Author’s note & Thoughts

PAALALA

:

Hindi po ako isang propesyonal na manunulat. Ang kwentong inyong mababasa ay base lang po sa aking imahinasyon, tinatakbo ng isipan at nilalaman ng puso.

Hindi lang po iisa ang manunulat sa mundong ito kaya hindi niyo po masisisi ang sinuman sa amin na may pagkakahawig ang kwento, foreign man o lokal.

Take note:

Ang kwentong ito ay hindi po para sa lahat. Para lang po ito sa mga taong may malaking pang-unawa. Ang mga salita at damdaming nakapaloob sa kwentong ito ay base lang po sa sarili kong opinyon at wala pong balak na makasakit ng damdamin ng iba dahil ginawa ko lang po ito para ipahayag ang nararamdaman ko sa malayang pagsusulat.

And lastly:

Kung feeling niyo po ay hindi niyo kayang magbasa ng ganitong kwento o

hindi niyo nagustuhan ay malaya po kayong lisanin ang kwentong ito

. Uulitin ko po. Hindi po ito para sa lahat

at hindi po ako ang ideal na otor niyo. Salamat.

P

ractice

Safesex

guys

. Always use

Condom

be a responsible Top. Be a Cleaner bottom. Be educated. Wala pong masamang pag-usapan ito “

Awareness

“ sa mga kalahi natin. Love ourself and our partner.

Free to read.. Free to vote.. Free to comment. Salamat.

Ang Pagkopya Ay Mahigpit Na Ipinagbabawal!

Enjoy reading :)

---

Before i start this story. Gusto munang ishare sa inyo ang nasa isip ko ngayon.. Hope basahin niyo muna siya at share din kayo ng thoughts niyo about dito.

Ang kwento pong ito is about Gay Family, about sexuality, about two fathers or two mothers having a child/children. Maraming matatalakay, maraming katanungan tulad ng mga iba kong kwento.

Nasa ikatlong lahi tayo kaya dapat wag tayong maging makitid ang utak pagdating sa kasarian natin o sa kasarian ng iba. Dapat as an LGBTQ+ member dapat malawak o lawakan na natin ang ating pag-iisip at kaalaman, tanggapin ng buo ang sarili at please wag nating hilahin pababa ang kapwa natin.

Paano nila tayo matatanggap o tatanggapin ng buo kung tayo mismo sa sarili natin hindi natin alam kung paano ipagtatanggol ang kasarian natin o ang sarili natin dahil limitado lang ang kaalaman natin.

Ang pinaniniwalaan lang natin ay yung mga bagay na nakasanayan o kinamulatan natin. Yung kinamulatang tingin ng iba sa atin.

As an LGBTQ+ member napagtanto ko rin pala na wag nating piliting magladlad yung iba. Hindi natin alam ang pinagdadaanan nila o ang pamilyang meron sila. Bigyan natin sila ng payo pero wag natin silang pilitin. Hayaan natin ang panahon nila ang magbigay ng lakas ng loob na magsabi kung ano o sino sila sa pamilya nila o sa mundong kahaharapin nila.

Pero wag naman nating ideny sa sarili natin kung sino o ano tayo. Yeah.. I’m Gay. A Discreet Gay. Oo tago akong bakla. Dati ang alam ko lang sa sarili ko Bisexual ako. Im attracted to both gender. Kapag tinatanong ko sarili ko sinasabi ko Bi ako. Dahil ayokong maloko akong bakla. Ayokong magdamit pambabae o magmake-up. Dahil yun ang kinamulatan natin, yun ang tingin ng marami kapag sinabing bakla ka.

Pero ng lumaon? Sabi ko sa sarili ko karamihan ngayon pagsinabi nilang bisexual. Naiilang na ako. Hindi ko alam. Parang feeling ko ang dami ng nagdedeny sa sarili nila, ang dami ng ginagamit ang salitang yun para wag silang lokohing bakla. Para sabihing lalaki pa rin sila which is in the first place we are all men. Naexplain ko na itong topic na ito sa iba kong story. You can read the first chapter ng “Peymus”.

Kaya ayon. Sabi ko why deny sa sarili ko na bakla ako, Gay? Yun ako eh at hindi ibig sabihin na bakla ako magdadamit na ako pambabae o kikilos babae. Walang masama kung magdamit o kilos babae ka. Kanya kanyang gusto lang yan. Kung saan ka masaya, kung anong suot ang gusyo mo. Kung saan ka komportable sa pagpapahayag sa sarili mo doon ka. Depende sa tao yan basta ako, susuportahan kita. Pero yung salitang bisexual para itago at sabihin na hindi ka bakla? I don’t know. That’s why I hate stereotyping para gamitin ang salitang Bi.

Yung iba sabi nila magkaiba ang Gay sa Bi. Opo magkaiba po sila pero when you commit to someone especially kung ang karelasyon mo ay lalaki bakit mo itatago na Gay couple kayo? Yung attraction mo lang sa both gender ang Bisexual pero yung kasarian mo para magmahal sa isang tao? Doon lang maiiba.

Dito din lang ako nakakita ng magjowang lalaki na ang tawag ay “Bicouple” instead of “GayCouple”. For the second time correct me if im wrong pero kahit saang palabas o kahit saang bansa kapag kapwa lalaki ang karelasyon mo. Gay couple ang tawag sa inyo. Paano kayo magiging Bicouple if ang relasyon niyo ay kayong dalawang lalaki lang. Maliban na lang kung tatlo kayo sa isang relasyon. Kung meron kang girlfriend and a boyfriend at the same time. We will consider you a Bicouple. Pero yung dalawa lang kayong lalaki at sasabihin mong Bicouple kayo? IDK.

Kung individual kang tao pwede mong sabihin sa sarili mo na bisexual ka if you are sexually attracted to both sexes pero hindi mo matatawag na Bi-couple kayo kung kapiling mo ay lalaki lang at hindi parehong kasarian. There is a sex but it was different from love :)

Maybe i’m bisexual because of attraction from both sexes but im Gay of loving my fellow men hahaha..

Pag nagmahal ka ng babae at Gay/Bi ka you i think consider kang “Straight Couple” for me lang ha because your genital organs are still opposite. Yung identity at act mo lang naman ang nabago.

Kung nagmahal ka ng kapwa mo lalaki edi “Gay couple” kayo. Bakit ba takot na takot kayong matawag na Gay kung nagmamahal naman talaga kayo ng lalaki?

Kung sabay mo silang naging jowa, babae o lalaki edi “Bicouple” kayo. Which is parang hindi naman talaga ginagamit ang salitang Bi-couple sa ibang bansa, even america, even discreet korean gay couple at sa taiwan o kahit saang sulok. When it comes to Same swx relationship “Gay couple pa rin kayo. Dito lang ata satin ganun kase nga lalaki pa rin daw sila bakla. How indenial to their identity right? Hay! For the third time itama niyo ulit ako kung mali ako :)

Ang pinag-uusapan dito ay salitang Couple. Parang sa kasarian din lang yan magkaiba din. Kelangan lang natin maging observant at intindihin yung kasarian na meron ang ka-fed natin. Maybe tama ako o mali pero hope you get my point. Nasasainyo naman yun eh kung paano niyo sila maiintindihan. No hard feelings ha :)

Kaya sinabi kong Discreet Gay ako kase tanggap ko namang bakla ako. Alam kong may hint na yung ibang kamag-anak ko pati na rin si mama pero takot pa akong sabihin ang totoong ako pero sa sarili ko hindi ko dinedeny na bakla ako. Magkaiba po yung wala pang lakas ng loob magladlad sa tanggap ng buo ang sarili nila.

Sayang? Yan lagi ang naririnig ko sa tulad natin. Sayang kase feeling niyo kapag di kami bakla magugustuhan na namin kayo?

Sayang? Walang sayang sa taong nagmamahalan saka kahit magpakalalaki kami walang kasiguraduhan na magugustuhan ka ng taong sinasabihan mong sayang.

Ang sayang yung mag sayang ka ng panahanon na ipagpilitan ang sarili mo sa taong di ka naman gusto. Yun ang sayang. Besh.. Bilyon ang tao sa mundo kaya wag mong sayangin na makakahanap ka ng taong magmamahal sayo. Saka yun ang nararamdaman nila at wala naman sigurong karapatang alisin yun diba?

At sa mga girls, na nagsasabing sayang kami, gwapo sana kaso bakla.

Magpakalalaki ka na

lang

, gagawin kitang lalaki, akin ka na lang. Wala po akong problema kung mahalin niyo kami bilang Bisexual o bakla man pero sana wag niyo kaming pilitin o baguhin sa desisyong pinili namin para lang mapasainyo kami at hindi maging sayang sa sarili niyo.

Wag niyo po kaming kaibiganin para jowain at para hindi maging sayang sa inyo dahil gwapo o may itsura kami at umaasa kayong magiging lalaki kami para sa sarili niyo. Yeah. Realtalk yan. I hate those kind of people na babaguhin ka para sa pansarili nila. Hayaan niyong kami ang pumili ng gusto namin para sa sarili namin. Respect each others decision and not “Sayang” by your own decision.

Hindi niyo lang kami kino-confuse, tinatanggalan niyo pa kami ng karapatang maging kami at mamili kung sino talaga ang gusto namin. Hindi niyo alam kung kung gaano kahaba, kahirap at sari-saring pangungutya ang pinagdaanan namin bago kami makarating sa desisyong ito. Hayaan niyong kami ang magbago sa sarili namin at hindi sa pansariling interest niyo lang.

Again. Wala po akong balak makasakit ng damdamin ng iba. Sinulat ko lang ito ng may katotohanan at naexperience ko bago ko man lang simulan ang kwentong ito.

Yun lang.

Dapat alam natin ang pagkakaiba-iba niyan kase pinasok natin ang kasariang ito. Dapat lawakan natin ang ating pag-iisip at sa halip na hilahin natin sila pababa ay tulungan natin silang maintindihan ang buhay na pinili nila. Kung talagang gusto nating maging pantay ang tingin ng iba sa atin at mismong kabaro natin dapat pakinggan at palakasin natin ang loob nila.

Lagi ko itong sinasabi. Kahit anong sabihin nating payo. Ikaw at ikaw pa rin ang magdedesisyon sa sarili mo kung sa tingin mo naman ay naktulong ito sayo, edi nice at kung hindi, ok pa rin. Wala kang ibang sisisihin kundi ikaw mismo. Taga payo lang kami pero hindi namin hawak ang desisyon mo.

---

Ang kwento pong ito ay about Gay family. About Male Pregnancy. Hindi po ako matalino at hindi ko po alam ang lahat about sa MPREG pero pwede niyo po akong tulungan para icorrect lahat ng mali ko.

Ganito po akong klaseng otor. Pinapahayag ko po yung kaalaman ko pagdating sa kasarian natin. Hindi ko na po iniisip kung dahil sa sinabi ko hindi niyo na siya basahin. Kung may nasagasaan man ako sa mga thoughts ko o sa pagshare ng kaalaman ko, ganun po talaga akong otor. Awareness kumbaga about sa nakakalitong kasarian na meron tayo hehehe…

Hindi po ako snob na otor. Karamihan po ng nagcocomment sa kwento ko nirereplyan ko sa abot ng makakaya ko wag lang po below the belt na ang comment ha hehehe..

Share your thoughts guys para matuto rin po ako sa inyo :)

Wait niyo lang ang unang chapter nito ha MPREG po siya…

:) :)

lgbtPH

June 19, 2018

SLL 1

Joren’s POV

As usual magpapakilala muna ako. Syempre cliché eh.. Sa dami ba naman ng kwento sa wattpad hindi mo na kami masisisi kung magkakapare-pareho kami ng simula o pattern. Saka saan ka ba naman nakakita na sa huli magpapakilala ang mga character o ang bida ng isang kwento diba? Eh, Kung meron man edi sorry wala pa kong nababasang ganun eh hahaha..

Saka ano naman kung cliché ang isang kwento. Basehan ba yun para hindi mo na siya basahin? Wala naman yan kung cliché eh, nasa kwento yan kung paano ka nito maapektuhan at kung paano siya tatatak sa puso at isipan mo. I know sawa na kayo sa ganoong pagkakapareho ng pattern pero try niyo munang tapusin yung kwento saka niyo siya husgahan.

Kung wala siyang kwenta edi sorry pero kung may kwenta at malaki ang impact nito sayo.. Do you still mind pa rin ba if yung kwentong binabasa mo ay cliché? No right? So what’s the point of complaining and reading some cliché stories? Just leave and find some stories that suits your taste.

I dont understand some people na nagjujudge ng mga kwentong cliché. Oo, marami ang mga kwentong magkakapareho ng pattern pero magkakaiba ang nakapaloob at nilalaman ng bawat emosyon ng kwento. Mamili ka nalang doon kung kanino ka iiyak, tatawa, maiinlove at mangangarap na SANA LAHAT.

Back to my story.

O diba? Ang dami kong nasabi.

My name is Joren Castillo, 16 years old at Grade 11 student dito sa probinsya namin sa Quezon. Kainis nga eh, inabot pa ako ng K-12 pero ok lang. Matagal ko pang masusulyapan ang number 1 crush at mahal kong si Ivan Rusit Solomon.

Yap! You heard it right. Isa niya akong.. Stalker, admirer o kung ano pang gusto niyong itawag sa akin. Ganoon ako kabaliw sa kanya.

Ow, by the way. I’m gay. Yeah! Gay? Hindi dahil gay ako magdadamit na ako pambabae. Wala naman problema sa akin kung magdamit ako pambabae but i prefer magdamit normal lang. Doon ako komportable.. Basta kung saan ka komportable walang masama dun. Pero Gay ako.

Simula ata elementary walang araw na hindi ko siya iniiwanan ng love letter sa bag niya. Oo patago ko siyang ginagawa noon hanggang sa tumuntong kami ng High School. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at nagpakilala na ako sa kanya. Na ako ang stalker niya, admirer. Sinabi kong mahal ko siya pero pinagtabuyan niya lang ako.

Gwapo na siya noong first year High school pa lang, matangkad, matangos ang ilong, mapula ang labi. Athletic. Naging player siya ng volleyball at basketball depende ata sa trip niya kung saan niya gusto maglaro na lalong nagpa-gwapo sa kanya.

Siya din ang pinakasikat sa school namin. Lahat ng babae at sang kabaklaan, eh talaga namang sinasamba siya. Syempre kasama na ako doon. Hehehe..

Noong nalaman nga niya na ako yung naglalagay ng love letter sa bag niya ay doon na lumakas ang loob ko na bigyan siya lagi ng pagkain. Oo, nagpapabili talaga ako kay mama ng mga bago at magagandang tupper ware para lang paglagyan ng pinaluto kong pagkain para ibigay sa kanya.

Sobrang baliw at tanga ko pagdating sa kanya. Alam kong hindi niya ako gusto at malabo niya akong magugustuhan dahil mas prefer daw niya ang magmahal ng babae kesa ang pumatol sa tulad kong bakla. Masakit yun pero patuloy pa rin ako sa pagsuyo sa kanya. Patuloy ako sa kahibangan ko.

Grade 8, 9, 10 hanggang sa grumaduate kami wala akong pinalampas na pagkakataon para ipahayag sa kanya ang nararamdaman ko hanggang sa malaman ko na lang na nagkaroon siya girlfriend. Every year may bago siyang girlfriend. Pero bale wala sa akin yun. Tuloy ako sa pagbibigay sa kanya ng mga gifts para ipakitang mahal ko siya.

Nakakapagod? Oo minsan gusto ko na lang sumuko pero tuwing iisipin kong hindi siya mapupunta sa akin. Hindi ko ata kaya yun. Ang baliw ko sa kanya diba? Lahat ng mga kaklase ko at kabatch ko pinagtatawanan na nga ako eh. Pinagtatawanan nila ang kahibangan ko kay Ivan. Para daw akong pumasok sa isang butas ng karayon na mahirap pasukin. Lahat ng pangdadown nila nilunok ko, lahat yun binalewala ko kase mahal ko siya.

Ayon. Nakilala niyo na siya, nakilala niyo na rin ako. Simula na natin to hahaha..

So syempre papasok na ako sa school namin pero hindi na siya pasukan. Last two weeks pa nagsimula ang klase namin syempre diko na ikukwento yun kase same routine lang naman eh, papakilala at walang masyadong ginagawa.

Yung itsura ko nga pala? Ano ahmm.. 5’5 ang taas ko, payat, hindi daw bagay na tawagin akong gwapo kase cute daw ako. Enebe hahaha…

“Mama! Nakalagay na po ba sa tupperware yung cake? Papasok na po ako” ang sigaw ko mula sa kwarto. Nagbibihis pa kase ako.

“Oo anak. Bilisan mo na diyan at sumabay kana sa papa mo”

“Opo Ma”

Dali dali akong nagbihis at bumaba papuntang kusina.

“Ma nasaan na po?” kinuha naman ni mama yung tupperware at binigay sa akin.

“Salamat ’Ma” at humalik na ako sa pisnge niya. Aalis na sana ako ng tawagin niya ako.

“Anak!”

“Po?”

“Hindi ka ba napapagod?” ngumiti lang ako at umiling.

“Hindi po Ma. Mahal ko po eh”

“Simula elementary pa lang anak araw-araw mong pinapahayaga sa kanya yang pagmaahal mo. Bakit hindi mo subukang magmahal ng iba?”

“Ma naman eh, siya na po ang gusto kong mapangasawa” ang sabi ko dito.

Ambang kukurutin ako ni mama ng tumakbo ako.

“Ma, papasok na po ako bye hihihi..”

Paglabas ko ng bahay ay nakita ko si papa na nasa loob na ng sasakyan.

“Ang tagal mo naman kumilos anak para kang babae”

“Bakit ’Pa hindi po ba?” sabay pacute ko kay papa. Sinimangutan niya lang ako.

“Ewan ko sayong bata ka” at pinaandar na nito ang sasakyan.

Napangiti lang ako habang tinititigan si papa. Sobrang gwapo niya talaga kahit matanda na siya. Siya yung daddy na kahit matanda na namementain parin ang kagwapuhan at ganda ng katawan.

“Wag mo kong titigan anak. Alam kong nagagwapuhan ka na naman sa papa mo”

“Papa naman eh.. Basag” ang nakangusong sabi ko. Tumingin na ako sa unahan.

“May dala ka na naman bang tupperware sa lalaking yun?”

“Opo. Hayaan niyo na po ako papa”

“Anak alam mong tanggap kita diba?”

“Alam ko po”

“Pero anak ang hindi ko matanggap ay yung nagpapakabaliw ka sa lalaking ayaw naman sayo” Napatingin naman ako kay papa.

“Papa naman eh… Lahat kayo hindi naniniwala na magiging kami” ang nakangusong sabi ko. Napabuntong hininga lang ito.

“Hay! Hindi ko na alam sayong bata ka kung kanino ka nagmana ng pagka-martir mo”

Lumapit ako kay papa at yumakap sa braso nito habang nagdadrive siya. Ganoon lang ang pwesto ko buong byahe.

Hindi rin naman nagtagal at nakarating kami sa school.

“Binigyan ka ba ng baon ng mama mo?” umiling lang ako. Kumuha siya ng pera sa wallet at binigyan ako ng 300.

“Salamat po papa” aktong bubuksan ko na ang pinto ng sasakyan ng magsalita ito.

“Hep! Hep! Hep! Asan ang kiss ni papa?” napanguso lang ako. Lumapit ako kay papa at hinalikan ito sa pisnge ganun din siya sa akin.

Edi kami na ang close na daddy sa buong mundo hahaha..

“Bye pa. Ingat ka po sa work mo”

Pagkaalis ni papa ay dali dali akong pumasok ng gate. Malelate na ako. Ang bagal ko talagang kumilos. Hay!

Malapit na ako sa building namin ng makita ko si Ivan papasok din ng building. Shet! Ang gwapo niya. Head turner at ang ganda ng tindig. Ngumiti lang ako at dali daling lumapit sa kanya.

“Ivan sandali!!”

Hingal na hingal akong lumapit sa kanya. Huminto naman ito at tumingin sa akin ng seryoso.

“Para sayo. Cake yan” ang nakangiting sabi ko.

“Alam kong cake yan. Pwede ba wag mokong gawing bobo”

“Sorry hehehe… Para sayo, sana magustuhan mo” abot ko ng cake sa kanya.

“Hindi ka ba nakakaintindi? Hindi ko kelangan ng mga yan! Kelan mo ba ko titigilan ha?”

Ngumiti lang ako aa kanya at nagpacute.

“Hanggang mapangasawa kita hihihi..”

“Baliw ka ba? Mandiri ka nga sa sarili mo. Hindi kita papatulan at kahit kelan hindi kita magiging asawa dahil hindi ako katulad mo. Bakla!”

“Ay grabe siya. Masarap ako magmahal Ivan. Pag nagmahal ako ikaw lang ang mamahalin ko”

“Talaga? Pwes umaasa ka lang sa wala. Sinasayang mo lang ang oras ko” aktong tatalikod ito ng hawakan ko siya sa braso agad naman niya itong tinapik.

“Bitawan mo nga ako! Nakakadiri ka!” ang naiinis na sabi nito. Kitang kita sa mukha niya ang galit.

“Ivan wala ka pa bang nararamdaman sa akin? Simula elementary pa lang pinapahayag ko na sayo ang pagmamahal ko. Kahit konti ba wala?” ang nakangiting sabi ko.

“Wala! At wag kang umasang mamahalin kita dahil napaka-imposible”

“Grabe ka naman” ang nakangusong sabi ko. Medyo kokonti na rin ang tao dito sa labas ng building dahil late na talaga kami.

Inabot ko ulit sa kanya yung tupperware na may lamang cake.

“Chocolate flavor yan. Alam kong paborito mo yan” malambing na sabi ko.

Tiningnan niya lang ito at bumuntong hininga. Tumalikod na siya at naglakad. Agad ko naman itong hinabol.

“Ivan teka! Yung cake mo” habol ko dito. Pagharap nito ay agad niyang tinabig yung tupperware na hawak ko.

“Ano bang hindi mo maintindihan ha? Ayoko sayo. Wag mo kong gawing bakla para mahalin ka!”

Napatulala lang ako sa sigaw niya.

Pagkaalis nito ay tiningnan ko lang ang tupperware na nakakalat sa damuhan. Dinampot ko naman ito at nilagay sa bag ko. Buti na lang at may lock ang binili ni mama kaya hindi natapon. Kakainin ko na nga lang siya mamaya. Sarap kaya ng chocolate cake.

Bibili ko na lang siya ng lunch mamaya. Tama yun na lang hihihihi..

Pagpasok ko sa loob ng room ay naabutan ko doon si Aseya at Coco. Best friend ko sila. Hindi naman pwedeng mawalan ako ng bestfriend diba? Hahaha..

Same yung course na kinuha namin. Academic track ang kinuha ko. May tatlo siyang strands. Pero (HUMSS) pinili ko; Humanities and Social Science.

(Otor’s note: Guys pasensya na ha wala talaga akong alam sa k to 12 hindi ko na siya naabutan kaya nagsearch lang ako kay google yun po ang pinabasehan ko. Correct me na lang if i’m wrong :)

Academic track din ang kinuha ni Ivan kahit na Mahilig ito sa sports. Ang strand na kinuha niya ay (ABM) which stands for Accountancy, Business, Management.

Siguro kaya niya ito kinuha ay dahil sa business man pareho ang parents niya. Alam ko yun dahil inalam ko ang lahat sa kanya.

After ng klase namin ay dali dali akong nagpaalam sa mga kaibigan ko at agad na hinanap si Ivan. Nakita ko siya sa parking lot. Pasakay na ito ng kanyang motor kaya agad akong lumapit sa kanya.

“Ivan kakain kana ba ng lunch. Tara libre na kita” ang nakangiting sabi ko. Hindi niya ako pinansin at ini-start na nito ang sasakyan.

Umalis itong hindi niya ako pinansin. Bagsak ang balikat kong bumalik sa mga kaibigan ko.

“Gaga! Maupo kana rito sa tabi namin” ang sigaw ni aseya ng makarating ako sa canteen.

Napanguso akong naupo doon.

“Ano? Olats kana naman noh?”

“Oo. Mang-asar ka pang gaga ka!” inis na sabi ko dito. Tumawa lang si Aseya.

“Ikaw Coco. Tatawanan mo rin ba ako?”

“Nakita mo bang tumawa ako?”

“Hindi”

“Yun naman pala eh. Ngayon pa lang kita tatawanan hahaha..”

“Che!” pagsusungit ko sa kanila.

Ganyan sila. Napakasupportive nila sa lovelife ko. Tinatawanan nila ang pagkabroken hearted ko. Matagal na kase nila akong sinasabihan na tumigil na daw ako sa kahibangan ko kay Ivan dahil malabo pero eto ako walang kadala-dala.

Nagkwentuhan pa kami hanggang sa bumalik na kami sa aming panghapong klase. Noong hapon ding iyon ay nakagawa na naman ako ng ideya kung paano ko lalapitan si Ivan.

After ng klase ay nagpaalam na kami sa isa’t-isa. Nauna na akong umalis sa dalawa baka hindi ko na maabutan si Ivan. Nasa labas na ako ng room ng tawagin ako ni Bill.

“Joren may praktis tayo bukas ng sayaw ha” ang sabi sa akin ng lider namin sa sayaw.

“Sige”

Tumango lang ito at umalis na ako. Bilisan mo Joren baka hindi mo siya maabutan.

Pagkalabas ko ng building ay napangiti ako ng makita ko si Ivan kasama ang mga kaibigan niya sa parking lot. Mukhang paalis na sila kaya hindi na ako nagpatumpiktumpik pa at agad na lumapit sa kanya.

“Hi, Ivan” ang nakangiting bati ko sa kanya. Tiningnan niya lang ako at hindi na pinansin.

“Uy pare. Hi daw sabi ni cutie” inirapan ko lang siya.

“Cutie mo mukha mo!” sabay dila ko dito na parang bata.

“Hahaha.. Cute ka naman talaga ah”

“Please lang francis wag mo kong landiin sa harap ng Ivan ko. Kainis to” sabay irap ko dito.

“Woooaaahh!” asar sa kanya ng mga kaibigan niya.

“Ivan ko daw pare hahaha” sabi pa nito. Napailing lang si Ivan. Walang emosyon.

“Tara na guys” sabi ni Ivan. Nginitian ko lang siya. Grabe! Hindi siya nakakasawang tingnan.

“Ivan pwede ba akong sumabay sayo pag-uwi? Pwede mo kong ihatid sa amin” ang nakangiting sabi ko dito. Bigla naman itong napatingin sa akin.

“Nagpapatawa ka ba? Babae ka ba para ihatid ka sa inyo? Lakas mong mangarap ah” ang sabi nito.

Pinagtawanan lang ako ng mga kaibigan niya. Napayuko lang ako at bumuntong hininga. Inangat ko ang ulo ko saka ngumiti.

“Ay ganun ba? Sorry. Sige next time na nga lang” for the second time tumingin ulit siya sa akin.

“Wag kang umasa dahil walang next time at hinding hindi mangyayari yun!” ang madiin na sabi nito.

Hindi na ako nakapagsalita pa. Nadouble kill ako dun. Baka wala lang siya sa mood ngayon. Inaasar naman ulit ako ng mga kaibigan niya. Binalewala ko na lang sila. Wala namang bago eh. Ay teka! Hindi ko pa pala nakakain yung cake. Baka this time kunin na niya. Agad ko namang kinuha sa bag ko yung tupperware at inabot sa kanya.

“Ivan hindi mo nga pala kinuha yung cake kanina baka ngayon gusto mo na” nakangiting abot ko dito.

Tumawa ito ng malakas.

“Grabe! Ngayon lang ako nakakita ng taong manhid at makapal ang mukha. Ang alam ko joren matalino ka bakit hindi mo maintindihan na ayoko sayo?”

Ouch ha!

Bagsak balikat kong ibinaba yung hawak kong tupper ware.

“Uy teka pare. Ayaw mo ng cake? Sayang naman. Amin na nga yan” agaw sa akin ng isa pang kaibigan ni Ivan.

Wala na akong nagawa kundi ibigay sa kanila. Atleast kaibigan ni Ivan yun.

“Tirhan niyo si Ivan ha” paalala ko sa kanila. “Sige aalis na ako. Ivan, aalis na ako” paalam ko dito. Hindi siya tumingin.

Umalis na ako at umuwi sa bahay. Pagdating ko doon ay nakatayo lang ako sa harap ng pinto namin.

“Oh anak. Kanina ka pa ba diyan? Wala ka bang balak pumasok?”

“Ah, eh.. Sorry po, Ma. Iniisip ko po kase yung tinuro sa amin ni maam kanina ang hirap pala”

Kanina pa pala ako nakatulala dito.

“Ganun ba? Kamusta naman yung cake na dala mo sa crush mo. Kinain ba niya?”

“Ah eh.. Opo ’Ma hehehe… Eto nga po oh may dala akong Tapa. Bukas po yan naman ang dadalhin ko” pagsisinungalin ko kay mama sabay abot ng binili kong tapa sa palengke. Doon muna ako dumaan bago dumiretso ng bahay.

“Hay! Ewan ko sayong bata ka. Pumasok kana nga at magbihis doon” yumakap muna ako ng ilang minuto kay mama saka dumiretso sa kwarto ko.

Tiyak na bukas magugusthan muna ang dala kong ulam. Tapsilog. I love you Ivan ko…

Itutuloy..

---

50 votes po para sa update sa next chapter. Kaya po ba? Hehehe..

Hindi po ako yung klase ng otor na namimilit mag vote. Sa may gusto lang po hehehe… Libre lang po ito kaya kahit sa vote na lang po masaya na si otor dun :)

Try ko po pagsabayin ito at yung “Terry at Enzo”

Show me your support guys at salamat sa mga sumuporta :)

SLL 2

Dedicated to JohnWallyTocmo

Salamat po sa help johnwally alam mo na yun hehehe… Happy weekend po sa inyo readers, enjoy reading.

---

Joren’s POV

Maaga akong gumising dahil excited na akong makita ulit si Ivan ko. Nagbaon din ako ng damit at shorts para sa praktis namin ng sayaw mamaya.

Naligo, nagtoothbrush, nagbihis at naligo ulit pero this time, naligo na ako sa pabango. Gusto kong mabangong mabango ako kapag nagkatabi ulit kami ni Ivan ko. Para maakit ko siya. Para maging kami na. Kyaaaahhh!! Kyaaaahh!! Pengeng barya! Hahaha.. Baliw na naman ako. Baliw sa kanya.

Bumaba na ako sa kusina na gandang ganda sa sarili ko. Syempre dapat tiwala ka sa sarili mong ganda. Awra lang.. Hindi na uso ngayon ang pabebe at mag maria clara. Hindi ka magkaka-love life teh!

Kapag may oppurtunity grab na agad pero kung wala talagang dumadating aba.. Kilos kilos din. Hahaha..

“Ma! Ok na po ba yung Tapsilog?”

“Ok na anak. Teka! Naligo ka ba sa pabango? Jusko anak. Malayo ka pa lang amoy na amoy ko na. Mahal yang pabangong yan wag mong ubusin sayang tipid tipid din pag may time” ani ni mama.

“Mama may kaya naman po tayo sa buhay. Sisiw lang sa inyo ni papa yun” ang nakangusong sabi ko.

“Hay naku anak. Hindi ka namin tinuruan ng papa mo na magwaldas ng pera ha. Ano bang naisipan mo at pinangpaligo mo yang pabango?”

“Syempre po para sa Ivan ko”

“Ivan mo? Kayo na ba?” umiling lang ako. “Hay naku! Ewan ko sayong bata ka. O siya, eto na yung tapsilog mo” ang sabi ni mama sa akin sabay bigay ng tupperware.

“Thanks Ma. Asan po si papa?”

“Pababa na rin yun”

“Sige ma, ahmmm.. Ma, penge baon hihihi..” inirapan lang ako ni mama.

“Ikaw ha. Pag nanghingi ka sa akin ng baon wag ka ng manghingi sa papa mo”

“Binibigyan naman po ako ni papa eh” pacute kong sabi kay mama “Saka yung sobra naman po ay binibili ko ng pagkain para kay Ivan ko diba?” sinimangutan lang ako ni mama.

“Bakit ba baliw na baliw ka sa lalaking yun ha?”

“Ma, hindi mo ko maiintindihan dahil hindi naman po ikaw ang nagmamahal” hugot ko.

“Ah ganun? Eh kung bawiin ko yang baon mo” ngumiti lang ako kay mama at niyakap ito.

“Anong meron dito at mukhang nagkakadramahan na naman kayong mag-ina ha?” ang sabi ni papa ng dumating ito. Agad naman akong kumalas sa yakap ni mama at sinalubong ng yakap si papa.

“Good morning pa. Ang gwapo gwapo talaga ng papa ko” paglalambing ko.

“Asus! Anong meron ha?” tanong ni papa saka ginulo buhok ko.

“Wala po hehehe..”

“Hoy Erik. Akala mo hindi ko malalaman na nanghihingi pa sayo ng pera yang anak mo ha” ang sabi ni mama kay papa.

“Ma! Minsan naman po talaga hindi niyo ko binibigyan ng baon kaya nanghihingi ako kay papa” ang nakasimangot na sabi ko.

“Kelan kita hindi binigyan ng baon aber?”

“Kahapon po” nakangusong sabi ko. Napaisip naman si mama.

“Ganun ba? Oo nga noh hahaha.. Edi sorry naman nakalimutan ko lang” Ani ni mama.

Hay! Sign of aging.

“Hayaan mo na Bea. Alam ko naman kung saan ginagamit ng anak mo yung perang binibigay ko. Suportado ko siya sa gusto niya pero wala na kong magagawa kung hindi talaga siya mahalin ng lalaking gusto niya basta ako nandito ako para sayo anak” Wow! As in wow! Napakasupportive naman si father.

“Thanks pa! I love you po” paglalambing ko. Syempre kelangan kong magpalakas kay papa para tuloy tuloy ang sponsorship. Hahaha..

“Pumasok na nga kayo. Kayo na ang nagmamahalan” pagsuko ni mama.

Tinawanan lang namin siya ni papa. Hahaha..

“Hindi ka ba sasabay sa amin hon?” tanong ni papa kay mama.

“Hindi na. Sasakay na lang ako ng tricycle malapit lang naman ako”

“Sige una na kami hon” sabay halik ni papa sa lips ni mama. Ayiiee! Hahaha..

“Tara na anak” yaya sakin ni papa.

“Buhat mo ko papa” paglalambing ko kay papam

“Ha? Ang laki laki mo na anak magpapabuhat ka pa kay papa?” ang sabi ni papa hahaha..

“Oo nga. Aba! Joren, ang laki laki mo ng bata nagpapa-baby ka pa sa papa mo” ani naman ni mama.

“16 pa lang po ako” ang nakangusong sabi ko. “Sige na papa” pagpupumilit ko dito.

“Hay naku! Kung hindi lang talaga kita mahal na bata ka kanina pa kita iniwan dito”

“Eh mahal niyo ako”

“Yun na nga eh” at bigla akong binuhat ni papa. Natawa lang si mama sa kabaliwan ko hahaha..

Nakayakap lang ako kay papa habang buhat buhat niya ako pasakay ng kotse.

Normal na ito sa amin. Ganito nila ako kamahal. Ako lang kase ang kaisa-isa nilang anak. Isa akong miracle baby para sa kanila. Muntik na akong mawala sa kanila noong pinapanganak pa lang ako ni mama. Sakitin at mahina ang resistensya ko. Lahat ng paraan ginawa nila para lumakas ako, para maging normal na bata. Yung batang nakakapaglaro at nakakapasok sa eskwelahan.

Sa awa naman ng Diyos gumaling ako. Naging normal at malusog naman akong bata. Kaya kahit ano daw maging desisyon ko sa buhay susuportahan nila ako. Hindi dahil miracle baby ako o ano ha. Dahil hindi sarado ang kaisipan nila na tanggapin ang kasarian na meron ako o sa kasarian na meron ang iba. Kaya eto ako ngayon love na love nila ako.

“Thanks pa”

“Hindi ka ba hihinge sa akin ng baon?”

“Wag na ’Pa. Binigyan na po ako ni mama ok na po yun hehehe..” ang nakangiting sabi ko. Nahiya na kase ako kay papa hahaha.. Humalik na ako kay papa at aktong lalabas ng sasakyan ng pigilan niya ako. Kinuha niya ang wallet niya sa bulsa at kumuha ng 200.

“Eto oh. Idagdag mo sa baon mo. Bumili ka ng pagkain o bagay na pwedeng magpahulog sa kanya. Win him anak” hindi ko alam kung iiyak na ba ako o ano? Nakakatouch naman yung pagsuporta ni papa.

“Salamat po talaga papa. Kapag wala po talagang nangyari titigil na ako” ang nakangiting sabi ko dito. Tinitigan niya lang ako sa mata at dahan dahan siyang ngumiti.

“O ano pang hinihintay mo diyan. Sige na. Dalhin mo na yan sa kanya”

“Opo, pa!”

Paglabas ko ng sasakyan ay dali dali kong tinungo ang gate ng school namin. Tinanong ko rin si manong guard kung nandito na ba si Ivan. Oo daw kanina pa. Pagtingin ko sa relos ko ay sakto namang may 15 minutes pa ako bago magstart ang klase ko kaya pinuntahan ko siya agad sa room nila.

Pagkadating ko doon ay buti naman at nandoon siya. Sinitsitan ko yung kaklase nitong nasa unahan, malapit sa pinto.

“Miss pwede bang pakitawag si Ivan?”

“Sige wait lang” tumingin siya sa likod at tinawag si Ivan.

“Ivan may naghahanap sayo. Si joren” sigaw ni ate. Namula naman ako dahil lahat sila ay napatingin sa akin. Kilala na rin kase nila ako dahil dancer ako at sa lantarang pagpapahayag ko ng damdamin para kay Ivan.

“Ayaw ata. Pumasok ka na lang” dagdag pa ni ate.

“Sige salamat ate ha” nginitian niya lang ako.

Kinapalan ko na talaga ang mukha ko at pumasok na ako sa room nila. Nahiya ako bigla ng pagtinginan nila ako habang tinutungo ko ang pwesto ni Ivan.

Pagdating ko sa harap ni Ivan ay agad kong ibinigay sa kanya yung tupperware na dala ko.

“Hi Ivan. Good morning. May dala nga pala akong Tapsilog para sayo. Sana magustuhan mo hihi..” ang nahihiyang sabi ko.

Hindi niya ako pinansin. Nakatingin lang siya ng diretso sa unahan.

“Kainin mo yan ah” sabay lapag ko ng tupperware sa table niya.

“Busog ako!” walang ganang sabi nito.

“Ah, ganun ba.. Pwede mo naman siyang kainin mamayang lunch eh… Masarap yan”

“Di ko kelangan niyan. Makakaalis kana” walang emosyong sabi nito.

“Softdrinks gusto mo? Bibili ako”

“Nang-iinsulto ka ba ha! Anong tingin mo sakin walang pera? Patay gutom? Kahit buhay mo kaya kong bilhin. Kung ayaw mong may magawa pa kong masama sayo umalis kana” ang galit na galit na sabi nito.

Yumuko naman ako sa kanya para humingi ng sorry.

“Sorry. Sige aalis na ako. Kainin mo yan ah. Binili ko pa yan sa palengke kagabi” at dali dali akong lumabas ng room nila habang pinagbubulungan nila ako.

Paglabas ko ng room nila ay huminga lang ako ng malalim at sinulyapan siya saglit mula sa salamin ng pintuan nila. Wala pa rin itong emosyon habang pinag-aagawan ng mga kaibigan niya yung dala kong tupperware.

Ngumiti lang ako at masayang bumalik sa room ko. Buti na lang at hindi niya binalik sakin yung tupperware. Its a sign na crush niya din ako hihihi.. I know, malapit na siyang mapasaakin. Pag nangyari yun magiging kami na. Magiging katulad na kami ni Sir Jerol at ng gwapo niyang asawang si Kuya Lionel. Urgh! Hindi ko maimagine kapag nangyari yun. Gusto ko rin magkaroon ng dalawang anak.

Kinikilig ako waaaahhhh!!!

Ano kayang klaseng daddy ang Ivan ko?

Kelangan ko ng kumilos para maging kami na. Simula elementary hanggang ngayon mahal ko na siya. Siguro naman ay sapat na yun para mahalin din niya din ako noh!

Sa panahon ngayon karamihan ng mga 18 years old pataas naghahanap na yan ng taong kanilang seseryosohin at mamahalin ng pangmatagalan kaya dapat ako ang mauna sa linyang yun. Bwahahaha!!

Wala naman masyadong nangyari sa buong klase namin. Kwentuhan lang kami nila Aseya at Coco. Pinaalalahan din ako ni Bill na may praktis kami ng sayaw after ng klase sa hapon. Si Aseya at Coco naman wala ata silang hilig sumali sa mga club club na yan kaya minsan kahit gusto naming magbonding na tatlo mas nauuna silang umuwi dahil may praktis pa kami ng sayaw.

Ayun na nga. Natapos ang klase namin at uwian na.

“Hoy gaga una na kami” paalam ni Aseya sa akin.

“Ok. Ingat kayo. Next time na lang tayo gumala sa bayan ah”

“Ano pa nga ba. Ikaw na maraming commitment sa buhay hahaha.. Ganda mo eh” biro nito sakin.

“Gaga ka! Bakit kase hindi kayo sumali sa Dance troupe natin o kaya sa ibang clubs?”

“Wala akong hilig diyan” sagot ni Coco.

“Wala din akong hilig diyan lalo na sa mga sayaw sayaw na yan jusko! Parehong kaliwa ang paa ko” natawa naman kami ni Coco.

Noong High School kase kami. Lahat ng grade 10 kelangan sumayaw kada section. Halimbawa apat na section kami sa 4th year. Sa section 1 Tango ang sayaw namin, yung sa iba Chacha etc. Ganun.

Habang nag-aasaran kami ay siya namang singit ni Bill.

“Joren tara na. Nandun na yung iba nating kagrupo” tumango lang ako sa kanya at nagpaalam na sa mga kaibigan ko.

Habang naglalakad kami papuntang school gym ay bigla ko siyang tinanong.

“Bill ngayon din ba ang praktis nila Ivan ng basketball?”

“Oo ata. Bakit?”

Napangiti lang ako. Destiny na ito.

“Ah, wala. Wala” pagdadahilan ko pero ang totoo pinaghandaan ko talaga ito. Alam ko lahat ng schedule ni Ivan. Kaya tiyak na maakit ko siya mamaya. Magpapapansin ako at lalandiin siya.

“Alam mo joren bilib ako sayo. Hindi ka ba susuko kay Ivan? Halata namang ayaw sayo nung tao”

“Ay grabe siya! Pasmado din bibig mo noh?” nakasimangot na sabi ko.

“Hahaha.. Alam mo sa totoo lang ikaw ang pinakacute na baklang nakita ko dito sa school natin” inirapan ko lang siya.

“I know right. Alam mo rin ba na ikaw ang pinakamagaling sumayaw sa school na ito?”

“Kaya nga ako naging lider diba?”

“Oonga noh? Hahaha..” sabay tawa ko ng malakas. Napatitig naman ito sa akin.

“Ang cute mo talaga. Ang sarap tingnan ng mga ngiti mo” sabi pa nito. Tinulak ko naman siya ng mahina.

“Gago. Lagot ka sa jowa mo isusumbong kita” siya naman ang natawa.

“Ok lang. Crush ka rin naman nun”

“Talaga? Crush ako ni francis?”

“Oo. Pero hanggang doon lang yun dahil mahal namin ang isa’t-isa” edi wow.

“Kaya pala yung regalo kong cake kahapon para kay Ivan pinag-agawan nila. Lakas kayang mang-asar nun sakin” ang nakasimangot na sabi ko.

“Hahaha… Ganun talaga yun. Malakas yun mang-asar. Pero sobrang lambing nun pag kaming dalawa na” awww.. So sweet.

“Ilang years na ba kayo?”

“Magpa-five years na kami this November. Simula grade 6 nanligaw na siya sa akin pero 1st year naging official na kami. Ang lakas daw kase ng dating ko sa kanya kapag nagsasayaw ako. Syempre ako naman ang kahinaan ko yung mga basketball player kaya sinagot ko na rin. Akala ko lokohan lang ako at hindi kami magtatagal pero eto tingnan mo maglilimang taon na kami”

“Ang swerte mo naman. Bakit ako dancer naman ako. Cute at magaling gumiling pero hindi pa rin ako nagugustuhan ni Ivan. Lahat ng efforts na ginawa ko para sa kanya pero olats pa rin” ang nakasimangot na tanong ko sa kanya.

“Aba malay ko hahaha.. Baka hindi ka lang talaga niya gusto. Straight siya. Gusto niya yung mga babaeng may malalaking boobs, matambok na pwet at yung tilapia na wala ka” pang-aasar nito sa akin.

Tama naman siya. Wala ako ng lahat ng yun pero yung pagmamahal ko ng sobra nandito handa kong ibigay sa kanya.

“Si francis kase yung nanligaw sa akin. Alam niya din na bakla ako kaya hindi mahirap para sa amin na mahalin ang isa’t-isa. Si Ivan kase ni minsan di pa nagkagusto sa lalaki kaya hindi mo siya masisisi kung hindi niya makita ang pagmamahal na gusto mo”

Ano ba yan. Parang nakakawala naman ng pag-asa.

“Pero malay mo naman dumating yung panahon na mahalin ka rin niya”

“Talaga?” bigla akong nabuhayan ng loob.

“Oo malay mo bilang kaibigan “ sabay ngiti nito sa akin.

“Ouch ha! Porket masaya ka sa lovelife mo ganyan kana” nakansimangot na sabi ko.

“Talaga! Ang sarap kaya ng may nag-aalaga sayo, may magtetext at susundo at maghahatid sayo sa bahay niyo hay! Nakakainlove” inirapan ko lang siya.

“Heh! Mang-inggit ka pa! Hindi ako basta basta susuko sa kanya. Kung hindi niya ako kayang mahalin ako ang gagawa ng paraan para mapasaakin siya at makikita mo yan sa madaling panahon. I can’t wait. Hindi bukas kundi ngayon na! Hello.. Tama na yung more than 7 years ko bilang admirer niya and its time for me na kunin ko naman ang para sa akin bwahahaha..”

“ Scary.. “ bulong niya.

Taas kilay kaming pumasok ng court para ipakita ang confidence ko. Nakita ko agad si Ivan sa kabilang court na naglalaro kasama sina Francis.

Nang makita kami ni Francis ay dali dali itong nagpaalaman sa mga ka-teamate niya at lumapit kay Bill at hinalikan siya ng mabilis sa labi.

Napairap lang ako. In my face talaga?

“Babe balik na ko sa praktis namin ah. Wag kang magpapawis” paalala ni francis dito.

“Opo babe. Ikaw rin. Wag kang magpapawis ah” ang sabi naman ng maharot na si bill.

“Opo lahat naman po ng pinagpapawisan ko para sa future natin eh”

Really? Hello? Hangin ba ako?

Nilayasan ko nga sila. I can’t take it anymore. Hahaha.. Masyado silang matamis. Hindi ko kelangan panoorin ang kaharutan nila. Kelangan ko ng kumilos para sa amin ni Ivan. Kung ayaw kong mainggit sa lovelife ng iba kaya awra na ako.

Dumiretso ako sa C.r at nagpalit ng damit at shorts. Maluwag na damit at maikling short ang sinuot ko. Dahil maputi at makinis ako ay talagang matatakam sila sa maputi kong hita. Matambok din ang pwet ko kaya bakat na bakat kapag tiningnan mo ang likuran ko kahit medyo payat ako malaman ang pwetan ko. Twink kumbaga hahahaha..

Eto na Lalandiin ko na siya.

Tumingin muna ako sa salamin at nagpacute. Ayan. Cute na ako lalo. Inayos ko muna ang postura ko. Stomach in, chest out, butt out. Ok na.

Lumabas ako ng c.r na gandang ganda sa sarili ko. Sinadya ko talagang dumaan sa mga lalaking nagbabasketball para magpapansin kay Ivan. Habang naglalakad ako ay halos tumulo ang laway ng mga lalaking paminta katitingin sa legs at pwetan ko. Sinisipulan pa nga nila ako na pa-isa daw. Yuck! Napakababastos talaga ng mga lalaking to. Feeling naman nila papatulan ko sila. Para kay Ivan lang to noh.

Sakto namang nasa gilid ng line si Ivan para magthree points shot kaya lumapit ako agad doon sa pwesto niya at umaktong napatid ang paa ko. Napayakap ako kay Ivan dahil sa kaharutan ko. Oh my.. May kuryente akong nafeels.

“Ay sorry Ivan hehehe..” ang sabi ko habang nakayakap pa rin sa kanya.

Nag-Woooaaahh.. Naman yung mga tao sa court na parang sinasabing ang swerte ni Ivan. Swerte talaga siya, joren na to noh.

Grabe! Kahit amoy pawis siya. Ang lakas pa rin ng dating. Lalaking lalaki ang amoy. Mas lalo akong naiinlove sa kanya. Teka. Ano yung mahabang nakadikit sa bandang bewang ko? Ramdam na ramdam ko eh.. Mukhang hindi pa siya buhay pero ang haba talaga.

Tiningnan niya lang ako mula ulo hanggang paa at hindi na pinansin.

Ano ba yan. Walang reaction?

Nakasimangot akong humiwalay sa kanya at tumabi. Iniwan niya kase ako sa pwesto ko at lumipat siya sa kabilang side ng court.

Kainis!

“Witwiw! Ayaw ata sayo ni Ivan eh. Gusto mo sakin ka na lang? Magaling ako sa kama” nilapitan ko siya at hinampas ng bag ko.

“Bastos!” sabay irap ko sa kanya at bumalik na ako sa mga kagrupo ko.

Nakasimangot lang ako whole time ng praktis namin. Malapit na kase ang sport feast kaya pinaghahandaan namin ang program. Opening day kase kaya kelangan may magperform ng kung anu-ano ganun. 1 week din yun.

Habang nakukuha na namin yung steps ay napansin ko na tapos silang magpraktis ng basketball. Nakaupo na sila sa riser at mukhang pinapanuod kami. This is it! Kelangan kong magpasikat kay Ivan. Gusto ko maturn on siya sa akin.

Mas lalo kong ginalingan ang pagsayaw ko.

“Ivan panoorin mo ko!” sigaw ko sa kanya.

Napailing lang ito siguro sa hiya.

“Wow pare. Ang swerte mo naman kay Joren. Ikaw talaga ang Gusto hahaha..” biro sa kanya ng mga ka-teamate niya at bigla silang nagtawanan. Mukha namang hindi naging masaya si Ivan sa biro nila.

“Wala akong pakialam kahit mapa-sainyo pa yan. Hindi ako bakla pwede ba para lokohin niyo ko diyan!” iritadong sabi nito.

Natahimik silang lahat ganun din ako. Mukhang wala siya sa mood makipagbiruan. Buong praktis tahimik lang ako. Nanuod pa rin sila sa amin pero dahil maggagabi na kaya yung iba ay nagbihis na at umalis na. Hindi rin naman nagtagal at tinapos na ni Bill ang praktis namin. Bukas na lang daw ulit. Inaantay na daw kase siya ni francis. Ano kaya feeling ng ganun noh? Yung may naghihintay sayo para ihatid ka pauwi. Ewan. Nakaka-BITTER.

Si Ivan naman hindi ko na nakita. Kinuha ko na ang bag ko at dumiretso sa c.r para magbihis. Ayoko talagang bumabyahe ako ng amoy pawis. Concious ako sa sarili ko. Ayokong maamoy nila akong mabaho kahit di ko sila kakilala.

Pagpasok ko sa loob ng c.r ay sinara ko agad ang pinto. Maliligo muna ako. Baka kase may pumasok na manyak na lalaki. Virgin pa ko noh. Sabagay wala na namang tao dito maliban sa akin at sina francis at bill naman sa labas nag-aayos.

Maliwanag din naman ang ilaw dito sa C.r dahil sa bumbilya nito kaya hindi ako natatakot.

Hinubad ko na ang suot kong t-shirt at shorts saka nagtapis lang tuwalya sa buong katawan ko. Lumapit na ako sa shower room. Tatlo kase ang shower room dito pero napakunot lang ako ng noo ng biglang bumukas ang tubig sa kabilang room. Natakot ako bigla at the same time nacurious kung sino yung taong nagbukas ng shower kaya nilakasan ko ang loob ko para lumapit sa isang room. Baka mamaya multo pala yun. Ang makikita mo lang kase ay yung paa ng tao. Pagkalapit ko ay yumuko ako para silipin ito at may paa nga akong nakita. Tao nga siya.

Dahan dahan pa akong lumapit at marahang binuksan ang pinto para silipin kung sino siya.

Really? Hindi siya naglolock ng pinto? Sabagay mga lalaki nga naman sila saka gabi narin sino nga bang papasok dito.

Pagsilip ko sa loob ay nanlaki ang mata ko. As in, nanlaki talaga dahil si Ivan pala ito. Kitang kita ko ang matipuno niyang likuran at ang matambok niyang pwet at malalaking binti dahil sa paglalaro nito ng basketball. Nahulma siya ng maayos.

Dumadaloy pa sa likod nito ang bula ng shampoo na nanggagaling sa buhok niya.

Napatitig lang ako sa ganda ng tikas at tindig niya. Hindi ko alam pero nag-init ako. Ngayon lang ako nakakita ng hubad na katawan ng isang lalaki. I mean yung ganito, yung malapitan.

Hindi ko na alam kung ilang minuto akong nakatingin sa Likuran niya. Nagising na lang ako ng bigla itong humarap sa akin at laking gulat ko ng bigla itong magsalita.

“A-anong ginagawa mo dito? Sinisilipan mo ba ako ha!” gulat at galit na sigaw nito sa akin.

Mas lalo pang nanlaki ang mata ko ng makita ko ang malaki, mataba at mahaba niyang pagkalalaki. Sobrang ganda ng porma nito na parang makopa na nababalot ng makapal na buhok. Biglang namula ang mukha ko at para akong naubusan ng hininga.

Pinagpapawisan na rin ako.

“Tinantanong kita. Anong ginagawa mo dito! Binobosohan mo ba ako ha!” gigil na gigil na sigaw nito sa akin. Kitang kita mo ang inis at galit sa mukha niya.

“Ganyan kana ba kadesperadong bakla ka para silipan ako ha?!”

“H-Hindi—”

“Tt ko lang ba ang hanap mo! Eto ba. Ha! Eto lang ba ang gusto mo? Sige ibibigay ko sayo para tigilan mo na akong bakla ka!!!” at marahas niya akong hinila papasok ng shower room at malakas na sinalya sa pader. Napangiwi lang ako sa sakit. Basang basa na rin ako ng tubig.

Para siyang demonyo sa galit.. Bigla akong natakot.

Itutuloy…

---

Ano na kaya ang mangyayari kay joren?

Eto na ba yun?

50 votes po ulit para sa next chapter.

Dahil po sa votes niyo namomotivate ako lalo at pinapatunayan niyo sa akin na inaabangan niyo talaga ang kwentong ito. Saka para na rin po matagal tagal ang Update ko hehehe…

Please help me spread and share my stories :)

Salamat po sa suporta… See you on my next update :)

SLL 3

Warning!! Rated SPG!!

---

Joren’s

POV

“I-ivan s-sandali. Nasasaktan ako” ang sabi ko habang mahigpit ang hawak nito sa tigkabila kong braso.

“Tt ko ang gusto mo diba?”

“M-mali ka ng iniisip—”

Tinulak niya ako patalikod at malakas na sinalya sa pader. Hindi ko alam pero ang sakit ng pagkakatulak niya.

Diniin niya ang kanyang katawan sa akin. Ramdam na ramdam ko ang kanyang pagkalalaki sa likuran ko.

“Ivan teka!”

Hindi niya ako pinapakinggan.

Naramdaman ko na lang na tinututok na niya ang kanyang ari sa butas ko.

“Ivan virgin pa ako!!” ang biglang sabi ko. Tumigil siya saglit.

“Ah talaga? Ang swerte ko naman pala”

“Ivan kinakabahan ako—aarrgghh!!” ang daing ko ng bigla niyang ipasok ang ari niya sa butas ko.

“Tumahimik ka! Eto ang gusto mo diba? Eto!” at gigil na gigil niya akong tinira na wala man lang pampadulas sa ari niya. Sobrang sakit. Ang haba at ang laki pa naman ng ari niya. Halos himatayin na ako sa sakit. Patuloy lang siya sa pagtira sa akin. Para siyang sinapian ng kung anong masamang espiritu dahil sobrang lakas ng pagkakatira niya sa akin.

Habang gigil na gigil siya sa kanyang ginagawa ay naramdaman ko naman ang pagdaloy ng dugo ko sa binti ko. Nahihilo na rin ako.

“Eto diba?” ungol niya.

“O-oo Ivan. S-sige pa. Ahhh..” ungol ko din. “Tirahin mo pa ako ahhh.. Ang sarap ivan”

Tinulak niya ako paluhod, pa-dog style. Pumwesto siya sa likuran ko. Napansin niya siguro ang dugo sa butas ko. Ngumisi siya at tumingin sa akin.

“Fck mo na ako Ivan. Ahhh… Sht!” hiling ko dito bigla niyang pinasok ang ari niya kaya hindi ako nakapag handa.

“Ang haba at ang laki Ivan.. Ahhh..Ahh..” sunod sunod na ungol ko ng mas lalo pa niyang binilisan ang patira sa akin.

Halos sabayan ko na siya sa pagsayaw ng katawan ko. Nagdedeliryo na rin ako sa sarap at sakit. Ganito pala ag pakiramdam ng mabottom. Masakit sa una pero masarap habang tumatagal at nakakabaliw.

“Sige pa Ivan ibaon mo pa ahhh.. Sige pa ahhh.. F*ck!”

Bumilis ng bumilis ang pag kadyot niya sa akin hanggang sa bigla na lang itong bumagal.

“Ahhh.. Hmmm.. Ahhhmm..” sunod sunod na mahihinang ungol niya at naramdaman ko na lang na nilabasan na siya sa loob ko. Mainit ang likidong lumabas sa ari niya pero masarap.

Tahimik lang siya. Tumayo ito at hinila niya ako patayo.

“Umalis kana! Nakuha mo na ang gusto mo diba? Umalis kana sa harapan ko at wag na wag ka ng magpapakita pa sakin. T*ng *na mo!” tinulak niya ako ng malakas palabas ng cubicle.

Napayuko lang ako. Hay! Huminga ako ng malalim at pumasok sa isang bakanteng cubicle. Narinig ko rin ang mabilis niyang paglabas ng c.r. naiwan akong mag-isa dito.

Para akong baliw na pangiti-ngiti habang dinadama ko ang pagtulo ng tubig sa katawan ko. Nagsex ba talaga kami ni Ivan ko? Kami na ba? Akin na ba siya?

OMG!! Ang laki at ang sarap pala ng ari niya. Sana maulit-ulit. Gusto ko naman siyang masubo. OMG!! Crush na din ba ako ni Ivan ko?

Masaya akong naligo at nagbihis baka sakaling maabutan ko pa siya sa labas. Tatanungin ko lang siya kung anong ibig sabihin ng ginawa namin. Naiinlove na ba sa akin si Ivan? Grabe. Tiyak na hindi maniniwala sa akin sina Aseya at Coco kapag kinwento ko sa kanila ito.

Paglabas ko ng C.r ay wala na sila Bill at Francis kaya tumakbo ako palabas ng parking lot at nagbabakasakaling nandoon pa siya pero wala na doon ang sasakyan ni Ivan. Hay sayang. Napanguso lang ako at nagsimula ng maglakad.

Ngayon ko lang napansin na parang medyo weird ang paglalakad ko kase para akong nasakang ng konti tapos parang feeling ko may nakapasok parin sa ano ko.. ramdam kong nandoon pa rin yung junjun ni Ivan. Waaahhh.. Eto ba epekto nun? Epekto ng navirginan?

Tumingala ako sa langit. Ang daming bituin. Grabe mga stars. Sabi ko sa inyo eh mahal ako ni Ivan ko. Pakipot lang yun.

Sumakay na ako ng tricycle pauwi sa amin. Maaga pa naman kaya hindi ako mapapagalitan nila mama.

Pagbaba ko ng tricycle ay nagbayad lang ako at masayang pumasok sa loob ng bahay. Naabutan ko sa kusina sina mama at papa. Inaantay kase nila akong kumain ng hapunan.

Lumapit ako sa kanila at humalik sa mga pisnge nito.

“Oh.. Mukhang masaya ka anak. Kamusta ang praktis niyo, ayos ba?” tanong ni mama.

“Opo Ma”

“Eh bakit ka nga masaya anak?”

“Secret” ani ko.

“Tama na yan. Kumain na tayo” ang singit ni papa. “Ikaw joren ha. Iba ang saya mo ngayon. May nangyari bang maganda sayo?”

“Meron po, Pa. Pero secret hihihi..” naupo na ako sa tapat nila.

Pinagsalin ako ni papa ng kanin at ulam.

“Thanks Pa” ang nakangiting sabi ko.

“Hoy erik. Masyado mo ng bine-baby yang anak mo! Kaya lumalaki yang pabebe eh” suway ni mama dito. Napasimangot lang ako. Panira moment naman si mama eh.

“Hayaan mo na Hon. Nag-iisa lang natin siyang baby boy at baby princess hahaha..” tawa ni papa. Kainis.

“Pa.. Baby princess talaga? Yuck! Eww!! Baby boy na lang pwede” ang nakasimangot na sabi ko.

Pinagkaisahan lang naman po nila akong dalawa. Opo, pinagtawanan nila ako.

“Sige Ma, tawa lang kayo” ang nakangusong sabi ko.

“Nakakatawa ang mukha mo anak hahaha..” ani ni mama.

Hindi ko na sila pinansin kumain na lang ako. Hindi rin naman nagtagal at tumigil na ang mga baliw kong magulang sa kakatawa.

“Binibiro ka lang namin anak eto naman di mabiro” saad ni papa. Inirapan ko lang siya hahaha..

Nagpatuloy na kami sa aming pagkain.

“Anak wala ka bang binili o ipapaluto sa akin para bukas?” tanong ni mama. O diba ang supportive sabi sa inyo eh.

Ay shet! Oo nga noh!

“Wala po eh.. Di na ako nakadaan sa palengke kanina saka gabi na rin po kami natapos ng sayaw. Ano po bang meron tayo diyan sa ref?”

“Hon diba may ginawa kang lumpia kanina?” tanong ni papa kay mama.

“Ay oo. Gusto mo ba yun anak?”

“Sige po. Yun na lang po ang dadalhin ko bukas para kay Ivan. Salamat po talaga mama at papa ha. Ang swerte ko po sa inyo”

“Wala yun anak. Basta suportado ka namin ng papa mo sa lahat ng gusto mo”

“Thanks Ma, thanks din Pa”

Ngumiti lang sila sa akin. Masaya naming pinagsaluhan ang hapunan. Nakakatuwa lang kase kahit matanda na sila para ko lang silang kabarkada pagdating sa kulitan.

Matapos kong kumain ay dumiretso na ako sa kwarto ko. Kinuha ko agad ang picture frame ni Ivan sa mini table ko at humiga sa kama. Tinaas ko ang picture nito at tinitigan ang gwapong litrato ni Ivan.

Hanggang ngayon kinikilig pa rin ako tuwing iniisip ko na nagsex kami ni Ivan. Grabe. Grabe talaga.

“I love you Ivan. I can’t wait na ipakilala kita kana mama at papa. Alam kong mahal mo na ako. Panghahawakan ko yung nangyari sa atin bilang tanda ng pagmamahal mo”

OMG. Namumula ako sa kilig. Parang feeling ko nakapasok pa rin yung ano niya sa ano ko waaaaahhh!!

Tinitigan ko lang ang litrato niya hanggang sa makatulog ako.

---

“Talaga? Weh?” ang di makapaniwalang sabi ni Aseya.

“Oo nga gaga. Mahal ako ni Ivan may nangyari nga sa amin diba?” pagpupumilit ko.

“Alam mo girl ambisyosa ka rin minsan eh?” inirapan ko lang si Aseya.

“Bahala ka kung ayaw mong maniwala basta ako? Masaya ako”

“Teka! Tama ba yung narinig ko? May nangyari sa inyo ni Ivan?” ang sabi ni Coco ng makaupo siya sa katabing upuan namin.

“Oo. Bahala ka kung ayaw mo ring maniwala”

Tinatamad na kase akong magpaliwanag sa kanila. Di kase sila naniniwala sa akin patungkol kay Ivan.

“Ang hirap lang kasing paniwalaan joren. Alam mo naman kung gaano ka niya ka ayaw diba tapos sasabihin mo sa amin na gusto ka niya at ang mas malala pa dun eh may nangyari sa inyo?” ang sabi ni Aseya. Sabunutan ko na kaya itong gagang ito hahaha..

“Whatever basta ako happy ako kagabi”

Dumating na si maam.

Hindi ko na rin naibigay kanina ang baon kong lumpia para kay Ivan. Paano kase ang sarap sarap ng tulog ko kagabi tapos ang ganda pa ng panaginip ko. Grabe. Alam niyo yun? Yung masaya lang kayong dalawa ni Ivan kahit sa panaginip lang. Hayss..

Lunch break na kaya nagpaalam ako agad kana Aseya at Coco na pupuntahan ko lang saglit si Ivan para ibigay itong lumpia. Pumayag naman sila at aantayin na lang daw nila ako sa canteen.

Takbo at hingal ang inabot ko para lang hanapin si Ivan. Labasan na rin kaya siguradong nasa parking lot na siya. Bihira kase yun kumain dito sa canteen. Mas gusto niyang kumain sa labas. Buti naman at naabutan ko siya sa parking lot. Mukhang mag-isa lang siya hindi niya kasama si Francis.

“Ivan sandali!” ang hinihingal na tawag ko dito. Parang wala lang siyang narinig. Pagtigil ko sa harap nito ay agad kong inabot ang dala kong tupperware.

“May dala akong lumpia para sayo. Sana magustuhan mo” ang pa cute na sabi ko.

Lumingon ito sa akin at ngumisi.

“Ano pa bang gusto mo ha!” sikla nito sa akin. “Diba sabi ko wag na wag ka ng magpapakita sa akin! Kapal din naman ng mukha mo!” napakagat lang ako ng labi ko. Ang sakit nun ah.

“I-ivan g-gusto ko lang naman ibigay sayo itong lumpiang dala ko”

“Wala akong pakialam sa lumpiang dala mo. Tng ka! Ayoko nga sayo. Diba nakuha mo na ang gusto mo. Nabitin ka ba kagabu kaya lumalapit sa akin ngayon ha! Grabe! Sobrang desperado mong bakla ka” umiling naman ako agad.

“Mali.. Mali ka ng iniisip Ivan. Gusto ko lang sanang ibigay sayo itong lumpiang dala ko. Gawa ito ni mama”

Malakas niyang tinabig ang dala kong tupperware. Natapon ito sa semento.

“Naririndi na ako sayo sa totoo lang. Sawang sawa na ako sa pagmumukha mo! Gustong gusto na kitang sapakin sa totoo lang para tigilan mo na ako pero hindi ko magawa dahil nasa school tayo. Para magising kana diyan sa katangan mo—” agad ko siyang pinutol.

“Anong ibig sabihin ng nangyari sa atin kagabi ha? Diba mahal mo ako. Mahal mo ako kaya natin ginawa yun diba Ivan?”

Ngumiti siya ng payak.

“Grabe. Wala akong masabi sa katangahan mo joren. Yung nangyari sa atin? Libog lang yun. Wala lang yun. Isa yung pagkakamali na dapat ng kalimutan dahil isa siyang masamang pangyayari sa buhay ko. Kaya kung iniisip mo na mahal kita? Nagkakamali ka dahil may girlfriend na ako!”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nanigas din ako sa aking kinatatayuan. Natahimik kaming dalawa. Ngumiti ako sa kanya at dahang dahang pinagdadampot ang lumpiang nagkalat sa sahig.

“Pasensya kana Ivan kung hindi mo nagustuhan itong dala kong lumpia. Wag kang mag-alala. Sa susunod aalamin ko na kung anong ayaw at gusto mo. Sige aalis na ako. Pakabusog ka ha, hehehe” tumakbo ako agad pero tumigil din ako at lumingon sa kanya.

“Ivan mag-ingat ka sa pagdadrive. See you soon”

At tuluyan na akong umalis. Dumiretso ako sa isang c.r at naghilamos. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin.

“Uy.. Uy.. Uy.. Ano yan joren ha? Ano yan?” ang sabi ko sa sarili ko habang tumatawa. Pagkausap ko sa salamin.

“Hoy gaga ka. Ano yang tubig sa mata mo? Umiiyak ka ba ha?” ang sabi ko habang tumatawang pinupunasan ko ang luha ko. Eto ang first time kong umiyak kay Ivan.

Naghilamos ulit ako habang mahinang humihikbi.

Naramdaman ko namang may tumabi sa akin. Naghugas siya ng kamay. Tiningnan niya ako. Iniwas ko naman ang tingin ko para hindi niya mahalatang umiiyak ako. Ayoko kasing may nakakitang umiiyak ako.

“Minsan talaga magandang ihilamos mo yang nararamdaman mo para maging fresh sa pakiramdan after nito” tahimik lang ako. Tumingin ulit siya sa akin.

“Maganda yang mga mata mo kaya dapat hindi ka umiiyak”

“Pakialam mo!” pagsusungit ko dito. Natawa lang siya.

“Ok. Ok. Hahaha..” pagsuko niya.

“Paepal!”

“Ang sungit mo naman miss”

“Hindi ako miss”

“Alam ko. Para ka kasing miss kung magsungit hahaha.. Pero ok lang, cute ka naman eh”

“Umalis ka na ngang lalaki ka. Nakakabadtrip ka” simangot ko dito.

May kinuha siya sa kanyang bulsa at ibinigay sa akin.

“Eto panyo oh. Ipunas mo diyan sa uhugin mong sipon hahaha..” inagaw ko naman sa kanya yung panyo. Lakas niyang mang-asar ah.

“Che! Umalis kana nga.. Kainis to” at ipinunas ko sa mukha ko yung panyong ibinigay niya sa akin. Sayang eh. Kelangan ko rin ito ngayon.

“Ako nga pala si Ish.. Yummy at masarap.. Masarap kung magmahal”

Ha? Ano daw? Lakas naman ng fighting spirit niya. Inirapan ko lang siya. Nginitian niya naman ako.

“Joren” ang walang ganang pagpapakilala ko. No choice eh. Nagpakilala na rin ako. Ang sama ko naman diba kung hindi ko sasabihin ang pangalan ko gayong nagpahiram siya ng panyo sa akin.

“Alam ko. Ikaw lang naman ang pinaka-attractive na dancer sa school na ito”

“May gusto ka ba sa akin Ish?” diretsahang tanong ko.

“Paano kung sabihin kong Oo?”

“Well sorry ka na lang kase si Ivan lang ang gusto ko”

“Alam ko. Siya lang naman kase ang nakikita mo” ngiti nito sa akin. “Siya rin ang dahilan kung bakit ka umiiyak ngayon diba?”

“Stalker ba kita?” pag-iiba ko sa usapan.

“Actually taga hanga mo ako” Ngiti nito sa akin.

Gwapo si Ish. Teka. Parang may kamukha siya. Oo nga may kahawig siya. Hays. Nevermind na nga lang.

“Salamat pero wag kang umasa”

“Tulad ba ng ginagawa mo kay Ivan?” ngisi nito sa akin.

“Duh? We’re not close” irap ko dito.

“Sungit” tawa nito.

Kung hindi ko lang gusto si Ivan malamang sa malamang magugustuhan ko itong si Ish. Attractive din kase siya pero si Ivan kase talaga ang gusto kong mapangasawa.

“Sige na. Una na ako Joren. Make sure na wala ka ng eleven diyan sa ilong mo ha, sayang ang kacute-an mo kung uhugin ka!”

“Abat!” ayon umalis na siya. Buti naman at umalis na siya, panira siya ng moment ko.

May 20 minutes pa naman ako para mag lunch break kaya dali dali akong dumiretso sa canteen. Naabutan ko doon sila Aseya at Coco na tapos ng kumain.

“Hoy gaga ka. Sabi mo saglit ka lang pero anong petsa na?” sermon sa akin ni Aseya.

“Sorry natagalan lang ako”

Ayokong i-open sa kanila yung nangyari sa amin ni Ivan. Wala rin akong ganang makipag-usap. Alam ko namang hindi nila ako ipagtatanggol. Sesermonan pa nila ako kaya minabuti ko na lang na manahimik.

Buong maghapong nanatili lang ako sa room namin. Magpapahinga muna ako kay Ivan pero hindi ako susuko. Alam kong mahal niya ako at panghahawakan ko yun.

Pagkatapos ng klase ay dumiretso na kami ni Bill sa praktis. Kinakausap pa niya ako pero parang wala ako sa sarili ko. Pagkarating namin sa School gym ay naabutan namin doon ang mga basketball player na nagpapraktis. Sinulyapan ko lang si Ivan at dumiretso na sa mga kagrupo ko.

Naupo muna ako sa isang bench at pinagmasdan ang nag-uusap na sina Francis at Bill. Ang saya nilang tingnan. Makikita mo sa mga mata nila ang tuwa at galak na nanggagaling sa puso nila. Punong puno sila ng pagmamahal. Paano kaya tumagal ang relasyon nila? Ang hirap lang kasing paniwalaan sa tulad namin.

True love waits pero hanggang kelan ako maghihintay na mamahalin niya ako?

Ivan hindi pa ba sapat yung mahabang taong paghihintay ko para mahalin mo ako?

Haaaayyy….

Anong pinagsasabi mo diyan Joren ha? Hindi ikaw yung klase ng tao na sumusuko tandaan mo yan. Tama ka. Hindi ako basta basta sususko.

Pagkatapos ng praktis namin ay sinundan ko lang si Ivan hanggang parking lot. Hindi ko siya nilapitan o ano. Pinagmasdan ko lang siya hanggang makaalis ito. Gusto ko lang siyang masiguro na ligtas siyang umalis.

Dumaan rin muna ako sa palengke para bumili ng mga pagkaing ibibigay ko sa kanya bukas.

---

Kinabukasan..

“Ivan para sayo. Fried chicken” ang sabi ko.

Nandito ako ngayon sa room nila. Tiningnan niya lang ako ng masama.

Tumayo ito at lumabas ng room nila. Yumuko lang ako.

“Ahmm.. Pabigay na lang kay Ivan ah. Sige alis na ako” paalam ko sa kanila.

Sumunod na araw

..

“Leche flan. Ako gumawa niyan. Nagpaturo ako kay mama” ang nakangiting sabi ko.

Hindi niya ulit ako pinansin. Iniwan niya ulit ako.

At sumunod pa ang maraming araw

..

“Ivan sabi ni mama magugustuhan mo daw itong beef steak. Masarap magluto si mama” ang sabi ko.

Tulad ng mga nagdaang araw, iniiwasan niya ako.

Nagdaan pa ang mga mga araw at linggo na hindi ko siya tinigilang bigyan ng pagkain para ipakita sa kanya na seryoso ako.

Pinanindigan ko na hindi ko siya susukuan. Mahal na mahal ko talaga si Ivan at ayokong masayang lang ang ilang taon na ginigul ko sa kanya para sumuko lang.

At ngayon mag-iisang buwan na matapos yung nangyari sa amin ni Ivan sa cr.

Nandito ako ngayon sa harapan niya.

“Ahmm.. Ivan, wala akong nadalang ulam ngayon eh. Pero wag kang mag-alala ha may dala naman akong assorted fruits” sabay abot ko sa kanya ng tupperware na may lamang prutas.

Tiningnan niya lang ako. Yung blankong tingin.

Ngumiti naman ako.

“Wag kang mag-alala hindi kita guguluhin. Ibibigay ko lang sayo to. Sige alis na ako” nilapag ko sa table niya yung tupperware at umalis na ako. Sinilip ko pa siya sa bintana ng pinto nila. Wala siyang reaksyon. Pinatong niya lang yung tupperware na bigay ko sa katabing upuan niya.

Napabuntong hininga lang ako at bumalik na sa room namin.

Habang nagkaklase si maam ay hindi ako makapag-focus. Hindi ko alam kung bakit. Parang sumasakit rin ang likod ko at ang ulo ko. Pinilit ko na lang makinig kay maam at hindi na pinansin ang mga nararamdaman ko.

After ng buong klase ay diretso praktis na kami.

“Joren Ok ka lang ba? Pawis na pawis ka ah”

“O-ok lang ako Bill medyo nahihilo lang ako at nasusuka” ang sabi ko sa kanya saka ngumiti.

“Sigurado ka? Gusto mo umuwi kana?”

“Hindi. Hindi. Ok lang ako hehehe.. Malapit na ang Sport feast natin. Gusto kong maayos ang sayaw natin sa opening program”

Walang nagawa si Bill sa pagpupumilit ko kaya patuloy kami sa pagpapraktis.

Pero kahit ganun nahihilo pa rin ako at nasusuka. Nanghihina ako ng hindi ko nalalaman. Basta ang alam ko lang ay napaupo ako sa semento at tuluyan ng nawalan ng malay.

“Joren!!!”

Itutuloy..

---

Sana po nagustuhan niyo :)

50 votes po ulit para sa next chapter para naman matagal tagal ulit ako makapag-update hehehe..

Please spread and share my stories salamat :)

SLL 4

Otor’s Note: Guys pagpasensyahan niyo na si otor kung hindi mag mukhang doktor yung nagsasalita ha. Wala kase akong kaibigang doktor at hindi ko alam kung paano sila makipag-usap sa pasenyente.

Ayoko po talaga sa Hospital hahaha.. Kaya sana intindihin niyo na lang. At yung mga nakalathala po diyan ay based on my research at may mga totoong case po siya bale pinagbasehan ko lang.

Btw. Hope na-explain ko siya ng malinaw.

Enjoy reading :)

---

Joren’s POV

Nagising na lang ako na nandito na ako sa loob ng school clinic namin.

Wait. Yung praktis namin. Agad akong bumangon pero bigla nalang may pumigil sa akin.

“Teka dahan dahan” ang sabi ng lalaki. Pagtingin ko si Bill pala kasama sina Coco at Aseya.

Inalalayan niya akong makaupo.

“Ok kana ba?”

“Ok na ako. Kamusta yung praktis natin?” pag-aalala ko.

“Gaga ka. Nahimatay kana’t lahat yung pagsasayaw parin ang inaalala mo kesa sa kalagayan mo” ang sermon sa akin ni Aseya.

“Sorry naman po. Hindi ba pwedeng nagtatanong lang?” sabay ngiti ko dito. Inirapan niya lang ako.

Bigla namang pumasok si nurse kasama si Francis saka ito lumapit kay Bill at umakbay.

Ang laya nila noh? Ang swerte ni Bill dahil kaya siyang ipagmalaki ni Francis sa iba.

Hay… Ivan ko kelan na tayo? Ano na? Nga nga na lang?

“Kamusta po si Joren?” ang tanong ni Bill sa nurse.

“Ok na naman siya. Kelangan niya lang magpahinga. May praktis pa ba kayo?”

“Meron po pero hindi na po namin papayagan si Joren. Pwede na po ba siyang pauwiin” Ang sabi ni Bill.

Wow ha! Siya na ba ang principal ngayon at siya na ang nagdedisisyon para sa akin.

“Mabuti pa nga” pagsang-ayon naman ni nurse saka ito tumingin sa akin.

“Kung magpatuloy man ang pagkahilo at pagsusuka mo Mister Castillo ay mas mabuting sa doctor kana magpatingin para mamonitor ka nila ng maayos ok ba yun?”

“Sige po nurse salamat po” ang nakangiting sabi ko. Hindi na rin ako makatanggi dahil medyo nanghihina pa rin ako. Gusto ko ng umuwi at magpahinga emotionally at physically.

“O siya sige. Buti na lang at nandito pa ako sa school at naasikaso kita” ang sabi pa ni nurse sa amin.

Sabay sabay na kaming lumabas ng school clinic at nagpaalam na sa isa’t-isa. Ganun din si nurse sa amin.

Tumingin naman ako sa mga kaibigan ko at nagpasalamat sa kanila.

“Guys salamat nga pala sa tulong niyo ha” ang sabi ko sa kanila.

“Ano ka ba wala yun” ang sabi ni Coco. Ngumiti lang si Aseya.

“Teka. Sino nga palang nagbuhat sa akin kanina?”

“Si Francis” ang nakangiting sagot ni Bill. Kaya pala. Hmmm.. Nahiya naman ako.

“Salamat Francis ah” ang nakangiting sabi ko.

“Wala yun, ang bigat mo pala hahaha” biro nito sa akin.

“Sira” simangot ko.

Hindi rin nagtagal at nagpaalaman na sa amin sina Coco at Aseya. Siniguro muna nila na maayos talaga ako bago sila umalis. Hay! I love my friends.

“Mauna na kami friend ha. Bukas na lang ulit” ang paalam ni Aseya sabay beso sa akin. Aktong bebeso rin si Coco ng Pigilan ko siya.

“Hep! Ikaw rin bebeso?” ang di makapaniwalang tanong ko.

“Tsk! Wag na nga. Badtrip!” at nagtawanan kaming lahat. Hahaha..

Pagkaalis nilang dalawa ay naiwan na kaming tatlo.

“Ah.. Eh.. Sige una na ako. Salamat ulit” ang sabi ko sa dalawang lovebirds na ito. Aktong aalis na ako ng pigilan nila akong dalawa.

“Hep! Hep! Hep! Hahatid ka namin. Hindi pwedeng hayaan ka naming umuwi mag-isa noh. Responsibilidad kita joren tandaan mo yan ako ang lider ng dance troupe na ito kaya obligasyon kong maging ligtas ka pag-uwi mo”

“Eh paano? Saan tayo sasakay?”

“Try mo sa lata. Sa lata ka sumakay kung makakarating ka sa inyo agad” simangot nito. Natawa naman ako.

“Sorry naman. Galit agad? Agad agad?” nakangiting sabi ko hahaha..

Inirapan lang ako ni Bill. Hahaha.. Pikon.

“Malamang sa motor ni Francis” nakasimangot pa ring sabi nito. Bakit ba ang iinit ng ulo ng mga tao ngayon.

“Sa motor niya? Kasya ba tayo?”

“Alam mo joren nahimatay ka lang na shunga kana hayss.. Baka Oo”

“Ewan ko rin sayo Bill. Naiistress ako sayo” hahaha.. Sarap palang pikunin ni Bill. Paano kaya sila nagkakasundo ni Francis? Hmmm.. Love nga naman. Tatanggapin mo lahat para sa taong mahal mo.

Kinuha na ni Francis yung motor niya at mukha namang kasya nga kami. Ngayon lang kase ako makakasakay sa motor. Kainis kase si Ivan eh hindi man lang ako isakay sa motor niya ayan tuloy sa iba ko pa maeexperience to. Kainis talaga.

Eto ang pwesto namin. Si Francis ang driver sunod naman si Bill tapos ako sa huli. Oh diba ang posessive ni Bill. Baka daw chansingan ko pa si Francis. Ewww… Loyal ako noh. Si Ivan lang ang mahal ko.

Tinuro ko ang daan sa kanila papunta sa amin. Habang nasa byahe kami ay panay lang ang kwentuhan namin. Tinanong pa ako nila Bill at Francis kung bakit daw ba ako hinimatay. Kahit ako hindi ko rin alam ang sagot kung ano ba ang nangyari sa akin kanina basta ang alam ko lang sumakit na ang ulo ko at bigla na lang akong nahilo. Medyo weird na nga ang pakiramdam ko nitong mga nakaraang araw eh. Hay ewan. Basta medyo ok, ok na ako.

“Salamat Bill at Francis sa paghatid. Pasok muna kayo if you want..” ang sabi ko sa kanila tapos bigla ko itong binawi agad ng may maalala ako. “Ah, eh next time na lang pala hahaha”

Baka kase sabihin nila kana mama at papa yung nagyari kanina, na nahimatay ako. Jusko! Ayokong mag-alala pa sila sa akin. Kilala ko sila mama at papa, OA ang mga yan. Gusto nila dala agad sa ospital kahit simpleng sakit lang. Ayaw na kase nilang maulit yung nangyari sa akin noong bata pa ako. Alam niyo na yun diba? Saka ang totoo niyan takot talaga ako sa Hospital. Ewan ayoko lang talaga sa lugar na yun.

Hay!

“Grabe. Hindi mo man lang ba kami paiinumin ng tubig or juice or sandwich?” tanong ni Bill. Tumingin naman ako kay Francis.

“Francis diba mas masarap kung softdrinks ang iinumin ng jowa mo?”

“Ha? Eh diba mas masama ang softdrinks sa katawan?” kunot noong tanong ni Francis. Aixt! Slow ba sila? Hindi ba nila gets na ayaw kong maabutan sila ni mama dito. Tiyak na kung anu-ano na namang itatanong nun sa mga kaibigan ko.

“Ahmm.. Ganito na lang. Libre ko na kayo bukas.. Please umuwi na kayo please.. Shu.. Alis na” Halong pagtataka lang ang mababakas mo sa mga mukha nila. Hahaha..

“Bakit ba––” naputol ang sasabihin ni Bill ng biglang bumukas ang pinto namin at iniluwa nito si mama na may dalang Trash bin. Great! Nice! On time.

“O anak. Nandito kana pala” sabay lapag nito ng basura sa gilid ng bahay namin. “Oh.. Sino sila anak?”

“Ah, eh.. Ma, mga kaibigan ko po hehehe.. Si Francis po at si Bill naman po ang lider ng dance troupe namin”

Lumapit ito sa amin. Here we go.

“Ah ganun ba? Nice to meet you mga anak. Kamusta naman si Joren sa School?” eto na nga ba ang sinasabi ko eh. Magsasalita pa sana sila ng bigla kong takpan ang bibig nilang dalawa. Pinanggulatan ko rin sila ng mata.

“Ah Ma, uuwi na po sila. Hindi pa po kase sila nagtotoothbrush kaya bawal po sila magsalita” napakunot naman ng noo si mama ganun din yung dalawa. I know. Ang lame ng dahilan ko. Wala ako maisip eh.

“Diba BILL? Diba FRANCIS? UUUWI NA KAYO?” habang pinanggugulatan ko pa rin sila ng mata. Napatango na lang silang dalawa sa kalokohan ko. Buti naman at nagets na nila yung ibig kong sabihin.

“Uuwi na po kami tita. Next time na lang po tayo magkwentuhan”

“Ah ganun ba? Akala ko ba bawal kayo magsalita?” tanong ni Mader.

“Hehehe.. Sige po tita nice to meet you po” matapos nilang makipagkamay kay mama ay umalis na sila.

Naiwan kami ni mama.

“Anak mag jowa ba yung dalawang yun?” ang tanong ni mama habang naglalakad kami papasok ng bahay.

“Opo Ma. Limang taon na ata sila. Ganun nila kamahal ang isa’t-isa” ang naiinggit na pagkukwento ko. Bigla naman niya akong tinawanan.

“Ma! Anong nakakatawa?”

“Wala anak.. Wala.. Hahaha” ang lakas mang-asar diba?

“Eeehh.. Ano nga po kase yun?” Tumigil si mama sa paglalakad at tumingin sa akin.

“Anak naisip ko lang na simula elementary hanggang Senior High mo stalker ka pa rin ng lalaking mahal mo pero wala pa ring nangyayari. Anak iba ka! Isa kang legend”

Saan naman kaya nakukuha ni mama ang mga ganitong term. Millenials ba siya?

“Ganun ako ka loyal sa taong mahal ko ’Ma. Sinisigurado ko po sainyo na kapag minahal niya ako. Ako at ako lang ang mamahalin niya. Mark my word ’Ma” ang determinadong sabi ko kay mama.

“Ok. May bago ba. Yan din lang naman lagi ang sinasabi mo eh. Walang bago” ang sabi ni Mama.

Napanguso lang ako at pumasok na kami ng bahay. Hay. Minsan supportive, minsan hindi. Yung totoo?

Noong gabi ding iyon ay sabay sabay kaming naghapunan nila Mama at papa. Wala na naman akong masyadong naramdaman. Siguro nga ay napagod lang ako sa praktis namin.

Ini-stalk ko rin muna ang Instagram at Facebook ni Ivan bago ako natulog. Ito lagi ang ginagawa ko everyday and night. Parang hindi buo ang araw ko kapag hindi ko siya nakikita tuwing umaga at tuwing ipipikit ko ang mata ko.

---

Nagising ako noong umaga ring iyon pero bumalik na naman ang pananakit ng ulo ko at pagsusuka. Hindi ko na nga alam kung ilang minuto na akong suka ng suka dito sa c.r eh. Para akong hinang hina na hindi ko malaman. Natatakot na rin ako dahil baka may malubha na akong sakit. Ewan hindi ko na alam. Naghahalo-halo na ang kaba, takot, pagkahilo at pagsusuka ko. Parang hindi ko na kaya.

Narinig ko na lang na kumakatok si mama sa kwarto ko.

“Anak gising na. Tanghali na ba. Hindi ka pa ba babangon diyan” sigaw ni mama mula sa pinto.

Suka pa rin ako ng suka sa bowl.

Bumukas ang pinto hudyat na pumasok na si mama sa kwarto ko. Nahihilo na talaga ako, na natatakot na ewan.

“Anak asan ka?”

“M-Ma!”

Ang huling nasambit ko bago ako nawalan ng malay.

---

Nagising na lang ako na nandito na ako sa Hospital.

“Anak.. Anak buti naman at gising kana.. Ok ka lang ba?” ang nag-aalalang tanong ni mama.

“Opo Ma. Ok na po ako” ang nakangiting sabi ko. Bakas na bakas talaga sa mukha ni mama ang labis na pag-aalala sa akin. Nandito din pala si papa.

“Ok kana ba talaga Anak?” si papa naman ang nagtanonh. “Bakit hindi mo sinabi sa amin ng Mama mo na may nararamdaman kana pala ha? Pinag-alala mo kami alam mo ba yun?” ani ni papa. Ngayon ko lang ulit sila nakitang nag-alala ng ganito sa akin.

“Napagod lang po siguro ako. Wag na po kayong mag-alala” ang sabi ko sa kanila. Bigla namang bumukas ang pinto at may pumasok na Doctor. Isang Babaeng Doctor.

“Magandang Umaga po Mister and Misis Castillo” ang bati ni Dok sa amin.

“Magandang umaga rin po Doktora. Kamusta na po ang anak namin?” tanong ni papa dito.

Lumapit naman sa akin si Dok.

“Ok na naman po ang anak niyo sa ngayon. Buti naman at gising na siya para matanong ko na rin siya kung ano ba talaga ang kanyang nararamdaman” tumingin sa akin si Dok.

“Sige po Dok. Gawin niyo po ang lahat para sa anak namin. Wala pong problema sa pera basta buhayin niyo lang po ang anak ko” ang naiiyak na sabi ni mama. Hay! Sabi sa inyo eh. Ang OA ni mama.

Napangiti lang si Dok sa akin.

“Anong nararamdaman mo ngayon?” ang tanong ni Doktora sa akin.

“Medyo nahihilo-hilo lang po at nasusuka pero ok na po ako” napatango lang si Dok.

“Hmmm.. Noong mga nakaraang araw ba may iba ka pa bang nararamdaman?”

“Meron po. Madalas pong sumakit ang ulo ko tapos yung balakang ko po tapos pakiramdam ko.. lagi akong pagod. Nasusuka at nahihilo na rin po. Ewan ang gulo po” ang sabi ko kay doktora. Sinabi ko na lahat kahit magulo dahil ayoko nang bumalik pa sa hospital na ito.

Bigla namang sumingit si mama.

“Anak bakit? Bakit ngayon mo lang ito sinasabi ha! Paano kung hindi natin ito naagapan pa? Anak naman eh” ang umiiyak ng sabi ni mama. Napaikot lang ako ng mata. Si papa naman ay pinapakalma si mama.

“Relaks lang po tayo Misis Castillo. Wag po kayong mag-alala. Susuriin po namin ng maayos ang kalagayan ng anak niyo para malaman natin kung ano po ba ang dapat nating gawin” ang sabi ni Dok kay mama.

“Sige po Doktora. Gawin niyo po lahat ng test. Ayoko na pong maulit yung nangyari sa anak ko dati. Please lang po Dok. Gawin niyo po ang lahat”

“Opo Misis Castillo. Gagawin po namin ang lahat” tumingin ulit sa akin si Dok at pinagpatuloy ang pagtatanong.

“Kelan mo pa sila nararamdaman?”

“Almost 1 week na po Dok” sagot ko.

“Tuwing kelan ka ba nakakaramdam ng pasusuka?”

“Tuwing umaga at hapon po”

“Hmmm.. Ok. Nahihilo ka rin sabi mo diba?”

“Opo”

“Lagi ka ring nakakaramdam ng pagod at hirap bumangon sa umaga tama ba?”

“Tama po Dok”

“Ilang taon kana nga ba?”

“16 po”

“Wala kana bang ibang nararamdamang sakit bukod sa mga sinabi mo?”

“Wala na po”

Natahimik lang si Dok habang sinusulat lahat ng sinabi ko.

“Ok ganito po Mister at Misis Castillo. Ngayon lang po ako naka-encounter ng ganitong sintomas na kagaya sa isang babae”

“Ano pong ibig niyong sabihin Dok?” tanong ni Papa.

“Noong dinala niyo po dito ang anak niyo kanina ay nakuhaan na po siya ng paunang aid ng mga nurse natin at base naman po sa resulta niya ay ok naman po yung lagay niya. Though yung mga sign and symptoms ng anak niyo ay pareho sa iba’t-ibang uri ng sakit. Pero meron lang po tayong kelangang gawin na test para malaman natin kung tama ba ang hinala ko”

“Ano pong test?”

