon matapos kong makuha ang celestial stone. At katulad din ng araw na iyon, ang pwesto ng mga tao ay nakaayon sa kulay ng kanilang kapa o sa dibisyon na kinabibilingan mila. Magkakasama ang mga dilaw, ang mga kahel, ang mga pula, at ang mga… wala ang mga ginto. They’re not here.

“Hindi ba ay dapat doon ako sa mga dilaw?” Tanong ko sa kanila nang hatakin na nila ako paupo.

Pati ba naman sa pag-upo, pahatak pa rin?

“Hindi ’yan! Mga yellow division lang ang mga kaklase mo pero hindi ka kasama sa yellow division! Sa susunod pa magkakaalaman!”

Puno na ang arena. Maingay ang paligid dahil mukhang lahat ay nasasabik para sa quest na gaganapin.

“What quest is this anyway?”

“Iaanunsyo pa lang. Yearly ang quest nito at paiba-iba. Even the rewards are different every year.”

Rewards, huh? I wonder what that could be.

“Good morning, students!”

Lahat ay napaharap sa gitna ng arena kung saan naroon ang headmaster. Nasa gitna ito ng entablado, meron ding napakalaking hologram sa pinakagitna para makita ng malapitan ang kanyang mukha. And I’m pretty sure he used a spell that made his voice as loud as a bomb.

Nagsigawan ang mga studyante.

“Are you all ready to know our this year’s annual quest?!”

Mas umingay ang buong lugar na halos takpan ko na ang aking mga tenga. Hindi nakatulong sina Millary at D’vora na gaya rin ng ibang studyante, ay naghihiyawan din.

Kaagad kong pinagsisihang nagpahatak ako sa kanila. Gusto ko na kaagad umalis.

“Our today’s annual quest is quite harder than the last year. But I know my great students will never fail me.”

Habang abala ang dalawa ay humanap na ako ng tyempo para makaalis. Hindi ko talaga maatim ang mga maiingay na lugar.

“A week ago, a moon beast has entered the school premises.” Narinig ko ang pagsinghap ng mga studyante, ngunit hindi ko alam kung bakit sapagkat hindi ko narinig ang sinabi ng headmaster, I was too occupied finding a way to escape. Nonetheless, I took that opportunity to slowly depart from Millary and D’vora. Mukha namang masyado silang gulat na gulat sa sinabi ng headmaster para mapansin ako.

“But there is nothing to worry about, we were able to injure the beast before it managed to escape. It is badly injured to harm anyone of you. Now, now, why am I saying this? At normal instances, telling the students about such problem is never a choice for me. But I thought, since the annual quest is near approaching, why don’t I make ‘capturing the moon beast’ as the quest? We still haven’t gotten hold of the reason why the beast has entered our territory, but we don’t care whatever its reason may be, what’s important is for one of you to bring me the moon beast, dead or alive!”

Sa dami ng dinada ng headmaster ay hindi na ako nakinig. The students are howling for I don’t know what reason. Ang importante sa akin ay nagtagumpay ako sa pagkawala mula kina Millary and D’vora. Ngayon ay naglalakad na ako paakyat dahil sa pinakatuktok ang daan pabalik.

“Whoever wins the quest will be rewarded by a wish, a wish that will be granted no matter how big it is.”

Walang pintong daan palabas ang arena, as I’ve said, open area ang lugar, kaya pagkaakyat mo sa pinakataas na baitang ay field ang bubungad sayo na siyang daan na pabalik.

Narating ko na ang taas. Sa wakas! I can finally get out of here!

Napahinga pa ako nang malalim bago ako lihim na natutuwang nilisan ang lugar.

“Also, few indications to tell that the beast is the moon beast is that, it is a total replica of a black wilfor… and it bleeds black.”

MY INITIAL plan is to go back to the dormitory, climb to my bed, and sleep. But then I remembered my deal with Zalestine, that caused major changes to my plan.

Now instead of heading to the dormitory, I’m heading to the East where Zalestine and I met few days ago. Wala naman siyang eksaktong lugar na sinabi, hindi ko naman alam ang daan patungong forbidden library dahil sa pagteleport namin noon, kaya sa bungad na lamang ako ng East tutungo, tutal ay doon naman kami nagkita noon para sa pagsummon sa aking wand.

The whole place is strangely silent. Though I am aware that the main reason is due to the absence of students, but it shouldn’t be this quiet. There must be other species somewhere, like lightflies, the trees must be swaying along the wind, but there’s no even single blow of wind to start with. Just pure silence and eerieness…

Malapit na ako sa silangan nang makarinig ako ng kaluskos sa gilid. Maagap akong napahinto sa paglalakad. Sa sobrang tahimik ng paligid ay hindi iyon nakalagpas sa aking pandinig.

Napalingon na ako nang marinig na naman ang kaluskos. My eyes followed the rustle and it came from a bush meters away from me. May namataan akong paggalaw doon na nagpakunot ng aking noo.

I walked towards the bush na hanggang bewang ko ang taas. Medyo malayo ito sa mga gusali na narito, nasa parte ito kung saan may mangilan-ngilang mga kulay lilang puno.

Marahan kong hinawi ang bush na mga kulay lila rin ang dahon. Pero wala naman akong nadatnan na kung ano doon.

I looked down and noticed few drops of liquid unto the ground. Kumunot ang aking noo. Lumuhod ako para mas mapagmasdan ang likidong iyon. I wanted to analyze what it is but I cannot risk touching it, it may be venomous.

I looked around and picked up a stick. Iyon ang ginamit ko para ipahid sa likido. Itinaas ko ang stick, kalebel ng aking mga mata, sa dulo nito ay nakakapit ang likido.

I observed as the liquid slowly dripped from the tip of the stick. Hindi nakaligtas sa pang-amoy ko ang masangsang nitong amoy, like a blood’s smell.

Nangunot ang noo ko. I initially thought its color was dark blue… But now that I get to observe it closely, it’s clear that its color is black.

B

lack blood?

Pumilig ang aking ulo. Is there even such thing? Itim na dugo?

Sinundan ko ng tingin ang sunod-sunod na mga tulo ng itim na likido kung saan umaabot hanggang sa dulo na bahagi ng mga puno. It created a blood trail. Paniguradong doon ang daang tinahak ng kung kanino man ang dugong ito… Kung dugo nga ba talaga ito.

I don’t know what came into me but I started following the blood trails. My unstoppable curiosity is kicking in again.

Sa aking paglalakad ay napalayo na ako sa mga gusali, puro lilang puno na ang nasa parteng ito.

I stopped when the blood trail has come to an end. Tumigil ito sa isang malaking puno kung saan may malaking butas sa ibaba. The tree’s trunk has formed a weird cave-like structure. Ang butas ay hindi tumatagos sa likod, parang maliit na kuweba lang ito na hanggang bewang ko ang laki.

And the trail of the black blood appears to reach the inside of that cave…

Yumuko ako para silipin ang loob, pero ganoon na lang ang pagkagulat ko nang sumalubong sa akin ang nanlilisik na mga mata!

I almost lost my balance! A huge black animal snarled at me!

My eyes widened. Bahagya akong mapalayo sa puno pero nanatili pa rin ang mga mata ko roon.

Ilang beses akong napakurap bago ko tuluyang inintindi ang sitwasyon. There’s a wilfor inside that cave-like trunk. But its fur is pitch black! I didn’t know that such animal exists! Akala ko lahat sila ay kulay puti?

Kung sa mundo ng mga normal na tao, maihahalintulad ang wilfor sa isang wolf. Ang pinagkaibahan lamang ay triple ang laki ng wilfor, they can reach up to six feet even without standing.

Pero ang itim na wilfor na nasa loob ng kweba ay hindi ko matantsa ang sukat. Hindi ko ito nakita nang matagalan sa gulat. At isa pa ay nakaupo ito, hindi naman ito magkakasya sa maliit na kweba kung nakatayo.

I heard a low growl coming from the cave. My heart raced even more.

Kung iba, paniguradong iisipin nila na tinatakot sila ng nilalang, but I know better. It growled not because it’s trying to scare me, but because it’s hurt. I can clearly hear the pain from its voice.

As I’ve said before, I can read an animal’s emotions, understand their gestures, and analyze their expressions.

I squatted a little to take a peak of the black wilfor. Muli ay sinalubong ako ng mga nanlilisik nitong mga mata. It growled and I know this time, it’s trying to scare me. But that didn’t work. Because deep down in its glaring eyes, I saw the fear it’s trying to hide. It’s trying to scare me, because it’s scared.

Hindi ko maiwasang maalala rito si Sylvester. Ganito rin siya nang una ko itong makita. My heart ached by the thought of him. I miss him so much.

Huminga ako nang malalim. Dumako ang aking tingin sa isang harapang paa ng wolfir. His one foot is injured… And there, I saw the black liquid I’ve been following awhile back.

It really is a black blood… How is that possible?

Bumalik ang tingin ko sa mga mata nito. It’s intently staring at me.

“Hey,” I started talking. Hindi ko alam kung maiintindihan ako nito, but I hope my friendly approach will calm its nerves.

Sinubukan ko ang maingat na lumapit dito pero napaatras ito. It snarled once again, showing me its long sharp fangs.

“I’m not going to hurt you.” Tumigil ako sa paglakad. Tumingin ako sa kanyang dumudugong sugat at hindi ko naiwasan ang paglamlam ng mga mata. Napansin ko na hindi lang sugat ang kanyang natamo, parang binubuhat niya na ang kanyang harapang paa kaya nakasisiguro akong nabali rin ang kanyang buto roon.

I took a deep breath. My heart is aching whenever I see an animal in pain. As much as I can, I aid them and give them my help.

“I am a friend. Let me help you.”

Muli akong humakbang palapit at ngayon ay wala na itong naging reaksyon. Its pupil dilated which means umaamo na ito. And so, I slowly reached out my hand inside the cave. Bahagya itong napaatras pero hindi naman ito umangil. Its expression became cautious and curious.

Huminto ang aking kamay ilang pulgada mula sa ulo nito. I didn’t wanna extend my arm further, hindi pa ako sigurado, baka bigla nitong sakmalin ang aking kamay kapag hinawakan ko ito ng walang pahintulot.

I stared at its yellow eyes. Pumikit ito at laking gulat ko sa sunod nitong ginawa— it leaned its head on my palm while its eyes are calmly closed.

I was taken aback. My hand looked so small against its big head.

A smile slowly appeared on my face.

Softly, I caressed its delicate fur against my skin. Napakalambot ng balahibo nito. Itim na itim iyon na paniguradong hindi mo makikita ang nilalang na ito sa dilim.

Muli itong dumilat. Now its eyes are completely dilated, indicating that it has fully turned still and calm.

“ Hintayin mo ako rito. Kukuha ako ng maaaring ipanggamot sa sugat mo.“

Namitas ako ng mga dahong may kakayahang magpagaling ng sugat, ng pahabang kahoy, at ng baging.

“Kailangan pa rin nating ipatingin itong sugat mo sa eksperto. This might still be infected.”

Pumasok na ako sa kweba. Nakaupo ako sa kanyang harapan habang ginagamot ang kanyang paa. Tahimik lang nitong pinapanuod ang ginagawa ko.

Tinakpan ko ang kanyang sugat ng mga dahong may kakayahang magpagaling, bago ko pinatong ang pahabang kahoy sa kanyang paa, saka ko iyon tinali paikot gamit ang baging.

“There,” I smiled after I finished treating its wound.

Tumingin ako rito na pumipilig ang ulo habang bahagyang ginagalaw-galaw ang paang ginamot ko.

“Hindi pa iyan magaling kaya huwag mong pwersahin, ayos ba iyon?”

I smiled and rubbed the side of its head.

“Salamat.”

Muntik nang mahulog ang puso ko nang marinig ko ang pagsalita nito.

Did it just talk?!

Napaawang ang aking labi.

“D-Did you just…”

“Talk?”

Holy shit!

Its mouth is literally opening whenever it talks! Which means I’m not just hearing its voice from my mind! It literally… talks!

“P-Paano? Damn! You can speak all along?!”

“Forgive me for not talking. But I have to break the silence… They’re coming, Alora.”

Napakurap ako. Alam nito ang pangalan ko! But how? I can’t remember mentioning my name the whole time!

“How did you—- wait, who’s coming?” Nangunot ang noo ko. Hindi ko na alam kung ano ang uunahing pansinin! Iyon bang nagsasalita ang nilalang na ito, ang rebelasyong alam niya ang pangalan ko, o ang sinasabi niyang mga darating na hindi ko alam kung ano?

“I can hear their footsteps. They’re following my bloodtrail. Hindi magtatagal ay mahuhuli nila ako. You need to run, Alora. Hindi nila dapat malaman na may malasakit ka sa mga nilalang na katulad ko.”

Umiling ako. “Hindi ko alam kung sino ang mga tinutukoy mo. Pero kung sinoman sila, wala akong pakialam. Kung huhulihin ka nila, hindi ako papayag. I will help you escape.”

“You don’t know what you’re getting yourself into.”

“And you don’t know me. I don’t give a shit most of the time.” I shrugged casually. “So I’m not leaving you behind. Either we stay here together, or we leave together.”

Napailing ito sa inakto ko. Sinundan ko ito ng tingin nang gumapang ito palabas. Nang tuluyan na itong makalabas sa maliit na kweba ay umayos ito ng tayo. My lips parted when its true size was revealed. Good lord, it’s taller than me! Umaabot yata ito ng walong talampakan!