“Kelangan natin siyang i-MRI para makita natin ang buong imahe ng kanyang katawan. At kung tama po ang hinala ko sa kalalabasan ng test na ito ay saka ko po ipapaliwanag sa inyo ang kundisyon ng anak niyo” ang paliwanag ni Doktora.

“Sige po Dok gawin niyo na po ang lahat. Ang lahat lahat po. Ihahanda na po namin ang pera para makuhaan niyo na agad siya ng test”

Habang nakikinig ako sa kanila ay hindi ko maiwasang matakot at kabahan para sa kalusugan ko. Wala akong kaalam-alam sa mga sinasabi ni Dok basta ang alam ko lang ay natatakot ako sa magiging resulta.

Minonitor nila ako bago nila ako ipasok sa MRI. Kelangan wala daw muna akong kaninin o inumin sa loob ng 4 na oras base na rin sa restriction ng physician ko para daw masuring maigi ang katawan ko at maiwasan ang pagsusuka dahil sa magnetic field at radio waves ng MRI na ito.

Naka scedule na rin ako this day dahil sa kagustuhan nila Mama. Gusto na nila akong gumaling agad. Naipagpaalam na rin nila ako sa mga teachers ko kaya kampante na rin ako at wala ng iisipin pa about sa school. Dedicated kase ako sa pag-aaral kahit ang tanga tanga ko at ang bobo bobo ko pagdating sa pag-ibig.

Hindi ko na idedetalye ang mga nangyari sa loob matapos nila akong i-MRI basta bumalik ulit kami sa hospital room ko at doon hinintay ang resulta ng body scan ko.

Dasal lang kami ng dasal na sana maging ok na ako at sana hindi malala ang sakit ko. Ayokong mag-alala pa sila mama at papa sa akin. Mahal na mahal ko sila.

Makikita daw ang resulta ng MRI ko kundi ngayon ay bukas ng umaga. Kaya mas minabuti na lang nila mama na umabsent sila bukas sa trabaho para bantayan ako. Labis ang pasasalamat ko sa kanila dahil pareho pa silang umabsent para sa akin.

Iyak ng iyak si mama dahil ayaw niya akong makitang nahihirapan at nandito sa hospital, ganun din si papa. Wala akong nagawa para wag silang mag-alala.

Nagstay pa kami sa Hospital buong magdamag na wala pa ring resulta. Doon na rin kami natulog hanggang abutin kami ng kinabukasan.

Hindi rin naman nagtagal at ibinigay din sa amin ang resulta ng umagang iyon.

“Hindi na po ako magpapaligoy ligoy pa sa inyo Mister and Misis Castillo. Tama nga po ang hinala ko. Matagal ko na rin itong pinag-aaralan. Ang anak niyo po ay isang “Intersex” people o kilala rin bilang hermaphrodite. Na kung saan ipinanganak niyo po siyang may dalawang active and full set of male and female reproductive organs“ halos hindi kami makapaniwala sa sinabi ng Doktor.

“P-paano po nangyari yun? H-hindi ko po kayo maintindihan. Ipinanganak ko pong lalaki si Joren na iisa lang ang ari niya. Kitang kita po namin yun noong pinanganak ko po siya” ang hindi makapaniwalang sabi ni mama. Kahit ako hindi rin ako makapaniwala.

“Opo misis Castillo. Tama po kayo. Lalaki pong ipinanganak si Joren at lalaki siya physically at sa birth certificate nito. Saka hindi mo rin po mababakas na meron siyang full set of female reproductive organ dahil nasa loob ito ng katawan niya” ang paliwanag pa ni Doktora.

“Mostly ang mga intersex people o hermaphrodite ay may roong dalawang ari sa panlabas nilang kaanyuan at makikita mo ito agad pero sa case po ni Joren mayroon po siyang ‘Persistent Mullerian Duct syndrome’ o PMDS. Na kung saan ang outside male genitals niya lang ang makikita mo (Penis lang) at nasa loob naman nito ang kanyang full set of female organs including cervix, uterus and ovaries”

“Ano pong ibig niyong sabihin Dok? Ano pong connect nito sa sa kanyang mga nararamdaman?” ang di mapigilang itanong ni papa.

“Active po ang Sperm ng anak niyo kaya anytime pwede po siyang makabuntis pero mukha namang malabong mangyari yun dahil sa alam niyo na” ang nakangiting sabi ni Dok.

“Diretsahin mo na kami Dok”

“Dahil nga po may active ovaries ang anak niyo which is kaya din niyang magproduce ng egg cell at mabuhay sa kanyang uterus o bahay bata ang egg cell na ito. Kaya yung mga nararamdaman po ng anak niyo ay isang sintomas na BUNTIS siya”

Halos manlaki ang mata naming lahat especially sina mama at papa.

“B-buntis ang anak ko?” halos himatayin na si mama sa mga rebelasyon ng Doktor pati na rin ako.

“B-buntis po ako?” ang hindi makapaniwalang tanong ko kay Dok.

“Oo joren. Base sa mga sinabi mo ay halos 1 month ka nang buntis na kung saan dito mo talaga mararamdaman yang mga sintomas ng pagsusuka, pagkahilo at panghihina. Unti-unti na kasing nadedevelope ang fetus sa sinapupunan mo at ang placenta mo ay patuloy ang development kaya normal lang yan”

Para pa rin akong nananaginip.

Buntis ba talaga ako?

“Kelangan mo ng magkaroon ng buwanang prenatal check-up sa iyong OB GYNE. Dahil sa mga susunod pang linggo mas lalong titindi ang iyong nararamdamang sintomas dahil unti unti ng madedevelope ang baby sa sinapupunan mo”

Tahimik pa rin sina mama at papa kahit ako ay hindi pa rin makapaniwala.

Mukha namang napansin ito ng Doktor.

“Mister and Misis Castillo alam ko pong hindi madali para sa inyong tanggapin ito dahil It’s a rare case, a rare condition. Pero kayo lang po ang sasandalan ng anak niyo at ng magiging apo niyo kung sakali kaya dapat tulungan niyo po siya sa sitwasyong ito” ramdam ko ang pag-aalala ni Dok sa akin. Siguro ay naisip niya na baka hindi ako matanggap nila mama at papa dahil sa kundisyon ko.

“Ah.. Eh.. T-tanggap po namin ang kondisyon ng anak ko. Mahal na mahal po namin yan. Na schock lang po kami sa mga nangyayari” ang sabi ni papa.

“O-opo Dok. Tanggap po namin siya. Kami po dapat ang unang tumanggap sa kundisyon ng anak ko dahil anak po namin siya pero ang gusto kong malaman ay kung sino ang ama ng nasa sinapupunan ng anak ko?” ang tanong ni mama.

“Si Joren lang po ang makakasagot niyan” ang sabi ni Dok.

Bigla akong kinabahan at natakot.

Sasabihin ko ba? Paano kung hindi nila matanggap yung ama ng anak ko.

“Sino ang ama niyan anak? Wag ka nang magsinungalin sa amin please anak. Sa dami nang aming nalaman at nasaksihan. Sabihin mo na.. Sino?

Tahimik lang ako. Nakayuko, naiiyak.

“ Ma.. Sorry po.. Si…. si Ivan po ang Ama ng anak ko“ ang umiiyak na sabi ko “

Itutuloy…

---

Hope nagustuhan niyo siya ay nagets.. Pasensya na rin sa late update.

Abangan ang mas kapanapanabik na kabanata hahaha..

50 Votes para next chapter.

Please spread and share my stories salamat

:p

SLL 5

Sabaw itong update ko ngayon sana pagtiyagaan niyo na muna babawi ako next chapter at sana suportahan niyo pa rin itong kwento… Enjoy reading :)

---

Joren’s POV

Tahimik lang sila habang hindi pa nagsisink-in sa kanila ang mga sinabi ko.

“Ah, eh.. Anak seryoso ka ba diyan sa mga sinasabi mo? Baka naman pinapaako mo lang kay Ivan yang dinadala mo dahil patay na patay ka sa kanya diba? Tama ba ako anak?” ang malumanay na may halong pagtatakang tanong ni mama.

Umiling lang ako.

“S-si Ivan po talaga ang ama ng anak ko” ang nakayukong sabi ko.

Mababakas mo talaga sa mukha ni mama na hindi siya makapaniwala. Mukhang nalilito. Mukhang naguguluhan.

“Bakit anak? I mean paano nangyari yun diba hindi ka niya gusto? Saka paano ka niya mabubuntis eh halos ipagtabuyan ka nga ng lalaking yun. Alam ko lahat ng yun anak pero sinuportahan ka pa rin namin ng papa mo dahil mahal ka namin anak. Tapos buntis ka? So ibig sabihin nagsex na kayo. Diba ang bata mo pa para makipagsex ka tapos hindi mo naman alam na may ganyan kang kondisyon kaya ok lang kase wala namang mawawala sayo dahil lalaki ka pa rin noong ipinanganak ka namin. Hindi ko na alam anak. Naguguluhan pa rin ako” ang sabi ni mama. Ramdam ko sa kanya ang lungkot at disappointment.

Nanatili lang akong nakayuko. Tama ba yung mga ginawa ko noon? Ngayon nasasaktan si mama ng dahil sa pagmamahal ko. Nasasaktan siya ng dahil sa akin. Nahihiya ako sa kanya. Iyak ako ng iyak.

“Ma. Sorry… Sorry po.. Hindi ko naman po alam na magkakaganito ako” ang umiiyak ko pa ring sabi. Halos hindi na ako makahinga dahil nahihiya talaga ako sa kanila. Dahil nadissapoint ko sila.

“Pasensya na po Misis Castillo ha kung makikialam na ako sa inyo. Pero hindi po makakabuti para kay Joren at sa baby niya ang umiyak ng umiyak lalo na ang matinding stress. Alam niyo po yan dahil kahit kayo ay naging isang ina rin” ang sabi ni Dok kay mama. Mukha namang natauhan si mama at bigla na lang itong lumapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit.

“Sorry din anak. Sorry.. Patawarin mo si mama ha”

“Opo Ma, opo” ang sabi ko. Hinalikan niya ako sa pisnge.

Pagtingin ko sa gawi ni papa ay napailing lang ito.

“Kelangan kong makausap yang lalaking yan ngayon din!” ang matigas na utos ni papa.

“Pa! Wag na po”

“Anong wag na! Responsibilidad ka niya. Anak din niya yang dinadala mo. Hindi ako papayag. Tawagin mo siya ngayon din. Ayoko sa lahat yung mga lalaking hindi marunong manindigan matapos gumawa ng kalokohan! Mahal kita anak pero hindi pwedeng mag-isa mo yang palalakihin” ang matigas na sabi ni papa.

“Pero Pa..”

“Wala ng pero pero. Tawagan mo siya ngayon din sa ayaw at sa gusto mo! Papuntahin mo siya. Tapos!” at lumabas ito ng kwarto. Ngayon ko lang nakita si papa na magalit ng ganito. Ngayon lang.

“Anak tawagan mo na si Ivan please.. Nakikiusap ako. Mahal ka ng papa mo, alam mo yan. Ayaw niya lang makita kang tinatakbuhan dahil lang sa isang pagkakamali. Ganun ka kamahal ng papa mo anak.. Please tawagan mo na si Ivan. Papuntahin mo na siya dito sa Hospital please anak para hindi na magalit pa sayo ang papa mo” ang pakiusap ni mama.

Napabuntong hininga lang ako. Tinext ko agad sina Aseya at Coco para sabihin kay Ivan na puntahan niya ako dito sa Hospital. Alam kong malabo at hindi madali pero susubukan ko. Pipilitin ko. Ina-update naman nila ako agad. Sino daw ako para puntahan niya ang sabi ni Ivan. Sabi ko gawan nila ng paraan. Sila na bahala gumawa ng rason para puntahan niya ako dito sa Hospital.

Naghintay pa ako ng halos ilang oras pero wala pa rin akong balita kung pupunta ba si Ivan o hindi.

Sinabi rin sa akin ni Dok na mas mabuti pa nga raw na nandito ang ama ng anak ko para maintindihan niya rin daw ang sitwasyon ko at ang anak na dinadala ko. I know mahirap pero sana pumunta siya.

“Paano po Misis Castillo. Babalikan ko na lang po kayo kapag nandito na ang ama ng anak niyo mamaya” ang sabi ni Dok sa amin.

“Sige po Dok. Salamat po ulit sa tulong at sa pagpapaintindi sa amin sa sitwasyon ng anak ko” ang nakangiting sabi ni mama.

“Wala pong anuman. Basta kelangan niyo ng tulong wag po kayong mahiyang lumapit sa akin” ang nakangiting sabi ni Doktora. “O siya. Sige po bibigyan ko muna kayo ng privacy para makapag-usap kayo”

Pagkaalis ni Dok ay nag-usap lang kami ni mama at humingi ulit siya ng sorry dahil pinaiyak niya ako. Si Papa naman ay hindi pa bumabalik mula kanina. Alam kong masama ang loob niya dahil nagpapakatanga ako sa taong alam kong hindi naman ako mahal.

Hay.. Tapos hanggang ngayon wala parin akong balita kay Ivan.

Tinawagan ko na si Aseya para kompirmahin.

“Hello Aseya”

“Hello.. Hello Joren”

“A-anong sabi ni Ivan?”

“Ay naku bes.. Ikaw na kumausap sa kanya. Kanina pa namin siya kinukulit” ang sabi nito. Napasimangot lang ako. “Teka nga. Ano bang nangyari sayo at nandyan ka sa Hospital?”

“Mahabang kwento sis next time ko na lang ipapaliwanag sa inyo. Ang mahalaga ay makapunta ngayon dito si Ivan. Aseya please.. Help me” rinig ko ang pagbuntong hininga niya.

“Sige. Pupuntahan ko ulit si Ivan sa room niya pero this time ikaw na ang kumausap sa kanya ha. Ibibigay ko itong phone ko sa ayaw at gusto niya tapos ikaw na ang bahalang mag-explain sa kanya para pumunta diyan”

“Sige.. Sige.. Salamat Aseya ha. Salamat talaga”

“Wala yun Joren. Kung ano man yan sana maging maayos ka”

Naghintay din ako ng ilang minuto hanggang sa bigyan ako ni Aseya ng signal na nadun na daw siya sa tabi ni Ivan.

Kinakabahan ako na nahihilo na ewan. Sana pumayag siyang kausapin ko siya.

Ilang minuto rin akong naghintay hanggang sa tawagan ako ni Aseya.

“Hello Joren”

“Hello”

“Hay! Eto napilit ko. Nagmakaawa na ako na kausapin ka niya. Libre mo talaga ako paglabas mo dyan”

“Sige.. Sige Salamat talaga Aseya”

“O siya eto na ibibigay ko na. Kaw na bahala”

Narinig kong inabot na niya ang cellphone kay Ivan. Rinig ko din ang pag-uusap nila. Mukhang ayaw pa ni Ivan pero kinuha rin niya base sa pag-“Oo” na lang nito.

“Hello..” boses ni Ivan. Boses niya nga. Eto na..

“Sasagutin mo ba o hindi! Kung hindi ibababa ko na ito” pagbabanta niya. Natauhan na lang ako kaya halos mabulol-bulol ako sa pagsagot.

“I-ivan” ang kinakabahang sabi ko.

“Diretsahin mo na lang ako pwede! Sinasayang mo ang oras ko!” ang naiinis na sabi nito.

“Puntahan mo ko dito sa Hospital” ang sabi ko, bigla siyang tumawa.

“At sino ka para utusan ako ha?”

“Dahil boyfriend na kita” ang biglang sagot ko.

“Wow. Nasubukan mo na bang magpatingin sa Doktor? Baka kelangan mo na”

“Nandito nga ako sa Hospital. Puntahan mo ko please.. Ivan para kay papa lang” pagmamakaawa ko.

“AYOKO!” matigas niyang tugon.

“Ivan please..”

Hindi siya nagsasalita.

“Magagalit sakin si papa. Mahal na mahal ko si papa. Ivan please puntahan mo na ako dito. Ivan please..” ang umiiyak na pagsusumamo ko.

“Ivan…” humuhikbing sabi ko.

“Please.. Kahit ngayon lang. After nito hinding hindi na kita guguluhin”

Iyak lang ako ng iyak habang hinihintay ang sagot niya. Halos abutin kami ng 5 minutes sa telepono na walang usap-usap.

“Saang Hospital yan?”

“T-talaga?” ang masayang sabi ko.

“Sabi ko saang Hospital yan!” sigaw nito sa akin. Napangiti lang ako at sinabi ang location ng Hospital.

“Ivan Salam—” binabaan na niya ako ng tawag.

Napayuko lang ako. Sakto namang labas ni mama sa c.r.

“Anak ok ka lang?” tanong ni mama sa akin.

Inangat ko ang ulo ko at tumingin kay mama.

“Opo Ma” ang nakangiting sabi ko. “Pupunta daw po si Ivan”

“T-Talaga? Edi mabuti”

Tinext namin agad si papa kung nasaan na siya. Sabi namin bumalik na siya dito dahil papunta na si Ivan dito sa Hospital. Nagreply naman agad sa amin si papa. Nandun daw siya sa bahay para kumuha ng damit namin at prutas para sa akin.

Nakakatuwa lang kahit ganun si papa inaalala pa rin niya kami. Kaya love na love ko si papa eh.

Dahil siguro sa pagbubuntis ko ay nakaidlip ako ng hindi ko namamalayan. Nagising na lang ako ng maramdaman kong may humahaplos sa mukha ko. Pagmulat ko si papa pala.

“Musta na ang pakiramdam mo anak?”

“Ok lang po ’Pa. Asan po si mama?”

“Lumabas lang. Nagugutom ka ba?”

“Opo” ang sabi ko.

Pinaghain niya ako ng pagkain at sinubuan. Oh diba? Nakakaiyak. Sobrang spoild ko.

“Pa. Galit ka pa po ba sakin?”

Tumigil si papa sa pagsandok ng pagkain at tumingin sa akin.

“Hindi ah. Hindi ako galit sayo” ang tipid na sagot ni papa.

Pinagpatuloy na niya ang pagsubo sa akin.

“Eh kay Ivan po?”

“Hindi rin”

“Weh? Galit ka papa eh”

“Hayss.. Galit ako sa katotohanang hindi ka niya mahal at hindi ka niya paninindigan” ang sabi ni papa. Napanguso lang ako.

“Mahal po ako ni Ivan. Naniniwala ako doon” ang determinadong sabi ko.

“Anak hindi lahat ng pinaniniwalaan natin ay totoo at mangyayari”

“Ganun po ba yun papa? Basta ako naniniwala ako” ang nakangiti at determinado paring sabi ko.

Hindi na nagsalita pa si papa. Matapos kong kumain ay dinapuan na naman ako ng antok. Nagising na lang ako sa malakas na pagbukas ng pinto.

Pati sina mama at papa ay nagulat din.

“I-ivan?” ang tuwang tuwang sabi ko.

“Sabihin muna kung anong kelangan mo sa akin ng matapos na’to!”

Wala ba siyang Hi, Hello o Magandang araw po man lang? Wala bang ganun?

“Ahmm.. Ivan sina Mama at Papa nga pala” ang nakangiting pagpapakilala ko sa kanya.

Tumingin lang si Ivan sa kanila. Hindi man lang niya binati sina mama at papa.

“Yan ba ang taong mamahalin mo anak? Bastos at walang modo?” ang galit na galit na sabi ni papa.

Nanatili lang tahimik si Ivan.

Tumingin ito sa akin.

“Ano ba kase yun joren ha? At pinapunta-punta mo pa ako dito!” medyo may inis na tono nito.

“Hndi ko kase alam kung paano ko siya sasabihin sayo eh. Pwede bang antayin natin si Doktora para siya ang magsabi sayo?”

“Tsk!” singhal nito.

Napayuko lang ako sa kahihiyan sa magulang ko. Ayokong makita nilang ginaganito ako ni Ivan. Kung kaming dalawa lang, ok lang sa akin.

Natahimik ang buong kwarto. Walang gustong gumawa ng ingay. Hinintay namin si Dok para siya ang magpaliwanag kay Ivan. Natatakot na kinakabahan ako sa magiging reaksyon niya. Aixt!

Hindi rin naman kami binigo ni Doktora dahil nakita na namin siya sa labas ng kwarto ko may kausap lang. Matapos nitong kausapin yung nurse ay pumasok na ito sa loob.

“Magandang gabi po Mister and Misis Castillo. Sayo din Joren” ang nakangiting bati nito sa amin. “Asan na po ang Ama ng bata?”

Nakangiti ko namang tinuro si Ivan sa sulok.

Paglingon ni Doktora ay biglang nanlaki ang mga mata nito.

“A-anak?”

Ha? Ano daw?

Siya ang mommy ni Ivan? Teka. Eh sino yung laging umaattend sa mga meetings at events sa school niya mula noon hanggang ngayon? Wala din siyang ibang kasama sa picture kundi yun din.

“A-anak. I-ikaw ang Ama ng baby ni Joren?” ang tila hindi makapaniwalang tanong ni Doktora.

“Anong Ama ang pinagsasabi niyo diyan? Ano ba kasing meron sa baklang yan at pinapunta punta niya pa ako dito”

“Tumigil ka!” may taas na boses na sabi ni Doktora.

“Bakit hindi niyo na lang ako diretsahin ng makaalis na ako dito”

“Hindi ka pwedeng umalis”

“Edi ako ang aaalis!” tumalikod ito at aktong maglalakad palabas ng biglang magsalita si Doktora.

“Buntis si Joren at ikaw ang Ama!”

Napatigil naman si Ivan sa paglalakad.

Bigla itong tumawa ng malakas.

Tahimik lang kaming tatlo nila mama at papa na nakikinig sa kanila.

“Anong salamangka ang ginamit ng baklang yan sa inyo at pati kayo napapaniwala niyan ha?”

“Watch your mouth young man!”

Napangisi lang si Ivan.

“Paano mabubuntis yan eh kahit sinong baliw na tao hindi maiisip na mabubuntis yan! Pati ba naman kayo nababayaran na rin ng pera para makuha ako? Ganyan na ba sila kadesperado––”

Hindi na nakapagsalita pa si Ivan ng sampalin siya ng malakas ni Doktora.

“Sumusobra ka nang bata ka!” ang gigil na gigil na sabi ni Dok. “Wag na wag mong kakalimutan na Doktor ako at hindi mahirap para sa akin na tanggapin kung ano mang kalagayan ni Joren ngayon. Wala akong pakialam kung ikaw ang Ama ng anak niya o hindi pero wag na wag mo silang babastusin sa harap ko dahil isa rin akong magulang Ivan”

Napahawak lang sa pisnge si Ivan. Halos hindi siya makapagsalita.

“Maupo ka!” sigaw ni Doktora.

“Sabi ko maupo ka!!” mas malakas na sigaw nito. Napaupo naman si Ivan sa bangko. Pati ako ay natakot din. Nakakatakot pala si Dok magalit.

Pinakalma ng kaunti ni Doktora ang kanyang sarili.

“Ipapaliwanag ko sayo ang lahat anak at kelangan mong makinig sa ayaw at sa gusto mo!”

Ayon nga. Nakasimangot lang si Ivan habang pinapaliwanag sa kanya ng kanyang mommy ang kalagayan ko. Sina mama at papa naman ay tahimik lang din at nag-aantay ng susunod na mangyayari.

“Wala na akong magagawa kung maniniwala ka sa amin o hindi pero anak mo yang dinadala ni Joren at magsasama kayo sa iisang bahay sa ayaw at gusto mo”

“Paano niyo nasasabi yan mommy? Bakla pa rin si joren naiintindihan niyo ba yun ha?”

“Eh ano naman? Mahalaga pa ba yun kapag nagmahal kana?”

“Yun na nga eh hindi ko siya mahal!” ang siguradong sabi ni Ivan. Napangiti lang ako. Ang sakit nun pramis. Sa harap pa ng parents ko.

“Pero hindi mo pwedeng pabayaan si Joren at ang magiging anak niyo. Alam kong marami kaming pagkukulang sayo ng Daddy mo pero maniwala ka anak mahal na mahal ka namin kaya sana wag mo ring pabayaan ang magiging anak niyo”

“Paano si Daddy?”

“Papunta na siya dito”

“Ano?!!!” ang sigaw ni Ivan.

“Lower your voice. Wag kang mag-alala baka nakakalimutan mo isa rin siyang Doktor”

P-parehong Doktor ang mommy at Daddy ni Ivan? Grabe ang swerte naman niya.

Hindi rin naman nagtagal at dumating nga ang Daddy nito. Grabe ang gwapo ng Daddy niya. Matanda na rin parang si papa pero ang gwapo at ang tikas ng kanyang itsura. Dadbod.

“Magandang gabi po Mister at Misis Castillo” ang bati ng Daddy ni Ivan sa mga magulang ko.

“Magandang gabi rin po Dok” ang bati nila mama at papa sa kanya..

Nalaman ko na isa pa lang Doktor sa mga matatanda ang Daddy ni Ivan. Diba may doktor para sa mga bata siya sa matatanda.

“Siguro naman po ay nagkausap-usap na kayong lahat dito kanina pa. Hindi na rin ako magpapaligoy-ligoy pa. Bilang isang magulang ay pumapayag kami ng asawa ko na pagsamahin na lang silang dalawa sa iisang bahay. Alam kong mga bata pa sila pero sa tingin ko yung ginawa nila ay alam na nila yun. Para matuto na rin silang maging independent. Wala naman pong problema sa amin kung mag-stay sila sa inyo o sa amin basta ang masisiguro ko sa inyo bilang isang magulang ay dapat yang panagutan ng anak ko”

“Wala pong problema sa amin Dok” pagsang-ayon ni papa.

“Andrew na lang pare”

“Sige Andrew” at nagkamay sila. Tumingin sa akin si Dok.

“Ang cute naman pala ng anak mo pare eh kaya hindi malabong magkagusto ang anak ko sa anak mo” ang sabi ni Dok Andrew sa akin. Nahiya naman ako at namula.

Pagtingin ko kay Ivan ay tahimik lang ito. Yung kaninang palaban ay napalitan ng maamong tupa. Siguro ay takot siya sa Daddy niya.

“Oo naman pare. Mahal na mahal namin yang batang yan”

“Wag kang mag-alala pare. Hindi ako yung klase ng tao na makitid ang pag-iisip pagdating sa sekswalidad ng isang tao. May dinadala man yang anak mo o wala tatanggapin ko pa rin siya sa pamilya ko at sa anak ko” ang nakangiting sabi ni Dok Andrew.

Awww.. Natouch naman ako dun.

“Salamat pare” ang sabi ni papa.

Tumingin naman si Dok Andrew kay Ivan.

“Siguro naman ay nagkakaintindihan na tayo dito Anak?” ang seryosong sabi ni Dok sa kanya.

“O-opo Dad” ang walang pagtangging sabi nito. Bakit ang bilis niyang magdesisyon pagdating sa daddy niya?

“Good. Para hindi naman nakakahiya sa mga magulang ni Joren ay sa kanila ka muna matutulog bago kayo lumipat sa bahay na tutuluyan niyo sa linggo. Kelangan ni Joren ng mag-aalaga sa kanya”

“What?” ang hindi mapigilang sabihin ni Ivan.

“Bakit? May problema ba tayo anak?”

“W-wala po”

“Ok. Alagaan mo yang apo ko”

“O-opo” ang tanging nasabi na lang nito sa ama.

“Paano po Mister at Misis Castillo. Kelangan ko na pong bumalik sa trabaho ko. Gusto ko pa sana kayong makakwentuhan ng matagal pero sa susunod na lang at talagang napakarami ko pang pasyente ngayon. Nice to meet you ulit”

“Salamat ulit pare” ani papa.

Lumapit sa akin si Dok Andrew at hinawakan ako sa ulo.

“Paano Joren. Magsumbong ka lang sa akin kapag may ginawang kalokohan yang anak kong yan ha”

“Opo Dok”

“You can call me Dad”

“O-okay po.. D-dad”

Ngumiti lang si Dok Andrew sa akin at lumapit sa kanyang asawa.

“Ikaw na ang bahala sa kanila Vina lalong lalo na dyan sa anak mo” Ang paalam ni Dok sa asawa bago humalik sa pisnge nito at umalis ng kwarto.

Halos hindi na maipinta ang mukha ni Ivan sa mga nangyayari.

Pagkaalis ni Dok Andrew ay nag-usap pa sila mama at Doktora about sa akin at kay Ivan.

Walang nagawa si Ivan kundi sa amin nga siya tutuloy kasama ko base na rin sa utos ng kanyang daddy.

Ok na naman daw ang kalagayan ko kaya pwede na akong umuwi. Bumalik na lang daw kami dito sa Hospital if may iba pa akong nararamdaman. Binigyan din nila ako ng personal na Doktor para sa pagbubuntis ko. Tutulungan na lang daw ako ni mommy.

Ayon nga. May inayos lang sila konti at umuwi na kami ng bahay kasama si Ivan.

Magkatabi kami ni Ivan sa hulihan ng sasakyan habang katabi naman ni papa si mama sa unahan.

Sobrang tahimik namin sa byahe lalong lalo na si Ivan.

Ako? Eto nakatitig lang naman sa kanya at hindi makapaniwalang makakatabi ko siya sa pagtulog. Hindi ko alam kung anong swerte meron ako at lahat ng plano ko ay sumasang-ayon sa akin.

Sabi ko na nga ba eh. Mahal din niya ako.

Hindi yan papayag kung hindi niya ako mahal diba?

Hay!!!!

Iba talaga ang kamandag ko.

Nakangiti lang akong nakatitig sa kanya.

“Hi asawa ko” ang wala sa wisyong sabi ko.

“Ha? May sinasabi ka?” takang tanong nito.

“Ah, eh..” sasabihin ko ba? Baka magalit siya. Mamaya na nga lang. Alam kong litong lito pa siya sa mga nangyayari baka mabigwasan pa ako. Pero yung pagmamahal ko kahit kelan hindi malilito sa kanya. Ganyan ako ka loyal sa kanya.

Hay… Baka magkaround 2 mamaya if makita ko siyang naka boxer shorts lang at makita ko ulit ang malaki at mahaba niyang…

Waaahhhh.. Kinikilig ako.

Itutuloy…..

---

50 votes para sa next chapter ..

Please spread and share my stories salamat :)

SLL 6

Joren’s POV

“Anak isama mo na si Ivan sa kwarto mo. Alam kong pagod siya buong araw” ang utos sa akin ni mama ng makarating kami sa bahay.

“Opo Ma” ang nakangiting sabi ko. Yung ngiting hanggang langit.

“Wala po ba kayong guest room dito o kahit anong bakanteng kwarto? Baka rape-in lang ako ng anak niyo” ang singit ni Ivan.

Tinaasan siya ng kilay ni mama habang si papa naman ay masama ang tingin dito.

“Ah, eh.. Nagbibiro lang po hahaha..” sabay tawa nito ng payak.

Alam kong labag sa kalooban niya ang mga nangyayari ngayon pero bakit hindi siya tumanggi sa Daddy niya? Halos sagot sagutin na nga niya ang mommy niya kanina pero pagdating sa daddy niya para siyang isang takot na bata.

Hay.. Ayoko munang isipin yan. Hindi naman yan sasama sakin kung hindi niya ako mahal diba?

Grabe lang talaga itong si Ivan. Sobrang pretending.

“Tara sa kwarto ko” ang nakangiting alok ko dito.

“Ay sandali. Dalahin mo muna yung gamot at vitamins ko” utos ko sa kanya. Yiieehh.. Kinikilig ako. Para na talaga kaming mag-asawa.

Nakabusangot itong kinuha ang Vitamins at gamot ko at sumunod sa akin paaakyat ng kwarto.

Pagpasok namin sa kwarto ay nagulat na lang ako ng bigla niyang ibalibag sa kama yung vitamins at gamot ko sabay lock ng pinto. Tiningnan niya ako ng masama. Yung tingin na gustong manakit.

“Anong kalokohan ito ha! Sobra kana! Sobrang desperado mong bakla ka! Ganyan ka ba ka-patay sa akin para makuha ako ha?! Putek na buhay to!” ang gigil na gigil na sabi niya.

Grabe yung takot ko. Yung bilis ng tibok ng puso ko.

“H-hindi naman kita pinilit sumama dito diba?” napangisi lang siya.

“Kung alam mo lang kung gaano kita gustong sapakin ngayon. Kanina pa ako nangingiming bugbugin ka”

“Hindi mo magagawa yan Ivan. May anak tayo”

“Anak? Sa tingin mo sinong Ama ang matutuwa na magkaroon ng anak sa isang baklang tulad mo? Grabe. Hinding hindi ko matatanggap na anak ko yan. Hinding hindi!”

“Ivan wag mo naman sabihin yan. Anak natin siya”

“Anak mo siya pero hindi ko siya anak! Hinding hindi ako magkakaroon ng anak sa isang desperadong tulad mo. Isipin mo na lang na ginagawa ko ito para sa magulang ko. Tapos!”

Kumuha ito ng damit at dali daling pumasok sa cr.

Nanatili lang akong nakatayo. Yumuko ako at ngumiti. Hay! Bawal ka mastress joren para sa baby niyo.

Kumuha na rin ako ng pamalit at hinintay si Ivan na lumabas ng Cr. Paglabas niya ay halos maglaway ako dahil sa sarap ng nakikita ko. Naka boxer shorts nga lang siya at naka white sando. Grabe ang titig ko. Ayoko na siyang mawala sa paningin ko.

“Wag mo kong titigan sasapakin kita”

“Grabe ka naman. Asawa na kita kaya ok lang” ang nakangiting sabi ko.

“Asawa? Nagpapatawa ka ba? Malabong mangyari yun. Sobrang labo”

“Wala ba talaga akong chance sayo?”

“Wala!” mabilis niyang sagot.

Ano ba yan.

Nakanguso akong naglakad papunta sa tapat ng pinto ng Cr ng may maisip akong itanong sa kanya.

“Ahmm.. Ivan kung naging babae ba ako sa simula pa lang. Mamahalin mo rin ba ako?”

Tiningnan niya lang ako mula ulo hanggang paa.

“Oo. Hindi lang kita mamahalin aasawahin pa kita” sabay ngiti nito. Ang sarap naman pagmasdan ng ngiting yun.

Pero sobrang sakit ng sinabi niya. Hay!

“Paano kung nagpasex change ako para sayo. Mamahalin mo na ba ako?”

“Hindi pa rin”

“Bakit?” tanong ko.

“Dahil hindi ka babae”

At dahil doon sa sagot niya. Natahimik ako.

“Ah ganun ba?”

“Oo. Kaya wag ka ng mangarap na mamahalin pa kita. Babae lang ang gusto ko. Yung babaeng totoong makakapagbigay sa akin ng totoong anak” sabay ngiti nito ng malaki.

“Magbibihis na ako Ivan. Mahiga kana sa kama natin” ang sabi ko.

“May comforter kaba diyan o extrang kama? Dito na lang ako sa lapag mahihiga”

“Ayaw mo ba sa tabi ko?”

“Ayoko. Wag ka na lang umasa ng hindi ka masaktan pa” hindi ba niya inisip na nasasaktan na ako o bigyan man lang ng kahit konting pag-asa? Ivan naman eh.

“Magbibihis lang ako” ang sabi ko at pumasok na ako sa Cr.

Tumingin muna ako sa salamin at ngumiti.

Pumikit lang ako at huminga ng malalim.

“Joren ang cute mo” pagkausap ko sa sarili ko. “Siguro ang cute ng magiging baby mo” sabay hawak ko sa tiyan ko. “Biruin mo yun baby. Ang daddy mo si Ivan tapos ako edi sobrang cute mo na niyan. Hindi na kita mahintay. Hay. Gusto na kitang makita baby ko”

Natawa lang ako sa sarili ko. Iba talaga pag baliw kinakausap ang sarili hahaha..

Pagkatapos kong magbihis ay lumabas na ako ng cr. Naabutan ko doon si Ivan na nagcecellphone. Nakaupo siya sa sahig.

“Inaantok kana ba? Gusto mo na bang mahiga?” tanong ko sa kanya.

“Malamang. Tanga ka ba? Hihingi ba ako sayo ng higaan kung hindi pa ako inaantok. Joren matalino ka pero gamitin mo naman!”

“Sorry. Galit agad?” dumiretso na lang ako sa cabinet ko at kinuha doon ang nakarolyong kama.

Ano kayang problema nun? Bakit kelangan nagagalit?

Tumayo si Ivan at inagaw sa akin yung kama.

“Ako na. Mahilo ka pa kasalanan ko pa”

Nakatitig lang ako sa kanya habang nilalatag nito sa sahig yung kama.

“Pengeng unan” utos niya. Kumuha naman ako ng mas magandang unan para sa kanya at inispreyan ko ito ng pabango.

“Anong ginagawa mo?”

“Nilalagyan ng pabango” ang nakangiting sabi ko.

“Tsk! Akin na nga yan! Dami mong alam”

Pagkaagaw niya sa akin ng unan ay nahiga na ito sa higaan niya. Ako naman ay sumampa na sa kama ko. Pinatay ko na rin ang ilaw at tanging lamp shade na lang ang nagbibigay ilaw sa kwarto namin.

Nahiga ako at tumitig sa kisame. Ilang minuto rin ang lumipas hindi pa rin ako dinadapuan ng antok. Iniisip ko kase si Ivan. Nandito na siya sa tabi ko kaya dapat wag ko ng sayangin ang panahon na mapasaakin siya.

“Ahmm.. Ivan pwede bang tabihan mo akong matulog?”

Wala akong narinig na sagot mula sa kanya. Tulog na ata.

“Pssst… Ivan” wala pa ring response.

“Ivan tabihan mo ko dali” ang sabi ko. Bigla siyang tumagilid patalikod sa akin.

Napanguso lang ako. Kainis naman oh. Paano ako makakatulog kung nandito na nga siya. Hawak kamay ko na pero ang layo naman namin sa isa’t-isa. Dapat maglabing-labing na kami ngayon eh. Pabebe pa kase itong si Ivan. Hmmppp.. Kainis.

Bumaba ako ng kama at naupo sa gilid niya.

“Ivan pssst..” kuwit ko sa balikat niya.

“Hoy Ivan tabihan mo ko sa kama dali. Hindi ako makatulog eh” kuwit ko ulit.

“Psstt..” pangungulit ko.

“Ano ba!” ang naiinis na sabi nito.

“Tabihan mo kase ako sa kama”

“T*ng *na mo! Panira ka talaga sa buhay ko eh noh! Patulugin mo naman ako please” saad nito.

“Eh bakit ba ayaw mo?”

“Dahil ayaw ko sayo. Please naman Joren kahit ngayong gabi lang ibigay mo na sa akin ito. Kahit ngayon lang!”

Napanguso lang akong bumalik sa kama. Mission failed. Hay.. May bukas pa naman.

Hinayaan ko na siyang matulog. Ako naman ay pinilit ko ang sarili kong makatulog kahit ayaw ng sistema ko.

---

Nagising na lang ako ng maramdaman kong may naglalakad sa kwarto ko. Nakita ko si Ivan na kagigising lang. Umaga na pala. Napatitig lang ako sa lalaking gwapo. Grabe alam niyo yung hastag na woke up like this? Siya talaga yun. Ang gwapo at ang sarap niya pramis. Yun bang didilaan mo lahat ng parte ng katawan niya at walang sasayangin. Ganun siya kasarap.

Ow sh*t! May pasok nga pala kami ngayon. Inabot na naman ako ng hilo at pagduduwal kaya dali dali akong dumiretso sa cr.

Suka ako ng suka doon. Ni hindi man nga lang niya ako lapitan at hagurin ang likod ko. Aixt! Paano siya magiging mabuting asawa sa akin kung ganun siya?

“Tapos kana bang sumuka diyan? Maliligo na ako. Mahuhuli na ako sa klase ko ano ba!” inis na sabi niya. Bakit ba lagi siyang inis pero gwapo pa rin.

“Sandali lang naman. Nasusuka pa ako at nahihilo eh”

“Kung anu-ano kasing kinakain kaya ayan. Katakawan kase!” sinimangutan ko lang siya.

“Ganito po ang sintomas ng buntis”

“Malay ko ba. Ako ba ang buntis?”

“Hindi. Pero sana inaalam mo kase asawa mo na ako”

“Asawa? Nagpapatawa ka ba? Diba nagkaintindihan na tayo? Hinding hindi mangayayari yun” ang sabi niya.

Sus. Hindi ba niya alam na naka schedule na ang kasal namin. Pinagplanuhan na ito ng mga magulang namin. Oo.. Bata pa kami ngayon pero sa fix marriage ata walang edad edad. I dont know. Narinig ko lang kana mommy sa hospital.

Hindi na lang ako nagsalita about dito. Alam kong magagalit lang siya ng todo. Edi pag nandun na kami sa mismong kasal hindi na siya makakaangal diba kahit malaman pa niya that day hihihi.. I can’t wait na maging Joren Castillo - Solomon na ako. I’m so kinikilig.

“O maligo kana. Ako naman ang sunod. Tapos sabay na tayong pumasok ah. Sige ka isusumbong kita sa Daddy mo” pang-aasar ko hahaha.. Mukhang effective naman kase umuusok na naman ang ilong nito.

Sinamaan niya lang ako ng tingin at pumasok na ito sa cr.

Pagkatapos niyang maligo ay ako naman ang sumunod. Syempre tinitigan ko muna ang umbok niya bago ako pumasok ng cr. Grabe nakakapang-init talaga siya ng katawan. Nakaka-L talaga kapag ganito ka gwapo ang kasama mo.

Pagpasok sa cr ay dumiretso na ako sa shower area. Ang sosyal namin noh? Teka wait. Ano yun? Ah, maduming damit lang pala ni Ivan. Burara pala siya eh. Haixt. Kinuha ko ang mga damit nito. Oh my. Yung brief niya. Sh*t. Ano kaya amoy nun? Kinuha ko ang brief nito at inamoy. Ahhhh.. Heaven. Ang bango pa rin at amoy downy. Ang linis naman niya sa katawan. Para na tuloy akong adik dito na inaamoy amoy ang brief niya. Hahaha… Kinikilig ako.

Mamaya na nga itong kabaliwan ko. Male-late na kami.

Pagkatapos kong maligo ay naabutan ko doon si Ivan na nakaupo sa kama ko. Bihis na siya. Bakit kaya hindi pa siya bumaba. Nakahain na naman ang pagkain doon. Hmmm.. Baka takot kana papa at mama hahaha..

“Bilisan mo. Ang bagal mong kumilos” iritableng sabi nito.

“Hello buntis po ako. Bawal akong magpadalos dalos” inis ko ring sabi. Syempre kelangan yun. Nagmamaganda lang.

“Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na buntis ka”

“Well naexplain na sayo yan ng mother mo. Wala na kong magagawa kung hindi ka maniwala”

“Baka naman iba nakabuntis sayo at hindi ako. Sa akin mo lang pinapaako kase patay na patay ka sa akin. Ang landi mo pa naman”

“Excuse me. Malandi lang ako sayo pero hindi ako kaladkaring tao. Wag mo nga akong igaya sa iba. Ganun kita kamaha nohl” ang diretsang sabi ko. Oooppss..

“Pero hindi kita mahal” sagot din niya agad.

“Ok lang. Alam kong nasa indenial stage ka pa”

“Gagu! Wag mo kong gawing bakla para mahalin ka. Tandaan mo yan”

Hindi na lang ako nakipagtalo pa. Nagbihis na lang ako sa harapan niya. Nilandian ko ang pagbibihis ko habang nakatalikod sa kanya. Pinasilip ko din ang matambok kong pwetan para maakit siya. Ayun tumalikod sa akin. Ano ba yan ang KJ naman niya. Hindi ba siya natuturn on sa katawan ko? Samantalang yung ibang lalaki ang daming nagkakagusto sa akin. Sa totoo lang ang dami kong manliligaw pero nagpapakatanga ako sa kanya. Haixt.

“Tapos na akong magbihis tara na” ang walang ganang sabi ko. Hindi man lang ako nakascore.

Pagkababa namin ay naabutan namin sila mama at papa na kumakain. Naupo kaming dalawa ni Ivan. Opo magkatabi kami. Syempre pakitang tao siya sa mga magulang ko.

“Magandang umaga po” ang bati ni Ivan sa kanila.

“Magandang umaga rin iho. Kumain na kayo ng anak ko” ang sabi ni papa.

Tahimik lang kaming kumakain. Nakakapanibago lang kase kasama na namin si Ivan. Alam kong parang nasa isang panaginip pa rin ako pero totoo na pala ito.

“Eto nga pala ang susi ng sasakyan mo Ivan. Bigay yan ng Daddy mo. Service niyo daw ni Joren. Bawal siyang isakay sa motor kaya kotse ang pinadala nila dito” ang sabi pa ni papa. Kinuha naman ni Ivan ang susi ng kanyang sasakyan.

“Sige po” ang sagot nito.

“Oo nga pala. Bukas na bukas din ay lilipat na kayong dalawa sa bahay niyo. Pansamantala lang naman iyon habang ginagawa pa nila ang totoong bahay niyo. Sana maintindihan niyo na ginagawa namin ito para matuto kayong tumayong dalawa lalo na at Magiging pamilya na kayo” ang sabi ni mama. Napakunot naman si Ivan.

“Pamilya?” ang sabi ni Ivan.

“Oo. Hindi mo naman siguro pababayaan ang anak ko diba?” ani ni mama.

“Tsk!” tumayo ito.

“Nawalan na po ako ng ganang kumain. Hintayin na lang kita sa kotse joren” ang sabi nito at lumabas na ng bahay.

“Abat. Bastos talaga yang mapapangasawa mo anak” ang inis na sabi ni papa.

“Hayaan niyo na po. Naninibago lang siguro sa mga nangyayari. Matatanggap din po niya yan pagdating ng panahon” ang sabi ko.

“Tama ang anak mo hon. Hayaan mo na natin siya. Ang mahalaga hindi niya iniiwan si Joren” ani naman ni mama.

Mukha namang nakumbinsi namin si papa.

Pagkatapos kong kumain ay humalik lang ako sa kanila at nagpaalam na. Naabutan ko si Ivan sa loob ng kotse at mukhang inis na inis na.

“Ano ba! Napakatagal mo. Mahuhuli na tayo!” sigaw nito.

“Eto na nga. Wait lang naman” ang nakangusong sabi ko.

Buong byahe kaming walang imikan. Pagdating namin sa school ay halos pagbulungan kami dahil si Ivan lang naman ang may dalang kotse at karamihan ay nakamotor lang. Ang isa pang isyu ay kung bakit daw ako ang kasama niya. Kung kami na daw ba. Pumapatol na daw ba siya sa mga bakla. Yan lang naman ang lumalabas sa madaldal nilang dila. Ang swerte ko daw dahil kung sino pang bakla sa kanya pa nagkagusto ang isang lalaking pinapangarap ng lahat. Well maglaway sila. Mga chismosa.

“Anong oras ba uwi mo? Antayin na lang kita dito sa parking lot” walang ganang sabi niya.

“Mga 4 pm. Hindi mo ba ako ihahatid sa room ko?”

“Wag kang umasa. Wala tayo sa inyo kaya please lang. Layuan mo ako kapag nandito tayo sa school. Kinakahiya kita” at bigla itong umalis.

Nakatitig lang ako sa kanya. Hay. Ngumiti ako ng bahagya. Hingang malalim joren. Bawal kang mastress.

Tumango lang ako at dumiretso na sa room ko.

Katakot takot lang na pag-iinterview ang narinig ko mula kana Coco at Aseya. Bakit ganito, ganyan at kung anu-ano pa. Kinuwento ko sa kanila na sa amin na tumutuloy si Ivan. Ok lang naman na ikwento ko sa kanila kase mapagkakatiwalaan silang kaibigan.

Ano daw bang dahilan kung paano nangyari yun at bakit magkasama kami kaninang umaga at siya pa ang naghatid. Noong una ay nag-aalinlangan pa ako kung ikukwento ko na ba kanila o hindi ang sitwasyon ko. Kase alam ko namang mahirap paniwalaan. Kase nga ang rare ng kalagayan ko.

Sabi ko after na lang ng klase para magakapag solo kaming tatlo. Hindi naman sa ayaw ko ipaalam sa iba pero kase maraming makikitid ang utak. Pasalamat na nga lang ako sa dalawang ito kase lahat tanggap sa akin.

Kaya noong lunch break ding iyon matapos naming kumain ay nagsolo kami sa ilalim ng puno. Walang masyadong tao doon kaya ok lang. Ikinuwento ko sa kanila lahat lahat. Nagsearch din ako sa google at ipinakita sa kanila yung katulad ng kalagayan ko. Mukha namang nagets nila at walang halong panghuhusga.

“Talaga sis? Anong reaksyon ni Ivan noong nalaman niya? Tiyak na galit na galit yun noh?” ang sabi ni Aseya.

“Tama ka Sis. Pero feeling ko indenial lang yun. Alam kong mahal niya ako”

“Mahal o napipilitan lang siya base sa kwento mo na takot siya sa Daddy niya” ang singit naman ni Coco.

Napasimangot lang ako. Wala talaga silang suporta pagdating kay Ivan. Ewan ko ba kung bakit ayaw na ayaw nila sa kanya. Alam kong alam nila yung buhay ko noon pa lang pero hello? Nagbabago ang tao. Sa tagal ba naman na admirer niya ako siguro naman mahal na niya ako.

“Heh! Ewan ko sa inyo. Pero pramis niyo ah.. Atin atin lang ito”

“Gaga. Oo naman” sabi ni Aseya. Nag thumbs up lang si Coco.

“Taray ah. Magsasama na kayo sa iisang bahay?” di parin makapaniwalang tanong ni Aseya.

“Oo. Bukas lilipat na kaming dalawa. At saka alam niyo ba na pareho pa lang Doktor ang magulang niya. Ang swerte nga ni Ivan eh at ang yaman pa nila pramis” pagkukwento ko.

“Talaga? Halata namang mayaman sila. Ngayon ko lang din nalaman na pareho pa lang Doktor ang magulang niya kaya ang bilis din nilang natanggap ang kalagayan mo kase napag-aralan din nila yan”

“Tama ka” pagsang-ayon ko.

“Tara na. Late na tayo” ang yaya ni Coco.

Tinulungan nila akong makatayo at bumalik na kami sa pang hapong klase.

Friday na pala bukas. Buti naman para makapagpahinga ako. Feeling ko talaga lagi akong pagod.

Wala naman masyadong ginawa. Kaya after ng klase ay hinila ko agad si Bill para kausapin.

“Teka Joren saan mo ko dadalhin? May praktis pa tayo ngayon baka nakakalimutan mo. Ilang araw ka nang absent”

“Shhh.. Wag ka ngang maingay dyan. Kaya nga kita kakausapin eh about doon”

“Ha?”

“Mamaya ko na ieexplain”

Dinala ko siya sa isang bakanteng puno. Well dito rin ako umamin kana Aseya at Coco. Baka may magic itong lugar na ito para maintindihan niya agad hahaha..

“Bakit mo ba kase ako dinala dito ha? Inaantay na tayo ng mga kagrupo natin” angal niya.

“Kaya nga kita dinala dito eh para sabihin sayong hindi na ako pwedeng sumayaw”

“Yun lang? Akala ko naman kung ano na. Eh kelan ka ba pwede para kami ang mag-aadjust sayo”

“Sira. Hindi na ako pwedeng sumayaw ngayon. I quit”

“What???” sigaw niya.

“Ang OA mo ha” simangot ko.

“Wow. Nagsalita ang hindi OA… OA kung magmahal” simangot din niya.

“Hindi pwede Joren. Malapit na ang sport feast natin at may contest pa tayong sasalihan. Alam mo namang ikaw ang star namin tapos bigla bigla ka na lang magku-quit? No way. I need an acceptable reason para pumayag ako”

“Buntis ako!” walang kaabog-abog na sabi ko. Bigla itong narigilan saka Tumawa ng malakas.

“Hindi ka lang pala baliw kay Ivan. Literal na baliw kana hahaha.. Seryoso na kase”

“I’m serious” pinakita ko talaga sa kanya ang seryosong mukha. Mukha namang nakita niya na nagsasabi ako ng totoo.

“Then i-explain mo sa akin para paniwalaan kita” ang sabi niya.

Ayon nga. Kahit nakakapagod mag-explain. Inexplain ko. Hindi rin naman ako nahirapang ipaintindi sa kanya dahil sa internet at sa mga sintomas na ipinapakita ko. Pinakita ko rin ang picture ng CT scan ko. Ayon. May magic nga itong punong ito at mabilis nilang natatanggap.

“Basta secret natin to ah”

“Oo naman. Eh paano yan? Hayss.. Nawalan tuloy kami ng darling of the crowd” simangot niya.

“Ok lang yan. Alam ko namang magagaling kayo. Babalik na lang ako kapag naging ok na ako pramis” ngiti ko sa kanya.

“Ang landi mo kase” naiinis niyang sabi hahaha..

“Malay ko bang may ganito akong kundisyon. Ang alam ko lang isa akong bakla na baliw na baliw magmahal kay Ivan”

“Sana nga mahalin ka niya. Dahil ikaw din ang kawawa sa bandang huli” pangaral niya sa akin.

“Opo kuya” simangot ko.

“Ako ng bahalang gumawa ng dahilan sa mga kagrupo natin. Tiyak na manghihinayang yung mga yun dahil hindi kana namin makakasama sa sayaw”

“Salamat talaga Bill ha” sabi ko ditom

“Wala yun Sus!” ngiti niya.

“May tanong nga pala ako” ang nakangiting sabi ko.

“Ano yun?”

“Si Francis na ba ang makakasama mo habang buhay?” wala lang gusto ko lang malaman.

“Kung ako ang tatanungin mo. Syempre, Oo ang sagot ko. Pero kung siya? Diko alam eh. Hindi ko naman hawak desisyon niya. Pero mahal na mahal ko si Francis. Sana maging family rin kami tulad nila sir jerol at kiya Lionel”

“Tiwala lang” pagpapalakas ko ng loob sa kanya.

“Oonga. Immune kana dyan diba? Sa salitang tiwala hahaha”

“Ay grabe siya oh. Tingnan mo. Mababaliktad ang sitwasyon. Mamahalin niya ako gaya ng pagmamahal ko sa kanya” ang determinadong sabi ko.

“In your dreams. Tara na nga” sabay tawa nito ng malakas.

“Abat! Who you ka talaga sakin kapag nangyari yun” nakasimangot na sabi ko.

Bumalik na siya sa praktis samantalang ako naman ay dumiretso na sa parking lot kung nasaan si Ivan.

Sht! Sht. Lagpas 4 pm na.

Dali dali akong pumunta sa parking lot.

Naabutan ko doon si Ivan na nakatayo sa harap ng kanyang sasakyan habang may kausap na magandang babae.

Kilala ko ang babaeng yun.

Pagkalapit ko sa kanila ay agad nagpaalam yung babae.

“Sorry Ivan na late ako”

Hindi siya nagsalita. Pumasok siya agad sa loob ng sasakyan. Ako naman ay nanatiling nakatayo doon.

“Ano pang hinihintay mo dyan pasko?” ang sabi nito, bigla akong natauhan.

“Ah.. Eh.. Eto na hehehe” agad akong naglakad sa kabilang side ng sasakyan. Papasok na sana ako sa tabi niya ng bigla niya itong ilock.

“Doon ka sa backseat” utos niya.

Wala akong nagawa kundi sa backseat nga ako naupo.

Buong byaheng tahimik lang kami. Gusto ko sana siyang kausapin  kaya lang baka magalit siya. Hindi rin naman ako ganoon kamanhid noh para hindi masaktan sa mga sinasabi niya. Kaya hinayaan ko na lang siyang magdrive hanggang makarating kami sa bahay.

Nauna siyang pumasok ng bahay. Nakasunod lang ako sa kanya. Bumati lang siya kana mama at papa at dumiretso na sa kwarto.

“May problema ba kayo anak?”

“Wala po ’Ma. Ganyan lang po talaga siya hehehe..”

“Naiinom mo ba nang tama sa oras ang vitamins mo?” tanong ni papa.

“Opo ’Pa”

“Wag kang masyadong magpagod sa school mo ha. Nag-quit kana ba sa dance troupe niyo?” tanong ni mama.

“Opo ’Ma. Buti na lang at naintindihan ni Bill”

“Good” ani ni papa.

“Sige aakyat na po ako sa taas. Baba na lang po kami ni Ivan pagkakain na” paalam ko sa kanila.

“Yung damit mo nga pala nakalagay na sa Maleta. Lilipat na kase kayo bukas” ang sabi ni mama.

“Talaga po? Eh ano po susuotin ko ngayon?”

“May iniwan akong pambahay dyan. Hindi ko naman nilahat. So ano? Hindi kana babalik dito?” pang-aasar ni mama.

Natawa na lang ako kay mama.

“Mahal na mahal niyo talaga ako noh?” sabay ngiti ko sa kanila.

“Sinong may sabi? Hindi kaya” pabirong sabi ni mama.

Nakasimangot naman akong lumapit kay papa at naupo sa lap niya.

“Pa. Si mama oh, hindi niya daw ako mahal” paglalambing ko dito.

“Sus. Nagpapalambing na naman ang baby ko” ang sabi ni papa. Napangiti lang ako at dinilaan si mama na parang bata.

“Kaya naiispoild yang anak mo eh” hahaha.. Nakakatawa si mama.

Matapos naming magkulitan ay umakyat na ako sa kwarto ko. Naabutan ko doon si Ivan na may kausap sa phone niya. Pinatay niya din ito agad ng makita ako. Bihis na rin siya.

“Magbibihis lang ako tapos kakain na daw tayo” ang sabi ko sa kanya. Hindi siya sumagot. Dumiretso na lang ako ng Cr at nagbihis.

Paglabas ko ay busy siya sa pakikipag chat. Alam ko kase tunog palang alam kong messenger na yun.

Bumuntong hininga na lang ako at pinagsawalang bahala iyon.

Wala naman masyadong nangyari noong gabing iyon. Nakatulog na lang ako na busy pa rin siya sa pakikipagchat. Wala naman akong magawa kase wala pa naman akong karapatan sa kanya kaya natulog na lang ako.

Kinabukasan…

Same day, same routine, same situation. Kung gaano ka cold sa akin si Ivan noong nakaraan ganun pa rin siya hanggang ngayon.

Napapansin ko din na napapadalas na ang pagkikita nila noong girl. Gusto kong magalit at magwala pero hindi ko kaya. Hindi ko alam parang may nagbago sa akin ng hindi ko nalalaman.

Noong uwian ay sinundo kami nila mama at papa ganun din ang parents ni Ivan. Sinamahan nila kaming maglipat sa tutuluyan naming bahay.

Pagdating namin doon ay maganda siya. Alam niyo yung sa mga bahay sa subdivion o sa camella homes parang ganun. 2 storey house siya. Good para sa aming dalawa. May aircon at kumpleto rin sa gamit.

Pang samantala lang daw ito. Paano na kaya kapag totoo na naming bahay. Baka mas maganda pa dito.

Nagkwentuhan lang konti ang mga parents namin at pinangaralan kami sa pagiging independent at magulang saka kami iniwang dalawa.

Eto na. Magsisimula na ang buhay namin. Buhay bilang isang pamilya.

Itutuloy…..

---

50 votes para sa next chapter..

Magsisimula na ang buhay nila sa bahay na yun. Ano kaya ang gagawin ni joren?

Alamin sa susunod na kabanata.

Please help me spread and share my stories salamat :)

SLL 7

Tingnan niyo po sa Multimedia ang gwapong gwapong si Ivan :)

---

J

oren’s POV

“Dahil dalawa naman ang kwarto natin doon ka sa kabila” ang sabi ni Ivan.

“Ha? Iiwan mo ko dun mag-isa?”

“Oo. Ano sa tingin mo? Wala dito ang mga magulang natin kaya wag kang umarte diyan na merong tayo”

“Pero Ivan hindi ko kayang mag-isa doon”

“Talaga ba? Nakakapag-isa ka nga sa kwarto mo diba?”

“Iba naman yun saka iba na ang sitwasyon ko ngayon. Buntis ako Ivan”

“So what? Mababago ba niyan ang paniniwala kong hindi kita mahal?”

“Ang akin lang naman ay natatakot ako sa magiging kalagayan ng anak natin kapag may nangyari sa aking masama na wala ka sa tabi ko”

“Edi puntahan mo ko sa kwarto ko kung may kelangan ka. Ganun lang kasimple”

“Ivan anak mo rin ito. Wag mo naman kaming ganyanin” ang umiiyak na sabi ko.

Oo iyak ako ng iyak. Hindi ko alam kung bakit ako nagiging ganito ka emosyonal. Hindi naman ako ganito dati.

“Wag ka ngang umiyak diyan!” ang naiinis na sabi nito.

“Ikaw kase eh. Pinapaiyak mo ako” ang humihikbing sabi ko.

Napasabunot lang siya sa kanyang ulo.

“Oo na! Oo na. Tumigil kana diyan. Basta hindi ako tatabi sayo ha” ang naiinis na pagsuko nito.

“Galit ka ata eh. Uuwi na lang ako sa amin” ang umiiyak pa ring sabi ko.

“Urgh!!!” sigaw niya.

Huminga siya ng malalim at pinakalma ang sarili.

“Hindi ako galit. Tumahan kana dyan please..” ang malumanay na sabi nito.

Tumango naman ako sa kanya at pinunasan ang luha ko. Nakatitig lang siya sa akin.

“G-gusto ko ng magpahinga” ang sabi ko.

“Sige. Ipaglalatag na kita ng higaan mo” tiningnan pa niya ako bago siya umakyat sa kwarto namin.

Pagkaalis ni Ivan ay naupo lang ako sa sofa namin. Hindi ako nag-iinarte o umaarte ha. Totoong umiyak ako. Bakit kaya napakaemosyonal ko ngayon? Nakakapanibago. Hays..

“Umakyat kana dito” sigaw niya mula sa taas.

“Oo. Aakyat na ako”

Pagkaakyat ko sa taas ay nakaayos na ang higaan ko. Sa kama ako habang siya naman sa sahig.

Nagpalit lang ako ng pangtulog at nahiga na sa kama.

Hindi ko alam pero nakatulog ako agad dahil siguro sa sobrang pagod at sa pag-iyak ko kanina.

Nagising na ako na umaga na pala. Dumiretso ako agad sa cr at sumuka. Grabe yung pagkahilo ko ngayon mas malala kesa noong nakaraan. Parang mas lalo atang tumitindi araw araw. Ganito daw talaga ang mararamdaman ko sa unang trimester o tatlong buwan ng pagbubuntis ko.

Matapos kong sumuka ay nagtooth brush lang ako at bumaba na para hanapin si Ivan. Wala na kase siya pag gising ko.

Naabutan ko siya sa baba. Kumakain. May nakahain na rin na mga pagkain.

“Kumain kana diyan” walang ganang sabi nito. Napangiti lang ako. Ang sweet naman niya.

Naupo ako sa harapan niya.

“Ikaw nagluto?” nakangiting tanong ko.

“Hindi”

“Eh sino?”

“Yung mama mo. Dinalhan niya tayo ng umagahan bago siya pumasok sa trabaho”

“Ah ganun ba?” ang bagsak balikat na sabi ko. Akala ko pa naman pinagluto niya ako.

Pagtingin ko sa ulam ay nanlaki ang mata ko. Paborito ko ito. Beef steak.

Excited akong kumuha nito gamit ang tinidor ko. Tinikman ko siya agad pero sinuka ko rin.

“Ang panget ng lasa” ang sabi ko.

“Anong panget? Masarap nga eh. Ang arte mo naman” medyo inis na sabi ni Ivan.

“Gusto ko ng tapsilog” utos ko sa kanya.

Nanlaki ang mata niya.

“Ha? Saan mo ako pakukuhain nun?”

“Aba malay ko sayo. Basta gusto ko ng tapsilog ngayon din” demand ko.

Napakunot lang siya ng noo.

“Ano ka sinuswerte? Kainin mo yan. Arte mo!” ang nagagalit na sabi niya.

Bigla na lang akong umiyak.

“Gusto ko nun eh” ang humihikbing sabi ko. “Ikuha mo ako ng tapsilog ngayon na”

“Ayoko!” ang matigas na sabi niya.

“Ikuha mo ako!” sigaw ko sa kanya.

“Ayoko nga!”

“Kuha mo!” mas lalo kong nilakasan ang pag sigaw ko habang umiiyak.

“Ayoko nga kulit mo!”

“Anong nangyayri dito!” rinig kong boses ng isang babae. Pagtingin namin ay mommy pala ni Ivan. “Bakit umiiyak si Joren?”

“Paano kase ang arte arte niyan. Gusto ng Tapsilog. Saan niya ako pakukuhain nun eh malelate na kami sa school. Ok naman yung ulam namin. Sobrang arte. Kainis!” mas lalo ko namang nilakasan ang pag-iyak ko dahil sa sinabi ni Ivan. Feeling ko kinakawawa ako.

Nilapitan ako ni Doktora at pinakalma.

“Tahan na Joren” pagpapakalma nito habang hinahagod ang likod ko.

“S-si Ivan po kase. Pinapagalitan ako. Ang panget naman po talaga ng lasa ng beef steak” pagsusumbong ko.

“Anong panget? Paborito mo nga daw yan sabi ng mama mo. Siya pa nga ang nagdala dito tapos sasabihin mong panget ang lasa? Maarte ka lang talaga ang sabihin mo”

“Shhh.. Tama na yan Ivan. Masama kay Joren ang ma-stress. Makakasama ito sa baby niyo” ang sabi ni Doktora.

Patuloy lang ako sa paghikbi habang nakayakap kay Doktora na parang bata.

“Ano bang gusto mo anak?” ang malumanay na tanong sa akin ni Dok mommy.

“Gusto ko po ng tapsilog pero ayaw akong bigyan ni Ivan. Gusto ko po siya po ang magbibigay nun sakin” pagsusumbong ko.

“Sige. Ibibili ka namin ng anak ko”

“Ano? Ayoko” pagtanggi agad ni Ivan.

Hindi siya pinansin ng mommy nito.

“Anong oras ba ang klase niyo?” tanong ni Dok mommy sa akin.

“11 am po pag friday. Halfday lang po kami” ang sabi ko. Tiningnan niya ang orasan.

“Sige maaga pa naman. Tara anak. Samahan mo akong bumili ng tapsilog. Wag ka ng magreklamo dyan”

Walang nagawa si Ivan kundi ang sumama sa mommy niya.

Naiwan akong mag-isa kaya habang hinihintay ko sila ay umakyat muna ako sa kwarto namin at naligo muna.

---

Ivan’s POV

Kanina pa ako gigil na gigil sa Joren na yan ha. Ang aga aga ang arte arte niya.

“Anak kumalma ka diyan. Kanina pa kita napapansin na naiinis. Pagpasenyahan mo na si Joren. Kung pwede habaan mo pa ang pasensya mo sa kanya”

“Nakakainis na kase mommy eh. Ok naman yung ulam namin pero sinuka niya lang tapos gusto daw niya ng tapsilog Agad agad eh wala akong alam na bilihan nun dito” ang naiinis na pagkukwento ko.

“Ganyan talaga ang mga buntis anak. Pagpasok ng pangalawang buwan nila magkakaroon na sila ng cravings o paglilihi na tinatawag natin. Isa pa, pwedeng marakanas ng pagbabago sa ugali at ‘mood’: pwedeng maging mainitin ang ulo, sumpungin, o kaya naman sobrang saya. Intindihin mo na lang ang asawa mo anak. Ganyan din si mommy mo noong naglilihi ako sayo” ang nakangiting sabi nito.

Sa totoo lang hindi naman kami ganun kaclose ni mommy pero mas ok ang relasyon namin kesa kay daddy.

“Mommy hindi ko po talaga mahal si Joren” pagtatapat ko.

“Anak hindi mo naman gagawin yung bagay na yun kung hindi mo siya mahal diba?”

“Napilitan lang ako dahil sa kakulitan niya. Sobrang patay na patay yun sa akin. Akala ko after nun titigilan na niya ako pero hindi. Sobra na siya” ang naiinis ko na namang sabi.

“Saka yung pananaw niyo po ay pwede pa po yan sa kapanahon niyo pero ngayon? Hindi na uso yan. Pwede na nilang gawin ang mga bagay na walang dahilan”

“Hay. Ibang iba na nga ang panahon niyo ngayon… Ikaw anak. Ginawa mo lang ba yun ng walang dahilan?” ang nakangiting tanong ni mommy sa akin.

“Meron. Sobrang galit. Pero yung pagmamahal. Wala” ang sabi ko.

Tumango-tango lang si mommy na parang hindi naniniwala.

“Nandito na tayo” ang sabi niya.

Bumaba na kami ni momny at bumili ng tapsilog.

Hay! Hanggang kelan kaya ako magtitiis at matatali sa kanya? Kainis na buhay naman to oh. Ang bata ko pa para sa ganito kalaking responsibilidad at sa taong hindi ko pa mahal.

“Tara anak. Baka hinihintay na tayo ni Joren” ang nakangiting sabi ni mommy. Bakit ganun. Ibang iba ang ngiti niya ngayon.

Pagsakay namin ng sasakyan ay nacurious ako kaya tinanong ko ito.

“Mommy may tanong ako”

“Ano yun?”

“Bakit parang ang dali sa inyo na tanggapin si Joren. Alam kong Doktor kayo pero yung katotohanang bakla pa rin siya tinanggap niyo agad para sa akin. Kung ibang magulang yun tiyak na hindi sila papayag”

“Maraming magulang sa mundo anak pero hindi lahat ay pare-pareho ng paniniwala at pananaw sa buhay. Kami ng daddy mo ok lang sa amin kung sino ang mahalin mo. Walang kaso doon” ang nakangiting sabi nito.

“Eh bakit lumaki ako na hindi ko naramdaman na nandyan kayo” paghihimutok ko sa kanya.

“Dahil nagkulang kami anak. Masyado naming inisip ang future niyo kaya nagtrabaho kami ng todo ng daddy mo. Yun pala napapabayaan na namin kayo kaya nga bumabawi kami ngayon eh”

“Anong klaseng pag bawi yan mommy? Pakialman ang desisyon ko sa buhay?”

“Hindi anak. Wag mong isipin yan”

“Talaga ba? Ni hindi nga ako makatanggi kay daddy dahil alam kong magagalit yun”

“Gusto niya lang maging responsable kang ama sa magiging anak mo. Ginawa mo yun kaya wag mong takbuhan” napangisi lang ako sa sinabi ni mommy.

“Responsableng ama? Bakit naging responsable bang ama si daddy sa akin?’

“Hey. Don’t say that anak. Intindihin mo na lang ang daddy mo. Mahal ka nun”

“Kung mahal niya talaga ako. Kung mahal niyo ako. Hindi niyo ko pipiliting makasama ang baklang yun. Hahayaan niyo ako kung anong gusto ko at kung anong makakapagpasaya sa akin”

Hindi nakapagsalita si mommy.

Nakarating kami sa bahay na walang imikan. Dali dali akong lumabas ng kotse niya habang dala ang pagkaing binili namin at binigay agad kay joren. Wala akong pakialam sa mga sinasabi niya. Agad akong dumiretso sa cr at naligo.

---

Joren’s POV

Para akong batang tuwang tuwa ng iabot sa akin ni Ivan yung Tapsilog. Kaya agad akong kumuha ng pinggan at sinalin doon ang pagkain na binili nito para sa akin.

“Oh dahan dahan anak” ang natatawang sabi ni Doktora ng makita niya ako.

“Gutom na gutom na po kase ako eh” ang nahihiyang sabi ko. “Salamat po pala sa pagsama kay Ivan para lang maibili ako nito”

“Wala yun anak. Anak na rin naman kita eh” ang sarap lang pagmasdan ng ngiti ni Doktora. Walang halong kaplastikan. Kitang kita mo na tanggap niya talaga ako para kay Ivan.

“Kain po tayo” alok ko sa kanya.

“Busog pa ako anak. Kumain na ako sa bahay. Dumalaw lang ako dito para bisitahin kayo”

“Talaga po? Salamat naman po kung ganun” ang nakangiting sabi ko habang nilalantakan pa rin ang pagkain ito.

“Pagpasensyahan mo na ang ugali ng anak ko ha”

“Sanay na po ako Doktora”

“Mommy na lang o kaya ay mom ang itawag mo sakin” ang nakangiting sabi ni mommy.

Nahiya naman ako.

“S-sige po mommy” ang nahihiya pa ring sabi ko.

“O siya paano. Kelangan ko ng bumalik sa Hospital. Itext mo lang ako ha kung kelangan mo ng tulong”

“Opo. Ingat po kayo”

Pagkaalis ni Doktora ay sakto namang baba ni Ivan. Nakabihis na siya ng uniform.

“Tapos kana bang kumain. Tara na” walang emosyong sabi nito.

“Toothbrush lang ako” ang sabi ko. Hindi na niya ako pinasin at lumabas na siya ng bahay.

Kelan mo ba ako pahahalagahan Ivan?

Napangiti lang ako sa tanong ko. Sa tinagal tagal kong nagpapakatanga sayo, ngayon pa ako magtatanong ng ganito diba?

Nagtooth brush at lumabas na ako ng bahay. Nilock ko rin ang pinto at sumakay na ako sa kotse.

“Tara na Ivan” ang nakangiting sabi ko.

Pinaandar na nito ang sasakyan. Wala, ang tahimik lang namin buong byahe. Kaya naisipan kong magbukas ng topic. Para mabawas bawasan naman ang awkwardness sa loob ng sasakyan.

“Ahmm.. Ivan nag quit na ako sa pagsasayaw” pagbubukas ko ng topic.

“Wala akong pakialam. Wag mo kong kausapin. Wala ako sa mood” ang sabi niya.

Napasimangot lang ako. Ano ba yan ang sungit niya ha.

Hanggang sa makarating kami sa school ay wala pa rin kaming imikan.

Hindi na rin niya ako pinansin at dali dali itong umalis. Hindi ba niya ako ihahatid man lang sa room ko? Aixt naman oh.

Naglalakad ako noon ng makita ko si Bill kasama si Francis. Mukha namang napansin din nila ako kaya lumapit sila sa akin.

“Musta na joren?” ang nakangiting tanong sa akin ni Bill.

“Ok lang naman ako, kayo?”

“Ok din lang” ang sagot naman ni Francis.

Hindi ko alam pero parang naiirita ako sa pagmumukha niya.

“Bakit ang panget mo Francis?” biglang sabi ko.

“Ako panget? Napaka imposible nun” pagyayabang niya.

“Ang baho mo rin. Umalis ka nga sa harapan ko. Naiirita ako sayo” ang naiinis na sabi ko dito.

Inamoy niya ang kanyang sarili.

“Hindi naman ako mabaho ah. Amuyin mo nga ako babe” utos niya kay Bill.

“Oo nga Joren. Hindi naman mabaho ang babe ko ah” pagsang-ayon nito.

“Basta ayoko sa kanya naiirita talaga ako”

“Seryoso ka? Naiirita ka sa kagwapuhan ko?” ani ni Francis.

“Mukha ba akong nagbibiro ha, Francis? Ewan ko ba sayo Bill kung bakit mo nagustuhan yan eh ang panget panget at ang baho baho niyan” wala sa wisyong sabi ko. Iba kase yung amoy ng pabango niya. Nasusuka ako.

“Abat! Sumusobra kana ah” medyo may inis ng sabi ni Francis. “Babe pagsabihan mo nga yang kaibigan mo” inirapan ko lang siya.

“Tara na nga Bill” hila ko sa kanya. Tahimik lang ito at mukhang gulat na gulat sa mga pinagsasabi ko sa jowa niya.

“Sandali lang” bumitaw ito sa pagkakahawak ko at lumapit kay Francis at hinalikan ito sa labi. Napa-“Eww” lang ako.

“Kita na lang tayo mamaya babe” paalam ni Bill sa jowa niya.

“Sige po babe ko. Miss na kita agad alam mo ba yun?” Wow ha.. Ang cheesy nila.

Tumingin ito sa akin.

“Pagsabihan mo yan ah” pagsusumbong pa ni francis. Natawa lang si Bill.

“Oo. Ako bahala”

At umalis na kami.

“Bakit mo naman sinabihan ng ganun yung jowa ko?” ang sabi nito habang naglalakad kami.

“Ewan ko. Basta naiirita ako sa pagmumukha niya. Ayoko din sa amoy niya nasusuka ako” ang sabi ko. Nanlaki naman ang mata niya.

“Don’t tell me pinaglilihihan mo ang boyfriend ko?”

“Ha? Anong pinaglilihihan ka diyan?”

“Gagi. Hindi mo alam na naglilihi kana?” napakunot naman ako ng noo.

“P-paanong naglilihi ako?” nagtatakang tanong ko.

Napabuntong hininga lang siya.

“Hay. Sabagay first time mo nga lang pala mag buntis” ang sabi nito. Agad ko namang tinakpan ang bibig niya.

“Shhh.. Wag ka ngang maingay diyan baka may makarinig sayo” saway ko dito.

“Hello. Mahina lang boses ko. Oa nito” simangot niya.

“Eh paano mo nga kase nasabing naglilihi ako?”

“Malamang buntis ka”

“Ganun ba yun? Pasensya naman ha baka wala akong alam sa mga ganyang bagay” inis na sabi ko dito.

“Nagkakaroon kana ba ng mga cravings? Yun bang may gusto kang kainin” napaisip naman ako. Hmmm..

“Oo parang kanina lang. Favorite ko naman yung beef steak na dala ni mama pero ayaw tanggapin ng panlasa ko tapos gusto kong si Ivan lang ang bibili ng pagkain para sa akin. Ewan nagiging sensitive at emosyonal na rin ako this past few days”

“Naglilihi ka nga. Pinaglilihihan mo rin ang boyfriend ko”

“Talaga?”

“Oo. Kapag naging iritado ka daw sa isang tao ng walang dahilan ibig sabihin pinaglilihihan mo siya”

Napanguso lang ako. Ganun ba yun?

“Sorry Bill ha. Naiirita talaga ako ngayon kay Francis. Sabihin mo na lang na pagpasensyahan niya ako at wag muna siyang magpakita sa akin baka mag-away lang kami” ang sabi ko dito.

“Oo sinabihan ko na pero hindi ko sinabi ang dahilan. Maintindihin naman yun eh, kaya nga tumagal kami ng ganito eh”

“Edi ikaw na ang maswerte” simangot ko sa kanya.

Pagdating namin sa room ay pumunta na siya sa kanyang pwesto habang ako naman ay dumiretso kung nasaan sina Coco at Aseya“

“Sis may ibubulong ako sayo” ang sabi ni Aseya.

“Ano yun?”

“Wag kang magagalit ah”

“Ano nga kase yun!” kainis. Yung kaibigan mong pabitin. Yung maraming introduction. Siya yun.

“Tumataba ka”

“Talaga?” ang gulat na gulat na sabi ko. Hala baka hindi na ako magustuhan ni Ivan.

“Grabe ka naman sis!” medyo may inis na sabi ko sa kanya.

“Nagsasabi lang ako ng totoo sis. Saka natural lang yan sa buntis” bulong niya.

Inirapan ko lang siya. Sobra siya ah.

Well katulad nga ng nakaraan. Wala namang bago sa klase.. Ingay, quiz, lecture, daldalan at nakakaantok na araw. Eto lang naman ang araw araw na ginagawa sa school diba kaya don’t expect too much about sa klase depende na lang kung may special announcement o activities pero wala naman.

Noong lunch break naman ay sabay sabay kaming kumaing apat. Ako, si Aseya, Coco at Bill. Kasabay din namin si Francis kaya lang nainis ata sa akin kaya ayon. Matapos kumain umalis rin. Hindi ko talaga mapigil ang sarili kong hindi mainis sa kanya. Yung way ng pagkain niya dati na hindi ko naman pinapansin ngayon kinakainisan ko na. I feel so bad for him. Ganito pala pag buntis. Tiyak na may makakaaway ka talaga.

Hindi ko rin nakita si Ivan buong lunch break. Kung hindi dahil sa mga chismosang estudyanteng ito ay hindi ko malalaman na may kasama daw itong babae. I don’t know kung may advantage ang pagiging chismosa nila pero dahil sa kanila nalaman ko kung nasaan siya o anong ginagawa niya. Dalawa lang naman ang uri ng chismosa eh. Isang totoo at isang hindi. Pero dahil sa narinig ko mukhang totoo naman kase kahit ako nakita ko siya kahapon na may kasamang babae. I know walang kami at wala akong karapatan sa kanya pero sana naman isinaalang-alang niya ang kalagayan ko at ang mararamdaman ko.

Buong maghapong wala akong gana sa klase. Hanggang mag-uwian ay wala ako sa mood.

Hindi ko alam pero feeling ko iritado ako ngayon. Iritado sa mga narinig ko at sa pagbabago ng ugali ko.

Nandito na ako sa parking lot. Nandito naman ang sasakyan niya pero siya wala pa. Gusto ko na ngang umuwi na pero dahil bago pa lang kami sa bahay namin ay hindi ko pa alam kung paano umuwing mag-isa.

Almost 15 minutes din akong naghintay kay Ivan ng makita ko siyang may kasamang babae. Siya din yung babaeng nakita ko noong isang araw. Bago pa lang sila makalapit sa akin ay nagpaalam na yung babae.

Pagkalapit ni Ivan ay hindi na naman niya ako pinansin.

Bakit ba everytime na makakasama niya yung babaeng yun ganyan siya sa akin. Wala ba siyang pagpapahalaga sa magiging anak namin?

Hindi ko rin siya pinansin dahil sa inis. Pumasok ako sa hulihan ng sasakyan at tinaasan ang pride ko hanggang makarating kami ng bahay. Hindi ko siya pinapansin.

Pagkarating namin sa bahay ay dali dali akong lumabas ng sasakyan at pumasok ng bahay. Hinintay ko siya sa loob para kausapin. Hindi ko alam pero gusto ko siyang komprontahin.

“Mag-usap nga tayo” ang sabi ko sa kanya ng makapasok ito ng bahay.

“Wala ako sa mood makipag-usap sayo. Next time na lang” ang walang ganang sabi nito.

“Hindi pwede. Nasa iisang bahay na tayo kaya dapat pag-usapan natin ang dapat pag-usapan!” matigas kong sabi.

“Ano bang gusto mo ha! Wag ka ngang umasta diya na para kitang asawa. Tandaan mo hindi tayo kasal”

“Talaga? Eh paano kung sabihin ko sayong nakahanda na ang kasal natin”

Sh*t! Napatakip lang ako ng bibig ko. Ano bang nasabi ko. Paktay. Nasira ko ang plano namin.

Bakas na bakas naman sa mukha nito ang pagkagulat. Bumakas din sa mukha niya ang matinding galit.

“All this time pinagkaisahan niyo lang pala ako?” sigaw niya sa akin.

“H-hindi” ang kinakabahang sabi ko.

“Hindi? Ano! Kelan niyo sasabihin sa akin? Kapag nasa altar na tayo? Kapag nasa harap na tayo ng maraming tao ganun ba yun ha! Para hindi ako makatanggi sa kahayupan niyo. Napakasama niyo!” ang gigil na gigil na sigaw nito.

Lumapit siya sa akin at kinuwelyuhan ako. Sobrang higpit din ng pagkakahawak niya sa braso ko.

“I-ivan nasasaktan ako” ang natatakot na sabi ko.

“Nasasaktan ka? Bakit ako? Hindi ba ako nasasaktan ha! Pinagpipilitan mo yang sarili mo sa akin. Sobrang desperado mo! Nakakaawa ka! Nakakaawa ka!”

Naiyak lang ako sa mga sinabi niya.

“Hindi mo ko naiintindihan Ivan. Hindi! Dahil hindi ka pa nagmamahal ng totoo” ang umiiyak na sabi ko sa kanya.

“Talaga ba? Bullshit na pagmamahal yan nakakasakit” ang nanlilisik na sabi nito.

“Ivan mahal kita. Sobra. Ako na lang please.. wag na siya” pagmamakaawa ko dito.

“Babae ka ba ha! Para mahalin ka?” sigaw niya sa akin.

It hits me. Napatulala lang ako sa tanong niya. Para akong tinutusok ng maraming karayom. Para akong sinampal ng katotohanan.

Tama siya joren.

Ngumiti lang ako sa kanya at umiling.

“H-hindi eh. Akala ko kase sa tinagal tagal ng paghahabol ko sayo matututunan mo rin akong mahalin kahit ganito ako. Hindi pala. Sorry ha kung hindi ako yung babaeng mamahalin mo at dapat mong irespeto. Isa lang naman akong bakla diba” ang nakangiting sabi ko dito.

Kinagat ko lang ang ibabang labi ko at umakyat sa kwarto namin. Iniwan ko siya doon. Iniwan ko na siya kase hindi ko na kaya.

Pagkarating ko sa taas ay huminga lang ako ng malalim at ibinuga ang mabigat na hangin na nasa dibdib ko. Ang bigat na kase eh. Ano ba yan Joren. Ngumiti ka nga. Ang sabi ko sa sarili ko. Hay!

Napailing lang ako.

Kumuha ako ng kumot at unan saka pumunta sa kabilang kwarto. Pagpasok ko doon ay nilock ko ang pinto at nahiga sa kama.

Tinitigan ko lang ang kisame habang unti-unting bumabagsak sa mga pisnge ko ang luhang matagal ko ng kinikimkim mula sa kanya.

Sabi ni Dok bawal daw akong mastress. Bawal daw akong umiyak. Anong ginagawa mo joren? Wag ka ngang umiyak diyan. Ngayon ka pa ba iiyak ng ganito?

Ipinikit ko lang ang mata ko at dinama ang malamig na simoy ng hangin na bumabalot sa akin. Dahil siguro sa pagod ay nakatulog ako ng may luha sa mata.

---

Nagising na lang ako na may kumakatok sa kwarto ko. Nakatulala lang ako sa kawalan at hinayaang kumatok ang taong yun. Hindi ko alam pero, parang wala akong ganang bumangon. Wala akong ganang kumilos. Nanatili lang akong nakahiga at nakatitig sa kisame.

Minsan pala masarap din yung nakatulala ka lang ng ganito. Yung wala kang nararamdaman na kahit ano basta wala kang iniisip.

Narinig kong bumukas ang pintuan ng hindi ko siya tinitingnan.

“Bumangon kana diyan” ang malamig niyang sabi.

“Wag mo kong alalahanin. Hindi mo ko obligasyon” ang mahinang sabi ko sa kanya.

“Obligasyon kita. Ayokong may masabing masama sa akin ang daddy ko. Tinutupad ko lang ang kagustuhan niya”

Ayoko ko ng makipagtalo pa.

“Sige babangon na ako. Maliligo lang ako” ang walang gana ring sabi ko.

“Wag mong kalimutang inumin ang vitamins at gamot mo” paalala pa niya.

“Wag kang mag-alala. Hindi ko pababayaan ang anak ko” ang nakangiting sabi ko sa kanya. Anak ko na lang siya ngayon.

Nakatitig lang siya sa akin. Walang emosyong titig. Mas lalo ko naman siyang nginitian.

“Wag mo kong titigan ng ganyan sige ka” pang-aasar ko sa kanya.

“Ulol” inis na sabi niya. Natawa lang ako.

“Sige na. Lumabas kana. Susunod na ako”

Pagkalabas nito ay dumiretso na ako ng cr at saka naligo. Habang naliligo ako ay may isang bagay na pumasok sa isipan ko. Hmmm.. Napailing lang ako sa naisip ko. Dahil sabado naman ngayon. Uuwi muna ako sa amin.

Kaya pagbaba na pagbaba ko ng hagdan ay nakita ko doon si Ivan na kumakain mag-isa.

Naupo lang ako sa harap niya.

“Ahmm.. Ivan. Uuwi muna ako sa amin hanggang linggo. Don’t worry sasabihan ko ang daddy mo para hindi siya magalit sayo” ang nakangiting sabi ko dito.

Wala siyang imik. Patuloy lang siya sa pagkain.

“Ihahatid na kita” tipid niyang sagot. Napailing lang ako.

“Hindi na. Kaya ko naman” ang nakatitig na sabi ko.

Patuloy lang ito sa  pagsubo ng pagkain. Hinihintay ko rin na pipilitin niya akong ihatid pero wala. Napabuntong hininga ako saka sumandok nang pagkain.

Pagkatapos kong kumain ay nag-ayos na ako ng gamit at nagpaalam sa kanya.

Nagcommute lang ako pauwi sa bahay namin. Labis naman ang gulat ni mama ng makarating ako sa bahay. Bakit hindi man lang daw ako nagtext o kaya ay nagbigay man lang ng abiso na uuwi ako. Tinanong din nila ako kung may problema ba sabi ko wala. Namimiss ko lang sila kaya ako umuwi.

Dumiretso na ako sa kwarto ko at nahiga. Buong maghapon lang akong nagkulong sa kwarto. Lalabas lang ako kapag kakain o magc-cr. Hindi ko rin ipinapahalata kana mama at papa na malungkot ako.

Sa sumunod na araw. Araw ng linggo. Ganun pa rin ako. Kinausap ko lang sila saglit at bumalik na ako sa kwarto. Sabi ko kay papa ihatid niya ako mamayang hapon. Sumang-ayon naman siya.

Eto. Nandito ulit ako sa kwarto ko. Nakatulala sa kawalan. Hay! Hanggang sa makita ko ang laptop ko. Kumpleto naman ang gamit ko dito. May printer din ako kaya kapag may projects kami hindi na ko lumabas pa.

Kinuka ko ang computer ko at may ginawa doon.

Matapos kong gamitin ito ay nag-ayos na ako ng gamit ko pabalik ng bahay. Sa bahay namin ni Ivan.

“Pa, tara na po” ang sabi ko sa kanya.

Kinuha naman ni papa ang mga gamit ko at isinakay na sa sasakyan niya.

“Ma, aalis na po ako. Bisitahin niyo na lang pi ako ni papa doon ha” ang sabi ko sa kanya.

“Oo naman anak. Mag-iingat ka dun at wag mong kalimutang inumin ang vitamins mo”

“Opo Ma, salamat po” sabay halik ko sa pisge niya at umalis na kami ni papa.

Habang bumabyahe kami ay tinanong ako ni papa.

“O anak bakit ang tahimik mo?”

“Ganito po ata kapag buntis pabago bago ng mood hehehe” ang nakangiting pagdadahilan ko kay papa. “Wag po kayong mag-alala. Ok lang po ako”

Napatango lang si papa.

Hanggang makarating kami sa bahay ay tahimik lang ako. Siya din ang nagpasok ng mga gamit ko sa loob. Naabutan naman namin doon si Ivan na nanonood ng basketball.

Binati niya lang si papa. Habang ako naman ay nakatayo lang at nakatitig sa kanya. Napansin din niya siguro na nakatitig ako sa kanya. Kaya halos hindi siya makagalaw sa ilang na ginagawa ko.

“Ok na anak. Aalis na ako” paalam ni papa matapos maipasok lahat ng gamit ko.

“Sige po, ’Pa salamat po. Ingat po kayo pag-uwi” sabay halik ko sa pisnge niya. Hindi na pinansin ni papa si Ivan at umalis na ito.

Napabuntong hininga lang ako ng maiwan kaming dalawa ni Ivan dito. Kinakabahan ako na ewan. Basta bahala na nga.

Kinuha ko lang ang papel sa bag ko na ginawa ko sa bahay at naupo sa tabi niya.

Diretso lang ang tingin nito sa TV at mukhang naiilang pa rin sa akin hahaha.. Ang cute niya.

“Anong nginingiti-ngiti mo diyan ha?” tanong niya.

“Wala lang” ang nakangiti namang sabi ko.

Mas lalo ko namang pinagmasdan ang mukha nito. Ang kabuuan niya.

“Wag mo kong titigan” saad niya.

“Hayaan mo na. Sinusulit ko lang” ang nakangiti paring sabi ko dito. Napatingin naman ito sa akin.

“A-anong ibig mong sabihin?”

Pinakita ko sa kanya ang papel na hawak ko saka ngumiti ng malaki.

“Charan… Contract Agreement” ang masayang sabi ko. Nakatitig lang ito sa papel na hawak ko. Wait.

“Teka lang sandali may kulang pa.. Kukuha lang ako ng ballpen sa bag ko” ang sabi ko sa kanya at hinalungkat ko sa bag ang ballpen ko. Nakapa ko naman siya agad.

Umayos ako ng upo at tinitigan siya.

“Wag kang mag-alala. Lahat ng nakapaloob dito ay pabor sayo. Teka babasahin ko ha para sayo” ang naka smile na sabi ko.

Huminga lang ako ng malalim at binasa ang nilalaman nito.

“Contract Agreement..” sumulyap muna kay Ivan saka ngumiti.

“Ako. Si Joren Castillo at si Ivan Rusit Solom ay nagkasundo na after kong manganak ay maghihiwalay na kami ng landas” pinipigilan ko ang sarili kong wag umiyak.

“Hindi ko siya guguluhin. Hindi ko siya pipiliting mahalin ako. Hindi ko siya pipilitin sa mga ayaw niya. Hindi kami ikakasal dahil ikakasal lang siya sa taong mamahalin niya at sa babaeng pangarap niya” ang nakangiti pa ring sabi ko. Pinagpatuloy ko lang ang pagbabasa ko.

“Isa lang ang hiling ko. Kahit hiwalay na kami. Sana suportahan niya pa rin ang anak ko. Kahit isang beses lang sa isang buwan masaya na ako doon. Muli. Ako si Ivan Castillo at siya naman si Ivan Rusit Solomon ay pumapayag sa lahat ng nakapaloob sa kasulatang ito”

Alam kong gawang bata lang ang ginawa kong kontrata pero isang katibayan ito na may kasunduan kami at kelangan kong tuparin.

“O tapos ko ng basahin. Pirmahan na natin ’to” ang nakangiting sabi ko. “May pirma na rin yan nila mama at papa. Buti na lang at napilit ko sila kanina. About naman doon sa parents mo. Ako ng bahala doon. Malakas ako kana mommy at daddy” sabay kindat ko dito.

Tinitigan niya lang ang kontratang hawak ko.