Lumabas na rin ako para lapitan ito. Pero napaatras ako nang yumuko ito sa aking harapan.

“Sumakay ka na.”

Napakurap ako.

Maya-maya ay bumaba ang tingin ko sa kanyang isang harapang paa kung saan siya nabalian ng buto.

“Pero iyong paa mo—-”

“Mas pipiliin kong mawalan ng paa kaysa mawalan ng buhay. Sumakay ka na, Alora. Malapit na sila.”

I didn’t have a choice but to climb on its back. Hindi ito nagsayang ng panahon at kaagad tumakbo. Mahigpit akong napakapit sa kanyang balahibo. He’s incredibly fast despite having an injury. Mula sa pwesto ko ay kita kong ang isang paa niya lang sa harapan ang gamit niya, habang ang isang bali ang buto ay nakalaylay lamang. The healing leaves I used didn’t fail me.

Dumiretso ang aking tingin nang mapansing hindi ko alam ang daang tinatahak niya. We’re going farther away from the buildings.

Bumalik ang tingin ko sa harap. Hinayaan ko na lang itong tahakin ang daang nais nito. Surprisingly, it seems to know a lot about the academe’s landscape.

Weird.

My eyes squinted when I eyed a thick mist along the way.

Damn. I know that place! That’s the eerie forest where I got my weapon tattoo!

Nanlaki ang mata ko nang walang pag-aalinlangang pumasok doon ang itim na wilfor.

Now I am truly confused. Why here?

The wilfor continued running until we reached the end of the forest— the cliff.

Nang tumigil ito sa pagtakbo ay umupo ito para maaayos akong makababa. Pagkaharap ko rito ay nakatayo na ito.

“Why are we here?”

“Hindi nila ako mahuhuli rito.”

“I don’t understand. Bakit ka nila

hinuhuli

?“ Gulong-gulo ko nang tanong.

Hindi ito sumagot. Umatras ito at hinarap ang bangin.

“Because I am the last of my kind… And just like how they massacred the Black Zetyrs into extinction, they also want us extinct. That’s why they are hunting me, because they found out that I still exist.”

“A-Ano?” I am beyond surprised, beyond confused.

Black Zetyrs… were massacred? And now it’s their turn?

“But why do they want your specie extinct?” Gulong-gulo ko nang tanong.

Humarap ito sa akin at malalim na tumitig sa mga mata ko.

“Because we are moon beings… and we know the truth they’ve been hiding.”

Tila may isang bomba sumabog dahil sa linyang ibinunyag niya.

Moon beings?! They still exist?!

XXII

⚜ CHAPTER 22 ⚜

MY head felt like spinning. I can’t fully comprehend what I just found out.

Moon beings … They still exist?

And this wilfor is one of them?

Pilit ko iyong sinaksak sa kokote ko. In front of me… is a goddamn moon being. The beings Tiya Yda kept on telling me about.

“ You’re… You’re a moon being?“ Hindi pa ring makapaniwala kong tanong.

It sighed before once again facing the horizon.

“I am.”

Halos hindi ako huminga nang marinig ko ang sagot nito. God.

“Pero… Paano ka napadpad dito?”

“May hinahanap ako… At nagkataong narito iyon.”

“Are you serious? Itataya mo ang buhay mo sa pamamagitan ng pagpunta rito para lang mahanap ang bagay na iyon?”

“Hindi lang iyon basta bagay, Alora.” Binanggit na naman nito ang pangalan kong hindi ko alam kung paano nito nalaman. “At isa pa, hindi ko alam na dito ako dadalhin ng instrumentong iyon. I used a special instrument to get here. Isang instrumentong kaya kang dalhin sa ninanais mo. Nang hilingin ko roong dalhin ako sa hinahanap ko, wala akong ideya na dito ako mapapadpad.”

“Bakit hindi mo ulit iyon gamitin para makabalik ka?”

Muli itong napabuntong-hininga. “Hindi ko alam pero hindi iyon gumagana sa teritoryong ito. Tingin ko’y nagcast sila ng spell upang wala talagang makalabas mula sa eskwelahang ito.”

“Ano ba ang hinahanap mo? Maybe I could help you.” Suhestiyon ko.

“Hindi mo maaaring hanapin iyon. Pero kung nais mo talagang tumulong, mayroon akong ibang maaaring ipapahanap sa iyo.”

Kumunot ang aking noo. “And that is?”

Tumingin ito sa akin bago nagsalita.

“The Forbidden Book of Spells.”

Napaawang ang aking labi.

The forbidden book of spells?

“Ang librong iyon ang makakatulong para makalabas ako rito. Doon nakasaad ang spell para makagawa ng portal palabas ng paaralang ito. Kailangan ko ang librong iyon para makabalik sa amin.”

I knew it . I was right all along! Nakasaad nga roon kung paano ang paglikha ng isang portal.

“I need that book, Alora.”

No, we need that book.

“Leave that to me.”

BUMALIK ako sa silangan para gawin ang una kong plano. Meet Zalestine and do our deal. Pero tila yata may ibang plano ang tadhana ngayon. Nang mapadaan ako sa mga punong kulay lila–kung nasaan kami naroroon ng wilfor kanina–ay mabilis akong napatago sa pinakamalapit na puno.

Shit. Muntik na ako roon. Mabuti na lang at nauna ko silang nakita.

“This can’t be. Someone helped that wilfor! This healing leaves and vines are more than enough evidences!”

“Pero hindi ba ay gumawa na ng quest ang Supreme para dito? How come someone still helped that wilfor?”

“That’s not the question. The real thing here is, how come that wilfor allowed someone to help him? We all know how aggressive wilfors are. They will never allow someone to come near them.”

Napahawak ako sa aking dibdib nang magsimula itong kumabog nang malakas.

Shit. It’s the Gold Division. They’re all here!

Bahagya akong sumilip. Nagpupulong-pulong ang mga ito sa punong pinanggalingan namin ng wilfor. Double shit. Kumpleto sila-mali, hindi sila kumpleto. Labing-isa nga pala sila. Wala na naman iyong Venom na sinasabi nila Milary?

“What do we do?”

“Find the person who helped that wilfor.” Zalestine ordered.

Fuck.

Napapikit ako nang mariin. I heard them walking away but I remained on my place, asking myself why the fuck am I like this? How do I always end up in a situation where I could get killed?

All I know is, I am reckless. And I do shits anyway, no matter what the consequences are.

I breathed heavily before checking if they have truly left the place. Nang makasiguro ay lumabas na ako at mabagal na naglakad. Zalestine’s in a mission, which means I wouldn’t be able to meet him. He might be busy for days.

Napabuntong-hininga ako. They’re looking for me. But I’ll make sure that before they find out the truth, I’m already out of this academe.

I need a new way to get into the forbidden library.

But how?

I tried thinking for a way as I walk.

I’m suspecting that the forbidden library is located exactly at the East. Since East is the place for Gold Division’s classrooms and dormitories, and considering that they are the only division that has access to the forbidden library, maybe it really is located in the East?

Binilisan ko ang lakad. Back to the old plan; go to the East, just this time, no meeting with Zalestine.

Palinga-linga ako habang naglalakad. East is for Gold Division so it would be suspicious if someone saw me going to their territory. Wala akong sapat na rason ngayon hindi tulad noon.

“I’ve been waiting for you.”

Halos mapatalon ako nang biglang may magsalita sa likod ko. Agaran akong napaharap sa nagsalita at pinigilan ko ang panlalaki ng mga mata nang makita si Zalestine! What the hell?!

“Shit. You scared the hell out of me.” Wika ko habang nakasapo sa aking dibdib.

“My apologies. I didn’t mean to startle you.”

“What are you doing here?”

“We had a deal, right?”

Muntik ko nang masapo pati noo ko. Shit. Why did I even ask that?!

“I mean… I know, it’s just that, I didn’t expect you to come. I thought you were… busy.”

He tilted his head and smiled. “I would never ditch you, Alora.” He smiled before offering his hand. “Let’s go?”

I pursed my lips together. “Are we teleporting again?”

“Yeah,”

“Hindi ba tayo pwedeng maglakad na lang? Uhm, tour me around, I guess?” Or rather, just show me the way towards that fucking forbidden library.

“We can’t. There’s no way to forbidden library, but teleportation.”

Napakurap ako. Oh, that’s fucked up.

“Oh, okay,”

“But I can tour you to other places if you want.” He might have sensed the disappointment in my voice.

I just shrugged. “Tara na.”

He nodded before holding my arm. And in one snap, we’re already in a different place. Pero hindi katulad no’n na puro mga wand ang bumungad sa akin, ngayon ay puro libro na. Finally!

I looked around in awe. Paikot ang buong lugar, ang pader ng buong paligid ay ang mismong book shelf na siyang puno-puno ng mga libro. Ang parte lang na walang libro ay ang spiral na hagdang nakadikit din sa pader. Iyon ang nagbibigay akses para maabot mo ang matataas na libro.

I am surrounded by millions of hidden knowledge and revelations. God, I want to know them all!

“You like it?”

“Are you kidding me? This is awesome!”

“Well you probably need to start exploring now. Unfortunately, we do not have all the time in the world.”

Kaagad akong tumalima sa sinabi nito. Pinagmamasdan ko pa lang ang lahat ng libro ay nahihilo na ako. Mabuti na lang at nakaseksyon bawat subject ng libro.

Namataan ko ang Spell Section pero hindi ako kaagad nagtungo doon. It would be too obvious. So I acted roaming around like a normal curious student.

Pero habang naglalakad at pinapasadahan ng basa ang mga librong kalebel ko ay unti-unting kumunot ang noo ko.

Something’s wrong…

Bakit ganito ang mga titulo ng mga libro?

They seem… ordinary .

How to Tame a Hextosaurex

How to Tame a Croporio

Summon your Weapon Tattoo in seconds

How to Evolve your Weapon

How to Master your Powers

This is not it! I thought this is a forbidden library with books that have forbidden knowledge? Then why do these books look so normal? I could just easily find these in a normal library!

Nilingon ko si Zalestine at nakita ko itong naglilibot din. Binalik ko ang tingin sa mga librong nasa aking tabi. I grabbed one book and stare at its cover.

It did… nothing. Unlike what Casimir told me.

“Lahat ng libro rito nagsasalita.”

Malinaw ko pang naaalalang sinabi niya iyon. All books here in Sun Latreía Academe talk! Pero bakit hindi nagsasalita ang librong hawak ko?

“Do you wanna borrow that?”

Napalingon ako kay Zalestine na tumabi na pala sa akin. Bumalik ang tingin ko sa libro at doon ko lang nabasa ang titulo nito.

How to Tame a Zetyr

“Oo nga pala, Yellow Division will be taming a zetyr this year.” Napapatangong aniya.

Tumango na lang din ako. “Yeah, we will.”

“Okay then, you can have that for a while.”

“Thank you.” Pilit na lang akong ngumiti, kahit ang totoo ay unti-unti na akong binabalot ng pagdududa.

Nagpatuloy na siya sa pagtitingin ng libro. Palihim naman akong tumitig sa kanya gamit ang gilid ng aking mga mata.

Something’s not adding up, I don’t know what that is, but I’ll make sure to find that out.

XXIII

⚜ CHAPTER 23 ⚜

DALA-DALA ang librong galing sa forbidden library, bumalik ako sa gubat kung saan ko iniwan ang wilfor.

I need to seek for help. Hindi ko na alam kung paano mapapasakamay ang Forbidden Book of Spells na iyon. Maybe that wilfor knows something. I don’t know, but it seems like that creature holds a lot of knowledge. Tila may alam ito na hindi dapat malaman ng iba. Kung ano man ’yon, it’s no longer my business. But I could use some of its knowledge right now.

Tahimik lang ako sa paglalakad nang may hindi pamilyar na babae ang humarang sa aking daraanan. Awtomatiko akong napatigil sa paglalakad.

It’s a girl with brown, pixie hair. May pagkasingkit ito pero nagmukha itong maangas dala ng kanyang winged eyeliner. Seryoso ang titig nito sa akin.

Bumaba ang tingin ko sa kanyang balikat nang mapansin ang suot niyang kapa… kulay pula.

“I’m Kealsia, a healer and a member of Hail Revision.”

My brows furrowed in confusion. “Hail Revision?”

“The group whose two members attacked you.” She answered still with a straight face.

Pumroseso pa sa utak ko ang kanyang sinabi bago ko tuluyang naintindihan ang tinutukoy niya.

She’s talking about the clone manipulator and the other guy.

And she’s also a member of that group?

Pumangit kaagad ang timpla ng mukha ko. Casimir’s right. This group is really after me.

“What now?” Ano na naman bang kailangan nila sa akin?

“I just want to make things clear. Yes, it was our plan to slightly hurt you, to know what power you possess. Nandoon ako ng kaganapang iyon. Para pagkatapos naming malaman ang iyong lakas ay kaagad din kitang pagagalingin, for as I said, I am a healer.”

Hindi nagbago ang ekspresyon ko sa sinabi niya.

What? Did she expect that I will immediately forgive them just because of that?

“But things took a turn, hindi kita nagawang pagalingin dahil hindi pa man namin napapalabas ang kapangyarihan mo, mayroon nang sumagip sayo.” Napaiwas ng tingin ang babae.

Tila naman nagpantig ang tenga ko sa sinabi niya.

Nagligtas sa akin…

“So I’m here to say I’m sorry. Things aren’t supposed to end that way.

“

Nakita niya ang nagligtas sa akin?