“Wag kang mag-alala. Hindi man ito legit na kontrata pero yung pirma natin na nakapaloob dito ang mahalaga at magpapatunay sa kasunduan natin. Tutupad ako sa mga sinabi ko. Basta wag mo lang akong iwan sa pagbubuntis ko after nito papakawalan na kita” at ibinigay ko na sa kanya ang papel na hawak ko.

Kinuha niya ito at hinawakan lang.

“Eto na ang pagkakataon mo para makalaya sa akin. Alam kong nasusunod lagi ang daddy mo pero hayaan mong ako ang tumulong sayo para pumili ng buhay na gusto mo. Sige na pirmahan mo na yan. Ganyan kita kamahal Ivan. Wag mo kong intindihin. Immune na ako” sabay ok sign ko dito.

Nakatitig lang siya sa akin. Parang pinagmamasdan niya ang buong mukha ko. Ngumiti naman ako ng napakatamis. Yung pinakacute kong ngiti.

“S-sige” pagsang-ayon niya.

“Good!” ang naluluhang sabi ko. Ang sakit palang palayain ng taong mahal mo.

Pagod na rin kase ako. Napapabayaan ko na ang sarili ko. Siguro tama nga sila. Hindi mo mapipilit ang isang taong mahalin ka. Ang tanging paraan para irespeto ka ay palayain siya at mahalin muna ang sarili mo.

After niyang pirmahan ay ako naman ang pumirma.

“Oh. Tig isa tayong kopya patunay natin sa isa’t-isa. Sige aakyat na ako sa kwarto ko. May pasok pa tayo bukas”

Maglalakad na sana ako ng tawagin niya ako.

“Joren”

“Hmmm?” ang nakatalikod na sabi ko.

“S-salamat”

Ngumiti ako at humarap sa kanya.

“Wala yun hehehe” ngumiti din siya sa akin. Ngayon ko lang napagmasdan ang ngiti niya. Para akong binunutan ng tinik sa dibdib dahil sa mga ngiting yun. Ngiti na sana makita ko sa taong mamahalin niya.

Tumalikod na ako at huminga ng malalim.

Hay!

Its time to move on.

Itutuloy…

---

50 Votes po para sa next chapter..

Taasan ko na kaya hanggang 70 votes ang bilis ng 50 eh hahaha.. Pero salamat kahit napepressure ako ibig sabihin lang nun na sinusubaybayan niyo talaga ang kwento ko. Gusto ko po yun para mas lalo akong mamotivate mag-update kase may naghihintay sa kwento ko.

Please spread and share my stories salamat :)

SLL 8

Ivan’s POV

2 months. 2 months ang nakalipas magmula ng magkasundo kami ni Joren. 2 months rin magmula ng bumukod siya ng kwarto sa akin. Sa buong 2 months na yun na pagsasama namin sa iisang bubong ay hinayaan ko siyang ipaghanda niya ako ng pagkain sa umaga at hinayaan naman niya akong gawin ang gusto ko sa buhay. Give and take lang.

Yun lang naman ang tanging hiling niya sa akin. Ang iparanas ko sa kanya kung paano magkaroon ng boyfriend kahit saglit lang, kahit sandali lang, kahit sa loob ng siyam na buwan lang. Bago daw kami tuluyang maghiwalay ay maranasan niya kung paano siya maappreciate ng taong mahal niya.

Alam kong naging rude ako sa kanya noong una pero dahil sa 2 months na yun nakita ko na mabait pala siyang tao. Mapagmahal at higit sa lahat malambing.

Dahil sa ginawa niyang kasulatan. Namulat ako. Natuto akong tingnan ang other side niya. Other side na bigyan siya ng pagkakataong makilala. Kaya sinubukan ko siyang maging kaibigan.

Ngayon nasa ikadalawang linggo na kami ng pangatlong buwan niya. Masasabi kong naging consistent siya sa mga sinabi niya. Pinatunayan niya sa akin na kaya niyang tumupad sa mga pangako niya. And time goes by, naging magkaibigan naman kami.

“Ivan kain kana. Maaga pa ang pasok natin” ang nakangiting sabi nito.

“Sige. Pagtitimpla lang kita ng gatas mo” ang sabi ko dito.

“Naku wag na” pagtanggi nito.

“Ano ka ba. Bilin sa akin ni mommy yun.. Sige ka, isusumbong kita dun” pananakot ko dito. Napanguso lang siya. Hahaha..

Don’t get me wrong ha. Walang namamagitan sa amin. Saka ayoko naman siyang pabayaan ngayon at buntis pa siya. Siguro naging malapit lang kami sa isa’t-isa. Kayo ba naman manatili sa iisang bahay at sa iisang bubong syempre nakakaboring naman kung hahayaan niyo lang ng isat-isa at walang pansinan diba. Saka masaya ako kase may taong kaya akong papiliin sa desisyong gusto ko. At siya yung kauna-unahang taong nagbigay nito sa akin.. No need to hate each other. Instead, build a good start up and relationship sa pagiging magkaibigan namin at doon namin yun makikita.

Sa totoo lang lumaki akong galit sa mga bakla. Hindi dahil may nakaraan ako sa kanila ha. Namulat lang ako na pera pera lang ang tingin nila sa mga lalaki para mahalin sila at pera din ang ginagamit nila para isatisfied ang needs nila.

Ayoko sa lahat yung binabayaran ka para mahalin mo siya. Yung involve ang pera sa relasyon niyo. Nabago lang ang paniniwala ko dahil kay Joren. Siguro baliw nga siyang magmahal pero kahit kelan hindi niya ako inalok ng pera para mahalin ko siya. At doon napahanga niya ako. Wag kayong mag-isip ng kung ano diyan ha. Hindi ito love. Humahanga lang ako sa ugali niya.

Hindi talaga ako pumapatol sa mga bakla. Ni hindi nga pumasok sa isip ko na magmahal ng mga bakla eh. Siguro nagawa ko lang yung mga bagay na yun kay joren dahil sa inis ko, sa galit ko sa kakulitan niya. Ayoko kase na ipinagsisiksikan ang sarili nila sa akin. Hindi ko rin nakikita ang sarili ko na tatanda akong kasama ang isang lalaki, o bakla sa buhay ko.

Pangarap kong magkaroon ng pamilya, anak at tunay na asawang babae.

Ang meron lang sa amin ni Joren ay isang pagkakaibigan. Hindi naman pala masamang makipagkaibigan sa tulad niya. Atleast may progress diba.

“I’m done” ang nakangiting sabi nito matapos niyang ubusin ang gatas na tinimpla ko.

“Hep! Hep! Hep! Yung gamot at vitamins mo?” napasimangot lang ito. Hahaha..

“Ano ba yan. Lulungadin na ako sa dami ng iniinom ko hays..” reklamo niya na mas lalong nagpangiti sa akin.

“Sige na. Para naman yan sa baby mo eh” ngiti ko sa kanya.

Napatitig lang ito sa akin.

“Ayaw mo ba siyang tawagin baby mo rin?”

Umiwas lang ako ng tingin. Iniba ko agad ang usapan.

“Tara na nga. Baka malate na tayo sa school sige ka maabsenan ka niyan” pananakot ko pa dito. Ayaw na ayaw pa naman niya ng umaabsent siya.

“Hay sige na nga. Lets go na” sabay saludo nito.

Nagulat naman ako sa ginawa niya. Aaminin ko hindi kami agad nagkasundo noong una dahil sa pagiging moody nito at sa mga cravings niya noong papasok pa lang ang ikalawang kabuwanan niya. Halos mahirapan nga kami nila tita, yung mama niya at mommy ko kung saan kami hahanap ng mga pagkaing gusto niya. Kaya nagtataka ako ngayon kase ibang iba ang sigla at awra niya ngayon.

Siguro ok na rin ito para hindi na kami mag-away pa hahaha.. Ayoko nang makipagtalo sa buntis naku. Iyakin at magagalitin. Ikaw lagi ang mali hahaha..

Pagtayo nito ay kinuha na niya ang bag niya sa sala. Lalabas na sana kami ng pinto ng may mapansin ako sa kanya.

“Joren teka!” pigil ko sa kanya.

“Bakit?”

Lumapit ako sa kanya at inayos ang kuwelyo nito. Habang busy ako sa pag-aayos ng kuwelyo niya ay napansin ko ang pagtitig nito sa akin. Bigla niya akong nginitian.

Tsk! Akala mo cute.

“Salamat” ang masiglang sabi nito. Nagulat ako ng yakapin niya ako.

Ewan ko ha. Pero parang ang gaan sa loob ng pagpapasalamat niya.

“O-ok na. Ok na. Tara na” ang sabi ko dito habang nilalayo ko siya sakin.

“Tara”

Habang naglalakad ito pasakay ng sasakyan ay kapansin pansin na ang paglaki ng tiyan nito. Napag desisyon namin nila tita na pahintuin na siya sa pag-aaral kapag umabot na ito sa ikaapat na buwan niya. Hindi dahil sa hindi niya kaya kundi dahil ayaw naming tuksuin ito ng mga tao na pwedeng makasama sa kalagayan niya. Maghohome study na lang siya kung maari para makasabay leksyon namin.

Saka marami din naman silang pera at tuloy tuloy pa rin ang suporta ng mga magulang ko sa kanya kaya balewala lang sa kanila ang magbayad ng personal teacher para kay joren.

Sumakay na ako ng sasakyan at tinahak namin ang daan papuntang school.

Paglingon ko sa katabi ko ay busy siya sa pagtetext. Siguro ay katext niya sina Aseya at Coco. Kilala ko na rin sila. Sila lang naman ang tumulong kay joren noon para pilitin akong puntahan siya sa Hospital. Mabait din naman pala sila.

Pinagsawalang bahala ko na lang ito at pinagpatuloy ang pagdadrive.

“Ang tahimik naman natin. Mag music nga tayo. Open mo bluetooth mo dali” utos niya sa akin. Inopen ko naman ang bluetooth ng sasakyan ko saka kinonek niya sa cellphone niya.

Puro kanta ng silent sanctuary ang nasa playlist niya. Pang broken hearted lahat ha tulad ng kundiman, 14, hiling, pasensya kana, bumalik kana sa akin, rebound at iba pa. Masasabi kong magaganda lahat ng kanta ng Silent sanctuary. I’m not a fan of their band before pero iba pala ang atake ng mga kanta nila. Parang gusto ko na siya ngayon baka nga siguro fan na rin nila ako. Ang sarap kasing pakinggan.

Pero may isa siyang kanta na paulit-ulit niyang pinapatugtog.

( 2002 by Anne Marie)

I will always remember the day you kissed my lips

Light as a feather

And it went just like this

No, it’s never been better

Than the summer of 2002

We were only eleven

But acting like grownups

Like we are in the present, drinking from plastic cups

Singing, “love is forever and ever”

Well, I guess that was true

Dancing on the hood in the middle of the woods

Of an old Mustang, where we sang

Songs with all our childhood friends

And it went like this, yeah

Oops I got ninety-nine problems singing bye, bye, bye

Hold up, if you wanna go and take a ride with me

Better hit me, baby, one more time

Paint a picture for you and me

Of the days when we were young

Singing at the top of both our lungs

Now we’re under the covers

Fast forward to eighteen

We are more than lovers

Yeah, we are all we need

When we’re holding each other

I’m taken back to 2002

Dancing on the hood in the middle of the woods

Of an old Mustang, where we sang

Songs with all our childhood friends

And it went like this, yeah

Oops I got ninety-nine problems singing bye, bye, bye

Hold up, if you wanna go and take a ride with me

Better hit me, baby, one more time

Paint a picture for you and me

Of the days when we were young

Singing at the top of both our lungs

On the day we fell in love

On the day we fell in love

Dancing on the hood in the middle of the woods

Of an old Mustang, where we sang

Songs with all our childhood friends

Oh, now

Oops I got ninety-nine problems singing bye, bye, bye

Hold up, if you wanna go and take a ride with me

Better hit me, baby, one more time

Paint a picture for you and me

Of the days when we were young

Singing at the top of both our lungs

On the day we fell in love

On the day we fell in love

On the day we fell in love

On the day we fell in love

On the day we fell in love, love, love

🎶

Feel na feel pa niya ang pagkanta niyan ha. Kahit naman ako nagagandahan din sa kanta. Yung taste niya sa music gusto ko rin kahit ngayon ko pa lang siya napakinggan. At isa pa, may talent pala siya sa pagkanta which is.. Isa sa mga kahinaan ko. Yun lang hindi ko siya gusto at hindi ko siya magugustuhan.

Pagkarating namin sa school ay ipinaparada ko lang ang sasakyan ko. Paglingon ko sa katabi ko ay busy pa rin siya sa pagkanta. Hay. Ang cute niya pa lang tingnan kapag may sarili siyang mundo noh.

Napailing lang ako at napangiti.

Sabay kaming lumabas ng sasakyan. Paglabas namin ay nag thank you pa siya sa akin.

“Salamat rides ha” ang sabi nito.

“Wala yun hehehe..” sabay kamot ko sa ulo.

Teka!

Anong ginagawa ko? Agad kong ibinaba ang kamay ko.

Ang weird ko ngayon ha.

“Ivan!” tawag sa akin ng babae. Paglingon ko ay si Ariana pala.

Tumingin muna ako kay joren para sana magpaalam dito pero sinalubong niya lang ako ng ngiti.

“Sige na Ivan. Lapitan muna siya. Susu na khap “ sabay pakita nito ng kamay.

Susu.. ano daw? Napakunot naman ako ng noo.

“Ha?” tanging nasabi ko lang. Natawa lang siya.

“Sabi ko.. Susu na khap.. Ibig sabihin nun sa thailand, kaya mo yan. Fighting! Laban lang. Makukuha mo rin siya”

“Talaga? Paano mo yan natutunan?”

“Nanunuod kaya ako ng mga Thai BL series pag-uwi natin sa bahay kaya ayan, na-adopt ko siguro”

Hindi ko alam pero ang cute niya talagang tingnan.

“Sige na. Hinihintay kana niya. Kita na lang tayo mamaya” paalam pa nito. Tumango lang ako sa kanya at ngumiti din.

Tumalikod na ako dito at akong maglalakad para sana salubungin si Ariana ng biglang may taong tumawag kay Joren.

“Joren!” tawag sa kanya ng lalaki.

Hindi ko alam pero binagalan ko ang lakad at pinakinggan sila.

“Ish. Anong ginagawa mo dito?” ang sabi ni Joren sa kaya.

Ish? Sinong Ish? Maraming Ish. Kaibigan ba niya yun? Paglingon ko dito ay nagulat ako pero saglit lang. F*ck! Mas gwapo pa ako diyan eh. Kukuha lang ng Kaibigan yung panget pa. Tsk.

Nagpatuloy na lang ako sa paglalakad.

Pero rinig na rinig ko pa rin ang usapan nila.

Bakit ang talas ng tenga ko ngayon. Hayss..

Oo na. Nakikinig talaga ako sa usapan nila kahit palayo na ako ng palayo. Ang chismoso ko.

“Sinusundo ka” sabi nung Ish.

“Bakit mo ko sinusundo?” tanong naman ni joren.

Lalandi niyo. Kainis.

Sa pikon ko ay mas lalo kong binagalan ang paglalakad ko para marinig kong maigi ang sasabihin ni mokong.

“Ewan. Sinabi lang ng puso ko na sunduin kita” banat nito.

Puffff.. Ang korni P*ta.

Natawa lang si joren.

“Che. Bolero”

“Hindi ako basketball player para bola bolahin ka. Singer ako” ang sabi ni Ish sa kanya.

Tsk! Bahala sila. Mukha namang nagkakasiyahan na sila eh. Bakit pa ako makikialam diba. Wala naman ako pake sa kanya especially kay Ish.

Paglapit ko kay Ariana ay nginitian niya lang ako.

“Good morning Ivan” bati nito sa akin pero yung mata ko bakit nandun parin sa kanila.

“G-good morning din” ang sabi ko habang nakatingin parin sa pwesto nila Joren at sa mokong na yun.

Aixt! Ivan ano bang ginagawa mo?

“May hinahanap ka ba?”

“Ha? W-wala” ang sabi ko. Tiningnan niya ang gawi kung saan ako nakatingin.

“Diba si Joren yun?”

“O-oo”

“Sino yung kasama niya? Gwapo ah. Bagay sila ni Joren” ang nakangiting sabi nito.

Alam niyang magkaibigan kami ni joren at magkasama kami sa iisang bahay. Ok lang daw sa kanya kahit bakla ang kasama ko sa bahay. Walang problema sa kanya.

Pero ano? Yun gwapo? Bulag ba si Ariana? Hindi sila bagay noh!

Hay!

Sa totoo lang sobrang ganda ni Ariana. Siya nga pala ang Ex ko na nililigawan ko ngayon. Niloko ko kase siya noong mga panahong kami pa. Hindi ko alam kung bakit ko nagawa iyon sa isang perpektong nilalang na tulad niya.

Maganda na, sexy pa, mabait at higit sa lahat matalino. Lahat ng hahanapin mo nasa kanya na at hindi mo na pakakawalan pa. Pero dahil isa akong jerk, gago. Nagawa ko siyang lokohin. Kaya ngayon. May pagkakataon na ulit ako para ipaglaban siya, para mapasaakin siya. Susulitin ko na. Lalo na at isa si Joren sa nagpapalakas ng loob ko para sagutin niya ako.

Napangiti lang ako ng banggitin ko ang pangalan ni joren.

“Tara Ariana. Hatid na kita sa room mo” ang masayang sabi ko dito.

Hinawakan ko ang kamay niya at grabe sobrang lambot ng kamay niya. Ang bango rin niya. Mapaproud ka talaga kapag tulad niyang babae ang kaholding hands mo. Hinatid ko na siya sa room niya na magkahawak ang aming mga kamay.

Kami rin ang pinakasikat na couple noon sa school namin dahil sa relasyong meron kami. Kahit nga noon na hindi pa totally kami. Ang dami ng sumusuporta. Yun lang gago lang talaga ako.

Pagkapasok niya sa room ay nagpaalam na ako dito. Humalik muna siya sa pisnge ko saka siya dumiretso sa loob.

Napangiti ako sa ginawa niya. Shet. Hinalikan ako ni Ariana sa pisnge. Pagtalikod ko ay ihahakbang ko na sana ang paa ko nang bigla akong napahawak sa puso ko.

Teka. Bakit ganun? Bakit wala akong naramdamang kilig sa holding hands namin ni Ariana kanina. Wala din akong naramdaman sa kiss niya. Parang normal kiss lang. Bakit ganun? Nakangiti ako at masaya ako pero yung kilig wala.

Umiling lang ako at dumiretso na sa klase namin. Kelangan ko na rin maghanda para sa laro namin mamaya.

Namove kase yung sport feast namin dahil sa conflicts pero ok na. Solve na.

Kasali ako sa Basketball. Makakalaban namin ang section nila Joren ngayon.

Oo nga pala. 1 week ang Sport feast namin at magaganap ang laro namin tuwing pang hapong klase. Bukod pa ang Feast day namin sa sport feast. Baka next month na siya. Ang feast day namin ay umaabot lang ng tatlong araw pero whole day siya na walang klase basta ieenjoy niyo lang lahat ng booth at ang malilikom doon ay mapupunta sa pagpapaganda ng school namin. Sinabi ko lang baka malito kayo.

Private Catholic school kase kami bale yung mga feast na yan ay sinasabay namin sa feast day ng high school.l namin. Kumbaga sa ano. Tradition na ng school namin to kaya every year may ganito kaming pa ganap.

Bukod nga pala yung school building ng High school sa building ng Senior High school. Siguro mga dalawang kanto lang ang layo niya.

Naishare ko lang para naman magka-idea kayo sa paaralan namin. And by the way. Nasa probinsya man kami pero masasabi kong maganda ang school namin. Iba talaga kapag maganda na ang school mo maganda pa ang view ng probinsya niyo.

“Hoy pare. Ready kana ba mamaya?” ang tanong sa akin ni Francis.

“G*go! Ako pa talaga ang tinanong mo ha” pagmamayabang ko sa kanya. Naupo lang ako sa tabi niya.

Nakanguso lang ito.

“O anong nginunguso-nguso mo dyan?”

“Pre. Alam kong hindi ka open sa ganitong bagay pero ang tagal ko na itong pinag-iisipan. Gusto ko ng pakasalan si Bill”

Nanalaki naman ang mata ko.

“Seryoso ka pare? Papakasal ka sa isang lalaki?” tiningnan niya lang ako ng masama. Natawa lang ako sa itsura nito.

“Chill. Alam mong tanggap kita pre. Since elementary magkaibigan na tayo. Mas matagal pa nga ang relasyon natin sa jowa mo eh. Pero seryoso ka? Baka naman nadadala ka lang sa mga desisyon mo kase bata ka pa”

“Hindi mo ko maiintindihan pare dahil hindi naman ikaw ang nagmamahal sa kanila”

“Alam ko. Pero hindi ba kalokohan yang iniisip mo. Tiyak na hahanap at hahanap ka pa rin ng babae pagdating ng panahon at iiwan mo siya”

“Mali ka pare. Kahit kelan hindi naging kalokohan ang pagmahal. Sa babae man o sa lalaki. Kapag pareho kayong loyal sa isa’t-isa. Hindi niyo magagawang iwan ang isa’t-isa”

Ang cheesy ni mokong ha.

“Ganyan mo ba siya kamahal?” curious na tanong ko. Hindi kase ako interesado sa lovelife niya dati. Ewan, ngayon lang.

“Oo pare eh. Sobra! Kitang kita mo naman sa mukha ko diba kung gaano ko siya kagustong ibahay. Gusto ko na talaga siyang maging asawa pare” ang sabi nito.

Baliw na baliw nga talaga siya sa taong yun.

“Paano pare kung gusto mong magkaanak? Tiyak na lolokohin mo siya at maghahanap ka ng babaeng magsasatisfied sa needs mo” nginitian niya lang ako. Ngiting makabuluhan.

Ang weird din ng mga tinginan niya ha.

“Pare kung mahal mo hindi mo lolokohin. Kung mahal ka, pahalagahan mo. Dahil once na iwan mo siya, hindi mo na alam kung maibabalik mo pa. Nasa huli ang pagsisisi at nasa pagiging loyal ang totoong pagmamahal”

Nakatitig lang ako sa mata ni Francis. Hindi ako nakapagsalita. Kitang kita ko sa mata niya kung gaano siya ka sincere sa mga sinasabi niya.

Ngayon lang din ako nakakita ng taong kasing tapang niya. Hindi siya takot ipahayag ang nararamdaman niya kay Bill.

“Loyal ako Ivan. Pag sinabi kong loyal ako hindi ako gagawa ng bagay na pwede naming ikasira. Ang libog nandyan lang yan at kaya ka nitong pasayahin ng panandalian pero after nun. Ano na? Mababago na nito ang buhay na pinapangarap mo, ang pinangarap niyo. At ayokong masira yun dahil lang sa panandaliang sarap”

Kinuha niya ang cellphone niya at tiningnan ang picture nilang dalawa ni Bill. Ngumiti ito. Ngiting inlove.

“Kaya kung tatanungin mo ako sa pwedeng mangyari sa amin ni Bill? Hindi ko alam. Pero kung matibay talaga ang pagmamahal mo sa isang tao hindi ka gagawa ng bagay na pwedeng makasira sa inyo. I’m an asshle.. but fck i’m a loyal person” saka siya tumawa.

Tahimik lang ako.

“Oh. Tulala kana diyan. Si Joren yan noh?” panunukso nito.

“Gag*!”

“Thank you pare” seryoso niyang sabi.

“Ha? Thak you saan?”

“Thank you kase pinagbigyan mo si Joren na makasama ka kahit ilang buwan lang. Kahit alam mong mahal ka niya”

“Sus wala yun. Mabait naman pala siya kaya pinagbigyan ko na” ang sabi ko.

Nakatingin pa rin siya sa picture nila.

“Ivan naniniwala ka ba na nasa huli ang pagsisisi?” biglang tanong niya.

“Oo naman. Bakit mo naitanong?”

“Wala lang. Ang tao kase napapagod. Oras na mawala ang pagmamahal nito sayo mahirap ng ibalik”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Ayoko lang na magsisisi ka sa huli. Cute si Joren at kahit sino diyan kaya siyang maagaw sayo. Pinalaya kana niya kaya habang nandyan pa siya sa tabi mo may pag-asa ka pa” sabay ngiti nito.

“Pare walang ganyanan. Wag mo kong gawing bakla para mahalin lang siya”

“Ok” tipid niyang sagot.

“Yun lang? Ok? Sa haba ng mga sinabi mo kanina. Ok lang?”

“Bakit may gusto ka pa bang marinig mula sa akin?” ngisi niyang sabi.

“Ulol. Wala na!” nakasimangot na sabi ko. Natawa lang siya.

“Huling tanong ko na lang sayo” sabi niya.

“Ano ba yan. Dami mo namang tanong” simangot ko.

“Last na nga”

“Ano nga?” natatawang sabi ko.

“Ivan hindi masama kung tawagin kang bakla dahil nagmahal ka ng kapwa mo lalaki. Alam mo kung anong masama? Yun ay yung maliit mong pag-intindi at yung utak mong hindi kayang umunawa. Kung ikinakatakot mong lolokohin kang bakla dahil lang nagmahal ka ng isang lalaki. Sino kaya sa inyo ang bakla? Ikaw na takot lokohing bakla o siya na tanggap kung ano siya. Minsan akala natin matapang na tayo kase lalaking lalaki tayo pero sila? Mas matapang sila sa atin kase hinaharap nila ang araw-araw na bukas para lang sa panghuhusga nila”

For the second time. Napatahimik niya ako. Lahat ng mga sinabi niya puro patama sa akin. Alam ko at lahat yun tumatak sa utak ko.

“Hindi naman tanong yun eh”

Tumayo siya at kinuha ang bag niya saka ito tumingin sa akin.

“Minsan yung akala mo hindi pala” sabay talikod nito at naglakad palabas ng room. “Wala daw si maam. Gutom na na ako. Kakain muna ako kita na lang tayo mamaya sa game”

At tuluyan na nga itong umalis.

Iniwan niya akong nakatulala at iniwanan ng palaisipan.

Bakit naririnig ko ang kanta ng silent sanctuary sa isip ko? Ang sabi sa lyrics..

🎶 Kung hindi man tayo hanggang dulo

Wag mong kalimutan

Nandito lang ako

Laging umaalalay

Hindi ako lalayo

Dahil ang tanging panalangin ko ay ikaw…

Putek! Walang ibang pumapasok sa isip ko kundi si Joren. Pati boses niya naririnig ko. Mababaliw na ako kakaisip sa kanya. Pati sa mga sinabi ni Francis mababaliw ako.

“ Minsan yung akala mo hindi pala..“

Anong ibig niyang sabihin dun?

Urgh! Putek. Ang weird ng araw na ito. Una, wala akong naramdaman kahit ano kay Ariana. Pangawala, one of my doors in mind nagbukas dahil sa mga sinabi ni Francis. At pangatlo, iniwanan niya ako ng isang palaisipan na gumugulo sa isipan ko.

Sh*t!

Loyal.

Ang salitang narinig ko mula sa kanya pero isang salitang nagpatibay sa pagmamahalan nila.

Pagsisisi.

Salitang alam ng marami pero bakit bigla ako nitong binagabag.

Lagot ka talaga sa akin Francis.

Urgh!

After ng morning class ay naghanda na kami para sa game namin this afternoon.

Puno na rin ang covered court sa plaza. Section namin at section nila Joren at yung mga taga ibang section. Nakasuot na rin ako ng jersey at lahat sila ay nagtitilian sa team namin. Halos karamihan kase ng pambato ng school namin sa basketball ay nasa section namin kaya tiyak na ang panalo namin.

Bago magsimula ang game ay nilibot ko ang paningin ko. Nakita ko si Ariana sa riser kasama ang mga kaibigan nito. Kumaway ito sa akin at ngumiti. Nginitian ko rin siya.

Wala talaga. Wala akong mafeel na kahit ano. Ang weird.

Nilibot ko pa ang paningin ko at nakita ko sa di kalayuan sa pwesto namin si Joren. Kasama nito sina Aseya, Coco at Bill.

Hindi ko alam pero unti-unti na palang gumuhit ang ngiti sa labi ko. Napakunot naman ako bigla ng noo at nagtaka sa mga ikinikilos ko. Anong pinag gagawa mo Ivan? Andyan si Ariana. Maganda, sexy, matalino. Lahat na. Anong nangyayari sayo?

Urgh! Naguguluhan na ako. Pagtingin ko ulit sa pwesto ni Joren ay nakatingin na pala ito sa akin. Nag-iwas kaagad ako ng Tingin.

Ang bilis ng tibok ng puso ko.

“ Minsan yung akala mo ng hindi mo siya mahal. Hindi pala, kase mahal mo siya!“

Pagtingin ko sa taong nagsalita ay nagulat ako.

“Francis?”

“Just go with the flow lang Ivan. Wag mong madaliin” ang sabi nito habang nakatingin ng diretso.

“May pinapasabi nga pala si Joren”

“Ano yun?”

“ Susu na khap.. “

Paglingon ko sa kaliwa ko. Nakita ko Si Joren habang nakataas ang kamay.

Sh*t! Namula ako.

Itutuloy…

---

70 votes na po for next chapter..

Sa mga nakakapanood po ng BL Thai series alam niyo kung gaano sila ka cute at kalambing kapag sinasabi ang “Susu na khap”

Hehehe..

Please help me spread and share my stories salamat :)

SLL 9

Sabaw po itong update na ito. Enjoy reading :)

---

Ivan’s PO V

“Joren? A-anong ginagawa mo dito?”

F*ck! Bakit ba nauutal ako. Hindi naman ako ganito dati ah.

Tumingin muna siya sa kaliwa at kanan saka biglang lumapit sa akin at bumulong.

“ Nakasupport kami ni baby sayo “ ang nahihiyang sabi nito.

Putek! Yung boses niya. Ang init. Ang daming kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko.

Ni Wala nga akong nasabi eh. Nabahag ang buntot ko. First time to. First time na may nakagawa sa akin nito.

Hindi siya makatingin sa akin. Namumula siya. Ako rin namumula.

“Ahmm.. S-sige na Ivan. Babalik na ako doon. Pananoorin kita ha. Galingan mo… Susu na Khap, P’ Ivan “ ang nakangiting sabi nito saka ito umalis.

Habang tinatanaw ko siya ay bigla na lang gumuhit ang ngiti sa labi ko.

F*ck!

Para akong tanga dito kakangiti.

“Ang sarap sa pakiramdam na may sumusuporta sayo noh?”

Hala. Saan galing yun?

Paglingon ko sa likod ko ay nakita ko ang nakangiting si Francis.

“Chismoso!” sabi ko sa kanya. Tinawanan niya lang ako.

“Anong nangyari pare? Bakit parang ang bilis mo atang nagbago?”

“Ha? Nagbago ng ano?” nakakunot noong tanong ko sa kanya.

“Nagbago ng feelings” sabay ngiti pa nito ng malaki. Nang-aasar ba siya?

“Ulol. Walang nagbago saka hindi ko siya crush”

“May sinabi ba akong crush mo siya? Napakadefensive mo naman pare hahaha”

Ha? Wala ba siyang sinabi? Sh*t! Ano ba talagang nangyayari sa akin.

“Ewan ko sayo g*go!” inis na sabi ko.

Hindi rin naman nagtagal at nagsimula na ang game namin. Puro tilian ng mga babae at kabaklaan ang maririnig mo tuwing nakakapuntos ako. Ano bang bago eh Ako lang naman ang crush ng lahat. Saka inspired eh kaya sarap maglaro. Inspired ba kanino? Shet. Kanino nga ba? Hay.

Natapos ang first at second quarter na kami ang lamang.

Nakaupo kami ngayon sa bench habang umiinom ng tubig ng bigla na lang may nag-abot sa akin ng towel.

“Heto oh, pamunas mo ng pawis” pagtingin ko si Ariana pala.

“S-salamat Ariana” ang nakangiting sabi ko.

Kinantyawan naman ako ng mga kateammate ko.

“Iba ka talaga pare. Ang swerte mo naman!” tukso nila sa akin.

“Oo nga pare. Ambunan mo naman kami ng swerte” tukso pa ng iba saka sila nagtawanan.

“Mga ulol. Manahimik kayo diyan” inis na sabi ko saka ako tumingin kay Ariana. “Pagpasensyahan mo na sila ha. Mga takas kase sila sa mental”

“Ok lang” ang nakangiting sabi nito. “Basta galingan mo sa game ha”

Napatitig lang ako sa kanya. Bakit parang gusto ko si Joren ang magsabi nun sa akin? Aixt. Eto na Ivan oh. Babae na yan. Maganda pa. Siya na yung pangarap mo. Pangarap na sinasabi mo kay Joren. Bakit siya ngayon ang iniisip mo.

“Natulala si pareng Ivan sa ganda ni Miss Ariana oh. Iba talaga”

“Tumigil kayo mga ulol. Dadalhin ko talaga kayo sa mental mamaya” asar na sabi ko sa kanila.

Natawa lang si Ariana.

“Sige Ivan. Kita na lang tayo mamaya” paalam nito sa akin at umalis na siya.

Tinutukso pa ako ng mga kateammate ko pero busy ang mga mata ko sa paghahanap kay joren. Hindi naman ako nabigo dahil nakita ko ito kasama ang mga kaibigan niya. Pero ang ikinasama ng mood ko ay ng makita ko itong masaya habang kausap si Ish.

Hindi man lang ba niya ako lalapitan ulit at papalakasin ang loob? Sabagay busy nga pala siya sa pakikipaglandian sa Ish na yun. Bahala sila sa buhay nila. Mga p*tang *na sila!

Naiinis akong tumayo at bumalik sa game. Nawalan na ako ng gana maglaro. Tumingin ulit ako sa pwesto ni joren pero busy pa rin siya sa Ish na yun. T*ng in@ sila!

Binangga ko ng malakas ang kalaban ko na naging dahilan ng pagkatumba nito sa sahig. Pinituhan kaagad nila ako ng foul.

Wala akong pakialam. Ang atensyon ko nasa pwesto nila Joren. Buntis na nga siya nakuha pa niyang lumandi! Tsk! Nakakainis!

Pinagpatuloy namin ang laro pero tulad ng kanina pinatawan na naman nila ako ng foul.

Nilapitan na ako ni Francis at kinompronta.

“Pare ano bang nangyayari sayo ha? Gusto mo bang matanggal sa game?”

Hindi ako nagsalita. Masama pa rin ang tingin ko sa pwesto nila Joren. Nakaakbay sa kanya si Ish habang ito namang si joren walang pakialam. Hindi ba niya alam na chinachansingan na siya ha! Putek! Nakakabadtrip talaga.

“Pare kumalma ka nga. Hindi ka pwedeng bumalik sa game na ganyan ka” pagpapakalma sa akin ni Francis.

“Wala akong pakialam!”

Napabuntong hininga lang ito at napailing. Napatingin din siya kung saan ako nakatingin.

“Ah kaya naman pala. Nagseselos ka noh?” agad naman akong napatingin sa kanya.

“Ako magseselos? Hindi ah!” naiinis na sabi ko sa kanya.

“Kung hindi ka nagseselos anong tawag diyan?”

“Concern lang ako. Alam na nga niyang ano siya.. nakuha pa niyang lumandi sa iba!”

“Nagseselos ka nga”

“Sinabing hindi eh!”

“Ok”

Walang imikang namagitan sa amin.

Bumalik kami sa game pero off pa rin ang laro ko.

Kaya pinaupo na ako ni coach at sinermunan ng todo todo.

Habang patuloy si coach sa pagsesermon sa akin ay napatayo ako ng makita ko si Joren na pababa ng riser kasama si Ish. Saan sila pupunta?

“Pasensya na coach hindi ko talaga kayang bumalik sa game. Pasensya na talaga may pupuntahan lang ako” ang sabi ko dito at dali dali ko silang sinundan palabas ng plaza pauntang school.

May tiwala ako sa kateam mate ko especially si francis. Alam kong kaya nilang ipanalo ang game na wala ako. Lamang naman kami bago ako umupo saka last game na rin.

Habang sinusundan ko sila pabalik ng school ay kitang kita ko ang pasimpleng hawak ng hayop na Ish na yun kay joren.

Kaya dali dali akong naglakad at binangga siya ng malakas sa likod na naging dahilan ng pagkatumba nito.

“Ish!!!” gulat na sigaw ni Joren ng matumba ito sa batuhan. Tinulungan niya itong makatayo at pinaspasan ang damit nito.

Tsk!

Napalingon naman ito sa akin. Gulat na gulat din siya na ako ang may gawa nito.

“I-ivan? A-anong ginagawa mo dito? Diba may game pa kayo?”

“Tara na. Kelangan na nating umuwi!” walang ganang sabi ko.

“Ha? Eh may game pa nga kayo diba?”

“Ok na sila dun tara na” sabay hila ko sa kanya palayo sa lalaking yun.

“Hindi ka man lang ba magsosorry pare? Ganyan ka ba pinalaki ng magulang mo?” ang inis na sabi ni tukmol sa akin. Napangisi lang ako. Galing niya magpretend. Nice.

“Oo nga. Magsorry ka sa kanya” at talagang kinakampihan mo pa siya joren ha.    

“Ha? Ako magsosorry? No way!” pagmamatigas ko.

“Ok. Hindi ako sasabay sayo. Tara Ish” binitawan niya ang kamay ko at aktong lalapit sa Ish na yun ng pigilan ko siya.

Huminga lang ako ng malalim at ipinikit ang mata ko. Aixt! Hindi ko talaga ugali to eh. Ano bang pinaggagagawa sa akin ni Joren at nababago niya ako?

“Ok. Sorry pare”

“Next time kase tumingin ka sa dinadaanan mo ng hindi ka nakakasakit ng tao” Ha? Anong pinagsasabi ng lalaking to? Humuhugot ba siya? Ang baduy ha.

“Minsan din kase alamin mo kung tama ba yung dinadaanan mo. Para walang ibang nagagalit sayo” sabay ngisi ko dito.

“Sa pagkakaalam ko pare tama naman yung dinaanan ko. Single lane lang siya diba joren?”

“O talaga? Baka kapag nalaman mong Taken siya baka mapahiya ka”

“Taken? Ang alam ko kase single” sabay sulyap nito kay joren.

Nagtitigan naman kami ng masama. Kahit kelan talaga mahilig siyang makipagkompetensya sa akin.

“Teka nga!” singit ni Joren. “Kalye pa ba yang pinag-uusapan niyo?”

“Oo!” sabay naming sabi ni tukmol.

Natahimik kaming tatlo at walang gustong magsalita.

Dinampot na ni tukmol yung bag niya saka ito nagpaalam kay joren.

“Ahhmm.. Joren kita na lang tayo bukas. Baka magalit pa yang tatay mo” sabay tingin nito sa akin. Sinamaan ko lang siya ng tingin.

“Sige. Ingat ka. Salamat sa pagsama sa akin Ish” paalam nito.

Sus! Lalandi!

Pagkaalis ni tukmol ay tumingin ako kay Joren. Masama ang tingin na ibinato nito sa akin kaya napaiwas lang ako ng tingin. F*ck! Bakit ba feeling ko under niya ako.

Inayos ko ang pustura ko at pinakita sa kanya na ako dapat ang bossing sa maing dalawa.

“Tara na Joren. Paalam na lang tayo kay maam” Walang ganang sabi ko.

Nakatitig lang ito sa akin.

“Ah.. Eh. Wag mo nga akong titigan!” kunwaring inis na sabi ko pa.

“Ano ba kasing nakain mo at sinusundan mo pa kami ni Ish ha?” tanong nito sa akin.

“Pinoprotektahan lang kita. Baka nakakalimutan mo buntis ka tapos lumalandi ka sa iba” alam niyo ang ginawa niya? Binatukan niya lang naman ako.

“Joren naman eh” simangot ko.

“Eh kung anu-ano kasing pinagsasabi mo diyan. Saka ano naman kung landiin niya ako. Single siya, single din naman ako”

“Ah ganun? Baka gusto mong isumbong kita sa mga magulang mo. Napapabayaan mo na nga ako eh” ang sabi ko sa kanya.

Napakunot lang siya ng noo. Pati ako ay napakunot din ng noo. Ano bang nasabi ko.

Nakangiti naman nitong sinipat ang mata ko.

“Hmmm.. Ikaw Ivan ha” pang-aasar nito sa akin. Nag-iwas lang ako ng tingin. “Wag mong isipin sina mama. Ok na sa kanila yung desisyon ko. Kaya pwede mo ng gawin lahat ng gusto mo” ang nakangiting sabi nito.

Ok lang sa kanya? Talagang pababayaan na niya ako. Tsk.

“Kaya ikaw ginagawa mo naman ang gusto mo ganun?” sarkastikong tanong ko sa kanya.

“Hindi ah. Mabait lang yung tao”

“So lahat ng mabait sayo hahayaan mong hawak hawakan ka?” saad ko. Binatukan na naman niya ako.

“Ang dumi ng isip mo. Tara na nga!” simangot niya at naglakad na ito papuntang sasakyan.

Nakatayo lang ako doon at sinundan siya. Hay! Itetext ko na nga lang ang mga kaklase ko at kaklase ni joren para ipagpaalam kami.

Habang nasa byahe kami ay hindi nito maiwasang tanungin ako.

“Hoy mokong saan ba tayo pupunta ha at dinala dala mo ako dito sa sasakyan mo!” ano daw? Mokong? Sino ako?

Abat!

Sinimangutan ko siya.

“ Nilalayo lang kita sa kasamaan “ mahinang bulong ko.

“Kasamaan? Kanino?” ay putek. Narinig pala.

“Wala. Ang sabi ko mag gogrocery tayo. Wala ka ng gatas at mga healthy foods kaya kelangan na nating pumunta ng market”

“Eh pwede naman natin siyang gawin mamaya ah. After ng klase”

“Joren naman. Ang dami mong tanong. Ako na nga ito oh. Ang gwapo na nga ng kasama mo marami ka pa ring concern sa buhay”

“Wow ha. Ang lakas ng hangin” saka ito tumawa.

Napangiti lang ako habang tumatawa siya.

May gusto akong itanong sa kanya pero na chi-chicken out ako. Ah bahala na.

“Ahmm… Joren. M-mahal mo na ba si Ish?”

Napahinto naman ito sa pagtawa saka tumingin sa labas ng sasakyan.

Ilang minuto rin siyang hindi nagsalita.

“Sa totoo lang hindi siya mahirap mahalin kaya hindi rin siya mahirap sagutin” tumingin ito sa akin. Umiwas naman ako ng tingin. F*ck! Nakakatorpe.

“Paano kung lokohin ka niya?”

“Ok lang. Sanay na ako”

“Hahayaan mo lang na saktan ka niya?”

“Oo naman. Ako nga nasaktan mo ng ilang taon, ng ilang beses pero nakaya ko. Siya pa kaya” Sabay tawa nito. Napansin niya siguro na hindi ako natawa.

“Uy joke lang eto naman. Wag mong seryosohin yung last part hahaha..” parang pilit yung tawa niya.

“Eh Paano kung lumabas na yang anak mo. Sasagutin mo na ba si Ish?”

Umayos siya ng upo at tumingin ulit sa labas ng sasakyan.

Tiningnan niya ang mga punong nadadaanan namin.

“Hindi ko alam Ivan. Siguro kung may lalaking magmahal man sa akin ng lubos. Sasagutin ko siya. Gusto ko na kasing maranasan kung paano mahalin. Yun bang may magpapangiti sayo kapag nakasimangot ka, may magpapatawa sayo kapag malungkot ka at may magpupunas ng luha mo kapag umiiyak ka. Gusto ko maranasan yun Ivan. Ang swerte mo nga eh. Ang ganda ng girlfriend mo. Siya na ang pangarap mo diba kaya wag mo na siyang pakawalan pa”

Bakit feeling ko ang sakit. Feeling ko nagtataksil ako sa kanya. Ayoko ng ganito. Kilala ko ang sarili ko. Straight ako.

Siguro phase lang ito ng pagiging magkaibigan namin. Protective friend kumbaga.

May gusto pa akong itanong sa kanya pero grabe yung kaba ko hindi ko maipaliwanag. Urgh! Tulad kanina. Bahala na. Tuloy tuloy na ito. Ngayon pa ba ako kakabahan.

“J-joren mahal mo pa ba ako?” tanong ko sa kanya. Grabe talaga yung kabang naramdaman ko.

Ilang minuto rin akong walang narinig mula sa kanya. Kaya naisipan kong sulyapan ito. Hayss.. Kaya naman pala eh.. tinulugan ako.

Napangiti lang ako saka umiling.

Hindi rin kase ako handa sa isasagot niya kaya mabuti na rin to.

Pagdating namin sa grocery store ay binili ko lahat para sa kanya at sa baby namin. I know, I’m an assh*le pero hindi naman ako ganun kasama para hindi ko siya kilalanin bilang anak ko diba.

Sige. Murahin niyo ko. Pero tao lang ako. Nagkakamali, nabubugso pero marunong din akong magsisi.

“Ivan nagugutom ako” daing niya.

“Sige. Ipagluluto kita mamaya sa bahay”

“Ayoko. Kumain na lang tayo sa karinderya please.. Please..” pakiusap nito. Ano pa bang magagawa ko? Edi pagbigyan. Ayoko ng makipag-away sa buntis hahaha.. Mahirap na.

“Sige hahanap tayo ng malapit na kainan dito”

Nag-ikot ikot kami sa bayan pero wala akong makitang magandang kainan. Ayoko naman siyang pakainin sa basta bastang kainan lang. Mukha pa naman siyang dapat alagaan kaya nagpatuloy kami sa paghahanap hanggang sa may maalala ako na sinabi ni Neil sa akin.

Kaya tinahak ko ang daan papunta doon. Dumaan kami sa isang mahabang kalsada. First time kong pumunta sa lugar na yun.

Hindi naman siya kalayuan sa school namin pero hindi ko lang naisipan na pumunta sa lugar na yun dati. Ewan. Hindi ko alam kung bakit.

Pagdating namin sa kainang iyon ay nakatayo siya sa tabi ng kalsada habang ang paligid naman nito ay napapalibutan ng malawak na taniman ng palay at matataas na bundok.

Ang ganda ng tanawin dito sa totoo lang.

“Ivan ang ganda naman dito. Nakakarelaks ang kapaligiran”

“Oo nga eh. Matagal ng sinasabi sa akin ito ni Neil pero ngayon lang ako naglakas ng loob na pumunta dito”

“Si Neil? Yung kapatid ni Kuya Nathan?”

“Oo”

Peymus kase sila sa Univerity namin. Yeah. Bukod sa High school at Senior High, may kolehiyo din kami. Kaya naman kilalang kilala namin sila. Saka ang laki ng nagagawa ng facebook ngayon. Kahit hindi mo kilala, makikilala mo sila sa pagshare ng picture mo.

Hindi lang talaga ako fan ng mga videos nila lalo na yung ex niyang si Macoy. Im not a fan of BL videos kaya naki-cringe akong panoorin sila before. Teka. Noon? Hindi na ba ngayon? Shet. Hanggang ngayon ayoko pa rin pala sa video nila. Im not Gay.

Hay!

Iba na talaga ang panahon ngayon.

“Tara sa loob. Sabi kase sa akin ni Neil masarap daw ang pagkain dito”

“Talaga? Gutom na nga ako eh. Gusto ko ng fried chicken ha”

Para itong batang tuwang tuwa habang sinasabi yun sa akin. Ang saya ko lang. Hinawakan ko siya sa kamay. As in sa kamay niya. Pero bago kayo mag-isip ng kung ano diyan pinapangunahan ko na kayo. Wala. As in wala. Hawak ng kaibigan lang ito.

Inalalayan ko siyang makatawid ng kalsada. Puno kase yung parking lot nila kaya sa kabilang kalsada kami nag park. Mukhang Mabenta dito ah. Ang daming tao eh.

Pagtawid namin ay pumasok kami sa karinderyang itom kakaiba ang panglan niya ha. Tagalog na tagalog.

“ Kainan sa Palayan “

Pagpasok namin sa loob ay namangha ako sa aliwalas at ganda ng disenyo nito. Gawa siya sa kawayan kaya Nakakarelaks sa mata ng mga bisita.

“Magandang hapon mga anak. Anong order niyo” ang bati sa amin ng isag matanda.

“Magandang hapon din po. Gusto ko po ng fried chicken meron po ba kayo nun?” ang tanong ni Joren dito.

“Meron. Ikaw iho. Anong order mo?” tanong naman sa akin nung matanda.

“Ah, eh. Ganun na rin po. Samahan niyo na rin po ng dalawang kanin” ang nakangiting sabi ko dito.

“Dalawa lang?” reklamo ni Joren.

“Oo. Tama na yun tig isa tayo”

“Ayoko. Gusto ko tatlo sa akin” manya nito.

“Hindi nga pwede. Bawal sayo ang maraming kanin alam mo yan” napanguso lang ito. Ayan na naman siya sa pagmamanya niya.

Pagtingin ko sa matanda ay nakangiti na pala ito sa amin.

“Mag jowa kayo noh?”

“Ah, Hindi po” ang biglang tanggi ni Joren. Pakiramdam ko natapakan niya ang pride ko. Ako dapat magsabi nun eh. Wala na ba talaga siyang nararamdaman sa akin? Ang bilis naman ata.

“Tama po siya. Hindi po kami magjowa” pagsang-ayon ko na lang.

“Hmmm.. Hindi ako naniniwala. Wag kayong mag-alala. Maraming kumakain dito na ganyan ang sitwasyon. Minsan nga dito na sila nagkakatuluyan eh”

“Talaga po? Maisama nga dito si Ish” Ano daw? Si Ish isasama niya dito? Pakshet! Nag-init bigla ang ulo ko.

Agad akong kumuha ng pera at nagbayad sa matanda. Hindi ko na pinansin pa si joren at naupo na lang ako sa bakanteng upuan doon. Nakasimangot ako.

Naupo rin siya sa harapan ko.

“Hoy mokong. Anong problema mo ha?”

“Wala!”

“E bakit nakasimangot ka diyan?”

“Wala nga”

“Sige ka. Hindi ako kakain kapag ganyan ka!”

“Edi wag!” inis na sabi ko.

“Aalis na ako” aktong tatayo ito ng pigilan ko siya. Alam kong tototohanin niya. “Ano ba kase yun? Bakit ka nagtatampo?”

“Ako yung kasama mo dito pero iba ang iniisip mo”

“Edi sorry na”

“Tsk!”

Nakasimangot lang ako hanggang sa dumating ang order namin. Napag-alaman ko na si Nanay norma pala ang may ari ng karinderyang ito. Matagal na rin daw nila itong negosyo at gusto nila na ma-feel at home lahat ng kakain dito.

Sabagay. Kahit nga kami ni joren feel na feel at, at home na at home kami sa pagkain nila.

“Nagustuhan mo ba?” ang tanong ko sa kanya.

Tumango lang ito sa akin.

“Hindi kana ba galit sa akin?” tanong din niya.

“Galit pa. Pero ayokong magalit sa harap ng pagkain” ang sabi ko.

“Sorry na kase..” sabay pacute nito. Sus! Nawawala tuloy ang galit ko.

“Oo na nga” nakasimangot na pagsuko ko.

“Ivan salamat ah. Salamat sa pagkain at sa pagsama sa akin dito. Favorite ko na ito ngayon” ang sabi niya. Mukhang magiging favorite ko na rin ito.

Habang nagpapababa kami ng kinain ay bigla na lang may nagtext sa akin.

Text from francis: Pre panalo tayo. Painom ka naman diyan.

Me: Ha? Bakit ako? Kayo lang.

Francis: Gagi. Hindi ka na nga lumaro iindianin mo pa ako.

Me: Gag*! Ayoko. Buntis si Joren. Ayoko siyang iwan sa bahay.

Francis: Wow. Sabi ko na nga ba eh.

Me: Siraulo. Mali yang iniisip mo. May kasunduan kami diba? Next time na lang.

Francis: Edi diyan na lang tayo sa bahay niyo.

Me: Sino sino ba kainum natin?“

Francis: Ako lang pre. May inuman sila pero hindi na ako sumama. Ayaw ni Bill. Kaya sabi ko sa inyo na lang ako makikipag-inom. Tayong dalawa lang. Ayun pumayag ang babe ko.

Me: Takot ka pala sa kanya eh.

Francis: Mararanasan mo din yan kapag nagmahal kana at tatawanan talaga kita kapag nangyari yun.

Me: Ulol. Sige pumunta ka na lang sa amin mga 6 pm. Nandun na kami ni joren. Text ko sayo location. Bye.

End of convo.

“Ivan sinong katext mo?”

“Ah si Francis. Nagyayaya ng inuman sa bahay. Siya lang naman” ang sabi ko.

“Sige. Kasama naman sa kasunduan natin yan eh saka hindi mo na kelangan pang magpaalam sa akin” ang nakangiting sabi nito.

Hindi ko alam pero napangiti ako sa ngiti niya.

“Tara na. Gusto ko ng umuwi” ang sabi niya.

“Sige”

Nagpaalam na kami kay nanay Norma. Bumalik daw kami dito kahit kelan namin gusto.

Buong byahe namang tahimik lang kami ni Joren. Tanging tugtog lang ng sasakyan ang nagbibigay ingay sa aming dalawa.

“Ahmm.. Ivan. Habang may katext ka kanina. May narinig akong nag-uusap sa likod ko. Sabi nila, kung sino daw ang taong dalhin mo doon siya din daw ang taong makakatuluyan mo habang buhay. Alam mo ba yung bagay na yun?”

Napaisip naman ako. Oo alam ko yun kase yun ang sabi ni Neil sa akin dati.

Tumango lang ako bilang sagot sa kanya.

“Kung ganun bakit hindi si Ariana ang sinama mo?”

Halos hindi ako makatingin sa kanya.

“Ah, eh kase.. Diba nagugutom kana? Wala kase akong maisip na ibang lugar na magandang kainan bukod doon” saad ko.

Mukha namang sumang-ayon siya.

“Sabagay. Saka mukha namang hindi totoo yun” ang sabi nito.

Hindi na lang ako nagsalita pa.

Pagkarating namin sa bahay ay umakyat na siya sa kwarto niya habang ako naman ay nagluto ng pupulutanin namin ni Francis.

Sumapit ang 6 pm at dumating naman siya. Nakamotor ang loko.

“O pare pasok ka”

“Gag*! Talagang papasok ako hahaha..” natatawang saad nito. Pinasok niya sa loob ng gate yung motor niya.

“Wow pare. Ang ganda naman ng bahay niyo. Mag-asawang mag-asawa na talaga kayo ni Joren ah” pang-aasar nito.

“Ulol”

“Hanggang 9 pm lang tayo pare ah. Lagot talaga ako kay Bill nito kapag umuwi akong late” ang sabi nito.

“Ok lang saka ayoko rin naman mag lasing masyado. May pasok pa tayo bukas”

“Tama ka”

“Ok lang ba na dito na lang tayo sa labas mag-inom? Ayaw kong makalanghap ng usok si Joren eh”

“Oo naman pare” ang nang-aasar na ngiti nito. Alam kong about na naman kay joren ang ngiting yun.

Hindi ko na lang siya pinansin.

“Pasok ka muna sa loob ng bahy” alok ko sa kanya.

“Nandyan ba si Joren sa baba?” tanong nito.

“Wala nasa taas bakit?”

“Ah, pinaglilihihan kase ako nun. Mainit ang dugo nun pagnakikita ako hahaha..” tawa nito.

“Kaya pala dati lagi niyang sinasabi na ayaw ka daw niyang makita. Naiinis daw siya sa pagmumukha mo. Yun pala ang dahilan” pang-aasar ko pa.

“Oo nga eh. Pa-cr na nga ako. Kanina pa ako ihing ihi sa byahe” ang sabi nito. Tinuro ko naman ang cr namin malapit sa kusina.

Matapos nitong mag cr at kuhain ko ang pulutan at inum namin ay lumabas na kami ng bahay. Palabas na kami noon ng pinto ng sakto namang pababa si Joren. Nakita niya kami.

“Hoy Francis” ang tawag nito sa kanya. Lagot ka hahaha..

“A-ano yun?” ang kinakabahang sabi nito.

“Gusto ko lang humingi ng sorry sa mga nasabi ko dati ha. Napaglilihihan na pala kita. Sorry talaga”

“Ah, wala yun hehehe”

“Wag ka daw magpakalasing sabi ni Bill. Lagot ka dun. Tawag ng tawag sa akin” ang sabi ni Joren.

Putek! Kanina pa pala ako nakatulala sa kanya. Ang cute niya sa malaking damit at maiksing short niya. Para siyang bata.

Aixt!

Winasiwas ko agad ang ulo ko at pilit matauhan. Ano bang nangyayari sa akin? Bakit ko pinupuna ang bagay na yun.

Lumabas na kami ni Francis at nagset ng table para sa inuman naming dalawa.

Mga piniritong ulam at chitchirya lang ang pulutan namin. Tapos lambanog naman ang alak namin. Dito kase sa probinsya mas prefer ko ang lambanog kesa sa mga leading brand.

“O pare tagay muna” ang sabi sa akin ni francis. Kinuha ko naman yung tagay at ininum.

Nagsindi ako ng yosi.

“Gusto mo pare?” alok ko sa kanya. Umiling lang ito.

“Hindi ako nagyoyosi pare. Ayaw ni Bill”

“Hindi naman niya makikita eh”

“Siraulo ka. Hahaha.. Ayoko pa rin. Maamoy niya ako”

“Sus. Ang korni niyong dalawa sa totoo lang” ang sabi ko dito. Natawa lang siya.

“Lahat ng yan pare mababago kapag nagmahal kana”

“Malabong mangyari yun. Kung mahal ka niya. Hindi ka niya babaguhin”

“Pero kung mahal mo talaga yung tao. Ikaw mismo sa sarili mo ang magbabago para sa kanya” ang nakangiting sabi nito sabay tagay ng alak.

“Teka nga. Ang bata pa natin pare pero kung makapagsalita ka diyan parang 20 years ka ng umiibig ah” saad ko dito.

Nginitian niya lang ako. Kumuha siya ng pulutan at kinain.

“Alam mo naman pare na first year high school pa lang kami ni Bill, kami na. Yung akala mong laro laro lang tumagal ng ganito. Sa mga taon na yun ang dami naming pinagdaanan kaya hindi mo ko masisisi kung bakit ganito ako magsalita”

“Well sabagay. Hindi nga kita masisisi” pagsang-ayon ko dito.

Nagtagay siya ng alak at inabot sa akin. Kinuha ko naman ito at nilagok. Medyo napaparami na rin ang inom namin. Nalalasing na nga ako eh.

Biruin mo yun ilang oras na pala kaming nag-iinuman at nagkukwentuhan.

Nakalahati na rin namin ang 1.5 na alak. Ang lakas pa naman nitong makatama.

“Ikaw pare? Kelan ka aamin na mahal mo siya?” biglang tanong nito.

“Sinong siya?” ang tanong ko.

“Si Ariana”

“Si Ariana?” ang pipikit pikit na pagkumpirma ko.

“Oo siya nga”

“Hindi ko naman mahal yun eh” ang lasing na sabi ko.

“Ganun ba? Eh sinong mahal mo?”

“Syempre si Joren” ang pagtatapat ko dito.

F*ck!

Hindi ko na napigilan pa at bigla na lang akong nag break down dahil siguro sa tama ng alak. Iyak ako ng iyak. Hindi ko alam pero patuloy lang ako sa pagpunas ng luha ko. Para akong batang uhugin ngayon. Shet. Lasing na ako pero alam ko ang ginagawa ko. Bakit feeling ko pati tinatraydor ako ng puso ko.

“Pare tama ka mahal ko nga si Joren. Mababaliw na ako sa selos kanina. Hindi ko alam kung paano nagsimula ito. Nabibilisan din ako sa mga pangayayri pero mahal ko na nga siya. Akin lang siya pare. Akin lang siya” ang umiiyak ko pa ring sabi dito. Pinakalma naman ako ni Francis.

“Shhh.. Tahan na pare. Lasing na lasing kana” hagod nito sa likod ko.

Lumagok pa ako ng alak para sabihin sa kanya ang himutok ko sa puso ko.

“Natatakot ako pare. Natatakot ako na baka pag nalinawan ako itago ko na naman itong nararamdaman ko para sa kanya. Natatakot ako na baka dahil dito tuluyan na siyang makuha ni Ish. Pare ayoko. Mahal na mahal ko sila ng anak ko. Akin lang si Joren pare. Akin lang siya please.. Akin lang siya..”

Patuloy lang ako sa pagtagay ng alak habang umiiyak. Sa wakas nailabas ko din ang bigat sa dibdib ko. Hirap na hirap na akong magpretend na napapamahal na ako sa kanya.

“Pot@ng na pare! Ptang *na talaga!”

“Shhh.. Tama na nga ang inom natin” kinuha nito ang basong hawak ko at nilapag sa lamesa.

---

Joren’s POV

Dalawang oras na ang nakakalipas magmula ng mag-inuman silang dalawa sa labas ng bahay.

Bumaba ako ng kwarto matapos kong tapusin ang seryeng pinanuod ko sa dailymotion.

Isa pa sa dahilan kaya bumaba ako ay para icheck sila at sabihin kay Francis na umuwi na daw siya. Utos yun ni Bill.

Paglabas ko ng bahay ay nakita ko sila doon. Nakasubsob si Ivan sa lamesa habang inaayos naman ni Francis ang pinag-inuman nila.

“Oh joren lasing na lasing na yang asawa mo. Iyak rin ng iyak”

“Ha? Bakit?”

“Ewan ko diyan” bakit naman kaya siya umiiyak.

“Ay Oo nga pala Francis. Pinapauwi kana ng ASAWA mo” ang nakangising sabi ko dito.

“Alam ko. Ayoko pa naman kapag nagagalit yun sakin. Naku sa lapag ako patutulugin nun hahaha..”

Hmpf! Ang swerte naman ni Bill.

“Tulungan na kitang iakyat yan sa taas. Tapos uuwi na ako” suhestyon niya.

“Sige. Salamat Francis ah”

“Sus wala yun. Basta para sa inyo” sabay ngiti nito.

“Che! Ewan ko sayo. Tulungan mo na nga akong iakyat yan”

Tinayo niya si Ivan at pinaakbay sa balikat niya. Lasing na lasing nga ito at mugto ang mata.

“Sha-shaan niyo ako dadalhin..” murmur nito. Natawa lang kami ni Francis.

“Ang hina pala nito sa inom eh. Ni hindi nga ako nalasing” pagyayabang ni Francis.

Mukha nga.

Pagkarating namin sa kwarto ni Ivan ay nagpaalam na ito. Nagpasalamat ulit ako sa kanya sa pagtulong sa akin kay Ivan.

Pagkaalis ni Francis ay tiningnan ko lang si Ivan. Lasing na lasing siya jusko. Ngayon ko lang din napagmasdan ng matagal ang gwapo nitong mukha. Sobrang gwapo at amo ng mukha niya.

Ay Teka! Kukuha ako ng towel sa kwarto ko. Doon sa kabila para punasan siya.

Pagpasok ko sa kwarto ko ay naghalunghat lang ako doon ng damit na pwedeng ipang punas sa kanya. Habang busy ako sa paghahalunghat ay bigla na lang may tumawag sa akin.

“Joren!” sigaw ng lalaki.

“Joren asan ka” paulit-ulit na tawag nito sa akin.

Paglingon ko sa pinto ay sisiring siring itong pumasok sa loob ng kwarto ko.

“Joren..”

“Bakit? Nandito ako?”

Lumapit ako sa kanya at inalalayan itong maupo sa kama.

“Akala ko iniwan mo na ako eh” ang sabi nito.

“Ha? Anong pinagsasabi mo diyan?” kunot noong tanong ko.

“Dito ako matutulog. Tabi tayo baka agawin ka ni Ish sa akin”

Ano daw?

“Baliw kana Ivan” ang sabi ko sa kanya.

Hinawakan niya lang ang tigakbilang pisnge ko at tinitigan ako sa mata. Matagal niya akong tinitigan.

Hanggang sa yumuko ito at nagpunas ng luha. Umiyak siya ng umiyak.

“Joren” ang umiiling-iling na sabi nito habang pinupunasan ang luha niya.

“Ano bang problema?”

Yumakap ito sa akin at sumubsob sa balikat ko. Para siyang batang iyak ng iyak.

Niyakap ko rin siya at hinayaang makatulog sa balikat ko.

Ang huling narinig ko lang ay ang salitang.

“ Mahal kita Joren “

Ngumiti lang ako sa huli niyang sinabi at hiniga na ito sa kama ko. Tinitigan ko rin siya sa mukha at pinagmasdang maigi.

Lasing ka lang Ivan. Ang nakangiting sabi ko.

Itutuloy…

---

70 votes po para sa next chapter .

Medyo masama din po ang pakiramdam ko ng ginawa ko ito kaya hindi ko alam kung anong pinaggagagawa ko hehehe..

Basta tiwala lang po kay otor :)

Please help me spread and share my stories salamat :)

Otor’s note

Guys alam kong nag-exceed na yung last chapter at nagpapasalamat ako doon dahil talagang sinusubaybayan niyo siya.

May draft na rin ako for the next chapter kaya lang hindi pa kumpleto saka sa tuwing pipindutin ko ang keyboard wala akong mafeel. Ayoko mag-update ng basta basta lang.

Na writers block ata ako. Pero wag kayo mag-alala. Alam niyo naman si otor may sumpong hahaha.. Bigla bigla na lang yan mag-uupdate. Sana maintindihan niyo at salamat sa pasensya niyo sa pag-aantay ng update. Namanhid na ata si otor kaya wala mafeel hehehe.. Im not feeling well din masyado. Ilang beses ko rin siyang sinubukan mag update para lang sa inyo pero wala talaga :(

Kaya salamat sa pag-intindi.

Wait for my next update.

Mahal daw kayo nila Joren at Ivan :)

SLL 10

Salamat po talaga sa mga nag-abang at sa mahabang pasensya at sa pag-intindi kay otor. Sobrang naging busy ko lang po talaga. Sana magustuhan niyo itong update ko kahit medyo sabaw. Enjoy reading :)

---

Joren’s POV

Nagising na lang ako na may nakayakap na sa akin. Ang bigat naman ng kamay ng lalaking ito. Tiningnan ko siya at hinawakan sa balikat para sana gisingin pero bago ko gawin yun ay pinagmasdan ko muna ang maamo at gwapo niyang mukha. Hindi talaga malabong marami ang magkagusto sa kanya. Kahit anong gawin ng lalaking ito gwapo pa rin. Hay! Hanggang titig na lang ba ako?

Umiling na lang ako at ginising na siya.

“Ivan” gising ko dito.

“Uy Ivan” gising kong muli.

“Psstt.. Ivan”

Gumalaw siya ng konti.

Hay.

Sa wakas naman at nagising na siya. Mumukat mukat itong tumingin sa paligid. Matapos nitong suriin kung nasaan siya ay tumingin naman ito sa akin. I mean sa pwesto namin.

Nanlaki bigla ang mata nito at dali daling humiwalay sa pagkakaakap sa akin.

“F*ck!” ang gulat na sabi niya. Naupo ito sa gilid ng kama sabay hawak sa ulo niya.

“A-anong ginagawa ko dito?” ang naguguluhang tanong niya.

“Baka ikaw ang tinatanong ko niyan kung anong ginagawa mo dito?”

Nakahawak pa rin siya sa ulo niya habang iniinda ang sakit nito.

“Anong bang nangyari?”

“Anong nangyari? Ganyan ka ba Ivan sa mga babae mo matapos mo silang malasing at ikama? Anong nangyari ganun ba Ivan?” dissapointed na sabi ko.

Sabi ko na nga ba eh. Lasing lang siya noong sinabi niyang mahal niya ako. Ano pa bang aasahan ko?

“Iinom inom kase tapos hindi naman pala kaya” ang sabi ko dito.

Nakatalikod siya sa akin at nakasabunot sa ulo niya. Parang may kinakausap siya na hindi ko nakikita.

“Joren?” Tawag niya sa akin.

“Bakit?”

“Naabala ba kita sa pagtulog mo? H-hindi mo ba nagustuhan yung yakap ko?”

Ha? Napatanga lang ako sa tinanong niya. Ano bang pinagsasabi ng lalaking ito? Papaasahin na naman ba niya ako sa pag-aalala niya? Ayoko na. Enough na.

“Maliligo na ako. Maligo ka na rin” walang ganang sabi ko. Ayoko ng kumapit sa katiting na pag-asang yun. Nagmumukha na akong tanga.

“Joren” tawag niyang muli.

“Ano?” inis na sabi ko.

“Hindi kayo bagay ni Ish”

Napakunot naman ako ng noo. Ha? Ano daw?

“So? Sinong bagay. Tayo?” tanong ko sa kanya.

Bigla namang nanlaki ang mata nito. Mukhang hindi niya alam ang mga sinasabi niya.

“H-hindi noh” tanggi niya agad.

“Yun naman pala eh”

Tumayo ito bigla at tumingin sa akin ng masama. Anong problema ng lalaking ito? Bipolar ba siya?

“Ah Basta hindi kayo bagay! Tukmol siya tapos… Tapos ano.. Tapos…. Cute ka” sabay takbo nito palabas ng kwarto.

A-ano daw? Cute daw ako? Pakiramdam ko namula bigla ang buong mukha ko.

Hindi ko alam pero naglakad na lang ako sa harap ng salamin at tiningnan ang sarili ko. Ang reflection ko. Unti-unting sumilay sa labi ko ang ngiting matagal ko ng hindi nararamdaman. Papuri mula sa taong matagal ko ng iniibig at ngayon unti-unti ko ng kinakalimutan.

Hay!

Salamat Ivan. Kahit sa siyam na buwan lang pinaparamdam mo sa akin na kaya mo akong tanggapin kahit kaibigan lang. Hayss.. Ano ba yan joren. Tama na nga ang drama. Maligo kana.

Ayun. Naligo lang ako at naghanda para sa pagpasok.

Pagbaba ko ng hagdan ay nakita ko si Ivan na nakaupo sa sofa at mukhang hinihintay ako. Lumapit ako sa kanya pero hindi ito makatingin sa akin.

“T-tara na nga! A-ang tagal mo malelate na tayo” saad nito.

Hmmm…. Teka! Kinakabahan ba siya? Napangisi lang ako.

“Sige” pagsang-ayon ko na lang.

Maglalakad na sana ako ng bigla nitong agawin lahat ng dala ko.

“Wag kang mag-assume diyan. Buntis ka kaya tinutulungan lang kita” depensa agad nito.

“May sinabi ba ako? Saka bakit hindi ka makatingin sa akin? Akala ko ba cute ako?”

“S-sinong may sabing cute ka? Saka anong sinasabi mo diyan na hindi ako makatingin sayo H-ha?”

“Ikaw kaya. Kasasabi mo nga lang kanina eh”

“Guni-guni mo lang yun” simangot nito.

“Eh bakit hindi ka nga makatingin sa akin?” pangungulit ko pa hahaha..

“Hindi nga!” nakasimangot itong humarap sa akin pero nasa gilid ang tingin.

“Ideretso mo kaya yang mata mo! Tingnan mo ako sa mata. Tingnan mo ang kacute-an ko”

“Ayoko nga! Mamaya mainlove ka pa sa akin eh. No way!” ang sabi nito. Halos matawa ako sa kanya sa totoo lang. Hindi siya talaga makatingin sa akin ng diretso.

“Sus. Eh bakit namumula ka?” pang-aasar ko pa.

“Tara na nga! Ang dami mong sinasabi” ayon. Nagwalk out. Napikon ata hahahaha..

Bakit pakiramdam ko ang lakas ko ngayon mang-asar sa kanya. Saka bakit dati inis na inis siya sa akin pero ngayon.. Ewan! Bahala na. Hahaha.. Ieenjoy ko na lang itong siyam na buwan na makakapiling ko siya. After nito magfofocus na lang ako sa baby ko kung paano ko siya bubuhayin. At kung paano ko siya palalakihin na mag-isa lang ako.

Napabuntong hininga lang ako at sinundan na siya sa palabas.

Buong byahe kaming tahimik. Ewan ko sa lalaking ito at talagang pinalakasan niya yung tugtog ng sasakyan. Yung halos pag nagsalita ka kelangan mo pang isigaw. Is he avoiding me o ayaw niya lang akong kausapin? Hmmm.. Hanggang makarating kami sa school ay walang usapang namagitan sa amin.

“Tara hatid na kita sa room mo” walang ganang sabi nito. Problema nito? Napakamoody. Siya ba ang buntis?

“Hindi. Ok na ako. Saka susunduin ako ni Ish”

“Ish na naman? Putek na Ish yan! Kayo na ba ha! Kayo na ba!” ang galit na galit na sabi nito. Talagang nanggagalaiti siya sa galit. Natahimik lang ako. Syempre galit ayoko namang salubungin yung galit niya. Nang medyo kumalma ito ay ako naman ang nagsalita.

“Hindi pa kami ni Ish ok. Ang OA mo” simangot ko dito.

“Subukan mo lang sagutin yun sasapakin ko yun” ang inis na inis na sabi nito. Hindi ako makapaniwala sa lalaking ito.

“Ivan may sakit ka ba? Ang weird mo ngayon”

“Wala akong sakit pwede! Itext mo siya. Sabihin mo wag kana niya sunduin”

“Hindi mo hawak ang buhay ko Ivan” ang seryosong sabi ko dito.

“Alam ko. Oo alam ko. Ah basta! Ako maghahatid sayo. Tapos! “ang may diing sabi nito. Hinawakan niya ako sa kamay as in holding hands. Nanginginig din ang kamay niya habang hawak ang kamay ko. Natetense ba siya?

Ang dami ko sanang tanong na gusto kong masagot. Pero natatakot ako na baka masaktan na naman ako. Naguguluhan na ako Ivan sa mga ikinikilos mo sa totoo lang.

Wag mo na naman ako paasahin please.

Tahimik lang kaming naglalakad sa kahabaan ng playground. Alam kong pinagtitinginan kami ng lahat. Lahat ng naririnig ko puro lait. Hindi na daw ako natuto sa katangahan ko kay Ivan. Hinding hindi naman daw totoo ang pinapakita nito. Bakla daw ako na walang karapatang mahalin ng isang tunay na lalaki. Baka daw pinagpustahan lang ako. Lahat ng lait nila narinig ko na. Pero pinagsawalang bahala ko na lang. Kahit naman ako naniniwala ako sa mga sinasabi nila patungkol sa amin. Totoo yun. Pasalamat na lang ako kay Ivan kase kahit hindi ito totoo.. Naranasan ko namang maging masaya kahit sandali sa buong buhay ko at dahil yun sa kanya.

“Wag mo silang pakinggan” ang mahinang sabi nito.

“Ok lang. Sanay na naman ako. Ikaw ang inaalala ko Ivan. Ayokong mapasama ka ng dahil sa akin. Ayokong mabahiran ka ng kabaklaan ng dahil sa akin” ang nakangiting sabi ko.

Napahinto ito. Tumigil kami. Tahimik itong nakatalikod sa akin. Hindi ko alam pero pakiramdam ko may nasabi akong mali.

Habang nasa ganun kaming posisyon ay may mga grupo ng lalaking estudyante ang dumaan at kinantyawan kami.

“Magaling ba si Joren pare? Joren pa isa naman oh. Siguro ang sarap sarap mong sumubo. Lalo na kapag gumiling kana sa kama” ang sabi ng lalaki at nagtawanan silang lahat.

Nagulat na lang ako na nakahandusay na sa sahig yung lalaki at dumugo ang labi. Walang tigil itong pinagsusuntok ni Ivan. Inawat naman siya ng mga kasamahan nito kaya ako na ang umawat kay Ivan.

“P*tang *na niyo! Subukan niyo pang bastusin si Joren at ako ang iisa sa mga pagmumukha niyo!” ang galit na galit na sabi nito.

“Bakit mo pinagtatanggol yan? Eh isa lang naman yang bakla. Chuchupain ka lang niyan tapos.. Tapos na. Yan lang sila. Mga desperadong parausan ng bayan” hindi ko na namalayan sa pangalawang pagkakataon na nawala na pala sa tabi ko si Ivan. Pinagsusuntok niya lahat ng kasamahan nito. Kitang kita mo ang galit sa mukha niya. Hindi ko rin alam kung saan nanggaling ang lakas niya at nakaya niyang talunin silang apat.

Nakakuha na rin kami ng atensyon ng mga estudyante. Halos lahat ng estudyante ay nagsisigawan na para awatin sila. Wala akong nagawa dahil alam ko kung anong mangyayari sa amin kapag nakipang buno ako doon. Buti na lang at may teacher na dumating at inawat sila.

Ang ending nasa principal’s office kaming anim. Sinamahan ko si Ivan. May mga pasa din siya pero hindi ganun kalala sa apat. Buti naman at hindi na pinalala ng apat dahil umamin din sila na binastos nila ako. Nagsorry din sila sa akin at pinatawad ko naman. Pero hindi sila nakaligtas pati na rin si Ivan.

1 week suspension doon sa apat plus community service kundi bagsak sila sa klase. Si Ivan naman 2 araw lang na suspension.

Pinagamot ko na rin siya sa nurse para sa mga pasa at sugat nito sa mukha.

Nandito na kami sa room ko.

“Salamat Ivan ha. Salamat sa pagtatanggol mo sa akin” ang nag-aalalang sabi ko dito.

Ngumiti lang ito at inabot sa akin lahat ng gamit ko.

“Tingnan mo. Paano ka ipagtatanggol ng Ish na yun sa kanila. Asan siya? Tingnan mo ko. Mag-isa lang ako pero nakaya ko silang lahat” ang may pagyayabang na saad nito.

“Hay naku! Nasugatan ka na nga nakuha mo pang magyabang”

“Totoo naman eh”

“Oo na. Ikaw na ang matapang” pagsuko ko. Inirapan ko siya. “Ang swerte lang nang mamahalin mo Ivan. Tiyak na lahat ng babae ikaw na ikaw na ang papangarapin dahil sa mga ipinakita mong katapangan kanina. Ang swerte ni Ariana sayo” ang nakangiting sabi ko dito.

Nakatitig lang ito sa akin. Bigla naman akong nailang.

“Ah, eh.. Ivan s-sige na. Hehehe.. Salamat sa lahat” at dali dali akong pumasok ng room.

Para akong nakahinga sa mga pamatay niyang titig. Sobrang lalim ng titig niya.

Shet. Nagdedaydream ba ako?

“Hoy gaga. Ano? Tatayo ka na lang ba dyan? Anong sabi ni principal? Magkwento ka naman” ang sabi sa akin ni Aseya. Naupo ako sa tabi niya at kinwento ang lahat ng napag-usapan namin.

Buong klaseng daldalan lang kami about sa nangyari. Hay. Mga chismosa talaga hahaha.. Pero kaibigan ko naman eh kaya ok lang.

After ng klase ay nagulat ako ng makita ko si Ish sa labas ng room namin.

Lumapit ako dito.

“Tara Joren. Lunch na tayo” ang nakangiting sabi nito. Kinuha niya ang gamit ko at sinukbit sa balikat niya.

“Ay teka. Antayin na natin sila Aseya” ang sabi ko sa kanya. Bigla namang sumigaw ang loka.

“Sis mauna na kayo. Susunod na lang kami nila Coco. Si Bill kase nagpapahintay pa” ang nakangising sabi nito. Inirapan ko lang siya.

“Yun naman pala eh. So tara na?” ang nakangiting sabi ni Ish. Wala na akong nagawa kundi ang sumama sa kanya.

Habang naglalakad kami sa hallway ay nakita ko ang masayang si Ivan. Pakanta kanta pa itong naglalakad papunta sa building namin. Teka. Anong gagawin niya dun? Diba sa kabilang building siya? Patuloy lang kami sa paglalakad ni Ish ng makita niya kaming magkasama. Napahinto ito at nawala ang kaninang masaya niyang ngiti. Tiningnan niya lang kami ng masama. Halos hindi na nga ako makatingin sa sobrang talim eh.

“Ivan!” ang sigaw ng babae. Paglingon ko si Ariana. Kalalabas lang nito ng building namin.

Ah kaya naman pala. Susunduin niya si Ariana. Siguro sumama lang ang awra nito dahil nakita niya kami ni Ish. Ayaw niya kasi sa lalaking ito. Ewan ko diyan pero hanggang dun lang yun.

“Saan mo gustong kumain?” biglang tanong ni Ish.

“I-ikaw bahala”

Nagpatuloy na kami sa paglalakad. Hindi ko na sinulyapan sila Ivan at Ariana. Para ano pa? Para saktan ulit ang sarili ko? Asa! Nasa proseso na ako ng pagmomove-on. Alisin lahat ng bagay na makakasakit sayo. At yun ay alisin ang makita silang masayang magkasama. I am happy for Ivan and Ariana at totoo yun.

“Ok ka lang?” tanong sa akin ni Ish. Ngumiti naman ako agad.

“Oo naman”

“Bakit nga pala hindi mo ko tinext kanina? Hinintay pa naman kita sa parking lot pero wala kana dun”

“Ah si Ivan kase. Hinatid niya ako sa room. Ang dami ko rin kasing dala kaya pumayag na ako” pagdadahilan ko.

“Ah ganun ba” ang tangi na lang nitong nasabi.

“Sa Jollibee na lang tayo kumain” suhestyon ko.

“Sige ba. Libre ko na” sagot niya.

“Ay naku Ish. Ang dami ko ng utang sayo. May pambayad naman ako”

“Alam ko. Gusto kita..” ang nakangiting sabi nito. Ha? “..I mean gusto lang kitang ilibre”

Nagpatuloy lang kami sa paglalakad hanggang makalabas kami ng kalsada. Pumunta kami sa jollibee at umorder ng paborito kong pagkain.

Kwentuhan lang kami at tawanan habang pinagsasaluhan ang pagkaing nilibre nito. Hindi ko tuloy maiwasang titigan siya sa mata habang tumatawa ito.

Gwapo at mabait si Ish. Malayong malayo siya sa ugali ni Ivan. Simula ng abutan niya ako ng panyo. Doon nagsimula ang pagkakaibigan namin. Siya ang nandyan tuwing malungkot ako. Siya ang nagpapawi ng luha ko tuwing umiiyak ako at siya ang nandyan ngayong nagmomove-on ako.

“Salamat sa libre. Sa susunod ako naman ah” ang sabi ko dito. Natawa lang siya. Naglakad na kami pabalik ng room. Ihahatid niya daw ako.

“Sus. Kahit hindi mo na ako ilibre. Basta ikaw Joren. Bayad kana. Ang cute mo kase”

Napahinto naman ako sa huling sinabi niya. Pati siya ay napahinto rin.

“C-cute ako?” tanong ko sa kanya.

“Oo kaya. Hindi mo alam? Sa totoo lang Joren ha, ang daming nakucute-an sayo. Isa na ako doon” ang nakangiting sabi nito.

“Ish, nanliligaw ka ba sakin?” ang direstang tanong ko.

“Oo” ang diretsong sagot din niya habang nakatingin sa mga mata ko. Umiwas naman ako ng tingin dahil naiilang ako. Hindi ko tuloy alam ang sasabihin ko. Ang tanga mo kase Joren. Tatanong tanong ka tapos hindi mo naman pala kayang harapin.

“Ah, eh.. Tara na. Baka ma late na tayo sa klase hehehe..” ang naiilang na sabi ko dito. Maglalakad na sana ako ng hawakan niya ako sa kamay.

“Joren may pag-asa ba ako?” ang malumanay na tanong nito.

“H-hindi ko alam Ish pero may part kana dito sa puso ko”

“T-talaga?” ang tuwang tuwang sabi nito. Tumango lang ako.

“Sana mahintay mo ang araw na yun kung saan handa na ulit akong magmahal, Ish. Hindi ka mahirap mahalin pero ayoko munang pumasok sa isang bagay na baka pagsisihan ko sa huli. Na baka pagsisihan mo rin sa huli”

“Naiintindihan ko. Naiintindihan ko basta alam ko na mahal mo rin ako.. Na ano.. na natatakot ka lang, pero wag kang mag-alala. Aantayin kong mawala ang takot na yan” ang masayang masayang sabi nito.

Hindi ko alam pero ang gaan ng pakiramdam ko sa kanya. Feeling ko may tao palang kaya akong mahalin at pahalagahan. Nagfocus lang siguro ako sa isang taong hindi naman pala ako kayang mahal at si Ivan yun. Binulag ko ang sarili ko sa kanya para hindi lumingon sa iba… Sa iba na handa akong saluhin at mahalin ng hindi nagpapakatanga.

Antayin mo ko Ish. Sana maantay mo yun.

Masaya niya akong hinatid sa room ko. May mga lalaki talagang torpe. Alam ko isa na doon si Ish. Kung hindi mo pa tatanungin hindi mo malalaman kung ano ba talaga ang intensyon niya sayo. Yung kabaitang ipinapakita niya, yung pag-aalaga sayo. Minsan magulo kapag hindi mo alam kung anong meron sa inyo at masasaktan ka kapag nalaman mong wala pala. Kaya masaya ako dahil naging malinaw sa amin kung ano ba talaga ang intensyon niya.

Hindi ko man siya masagot ngayon atleast alam ko at alam niya na hindi ito basta basta tulad ng mga ginawa ko noon kay Ivan.

Akala ko kase ang love ay isang masayang pakiramdam lang. Akala ko kapag mahal mo, mahal kana pero mali pala ako. Ang love ay isang pakiramdam kung saan lahat ng emosyon ay mararamdaman mo at ang isa sa pinakamasakit na emosyon ay yung “Love” na ikaw lang ang nakakaramdam at walang handang tumulong para maging kayo.

---

Natapos ang panghapong klase. Sinadya pala nila Aseya, Coco at Bill na pagsolohin kami ni Ish. Sabi ko na nga ba eh. Pero di ko alam na ideya pala yun ni Ish. Hay ayan tuloy dahil sa ideya niya. Nagkaaminan kami hahaha..

Hinatid niya ako sa parking lot. Ayoko sana dahil magagalit si Ivan pero nagpumilit siya.

Pagdating namin sa parking lot ay nandun na agad si Ivan. Nakasandal siya sa sasakyan at masama ang timpla ng mukha.

Pagkarating namin kay Ivan ay kinuha ko na kay Ish ang gamit ko.

“Salamat sa paghatid” ang nahihiyang sabi ko dito.

“Wala yun hehehe.. Ingat ka” paalam ni Ish.

“Tsk! Ang dadrama niyo. Tara na Joren!” ang galit na sbai ni Ivan. Tahimik lang kaming dalawa ni Ish.

Ang awkward.

“Ah eh.. Sige na Ish. Salamat sa paghatid. Ingat ka din sa pag-uwi mo” paalam ko dito. Ngumiti lang ito.

“Kung gusto mong lumipat ng boarding house joren. Sa amin libre ka” pahabol pa ni Ish.

“Asa! Isa kang malaking A-S-A! Alam mo yun ha!” ang singit ni Ivan.

“Really? Kaboardmate ka lang din naman ni Joren ah. Kung umasta ka akala mo boyfriend ka niya” sagot naman ni Ish dito. “Ang tanong. Boyfriend ka ba niya?”

Yung matapang na mukha ni Ivan kanina ay napalitan ng pag-aalinlangan. Nakatingin siya sa akin. Umiwas naman ako ng tingin.

“Hindi” ang mahinang sagot nito.

“Yun naman pala eh. Magkakilala lang ang parents niyo pero hindi mo siya pag-aari” si Ish.

“Eh gago ka pala eh. Hindi mo rin siya pag-aari. Ako ang unang minahal niya”

“Ikaw nga pero hindi ibig sabihin nun na ikaw na rin ang huli niya. Lalo na at sinayang mo ang pagkakataong iyon. Hindi mo siya mahal diba? So anong pinaglalaban mo?” ang sarkastikong sabi ni Ish dito.

Sumingit na ako para mawala ang tensyon sa kanilang dalawa.

“Hep! Hep! Hep! Tama na yan. Sige na Ish. Umuwi kana. Tara na Ivan” ang sabi ko dito. Hinila ko si Ivan papasok ng sasakyan pero hindi ito nagpatinag. Natitig pa rin siya ng masama kay Ish.

“Hindi ibig sabihin pare na sinayang ko ang pagkakataon ko eh hahayaan ko na lang siyang tuluyang masayang. Oo nga. Ikaw ang bago at ako ang luma. Pero hindi ibig sabihin na ako na ang past ikaw na ang future. Tandaan mo. Past is part of our future. Pwede mong kalimutan pero di ibig sabihin na di mo na pwedeng baguhin. Kaya ito ang tandaan mo Ish. Ako yung past na magpapabago sa future namin” ang sabi ni Ivan.

Nakarating kami sa bahay na lutang ang isip ko.

Lumabas ito agad ng sasakyan at pumasok sa loob ng bahay namin. Sumunod lang ako sa kanya. Hindi ko siya maintindihan. Hindi ko na siya maintindihan. Naguguluhan na talaga ako.

Pagpasok ko sa loob ng bahay ay nakatayo lang ito sa may hagdan habang nakatalikod sa akin.

“I-ivan” ang tawag ko sa kanya.

Humarap ito sa akin. Binigyan niya lang ako ng seryosong tingin.

“Joren gusto ka daw ligawan ng kaklase ko” ang seryosong sabi nito.

“Ha? Sino daw? Saka bakit mo ko nirereto sa kanya?” ang naguguluhang tanong ko dito.

“Please joren. Wag na si Ish. Yung kaklase ko na lang”

“Sino ba kase yun?”

“Basta!” ang sagot nito.

“Eh sino nga!” ang naiinis na sigaw ko dito. Feeling ko kase pinaglalaruan niya ako.

“Basta yung kaklase ko nga!”

“Eh sino nga!”

“ AKO !“

Itutuloy…

---

90 votes na po para sa next chapter para matagal tagal.

Please help me spread and share may stories. Salamat :)

A/N: Pakibasa!!!

Guys konting pasensya pa ha. Ang dami ko ng Otors note hahaha.. Busy lang talaga ako this fast few days tapos magsusulat na sana ako pero yung kagustuhan ko at yung feelings ko nawawala. Uulitin ko. Ayokong magsulat ng basta basta at hindi ko ramdam. Ayoko nun.

Mahirap po talagang maging writer at nagpapasalamat ako dahil naiintindihan niyo :(

Don’t worry hahanap ako ng inspirasyon ko AGAD para makapag-update ako para lang sa inyo. Namimiss ko na rin sila.

Konting antay pa po. Busy rin po ako sa totoong buhay.

Can you suggest na rin po ng baby name ng anak nila ni Ivan. Gusto ko po yung unique at kakaiba pwede rin pinagsamang pangalan nila. Babae at lalaki. Pero i think isang anak lang nila ang nasa isip ko.

Yung mapipili ko po ay malalaman niyo kapag lumabas na yung baby nila hahaha..

Salamat :)

SLL 11

Joren’s POV

“

AKO!

“ sigaw niya.

Hindi ko alam ang isasagot ko. Seryoso ba siya? Alam ba niya ang sinasabi niya? Akala ko ba yung kaklase niya ang gustong manligaw sa akin bakit ngayon siya na? Ano ba talaga Ivan?

Nakatitig lang ako sa kanya at pilit na pinaprocess sa utak ko ang sinabi niya.

Halos hindi rin ito makatingin ng diretso sa akin after niyang sabihin iyon.

“Wala akong panahon para makipagbiruan sayo Ivan. Sabihin mo diyan sa kaklase mo kung gusto niya akong ligawan—”

“Joren gusto kitang ligawan!” pagputol nito sa sasabihin ko.

Ano daw? Natawa naman ako bigla.

“Tapos kana bang magjoke?”

“Hindi ako nagjojoke joren! Mahal na kita. H-hindi ko alam kung paano at kung kelan pero putek! Mamatay na ako sa selos kapag nakikita kita sa piling ng iba” Ang seryosong sabi nito.

“Mahal? Mahal agad? Agad agad? Wow. Tatawa na ba ako niyan Ivan, ha?” ang nakangiting sabi ko pero ang totoo inis na inis na ako.

Halong pagtataka at pagkainis lang ang mababanaag mo sa mukha nito. Kinuyom nito ang kanyang kamay at tumingin sa akin ng masama.

“Bakit ba ayaw mong maniwala ha!” ang naiinis na sigaw nito sa akin.

Hindi ako nagpatinag o nagpasindak sa kanya. Walang emosyong tingin lang ang ipinakita ko.

“Anong gusto mong gawin ko? Matuwa? Umasa? O masaktang muli? Ivan tama na. Tama na yung maraming taon na sinaktan mo ako.. Please wag mo ng dagdagan pa” ang saad ko. Napailing lang ang ulo nito.

“Dahil ba kay Ish? Dahil ba sa kanya kaya ka nagkakaganyan Ha? Joren!”

“Matutulog na ako” ang walang ganang sabi ko. Alam ko namang walang patutunguhan ang usapang ito eh.

Tatalikod na sana ako ng bigla itong tumakbo papalapit sa akin at hinawakan ako sa braso at pinigilan.

“Bakit hindi mo masabi sa akin ha, Joren! Bakit? Dahil mahal mo na siya? Ganun? Sabihin mo!” tiningnan ko lang ito sa mata pero sa halip na tingnan niya rin ako sa mata ay umiwas lang ito.

“Paano nga kung sabihin ko sayong mahal ko na siya magagalit ka.. Ivan?”

Natahimik lang ito. Ilang segundo rin siyang hindi nakapagsalita.

“O-oo” sagot niya.

“Eh paano kung sabihin kong ibang iba siya sayo. Gag* ka, mabait siya. Magagalit ka pa rin ba?”

“Oo naman”

“Bakit?” tanong ko.

“Dahil ako at ikaw para sa isa’t-isa lang” ang seryosong sabi nito.

Halos hindi ako makakibo sa sinabi niya. Biglang namula ang tenga nito. Ako rin hindi ko mapigilang mamula. Pero mali ito. Mali.