Naglakad na ang babae palampas sa akin kaya kaagad akong naalarma. “Sandali!”

Mabilis naman itong huminto bago ako nilingon nang may takang ekspresyon.

“Sabihin mo sa akin kung sino siya.” Mas kumunot ang noo nito, mukhang hindi nakuhuha ang pinaparating ko. Napahinga ako nang malalim. “Iyong nagligtas sa akin… Sino siya?”

Nakita ko ang pagkatigil sa mga mata nito sa aking tanong, pero hindi nagtagal, ang pagkatigil na iyon ay napalitan ng pagtataka. Tuluyan na itong humarap sa akin bago naglakad pabalik sa kinaroroonan ko.

“Hindi mo nakita ang nagligtas sayo?” Tanong nito pagkahinto sa harapan ko.

Umiling ako. “Nang magising ako ay hindi ko na siya naabutan.”

Sandali itong hindi nakapagsalita. Napatingin ito sa malayo, nag-iindikang may malalim itong iniisip. Hindi ko alam kung maganda ba o hindi ang tumatakbo sa isip nito.

Huminga ako nang malalim bago muling nagsalita. “All I know is he’s wearing a gold cape.”

Bumalik ang tingin nito sa akin. “Of course he is.” She confirmed.

“Who is he?” Hindi na makapaghintay kong tanong.

Sa hindi ko alam na dahilan ay luminga-linga ito sa paligid, tila ba naniniguradong walang nakakarinig sa pinag-usapan namin. Nang makasiguro ay mas lumapit siya sa akin.

“I’ll be honest, I was extremely surprised when I saw him rescue you. That person… is not the likes to help somebody.

He’s got a bad reputation, that no one dares to mess with him. Kaya nang makita ko siyang niligtas ka, hindi na ako nag-abalang makialam. I don’t wanna be his victim.“

I remained staring at her, my pulse is gradually becoming wild.

“Just tell me who the fuck is that person.” Madiin kong pahayag. Nawawalan na ako ng pasensya.

Lumapit sa akin si Kealsia hanggang sa tumapat na ang kanyang labi sa aking tenga. Napigil ko ang hininga.

“Venom.”

My forehead was creased in frustration, but when she mentioned the name, my creased forehead flattened and my lips slowly parted.

What?

“Y-You’ve gotta be kidding me.” Wika ko na halos naging bulong na lang sa gulat.

Lumayo siya sa akin para tignan ako diretso sa mga mata.

“I am telling the truth. Even I, cannot believe that he’ll do such thing. I was thinking that maybe, he was just in the mood to save somebody that time… But who knows?”

Napailing ako.

God. Naaalala ko pang hiniling kong makilala ang nagligtas sa akin para mapasalamatan ito. Pero gugustuhin ko nga ba talagang makilala ang taong kinatatakutan ng lahat? Yes, I haven’t met him formally yet. But based from the people’s warnings, he’s not something you’d wanna cross path with.

“I better go. Thank you for listening.” Aniya. She seems cool actually, much better than her members.

“And thank you for informing me.” Tinaas ko ang braso para makipaglamay sa kanya. After all, she was nice to me.

Tinanggap naman nito ang kamay ko. We shook hands pero nang bumagsak ang kanyang tingin sa aking pulso ay natigilan siya.

“Oh, you got your tattoo weapon already.”

Tumango ako ng isang beses bago binaba ang aking kamay.

“Yeah, fortunately. Kahit papaano ay may panlaban na ako pag sinugod ulit.”

She chuckled. Ang kanina niyang nakakaintimidang mukha ay naging maaliwalas.

“Yeah, fortunately.” She agreed. “How did you get yours? If you don’t mind me asking.”

I shrugged. “Nakuha ko sa gubat. I got it easily with a help from someone.”

Nangunot ang noo nito. “Someone helped you?”

“Yeah, I guess Professor Ikaros sent someone to help me out.”

“Hold up,” tinaas nito ang dalawang palad para patigilin ako. Gulong-gulo ang mukha nito habang nakatingin sa akin. Hindi ko na rin tuloy mapigilang maguluhan sa reaksyon nito. “Professor Ikaros… sent someone… to help you?”

“That’s what I said.”

“No, that can’t be. I know Professor Ikaros. He would rather let his students suffer on their own than help them out. He’s one hell of a terror professor.” Napaikot pa ang mga mata nito, base sa kanyang tono ay tila personal niyang naranasan ang kalupitan ng propesor.

Pumilig ang aking ulo.

Does that mean… that guy… was not sent by Professor Ikaros?

“Forget it.” Umiling si Kealsia. “Maybe napagkamalan mo lang tao ang tumulong sayo. There are different creatures, deadly animals even, in that forest. Kaya nga walang studyanteng napapadpad doon. Maybe that creature who helped you can shapeshift or something.”

Napakurap ako. But isn’t that still suspicious? I mean, if that creature was just an animal who can shapeshift, how come he’s so damn good at fighting in human form?

And his weapon! No animal can acquire that weapon!

“Anyway, I better keep going. Be thankful that the Sun God seems to be in favor of your existence.” Iiling-iling na wika nito at naglakad na palayo.

Hindi na ako nakapagsalita dala ng pagkabigla. Nakaalis na ito pero ang utak ko ay hindi pa rin pumoproseso. Sumasakit ang ulo ko sa lahat ng nalaman at kaganapan.

First is the mystery surrounding that wilfor, second is that Venom guy who turns out to be my rescuer, and third, that enigmatic man who helped me summon my weapon turns out to be lying about his real intention. What does he have to do with me?

Marahas akong umiling at nagpatuloy na lang sa paglalakad pabalik ng gubat. God. I shouldn’t stress myself too much. I still have to talk to that wilfor.

I passed through the forest’s thick mist. Mabilis kong nilakad ang gubat at tinungo ang pinakadulo kung saan kami nag-usap ng wilfor kanina. Pero wala na ito roon.

Saan na ’yon nagpunta?

I started looking for him everywhere, pero kahit anino niya ay hindi ko na naaninag. Tumigil ako sa paglalakad nang malampasan ko ang mga puno. Nilibot ko ang tingin sa paligid.

Mula rito sa pwesto ko ay kitang-kita ang bangin at ang kalawakan ng dagat sa ibaba. There are no more trees in front of me kaya madali ko lang makikita ang wilfor, pero wala talaga ito.

Where did it go?

“You are such a troublemaker.”

Shit! Nagulat na naman ako!

Marahas akong lumingon dahil sa boses na narinig pero wala namang tao roon?!

“Up here,”

Umangat ang tingin ko at ganoon na lamang ang aking pagkabigla nang makita siya. Ang lalakeng isa sa pinoproblema ko ngayon.

He’s calmly sitting on a tree’s branch, his back leaning on the trunk. Nakapatong ang isa nitong braso sa kanyang tuhod na nakatupi paangat. Diretso lang ang tingin nito, pero nang mapadpad ang tingin ko sa kanya ay bumaling na rin ang tingin nito sa akin.

His face is dead serious but there’s a glint of wickedness in his eyes.

“Vaximus.”

Tuluyan na itong napangisi sa pagbanggit ko ng kanyang pangalan.

“Glad you remembered.”

Tumalon ito mula sa puno at walang kahirap-hirap na nag-landing sa aking harapan. Napaatras pa ako.

“Kanina ka pa naroon?” Tanong ko.

“Not really… Just enough to witness your kindness.”

Natigilan ako ro’n.

Fuck .

Huwag niyang sabihing…

“What do you mean?” Tinago ko ang pagbaha ng nerbyos sa aking sistema.

He grinned and leaned his upper body towards mine. Napigil ko ang hininga nang halos magtama ang ilong namin.

“What do you think?” He whispered. Naglalaro ang kapilyuhan sa mga mata nito habang nang-aasar na nakatingin sa akin.

“Pwede bang sabihin mo na lang sa akin kung anong alam mo?” Nauubusan ko na ng pasensyang tanong. Masyado siyang pa-misteryoso.

Ngumisi lang ito. Dumako ang kanyang tingin sa hawak kong libro na nagpataas sa isang kilay niya.

Hindi ako nakaiwas nang mabilis niyang hablutin ang libro mula sa kamay ko.

“Tsk, tsk. Fake.”

Nanlaki ang mata ko nang biglang naging itim na usok ang libro, hanggang sa tuluyan itong nawala sa hangin. What the fuck?

“You let yourself be fooled by that useless archduke?”

Napaawang ang aking labi.

“H-How did you…”

“Know that you’re with him?” Tuloy nito. Napangisi ito sa gulat na reaksyon ko. “Zalestine’s an illusionist. A great illusionist I admit. But it seems like he used his power to fool you.” Pumilig ang kanyang ulo habang hindi pa rin ako nilulubayan ng titig, pinapanuod ang bawat reaksyon ko. Nagtagis lang ang aking bagang habang siya ay nangingisi. “Did you really think he would let you go to the forbidden library?” Fuck. Bakit ang dami niyang alam? “And did you also think you can use him to have the Forbidden Book of Spells?” Confirmed. He was really here when I talked to the wilfor. Doon niya lang naman pwedeng malaman ang mga nalaman niya ngayon. “And for what? For that black wilfor? O baka naman…” Awtomatikong napaatras ang aking ulo nang bigla niyang ilapit ang mukha sa akin. “May iba ka pang plano kaya gusto mong mapasayo ang librong iyon?” Bulong niya. Doon na bumilis ang tibok ng puso ko.

Fuck this man!

I tried to maintain my composure. Hindi ko dapat ipakita sa kanyang naaapektuhan ako, kaya naman nilabanan ko ang malalim niyang titig bago siya diniretso.

“What do you want from me, Vaximus?”

Lumaki ang ngisi niya.

“You need the Forbidden Book of Spells, right? Well, I know exactly where you can find it.”

“Alam ko kung saan hahanapin. Nasa Forbidden Library—-”

“Nah uh. Wrong.”

Kumunot ang noo ko. How am I wrong?

“My, my…” Napailing-iling ito. “Aren’t you aware that the spell—-which Venom used to defeat Zalestine—-is a forbidden spell?” Napakurap ako sa biglang pagbanggit niya sa pangalang iyon. Maging dahil sa kanyang sinabi.

Venom used… a forbidden spell? To defeat Zalestine?

“Anong pinaparating mo?”

He chuckled. “Venom has the Forbidden Book of Spells.”

Napaawang ang aking labi. “And if you’re really desperate to find that book, you have to find Venom first. If he’s kind enough to help you out, I’ll consider you the luckiest woman alive.”

Shit. Ang hirap na nga ng lahat. Mas humirap pa!

Finding Venom is one thing, but to ask for his cooperation? That’s impossible!

“Can you do that?” Hamon sa akin ni Vaximus.

Nagtagis ang bagang ko. I hate his smirk, his playful eyes, and everything about him!

But I can’t really do anything. I hate to admit that this time, I lose. I can’t convince Venom.

I heaved a sigh. I was about to admit and say no when suddenly, I remembered my encounter with Kealsia…

“

He’s got a bad reputation, that no one dares to mess with him. Kaya nang makita ko siyang niligtas ka, hindi na ako nag-abalang makialam.“

Right… That’s right! Venom saved me once. So it’s not impossible that he’ll help me out again. Maybe he could recognize me. I still have a chance!

I looked at Vaximus. He was just staring at me with a sly smirk on his face. Nilabanan ko ang angas niya. I also stared at him with the same intensity before asking.

“Where can I find

him?“

With that, his smirk dropped. It was my turn to smirk. I ain’t backing out from a challenge, Vaximus.

XXIV

⚜ CHAPTER 24 ⚜

WILL it be worth it to find someone as dangerous as his name? Just by hearing his name, I already know Venom is not someone you could easily convince with words.

But on the second thought, if he’s so dangerous… then why did he save me? Unlike Zalestine… who chose to waste my trust and unhesitatingly fooled me.

Marahas akong napabuga ng hangin at napatigil sa paglalakad. Mariin akong napapikit.

I’m still here in this forest, trying to find that wilfor for hours but to no avail.

Dahil sa mist na nakabalot sa gubat na ito ay hindi mo makikita ang langit, pero nakasisiguro akong gabi na.

“Alora?”

Napamulat ako sa tinig na tumawag sa akin. May ibang tao pa sa gubat? Imposible.

Lumingon ako para sundan kung saan iyon nanggaling. Bumungad sa akin ang isang lalakeng may kulay pulang buhok at kapa.

I know this guy.

The guy I met at the library and told me about the Forbidden Book of Spells.

“I hope you still remember me.” He grinned and delved his hands inside his pockets.

“Casimir.” Wika ko sa kanyang pangalan.

Mas lumaki ang kanyang ngisi.

“Good to know that you still do. But what does a lovely lady like you doing in a gloomy forest alone?” Muntik nang umikot ang mga mata ko sa pambobola niya. Pero hindi pa man ako nakakapagsalita ay naunahan niya na ako. “Ah, let me guess.” Tumingin siya sa taas na wari mo’y nag-iisip. “You’re looking for the black wilfor. Just like what everyone is doing right now.” Kampante nitong wika bago siya muling tumingin sa akin at ngumisi.

Malakas na kumabog ang dibdib ko. Nanlamig ang kamay ko sa kaba pero hindi ko iyon pinahalata sa kanya.

“What do you mean?”

“What do you mean

what do I mean

? Everybody’s looking for the black wilfor. Everybody’s willing to risk their lives just to have the prize of winning this year’s annual quest. Anong balak mong hilingin?“

My lips almost parted if only I haven’t collected myself together.

Fuck. This year’s annual quest is to capture that black wilfor? No wonder even the Gold Division is looking for him!

Double fuck. I can’t let them capture that poor thing!

“Sandali! Saan ka pupunta?” Tanong niya nang mabilis akong naglakad paalis.

“Gotta find that wilfor before anyone else did.” I answered firmly.

“Oh, so we’re rivals now, huh? Well then, I’m wishing you goodluck, my dear, rival, Alora!”

He’s probably thinking that I’m also after the prize of that stupid quest, I’ll just let him think that way. I need to see the black wilfor first. Hindi ko alam kung anong mangyayari kapag iba ang nakahuli sa kanya.

God. Saan na ba ’yon?

LAST night was the worst night of my life so far here in this freaking school. Hindi ako nakatulog nang maayos. Not that nakakatulog talaga ako nang maayos dito, it’s just that, last night was the fucking worst.

“Hi, Alora!”

Mula sa pagkakatungo sa mesa ay napaangat ang ulo ko. Umupo sa harapan ko sina Milary at D’vora na may dalang kani-kanilang tray ng agahan.

“Bakit wala kang foods?!”

Napabuntong-hininga ako sa sigaw ni Milary. Nawala na naman ang kapayapaan ko.

“Hindi ako gutom.”

“Naku, hindi pwede iyan! Sandali. Kukunan kita.”

Bago pa man ako makatutol ay tumayo na ito para manguha. Napailing na lang ako at hinayaan siya. Wala akong lakas para sumigaw.

“Saan ka nga pala nagpunta kahapon, ha? Bigla-bigla ka na lang nawawala!” Usisa ni D’vora.

Nagkibit-balikat lang at sumandal sa upuan. “I got bored.”

“Ikaw talaga! Wala ka bang balak magparticipate sa quest? Nanalo ka sa the search noon, hindi imposibleng baka rito ay manalo ka rin!”

“That was just pure luck. At ano namang makukuha ko kapag nanalo ako sa quest na iyan?”

“A wish! The school will grant any wish you desire! Kaya nga lahat ay nagkukumahog para mahanap ang black wilfor. Pero hanggang ngayon ay wala pa ring nakakahanap .”

Napaayos ako ng upo sa sinabi niya.

“Ano ang gagawin nila sa wilfor kapag nahuli nila siya?”

She shrugged. “Either they’ll cage it, or they’ll kill it.” Normal lang nito na pahayag saka sumubo.

Bumangon ang inis sa aking dibdib. “But why?”

Taka itong napatingin sa akin.

“Anong ‘but why’? Moon being ang isang iyon, Alora. Isang rebelde, isang kawani ng buwan at kaaway ng araw. For the sake of everyone’s safety, no moon being should still exist in Sun Latería.” She explained like that’s a common sense everyone should know. “They’re evil too anyway. They deserve it.” Kibit-balikat nito saka nagpatuloy sa pagkain.

Hindi ako nakapagsalita.

Truth be told, I am not well educated with the history of Sun Latreía, why the sun and moon are rivals, and how the rivalry started. All I know is moon creations are being eliminated… like that black wilfor.

I don’t know much. How would I know? I’m just a human from Earth who doesn’t even know her way out from this school, how much more from this world?

Napatingin ako sa likod ni D’vora nang makitang papalapit na sa amin si Milary. Pero bago pa man ito tuluyang makalapit ay biglang may naglakad sa harap niya na naging dahilan ng pagkakabungguan nila! Bumagsak ang tray na hawak niya at halos mabuhos sa kanya ng lahat ng laman no’n!

Umalingawngaw sa buong L&D Hall ang tunog ng pagkakabagsak kaya napatingin ang lahat sa pinagmulan no’n.

“Oh, my god!” Tili ng babaeng nakabanggaan ni Milary.

Nakatalikod sa amin ang babae kaya ang tanging kita ko lamang sa kanya ay ang kanyang suot na pulang kapa.

“Omg, sorry!” Agarang paghihingi ng paumanhin ni Milary kahit siya naman itong bumagsak.

“You! Hindi ka ba marunong tumingin sa dinaraanan mo?!”

Nangunot ang noo ko sa pagsigaw ng babae. Siya pa ang may ganang magalit?

“S-Sorry, h-hindi ko talaga sinasadya!”

Mas nangunot ang noo ko nang marinig ang takot at taranta sa boses ni Milary. Bakit siya pa itong ganoon? Siya na nga ang mas malala ang natamo!

“Oh, no.” Rinig kong bulong ni D’vora.

Hindi ko na napigilan, tumayo na ako para maglakad patungo sa kanila. God, how I hate seeing injustices.

“Alora, wait!” Narinig ko pang pigil sa akin ni D’vora pero hindi ko na siya pinansin at tuloy-tuloy nang naglakad patungo sa dalawa.

“Hindi ko kailangan ng apology

mo!“

Napatigil ako sa paglalakad nang biglang humaba ang blonde na buhok ng babae. Lumutang ang kanyang buhok sa ere at biglang sinugod si Milary para sakalin ito at iangat!

What the hell?!

Napatayo ang ibang mga estudyante habang ang iba ay hindi alam ang gagawin.

Mabilis ko silang tinungo at hinarap ang babae. My jaw is clenching in annoyance.

“Put her down.”

Bumaling ang tingin nito akin saka napataas ang isang kilay. Itsura pa lang, bitchesa na.

“You dare to interfere?!”

Kumuyom ang aking mga kamay.

“Put her down or I’ll cut all your hair off.” Nagtitimpi kong pahayag.

Bigla naman itong humalakhak.

“My hair will just grow easily in seconds. Bago ka ba rito at hindi mo ’yon alam?”

“Oh. Really?” Pumilig ang aking ulo. “Okay. I’ll just cut your head off instead.”

Tumalim ang tingin nito sa akin.

“Mukhang bago ka nga rito at hindi mo kilala kung sino ang binabangga mo?”

Tumaas ang kanyang labi sa ngisi.

Muntik nang umikot ang mga mata ko. Bakit ba ganito halos ang mga estudyante rito? Required ba talagang kilala mo muna sila bago mo sila kausapin?

“Hindi kita binabangga. Ikaw ang bumangga kay Milary. Tangang-tanga ka na ba?”

“You!” Akmang isusugod nito ang buhok sa akin nang biglang may mga nagsipasok sa Hall na agad nagtakbuhan patungo sa aming direksyon.

“Dianara!” Sigaw ng mga ito saka siya dinaluhan.

Dahil doon ay nabitawan niya si Milary. Bumagsak ito sa sahig na umuubo-ubo. Kaagad naman lumapit si D’vora dito para daluhan siya. Habang ako ay nakatingin lang sa kaguluhang kaganapan sa harap ko.

“Let go of me! Tuturuan ko ’to ng leksyon!” Paghihisterya niya habang pinipigilan siya ng dalawang lalake.

Napatingin ako sa isa pang babaeng kasama nila. Nakatingin din pala ito sa akin.

Kealsia.

“Stop it, Dianara! That’s Alora!”

Napatingin ako sa isang lalake nang marinig ko ang pangalan ko sa kanya. And for an unknown reason, what he said made the girl named Dianara stop.

Napatingin sa akin ang babae, pinagmasdan ako mula ulo hanggang paa, at malalim na tumitig sa mga mata ko. Hindi nagtagal ay muling tumalim ang tingin nito sa akin, mas matalim kaysa kanina, tila ba may kinikimkim itong galit sa pangalan ko.

“So what?! Am I supposed to fear her just because she defeated Giovanni and Vivian?!”

Nakarinig ako ng pagsinghap sa paligid dahil sa kanyang pinahayag. Nagsimulang magbulungan ang nakapaligid sa amin. Napuno ang lugar ng samu’t-saring reaksyon. Maging sina Milary at D’vora ay gulat na napatingin sa akin.

Napabuga ako ng hangin. I didn’t defeat them. Venom did. Mukhang hindi iyon sinabi ni Kealsia sa kanila.

“Remember this day, you ugly scum. Hindi ko palalampasin ang ginawa mo sa mga kaibigan ko.” She threatened which I just rolled my eyes on.

At sa wakas, tumalikod na rin siya para umalis, kasama ang mga kaibigan niya. Tumitig pa sa akin sandali si Kealsia bago sila tuluyang sinundan.

Napatingin ako kina Milary at D’vora na pareho ring nakatingin sa akin.

“You got a lot of explaining to do.” D’vora spoke.

Napabuntong-hininga na lamang ako.

PAGKATAPOS ng kaganapang iyon ay hinila ako ng dalawa patungong hardin para do’n ako kausapin. I didn’t want to, but when did I ever had a choice?

“So they just attacked you?” Kunot-noong usisa ni Milary pagkatapos kong sabihin ang pangyayari bago nila ako inatake.

“Sabi nila gusto lang nilang malaman ang lakas at kapangyarihan ko.”

Napabuga naman ng hangin si D’vora. “We should’ve expected this already. Target talaga nila ang mga newbies. I’m sorry we failed to warn you.”

“Pero sandali lang,” putol ni Milary kay D’vora. “Tama ba iyong narinig ko kanina?You

defeated two of their members? At the same time?“

Pati si D’vora ay napatingin sa akin, gusto ring malamang ang sagot.

Hindi ako kaagad nakapagsalita. Hindi ko alam kung sasabihin ko ang totoo. Pero kung gagawin ko ’yon, mas dadami ang kanilang tanong. Bakit ako niligtas ni Venom? Bakit siya naroon? Paano ko masasagot ang mga magiging tanong nila kung ako rin mismo ay hindi alam ang sagot?

“You can say that,” sagot ko na lang saka umiwas ng tingin. I needed to lie. “I had to fight back or I’ll end up getting killed.” Best actress of the year goes to me.

“Wow! I can’t believe you’re that strong.” Manghang-manghang pahayag ni Milary.

Hindi ako nakapagreak. I felt so bad for lying, but I’d rather lie than be bombarded with questions I don’t know the answers to.

Tumikhim ako. “Sino

nga pala sila?“ Pag-iiba ko ng isapan. “Iyong

mga tao kanina.“

“Well, the Revision from Hail Revision came from the combined words, Red and Division. They are feared upon. Walang nagtatangkang kalabanin sila, for they can easily command each and every students from Red Division to do as they wish. They consist of seven members; Vivian, who is a clone manipulator; Giovanni, who is a nature whisperer; Holster, who is a shape-shifter; Logan, who is a metal controller; Kealsia, who is the greatest healer in school; and Dianara, who is a hair manipulator, a hot-tempered woman but head over heels with their leader, Casimir, who can manipulate the element of fire.”

Nangunot ang noo ko sa pangalang narinig. “Casimir?”

“Yes. Wala siya ro’n kanina. But mind you, he’s hot as hell. He’s known for his red hair, red eyebrows, and several piercings.”

Napamaang na lang ako sa narinig.

Hindi ako makapaniwala. Casimir? The red-haired man who warned me about Hail Revision? Turns out to be the leader of Hail Revision himself ?!

That sucker!

XXV

⚜ CHAPTER 25 ⚜

“GOOD day, everyone!”

“Good day, Professor Helia.”

Tumingin ako sa pinakaharap para tignan ang propesor na tinutukoy nila. It was the same professor who guided me to my room at my first day here in this school— Professor Helia.

She’s walking around, looking at each and everyone’s faces.

Nasa isa kaming hardin ngayon. Napapalibutan kami ng maliliit na mga punong may iba’t-ibang hubog. The trees’ leaves are cut and formed into different forms. Magkakalayo ang upuan namin ng mga dalawang talampakan, ang nagsilbing upuan namin ay patag na bato.

Tirik ang araw, buti na lang ay may malaking punong nagsisilbing lilim naming lahat. Napakalaki ng puno na halos sakupin na nito ang kabuuan ng hardin.

“Same old routine. Eyes closed. Mind open. Concentrate. Meditate. Feel. And train.” Wika ng propesor.

Napatingin ako sa aking mga kaklase at nakitang lahat sila ay naka-indian sit habang ginagawa na ang sinabi ng propesor.

My lips pursed together. Guess I’ll just have to follow what they do.

Akmang itataas ko na rin ang mga paa para mag-indian sit nang magtama ang mga mata namin ni Professor Helia. She smiled warmly and gracefully approached me.

“As for you Alora, you have to do what your classmates did on their first day. Don’t worry, this is not as hard as obtaining a wand or a weapon. In fact, it’s not hard at all.” She assured me. “Come, follow me.”

Hindi na nito ako hinintay pang magsalita at nauna nang maglakad. Kaagad naman akong tumayo para sundan ito.

Pumunta kami sa kabilang parte ng hardin, malayo sa aking mga kaklase. Kaagad napukaw ang atensyon ko sa itsura ng paligid, kakaiba ’to kumpara sa pinanggalingan namin. Sa pinakagitna ay may pabilog na patag na semento, sa sementong iyon ay may nakaukit na malaking simbolo ng araw. Nagmistulang lugar para sa mga ritwal ang sementong ’yon.

Humarap sa akin si Prof Helia. “If the

Combats for Survival

train students to be physically strong, in

Mystic Arts

, we train students to be mentally strong. In this subject, we use the power and capabilities of the mind, we nurture your given power… mentally.“

Nangunot ang noo ko ro’n. Mentally?

How can one train their power mentally ?

I didn’t had to answer, kaagad na nitong napansin ang pagkalito ko. Ngumiti naman ito, tila ba inaasahan na ang reaksyon kong ’yon.