“Masarap sanang pakinggan. Masarap sanang paniwalaan pero Ivan napagod na ang puso ko. Hindi ko na alam kung maniniwala pa ako sayo o hindi”

“Hindi mo naman kelangan maniwala agad. Ang kelangan mo lang hayaan mo akong mahalin ka. Mahalin hanggang maging akin ka”

Inirapan ko lang siya.

“Wag mo kong daan daanin sa mga pa ganyan ganyan mo Ivan. Hindi ako yung babaeng pinapangarap mo”

“Alam ko. Sinabi ko bang ikaw?” ang nakangiting sabi nito.

Nang-aasar ba siya? Nakakainis ha.

“Alam ko” simangot ko sabay tingin sa malayo. Hinawakan naman nito ang mukha ko at hinarap sa kanya.

“Tumingin ka nga sa akin” Nakasimangot pa rin ako. “Hindi man ikaw yung babaeng pinangarap ko pero ikaw naman ang baklang mamahalin ko.. Mamahalin habang nabubuhay ako” ang malambing na sabi nito.

“Dapat sinabi mo sa akin yan noong panahong mahal pa kita. Yung panahong kaya ko pang maniwala, hindi yung ngayong nawawala na”

“Bakit? Hindi mo na ba ako mahal? Joren” ang malungkot na tanong nito.

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko lang alam ang sasabihin ko.

“Alam kong mahal mo pa ako Joren at gagamitin ko ang pagkakataong ito para ibalik ang pagmamahal na winasak ko. Winasak noong panahong mahal mo pa ako” at hinawakan nito ang pisnge ko at ang tyan ko.

“Ako, ikaw at ang baby natin. Bubuo tayo ng pamilyang pinapangarap ko. Joren. Ewan, hindi ko na talaga kaya….”

Biglang tumulo na lang ang luha nito at hinalikan ang tyan ko. Pinunasan niya ang luha niya at tiningnan ako sa mata.

Nakatitig lang ako sa kanya. Anong meron sa lalaking ito. Asan na yung lalaking nakilala ko. Yung lalaking pinagtatabuyan ako at pinandidirian ako? Ivan asan kana?

“Ivan gusto kong maniwala pero hindi ko na magawa. Baka pag gising ko magising ka na rin sa katotohanang bakla pa rin ako. Ivan, natutuwa akong mahal mo na ako pero mas matutuwa ako kung normal na buhay ang tatahakin mo at hindi sa isang abnormal na tulad ko” hinawakan nito ang labi ko.

“Shhh.. Shhh.. Wag mong sabihin yan. Alam kong ako ang sumira sayo at heto ako. Ako rin ang bubuo dyan. Hindi man gaya ng dati, hindi man kasing buo ng nauna pero habang buhay kong pagtatrabahuhan para habang buhay mo kong makakasama”

Nagpunas lang ako ng luha. Ayoko munang maniwala. Masarap pakinggan pero ayoko muna.

Ngumiti lang ako sa kanya at umakyat na ako sa kwarto.

Nahiga lang ako sa kama at iniyak lahat ng nararamdaman ko. Hindi ko alam kung ilang oras na akong umiiyak. Alam kong makakasama sa baby ko pero hindi ko mapigilan.

Narinig ko na lang na bumukas ang pinto at sumara ito.

“Joren”

“Hmmm?” ang nakatalukbong na sabi ko.

“Uminom kana ng gatas mo. Saka kelangan mo na ring inumin ang vitamins mo” ang sabi nito. Nagpunas lang ako ng luha saka naupo sa kama. Hinarap ko siya, ngumiti lang ito sa akin.

“Salamat” ang sabi ko.

“Simula ngayon sa isang kwarto na tayo matutulog” ang sabi niya.

“Ha? Eh may kwarto ka naman ah” reklamo ko. Siguro nasanay na rin akong mag-isa sa kwartong ito.

“Hindi na pwede. Lumalaki na ang Tyan mo. Kelangan mo na ako sa tabi mo”

“Ok lang ako Ivan”

“Hindi nga pwede ano ba!” sigaw niya. Bahagya naman akong natakot.

“Paano kung may mangyari sa inyo ng anak ko! Saan ako kukuha ng lakas para mabuhay? Saan Joren?”

“OA mo” basag ko sa kanya. O diba. Mga baliw lang kami hahaha..

“Yun na nga eh. Binabaliw mo ako. Hindi ko na alam kung bakit ako nagkakaganito ng dahil sayo. Putek! Ang malinaw lang sa akin ngayon ay yung salitang “ Mahal kita “ at yun… Alam kong ikaw lang yun”

Napaiwas lang ako ng tingin. Alam kong obvious na obvious ang pamumula ko pero sino ba namang matinong tao ang hindi kikiligin sa kanya diba?

“Wag mo nga akong pakiligin” inis na sabi ko dito.

“Sus! Ibig sabihin lang nun na mahal mo pa ako… I love you Joren” bigla akong napatingin sa kanya. Nakangiti lang ito sa akin. “Wag kang mag-alala. Aantayin ko ang salitang I Love you too Ivan ko sa akin. Yiieee.. Kinikilig siya.. Kinikilig siya oh. Ayiieee..” panunukso nito.

“Che! Korni mo” ang namumulang sabi ko.

“Nagmamahal lang ako kaya kumokorni ako”

“Heh! Matulog kana. Puro ka ano dyan”

“So ok na tayo?” tanong niya.

“Ha? Anong Ok na tayo?”

“I mean payag ka ng ligawan kita?”

“Ivan ayoko” ang seryosong sabi ko.

“Iba ang sinasabi ng bibig mo sa sinasabi ng puso mo joren. Anong kinakatakot mo?”

“Natatakot ako na baka iwan mo rin ako sa huli”

“Ang taong nang-iiwan joren ay yung taong hindi naman nila talaga Mahal. Ibahin mo ko sa kanila” ang sabi niya.

Kitang kita ko ang sinseridad sa mga mata niya. Paano niya nasasabi ang mga bagay na ito. Mga bagay na hindi ko naman talaga inaasahan mula sa kanya.

“Bakla ako Ivan” ang mahinang sabi ko.

“And?” sagot niya.

“Pinapaalala ko lang. Baka may nainum kang gamot o naalog ang utak mo. Bakla ako. Bakla! Ok!”

“P*tang *na naman oh! Eh ano naman? Hindi na ba kita pwedeng mahalin?”

“Hindi lang ako makapaniwala na sinasabi mo sa akin yan ngayon. Bakit ang bilis ata Ivan?”

“Di ko rin alam. Basta. Saka bakit? Dahil pinandirihan kita noon? Dahil ayoko sayo noon? Joren ang tao nagiging masama pero hindi ibig sabihin nun na hindi na sila magbabago. Siguro nga hindi pa kita mahal noon pero putek naman oh. Lahat ng pinangarap ko nabago mo at masaya ako sa pagbabagong iyon. Papakawalan pa ba kita? Eto na oh. Konting lapit ko lang sayo pwede na kitang halikan” ang nakangiting sabi nito.

“Subukan mo sasapakin kita” inis na sabi ko sa kanya. Tinawanan niya lang ako.

“Baka nga hindi ako masaktan sa sapak mo eh” pang-aasar nito.

“Heh! Yabang mo” simangot ko.

Lumapit ito sa akin at kinuha ang basong hawak ko. Binigay niya sa akin yung vitamins ko at pinainum.

“Tulog na tayo. Hahatid pa kita bukas sa school” ang sabi nito at ang ikinagulat ko ay noong halikan niya ako sa noo. Wala akong nagawa kundi ang titigan siya.

“Sige na. Ibababa ko lang itong baso. Aakyat na rin ako”

Iniwan niya akong nakatulala. Nananaginip ba ako? Bakit ang bilis. Pero kung Oo please… Pakigising naman oh.

Nahiga na ako sa kama at hinintay siya. Ewan hindi ko alam. Hindi ko na rin makilala ang sarili ko. Magpapakatanga na naman ba ako?

Hay!

Hindi nga rin nagtagal at bumalik siya dito sa kwarto ko. May dala siyang kumot at unan.

Aktong mahihiga siya sa kama ko, sa tabi ko ng pigilan ko siya.

“Hep! Hep! Hep! Saan ka matutulog?”

“Dyan sa tabi mo. Sa tabi mo kung saan mo ko mamahalin ng todo” sabay ngiti nito.

Ano daw? Asus. Inirapan ko lang siya.

“Akala ko ba nanliligaw ka. May nanliligaw ba na sa tabi ng nililigawan niya?”

“Nanliligaw pa nga lang ako pero inaangkin na kita kaya anong bago doon? Doon din lang naman tayo tutungo”

“Wow ha. Kampanteng kampante ka talaga na magiging tayo” ang sabi ko sa kanya.

Bigla itong nahiga sa tabi ko at nilagay sa ulunan niya ang kamay niya. Higang prinsipe ang mokong.

“Hindi lang ako kampante. Ako na ang magiging asawa mo. Mister Joren Castillo - Solomon kana. Pangalan mo ang kasunod ng apelyido ko. O diba? Kinikilig ka na. Paano pa kaya kung pakasalan na kita? Edi may nanalo na?” sabay taas baba ng kilay nito.

Hala?

Tingnan niyo na itong lalaking ito. Mapaggawa ng kwento. Ako daw kinikilig? Saan? Saang banda?

Hindi ko na siya pinansin. Nahiga na lang ako sa kama at tumalikod sa kanya.

Oo na. Kinikilig na ako.

Naramdaman ko na lang na yumakap ito sa akin. Ang init ng yakap niya.

Tatanggalin ko na sana yung kamay niya ng mas lalo nitong higpitan ang pagkakayakap sa akin.

“Joren ang bango mo. Kaamoy mo yung mapapangasawa ko” halos kilabutan ako sa mga pinagsasabi niya.

Lasing ba itong lalaking ito at napakarami niyang hugot sa buhay.

“Baliw kana” ang sabi ko.

“Ako baliw? Buti alam mo. Ikaw lang naman ang cause ng pagkabaliw ko” ang sabi nito at talagang sa may batok ko pa ha. Eh malakas kaya ang kiliti ko doon.

“Umusog ka nga doon. Ang init init sa akin ka sumisiksik” reklamo ko sa kanya.

“Mainit ka dyan. May aircon kaya tayo” ang natatawang sabi nito. “Ganun na ba ako ka Hot para mainitan ka?” dagdag pa nito.

Hay naku! Ang yabang talaga ng lalaking ito.

“Umusog kana kase doon. Ang laki laki ng kama sa akin ka nagsusumiksik”

“Ayoko nga” hinawakan niya ang tyan ko at hinalikan ako sa pisnge.

“Chansing ka ah” inis na sabi ko dito.

“Asawa mo naman ako. Anong masama dun?”

“FYI. Manliligaw” paglilinaw ko sa kanya.

“Wag mong sabihing bibigyan mo ng chance yung Ish na yun. Grabe. Sobrang panget ng lalaking yun tapos ipagpapalit mo ko dun eh sa gwapo kong ito? Ang laking insulto nun sa akin men. Ang laki”

Duh! Kung may yayabang pa sa lalaking ito magpapapyesta ako. Grabe. Ngayon lang ako nakakita ng ganito kayabang na tao.

“Ewan ko sayong lalaki ka”

Pipikit na sana ako ng bigla itong lumapit sa tyan ko. Dinikit niya ang tenga niya sa tyan ko.

“Anak nagagalit sa akin si Papa niyo. Pinapagalitan ako. Pagalitan mo siya ah kapag lumabas kana diyan. Hinihintay kana namin” ang mahinang sabi nito.

Hindi ko alam pero napangiti na lang ako ng wala sa oras.

I know nadadala lang siya ng mga pangyayari kaya, I will treasure this moment. Hindi lang para sa akin kundi para sa amin ng anak ko oras na iwan na niya kami.

Hindi sa hindi ako naniniwala sa pagmamahal niya pero hindi ako magpapabulag sa katotohanang hindi kami magtatagal. Masakit ang katotohanan kaya kelangan mong pangunahan.

Tumingin ako kay Ivan. Nakangiti lang ito sa akin habang hinahawi ang buhok ko.

Hinalikan niya ulit ako sa noo at niyakap ng mahigpit.

“Tulog na tayo” ang malambing na sabi nito.

“Sige”

Hindi ko alam pero kusa na lang yumakap ang kamay ko sa katawan niya. Pakiramdam ko safe ako. Pakiramdam ko hindi niya ako pababayaan. May ngiting ipinikit ko ang mata ko.

---

Nagising na lang ako na may matigas na bagay na tumutusok sa bewang ko. Pagtingin ko ay nakayakap pala sa akin si Ivan at.. At.. Yung ano niya tumutusok sa bewang ko. Agad ko naman siyang tinulak.

“Bastos!” sigaw ko dito.

Mumukat mukat itong naupo sa kama at kinuskus ang mata.

“Bakit?”

“Yang ano mo kaya. Bakit ang tigas niyan ha?” natawa lang siya.

“Malaki ba?” sabay ngisi nito at taas baba ng kilay.

“Heh!” simangot ko.

“Sayong sayo na ito ngayon. Walang ibang makakatikim nito kundi ikaw lang”

“Duh? Di ko need” irap ko sa kanya.

“Asus. Natatandaan ko pa sa cr noon. Ohhh.. Ivan sige pa.. Sige pa ah.. Ang sarap at ang laki at ang haba hahaha “ pang gagaya nito sa sinabi ko noon.

Dinampot ko ang unan at ibinato sa kanya.

“Bastos! Manyak!” tumayo ako at aktong lalabas ng kwarto ng lapitan niya ako at yakapin mula sa likod.

“Sorry na. Binibiro lang naman kita eh” malambing na sabi nito. Naiinis pa rin ako. Ang aga aga ang lakas niyang mang-asar.

“Ivan umalis ka sa likod ko. Isa” utos ko sa kanya. Tinawanan niya lang ako.

“Bakit? Niyayakap lang naman kita ah”

“Yang ano mo ha. Argh!” siko ko sa kanya. Paglingon ko ay tumakbo na ito papasok ng cr.

“Bastos!” sigaw ko ulit. Paano kase yung junjun niya dinidikit sa pwetan ko. Napakalibog kainis.

Hay. Maiistress ako sa lalaking ito. Siguro kapag ito ang asawa ko maaga akong tatanda.

Alam niyo sa totoo lang. Kaya lang naman ako patay na patay sa lalaking ito dahil sa itsura niya. Sobra kasing gwapo tapos ang lakas talaga ng dating. Yun lang ang dahilan ko kung bakit ko siya minahal at kung bakit ako nagpapakatanga sa kanya. Pero hindi ko akalain na ganito pala ang personality niya. Malayong malayo sa ideal man ko. Yung lalaking mabait, karesperespeto, matalino, hindi mapagmura, hindi mayabang at higit sa lahat hindi gago. Sobrang layo ni Ivan sa mga yun. Sobra.

Pagbaba ko sa kusina ay nakita ko sa lamesa ang isang pagkaing may takip at papel. Kinuha ko ito at binasa.

~ G

ood moring Joren.

Gumising nga pala ako ng maaga, as in madaling araw para ipagluto ka. Sana magustuhan mo ang niluto ko ha. Ilang araw na rin akong nag-aaral ng pagluluto para sa inyo ng anak ko. Gusto ko kase paglabas niya pagsisilbihan ko kayo. I know, i’m not perfect. Hindi man naging maganda ang karanasan mo sa pagmamahal sa akin pero sinisiguro ko naman sayo na hindi masasayang ang pagkakataong minahal mo ako~

“Oh ano? Tititigan mo na lang ba yan?” ang boses ng lalaki. Paglingon ko nakangiti sa akin si Ivan.

“S-salamat” ang mahinang sabi ko.

“Wala yun hehehe” sabay kamot nito sa ulo.

Ngumiti lang ako. Ang gwapo niya talaga. Ang hot niyang tingnan sa boxer shorts niya at sa simpleng sandong suot nito. Umiling lang ako at naupo na sa bangko.

Pagbukas ko ng takip ay natuwa ako ng makita ko ang paborito kong beef steak. Pinag-aralan ba niya talaga itong lutuin para sa akin?

Paglingon ko ulit kay Ivan ay nakangiti lang ito sa akin.

“Hindi ka pa ba kakain? Sabay na tayo” alok ko sa kanya.

“T-talaga? Sige, sige. Wait lang. Kukunin ko muna yung vitamins mo sa taas”

At dali dali itong tumakbo paakyat ng hagdan. Napailing lang ako sa kakulitan niya.

Sabay naming pinagsaluhan ang luto niya at infairness naman. Malapit na niyang makuha ang luto ni mama. Ay oo nga pala. Bumalik na yung panlasa ko sa beef steak medyo nawawala na yung paglilihi ko hehehe…

Nagpatuloy na kami sa pagkain. May time pa nga na sinusubuan niya ako pero tumatanggi ako. Hindi ko rin alam kung bakit ngayon hindi ko na pinipilit ang sarili ko sa kanya. Siguro natuto na ako.

Alam ko mahal ko pa siya. Mahal na mahal pero siguro kelangan ko ng magmature sa maikling panahon.

Ang sarap palang umibig habang bata ka noh. Parang feeling mo ang saya saya lang, parang siya lang ang tao sa mundo mo pero habang nasasaktan ka, natututo ka pala at namumulat sa katotohanang hindi lahat ng nagmamahal ay hahantong sa happy ending at sa buhay na pinangarap mo. Minsan kelangan mo talagang masakatan para matuto.

Nginitian ko lang si Ivan habang pinabubuksan niya ako ng pinto ng sasakyan.

Nakapambahay lang ito. Dahil hindi siya pwedeng pumasok ng dalawang araw dahil sa ginawa niya.

Buong byahe kaming tahimik. Walang namamagitang imikan pero patingin tingin ito sa akin tapos ngingiti bigla. Baliw lang.

“Alam mo Ivan para kang sira diyan” ang natatawang sabi ko.

“Ok lang” sabay ngiti pa nito ng malaki.

“Lakas ng tama mo”

“Alam ko. Sayo” sabay kindat. Asus!

Ang init. Namumula ako sa init.

“Susunduin kita mamaya ah. Wala ako sa school pero hindi ibig sabihin nun na pwede ka ng landiin ng kung sinu-sinong lalaki diyan. Tandaan mo Joren. Asawa na kita”

“Asawa? Parang wala akong natatandaan na may pinirmahan akong papel para maging asawa ka”

“Wala pa nga sa ngayon pero pagdating mo ng 18 pakakasalanan na kita. Ako na ang asawa mo at sa araw na yun ako na ang pinakamasayang tao sa buong mundo” ang nakangiting sabi nito habang patuloy siya sa pagmamaneho.

Nakatitig lang ako sa kanya. Totoo ba ito. Totoo ba ang mga sinasabi niya?

“Wag mo kong titigan. Wag mo kong pagdudahan. Kapag sinabi ko. Gagawin ko” lumingon ito saglit sa akin at ngumiti.

Natameme lang ako hanggang makarating kami ng school.

Pagdating namin ay pinarada lang nito sa parking lot ang kotse niya at lumabas na ako ng sasakyan.

“Salamat sa paghatid” ang nakangiting sabi ko.

“Wag mong kalimutang inumin yang vitamins mo ah. Susunduin kita mamaya” paalala pa nito sa akin.

Tumango lang ako sa kanya at nagsimula na akong lumakad. Habang naglalakad ako palayo sa kanya ay pakiramdam ko nakatingin pa rin ito sa akin.

“Joren!” sigaw niya. Napahinto naman ako.

Paglingon ko sa kanya ay nakangiti ito sa akin. Yung ngiting nakakainlove.

“Joren!”

“Oh?”

“ Phom rak khun “ sigaw niya.

Sabay heart shape nito sa daliri niya.

Halos hindi na mawala ang ngiti sa labi ko.

Alam kong mabilis pero handa akong sumubok muli.

Itutuloy…

---

Phom rak khun

means

I love you.

90 votes po para sa next chapter.

Salamat po talaga sa pag-intindi kay otor. Sana nagustuhan niyo ito kahit korni hehehe.. Khob khun na khap 🙏

Please spread and share my stories salamat :)

SLL 12

Joren’s POV

“Bes, last month mo na pala ngayon sa school noh?” ang malungkot na sabi ni Aseya sa akin.

“Oo nga eh. Mamimiss ko kayo. Lalong lalo ka nang gaga ka” ang sabi ko sa kanya.

Medyo nalungkot naman ako doon. Nasanay na kase ako na sila Coco at Aseya ang lagi kong kasama simula 1st year high school hanggang ngayon. Eto ang first time na mahihiwalay kaming tatlo. Ang bilis na kasing lumaki ng tyan ko. Sabi kase ni Dok may mga buntis daw talagang mabilis lumaki ang tyan at may mga buntis na hindi lakihin ang tyan. Buti na lang at bumili si mama ng malaking polo para sa akin kaya hindi masyadong halata na buntis ako.

“Uy bisitahin niyo ko sa bahay minsan ah” ang sabi ko sa kanila.

“Oo naman basta maraming pagkain kahit araw araw pa yan” ang nakangiting sabi ni Coco.

“Ay naku Coco puro ka pagkain. Tingnan mo nga yang katawan mo malapit ka ng lumubo” ang pang-aasar ni Aseya dito. Natawa naman ako ng bahagya.

“Hindi kaya” ang nakasimangot na sabi ni Coco. Hahaha..

“By the way. Kamusta naman ang pagsasama niyo ni Ivan?” ang tanong sa akin ni Aseya.

Napabuntong hininga lang ako at nagpalumbaba sabay nguso.

“Ayon. Magulo ang taong yun.. Sobrang gulo niya hay!” ang nakangusong sabi ko.

“Ha? Paanong magulo?”

“Maiistress ka sa kanya kaya wag mo nang alamin”

“Sus di pa sabihin. Sa dami ng mga pinagdaanan natin ngayon ka pa ba magtatago ng sikreto sa amin? Kaibigan mo kami joren” ang simangot nito habang si Coco nag thumbs up lang.

“Oo na sasabihin ko na!” ang naiinis na pagsuko ko. Ayoko sana sabihin sa kanila kase alam ko naman ang ipapayo nila.

“Yun naman pala eh ang dami pang pasakalye. Jeske!” Natawa lang ako sa itsura ni Aseya hahaha..

“Ayon nga. Naguguluhan na ako sa kanya. Hindi lang pala sa kanya pati na rin kay Ish. Umamin siya sa akin kahapon na gusto niya daw ako at gusto niya akong ligawan” pagkukwento ko sa kanila.

“Gaga. Anong bago doon? Matagal na naming alam na may gusto sayo si Ish. Ang obvious kaya ng lalaking yun” ani ni Aseya.

“Talaga ba? Alam niyo na noon pa lang? Akala ko kase gusto niya lang ako bilang kaibigan”

Well sa totoo lang noong una akala ko friends lang talaga ang intensyon ni Ish sa akin diba nga bulag na bulag pa ako kay Ivan para tumingin sa iba pero simula ng pagpahingahin ko ang sarili ko kay Ivan. Nagkaroon ako ng pagkakataong tingnan ang ibang lalaki at mula kay Ish nagka hint ako. Kaya lang ayoko munang mag-assume baka ma hiopia na naman ako diba. Dahan dahan lang.

“Eh teka. Anong magulo kay Ivan?” ang tanong ni Aseya. Si Coco taga pakinig lang talaga yan.

“Umamin din siya sa akin kahapon na gusto niya akong ligawan. Hindi lang basta ligawan binabakuran na niya ako” ang nakasimangot na sabi ko.

“Naniwala ka naman?”

“Hindi noh, pero kase, parang totoo. Ay ewan. Pati ako naguguluhan na rin” ang sabi ko.

“Bes alam kong wala ako sa lugar para magpayo sayo which is lagi ka naman naming pinapayuhan pero wag kang umasa ng hindi ka masaktang muli ha”

“Alam ko yun pero hindi ba masamang maniwala ulit?”

“Bes, taga payo lang kami pero hindi namin hawak ang desisyon mo. Kung ano man ang maging desisyon mo at kung ano man ang kalabasan nito, wala kang ibang sisisihin kundi ang sarili mo” napayuko lang ako sa sinabi ni Aseya. Tama siya.

“Hindi ka namin sinasabihan para ayawan mo siya. Sinasabihan ka namin dahil ayaw naming makita kang nasasaktan ng dahil sa kanya. Kaibigan ka namin kaya kung anong magpapasaya sayo susuportahan ka namin kahit ang totoo ayaw namin” ang nakangiting sabi nito. Lumapit ako sa kanya at niyakap siya.

“Salamat Aseya ha. Kahit minsan ang tigas talaga ng ulo ko nandyan pa rin kayo ni Coco para sa akin” ang malungkot na sabi ko.

“Asus. Nag drama na naman ang baby namin hahaha..” ang natatawang sabi ni Coco.

“Baby ka diyan” simangot ko.

“Talaga naman ah. Ikaw lang naman ang parang baby kung umarte sa atin”

“Oo nga. Tama ka dyan Coco” pagsang-ayun ni Aseya dito.

“Sige pagtulungan niyo pa ako. Mga suwail na kaibigan hahaha..” at sabay sabay kaming nagtawanan.

Nagpaalam na rin ako sa mga teachers ko. Tinatanong pa nga nila ako kung anong dahilan ko pero kahit labag sa kalooban ko gumawa na lang ako ng alternatibong dahilan para maniwala sila sa akin. Hays..

After ng klase. Lunch break na namin agad. Sabay sabay kaming lumabas ng room kasama si Bill. As usual sinundo na naman siya ng kanyang boyfriend na si Francis at ang gaga kilig na kilig. Sus. Edi kayo na ang may happy lovelife.

Mukha namang komportable na si Francis sa mga kabarkada ko. Saka hindi na rin niya ako masyadong inaasar. Maganda yun para sa akin. Ang lakas kaya niyang mang-asar hahaha.. Nalaman ko din na crush pala nila akong dalawa. Ang weird noh? Magjowa may crush sayo pero hanggang paghanga lang daw yun. Ang cute ko daw kase. Ewan ko ba kay Ivan bakit noon hindi niya nakita ang kacute-an ko. I mean ang kagandahan ko. Charot. Hahaha..

Si Coco at Aseya naman masaya daw silang single. Actually hindi naman panget si Aseya, maganda siya samantalang si Coco naman ay Average look lang pero ok naman. Ang pinaka gusto ko kay Coco ay ang pagiging kalmado nito sa lahat ng bagay.

“Oh? Saan tayo kakain sa canteen o sa labas?” ang tanong ni Francis sa amin.

“Kayo bahala” ang sabi ko.

Asan na kaya si Ish? Ano kayang nangyari doon.

Hep! Wag kayong ano dyan ah. Nasanay lang ako na bubungad siya sa labas ng room namin tuwing lunch break or uwian. Siguro busy lang siya.

Palabas na sana kami ng building noon ng bigla kong makita si Ish na nakangiting tinatahak ang daan papunta sa amin.

Speaking of..

“Hi Joren” ang nakangiting bati nito sa akin ng makalapit siya.

“Hello” sagot ko naman.

“Naks. Iba ka talaga si pareng Ish. Diretso agad kay joren ah” ang natatawang biro ni Coco.

“Ganun talaga pare kapag nagmamahal, diretsuhan na wala ng pasakalye” napa-ayiieeh silang lahat maliban kay Francis. Tahimik lang ito.

“Saan ba kayo kakain?” tanong pa nito habang kinukuha nito ang bag ko. Siya na daw ang magdadala.

“Sa labas na lang pare. Punong puno ang canteen oh” sabay turo ni Coco sa canteen area.

Kitang kita kase sa pwesto namin ang canteen kaya masasabi mo kung puno ba siya o hindi.

Pero teka nga. Kapansinpansin kay Francis ang pananahimik. Bakit kaya? Nakakapagtaka naman.

“Ok. Tara na” ang excited na sabi ni Ish. Nagulat na lang ako ng bigla itong lumapit sa tenga ko at bumulong. “ Tara na joren “

Ngumiti lang ako sa kanya at tumango.

Habang naglalakad kami ay hingi ito ng hingi ng sorry sa akin dahil na late daw siya ng dating. Nagpa-exam daw kase ang teacher nila kaya ayun. Nahirapan siya sa exam nila. Paano daw kase.. ako lang daw ang tumatakbo sa isipan niya. Asus! NamBola pa ang loko.

Sabi ko nga sa kanya hindi niya kelangan humingi ng sorry. Saka mas unahin niya ang pag-aaral niya kesa sa akin. Ayoko namang maging sagabal sa future niya noh.

Sobrang bait ni Ish sa akin. Wala akong masabi. Ni lunch ko libre niya. Sa totoo lang ayoko ng ganun pero mapilit siya. Siya rin ang nagke-care sa akin dito sa school maliban sa mga kaibigan ko kaya napakalaking tulong ni Ish sa akin. Nakokonsensya na nga ako eh. Paano na lang kaya kapag nalaman niyang buntis ako at may ganito akong kalagayan? Ano kayang sasabihin niya? Ano kayang reaksyon niya? Ayoko namang masira yun ng ganun ganun lang kahit papaano nagsimula kami sa pagkakaibigan. Naging malapit na siya sa akin.

Mahirap ipaliwanag at mahirap paniwalaan pero sa panahon ngayon hindi natin alam ang tinatakbo ng isipan ng isang tao. Maaaring matanggap ka pero lalayuan ka naman. Yung pagkakaibigan niyo hindi na tulad ng dati. Hindi na gaya ng nauna. Kaya minsan ang pag-amin ay isa sa pinakamahirap na gawin habang nabubuhay ka. May makakatanggap pero may mawawala.

Kaya naiintindihan ko kung bakit yung iba natatakot umamin kung ano sila o ano ang totoong sila. It takes time and courage para makaya nila ito. Hindi masamang hindi umamin pero hindi ito mananatiling sikreto habang buhay. Alam kong natatakot ang iba pero mas nakakatakot ang mamatay na hindi mo sinubukang maging malaya. Palayain kung ano ka at kung anong nagpapasaya sayo.

Kung ang pagtatago sa sarili mo ang makakabuti sayo at sa mata ng maraming tao edi sundin mo sila pero kung ang kasiyahan mo ang magpapalaya sa mundong ginagalawan mo bakit hindi mo subukang wag munang isipin ang sinasabi nila dahil hindi naman nila alam ang pinagdadaanan mo.

Wag kang dumepende sa sasabihin ng iba dahil ang pagdepende sa kanila ang magpapalungkot sa buhay mo.

Hindi ka robot at hindi ka isang bagay para sabihin sayo kung ano ang tama o mali.

Ang paglilinis at pagpuna ng kasalanan ng iba ay PAGLILIHIS ng totoong kasalanan nila.

Kaya bago mo husgahan sila, husgahan mo muna ang sarili mo.

---

Pagkatapos naming kumain ay hinatid ako ni Ish sa room namin ganun din si Francis. Hinatid din niya si Bill. Simula talaga kanina ay hindi na nagsalita si Francis ngingiti at tatango lang ito sa amin. Pati nga si Bill nagtataka at tinatanong na siya kung bakit ang tahimik nito at kung anong problema. Wala lang ang sagot ni Francis.

Buong maghapong nakatunganga lang kami dahil sa sport feast. Pasok na sa finals sina Ivan at makakalaban nila ang ibang section. Talo ang section namin. Well okay lang hindi naman talaga basketbol ang strength namin sa sport na yun. More on indoor games kami.

Uwian na noon ng bigla akong lapitan ni Francis.

“Joren hatid na kita” ang sabi nito.

“Ha? Eh susunduin ako ni Ivan eh”

“Nagtext siya sa akin. Ihatid na daw kita” ang sabi nito.

Kanina ang tahimik niya tapos ngayon ihahatid niya ako? Ang weird niya ha.

“Paano si Bill?”

“Wag mo siyang isipin. Alam niya”

“Weh? Francis ha. Sinasabi ko sayo naku” simangot ko dito.

“Sira! Tara ihahatid na kita. May praktis pa si Bill babalikan ko na lang siya mamaya” ang sabi nito.

“Kaya ko namang umuwi mag-isa eh. Saka nandyan naman si Ish”

“Hindi pwede tara na” hinawakan niya ako sa braso at sinakay sa sasakyan niya.

Teka. Motor lagi ang dala nito ah. Paano siya nagkaroon ng kotse. Hindi naman sa kinukwesyon ko siya kase ang alam ko may kaya din sila sa buhay. Nakakapanibago lang.

“Wag ka ng maraming tanong dyan”

Nakasimangot lang ako. Tahimik buong byahe at ilang salita lang ang maririnig mo.

“ Hindi kayo bagay ni Ish “

Yun lang ang narinig ko tapos iniwan na niya ako. O diba? Ang galing. Pagpasok ko sa loob ng bahay ay binalot kaaagad ako ng katahimikan. Sobrang tahimik at wala talagang tao. Hindi sa hinahanap ko si Ivan ha pero nasanay na rin kase ako na uuwing nandito siya.

Saan naman kaya nagpunta ang lalaking iyon. Sabi niya susunduin niya daw ako. Sus! Puro din lang pala siya pangako. Nakakainis. Oo na. Aaminin ko na. Naiinis ako. Ineexpect ko kase na susunduin niya talaga ako. Bahala siya. Bahala siya sa buhay niya.

Dumiretso na ako sa kwarto ko at nagpalit ng damit. Pagbaba ko ay may nakita akong note sa lamesa May luto na daw na ulam sa ref. Initin ko na lang daw. Yung vitamins ko nandun na rin sa lamesa. Tsk. Saan naman kaya nagpunta ang lalaking yun at hindi man lang sinabi sa note niya. Kainis talaga.

Kumain ako ng hapunan at ininum ang gamot ko.

Pagkatapos kong ligpitan ang kinainan ko ay nagstay muna ako sa sala. Nuod lang ako ng paborito kong palabas. Lumipas ang dalawang oras. Alas otso na pero wala pa rin si Ivan.

Hindi ko alam pero nakakainis na talaga. Dapat man lang nagsabi siya kung saan siya pupunta o ano. May number naman kami pareho. Pero siguro hindi lang kami sanay magtext dahil lagi naman kaming magkasama. Ngayon lang talaga nangyari ito. Gusto ko sana siyang itext pero dahil sa inis ko hinayaan ko na lang. Bahala siya!

Napagpasyahan ko ng umakyat sa kwarto ko. Inaantok na rin kase ako. Papatayin ko na sana ang Tv ng biglang bumukas ang pinto. Magkasama sila ni Francis. Alalay nito si Ivan sa balikat niya.

“A-anong nangyari diyan?” ang tanong ko dito.

“Ewan ko sa lalaking ito. Kanina tinext niya ako na ihatid daw kita sa bahay dahil hindi ka niya masusundo tapos nagtext ulit siya sa akin mga bandang 7:30. Ayon naglasing pala ang loko. Iyak ng iyak habang nasa byahe kami. Mahal na mahal ka daw niya. Ang sakit daw. Sabay daw sana kayong kakain ng tanghalian kanina pero kasama mo na daw pala si Ish. Ayon nagselos ang mokong, naglasing” ang pagkukwento ni Francis sa akin.

Aixt!

“Ah, eh.. Sige iakyat mo na siya sa kwarto namin. Ako ng bahala dyan para makauwi ka na rin agad” sabi ko dito.

“Sige” pag sang-ayon niya.

Hindi ko alam kung maaawa ako sa lalaking ito. Tingnan mo naman ang itsura. Halos hindi na makalad sa kalasingan. Hay! Ilang taon pa lang kami? 16, 17? Pero tingnan muna kung gaano siya kalakas maglasing. Saan naman kaya ito nakipag-inuman.

Pagkarating namin sa kwarto ay hiniga na niya ito sa kama. Nagpasalamat ako kay francis pero bago ito umalis ay may sinabi pa siya sa akin.

“Joren alam kong grabing sakit ang idinulot sayo ni Ivan pero hindi ibig sabihin nun na hindi ka na niya mahal. Hindi lang niya naramdaman agad pero maniwala ka sa akin o hindi. Sayo lang yan umiyak ng ganyan. Tingnan mo nga itsura niyan. Hindi pa kayo pero grabing epekto na ang idinulot mo sa kanya. True love yan. Kase sa true love hindi ka masasaktan kung hindi ka naman niya talaga mahal” sabay ngiti nito.

Napatingin lang ako kay Ivan.

Sobrang wasted niya.

Joren ano na? Hayss..

Huminga ako ng malalim.

Eto na naman po kami. Talo ko pa ang may alagang bata. Paano na lang kaya kapag nanganak na ako at naging asawa ko na itong lalaking ito. Tiyak na tatanda akong maaga nito.

Lumapit ako sa kanya at naupo sa kama.

Mumukat mukat naman itong tumingin sa akin.

Agad ko naman siyang pinagsabihan.

“Ikaw ha. Iinom inom ka tapos hindi mo naman pala kaya ang sarili mo” pangaral ko sa kanya habang tinatanggal ang damit nito.

Ngumiti lang ito sa akin. Tinitigan niya ako ng mapupungay niyang mata.

“Alam mo Ivan, para kang sira diyan. Wag mo nga akong titigan” ang naiilang na sabi ko.

Humiga ito at ipinikit ang mata.

Pagkatanggal ko ng damit niya ay iniwas ko agad ang mata ko. Ang hot niya kase.

“Doon kana sa Ish mo. Siya naman ang mahal mo eh” ang parang batang sabi nito.

“Hala. Nagtatampo ang baby damulag. Wag mo nga akong paandaran ng ganyan Ivan baka gusto mong pingutin kita” simangot ko dito.

Ang sunod ko namang tinanggal ay ang pantalon nito. Brief na lang ang natira sa kanya. Sa totoo lang naiilang na ako pero binalewala ko na lang iyon para matapos na.

“Hindi mo man lang ako hinintay kanina. Basta nandyan yang Ish mo binabalewala mo na ako” pagtatampo niya.

Anong pinagsasabi ng lalaking ito?

“Ewan ko sayo. Umayos ka nga nang matapos na kitang linisan. Lalasing lasing tapos maingay”

“Bakit ang sakit Joren?”

“Alin ang masakit?” tanong ko sa kanya.

“Itong puso ko. Ang sakit sakit” kinagat niya ang ibabang labi niya waring naiiyak.

Wala akong nasagot. Tahimik lang ako habang pinupunasan ang buong katawan niya.

“Ngayon alam ko na ang pakiramdam ng binabalewala. Ang pakiramdam na hindi ka mahal. Nasasaktan ako joren” pinilit niya ang sarili niyang maupo at niyakap ako.

Ilang minuto rin kaming magkayakap.

“Joren?”

“Hmm?”

“Akin kana ha. Asawa na kita. Alagaan mo ako. Aalagaan din kita” ang mahinang bulong nito na nagpatayo sa lahat ng balahibo ko sa katawan.

“Joren?”

“Hmmm?”

Niyakap niya ako ng mas mahigpit.

“ Phom rak khun “ ang malambing na bulong nito.

Ngumiti lang ako.

“Saan mo naman natutunan ang salitang yan aber?”

“Sa internet. Alam kong fan na fan ka ng mga Thai BL kaya inalam ko kung paano ko sasabihin sayo na mahal kita”

“Asus. Mahal mo ba talaga ako?” tanong ko sa kanya.

“Oo naman”

“Lasing ka lang Ivan kaya nasasabi mo ang mga bagay na yan”

Hinawakan niya ang tigkabilang pisnge ko at tinitigan ako sa mata.

“Lasing man ang presensya ko pero kahit kelan hindi nalasing ang puso kong nagmamahal ng totoo” ang sabi nito.

“Dami mong alam Ivan”

“Joren ang cute mo po pag nagsusungit ka” sabay pisil nito sa pisnge ko.

“Che! Mahiga kana diyan. Maaga pa ang pasok ko bukas” tulak ko sa kanya pahiga sa kama.

“Oo na po boss. Matutulog na ako. Matulog na tayo”

“Magbibihis pa ako” ang sabi ko.

“Bilisan mo ah” sabay kindat nito.

Duh!

Kumindat na naman siya.

Hala?

Kindat pa.

“Para kang sira diyan” ang nakangiting sabi ko.

“Sayo lang naman ako nasisiraan ng ganito”

“Sus. Matulog kana Mister Solomon”

“Matutulog na talaga ako may Future Solomon”

Dahil hindi ko na kaya ang kilig kaya iniwan ko na lang siya at nagbihis na ako ng pang tulog ko.

Paglabas ko ay humihilik na siya. Napailing lang ako. Hindi naman siguro masamang bigyan siya ng isa pang chance diba. Lalo na at hindi naman nawala ang pagmamahal ko. Pinipilit ko lang naman ang sarili kong iwasan siya para iwas sakit at iwas pagpapakatanga.

Ibang iba talaga itong lalaking ito. Ibang iba siya. Alam kong hindi pa ako nagkakaboyfriend pero base sa mga nasaksihan ko sa ibang couple… ibang iba talaga siya. Ibang iba itong lalaking ito. Hindi ko maexplain pero sa maikling panahon na napagdesisyon kong kalimutan siya. Ganun niya lang kabilis ibalik ang pagmamahal ko.

Hay Ivan. Wag naman ganito oh.

Nahiga na ako sa kama at pinagmasdan siya.

Tinitigan ko lang ito at bumulong sa hangin.

“Anong meron sayong lalaki ka at mabilis mong palambutin ang puso ko?”

Gumalaw ito ng bahagya at yumakap sa akin. Nilapit niya ang mukha niya sa tenga ko.

“Ikaw”

Ang mahinang bulong nito at kasunod noon ang mahihinang hilik niya.

Tumingin lang ako sa kisame at nanalangin.

---

Noong umaga ring iyon ay siya na ang nagsundo at naghatid sa akin. Sabay na rin kaming naglunch break. Yung mga sinabi niya sa akin noong lasing siya totoo daw yun. Halos hindi na nga makalapit sa akin si Ish dahil bantay sarado na siya sa akin.

Kung possessive si Ivan noon mas lalo siyang naging possessive sa akin ngayon.

Walang time na hindi ko siya kasama. Nanalo rin ang team nila sa basketball noong monday. Nandoon ako para suportahan siya. Yun kase ang gusto niya ang makita ko siyang ipanalo ang game nila.

Matapos nga ang buwan ay tumigil na akong pumasok sa school namin. Nag home study na lang ako para atleast maipagpatuloy ko ang pag-aaral ko. Maagang pumapasok si Ivan pero bago siya pumasok pinagluluto niya ako ng pagkain. Maaga rin itong umuuwi para sa akin. Lumalaki na kase ang tyan ko at kelangan na talaga akong bantayang maigi. Everyday namang bumibisita sa amin sila mama at papa pati na rin ang mga magulang ni Ivan.

Mas lalo silang naging mahigpit sa pagkain ko. Gusto nilang maging malusog at maayos ang magiging baby ko.

Kapag may nararamdaman ako agad kong tinetext si Ivan. Hindi naman ako nabigo dahil kahit nasa oras ng klase ito ay nagagawan niya ng paraan. Minsan lang naman yun dahil ayokong abalahin ang pag-aaral nito.

Binibisita din ako ng mga kaibigan ko. Kinakamusta nila ang pagbubuntis ko. Si Ish? Ewan hindi nagpaparamdam. Hindi rin siya sumasama sa kanila. Siguro hindi naman niya alam ang kalagayan ko at kung malaman man niya sigurado akong pandidirihan niya na ako.

Medyo boring sa bahay sa totoo lang. Si Ivan lang ang nagbibigay sigla sa bahay na ito. Siya rin lang ang laging hinahanap ng mata ko. Oo aaminin ko na. Mahal ko na ulit siya which is hindi naman talaga nawala. Siguro handa na akong sagutin siya oras na magtanong ito sa akin.

Ngayon din ang araw na magpapa-ultrasound kami. Excited na akong malaman ang gender ng anak namin. Kahit anong ibigay ni God masaya na ako basta mahal na mahal ko ang anak ko.

Kami lang ni Ivan ang nagpunta sa doktor para isecret ito. Ayaw muna naming sabihin sa mga magulang at kaibigan namin ang gender ng magiging anak namin. Basta, gusto namin surprise.

Matapos naming magpa-ultrasound ay tuwang tuwa si Ivan dahil may makakalaro na daw siya. Excited na rin siyang lumabas ang anak ko para turuan kung paano maging gwapo. Sus. Tuturuan niya lang kung paano maging mayabang. Hahaha..

Sa mga buwang lumipas mas lalong lumalim ang pagsasama namin ni Ivan. Mas lalo siyang naging maalaga sa akin. Mas lalo niya akong pinapaibig. Yung taong hindi ko aakalain ay siya rin palang taong magpapabago sayo ng paniniwala mo.

Mahal na mahal ko na ulit si Ivan.

Dahil sa kanya. Nabuo ang desisyon kong sumugal ulit. At dahil sa kanya, yung akala kong love para kay Ish, yung chance na hindi ko nakuha sayo akala ko kay Ish na pero mali pala ako. Sayong sayo lang pala talaga ako Ivan. Sayong sayo lang ako mahal ko.

Nasa bahay ako noon at katatapos lang namin maglecture ng teacher ko. Half day lang kami ngayon. Ngayon din ang araw ng feast day sa school namin kung saan ginaganap ang kapistahan ng school namin. Buong tatlong araw kang walang gagawin kundi ienjoy ang bawat booth. Lahat ng kikitain doon ay gagamitin para sa pagpapaganda ng school namin.

Para ka lang nasa peryahan. May Horror booth, movie house, jail booth, fantasy booth, marriage booth, dedication booth at marami pang iba. Talagang mag-eenjoy ka.

Allowed pa rin sa amin ang bumisita na lumipat from our school to other school as long as nandun pa yung ID mo noong last year. Dahil naiinip rin lang ako sa bahay at gusto ko ring bisitahin sila Aseya, Coco at Bill ay napagdesisyunan kong puntahan sila.

Nagbihis lang ako ng malaking damit at malaking jacket para hindi masyadong halata ang tyan ko. Oo halata pa rin siya pero kapag hindi mo masyadong papansinin parang tumaba ka lang.

Hindi na ako nagpaalam kay Ivan na bibisita ako sa school dahil alam kong hindi niya ako papayagan magagalit iyon. Pasaway ako eh. Hahaha..

Sumakay lang ako ng tricycle at nagpahatid sa school namin. Kilala na naman ako ng guard kaya mabilis lang akong nakapasok doon. Tinext ko na rin sila Aseya at Coco na nandito na ako. Buti naman at hindi nila ako pinaghintay dahil pinuntahan nila ako agad.

“Bes namiss ka namin” ang bungad na bati sa akin ni Aseya.

“Kayo rin namiss ko. Teka. Asan si Bill?” tanong ko sa kanila.

“Ayon busy sa dance troupe niyo” ang sabi ni Aseya.

“Ay ganun ba? Sayang naman” ang malungkot na sabi ko.

“Ok lang yan. Para naman sa dance troupe niyo yun saka mamaya puntahan natin siya” ang suhestyon ni Coco.

“Ok”

“Let’s go. Ienjoy natin to” ang masayang sabi ni Aseya.

Sobrang ganda ng ayos ng school namin ngayon compared sa mga SG na namuno noong last year. May mga palawit gaya ng sa mga piyesta at kung anu-ano pang palamuti.

Naglakad lakad lang kami para puntahan lahat ng booth. Masaya din ako kase sa tuwing makikita ako ng mga kaklase ko o ng mga nakakakilala sa akin binabati nila ako. Nakakataba kaya ng puso parang feeling mo namimiss ka pala nila o ako lang nakaka-isip nun hahaha..

Alalay na alalay ako nila Aseya at Coco dahil alam nila na mabigat ang dinadala ko. Siguro dahil na rin sa pagod sa paglalakad ay naupo kami sa isang bench sa ilalim ng malaking puno para makapagpahinga muna at magkwentuhan na rin kahit papaano.

Nakakatuwa nga at natapat pa kami sa marriage booth. Sino kaya ang ikakasal nila. Nakakatuwa kaya yun hehehe..

Habang nakaupo kami doon ay may mga nagkumpulang estudyante. Kumpulan ng mga kakabihan at kumpulan ng mga kalalakihan. Pareho silang nakapiring. Hindi ko sila maaninag dahil sa damit ng tao.

“Tara tingnan natin” ang masayang yaya ni Aseya“

“Tara” pagsang-ayun ko naman.

“Hep! Bunstis ka Joren baka mabangga ka ng mga estudyante doon. Dito ka na lang” ang pigil sa akin ni Coco.

“Che! Ang KJ mo. Tara Aseya hayaan mo dyan si mister KJ” at hinila ko si Aseya papalapit doon sa marriage booth.

Habang masaya akong naglalakad papalapit doon ay siya namang pagbigat ng mga paa ko. Hindi ko alam pero pakiramdam ko nahihirapam talaga akong ihakbang ang mga paa ko. Hindi ko na lang pinansin at nagpatuloy kami sa paglapit doon. Sobrang lakas ng tilian nila. Halos hindi ko na nga makita dahil sa liit ko.

“Excuse me dadaan ang reyna” ang sabi ni Aseya at pinaghahawi lahat ng estudyanteng nakaharang sa daan niya. Tingnan mo itong babaeng ito. Walang takot at hindi man lang inisip na baka awayin siya. Hays..

Pagkarating namin sa harap ng marriage booth ay nanghina ako. Nanghina ako ng makita ko na si Ivan pala iyon. Nakatayo siya sa harap ni Ariana. May suot itong belo habang sobrang gwapo naman ng ayos ni Ivan. Mukhang masayang masaya sila sa ginagawa nila.

Wala akong nagawa kundi titigan lang sila. Titigan kung paano maging masaya ang taong mahal mo sa piling ng iba. Siguro nga tama si Aseya, si Coco, si Bill, sina Mama at Papa. Siguro nga tama silang lahat. Ang tanga ko lang. Ang tanga ko lang para mahalin ako. Sino ba ako? Isa lang naman akong bakla.

Pinigilan ko ang sarili kong wag umiyak. Pinigilan ko dahil kasalanan ko naman. Hinayaan ko siya, pinaniwalaan ko siya. Hindi siya ang mali at kahit kelan hindi niya kasalanan kung bakit ako nasasaktan ng ganito ngayon. Ako ang mali. Ako! Dahil pinilit ko ang sarili kong maniwala sa pagmamahal ko sa kanya.

Nanatili akong nakatayo habang pinagmamasdan sila. Masakit pero…

“Ikaw Ariana. Tinatanggap mo ba si Ivan bilang kabiyak ng puso mo?” ang tanong ng estudyanteng umaakting na pari.

“Opo Father”

Tilian lahat ng estudyanteng babae. May mga lalaki namang nangangantyaw kay Ivan na ang swerte daw niya.

“Ikaw Ivan. Tinatanggap mo ba si Ariana bilang kabiyak ng Puso mo?” tanong ulit ng estudyanteng pari.

Biglang lumakas ang tilian ng mga kababaihan. Halos hindi na mapaglagyan ang saya nila sa suportang nakukuha nila sa mga kapwa nila estudyante.

Ngumiti ito kay Ariana habang magkahawak ang kamay nila.

Nilibot muna niya ang tingin sa mga fans niya dahil hindi pa rin sila tumitigil sa tilian. Pero hindi nito inaasahang magtatagpo ang mga mata namin.

Gulat na gulat itong bumitaw sa pagkakahawak kay Ariana.

“A-anong problema Ivan?” ang naguguluhang tanong ni Ariana.

Nakatingin lang ito sa akin. Tinging hindi mo mababanaag. Ngumiti ako sa kanya at tumango. Pinakita ko ang kamay ko bilang pagsuporta. Alam kong sinasaktan ko lang ang sarili ko pero alam ko din na kay ariana siya sasaya. Ayoko na. Last na ito at sa huling pagkakataong ito, gusto ko namang ipakita sa kanya na handa akong sumportahan siya.

Aktong lalapit ito sa akin ng umiling ako. Pinakita ko talaga sa kanya ang pinakamasakit na ngiting makikita niya. Ayoko ng magpanggap sa nararamdaman ko. Kahit ngayon lang. Ipapakita ko sa kanya kung gaano ako nasasaktan. Na kahit nasasaktan ako. Susuportahan ko pa rin siya dahil sa simula pa lang alam ko namang ayaw na niya sa akin.

“Aseya salamat sa pagsama pero kelangan ko ng umuwi” hindi ko na hinintay pa ang sagot nito at dali dali kong tinahak ang daan palabas ng gate.

Naririnig kong tinatawag niya ako pero tinaas ko lang ang kamay ko na OK ako.

Nasa mismong gate na ako noon ng bigla na lang may humawak sa kamay ko.

“Joren sandali” ang malumanay na sabi ni Ivan.

Hindi ako nagpapigil. Malakas kong hinawi ang kamay niya at pumara agad ng tricycle at nagpahatid bahay.

Buong byaheng nakatulala lang ako. Walang pumapasok sa isipan ko. Sa sobrang sakit wala na akong makapang emosyon.

Pagbaba ko sa tapat ng bahay namin ay siya ring pagbaba ni Ivan ng sasakyan niya. Sinundan niya pala ako.

Dali dali kong binuksan ang gate ng bahay at pumasok sa loob pero pinigilan niya ulit ako.

“Joren magpapaliwanag ako”

“Ivan bitawan mo ko!” ang walang ganang sabi ko.

“Joren please makinig ka naman oh”

“Sinabing Bitawan mo ko eh!” ang malakas na sigaw ko dito. Pero sa halip na bitawan niya ako mas lalo nitong hinigpitan ang pagkakahawak sa akin.

“Ayoko!” ang matigas na sabi nito.

“Bitawan mo ko sabi eh!” ang nangigigil na sabi ko.

“Ayok—” hindi ko na ito pinatapos at sinampal ko siya ng malakas. Sunod sunod na sampal sa mukha ang ibinigay ko sa kanya.

Hindi niya ako nilalabanan. Nakatayo lang ito habang tinatanggap lahat ng sampal ko.

Tumigil ako.

“Ivan ayoko na. No. Ang sagot ko sa panliligaw mo. Wag na tayong maglokohan. Wag mo na akong lokohin pa. Wag mo nang pahirapan pa ang sarili mo. Pwede mo ng isama lahat ng babae mo dito. Pwede mo ng ligawan lahat ng babaeng gusto mo. Wag kang mag-alala dahil simula sa araw na ito. WALA NA AKO SA BUHAY MO!”

“Joren wag naman ganito”

“Tapos na tayo Ivan. Ay oo nga pala. Hindi naman naging tayo” ang sarkastikong sabi ko.

“Joren naman eh” ang naiiyak na sabi nito. Aktong lalapit ito sa akin ng pigilan ko siya.

“Wag mo kong lalapitan Ivan. Nandidiri ako sayo. Kung noon nandidiri ka sa akin mas nandidiri ako sayo!” tiningnan ko lang siya ng masama mula ulo hanggang paa.

“Sayo na yang kasunduan natin. Pabor na pabor na sayo lahat yan Ivan. Hindi na kita papakialaman. Hindi na” biglang tumulo ang luha ko.

“Titigan mo ko Ivan. Titigan mo ang taong nagmahal sayo. Titigan mo ko kung paano ako nasasaktan at kung paano ako sumuko. Masaya kana ba? Dapat “Oo” kase nagtagumpay ka“

Napayuko lang ito habang nagpupunas ng luha.

“Paano Ivan. Kelangan ko na sigurong umalis. Baka nakakaabala na ako sa pambabae mo. Ingatan mo ang sarili mo. Don’t worry hindi ko ipagdadamot sayo ang anak mo”

Naglakad na ako papasok sa loob bahay pero sumunod lang ito sa akin. Pagpasok namin sa loob ay bigla siyang nagsalita.

“Bibitawan mo na lang ba ako ng ganun ganun ha? Joren?” ang naiinis na sigaw nito.

Ano pa bang gusto niya? Bakit siya pa ang galit? Binibigay ko na yung kalayaang gusto niya diba?

“Diba ito naman ang gusto mo?” ang matapang na sabi ko dito.

“Yun ang gusto mo dahil hindi naman ako ang bumitaw kundi ikaw! Joren. Ikaw!” sigaw niya sa akin.

Napasinghal lang ako. Grabe.

“Sobrang sakit joren sa totoo lang. Nagagalit ako sa sobrang sakit!” at malakas niyang sinuntok ang pader. Nakita kong nagdugo ang kamay nito habang umiiyak siya.

“Well it’s a tie, Ivan” pang-aasar ko pa sa kanya. Tiningnan niya lang ako ng masama. Hate me!

“Yan ba talaga ang gusto mo ha!”

“Oo!”

“Joren mahal kita. Please wag mo kong iwan hindi ko kaya” pagmamakaawa nito.

“Pero hindi sapat na mahal mo lang ako Ivan. Hindi pwedeng mahal mo ako habang may nilalandi kang iba. Ivan kung mamahalin mo ko gusto ko ako lang. Gusto ko ako lang ang lalandiin mo. Gusto ko loyal ka lang sa akin. Gusto ko kahit wala ako sa tabi mo hindi mo ko magagawang lokohin. Dahil kung talagang mahal mo ang isang tao kahit anong tukso ang dumating sayo ikaw at ikaw mismo ang lalayo dito. Kapag nagpatalo ka sa tukso ito, ibig sabihin lang nun na hindi ganun katibay ang pagmamahal mo sa kanya at yun, yun ang pinakita mo sa akin kanina. Ang sakit Ivan. Umasa na naman ako sa taong akala ko may pagbabago”

Iniwan ko siya at umakyat na ako sa kwarto. Niligpit ko lahat ng gamit ko. Pilit pa nga niyang binabalik sa cabinet lahat ng damit ko pero hindi ako nagpatinag.

Sinundo ako ng pinsan ko. Ayokong si papa ang sumundo sa akin dahil alam kong hindi lang galit ang gagawin nito kay Ivan kundi sapak at bugbog.

Mabait si papa pero alam kong kaya nitong maging masama kapag ako na ang nasasaktan.

Tinulungan ako ng pinsan kong ilagay lahat ng gamit ko sa sasakyan niya. Tinatakot pa nga siya ni Ivan pero mas tinakot ko ang pinsan ko kaya walang nagawa si Ivan kundi hayaan kami. Pagkatapos niyang ilagay lahat gamit ko ay pinagmasdan ko lang ang buong bahay.

Hindi ako selfish na tao pero kung mahal mo talaga ako at matibay ang pagmamahal mo sa akin, hinding hindi mo ko magagawang lokohin. Hindi ako babae at hindi ako nag-iinarte pero hindi rin ako tanga na hahayaang gani-ganituhin lang ako. Kung gusto mong irespeto ka ng iba ipakita mo sa tamang paraan kung paano ka niya rerespetuhin. Hindi sa paraang paulit-ulit mo siyang papatawarin at paulit-ulit ka niya ring lolokohin.

“ I love you Ivan… At ang i love you na ito ang nagpasira sa atin“

Itutuloy…

---

Yown! Sabaw hahaha..

100 votes po para sa next chapter.

Hinabaan ko na para makabawi-bawi naman ako sa inyo. Salamat talaga sa patience.

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

SLL 13

Joren’s POV

Nakatitig lang ako sa kisame ng kwarto ko. Hindi na ako tinanong pa nila mama at papa kung anong nangyari sa akin. Basta ipinakita ko lang sa kanila ang expression na gusto kong mapag-isa. Alam kong nag-aalala sila sa akin pero hindi ko dapat sila dinadamay sa problema namin ni Ivan.

Tama na yung mga ginawa ko kanina. Ayoko ng maistress pa. Ayoko ng madamay pa ang mga anak ko.

Pinilit ko na lang matulog at kalimutan ang lahat. Kalimutan ang mga bagay na hindi na dapat. Bumitaw na ako sa kanya kaya ano pang aasahan ko.

Siguro dahil sa pagod, stress at matinding iyak ay agad akong nakatulog.

Nagising na lang ako kinaumagahan na may nakayakap na sa akin.

Teka! Sandali!

Ang alam ko mag-isa lang ako dito sa kwartong ito. Paanong… Pagtingin ko sa katabi ko ay nagulat ako ng makita ko si… si… Si Ivan.

Tulog na tulog itong nakayakap sa akin habang puro pasa ang mukha. May mga luha ring natuyo mula sa kanyang pisnge.

Agad naman akong tumayo at agad lumayo sa kanya. Tinitigan ko lang ito. Anong ginagawa niya dito. Bakit nandito siya? Naglakad lakad ako at di alam ang gagawin. Mahimbing pa rin ang tulog niya.

Bumaba ako at hinanap si mama at papa para kausapin.

Nakita ko si papa na nakaupo sa sala habang nagluluto naman si mama ng umagahan sa kusina.

“Ma. Anong ginagawa ni Ivan dito?” may inis na sabi ko.

Pinahinaan niya ang kanyang niluluto at humarap sa akin.

Hayyss..

“Nagpunta yan dito kagabi. Iyak ng iyak. Dala lahat ng gamit niya. Dito na daw siya titira. Sinabi niyang mahal na mahal ka daw niya at sobrang sakit daw na iniwan mo siya pero siya raw itong tanga at niloko ka. Sinabi niya rin sa amin lahat ng mga kalokohan niya. Ayun! Sinapak ng papa mo. Tinanggap naman niya lahat. Hindi daw siya aalis dito hangga’t hindi ka niya kasamang bumalik sa bahay niyo. Hinihingi na nga rin niya ang kamay mo bilang asawa niya. Gusto ka na daw niyang pakasalan pagdating mo ng disi otso”

Argh! Akala ko ba malinaw na sa kanya na ayaw ko na. Ang tigas din ng ulo ng lalaking yun.

“Nababaliw na ba siya! Saka ano daw? Kasal? Ngayon pa nga lang hindi na siya marunong magtino tapos nakuha pa niyang magsabi ng kasal? Tsk!”

Nakakainis talaga yung lalaking yun. Ano ba talagang gusto niya? Argh!

“Saka bakit niyo po siya pinapasok dito?”

“Hindi namin siya pinapasok ng papa mo siya mismo ang nagkusang pumasok dito” ang sabi ni mama.

“Eh bakit hindi niyo siya pinigilan?”

“Mapipigilan ba ang pusong nagmamahal?”

“Ma! Aixt! Ang tigas talaga ng ulo ng lalaking yun” inis na sabi ko.

“Sinabi mo pa anak. Himala nga eh. Mama at papa na ang tawag sa amin” ang nagtatakang sabi ni mama.

“Ano pong sabi ni papa?”

“Wala naman. Sinapak lang yung magiging asawa mo tapos nanahimik na”

“Ma! Hindi ko siya asawa!”

“Base sa nasaksihan ko magiging asawa ka niya”

“Never! Ayoko. Hinding hindi mangyayari yun”

“E diba patay na patay ka sa lalaking yun?”

“Noon yun Ma. Noong hindi pa ako nagigising sa katotohanan”

“Ok. Basta tingnan natin. Iba kase ang mga pinapakita niya. Hindi malabong maging mabuti siyang ama at asawa sayo”

“Malabong mangyari….” teka nga. “Ma! Ano ba! Eto na oh. Ayoko na nga sa kanya diba. Dapat masaya kayo” simangot na sabi ko.

“Anong sigawan ang naririnig ko dito ha?” ang singit ni papa. Pagtingin namin sa kanya ay nakatayo lang ito habang may hawak na kape.

“Eto kasing anak mo nag-iinarte. Ano daw ginagawa ni Ivan sa kwarto niya”

“Oh. Anong problema doon anak? Asawa mo na naman siya” ang kalmadong sabi ni papa.

“Pa! Pati ba naman kayo? Ano bang pinakain ng lalaking yan sa inyo at siya pa ang kinakampihan niyo ngayon” kainis naman oh. Pati si papa dumadagdag pa. Hays..

“Wala kaming kinakampihan anak. Pero kahit ako, hindi ganyan katapang para harapin ang mga magulang nitong mama mo. Tunay ka niyang mahal anak. Hinihingi kana niya sa amin” ani pa ni papa.

“Ano?” ang may sigaw na sabi ko. “Anong tingin niya sa akin bagay? Tsk!” dismayadong sabi ko.

Paano ako makakamove-on nito eh pati mga magulang ko nakuha na ang loob ng ulopong na yun.

Naiinis akong umakyat sa kwarto. Iniwan ko ang mga baliw kong magulang. Hay! Gusto ko na ngang mag move-on pero wala pang 24 hours nandito naman itong ulupong na ito para manggulo. Pinaglihi ba siya sa tigas ng ulo?

Pagpasok ko sa kwarto ay walang intro intro pinaghahampas ko siya ng unan.

“Aray! Mahal naman eh. Natutulog pa yung tao oh” ang sabi nito.

“Mahal? Mahalin mo mukha mo! Umalis kana dito”

“Bakit ako aalis eh nandito ang pamilya ko”

“Pamilya? Wow. Ano nagka-Amnesia kana kagabi?”

“Hindi. Pero nandito ka, nandito kayo ng anak ko. Kaya kung nasaan ka nandun din dapat ako” ang sabi niya. Tsk. Napangisi lang ako.

“Ivan hindi na kita mahal ano ba!” ang inis na sabi ko.

“Sabihin mo sa akin yan ng hindi nanggagaling sa bibig mo”

“Aixt ang kulit! Mahalaga pa ba kung mahal kita o hindi? Hindi na dahil nasaktan na ako at gusto ko ng mag move-on!”

“Oo mahalaga yun. Mahalaga yun sa taong kumakapit at sa taong handang magbago” ang sabi niya.

“Hindi lahat ng tao na gustong magbago ay totoong nagbabago. Madali lang sa kanilang sabihin yun mula sa bibig pero mahirap gawin at patunayan mula sa puso mo. Magkaiba ang gusto at gagawin Ivan. Ikaw gusto mong magbago pero hindi mo kayang gawin. Yan ang katotohanan sayo”

“Bakit ganyan mo ko kadaling bitawan?” ang malungkot na sabi nito.

“Dahil ganyan mo din ako kadaling saktan” o diba wala siyang nasabi.

“Dahil ba kay Ariana?”

Napangisi lang ako.

“Hindi ito about kay ariana o kahit kanino. Tungkol ito sayo at sa akin. Tungkol sa pagmamahal mong kinapitan ko pero sa bandang huli ako rin pala ang masasaktan. Ivan ang pagmamahal ay pagiging tapat. Kung hindi mo kayang maging tapat. Wag kana lang magmahal. Kung handa kanang magmahal ng tapat saka mo siya ligawan para hindi kayo humantong sa one sided lang”

“Kaya nga ako nandito diba kase handa na ako” ang sabi niya.

“Hindi lahat nadadaan sa mabilisan. Hindi lahat mapapawi agad ang sakit”

“Pero hindi lahat maghihintay na lang na walang gagawin” basag nito sa akin. Umiwas lang ako ng tingin.

“Kahapon lang yun nangyari Ivan. Sariwa pa ang sakit sa puso ko”

“Hindi lang naman ikaw ang nasaktan Joren. Ako din. Iniwan mo ako, pinaramdam mo sa akin na mag-isa ako” lumapit ito sa akin at hinawakan sa kamay. “Maniwala ka joren. Biniro lang kami ng mga kaibigan ko at mga fans ko kaya sinakyan ko lang sila. Wala lang yun. Saka wala na rin naman kami ni Ariana matagal na simula ng ligawan kita”

“Hindi pa rin ako naniniwala” napabuntong hininga lang siya.

“Handa naman kitang paghirapan joren eh. Ganun kita kamahal”

“Minsan masarap mahulog sa mga salita niyo pero ang totoo kapag wala na kami sa tabi niyo, pare-pareho niyo na kaming pinagloloko” ang singhal ko dito.

Napabuntong hininga lang siya.

“Ivan seloso ako. Gusto ko kapag wala ako sa tabi mo ikaw mismo ang lalayo sa tukso kase kung sasaktan mo din lang ako. Hiwalayan mo na ako dahil ayokong nasasaktan ng patago. Tatanggapin ko naman yun kung hindi mo na talaga ako kayang mahalin pero sana kahit biro man yan o hindi. Isipin mo rin yung taong masasaktan mo matapos niyong magkasiyahan. Hindi lahat ng tao pare-pareho ng gusto at pag-uugali Ivan. Kung sa kanila ok lang na paraffle ang boyfriend nila ako hindi. Kung mahal mo ko, ako lang. Dahil kung mahal kita, ikaw din lang” hindi ko na naiwasang tumulo ang luha ko. Pinunasan naman niya ito agad at hinalikan ako sa noo.

Ang bigat kase sa dibdib. Hikbi ako ng hikbi.

“Tama ka Ivan mahal kita. Mahal na mahal kaya nasasaktan ako ng ganito. Kung para sa kanila maliit na isyu lang ito, para sa akin hindi. Kase dito sa simpleng bagay na ito masusukat kung gaano ka katapat sa taong minamahal mo”

“Sorry” ang bigla niyang sabi. “Hindi ako mangangakong magbabago.. Pero ipapakita ko sayong gagawin ko”

“Ayokong magbago ka ng dahil lang sa akin o dahil lang sa sinabi ko. Sinabi ko lang yun dahil yun ang totoong ako” pagtatapat ko sa kanya.

“Sinabi ko bang magbabago ako ng dahil sa sinabi mo? Hindi diba? Magbabago ako kase yun ang makakabuti sa relasyon natin” saad niya.

“Ivan bakit ako pa?”

“Bakit naman hindi” ngiti niya.

“Hindi ako si Ariana”

“Sinabi ko bang ikaw siya?”

“Babae siya. Bakla ako”

“Eh ano naman. Edi bakla na din ako”

“Baka lokohin ka. Pandirihan nila”

“Edi lokohin nila. Pandirihan nila” napasimangot lang ako.

“Ivan hindi ito ang pamilyang pinapangarap mo”

“Pero hindi ibig sabihin nun na hindi na ikaw ang pamilyang makakasama ko” nginitian niya ako lalo. Inirapan ko lang siya.

“Minsan joren akala natin sigurado na tayo sa buhay na tatahakin natin. Pero mali pala tayo. Tingnan mo, nabaliw ako sayo. At sa pagkabaliw kong ito ang saya ng puso ko”

Bigla namang namula ang pisnge ko. Oo kinilig ako sa sinabi niya.

“Hindi na mahalaga sa akin kung ano o sino ka. Ang mahalaga yung tayong dalawa at yung anak na dinadala mo. Perpekto? Walang perpekto Joren at walang kahit sino sa atin ang pwedeng magsabi ng tama at mali dahil kahit sila hindi nila kayang sabihin ang mali sa sarili nila. Diba?” napapahanga niya ako sa mga sinasabi niya.

“Natatakot ako Ivan na baka sa bandang huli magsawa ka rin sa akin”

Hindi niyo ko masisisi kung ganito ako mag-isip lalo na sa pag-ibig kelangan mong maging sigurado.

“Wala namang masamang matakot jorem. Ako rin naman ah. Natatakot ako na baka ikaw, magsawa ka rin sa akin. Wag mo kong isipin Joren. Once na pumasok ako sa isang relasyon. Ikaw at ikaw lang”

“Eh bakit iniwan mo si Ariana”

“Dahil hindi siya si Joren” ngiti niya.

“Sus bola. Basketball player ka nga” simangot ko. Niyakap niya naman ako saka hinalikan sa pisnge.

“Joren siguro hindi ako naging tapat sa mga sinasabi ko noon pero kung paano mo ipinamukha sa akin ang kahalagahan mo hanggang ngayon, doon ako natutong tuparin ang mga salitang binibitawan ko”

“Talaga ba?” tumango lang ito at nagpacute sa akin.

“Joren ako lang ha. Ako lang ang mamahalin mo. Ako lang dapat” ang humihikbing sabi nito. Siya naman ngayon ang umiiyak.

Ang drama na namin noh. Ganyan din kayo once na magmahal na kayo ng tapat at totoo. Lahat ng kakornihang sinasabi niyo sa iba mararanasan niyo rin.

“Masakit pa ba yang sugat mo sa mukha?” ang nag-aalalang tanong ko dito.

“Ok lang ako mahal. Deserve ko ang sapak ni papa sa akin. Tingnan mo nakuha ko ang loob niya. Pinaramdam ko kase sa kanila na kaya kitang ipaglaban” ang matapang na sabi nito.

“Ah, Kaya pala kanina habang kausap ko sila mama at papa kung ipagtanggol ka nila sa akin parang hindi nila ako anak” simangot ko dito. Natawa lang siya.

Tinitigan lniya ang ako sa mata.

“Joren”

“Hmmm?”

“Ang cute mo” pisil niya sa pisnge ko.

“Ehhhh.. Tanggalin mo nga yan kamay mo” pag-iinarte ko.

“E bakit ba. Sa naku-Cute-an ako sayo eh”

“Che! Ewan ko sayo” irap ko.

“Pakasal na tayo ha pagdating mo ng disi otso” ang biglang sabi nito.

“Ha? Ang bata pa natin Ivan”

“Hindi naman na tayo menor de edad nun ah”

“Oo nga.. pero ang dami pa nating pangarap. Baka nabibigla ka lang”

“Hindi ah. Sigurado na ako sayo joren. Ayokong makuha ka pa ng iba sa akin”

“Paano kung walang forever” ang sabi ko.

“Wala nga. Sabi nga sa kanta ’Forever is not enough. Kaya nga tayo ang gagawa ng paraan para maging enough ang araw-araw na pagmamahalan natin diba. Walang hiwalayan at walang iwanan. Kung may isang bumitaw may isang kakapit” ang sabi niya.

“Hindi naman magwowork ang isang relasyon kung isa lang ang nakakapit diba?” ang sabi ko.

“Hindi nga. Kaya dapat hilahin natin ang isa’t-isa para kumapit pa. Kung ayaw na talaga edi bumitaw na, dahil ang pagmamahal hindi dapat ipinipilit. Pero ako joren hindi kita bibitawan. Kung bakla ang tawag sa pagmamahal ko sayo, well lalaki ako sa mga lalaking may paninindigan sa sinasabi ko at yun ang panindigan ka” ang nakangiting sabi nito. Nagulat na lang ako ng halikan niya ako sa labi.

This is our second time na naglapat ang mga labi namin. Hindi ko alam pero tumugon ako sa mga halik niya.

Humiwalay ako sa halikan namin at mahina ko siyang pinalo sa braso.

“Tsansing ka ah” biro ko sa dito.

“Dahil sa halik mo.. akin kana talaga mahal ko” ang masayang masayang sabi nito.

“Mahal? Mahal ka dyan”

“Ang ganda kaya ng tawagan natin. Pinoy na pinoy hehehe”

“Che. Tara kain na nga tayo” alok ko sa kanya.

“Yes boss” sabay saludo nito. Napailing lang ako.

Pagbaba namin doon ay saktong nakahain na lahat ng pagkain. Magkatabi kami ni Ivan sa upuan habang pinaghahain niya ako ng pagkain.

Binibiro pa nga kami ni mama. Wala daw problema sa kanila kung pakasalan na ako ni Ivan. Nasa sa akin na naman daw ang desisyon at kung saan ako masaya susuportahan pa rin nila ako.

Pinatunayan daw kase ni Ivan sa kanila kung paano siya kadesididong magbago. Hindi lang pala sapak ang inabot ni Ivan kay papa kundi bugbog mismo.

Lumingon lang sa akin si Ivan at ngumiti. Hinawakan niya ang kamay ko.

“Mama, papa ok lang po ba na dito muna kami tumira ni Joren ng ilang araw para makasama niyo pa po siya?” pagpapaalam nito sa kanila.

“Oo naman anak” pagsang-ayon ni Mama.

“Salamat po mama. Wag po kayong mag-alala. Hindi man ako yung taong nagustuhan niyo noong una. Ako naman po yung taong hanggang huli nasa sa tabi ng anak niyo” pangako nito sa kanila. Ang korni niya ha. Napangiti lang sina mama at papa.

“Subukan mo lang saktan ulit yang anak ko Ivan. Sinasabi ko sayo hinding hindi mo na siya makikita pa” banta ni papa dito. Mukha namang natakot si Ivan.

“Hindi ko po maipapangakong hindi ko siya masasaktan. Wala pong perpektong relasyon pero ang masisiguro ko po sa inyo ay ang tapat na pagmamahal sa anak niyo” napatango-tango lang si papa.

“Mabuti ng malinaw” ang sabi ni papa.

Nakikinig lang ako sa kanila. Kinakausap nilang maigi si Ivan. Sinasabi ang mga naranasan nila ni papa at mama at kung bakit hanggang ngayon sila pa rin.

Natutuwa ako dahil hindi lahat ng lalaki kaya kang ipaglaban. Hindi lahat swerte sa pag-ibig. At hindi lahat kayang harapin ang magulang mo.

I know, hindi ako ang future para sabihin ito pero dahil kay Ivan naniniwala akong kami hanggang huli. Hindi man sa mata ng nakararami pero sa puso ko, sa puso naming dalawa, alam kong magtatagal kami.

Sinunog na niya ang papel na pinagkasunduan namin. Yung contract namin. Ang pinaghahandaan niyang papel ay yung totoong papel para sa kasal namin.

Nasa sala kaming dalawa ngayon habang nanunuod ng tv. Umalis sina mama at papa dahil sa trabaho nila. Si Ivan naman hindi na pumasok. Wala daw namang ginagawa. Dito na lang daw siya sa bahay babantayan kami ng anak ko.

“Gutom kana ba?” tanong niya. Nakasuot lang ito ng sando at boxer shorts. Tumango lang ako.

Sa totoo lang ay ayokong nagsusuot siya ng ganito sa harap ko natetemp ako. Hihihi..

“Oh? Bakit nakatingin ka kay junjun ko?” ang nakangising sabi nito. Bigla namang namula ang mukha ko at iniwas ang tingin.

“Nakatingin ka diyan. Ipagluto mo na ako” simangot ko sa kanya.

Sh*t! Nahuli tuloy ako.

“Gusto mo ng hotdog?” pang-aasar pa nito.

“Hotdog? Oo.. Kainin mo yang hotdog mo bastos!” dinampot ko yung unan at ibinato sa kanya. Tawa lang ito ng tawa habang naglalakad papasok ng kusina.

Napangiti lang ako sa kalokohan niya. Ang kulit.

---

Halos dalawang linggo rin kaming nanatili sa puder nila mama at papa bago kami nagdesisyong bumalik sa bahay namin.

Sa dalawang linggong iyon ay pinatunayan ni Ivan kana mama at papa lahat ng sinabi niya, lahat ng gusto niyang patunayan. Naging masunurin siyang anak sa mga magulang ko. Siya rin ang nag-alaga sa akin. Ni kakainin ko siya ang nagluluto. Sa dalawang linggo ring iyon hindi nawawala ang pagpapakilig at pagmamahal niya sa akin. Pinagtatrabahuhan niya lahat para ibalik ko ang tiwala ko sa kanya. Hindi man ganun kabuo, hindi man ganun sa dati atleast ginagawa niya.

Hindi ko siya pinaghihigpitan. Nasa sa kanya na yun kung lolokohin niya ulit ako o hindi. Basta sinabi ko na sa kanya ang lahat at kung masira ulit yun hindi ko na alam kung may susunod pa.

Maraming chances pero hanggat marami ito, marami ring pagkakataong paulit-ulit kang sasaktan at sa daming yun hindi mo na alam kung maniniwala ka pa.

Kaya kapag binigyan ka ng isa pang pagkakataon siguraduhin mong hindi mo na ito sisirain pa.

Ang libog at tukso nandyan lang yan pero ang pagmamahal sa taong gusto mo at sa taong iniingatan mo maaring mawala at masira sa isang iglap lang ng dahil sa tuksong yan. Kaya bago ka lumandi, isipin mo muna kung ano ang mas matimbang. Ang libog o ang pagmamahal?

Sa dalawang linggong iyon pumayag akong makasama ulit siya sa iisang bubong. Hindi para sa akin, hindi para sa kanya, kundi para sa amin.

Namimiss ko na rin ang kwarto namin. Marami mang nangyari sa bahay na iyon. Maraming pagsubok, maraming luhang dinanas, maraming kilig at punong puno ng mga pangarap.

Hinawakan ko lang ang kamay ni Ivan pagkarating namin sa bahay. Nakangiti ito sa akin habang inaalalayan akong makapasok sa loob. Kahit ilang linggo kaming nawala ay hindi naman ito napabayaan. Mukhang malinis pa rin.

Pagpasok namin sa loob ay bigla na lang may sumabog na confetti. Nagulat ako ng makita ko sila mama at papa pati na rin ang magulang ni Ivan at mga kaibigan kong si Aseya, Coco, Bill at Francis. Nandito silang lahat.

“Welcome anak” ang bati nina mama at Mommy sa akin.

Humalik ako sa kanila at nagmano naman ako kana papa at daddy. Binati ko rin ang mga kaibigan ko. Masaya daw sila sa akin.

Pagtingin ko sa lamesa ay napakaraming pagkain.

“A-anong meron?” ang naguguluhang tanong ko.

“Hindi rin namin alam anak. Basta pinatawag lang kami nitong asawa mo. May pa-Welcome celebration daw. Yun lang ang sabi” pagkukwento ni mama.

Di ko maiwasang mapatingin kay Ivan.

“Wow. Bongga naman ata masyado itong pa-welcome mo Ivan” ang masayang masayang sabi ko sa kanya. Ang daming pagkain eh.

Nakangiti lang ito sa akin pero halata ang tensyon at kaba.

“May problema ba?” tanong ko sa kanya. Umiling lang ito.

“Tara kain na tayo. Gutom na ako eh”

Maglalakad na sana ako papalapit sa lamesa pero hindi pala ito sumunod sa akin. Nakatayo lang ito kung saan ko siya iniwan. Nakayuko at rinig na rinig mo ang malalim na paghinga.

Agad naman akong lumapit sa kanya at nag-alala.

“Ivan ok ka lang ba? Pinagpapawisan ka saka bakit mukhang kinakabahan ka? Kanina pa yan ah”

Umiling lang ito habang kinukuha ang panyo sa bulsa at ipinunas sa mata niya. Bakit siya umiiyak?

Naguguluhan na ako. Hindi ko na alam ang nangyayari. May problema ba siya?

Nagulat na lang ako ng bigla itong lumuhod sa harapan ko. Sa harap ng mga magulang at kaibigan ko.

“Joren, sa harap ng mga magulang ko at sa harap ng mga magulang mo, pati na rin sa harap ng mga kaibigan mo. Hinihingi ko ang sagot mo para patunayan sayo at patunayan sa kanila kung gaano kita kamahal” sabay punas nito ng panyo sa luha niya.

Nilabas niya ang isang box na may lamang singsing.

“Hindi pwedeng humindi joren. Hindi man ito ang opisyal na singsing natin pero ito ang magpapatunay na akin ka, na kay Ivan ka. Aantayin ko ang tamang edad mo at sa edad mong yun. Magiging tunay kitang asawa” Ang sabi nito.

Sobra ba talaga niya akong mahal? Kase kung hindi. Hindi niya gagawin ito.

“Joren..”

“Hmmm?”

“Pumapayag ka bang maging akin ka?”

Alam kong may pag-aalinlangan ako sa puso ko pero dahil mahal ko siya tumango lang ako bilang tugon.

“Oo joren. Oo ang sagot ko”

At narinig ko silang nagpalakpakan. Sinuot ni Ivan ang singsing sa akin at hinalikan ako sa labi.

Eto ang pangatlong pagkakataon na hinalikan niya ako at sa pangatlong halik na yun tunay na niya akong nakuha.

“Ivan..” ang tuwang tuwang sabi ko. Hahakbang na sana ako ng biglang sumakit ang tyan ko. Muntik na akong matumba buti na lang at nasalo ako agad ni Ivan.

“A-ang Sakit ng tiyan ko!!!! Ahhhhh!!”

Itutuloy…

---

100 votes po para sa next chapter..

Please help me share and spread my stories. Salamat :)

SLL 14

Pasensya na po sa matagal na update at sa mga naghintay at sa patuloy na sumusuporta. Sa mga silent readers ko dyan paramdam naman kayo hehehe.. Free to leave a comment. Enjoy reading :)

---

Joren’s POV

False alarm. Hindi pa pala ako manganganak. Ang sabi sa akin ni mommy buti na lang daw at hindi natuloy ang panganganak ko dahil hindi yun makakabuti sa baby namin. Hindi pa daw kase ito ang kabuwanan ko sa susunod pang buwan. Baka sumabay lang sa pagsipa ni baby ang pagkahilo ko kaya muntik na akong matumba kanina.

Lahat nga sila ay natakot at naalarma sa nangyari kanina eh. Gayun pa man ay nagpatuloy ang aming kasiyahan.

Nagkwentuhan, biruan, at nag-inuman. Magkakainom sila papa, daddy, mama at mommy. Dahil nandito na daw silang pare-pareho ay susulitin na nila ang kanilang bonding habang sina Coco, Aseya, Bill, francis at Ivan naman ay nag set din ng kanilang lamesa.

Pero bago sila magsimula ay pinagsabihan nila mommy at mama si Ivan na wag masyadong maglasing dahil kelangan niya akong bantayang maigi lalo na at malapit na akong manganak. Kelangan lagi daw siyang handa sa panganganak ko. Sinang-ayunan naman nito.

Doon sa kusina nag-inuman ang mga magulang namin habang ang mga kaibigan ko at si Ivan naman ay sa sala. Magkatabi sina Aseya at Coco, syempre ang magjowang si Bill at francis at kami naman ni Ivan. Medyo ok na si Ivan sa mga kaibigan ko. Remember ayaw nila kay Ivan noon dahil nga sa pagtataboy nito sa akin pero dahil nakikita naman nila ang pagbabago nito at pagmamahal sa akin naging ok din.. Saka Always lang daw silang nakasupport sa akin.

Minsan talaga nakakabwisit ang mga kaibigan natin noh. Minsan sila pa ang unang tatawa sayo kapag nagkamali ka, sila pa ang mambubuli sayo pero kahit ganun sila. Sila ang unang magtatanggol at lalapit sayo kapag may problema ka.

Alam kong mabilis lang makahanap ng kaibigan pero ang hirap makahanap ng totoong kaibigan. Naniniwala kase ako na ang pagkakaibigan ay parang isang relasyon. Wag kang magtitiwala hangga’t hindi pa kayo tumatagal. Dahil hindi mo alam na ang kaibigan mo pa pala minsan ang unang aahas sayo. But in my case. Ang swerte ko sa kanila.

Napangiti lang ako habang pinagmamasdan sila. Masaya silang nagkukwentuhan at nagtatawanan. Ang sarap lang nilang pagmasdan. Napatingin sa akin si Aseya.

“Bes, may pangalan na ba kayo ni Ivan sa baby niyo?” ang tanong nito.

“Ahmmm.. Meron na kaya lang hindi pa kami sure. Gusto kase namin kakaiba” ang sabi ko dito.

“Gusto mo bang mag suggest ako?” ang sabi nito.

“Aseya alam mo namang kaibigan kita pero it’s a No for me!” ang natatawang sabi ko. Pati sila natawa din.

“Ay grabe siya oh. Ang ganda kaya ng pangalan ko. Aseya” simangot nito.

“Oo nga yung pangalan mo maganda pero yung suggestion mo mukhang hindi hahaha..”

“Heh! Ewan ko sayo” napikon ata hahaha..

Nagulat na lang ako ng hawakan ako ni Ivan sa bewang at mas lalong idinikit sa kanya.

Bumulong ito sa akin.

“Mahal ang bango mo po” papuri nito sa akin. Lagi naman akong mabango ah. Ano kayang problema ng lalaking ito?

Lumapit din ako sa kanya at bumulong.

“Che! Wag kang ano dyan. Wag kang masyadong magpakalasing ah lagot ka talaga kana mama” pananakot ko sa kanya.

“Opo mahal ko. Sayo pa nga lang eh takot na takot na ako eh hehehe.. Saka Hindi kita pababayaan noh. Ikaw pa, eh mahal na kita” ang nakangiting sabi nito habang nakatitig sa mata ko.

Ilang segundo rin kaming magkatitigan hanggang marinig ko ang tukso ng mga kaibigan ko.

“Ayyyiieeee!!! Sana lahat!!” tukso nila sa amin.

Ayun. Hinalikan pa ako ni Ivan sa pisnge at ipinakita sa kanila kung gaano siya ka proud na kami.

“Asawa ko na ito mga pare. Thank you nga pala sa pagtanggap niyo sa akin at sa pagkakataong mahalin ko ang kaibigan niyo” ang pagdadrama nito.

Asus!

“Maiba ko. Eh kelan na ba ang kasalan?” ang nakangiting tanong ni Bill. Asus isa pa ito eh.

“Wag kayong mag-alala. Pagdating niya ng disi otso. Papakasalanan ko na si joren. Eh kayo ni Francis kelan kayo ikakasal?” ang nakangisi namang tanong ni Ivan dito. Bigla naman itong namula.

“Bakit ako ang tinatanong mo? Dapat si Francis ang tanungin niyo kung gusto ba niya akong pakasalan” ang sabi ni Bill. Hindi pa rin nawawala ang pamumula nito sa mukha.

“Ano daw pareng Francis? Hahaha..” patuloy na pang-aasar ni Ivan.

“Eh… Alam niyo na naman kung gaano na kahaba ang pinagsamahan namin nitong babe ko diba. Hinding hindi ko yun itatapon ng basta basta na lang mga pare” Tumingin ito kay bill at inakbayan.

“Kaya Bill kung tatanungin mo ako at pagdududahan mo din lang ang pagpapakasal ko sayo. Wag ka ng magsayang pa ng oras dahil ikaw at ikaw din lang ang makakasama ko habang buhay. Tandaan mo yan”

Halos hindi na mapakali si Bill sa kilig.

Tsk. Tsk. Tsk…. Kumekerengkeng ang lola niyo.

Inirapan lang ito ni Bill.

“Ano na Aseya, Coco? Eh kayo? Kelan kayo?” ang natatawang sabi ko.

“Heh! Wag mo kaming pansinin. Makakahanap din kami ng tamang tao sa tamang oras at sa tamang panahon. Yun yun!” simangot nito.

“Eh bakit hindi na lang kaya kayo ni Coco ang magkatuluyan?” ang tanong ni Francis dito.

“Like ewww…” ang parang nandidiring sabi ni Aseya. Hahaha..

“Ewww.. Ka diyan” ang sabi naman ni Coco.

“Pag kaibigan. Kaibigan lang period” ang paglilinaw ni Aseya sa amin.

“Tama yan” pagsang-ayun naman ni Coco.

Sila na lang kase ang single sa aming magbabarkada. Sabagay hindi mo rin mababanaag ang kagustuhan nila sa isa’t-isa kaya sa tingin ko wala talaga silang nararamdaman for each other.

Ewan ko kung kagustuhan ba nilang maging single o wala lang talaga silang nagugustuhan sa ngayon. Sabagay bata pa naman kami. Sadya lang talagang mapang-angkin itong sina francis at si Ivan sa amin ni Bill. Ayan tuloy. Hindi pa nga kami ikinakasal eh asawa na agad ang gusto. Hahaha..

Napatingin lang ako kay Ivan saka Inirapan siya.

Kainis eh!

Pakiligin ka ba naman sa kindat niya. Hays.. Ang gwapo talaga ng lalaking ito. Hahaha..

Napabuntong hininga ito at hinawakan ako sa kamay. Tumingin siya sa mga kaibigan namin.

“Guys, ang love pala ay talagang napakamisteryo noh? Hindi ko akalain na yung taong pinandidirihan ko noon, yung pinagtatabuyan ko noon at yung paniniwala kong hindi ko siya kayang mahalin ay mababago lang sa maikling panahon ng dahil sa kanya” humarap ito sa akin at hinalikan ang kamay ko.

“Joren. Nagkamali man ako sa paniniwala ko, hinding hindi naman ako magpapabago sa pagmamahalan na nilaan mo. Kung paano mo ako minahal noon, sana mas mahalin mo pa ako ngayon. Ikaw na ang buhay ko at yun ang kakapitan ko” ang nakangiting sabi nito sabay kiss sa noo ko.

Natahimik ang buong paligid. Mata lang namin ni Ivan ang nag-uusap at ngiti niya lang ang bumubuhay sa pag-asa ko. Pag-asang kami hanggang dulo. Alam kong maaga pa. Alam kong bago pa. Pero kung kakapit ka at maniniwala ka. Hawak lang. Tiyak, may pag-asa ka.

Pero syempre, alamin mo muna kung hanggang saan ka lang at hanggang kelan ka lang. Dahil hindi lahat ng kumakapit, nagtatagal at hindi lahat ng bumibitaw lumalaya ng ganun ganun lang. It’s a matter of choice. At choice mo kung saan feeling mo hanggang doon ka lang. Know your limitation at wag mong ibaba ang sarili mo para ipilit ang pagmamahal na alam mong ikaw lang lumalaban.

Naiintindihan ko siya. Parang pagkatao mo lang yan. Kung akala mo sa sarili mo na straight ka. Edi, Paniwalaan mo hanggat gusto mo pero kung pakiramdam mo na niloloko mo na ang sarili mo. Bakit hindi mo subukang kilalanin at pagbigyan ang pagkatao mong gustong lumaya. Lumaya sa kasinungalingang habang buhay mong pagsisisihan. Pagsisisihang itago?

Alam ko mahirap magpakatotoo sa mundong ito. Ang mga tao madaling manghusga pero hindi nila mahusgahan ang sarili nila. Mas madali para sa kanilang tanggapin ang kasalanan ng kauri nilang straight kahit gaano pa ito kasama kesa sa pagpupumilit mong baguhin ang paniniwala nila sa katulad nating bakla.

Kaya kung parati kang sasandal sa panghuhusga nila. Kahit kelan hinding hindi ka magiging masaya. Basta know your limitation lang. Dahil lahat ng sobra di nakakabuti.

“Naks! Pare hindi ka ganyan dati ah. Kilala na kita noon pa lang. Eh kahit nga sinong babaeng ipakilala mo sa amin hindi ka nagdadrama ng ganyan. Iba ka talaga joren. Iba ka pramis” ang sabi ni Francis.

Kumuha naman ng tagay si Ivan at nilagok ito.

Ngumiti siya kay Francis.