Lahat naman siguro ay malilito sa kanyang pahayag.

“To train your power mentally, deep meditation is required. Once the students managed to enter a deep level of concentration, they need to attain a deeper level of focus. By doing so, your physical form—-along with your physical strength—-will be literally transported in your own mind. Makakapasok ka sa sarili mong utak. In there, you train, you improve, and can even master your power, saving you from the pain you can get from training in real life.”

Bumakas ang pagkamangha sa mukha ko nang sa wakas ay naintindihan ko na ang kanyang pinapahiwatig.

“That’s how students nurture their power here.” Dugtong pa niya.

“Kung gano’n, bakit hindi na lang sa utak kami palagi magsanay para matutong makipaglaban? So that there’ll be no more physical pain?” Takang tanong ko na agad niya namang inilingan.

“No. Ibang usapan ang pagsasanay ng

kapangyarihan

sa pagsasanay ng

pisikal na kakayahan

. Hindi tataas ang pain tolerance natin kapag sa utak lang tayo magsasanay. We also won’t be able to improve our physical strength just through our mind.“

Okay, that makes sense.

“Umupo ka ro’n.” She gestured the cement with the sun symbol. Tumalima naman kaagad ako para magtungo at umupo roon. “Indian sit, dear.”

I followed.

“That cement is a portal that allows your soul to take you to another dimension.” Oh, wow. “During the first day, everyone has to meditate to ask for the blessing of our sun god. Everyone must pray and reach out to him. But mind you, of course, he won’t literally show up. He’s a divine being, and summoning him is not a possible thing to do, especially by a mere student. What he does is, he sends someone he knows you need the most. Someone either from your life or not, who will provide you a sense of purpose. Some students reported that they were able to talk to a spirit, while others said they were able to talk with their deceased loved ones. Iba-iba, so we can’t really tell what’s waiting for you. Just expect the unexpected.” I tried to process all the information she’s telling. I didn’t know those things are possible. This academy is really something else. “Now close your eyes for me.” I swallowed before doing as she told. “Focus on your breathing and only on your breathing. Shut your other senses down–your sight, your hearing, everything. Just let your mind take its course. Inhale, exhale.”

I followed her every command.

Inhale. Exhale.

Inhale. Exhale.

“Focus on your breathing. Can you still hear me?”

Hindi ko alam kung paano, pero parang unti-unting humina ang boses ng propesor. Hanggang sa nawala na lang ang kanyang boses. Hindi ko na rin maramdaman ang kanyang presensya. Tila unti-unti nang tinatangay ang kaluluwa ko sa kailaliman. Nakapikit ako, pero dahil maliwanag ang paligid, ay hindi pa rin lubusang madilim. Pero unti-unti ring nawala ang liwanag na iyon. Hanggang sa tuluyan na akong walang marinig at makita.

Silence.

There came extreme silence. And so did extreme darkness.

I gulped.

“Alora.”

Marahas akong napadilat sa mahinhin na boses na tumawag sa akin.

Kasabay ng pagdilat ko ay ang realisasyong nasa ibang lugar na ako.

Dumampi sa aking balat ang malamig na simoy ng hangin. Lumibot ang aking paningin. Nasa isa akong kapatagang nababalutan ng dilaw na mga damo. Madilim ang paligid pero sa tulong ng bilog na bilog na buwan ay nagagawa kong makakita. Maraming lightflies na nagkalat sa paligid pero pansin kong lahat sila ay kulay dilaw ang ilaw.

Subalit, ang pinakanakakuha ng aking pansin ay ang pond hindi kalayuan sa akin. Halos naroon lahat ng lightflies, napakagandang tignan ng repleksyon ng mga ito sa tubig.

“Alora.”

Ayun na naman ang malambing na boses na iyon.

Maingat akong tumayo.

“Sino ka?”

Umikot ako para hanapin ito pero ako lamang talaga ang taong narito. Hindi ko rin matukoy kung saan nanggagaling ang boses nito. Parang nasa kalawakan na hindi ko maintindihan. It feels like she’s… everywhere.

“I am often denied and hated. Often pushed upon for causing pain to people. But accept me, and I will set you free… I am the truth.”

Nangunot ang noo ko. Truth?

“Alora.”

Nanlaki ang mga mata ko nang mag-iba ang boses! Naging lalake ito at talaga namang napakalalim! Katulad ng boses kanina ay tila sa kalawakan din ito nanggagaling.

“I have lived inside you for decades, but you always try your mightiest and show everyone that you don’t have me. But face me, and you will be stronger… I am your fear.”

Napalunok ako. Para akong naliligaw. Naiintindihan ko naman ang pinapahiwatig nila, ang hindi ko maintindihan, para saan ang kanilang sinasabi?

Huminga ako nang malalim.

“Tell me what I need to know.” I breathed heavily. “…Truth.” I called her.

“Truth can’t reveal itself, Alora. You have to find me yourself.”

“Bakit pa kung kausap na kita?” It doesn’t make any sense!

“Because I can feel that you can’t accept me

yet.“

Hindi ako nakapagsalita.

Muli akong napahinga nang malalim. May pumasok na tanong sa aking utak na siyang nagpasikip sa dibdib ko. Napatingala ako at mariing napapikit.

“At least tell me why my parents left me in this world. Why did they never come back?” I have never heard my voice so soft before. Ngayon lang ulit. I can feel the pain slowly rising in my chest.

“It’s too early to say that they will never come back, Alora.”

Napadilat ako. Nilibot ko ang tingin sa kalawakan na tila ba nakikita ko ito roon. Kahit ang totoo ay puro nagkikislapang mga bituin lang ang nakikita ko.

“Anong ibig mong sabihin? May posibilidad pang… bumalik sila?” Nagsimulang kumabog ng malakas ang dibdib ko.

“Only if you find me.” Aniya. She means to find her… find the truth.

“And overcome me.” Said fear.

“H-How am I supposed to do that?”

“Stay in the academe.” Truth revealed.

Nanlaki ang mga mata ko. Ano raw?

“Stay in the Sun Latreía academe, Alora.” Fear seconded.

“But why?”

“You will find me there.” Said truth.

“You will face me there.” Said fear.

Napatiim-bagang ako. “Hindi ko maintindihan.”

“You don’t have to.” Truth spoke. “You just have to believe.”

Doon na binalot ng frustration ang kalooban ko. Tumingala ako at gigil na sumagot.

“How am I supposed to believe you when I can’t even see you?!” Halos iduro ko na sila kung nasa harap ko lang sila.

“Remember your mother’s words, Alora.” Fear butted in. Sa pagbanggit niya sa nanay ko ay tila may sumipa sa puso ko. My mother’s words?

“Believe…” Truth spoke again. “and you will see.”

Napasinghap ako at napadilat. Fuck! I didn’t even remember closing my eyes! Bigla na lamang akong napadilat at sa isang iglap ay nakabalik na ako sa hardin kung saan ako naka-indian sit.

Nag-iisa na lamang ako. Wala na ang aking propesor.

Napayuko ako at mariing napapikit.

My mother’s words…

Believe.

Believe on what? This is driving me nuts!

Ni wala akong nakuha. Gayunpaman, at least meron akong nakuhang clue. I have to find the truth, and I’ll have to face my fear. And in order to do those, I have to stay in this academy.

Kumuyom ang aking mga palad.

For the nth time, wala na naman akong choice.

XXVI

⚜ CHAPTER 26 ⚜

A LOUD cry echoed in my mind. Ginising no’n ang diwa ko.

Awtomatiko akong napalinga, hinahanap ang pinagmulan no’n. Ano ’yon?

I heard that cry again. Tila iyak na nagmumula sa karagatan.

Kumirot ang dibdib ko. I know that voice, that familiar voice.

“Sylvester!”

I called out his name.

Luminga-linga ako sa paligid pero itim lang ang nakikita ko.

Shit. I can almost feel my heart sinking in pain and frustration.

“Sylvester nandito ako!” Sigaw ko.

I know his cries are calling me. Hinahanap niya ako. Kailangan niya ako.

He cried again, this time, louder. Tila ba nasasaktan siya! Sinasaktan siya!

“SYLVESTER!”

Napabalikwas ako ng bangon, habol-habol ko ang hininga na para bang nagmula ako sa matinding pakikipaglaban.

Si Sylvester… Tinatawag niya ako. Tinatawag ako ni Sylvester!

I tried to calm myself. Panaginip lang ’yon, Alora. Sylvester’s safe. He’s safe.

Pumikit ako at malalim na huminga, pilit kong pinapakalma ang puso kong mabilis pa rin ang tibok.

Back then, Sylvester and I used to see each other everyday. Walang araw na hindi kami nagkita para maglakbay. Nasanay kaming palaging magkasama.

But now, we haven’t seen each other for weeks. Ang malala pa, hindi ko man lang siya nasabihan kung bakit. I didn’t get to bid him goodbye.

Paano kung pumunta iyon sa bayan para hanapin ako? God! They would execute him!

Napasuklay ako sa buhok. Two more weeks bago mangyari iyong once a month na paglabas ng mga estudyante. Hindi ko na kayang maghintay. I need to find a way.

“

ALORA

, kanina ka pa tahimik. Okay ka lang ba?“ Usisa ni D’vora habang naglalakad kami patungong… hindi ko alam. Wala akong ideya. Kaninang umaga pa ako wala sa sarili kaiisip ng paraan para makita si Sylvester.

“Palagi namang tahimik si Alora. Ikaw lang ang maingay.” Sabat ni Millary.

“Huwaw, nagsalita ang tahimik.”

Marahas akong napabuntong-hininga. Kada minuto ay nadadagdagan lang ang pagkainis ko. “Wala bang dagat sa loob ng akademya na ’to?”

Hindi ko na napigilang hinaing.

That was such a stupid question I know. Paano naman magkakaroon ng—

“Dagat? Meron naman.”

Mas mabilis pa sa alas kwatro akong napatingin kay D’vora. Natigil ako sa paglalakad kaya natigil din ang dalawa.

“Saan?!” Maagap kong tanong. Nagulat pa sila sa pagtaas ng boses ko.

Nagkatinginan silang dalawa.

“Ano, sa gubat, pero walang pumupunta roon kasi sabi-sabi na meron daw mga–”

“Saang gubat?”

“Sa may gubat sa West Wing.”

Gubat sa West Wing.

Damn! How could I be so stupid?!

Kaagad akong tumakbo. Dinig ko pa ang pagtawag ng dalawa pero hindi ko na sila pinansin. I ran at full speed, not minding the people along the way.

Walang ibang nasa utak ko kundi kung gaano ako katanga. I can’t believe how dumb I was. Ang tanga-tanga ko!

Pagpasok ko sa gubat ay patuloy ako sa pagtakbo. Kada tapak ng mga paa ko lupa ay lumilikha ng tunog dala ng mga tuyong dahon. But again, I didn’t mind. All I was aiming is to reach the end of the forest, which is a cliff… and a sea.

Halos maubusan ako ng hininga nang maabot ko ang dulo. I ended up on my knees while constantly catching for air.

Pinagmasdan ko ang kalawakan ng dagat. I’ve been here. Bakit hindi ko man lang naisip na dito siya tawagin?

I closed my eyes before filling my lungs with fresh air, hoping it could somehow calm my system. Halo-halong emosyon ang nararamdaman, pero nangingibabaw doon ang takot ko. Ang takot kong mabigo… Ang takot kong hindi siya makita  rito.

Slowly, I placed both of my palms on top of my lips. I then took a deep breath before letting out our signal call.

Pinahaba ko ang pagtawag sa kanya, mas mahaba kumpara sa ordinaryong signal call namin.

Pagkatapos kong gawin iyon ay binaba ko na ang kamay saka nangangambang inikot ang tingin sa paligid. Binalot ng katahimikan ang lugar.

I waited… and waited… and waited. But there was no sign of him. Nagmasid ako sa kalawakan ng tubig pero wala. Walang Sylvester.

I tried calling him again, and again, and again. Hindi ako sumusuko. Baka hindi niya lamang ako naririnig, o baka naman papalapit pa lang siya sa akin. Hinintay ko siya nang hinintay hanggang sa hindi ko na mabilang kung nakailang tawag na ako… pero wala pa rin.

I’m starting to be frustrated.

And then it hit me.

Kahit na dagat ito, hindi ibig sabihin no’n ay kaya niya na itong marating. A portal is needed to enter and leave this place. Sa teorya ko nga ay nasa ibang dimensyon ang akademyang ito.

Kumuyom ang kamao ko. No. There must be a way.

Tumayo ako at mas lumapit sa dulo ng bangin.

I looked down, tinatantya kung gaano kataas ang kinatatayuan kong lupa mula sa dagat na nasa ibaba. Siguro ay aabot sa humigit kumulang isang-daang talampakan ang taas ng kinatatayuan ko. Mas mataas pa sa banging nasa tahanan namin. If I were to jump, kailangan kuhang-kuha ko ang paghuhulugan ko. This could lead to my death if not done perfectly.

Isa pa ay hindi na ako maaaring makabalik sa kinatatayuan kong bangin ngayon kung sakaling hindi ko mahanap si Sylvester, wala akong pag-aakyatan, walang posibleng daan. Ang tanging lupa na nakikita ko na pwede kong pag-ahunan ay ang bulkang lungga ng mga hextosaurus, pero masyado iyong malayo.

But fuck it, I’m desperate. Nananalangin na lang akong magawa kong mahanap si Sylvester sa pagtalon ko. Only through that I can stay alive.

I took few steps back.

May the gods be with me.

One…

I positioned my stance.

Two…

I readied myself mentally.

Three…

Here comes nothing.

And run!

Akmang tatakbo na ako nang may dumaang sibat sa harapan ko!

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi natuloy ang pagtakbo ko, paano ay isang hakbang ko lang panigurado ay natamaan na ako no’n!

Awtomatiko akong napalingon sa pinanggalinan no’n. And from there, stood a man in a black long sleeves polo, and gold vest corset. Matalim ang titig nito sa akin.

This man again…

“Are you trying to kill yourself?” His eyes are shooting daggers at my direction.

Naningkit din ang mata ko sa kanya. Bakit ba siya nangingialam?

“Guess,” Iyon lang ang aking sinagot sa kanya bago walang paalam na tinuloy ang aking plano.

I ran… towards the end.

No one can ever stop me.

My eyes fixed on the sea as I ran with no hesitation, no fear. I was about to reach the end when suddenly, strongs arms encircled around my waist and dragged me away from the edge! The force was so strong that we both fell on the ground!

“Are you crazy?!” Hindi makapaniwalang aniya.

He’s underneath me while I lay on top of him. I immediately tried to get up but his grip around my waist tightened!

“Get off, Vaximus!” I struggled. Ano bang trip niya?!

“Get off? Ikaw nga ang nasa

ibabaw

ko.“

Nagngitngit ang ngipin ko. Ako nga ang nasa ibabaw, pero hindi niya naman ako hinahayaang makaalis!

“Why would you even drag me in the first place?! Panira ka ng plano!” My teeth gritted in annoyance.

“Kung hindi ko ginawa iyon, hindi ka na

makakabalik

dito sa taas! Nag-

iisip

ka ba?“

“Wala kang pakialam!”

I spat on him… Literally. Dinuruan ko siya.

“What the fuck?!”

Dahil sa ginawa kong iyon ay lumuwag ang kapit niya sa akin. Nagawa kong makatayo nang mabilis. And without hesitation, muli kong tinuloy ang plano kong pagtakbo.

I once again attempted to jump. But this man ruined my attempt again! Before I could even reach the edge, he caught my arms and forcibly made me face him. So I surprised him with a punch. But fuck him for having a fast reflex! He was able to dodge my fist.

Pinaulunan ko siya ng suntok. He dodged every single punch. He’s not fighting back. Too bad I’m really desperate to take him down. Hindi ako titigil hangga’t hindi ko siya mapapabagsak, kung ’yon lang ang paraan para makatalon ako!

I summoned my weapon and started hitting him.

Hah! Take that! Akala mo hindi ko kayang i-summon ang

armas

ko?

But damn it, even with a weapon, he was able to avoid my strikes!

One more strike and he was able to catch my weapon. He gripped my spear so firm that it became almost impossible for me to retrieve it back!

Mas lalong sumama ang tingin ko sa kanya. Hinila ko ang armas ko mula sa pagkakahawak niya pero hinila niya rin iyon dahilan para mapalapit ako sa kanya. I was caught off guard when his face became few inches away from mine.

“Why don’t you just tell me your problem so maybe I could help?”

Sandali akong natahimik at napatitig lang sa mga mata niya. Tingin niya ba talaga ay pagkakatiwalaan ko siya?

Itinulak ko ang aking armas dahilan para mabitawan niya iyon at mapaatras.

“I don’t accept help from anyone.” Matigas kong pahayag.

I swiftly swung my spear before pointing the sharp edge directly at his neck. Napatigil siya sa tangkang pagsasalita.

“If I were you, I would mind my own business.” Matalim ang tingin kong pagbabanta sa kanya.

Napatiim ang bagang niyang napatitig sa akin. Nilabanan ko naman ang mga titig niya para ipaalam sa kanyang wala akong planong umatras.

Hindi ang isang katulad niya ang makaka-kontrol sa akin.

“

Fine,“ he finally took a step back. “jump then.”

Medyo natigilan ako roon. I didn’t expect he would actually surrender.

Inalis ko ang aking armas palayo sa kanya bago umayos ng tayo. I tried to read him. Sa karagatan na lamang naka-pokus ang kanyang tingin. Mukhang tuluyan na nga talaga siyang sumuko.

With that, I unsummoned my weapon. Muli na akong humarap sa dulo at nagsimulang maglakad patungo roon. Nang marating ko ang hangganan ay hindi ko alam bakit nilingon ko pa ang lalake.

He’s staring at me dead seriously. Pero nang makita niyang nilingon ko siya ay bigla niya akong inirapan!

Gagong lalakeng ’yon ah! Napaka-attitude!

Inirapan ko nga rin bago ako bumalik sa pagkakaharap sa dulo. Nakakalula ang taas. Dahil hindi na clouded ang utak ko gaya kanina, ngayon ko lang tuluyang napagtanto kung gaano kataas ang kinaroroonan ko. But that won’t stop me…

After calculating everything, I faced my back towards the edge to dive backwards. I closed my eyes and breathed deeply. Here goes nothing…

Pagbukas ko ng mga mata ko ay hinayaan ko nang mahulog ang sarili. Then there it was again, the slowmo that I always experience whenever things like this happen. Bumagal na naman ang lahat, dahilan para maramdaman ko ang maliliit na bagay kahit sa mabilis na oras.

Nang unti-unting bumagsak ang katawan ko ay muli ko siyang nasulyapan mula sa malayo. His face was gloomy, but when our eyes met, a grin slowly appeared on his face… Then I saw it again, the wickedness in his eyes…

My body was already slanted, my feet were no longer on the ground, and my hair was already flying… when suddenly, everything stopped…

Literally, everything stopped! I was stuck in my position!

I heard footsteps. When I tried to look at that man, I failed…

I couldn’t move!

No, everything didn’t stop moving. Ako lang! Ako lang ang hindi makagalaw!

“My, my,”

Fortunately, I could move my eyeballs. I looked at him who’s now standing in front of me. At ngayon ko lang napansin na hawak niya ang wand niya.

Nagngitngit kaagad ang aking kalooban. Asshole! He casted a spell on me so I wouldn’t be able to jump! Now I couldn’t move an inch!

I tried cursing him but I couldn’t even move my lips! Fuck this man!

“Such a shame, you were too slow,

m’lady

.“ Slowly, he pointed his wand at my chin, before slowly sliding it down to my exposed neck. “Too bad… Now you look like a damsel in distress.” He shook his head with pity registered on his face. But it didn’t take long before the fake pity on his face turned into mischief. “Good thing your prince charming is here to save you from falling.”

Ilang beses ko na siyang namura sa utak ko! He’s clearly trying to annoy me and he’s fucking succeeding!

Naramdaman ko ang kamay niya sa likod ko, tila sinasambot ako mula sa pagkahulog. He even bent his upper body forward, as if he’s really catching me from falling.

I glared at him. Makagalaw lang talaga ako at hindi na ako mag-aalinlangang iwasiwas sa kanya ang mga patalim ng armas ko!

“M’lady, don’t look at me like that.” His other hand went on my right cheek, gently caressing. “Hindi naman kita pipigilang tumalon… however,”   tila nanunuyo pa ang tono ng kanyang boses. Kung pwede lang ay kanina pa ako nasuka! “if you jump, I jump.” he grinned from ear to ear. “Let’s jump together.”

With his wand still pointed at my neck, he whispered a chant. At pagkatapos na pagkatapos no’n, bigla na lang natuloy ang kanina’y dapat na pagbagsak ko! Pero ngayon, kasama siya!

My eyes immediately went tightly shut… but when I felt his arms suddenly crawled around my waist, my eyes automatically sprung open.

Our gaze locked.

Bigla ay nakalimutan ko kung paano huminga. I tried avoiding his gaze but I failed. His eyes seem to effortlessly magnet mine.

Napatiim-bagang ako. I tried to read him through his stares but again, I failed. His eyes show nothing but darkness and mystery.

Nakakapagtaka. I can read anyone and any creature, along with their feelings, emotions, and all… but not this guy. Because the moment you try to read his eyes, you’ll find yourself lost in a galaxy.

His orbs are like pure blackholes… that once you’re sucked in, you’ll no longer find a way out.

XXVII

⚜ CHAPTER 27 ⚜

“HOLD your breath, we’re almost there.” Bulong niya.

Doon ko lang napagtanto na malapit na kaming bumagsak sa tubig. Kaagad ko namang pinuno ng hangin ang aking baga upang ihanda ang sarili. Hindi nagtagal ay tuluyan na kaming bumagsak sa tubig.

Coldness immediately enveloped my system as our bodies sank into the deep water.

Vaximus started swimming right away. Tila alam niya ang direksyon na pinupuntahan. Dahil do’n ay walang pag-aalinlangan ko siyang sinundan.

Thank god for my ability to swim, I was able to follow along. Sana lang ay hindi malayo ang aming destinasyon dahil hindi ko naman kayang pigilan ang paghinga ko sa mahabang oras.

Hindi naman nagtagal ay may namataan ako sa hindi kalayuan. Napakunot ang noo ko at bahagya pang napatigil sa paglangoy.

Para iyong isang maliit na gusaling lumubog?

I looked at Vaximus and he seems unbothered… tila ba matagal niya nang alam ang lugar na iyon.

Pinagpatuloy ko na lang ang pagsunod sa kanya. Habang papalapit kami nang papalapit ay mas natitigan ko iyon nang mabuti. Gawa sa marmol ang gusali, pero hindi na maayos ang kondisyon no’n. It appears to be ruins of a chapel… a sunken chapel.

Vaximus entered through a small entrance, I followed. Pero pagkapasok na pagkapasok ko, bumagsak ako sa sahig!

Napadaing ako. Walang tubig dito sa loob! How is that possible?

“Tanga-tanga,”

Napatingin ako sa lalakeng nakatayo sa tabi ko. Naiiling nito akong nilampasan.

Inis naman akong bumangon. Akala niya ba ay nakalimutan ko na ang ginawa niya kanina?! He casted a spell on me! Tapos ngayon ay nandito kami sa chapel na ’to gayong ang plano ko naman ay hanapin si Sylvester!

“Ikaw! Nakakailan ka na ah! I swear to the gods I would kill you if—-”

“You know it’s disrespectful swearing to the gods especially when you’re in their temple.”

Natigil ang bibig ko.

We’re in a what? A temple?

I looked around. Napakurap ako sa pagkabigla nang mapagtantong totoo nga ang kanyang sinabi. We really are in a temple.

Gawa sa puting marmol ang lahat. Sa gitna ay may isang puno. Oo, puno, hindi naman iyon kalakihan, sapat lang para magkasya sa loob ng maliit na templong ’to. Pero nakakapagtaka, paanong may buhay na puno rito? Ang lago pa ng mga kulay puting dahon nito na wari mo ay alagang-alaga.

Hinanap ng mata ko si Vaximus. Natigilan ako nang mamataang nakatayo ito sa tapat ng isang estatwa ng babae. Nakasuot ng mahabang kasuotan ang estatwa. Ang magkabilang palad niya ay magkapatong sa harap ng kanyang dibdib, at sa pagitan ng kanyang dalawang palad na iyon ay may lumulutang na… planeta? Hindi ko alam, hindi ako sigurado… Mukha rin iyong buwan. Basta isa iyong bilog na napapalibutan ng mga bato, or more like, ng mga asteroids.

“This temple used to stand above the clouds, it was ruined due to the chaos 18 years ago.” Wika niya habang nakatitig pa rin sa estatwa.

Nangunot ang noo ko. “What chaos?”

His eyes diverted on me. “The fall of darkness, the moonchildren.”

Mas lalong kumunot ang noo ko.

I have heard of that. Alam kong may laban sa pagitan ng dalawang panig, na kinikitil ang mga alagad ng buwan hanggang ngayon, pruweba no’n ang natagpuan kong wilfor, pero hindi ko alam kung bakit. Why did they result to violence and countless massacres?

“Enlighten me,” utos ko.

His right eyebrow raised in return. “How come you didn’t know? Saang planeta ka ba galing?”

Nanlaki ang mata ko. Shit.

“I mean–”

“You’re a Sun Latreían, you’re supposed to know our history. Pero bakit parang wala kang alam sa kasaysayan natin?”

He eyed me suspiciously.

My chest started pounding. I’m being suspicious in his eyes and I don’t know how I would slip my way out. Kailangan kong mag-isip ng kapani-paniwalang palusot.

“Look, it’s not what you think–”

“Only a dumbass would forget that part of our history…” Muntik na akong mapaatras nang lumapit siya sa akin.

I seem like a criminal under his gaze. Nonetheless, I tried fighting his strong stares. Avoiding his eyes would just contribute to his idea that I really am guilty.

“So, either you’re a dumbass… o sadyang hindi ka lang talaga nagmula sa planetang ito.”

Hindi ako nagpaapekto sa mga salita niya. This man is not easy to fool, I have to be careful with my words when around him.

Huminga ako nang malalim. I then raised my right hand and showed him my wrist. “I wouldn’t have this if I’m not from here.” I spoke, pertaining to my power notch. “I lived in isolation. That’s the reason why I’m clueless about certain things.”

“For someone who lived in isolation, you seem to know a lot in terms of fighting.”

He really won’t stop, huh?

“I prepared myself if ever I encounter people like you.” Walang tono kong sagot. “At mukhang tama naman ang desisyon kong maghanda, magagamit ko ’yon sayo.”