“Nagbabago ang tao pare at masaya ako sa pagbabagong yun” sabay sulyap nito sa akin at hawak sa bewang ko. Kanina pa siya chumachansing sakin ah. Hmmm..

“Hinding hindi ko na siya ipagpapalit kahit kanino mga pare. Loyalty? Madali lang yan sabihin. Ang tanong. Loyal ka pa ba kapag wala na siya sa tabi mo?” ang sabi pa ni Ivan.

“Baka naman puro ka lang salita Ivan” ang biglang sabi ni Aseya.

Tama siya.

Ang gaganda kase ng mga sinasabi ni Ivan sa harap ng mga kaibigan ko. I know nag-ooverthink ako sa mga bagay bagay at pwede siyang mangyari. Alam niyo naman ang ganitong relasyon, hindi permanente at maraming magpapatunay niyan.

Hindi lahat nagtatagal at hindi lahat totohanan. Yung iba. Ineexplore lang nila ang sarili nila dahil confuse sila at hahanap at hahanap pa rin yan ng babaeng mamahalin nila. Ayokong mag-isip ng ganun kay Ivan pero ayoko ring magpabulag sa katotohanang mangyayari yun. Not now, maybe later pero who knows.. Bakla lang ako at ang baklang to ay masasaktan pa rin pagdating ng panahon. Nakakatakot man isipin pero baka sa bandang huli iiwan niya rin ako.

“Mali ka Aseya” ang pagkontra agad nito sa kanya. “Hindi naman porket nasaktan ko si joren noon at pinagtabuyan ko siya eh mababago na nito ang pagiging loyal ko. Noon hindi ko pa siya mahal, pero ibahin mo ang taong totoong nagmamahal Aseya. Paano ko mapapatunayan sa inyo kung hindi niyo ako paniniwalaan? Wag niyo muna akong husgahan sa bagay na hindi ko pa napapatunayan” tumingin ito sa akin.

Hinawakan ako sa pisnge.

“I love you joren. Tandaan mo lagi yan. Sinasabi ko ito sa harap nila para damang dama mo” sabay halik nito sa pisnge ko. Narinig ko namang ang palakpakan ng mga kaibigan ko.

Napahawak lang ako sa pisnge ko dahil sa pamumula, sa kilig at saya. Paano nga naman niya mapapatunayang mahal niya ako. Kung sa simula pa lang ay hindi ko na siya bibigyan ng pagkakataon.

Siguro nga nasa “Top” ako ng klase pero yung mga logic at sense na sinasabi ni Ivan patungkol sa buhay ang nagpapabago sa akin. Na hindi pala lahat ng matalino at magaling sa akademya ay kaya ng umintindi ng lahat. Minsan hanggang doon lang ang kapasidad nila. Ang mag-aral at iperfect ang exams nila pero ang totoo wala silang kaalam-alam sa katotohanan ng buhay. Hindi lahat ng naitututro sa school ay natututunan sa pakikipagkapwa tao mo. Hindi rin sa pag perfect ng exam nababase ang talino mo. Kaya kung hindi ka magaling sa academics. Hayaan mo baka mas magaling ka pa sa kanya sa ibang bagay.

May matalino sa school pero mahina sa sports, walang talent, walang skills, hindi madiskarte sa buhay. Kaya wag mong isipin na bobo ka. Hindi na lang sa grades ang basehan ng pagiging mtalino ngayon. May mga taong di nakapag-aral pero yumaman sa buhay. Di man nakapag-aral pero may diskarte sa buhay. Kaya kung di ka matalino sa school subukan mo kung saan ka magiging magaling. Dahil ang talino ng isang tao ay nahahati na sa iba’t-ibang bagay.

Kaya tandaan niyo hindi sukatan ang paaralang pinagtapusan mo at ang medalyang nakuha mo para masabing matalino kana at edukado kana. Hindi mo kelangan magmayabang at magmataas para i-look down ang iba. Sikat na school lang ang pinagtapusan mo pero tandaan mo. Ugali mo pa rin ang magsasalba sayo. Hindi ka lang nagmukhang bobo, nagmukha ka pang hipokrito at walang alam sa mundong ginagalawan mo. Experience. Yan ang dapat mong matutunan.

Kaya kung hindi ka matalino, ipakita mo kung saan siya magiging bobo.

“Anong ingay yan mga anak?” ang tanong sa amin nila mama ng makalabas sila ng kusina.

“Wala po mama. Nagkakasiyahan lang po kaming magkakaibigan” ang nakangiting sabi ni Ivan kay mama.

Nakita kong sumunod din pala sina papa at daddy sa kanila.

“Oh paano mga anak. Anong oras na. Kelangan na naming umuwi ng daddy mo at maaga pa kami bukas” ang sabi ng momny ni Ivan.

“Kayo po mama, papa. Uuwi na rin po ba kayo?” ang tanong ko naman sa kanila. Tumango lang sila sa akin.

“Oo anak eh. May work din kami bukas ng papa mo. Nabitin nga kami ni Balae eh. Pero sabi namin sa susunod na lang ulit. Pagsasabayin na namin ang bakasyon namin para mas makapagbonding pa kami ng matagal” pagkukwento ni mama. Mukha ngang nabitin sila.

Napangiti lang kami ni Ivan. Sobrang close na ng mga parents namin. Yung daddy ni Ivan kahit tahimik nakangiti ito sa amin. Mukhang lasing na rin sila ni papa pero sa tingin ko kaya pa naman nilang magmaneho.

“Oh paano mga anak. Mauuna na kami ha. Basta wag masyadong maglasing. Magtira ng pang-uwi” ang paalala pa ni mommy. Hindi lang sa amin ni Ivan pati na rin sa mga kaibigan ko.

“Ay. Pauwi na rin po kami tita. Actually tapos na po kaming mag-inuman hehehe.. Saka may pasok din po kami bukas. Pagsosolohin na po namin ang mag-asawang ito para naman hindi na kami makaistorbo pa hihihi…” ang biro ni Aseya. Sinimangutan ko lang siya.

“Che!” irap ko dito.

Kainis nemen eh. Pabebe? Char.

Tumingin ako kana mommy para sabihing mag-ingat sila sa pag-uwi.

“Sige po mommy at daddy. Ingat po kayo sa byahe ha” paalam ko sa kanila. Habang si Ivan naman ay nagpaalam sa mga magulang ko.

Ayun nga. Hindi rin naman nagtagal at nagpaalam na rin ang mga kaibigan ko. Sa susunod na lang daw ulit.

Naiwan kaming dalawa ni Ivan. Siya ang naglinis ng pinag-inuman nila habang ako naman ay umakyat na sa kwarto para magpahinga.

Nahiga lang ako sa kama at nagcellphone. Hindi rin naman nagtagal at pumasok na si Ivan.

“Mahal bawas bawasan mo ang pagcecellphone mo hindi yan makakabuti sayo” paalala nito sa akin.

“Sira! Wala akong katext” ang sabi ko sa kanya. Alam ko na style niyan. Kunwari pinapaalalahan ako pero selos yan.

“Sus. Katext mo lang si Ish eh” pagtatampo nito. Sabi ko sa inyo eh hahaha..

Ganyan yan. Feeling niya lagi akong may katext na iba. Napakaseloso talaga ng mokong na ito hay hahaha..

Speaking of him (Ish) hindi na talaga siya nagpaparamdam sa akin at sa mga kaibigan ko. Oo, minsan. Nakikita daw nila ito sa school pero naging malayo naman sa kanila. Nakakalungkot lang dahil kahit hindi naging kami ni Ish hindi ko naman gusto na malayo siya sa akin.

“So totoo nga? Katext mo nga siya kaya ka natahimik ka diyan” simangot nito. Binato ko nga siya ng unan. Ayun sapul sa mukha hahaha..

“Hoy lalaki. Yang pagkaseloso mo ha. Bawas bawasan mo” simangot ko rin dito.

“Tsk. Wag mo nga akong simangutan diyan. Lalo ka tuloy kumu-cute sa paningin ko”

Puufffpp.. Lasing ka lang eh.

Halos mamula na ang pisnge ko sa kilig. Kinindatan niya pa ako. Edi wala na. May nanalo na at ako yun hahaha..

“Alam mo Ivan. Lasing ka lang”

“Oo lasing ako. Lasing na lasing sa pagmamahal mo”

“Heh! Maglinis kana nang katawan mo. Ayokong may katabing amoy alak”

“Opo mahal. Alam ko naman yun eh. Ayoko pa namang ma-turn off ka sakin. Saka wag kang maghahanap ng iba ha bukod sa akin” ang sabi nito.

“Asusus.. Sige na. Maglinis kana ng katawan mo dun at magpahinga na tayo. Alam mo namang may pasok ka pa bukas” ang paalala ko dito. Tumango lang ito sa akin at pumasok na sa cr dala ang tuwalya pero bago ito tuluyang pumasok ay tumakbo pa ito pabalik sa akin at hinalikan ako sa pisnge.

“Aba’t” magnanakaw yun ng kiss ah simangot ko.

Napailing lang ako habang tinitingnan ang picture naming dalawa ni Ivan noong grade 1 pa lang kami. Magkaklase kami ni Ivan tapos magkatabi pa kami sa class picture. Sobrang gwapo na niya talaga noong bata pa lang siya pero noong grade 2 nalipat na siya sa ibang section. Dahil pasaway itong bata noon pa lang kaya hindi na niya namentain ang grades niya at nalipat ito. Doon din nagsimulang umusbong ang feelings ko para sa kanya. Ang aga diba? Ang bata ko pa pero puso ko na agad ang nasunod at sinunod ko naman. Hindi na niya siguro ako tanda kaya hindi niya alam na naging magkaklase kami.

Sa totoo lang ang sarap mainlove. Hay! Kung merong loyal. Ako na ata ang pinaka-loyal na tao. Siya lang kase ang naging crush ko at naging mahal ko. Tapos ngayon di ako makapaniwala na sa kanya na ako. Alam ko ang daling sabihin pero kung hahayaan niya akong maging kanya buong buhay. Jusko. Hinding hindi talaga ako titingin sa iba.

Yep! Iniiwan tayo at nagmamahal tayo ng iba pero kung pareho niyo namang gusto ang isa’t-isa. Edi maging totoo at tapat kayo sa isa’t-isa. Hindi ko sinasabing kapag iniwan ako ni Ivan hindi na ako magmamahal ng iba ha. Dahil hindi ko naman hawak ang mangyayari sa future.

Ang akin lang habang nandyan si Ivan sa tabi ko. Patuloy ang pangarap ko para sa amin. Pero kung puputulin niya ang taling hawak ko, mapuputol lahat ng mga pangarap namin. Walang masamang magsabi ng hindi tapos. Ang mahalaga galing siya sa puso mo habang sinasabi yun. Ang kelangan mo na lang gawin ay tuparin ito para maging makatotohanan at makabuluhan ang present niyo.

Kalahing oras na at hindi pa rin lumabas si mokong. Baka nakatulog na yun sa cr. Sinanay niya kase akong pinapatulog habang nilalaro ang tenga ko. Pinipisil pisil niya ito hanggang sa makatulog ako. Oo. Sinasanay niya ako sa mga bagay na alam kong siya lang ang makakagawa at alam kong hahanap hanapin ko kapag naghiwalay kami. Hayss.. Wag naman sana.

Tumayo na ako at tinungo ang cr. Hindi siya nakalock. Nakalimutan ata.

Pagpasok ko sa loob ay nanalamin muna ako. May takip kase ng tela ang shower area namin kaya hindi siya masisilipan. Una mo kasing madadaanan sa cr ay salamin, dumihan tapos yun, shower area na.

Naglakad na ako papalapit sa kanya. Oy ha. Wala akong balak na silipan siya. Gusto ko na kasing matulog kaya tatawagin ko na siya.

Paglapit ko doon ay rinig na rinig ko ang paglagaslas ng tubig mula sa shower kaya dahan dahan kong hinawi ang tela para makita lang ang ulo nito at hindi ang buong katawan.

Pagsilip ko doon ay nagulat ako dahil nakapikit siya. Kaya nacurious ako kung bakit siya nakapikit, At… At.. At… Hindi ko sinasadyang bumaba ang tingin ko sa bandang ibaba niya, sa may bandang kamay niya.

“Waaaahhhh!!! Bastos! Bastos!” ang paulit-ulit na sigaw ko.

Mukhang nagulat siya sa sigaw ko. Kitang kita mo sa mukha nito ang pagtataka. Agad nitong pinatay ang shower at nagtapis ng tuwalya. Tumalikod agad ako at nagtakip ng mukha. Grabe ang pamumula ko.

“I-ivan a-anong ginagawa mo?”

“Ah, eh.. Nagjajak-enpoy mahal heheheh..” parang natural lang sa kanya na sinasabi yun pero sakin hindi.

“Bastos!” inis na inis na sabi ko.

Natawa lang siya.

“Anong nakakatawa?” sabi ko pa.

“Wala mahal, wala hahaha”

“Ewan ko sayo” namumula pa rin ako.

“Hays.. Malapit ng lumabas eh. Nabitin tuloy ako” ang pang-aasar pa nito.

“Heh! Bakit ka ba naggaganun ha?”

Nakatalikod pa rin ako sa kanya dahil sa hiya. Ako na nahiya para sa kanya.

Naramdaman kong lumapit ito sa akin at yumakap mula sa likuran ko. Ramdam na ramdam ko tuloy ang pagtusok ng nangagalaiti nitong junjun. Sht! Agad akong lumayo sa kanya. Hindi pa rin nawawala sa isip ko yung nakita ko. Sht talaga. Kitang kita siya ng dalawa kong mata sa malapitan. Argh!!! Bakit ganun. Mamula-mula yung ulo, mahaba at sobrang laki ng ano niya….. Arghh!! Kainis. Para na akong inaapuyan sa sobrang init.

“Wag kang lalapit” banta ko sa kanya ng lalapit ito sa akin. Tumawa lang siya.

“Sige tawanan mo lang ako. Doon talaga ako matutulog sa kabilang kwarto sige ka” banta ko sa kanya. Nakakainis. Inaasar pa ako.

“Sorry na mahal. Ilang buwan na kase akong walang ganun. Alam mo naman. Ang last ko noong nabuntis kita. After nun sariling sikap lang. Hindi na ako nakatiis. Hindi ka pa naman pwede ngayon kaya tiis tiis muna ako sa ganito. Sorry na” ang pagtatapat nito sa akin.

Ano daw? Di pa ako pwede? So kung pwede na ako aaraw-arawin niya na ako ganun? Grrrr…

“Anong tingin mo sa akin ha. Parausan lang?” ang naiinis na sabi ko dito.

“Hindi sa ganun mahal. Hindi naman porket gusto mong makipagsex sa isang tao ay lust na ito. Ang sex ay isang uri din ng pagpapakita ng pagmamahal mo sa isang tao. Wag na wag mong iisipin joren na porket sinex kita at napunan mo ang pangangailangan ko eh tapos na yun, na hanggang doon na lang yun. Mali ka mahal. Nirerespeto kita pagdating sa bagay na yun. Kaya nga ako nagsosolo sa cr eh dahil hihintayin ko na handa kana at gusto ko sa paraang gusto mo rin, sa paraang gusto natin. Sex, respect. Dalawang malayong salita, malayo ng kahulugan pero pagpinagsama mo magigi itong makabuluhan. Kaya kapag ginawa natin ang sex, asahan mong sasamahan ko ng respect” sabay ngiti nito sa akin.

Nakatulala lang ako sa kanya. Hindi ko alam pero kusa na lang lumakad ang paa ko papalapit sa kanya at hinalikan ito sa pisnge.

“Ah, eh.. B-binabalik ko lang yung ninakaw mo” ang nahihiyang kinikilig na sabi ko dito sabay ngiti.

“Pwede sa lips?”

“Che!” at iniwan ko na ito.

Napakapervert talaga!

Urgh!

---

I

van’s POV

Pinaghanda ko muna ng umagahan si joren at lahat ng pangangailangan niya bago ako pumasok ng school. Sobra akong inspired ngayon. I mean araw-araw naman simula ng mahalin ko na siya. Iba pala talaga kapag mahal na mahal mo na yung isang tao noh? Lahat ng pagbabago mo sa buhay mababago ng hindi ipinipilit at idinidikta sayo. Kusa itong mababago para sa ikabubuti niyo.

Nag-usap na nga pala kami ni Ariana matagal na. Simula pa noong makita kami ni joren sa marriage booth. Nilinaw ko na sa kanya lahat lahat na si joren na ang mahal ko. Siya na ang buhay ko. As in Siya na. Naiintindihan naman daw niya ito. Nagsorry din siya sa akin kung bakit minsan may pagkabitch siya. Saka hindi naman daw bago sa kanya ang relasyon ganitong. Isa daw siyang fujoshi. Hindi ko alam kung ano yun basta yun daw siya. Minsan ang weird din ng mga babae noh? Hays..

Napangiti lang ako ng makita ko si Francis.

“Ano pare. Ok na ba ang lahat?” tanong ko sa kanya.

“Oo pare. Ok na ok na”

“Salamat pare sa tulong niyo ha” ang sabi ko dito.

“Sus wala yun. Takot ko na lang sayo hahaha..” biro nito.

“Ulol! May praktis ba tayo ngayon?” tanong ko sa kanya.

“Wala pare. Next week na ata. Wala si coach ngayon eh nagbakasyon ata ng ilang araw”

“Buti naman” ang nakahingang sabi ko. “Tara malelate na tayo sa klase”

Tumango lang ito sa akin.

Alam niyo yung inip na inip kayo sa klase hindi dahil sa mga lectures ha kundi gusto mo ng umuwi at makasama ang taong mahal mo? Yun. Yun, yung nararamdaman ko ngayon. Hay! Boring is life. Hahaha..

Kahit ayoko mang makinig sa mga tinuturo ng guro namin ay pinilit ko pa rin. Iba na ngayon, may responsibilidad na ako mga pare kaya dapat mas lalo akong pursigidong makapagtapos ng pag-aaral.

Kaya after ng klase ay tinext ko agad si Francis kung ok na ok na ba. Nagreply din naman siya agad.

Ang dala ko lang kase ngayon ay ang motor ko. Kaya sabi ko kita kits na lang kami mamaya. Tumango lang sila at umuwi na ako ng bahay.

Pagkarating ko sa bahay ay ipinarada ko lang ang sasakyan ko sa garahe namin.

Napangiti lang ako habang naglalakad papasok sa pinto ng bahay namin. May bata kasing nakasilip sa bintana. Hmmm.. Mukhang inaantay niya talaga ako ah hehehe.. Sarap naman sa feeling nun. Yung pag-uwi mo sasalubungin ka ng asawa mo.

Pagpasok na pagpasok ko pa lang sa bahay ay niyakap niya ako agad at hinalikan sa pisnge. Ano kayang meron sa mahal ko at ang sweet niya ngayon. Nakakakilig kaya mga pare. Ngayon lang ako kinilig ng ganito. Nakakalalaki na ah. Hahaha..

“Ivan”

“Hmmm?”

“Ano kase..”

“Nainom mo ba yung vitamins mo?” tumango lang ito sa akin. Ang cute hehehe..

“Kumain ka ba ng maayos? Ayokong nagpapagutom ka eh. Magagalit ako pati na kay baby” simangot ko. Sinimangutan niya din ako hahaha..

“Ivan”

“Ano yun mahal?”

“Ano kase..” ang parang batang sabi nito. Mukha siyang kinakabahan.

“Sabihin mo na mahal”

“Yung Ano kase.. Yung..”

“Yung ano?”

“Yung singsing na binigay mo sakin nawawala. Kanina ko pa kase hinahanap hindi ko makita. Sorry” ang nakayukong sabi nito.

Hinawakan ko lang siya sa baba at inangat ang ulo. Tinitigan ko siya sa mata.

“Wag ka nang malungkot diyan. Hahanapin ko siya mamaya. Magbibihis lang ako” ang sabi ko dito.

“Sorry talaga”

“Hindi mo kasalanan yun mahal. Ngiti ka na diyan. Uyyy.. Ngingiti na yan. Yan nga. Ganyang ngiti nga hehehe..” ang sabi ko ditom Ngumiti nga ito pero bakas pa rin sa mata ang lungkot.

Niyakap ko siya at hinalikan sa ulo. Chance ko na ito pare hahaha.. Tsansing na kung tsansing.

Umakyat na ako sa taas at nagbihis. Pagbaba ko ay nakaupo na siya sa sofa at nanunuod ng tv.

“May pupuntahan ka ba mahal? Bakit nakaporma ka tapos ang bango bango mo pa?” nakasimangot na tanong nito sa akin.

“Wala mahal. Sabi mo kase nawala yung singsing mo kaya naisip ko na bumili na lang tayo ng bago”

“Ha? Wag na Ivan. Ok lang naman”

“Hindi. Kelangan yun eh. Tara bibili tayo” inalalayan ko siyang makatayo.

Hindi ko mapigilang matawa dahil alam kong ayaw niya pero nadala ko parin siya sa pintuan hahaha..

Pagbukas ko ng pinto ay bigla itong nagulat ng makita niya ang bakuran namin. Ang bilis nilang mag-ayos ah. Nandoon sina Aseya, Coco, Francis at Bill sa..

~

Marriage Booth~

“I-ivan ano toh?” hindi ko na siya pinansin at inalalayan ko siya papunta sa bakuran kung nasaan ang mga kaibigan ko.

Nilapitan ito ni Aseya habang ako naman ay pumwesto na sa dulo malapit sa mini altar.

Tumayo ako doon para hinatayin si joren. Inaayusan ito ni Aseya at Bill habang ako naman ay inaayos ko ang sarili ko. Gusto ko, gwapong gwapo ako ngayon sa paningin niya. Gusto ko mabango ako tuwing aamuyin niya at gusto ko malinaw niyang maririnig mula sa bibig ko kung gaano ko siya kamahal.

“Pare goodluck” ang sabi sa akin nila francis at Coco. Si coco nga pala ang magkakasal sa amin. Kasal kasalan.

“Salamat pare. Kinakabahan ako. Alam kong hindi pa ito ang totoo pero yung makita ko siyang naglalakad papalapit sa akin naiiyak ako pare. Hindi ko alam”

“Support ka namin. O ayan tapos na sila. Tumindig ka na nang maayos pare. Ipakita mo kay joren ang tikas mo. Goodluck” ngumiti lang ako sa kanya.

Nakatayo na si joren sa kabilang dulo ng red carpet. May hawak itong bulaklak. Simple man ang suot niya, papakasalan at papakasalan ko pa rin siya.

Nagsimula ng tumugtog ang “IKAW” ni Yeng Constantino.

Nagsimula na rin siyang lumakad papalapit sa akin.

Nagsimula na ring tumulo ang mga luha ko. Putek. Ang korni ko mga tsong.

Hindi ko na nga alam kung alin sa dalawang kamay ang ipapahid ko. Basta sobrang saya ko. Sobra! SOBRA!

Hinintay ko siyang makalapit sa akin at agad ko siyang niyakap ng mahigpit. Iyak ako ng iyak sa balikat niya.

Pakshet mga pare. Pakshet. Nakakaiyak.

Ilang minuto rin akong umiiyak hanggang sa humarap na kami kay Coco.

Simpleng seremonya lang.

Nilabas ko sa bulsa ko ang singsing namin ni joren.

“I-Ivan.. N-nasayo lang ang singsing ko?” ang gulat na gulat na tanong nito.

“Oo mahal. Tinago ko kaninang umaga. Gusto kasing isuot ito sayo ngayon. Susurpresahin kita. Sa totoo lang noong araw na nakita mo kami ni Ariana sa marriage booth. Ikaw agad ang naisip ko. Gusto kong umayaw, gusto kong pigilan sila pero hindi ko nagawa dahil ang daming nagtulak. Ang daming nagpumilit. Hindi ko ito ginagawa para ikumpara mo ang ginawa sa amin ni Ariana at sa ginagawa natin ngayon kundi para isipin mo na ikaw ang totoong papakasalan ko at ikaw na IKAW lang joren” sabay pisil ko siya sa pisnge niya.

“Sa maniwala ka at sa hindi joren. Hindi man ito ang totoong kasal na gusto kong mangyari sa atin dahil bata pa tayo pero gusto kong patunayan sayo na lahat ng ito ay kaya kong gawin para sayo at sisiguraduhin ko sayong magiging totoo ang lahat ng ito sa panahong ipinangako ko at yun ay kapag naging legal kana” hinawakan ko ang kamay nito at hinanda para isuot ang sing sing.

“Joren, tanggapin mo ang singsing na ito bilang patunay at paalala na dadating tayo sa totoong kasalan. Tanggapin mo ito at paniwalaan ang pagiging loyal ko. Pagsinabi kong loyal ako lahat ng pagmamahal ko sayo asahan mong totoo. Kaya alam kong isang pagkakamali ko lang pwede ng masira ang lahat sa atin. Iingatan kita, iingatan ko itong pagmamahal mo. Tandaan mo joren. Ang pagsasabi ko ng loyal ay isang napakalaking responsibilidad. Dito masusukat ang lahat ng pangako ko sayo. Magkamali lang ako ng isa hindi na ito matatawag na loyal kaya yung kaisa-isang pangako kong iyon, ang isa sa pinaka malaking pangakong gagawin ko sa buong buhay ko. I love you.. Joren ko”

Ngumiti ito sa akin at nagpunas ng luha. Pinunasan ko naman ag luha niya.

Siya na ang next.

Hinawakan nito ang kamay ko.

“Ivan Tanggapin mo ang singsing na ito bilang tanda na sayo lang ako. Mula noon hanggang ngayon ikaw parin. Ikaw lang, alam mo yan. Kaya simula ngayon hanggang sa panahong buhay pa ako. Asahan mong sayong sayo lang din ako. Hindi man ako yung klase ng taong pinangarap mo, ako naman yung taong magpaparamdam kung paano magmahal ang isang tulad ko. Ivan, hindi na mahalaga kung anong ipangako ko sa halip ipapakita ko na lang sayo. I love you too Ivan ko”

Pagkasuot nito ng singsing ay agad ko siyang sinunggaban ng halik sa labi.

Hindi na ako nagpakipot pa at hinalikan ko na ng todo. Hihihi…

Narinig ko namang nagpalakpakan ang mga kaibigan ko.

“Mabuhay ang bagong kasal” sabay sabog ni Bill at Aseya ng bulaklak.

Parang huminto ang paligid. Lahat ay bumagal. Ang saya lang. Napatingin lang ako kay Joren na tuwang tuwang sinasalo ang mga petals ng bukaklak.

Hay! Alam ko dadating ang araw na yun, kung saan totoong kasal na ang aming pagsasaluhan. At ngayon pa nga lang hindi na ako makapaghintay na maging akin siya eh. Akin siya ok.

Kinuha ko ang cellphone ko at pinicture-an ang masayang araw na ito bilang alaala ng pag-iibigan namin ni joren.

Nakakainlove talaga.

---

Lumipas ang ilang buwan ng pagsasama namin. Lahat masaya, kahit yung pagtatampuhan namin kinokonsider ko nang masaya hahaha.. Napakamoody pala nitong asawa ko. Para talaga siyang bata at lahat ng yun tanggap ko at mahal na mahal ko. Aaminin ko under niya ako at masaya ako kapag iniisip ko yun. Pakiramdam ko kase sobra niya akong mahal.

“Mister Solomon. Nakikinig ka ba?”

“Yes ma’am?” ang wala sa wisyong sabi ko.

“Ang sabi ko sagutin mo itong nasa blackboard” ang seryosong sabi ni ma’am patunay.

“Opo ma’am sorry po” ang sabi ko.

Dali dali akong pumunta sa pisara at sinagutan ang math problem. Nasagot ko naman ito ng maayos.

Tsk! Easy.

“Good Mister Solomon. Next time siguraduhin mong nandito ang atensyon mo. Hindi yung nandito ka pero yung presensya mo wala”

“Opo ma’am sorry po ulit”

“Paano kase ma’am si Joren po ang nasa isip niyan kaya wala sa sarili hahaha.. Ayyiiee..” tukso ng mga kaklase ko.

Mga baliw. Napangiti lang ako.

“Totoo ba yun Mr. Solomon?” ang nakangiting tanong ni ma’am.

“Ah, eh.. Opo ma’am hehehe..” ang proud na sabi ko.

“O siya. Maupo kana doon”

Pag-upo ko ay tumingin lang ako sa labas ng bintana at iniisip ang mukha ng asawa ko.

Beep beep…

*kring kring..

Beep beep..

*kring kring..

Ang sunod sunod na tunog.

Teka. Tunog ng phone ko yun ah. Pagtingin ko sa CP ko ay maraming missed call at text. Minabuti ko na munang basahin ang text para hindi mahalata ni ma’am na gumagamit ako ng cellphone.

Pagbukas ko ng message ay agad akong napatayo.

Text from mama:

Ivan si joren nasa Hospital…

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Manganganak na!!!

Itutuloy…

---

100 votes po para sa next chapter.

#5 trend na po siya sa Random sa mga major genre over 1.5K entry ng mga kwento. Salamuch sa inyo :* :*

Guys habang naghihintay po kayo ng update try to read my other stories. Try niyo pong basahin yung “

Kwento ni Miguel

“ at yung iba pa. See you on my next update

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

SLL 15

Ivan’s POV

Agad akong nagpaalam kay ma’am na kelangan ko ng umuwi ng hindi sinasabi ang dahilan. Basta ang sabi ko lang emergency. Hindi ko na rin hinintay pa ang sagot ni maam, kase payagan man ako o hindi. Aalis at aalis ako. Tinungo ko na agad parking lot at pinaharurot ang sasakyan ko papuntang Hospital. Nasa private room daw sila kung nasaan si joren.

Labis ang kaba, tuwa at takot na nararamdaman ko ngayon. Sobra akong kinakabahan para kay joren at sa baby namin.

First time ko ito. First time kong magkaroon ng anak. Sana healthy ang baby namin at sana ayos lang si joren.

Naging mabilis naman ang byahe ko papuntang hospital. Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa at agad kong tinanong sa nurse kung nasaan ang room nila joren. Tinuro naman nito agad sa akin. Takbo agad ang ginawa ko dahil gusto kong masilayan ang panganganak ni joren. Kinakabahan ako. Sobra. Grabe!

Pagdating ko doon ay agad akong sinalubong ni papa.

“Papa si Joren po?” ang natatarantang tanong ko sa kanya.

“Nasa loob anak kasama ang mama niya”

“Gusto ko pong pumasok. Gusto ko pong makita si joren. Papa gusto ko po nasa tabi ako ni Joren please..” ang pakiusap ko sa kanya.

“Sige anak. Magbihis ka muna bago ka pumasok doon. Nasa kabilang kwarto yung susuotin mo”

“Sige po papa. Salamat po”

Agad kong tinungo ang kwartong sinabi ni papa at sinuot ang damit na sinabi nito. Ewan di ko alam kung anong tawag dito basta sinuot ko na lang at agad akong pumasok sa kwarto kung nasaan sila.

Nakita ko doon si joren na walang malay kasama si mama. Nandito din sila mommy at daddy. Ipinaliwanag nila sa akin ang gagawin nila kay joren ay through Caesaran, Caesarean section or Caeserean delivery. Under general anesthesia din siya ngayon dahil natatakot daw siyang operation kapag nasa malay ito kaya pinatulog muna nila.

Sana pala di na lang ako pumasok para palakasin ang loob ng mahal ko. Sana bago siya dalhin dito nasa tabi niya ako hayss.. Lumapit lang ako sa kanya at hinawakan ang kamay nito. Hindi ko maiwasang titigan siya at magdasal para sa kaligtasan niya at ng mga anak ko.

Dasal lang ako ng dasal habang ginagawa ang proseso sa kanya. Halos abutin kami ng isang oras bago ko marinig ang pag-iyak ng dalawang bata. Halos hindi ko maiwasang tumulo ang luha habang pinapakalong nila sa akin ang kambal ko.

Nanlalabong tinitigan ko sila. Sobrang saya ko. Sobra! Yung lahat ng kasiyahan ko hindi ko na maipaliwanag. Lumapit ako kay joren at pilit ipinapakita sa kanya ang anak namin. Under anesthesia pa rin siya pero gustong gusto ko nang masilayan niya ang anak namin.

Kinuha nila mommy at daddy sa akin yung kambal at nilinisan. Binigyan din nila ito agad ng gatas na especial para sa kanila. Hindi kaya ni joren mag breastfeed kaya naghanda na sila noon pa ng alternative way kung paano nila mapapadede ang mga bata. Sobrang laki ng pasasalamat ko sa mga magulang namin ni joren. Nandyan sila lagi para suportahan kami. Lalong lalo na ako sa mga magulang ko. Kung noon hindi ko talaga sila maintindihan pero ngayon mas naiintindihan ko na kung nakit sila ganito sa akin. Mahal nila ako.

Hindi pala lahat ng magulang ay showy sa kanilang mga anak. Alam kong mahirap at gusto natin na maipadama sa atin ang pagmamahal na gusto natin. Pero dahil hindi nga sila ganun, bilang anak. Kung hindi natin sisimulan, hindi din nila masisimulan. Tayo na ang gumawa ng paraan para di sila mahiyang ipadama ang pagmamahal na gusto natin. Kung isa sa inyo walang kikilos, walang mangayayari. Minsan nahihiya lang talaga silang ipakita dahil magulang sila. Minsan ganun din naman tayo sa kanila, ayaw natin na binebaby tayo pero paano nga nila malalaman kung anong klaseng pagmamahal ang gusto mo kung hindi mo ipaparating sa kanila diba?

Tayo na ang gumawa ng paraan para hindi sila mailang dahil minsan tayo din ang gumagawa ng paraan para lumayo sa kanila. Hinding hindi kayo magkakaintindihan hanggat hindi kayo nagkakapaliwanagan. Yeah. It’s awkward. It’s hard. Pero paano tayo magiging malapit sa kanila kung lahat ng gusto natin ipapahula natin sa kanila. Diba?

Hindi tayo magician at hindi sila manghuhula para alamin ang ayaw at gusto natin.

Lumapit si mama kay joren at hinawakan ang kamay nito.

“Anak nandito na ang asawa mo. Yung mga anak niyo hinihintay kana. Gumising kana baby ko” ang naiiyak sa tuwang sabi ni mama.

Lahat kami dito sa loob ay umiiyak din pati sina mommy at daddy. First time kong makita silang lumuha ng ganito. Labis siguro ang tuwa nila ng makita nila ang apo nila.

Pinapasok na rin nila si papa. Agad nitong tiningnan ang apo niya at si joren.

Dahil nakapanganak na nga si joren. Nilipat kami sa mas maayos na kwarto. Ilang oras na pero wala pa ring malay si joren. Nakahiga ito sa kama habang yung dalawang anak ko ay may sariling higaan. Hindi pa siya pwedeng ilapit kay joren habang nasa ilalim pa ito ng anesthesia.

“Mahal excited na akong magising ka. Papangalanan na natin ang mga anak natin ha. Diba yun ang gusto mo?” ang nakangiting tanong ko dito habang hinahaplos ko ang buhok niya.

Hinawak ko rin ito sa kamay.

“Anak kumain ka muna. Kami na muna ang magbabantay kay joren” ani ni mama.

“Sige po mama. Salamat po”

Bumili lang ako ng pagkain sa labas at agad na bumalik. Gusto ko pagmulat ni joren ay ako ang una niyang makikita.

Naupo lang ako sa isang lamesa at doon kumain.

Tatlong oras ang lumipas mula ng operahan si joren. Sa tatlong oras na yun ay nagising rin siya pero mukhang nasa ilalim pa rin siya ng anesthesia at walang kamalaymalay.

Nakatitig lang ako sa dalawang batang natutulog. Hindi ko maiwasang kuhaan sila ng litrato. Sobrang cute nila. Pati nga ang mga magulang namin aliw na aliw sa dalawang bata. Hindi ko naman sila masisisi kase eto ang kauna-unahan nilang apo at mula pa sa amin ni joren. Mahirap man paniwalaan pero galing sila sa amin. Sa dalawa nilang daddy.

Minsan talaga kelangan mo lang maniwala para matupad ang mga bagay na imposible.

Halos abutin kami ng walong oras bago siya bumalik at makarecover. Kitang kita mo ang panghihina at saya sa mukha ng asawa ko ng ilapit sa kanya yung dalawa.

“Mama sila na po ito? Anak ko na po ba talaga sila mama?” ang naiiyak na tanong ni joren. Sa pagtatanong niyang iyon ay naluha ulit ako. Magkakonektang magkakonekta na talaga ang mga emosyon namin ni joren.

“Ivan, mahal sila na nga ito. Mga anak ko”

“Oo mahal. Sila na ito. Silang sila na” hinalikan ko ito sa noo.

Nginitian niya lang ako.

“Hindi ko alam ang nangyari. Wala talaga akong matandaan na inoperahan na pala ako” ang sabi pa niya.

Usually ganun daw talaga minsan kapag under anesthesia ka, magigising ka na lang na nasa tabi mo na ang anak mo.

“Diba gusto mo na silang pangalanan mahal?” ang sabi ko.

“Oo mahal. Excited na ako”

“Anong ipapangalan mo sa panganay natin?” may nauna kase sa kanila. Ilang segundo lang naman hehehe..

“Ahmmm..” mukhang nag-iisip pa siya.

“Phim Star Solomon, yan ang pangalan ng panganay nating babae Ivan” ang nakangiting sabi nito. Tumango lang ako.

Bagay na bagay sa anak naming babae para siyang star sa ganda niya.

“Eh sa baby boy natin?” ang tanong ko sa kanya. Tumingin lang ito sa akin at ngumiti. Mukhang pinaghandaan niya talaga ito.

“Perth Saint Solomon” ang sabi niya.

Mukhang kakaiba ang pangalan ng anak namin ah. Si baby Phim at baby Perth.

“Wow. Ang ganda anak. Saan mo naman nakuha ang mga pangalan yan?” ang curious na tanong ni mommy.

“Ah, eh..” ang nahihiyang sabi nito kaya sumingit na ako. Hehehe.. Ang cute eh.

“Mahilig po kase siyang manuod ng mga Thai BL series. Siguro doon niya yun nakuha yun” ang natatawang sabi ko. Sinimangutan lang ako ni joren. Hahaha..

“Totoo ba anak?”

“Opo mommy hihi” ang sabi ng asawa ko.

“Infairness ah. Ang ganda. Bagay na bagay sa mga apo ko” ang sabi ni mommy

“Tama ka mare. Bagay na bagay nga sa apo natin” pagsang-ayun din ni mama.

Nagstay pa kami ng tatlong araw sa Hospital bago kami idischarge. Medyo ok na ok na naman si joren nakakalakad na siya kaya lang kelangan pa rin niyang mag-ingat dahil sa tahi nito. Ilang araw din akong absent mula ng manganak ito. Sina mommy na ang gumawa ng paraan para kausapin ang principal namin at ipaliwag dito ang lahat.

Salitan sina mommy at mama sa pagbabantay sa asawa ko at sa mga anak namin. Hindi pa kase namin alam ang mga dapat gawin sa bagay na ito. Wala pa kase kaming sapat na kaalaman at kakayahan para mag-alaga ng mga bata. Oo, Bata pa kami at kahit naman matanda na kami kung nagsisimula pa lang kayo sa ganitong bagay tiyak na kekelanganin niyo parin ng tulong ng magulang niyo.

Pinagpatuloy ko ang pag-aaral ko habang salitan kami sa pagbabantay sa mga bata. Gusto kong makatapos. Gusto kong makapagtrabaho at maprovide ang mga pangangailangan ng mga anak ko. At para na rin patunayan sa mga magulang ni joren kaya ko silang buhayin.

No offense sa ibang maagang nagkaanak. Alam kong may kaya man kayo o wala sa buhay pero sana di lang kayo basta basta mag-anak dahil sa libog para matawag na ama o ina. Hindi pagiging responsableng ama ang panagutan siya o ang panindigan ang anak mo ng walang trabaho. Ang responsableng ama. Yung handang magsumikap at magtrabaho at hindi ipagyabang sa social media na isa kang batang ama at matawag na lalaki kung sa nanay mo ka pa rin umaasa.

Kaya ako, after kong Makatapos ng Senior High School magwoworking student ako agad. Magtatrabaho ako at mag-aaral ng sabay para sa kanila.

Alam kong may pera kami pero hindi lahat iaasa ko sa mga magulang ko. Siguro pag hindi ko na talaga kaya lalapit na ako sa kanila pero hanggat maaari ako ang gagawa ng paraan para sa kanila.

Iba na ang sitwasyon ko ngayon. Hindi na ako single. Hindi pwedeng gumawa ka ng bata pero sa magulang mo pa rin iaasa ang lahat at magbubuhay prinsipe kana. Uulitin ko. Sorry sa nasaktan at nasabi ko pero eto ang katotohanan. Eto ang present. Kung gusto mong gumawa ng pamilya. Siguraduhin mong kaya mo nang bumuhay at kaya mo silang suportahan ng sariling PERA mo.

Hindi ka pagawaan ng bata at hindi pwedeng lahat ng responsibilidad ay iaasa mo pa rin sa magulang mo at ikaw pa itong magmamalaki sa social media at sasabihing inspirasyon ka. Ang inspirasyon yung may ginagawa ka para suportahan sila at di para sabihing “ama” ka lang.

Hindi pwedeng pagkatapos ng sarap, sa magulang ang hirap.

Hindi rin dahilan na hindi namin alam ang pinagdadaanan mo o hindi namin alam ang nangyari sa buhay mo. Ginusto mo yan, ginawa mo yan at ginawa niyo yan ng alam niyo, nasarapan ka at dapat pagkatapos ng lahat ng yun. Naisip mo ang posibilidad ng pwedeng mangyari sa buhay niyo. Dapat handa ka at dapat tinanong mo muna ang sarili mo kung kaya mo na ba? O may kakayahan kana bang pakainin sila?

Sana gugustuhin mo din sanang ikaw ang magtaguyod sa kanila. Hindi masamang umasa sa magulang pero hindi habang buhay aasa ka sa kanila.

Uulitin ko. Pasensya na sa mga nasaktan at mga nasabi ko. Hindi rin ako perpekto at hindi rin lahat ng sinabi ko ay tama. Siguro mali din ako pero sa huli. Ikaw at ikaw pa rin naman ang magdedesisyon sa buhay mo at walang ibang sisisihin kundi ikaw at ikaw pa rin. Eto ang katotohanan at sinasabi ko lang ang totoo.

Masyado tayong easy go lucky at kapag may nangyari. Sa magulang ang takbuhan mo.

Uulitin ko walang masamang umasa sa magulang pero kung pakiramdam mong kaya mo na naman para magprovide sa pamilya mo. Bakit hindi diba? Iba na ngayon at iba na noong single ka pa. Think many times kung kaya mo na bang magkapamilya. If you don’t get my point. That’s ok. It’s up to you.

Sa sitwasyon namin ni joren. Unexpected ang nangyari. Oo may nangyari sa amin at alam namin yun kase ginawa namin yun eh, pero ang hindi namin alam ay yung may mabubuo pala. Dahil alam naman namin na pareho kaming lalaki at yun ang masasabi kong unexpected. Kaya ang ginawa ko na lang. Tinanggap ko siya sa isang TOTOOng unexpected na nangyari at baguhin na ang present ko at yun ay ang itaguyod sila bilang ama ng mga anak ko at bilang asawa ni joren.

Hay!

Kay sarap pakinggan na asawa ko na si joren kahit hindi pa hahaha… Akin na siya eh at kapag sinabi ko yun habang buhay na yun. Pramis ko yan.

“Mahal papasok na po ako. Hinanda ko na yung umagahan mo pati na rin yung mga vitamins mo at yung gatas ng mga anak natin. Paparating na daw si mama” ang sabi ko kay joren habang nakahiga ito sa kama.

Tulog na tulog pa rin yung kambal ko. Napuyat nga kaming dalawa niyan kagabi dahil iyak sila ng iyak. Kapag umiyak yung isa, iiyak din yung isa. Hehehe.. Nakakapuyat man pero yung ngiti pa lang nila. Nakakapawi na agad ng pagod.

“Sige mahal. Mag-aral ka ng mabuti ha. Pag medyo malaki laki na yung mga bata ako naman ang magpapatuloy ng pag-aaral ko” ang nakangiting sabi nito.

Tumigil na kase siya. Hindi na namin ipinagpatuloy ang home study nito dahil na rin hindi siya makakapag focus ng maayos. Next year na lang siya magpapatuloy ng grade 11 niya.

Si joren nga pala ang nakatoka sa bahay namin. I mean, siya ang maglilista ng mga pangangailangan namin sa bahay kung anong kulang halimbawa gatas ng mga bata, bills and payments, etc. Habang ako naman feeling haligi na agad ng tahanan hehehe..

Humalik muna ako sa mga anak ko at tinitigan silang dalawa.

“Joren kamukhang kamukha mo talaga si baby phim sobrang cute at ganda ng anak natin” ang nakangiting sabi ko.

“Ikaw rin naman ah. Kuhang kuha kaya ni Baby perth lahat sayo. Para nga kayong pinagbiyak na bunga eh” ang natatawang sabi nito.

“Syempre naman. Gwapo ko eh” pagyayabang ko. Inirapan niya lang ako hahaha..

“O siya sige na. Pumasok kana mister solomon” simangot nito.

“Opo mahal. Ingat kayo ng mga anak ko ah. Itext mo lang ako kapag may kelangan ka” paalala ko dito.

Hinalikan ko na siya sa labi. Alam niyo yun? Yung hindi ka magsasawang dampian ang labi niya. Yung kilig nandun pa rin.

Lumabas na ako ng bahay. Sakto namang dating ni mama. Nagmano lang ako sa kanya at ibinilin na may niluto na akong pagkain para kay joren. Hindi pa kase siya kumakain.

Nagmotor lang ako papuntang school para mas mabilis ang byahe ko. Binalik na nga pala sa akin ni daddy yung motor ko. Bale dalawa na ang sasakyan namin. Isang motor at isang kotse.

Gusto rin sana nina mama at mommy na kumuha na kami ng kasambahay para naman may kasama na si joren kapag mag-isa ito. May trabaho din naman kase ang mga magulang namin at alam kong busy sila kaya dapat lang talaga na may kasama kami ni joren.

Noong una ayoko talaga pero napag-isip isip ko na napakaselfish ko naman kung hahayaan kong mahirapang mag-isa ang asawa sa bahay habang wala ako diba? Kaya pumayag na rin ako. Kaya lang next month pa siya magsisimula sa amin.

Pagkarating sa sa school ay ipinarada ko na ang sasakyan ko.

“Uy pare. Ang aga mo ah” ang bati sa akin ni Francis.

“Oo pare eh. Yung mga bata kase ang agang gumising. Halos hindi na kami makatulog ni joren”

“Ganun talaga pare kapag may bata kana sa bahay. Puyatan kayo niyan hehehe”

“Tama ka pare. Ikaw bakit ang aga mo  ata ngayon?” tanong ko din sa kanya.

“Hinatid ko si Bill. May exam kase sila ngayon” ang sabi naman nito. Wow. Sweet.

“Lodi. Biruin mo yun pare natitiis ka ni Bill hahaha..” pang-aasar ko sa kanya.

“G*go! Ikaw nga eh. Asan na yung Ivan na hindi daw matutulad sa akin? Asan na yun? Bwahahaha” pang-aasar nito at mas lalong lumakas ang tawa niya. Abat! Inambahan ko nga siya ng suntok.

“Ul*l! Noon yun”

“Pikon? Hahaha..”

“G*go hindi!” inis na sabi ko. “Tara na nga. Nababaliw kana naman” dagdag ko pa.

Nagsimula na kaming maglakad.

“Anong pakiramdam pare na may anak kana at may bata na kayo sa bahay?” ang biglang tanong ni Francis.

“Ayos lang pare. Masaya. Bakit mo naitanong?”

“Wala lang. Parang gusto ko na ring magkababy kami ni Bill”

“Napag-uusapan niyo na ba yan?”

“Hindi pa nga eh saka bata pa naman kami. Aral muna siguro pare hahaha..”

“Naks. Ang bait mo na ngayon ah”

“Ako mabait? Hahaha.. Naging mabait ako simula ng maging kami ni Bill eh ikaw?”

“Syempre ganun din pare. Hahaha.. Pareho lang tayo. Ang pinagkaiba lang natin mas mahaba na ang pinagsamahan niyo”

“Tama ka diyan” sabay taas nito ng kilay.

“Pare may tanong ako” nacurious ako bigla eh.

“Ano yun?”

“Ahmm.. Diba ang tagal niyo na ni Bill. Ni minsan ba pare nagsawa kana o parang gusto mo nang tumikim ng iba?”

“Uy! Uy! Uy! Wag mo sabihing…” ang sabi nito.

“G*go!” pagputol ko agad dito. “Hinding hindi mangyayari yang iniisip mo. Mahal ko si joren at kapag sinabi ko yun asahan mong may paninindigan ako. Yan si Ivan. Tandaan mo yan” pagmamalaki ko dito.

“Ok! Relaks lang pare. Hahaha..”

“Umayos ka kase” inis na sabi ko dito. Siya tinatanong ko sa akin bumalik.

“Ok back to the topic. Ahmm.. About naman doon sa sinabi mo. Ahmm.. Oo. Minsan. Pero tuwing maiisip ko na umiiyak si Bill parang binibiyak ang puso ko. To be honest pare aabot talaga kayo sa point na magkakasawaan kayo. Yun bang dahil sa tagal niyo nang magkasama maiisip mo na bakit kaya hindi ko subukang tumikim ng iba. Yung mas fresh, mas bago at kakaiba” pagkukwento nito.

Tahimik lang ako habang pumapasok kami sa loob ng building. Hinihintay ko rin ang susunod niyang sasabihin. Interesting eh.

“Pero hindi ko ginawa pare. Oo maglalaro siya sa isipan mo at matutukso ka nito pero kung matibay ang pagmamahal mo sa isang tao. Hinding hindi mo ito gagawin diba?” tumango lang ako sa kanya bilang pagsang-ayon.

Minsan talaga masarap kumuha ng payo mula sa mga taong may mahabang relasyon.

“Eh paano kung makahanap si Bill ng iba? Anong gagawin mo?”

“Tito boy ikaw ba yan? Na hot seat mo ako ah” natatawang sabi nito.

“Ulol! Sagutin mo na lang kase”

“Ang init naman ng ulo mo hahaha..”

“Sagutin mo na lang kase” sumeryoso na siya.

“Ok. Ako sigurado ako sa sarili ko na mahal ko siya. Kung makahanap man si Bill ng iba pwes hinding hindi mangyayari yun. Alam mo kung bakit?”

“Bakit?” tanong ko.

“Dahil hindi ko ipaparamdam sa kanya na kelangan pa niyang maghanap ng iba para mapunan ang pagkukulang ko”

“Pero diba kahit ibigay mo na ang lahat kung ayaw na talaga. Ayaw na” ang seryosong sabi ko. Napatingin lang ito sa akin.

“Well tama ka diyan pare. Pero hahayaan mo rin lang ba na mapunta siya sa iba ng hindi ka lumalaban? Ipaglaban mo yung taong mahal mo. Ipaglaban mo siya sa pamamagitang hindi ka nakakasakit ng iba. Alam kong mahirap pero kakayanin mo para iprove sa kanya kung ano ka at ano siya sayo. Kelangan mong lumaban pero kelangan mo din sumuko kapag kinakailangan. Sa point namin ni Bill. Malabo ko siyang sukuan pare. Sobrang labo” napangiti lang ako sa sinabi niya.

Hindi siya love expert or ano pero ang marinig ko sa isang taong tulad kong pasaway rin kung paano siya magseryoso sa buhay? Ang sarap lang pakinggan. Kaibigan ko na rin si Bill at ayokong masaktan si joren para sa kanila.

Ayokong maging advance pero sabi nga nila kahit gaano na kayo katagal sa relasyon niyo hindi niyo pa rin maiiwasang maghiwalay kayo. Hindi ko alam kung bakit o kung anong problema. Basta nangyayari daw talaga yun.

Oo, malayo pa ang tatahakin namin ni joren pero kayo ang witness sa sinabi ko. Kapag sinabi kong akin siya pang habang buhay na yun at papatunayan ko sa inyo yun. Ayos ba?

Halos makatulog na ako sa klase dahil sa puyat. Napapagalitan na nga ako ng mga teachers ko eh. Eto namang si Francis pinagtatawanan lang ako kapag pinapagalitan. Kaibigan ko nga siya.

Kapag lunch break naman o break time hindi ko nakakaligtaang kamustahin ang pamilya ko. Si joren, yung mga bata. Kung ayos lang ba sila. Basta lahat ng pag-aalala kinakamusta ko siya.

Habang naglalakad kami papuntang canteen ay di sinasadyang nagkabanggan kami. Hindi ko alam kung sino yun pero pagtingin ko ay nakaupo na ito sa sahig.

“Ok ka lang ba?” ang nag-aalalang tanong ko dito. Tinulungan ko siyang makatayo. Ang gaan at ang payat naman niya. Para siyang si Joren sa totoo lang.

“Ok lang ako” ang sabi nito.

Hindi sa jina-judge ko siya ha pero mukhang 50/50 rin ang isang ito.

“Salamat” ang nakangiting sabi nito at agad itong naglakad paalis. Nahihiya ba siya?

Pagtingin ko sa pinag bagsakan nito ay nakita ko doon ang isang I.D. Kinuha ko ito agad at aktong iibigay para sana tawagin siya kaso hindi ko nga pala alam ang pangalan niya. Pagtingin ko sa I.d niya ay napabulong lang ako…

Carl ?

---

Joren’s POV

Magkasama kami ni mama buong maghapon. Tinuturuan niya ako kung paano humawak ng bata, kung paano magpalit ng diaper at kung anu-ano pa. Kagustuhan ko rin naman iyon dahil sa totoo lang ayoko na silang maabala pa sa kanilang trabaho.

Hindi rin nawawala ang mga tawag at mga text messages ni Ivan sa akin. Yung alam kong pasaway na tao noon ay nagiging isang responsibilidad ama na ngayon.

About naman sa akin. Medyo nakakalakad na ako. Unti-unti na ring bumabalik ang lakas ko. Pero sabi ni mommy Dok, kelangan ko pa rin daw mag-ingat at iwasang magbuhat ng mabibigat na bagay.

“Ahm.. Mama bababa lang po ako” paalam ko kay mama. Tumango lang ito sa akin.

Humalik muna ako sa mga anak ko at tinungo ang kusina. Kanina pa kase ako nauuhaw. May tubig naman kami sa taas kaya lang hindi na malamig. Ayoko namang utusan pa si mama kaya ako na lang ang bumaba.

Habang umiinom ako ng tubig ay bigla nalang may kumatok sa pinto. Sunod sunod na katon.

“Sandali lang” ang sabi ko.

Pinatong ko lang ang hawak kong baso sa lamesa at tinungo ang pintuan.

Pagbukas ko ng pinto ay sinalubong niya lang ako ng isang napakalaking ngiti na nagpaestatwa sa akin.

“Kamusta insan” ang nakangiting bati nito sa akin.

Nakatulala lang ako at hindi alam ang gagawin.

Itutuloy…

---

Sino kaya sila?

100 votes po para sa next chapter.

About nga po pala sa mga names ng baby. Gusto ko po talaga ng unique na name.. Sorry po at salamat sa mga nagsuggest ^_^

Please help me spread and share my stories salamat :)

SLL 16

Joren’s POV

“Kamusta insan? Parang nakakita ka ata ng multo. Mukha na ba akong multo?” ang nakangising sabi nito.

“Anong ginagawa mo dito?” ang walang ganang sabi ko.

“Hindi mo man lang ba ako papapasukin? Ganyan kana ba bumati sa pinsan mo?” hindi pa rin nawawala ang ngisi niya.

“Umalis kana”

“Grabe ka naman insan” pumasok ito sa loob at naupo sa sofa. Nilibot niya ang kanyang paningin. “In fairness ha, hindi na rin masama”

Inirapan ko lang siya. Palibhasa mayaman sila.

“Wala ka bang juice o kahit tubig man lang?

“Wala. Hindi ka welcome dito”

“Ouch! Ang sakit mo naman magsalita couz. Porket may jowa kana ooopss.. Or should I say na may baby na rin” sabay ngiti nito.

Napangiti rin ako.

“Tigilan na nga natin ang kalokohang ito leo” ang sabi ko sa kanya.

“Hahaha.. Ang galing kong umarte noh?” pagmamalaki niya.

Asus.

“Medyo. Pero ang galing mo sa part na yun. Mag-aartista ka ba couz?” ang tanong ko dito.

“Maybe. But for now masaya ako sa buhay ko”

“Sa buhay niyo ni…?” ang nakangiting tanong ko.

“Alam mo napaka tsismosa mo insan. Patingin na nga lang sa mga pamangkin ko” ang sabi nito.

Wag kayong ano sa amin ha. Ganyan lang talaga kaming dalawa magbatian. Akala mo laging naghahanap ng away. Mataray kase yan kaya masanay na kayo.

Tumayo ito at naglakad paakyat ng hagdan. Nanatili lang ako sa baba. Nang makarating siya sa taas ay bigla ko itong tinawag.

“Insan!” tawag ko sa kaya. Lumingon naman ito sa akin.

“Oh? Ano yun insan?”

“Wala lang. Hindi lang talaga ako makapaniwala na pumatol ka sa kanya. Kilalang kilala kita insan, hindi ka ganyan. Sobrang arte mo at sobrang taas ng standard mo sa lalaki. Iba talaga ang nagagawa ng pag-ibig noh?”

Napairap lang ito at tumango sa akin.

Mukhang inlove na inlove talaga siya sa lalaking yun.

“Sabi ni Miguel at Phun ‘Love conquers all especially fears’. Kaya kahit alam niyang ganito ako, ganito ang ugali ko at ganito ako kayaman hindi siya natakot na mahalin ako kahit ano pang sabihin nila sa kanya. Saka couz, wala naman sa estado ng buhay yan. Nasa paninindigan mo kung paano mo papatunayan na pagmamahal ang habol mo at hindi ang yaman nito” sabay walk out papasok ng kwarto.

Naiwan akong nakatulala. Ang ganda ng sinabi niya ah. Alam kong mahirap ipaglaban ang pagmamahal sa tulad namin pero dahil sa pag-ibig na yan nakakaya nitong labanan ang lahat ng takot mo. Parang ako lang, kahit alam kong walang patutunguhan ang pagkabaliw ko noon kay Ivan hindi ako natakot at sumuko na ipaglaban siya kahit paulit-ulit pa ito. Tingnan niyo ko ngayon siya na ang baliw na baliw sa akin.

Ganda ko eh. Charot.

Nagulat na lang ako ng bigla na lang may pumulupot na kamay sa bewang ko. Hinalik halikan niya din ako sa leeg.

“Ang lalim ata ng iniisip ng mahal ko ah. Ako ba yan?” ang tanong nito. Ramdam na ramdam ko ang mainit na hininga nito sa tenga ko.

“Hindi noh. Bakit naman kita iisipin?” habang nagpipigil ako ng tawa. Napasimangot lang siya hahaha..

“Mahal naman eh” maktol nito.

“Asus. Nag-iisip bata kana naman Ivan ha”

“Ikaw kase eh. Baka hindi mo na ako mahal niyan. Susumbong talaga kita kana mama at papa sige ka” at ayun, natawa na ako sa kakulitan niya hahaha..

“Heh! Ewan ko sayo Mister Solomon. Kamusta ang school mo?” ang tanong ko dito. Hinarap niya ako sa kanya at hinalikan sa pisnge.

“Ok lang naman po ako mahal ko. Medyo boring lang at namimiss ka, kayo ng mga anak ko”

“Asususus… Umayos ka ha. Mag-aral ka ng mabuti”

“Opo. Nag-aaral naman po ako ng mabuti para sa kinabukasan natin”

“Good. Gutom kana ba?”

“Ahmm.. Medyo po. Gusto na nga kitang kainin eh” nanlaki bigla ang mata ko.

“Ano?” ang sigaw ko dito.

“Ah, eh.. Ang sabi ko gusto ko na pong kumain kasama ka hihihi..” palusot nito.

“Ikaw na lalaki ka ha. Yang kaanuhan mo na naman. Tigil tigilan mo” napakamot lang ito sa batok.

“Sorry hihihi…”

“Nandyan nga pala si Leo yung pinsan ko” tumango lang ito. Kilala na naman niya si leo.

“Si mama nandyan pa?”

“Oo pero susunduin na rin siya ni papa mayamaya. Tara magbihis ka muna sa taas tapos kumain na tayo”

Umakyat nga kaming dalawa sa kwarto na magkahawak kamay. Oo holding hands talaga. Yun ang gusto niya eh. Syempre kilig ako.

Pagdating namin sa kwarto ay naabutan namin doon sina mama at leo na nagkukwentuhan habang binabantayan yung dalawang bata. Lumapit si Ivan kay mama at nagmano habang nginitian lang nito si leo.

“Insan ang ganda at ang gwapo naman pala ng mga pamangkin ko. Manang mana sa ama”

Duh? Inirapan ko lang siya. Eto namang lalaking ito. Tuwang tuwa kase sa kanya lahat ng papuri. Mukha namang napansin niya ito kaya niyakap niya ako at hinalikan sa ulo. Sus naglambing pa.

“Alam kong gwapo ako Leo pero kung hindi dahil sa asawa ko at sa pinagsama naming dalawa ni joren hindi naman lalabas yang mga gwapo at maganda naming anak eh. Kaya pareho lang silang mana sa amin” sabay kindat nito sa akin. Hmmmp… Kainis. Napangiti lang ako. Nakakakilig eh.

“Yun lang mas malakas lang talaga ang genes ko kaya mana talaga sa akin yang mga bata” ang pagsegway pa nito. Abat. Akala ko naman ok na. Hayss.. Siniko ko nga siya sa tagiliran niya. Napainda lang ito sakit.

“Awww.. Mahal naman eh” maktol nito.

“Che! Ewan ko sayo” pagtatampo ko dito.

Hinawakan niya lang ako sa tigkabilang pisnge at pinisil pisil ito.

“Wag ka nga magpacute diyan. Sige ka baka hindi ako makapagpigil mahalikan kita” Namula lang ako sa sinabi niya.

Aktong hahalikan niya ako ng marinig ko ang pagtikhim nila mama at leo.

“Ehemm.. Ehemm..”

Agad akong napahiwalay kay Ivan. Shet! Nandito nga pala sila. Aixt Joren naman oh.

“Ano insan? Dito talaga kayo sa harapan namin ni tita maggaganyanan?” pang-aasar ni leo sa akin. Natawa lang si mama. Ang supportive niya noh?

“Ikaw kase eh” simangot ko kay Ivan.

Hay! Itong lalaking ito talaga. Pati ako nadadala niya sa mga kalokohan niya.

Ilang minuto rin kaming nakwentuhan hanggang sa dumating si papa para sunduin si mama. Pero syempre hindi kumpleto ang pagsundo ni papa kung hindi niya kakamustahin ang mga bata.

“Kamusta kana anak? Sinusunod mo ba ang mga payo sayo ng mama mo?” ang tanong sa akin ni papa habang kalong kalong nito yung dalawang bata.

“Opo papa”

“Hay. Dati ikaw lang ang kinakarga ko ng ganito, ikaw pa ang baby namin ng mama mo pero ngayon ito nang mga apo ko ang buhat buhat ko. Ang bilis talaga ng panahon” alam kong masaya si papa pero ewan naiiyak ako.

“Eeee.. Papa naman eh. Baby niyo pa rin naman po ako diba?”

“Baby ka diyan. Ito nang mga apo ko ang baby namin ngayon ng mama mo. Diba mga apo? Diba diba” ang magiliw na sabi ni papa sa mga bata. Napangiti lang ako. Ang cute nilang mag lolo.

“O siya anak. Gusto pa sana naming magtagal ng mama mo kaya lang may pupuntahan pa kase kaming birthday party”

“Ay sige po papa. Ok lang po” tinulungan ko siyang ihiga yung dalawang bata sa crib.

“Mag-iingat po kayo ni mama sa pag-uwi ha” paalala ko dito.

“Oo naman anak. Salamat” ang sabi ni papa. Tumingin ito kay ivan. “Oh, Ivan alagaan mo sila ha lalong lalo na itong mga apo ko”

“Opo papa. Sila na po ang buhay ko ngayon kaya yung buhay nila, buhay ko na rin” ang sabi nito kay papa. Napatango lang si papa at hinawakan ito sa balikat.

“Naniniwala ako sayo…… anak”

Halos hindi mapaglagyan ng ngiti ang mukha ni Ivan dahil tinawag siya nitong anak.

“Ahmm.. Tito sasabay na rin po ako sa inyo. Susunduin po kase ako ni Dustin sa bayan” ang sabi ni leo.

“Sige. Alam ba ng daddy mo na pumunta ka dito?”

“Opo tito. Pinagpaalam po ako ni Dustin” ang nakangiting sabi ni Leo. Hmmm..

“Sino ba yang Dustin na yan ha?”

“Ah.. Eh..”

Sige magdahilan ka pa.

“Boyfriend mo noh?” singit na tanong ni mama.

“Ah, eh.. O-opo” ang nahihiyang sabi nito. Naks. Ang loka loka may nalalaman pang hiya.

“Teka.. Dustin?” ang parang nagtatakang sabi ni papa. “Yan ba yung trabahador niyo sa palayan na gwapo?”

Napatango lang si Leo.

“O-opo tito. Wag niyo po munang sabihin kay daddy ah”

“Paano mo siya nakilala hon?” ang tanong ni mama kay papa.

“Ah, minsan kase ako ang pinapapunta ng kapatid ko sa palayan nila. Alam mo naman ang dami nilang business kaya hindi na nila mabisita yun” ang sagot ni papa dito.

“Ah, ok” ang nasabi na lang ni mama.

“Sigurado kana ba sa lalaking yun?” usisa pa ni papa dito.

“O-opo”

“Hindi sa hinuhusgahan ko yung batang yun ha pero hindi naman kaya pera lang ang habol niya sayo? Alam mo naman kung ano ka at kung gaano kayo kayaman”

“Hindi po tito. Sobra po niya akong mahal. Siya nga po ang nagpabago sa ugali ko eh”

“Well. Ayokong manghimasok sa inyo. Basta nandito lang kami ng tita mo kung kelangan mo ng tulong. Basta tandaan mo humanap ka ng taong mamahalin ka hindi dahil sa pera mo kundi dahil mahal ka kahit ano ka pa” napangiti lang si Leo sa sinabi ni papa.

“Salamat po tito”

Hinatid ko sila palabas ng bahay habang si Ivan naman ang nagbantay doon sa dalawang bata.

“Anak yung mga payo ko ha. Medyo fragile pa ang mga bata kaya dapat ingat ingat kayo sa pagbuhat sa kanila”

“Opo mama salamat”

Humalik lang ako sa kanila at pumasok na sila sa loob ng sasakyan. Medyo madilim dilim na rin sa labas.

Aalis na sana sila ng biglang may humintong sasakyan sa tapat ng bahay namin. Naka bike siya. Kahit medyo madilim dilim na ay kitang kita ko ang kulay nito. Kayumanggi pero gwapo.

Nakita kong lumabas agad ng sasakyan si Leo at sinalubong ang lalaking naka bike.

“Ah.. Eh.. Tito hindi na po pala ako sasabay sa inyo hehehe..”

Binaba ni papa ang window shield at sumilip doon si mama.

“Siya ba yung Dustin na sinasabi mo leo?” hays.. Napaka tsismosa talaga ni mama.

“O-opo tita” ang nahihiyang sabi nito.

“Magandang gabi po sa inyo maam, sir” ang bati ni Dustin sa kanila

“Magandang gabi din iho. Umuwi na kayo agad ha. Wag na kung saan saan pa pumunta” ang sabi ni papa sa kanila.

“Opo tito. Ihahatid ko na po siya sa kanila” ang nahihiyang sabi nito.

Naikukwento na siya sa akin ni leo noon pa pero hindi ko pa siya nakikita in person. Pero ngayon, masasabi kong gwapo nga saka mukha namang mabait. Moreno at pinoy na pinoy na ang lakas ng dating. Plus pa yung pagiging matikas nito dahil siguro sa trabaho niya.

“Sige insan. Una na kami. Next time na lang ulit” tumango lang ako sa kanya at sumakay na ito sa harapan ng bike ni Dustin.

Hindi mo talaga aakalain sa isang tulad ni Leo na mapapaibig siya ng isang magsasaka lang. Hindi sa minemenus ko si Dustin ah pero kase yang pinsang kong yan. Sobrang arte niyan sa katawan kahit anong gwapo mo pa. Kapag ayaw ka niya, ayaw talaga. Lahat ng luho niyan nakukuha niya lang sa isang iglap. Oo bakla siya pero mataas ang standard niya sa lalaki. Hindi yan magjojowa kung hindi kasing yaman o gwapo na ideal niya. Kaya nga nagulat ako noong malaman kong trabahador niya yung nakatuluyan niya.

Love is love nga talaga at tulad niya.. Ganun din ako. Magkaiba man ang kwento namin pero iisa lang ang gustong patunguhan ng buhay namin at yun ay ang mahalin kami sa kung ano kami.

Pagkaalis nila ay pumasok na ako sa bahay. Dumiretso ako sa taas para tawagin na si Ivan para sabay na kumain. Aktong bubuksan ko na ang pinto ng marinig kong may kinakausap ito. Kaya sumilip lang ako at pinakinggan siya.

“Mga anak. Alam niyo bang nag-aaral pa kami ng papa niyo? Alam niyo bang.. kung hindi dahil sa papa niyo hindi namin kayo mabubuo? Kaya kapag lumaki na kayo sana mahalin niyo si papa niyo ha. Ituring niyo siya bilang the best papa in the world. Habang ako naman poprotektahan ko kayo. Mahal na mahal ko si Joren mga anak. Mahal na mahal ko siya higit pa sa buhay ko. Pag sinabi ni daddy yun, maniwala kayo ha kase totoo yun”

Hindi ko alam pero nakapasok na pala ako sa loob ng kwarto at nakita ko na lang ang sarili ko na nakayakap sa likod niya.

“Salamat Ivan”

Humarap ito sa akin at pinisil ako sa pisnge.

“Mali ka mahal. Ako dapat ang magpasalamat sayo. Binago mo ako at binago mo ang paniniwala ko sa pamamagitan ng pagmamahal mo. Kaya salamat joren”

“Basta Ivan kung iiwan mo ako, sabihin mo lang ha”

“Bakit mo naman naisip na iiwan kita gayong mas mahal na kita kesa sa buhay ko”

“Ivan naman eh..”

“Joren. Magtiwala ka. Kung meron mang pwedeng mang-iwan sa atin yun ay ang panahon lang… pero yung tayong dalawa? Yung pagmamahal ko sayo? Mukhang malabo na atang mangyari yun” sabay ngiti nito. Kainis naman eh. Nakakainlove yung ngiti ng lalaking ito.

Hinalikan ko naman siya sa pisnge. Bilang reward.

“Sa lips ba wala?” Sabay nguso nito. Wala na akong nagawa kundi halikan siya sa labi. Gusto ko rin naman eh. Pabebe pa ba ako? Hahaha..

“Pwede bang…?” agad ko siyang binatukan.

“Heh! Bahala ka nga diyan” simangot ko dito. Binuhat ko si baby phim.

“Ikaw na magbuhat kay baby perth. Kumain na tayo sa baba” ang naiinis na sabi ko.

Pagbaba ko ay hiniga ko kaagad si baby phim sa crib. Dalawa kase ang crib namin. Isa sa taas at isa sa baba. Nakita ko namang nakasunod si Ivan dala dala si baby perth. Hiniga niya rin ito sa crib katabi ni baby phim. Hindi ko siya pinapansin. Nag-iinis inisan ako hehehe..

“Mahal” tawag nito sa akin.

Inirapan ko lang siya at dumiretso na ako sa kusina para maghain ng pagkain namin.

“Pssst.. Mahal..” pagpapansin nito.

“Mahal sorry na. Joke lang naman po yun eh”

Hindi ko pa rin siya pinapansin.

Bahala siya.

Pagkatapos kong maghain ay naghugas lang ako ng kamay at naupo na sa bangko. Nakatayo lang ito sa isang sulok na parang bata habang malungkot ang mukha.

“Kumain kana” ang walang ganang sabi ko.

Nakanguso naman itong lumapit sa akin at niyakap ako mula sa likod. Ipinatong nito ang baba niya sa balikat ko.

“Ivan bitawan mo nga ako. Kumakain ako eh” inis ko.

“Eee.. Galit ka sa akin eh. Sorry na po”

“Ang bastos mo kase” inis na sabi ko.

“Sorry na nga po” paglalambing nito.

“Ulitin mo pa yun tatamaan ka talaga sa akin” banta ko dito.

“Hindi na po” sabay halik nito sa pisnge ko. “Hindi kana po ba galit sa akin?”

Inirapan ko lang siya sabay tango. Hindi ko matiis eh.

“Talaga? Yes! Hindi na galit ang mahal ko. Yes..” ang masayang masayang sabi nito.

Ako lang ba ang nakakakita ng ganitong side niya? Sa school ang astig at ang tapang niyan pero pag dating sa akin ang kulit at ang lambing niya parang bata.

“Maghugas kana ng kamay mo doon at kumain kana” utos ko dito.

“Opo boss”

Ayon. Pinagsaluhan namin ang niluto ni mama. Para talaga siyang bata. Tingnan mo kung paano kumain. Punong puno ang bibig. Bakit kaya hindi muna niya nguyain yung kanin sa bibig niya bago ito sumubo ulit. Haysss.. Para tuloy akong nagkaroon ng pangatlong anak.

“Magdahan dahan ka nga Ivan para kang mauubusan diyan” saway ko dito.

“Ang sarap kase ng luto ni mama” sabay sulyap nito sa akin. “ Kasing sarap mo.. “

Ewan ko, sa halip na mainis ako namula na lang ako. Alam kong hindi niya yun sinasadya. Siguro hindi niya lang talaga mapigilang sabihin yun dahil sa cute naman talaga ako at masarap hahaha.. Saka asawa ko na naman siya.. Teka. Hindi pa nga pala kami kasal. Ay ewan. Hahaha..

Pagkatapos naming kumain ay siya na ang naghugas ng aming pinagkainan. Habang ako naman ay nasa sala at binabantayan yung dalawang bata. Binuksan ko din yung tv at nanuod ng cartoons. Syempre kahit 16 pa lang ako turning 17 ay isip bata pa rin ako noh. Mas nakakaenjoy kayang panuorin ang mga ganito klasing palabas kahit matanda kana. Ang saya lang.

Pagkatapos ni Ivan maghugas ng pinagkainan ay binuhat na niya si baby perth at naupo ito sa tabi ko. Kalong ko na naman si baby phim.

Siya kase ang nakatoka kay baby perth habang nandito kaming dalawa. Siya ang magpapaligo at maglilinis sa bata habang ako naman kay baby phim.

Pareho naming pinapadede at pinapatulog yung dalawa. Nito kasing hapon gising sila kaya mapapadali para sa amin ang patulugin sila ng gabi.

Paglingon ko kay Ivan ay tuwang tuwa ito habang tinititigan si baby perth.

“Ivan?” tawag ko sa kanya. Nakangiti naman itong tumingin sa akin.

“Po?”

“Nakita ko yung picture mo noong bata ka. Ikaw na ikaw yan”

“Oo nga eh. Parang iisa lang ang pinaghulmahan namin nitong anak ko” ang masayang masayang sabi nito. Yung ningning sa mga mata niya. Nakakatuwa. Ngayon ko lang yun nakita.

Lumapit ito kay baby phim at hinalikan sa noo.

“Ikaw rin naman mahal eh. Kamukhang kamukha mo ang baby girl natin. Girl version mo siya. Sobrang cute”

Ang sarap lang sa pakiramdam na ganito kami noh. Simple pero kontento.

“Ahmmm.. Ivan”

“Yep?”

“May itatanong sana ako”

“Ano yun mahal?” ang sabi niya habang nakatitig pa rin kay baby perth.

“Alam kong maaga pa pero gusto ko sanang itanong na….”

“Sige mahal itanong mo lang” ang sabi nito habang nakatitig kay baby perth. Amaze na amaze talaga siya sa mukha ng anak niya.

“P-paano kung paglaki ni baby perth maging katulad ko siya” napahinto ito. Nawala ang ngiti sa labi at tumingin sa akin.

“Maging bakla?” tumango lang ako at yumuko. Rinig ko ang pagbuntong hininga niya.

“Joren. Noong minahal ba kita pinilit kitang maging babae?”

“H-hindi”

“Noong minahal ba kita nakita mo sa akin na hindi ka sapat?”

“H-hindi”

“Joren hindi na mahalaga sa akin kung anong kasarian meron ang anak natin? Hindi na. Ang mahalaga, mahal ko kayo at sa pagmamahal na yun doon ako na buo… Joren, tandaan mo walang ibang iintindi sa kanila kundi tayong magulang nila. Kaya kung iisipin mong hindi ko sila matatanggap pwes nagkakamali ka dahil sayo lumawak ang pang-unawa ko. May mga bagay talagang ayaw natin pero hanggat hindi mo ito tatanggap di ka magiging masaya. Joren, ang pagtanggap ang magtuturo sayo para maging masaya ka”

Sobrang saya ko. Sobrang laki na talaga ng ipinagbago namin ni Ivan. Oo madami pa kaming pagdadanan sa buhay pero kakayanin namin ito ng magkasama.

Saka Gusto ko ring maging secured ang mga bata sa kagustuhan nila sa buhay. Ayokong danasin nila ang dinadanas ng iba para maging masaya sila sa gusto nila. Yun bang maging malaya at mamili para sa sarili nila.

Ngumiti lang ako kay Ivan. Hindi rin naman nagtagal at nakatulog na nang tuluyan ang mga bata.

“Ivan ihiga na natin sila sa taas” suhestyon ko.

“Mamaya na mahal. Dito muna tayo sa baba. Date muna tayo”

“Di ka pa ba matutulog? May pasok ka pa bukas”

“Eeehh.. Sdali na. Dito muna tayo sa baba please..”

“Hay. Sige na nga” pagpayag ko.

Maingat naming hiniga yung dalawang bata sa crib.

Magkatabi kaming naupo sa sofa.

“Anong gagawin natin?” tanong ko sa kanya.

“Movie date lang tayo”

“Movie date? Eh cartoons kaya yung pinapanuod natin” simangot ko sa kanya. Natawa lang siya.

“Eeee.. Hindi naman natin to pwedeng tawaging cartoons date diba?”

“Seryoso ka Ivan eto talaga ang papanuorin natin?”

“Oo mahal. Nakaka-enjoy kaya sina tom at jerry” hala. Sinumpong na naman siya ng pagkaisip bata niya.

“Baliw hahaha”

Maya maya pa ay naramdaman ko ang paghawak nito sa bewang ko. Paglingon ko dito ay nakatitig lang ito sa tv.

Sus..

“Tsansing ka ah” ang sabi ko.

“Hala. Parang humahawak lang” simangot nito. Natawa ako hahaha..

“Bakit mo ko tinatawanan?”

“Wala… Wala..” hahaha.. Ang cute niya.

“Naiinlove kana naman sakin noh?” pang-aasar nito sa akin. Luh? Inirapan ko nga siya.

“Alam mo Ivan feeling ka”

“Asus. Eh bakit namumula ka? Ayiiee.. Kinikilig talaga siya oh”

“Tumigil ka nga. Hindi kaya” pagpapakipot ko.

“Kung hindi ka kinikilig, eh bakit hindi ka makatingin sa akin ng diretso?”

“Anong hindi. Tititigan lang pala eh” humarap ako dito at aktong tititigan siya sa mata pero… Urgh! Oo na. Di ko kaya. Kinikilig ako.

“Sabi na eh. Halika nga rito” sabay yakap niya sa akin at halik sa noo ko. Ganda ko noh? Hihihi..

Nanuod lang kami ng cartoons habang nakapatong ang ulo niya sa balikat ko. Hindi ko na alam kung ilang oras na kami sa ganoong pwesto basta ang alam ko lang masaya ako at kelangan kong itreasure ang moment na ito.

“Ahmm.. Ivan..” tawag ko dito.

Hindi siya sumasagot.

“Psstt.. Ivan..” tawag kong muli.

Wala pa ring response. Kaya minabuti kong silipin ito. Pagtingin ko ay tulog na pala ang loko. Kaya pala may naririnig akong mahihinang hilik ay sa kanya pala galing yun.

Ginising ko na ito para umakyat na kami sa kwarto. Siniguro ko munang nakalock lahat ng pinto bago kami umakyat sa taas habang kalong kalong ang mga bata.

Pagdating namin sa taas ay mahimbing pa rin ang tulog ng mga bata. Buti naman at para naman makapagpahinga rin ng maayos si Ivan. Kulang kase ang tulog niyan kagabi. Nakakapagpahinga naman ako kapag nandito si mama.

Hinalikan niya muna ako sa labi at nahiga na ito sa kama.

---

Ivan’s POV

Nagising ako ng marinig ko ang pag-iyak ng mga bata. Nakita ko si joren na pinapatahan sila kaya agad akong bumangon para tulungan siya.

“Mahal pagtimpla mo nga sila ng gatas” utos nito agad sa akin. Agad ko naman silang pinagtimpla ng gatas.

Pagkatapos kong magtimpla ay binuhat ko si baby perth at pinadede. Ganun din ang ginawa ni joren kay baby phim. Buti naman at tumahan ang mga ito.

“Anong oras na mahal?” ang tanong ko sa kanya.

“Alas tres palang ng umaga”

Maaga pa pala. Kitang kita ko ang pangangayayat ni joren. Sh*t! Naawa ako sa mahal ko. Nang makatulog si baby perth ay hiniga ko na ito sa crib.

“Mahal ako na kay baby phim matulog kana muna” ang sabi ko sa kanya.

“Ikaw nga ang dapat matulog eh. May pasok ka pa mamaya”

“Ok lang ako mahal. Sige na matulog kana. Ako na diyan”

“Pero…”

Hinalikan ko lang siya sa labi at kinuha si baby phim. Napasimangot lang ito at wala ng nagawa pa. Hahaha..

Inabot din ako ng kalahating oras bago makatulog ang panganay ko. Matapos ko siyang ihiga sa crib ay natulog ulit ako.

Nagising na lang ako ng gisingin ako ni joren. Malelate na daw ako sa school kaya dali dali akong bumangon para maligo.

---

Lunch break namin ngayon at katatapos ko lang tawagan si joren para kamustahin sila. Ok lang daw naman yung mga bata. Tinanong ko rin kung nandun pa si mommy pero sabi nito ay umuwi daw sa amin at may emergency. Kaya tinext ko agad si mama para sabihin ang nangyari. Magpapapunta na lang daw si mama ng pwedeng makasama ni joren sa bahay. Nakahinga naman ako ng maluwag. Buti naman at hanggang alas 3 lang kami ngayon dahil may meeting lahat ng mga teachers namin.

“Pare tara na” ang sabi sa akin ni francis.

“Sige pare iihi lang ako”

“Sige bilisan mo ha. Alam mo naman yung susunod nating teacher terror yun”

“Oo alam ko pare. Ihing ihi lang talaga ako”

Tumango lang ito sa akin kaya dali dali kong tinungo ang cr malapit sa canteen. Papasok na sana ako sa loob ng cr nang bigla nalang akong may nakabanggan. Shet! Bakit ba lagi akong may nababanggang tao? Axit. Napaupo ito sa sahig dahil sa impact. Tigas ko eh.

“Ok ka lang ba?” ang nag-aalalang tanong ko dito.

Pero nanlaki lang ang mata ko ng makita ko kung sino ang taong nakaupo sa sahig. Siya rin yung taong nakabanggaan ko noon.

“Ayos ka lang?”

“A-ayos lang ako salamat” ang nakangiting sabi nito.

“Diba ikaw si Carl?”

“Ah, eh.. Oo.. Pa-paano mo nalaman ang pangalan ko?”

“Ay teka. Nasa akin pala yung I.D mo” ang sabi ko dito. Kinuha ko sa bag yung ID nito at ibinigay sa kanya.

“Salamat”

Bakit ganun. Parang wala lang sa kanya na nanawala ang I.D nito.

“Ah, wala yun. Ok ka lang ba talaga? May masakit ba sayo?” ang pag-uulit ko na lang.

“Oo, ok lang talaga ako. Paano, una na ako” ang nahihiyang sabi nito.

Ang weird niya ha.

Napakamot lang ako sa ulo.

Bakit kaya siya naka-civilian?

Ay ewan.

Beep.. Beep..

Ano ba yan. Ihing ihing na ako sino naman kaya yung nagtext. Pagtingin ko ay message from mommy.

[-

anak, dumiretso ka dito sa bahay after ng klase importante lang-]

Ano na naman kayang problema? Hindi ko na muna siya pinagtuunan ng pansin at umihi na ako.

After nga ng klase ay dumiretso agad ako sa bahay para alamin kung ano iyon. Nagpaalam din ako kay joren na hindi ako makakauwi agad dahil pinapapunta ako ni mommy sa bahay. Um-oo naman ito sa akin.

Pagdating ko sa bahay ay nandoon sina mommy at daddy. Nagmano lang ako sa kanila.

“Buti naman anak at dumating kana”

“Ano po bang problema at kelangan niyo pa ako ipatawag?”

Galit na galit itong tumingin sa taong kalalabas lang ng kwarto.

“Yan. Yang kasing kapatid mo hindi na namin alam ang gagawin diyan sobrang tigas ng ulo. Kung saan saan nakikipag-away hindi na rin pumapasok” ang galit na galit na sabi ni mommy dito. Pagtingin ko sa kanya ay naupo lang ito sa sofa at masama ang tingin sa akin.

“Hayaan niyo siya” ang walang ganang sabi ko.

Napangisi lang ito.

“Tsk!” singhal niya.

“Wag mo kong sinisinghalan diyan. Makakatikim ka sa akin..”

“Edi suntukin mo. Tsk!”

“Hinahamon mo ba ako ha?” singhal ko din dito.

Aktong sasapakin ko siya ng bigla akong pigilan ni mommy.

“Ivan tama na”

“Hayaan niyo kong suntukin yan mommy. Matagal na akong nagtitimpi sa taong yan. Masasapak kotalaga yan”

“Ang tagal naman..” ngiti nito.

“Abat!” aktong sasapakin ko ulit siya nang si daddy na ang nagsalita.

“Magsitigil kayo!” sigaw ni daddy.

Napahinto ako.

“Tumigil ka Ivan… Ikaw din. .. .. .. .. …

Ish

“

---

Joren’s POV

Pagkaalis ni mommy ay tinext niya ako na pupunta daw dito ang tita ko para samahan akong bantayan yung mga bata. Medyo takot pa kase talaga akong mag-alaga ng bata mag-isa kaya kelangan ko talaga ng tulong.

Di rin naman nagtagal at narinig ko ang pagdoorbell sa pinto namin.

Baka nandyan na si tita. Nasa crib naman yung mga bata kaya hindi sila mahuhulog. Dali dali akong bumaba at binuksan ang pinto.

“Hi couz… Long time no see” ang nakangiting sabi nito.

“Carl…?”

Itutuloy…

---

100 votes po para sa next chapter :)

At para naman po sa nacucurious kana Leo at Dustin. Mababasa niyo po si leo sa “Kwento ni Miguel” at Si Dustin naman po sa “The Modern Family”

See you on my next update.

Please help me spread and share my stories.. Salamat :)

SLL 17

Guys I heard na may bago daw pakulo si wattpad. Na pwede na daw magkaroon ng bayad bawat chapter para lang mabasa niyo.

Well, uulitin ko. Hindi ako propesyonal na manunulat. Nagsusulat ako kase gusto ko. Minahal niyo ako at kinainisan dahil sa kwento ko. Kahit hindi ako magaling magsulat ay minahal niyo pa rin ako at ang kwento ko. kaya mananatili pa rin po siyang libre.

Basta support niyo lang po ako at i-VOTE ang mga kwento ko. Masaya na po ako doon. Kahit pag vote na lang po. Ok po ba yun? Hehehe…

Medyo sabaw lang itong update ko ngayon pagtyagaan niyo na ha… Enjoy reading.

---

I

van’s P

OV

Gigil na gigil ako habang bumabyahe pauwi ng bahay. Hindi ako makapaniwala na pati ako ay idadamay niya sa kamiserablehan ng kanyang buhay. Anong pake ko sa kanya kung hindi na siya pumapasok, kung mas gugustuhin pa niyang makipagbugbugan kesa ang mag-aral.

Tsk!

Hindi niya ako tularan. Matino, seryoso at loyal. Tsk! Tsk! Tsk talaga!

Para nga pala sa inyong kaalaman. Kapatid ko si Ish. Oo magkapatid kami sa batas at sa mata ng mga magulang namin pero sa totoong kwento pinsan ko lang siya. Anak siya ng kapatid ni mama at wala namang problema doon.

Sabay kaming ipinagbubuntis nila mama at tita noon. Siguro ay matanda lang ako ng ilang buwan sa kanya pero sa kasamaang palad ay namatay si tita dahil sa pagle-labor nito. Kinupkop namin siya at itinuring na tunay na pamilya. Itinuring ko siyang kapatid. Hindi bilang pinsan kundi totoong kapatid talaga. Lahat ng meron ako meron din siya.

Walang nagbago sa amin noong tumuntong kami ng elementarya. Ako ang tagapagtanggol niya. Ako ang kuya niya pero simula ng malaman niyang ampon siya. Doon nagsimula ang pagbabago ng ugali niya. Doon lumayo ang loob nito sa amin. Hindi sa ayaw naming malaman niya ang katotohanan ha, hindi pa lang kami handang sabihin noong mga panahong yun.

Wala namang nagkulang. Lahat ng pwedeng ibigay ng isang magulang sa kanilang mga anak ay naibibigay nila mommy at daddy. Oo masakit malaman ang katotohanan at wala ako sa sitwasyon niya para sabihing ok lang yan, lilipas din yan pero minsan kelangan mo din itong itago hindi dahil nagsinungalin ka, kundi dahil wala ka pang lakas ng loob para sa sitwasyong hindi ka pa handa.

Hindi lahat ng tao ay mayroong lakas ng loob at hindi lahat ng may kakayahang umintindi ay talagang maiintindihan. Magkakaiba ang mga tao at hindi lahat ay pare-pareho ang pagtanggap nito. Hindi sa minamaliit namin ang kakayahan ni Ish pero sabi nga nila. Dadating ang panahon na malalaman niya ang katotohanan at yun ay ang panahong hindi pa handa ang lahat.

Naging mabuting magulang naman sina mommy at daddy sa kanya. Naging totoo akong kapatid sa kanya pero dahil nga sa nalaman niya, nagbago ang lahat. Hindi lang sa kanya kundi para sa aming lahat.

Hindi na niya ako pinapansin, madalas na kaming mag-away. Lagi na rin kaming pinapagalitan nila mommy especially ni daddy.

Doon nabuo ang takot ko kay daddy. Hindi lang palo ang natatanggap namin, kundi higit pa. Habang tumatagal yung pagiging magkapatid namin ay nawawala na. Lagi na siyang tama sa mata ng mga magulang ko. Lagi siya ang kinakampihan nila mommy at daddy tuwing mag-aaway kami dahil mag-isa na lang daw ito kaya dapat bilang kuya ay ako na ang umintindi. Di ko alam kung sumisipsip siya o ano. Simula noon, ako naman ang lumayo ang loob sa mga magulang ko, na naging dahilan ng pagrerebelde ko.

Kung hindi dahil kay Joren. Yung lalaking tulad ko noon ay isa paring gago at walang patutunguhan sa buhay ngayon. Manloloko at mang-iiwanan pa rin ng babae hanggang ngayon. Kung hindi dahil kay joren baka hindi ko na nasilayan ang ganda ng buhay ko ngayon. Ang buhay kung paano magmahal ng totoo at tunay.

Hay.. Tingnan niyo na. Pangalan pa lang niya nawawala na ang inis ko. Pangalan pa lang niya, napapangiti na ako. Pangalan pa lang niya kinikilig na ako. Kayo kinikilig din ba? Sabi ko naman sa inyo gwapo ako. Hahaha..

Alam ko naman ang dahilan ng pagrerebelde ni Ish eh. Yun ay dahil kay joren. Pasenya siya. Hindi niya kayang talunin ang isang tulad ko.

Si Ish siya, si Ivan ako. Ang mahal ni Joren ay si Ivan at hindi si Ish. Wag siya magfeeling dahil mahal na mahal ako ng taong yun. Hahaha.. Assuming siya masyado. Aixt! Gwapo ko talaga. Mamaya mahahalikan ko yung mahal ko na yun. Yung ano, yung torrid ba. Pustahan tayo maka-iscore ako dun Hahaha.. Ano ba yung naiisip ko. Daan nga muna ako sa fast food chain. Ibibili ko lang siya ng spaghetti at burger.

Hay.. Bakit ba ako namumula?

---

Joren’s POV

Matapos ko ngang marinig ang pagtunog ng doorbell ay agad akong bumaba para pagbuksan ito ng pinto. Labis ang pagkagulat ko ng makita ko ang isang taong matagal ko ng hindi nakikita.

“Hi couz… Long time no see” ang nakangiting sabi nito.

“C-carl…?”

“Ako nga insan? Ahmm.. Pwede bang sa loob na lang tayo magkamustahan?” ang nakangiti pa ring sabi nito. Napatango lang ako sa kanya.

Pagkapasok nito sa loob ay sinara ko lang ang pinto.

“Infairness insan ah. Ang ganda naman ng bahay mo.. I mean niyo”

“Si tita kasama mo?” ang tanong ko dito. Huminto ito sa pag-usisa.

“Ayaw mo bang nandito ako?” humarap ito sa akin ng nakangiti.

“H-hindi naman sa ganun. Akala ko lang kase si tita yung pupunta dito” pagdadahilan ko.

“Well, sabagay. Ang tagal na rin nating hindi nagkita kaya malabong mamiss mo ako” hindi ako nakaimik. Tahimik lang ako habang nakatingin sa kanya.