“Oh really?”

My breathing almost stopped when he nonchalantly drew his face near mine. “Is that so, Alora?” Even the way his tongue rolled to pronounce my name is giving me goosebumps.

Napatiim-bagang na lang ako kasabay ng pagsama ng tingin ko sa kanya. “Fuck you, Vaximus.”

His eyes glowed a tint of wickedness. “Right now?” He looked around, as if checking our surroundings. “I mean, I don’t mind, but we’re in a temple, are you sure—-”

“Don’t even go there.”

That’s when I gained all my courage to push him away. Malaya siyang nagpatulak na lihim kong pinagpasalamat. I know he could refrain himself from doing so if he wanted to.

“I am this clueless because I lived far from civilization. Hindi ako nag-aral. You know how fucked up our system is. Ang edukasyon ay para lang sa makapangyarihan.”

“It’s basic history, Alora. Kahit mga hindi nakapag-aral ay dapat alam ang kasaysayan ng lupang sinilangan mo.”

“Fine, whatever. I’m sorry I didn’t know anything, okay? Maybe I just didn’t care enough for me to be aware.”

His right eyebrow raised in amusement. “You were so caught up in your own world that you didn’t notice our world collapsing?”

“Siguro nga, pero wala talaga akong alam maliban sa patuloy na pinupuksa ang mga alagad ng buwan. Hindi ko alam kung saan nagsimula ang lahat.”

His shoulders shrugged. “Understandable… considering that only few knows the truth, while the rest only believes in what the majority says.” Tumalikod siya at naglakad patungo sa kung saan.

Ako naman ay naiwang nakakunot ang noo. He’s talking in riddles!

Only few knows the truth… while the rest believes… in what the majority says…

He’s saying plenty of people are sheeps. Mga sunod-sunuran sa pinapaniwalaan ng karamihan… kahit hindi naman iyon ang katotohanan?

May alam ba siya?

Naalala ko tuloy iyong sinabi sa akin noong klase ng Mystic Arts. “I am often denied and hated. Often pushed upon for causing pain to people. But accept me, and I will set you free… I am the truth.”

Kumabog ang dibdib ko. May alam ba ang lalakeng ’to tungkol doon?

“Vaximus!” Kaagad ko siyang sinundan nang magtungo siya sa gitna ng templo kung nasaan ang puno. He’s scrutinizing every bit of the tree when I faced him. “Anong ibig mong sabihin? Linawin mo.”

Without giving me a glance, he spoke. “People don’t believe in truth, they believe in what the society tells them to believe in. They don’t really assess their beliefs, they just accept what belief they’re being fed on, then proceed on calling it… faith.”

My forehead is in knot the whole time. Sa mga sinabi niya, isa lang ang kanyang pinapahiwatig… hindi lahat ng iyong pinaniniwalaan ay katotohanan.

Napatiim-bagang ako. Bakit pa nga ba ako sumubok pagsalitain siya? Hangga’t siya’y nasa tamang katinuan, paniguradong hindi niya sasabihin nang diretso ang nalalaman niya. If that’s the case, then I would have to distract his mind.

Kailangan kong pausbungin ang emosyon niya.

“What are you, a prophet?” Mahina akong tumawa para asarin siya. Hindi naman ako nabigo nang tumingin siya sa akin ng may kunot-noo. I smirked at him. “Let me guess, you have no childhood.”

He looked quite taken aback with that statement. That fueled my theory. Napailing ako.

“I’m also guessing you had no friends because you were that kid who always talked like a prophet of some shit.” I stated as a-matter-of-factly. “I mean, I wouldn’t be friends with you either.”

I looked at him and he’s got this offended poker face. Pa-inosente akong ngumiti. Seems like I hit a spot there.

“Well,” he spoke. “I tried to burn a village once.”

Bumagsak ang ngiti ko.

“You—huh?” Namali yata ang dinig ko. Did I hear that right? “Anong sabi mo?”

He shrugged. “I tried to set a village on fire. Well, I was six years old.” He explained as if his age justifies his action, when it just made it worse! Sinong gagawa no’n sa gano’ng edad?! “ Maybe that indicates why I had no friends.“

“Baliw ka ba?!” Nang makabawi ay hindi ko makapaniwalang tanong. Siya dapat ang pinupuno ko pero bakit ako na ang napupuno ngayon? “Bakit mo binalak gawin ’yon?!”

He just admitted commiting arson!

“Uh,” napatingin sa itaas, tila napaisip din sa tanong ko. “For research purposes?” He looked at me and plastered an innocent smile.

I was left looking at him in utter shock and disbelief.

“You’re a psychopath.” I concluded almost breathlessly.

Imbis na itanggi ay natawa lang siya. “I’m not.” Tanggi niya.

That’s how psychopaths would react!

“Knowing that you tried to commit arson is more than enough evidence that you are indeed a psychopath.”

Nagkibit-balikat siya. “At least I’m not suicidal…” bulong niya bago naglakad palayo. Nanlaki ang mata ko.

“Hoy! Narinig ko ’yon!” Kaagad ko siyang sinundan. “I am not suicidal!”

“Oh yeah?” Napatigil ako nang bigla siyang humarap sa akin. Muntik pa akong bumangga sa kanya. “Whose mind is in the right state would purposely jump at the edge of the cliff, knowing there’s no way back?”

“I was just trying something!”

“Trying what? Jumping and then singing the I-believe-I-can-fly bullshit?”

“What—-No! Hindi pa ako baliw katulad mo!”

“Talaga ba?” Napaatras ako nang umabante siya. “Sige nga,” yumuko siya para matitigan ako nang mas malapitan, “paano ka makakabalik ngayon?” tanong niya sa nanghahamong tono.

Natigilan naman ako ro’n.

“Paano, Alora?” His voice was teasing, and it’s annoying the hell out of me.

Hindi ako nakasagot.

“My, my,” napailing siya. “Don’t tell me you’re depending your safe return on me?” He smirked, mischief was playing in his eyes as he stared at me. “Are you, darling?”

Nagngitngit ang ngipin ko. As if, I don’t rely on anyone. Never.

“Kaya kong bumalik ng sarili ko.”

“Oh well, if you say so.” Umayos na ito ng tayo. He even tilted his head backwards to massage his neck. “I remember I still got some errands to attend. I gotta go, see you when I see you.” He declared before walking away. Pero ngayon, patungo na siya sa lagusan kung saan kami pumasok kanina.

Napako ako sa kinatatayuan. Don’t tell me he’s leaving me here?

“Vaximus!” Gigil kong sigaw sa pangalan niya.

“What?” He looked back, one eyebrow raised.

“You’re not leaving me here!”

“Oh? I thought you could handle yourself?”

A grin slowly creeped into his lips. I even noticed how he tried to stop it, but he failed anyway.

Napairap ako. Of course, he felt victorious.

“Do you need my help?” He offered.

Napahinga na lang ako nang malalim.

Defeated, I swallowed my pride. “Yes, I need help going back.”

His grin grew wider. He faced my direction and started heading back to me. Halos hindi ako makatingin sa kanya. Pero anong magagawa ko? Wala akong ideya kung paano aakyatin ang bangin na pinaghulugan namin kanina.

If only Sylvester was here…

Napaayos ako ng tayo nang pumwesto si Vaximus sa likod ko. Halos mapakislot ako nang lumapat ang mga kamay niya sa magkabila kong balikat.

“Anong—”

“Relax,” bulong niya sa aking tenga na nagpatindig sa mga balahibo ko. “This won’t hurt. I promise.” He tried to assure me pero mas lalo lang akong kinilabutan.

Nanlaki ang mga mata ko nang—mula pa rin sa aking likuran—tinakpan ng kanan niyang kamay ang mga mata ko!

“Vaximus!”

“Hush,” I felt his breath against my nape. “This will be quick.”

Halos pigil-pigil ko ang hininga habang hinihintay ang bagay na hindi ko alam. Ano bang ginagawa niya? I can’t see a thing!

“Done,” he finally removed his hand from my eyes.

“Vax—” I was already prepared to beat the shit out of him when I realized something. Nasa dulo na ulit kami ng bangin!

My eyes widened. Paano kami nakabalik?! At ng ganoon kabalis?!

Did we teleport? Did he make a portal? Or was it a spell that he made? I don’t know! I never saw a thing, nor heard or felt a thing!

“What did you do?” I confronted him, yet his only response was a shrug.

“Some shit you probably can’t.” he grinned.

Tumalim ang tingin ko sa kanya pero tila wala naman iyong naging epekto sa kanya. Pasipol-sipol pa ang lalake nang maglakad na palayo sa akin.

Sinundan ko lang siya ng tingin ngunit iba’t-ibang tanong na ang nabuo sa utak ko. Noon pa man ay naghihinala na akong hindi siya ordinaryong tao, pero ngayon ko lang iyon tuluyang nakumpirma.

No ordinary Latreían can perform a spell without a wand or a chant, but he did it so effortlessly. Unless, his power is teleportation. But that’s another theory.

Another thing is, I know for sure na matagal niya nang alam ang sunken temple sa dagat, halata naman iyon sa uri ng pananalita at akto niya. Ibig sabihin lang no’n ay hindi ito ang unang beses na tinalon niya ang bangin na ’to. He probably already explored this sea before, which is very unlikely for a mere Latreían who has no tamed sea creature.

Napatiim-bagang na lang ako. Hindi ko na siya matanaw pero nanatili pa rin ako sa aking pwesto.

Kung ano man ang dahilan sa likod ng mga akto niya, isa lang ang nakasisiguro ako. Marami siyang nalalamang hindi alam ng iba. Marami siyang kakayahang hindi kaya ng iba.

Hindi ko tuloy mapigilan ang mas lalong magtaka sa totoong pagkatao niya.

Sino ka ba talaga, Vaximus?

XXVIII

⚜ CHAPTER 28 ⚜

IT’S been two weeks.

Two weeks since everything happened. Sunod lang ako sa agos ng mga pangyayari. Oo, narito pa rin ako sa paaralan. What I’ve been told two weeks ago by the so called Truth and Fear played a huge part.

Stay.

Mahirap man, pero sa tingin ko ay dito ko nga maaaring makuha ang mga kasagutan sa mga tanong na matagal ko nang hinahanapan ng mga sagot. Sa ngayon ay pipiliin ko muna silang paniwalaan.

“Narinig niyo na ba iyong balita?” Napatingin kaming pareho ni Millary kay D’vora na patuloy sa pagwasiwas ng kanyang espada.

Narito kami sa field at kasalukuyang nagsasanay ang dalawa. Napagtripan lang nila habang libre ang oras naming tatlo. Ako naman ay nakaupo lang sa damuhan malapit sa kanila, nanunuod lang.

“Lahat alam ang tungkol sa nalalapit nang Taming Game, D’vora.” Umiikot ang matang sagot ni Millary bago binalik ang mga mata sa kanyang target. She’s practicing archery.

The Taming Game will be on the day after tomorrow. The rules and procedures have already been told by our professor. Truth be told, I’m actually looking forward to it. Well, it seems fun and exciting.

“Hindi iyon. I heard na nahuli na ang black wilfor.” Biglang nabitawan ni Milary ang string dahilan para pumalya ang kanyang tira. Pati ako ay napatingin kay D’vora. Kaagad kumabog ang aking dibdib.

“Ano? Nahuli na? Kailan pa?” Sunod-sunod na tanong ni Millary. Binaba niya ang kanyang kamay na may hawak na bow at arrow bago tuluyang hinarap si D’vora.

Pinili kong manahimik pero ang atensyon ko ay nasa kanila. Sumeryoso ang aking anyo habang matamang inaabangan ang sagot ni D’vora.

“Kaninang umaga lang daw. Ang archduke ang nakahuli.”

“Hindi na nakakapagtaka. Pero ang tindi ng itim na wilfor na iyon, ha? Umabot ng dalawang linggo ang paghahanap sa kanya.” Iiling-iling na pahayag ni Millary bago bumalik sa pagsasanay.

“Anong gagawin sa wilfor ngayong nahuli na siya?” Tanong ko, pilit tinatago ang panlalamig ng mga kamay ko.

“Hindi namin alam.” Kibit-balikat ni D’vora.

“Pero paniguradong dinala na iyon sa palasyo para ikulong sa dungeon. The emperor will probably be the one to handle that wilfor.”

Napahinga ako nang malalim. Kumuyom ang aking kamay sa dulo ng suot kong damit.

I want to do something. Gusto ko siyang tulungan. Pero ang tanong… paano?

“WELCOME everyone! Welcome Sun Latreíans!”

Inis kong inayos ang suot na pang-itaas. This shit is too heavy and uncomfortable! It’s a cloth made of very thick leather. Same goes with our skirt and our boots.

Geez. Sino ba kasing nagsabing ganito dapat ang suot sa taming game? Zetyrs lang naman ang ite-tame namin. They’re not that dangerous!

“We will start our Taming Game with Yellow Division, who will all be taming… Zetyrs!”

I heard the excited yells beyond the door made of stone. The game will be held in this open land arena, but as of now, we’re still inside a secluded area, waiting to be called, while the other divisions are already on their own designated seats.

“Let’s not prolong the introduction! Let us all welcome, the Yellow Division!”

Sumilip ang liwanag sa unti-unting bumubukas na pinto. We started marching towards the center. It’s still the same ordinary arena… or so I thought.

“Let’s activate the protection barrier, shall we?” Pagkabigkas no’n ng headmaster ay siyang pagbalusok pataas ng isang asul na enerhiya mula sa pinakagitna ng arena.