“Ah, eh.. Gusto mo ba ng meryenda?” alok ko.

“No need na couz.. Dinalaw lang talaga kita dito. I heard na totoo pala yung nabalitaan ko about sa kalagayan mo. Infairness ha. Biruin mo yun pwede pa lang magkaanak ang isang lalaki. Ang swerte swerte mo talaga insan. Lahat ng swerte napupunta sayo” nanatili pa rin akong tahimik.

“Oh, bakit ang tahimik mo ata? May nasabi ba akong mali?”

“W-wala” iling ko dito.

Wala na naman nagsalita sa amin. Binalot na naman kami ng katahimikan.

“Uy, asan nga pala yung mga pamangkin ko? Gusto ko silang makita”

“Nandoon sila sa taas. Tara” ang sabi ko sa kanya.

Nauna akong umakyat sa hagdan. Nakasunod lang ito sa akin. Walang usap-usap, basta ang tahimik. Hindi ko alam pero sobrang awkward talaga. Pagkarating namin sa kwarto ay nakita nito yung dalawang bata na nakahiga sa crib.

“Naks! Ang ku-cute naman ng mga pamangkin ko. Kamukhang kamukha mo yung babae” ngumiti lang ako sa kanya. “Pero infainess ha, hindi magpapatalo yung anak yung lalaki. Actually, kahawig siya ni Ivan”

Sabay ngiti nito ng makabuluhan sa akin.

“Ooppss.. Sorry couz.. Nakalimutan ko nga palang inagaw mo siya sa akin” sabay ngisi nito.

“Carl wala akong inaagaw sayo”

“Really?”

“W-wala naman talaga”

“Sabagay, ano nga naman yung sirain mo yung pagiging magpinsan natin para lang sa isang lalaki diba? Ay oonga pala. Naexpelled lang naman ako noong elementary dahil sayo. Natatandaan mo pa ba?” hindi ako nakaimik.

“Carl sorry” paghingi ko ng paumanhin dito. “Hindi ko naman sinasadya kung bakit ka natanggal sa school natin”

“Oo nga naman. Dahil sa sobrang pagmamahal mo sa crush ko na naging crush mo din. Siniraan mo ako para lang masolo si Ivan. Ang galing mo couz, nagtagumpay ka. See.. Nagkaanak pa nga kayo diba? What a miracle!!” nakayuko lang ako sa kahihiyan. Nahihiya ako sa sarili ko at sa mga nagawa ko sa kanya noon para lang mapasaakin si Ivan.

“Carl, S-sorry…”

“Wala na yun couz ano ka ba” ang natatawang sabi nito. “Hello, almost 5, 6, 7 years? Ilang taon na ba ang nakalipas? Grade 11 na tayo pareho. Ang tagal na nun. Ang tanong.. Magtatagal ba kayo?”

“Carl..” sabay tingin ko dito.

“What? I’m just.. You know.. Alam mo naman kapag bakla diba? Kahit bigyan mo sila ng totoong anak hindi pa rin nito mababago ang katotohanang bakla tayo”

“Bakit mo sinasabi ang mga bagay na yan?” kalmadong sabi ko pero sa loob loob ko kanina pa ako naiinis sa kanya.

“Sinasabi ko lang ang katotohanan joren. Wag kang umasa. Lalaki si Ivan at lahat ng tukso kaya niyang sunggaban”

“Hindi ganyan si Ivan”

“We’ll never know .. Masyado ka naman atang nagpapaniwala sa mga pinapakita niya” sarkastikong sabi nito.

“Loyal si Ivan. Wag mo siyang igaya sa mga lalaking nakilala mo” inis na sabi ko dito. Natawa lang siya.

“Naniniwala ka pa bang may loyal sa panahon ngayon? Eh bumukaka ka lang sa harap niyan tiyak na may ipapasok yan. Lalo na siguro kung babae.. Diba una siyang nasarapan sa mga babae kaya alam mo na kung saan siya babalik.. Oppss.. Sarrey.. Nagpapakatotoo lang” halos mamula na ako sa galit at inis sa kanya.

“Ano bang kelangan mo sakin ha?” di ko na naitago ang inis ko.

“Binibisita ang mga pamangkin ko. Grabe ka naman couz.. Nakuha mo na nga si Ivan pati ba naman yung mga pamangkin ko ipagdadamot mo pa. Bad yan” tiningnan ko lang siya ng masama. Sobrang sama.

“Carl kung galit ka sakin. Sa akin mo lang ibunton lahat”

“Grabe ka naman pala mag-isip sa akin couz.. Feeling ko tuloy hindi ako welcome dito”

“Carl ayokong awayin ka dahil pinsan kita”

“Bakit? Sino bang nakikipag-away? Tingnan mo nga ako. Relax na relax lang. Kalmado.. Masyado ka atang angry birds diyan..”

Napabuntong hininga lang ako.

Kinalma ang sarili ko.

Habang nakatayo kaming pareho ay narinig ko ang pagbusina ng sasakyan ni Ivan. Ganyan siya kapag dumadating ito. Napatingin lang ako kay carl.

“Dont worry couz.. Wala akong gagawing masama. Masyado ka naman atang posessive hahaha..” ang nakangising sabi nito.

Mayamaya ay bigla nalang sumigaw si Ivan mula sa baba.

“Mahal nandito na ako. Asan ka?” ang sigaw nito.

Tumingin muna ako kay carl saka sinagot siya.

“Nandito kami sa kwarto mahal”

“Sige akyat ako diyan” rinig kong sabi ni Ivan.

Nakatingin lang ako kay Carl na busy sa pakikipaglaro sa mga anak ko. Hindi ko alam kung anong plano niya. Bata pa kami noon at kahit ako hindi ko alam na nasaktan ko na pala siya ng todo. Ang alam ko lang talaga ay mahal na mahal ko si Ivan. Yun lang.

Siguro nga nabulag ako ng pagmamahal ko. Gusto ko sanang humingi ng tawad sa kanya noon pero umalis na pala sila. Lumipat sila ni tita ng bahay at nagpakalayo-layo. Tinawagan ko siya para humingi ng tawad pero ayaw na niya akong makausap. Halos siya na ang naging kapatid ko, siya na ang best friend ko pero dahil sa katangahan ko sinira ko ito.

Haaayyy..

Naramdaman ko na lang na may yumakap mula sa likod ko. Hinalikan niya ako sa pisnge saka ito bumulong.

“Gutom kana ba mahal? Binilhan kita ng paborito mong spaghetti at fried chicken. Nandun sa baba. Tara kain na tayo? Miss na miss na kita” ang malambing na sabi nito. Napangiti lang ako.

“Bihis ka po muna saka tayo kumain. Ok ba yun?”

“Aww….. Ang sweet naman” napatingin kami ni Ivan sa nagsalita. Si carl.

“Teka!” ang nakakunot na sabi ni Ivan. “Diba ikaw yung Carl na nakaiwan ng I.d sa school namin? Anong ginagawa mo dito?” ngumiti lang si Carl saka tumingin sa akin. Parang may gusto siyang ipahiwatig.

“Ah, eh.. Ivan si Carl nga pala pinsan ko” ang pagpapakilala ko dito. “Carl si Ivan.. A-asawa ko” pagkasabi ko nun ay ngumiti lang ng malaki si carl. Yung ngiting alam mong peke.

“Ako nga yun. Nice to meet you Ivan” lumapit si Carl kay Ivan at nakipagkamay. Nakatitig din ito sa asawa ko. “Grabe. Ang gwapo mo pala talaga noh lalo na sa malapitan” napangiti lang si Ivan.

Hindi pa rin nito binibitawan ang kamay ng asawa ko kaya ako na ang nagtanggal.

Napangisi lang si carl.

“Hindi ko alam na magpinsan kayo. Iba kase yung apelyido mo sa I.D mo” ang nagtatakang sabi ni Ivan.

“Ay oo. Pang gitna ko kase yung Castillo. Pero sobrang close namin ni joren. Kami yung magpinsan na mag bestfriend pa. Hindi ba niya ako nakukwento sayo?”

“Hindi eh”

“Sabagay. Matagal na rin kase kaming hindi nakatira dito but dont worry dito na ulit kami titira sa bayang ito kaya mas marami na kaming time ni insan. Diba joren?” sabay ngiti nito sa akin.

Tahimik lang kaming dalawa ni Ivan. Ako na parang nananaginip at siya na parang nagtataka. Halos ilang minuto din yun.

“Ooppss.. Anong oras na ba? Gusto ko pa sanang magtagal dito kaya lang nagtext na sa akin sila mommy at daddy eh. Nice to meet you ulit Ivan ah, pero kelangan ko na talagang umuwi”

“Baka gusto mo munang kumain dito. May binili akong pagkain sa baba” alok ni Ivan kay carl.. Ngumiti lang si Carl at tiningnan ako. Alam kong sinusubok niya ako.

“Sorry talaga Ivan ah. Gusto ko man pero emergency kase pero wag kang mag-alala, hindi pa naman ito ang huli nating pagkikita, right couz?”

“Ah, eh.. O-oo naman. Dumalaw ka lang dito anytime” ang plastik na sabi ko.

“Sige na. Hindi ko na kayo aabalahin pa. Aalis na ako” humalik lang ito sa mga anak ko at naglakad na palabas ng kwarto. Noong malapit na siya sa pwesto namin ay sinandya niyang magpating hulog para sadyain siyang masalo ni Ivan. Nasalo naman siya ng asawa ko. Oo. Asawa! Asawa ko na siya period.

“Ok ka lang? Napaka-clumsy mo talaga” ang sabi ni Ivan dito. As if totoong clumsy siya.

Huminga lang ako ng malalim at kinalma ang sarili ko. Ang arte niya.

“O-ok lang ako Ivan. Salamat. Buti na lang at nandyan ka kundi nahulog na naman ako sa sahig. Ang swerte talaga ng pinsan ko sayo. Manly na, gentleman pa” umismid lang ako ng palihim.

Tsk. Pabebe.

“Couz.. Aalis na talaga ako. Yung sinabi ko sayo ha. Always remember. We will never know..” sabay alis nito.

Nagatatakang tumingin lang sa akin si Ivan.

“Ano yun mahal?”

“Ah yun? Wala yun” ang sabi ko.

“Ok ka lang ba? Bakit nakasimangot ka diyan?”

“Wala nga!” inis na sabi ko dito. Napabuntong hininga lang ito at lumapit sa akin. Hinalikan niya ako sa pisnge.

“Kung ano man yan kalimutan mo na ha. Nandito naman ako. Alam ko namang crush na crush mo ako” hala? Anong connect?

“Assuming ka Ivan alam mo ba yun?” simangot ko dito. Natawa lang siya.

“Ang sungit pala ng mahal ko. Kaya mahal na mahal kita eh” sabay pacute nito sa akin.

“Asus.. Wag ka ngang mag pacute diyan. Hindi ka naman cute eh” nakangusong sabi ko.

“Ikaw kase eh… Nagagawa ko yung mga bagay na hindi ko naman usually ginagawa” hinawakan nito ang pisnge ko at pinisil pisil. “Gusto kita halikan joren”

“Ayaw..” ang parang batang sabi ko.

“Bakit? Asawa na naman kita ah”

“Hoy mister solomon. Hindi pa tayo kasal”

“Parang kanina lang kung makapagtanggol ka sa pinsan mo pinagdidiinan mo pa ngang asawa mo ako eh”

“Kanina yun pero hindi na ngayon”

“Ano ba yan. Tandaan mo ito joren pag pinakasalan kita akin na yang labi mo. Akin yan lahat ha” simangot din nito. Halatang halata ang dissapoinment hahaha..

“Ayaw pa rin. Mauubos ang labi ko sayo” para siyang natalo sa lotto hahaha.. nagpipigil lang talaga ako ng tawa.

“Isang kiss lang mahal please..” pagmamakaawa nito sa akin. Hindi ko na napigil ang tawa. Tawa ako ng tawa. Natatakang nakatingin ito sa akin hahaha..

“Anong nakakatawa?” simangot nito.

“Wala.. Wala.. Hahaha.. Magbihis kana”

“Opo” ang nakangusong sabi nito at naglakad na siya papunta sa cabinet.

Ang sarap pa lang asarin ng taong mahal mo noh? Ang cute lang hahaha..

“Ivan”

“Po?” hindi siya lumilingon sa akin.

“Ivan..” tawag kong muli.

“Po?” nakatalikod pa rin siya hahaha..

“Humarap ka kaya dito”

“Ayaw”

“Humarap ka kase..”

“Ayaw nga” hahaha.. Napikon ata.

“Humarap kana isa..”

“Ayaw..” humakbang ako papalapit sa kanya.

“Dalawa..” pagbilang ko.

“Ayaw..” humakbang ako ulit.

“Tatlo..”

“Ayaw pa rin”

Hay! Hinawakan ko siya sa balikat at hinarap sa akin. Agad ko siyang hinalikan sa labi. Hindi lang basta halik. Halik na puno ng pagmamahal.

“I love you Ivan” sabay ngiti ko.

“I love you din po Joren ko” at mapusok niya akong hinalikan sa labi. Hindi na ako pumalag at hinayaan siyang halikan ako hanggat gusto niya.

Ang sarap lang sa pakiramdam na kahit alam niyang ayaw ko hindi niya ako pinipilit. Nirerespeto niya ang mga desisyon ko. Ang laki na talaga ng pinagbago niya mula ng maging kami. Alam kong mayabang at maangas pa rin siya pero yun siya talaga eh.

Siniko ko siya sa sikmura ng maramdaman kong hinahawakan na niya ang pwetan ko.

“Ivan isa”

“Ehhh… Mahal naman eh..” simangot nito.

“Yang ka anuhan mo ha. Tigil tigilan mo”

“Eh.. Isa lang naman eh”

“Isa? Baka gusto mong maisahan kita diyan!” inis na sabi ko. Natawa lang siya.

“Sorry na.. Nagalit kase si junjun ko eh” halos mamula ako sa sinabi niya. Kinurot ko nga siya sa tagiliran.

“Awww.. Mahal naman eh” daing nito.

“Eh wag ka kasing ano diyan” ang namumulang sabi ko.

“Jinojoke lang lang naman kita pero talaga namang matigas na si junjun ko”

“Che! Magbihis ka na nga” utos ko dito. Hindi ko na rin ata mababago ang pagiging malibog niya pero yung respeto niya. Ang sarap lang sa feeling.

“Opo magbibihis na ako” ang sabi nito.

Humirit pa ito ng isang kiss at Naglakad na papuntang cabinet. Napangiti lang ako sa kakulitan niya.

Wag kang mag-aalala Ivan. Ibibigay ko ang gusto mo antayin mo lang na gumaling ako.

---

Matapos nitong magbihis ay nakipaglaro muna siya sa dalawang bata. Yung ganitong senaryo lang. Ito yung senaryong ayaw mong matapos.

Nakakatuwa silang tingnan. Yung Ivan na maangas, mayabang at walang respeto. Nakangiti at nakikipaglaro sa mga anak niya.

Tumingin ito sa akin saka kumindat.

Hindi ko maiwasang hindi kiligin sa kanya.

Binuhat nito si baby Phim at ibinigay sa akin. Siya naman ang nagbuhat kay baby perth.

“Tara mahal. Hindi pwedeng walang time sina papa at daddy sa mga makukulit niyang anak” ang sabi nito.

“Oo nga. Mana sa daddy nilang makulit” pang-aasar ko pa hahaha..

“Hindi naman ako makulit ah” simangot nito.

“Hindi daw.. Para nga akong nagkaroon ng tatlo anak eh”

“Ok lang yun. Love mo naman kami diba?”

“Oo naman” ang sabi ko. Ngumiti lang siya at tinawag ako.

“Joren..”

“Po?”

“Love din po kita” sabay pacute nito. Hala? Inirapan ko lang siya.

“Che. Kumain na nga tayo” at naglakad na ako palabas ng kwarto. Nakasunod lang ito sa akin.

“Mga anak, tingnan niyo si papa niyo. Kinikilig na naman kay daddy. Hindi na naman yan makakatulog mamaya”

“Alam mo Ivan feeling ka talaga. Mamaya maniwala yang mga anak mo” simangot ko.

“Asus.. Wag mo ng pigilan ang pusong nagmamahal” panunukso pa nito.

“Heh! Dami mo hahaha..”

Hiniga ko si baby phim sa crib ganun din si baby perth.

“Joren.. Psstt”

“Ano?” nagpapapansin na naman po siya.

“Mahal niya ako.. AYiiee.. Mahal ako ni joren.. AYiieee”

“Tumigil ka nga. Nababaliw kana naman Ivan ha”

“Ikaw eh. Binaliw mo ang puso kong sawi”

“Sawi? Anong pinagsasabi mo na naman. Hay naku. Iba talaga ang tama ng walang tulog hahaha..” ang natatawang sabi ko.

Pinaghain niya ako ng pagkain at naupo ito sa tabi ko.

“Joren..” ang seryosong sabi nito.

“Po?”

“Ako lang naman ang mahal mo diba?”

Napakunot lang ako ng noo. Kanina ang kulit niya ngayon ang seryoso na.

“Ano bang tanong yan. Matapos kong magpakabaliw sayo ng mahabang taon, itatapon ko lang yun? Oo naman. Ikaw lang ang mahal ko bakit?”

“Wala lang. Natanong ko lang” sinubuan niya ako ng spaghetti. “Si Ish ba mahal mo pa ba?”

Halos mabilaukan ako sa tanong niya. Kumuha siya agad ng tubig at pinainom sa akin.

“Ha? Ano?”

“Wala lang. Naisip ko lang itanong” curious na sabi niya. Habang hinihimas ang likod ko.

Huminga lang ako ng malalim matapos kong uminom ang tubig.

Napangiti ako sa naisip ko.

“Si Ish? Ahhmmm..” ang kunwaring nag-iisip na sabi ko habang nagpipigil ng tawa.

“Mahal naman eh..” simangot nito.

“Hahaha… Joke lang. Syempre hindi noh. Hindi ko naman talaga siya minahal eh”

“Talaga?”

“Oo nga. Bakit ba?”

“Basta akin ka lang ha. Subukan mong lumandi sa iba isusumbong kita kana mama at papa”

“Hay naku Ivan. Baka nga ikaw pa ang lumandi diyan sa iba eh”

“Ako? Bakit ko naman gagawin ang isang bagay na alam kong masasaktan ka. I love you, you love me. We’re a happy family. With a great big hug And a kiss from me to you,

Won’t you say you love me too? “ kanta nito. Natawa lang ako

“Baliw..”

“ Oo.

Sayo

.. “

Itutuloy….

---

Alam kong Korni. Sorry na.

100 votes po para sa next chapter.

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

SLL 18

Ivan’s POV

Nakatitig lang ako kay joren habang natutulog ito. Hindi ko maiwasang mapangiti habang tinititigan siya. Sobrang cute at ang amo ng mukha niya. I can’t believe na ang isang taong tulad niya ang mamahalin ko ng ganito. Hindi lang basta mahal ko… Sobra…. Sobra ko siyang mahal.

Tinitigan ko ang makinis nitong mukha, ang mahaba nitong pilik mata, ang katamtaman nitong ilong at ang mapupula niyang labi. Hay! Ano kayang lasa nun? Hahaha.. Putek. Nahalikan ko na yan eh sobrang sarap.

Matikman nga ulit.

Dahan dahan kong nilapit ang mukha ko sa kanya at dinampi ang labi ko.

Sht! Fck sh*t! Guys, ang sarap pa rin. Walang nagbago. Nilapit ko ulit ang labi ko at hinalikan siya. Taste like heaven. Ang lambot, para siyang marshmallow.

Nilapit ko ulit ang labi ko at hinalikan siya. Kainis. Nabibitin ako. Ilalapit ko na sana ulit ang labi ko ng bigla niya itong takpan. Napasimangot lang ako.

“Ivan naman eh.. Natutulog pa ako oh..” hahaha.. Ang cute niya.

“Kiss lang naman yun eh. Bawal na ba?” ang parang batang sabi ko.

“Kiss ka diyan. Halos kainin mo nanga ang labi ko eh” ang nakangusong sabi nito. Hinawakan ko lang ang pisnge niya at pinisil ito.

“Sorry na” ang malambing na sabi ko. Saka ako nagpacute sa kanya hahaha.. Korni ko putek.

Ang weird ko na talaga simula ng maging kami. Hindi ko ugali magpacute, brusko ako pero dahil talaga sa kanya. Nabago ko ang personalidad ko. Hindi ako kundi ang buong sarili ko mismo.

Ganun pa rin naman ako sa iba pero kay joren lang talaga ako naiiba. Ang sarap magpapogi sa kanya. Gusto ko ako lang ang gwapo sa mga mata niya at kung hindi man, gusto ko ako lang ang titibukin ng puso niya. F*ck! Oo na. Ang korni ko na pero ganito pala ang kinikilig hahaha..

“Ivan para kang sira diyan. Bakit ka nginingiti ngiti ha?” habang binibigyan ako ng weird na tingin.

“Hindi ba obvious kung gaano ka kaganda sa umaga?” napakunot lang siya ng noo.

Syempre pakikiligin ko na naman siya.

“Ganda ka diyan. Hindi po ako babae noh” simangot nito.

“Bakit? Kelangan ba sa babae lang yung word na maganda? Ang ganda kaya.. Ang ganda ng nangyari sa buhay ko ng dahil sayo…. Joren ko” umiwas lang ito ng tingin at umirap sa akin.

“Che! Ang korni mo”

“Eh, bakit ka namumula diyan? Yiieee.. Kinikilig ka noh?”

“Hala? Hindi kaya” ang nakaiwas na tingin nito. Sarap sa feelings.

“Eh, kung hindi ka kinikilig eh bakit hindi mo ko titigan at halikan sa labi?” ayun! Binatukan lang naman ako.

“Puro ka kalokohan. Maligo ka na nga at pumasok” inis na sabi nito hahaha.. Sayang akala ko makakapoints ako.

“Saturday po ngayon mahal”

“Talaga?”

“Opo”

“Eh bakit ang aga mong gumising?”

“Ehh kase po…. Yung dalawang bata nagising, namiss ata si daddy kaya hindi na kita ginising pa. Alam kong pagod ang mahal ko” ang sabi ko. Napangiti lang siya at hinalikan ako sa pisnge.

“Salamat Ivan ha kase tinanggap mo kami ng mga anak mo”

“Oo naman. Galing sa atin yan eh. Pagmamahal ko ang bumuo diyan. Hindi ko man narealize noong una pero hindi pa huli ang lahat para sabihing mahal kita” sabay titig dito, tinulak niya naan ng mahina ang muka ko.

“Wag mo nga akong titigan”

“Eh kung halikan kita ngayon?”

“Ayaw..” nakanguso niyang sabi.

“Bakit naman?”

“Ehhh… di pa ko nagtotoothbrush eh”

“And?” ang nakangising sabi ko. Akala mo ha.

“Ayaw pa rin”

“Hindi naman mabaho hininga mo ah. Nalasahan ko na yan kanina diba?”

“Ayaw pa rin..” ang parang batang sabi nito.

“Joren naman eh.. Kiss lang naman eh” pagmamaktol ko. Natawa siya.

“Ikaw Ivan ha porket tulog yung dalawang bata dumadamoves ka sa akin” simangot nito.

“Eh asawa naman na kita diba?”

“Not now, boyfriend pa lang kita noh”

“Eh akin kana naman eh?”

“Oo. Sayo na ako”

“Ok pakiss na” aktong lalapit ako para halikan siya ng takpan nito ang kanyang labi. Narinig ko din ang pagpigil niya ng tawa. Napasimangot lang ako.

“Joren naman eh. Pakiss na kase”

“Ayaw ko nga bleh…. hahaha” saka ito dumila sa akin.

Habang tumatawa siya ay hindi ko maiwasang mapangiti habang tinititigan ito. Ang sarap niyang pagmasdan. Yung lungkot na idinulot ko sa kanya noon, napalitan na ng saya ngayon.

“Ah, ganun. Ayaw pala ha” at kiniliti ko siya ng kiniliti.

“Aaaaahh.. Ivan nakikiliti ako bwahahahah..” mas lalo ko pa siyang kiniliti. Ang saya. Para kaming mga bata. Mas lalo ko siyang minamahal ngayon. Mas lalo ko siyang poprotektahan ngayon.

“Waaaahhh.. Ivan ayoko na.. Please.. Hahaha..” ang tawa niya. Parang music sa tenga ang naririnig ko. Dumagan ako sa ibabaw nito at hinawakan ito sa tigkabilang pisnge.

“Joren can i kiss you?” may mahinanong sabi habang sinasabi ko.

Ang light brown pala ng kanyang mga mata. Nahihiya na tuloy akong makitang lumuha yun.

Dahan dahan lang itong tumango. Lumapit na ako sa kanya at ipinikit ang aking mga mata. Putek. Nahalikan ko na siya kanina eh pero bakit ang bilis pa rin ng tibok ng puso ko? Ganito ko ba talaga siya sobrang kamahal?

Nang maglapat ang aming mga labi ay hindi ko maipaliwanag ang sayang naramdaman ko tuwing hahalikan ko siya. Feeling ko tuloy ako ang pinakamaswerteng tao sa buong mundo. Alam kong hindi sila sasang-ayon sa akin dahil pareho kaming lalaki pero kapag mahal mo, babaguhin nito ang mundong akala mo mali.

Humiwalay ako at tinitigan siya. Nakapikit pa rin ito habang may munting luhang tumulo sa kanyang mga mata. Hindi ko maiwasang maiyak din habang pinupunasan ang kanyang luha.

“Mahal ok ka lang?” ang tanong ko sa kanya. Minulat nito ang kanyang mata at tumitig sa akin.

“Ivan ang sarap pala noh kapag mahal ka ng taong mahal mo. Ang tingin lang kase sa amin ng marami, pampalipas oras. Hindi pwedeng seryosohin. Salot, demonyo, makasalanan at kung anu-ano pa. Masaya lang ako kase kahit ang hirap mong paibigin minahal mo pa rin ako. Wag mo kong ipagpapalit ha. Wag mo kong sukuan. Ivan” huminga lang ako ng malalim at tumango sa kanya.

“Bakit mo naman naisip na ipagpapalit kita?”

“Kase bakla lang ako”

“Joren hindi ka bakla lang. Oo sige na bakla ka kung bakla ka, pero ikaw yung baklang handa kong ipagtanggol sa lahat. Wag kang bumase sa sasabihin ng iba. Tandaan mo hindi ka sila. Ang makikita lang nila sayo ay ang kamalian mo, ang kasarian mo, ang kahinaan mo pero yung kahinaan nila? Ibabato ng ibabato nila sa iba para itago ito. Joren ganun sila kaduwag, kanun sila kahina” sinubsob ko ang mukha ko sa dibdib niya.

“Kaya kung mas may lalaki sa ating dalawa ikaw yun joren. Ipinaglaban mo ang pagmamahal mo sa akin, ipinaglaban mo ang mga anak natin. Joren pinatunayan mo sa akin ang tapang mo at ang paninindigan mo. Ako? Matapang lang ako sa away at basag ulo pero ang totoo ang duwag duwag ko. Ang duwag ko pagdating sayo. Oo, Ikaw ang lakas ko pero ikaw din ang kahinaan ko. Kaya tandaan mo. Walang ibang magpapaiyak sa akin kundi ikaw at ikaw lang. Tandaan mo yan mahal ko” ang malambing na sabi ko dito habang nagpupunas ng luha.

Nakangiti lang ito habang may tumutulo pa ring luha sa kanyang mga mata.

“Wag ka nga umiyak diyan. Ang cute cute mo umiiyak ka” ang natatawang sabi ko dito.

“Ikaw kase eh, pinapaiyak mo ako” maktol nito.

“Gutom kana ba?”

“Medyo”

“Tara sa baba. Ipagluluto kita” ang sabi ko.

“Eeehh.. Di ka naman masarap magluto eh” simangot niya hahaha.

“Mahal naman eh. Nag-eeffort na nga ako eh. Ayaw mo ba nun? Hahaha..” natawa lang siya.

“Eh hindi naman talaga masarap eh”

“Eh paano kung masarap na. Kung gusto mo ako na lang ulamin mo hihihi” sabay ngisi ko dito. Ayun, for the second time may batok na naman po ako.

“Hay naku! Bumaba na nga tayo ang dami mong alam” simangot nito hahaha..

“After nating magbreakfast igala natin yung mga bata sa park ha para naman mainitan sila ng araw. Maaga pa naman” suhestyon ko.

“Pwede na ba silang ilabas?”

“Tinanong ko kay mommy pwede naman na daw kaya lang konting oras lang saka dapat daw may dala tayong payong incase na umulan”

“Eh paano yun hindi ko naman sila kayang kalunging dalawa. Diba magdadrive ka?”

“Oo nga noh. Pano kaya kung isama natin yung pinsan mong si Carl?”

“No!” pigil agad nito. Nagtataka naman akong tumingin sa kanya.

“Ah, eh, i mean… Baka kase busy yung pinsan ko. Ayoko naman siyang abalahin pa”

“Ganun ba? Sayang naman mahal. Time na natin to para lumabas tayong dalawa kasama yung mga anak natin” ang sabi ko.

“Tawagan ko na lang si mama para samahan tayo” suhestyon nito.

“Hindi ba nakakahiya kay mama?” tanong ko naman.

“Hindi yun. Si mama pa” ang nakangiting sabi nito. Napangiti na rin ako.

Paglingon ko doon sa dalawang bata ay mahimbing pa rin silang natutulog. Hay! Ang sarap talaga nilang pagmasdan. Sobrang amo ng mukha at ang kucute parang ang asawa ko. Nilapitan ko sila at hinalikan pareho sa noo.

Si joren naman ay kinuha ang cellphone at tinawagan si mama hindi pa man tumatagal ay siya namang pagdoorbell sa pintuan namin.

“Mahal bubuksan ko lang ha. Ikaw na ang magbantay sa dalawang bata” ang sabi ni joren sa akin. Tumango lang ako sa kanya at nagpatuloy sa pagtitig sa mga anak ko.

Ewan. Bakit uso ang kilig ngayon hahaha.. Hindi ako mapaniwala na galing sa amin ni joren ang mga batang ito. Sobrang sarap sa pakiramdam.

Gusto ko paglaki nila maging katulad nila si joren. Matiyaga, mapagmahal at hindi sumusuko sa buhay. Tingnan niyo ako. Nakuha niya ang isang Ivan na tulad ko. Isang sobrang gwapong nilalang ng mundong ito. Hahahaha..

Kring… Kring…

Teka. Mukhang may tumatawag sa cellphone ko ah.

Kinuha ko ito agad at Sinagot.

“Hello..”

“Hello pare..”

“Oh napatawag ka francis?”

“Ah, nagtext kase si coach may practice daw tayo sa monday. Pinapaalala ko lang”

“Ah ganun ba? Sige pre. Salamat sa paalala”

“Kamusta naman yung mga anak mo? Kamusta ang pagiging daddy?” ang natatawang sabi ni ulol.

“Eto pare. Masaya. Ang sarap lang sa pakiramdam”

“Tingnan mo na. May pa arte arte ka pang nalalaman kay joren. Ayan tuloy bumaliktad ang mundo niyo Hahaha..”

“Gag*! Nambubwisit ka lang eh..” inis na sabi ko. Narinig ko sa backround ang boses ni Bill.

“francis asan yung mga damit ko? Bakit di ko makita?” sumagot naman si ulol.

“Ah, eh.. Yaan muna babe. Mas cute kang tingnan kapag nakahubad ka. Diba gagawa pa tayo ng baby ngayon?” ang babastos nila.

“Lagi mo na lang akong pinaghuhubad pag nandito ako” kahit di ko nakikita mukha ni bill alam kong nakasimangot ito hahaha..

“Higa ka na lang diyan babe. Tatapusin ko lang pag-uusap namin ni tukmol”

Abat! Ako yun ah.

“Hello pare..” ang sabi nito.

“Tukmolin mo mukha mo!” ayun. Tinawanan niya lang ako.

“Sige na pare. Iiscore pa ako sa babe ko eh”

“Babastos niyo!”

“Wow ha. Sayo pa talaga nanggaling yan. Bakit? Hindi ka ba pinapa-score ni Joren?”

“Ulol! Wag mo kong igaya sayo. Mabait ako”

“Gag*! Hahaha.. Wag ako pare. Ikaw pa. Eh kahit sinong babae atang lumapit sayo dinederetso mo sa kwarto. Asan na yung matinik na Ivan na nakilala ko? Asan pare bwahahaha..” nang-aasar ba ang gagong to?

“Sapak gusto mo?” palusot ko. Pero putek. Tama nga siya. Lahat ng bumubukaka sa akin noon pinapasukan ko pero si joren. Argh! Mahal ko kase yung tao kaya hindi ko mapilit.

“Si joren lang pala ang katapat mo pare eh. Siya lang ang nagpatino sayo. Akala mo porket patay na patay sayo yung tao eh makukuha mo ng ganun ganun lang noh? Mas mahalaga para kay joren ang love kesa sa sex pare kaya magtiis ka hahaha.. Buti na lang lagi kaming gumagawa ng baby ni Bill kaya hindi ako tigang” pagmamayabang nito. Narinig ko ang pagsapok dito ni Bill. Lakas nun ah. Natawa lang ako hahaha..

Di pala ah.

“Aray! babe naman eh” daing nito.

“Gusto mo isa pang sapok? Anong pinagsasabi mo diyan. Wala kang kiss ngayon”

Boom!! Yabang mo ah. Under ka rin pala.

“Babe naman. Diba may biology tayo ngayon?”

“Biology mo mukha mo. Hanapin mo yung mga damit ko o ida-dissect kita?”

“Ayoko nun. Hindi yun masaya. Ako na lang mag-iinsert sayo”

Aixt! Baka kung saan pa mapunta yung usapan nila kaya pinatay ko na ang tawag.

Mga walang pakundangan.

Pero oonga noh? Kahit libog na libog na ako nag-mamariang palad lang ako samantalang noon humila lang ako ng babae may nangyayari na agad sa amin. Iba pala talaga kapag sobrang mahal mo yung tao noh? Pero syempre hindi mawawala ang pagkalibog ko pero kung gugustuhin ni joren anytime naman game ako. Nasasakanya ang desisyon ko at nasasakanya ang respeto ko.

Parang ang tagal ata ni joren ah.. Saktong bukas ng pinto.

“Oh mahal? Bakit ang tagal mo ata?”

“Ah.. W-wala”

“Ok ka lang ba?” nag-aalalang tanong ko dito.

“Ok lang ako” ang nakangiting sabi nito. Pero mukhang may iniisip siya.

“Si mama pupunta ba?”

“Oo. Parating na siya may binili lang” ang sabi nito.

“Eh sino yung nagdoorbell?”

“Ah.. Ano.. Si.. Si Mama yun. Umalis lang. May nakalimutan daw kase siyang bilhin” ang nakaiwas na tingin nito.

Tumayo ako at lumapit sa kanya. Hinawakan ko siya sa mukha at hinarap sa akin.

“Alam kong hindi si mama yun. Sige na mahal. Sabihin mo na kung sino yun?”

“Si.. Si… Ish” pagtatapat nito. Bigla akong nanggigil at nagpantig ang tenga.

“Ano? Anong ginagawa ng hayop na yun dito ha?” gigil na gigil na sabi ko. Pinitik niya lang ako sa tenga.

“Yang boses mo nga. Marinig ka ng mga anak mo” simangot nito.

“Eh ano ngang ginagawa ng Hayo— I mean ng taong yun dito?”

“Nangangamusta lang”

“Eh bakit hindi mo agad sinabi?” inis na sabi ko.

“Alam kong magagalit ka”

“Magagalit talaga ako”

“Ivan mukha namang mabait si Ish”

“Mukha lang pero ang totoo hindi”

“Kilala ko na si Ish. Mabait siya Ivan”

“Kapatid ko siya Joren kaya mas kilala ko siya”

“Kapatid mo nga siya pero hindi mo siya lubos na kilala”

“Bakit? Mas lubos mo ba siyang kilala dahil manliligaw mo siya noon? Ganun ba joren HA?” ang may taas na boses na sabi ko.

“Eh bakit ka nagagalit?” inis na rin na sabi nito.

“Layuan mo siya!”

“Ayoko. Kaibigan ko siya”

“Asawa mo naman ako”

“Fyi. Boyfriend pa lang..” pagtatama nito.

“Eh bakit ba. Doon din naman ang punta nun”

“Kahit na. Kaibigan ko pa rin siya” napasabunot lang ako sa ulo.

“Hindi nga pwede. Ano ba joren!”

“Eh bakit nga?”

“DAHIL NAGSESELOS AKO!! T*ng !na naman oh!” sigaw ko.

Natahimik lang si Joren pati ako natahimik din. Grabe yung pamumula niya. Naramdaman ko na lang ang pag batok niya sa akin.

“Sinabing wag magmumura eh” simangot nito.

“Eh ikaw kase eh.. Pinagseselos mo yung asawa mo”

Asawa. Makaclaim lang hahaha..

Huminga ito ng malalim at hinawakan ako sa mukha. Tinitigan niya akong maigi sa mata. Ewan pero bigla akong nailang.

“Uuulit at uulitin ko ito Ivan. Ang tagal kong nagpakabaliw sayo. Kaya hindi ko sasayangin ang isang pagkakamali para mawala ka ulit sa akin. Kaibigan ko si Ish at bilang isang kaibigan hindi ko rin kayang mawala ang isang taong tumulong sa akin noon, noong ako’y nalulungkot pa. Kaya ngumiti kana diyan. Walang kami, sayo lang ako” sabay halik nito sa pisnge ko. Dapat sa lips yun eh. Kainis oh.

Hindi pa rin ako kumbinsido. Nag-arte artehan parin ako baka sa lips na niya ako ikiss eh hihihi..

Napa-tsk. Lang ito.

“Sayo lang ako Ivan pwede ba? Kaya yang mga pangamba mo hanggang doon lang yun. Kaibigan ko si Ish at Ikaw naman. Asawa na kita, malabo ba yun?” sabay ngiti nito.

Sus! Kung hindi ka lang cute diyan at kung hindi lang kita mahal naku! naku! Wala eh. Mahal kita.

“Basta babantayan ko yang Ish na yan ha. Mahirap na”

“Ikaw bahala. Tara na nga sa baba. Baka dumating na si mama”

“Kiss muna” hirit ko pa.

“Sapak gusto mo?” umiling lang ako. Grabe. Ang tapang pala ng asawa ko hahaha.. Mukhang under de saya nga kami ni francis nito.

---

Pagdating ni mama ay kumain lang kami saka nagpunta na kami ng park. Ako ang driver habang tig isa sila ng hawak sa mga bata. Inabot lang naman kami siguro ng mga kalahati hanggang isang oras bago kami makarating sa park.

Bumaba na sila habang ako naman ay naghahanap ng mapagpaparkan. After kung maipark ang sasakyan ay agad kong tinungo ang lugar nila mama.

Nandoon sila sa may bench sa ilalim ng puno. Medyo nasisinagan din naman doon ng araw yung sakto lang para sa mga bata.

Napangiti lang ako kase kung titingnan mo si joren ang cute cute niya. Nakapambahay man pero ang sarap niyang protektahan.

Ayon. Nagkwentuhan lang naman kami especially ni mama. Kinakamusta niya ang pag-aaral ko. Ang buhay namin ni joren. Ako naman tuwang tuwa habang sinasabi ko ang buhay namin ni joren bilang maglive-in partner. Feeling ko tuloy nagkukwento ako ng pinaka masayang bagay na nangyari sa buong buhay ko.

“Basta ang tatandaan niyo lang bilang mag-asawa ay kung paano kayo nagsimula. Kung paano nabuo ang pagmamahalang hindi tanggap ng lahat. Ikaw Ivan bilang isang haligi ka ng tahanan. Sana ikaw din ang unang poprotekta sa mga anak mo at sa asawa mo”

“Alam ko po yun mama. Eh, Ma’ Paano po kayo nagtagal ni papa?” ang tanong ko dito.

“Ahmm.. Siguro, ang isang dahilan eh yung mahal niyo lang yung isa’t-isa. Yung pagiging loyal niyo sa partner niyo. Yung hindi ka maghahanap ng makakasira sa inyong dalawa. Yung sapat na at kuntento kana. Yan siguro ang nagpatatag sa amin ng papa mo”

“Eh, mama. Sa tingin mo ako lang ang mahal ni joren?” napalingon ito sa akin. Si joren kase ayon parang bata nandoon sa playground. Doon pinapainitan si baby perth habang nasa stroller.

“Eh ikaw? Si joren lang ba ang mahal mo?”

“Oo naman po mama” kumpiyansang sagot ko.

“Mabuti ng alam ko” ang sabi ni mama. Natahimik kami sandali.

“Ah, eh.. Ma’ sorrry nga pala sa ugaling ipinakita ko sa inyo noon”

“Ok lang yun anak. Naiintindihan kita. Hindi lahat kayang matanggap ito sa simula. Pero eto ka ngayon. Pinapatunayan mo sa amin kung gaano mo kamahal si joren” habang sinasabi yun ni mama ay nakatitig lang ako kay joren.

Kung para sa marami, babae at lalaki lang ang tanggap ng lahat. Para sa akin, nagbago siya. Malalaman niyo kapag nagmahal na kayo ng tulad nila. Sabi nga nila. Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan. Kung hindi mo kayang subukan wag mong husgahan. So bago mo husgahan. Alamin mo muna ang katotohanan. Minsan kelangan mo din maranasan ng malaman mo talaga ang kanilang pinagdadaanan. Hindi yung magmamarunong ka at gagamit ng kung sinu-sino para sang-ayunan ka. Kahit ang totoo wala ka pang sapat na kaalaman para sabihin kung sino ang tama at mali.

Hay!

Habang nakatitig ako kay joren ay biglang may lumapit ditong lalaki at may kasamang bata. Bigla akong napatayo. Putek! Gwapo yung lalaki na yun ah. Wag niya ring sabihin na kukunin niya ang number ng asawa ko at masasapak ko siya ng wala sa oras.

Kaya bago pa niya magawa ang kanyang balak ay dali dali kong tinungo ang pwesto nila. Hindi na ko makapaghintay na masapak siya. Wag niya ring sabihing mas malaki siya sa akin papatulan ko talaga siya alang-alang kay joren.

Pagdating ko doon ay agad kong hinalikan sa labi si joren. Oo sa harap ng hayop na ito ng malaman niya kung saan siya lulugar.

Ayun nasapok lang naman ako ni joren sa harap ng lalaking ito.

“Anong ginagawa mo? Bakit ka nangkikiss ha?”

“Pinapamukha ko lang sa hayop na ito kung saan siya lulugar” ayon nasapok na naman ako.

“Mahal naman eh..” simangot ko. Napapahiya na ako.

“Umayos ka nga. Nakakahiya yang ugali mo” tumingin ito doon sa lalaking yun. Tsk! Gwapo lang pero wala namang dating. Sus! Mas gwapo pa ko diyan eh. Agad kong inakbayan si joren. Mas dinikit ko sa akin. Yung sobrang close. Siniko niya ako. Ang sakit ah. Nakakarami na itong mahal ko. Ang liit liit na tao mapanakit.

“Umayos ka nga Ivan. Ano ba problema mo ha?”

“Maayos naman ako ah. Ang gwapo ko kaya ngayon.. kaya nga MINAHAL MO AKO DIBA?” Sabay ngisi ko doon sa lalaki. Abat. Nginitian lang ako. Tsk. Tsk. Papogi amputa. Feeling gwapo. Feeling crush ng bayan. Mukhang sa akin pa ata ito magkakagusto ah. Eww.. Di kami talo.

“Nakakatuwa naman itong boyfriend mo joren” ang sabi nung lalaki.

“Boyfriend? Asawa pare. A-S-A-W-A. Kaya kung manliligaw ka sa kanya please lang. Mas gwapo ako sayo” abat! Tinawanan ulit ako ng hayop na ito.

“Pagpasensyahan mo na si Ivan kuya Lionel. Hindi kase niyan nainom yung gamot niya” simangot sa akin ni Joren.

“Mahal naman eh. Pinapahiya mo ang kagwapuhan ko”

“Eh bakit ka ba kase nandito?”

“Binabantayan ka. Alam mo naman ang panahon ngayon..” sabay tingin ko doon kay lionel daw “…maraming ahas. Mapaglinlang na ahas”

“Woah.. Woah.. Relaks ka lang pare. Hindi ako ahas. May asawa na ako”

“Talaga? Eh anong ginagawa mo sa asawa ko? Sapakan na lang oh” hamon ko dito. Ayun. Sapok na naman ang matanggap ko kay joren. Feeling ko ang hina hina ko na tuloy huhuhu..

“Yang kayabangan mong lalaki ka ha. Umayos ka nga. Hindi kita patutulugin sa kwarto sige ka” banta nito sa akin. Para naman akong tutang nanahimik.

“Pasenya na talaga kuya lionel ha” paghingi nito ng sorry doon.

“Hahaha.. Wala yun. Nakakatuwa yang asawa mo. Ganyang ganyan din ako”

“Talaga kuya?” wag ka ngang ngumiti diyan joren. Nagseselos ako.

“Oo. Ganyan ko din kamahal ang asawa ko kaya ang swerte mo joren sa asawa mo”

“Talagang swerte siya” pagsingit ko. Inirapan lang ako ni joren. Sus.. Ang cute niya sa pag-irap na yun ah hahaha..

“O siya sige na baka hinihintay na ako ni jerol”

“J-jerol?” nagtatakang saad ko.

“Oo bakit pare? Wag mong sabihing may gusto ka sa asawa ko sasapakin kita ngayong ngayon na” banta din nito sa akin.

“Asawa mo si sir jerol?” pagbabalewala ko sa banta iya.

“Oo. Bakit?” Napangiti lang ako.

Buti naman kung ganun.

“Nice to meet you pare” sabay abot ko ng kamay sa kanya. Tinanggap naman niya ito.

“Ano nga pala ginagawa niyo dito?”

“Ah. Nagpapaturo kasing magbike yung panganay kong anak sa papa niya…. Eh, eto namang bunso kong anak gustong lakad ng lakad ayon ng makakita ng baby nilapitan niya. Hindi ko nga maintindihan itong bunso ko eh. Hila hila ako. Sabi niya ‘Dada, mine.. Dada mine’ sabi doon sa anak niyo” ang pagkukwento nito.

“Hehehe.. Ganun ba. Ang gwapo naman ng anak mo pare” papuri ko.

“Yung anak mo din naman pare ang cute”

Pagtingin ko sa anak ni lionel ay nandoon siya sa stroller at niyayakap at kinikiss yung anak ko parang ayaw nang bitawan.

“Anak tara na baka hinihintay na tayo ni papa mo” ang sabi ni lionel doon sa anak niya.

“Dada.. Baby.. Dada.. Mine” ang sabi nito sabay turo sa anak ko. Ang cute hehehe.. Medyo bulol bulol pa siyang magsalita. Siguro 3 o 4 years old lang itong bata.

Kinalong na siya ni lionel pero iyak ito ng iyak habang nakatingin sa anak namin. Mukhang ayaw pang umalis.

“Dada… Baby… Mine”

“Hindi sa atin yan anak. Anak yan nila tito joren at tito Ivan mo” pagkausap nito sa bata. “Sige na joren, pareng Ivan. Mukhang inaantok na itong anak ko. Nice to meet you ulit”

Tumango at ngumiti lang kami sa kanya.

Grabe. Hindi ako makapaniwala na asawa siya ni sir jerol. Sabagay sobrang cute nga naman ni sir jerol. Siguro kung nalaman kong attracted ako sa tulad nila noon. Masasabi kong crush ko siya. Pero putek. Ok. Aaminin ko na. Sobrang gwapo din ni lionel ha. Pero mas gwapo pa din ako. Bwahahaha..

“A-aray.. Ouch. Mahal naman eh” daing ko habang pinipingit nito ang tenga ko.

“Nakakahiya ka kanina alam mo ba yun ha?”

“Sus. Mahihiya ka dun eh Akin ka” bigla itong namula.

“Che. Tara na nga. Uwi na tayo” simangot nito.

“Asus.. Kinikilig ka lang eh” panunukso ko.

“Kilig ka diyan. Hindi kaya” pakipot din minsan itong asawa ko eh.

“Tara na nga” sabay akbay ko sa kanya. Sisipol sipol lang ako kabang bumabalik kami sa pwesto nila mama.

Nagstay lang kami ng ilan pang minuto sa park at napagkasunduan na naming umuwi.

---

“Mama salamat po sa pagsama niyo sa amin” ang sabi ko.

“Wala yun anak basta sa mga apo ko” ang nakangiting sabi ni mama.

“Hatid ko na po kayo”

“Hindi na anak. Nagtext na ako sa papa. Papunta na siya dito. Bantayan mo na lang yang mag-aama mo”

“Salamat po talaga”

Humalik lang si mama sa mga apo niya at kay joren. Nagmano lang ako sa kanya at dumating na ang sasakyan ni papa. Paglabas nito ng sasakyan ay siya ring paglabas ng isang tao mula sa loob nito. Si carl. May dala siyang mga pagkain na nasa tupperware.

Nakangiting nakatingin ito sa akin. Paglingon ko kay joren ay masama ang tingin nito sa pinsan niyang si Carl. Bigla akong naguluhan.

Itutuloy…

---

100 votes po para sa next chapter.

Salamat ulit sa support at sa mga matyagang naghihintay kahit ang tagal ng update.

Please help me spread and share my stories salamat :)

SLL 19

Bill’s POV

“Francis ano ba. Lumayo ka nga sa akin” iritang sabi ko dito. Paano ba naman kung makalingkis akala mo ahas.

“Babe naman eh. Yumayakap lang naman ako eh”

“Babe mo mukha mo. Ilabas muna yung mga damit ko”

“Mamaya na Isang round pa— a–aray” daing nito. Ayun. Batukan ko nga.

“Gusto mo ikaw ang ma isang round ko diyan ha. Napakalibog mong lalaki ka” simangot ko dito.

“Malibog nga pero mahal mo naman” sabay ngisi nito. Inirapan ko lang siya. Yumakap ito sa akin at hinalikan ako sa leeg.

“Bill akin ka lang ha. Wag na wag mo kong ipagpapalit sa iba” paglalambing nito.

“May magagawa pa ba ako eh parehong pareho kayo ng kaibigan mong si Ivan. Mga seloso”

“Ui.. Ui… Ui.. Wag mo nga akong igaya sa tukmol na yun. Ang weak nun. Ni hindi nga makascore kay joren yun eh hahaha..”

“So anong ibig mong sabihin pamigay ako ganun?” simangot ko.

“Wala akong sinabing ganun babe. Sadyang hindi mo lang matiis ang karisma ko hahaha..” tawa nito pinitik ko nga ang tenga niya. Ang yabang eh.

“Che! Matulog kana nga” ang sabi ko dito. Ngumiti lang ito sa akin habang nakatitig sa mata ko.

“Bakit?”

“W-wala. Wag mo kong iiwan ha”

“Oo naman. Bakit mo naman naisip yun”

“Eh baka kase makakita ka ng mas gwapo, mas macho at mas mahal ka kesa sakin”

“Sira. Ang tagal na natin francis ngayon ka pa ba magdududa sa pagmamahal ko sayo?”

“Hindi naman. Naniniguro lang. Alam mo namang mahal na mahal kita diba?” ngumiti lang ako.

“Oo alam ko. Mahal na mahal din kita francis”

---

Isang oras na ang nakakalipas at hindi pa rin ako dinadapuan ng antok. Nakatitig lang ako sa mukha ni Francis habang natutulog ito. Mabilis kase itong makatulog kapag may ginagawa kaming ano… Alam niyo na yun kung ano yun hahaha..

Nakatitig pa rin ako sa mokong na ito. Hay.. Iba talaga noh kapag kasama mo ang taong mahal mo at nasa iisa kayong bubong. Wala kang ibang nararamdaman kundi saya at saya lang. Alam kong maraming pagsubok ang dadaan sa buhay namin pero hanggat kasama mo siya, hanggat natititigan mo siya at habang nayayakap ka niya wala kang ibang gagawin kundi ang maging masaya sa piling niya.

Natatandaan ko pa nun, noong panahong niligawan niya ako. Noong Elementary pa lang kami. Noong panahong alam kong bata pa kami at panahong alam kong hindi pwedeng maging totoo ang lahat.

~~

Past

~~

Grade 6 ako noon at alam ko na sa sarili ko kung sino o ano ang gusto ko at yun ay ang magkagusto sa mga lalaki. Alam nila mama at papa na bakla ako pero kahit ganun ako hindi ako nagkaroon ng problema sa kanila. Sinubukan kong magkagusto sa babae pero wala talaga. As in wala. Kung meron man pagkakaibigan lang.

Syempre nga bata pa ako noong panahong iyon at wala pa naman sa bokabularyo ko ang magkaroon ng kasintahan. Hello.. 11 years old pa lang ako, ang alam ko lang ay mapasali sa top 10, maging school officer at kung anu-ano pang related sa mga academics. Yun lang at wala ng iba pa.

Si francis at Ivan ay kilala ko na noon pa. Kilala sa mukha pero hindi bilang kaibigan. Sikat yang dalawang yan noong grade 6 kami. Kase kadalasan ng mga higher grade sila yung namumuno tuwing may flag ceremony, pag may programa at kung anu-ano pa. Hindi rin maikakaila na kahit bata pa kami ay marami ng nagkakacrush sa kanila especially kay Ivan. Pero kahit alam kong bakla na ako noon hindi ko man lang sila natipuhan.

Ako? Sino ba ako? Ni wala ngang may gustong makipagkaibigan sa akin eh kase nga bakla daw ako. Yun naman sila eh. Kapag bakla ka katuwaan ka, hindi ka seseryosohin at kelangan matalino ka, kelangan may mapatunayan ka para tanggapin ka. Kase ikaw ang aasahan nila sa mga projects at exams nila at doon ka makakakuha ng kaibigan kapag may kaylangan sila sayo. Hindi naman lahat pero

karamihan ganun sila.

Si Joren? Kilala ko na yan section 1 yan habang ako naman ay nasa section 2. Kilala rin yan sa buong school dahil nga sa talino nito. Isa yan sa panlaban namin sa Quizbee. Pero mas lalo siyang nakilala noong kumalat ang balitang nagpahayag ito ng paghanga niya kay Ivan.

Hindi ko nga alam kung bakit ang isang matalinong tulad niya ay nagpapakatanga sa isang taong hindi naman siya magugustuhan. Pwede kang magkacrush pero ang makipag kompetensya sa mga magagandang babae? I think ang labong mangyari

, matatalo ka lang.

Being gay is a choice. Tandaan niyo choice niyong maging bakla. Huwag na huwag mong isisisi ang pagiging bakla mo sa naranasaan mo noon at kung bakit ka naging ganyan ngayon. Oo pwedeng mabago ang pananaw mo sa buhay dahil sa madilim na karanasan at nakaraan mo sa buhay pero kung ayaw mo talagang maging bakla ng tuluyan choice mo na yan. May sarili kang buhay at may sarili kang desisyon kung ano ang gusto mong gawin sa buhay mo.

Ang pagiging bakla ay hindi isang damit na kapag ayaw muna at hindi mo na gusto ay itatapon mo na lang o ipamimigay. Hindi yan in or out na kapag walang nagkagusto sayo ay magiging straight kana. Magpapaka lalaki kana kase walang nagkakagusto sayo. Tandaan mo hindi lalaki ang habol mo bila isang bakla

kundi ang pagtanggap at pagyakap mo sa katauhan mo para maging malaya.

Ang pagiging bakla ay isang kalayaan na dapat nirerespeto at pinag-iisipan ng husto. Hindi mahalaga kung may magkagusto sayo o wala. Ang mahalaga ay malaya ka at masaya ka sa desisyong alam mong doon ka sasaya. Minsan lang tayo mabuhay at wag nating ipagkait sa sarili natin ang buhay na sana ay malaya tayo.

Alam kong madaling sabihin sa part ko pero kelan tayo gagawa ng hakbang para tanggapin tayo? Para maging malaya tayo? At para iwagayway ang totoong kalayaan mo?

Gay? Bisexual? Transgender? May mali ba sa kanila o may mali sa atin? Ang daling manghusga pero hindi madali ang pinagdadaanan nila para tanggapin mo sila. It is not about the gender, it is about you as a human to be a human to them. Ang gulo diba? Siguro naman naiintindihan niyo na yan :)

Hindi porket bakla ka alam mo na ang lahat sa kapwa mo bakla. Hindi porket bisexual ka hindi kana bakla. May masama ba kung tawagin kang bakla at mas maganda ba kung tawagin kang bisexual? Anong utak meron ka para itanggi sa sarili mo na hindi ka bakla?

Nagkakagusto ka sa lalaki at kung yan ang tingin mo sa sarili mo nirerespeto kita. Wala akong magagawa kase yan ka yan ang paniniwala mo. Pero kung alam mo naman ang totoong ikaw please lang.. Hindi masamang tanggapin ang katotohanan kung ganun ka.

What if sabihin kong i’m bisexual and you call me gay then who cares diba? Tanggapin mo pareho. All i know tao ako at kung huhusgahan mo ako dahil sa paniniwala mo then be it. Ipakita mo kung sino ang mas masama sa atin. Yung nagpapakatotoo sa sarili at hindi nananapak ng tao o yung nanghuhusga? And that’s what you call “HYPOCITE” right?

Ang dami kong nasabi diba? Pagpasensyahan niyo na rin ang english ko. Yan kase ang natutunan ko kay sir jerol noong high school ako at lahat ng yan ay natutunan din daw niya sa asawa niyang si kuya lionel. Tumatak sa utak ko ang mga sinabi ni sir jerol. Malaki ang sakop ng LGBTQ+ community. Dapat hindi ka lang member niyan dapat alam mo kung paano mo ipapaliwanag ang sarili mo.

Back to my story.

Naglalakad ako noon papunta sa ilalim ng malaking puno ng mangga dito sa loob ng school namin. May pagka-oval style kase ang school namin. Paoblong siya at yung gitna ay isang malaking play ground. Dahil nga nasa probinsya kami sobrang daming puno dito kaya kapag break time o gusto mong mag-aral pwede kang sumilong sa ilalim ng malalaking punong ito.

Pinagbaon kase ako ni mama ng ulam at kanin dahil hindi daw siya makakauwi ng tanghali at that time. Malapit lang naman ang work place ni mama sa bahay namin kaya umuuwi siya para magluto ng tanghalian namin. Yun lang, busy sila noong time na yun kaya pinagbaon na lang nila ako ng ulam.

Saktong may nakita akong bench na may lamesang nakapalibot sa isang puno ng mangga na walang tao. Kaya dali dali akong lumapit doon. Pag-upo ko ay siya din namang pagsabay ng dalawang lalaki.

Pagtingin ko ay si Francis pala at ang kaibigan nitong hindi ko kilala. May dala din silang tupperware pang lunch nila.

“Nauna kami dito bakla pwede bang wag ka dito” ang sabi noong kasama ni Francis.

“A-ako kaya ang N-nauna dito” ang kinakabahang sabi ko. Ako kase yung taong ayaw talaga ng away.

“Bakit ha? Gusto ata nito pareng Francis ng away eh” ang sumbong noong lalaki kay francis habang si francis ay nakatingin lang sa akin. Tinging walang ekspresyon.

“Sige ako na lang ang aalis” ang sabi ko. Tumayo ako at aktong aalis ng biglang may humawak sa braso ko.

“Maupo ka lang diyan. Hindi namin pag-aari itong bench kaya malaya kang kumain kahit saan mo gusto” ang sabi ni francis.

At that time, at that moment. Charot hahaha..

Nahihiya akong naupo. Naririnig ko pang umaangal yung kasama nito pero hindi siya pinansin ni francis. Nagpatuloy lang ako sa pagkain. Wala namang masyadong nangyari. Pare-pareho kaming kumain ng tahimik hanggang sa maubos namin ang pagkain. Naupo lang ako paharap sa Oval habang tinitingnan yung ibang batang naglalaro ng chinese garter, piko, habulan, patentero at kung anu-ano pang laro sa ilalim ng initan.

Narinig kong nagpaalam ang kaibigan ni francis habang nagpaiwan ito sa bench na inuupuan ko at nakatitig din doon sa oval.

“Ngayon lang kita nakita dito ah. Transferee ka ba?” ang biglang tanong nito. Paano niya ko makikilala eh mas pinapansin niya yung mga crush niyang babae.

Hindi ako nagsalita.

“Ah, baka bingi ka”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ako bingi” simangot ko sa kanya.

“Bakla ka ba?” diretsong tanong nito.

“Eh ano naman kung bakla ako?”

“Parang nagtatanong lang” simangot din nito. Umiwas ako ng tingin dahil sobrang gwapo pala niya sa malapitan.

“Masama bang maging bakla?” tanong pa niya.

“Mas masama kung gagawa ka ng masama sa kapwa mo”

“Eh diba kasalanan ang pagiging bakla?”

“Eh diba kasalanan din ang manghusga? Anong pinagkaiba natin kung gumagawa ka ng kasalanan dahil straight ka? Ang kitid naman ng utak mo kung ganun”

“Siguro crush mo ko noh” napatingin ako agad sa kanya.

“Kapal mo naman. Hindi porket bakla ako crush na kita noh”

“Eh bakit guilty ka?”

“Lakas mong mang-asar eh”

“Asus aminin mo na. Crush mo ko”

“Hindi nga ang kulit mo” lakas kase ng apog nitong lalaking ito.

“So si Ivan ang crush mo?”

Kung pwede lang manapok masasapok ko itong lalaking ito.

“Hindi rin. Wala akong crush kahit isa sa inyo”

“Pwede ka bang ligawan?” ang diretsang sabi nito. Bigla akong natahimik. Nababaliw ba siya?

“Anong pinagsasabi mo diyan?”

“Alam ko namang walang magkakagusto sayo kaya ako na lang. Kawawa ka naman eh”

Sa sobrang inis ko ay kinuha ko lahat ng gamit ko. Hindi ko na matiis ang lalaking ito.

“Saan ka pupunta? Liligawan pa kita diba?”

“Kung lahat ng bagay idadaan mo sa pagbibiro mo. No thanks” sabay alis ko.

Hello? Anong alam niya sa panliligaw at pagmamahal? Ang bata bata pa niya nasasabi niya ang mga bagay na yun. Alam ko namang lahat ng yun ay puro kalokohan lang.

Hanggang sa lumipas ang mga araw at araw-araw ko nang nakikita si francis sa labas ng classroom namin. Akala ko niloloko niya lang ako na liligawan niya ako pero totoo pala. Pero sinabi ko sa sarili ko na susuko rin yan at marerealize niya na hindi kami para sa isa’t-isa.

Nagkamali ako. Naging consistent siya sa panliligaw sa akin, pati nga sa bahay namin lagi niya akong hinahatid. Hindi siya nahiya sa mga magulang ko na sabihing manliligaw siya. I know, alam ko at alam nila na bata pa kami. Hello? Grade 6? Anong alam niya sa pagmamahal diba?

Pero itong si mokong napasagot niya ako. Naging lihim lang ang relasyon namin hanggang sa maka graduate kami ng elementarya. Kaya noong tumuntong kami ng 1st year high school ay naging official ng kami sa mga magulang ko at sa mga kaibigan ko. Pagod na daw kase siya sa relasyong patago. Sa relasyong

itinatago.

Tingnan niyo hanggang ngayon kami pa rin. Walang nagloko, walang napagod. May problema oo, may away oo pero hindi naman yun mawawala sa relasyon yun eh. Pero napanatili namin ang pagmanahalang tapat at totoo. Kaya kung siya na talaga ang para sa akin. Siya na sana dahil sa totoo lang wala na akong iba pang nakikita maliban sa kanya

.

~~

Present

~~

Tatayo na sana ako para hanapin yung damit ko kase sobrang lamig na lamig na talaga ako pero bigla akong niyakap ni mokong at hinila pahiga sa tabi niya.

Binalot niya ng kumot ang aming katawan saka niya ako niyakap ng mahigpit. Ramdam ko ang init dahil sa hubad naming katawan. Napangiti lang ako dahil alam kong kahit ganyan yan sobra niya akong inaalagaan. Hanggang ngayon nga hinahatid sundo pa rin niya ako. Kung may mga lalaking magaling lang sa una siya hanggang ngayon pinapatunayan pa rin niya ang sinabi niya.

---

Joren’s POV

Nakatingin lang ako ng masama kay Carl habang naglalakad ito papalapit sa amin. Alam kong kay Ivan siya nakatitig. Hindi ko alam kung anong plano ng pinsan kong ito at hindi maganda ang pakiramdam ko sa kanya.

Alam kong masama ang ginawa ko sa pagiging magpinsan namin pero sana naman wag na niyang sirain kung anumang hirap ang ginawa ko para mapasaakin si Ivan. Mahal na mahal ko si Ivan at hindi ko na alam kung kakayanin ko pang mawala siya sa akin, sa amin ng mga anak ko.

“Ok ka lang ba joren?” ang tanong sa akin ni Ivan. Napatingin ako sa kanya saka ngumiti.

“O-ok lang ako mahal” ang sabi ko dito. Hinila niya ako palapit sa kanya at niyakap.

“Wag ka ngang mag-isip ng kung anu-ano diyan. Sige ka papanget ka” ang sabi nito. Napasimangot lang ako.

“Pag pumangit ba ako hindi mo na ako mamahalin?”

“Hindi” ang nakangiting sabi nito saka ginulo ang buhok ko.

Kahit ganoong mga salita lang niya napapangiti na ako.

Paglapit ni papa sa amin ay agad ko siyang niyakap at kiniss sa pisnge habang nagmano naman si Ivan dito.

“Kamusta naman ang mga apo ko anak?”

“Ok lang po sila Pa” ang nakangiting sabi ko. Pagtingin ko kay carl ay nakatingin pa rin ito kay Ivan. Yung inis ko kanina ay mas lalong nadagdagan. Hindi ba siya marunong magtago ng kalandian niya?

Tsk!

“Hon bibisitahin ko muna yung mga apo natin ha bago tayo umalis” ang sabi ni papa kay mama.

“Sige” sagot naman ni mama kay papa at pinuntahan na nila yung mga apo nila. Naiwan kaming tatlo dito sa labas.

“Insan may dala nga pala akong ulam at dessert para sa inyo” sabay tingin nito kay Ivan “I hope magustuhan mo yung ulam Ivan kase alam kong favorite mo yan” sabay ngiti nito sa akin. Yung ngiting nang-aasar.

“Talaga ba? Salamat naman kung ganun” ang plastic na sabi ko dito sabay ngiti rin.

“Nag-abala ka pa Carl pero salamat ha. Saan mo nga pala nalaman na ito ang favorite kong ulam” ang tanong ni Ivan dito habang tinitingnan ang laman ng tupperware.

“Ah, ano kase Ivan…” sabay tingin ulit sa akin ni Carl. “Pag gusto mo kase yung tao.. Oppss.. I mean, kapag gusto mong magbigay ng pagkain sa mga kaibigan, kaklase, pinsan, kamag-anak syempre dapat yung magugustuhan nila diba? Diba Couz?”

Nang-aasar ba talaga ito? Kung wala lang dito si Ivan nasabunutan ko na itong gagang ito.

“Wow! Salamat. Favorite ko nga ito. Gutom na ako mahal ipapasok ko muna itong ulam ha para makapaghanda na ako ng pagkain natin” ang tuwang tuwang sabi nito saka siya pumasok sa loob ng bahay. Tiningnan ko lang ng masama si Carl.

“What?” maang nito.

“Hindi mo ba kami titigilan ha?” inis na sabi ko dito.

“Grabe ka naman couz. Wala pa nga akong ginagawa diyan nagkakaganyan kana? Paano na kaya kung mas lalo pa kitang inisin siguro umiyak kana diyan. At yun na siguro ang pinakamasayang araw sa buhay ko” sabay tawa nito. Nagtitimpi lang talaga ako kanina pa. Sarap niyang haiixxt…

Relaks joren.

“Oh talaga? Malabo atang mangyari yun. Sa pagkakaalam ko mahal ako ni Ivan. Ikaw couz? Panglilimos lang ba ng pagmamahal ang alam mo?” asar ko rin dito. Nakita kong sumama ang mukha niya. Napakuyom rin siya ng kamay. Halos umusok na nga ang ilong niya sa galit eh.

“Ang sakit naman ng sinabi mo couz. Sabagay, hanggang ngayon ka lang naman masaya kase sa huli hindi ka niyan ipaglalaban. Wake up joren. Nasa mundo tayo ng mga “normal” na tao at hindi tayo normal sa mata nila. Siguro nga nabigyan mo si Ivan ng anak pero yung totoong ikaw.. Isa ka paring baklang tulad ko at ikakahiya ka rin ni Ivan sa bandang huli… Magpakasaya ka ngayon at tatawanan lang kita sa panahong yun“ at nagwalk out ito papasok ng bahay.

Naiwan lang akong nakatulala at hindi malaman ang gagawin. Tama siya, pwede ring mali pero sa isandaang pursyento ng lalaki na magmamahal sa tulad namin siguro 10 pursyento lang dun ang may kakayahang tumagal sayo.

Huminga ako ng malalim at kinalma ang sarili.

Naniniwala ako kay Ivan at hindi ko hahayaang sirain ni Carl ang paniniwalang mahal niya ako.

---

“Anak aalis na kami ng papa mo ha. Text mo na lang kami kung kelangan niyo ng tulong” paalam sa amin ni mama.

“Opo Ma. Salamat po ulit” ang sabi ni Ivan. Tahimik lang ako. Simula ng sagutan namin ni Carl kanina ay hindi na ako makapagsalita ng maayos. Hindi ko alam pero nababagabag pa rin ako sa mga sinabi ni Carl.

“Ikaw Carl? Sasabay ka ba sa amin o magpapaiwan ka dito sa pinsan mo?” tanong ni papa kay Carl.

“Hindi na po tito. May pupuntahan din po kase ako eh” ang nakatinging sabi nito.

“O siya, sige. Tara na. Ingat kayo mga anak ha” paalam ulit ni mama sa amin.

Nagmano at kiss lang kami sa kanila saka umalis na sila. Habang lumalayo ang sasakyan nila mama ay hindi ko maiwasang matulala habang nakatitig sa malayo.

“Hoy!” gulat sa akin ni Ivan. Dahil sa sobrang gulat ko ay hindi ko maiwasang Paluin siya ng mahina.

“Ivan naman eh”

“Eh bakit kaba kase nakatulala diyan?”

“W-wala. Namimiss ko lang siguro yung panahong sina mama at papa lang ang kasama ko” palusot ko sa kanya at the same time totoo rin. I miss them.

“Bakit hindi ka ba masaya na nandito na ako sa buhay mo at may mga anak na tayo?” medyo malungkot na sabi nito. Napangiti lang ako. Pinitik ko nga siya sa tenga.

“Sira. Sobrang saya ko nga eh. Syempre iba sila mama at papa at iba rin kayong pamilya ko. Masaya na malungkot lang ako pero mas nangingibabaw ang saya ko sa piling mo” nagulat ako ng bigla niya akong buhatin pa bridal style.

“Ahh.. Ivan naman eh..” gulat na sabi ko.

“Ang drama mo kase. Ayokong nakikita kang nalulungkot kaya gawa ulit tayo ng baby” sabay taas baba ng kilay nito. Pinalo ko siya ulit.

“Ivan isa..”

“Hehehe.. Joke lang mahal. Puntahan na natin yung mga bata” ang sabi nito. Ngumiti lang ako sa kanya at hinalikan siya sa labi.

---

Francis’ POV

Pagkatapos kong ihatid si Bill sa kanila ay sinabihan ko itong susunduin ko ulit siya mamayang gabi para sa amin naman siya matulog. Sobrang close ko na kase sa pamilya niya ganun din siya sa amin. Palitan lang kami ng bahay na pinupuntahan. Pinipilit nga niya akong wag umalis pero hindi pwede. Gustuhin ko man pero hindi talaga pwede.

Pagkarating ko sa lugar na sinabi ko sa tricycle driver ay nagbayad lang ako dito at tinungo ang lugar na pagkikitaan namin.

Habang naglalakad ako papalapit sa Taong yun ay hindi ko maiwasang mainis.

“Ang tagal mo naman. Kanina pa ako nandito” ang nakapamewang na sabi nito.

“Ano bang kailangan mo sa akin Carl?”

“Pagkatapos mo kong gamitin ng gabing yun yan ang ibubungad mo sa akin?” sabay ngisi nito. Napakuyom lang ako ng kamay.

“Wala akong panahon sayo kaya please lang tigilan mo na ako. Hindi kita mahal. Isang malaking pagkakamali lang yun”

“Ha? Pagkakamali? Pagkakamali ba yung nasarapan ka? Ano nga ulit yung sabi mo noong gabing yun? Aaaah.. Aaahh.. Ang sarap… Ang sarap Bill? Siya yung jowa mo diba? You hurt me. Ako ang kasex mo pero iba ang hinahanap mo. Kaya Ivan wag mong sabihing pagkakamali yun. Intensyon man o hindi as long as nagloko ka at pumatol ka sa iba isang pagkakamali pa rin yun because you have a choice at pinili mong ipagpalit ang sandaling sarap sa taong sinasabi mong mahal mo”

Halos maiyak na ako sa sama ng loob. Ayokong malaman ito ni Bill ayokong iwan niya ako. Ayoko, ayoko.

Patuloy pa rin ako sa pag-iyak hindi dahil takot ako kay Carl kundi takot ako sa pwedeng mangyari sa amin ni Bill. Sobrang mahal ko siya. Hindi ko na alam. Mababaliw na ako.

“Carl please.. Tigilan mo na ako. Tigilan mo na kami ni Bill. Hayaan mo na kami” natawa lang siya.

“Francis wala pa akong ginagawa umiiyak kana diyan. Magsama kayo ng pinsan ko saka Ganyan ba talaga kayong mga lalaki? Ang tatapang niyong gumawa ng kasalanan, ang tatapang niyong magloko ang tatapang niyo sa away pero wala kayong bayag na harapin ito. Tsk. Pathetic!”

“Carl please.. Hayaan mo na kami ni Bill. Mahal na mahal ko siya”

“Ows talaga? Niloko mo nga siya diba. Paano kaya kung malaman niyang nagsex tayo.. Ooppss” napailing lang ako. “Paano kaya francis kung gusto kong maging tayo?”

“No!” pagtanggi ko agad.

“Really?” ngisi niya.

“Hindi kita mahal Carl”

“Hindi mo rin mahal si Bill”

“Mahal ko siya. Mahal na mahal”

“Sana hindi mo na ako sinex”

“Sorry” paghingi ko agad ng tawad dito.

“Sorry? Sorry is just a word. Wala ng magagawa ang sorry mo sa sarap na idinulot mo sa akin. Alam mo Francis gwapo ka pala” ang malanding sabi ko sa kanya.

“Carl please…” huminga lang ito ng malalim.

“To make it short. Let’s have a deal”

“A-anong deal?” ang kinakabahang sabi ko.

“Hindi malalaman ni Bill ang lahat pero sa isang kundisyon, kapag kelangan ko ng magpapaliagaya sa akin hindi ka pwedeng tumanggi or else.. Alam mo na kung ano pa ang pwede kong gawin”

Parang hindi ko na kayang magsalita. Nanatili lang akong tahimik. Ang daming pumapasok sa isip ko. Takot, galit, sisi at panghihinayang. Ngayon lang ako naduwag sa buong buhay ko ng ganito.

“I’ll give you 24 hours para malaman ang sagot mo. If yes just text YES may number naman ako sayo diba? At kung No. Just wait and see for more surprises” tiningnan ko lang siya ng masama pero ngumiti lang ito. “Hindi na ako natatakot sa ganyang tingin Francis. Hay… Kelangan ko ng umalis. Nakakapagod din kayang magtaray”

Napayuko lang ako dahil wala akong magawa. Parang ang hina hina ko. Naramdaman kong lumapit ito sa akin at humalik sa pisngi ko kasabay nun ang pagtunog ng camera.

“Ooppss.. Another evidence hahaha.. Bye francis”

Napaluhod lang ako at umiyak ng umiyak. S-sorry Bill .

Itutuloy…

---

100

Votes po para sa next chapter :)

Ayan na. Nalaman niyo na ang kayang gawin ni Carl. Abangan ang susunod na kabanata.

Pasensya na po sa matagal na update pramis pipilitin ko ng mag-update agad kapag na Hit na yung 100 votes.

Please help me spread and share my stories salamat :)

SLL 20

May nagbabasa pa ba ng kwentong ito? Sana meron at sana wag kayo magsawang sumuporta at mag Vote dito kahit ang tagal minsan ng update ko. Hirap pong ma-writers block.

Enjoy reading :)

---

B

ill’s PO

V

Kasama ko ngayon si mama sa kusina. Napagkasunduan kase naming ipagluto sina papa at Francis ng hapunan. Excited na nga ako eh dahil alam kong matutuwa na naman si mokong nito. Tuwang tuwa kase yan kapag ipinagluluto ko siya ng paborito niyang ulam.

Ewan ko ba diyan pero gustong gusto niya talaga ang luto kong adobo. Iilan lang ang may gusto ng adobo ko. Parents ko at si Francis lang. Yung iba ang sabi hindi daw masarap. Hay.. Aminado naman talaga ako na wala akong talent sa pagluluto. Prito at instant noodles lang talaga ang kaya kong lutuin. Buti nga napagtatyagaan ni loko ang adobo ko eh. Mahal lang siguro ako ni francis hihihi..

“Anak, saan kayo matutulog ni Francis?” tanong ni mama habang nagsasaklang ito ng sinaing.

“Diko pa po sure mama pero ang sabi niya susunduin niya daw po ako eh baka doon po sa kanila”

“Ah, ganun ba”

“Bakit po Ma?” tanong ko.

“Wala naman anak. Natutuwa lang ako kase dalawang bahay na ang inuuwian mo. Sa amin at sa kanila” ang nakangiting sabi ni mama. Napangiti rin ako.

“Ma’ naman eh. Syempre swerte din naman po sa inyo ang boyfriend ko at swerte din ako kanila kase tanggap niyo kami”

“Asus… Nagdadrama ka na naman. Syempre basta lahat ng ikasasaya mo anak ok sa amin ng papa mo. Alam mo naman yun diba?” lumapit ako kay mama at yumakap dito.

May gusto akong sabihin sa kanya. Gusto ko lang kase malaman ang suhestyon niya.

“Ma’ ahmm, ano po kase.. Ahmm.. Alam ko pong bata pa po kami ni Francis pero paano po kung dumating yung panahon na gusto na niya akong pakasalan. Ok lang po ba sa inyo?”

“Kasal agad anak? Ni hindi pa nga siya nagpopropose sayo eh” simangot ni mama.

“Ma’ naman eh..” natawa lang si mama.

“Ok lang naman sa amin anak pero ang bata niyo pa ha. Ang dami niyo pang pagdadaanan sa buhay. Ni hindi pa nga kayo tumutuntong ng kolehiyo yun na agad ang iniisip niyo. Napag-uusapan niyo na ba talaga ni francis ang bagay na ito?” tumango lang ako kay mama.

“Sure na sure na daw po kase sa akin si francis mama. Yun po ang sabi niya” inosenteng sabi ko. Ginulo lang ni mama ang buhok ko.

“Hay naku. Kabataan nga naman ngayon” napasimangot lang ako at naupo sa lamesa. Nilaro ko lang yung pinggang nasa harapan ko.

“Anak. Alam mo naman kung gaano ka namin kamahal ng papa mo diba at kung gaano namin kamahal si francis para sayo” tumango lang ako. Nagpatuloy si mama sa pagsasalita.

“Anak walang masama kung yan na ang iniisip niyong dalawa. Ang tagal niyo na rin naman. Siya ang first mo.. As in sa love siya lahat. At alam mo naman na hindi ka pa rin nakakaranas ng heartbreaks diba?” tumango lang ako kay mama habang nakikinig sa kanya. Humarap ito sa akin at itinigil ang kanyang ginagawa.

Bumuntong hininga ito.

“Anak, I dont want to offend you at malaki ang tiwala namin kay francis at sayo pero sana magtira ka ng kahit kontinh poryento sa sarili mo ha. Ayaw naming dumating yung panahon na pareho na kayong nagkakasakitan. Hindi sa lahat ng pagkakataon masaya kayo, hindi lahat tumatagal anak. Hindi sa hinuhusgahan ko ang pagmamahalang meron kayo pero anak, hinahanda ko lang ang kaisipan mo at ang sarili mo sa pwedeng mangyari sa hinaharap niyo. I love you anak at alam mo naman yan diba? Kaya lagi mo yang tatandaan ha” ngumiting lumapit ako kay mama at hinalikan ito sa pisnge.

“Thank you po Ma’. I will po”

“Asus! Luto na nga tayo at baka mas lalong hindi sumarap itong adobo mo” biro ni mama.

“Ma naman eh..” simangot ko.

Nagpatuloy lang kami ni mama sa pagluluto. Wala kaming ginawa kundi ang magbonding buong maghapon. Ay oo nga pala para sa inyong kaalaman may kapatid akong babae. Mas matanda siya sa akin ng halos limang taon. Nasa amerika na siya ngayon dahil sa trabaho nito. Ok naman siya doon, kasama niya ang mga tito at tita ko. Kaming tatlo na lang nila mama at papa ang naiwan dito sa pilipinas. Wag kayong mag-alala tuwing bakasyon naman ay umuuwi si ate.

“Anak may alam ka na bang course na kukunin mo sa kolehiyo? Alam kong may isa ka pang taon na gugugulin sa senior high mo. Gusto ko lang malaman” ani ni mama habang naghahanda ito ng pagkain namin. Nagtext na kase sa kanya si papa, ganun din naman sa akin si francis.

“Meron na po Ma’ kaya lang hindi pa ako sure. Dalawa po kasi ang pinagpipilian ko”

“Ganun ba anak? Sige pag-isipan mong maigi ha”

“Ahm.. Ma’ ok lang po bang sa manila ako mag kolehiyo?” Napahinto si mama sa paghahanda ng pagkain.

“I-ikaw ang bahala” ramdam ko ang lungkot sa boses ni mama.

Alam kong malulungkot ito dahil mapapalayo ako sa kanila kaya lang gusto kase ni Francis na sa manila kami mag-aral ng kolehiyo. Sa condo niya raw ako titira.

“Doon din ba mag-aaral si Francis?”

“Opo” napabuntong hininga siya.

“Sige. Kakausapin ko na lang ang papa mo about dito. Kung maari kase ayaw ka naming lumayo sa amin ng papa mo. Dalawa na lang kase kami dito sa bahay pero dahil mahal na mahal ka namin gagawin namin ang lahat” ngumiti ako kay mama.

“Ma’ thank you po ah”

“Wala yun anak. You and ate ang happiness namin ng papa mo”

Habang nag ha-heart to heart talk kami ni mama ay siya namang pagbusina ng sasakyan ni papa. Hudyat na nandito na siya. Hindi rin naman nagtagal at si francis naman ang dumating.

Sabay namin silang sinalubong ni mama. Agad humalik si papa kay mama. Si francis naman ay nagmano sa kanila habang may bitbit itong dalawang malaking bulaklak at maraming chocolates.

“Para po sa inyo mama” sabay bigay ni francis ng flowers at chocolates.

“Salamat anak. Anong meron at may pa ganito ka ngayon?” tanong ni mama.

“Wala naman po hehehe..”

Lumapit sa akin si francis at inabot din sa akin ang malaking bulaklak at maraming chocolates. Hinalikan niya ako sa pisnge. Sa pisnge lang kase hindi pa kami pwedeng magkiss sa lips lalo na at kaharap namin sila. Pareho pa kaming minor. Pero kung alam lang nila. Napakalibog nitong lalaking ito kapag kaming dalawa na lang ang naiwan sa kwarto.

“Salamat” ang nakangiting sabi ko.

Niyakap niya ako ng sobrang higpit. Yung yakap na parang miss na miss niya ako. Ilang segundo na ang nakalipas pero hindi pa rin siya bumibitaw.

“Ano? Magyayakapan na lang ba kayo diyan? Ang kokorni niyo. Tara na nga sa loob gutom na ako” ani ni papa kay mama.

Hindi siya pinansin ni francis. Nanatili lang itong nakayakap sa akin.

“Sige Pa’ susunod na po kami” ang sabi ko at pumasok na sila ni mama sa loob ng bahay.

“Francis ok ka lang? May problema ba?” ang naguguluhang tanong ko. Oo sweet siya at malambing sa akin pero ewan, iba yung yakap niya ngayon.

“Wala.. Wala.. Sobrang namiss lang talaga kita”

“Namiss ka diyan? Eh ilang oras nga lang tayong nagkahiwalay. Miss agad?” ang pabirong sabi ko. Humiwalay ito sa akin. Ngayon ay umiiyak na siya. Nawala ang ngiti sa labi ko.

“F-francis may problema ba?” tanong ko ulit. Umiling lang siya. Alam kong meron.

“Bill…”

“Bakit?”

“Ah, eh.. Tara kain na tayo” ang nakangiting sabi nito. Agad siyang nagpunas ng luha at pumasok sa loob. Sobra na akong naguguluhan sa ikinikilos niya.

Bakit siya umiiyak?

Bakit francis?

Hays…

Pumasok na rin ako sa loob at sinundan sila sa kusina.

Habang kumakain kami ng hapunan ay tahimik lang ito. Ngingiti at makikitawa ng hindi niya alam ang pinagtatawanan. Wala siya sa sarili niya. Ayokong sirain ang masayang awra ko pero nababagabag pa rin ako sa ipinapakita nito sa akin.

Pinagpaalam niya ako kana mama at papa na sa kanila ako ulit matutulog. Ok lang naman kana mama at papa yun as long as na babawiin ko yung mga araw na inilalagi ko sa kanila. Naiintindihan naman nila na dapat sa bahay ng lalaki tumira yung mapapangasawa nila hihihi..

Motor lang ang gamit naming transportasyon papunta sa kanila. Pero ang ikinaiinis ko sa kanya ay tahimik lang ito. Bukod sa gusto niyang mas higpitan ko ang pagkakayakap sa bewang nito ay napasobra naman ang pagkatahimik nito. Medyo naiinis na rin ako at naguguluhan kung ano ba talaga ang problema niya. Hindi ako sanay.

Pagdating namin sa kanila ay nagmano lang ako kana tito at tita. Aalis na kase sila ngayon for their family trip for 3 days. Sinasama niya si francis pero ayaw nito. Kampante naman sila na maiwan si francis dito mag-isa. Bukod daw na nandito ako, kasama niya rin naman ang mga kasambahay nila. May magbabantay pa rin naman sa kanya.

Nakaupo ngayon ako sa sofa habang nakatingin kana tito at tita na busy sa paglalagay ng gamit sa sasakyan. Si Francis? Ayon tahimik pa rin habang nakaupo sa tabi ko. Hindi ko rin siya pinapansin, nakakainis eh.

“Mag-ingat kayo dito ha. Lalong lalo kana Francis. Ingatan mo si Bill. Magtext kayo kung may kelangan kayo. Nandyan naman si manang kung gusto niyong magpaluto ng ulam. O siya aalis na kami” ang paalala sa amin ni tita. Tumango lang kami sa kanya at umalis na sila.

“Tara na sa taas inaantok na ako” ang sabi ng katabi ko. Ang lungkot ng boses niya. Para siyang may malalim na iniisip.

Tumayo ito at hinawakan ako sa braso. Nagapatianod na lang ako kung saan man niya ako dadalhin.

Nakatitig lang ako sa gwapo kong boyfriend habang umaakyat kami ng hagdan. Kahit seryoso to at nakakainis gwapo pa rin siya. Hay! Pagpasok namin sa loob ng kwarto ay dumiretso ako agad sa cabinet niya at kinuha doon ang pantulog naming dalawa. Ganito kami every night kapag nandito ako. Ako ang pumipila ng pantulog naming dalawa.

“Bihis kana. Magbibihis na rin ako” ang sabi ko sa kanya. Kinuha naman nito ang damit na ibinigay ko.

Dumiretso ako sa cr para doon magbihis. Hindi naman sa nahihiya ako sa kanya. Hello? Matapos ng mga pinag gagawa namin mahihiya pa ako? Sanay lang talaga ako na sa cr nagbibihis. Isinasabay ko na ang paglilinis ko ng katawan.

Pagkatapos kong gawin ang night time routine ko ay siya naman ang pumasok sa cr. Napakibit balikat na lang ako at kinuha ang cellphone ko at nahiga sa kama. Nagkalikot lang ako ng mga social media sites ko. Boring eh. Pag ok kaming dalawa halos hindi na namin mahawakan ang cellphone kase satisfied na naman kami sa isa’t-isa.

Habang busy ako sa pagfe-facebook ay siya namang paglabas nito ng cr. Hindi ko pa rin siya pinapansin. Bahala siya.

“Sino yang ka chat mo?” seryosong sabi nito.

“Ka chat ka diyan. Nagfefacebook lang ako noh”

“Patingin nga” pinakita ko naman sa kanya ang cellphone ko. “Kilala kita Bill. Maraming nagkakagusto sayo sa school natin. Yang messenger mo puro chat”

“Francis para kang sira diyan. Ikaw ang boyfriend ko. Ano bang malay ko sa kanila”

“Malay mo nga sa kanila pero ikaw ineentertain mo naman sila” ano bang ipinagsusungit ng lalaking ito.

“Francis hindi ko magagawa sayo yun. Ikaw ang first love ko. Ikaw ang first kiss ko. Lahat ng first ko ikaw ang nagparanas. Bakit ka ba nag-iisip ng ganyan ha?”

“Yun na nga eh. Ako lahat ang first mo. Kaya baka magsawa ka at maghanap ka ng second, third at fourth na mas higit pa sa akin” napaupo ako sa inis.

“Maupo ka nga sa tabi ko” utos ko sa kanya. Naupo naman ito.

“May problema ka ba ha? Sabihin mo sakin. Ang tagal na natin francis ngayon ka pa magdududa ng ganyan” nakatingin lang ito sa malayo.

“Gusto kong magsex tayo” ang sabi nito.

“Ha?”

“Sabi ko sex tayo”

“Hindi ka pa ba nagsawa kagabi?”

“Mahal mo ko diba?” napatango lang ako pero kase…. “Yun naman pala eh. Sex na tayo”

“Francis may problema ba?”

Lumapit ito sa akin at mapusok akong hinalikan sa labi. Napahiga ako sa kama. Umibabaw siya sa akin habang tuloy lang siya sa paghalik sa labi ko. Yung halik niya sobrang sakit. Parang pinipipilit niya akong halikan. Pero kahit sobra akong nasasaktan ay hinayaan ko na lang siya. Kung ito ang makakatanggal ng problema niya ok lang sa akin.

Itinaas nito ang damit ko at bumaba ang halik niya sa dibdib ko. Napahawak lang ako ulo niya. Kahit naguguluhan ako sa mga nangyayari ay nagpaubaya pa rin ako. Mahal ko siya eh. Mahal na mahal.

“Francis..”

“Francis.. Ahhh…” mahinang ungol ko.

Napahinto siya at napatingin sa akin. Tinitigan ko lang siya. Agad itong naupo sa gilid ng kama at napasabunot sa buhok niya. Narinig ko ang mahinang pag-iyak nito. Agad akong lumapit sa kanya at hinagod ang likod nito.

“Francis..” iyak lang siya ng iyak.

“Bill sorry..” ang humihikbing sabi nito.

“Ok lang. Iiyak mo yan”

“Hindi eh. Hindi eh.. Kainis” ang umiiyak na sabi nito.

“Ang tanga tanga ko Bill. Ang tanga ko” ang sabi niya.

“Wag mong sabihin yan. Tahan na”

Tumingin ito sa akin. Pinunasan ko ang luha niya.

“Bill n-niloko kita” ang pagtatapat nito. Hindi ako nakapagsalita. Nanatili lang akong tahimik at kalmado.

“Sira. Higa na nga tayo” pabirong sabi ko sa kanya. Hindi ako makatingin sa mata niya. Ayokong marinig ang susunod niyang sasabihin.

“Bill sorry. Sorry” doon na bumuhos ang luha niya. “Niloko kita. Nakipagsex ako kay Carl. Bill niloko kita.. Bill mahal na mahal kita”

Pinipigilan ko ang sarili kong hindi lumuha.

“Yun ba? Alam ko na yan eh. Tulog na tayo” ang sabi ko at nahiga na ako sa kama niya.

“Bill NILOKO kita! NakipagSEX ako sa iba. Bill magalit ka naman oh” ang sabi nito. Ngumiti lang ako at umiling sa kanya.

“Higa kana dito. Ok na yun” ang sabi ko. Mas lalo itong humagulgol ng iyak.

“Bill naman eh. Magalit ka sakin. Ayoko ng ganito. Gusto ko magalit ka. Gusto ko saktan mo ko” umiling lang ulit ako.

“Kahit saktan kita, kahit murahin kita. Kahit sigawan kita. Hindi na mababago na niloko mo ko. Ok na yun Francis. Tulog na tayo” ang nakangiting sabi ko.

“Bill..”

“Wag kang mag-alala francis. Alam ko naman eh. Lahat naman siguro ng girlfriend at boyfriend may nararamdamang iba kapag may kakaiba sa kasintahan nila”

“Pero niloko kita. Sinira ko ang tiwala mo. Sinira ko ang pagsasamahan natin ng mahabang taon. Sinira ko sa isang pagkakamali lang”

“Siguro. Baka. Baka hindi mo na ako mahal kaya niloko mo ko” ang sabi ko tumingin ako sa kanya.

“Hindi. Mali ka. Mahal na mahal kita Bill. Sobrang mahal na mahal”

Napabuntong hininga lang ako.

“Sabi ni mama. Hindi pa daw ako nakakaranas ng heartbreaks kaya magtira ako ng pagmamahal sa sarili ko. Ayoko lang sabihin kay mama na naranasan ko na. Ayoko lang na masira ka sa kanila” napayuko ito at nagpunas ng luha.

Tumingin ako sa kisame.

“Francis ang babaw ko ba kung dahil lang dito ang drama na natin?”

Umiiling siya habang patuloy sa pagluha.

“Ngayon lang ako nagmahal ng ganito. Alam mo francis pag nagmahal ako. Siya at siya lang. Kaya kapag niloko ako. Ok lang kase alam ko namang walang magtatagal sa relasyong ganito” ang natatawang sabi ko habang tumutulo ang luha ko.

“Noong niligawan mo ko. Sa isip isip ko. Nababaliw na ang lalaking ito. Akala ko kase laro laro lang. Pero nagtiwala pa rin ako kahit na ang alam ko lang noon ay ang paglalaro sa kalsada. Ipinangako mo sa akin na ako lang. Natupad naman. Na hindi mo ko lolokohin. Kaya francis… G-gusto ko ikaw din ang unang makikipaghiwalay sa atin”

“Bill wag please.. Ayoko. Ayoko”

“Naniniwala kase ako na wala akong karapatang makipaghiwalay sayo kase sa una pa lang. Ikaw ang nangligaw sa akin. Pinasaya mo ako ng ilang taon. Ipinaranas mo sa akin na ako lang. Ipinaranas mo ang pagmamahalang imposible. Ayoko namang pigilan kang maging masaya sa iba” lumapit ito sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Hinaplos ko lang ang buhok niya.

“Bill wag mo ko iiwan please.. Hindi ko kakayanin. Mababaliw ako”

“Ok lang naman sa akin kung ayaw mo na Francis. Ayokong tuwing mag-aaway tayo. Sisihin kita ng sisihin sa isang pagkakamali mo”

“Bill ang tanga tanga ko. Sobra.. Sobra.. Sobra kitang mahal. Alam na alam mo yan diba?”

“Oo alam ko naman yun” ang nakangiting sabi ko. “Hindi ka tanga francis. Tao ka rin lang, natutukso. Tao rin lang akong nasasaktan. Mahirap na nga siguro maging LOYAL sa panahon ngayon. Hay. Sana Lahat Loyal” ang natatawang biro ko. Hindi siya natawa.

“Bill wag mo kong hihiwalayan ah. Bill mahal na mahal kita”

“Shhh.. Tahan na. Wala akong karapatang makipaghiwalay sayo. Gusto ko ikaw ang kusang umayaw sa akin dahil hindi ko naibinigay lahat ng pangangailangan mo”

“Wag mo isipin yan. Ako ang may kasalanan ng lahat. Bill gusto ko sigawan mo ko. Gusto ko saktan mo ko. Gusto ko kamuhian mo ko” umiling lang ako.

“Hindi na kelangan. Mas masaya yung anim na taon nating pagsasama kesa sa isang pagkakamali lang” umiiyak pa rin siya. Alam kong hindi ito ang reaksyong gusto niya mula sa akin.

Ngayon ko rin lang siya nakitang umiyak ng ganito. Alam kong mahal na mahal niya ako. Alam ko yun. Nagkamali man siya pero hindi ibig sabihin nun na hindi na niya ako mahal.

“Wag ka nang umiyak diyan. Matulog na tayo”

“Ayoko”

“Sige magagalit ako”

“Ok lang. Mas gusto ko pa ngang magalit ka” alam kong hindi matatapos ito. Pinisil ko lang ang ilong niya.

“Hihiwalayan kita kapag hindi ka natulog” banta ko sa Kanya.

“Bill naman eh” simangot niya.

“Hindi ako nagbibiro francis” ang nakangiting sabi ko.

Ayaw na ayaw niya kase na sinasabi ko ang salitang hihiwalan ko siya. Kaya minsan ito ang ginagawa kong dahilan para sumunod siya sa akin. I know it’s unfair sometimes pero sa mga ganitong sitwasyon lang. Pagod na rin kase ako kaya gusto ko ng magpahinga.

“Sige na nga” simangot nito. Niyakap niya ako at sinubsob ang mukha niya sa dibdib ko.

“Bill wag mo kong iiwan ha” paulit-ulit niyang bulong.

Hinaplos ko lang ang buhok niya hanggang sa makatulog ito.

Hindi ko maiwasang titigan ang mukha ni Francis. Yung ngiti ko kanina ay unti-unti ng nawawala.

Sinabi naman sa akin ni Carl ang lahat. Sinabi niya sa akin ang panloloko ni Francis. Pero nanatili akong tahimik. Gusto ko kay francis mismo manggagaling. Gusto ko siya mismo ang magsasabi.

Gusto ko nga siyang pigilan kaninang umaga eh pero hindi ko napigilan. Gusto ko sanang magalit pero hindi ko magawa. Gusto kong sumigaw pero hindi ko kaya. Nasasaktan ako.

Kung akala niyo, ok lang ako nagkakamali kayo. Hindi ako martir. Sobrang sakit sa loob. Eto pala yung heartbreak na sinasabi nila. Eto na pala yun.

Gusto kong magalit sa kanya pero mas mahaba yung taon na pinasaya niya ako. Mas mahaba yun kesa sa sakit na nararamdaman ko ngayon.

Siguro hindi na ako sapat sa kanya. Siguro hindi na ako ang nagpapasaya sa kanya. Ako lang naman si tanga na naniniwala na may forever kami. Na may forever sa ganito.

Hayyyyyy…..

Pasensya na kayo ha. Mahalaga kase talaga sa akin ang pagiging loyal ng isang tao. Ang trust na ibinibigay mo. I know tao rin lang siya, pero kase ipinaramdam niya sa akin na hindi pa ako sapat sa kaligayahan niya.

Ano ba itong dinadrama ko. Aixt.

Ipinikit ko na lang ang mata ko at hinayaang tumulo ang luha na kanina ko pa gustong ilabas. Ilabas lahat ng sakit mula sa puso ko.

---

Maaga akong gumising. Tinitigan ko lang ito ng ilang minuto at hinalikan sa noo. Napangiti lang ako kase naghihilik siya. Ang gwapo gwapo mo talaga francis.

Bumangon na ako ng tuluyan at tinungo ang kusina. Alam kong hindi ako magaling magluto gaya ng sinabi ko pero pinagluto ko siya ng umagahan. Nagprito ako ng itlog at hotdog saka nag sangag ng kanin.

Matapos kong magluto ay kumuha ako ng sticky note at nag-iwan doon ng mensahe.

“Good morning babe.. Pinagluto kita ng umagahan mo. Kainin mo yan ha, pasensya kana kung hindi kita ginising. May nakalimutan pala akong gawin. Sorry private kase kaya hindi ko masabi.. 2 days lang naman akong mawawala. Wag kang mag-alala. Babalik din naman ako. I love you babe :)”

Huminga ako ng malalim at tuluyang nilisan ang bahay nito. Sorry francis pero gusto ko munang bigyan ng oras ang sarili ko. Ayokong humarap sayo na hindi ako masaya. Ayokong magpanggap. 2 days lang naman. Sana sa 2 days na yun ako pa rin ang mahal mo at ikaw pa rin ang mahal ko.

---

Joren’s POV

Nandito na kaming apat sa kwarto. Yung dalawang bata nakahiga sa kama namin.

Ay oo nga pala dumating na si manang pacita. Ang kasambahay namin. 50 years old na siya. Mukha namang mabait at mapagkakatiwalaan. Tanggap niya kami. May anak din daw kase siyang bakla kaya madali para sa kanyang maintindihan ang lahat. At about naman doon sa pagbubuntis ko at sa dalawang bata naexplain na daw sa kanya nila mommy at daddy. Hindi daw naman siya chismosa. Nandito daw siya para alagaan ang mga bata at ganun na rin kami.

“Ang bilis niyong lumaki mga anak” ang sabi ko kay baby perth at baby phim. Nilalaro kase nila yung hawak nilang laruan.

Pagtingin ko sa lalaking nakahiga sa kabilang dulo ng kama ay bising bisi ito sa paglalaro ng Mobile legend. Ang lakas pa ng sounds. Kanina pa yan laro ng laro.

“Ivan pag timpla mo nga muna ng gatas itong dalawa” utos ko sa kanya.

“Mamaya na mahal”

“Anong mamaya ka diyan. Bilisan mo na” ayun! Busy pa din siya.

Yan ang gusto mo ha.

“Mobile legend o ako?” tanong ko sa kanya. Yung seryoso ang tono.

Napahinto ito sa paglalaro.

“Uulitin ko. Mobile legend o ako?” napasimangot lang ito at unti-unting ibinaba ang hawak niyang cellphone.

“Yun naman pala eh. Ipagtimpla muna ng gatas yang mga bata para makatulog na”

Tumayo ito habang nanunulis ang nguso. Hindi ko alam kong matatawa ako o ano hahaha..

Kinuha ko ang diaper ng dalawang bata pati na rin yung maliit na batya na may lamang maligamgam na tubig. Lilinisan ko muna sila para fresh sa pagtulog.

Habang busy ako sa pagpupunas sa dalawang bata ay sakto namang natapos sa pagtitimpla ng gatas si Ivan. Ibinaba lang nito ang dede ng dalawang bata sa katabi kong lamesa at dali dali siyang bumalik sa paghawak ng kanyang cellphone.

Agad ko ulit siyang inutusan.

“Ivan kunin mo nga yung baby powder”

“Wait. 5 mins lang mahal”

“Anong 5 mins ka diyan. Kunin muna”

Abat! Hindi talaga nakinig. Patuloy sa paglalaro ng cellphone.

“Ivan isa”

“Mamaya.. Busy pa ako” tutok na tutok siya. Napakamot lang ako ng ulo sa inis.

“Ivan dalawa itong anak natin. Hindi ko sila kayang mag-isa. Mas importante pa ba yang paglalaro mo kesa tulungan mo ako dito?”

“Parang 5 mins lang”

“Edi wag. Unahin mo yang paglalaro mo” inis na sabi ko dito at tumayo ako para kunin yung baby powder. Naiinis ako sobra.

Pagbalik ko ay agad akong hinarang ni Ivan.

“Uy.. Galit siya”

“Ivan hindi ako nakikipagbiruan. Umalis ka sa harap ko. Mas unahin mo yang paglalaro mo”

“Asus.. Nagtatampo ang mahal ko. Sorry na po” hindi ko siya pinansin.

“Wala akong oras makipagbiruan sayo. Umalis ka diyan” hahakbang na sana ako sa kaliwa pero humarang ulit siya.

“Ivan ano ba!” inis na sigaw ko. Akal kase nakikipagbiruan.

“Sorry na nga”

“Walang magagawa yang sorry mo. Alis”

“Ayaw!” pagmamatigas nito.

Napabuntong hininga lang ako. Pagod talaga ako. Gusto ko ng matulog.

“Ivan wala namang problema sa akin kung mag ML ka diyan. Alam kong bata pa tayo. Hindi ko naman tinatanggal ang pagiging bata natin. Pero kung ayaw mo ng responsibilidad sabihin mo naman. Sa halip kase na tulungan mo ako sa mga bata mas inuuna mo pa yang paglalaro mo”

Kainis lang. Lumapit ito sa akin.

“Sorry na nga” ang malambing na sabi nito. Niyakap niya ako at hinalikan sa ulo.

“Wag ka na po magalit mahal ko. Kasalanan ko” saka hinalikan niya ako sa pisnge.

Aarte pa ba ako? Eh ngiti pa lang niya tunaw na ako.

Nang medyo kumalma na ako ay kinuha niya sa kamay ko ang baby powder. Nilinisan namin yung mga bata. Tig isa kami sa pagpapatulog sa kanila. Habang lumilipas ang mga araw lalo silang lumalaki at bumibigat.

“Mahal nagtext sa akin si mama”

“Anong sabi?”

“Siya na daw bahala sa dalawang bata bukas. Magbonding daw muna tayong dalawa”

“Talaga?”

“Oo. Simula daw kase ng magbuntis ka at manganak. Wala na daw tayong oras sa isa’t-isa. Hindi na daw natin na experience at na enjoy ang pagiging magkasintahan natin. Kaya its time naman daw para mag Date tayo” sabay taas baba ng kilay nito.

“Sira!” ang natatawang sabi ko.

“Eh saan naman tayo pupunta?”

“Basta ako bahala” sabay kindat nito. Inirapan ko lang siya.

Mukhang tulog na yung mga bata.

Dahan dahan namin silang ihiniga sa crib. Nangangalay na rin kase ang kamay ko. Ang bigat bigat na ni baby phim.

“Joren” tawag niya sa akin.

“Po?” ang wala sa wisyong sabi ko.

Ngumiti ito habang nakatitig sa akin.

“Mahal na mahal kita.. .. .. .. .. .. .. Aking

sunshine.. “

---

Francis’ POV

Pagkagising ko ay agad akong napabalikwas dahil si Bill agad ang hinanap ng mata ko. Wala kase siya sa kwarto ko. Dali dali akong lumabas ng kwarto at nagtungo sa sala. Naabutan ko doon ang kasambahay namin na naglilinis ng sahig.

“Good morning po sir” bati nito sa akin.

“Good morning din po. Nakita niyo po ba si Bill?”

“Hindi po eh pero may hinanda po siyang umagahan para sa inyo. Nandun po sa lamesa” tinuro nito ang kusina. Agad naman akong nagtungo doon.

Nakita ko doon ang pagkaing hinanda nito para sa akin ng may napansin akong isang pirasong papel sa ilalim ng pinggan. Kinuha ko ito at binasa.

Napapunas lang ako ng luha matapos ko itong mabasa. Agad kong kinuha ang cellphone ko at sunod sunod siyang tinawagan. Hindi niya ito sinasagot. Text at tawag na ang ginagawa ko pero wala pa rin.

Parang hindi ko kayang kumain. Kinuha ko ang susi ng sasakyan ko at tinungo ang bahay nila Bill. Walang ibang tumatakbo sa Isip ko kundi ang makausap siya. Ang humingi ng tawad ng paulit-ulit.

Alam kong nasaktan ko siya ng todo. Wala siyang ginawa kundi ang mahalin ako na ako lang. Pero ako si tanga. Hindi lang tanga gago pa.

Pagdating ko sa kanila ay naabutan ko doon si tita.

“Good morning po tita” sabay mano ko dito.

“Good morning din anak. Naparito ka?”

“Tatanungin ko lang po sana si Bill”

“Hindi ba siya nagpaalam sayo? May project daw silang gagawin ng kaklase niya. 2 days daw yun”

“Ah.. Eh.. Opo nagpaalam po hehehe.. Akala ko po kase nandito pa siya” pagdadahilan ko. Ayoko namang mag-isip ng iba si tita.

“Kumain kana ba?”

“Opo” pagsisinungalin ko.

“Ay oo nga pala. Wag ka daw mag-alala. Pupuntahan ka daw niya agad pag natapos na sila doon”

“Sige po tita. Salamat po. Aalis na po ako” Tumalikod na ako. Hahakbang na sana ako paalis ng magsalita si tita.

“Anak, francis..”

“Po?” nakatalikod pa rin ako.

“Alam mo bang bukod sa amin. Ikaw lang ang nagpapasaya sa kanya” para akong nanigas sa aking kinatatayuan.

“Pasayahin mo lang ng pasayahin ang anak namin ha hanggat makakaya mo. Ok lang sa amin kung magbago na ang isip mo, kung magbago ang gusto mo. Basta sabihin mo sa amin para maging handa kami pag nasaktan siya. Kahit ganyan yan, ayaw naming nakikitang nasasaktan yan”

Huminga ako ng malalim at dahan dahang lumingon kay tita.

“O-opo” ang nakangiting sabi ko.

“O siya. Mag-ingat ka pag-uwi ha” tumango lang ako kay tita at nagsimula ng umalis.

Habang lumalayo ako ay hindi ko maiwasan ang sakit na nararamdan ko sa puso ko. Ang sakit! Ang sakit sobra.

Maaring sa isang pagkakamali mo ay masirang tuluyan ang pagmamahalang iniingat-ingatan niyo.

Itutuloy...

______________________________________

Dont Forget To VOTE and Comment for my NEXT UPDATE!

Ano na kayang mangyayari sa kanilang apat at sa isang ahas na sumisira ng lahat?

Abangan.....

Please help me spread and share my stories.. Salamat :)

# SLL 21

Joren's POV

Nakahanda na ang dadalhin namin ni Ivan. Siya ang nag-impake ng damit namin habang inaalagaan ko yung dalawang bata.

Susunduin kase nila mama at papa ngayon yung kambal. Hindi ko alam pero nakakatuwa lang isipin na bukod sa akin ay may bago na silang maituturing na baby.

About nga pala sa side ni Ivan. Baka nagtataka kayo kung bakit madalas sila mama at papa lang ang nag-aalaga sa mga bata. Alam niyo naman kung gaano ka busy sina mommy at daddy sa Hospital diba. Alam niyo naman ang hospital walang pinipiling oras.

Sina mama at papa naman ay nakakauwi ng maaga sa trabaho kaya ok lang at kapag weekends naman ay wala silang pasok. Pero infairness kana mommy at daddy ha ang laki na ng inimprove nila kay Ivan. Lalong lalo na sa apo nila. Kahit busy sila ay nagagawa pa din nila kaming bisitahin at kamustahin.

Noon kase akala nila kapag naibibigay mo ang lahat ng materyales na bagay sa anak mo ay maituturing kanang isang mabuting magulang. Pero hindi nila alam na mas kelangan ng mga bata ang atensyon at pagmamahal na nanggagaling sa kanila at hindi ang perang magpapasaya sa kanila.

Matapos kong iayos ang gamit ng mga bata ay agad kong binihisan sila pareho. Busy pa kase si Ivan sa pag-aayos sa sasakyan. Hindi ko alam kung buong bahay ba ay dadalhin namin.

Actually wala pa rin akong idea sa pupuntahan namin ni Ivan. Ayaw niya kasing sabihin. Surpise daw para suspense. Ano kaya yun. Diba?

Habang busy ako sa pagpupulbos sa mga bata ay narinig ko ang pagbukas ng pinto.

Paglingon ko ay si mama na pala.

"Hello 'Ma. Si papa po asan?"

"Nandun sa baba. Kausap yung asawa mo" lumapit ito sa amin at tiningnan yung mga bata.

Hindi ko alam pero para akong kinilig sa sinabi ni mama na kausap ni papa ang asawa ko. Nakakakilig din isipin na tanggap na tanggap ka both side. Hay..

"Parang ilang araw lang kaming hindi nakakabisita dito ang laki na ng mga apo ko ah"

"Ay sinabi mo pa 'Ma. Sobrang bigat na rin"

"Hindi ka naman ba nahihirapan mag-alaga sa mga bata?" tanong ni mama.

"Mahirap po pero, magkatulong naman po kami ni Ivan sa lahat ng bagay"

"Hindi naman ba pasaway yang asawa mo?"

"Ahmm.. May time lang po na sobrang kulit. Lalo na kapag naglalaro ng Games sa cellphone. Hindi ko naman po siya masisisi. Ayoko po siyang tanggalan ng kalayaan maging bata" napangiti lang si mama.

"I'm so proud of you anak. Sobrang matured mo nang mag-isip" niyakap ako ni mama at hinalikan sa ulo.

"Thanks 'Ma. Dahil po sa inyo yun ni papa"

Habang nag-uusap kami ni mama ay narinig ko ang boses ni papa.

"Bakit nasama ang pangalan ko diyan ha?" ang natatawang sabi ni papa. Agad ko naman siyang niyakap.

"Wala 'Pa. Namiss lang kita"

"Asus. Nagpapalambing lang bunso ko eh"

"Pa naman eh. Tatlo na kaming bunso mo. Ako at yung kambal niyong apo" ang sabi ko.

Kitang kita ko sa mata ni papa ang saya. Siya yung amang nandyan kapag kelangan mo ng tulong. Siya yung amang handa kang tanggapin kahit hindi ka tanggap ng marami. Siya yung amang walang pakialam kung mabawasan ang tikas niya sa iba dahil may anak itong bakla. Basta siya yung amang gugustuhin mong maging tatay. Basta para sakin lahat iintindihin ni papa. Sana lahat may amang ganito.

"Nakabihis na ba kayo?"

"Opo 'Pa. Hinihintay lang po namin kayo ni Ivan" ang sabi ko.

"O eh, gumayak na kayo at kami na ang bahala dito sa mga apo ko"

"Salamat po 'Pa"

"Basta mag-ingat kayo doon ha" tumingin si papa kay Ivan. "Ivan, ingatan mo itong prinsesa ko. Kaisa-isa ko itong anak" napasimangot lang ako. Ano daw? Prinsesa? Hmmm..

"Yes po papa. Hanggat nasa tabi ako ng asawa ko walang gagalos diyan" napakayabang talaga.

"Siguraduhin mo lang" paniniguro ni papa.

"Yes 'Pa. Malinaw pa sa alas kwatro" sabay saludo nito. Hays.. Eto na ata ang ugaling hindi mababago sa kanya. Ang pagiging mayabang at maangas nito.

Hinug ko muna ng mahigpit at kiniss yung dalawang bata, ganun din si Ivan. Mamimiss ko sila. Pinaalalahan din kami ni mama na mag-ingat doon. Todo bilin sila kay Ivan. I know they love me pero hindi naman ako babasaging baso noh.

Pagkaalis nila ay naiwan kami ni Ivan. Nasa sasakyan na naman yung mga gamit namin.

"Mahal mamimiss ko yung mga bata" ang sabi ko kay Ivan.

"Ako rin naman eh. Wag kang mag-alala. Pabalik din naman tayo bukas eh"

"Eh saan ba kase tayo pupunta?"

"Basta. Tara na. Sakay na tayo"

Sinara na namin yung pinto ng bahay. Nilock namin dahil wala namang maiiwan dito. Pinasama namin si manang pacita kana mama. Hindi rin naman kase kaya ni mama'ng magbuhat ng dalawang bata. Si papa naman nagdadrive saka kawawa naman yung matanda kung maiiwan siyang mag-isa dito sa bahay diba?

Habang bumabyahe kami ay bigla akong nakaramdam ng pagod. Ganito pala ang pakiramdam maging isang magulang pero kapag nandyan yung mga bata wala kang karapatang mapagod dahil mahal na mahal mo sila.

"Mahal malayo pa ba?" tanong ko sa kanya habang nagmamaneho ito.

"Oo bakit?"

"Pwede po bang umidlip muna? Inaantok kase ako eh" ang sabi ko dito. Pero nagulat ako ng bigla nitong ihinto ang sasakyan sa gilid.

"Bakit mo hininto?" nagtatakang tanong ko. Ngumiti lang ito sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Hinalikan niya ako sa ulo.

"Alam kong pagod kana. Hindi mo lang ipinapakita sa akin" i dont know pero pakiramdam ko safe ako. "Mahal na mahal kita" ang malambing na sabi nito.

Dahil sa sinabi niya. Nabawasan yung pagod na nararamdaman ko.

"O sige na. Matulog ka muna diyan" tumango lang ako at ipinikit ang mata na may ngiti sa labi.

-----

Nagising na lang ako na may yumuyugyog sa balikat ko.

"Mahal nandito na tayo" dahan dahan kong iminulat ang mata ko at sinipat ang buong lugar. 

Nasa Dagat kami?

"Surprise!" ang sabi ni Ivan. "Sabi kase ni mama gustong gusto mo daw pumunta ng dagat noong bata ka. Kaso lagi daw itong nauudlot kaya heto, ako talaga siguro ang nakatadhana para magdadala sayo dito"

Hindi ko namalayan na nakayakap na ako sa kanya.

"Thank you Ivan. Thank you kase inaalam mo ang mga gusto ko"

"Wala yun. Yung binago mo ko. Yung sa pamilya ko. Lahat ng yun Kulang pa. Kulang pa itong ginagawa ko para pasalamatan ka joren ko" hinalikan niya ako sa pisnge.

"Tara na. Ipasok na natin itong mga gamit natin sa kwarto" yaya nito. 

Teka. Ibig sabihin nakaplano na itong lahat? Sa lugar, sa date, sa mga gagawin namin?

"Kelan mo pa ito pinaghandaan?" tanong ko sa kanya.

"Ah, last week pa. Gusto ko kasing masiguro kung saan kita dadalhin" ang sabi niya. I dont know pero kinilig ako bigla.

Para hindi niya mahalatang kinilig ako ay agad akong nagtungo sa likod ng aming sasakyan. Aktong kukunin ko na ang ibang gamit doon ng pigilan ako ni Ivan.

"Hep. Ang sabi ko ipasok na natin itong mga gamit pero hindi ko ibig sabihin na magbubuhat ka ng mabibigat. Ako na diyan"

"Kaya ko naman eh"

"Hindi ko hahayaang gawin mo yun. Ako ang lalaki dito kaya dapat ako ang gagawa ng lahat. Pumasok kana sa kwarto. Ikaw na ang mag-ayos doon. Sige na mahal"

Ayun. Wala akong nagawa. Napanguso lang akong pumasok sa kwartong nirent namin for 2 days. Syempre ngayon at bukas. Hapon pa daw kami aalis bukas eh.

Kakilala pala ni Ivan yung may ari ng resort na ito. Alam niyo naman yan feeling close at feeling siya na ang may ari. Hindi ko na nga naramdaman na dumaan kami sa nagbabantay nitong resort eh. Diretso na kami dito.

Pagpasok ko sa loob ng kwarto ay nagandahan ako. May sarili kaming tv, kitchen, aircon at bathroom. Infairness sa resort na ito ha. Hindi pa siya ganun ka sikat as tourist spot kase mostly mga locals din lang ng lugar na ito ang mga turistang nagpupunta dito pero maganda siya pramis. Ang isa pang highlight dito ay katapat na katapat namin ang dagat. Hindi man siya white sand pero ok na.

"Oh? Tapos kana bang mamangha sa kwartong nirentahan natin?" nagulat ako ng biglang may nagsalita sa likod ko. Si Ivan pala.

"Ah.. Eh.. Oo ang ganda. Alam mo naman na ito ang first time ko sa isang beach resort diba?"

Hindi kase fan sina mama at papa ng dagat. Well may business trip sila minsan pero hindi sila mahilig maligong dagat. I dont know kung takot silang maligo o takot mangitim hahaha.. Well, kabaliktaran naman nila ako.

"Alam ko at alam mo ba na ito rin ang first time kong pumunta sa ganitong lugar na kasama ang taong mahal ko?" ang nakangiting sabi nito.

"Wag mo nga akong pakiligin Ivan" ang namumulang sabi ko.

"Bakit naman hindi?"

"Eh baka ma fall ako"

"Ok lang. Anytime naman sasaluhin kita"

"Asus! Bolero"

"Hindi kaya" depensa niya hahaha..

"Maiba ko. May dala ka bang pagkain diyan?"

"Oo mahal. Wait kukunin ko pa sa sasakyan"

"Sige" nilagay nito ang dala niyang bag sa kama. Yung bag na parang pang athlete. Yung pa oblong. Alam niyo yun? Medyo malaki din yun eh. Nandun lahat ng gamit at damit namin.

Kinuha ko ito at naisipang ilipat sa cabinet. Habang isa-isa kong ikinakalat ang laman ng bag ay nagtaka ako sa aking nahawakan. Isang maliit na square box na may nakasulat na "Trust"

Bakit may ganito si Ivan?

"Mahal ano.. Ah, eh.. teka.. Ano ah.." nagulat ako ng nasa loob na pala ng kwarto si Ivan. Agad nitong nilapag ang dala niyang pagkain sa lamesa at inagaw sa kamay ko ang box ng condom.

Kung nakikita niyo lang kaming dalawa. Sobrang pula ng pagmumukha namin. Hindi rin kami makatingin sa isa't-isa. Alam niyo naman na isang beses pa lang namin nagagawa ang bagay na yun diba at sa hindi pa maayos na pagkakataon. Kaya hindi niyo kami masisisi kung bakit ganito ang reaksyon ko. Hello, we're still young. Malandi ako oo pero hindi ako yung malanding iniisip niyo na porket gusto ko na si Ivan eh puro libog na lang ang gusto kong mangyari noh. Mas mahalaga pa rin sa akin ang love kesa sa lust.

"Ivan ano yan ha? Bakit may ganyan ka?" nagtatakang tanong ko dito.

Hindi siya makatingin sa akin. Kita mo ang kaba sa mukha niya.

"P-para safe? In case of emergency?" ang patanong na sabi nito na parang hindi siya sigurado.

"Anong safe ka diyan" ang naiinis na sabi ko. Hindi ko lang siya maintindihan kung bakit may dala siyang condom.

"Ivan kaya mo lang ba ako dinala dito ay dahil gusto mong may mangyari sa atin ha? Ganun ba yun? Libog lang ba ang tingin mo sa trip na ito ha?"

"Hindi. Hindi mahal.. Nagkakamali ka"

"Eh bakit ka nga may ganyan?"

"Kase ano.."

"Ano!" sigaw ko dito.

"Hindi ko rin alam" ang nasabi na lang nito. Napangisi lang ako.

"Imposibleng hindi mo alam Ivan. Kahit sinong tanga maiisip yan. Yan ba talaga ang gusto mo? Hindi ka makatiis ano? Libog na libog kana ba?"

"Mali.. Mali ka mahal. Mali ang iniisip mo"

"Alam mo Ivan kung nalilibugan ka maghanap ka ng babae diyan. Marami diyan. Hindi ka pa mahihirapan. Madali lang sayo ang kumuha ng parausan diba. Kung ito lang ang habol mo sa trip nating ito gawin na natin para makauwi na ako at maalagaan ko ang mga anak ko" ang naiinis na sabi ko.

Wala. Nakakainis kase eh. Nakakaiyak sa inis.

Lumapit ako sa kanya at pilit itong ipinapahawak sa buong katawan ko.

"Ano pang hinihintay mo. Diba ito ang gusto mo? Simulan na natin"

"Joren ano ba! Tumigil ka nga" pilit niyang tinatanggal ang kamay niya sa katawan ko.

"Eto ang gusto mo diba? Eto diba!"

"Joren ano ba! Tumigil kana sabi!" ang malakas na sigaw nito.

Napahinto naman ako.

"Hindi porket may condom akong dala, may masama na akong balak sayo. Hinahanda ko lang ang sarili ko sa posibilidad na pwedeng mangyari sa ating dalawa. Mahal kita at mahal mo ko. Hindi libog ang tawag dun joren. Ang libog yung pwersahang pagnanasa at pakikipagtalik sayo. Kung libog lang ito sa bahay pa lang ginawa ko na" napayuko lang ako sa sinabi niya.

"Wag mo kong itulad noon at wag mo kong itulak sa mga babaeng sinasabi mo. Mas mahalaga ang pagmamahal mo sa akin kesa sa isang tuksong walang kasiguraduhan" napaupo ako sa kama dahil sa guilty. Masyado ko siyang hinusgahan.

"Joren yung ngiti mo pa lang. Yung ka cute-tan mo. Yung pagiging masungit mo minsan. Yung maalalahanin mo at maalaga mo sa amin. Joren yun pa lang masaya na ako. Itinuro mo sa akin na mas i-value ko ang saya at sarap na galing sa pagmamahal kesa sa sarap ng dahil sa pagnanasa lang"

"Sorry" ang humihikbing sabi ko. Huminga ito ng malalim at niyakap ako.

"Sorry din. Hindi ko naexplain sayo ng mabuti kase hindi ko naman talaga dinala yan dahil nag-eexpect akong may mangyayari sa atin. Dinala ko yan kase gusto ko handa tayo hindi man ngayon sa mga susunod pang pagkakataon"

"Ikaw kase eh. Yan tuloy nagalit ako sayo" ang sabi ko.

"Ok lang. Pero kung gusto mo ng gawin. Handa naman si junjun ko anytime" tiningnan ko lang siya ng masama. Bigla itong natawa sabay pisil sa ilong ko.

"Joke lang. Maghihintay naman ako anytime eh"

Humalik ako sa pisnge niya.

"Gutom kana ba?" tanong ko dito. Tumango lang ito.

Magtatanghali na rin kase. Mga 8 or 9 kami umalis sa bahay kanina. Ibig sabihin pala mga 1-2 hrs ang byahe namin.

"Sige pahinga ka na diyan. Alam kong pagod ka sa byahe. Magluluto lang ako dito" nakita kong naghubad ito ng suot niyang damit at short. Tanging boxer short lang itinira niya. As in Topless siya. I admit. Ang gwapo at ang hot ni Ivan kahit bata pa ang katawan nito eh humuhulma na ang matipuno niyang pangangatawan.

Hindi ko alam pero bigla akong nakaramdam ng init. Agad kong inalis ang mata ko sa katawan niya. Ang weird lang kase everytime naman na nasa bahay kami lagi siyang ganyan. Oo nagnanasa ako kahit papano sa kanya pero winawaksi ko yun kase busy ako sa mga bata at ayokong unahin ang bagay na yun kesa ang alagaan ang mga anak namin. Pero bakit biglang nag iba? Posible ba yun? Ewan, mas lalo siyang pumupogi sa mata ko ngayon. The way he speak kanina. Ang lalim pero malaman. Mas lalo tuloy niya akong pinapa-ibig sa mga salita niya. Hinuhulog niya ako sa mahikang siya lang ang nakakagawa.

Eto na ba ang tamang pagkakataon na pagbigyan ko siya? Yeah.. I'm not a girl para mag-inarte pero ayoko lang masanay siya na porket bakla ako, eh yun na lang ang magiging tingin niya. If he loves me then rerespetuhin niya yun. Saka yung dignidag na lang natin bilang isang bakla. Kahit yun na lang ang pag-inartehan natin.

Tumingin ulit ako kay Ivan. Nakahiga na ito sa kama habang nanunuod ng TV. Nakaunan ang ulo nito sa dalawa niyang braso. Kitang kita mo ang hulma ng kanyang muscle at ganda ng katawan. Wala pa siyang masyadong abs pero maganda na ang built ng katawan niya. Ang laki rin ng umbok sa boxer short na suot niya. Shet! Pinagnanasahan ko na ba si Ivan? Urgh!

Napatingin sa akin si Ivan sabay kindat. Agad ko namang iniwas ang mata ko at ipinagpatuloy ang pagluluto.

Hugas..

Hiwa..

Prito..

"Nakita ko yun" nagulat ako ng may bumulong sa tenga ko.

"AY! *ten ng kabayo" gulat na gulat sabi ko. Natawa si Ivan.

"Ivan ano ba! Kanina ka pa nanggugulat eh" simangot ko.

"Ang hot ko noh? Dont worry mahal. Dalawa lang tayo sa kwartong ito. Walang iisturbo sa atin" halos kilabutan ako sa sinabi niya.

Hindi rin ako makagalaw ng maayos dahil nakatayo siya sa likuran ko. Sobrang dikit at lapit niya. Shet. Pinagpapawisan ako.

Nakaamdam ako ng kuryente ng maramdaman kong may mahabang bagay na dumikit sa bandang pwetan ko. Sinadya niya talagang idikit yun sa ano ko. Pag lingon ko ay nagtatakbo na ito sa kama at humahagalpak na sa katatawa.

Tiningnan ko lang siya ng masama. Ngumiti lang ito sa akin. Sa inis ko ay dinilaan ko siya na parang bata.

Hindi ko alam pero nakangiti ako habang nagluluto ng pagkain. Ngayon lang talaga kami nagkaroon ng time para sa isat-isa at bilang official na magkasintahan pa.

Matapos kong magluto ay naghain na ako ng pagkain sa lamesa. Pork chop ang ulam na niluto ko. Ang dali lang kase nitong lutuin.

"Mahal ko, kakain na tayo" malambing na sabi ko.

"Ano ulit yun?"

"Sabi ko kakain na tayo"

"Hindi yun eh. May mas nauna" napasimangot lang ako. Ayoko ng pahabain gutom na rin ako.

"Mahal ko, Ivan kakain na tayo. Ano masaya kana?" simangot n pag-uulit ko.

"Syempre naman. Mahal kita eh"

"Dami mo. Tumayo kan Diyan. Masarap itong niluto ko"

Tumayo ito at bago maupo sa kanyang upuan ay ninakawan muna ako ng halik sa labi.

"Mas masarap pa rin ang labi mo joren" edi natameme ako doon.

Habang kumakain kami ay siya ang nagsusubo sa akin. Wala din siyang ibang ginawa kundi ang titigan lang ako.

"Joren ang ganda mo pala noh"

"Duh? Matagal ko ng alam yan"

"Alam mo ba kung anong pinagkaiba ng ganda mo sa ganda ng mga babae?" anong trip na naman ng lalaking ito? Napailing lang ako.

"Hindi eh. Ano?"

"
Yung ganda mo..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

Yung gandang nagpaganda sa buhay ko...
"

*****

Francis' POV

2 days akong nagkulong sa kwarto. 2 days ko siyang hindi nakita at sa 2 days na yun naghintay akong babalik siya. Hindi ko na nga magawang kumain. Hindi ko na rin magawang maligo. Tinatanong ako nila mama kung may problema ba ako. Wala akong masabi. Hindi rin nila ako makausap ng maayos.

P*tang *na talaga! Lagi kong sinasabi at ipinapangako sa kanya na loyal ako, na tapat ako sa kanya pero ako pa pala ang sisira sa pangako at puso niya.

T*ng *na! Ayokong nakikitang nasasaktan si Bill. Ayoko! Ayoko! Napakawalang kwenta kong boyfriend. Isang pagkakamali na bumago sa amin at sa pagkakamaling gawa ko pa. Sa pagkakamaling hindi naman dapat.

Ngayon ang dating niya. Nangako siya at paniniwalaan ko. Maniniwala ako kase sobrang mahal na mahal ko si Bill. Alam kong hindi niya ako iiwan. Alam ko yun kase naniniwala ako.

Inayos ko ang sarili ko. Nilinis ko ang kwarto ko. Yung kamiserablehan ko ng ilang araw binago ko para sa pagbabalik niya.

Hindi na rin naka off ang cellphone niya. Natatawagan ko na siya kaya lang hindi pa rin niya ito sinasagot. Pero nagtext naman siya sa akin na pupuntahan niya ako gaya ng ipinangako niya pagbalik niya.

Hindi ako mapakali. Bawat ikot ng orasan ay sinasabayan ko ng pagtingin sa labas ng bahay, baka kase nandyan na siya. Sabik. Sobrang sabik ako sa mga yakap at paglalambing niya. Sa buong siya sabik na sabik na ako.

Yung kaba ko nandito pa rin. Matagal na kami pero bakit yung kasabikan ko wala pa rin pagbabago. I love him so much.

Tatlo? Apat? Lima? Hindi ko na alam kung ilang oras akong nakaupo dito sa sofang ito habang hinihintay ang pagdating niya. Hindi ako nakaramdam ng pagkabagot. Hihintay ko kase siya, hihintayin ko siya.

Alas kwarto na ng hapon pero wala pa rin siya. Hindi ako umalis sa pwesto ko. Ayokong may mamiss akong oras. Hindi ako titigil. Hihintayin ko pa rin siya. Hihinatyin kita. Naniniwala ako.

Napayuko na lang ako sa pagod. Hindi na ata siya dadating. Hindi na ata niya ako mahal.

Habang nagpupunas ako ng luha ay bigla akong nakarinig ng tunog ng sasakyan. Dali dali akong tumayo at lumabas ng bahay. Siya na ito. Alam kong siya na ito. Nakita ko si Bill. Kabababa lang nito ng tricycle. Hindi ko maiwasang ngumiti ng todo dahil sa sobrang saya.

Matapos nitong magbayad ay umalis na ang tricycle driver. Pagtingin niya sa akin ay nginitian niya din ako. Habang lumalapit siya sa akin ay hindi ko maiwasang maiyak. Pumayat siya. Ang laki ng binagsak ng katawan niya at dahil yun sa katangahan ko.

"Musta?" ang nakangiting sabi niya.

Sa halip na sagutin ko siya ay agad ko itong niyakap ng mahigpit. Yung yakap ng pagkasabik.

"Miss na miss na kita Bill. Yung dalawang araw na yun. Yung mga araw na yun parang taon na ang lumipas. Sobrang miss na miss na kita"

Hinayaan niya lang akong yakapin siya. Bakit parang may nag-iba. Bakit parang ang lamig lamig niya sa akin. Winaksi ko ang pag-iisip na yun dahil ayaw kong sirain ang araw na ito.

"Tara pasok tayo sa loob" alok ko sa kanya. Tumango lang ito.

Pagpasok namin sa loob ay naupo siya sa sofa.

"Gusto mo ba ng makakain?" umiling lang ito.

"Gusto mo bang magpahinga muna sa kwarto ko?" umiling lang ulit ito.

"Bill kumakain ka pa ba? Bakit ang payat payat mo na" ang sabi ko dito.

"Nagda-diet lang ako hehehe.." kahit alam kong tumatawa siya. Yung lungkot sa boses niya nandun.

"Bill sorry.." umiling lang ito.

"Wala na yun Francis. Binisita lang kita dito gaya ng ipinangako ko"

"Bill iiwan mo na ba ako?" hindi siya nakapagsalita. "Wag naman oh. Please bill.. Mahal na mahal kita"

"Hindi ah. Gaya nga ng sabi ko wala akong karapatang hiwalayan ka dahil ikaw ang nagbigay ng pagkakataong mahalin ako. Unless gusto mo na" biro nito. Hindi ako natawa.

"Pasensya kana francis. Kahit kelan talaga hindi nakakatawa ang mga biro ko hehehe.." ang sabi nito.

Lumapit ako sa kanya at niyakap ito. Miss na miss ko na talaga siya. Yung amoy niya miss na miss ko na.

"Francis kelangan ko ng umuwi. Baka hinahanap na ako nila mama" bigla akong nalungkot.

"Ganun ba? Hatid na kita"

"Hindi. Wag na"

"No. Ihahatid kita" wala na siyang nagawa.

Habang nagdadrive ako ng motor ay nakahawak lang ito sa balikat ko. Hininto ko ang sasakyan at pinayakap ang dalawang braso niya sa bewang ko.

"Yakapin mo ko ng mahigpit baka mahulog ka"

Niyakap naman niya ako ng mahigpit at nagpatuloy na kami sa pagbyahe.

Pagkarating ko sa kanila ay nagmano ako kana tito at tita. Sobrang pag-aalala ang nakita ko sa kanila. Napansin din nila ang pangangayayat ng anak nila. Ni sila daw hindi makontak ito. Oo alam nila kung nasaan ito pero matapos nun hindi na daw nito sinasagot ang mga tawag nila. Buti na lang daw at tinulungan sila ni Paulo na makausap siya.

Teka. Sino si Paulo?

Wala akong pakialam kung sino man siya. Basta ang mahalaga nandito na si Bill. Mukhang wala pa ring ideya sina tito at tita sa mga kagagawan ko. Todo pagtatakip ang ginagawa ni Bill sa akin. Gusto ko man umamin na sa kanila pero tuwing magtatangka akong magsabi ng totoo pinuputol ni Bill ang sasabihin ko.

Nagiguilty na ako pero ayaw niya akong bigyan ng pagkakataong magsabi ng totoo. Naiintindihan ko siya. Alam kong ayaw niyang magalit sila sa akin. Sobrang pagkamuhi tuloy ang nararamdaman ko sa sarili ko. Bakit? Bakit ko ba nagawa ang bagay na yun at sa taong walang ginawa kundi ang mahalin ako.

F*ck!

Nakaupo kaming lahat sa hapag kainan dahil hindi na nila ako pinaalis pa. Sobrang tahimik namin habang kumakain kami. Nilalagyan ko ng maraming pagkain ang pinggan ni Bill para makabawi naman ito sa katawang nabawas sa kanya.

Tumatanggi siya pero hindi ko hinahayaan.

Ramdam ko ang awkwardness sa kanya. Naiintindihan ko naman yun pero kase..

Habang sabay sabay kaming naghahapunan ay may roong kumatok sa pintuan nila.

"
Tao po!!
"

"Tao po!!"

Ang paulit-ulit na katok.

"Anak buksan mo nga yung pinto kung sino yun" utos ni tita kay Bill.

"Sige po"

Nakatingin lang ako habang naglalakad ito papunta doon. Huminga lang ako ng malalim at ipinagpatuloy ang pagkain.

Sobrang tahimik namin. Nakakapanibago lang.

"Kamusta kana Francis?" tanong ni tito sa akin.

"O-ok lang po" ang kinakabahang sabi ko.

Bakit ba ako kinakabahan ng ganito.

Habang binabalot ulit kami ng katahimikan ay napansin ko ang pagtingin nila tito at tita sa likuran ko.

"O anak sino yang kasama mo?" ang tanong ni tita. Napatingin ako agsd sa likuran ko.

Nakatayo doon si Bill habang kasama nito sa kanyang tabi ang isang lalaki.

"Ahmm... 'Ma, 'Pa si.. Si Paulo po"

"Magandang gabi po tito, tita" sabay akbay nito kay Bill.

Itutuloy...

______________________________________

Lets reach 100

 Votes for my next update..

🎉
Merry christmas and a happy new years to all.

S

a mga hindi po nakakakilala kay Paulo. Pwede niyo po siyang mabasa sa The Modern Family at Lover's Quarrel kung Anong role niya dun hahaha..

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 22

Happy New Year 

Guys Hindi ko rin alam ang mga pinaggagagawa ko dito hahahaha.. Sana magustuhan niyo pa rin. Click Vote. Enjoy reading.

______________________________________

Francis' POV

Naikuyom ko lang ng mahigpit ang kamao ko ng makita ko ang pag-akbay ng lalaking ito kay Bill. Sa totoo lang gusto ko na siyang sunggaban at sapakin. Kung wala lang dito sina tito at tita kanina pa sabog ang mukha ng lalaking ito sa totoo lang.

"Magandang gabi din naman iho. Ikaw ba yung paulo na nakausap namin sa cellphone? Ang gwapo pala nitong kaibigan mo anak" ang sabi ni tita.

Kaibigan? Sana nga kaibigan lang.

Napakamot lang ito sa ulo na akala mo totoong gwapo siya. Sus. Mas gwapo ako sayo ulol.

"Hindi naman po tita. Sakto lang po hehehe" Pa-humble pa. Tsk. "Opo tita. Ako nga po yung nakausap niyo sa cellphone noong isang araw"

"Mabuti naman at isang gwapo at mabait na kaibigan ang kasama ng anak ko. Napanatag ang loob ko" parang nakahinga ng maluwag si tita mula sa ilang araw na pag-aalala sa kanyang anak.

"Wag po kayong mag-alala sakin. Isa po akong taong mapagmahal at maalaga" kung nakamamatay lang ang tingin ko napatay ko na ang lalaking ito sa sinabi niya. Nang-iinis ba siya? Hello pre! Nandito ang boyfriend niya. Eto oh sasapakin kana.

"Hindi ka lang pala mabuting kaibigan iho. Nakakatuwa ka rin. Sige maupo kana at sumabay kana sa aming kumain" Dont tell me tita nakuha niya agad ang loob niyo. Paano naman ako? Ako pa rin naman po para kay Bill diba? Hay...

Tahimik lang si Bill na naupo sa tabi ko habang sa tabi niya naman naupo si Paulo. As in sa gitna si Bill. Putek! Kapal din pala ng mukha ng lalaking ito. Garapalan kung kumuha ng pagkain. Wala ba siyang hiya? I mean, kahihiyan man lang? Tsk.

"Pasensya na po tita. Nagutom ako sa byahe. Galing pa po kase akong ibang bayan" ang sabi nito.

Napatingin ako kay Bill. Hindi lang pala ako kundi sina tito at tita rin.

"Galing kayo sa ibang bayan? Akala ko ba nandito ka lang anak?" ang tanong ni tito dito. Kitang kita sa mukha ni Bill ang takot at kaba habang si gunggung ay parang natauhan sa sinabi niya. Na realize niya ang katangahan niya.

"Ah, eh.. Hindi po tito. N-nagkakamali po kayo" depensa agad ni Paulo. I know this kind of situation. Wag ako ulol. Kita ko ang slight na pag-iwas niya ng tingin habang sinasabi niya yun. Sign of lying "A-ako lang po yung galing ng ibang bayan. Nandito pa po ako noong tumawag kayo hehehe.." tumingin si tito kay Bill.

"Eh anak saan ka nagstay kung pumunta pala ng ibang bayan itong kaibigan mo?" tanong dito ni tito. Now si bill naman ang parang hindi alam ang sasabihin.

"S-sa mga kaibigan ko po papa. Madami naman po kaming magkakasama doon. Wag po kayong mag-alala. Ok naman po ako"

"Sigurado ka? Bakit mukhang pumayat ka?"

"Diet lang po papa hehehe. Alam niyo naman po sa Dancing kelangan fit at maliksi kang kumilos" halos mapailing ako sa pagsisinungalin ni Bill. Hindi siya ganito. Hindi niya gagawin ito sa parents niya. Gusto kong makialam pero hindi ko alam kung paano.

"Dont worry tito. Mababait po ang mga kaibigan namin" ang singit ni Paulo.

Eh hindi ko nga alam kaibigan ka ni Bill na hayop ka eh.

"Taga saan ka ba iho?" tanong ni tita kay paulo.

"Taga dito rin po sa bayan na ito. Pero ngayon po nasa manila ako ngayon. Doon po kase ako nag-aaral ng kolehiyo. Nagbabakasyon lang po kami dito ng mga kaibigan at kaklase ko"

Napakunot sina tito at tita sa sinabi niya.

"You mean college kana? I thought kaklase ka ng anak ko at gumagawa lang kayo ng project. Yun kase ang paalam ni Bill sa amin eh" ang sabi ni tito. Napatingin si gunggung kay Bill. Mukhang nahihirapan na silang magsinungalin.

Napangisi lang ako.

"O-opo tito. College na po ako. Mukha po bang 16 years old?" at nagawa mo pang magbiro ha.

"Ahmm.. Papa. kapatid po siya ng kaklase ko. Medyo close na rin po kaming dalawa kaya wag po kayong mag-alala. Mabait po si kuya paulo" pagdepensa ni Bill dito. Sige ilusot niyo lahat yan.

"Ah ganun ba.. Eh anak sa----"

"Wow papa. Ikaw po ba ang nagluto ng hapunan natin? Ang sarap po" pag-iiba ni bill sa usapan. Napakunot noo lang si tito.

"Hindi anak. Alam mo naman na ang mama mo ang nagluto niyan"

"Aixt. Akala ko po ikaw na. Hindi ka nga po pala masarap magluto hahaha" alam kong peke ang pagtawa niya at alam ko ring nilalayo lang ni Bill ang usapan nila.

Ano ba kasing meron sa dalawang to at ganun na lang siya ipagtanggol ni Bill. Wag mong sabihing sa dalawang araw na yun pinagpalit na niya ako. 

F*ck!

Tahimik lang ako habang nagkukwentuhan sila. I mean kaming dalawa ni Bill. Matapos kase nilang kilatisin si paulo ay nakuha na nito agad ang loob nila. Tsk! Kung alam lang nila na isang sinungalin ang nasa harapan nila. Ewan ko na lang kung matuwa pa kayo diyan.

Pagkatapos naming kumain ay nagpaalam na sila tito at tita na aakyat na daw sila sa kwarto nila. Gusto na daw nilang magpahinga at maaga pa sila bukas.

"O, mga anak kayo na ang bahala dito ha. Nandyan naman si manang kung may kailangan kayo. Lapitan niyo lang siya"

"Opo tita. Salamat po" ang nakangiting sabi ko. Ngumiti lang si tita at sumunod na kay tito sa taas.

Naiwan kaming tatlo sa sala. Parang walang gustong magsalita. Sa totoo lang ayokong magsalita baka iba ang lumabas sa bibig ko dahil sa inis at galit ko. Pero wala akong karapatan. Wala, kase ako mismo ang unang gumawa ng paraan para saktan siya.

Nakatitig lang ako ng masama kay paulo. Nakakaurat ang pagmumukha niya.

"Chill pare. Wag mo kong titigan ng masama. Kung nakamamatay yan kanina pa ako patay dito hahaha" ang sabi ni gunggung. At nagawa mo pang magbiro ha.

"Ano bang ginagawa mo dito? Umalis kana nga" ang naiinis na sabi ko.

"Francis.." suway sa akin ni Bill.

"Bakit bill? Siya na ba ang bago mo? Ipinagpalit mo na ba ako sa gunggung na yan ha?"

"Sinong gunggung? Ako?" saad ni paulo.

"May iba pa bang gunggung dito maliban sayo?"

"Malay ko ba. Baka sinasabi mo yan sa sarili mo" ngisi nito.

"Abat!" papalag na sana ako ng pigilan kami ni Bill.

"Tumigil kayong dalawa ha. Nasa pamamahay ko kayo. Pareho ko kayong palalayasin dito" banta ni bill sa amin. Kita ko ang galit sa mata niya. Wala akong nagawa kundi ang manahimik.

Tumingin sa akin si Bill.

"Wala akong ibang lalaki Francis kaya pwede ba tigiltigilan mo ko. Wag mo kong igaya sayo"

Natameme ako sa sinabi niya.

"Sorry" ang tanging nasabi ko.

"Tama si Bill pare. Chill lang kase. Walang namamagitan samin. To be honest kakikilala ko pa lang sa kanya"

"Sabi ko na nga ba eh" tiningnan ko siya ng masama.

"Oppss.. Chill.. Yan kana naman pare eh, sa mga pa stare, stare mo na yan" napasinghal lang ako habang nakatingin sa ibang direksyon.

"Ok let's be honest here. Oo alam ko gwapo ako" tiningnan ko siya ng masama. Tsk! Nagyabang pa. Sarap bangasan.

"Lahat pwedeng mapasaakin ng walang kahirap hirap pero sa mga materyales na bagay lang yun pare, pero pagdating sa pag-ibig? Naku olats ako diyan pre. Kahit anong gawing kong pagmamahal wala. Bokya. Nabansagan na nga akong "Pambansang mang-aagaw at pambansang Extra" extra
 
sa pagmamahalan ng iba. Oo lapitin ako pare, pero hanggang one night stand lang tapos wala na" napatingin ako sa kanya.

"Pero alam mo pare kahit Pambansang Extra ako hinding hindi ko sisirain ang pagmamahalang binuo niyo ng ilang taon. Ang swerte mo nga kay Bill kase siya yung klase ng tao na kahit saktan o lokohin mo siya nandyan pa rin siya sayo kahit ang kapalit nito ay masaktan siya"

Tumingin ako kay bill. Umiwas siya ng tingin. Nahihiya ako sa klanya. Nahihiya ako sa mga kagaguhan ko.

"Buti nga pare nakita ko yan sa park bago ako pumunta sa mga kaibigan ko. Tulala, may balak pa atang doon matulog. Mukhang hindi pa rin kumakain. Nilapitan ko na kahit di ko kakilala. Naawa ako eh kaya kinausap ko na. Ayon nagkwento siya, miss na miss kana daw niya pero hindi niya daw alam kong paano ka niya haharapin, kung paano siya babalik sayo. Sinisisi niya ang sarili niya, sinisisi niya kung anong kulang sa kanya para lokohin mo siya" matapos niyang sabihin yun ay agad kong niyakap si Bill. Yakap na mahigpit. Umiyak lang ako sa balikat niya at paulit-ulit na humingi ng sorry.

"Bill i'm sorry"

"Ok lang francis. Isang pagkakamali lang yun"

Umiling ako.

"Hindi lang yun isang pagkakamali bill. Kase kung isang pagkakamali yun bakit libo libong sakit ang idinulot nito sa atin. Bakit tayo nagkakaganito"

Mas lalo ko siyang niyakap. Miss na miss ko na siya. Yung pagyakap niya habang natutulog kami, yung pagtitig ko sa kanya tuwing gigising ako. Haixt. Sana bumalik na kami sa dati.

Habang dinadama ko ang buong katawan niya ay naramdaman ko itong yumakap sa akin.

Kahit yun lang, ang saya saya ko na.

"Paano pare. Mauuna na ako. Kinamusta ko lang yang jowa mo. Kung nakauwi ba siya ng maayos. Alam ko kase yung ganyang pakiramdam. Hindi man halata sa pagkatao ko pero nagmahal na din ako ng sobra at sobrang sakit talaga pag yung sakit galing sa puso mo. Kaya kung ako sayo pare. Wag na wag mo yang bibitawan"

"Salamat pare. Salamat sa lahat. Pasensya kana kanina ha. Mahal na mahal ko lang talaga si Bill"

"Ok lang yun pare kahit ako naman magseselos ng todo"

Ngumiti lang ako kay Paulo at umalis na ito. Napangiti lang ako. Hindi naman pala siya ganun kasama.

Naiwan kaming dalawa ni bill dito sa sala. Sobrang tahimik lang namin habang nakayakap ito sa akin. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ito sa mga braso ko. Isang malalim na buntong hininga lang ang ginawa ko habang tinititigan ko siya. Ang himbing ng kanyang tulog. Siguro napagod siya ng husto dahil sa stress kaya hindi na nakayanan ng katawan nito.

Binuhat ko siya hanggang kwarto nito. Marahan ko siyang hiniga sa kama. Naupo ako sa gilid niya at tinitigan ito habang hinahawi ang kanyang buhok.

"Bill, i know promises were meant to be broken. Pero, naniniwala kase ako na kapag ang pangako pinaniwalaan mo, kapag patuloy kang naniniwala sa pangakong yun alam kong matutupad ito. Hindi ako perpekto. I'm just a human also but that make no sense. Ayokong gawing dahilan na tao lang ako para pagtakpan ang kamalian ko. Mali ay mali and i'm sorry. Magbabago ako sa mga nangyari pero hindi magbabago na mahal kita. Sorry kung nasasabi ko ito ng tulog ka. Naduduwag na naman ako. Naduduwag ako na baka makita ko sa mata mo na hindi mo na ako paniwalaan" dahan dahan akong lumapit sa kanya at hinalikan ito sa noo.

Aktong tatayo ako ng biglang hawakan nito ang kamay ko. Napatingin ako sa kanya. Kita mo sa mata ang pagod at antok.

"Francis wag mo ko iwan"

Naiyak ako ng sabihin niya yun. Tumango lang ako sa kanya habang pinupunasan ko ang luha ko.

"C-cr lang ako" nakita ko siyang ngumiti.

Natawa ako habang tumutulo ang luha ko. Baliw na ata ako. Siya kase ang kinababaliwan ko.

*****

Joren's POV

Pagkatapos naming kumain ay napagkasunduan naming lumabas na ng kwarto. Dinala namin lahat ng pwede naming dalhin sa cottage. Mahilig pala siya sa mga camping yung mag-iihaw ihaw kayo, kakain sa dahon ng saging at kung anu-ano pa.

Tulad kanina ay siya lahat ang nagbuhat. Ang gusto niyang gawin ko lang ay yung ginagawa ng may bahay. Magluto, asikasuhin siya, etc. Syempre pogi points siya dun. Hahaha.. Nakakakilig kaya.

Nakaupo ako sa cottage namin habang hinihintay siya. Nagpatulong kase siya sa mga katiwala ng resort na ito na buhatin yung ihawan. Buhay prinsesa lang talaga ako.

For my outfit naman. Short na pang summer. Yung maiksi talaga. Tapos plane sando lang. Si Ivan naman Summer short din pero hanggang tuhod tapos sando din.

Nakita ko na sila papalapit sa amin. Mukhang mabigat nga yung ihawan.

"Manong salamat po" ang sabi ni Ivan.

"Wala yun iho. Tawagin niyo lang kami kung kelangan niyo ng tulong" ani ni manong.

"Sige po"

Maganda ang panahon ngayon. Mainit kahit mag-aalas tres na ng hapon. Sakto lang ito para mamayang 4 pm eh hindi na masakit ang init ng araw.

Nilabas ko na lahat ng iihawin namin, from pork ribs to chicken inasal. Lahat yan timpla nila mama at papa. Si mommy naman yung mother ni Ivan ang nagprovide ng fruits at gulay namin. Gusto talaga nila lagi kaming healthy.

"Mahal"

"Oh?"

Nag-aapoy na kase ako ng uling. Gusto kase niya dito kami sa labas mag dinner mamaya.

"Tumingin ka kase" utos nito.

"Ano ba kase yun busy ako"

"Parang titingin lang" pagtatampo nito.

Napairap lang ako saka tumingin sa kanya. Pagtingin ko ay itinaas nito ang kanyang damit at ipinakita sa akin ang maganda niyang katawan.

"Grabe ang init. Pati pala init sumasabay sa pagka-Hot ko" pagyayabang nito.

Hay naku.

"Yun lang? Yan na yun?" pagbasag ko. Napasimangot siya.

"Joren naman eh"

"Hahaha.."

"Anong nakakatawa?"

"Wala" saad ko. Mukhang na upset siya.

"Ok" binaba nito ang kanyang damit. Mas lalo akong natawa. Para kase siyang batang natalo.

"Sige tawa pa" naiinis na oh hahaha..

Tumigil na ako kakatawa. Baka magtampo pa. Naku. Kilala niyo naman yan.

Nagpatuloy na ako sa pag-iihaw. Tahimik pa rin siya. Paglingin ko ayun nanghahaba ang nguso. Napabuntong hininga lang ako.

"Ngumiti ka na nga diyan. Natatawa ako kase kinikilig ako"

"Talaga?" paniniguro niya.

"Oo nga"

"Talagang talaga?"

"Oo nga ang kulit"

Lumapit ito sa akin at niyakap ako mula sa likuran.

"Hindi ko alam Ivan na sobrang tampurorot ka pala hahaha.."

"Ikaw kase eh"

"I love you" ang sabi ko. Napangiti siya.

"Sarap naman nun. Mahal din kita" ang sabi niya at hinalkan ako sa pisnge.

"Upo kana dun. Mag-aamoy usok ka dito" utos ko sa kanya.

"Ok lang. Mayakap lang kita"

"Sira. Sayo na naman ako kaya anytime pwede mo ko yakapin"

"Talaga?"

"Oo" ngiti ko. Kiniss ko rin siya sa pisnge. Nahihiya pa rin kase ako kapag sa lips ko siya hahalikan.

Sabi nila everytime daw na ikikiss ka ng mahal mo at ng taong mahal ka yung kilig at kuryente kapag nandun. Ibig lang sabihin na... Mahal na mahal mo daw yung tao. At yun ang nararamdaman ko everytime he kissed me kahit sa cheeks lang.

Humalik ulit ito sa pisnge ko at saka siya naupo sa mahabang upuan na gawa sa kawayan.

"Ivan namimiss ko na yung mga bata. Sana kasama natin sila dito noh"

"Hayaan mo kapag lumaki na sila lagi natin silang dadalhin sa ganitong lugar. Tuturuan natin silang lumangoy"

"Talaga? Gusto ko yun" excited na sabi ko.

"Oo naman"

Inspired ako habang nag-iihaw. Pinapalakas ni Bill ang mga pag-aalinlangan ko sa relasyon namin. Alam ko unfair sa kanya yun pero hindi niyo naman ako masisisi o kung sino man sa atin na araw-araw tayong mag-alinlangan sa sayang natatamasa natin ngayon. Walang permanente sa relasyong ito at hindi ko alam kung may forever ba kaming masasabi.

Madami na rin kasi akong gay couple na nakikita sa facebook. Na sinasabing sila na hanggang huli, na sobrang sweet nila, na hindi na sila maghahanap ng iba at sila na forever pero pagkalipas lang ng ilang buwan, ayon. Hiwalay na sila. Ibig sabihin talaga na walang forever sa relasyong ito.

Ayoko mang maging advance pero ito kase ang katotohan. At dapat harapin mo ito. Pero hanggat kaya mo ipaglaban mo ng wala kang pagsisihan sa huli.

Paglingon ko kay Ivan ay tulog na pala ito. Napangiti lang ako. Sobrang gwapo niya sa totoo lang. Lagi niyang sinasabi sa akin na swerte siya sa akin pero ang totoo ako ang swerte sa kanya.

Matapos kong ihawin lahat ng pork ribs ay naubusan kami ng pang gatong para sa chicken. Ayoko namang gising si Ivan. Pagod yan sa pagdadrive at pagbubuhat kanina. Sobrang gentleman pala ng lalaking ito. Sobrang swerte ko talaga sa kanya.

Tinakpan ko muna lahat ng pagkain namin actually lahat naman may takip kaya hindi siya kakainin ng aso. Sana.

Naglakad lakad na ako para maghanap ng sanga sanga ng kahoy. Kung hindi niyo po alam at hindi ko rin alam kung bakit maraming malilit na sanga ng kahoy sa buhanginan.

Pulot dito, pulot doon. Marami na rin akong napupulot. Napapalayo na nga ako sa cottage namin pero pero tanaw ko pa naman. Marami rami na rin ang naliligo sa dagat. Well maliligo rin ako mamaya. Sabay na kami ni Ivan. Tatapusin ko lang yung niluluto namin.

Dinamihan ko na ng pulot ng kahoy para hanggang mamaya na para naman doon sa isdang iihaw namin.

Mabigat din pala itong mga kahoy kahit maliliit ito o hindi lang talaga ako sanay magbuhat. Hays.. Habang nag-iisip ako kung paano ko siya dadalhin ay bigla na lang may nagsalita sa likuran ko.

"Gusto mo tulungan na kita?"

Boses ng lalaki. Paglingon ko ay naaninag ko ang mukha niya. Mukhang kaaahon niya lang sa dagat.

"Ah, eh.. Hindi na. Kaya ko naman" ang nakangiting sabi ko.

"Sus. Nagsinungalin ka pa. Kitang kita kaya kita mula doon sa dagat na hindi mo kaya hahaha.." tawang sabi nito.

"Talaga? Ang daming tao ah. Nakita mo pa ako" amazed na sabi ko.

"Ang puti mo kase. Masinagan ka lang ng araw lumulutang ang kaputian mo" nagulat ako ng lumuhod ito sa buhangin at isa-isang kinuha ang mga napulot kong kahoy.

"Alam mo hindi ka lang pala attractive sa malayo. Mas attractive ka pa sa malapitan. Cute ka pala"

Agad naman akong nahiya. Namula din ang mukha ko. Ops.. Ops.. Ops.. Hindi ito sa kilig ah. Ganito talaga ako kapag nahihiya, namumula.

"Nanahimik kana diyan. Tara ituro mo sa akin ang cottage mo"

"Ah, eh.. Doon hehehe.." kumuha ako ng ilang pirasong kahoy at dinala ito. Nakakahiya naman kung wala akong dala diba?

Habang naglalakad kami sobrang tahimik namin. Ang awkward lang. Ewan.

"May kasama ka ba dito?" tanong niya.

"Oo meron. Ikaw?" tanong ko rin.

"Family ko"

"Ah" yun lang nasabi ko.

Nagpatuloy kami sa paglalakad.

"Ahmm.. Single ka ba?"

"Ha?" ang tanging nasabi ko. Natawa siya sa reaksyon ko.

"Sabi ko single ka ba?"

"Hind---" hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng makita ko si Ivan papalapit sa kinaroroonan namin. Nanlilisik ang mata nito at mukhang galit siya.

"Uy... May problema ba?" tanong ng kasama ko.

Gusto ko man siyang sagutin pero agad na nakalapit sa amin si Ivan at malakas na tinulak si.. Sino na nga siya? Basta napaupo siya sa buhangin.

"P*tang *na mo. Asawa ko tong nilalandi mo. Gusto mo bangasan ko yang pagmumukha mo. Subukan mong lapitan pa siya. Manghihiram ka talaga ng mukha sa aso" ang galit na galit na sabi ni Ivan. Nainis naman ako.

"Ivan ano bang problema mo? Bakit mo siya tinulak ng malakas?"

"Bulag ka ba Joren? Gusto ka ng lalaking yan"

"Anong pinagsasabi mo diyan Ivan. Tinutulungan niya lang akong magbuhat ng mga kahoy"

"Eh bakit hindi mo ko tinawag"

"Malamang tulog ka. Ayokong abalahin ka pa" simangot ko dito.

Tumingin ito doon sa lalaki.

"Tsk! Umalis kana" sikla ni Ivan doon sa Lalaki.

Tiningnan ko lang siya ng masama dahil sa masamang trato nito. Lumapit ako sa lalaking nakaupo sa buhangin at tinulungan itong makatayo.

"Wag mo nga yang hawakan joren"

"Wala kang pakialam" ang sabi ko dito kita ko ang sobrang inis ni Ivan. Hindi ko na lang siya pinansin. Naawa ako doon sa lalaki "Pasensya kana ha. Salamat din sa tulong mo. Pagpasensyahan mo na itong boyfriend ko. Nakalimutan niya lang uminom ng gamot"

"No.. No.. It's ok. I understand. Sorry din pare akala ko kase single siya"

"You wish" sarkastikong sabi ni Ivan. Ngumiti lang yung lalaki.

"Joren pala ang pangalan mo. Bagay na bagay sayo. Sige na, alis na ako baka mabugbog pa ako ng wala sa oras hahaha... Nice to meet you joren" sabay kindat nito sakin.

Kung pwede lang mambatok ng hindi kakilala na batukan ko na itong lalaking ito. Galit na nga yung tao iniinis pa niya.

Aalis na sana siya ng humirit pa ito.

"Oo nga pala pare. Ingat-ingatan mo yang cute mong boyfriend. Yang ganyang itsura maraming abangers yan" at umalis na ito.

Ano daw?

Naiwan kaming dalawa ni Ivan. 

Nakasimangot ito habang dinadampot lahat ng kahoy na nagkalat sa buhangin. Tinulungan ko siya pero wala itong imik. Alam kong galit siya.

Matapos naming makuha lahat ng kahoy ay agad itong umalis. Nakasunod lang ako sa kanya.

"Pssst.. Ivan"

"Uii.. Ivan"

"Wag ka ng magalit oh"

Nakarating kami sa cottage na dedma lang ako.

"Hindi kita ginising kanina dahil alam kong pagod ka. Sorry na" mukhang nakuha ko naman ang atensyon niya.

"Paano kung may nangyari sayong masama Ha? Paano yun joren? Sige nga"

"Wala namang nangyaring masama sa akin ah"

"Wala nga.. Eh ano yung kanina? Sino yun ha?"

"Hindi ko nga siya kilala ang kulit mo. Tinulungan niya lang ako"

"Tapatin mo ko joren. Totoo ba yung sinabi niya ha! Ilan ba ang manliligaw mo dati noong hindi pa tayo?"

"Nagagalit ka ba dahil lang sa sinabi ng lalaking yun? Dahil lang ba dun Ivan?"

"Sagutin mo muna yung tanong ko" inis na sabi nito. Naiinis na rin ako.

"Ok. Fine. Walo? Sampo? Hindi ko na mabilang Ivan. Hindi ko alam kung ilan sila. Sayo lang naman ako nakatutok mula noon. Pero lahat sila binasted ko dahil lang sayo tapos ngayon pagseselosan mo ko ng dahil lang kanina?"

"So totoo nga. Marami kang manliligaw. Alam mo naman pa lang gustuhin ka, nakuha mo pang lumapit kung kani-kaninong lalaki. NapakaLANDI mo!!"

Halos sumabog ako sa galit dahil sa sinabi niya. Nasampal ko siya ng malakas.

Gigil na gigil ko siyang sinigawan.

"Kahit kelan Ivan hindi ko nagawang lumandi sa iba kahit hindi pa tayo. Nagpaka tanga ako sayo ng mahabang panahon alam mo yan, lahat ng gusto mo sinusunod ko. Tapos ganyan lang pala kababa ang tingin mo sa akin? Wow! Isa pala akong MALANDI!"

Naupo ako sa bangko at doon ibinuhos ang iyak ko. Sobra akong nasaktan sa sinabi niya.

Iyak lang ako ng iyak. Ang bigat lang sa dibdib.

Hindi ko na rin alam kung ilang minuto akong umiiyak. Wala ring salitang namamagitan sa amin. Kahit masakit tumayo ako at ipinagpatuloy ang pag-iihaw kahit sobrang sama ng loob ko. Kahit nagtatampo ako.

Alam kong tahimik lang siyang nakaupo sa kabilang upuan. At alam ko ring nakatingin siya sa akin.

Hindi ko siya pinansin hanggang matapos akong magluto. After kong maiayos lahat ng pagkain ay naglakad lakad muna ako papunta sa tabi ng dagat. Kelangan kong makahinga. Kelangan kong ikalma ang sarili ko.

Naupo ako sa buhangin at nag drawing ng kung anu-ano. Nilalabas ko na lang ang tampo ko kay Ivan sa pamamagitan ng pagsusulat sa buhangin.

Naramdaman ko siyang naupo sa tabi ko. Hindi ko siya pinapansin. Patuloy lang ako sa ginagawa ko.

Napansin ko ring nilalaro niya ang buhangin. Sobrang tahimik namin. Hindi ko alam kung anong ginagawa niya basta ako nilalaro ko ng daliri ko ang buhangin. Pero sa hindi sinasadyang pagyayari, habang pareho kaming may sinusulat sa buhangin ay nagkadikit ang aming mga kamay. Napahinto kami pareho. Namalayan ko na lang na hawak hawak na niya ang kamay ko. Pagtingin ko dito ay kitang kita ko ang lungkot at sakit sa kanyang mga mata.

"Joren sorry"

Tumingin lang ako sa dagat.

"Sorry sa mga nasabi ko mahal. Nasabi ko lang yun kase galit ako, kase nagseselos ako. Aaminin ko napakaseloso kong tao. Ngayon lang kase ako nagalit ng ganito sa pag-ibig, ngayon lang din ako nagmahal ng totoo. I'm sorry joren"

"Wala yun" ang sabi ko "Sorry din kung hindi ako nagpaalam sayo tapos makikita mo pa akong may kasamang iba. Hindi kita masisisi kung mag-isip ka ng kung anu-ano"

Lumapit siya sa akin at inakbayan ako. Sabay naming tiningnan ang pag alon ng dagat.

Itutuloy...

______________________________________

Guys pinutol ko muna dito. Almost 4k words na siya. Mahirap mag-upload.

Ano na kayang mangyayari kana Joren at Ivan?

Next chapter na ba ang inaabangan nating BS nila? Abangan...

Dont forget to VOTE,

Comment your thoughts.

And please help me spread and share my stories salamat :)

# SLL 23

Ivan's POV

Alam ko namang nagkamali ako. Nagalit ako ng walang dahilan. Masisisi niyo ba ako kung mahal ko yung tao? Oo alam seloso ako, oo matapang ako, oo alam ko gago ako pero putek. Pag nagmahal ako, sinisiguro ko sa inyo na totoo lahat ng 'to.

Kahit naman kayo diba magseselos kayo kapag may umaaligid sa jowa niyo. T*ng *na! Masasabi kong si joren lang ang nagpaselos sakin ng ganito. Paano na kaya kung hiwalayan niya ako putek. Magugunaw ang mundo ko kung ganun. But don't worry hinding hindi yun mangyayari. Akin lang siya. Selfish man sa pandinig niyo. Pero pag sinabi kong akin siya, akin siya. Nagkakaintindihan ba tayo?

Nakaupo pa rin kami dito sa buhanginan. Malapit ng mag-alas singko. Sakto na ito para sa mga taong ayaw mangitim.

Naramdaman kong umalis si Joren sa pagkakayakap ko.

Nakatingin pa rin kami sa dagat.

"Ang ganda dito noh" ang nakangiting sabi niya. Nakatitig lang ako sa kanya. Oonga ang ganda dito. Yung nakaupo lang kayo sa buhangin at sabay niyong pinagmamasdan ang paglubog ng araw.

"Gusto mo na bang maligo?" tanong ko sa kanya. Tumango lang ito.

"Tara" ang nakangiting sabi niya.

"Tara"

Pagtayo namin ay agad ko siyang binuhat pa bridal style at dinala siya sa dagat. Kitang kita ko ang takot at gulat niya. Ako naman ay tuwang tuwa sa mga nakikita ko. Sobrang saya ko.. Sobra.

"Ivan ibaba mo ko. Waaahh" sigaw niya. Para siyang batang ngayon lang nakapag laro sa buong buhay niya.

Pagkarating namin sa dagat ay pareho kong nilubog ang katawan namin. Pag-ahon namin ay pinagpapalo niya ako.

"Kainis ka. Ang lamig" simangot niya. Hahaha..

"Edi yakapin mo ko"

"Ayoko nga. Galit pa rin ako sayo" pagtatampo niya.

"Asus.. Yung mahal ko sobrang cute pag nagtatampo" pang-aasar ko.

"Cute naman ako ah"

"Cute ka nga. Sa sobrang ka cute-an mo parang gusto na lang kitang itago sa loob ng bahay natin"

"Ano ako preso?"

"Hindi naman. Pinagdadamot lang kita"

"Anyare sayo Ivan bakit parang nabaliktad ang mundo natin?" ang natatawang sabi niya.

"Minsan daw talaga hindi mo makikita ang worth ng isang tao kapag wala kang nararamdaman dito pero alam mo noong iparealize mo sa akin ang halaga mo. Naramdaman kong matagal na pala akong tanga. At ngayon, hindi ko na makita ang bukas na wala ka"

"Asus. Nasasabi mo ba yan kase may anak na tayo o nasasabi mo yan kase nalaman mong na mahal mo pala ako"

Napaisip ako sa sinabi niya.

"Hindi naman siguro. Minahal kita kase mahal na kita noon pa. Minahal kita hindi dahil may anak na tayo. Minahal kita kase sa simula pa lang akin kana"

"Wag mo nga akong pakiligin" simangot niya.

"Ayaw mo bang pinapakilig kita?" umiling siya.

"Gusto ko. Kase sa sobrang kilig ko hindi ko na alam kung anong gagawin ko"

"Edi yakapin mo ko. Ikiss mo ko. Lahat pwede mong gawin sakin. Sayo na naman ako eh, kaya wag ka ng mahiyang angkinin ako" ang sabi ko sa kanya.

Naramdaman ko na lang na nakayakap na ito sa akin. Sa totoo lang ang bilis ng tibok ng puso ko. Kinikilig din ako ng sobra. Natotorpe ako pero dinadaan ko na lang sa biro biro ko.

"I love you joren"

"Mahal din kita Ivan"

"Pwede ba tayong magkiss?" sh*t! Tinapangan ko na ang loob ko hahaha..

Tumingin siya sa paligid. Maraming naliligo. Nang masiguro nitong wala ng taong nakatingin ay agad niya akong kiniss sa labi. Mabilis lang yun pero sobrang pinatibok nito ang puso mo.

"Ang sarap ng labi mo" ang sabi ko sa kanya.

"Salamat"

Bihira ko lang yan matikman pero hinding hindi ko yan pagsasawaan kapag nagkaroon na ako ng pagkakataong araw-arawin siya. Oppss.. I mean, kapag nasanay na kaming dalawa hahaha..

"Anong nginingisi-ngisi mo diyan ha?" puna nito.

"Ah, eh.. Wala, wala to hahaha.." pagdadahilan ko.

"Turuan mo ko maglangoy" utos niya.

"Sige boss" ang sabi ko.

Pinadapa ko siya sa mga braso ko at inutusan siyang ikaway ang paa at kamay niya.

"Sige ikaway mo ng ikaway ang paa at kamay mo" utos ko.

Grabe sobrang puti lalo ni joren. Yung legs niya, yung matambok niyang pwet. F*ck. Ano bang iniisip ko. Naramdaman kong nag twitch si junjun ko. Binitawan ko si joren at agad na lumayo sa kanya. Baka hindi ko mapigilan ang sarili ko.

Tiningnan niya ako ng masama habang pinupunasan ang mukha nito dahil sa paglubog sa dagat.

"Baliw ka ba ha. Bakit mo ko binitawan. Kainis ka muntik na ko makainom ng tubig" inis na sabi nito.

Kalma little Ivan. Kalma.

Lumapit ito sa akin at piningot ako.

"Ano bang nangyayari sayo ha. Ang weird mo. Turuan mo ulit akong lumangoy. Subukan mo kong bitawan sasapakin kita" pagbabanta nito.

"Marunong kana naman eh. Next time na ulit mahal"

"Ngayon na. Nag-eenjoy pa ko eh"

F*ck. Anong gagawin ko? Namamanyak ko siya ng wala sa oras. Ang tagal ko na rin kasing walang ano.. Alam niyo na yun mga pare. 

"Ano pang hinihintay mo. Ipwesto muna yung braso mo"

Ayun. Wala akong nagawa kundi ang sundin siya. Pipigilin ko na lang ang sarili ko hanggang sa makakaya ko.

Pumwesto na ako at dumapa na siya sa mga braso ko. Patuloy siya sa paglangoy habang ako pinipigila ko ang sarili ko na tingnan ang maputi niyang legs. Bakit ba kase naka maiksing short siya. Hulmang hulma tuloy ang matambok niyang pwet. Aixt. Pinikit ko na lang ang sarili ko at pinipilit na huwag magreact si junior ko pero ang hirap.

"Ivan ang saya ko. Marunong na akong maglangoy" ang tuwang tuwang sabi niya.

Napamulat ako ng mata.

"Talaga? Congrats mahal hehehe" pagsang-ayon ko na lang.

Nagpababa na siya sa akin.

Woooh.. Buti na lang. Nang masiguro kong kalmado na si junjun ko ay nakakalapit na ako sa kanya. Bakit ba kase ang lakas makaakit ni joren. Ang alam ko talaga pagbabae basta babae siya maakit kana agad pero si joren, binago niya lahat ng paniniwala ko.

Sinulit namin ang pagligo sa dagat. Para kaming mga batang nagsasabuyan ng tubig, naghahabulan, tayaan at kung anu-ano pang kasiyahan na pwede naming gawin. Medyo dumidilim na rin.

"Ahon na tayo mahal gutom na ako" ang yaya ko.

"Konti na lang mahal"

Syempre siya ang masusunod. Siya ang boss ko eh.

"Pero kung gutom kana mauna kana. Susunod na lang ako" ang sabi niya.

"Antayin na kita"

Habang masaya kaming naliligo ni joren ay may lumapit sa aming dalawang lalaki. Siguro mga 19 to 20 years old na sila.

"Ganda dito pare noh" bati noong isang lalaki.

"Oo nga eh" nasabi ko na lang. Sa totoo lang ayoko sa kanila.

"Luis nga pala pare" pakilala nito.

"Ako naman si Edu" sabi ng kasama niya.

"Ivan pare" pakilala o rin. Napatingin silang dalawa kay joren. Iba yung tingin nilang dalawa dito.

"Ang cute naman ng pinsan mo pare. Sino siya?"

Hindi ko alam pero bigla akong dinapuan ng saltik sa ulo at sinagot ko sila ng pabalang. Wala akong pakialam kung mas malaki sila sa akin.

"Pinsan? Mukha ba kaming magpinsan HA? Yang kamanyakan niyo sa boyfriend ko subukan niyo lang hinding hindi ko kayo uurungan" ang nanggigigil na sabi ko.

"Wow. Seryoso pare magboyfriend kayo?"

Gusto ata nila ng away ah. Ready naman ako anytime.

Tumingin ako kay joren.

"Sabihin mo nga MAHAL sa mga ugok na ito kung ano tayo. Ay wag na pala.." At agad ko siyang hinalikan sa labi. Sa harap ng mga gunggung na ito. Hindi siya pumalag. Napangiti lang ako kase alam kung gusto niya rin.

"Ano mga pare? May kelangan pa ba kayo?" ngising sabi ko.

"Ang tapang mo ah. Kala mo naman kaya mo kami"

"Maari ngang wala akong laban sa inyo pero sinisiguro kong hinding hindi ko kayo uurungan at hinding hindi niyo siya mahahawakan" sabay akbay ko kay joren.

"Pasensya na mga kuya. Ayaw namin ng away. Nandito lang po kami para maligo at magsaya ng kasintahan ko" ang pakiusap ni joren sa kanila. Napakunot naman ako ng noo. Hindi niya kelangan gawin yun ano ba.

"Joren hindi mo kelangang---" siniko niya ako sa sikmura. Napadaing lang ako sa sakit. Oo pare sobrang sakit maniko ng mahal ko.

"Kung hindi ka lang cute kanina ko pa nabugbog itong boyfriend mo" ang sabi ni ulupong. Grabe ha ang yabang ng ulupong na to.

"Gusto mo bugbugan na tayo eh, gusto mo ngay--a-aww" siniko na naman ako ni joren. Nakakarami na siya ah. Mahahalikan ko na ito.

"Wag niyo ng pansinin itong mahal ko mga kuya hehehe. Nakalimutan niya lang uminom ng gamot" saka ako pinanggulatan ng mata. Tsk!

"Sige para sayo. Palalagpasin namin ito" ang sabi ni Edu. Sus. Kung hindi lang ako Nagpipigil ng galit. Sapak na to sakin kanina pa.

Umalis na yung mga manyak na lalaki. Umalis nga sila nakatanggap naman ako ng pingot kay joren.

"Nag-iisip ka ba ha?" inis na sabi nito habang hinihila ko siya sa pangpang. Nawalan na ako ng ganang maligo.

"Oo naman" sabi ko. Ayun. Piningot na naman ako.

"Hindi mo ba naisip na wala kang panama sa kanila. Ang yabang yabang mo eh hindi mo naman sila kaya" sermon nito.

"Hindi ko nga sila kaya pero hindi ko naman sila uurungan"

"Hay naku. Iwas iwas mo yang kayabangan mo Ivan"

"Bakit ikaw? Hahayaan mo na lang ba na binabastos ka nila? Kung wala ako dito baka na rape kana ng mga yun" inis na sabi ko.

"Anong pinagsasabi mo diyan?"

Nilibot ko ang paningin ko.

"Tumingin ka nga sa paligid mo. Tingnan mo kung paano ka nila tingnan. Kung paano ka tingnan ng mga manyak na lalaking yan. Nagseselos ako joren" tumingin tingin siya sa paligid.

Noong hindi pa kami ni joren wala akong pakialam sa kanya. Ang alam ko lang wala namang nagkakagusto diyan eh kase kung meron man hinding hindi niya ipagsisiksikan ang sarili niya sakin. Putek! Nagkamali ako. Tama yung sabi ng lalaki kanina. Mahal lang talaga ako ni joren pero hindi ko akalain na sobrang dami niyang taga hanga. Hindi ko alam kung matutuwa ako o matatakot. Matutuwa kase loyal siya sakin, ang swerte ko kase akin siya. Matatakot kase isang pagkakamali ko lang maaring makuha siya ng iba at ayokong gamitin lang siya sa kalibugan nila.

F*ck!

"Pinoprotektahan lang kita joren"

"Oo alam ko Ivan. Pero gusto rin kitang protektahan. Ayokong masaktan ka ng dahil sakin" napaiwas lang ako ng tingin.

"Lahat naman ng ito kaya kong gawin para sayo eh. Para sa pamilyang binubuo natin. Ganun ka kahalaga"

Naramdaman kong niyakap niya ako. Kahit naiinis ako sa mga malalanding lalaking yun nabawi naman ni joren. Kaya alam niyo na guys kung bakit ako sobrang protective sa kanya. Yung jowa ko pala ay jowable. Akala ko kase sa mga babae lang nangyayari yun hindi pala. Well i admit, cute talaga si joren noon pa man kaso nga dahil sa pagpupumilit nito sakin sa halip na mapansin ko ang ka cute-an niya, inis ang naramdaman ko.

Si joren kase yung klase ng jowa na mapapanood mo sa isang BL series. Sobrang cute, makinis, kahit lalaki ka maaatract ka talaga. Yung mga facial expressions niya ang cute niya, yung kutis niya. Yung pagka-baby face niya. Yung kahit lalaki siya pero masasabi mong mas maganda pa siya sa babae pero cute at gwapo pa rin. Putek! Ang swerte ko na ba mga par?

"Tara na nga kumain na lang tayo. Gutom na rin ako eh" ang sabi nito.

"Ikiss mo muna ako" demand ko.

"Dito talaga sa harap ng mga taong naliligo sa dagat?" takang tanong niya.

"Oo naman. Bakit ikinakahiya mo na ba ako? Gusto ko lang namang ipamukha sa kanila na akin ka. Yang labi mong yan. Akin yan"

"Hindi naman sa ganun Ivan pero kase---" hinalikan ko na siya sa labi. Hahaba pa kase ang diskusyon. Ilang segundo rin yung halikan namin at hinila ko na siya sa cottage.

"Gutom na ako mahal. Maghain kana" ang sabi ko habang nakaupo sa bangko. Tinaas ko pa ang paa ko at ipinatong sa lamesa. Sh*t! Para akong hari hahaha.. Sarap sa feeling.

Napansin ko itong nakatayo lang.

"Ano joren? Natulala kana? Kiss ko pa lang yan ha nagkakaganyan kana" pagyayabang ko.

"Che!" irap nito. Kinindatan ko lang siya hahaha..

Naghain na siya ng pagkain. Isang pinggan lang ang ginamit namin. Ako rin ang nagsusubo sa kanya. Syempre kahit alam kong pogi ako kelangan ko pa ring magpapogi sa kanya. Ganyan dapat. Magpa-impress ka ng mas lalo kang mahalin ng jowa mo.

Madami kaming nakain, marami din kaming napagkwentuhan. Madilim na rin sa labas. Ok lang kase may mga ilaw naman kada cottage dito eh kaya ok lang magpagabi.

"Bon fire tayo mahal" ang sabi ko sa kanya.

"Sige. Ipasok ko lang itong mga gamit at pagkain natin" ang sabi niya.

"Maupo kana lang diyan. Ako na diyan" ang sabi ko.

Gentleman to mga par. Ako dapat ang gayahin niyo. Kahit lalaki siya ituring niyo silang prinsesa.

Matapos kong maipasok lahat ng mga gamit namin ay nagpatulong kami kay kuya yung taga bantay ng resort. Tinulungan niya kaming magsindi ng kahoy. Yung iba meron ding bon fire pero kami lang ata ni joren ang solo flight. I mean, kaming dalawa lang.

"Upo ka lang diyan mahal. May kukunin lang ako" ang sabi ko. Tumakbo ako papunta sa kwarto namin at pagbalik ko ay naupo ako sa tabi niya habang nag-iihaw ito ng marshmallow.

"Teka. Saan mo yan nakuha?" gulat na tanong niya ng mapatingin ito sa dala ko.

"Ah, hiniram ko to kanina pa kay kuya. Meron pala sila nito" ang nakangiting sabi ko.

Nagpatuloy na siya sa pag-iihaw habang ako kinakabahan na ewan. Rinig na rinig mo ang pag-alon ng dagat. Ang malamig na simoy ng hangin. Saktong sakto to sa mga gusto kong mangyari.

Unti-unti kong tinipa ang kantang gusto kong itugtug sa kanya gamit ang Gitara.

(

Love of my life by south border)

🎶

Oh, Love of my life destined forever

I will be right here by your side

No falling tears when we're together

You know the joy you bring to me

Never, There'll be no other we'll share as lovers

Right from the heart, From my mind to your soul

I will give it to you girl, My every little thing

That I'm more than willing I will give to you

Forever starts from now I promise you

Loving you is all that I can do

No one can take it away from me

Nobody but you

Oh, Now is the time stars will be bright

Our bodies will groove all through the night

Come take my hand, Then we will fly high

Come on baby hear me say

Never, There'll be no other we'll share as lovers

Right from the heart, From my mind to your soul

I will give it to you girl, My every little thing

That I'm more than willing I will give to you

Forever starts from now I promise you

Loving you is all that I can do

No one can take it away from me

Nobody...

There'll be no time, For sad goodbyes

Without you here I can't get by

Don't you go away...

There'll be no other we'll share as lovers

Right from the heart, From my mind to your soul

I will give it to you girl, My every little thing

That I'm more than willing I will give to you

Forever starts from now I promise you

Loving you is all that I can do

No one can take it away from me

Nobody...

With you... Forever starts from now I promise you

Loving you is all that I can do

No one can take it away from me

Nobody...
 🎶

"Nagustuhan mo ba?" ang nakangiting tanong ko.

Tahimik lang siya. Parang may malalim siyang iniisip. Dahan dahan kong ibinaba ang gitara at tinanong siya.

"Joren may problema ba?"

Nakangiti ito habang nakatitig sa inihaw niyang marshmallow.

"Alam mo sabi nila kapag mahal mo daw yung tao hinding hindi mo daw ito magagawang saktan, pisikal man o emosyunal"

Hindi ako nakapagsalita.

"Ivan kung mahal mo ko bakit mo ko sinaktan at kung sasaktan mo din lamg ako bakit mo pa ako niligawan?" sabay tingin nito sa akin.

Kita ko yung sakit na dinadala niya mula noon hanggang ngayon. Hindi ko alam ang isasagot ko.

Bigla itong ngumiti.

"Sorry, sorry hahaha" ang natatawang saad nito. "Nadala lang siguro ako sa ganda ng pagkakakanta mo. Sa ganda ng mensahe nito. Pasensya kana kung madaming tumatakbo sa isipan ko ngayon. Kung nag-aalinlangan ako sa pagmamahal mo. Sorry Ivan" hinawakan ko ang kamay niya at hinalik-halikan ito.

"Joren kung hindi naman kita mahal, hindi naman kita liligawan eh. Pero alam mo sa pagmamahalan nating yun hindi natin maiiwasang di tayo masaktan at sa mga sakit na yun marami tayong matututonan at kapag may natutunan na tayo... Alam ko at naniniwala ako na magtatagal tayo. At kapag nagtagal tayo joren, siguro naman ay wala ng dahilan para maghiwalay pa tayo diba. Joren life is a choice at pinili kong mahalin ka. Wag mo munang isipin kung magtatagal tayo o hindi. Ang isipin mo kung paano tayo magtatagal habang tayo pa"

"Ivan sorry. Hindi ko alam kung bakit ganito ako. Kung bakit ganito ako mag-isip. Siguro natatakot lang ako na dumating yung point na tama sila. Na love is not for us. Sa tulad kong bakla. Ivan bakla lang ako"

"Oo bakla ka. Pero hindi ibig sabihin panandalian ka lang"

"Paano mo nasasabi ang mga bagay na yan gayong ang babata pa natin. Ivan wala pa tayo sa kalahati ng buhay natin. Marami pang mangyayari at marami pang pwedeng magbago"

"Saan ka ba natatakot joren. Natatakot na iwan kita o natatakot na masaktan ka"

"Pareho" ang sabi nito.