The blue energy tore the clouds apart as it passed through. Nang maging sapat ang taas nito ay pumorma iyon ng pabilog, bago ito mabilis na gumapang pababa, lumilikha ng transparent barrier sa pagitan ng battlefield at ng upuan ng mga nanunuod.

That will serve as a protection for everyone. Hindi makakalabas ang mga zetyrs, maging kaming mga manlalaro, samantalang hindi naman makakapasok ang mga manunuod.

Sabi nila ay wala raw nakakasira sa barrier na iyan. Kusa lang itong mawawala pagkalipas ng tatlumpung minuto. That means, kailangan naming makapag-tame sa loob lang ng tatlumpung minuto.

“Now, let the Zetyrs come through in three!” The headmaster started counting as I roam my eyes around the sky, anticipating for what is about to come. “Two!” Everyone started summoning their weapon. As for me, I fished out my wand from my right boot. “One! Unlock the bars!”

A loud clang was heard all over the arena followed by the fast booming footsteps of the Zetyrs. Lahat kami napatingin sa nagbukas ng pinto kung saan nagtatakbuhan palabas ang mga Zetyrs. Some immediate flew, while some tried to fly, but failed… Others failed because they’re covered with blood and injuries!

My eyes widened as I observed these creatures panicking. Para silang inatake sa kanilang estado! Fear is also evident in their eyes! What is happening?!

Napatingin ako sa mga kasama kong imbis na mag-tame ay nagulantang din sa nangyayari. Pati ang mga estudyante at mga propesor na nanunuod ay napatayo sa kani-kanilang upuan. Wala silang ideya sa nangyayari.

“Ahhh!”

Napatingin kami sa babaeng tumili at lahat kami ay nanlaki ang mata nang makitang inatake ito ng zetyr!

“Run!!!!!”

Everyone started running and screaming! Sinusugod kami ng mga duguang zetyrs! They’re known to be gentle beings but now, they all became aggressive!

Para silang inatake ng kung ano base sa kanilang duguang estado, maaaring iyon ang dahilan kung bakit din sila nang-aatake ngayon. They’re scared, that’s why their instinct is telling them to attack every moving creature they see.

Pero sino naman ang maaaring umatake sa kanila?

Napatingin ako sa mga kasama kong sinusubukang wasakin ang barrier. Kahit ang mga nanunuod sa labas ay tumulong na rin sa pagwasak.

Everyone is panicking. Everyone is so scared. While I’m here trying to analyze why this fucking phenomenon is happening.

“Shit!”

Napamura ako nang may mga tumakbong zetyrs pasugod sa akin. Mabilis akong umiwas.

“The black wilfor!”

May narinig akong sumigaw hindi kalayuan sa akin. He’s pointing at the door where the Zetyrs came running, and from there, he’s right, the black wilfor is mightily standing, ready to attack.

Hindi ako makapaniwalang napatingin dito. Indeed, the black wilfor attacked the Zetyrs and it seems like we’re its next target.

But why?

Hinarap ko ang wilfor. He’s still standing there. Lahat na ng kasama ko ay nasa gilid, sinisira ang protection barrier. Ako na lang ang nasa gitna.

Sinubukan ko itong pagmasdan. Nangunot ang noo ko nang mapansin ang mga sugat nito, mga bagong sugat. Tila ba nilatigo ito ng ilang beses. Pero hindi lang iyon… ang mga mata niya. Pula na iyon.

Parang hindi ito ang itim na wilfor na nakasama ko noon. Pero alam kong siya iyon! Wala lang ito sa sarili!

Naalerto ako nang bigla itong pumorma ng pagtakbo. Pasugod ito sa amin!

“Look out!”

“Alora!”

I heard the people freaking out. Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan. Halos bumalusok ang wilfor sa sobrang bilis ng pagtakbo nito palapit sa akin. Oo, partikular sa akin!

“Alora!”

Kumuyom ang mga kamao ko. Nanlilisik ang mga mata ng wilfor sa akin pero walang takot ko iyong sinalubong. Hinarap ko ang wilfor at hinanda ang sarili.

Speed… Calculated.

Distance… Calculated .

Velocity is approximately 10 meters per second. Kung ikukumpara sa ibang hayop, masyado iyong mabilis!

I positioned myself. Tutok na tutok ang mata ko sa bawat paggalaw nito. Dinig ko ang sigawan ng mga tao, ang kaguluhang nangyayari sa loob man o sa labas ng barrier, pero ang buong atensyon ko ay nasa wilfor lamang.

Three…

I leaned my body forward. I have to execute this right.

Two…

Pag nagbago ang kanyang bilis ay kailangan ko ring baguhin ang kalkulasyon ko.

One!

Nang ilang pulgada na lang ang pagitan namin ay mabilis akong tumalon at sumirko paharap. While flipping amidst the air, I spun my body 180 degree.

Bumagsak ako sa likod ng wilfor, paharap sa leeg nito. Kaagad akong kumapit sa malago nitong mga balahibo.

First step is a success.

“Upon taming, the most important weapon you’ll need is your wand. You need to master two spells in order to tame a particular creature.”

Inaalala ko ang bawat instruksiyon ng aming propesor. I immediately took my wand. Mas hinigpitan ko ang kapit sa wilfor nang isang kamay ko na lang ang nakakapit sa kanya. Pero tila napansin na nito na may nakasakay sa kanya dahil tumigil ito sa pagtakbo at tinangka akong sunggaban. Luckily, hindi ako nito maabot.

“The first spell is ‘Sumveria’. This is to make the tip of your wand pointy. Once you succeed at doing this, you will need the pointy tip of your wand to stab the creature you’re taming. With this, the creature will be more aggressive, hence, you should be stronger to endure its resistance.”

I breathed heavily and tried to focus. But it’s hard to maintain my focus while this wilfor is becoming more and more aggressive! Nililikot na nito ang katawan para mapaalis ako.

“Sumveria!” Naensayo ko na ang spell na ito kaya sa unang bigkas pa lang ay humugis na ng patulis ang dulo ng wand ko.

“Shit!” Hindi ko napigilang mura nang mas maglikot ang wilfor. Awtomatikong napakapit ang kamay kong may hawak na wand sa balahibo nito para hindi ako mahulog.

I tried to steady myself. At nang makakuha ng tyempo, ay tinaas ko ang kamay kong may hawak na wand bago ko ito tinarak sa may batok nito.

The wilfor growled in pain. It then became more violent and more persistent to get rid of me.

“The second spell you need to master is ‘Leverda Exivicus’. This is the spell that will tame your creature if done correctly. While your wand is penetrated into the creature, you need to focus and chant this spell until a light emits from your wand. This light will enter the creature’s body, and if the creature became calm after that, you succeeded, but if not… then sad to say, but you failed.”

I closed my eyes for a while to stay focus. Ito ang wala akong kasiguraduhan kung magagawa ko. But I have to try my best.

“Leverda Exivicus… Leverda Exivicus… Leverda Exivicus… Leverda Exivicus!”

Fuck! It’s not working!

“Leverda Exivicus… Leverda Exivicus… Leverda Exivic– shit!” Muntik na naman akong mahulog!

“Remember, the stronger the creature, the harder it is to tame them.”

“Leverda Exivicus… Leverda Exivicus… Leverda Exivicus!” I didn’t stop.

“Are there creatures that are impossible to tame?”

one of my classmates asked.

I closed my eyes and focused. You can do this, Alora.

“Yes, the moon beings. They’re untameable. But come on, who would even dare taming a moon being? Only a fool will do such a thing

.“

Perhaps I really am stupid and clueless just like Vaximus stated. But sometimes, the stupid ones are those who know better. Because there are no limits set for us to follow.

I may be a fool, but my hope transcends the hopeless educated. “Leverda Exivicus!”

A golden blinding light suddenly emitted from the tip of my wand. Kahit nakatarak iyon sa balat ng wilfor ay kitang-kita ang ilaw na iyon mula sa labas. I became too occupied with the golden light that I forgot to maintain my balance.

“Ahh!” I groaned when I came flying to the ground. Naramdaman kong tumama ang tagiliran ko sa isang patulis na bato kaya napadaing ako.

Mariin akong napapikit sa sakit. Napahawak ako sa tagiliran ko nang may mapansin ako.

Dumako ang tingin ko sa aking kamay. My wand is in my hand. Nang tumalsik ako ay hindi ko ito binitawan. I looked at the wilfor as I try my best to stand, but I was astounded when I saw the golden light slowly crawling into the creature’s veins. Hanggang sa nag-iilaw na ang bawat ugat nito sa kanyang katawan. The wilfor appears to be confused of what’s happening.

Nadako ang tingin nito sa akin at sa isang iglap ay muling nanlisik ang mga mata nito. Tila alam nitong ako ang may kagagawan sa nangyayari sa kanyang katawan.

It abruptly started charging towards me. My eyes widened. Mabilis kong tinangkang tumakbo pero muli lang akong bumagsak sa lupa. Napuruhan talaga ang tagiliran ko. Shit!

When I looked at the wilfor to check its distance, it’s already few meters away from me. Hindi na sapat ang oras para magkalkula ako, at hindi na rin sapat ang lakas ko para makagawa pa ng hakbang.

Pinili ko na lamang iyuko ang aking ulo. I closed my eyes and waited for the impact to happen.

May the gods lessen the impact… I don’t wanna die just yet.

Seconds have passed, nothing happened… until it turned into minutes. Dumilat ako at unti-unting inangat ang aking ulo. Malakas akong napasinghap nang sumalubong sa akin ang pares ng dilaw na mata. Ang isang mata nito ay katumbas ng laki ng aking palad. Ganon iyon kalaki.

Pero sandali… Dilaw… Dilaw na ang mga mata nito at hindi pula! And its pupils are completely dilated, meaning… I succeeded.

I was able to tame the moon being!

Bahagya mang nanginginig ang kamay ko ay unti-unti ko pa rin iyong inangat. Pumikit ito na tila hinihintay ang paglapat ng kamay ko sa pagitan ng mga mata nito, pero bago pa man iyon mangyari ay may malakas na pagsabog ang nangyari. Napatingin ako sa may bandang likod ng wilfor at nakitang nawasak na ang barrier!

Pero hindi iyon ang nagpausbong ng takot sa akin, kundi ang mga myembro ng Golden Division na nakaambang umatake, handa nang patayin ang nilalang na nasa harap ko!

“No!”

All of a sudden, someone grabbed me from behind and pulled me away!

Napalingon ako at nakita si Zalestine. I tried struggling but he was too strong! Pagbalik ko ng tingin sa wilfor ay tila nawala lahat ng ingay sa aking paligid. Everything turned into a slow motion before my eyes. Kitang-kita ko ang paglipad ng mga palaso sa direksyon ng wilfor, mga sibat, espada, at iba’t ibang uri ng armas.

Dumilat ang walang kamalay-malay na wilfor at sa unang pagdilat pa lang ng mga mata nito ay sa akin na nakatutok ang inosenteng mga mata nito. Sa akin siya unang tumingin, at sa akin na rin pala siya huling makakatingin.

Tinangka nitong lumingon para alamin ang nangyayaring kaguluhan pero huli na ang lahat.

No.

The wilfor crashed into the ground. Sa pagbagsak nito ay bumaling pa ito sa aking direksyon, ang mga mata nito ay tila nanghihingi ng tulong… Pero wala akong nagawa.

It seems like my world is crushing around me. Nawala lahat ng aking lakas.

Nang bitawan ako ni Zalestine ay kusa akong napaluhod dala ng panghihina.

“Hey, it’s okay,” lumuhod ang lalake at dinamayan ako. “You’re safe now.”

Napatingin ako sa kanya, nag-aalab ang damdamin. “Safe?” Hindi ko makapaniwalang tanong.

“Yes, the wilfor’s gone–”

“Damn you!” Tinulak ko ito. Tumayo ako at dinuro siya. He was taken aback because of what I did. Pero hindi ko siya pinansin. Pinangungunahan na ako ng emosyon. “Bakit mo ako hinatak?! Hindi mo ba nakita na kalmado na ang wilfor?!”

“Anong nangyayari rito?!”

Napalingon ako at nakitang lumapit na sa amin ang mga myembro ng kanyang dibisyon. Mas kumulo ang aking dugo. Mas nag-alab ang aking damdamin.

“It needed to be done, Alora. The wilfor needs to be killed before it kill us.” Paliwanag ni Zalestine nang makabawi na sa pagkabigla.

“Sandali nga. Ikaw pa ang galit?! Shouldn’t you be grateful that we saved your ass?!” Georgia butted in. “You even tried to tame that goddamn creature! Are you fucking out of your mind?!”

“I think she believed that she was able to tame the black wilfor.” Iiling-iling na wika ng isang babae mula sa Supremecy. Hindi ko na maalala ang kanyang pangalan. Gayunpaman ay sinamaan ko pa rin siya ng tingin.

“Ang tanga mo talaga eh ’no?! Sino ka ba sa tingin mo?! Masyado nang mataas ang tingin mo sa sarili mo!”

“Georgia, enough. Nabigla lang si Alora.” Depensa ni Zalestine sa akin.

Hindi ako makapaniwalang napailing. This is absurd. I need to get out of here before my emotions start to kick in.

“Alora!”

Hindi ko pinansin ang mga tumawag sa akin nang tumakbo na ako palayo.

I needed to turn away and run before they could even see the tears starting to form in my eyes.

Fuck them. Fuck them all.