"Mali ka. Natatakot kang mahalin ako. Yun, yun ang totoo joren" ang sabi ko sa kanya. "Oo, mahal mo ko pero ayaw mo kong pagkatiwalaan. Ayaw mong paniwalaan ang kakayahan kong mahalin ka"

"Pinoprotektahan ko lang ang sarili ko"

"Kanino? Sa akin?"

"Sa lahat" sagot niya.

"Bakit ba akala mo hindi ako nasasaktan na wala kang tiwala sakin ha?" napatingin ito sa akin.

"Sorry. Naguguluhan na talaga ako. Sobra na akong nahuhulog Ivan. Parang konting layo mo lang sakin mawawala kana. Ayokong dumating yung point na ang selfish ko na. Alam kong dadating ang panahon na mas pipiliin mo parin na magmahal ng babae kesa sakin"

Hindi ko alam pero naiiyak ako. Naiiyak ako sa inis at galit. Naikuyom ko lang ang kamao ko at sinuntok ng malakas ang buhangin.

"T*ng *na naman joren. Bakit kaba nag-iisp ng ganyan. Hindi ko nga iniisip ang mga bagay na yan eh" narinig kong umiyak siya.

Urgh! Nawala ang galit ko. Ayokong nakikitang umiiyak yan.

"Sorry, wag ka ng umiyak diyan" pagpapatahan ko dito.

"S-sinisira ko ang bakasyon natin. Ang arte ko. Ayoko lang masanay at isiping isang alaala na lang to. Masakit yun para sa tulad ko" ang humihikbing sabi nito.

"Ok lang. Naiintindihan ko. Ako ang first boyfriend mo. Pero magtiwala ka sakin. Kapag sinabi ko gagawin ko"

"P-promise?" paniniguro niya.

"Ayokong mangako. Basta gagawin ko" ang nakangiting sabi ko.

Hinalikan ko siya sa noo at ikinulong sa mga bisig ko habang pinagmamasdan namin ang mga bituin sa langit.

Siguro nga ang daming nangyari sa araw na ito, ang daming away at problema pero eto yung reyalidad. Eto yung totoong problema na haharapin namin sa mahabang panahon. Kung sa iba kaya nilang sabihin na magtatagal sila pero ang totoo ilang buwan lang magsasawa na sila. Ako ibahin niyo ko. Alam ko maaga pa para sabihing hanggang huli kami na. Pero kung mahal mo yung tao, paniwalaan mo at papatunayan mo.

Sabi nga nila walang permanente, ang sabi ko naman, walang permanente sa taong hindi marunong pumirmi.

Nang umokey okey na kami ay nag stay pa kami ng ilang minuto at inubos ang marshmallow na inihaw namin. Kinakantahan ko pa rin siya. Hinarana. Ipinaparamdam ko na siya lang. After naming maubos yung marshmallow ay niyaya ko na siyang pumasok sa kwarto namin.

WARNING!!!! RATED SPG!!!

(Maseselan ang mga wordings ko dito. SPG nga diba. Kung ayaw niyo ng ganito next chapter na lang kayo. Salamat)

Dumiretso na ako sa cr. Pinauna niya kase akong maglinis ng katawan. Simula kase kanina hindi pa kami nagbabanlaw ng katawan. Siguro pagkatapos ng kalahating oras ay lumabas na ako. Siya naman ang naglinis ng katawan. Nagsuot lang ako ng boxer shorts. Hindi nako nagbrief. Hindi na rin ako nagsuot pang itaas. Eto naman usually ang pantulog ko. Nilock ko na rin ang pinto.

Kahit naka-aircon kami dedma ako sa lamig. Uy.. Uy.. Uy.. Baka iniisip niyo may gagawin ako kay joren ha. Wala. As in wala! Ayokong mag take advantage sa kanya lalo na kung ayaw niya. Hindi ako ganung tao. Oo malibog ako pero yung isip ko lang yun.

Halos abutin si joren ng isang oras sa cr. Wala namang bago. Matagal talaga yan maligo. Nanunuod ako ng tv ng lumabas ito suot lang ang tuwalyang nasa bewang niya.

Hindi ko alam pero napatitig ako sa kanya. Para siyang batang kaliligo tapos ang puti puti pa niya. F*ck! Ano ba junjun ang active mo ngayon ah. Pagpapakalma ko sa junior ko. Tinakpan ko na lang ng unan kase naka tent na siya. Aaminin ko ang laki talaga ng alaga ko. For my age of 17, siguro nasa 6 inches na ang haba nito. Isama mo pa yung taba. Kung akala niyo maliit ang 6 tingnan niyo kung gaano sila kahaba. Hahaha... Matangkad kase ako. Mostly talaga ng matatangkad mahahaba ang t*t*.

Nagpunas-punas na siya ng katawan. Kahit nakaharap ako sa tv yung mata ko nakatitig sa kanya. Nagsuot ito ng maiksing short at loose na damit hanggang hita niya. Sobrang hot at cute niya dun. Haixt.

Nilipat lipat ko na lang yung channel para malipat din ang atensyon ko sa kanya.

"Ivan patayin ko na ba yung ilaw?" tanong niya.

"Sige. Inaantok na rin naman ako eh" ang sabi ko. May lamp shade naman kami kaya ok lang.

Pinatay na nito ang ilaw at nahiga na sa tabi ko. Pinatay ko na rin ang tv at nahiga patalikod sa kanya. Putek. Ang bango ni joren. Yung amoy niya ang sarap sarap. Pushit!

Hindi na kami nag-usap. Pinapakiramdaman ko lang siya.

Hindi ko alam pero pinagpapawisan ako. Tinodo ko na nga yung aircon eh. Sinadya ko talagang lakasan kase sobra akong nag-iinit. Hindi ko alam kung anong mahika meron si joren ngayon at talagang nababaliw ako. Argh!

Kalma, relax, hingang malalim. Itutulog ko na lang ito.

Ipipikit ko na sana ang mata ko ng makisukob ito ng kumot sa akin. I mean iisa lang naman talaga ang kumot namin. Naramdaman ko yung init ng katawan niya ng pumasok na ito sa loob ng kumot.

F*ck! Please...

"Ivan a-ng lamig" husky ang voice niya. Para tuloy akong inaakit.

"Ah.. Eh.. Ang init nga eh"

Naramdaman kong naupo ito. Mukhang may hinahanap siya.

"Asan yung remote ng aircon?" tanong niya.

Sasagot na sana ako ng bigla itong nag cross over sa harap ko. Kinapa kapa niya yung remote sa side ko. P*tang *na. Amoy na amoy ko yung bango niya. Nakatitig lang ako sa kanya ay sa leeg niya. Para akong natutuyuan ng lalamunan. Manyak na ba ako. Putek.

Nang mahanap nito ang remote ay pinalo niya ako. Mahina lang naman.

"Baliw bakit mo nifull itong aircon ha?"

"Nag-iinit nga ako, i mean naiinitan hehehe" palusot ko. Tiningnan niya lang ako ng masama saka inirapan.

Ang tanga mo Ivan. Urgh!

Matapos nitong pahinaan ang aircon ay nahiga na siya. Tumalikod ito sa akin habang ako ay nakatihaya at nakatingin sa kisame.

"Joren.." tawag ko sa kanya.

"Bakit?" ang sabi niya habang nakatalikod pa rin sa akin.

"Wala, wala.. Good night" lumapit ako sa kanya at kiniss ito sa pisnge. Matapos ko siyang ikiss ay nahiga na ulit ako. Ipinikit ang mata at pinilit matulog.

Ilang minuto rin ang lumpas ng maramdaman ko itong gumalaw. Imumulat ko na sana ang mata ko ng biglang may humalik sa labi ko. Hindi ko alam pero bigla ko siyang hinawakan sa ulo para hindi makawala. Patuloy kami sa paghahalikan. Pumaibabaw ako sa kanya at nilaplap ito ng halik. Tinulak niya ako ng bahagya.

"Ivan.."

"Ayaw mo ba?" tanong ko sa kanya. Anytime naman kaya kong pigilan. Umiling lang ito.

"G-gusto. Kaya lang hindi ko alam kong kaya kitang pasayahin" ang sabi niya. Napangiti lang ako at pinisil siya sa pisnge. Ang cute niya.

"Ok lang. Ang mahalaga gusto natin ang ginagawa natin"

"Pero nagresearch naman ako about dito. Alam ko namang darating tayo sa point na ito. Nanonood ako ng mga videos. Sorry" ang nahihiyang sabi niya hahaha..

"Ako rin naman eh. Wag kang mag-alala. Walang masamang matuto about sa ganito basta tama at mahal mo yung tao" hinalikan ko na ulit siya sa labi.

Hindi ko alam kung ilang minuto ko siyang hinahalikan. Alam ko lang sobrang pula na ng lips namin pareho dahil sa paghahalikan. Sarap na sarap kase ako sa labi niya. Sobrang lambot. Laway sa laway. Nakakaturn on siyang halikan.

Iba din pala kapag cute at gwapong lalaki tulad ni joren ang kahalikan mo. Kase sa babae pag maganda ang suwerte mo na pero kapag lalaki na at cute pa. Putek. Feeling mo ikaw na ang pinaka maswerteng tao sa buong mundo. Biruin mo pati lalaki naaangkin mo at nababaliw sayo. Nako-conquer mo both worlds. Sh*t!

Nahiga ako at iginaya siya paupo.

"Joren hubarin mo muna yang damit mo" utos ko sa kanya. Hinubad naman nito ang suot niyang damit. Mas lalo akong naturn on dahil sa kinis at katamtaman nitong katawan. Sa bata niyang katawan. Naka maiksing short na lang ito na mas lalong nagpatigas sa ari ko.

"Mahal ok lang ba sayong kainin mo si junjun ko?" ang nahihiya at namumula kong tanong. Tumango lang ito sa akin.

Dahan dahan niyang hinubad ang suot kong short at pinagmasdan ito. Namumula siyang tumingin sa akin.

"Mahal ang laki naman nito at ang taba. Kakayanin ko ba ito?" ang tanong niya.

"Hindi ko alam mahal pero hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan hihihi.."

Natawa kami pareho.

Pumwesto na siya sa harap ng pagkalalaki ko habang ako ay nakahigang nakatihaya na parang isang boss. Inunan ko ang dalawang braso ko.

Hinawakan na nito ang ari ko at sa paghawak na yun mas lalong tumigas ang pagkalalaki ko. Tinitigan ko lang siya habang dahan dahan nito sinusubo si junjun ko. F*ck mga pare. Nakakalibog. Biruin niyo yun mga par, para siyang batang kumakain ng lollipop habang nakatingin sayo. Napangisi lang ako at dinama ang libog na nararamdaman ko.

"Joren... Ahhh.. Ang sarap mahal" ang ungol ko.

Subo subo niya si junjun ko habang magkatitigan kami. P*tang *na talaga. Yung pagmamahal at libog ko naghahalo sa sarap.

Niluwa niya ang t*t* ko at dinilaan ang itlog ko. F*ck! Napahawak lang ako sa ulo niya. Nababaliw na ako. Hindi pa siya ganoon kagaling mang romansa pero the fact na mahal mo yung tao lahat masarap at masaya lang.

"Ivan nasarapan ka ba?" inosenteng tanong niya. Hinalikan ko siya sa labi at iginaya para mahiga.

Matapos niya akong pasayahin ako naman ang magpapasaya sa kanya.

Habang naghahalikan kami ay hinubad ko na lahat ng natitirang suot nito hanggang sa wala na itong saplot. Napatakip lang siya sa private part niya at sa mukha.

"I-ivan nahihiya ako"

Napangiti lang ako.

"Ano ka ba. Mahal kita kaya lahat ng yan tanggap ko" tinanggal ko ang kamay niya na tumatakip sa junjun niya. Hehehe.. Ang cute. Galit na rin ito. Grabe na rin yung pamumula ng mukha niya.

Umibabaw ako sa kanya at sinisp sip ang utong nito. Napahawak lang siya sa buhok ko. Pinagsawaan ko ang dibdib niya. Dinilaan ko ang balikat pataas sa leeg niya. Nag-iwan ako doon ng maraming marka. Patunay na akin lang siya. Patuloy ako sa paghalik hanggang sa pisnge niya, sa tenga at sa labi niya.

Bumaba ulit ang halik ko sa leeg niya, pababa sa balikat. Pati nga kili-kili niya dinilaan ko na rin eh. Wala itong amoy, sobrang kiniss at mabango. Sinama ko na rin ang braso at kamay niya. Bumalik ako sa utong niya. Napasabunot na naman siya sa akin. Mas bumaba pa ang halik ko hanggang sa tyan at pusod nito.

"I-ivan.. Ahhhhmm.. Hmmm.." ungol niya. Napangiti ako. Pinag-aralan ko talaga kung paano siya pasasayahin sa ganitong bagay.

Matapos kong tikman lahat ng upper part niya ay nagsimula akong halikan at dilaan ang paa niya pataas hanggang binti at hita niya. Dinilaan kong maigi ang makinis at maputi niyang hita. Eto rin kase ang isa sa gusto kong matikman mula sa kanya. Sobrang lambot at ang puti ng hita niya. Halos lahat ng parte ng katawan niya gusto kong dilaan. Ang sarap ni joren sa totoo lang. I can't imagine na maiisip ko ang bagay na ito before kase I know to myself na hindi ako titikim ng kapwa ko pero nag-iiba pala ang lahat ng paniniwala mo kapag nagmahal kana ng totoo.

Matapos kong matikman ang gusto kong tikman ay inaangat ko ang dalawang hita nito at ibinukaka. Napatakip ng muka si joren. Alam kong nahihiya siya. Tinitigan ko lang ang butas nito. Sobrang linis at mamulamula.

"Ivan..."

"Ok lamg mahal. Alam ko namang malinis ka sa katawan at alam kong nilinis mo ito para sa akin diba?" sabay ngisi ko. Mas lalo siyang namula at nahiya sa akin.

Alam niyo yan boys kahit pakipot minsan ang mga mahal natin. Alam natin na handa sila. Basta wag kayong mamimilit kung ayaw ok ba yun? Respect your partner kahit bakla pa ito.

Inangat ko lalo ang hita niya para masilayan ko lalo ag butas niya. Lumapit ako at sinimulang dilaan ito. Napahawak ito sa buhok ko. Rinig na rinig ko ang mahihinang ungol niya. This is our first time doing this at hindi ako magsasawang ulit-ulitin ito.

Dila, himod, kiss sa dalawang cheeks ng butt niya tapos balik ulit sa butas niya. Sinisid ko ang kapurian ni joren. I admit para akong batang dumidila ng ice cream. Sobra ko siyang napapasaya at yun naman ang gusto ko.

Kumuha ako ng lubricant at nilagyan ang daliri ko. Dahan dahan ko itong ipinasok sa butas niya habang hinihimod ko ang singit nito. F*ck. Ang sarap.

Labas pasok ang dahliri ko sa butas niya. Isa, dalawa hanggang tatlo. Pansin ko rin sa daliri ko na walang kahit anong sumasama. Sobrang nilinisan ni joren ng maigi.

Guys, alam ko ang libog pag dumapo at alam ko na mas masarap kapag walang condom. Pero make sure na yung partner niyo o kayo dapat malinis sa katawan before sex if not use condom to be safe. Mas maganda na safe kayo pareho para sa inyo rin yun. Always remember that.

Dahil hindi ko na talaga kaya ang libog ay kumuha na ako ng lubricant at condom at isinuot sa t*t* ko. Pumwesto ako sa butas ni joren. Missionary style. Nakahiga siya habang ako nakaupo sa may tapat ng butas niya. 

Dahan dahan kong tinutok ang ari ko sa butas niya. Ulo palang ang naipapasok ko pero napangiwi na agad si joren sa sakit. Dumapa ako at niyakap ito habang nakabaon parin ang ulo ng t*t* ko. Hindi muna ako gumalaw.

"Ma-masakit Ivan" ang sabi niya.

"Ititigil ko na ba?" umiling siya.

"Wag"

"Sure?" tumango ito.

Dahandahan kong ipinasok ang katawan ng ari ko. Sobra kasing haba talaga ni junjun ko. Napangiwi na naman ito sa sakit. Kita ko rin ang pagtulo ng luha niya. Mas lalo ko siyang niyakap.

Hinalik-halikan ko siya sa pisnge.

"Sorry baby.. Sorry.." ang paulit-ulit na sabi ko habang hinahalikan siya sa pisnge.

"I-ituloy mo lang" saad nito. Hinalikan ko ulit siya sa pisnge.

"Mawawala rin ang sakit baby ko... Tiis muna ha"

"Opo"

Nagpatuloy na ako sa paglabas pasok sa kanya. Nandun pa rin ang sakit pero unti-unti ng nawawala habang tumatagal. Patuloy ako sa pagbayo sa kanya habang naghahalikan kami. Ang sarap kaya ng naghahalikan kayo tapos nag-eeut.

Nang magsawa ako sa posisyon namin ay pinatuwak ko ito. Grabe ang tambok at ang kinis ng pwet ni joren. Mas lalong tumigas ang ari ko. Hindi na ako nakapag hintay at pinasok ko na agad si junjun ko. Bayo ako ng bayo sa kanya habang ungol ito ng ungol.

"Ivan ang sarap aaahh.. Hmmm.. Sige pa mahal.. Ahhh.." paulit-ulit na ungol nito. Napangisi lang ako. Nababaliw na siya sa t*t* ko.

Nahiga ako sa kama at inutusan ko siyang upuan ang mahaba kong ari. Nagtaas baba siya doon habang naghahalikan kami. Hindi rin nagtagal ay nilabasan ako dahil ang sarap niya. Ipinutok ko sa loob niya. Masarap magpaputok sa loob.

Napahiga ito sa dibdib ko habang nakabaon pa rin si junjun ko na sobrang tigas pa rin sa butas niya. Nagpapatunay na sobrang yummy niya.

"Napagod ka ba mahal?" tanong ko.

"Medyo po" hinawi ko lang ang buhok nito at hinalikan sa noo.

Naka 3 rounds kami. Tuloy tuloy yun. Ganun ako kasabik sa kanya. Napansin ko din ang mahigpit na yakap nito sa akin habang hubo't hubad kami.

"Oh, bakit parang ang higpit nang yakap mo sakin. Nag sex lang tayo ayaw mo na akong bitawan" pang-aasar ko dito. Napasimangot lang ito at pinalo ako sa braso.

"Ikaw kase eh.." ang namumulang sabi nito. Sumiksik siya lalo sa akin. "Ivan ang sarap" ang sabi nito. Natawa lang ako sa sinabi niya.

"Anong nakakatawa?"

"Wala ang cute mo lang"

Hinalikan ko ulit siya sa noo. Habang nakaunan siya sa mga braso ko, tinanong niya ako.

"Ivan anong mas mas mahalaga sayo? Love o Loyalty?" napaisip ako sa tanong niya.

"Ikaw muna" ang sabi ko.

"Syempre Love. Kase love ang nagpapasaya sa buhay ng sinoman. Love din ang nagiging inspirasyon ng lahat para maging mabuti silang tao. Ikaw?"

"Ako? Mas mahalaga sa akin ang loyalty. Kase pagtapat ka sa isang tao doon mabubuo ang sinasabi mong love. Mahirap i-earn ang pagtitiwala kaya kapag loyal ka sa mga taong mahal mo doon mo masasabing Love mo sila. Kase kung love mo lang sila at wala kang loyalty hindi na love yun. Love ka nga pero lolokohin ka"

"So ibig sabihin Loyal ka sakin kesa sa love mo ko?" tanong niya.

"Oo.. Loyal ako sayo kase love kita" napangiti siya.

"Salamat" ang sabi niya.

"Wala yun.. Alam mo namang.."

Hindi ko na napatos ang sasabihin ko ng marinig ko ang mahihina nitong paghilik. Hay... Nakatulog na sa pagod ang baby ko.

Itutuloy...

______________________________________

L

et's Hit 

100 votes para sa next chapter.

Eto ang pinaka mahabang update ko. Sana worth it sa vote niyo at sana nagustuhan niyo guys. Hehehe..

Wanna read your comments and thoughts about this chapter. Write down below.

See you guys sa pagbabalik nila sa bahay nila at sa pagbabalik ni Ivan sa school.

Please help me spread 

and

 share my stories. Salamat :)

# SLL 24

Ivan's POV

Nagising na lang ako na may humahawak sa junjun ko. Pagtingin ko ay si joren lang pala. Titig na titig ito sa junjun ko habang nakaunan sa dibdib ko. Hindi ko alam pero ang cute niyang pagmasdan. Para siyang batang curious na curious sa isang bagay na hindi niya alam hahaha..

"Sige ka baka magalit yan" ang sabi ko. Tumingin ito sa akin at niyakap ako ng mahigpit.

"Ivan naman eh" simangot nito.

Sa pagkakayakap niyang yun parang feeling ko ang saya saya ko. Ewan, mahirap ipaliwanag kaya dapat niyo ring maranasan para malaman niyo ang pinagsasabi ko dito.

"Sarap ko noh? Hindi mo na nga ako mabitawan eh" ang natatawang sabi ko hahaha.. Ayun pinalo lang naman ako sa dibdib. Mahina lang naman.

"Baka masanay ako Ivan"

"Ok lang. Akin kana naman eh" sa sinabi kong yun, mas lalo niya akong niyakap ng mahigpit saka hinawakan yung ano ko.

"Subukan mong ipasok yan kung kani-kanino puputulin ko talaga 'to" banta niya hahaha... Ako naman tuwang tuwa kasi galit na ulit si little Ivan ko hahaha..

"Wag kang mag-alala mahal. Sayo ko lang ipapasok to" paniniguro ko.

"Siguraduhin mo lang"

Napangiti ako saka siya hinalikan sa noo.

Simula kase kagabi hindi na kami nagsuot pa ng kahit na anong damit. Yung init kase ng buong katawan namin sapat na para hindi malamigan.

"Breakfast na tayo mahal" yaya nito.

"Ayaw mo bang sundan yung ginawa natin kagabi?" taas babang kilay na sabi ko.

Inirapan niya lang ako.

"Che! Tumayo kana diyan. Naka tatlo ka na nga kagabi eh"

"Eh paano to?" sabay nguso ko kay junjun ko. "Sayang naman. Ginalit mo lang. Hay kelan kaya ulit ito mauulit?" pagpaparinig ko.

"Heh! Ewan ko sayo, basta. Tumayo ka na diyan dami mong alam"

Bumangon ako at binuhat siya pa bridal style paderetsong cr.

Bakit ba amoy baby siya lagi. Ang kinis ng balat at ang cute pa. Putek naman oh. Sorry sa term pero kapag ganito naman ang jowa ko baka malaspag ko to sa sobrang sarap. Hahaha..

Kung nababasa lang ni joren ang nasaisip ko panigurado akong may batok na ako dito. Cute niya kasing magalit. Hay.. Love nga naman oh. Oo.

Habang naliligo kami ay ako ang naghihilod sa kanya. Nandito na rin lang kami saka malagkit na rin sa katawan kaya dineretso na namin ang pagligo. Maya na lang kami kumain after. Habang hinihilod ko ang katawan niya sh*t lang. Ingat na ingat ako hahaha.. Kanina pa rin ako nagpipigil na pakalmahin si junjun ko. Ang tambok kase ng pwet ni joren at ang kinis parang ang sarap sarap ARGH!!! ENOUGH. Tama na yung kagabi.

Natapos kaming maligo na ok naman hahaha.. Ang hirap guys lalo na at hubad kayong pareho ng jowa niyo. Ang hirap magpigil.

Pagkatapos naming magbihis ay kumain na kami. Ako ulit ang nagsusubo sa kanya. Wag kayong ano. Kagustuhan ko 'to. Mahal ko eh. Magmahal na rin kaya kayo hahaha..

Dahil last day na namin ngayon dito iispend namin ang time naming dalawa bago kami umuwi ng bahay. Susunduin pa kase namin yung mga bata sa kanila. Miss ko na rin kase yung mga anak ko. Kahit ang hirap maging magulang basta nandyan si joren lahat titiisin ko.

Hindi man kami normal na pamilya para sa iba. Hindi naman hadlang yun para palakihin sila. Para alagaan sila at para mahalin ng higit pa sa pamilyang pinapangarap nila.

Oo, pareho kaming lalaki, oo mahuhusgahan kami. Oo, mahuhusgahan ang mga anak namin. Pero kung sa loob pa lang ng bahay niyo pupunuin mo na sila ng pagmamahal, patitibayin mo na sila. Sa tingin ko matututunan nilang intindihin na hindi lahat ng normal na pamilya ay perpekto at buo. Na hindi lahat ng may nanay at tatay ay laging masaya.

Wala naman kase sa sekswalidad ng isang tao yan para maging magulang ka eh. Nasa pagtitibay ng pagmamahalan niyo yan. Pagmamahal niyo sa isa't-isa at pagmamahal sa pamilyang pinangarap mo para sa mga anak niyo.

Oo, ang lalaki ang may kakayahang bumuhay ng bata.
Oo, ang babae lang ang may kayang magsilang ng bata.
Pero hindi pwedeng lalaki ka lang na bubuhay ng bata at hindi pwedeng babae ka lang na magsisilang ng bata.
Dapat mahal niyo muna ang isa't-isa at handa kayo sa kalalabasan ng pagmamahalan niyo. Hindi pagkatapos mabuo at magsilang eh iiwanan niyo na lang at pababayaan.

Kaya naniniwala ako na kahit pareho kayo ng kasarian basta mahal niyo at ibinibigay niyo ang lahat sa mga anak niyo. Kahit husgahan kayo, kahit pagkaisahan kayo ng buong mundo. Ang mahalaga, naging mabuting magulang kayo at ang magpapatunay lang dun ay ang anak niyo na pinalaki niyong dalawa.

Yeah, i'm too young to say this. Bata pa kami ni joren. Pwede pa kaming magkamali, pwedeng manghina, pwedeng sumuko. Pero ang pagiging magulang kase ay hindi basta basta natatapos sa panganganak lang. Ito'y panghabang buhay at ito'y natututunan. It's a learning process.

Kaya kung sa tingin niyo na madali maging magulang. Pag-isipan niyong mabuti kasi hindi. Dapat gusto ng partner niyo at especially na ikaw na lalaki dapat gusto mo at paninindigan mo.

Tingnan niyo ko. Tingnan niyo ang kagwapuhan ko. Pinanindigan ko si joren. Ganito dapat. Mahal ko to eh. Bakla? Sus. Sabihin mo sakin yan kapag sinubukan mo ng magmahal ng tulad nila. Kung hindi nagwork atleast sinubukan mo bago mo hinusgahan.

Aixt.

Sarap mainlove.

"Nagpahid kana ba ng sunblock? Puro ka titig diyan. Pag ako natunaw" pagsusungit na naman ng mahal ko.

"Hindi pa eh. Pahiran mo ko" paglalambing ko.

"Ano? Wala ka bang kamay?"

"Meron, pero kase puso ko lang ang gumagana ngayon eh. Pinahina mo ang buong katawan ko pero yung puso ko.. Pinalakas mo" sabay kindat ko dito.

Nakita ko ang pamumula niya. Alam kong kilig na kilig na naman ito sa akin.

"Che! Puro ka ganyan"

"Ganito ako kase nandyan ka. Ikaw na kase ang happiness ko"

Hinila ko siya paupo sa hita ko at hinalikan sa pisnge.

"Ivan naman eh. Puro ka bola baka pinapaikot-ikot mo lang ako" simangot niya.

F*ck! Super cute.

"Oo nga. Pinapaikot-ikot lang kita.." ang nakangiting sabi ko.

Sinamaan niya ako ng tingin. Hahaha..

Hinalikan ko naman siya sa pisnge.

"Oo nga pinapaikot-ikot nga kita. Hindi mo kase alam na ikaw ang mundo ko. Ikaw ang umiikot dito sa buhay ko"

Boom! Inlove.

Pogi points na naman ako. Wahahaha..

Niyakap niya ako. Para siyang baby na nakasubsob sa leeg ko. Syempre grab the oppurtunity. Yakapin mo rin. Mahal mo eh.

"Maligo na nga tayo. Hanggang tanghali lang tayo dito ha. Susunduin pa natin yung mga bata" paalala nito habang nakasubsob parin sa leeg ko.

"Opo. Pahiran mo na ako ng lotion" ang sabi ko.

Pinahiran naman niya ako. Eto ang gusto ko sa kanya eh. Maasikaso, maalaga. Well pareho lang naman kami at isang key yun para pagtibayin namin ang relasyong meron kami.

Naligo na kami sa dagat. Tinuturuan ko siyang maglangoy. Oo marami pa ring tumitingin sa amin. May mga babae at lalaki. Wala akong pakialaman sa mga babaeng tumitingin sa akin. Naiinis ako sa mga lalaking tumitingin kay joren.

Lumilitaw kase talaga ang kaputian niya sa araw. Yung kinis, at pagiging cute niya. Putek. Akala ko kapag nagmahal ka ng bakla wala ka ng problema kase iisipin mo wala ka namang kahati eh. Mali pala ako.

"Pahinga muna tayo mahal" ang sabi ko. Medyo masakit na rin ang init ng araw.

"Sige" pagsang-ayon niya.

Binuhat ko siya hanggang cottage. Alam kong nahihiya siya pero wala akong paki kase inaasar ko yung mga malalanding lalaking yun. Grabe kamamanyak. Jusko!

Pagkarating namin sa cottage ay binalutan ko siya ng tuwalya habang ako ay ganun din.

Medyo nagutom ako. Nakakagutom kayang maglangoy. Kumuha ako ng tinapay naming dalawa at pinalamanan ito.

"Mahal yung susi?" tanong niya.

"Bakit?" ang sabi ko habang pinaghahanda siya ng meryenda.

"Kukuha lang ako ng malamig na tubig"

"Ha? Ako na lang" ang sabi ko.

"Ako na. Itetext ko na rin pati sila mama na pauwi na tayo mamaya baka full charge na rin yung cellphone ko" ang sabi niya.

"Ok" binigay ko sa kanya yung susi. Binigay ko din yung tinapay na ginawa ko.

Pagkaalis ni joren ay nagmeryenda lang ako. Napansin ko si kuya yung tumutulong sa amin.

"Pssst.. Kuya" tawag ko dito.

"Ano po yun sir?"

"May yosi ka ba diyan?"

"Meron po"

"Pwede bang makahingi isa lang" ang sabi ko dito. Feeling close lang noh?

"Oo naman sir" sabay abot nito ng sigarilyo. Pinasindihan ko na rin sa kanya.

"Salamat kuya ah"

"Walang anuman sir" at umalis na ito.

Ang tagal ko na rin kasing hindi nakakapag yosi.

Habang nagyoyosi ako ay pansin ko yung mga babaeng dumadaan. Halatang nagpapapansin sa akin. Nginingitian ko na lang sila. Pero hindi ko akalain na may lalapit na isang babae. Actually maganda siya, malaki ang hinaharap at naka two piece lang.

"Hi, mag-isa ka lang?" ang sabi nito. I know this kind of voice.

"Sorry miss pero mahal ko kase yung asawa ko" ang nakangiting sabi ko sa kanya.

"Parang nakikipagkilala lang" dissapointed na sabi nito.

"Sorry talaga miss. Mahal ko eh. Parating na yun sige ka" pananakot ko sa kanya.

Nakasimangot itong umalis. Hahaha..

Nagpatuloy lang ako sa paghithit ng sigarilyo ng mapansin kong papalapit na si joren. Buti na lang hindi niya inabot yun kundi away na naman to.

"Ano mahal nai-text mo na sila mama?" tanong ko sa kanya. Napatingin lang ito sa hawak kong sigarilyo at pinagtaasan ako ng kilay.

"Anong naitext ka diyan. Itapon mo yan" maootoridad na utos nito.

"Mahal naman eh, ngayon na nga lang ako nagyosi"

"Itatapon mo yan o magagalit ako"

Aixt. Under niya kase ako kaya wala akong nagawa kundi itapon ito. Kainis naman oh.

"Tigilan mo na yang pagyoyosi mo ha. Sinasabi ko sayo Ivan"

"Mahal naman eh"

"Hindi nga pwede"

"Kahit isa lang bawal pa din?"

"Bawal. Hindi na pwede yan Ivan. Hindi sa binabago kita. Ang binabago ko yang nakasanayan mong bisyo. May mga anak na tayo. Ayokong makaamoy sila ng usok ng sigarilyo at ayokong magkasakit ka ng dahil diyan sa katigasan ng ulo mo"

Ang liit liit ang tapang tapang.

Aixt!

Kahit labag sa loob ko sige na nga kahit mahirap titigilan ko para sa kanya. Eh mahal ko nga eh.

"Inayos ko na yung ibang gamit natin sa loob. Maligo na tayo para makauwi" suhestyon niya.

"Hindi naman halatang sabik na sabik ka sa dagat mahal ah"

"Che! Turuan mo na ulit ako maglangoy. Makukuha ko na siya pramis" pagyayabang nito. Natawa lang ako.

"Hindi ko alam mahal na may kayabangan karin pala hahaha" ang natatawang sabi ko. Sinimangutan niya lang ako.

"Hindi noh. Ikaw kaya yun" pagdepensa niya.

"Mayabang talaga ako" sabay buhat ko sa kanya. "Alam mo kung bakit?"

"Bakit?"

"Dahil kaya kitang ipagyabang sa iba"

Ayun. Namula na naman ang bebe ko. Syempre poging pogi na naman siya sa akin. Niyakap niya ako dahil sa kilig at hiya hahaha.. Ang cute niya pramis.

Sa totoo lang kanina ko pa siya gustong ikiss sa lips. So ayun. Kiniss ko nga siya sa lips.

"I love you joren"

"I love you too, Ivan ko" sabay kiss din nito sa lips ko.

Kilig to the bones ako mga par. P*tang *na. Sarap magmura dahil sa saya at kilig na aking nadarama. Asan mga single diyan? Labas. Bili kayo ampalaya bwahahaha...

Binuhat ko siya hanggang tubig. Naligo kami at chinerish ang moment na ito. Yung masaya lang, yung walang problema. Siya at ako. Kaming dalawa.

After naming magsawa sa paliligo ay bumalik na kami sa kwarto. Naglinis kami ng katawan at inayos lahat ng gamit.

Magtatanghali na rin kase saka busog na naman kami kaya kahit sa bahay na lang kami kumain.

Bitin man pero masaya ako kase mas lalo kaming napalapit ni joren sa isa't-isa. Mas napatunayan kong mahal na mahal ko siya.

"Ano tara na?" tanong ko sa kanya. Sa halip na sagutin niya ako ay niyakap niya ako ng mahigpit.

"Salamat Ivan ah. Salamat sa lahat" asus. Eto talagang mahal kong to. Ang sweet.

"Ano ka ba. Responsibilidad ko yun bilang kasintahan mo. Mahal kita at gusto ko sa pagbalik natin dito. Kasama na yung dalawang bata. Yung makukulit nating chikiting. Ikaw, ako. Tayong dawala" then i kissed him on the lips.

Pag may pagkakataon sunggaban na hahaha..

Nagyakapan lang kami ng matagal hanggang sa maisipan na naming umalis.

As usual, mga 2 hours ang byahe. Pero bago kami dumiretso sa bahay nila ay nag grocery muna kami para sa mga bata.

Binili namin sila ng diaper, gatas, vitamins etc. Bumili na rin kami ng pagkain. Then dumiretso na kami sa kanila.

Pagdating namin doon ay naabutan namin sila mama at papa sa sala habang nanunuod ng tv. Tulog na tulog yung dalawang bata sa crib. Agad na lumapit doon si joren at pinaghahalikan sila. Dumiretso naman ako kana mama at papa para magmano.

"Kamusta ang date niyo anak?" ang tanong sa akin ni papa habang si mama naman ay lumapit kay joren para kamustahin.

"Ok na ok 'Pa. Hehehe.." ang nahihiyang sabi ko.

"Mukha nga. May nangyari ba?" nagulat ako sa tanong ni papa. Ewan, ang awkward lang hahaha..

"Ah, eh.." hindi ko talaga alam ang isasagot ko. Nahihiya ako na natatakot.

"Come'n lalaki tayo Ivan. Hindi natin maiiwasan yan. Don't worry hindi ako magagalit" ang nakangiting sabi ni papa.

Nakahinga naman ako doon. Masaya na awkward sa pakiramdam. Hindi kase ako sanay sa ganitong usapan lalo na at papa pa ni joren.

"O-opo"

Hinawakan lang ako ni papa sa balikat. Tumingin muna siya sa pwesto nila joren saka tumingin sa akin.

"Alagaan mo ng mabuti yang anak ko ha. Kahit ganyan yan. Mahal na mahal namin yan ng mama mo. Sana ganun ka rin"

"Wag po kayong mag-alala papa. Makakaasa po kayo" ngumiti lang si papa sa akin.

Nagpapasalamat ako kase kahit hindi maganda ang naging trato ko sa kanila sa simula ay hindi naging hadlang yun para tanggapin nila ako ngayon.

"Mukhang malalim ang pinag-uusapan niyo diyan ah" ang sabi ni joren ng makalapit ito sa amin. Dumiretso ito kay papa at niyakap.

Sobrang close talaga nila sa isa't-isa kaya ganyan ka over protective si papa kay joren eh. Naiintindihan ko naman yun. It shows na kahit ano pang gender ng anak mo dapat mo itong mahalin.

"Usapang lalaki lang anak. Masaya ka ba sa naging date niyo ni Ivan?"

"Opo papa. Sobrang saya po. Hindi po ako pinabayaan ni Ivan doon"

"Good"

"Pa, si manang po asan?" ang tanong nito kay papa.

"Nandun sa taas. Inaayos yung gamit ng dalawang bata" Humiwalay si joren kay papa at lumapit sa akin at niyakap ako. Ang clingy na niya ngayon ah hehehe..

"Bakit hindi muna kayo kumain bago kayo umuwi"

"Sige po"

Dumiretso kaming dalawa sa kusina at kumuha ng pagkain. Pagkatapos naming kumain ay nagpaalam na kami kana papa at mama.

Buhat buhat ni manang si baby phim habang si baby perth naman kay joren. Ang sarap lang nilang tingnan at ang sarap lang sa pakiramdam. Hay... Gusto ko nang maging Solomon si Joren. Gusto kong apelyido ko na ang karugtong ng pangalan niya.

Pagdating namin sa bahay ay dineretso na namin yung mga bata sa kwarto at hiniga sa kama.

Namiss ko ang bahay na'to. Oo 2 days lang kaming nawala pero parang ilang linggo at buwan na ang lumipas. Ang dami kasing nangyari sa bahay na ito kaya pasensya na kung naging OA ako. Ang saya ko lang talaga kase hindi ko akalain na siya pa itong magpapabago sa buhay ko. Sa paniniwala ko at pananaw ko.

Siguro sa iba, madaling sabihin na hindi ka magmamahal ng bakla, hindi ka magiging bakla. Na gusto mo pa ring magkaroon ng pamilya pero hindi eh. Lahat yan mababago kapag may baklang nagpabago sayo. Kapag nagmahal kana ng tulad nila. I'm not saying na dapat pilitin mo ang sarili mong magmahal ng tulad nila para maintindihan mo sila. Ang gusto ko lang sabihin, kung wala kang alam sa pinagdadaanan nila o sa buhay na tinatahak nila o sa hirap na pinagdadaanan nila araw-araw para lang matanggap mo sila. Wala kang karapatang husgahan sila.

Oo nagkakamali tayo, maaari natin silang mahusgahan pero pwede namang bumawi diba? Kung ayaw mo sa kanila. Yung huwag mo na lang husgahan, ang laking tulong nun para sa pagkatao mo at sa kanila.

Hindi mo ikakabuti bilang tao ang husgahan ang sinuman.

Nagkamali ako, nakasakit at nagmamahal kaya ngayon masasabi kong naiintindihan ko na sila kung bakit iba ang mahal nila, ang gusto nila. Dahil sa tulad ko. Minahal ko talaga si joren higpit sa mga naging ex ko. Kase ang puso mo pala talaga ang magsasabi kung kanino ka magiging masaya at hindi ang society at paniniwala ng nakararami ang magdidikta sayo.

Kaya ngayon napapatanong ako sa sarili ko. Totoo nga bang makasalanan ang relasyong meron kami o limitado lang talaga ang kaalaman ng nakararami sa iba't-ibang uri ng pagmamahalan?

Well hindi mo naman talaga kelangang paliwanag lahat eh. Kase may mga tao talagang kahit anong paliwanag ang gawin mo kung may sagot na sila sa utak nila. Wala din diba? Ang gawin niyo na lang, mahalin niyo ng isa't-isa kesa tularin ang ugaling meron sila.

Hay!!

Bact to school na naman ako bukas. Ayoko man pero kelangan. Kelangan naming magtapos pareho. Hindi para sa akin, hindi para sa kanya. Kundi para sa pamilyang gusto naming mabuo.

Kinabukasan

..

"Mahal pasok na po ako" paalam ko dito.

Nandito sila ngayon sa labas ng bakuran namin. Pinapaarawan yung dalawang bata.

"Sige po. Mag-ingat ka ha at mag-aral ng mabuti. Sinasabi ko sayo Ivan. Wag kang maglalakwatsa" paalala nito sa akin. Natawa lang ako sa pagka-strikto niya.

Wala ang sarap lang sa pakiramdam. Para na talaga kaming mag-asawa.

"Opo, para sa future natin at sa future ng dalawang makukulit nating anak" sabay kiss ko kay baby phim at baby perth. Nakakagigil ang ka-cute-tan nila parang ang papa nila sobrang cute din.

"Sige na baka ma late ka pa"

Tumango lang ako.

"Bye Mahal" sabay kiss ko sa lips nito. Kinilig ako putek.

Palabas na sana ako ng gate noon ng tawagin ako ni Joren.

"Ivan..."

"Po?"

Nakatitig lang ako sa kanya. Parang ayaw pa niyang sabihin.

"Ako lang ha" ang nahihiyang sabi nito.

Napangiti lang ako at tumango sa kanya.

"Opo. Sayo lang ako" ang sabi ko sa kanya.

Pagtalikod ko dito ay huminga lang ako ng malalim.

"
I love you joren"

~~

After 1 year....

~~

*****

Joren's POV

Lumipas ang mga araw, linggo at buwan hanggang umabot ng isang taon. Isang taon ang lumipas sa amin. May mga tampuhan, away, selosan pero pinipilit naming resolbahin.

Grade 12 na siya habang ako ay isang grade 11 pa rin.

Sa isang taon na lumipas na yun. Sabay naming pinalaki ang mga bata. Marunong na rin silang gumapang. Parang ang bilis lang ng panahon noh. Noong una lagi lang silang nakahiga ngayon gusto na nilang gumapang lagi.

Mas mahirap na nga silang alagaan ngayon dahil sa kakulitan nila pero masaya. Nakakapagod oo pero kapag nakita mo ang ngiti ng mga anak mo lahat yun mawawala at mapapalitan ng saya.

Sa isang taon na lumipas na yun lagi kaming binibisita ng mga kaibigan namin, sina aseya, coco at bill. Sobrang supportive nila. Madalas din silang tumatambay sa amin. Minsan nga tinutulungan nila akong alagaan yung mga bata kapag nasa school pa si Ivan.

Masaya naman ako sa isang taon na lumipas sa amin ni Ivan. Malapit na kaming mag anniversary. Malapit na ring mag birthday ang mga bata. Actually sinabay na namin ang birthday at anniversary namin. Hindi dahil tipid sa gastos o ano kundi gusto kong itatak sa isipan namin na simula ng ipanganak yung mga bata doon nagsimula ang totoong pagmamahalan namin sa isa't-isa.

Para nga pala sa inyong kaalaman kaklase ko si Carl habang si Ish naman ay balik grade 11. Hindi ko alam kase sa loob ng isang taon na yun hindi naman sila nagpaparamdam sa amin especially si Ish. Hindi ko na nga alam ang nangyayari sa kanya eh. Kaibigan ko pa rin siya. Hindi naman siya nakukwento sa akin ni Ivan. Si carl naman bumibisita dito minsan lang para sabihing hiwalayan ko na si Ivan. Hindi ko alam kung anong trip niya pero yun ang paulit-ulit niyang sinasabi.

Sa loob naman ng isang taon na yun mukha namang mahal ako ni Ivan. Though aaminin ko may doubt pa rin akong nadarama. Alam kong unfair to para sa kanya pero kase ayoko talagang mag-isip ng kung anu-ano pero sa sobrang pagmamahal ko kase sa kanya lahat ng takot tinatakot ako na baka maghanap siya ng iba.

Lahat naman siguro ng baklang tulad ko naniniwala at alam ang kahahantungan ng ganitong relasyon. Kung ang mga straight nga nagsasabing walang forever tayo pa kayang nasa ikatlong lahi na hirap na hirap maghanap ng totoong mamahalin. Mamahalin ka lang pero hindi ka pang forever.

Hay! Bakit ba ko nag-iisip ng ganito. Kami na. Nag pay off na lahat ng pagod at effort ko para mahalin niya, para mahalin ang isang tulad ko pero bakit ngayon humihina ang loob ko. Akala ko sapat na kapag naging kami na. Akala ko masaya lang pero yung takot everyday ko bang dadalhin sa puso ko yun? Aixt.

"Ano mahal? Tara na. Bihis na ako oh" ang sabi niya. Nakatitig lang ako sa gwapo niyang mukha.

"Uy.. Ano? Tulala kana diyan. Male-late na tayo sa school" sabi niya ulit.

Natauhan na lang ako at saka ngumiti sa kanya.

"Ah, eh.. Sorry ang gwapo mo kase"

Lumapit ito sa akin at niyakap ako ng mahigpit at hinalikan sa noo.

"Alam ko. Kaya nga baliw na baliw ka sakin diba?" pang-aasar nito sa akin. Inirapan ko lang siya.

"Che. Tara na, tingnan muna natin yung mga bata doon sa baba. Baka pinapahirapan na sina mommy at mama doon" ang sabi ko.

Tumango lang siya sa akin at bumaba na kami. Naabutan namin doon sila mommy at mama na tig-isang inaalagaan ang mga bata na pilit gumagapang sa sahig. Sobrang kukulit. Hahaha.. Lumapit kami doon at nagmano sa kanila.

Day off kase nila ngayon pareho kaya sila na lang daw ang mag-aalaga.

"Ahmm.. 'Ma, mommy papasok na po kami ni Joren" paalam ni Ivan sa kanila.

"Sige mag-ingat kayo ha at mag-aral ng mabuti"

"Opo" sagot naming dalawa. Kumiss muna kami sa anak namin saka pumasok na kam sa school. Motor niya ang dala namin. Malapit lang naman pero kase mas mabilis kung motor ang trasportation niyo diba?

Hindi naman ito ang simula ng pasukan namin. Halos isang buwan na ang nakalipas wala naman masyadong nangyari. Saka medyo familiar na naman ako sa mga topic. Madali na sa akin matutunan yun.

Pagkarating namin sa school ay pinarada na nito ang sasakyan sa parking lot. Usually talaga hinahatid niya ako sa room ko bago siya pumasok sa room niya. Alam na naman ng lahat ang relasyon namin. Marami mang tanggap kami pero meron pa ring hindi. Especially doon sa mga bitter na iiwan din daw ako ni Ivan. Pinagpapasawalang bahala ko na lang sila.

About naman sa case ko. Hindi nila alam at wala kaming balak ipaalam kahit kanino. Hindi sa ikinakahiya ko ang kalagayan ko kundi para sa privacy ko at ng mga anak ko. Ayokong kumalat to at ayokong pagpyestahan ako ng social media at ng mga balita. Maybe it will help to others at pwede pa akong maging inspirasyon sa iba na may case ding tulad ko. Oo alam kong lalabas at lalabas ito. Pero para na rin sa karapatang pantao ko. Masaya na ako na nasa tahimik kami.

Pasalamat naman ako sa mga kaibigan ko kase kahit isa sa kanila walang nagbalak na idaldal ito and i'm thankful kase totoong kaibigan ko sila.

"Dito na tayo" ang sabi ni Ivan ng maihatid niya ako sa classroom ko.

"Salamat" ang nakangiting sabi ko.

"Sunduin na lang kita dito ng lunch"

Kiniss niya ako sa noo at umalis na ito. I know marami ang nakakita sa amin halos araw-araw naman ganito kami buti na lang napaka-supportive ng mga kaklase ko maliban sa isa. Si carl na pinsan ko pa.

Siguro nga iba na ang henerasyon ngayon medyo tanggap na rin ang ganitong relasyon especially sa mga millenials.

Pagpasok ko sa loob ng room ay pinagkakantyawan lang nila ako. "Ayyiee" daw. SS (Stay strong) kahit mga baliw yang mga bago kong kaklase nagpapasalamat pa rin ako kase ang babait nila.

Naupo na ako sa aking upuan. Wala pa yung katabi ko. Naramdaman ko na lang na may lumapit sa akin at naupo sa bakanteng upuan ko.

"Hi couz. Ang sweet niyo naman"

"May bago ba? Diba lagi mo naman kaming nakikitang ganyan" sarkastikong sabi ko. Nginitian ko siya. Nginitian niya rin ako.

"Ang sungit mo naman. Ang ayos ayos na nga ng approach ko sayo tapos ganyan ka pa. How sad" napairap lang ako sa kaartehan niyang magsalita.

"Plastic" mahinang bulong ko.

"I heard that"

"Nice. Nakakarinig na pala ngayon ang plastic" ngisi ko sa kanya.

"Well. Sabihin mo na lahat ng gusto mong sabihin sa akin pero hindi natin alam na baka yang boyfriend mo ang plastic. Oppss.. Ah, eh.. Wala.. Wala to" sabay tawa niya. Nagpipigil lang ako kundi kanina ko pa to nasabunutan.

"Hindi ko kelangan ng opinyon mo" inis na sabi ko dito.

"Grabe ka naman. Pinsan pa rin kita. Nagsasabi lang ako ng totoo. You know, concern lang ako sayo"

"Pwede ba Carl. Kung sisirain mo lang ang araw ko pwede bang lumayo kana dahil nasira muna"

"Grabe ka naman couz. By the way nandito lang ako if ever na umiyak ka. Remember boys will be boys. Balik na ko sa upuan ko. Babush" pagkaalis nito ay huminga lang ako ng malalim.

Dumating si maam na malalim ang iniisip ko. Dapat nga hindi na ako naapektuhan sa pinagsasabi niya. Wala namang bago eh. Lagi niyang sinisira ang araw ko.

Natapos ang klase at sinundo ako ni Ivan. Sabay sabay kaming naglunch kasama sina Coco, Aseya at Bill. Susunod daw si Francis.

Habang kumakain kami ay kwentuhan lang kami ng kwentuhan hanggang sa dumating si Francis. Naupo ito sa tabi namin. Sa kabilang side kase sina coco, aseya at bill. Habang kaming tatlo naman sa isang side. Magkatabi kami ni Ivan at katapat naman ni Francis si bill pero pansin ko ang pagiging tahimik nilang dalawa. Hindi sila nag-uusap. Simula kase ng magbalik school kami ganyan na silang dalawa. Everytime na gusto naming magtanong iniiba ni Bill ang usapan. Alam kong may something pero nirerespeto namin kung ayaw pa nilang iopen pero alam kong alam na ng iba.

Nilibot ko ang paningin ko at nakita ko sa malayong table sina Carl at Ish. Magkasama silang kumakain habang nakatingin ito sa akin. Nginitian ako ni Ish habang nginisian naman ako ni Carl. Hindi ko alam kung bakit sila magkasama pero ang lakas lang mang-asar ng pinsan kong ito. Hindi ko alam kung bakit humantong sa ganito ang galit niya sa akin. Dahil lang ba kay Ivan? Dahil sa ginawa ko sa kanya noon yun ba? Kung ganun ang babaw naman niya. Ni hindi nga naging sila.

Naramdaman ko na lang na may humawak sa ulo ko at hinarap sa kanya.

"Wag kang kung saan saan tumingin" ang sabi ni Ivan.

"Sorry" ang sabi ko.

"Ok lang" ngumiti siya "Ahmm.. Mahal may praktis nga pala kami mamaya sa play baka ma-late akong umuwi ha. Isang oras lang naman" paalam nito sa akin.

Tumango lang ako sa kanya. Almost 2 weeks na silang nagpapraktis.

Nakwento kase niya sa akin na siya daw ang bida sa play na gagawin this coming foundation day. Marami kasing club ang kumuha sa kanya. Ayaw man daw niya pero ang mga teachers daw kase mismo ang pumili sa kanya. Hindi ko naman sila masisisi kase si Ivan talaga ang sikat sa school namin. Kasali siya sa play, sa basketball, sa pageant, singing at kung anu-ano pang co-curicullar activities ng school. Ako kase sa dance at academics lang. Minsan sa mga program din pero mas marami si Ivan.

Halos karamihan ng mga babae at mga bakla crush siya. Maraming humahanga sa kanya kaya ganun na lang ang pagkaayaw nila sa akin especially sa relasyon namin. May mga babae pa ngang nagsasabi na handa daw silang magpabuntis kay Ivan. Sayang daw lahi.

Masakit sa part ko yun. Sobrang sakit marinig yun pero wala akong magawa. Hindi na nila nirespeto ang relasyong meron kami.

Hay!!!!

After naming kumain ay bumalik na kami sa kanya kanyang klase. Hinatid muna ako ni Ivan. Wala namang masyadong ginawa. Medyo nakakaantok. Nakakamiss rin yung mga bata. Hindi na rin ako masyadong ginambala ni Carl mula kanina. Ayon nakikipagdaldalan sa katabi niya. Mabuti na rin yun wala kase akong oras para makipag away sa kanya. Bahala siya sa buhay niya.

Pag ganitong uwian at hindi ako naihahatid ni Ivan ay nagcocommute na lang ako. Gusto niya akong ihatid pero ako na ang tumanggi. Sabi ko umuwi na lang siya ng maaga para may katuwang ako sa pagpapatulog sa mga bata.

Nag-aabang na ako ng tricycle ng biglang may nagsalita sa likod ko.

"Mag-isa ka lang couz? Gusto mo sabay na tayo"

"No thanks. Hindi kita kelangan" pagsusungit ko dito.

"Ay grabe siya oh. Sige ka kekelanganin mo rin ako in time"

Sinamaan ko lang siya ng tingin.

"Ano bang kelangan mo sakin ha. Hindi ka ba naaawa sa sarili mo? Naghahabol ka sa taong hindi ka naman gusto?"

Natahimik ito sa sinabi ko. Kunwaring nagpupunas siya ng luha sabay tawa ng nakakaloko.

"Ang sakit naman nun insan. Pero ang tanong magtatagal ba kayo?" sabay ngisi nito.

"Atleast minahal ako ikaw? Naranasan mo na bang mahalin ng TOTOO? Sa tingin ko hindi pa" sabay ngisi ko rin dito. Iniwan ko siya at sumakay na ako ng tricycle.

Sobra akong nasasaktan sa mga pinagsasabi niya. Hindi ko na siya kilala. Hindi siya ang pinsang nagtatanggol sa akin. Hindi siya ang pinsang naging kapatid ko.

Hindi ko maiwasang umiyak habang bumabyahe ako pauwi ng bahay. Pinapahina niya lalo ang loob ko. Lahat ng takot at pangamba sa dibdib ko pinapalakas niya na nagiging dahilan para humina ang loob ko.

Pagkarating ko sa bahay ay inayos ko muna ang sarili ko. Ayokong makita ako nila mama at mommy na ganito ako. Nang maayos ko na ang sarili ko ay nakangiti akong pumasok sa loob ng bahay. Masayang nagkukwentuhan sila mommy at mama. Nagmano ako sa kanila at dumiretso sa mga bata. Sobra ko silang namiss.

"Kamusta anak? Asan si Ivan?" ang tanong ni mommy.

"May praktis pa po sila. Uuwi daw naman po siya ng maaga"

"Ganun ba? Napapadalas na ang pag-uwi niya ng late ah"

"Malapit na po kase ang foundation day namin"

"Ah.." ang nasabi na lang ni mommy.

"Oh paano. Kelangan ko ng umuwi anak ha. Maaga pa ako bukas" tumango lang ako kay mommy. "Mare una na ako sayo ha. Nag-enjoy ako sa bonding natin"

Nagbeso lang sila at umalis na si mommy. Hindi kase siya masusundo ni daddy dahil naka duty ito.

"Ikaw po 'Ma? Hindi ka po ba uuwi?"

"Wala pa si Ivan eh. Samahan na lang kita dito"

"Hindi na po 'Ma. Nandito naman po si manang eh saka pauwi na rin naman po si Ivan maya-maya"

"Sigurado ka?"

"Opo" ang nakangiting sabi ko.

"O siya. Pagluluto ko pa ang papa mo ng hapunan. Text mo na lang ako kapag may kelangan ka ha"

"Opo mama. Salamat po" kumiss lang ako sa kanya at umalis na rin ito.

Nagpatulong ako kay manang na dalhin yung mga bata sa kwarto. Pagkarating namin sa kwarto ay nagbihis lang ako ng pambay at inasikaso yung mga bata. Magkatulong kami ni manang.

Lumipas ang isang oras na hindi pa rin dumadating si Ivan. Sinabihan ko na si manang na kaya ko na. Naiinis na ako kase ngayon lang na laye ng uwi si Ivan. Hanggang sa lumipas pa ang ilang minuto at wala pa rin siya.

5:30 na pero hindi pa rin siya umuuwi.

Naramdaman kong bumukas ang pinto at nag-aakala akong si Ivan na pero hindi. Si Carl lang pala.

"Akala mo si Iva noh?" pang-aasar nito.

"Anong ginagawa mo dito"

"Chill.. Pinsan mo pa rin ako. Napadaan lang ako dito para ibalita sayong pauwi na daw si Ivan. May ihahatid lang... Ooppss.." ang nakangiting sai nito.

Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Grabe na yung inis at galit ko kanina pa. Dinagdagan pa ni Carl.

"Ahm.. I need to go na couz. See you bukas. Just call me ha if you need a shoulder"

Sabay alis nito at iniwan akong gulong gulo ang isipan.

Itutuloy...

______________________________________

100 votes po para sa next chapter.

Dahil february na at walang forever. Sabay sabay tayong maging bitter hahaha.. 

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 25

Joren's POV

Tinawagan at tinext ko na siya pero walang sumasagot. Isang oras at kalahati na rin ang nakalipas pero wala pa rin siya. Ang daming tumatakbo sa isipan ko dahil sa sinabi ni Carl. Kinuha ko ulit ang cellphone ko at nagbabakasakaling makontak siya.

Dinayal ko ang number nito at aktong tatawagan na siya ng biglang bumukas ang pinto at iniluwa nito si Ivan. Palihim ko namang tinago ang cellphone ko.

"I-ivan saan ka galing? Bakit ngayon ka lang dumating?" ang mahinanong tanong ko.

"May hinatid lang akong kagrupo sa play" dumiretso ito sa mini table at nilapag doon ang dala niyang gamit.

"Nagtext at tumawag ako sayo. Hindi mo sinasagot"

"Pasensya ka na joren naka silent kase yung phone ko. Ayaw kase nilang may distraction sa practice"

"Ah ganun ba" ang nasabi ko na lang.

Dumiretso ito sa cabinet at kumuha ng damit at nagbihis.

"Kumain kana ba?"

"Oo, kumain na ako" tipid niyang sagot.

"Ganun ba? Ako kase hindi pa. Hinihintay kase kita" ang sabi ko. Hindi niya ako sinagot, pumasok na siya sa cr.

Naiwan akong malalim ang iniisip. Parang wala siya sa mood makipag usap. Madalas kase dederetso muna yan sa akin at ikikiss ako. Minsan naman ay excited na excited yang umuwi para makasama kami. Lahat ng yun hindi ko nakita ngayon. Baka pagod lang si Ivan. Iintindihin ko na lang.

Paglabas nito ng cr ay dumiretso siya sa mga bata. Wala pa rin yung kiss na hinihintay ko. Hay..

"Ivan kakain lang ako ha" paalam ko dito.

"Ok" ang sabi nito.

Nakatitig lang ako sa kanya. Ang sensitive ko ba ngayon bakit feeling ko nag-ooverthink ako sa mga bagay bagay. Tama kaya si Carl? Aixt. Ano bang iniisip mo joren. Diba nga sabi ni Ivan loyal siya sayo. Loyal siya joren. Tandaan mo yan.

"Akala ko ba kakain ka? Bakit nakatitig ka pa rin sa akin?" ang seryosong sabi nito.

"Ah, oo. Tama kakain na ako hehehe"

Dali dali akong lumabas ng kwarto at dumiretso sa kusina. Habang kumakain ako ay malalim pa rin ang iniisip ko.

Kung ito ang gusto ni Carl. Nagtagumpay siya sa hangarin niya. Nagulo niya ang isipan ko.

Pagkatapos kong kumain ay dumiretso na ako sa kwarto namin. Naabutan ko doon si Ivan na pinapatulog ang mga bata. Napangiti lang ako at naupo sa kabilang side ng kama.

Medyo tulog na si baby perth kaya lang si baby phim gising pa. Sa kanilang dalawa ni baby perth si baby phim talaga ang makulit at mahirap patulugin. Parang nakikita ko sa kanya si Ivan.

"Kamusta ang praktis niyo?" ang pagbubukas ko ng usapan.

"Ok lang. Inaantok na ako. Pwede bang patayin na natin yung ilaw? Buksan mo na lang yung lamp shade"

"Ahmm Ivan.." magsasalita pa sana ako ng bigla itong tumalikod sa akin. Wala akong nagawa kundi patayin ang ilaw at ilipat yung mga bata sa crib. Pinatulog ko muna si baby phim bago ako nahiga sa kama.

Pag higa ko ay hindi ako makatulog. Isip parin ako ng isip. Hindi ko na alam. Hay.. Pagtingin ko sa gawi ni Ivan ay hindi ko makalimutang alalahanin ang nakalipas na isang taon sa amin bilang magkasintahan. Masaya, punong puno ng pangarap at pagmamahal. Pero bakit ngayon? Pakiramdam ko ang cold na niya sa akin.

Argh! Bakit ba ako nag-iisip agad ng ganun. Baka naman ngayon lang kase pagod at stress lang si Ivan sa school at sa activities.

Tumingin ako sa kanya at nilapitan ito. Hinalikan ko siya sa pisnge.

"Good night mahal" ang nakangiting sabi ko.

Nasanay kase ako na kinikiss niya ako bago kami matulog.

Kahit pagod, antok at hindi ako makatulog ay pinilit ko pa rin ang sarili kong makatulog. May pasok pa kami bukas. After siguro ng isang oras na pag-iisip ay nakatulog rin ako.

Alam kong babalik din kami bukas sa dati.

Kinabukasan ay nagising na lang ako na nakapaligo na si Ivan at nagbibihis na ito. Agad akong napatayo.

"Ivan bakit hindi mo ako ginising?"

"Masarap kase ang tulog mo kaya hindi na kita ginising"

"Kahit na. Sana ginising mo pa rin ako. Wait. Maliligo lang ako saglit antayin mo na ako" ang sabi ko dito habang kinukuha ang tuwalya.

"Maaga ako sa school ngayon may quiz kami. Mag commute ka na lang" ang sabi nito.

Para akong napako sa aking kinatatayuan.

"Pero kase.."

"Sige na una na ako. Baka ma late pa ako sa quiz namin" lumapit ito sa akin at hinalikan ako sa noo.

Hindi ko alam pero, para akong tinakadan ng kaluluwa ko. Naiiyak ako. Naiiyak ako dahil lang ba dun? Ang OA ko naman. Paano nga kung may quiz sila.

Malungkot akong dumiretso sa cr at naligo. Nagbihis at dumiretso sa mga bata. Hindi ito ang tamang oras para mag-isip ng kung anu-ano. Pagbaba ko ay naabutan ko doon sila manang kasama ang kasambahay nila mommy si manang lolet. Pag may pasok kase sila mommy at daddy (Father and mother ni Ivan) ay si manang lolet ang tumutulong sa amin para alagaan ang mga bata.

"Magandang umaga po" ang bati ko sa kanila.

"Magandang umaga din sir" bati din nila sa akin.

"Nakaalis na po ba si Ivan?" gusto ko lang i make sure.

"Opo kanina pa. Akala nga po namin ay wala kang pasok dahil iniwan ka ni sir Ivan"

"Ah.. Hindi po. Meron po hehehe.. Pinauna ko lang po siya kase may quiz daw po sila" ang nakangiting sabi ko. Humalik lang ako sa mga bata at nagpaalam na.

Habang nasa byahe ako ay hindi ko pa rin maiwasang mag-isip ng kung anu-ano. Para na akong mababaliw. Ivan may problema ba tayo? May nagawa ba akong mali?

Pagkarating ko sa school ay nagbayad lang ako kay manong driver at dumiretso na sa klase. Medyo kokonti na rin ang mga tao. Malapit na kasing mag time.

Pagkarating ko sa classroom ay dumiretso na ako sa upuan ko. Nginitian lang ako ni Carl. Yung ngiting alam mong may laman.

Lecture lang si maam hanggang sa dumating ang next subject. Wala namang nangyari. Hanggang sa matapos ang pang umagang klase. Naghihintay ako ng pagdating ni Ivan pero wala siya. Text lang ang natanggap ko mula sa kanya.

<From Ivan mahal: Hindi ako makakasabay sa inyo pagkain. Nagyaya kase yung mga kagrupo kong kumain>

Dismayado man ay nagreply pa rin ako sa kanya.

<Ok>

Yun lang reply ko sa kanya. Naiinis akong lumabas ng classroom at dumiretso sa canteen. Habang naglalakad ako ay bigla na lang may sumulpot na asungot sa tabi ko.

"Why sad ang insan ko? Hmmm.. Told you?"

"Pwede ba Carl. Wag mong sirain ang araw ko. Saka pwede bang mawala kana sa buhay ko. As in ngayon na!" ang iritadong sabi ko dito.

"Gosh! Ang sama sama mo talaga sakin couz. Dahil lang sa lalaking yan tuluyan mo na akong pinapaalis sa buhay mo? OMG! As in O-M-G"

Inirapan ko lang siya. Masisira lang ng tuluyan ang araw ko kapag pinansin ko pa siya. Pagkarating ko sa canteen ay hinanap ko agad sina coco, aseya at bill. Kinawayan naman nila ako.

Pumila na ako sa counter para bumili ng tanghalian ko. Hindi ko akalain na nasa likod na naman ang asungot kong pinsan.

"Couz can i join you sa table niyo? You know to make friends. Wala pa kasi yung jowa ko eh" ang sabi nito.

Tsk. Paepal.

Wait may jowa siya?

"May nagkakagusto pala sayo?" sarcastic kong sabi.

"Oo naman. Grabe ka ha. Bakit ikaw couz? 1 year na lang ba ang itatagal niyo ng jowa mo? Ooppss.. Baka naman pechay na ang hanap niya" dahil sa huling sinabi niya ay agad akong humarap dito at tinitigan siya ng masama. Kinuyom ko lang ang kamao ko. Gusto ko siyang sampalin sa totoo lang. Na trigger niya ako.

Nagtitigan lang kami ng masama sa isa't-isa. Walang gustong sumuko. Nginisian niya lang ako.

"Next..." ang sabi ng tindera.

Natauhan ako at humarap sa tindera. Ano bang iniisip mo joren. Nasa school  canteen ka. Hay!

After kong bumili ng pagkain ay dumiretso na ako sa pwesto nila. Naupo lang ako sa bakanteng upuan at nilapag doon ang pagkaing binili ko.

Nakakasira ng araw.

"Oh mukhang galit na galit ka?" tanong ni aseya sa akin.

"Wala" ang naiinis na sabi ko. Ikakain ko na lang ito.

"Ahhmm.. Joren Hindi mo ata kasama yung jowa mo?" ang tanong ni Coco sakin.

"Hindi daw siya makakasabay sa pagkain. Kasama niya daw yung mga kagrupo niya sa play" nakasimangot kong sagot.

"Hmmm.." ang sabi ni Aseya. Si Bill tahimik lang.

"Bakit Aseya?" tanong ko sa kanya.

"Kagrupo? Parang dalawa lang naman sila" ang sabi nito.

"Ha?" ang naguguluhang tanong ko.

"Ah.. Eh.. Wala. Wala.."

"Ano nga yun. Sabihin mo na" ang curious na tanong ko dito.

"Sorry joren ha pero kase.."

"Ano nga?"

"Si Ivan kase nakita ko kanina kasama yung babaeng kapartner niya sa play. Sila lang dalawa. Akala ko nga didiretso siya sayo hindi pala"

Para akong nabingi sa nalaman ko.

"Pero hindi ako sure ha. Baka mamaya mali pala ako. Baka naman sumunod lang sila sa mga kagrupo nila. Yun nga" dagdag pa nito.

Nakatulala lang ako at pinipilit intindihin ang sinabi niya.

"Uy joren. Hindi ako sure. Baka mamaya mag-away kayo dahil sa sinabi ko. Ikaw kase eh pinilit mo ako. Mamaya mali pala ang hinala ko"

Ngumiti lang ako sa kanya at umiling.

"Hindi. Ok lang. Yun din naman ang paalam sa akin ni Ivan. Kasama daw niya yung babaeng kapartner niya" pagsisinungalin ko.

"Hindi ka ba nagseselos?" tanong pa nito. Agad naman itong binara ni Coco.

"Alam mo ang chismosa mo"

"Anong chismosa doon? Nagtatanong lang ako sa kaibigan ko kase kung ako at yung boyfriend ko may kasamang ibang babae syempre magseselos din ako"

"Sus" ang nasabi na lang ni Coco.

"Ok lang ako Coco wag kang mag-alala. May tiwala ako kay Ivan" ang nakangiting sabi ko sa kanya.

Narinig ko pang nagtatalo yung dalawa. Hindi ko na sila pinansin.

"Joren.." ang tawag naman sa akin ni bill. Pansin ko pa rin ang lungkot sa mga mata niya.

"A-ano yun bill?"

"May meeting daw lahat ng kasali sa dance troupe mamaya after uwian" ang sabi nito.

"Sige. Tetext ko na lang sina manang lolet at mommy na male-late akong umuwi ganun na rin si Ivan"

Hindi naman agad umaalis si manang lolet hanggat wala sa amin ni Ivan ang isa doon. Gusto ko lang siya ipagpaalam kay mommy para alam nito.

After kong itext sila ay tinanong ko ito. Kanina pa kase talaga siyang walang imik. Hindi nakikipagbiruan o ano.

"Bill ok ka lang?" ang tanong ko dito.

"Ha? Oo naman. Bakit mo natanong?"

"Wala lang" itatanong ko ba? Hay bahala na. Nagwoworried na rin kase ako sa kanya. "Ahmm... Bill si ano.. Si Francis? Bakit hindi mo siya kasama?" pansin ko ang pagkagulat sa mata niya.

"Ah, eh.. Joren biglang sumakit ang tiyan ko. Cr muna ako ha" ang sabi nito. Nagpaalam siya agad kana Coco at Aseya at umalis na ito.

Naiwan kaming tatlo.

"O paano joren. Tapos na ang lunch break natin. Una na kami ni Aseya" paalam ni Coco. Ngumiti lang ako at tumango sa kanya.

Lahat sila isa-isang umaalis. Hay. Bakit ba ang negative ng isip ko ngayon. Eto ba ang epekto kapag may taong humihila sayo pababa? Ayoko ng ganito.

Bumalik na ako sa classroom para doon na lang tumambay pero bago ako makapasok loob ay bigla na lang may tumawag sa akin. Si Carl kasama si Ish.

"Joren sandali" tawag ni Ish.

Sh*t! Bakit nandito siya. Hindi ko na alam kung paano ko siya haharapin ngayon. Ang hirap kase yung taong may gusto sayo eh kapatid pa ng boyfriend mo.

Aixt. Magpepretend na lang ako.

"M-musta Ish" ang nahihiyang bati ko habang nakatingin sa ibang direksyon.

"Ako insan hindi mo ba ako babatiin?" ang nakangising sabi ni Carl. Inirapan ko lang ito. "By the way, iiwan ko na kayo dito ng BOYFRIEND ko ha. Bahala na kayong mag-usap diyang dalawa"

Ha?

Ayun. Iniwan nga kami.

Papasok na sana siya sa loob ng room ng bigla itong tumigil at tumingin sa akin.

"Ahmm.. Couz, baka naman ahasin mo rin siya ha.. Oppss.." Aixt! Sarap sampalin.

Tinarayan pa ako. Pumasok ka na lang pwede.

"May naalala pala ako couz. Diba may sinabi ka sa akin noon. Ahmm.. Ano na nga ulit yun? Kung may nagmamahal ba sakin?" sabay tingin nito kay Ish. Parang sinasabi niya na kainin ko ang sinabi ko. Bigla itong kumendeng papasok sa loob ng room at tuluyan na kaming iniwan.

Napabuntong hininga na lang ako. Kahit kelan talaga kulang siya sa pansin.

After umalis ng asungot kong pinsan ay tumingin lang ako kay Ish. Seryoso lang itong nakatitig sa akin.

"Kamusta kana Joren? Pwede ba tayong mag-usap? Saglit lang" yaya nito.

"O-ok lang ako. Sige"

Naglakad ito sa bandang dulo ng corridor. Pinasunod niya ako. Ok naman kase walang masyadong tao doon. Pagdating namin doon ay pareho lang kaming nakatingin sa labas ng school.

Ang tahimik naming dalawa. Ang awkward.

"Ikaw, Ish? Bakit hindi kana nagpapakita sa amin" tanong ko sa kanya.

Gusto ko lang sirain ang awkwardness sa aming dalawa.

"Ah yun ba? Siguro kelangan ko lang mag move-on. Alam mo naman, you mean so much to me. Maliban kana mommy at daddy ikaw lang ang nagmahal sa akin ng ganito"

"Pero mahal ko si Ivan, Ish. Mahal kita pero hanggang kaibigan lang"

"Alam ko" ang malungkot na sabi nito.

"Diba may Carl kana? Bakit hindi niyo piliting maging masayang dalawa. Boto naman ako sayo para sa pinsan ko"

Umiwas siya ng tingin.

"Ish hindi mo kelangan maging tayo para maging masaya ka. Don't close your door to someone who can not love you back the way you want. Nandyan na si Carl sana seryosohin mo siya"

"Pero iba pa rin kung kayo ng taong mahal mo. Yung nahahawakan mo siya hanggat gusto mo. Yung nakikiss mo siya everytime. Yung nasasabi niyo sa isa't-isa kung gaano niyo kamahal ang isa't-isa. Iba ang ginagawa ng pagiging magkaibigan sa ginagawa ng magka-ibigan. At ayokong malimitahan yun dahil kaibigan mo lang ako" alam kong may laman ang sinabi niya. Alam kong hindi pa siya nakakamove-on sa akin.

"Alam ko Ish, pero sana alam mo din na kami na ng kapatid mo. Mahal na mahal ko siya pero sana respetuhin mo rin kung sino ang mahal ko"

"Hindi ko maipapangako joren. Iba ka sa lahat ng baklang nakilala ko. Ikaw yung masarap alagaan at mahalin. Sorry na lang kami ng kapatid ko once na saktan ka niya. Once na pabayaan ka niya. Sinisiguro kong magiging akin ka"

"Ish..."

"Sige na joren. Kelangan ko ng bumalik sa klase ko" ang nakangiting sabi nito.

Naiwan akong nakatulala. Argh! Ano ba? Hindi naman ako babae para pag-agawan ng kahit na sino pero bakit ganito sila. Magkapatid pa sila ni Ivan. Saka akala ko ba sila ni Carl pero bakot pinagpipilitan niya pa rin na may pag-asa siya sa akin. Naguguluhan na ako sa mga nangyayari.

Bumalik ako sa classroom na gulong gulo ang isipan. Buti naman at hindi na ako kinulit ni Carl.

Buong maghapong klase ay nakatingin lang ako sa labas ng bintana. Magulo, nakakalito na ewan. Aixt.

Natapos ang klase namin at dumiretso na ako sa court kung saan kami magme-meeting lahat. Hindi rin nagtetext sa akin si Ivan. Mababaliw na ako sa totoo lang. Sana man lang sagutin niya kahit "K." lang o "Ok" atleast nagreply siya at alam niya pero hindi eh. Wala. Kanina pa ako naiinis sa kanya.

Pagdating ko sa court ay maraming estudyante ang may kanya kanyang ginagawa. Dumiretso na ako kung nasaan sina Bill. Napansin ko rin na may nagpaoraktis sa stage. Grupo pala nila Ivan. Tingnan mo yun. Hindi man lang gumawa ng paraan para mag-usap kami. Bahala siya.

Naupo ako katabi ang mga kagrupo ko.

"Ok kumpleto na ba tayo?" pag che-check ni sir.

Naatasan si Bill na kuhain lahat ng attendance namin. Habang isa isa kaming tinatawag nito ay sumulyap ulit ako sa grupo nila Ivan. Nagpapraktis na sila ng drama. Ang theme pala nila ay fairytale. Siya ang prinsipe at syempre hindi mawawala ang prinsesa. Kahit malayo sila ay kitang kita ko kung gaano kaganda ang kapartner nito. Hindi kase siya nag-oopen sa akin about sa play na gagawin nila basta ang sabi lang niya ay kelangan daw nilang magpresent sa foundation day.

Nakaramdam ako ng selos pero binalewala ko na lang. Ayoko munang mag-isip ng kung anu-ano. Ang dami ng pumapasok sa isipan ko kahapon pa baka bigla na lang ako sumabog ng wala sa oras.

"Mukha naman kumpleto na tayo" ang sabi ni Sir. "Sa totoo lang ay hindi ko rin alam na kasali pala tayo sa magpeperform sa foundation day. Tayo daw ang opening act nila kaya as soon as possible kelangan nating makagawa ng sayaw at magpraktis. So ang tema natin ay ball room with a twist of modern dance kaso lang by partner tayo. So.... Base naman sa attendance natin. Ahmm.. Kinulang lang tayo ng isang babae at sobra naman ng isang lalaki so it means na isa sa inyo ay magkapartner ay lalaki. Ok lang ba sa inyo yun"

"Opo" sagot nila.

Siguro kung ako man ang isa sa ipapartner sa lalaki si Bill na lang. Magkakilala na naman kami eh.

"Ahmm.. Joren, halos sa mga lalaki ikaw lang ang maliit so ikaw na ang isa sa gaganap na babae ha"

"Ha? Bakit ako sir?"

"Kasasabi ko lang diba? Saka hindi bagay sayong gumanap na straight. Sa totoo lang you are the best of both worlds. Don't worry fan ako ng BL so hindi talaga bagay sa mga gwapo at tulad niyong cute ang maging straight" sabay ngiti ni sir. Napasimangot lang ako.

Ganun ba yun? Sabagay yung idol ko ngang si Pinniwat "Bass" Suradjet hindi bagay maging straight sa sobrang cute niya. Aixt naman oh.

"Sige sir pero si Bill po ang partner ko ha"

"No. May partner na siya so..." tumingin tingin si sir sa mga lalaking nandito. Galing yung ibat-ibang course tapos yung iba naman ay bago lang kaya hindi ko sila masyadong kakilala.

"Ok Mico partner ka kay joren. Ingatan mo yan prinsesa namin yan dito" bigla kaming tinukso ng mga kagrupo namin.

Mga baliw mamaya straight pala itong si Mico edi na offend yung tao. Hay naku. Porke ba bakla ako kelangan lahat ng lalaki malilink sa akin. Hello? May Ivan na ako. Yung Ivan na hindi ko maintindihan.

Umalis si sir dahil pinatawag siya ng principal namin.

Tumabi maman sa akin si Mico. Well gwapo siya, matangkad. Ok i admit. Iba talaga ang dating sa akin ng mga lalaking magaling sumayaw. Kahit hindi kagwapuhan yung lalaki pag nakita mong sumayaw maiinlove ka talaga kaso stick to one ako at mahal ko si Ivan.

"Hi, I'm Mico.. Mico Madrid" sabay abot ng kamay nito sa akin.

Ha? Ano daw? Madrid? Tama ba ang narinig ko?

"Madrid?"

"Yap, why?" ang ganda din ng boses niya ah. Lalaking lalaki.

"K-kaanu-ano mo si Sir Jerol?"

"Jerol who?"

"Si Sir Jerol madrid?"

"Are you talking to my Couz'n's husband?"

"Oo"

"Pinsan ko si Kuya Lionel. I'm originally from manila but ngayon dito ako nakatira sa kanila. Babalik na kase sila mommy at daddy sa states so ayaw nila akong maiwan mag-isa kaya dito na nila ako pinag-aral kasama sila"

"Ah kaya pala bago ka lang sa paningin ko"

"Ikaw rin. You look cute and charming" biglang namula ang pisnge ko. Hindi dahil ano ha. Syempre kapag pinupuri ka mamumula ka talaga.

"Lahi niyo ba ang mga gwapo? Sobrang gwapo kase ni Kuya lionel" ang sabi ko.

"Hindi ko rin alam. Siguro maganda ang genes namin"

"Aware ka naman sa family nila.. You know" ang nakangiting sabi ko.

"Who am i to judge? I'm not a judge or a prophet. I am not a God too. Hinding hindi ko gagamitin ang salita niya to curse someone and to say na mabuti ako. No one is Good. So live you life to the fullest" naks. May pa ganun.

"Are you gay or bisexual? Mostly diba ang mga taong nakakaintindi sa tulad namin ay yung mga taong tulad rin namin or part ng LGBT+ community. Oo marami ring straight ang open minded but mostly kase mga katulad namin"

"Mahalaga ba kung straight o hindi  ang isang tao para maintindihin ang isat-isa? Hindi ito tungkol sa paniniwalang alam mo o paniniwalang kinamulatan ng marami kundi sa kakayahan mong umunawa ng pagkakaiba ng lahat. May mga taong kayang umunawa pero dahil sa paniniwala nila nalilimitahan ang kaalaman nila. Nanatili lang sila sa kung anong naituro sa kanila. Sa naiturong akala nila yun ang tama."

"Ang talino mo" ang sabi ko.

"Hindi mo kelangan maging matalino para maintindihan lahat. Ang kelangan mo lang subukan mong maunawaan para maintindihan lahat"

Napangiti ako sa sinabi niya. Hhmm..

"Alam mo sabi nila paano dumadami ang mga bakla eh hindi naman sila nanganganak" saad ko.

"Dapat sinagot mo sila kung Bakit marami pa ring bobo kung may paaralan naman" reverse psychology? Di ko alam.

"Baliw edi nagalit sila" ang natatawang sabi ko.

"Eh bakit hindi ba sila nakakasakit sa mga sinasabi nila? At nakukuha pa nilang gumamit ng salita ng Diyos para ipamukha sa atin na makasalanan tayo at sila hindi? Diba ang hina ng lohika nila"

"Sabagay tama ka" pagsang-ayon ko.

"Dapat sinabi mo bakit marami pa ring bobo kung may paaralan naman na pwede kang matuto. Ibalik mo ang logic na wala sila. Kamusta naman yung mga straight na murderer, rapist, magnanakaw, nangangalunya, manloloko at marami pang iba. Tingnan mo diba? Bulag sila sa alam lang nila pero pagkasarian na ang pinag-uusapan na bobobo na sila" wala akong masabi sa sinabi niya. Alam na alam niya kung paano mo kakainin ang sinabi mo.

"Alam mo gwapo ka nanga matalino ka pa"

"Pero diba kahit anong talino at galing mo kapag pag-ibig na ang pinag-uusapan mabobobo at mabobobo ka pa rin"

"Tama ka diyan" ang nakangiting sabi ko.

"Ang utak kase ay para sa pag-iisip at ang puso naman ay para magmahal. Magkalayo sila ng agwat kaya kahit anong gamit mo sa isip mo kapag nagmahal ka.. kelangan mo munang masaktan ng maraming beses para matuto ka at doon mo mapapagana ang isip mo"

"So... You mean..?"

"It doen't matter kung gay or Bi ako. Basta nagmahal ako yun na yun. I dont need to deny myself kung magmahal man ako ng lalaki o bakla. Basta ang masasabi ko mahal ko yung tao kahit ano pang itawag nila sa akin. At dapat proud ka kase mahal mo eh" sabay ngiti nito. Umiwas lang ako ng tingin. Ayoko ng ganung tingin.

"Ahmm.. Mico alam mo na naman siguro na may boyfriend ako diba?"

"I know. Pero sabi ko nga sayo karamihan nagiging bobo kapag nagmamahal. Kokonti lang ang nagsusucced na gamitin ang isipan nila sa sitwasyong puso na ang gumagana"

"Mahal ko ang boyfriend ko"

"Sinabi ko bang mahal kita?" ang nakangiting sabi nito. Napangiti rin ako.

"Hindi malabong hindi ako magkagusto sayo pero hanggat mababaw pa ito wag kang mag-alala. Kakikilala ko pa lang sayo"

"Nice to meet you" ang sabi ko. Nakipagkamay ako sa kanya.

"Nice to meet you din joren"

Feeling ko close na kami agad. Wala pa naman si Sir kaya nagkwentuhan pa kami.

"Grabe. Ang dami mo na sigurong Ex noh?"

"Hindi naman. Sakto lang"

"Wow. Pahumble. Nagkaboyfriend kana ba?"

"Ang straight forward mo namang magtanong" natatawang sabi niya.

"Nakaka-offend na ba ako?"

"Hindi naman..." sagot niya. "Hindi pa ako nagkakaboyfriend pero ex-girlfriend marami"

"Ah, so hindi ka pala Gay or Bi" sabi ko na nga ba eh.

"Hindi ko sinasabing straight ako, pero hindi ko sinasara ang posibilidad na magkaboyfriend ako"

"Alam mo ang tricky mong sumagot pero meaningful"

"Ganun talaga"

"Edi ba hindi ka pa nagkakaboyfriend. Nagkagusto kana ba sa lalaki?"

"Oo.. Kaso lahat ng nagugustuhan ko it's either may boyfriend o may ka MU"

"Ako ba yan?"

"Pwede rin hehehe"

"Baliw" ang gaan niya kausap. "Eh bakit mo naman gugustuhin pang magkaboyfriend kung marami ka ng naging girlfriend diba nga dapat masaya kana nun kase ikaw na ang pinaka poging lalaki. Tatawagin ka ng chick magnet. Straight pa sa ruler hahaha.."

"Minsan akala mo kapag nagkagirlfriend ka ng marami straight kana o idol kana ng lahat ng kalalakihan pero sabi ko nga ang puso unpredictable. Malay mo sa dami nga ng babaeng dumaan sa puso mo baka isang araw pag gising mo may isang lalaki na pala ang magpapabago sa paniniwala mo. At wala kang ibang gagawin kundi mahalin at mahalin kahit ano pa siya"

"Saan mo naman yan natututunan lahat"

"Sa mga taong nagmamahal ng totoo. Si kuya lionel at jerol" ang nakangiting sabi nito.

Naniniwala ako sa kanya. Masarap talagang matuto sa mga taong marami ng pinagdaanan na sa love. Especially doon sa relasyong tulad ng meron kami ni Ivan.

Saka kilalang kilala na kase sila sir jerol at kuya lionel sa lugar namin kaya naman nakakatuwang isipin na isa sila sa inspirasyon ko.

"Mukhang nagkakamabutihan na kayo ah" ang singit ni Bill.

"Ah, oo. Ang sarap kasing kausap si Mico" ang sabi ko sa kanya. Yung problema ko kanina nabawasan. Hindi ko na nga namalayang may iniisip pala akong tao. Ayokong tumingin sa gawi nila dahil alam kong masasaktan lang ako.

"Buti naman para hindi kayo mailang sa isa't-isa" nakangiti man si Bill pero alam kong malungkot siya.

Dumating na si Sir. Pinatayo nila kami at inayos ng pwesto.

"Ok. Ok. Briefing muna tayo then bukas saka tayo magpapraktis. Magdala na kayo ng extra shirt and towels para sa pawis niyo. Sige, pwesto na tayo"

Binigay ni Sir ang pwesto namin. Magkatapat kami ni Mico habang nakahawak ako sa balikat niya at siya naman sa bewang ko. Alam kong magkaibigan na kami pero naiilang pa rin ako sa mga titig niya.

"Unang music ay sweet so ipakita niyo ang sweetness niyo" grabe naman makademand si sir.

Tumingin ako kay Mico. Ang tangkad niya ha.

"Bakit ka ngumingiti?" tanong ko.

"Wala. Ang cute mo tingnan"

"Bolero. Wag nga ako" simangot ko sa kanya.

Habang sumasayaw kami ay napansin ko si Francis sa Riser. Nakaupo ito habang nakatitig kay Bill. Kita mo ang lungkot sa mukha niya. Namimiss ko na ang sweetness nilang dalawa.

"Aray!!"

Daing ng babae.

"Anong nangyari?" tanong ni sir kay Bill. Napatingin kami sa kanila.

"Sorry sir. Naapakan ko yung paa niya"

"Saan kaba nakatingin. Ikaw ang lider pero wala ka sa focus"

"Sorry sir"

Nakatitig lang ako kay Bill napansin niya siguro si francis.

"Ok. Ok. Ok. Balik na ang tingin sa kapartner niyo"

Humarap ulit ako kay Mico pero nagulat ako ng bigla niya akong kagibin padikit sa kanya. Hindi ko sinasadyang mapayakap dito. Aktong hihiwalay na ako ng bigla namang may humila sa akin. Paglingon ko ay si...

"
I-ivan?"

Nanlilisik ang mata nito habang nakatingin kay Mico.

Hindi ko alam pero nakakatakot ang awra niya.

Itutuloy...

______________________________________

100 votes for my next update.

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 26

Joren's POV

Sobrang lakas ng pagkakahatak sa akin ni Ivan. Galit na galit itong nakatingin kay Mico. Hindi ko alam pero nakakatakot ang awra niya. Ngayon ko lang siya ulit nakitang ganito.

"Umuwi na tayo" ang madiin na sabi nito.

"I-ivan nasasaktan ako" daing ko.

Sobrang higpit kase ng pagkakahawak niya sa akin.

"Teka pare. Wag kang ganyan nasasaktan yung tao" ang sabi ni Mico.

"Wag kang makialam dito. Bakit? Sino ka ba Ha!" halos pasigaw na sabi ni Ivan. Mas lalong humigpit ang pagkakahawak nito sa braso ko.

"Teka. Teka lang ha. Anong gulo ito Mister Solomon. Wag kang gumawa ng iskandalo dito. Sa pagkakaalam ko wala kang business dito" ang sabi ni Sir.

Tiningnan niya lang ng masama si Sir.

"Wag mo kong matingnan tingnan ng ganyan Mister Solomon. Anytime pwede kitang ireport sa kataas taasan ng paaralang ito"

Napaiwas naman ng tingin si Ivan.

"Sorry sir pero kelangan na naming umuwi" kinuha nito lahat ng gamit ko habang mahigpit pa ring nakahawak  sa braso ko. Parang ayaw na niya akong bitawan. Wala akong nagawa kundi ang magpaanod sa agos niya. Hila hila niya ako palabas ng court. 

Sa totoo lang. Grabe yung hiyang naramdaman ko sa oras na ito. Hindi ko alam pero nakakahiya talaga kay sir at sa mga kagrupo ko.

Pagkalabas namin ng court ay biglang na lang may humawak sa kabilang braso ko na naging dahilan ng paghinto namin ni Ivan. Pagtingin ko ay si..

Si Mico pala.

"Bitaw!!" sikla ni Ivan dito.

"Pare hindi dapat ganyan ang trato sa jowa mo kahit bakla yan" ang sabi nito.

"Wag kang makialam dito kung ayaw mong masaktan, Basag sakin yang mukha mo" Grabe yung galit sa boses ni Ivan. Napangisi lang si Mico.

"Wag kang mag-alala pare sanay ako sa basagan ng mukha"

"T*ng *na mo pala eh! Wag kang mag feeling hero dito! Hindi mo to jowa kaya wag kang makikialam dito!"

"Hindi ako makikialam pare, pero wag mong ganyanin yan. Hindi dapat sinasaktan ang tulad ni joren"

Natawa si Ivan.

"Bakit jowa ka na rin ba ni joren ha?!"

"Hindi pero may pakialam ako. Kaibigan ko siya"

"Kaibigan? Eh gago ka pala eh. Akala mo hindi ko nakita yang pa tsansing tsansing mo sa kanya Ha! Asa ka. Hinding hindi to mapapasayo"

"Eh mas gago ka pala eh. Hindi yan gamit para ganyanin mo"

"Mas Gago ka rin! Suntukan na lang oh" hamon ni Ivan dito.

"Sige ba! Kanina pa ko naaangasan sayo eh" hamon rin ni Mico dito.

Sa sobrang inis ko ay pinilit kong tanggalin ang pagkakahawak nilang dalawa sa akin.

"Ano ba ha! Hindi ba kayo titigil?" sigaw ko sa kanila. "Ikaw Ivan. Ano bang problema mo? Kung yung nakita mo kanina ang ikinakagalit mo nagkakamali ka. Wala kaming ginagawang masama ni Mico pwede ba"

"Wala? Eh tuwang tuwa ka ngang nakikipagyakapan sa kanya. Napaka-LANDI MO!"

Sa sobrang inis ko ay nasampal ko siya ng malakas. Nagulat siya pati ako ay nagulat din sa nagawa ko.

Binalot kami ng katahimikan.

"Hindi mo alam ang sinasabi mo Ivan. Kahit nasasaktan ako sa pangbabalewala mo sa akin hindi sumagi sa isip ko na lokohin ka. Hindi ko nagawang tumingin sa iba. Masaya lang ako kase may taong kaya akong pasayahin tuwing nalulungkot ako na dapat ikaw ang gumagawa nun. Pero yung lumandi ako Ivan? Sana makita mo yan sa sarili mo" ang umiiyak na sabi ko.

Naramdaman kong niyakap niya ako at pinunasan ang luha ko. Para akong batang humihikbi sa dibdib niya.

"Nasasaktan ako Ivan. Nasasaktan ako eh"

Mas lalo niya akong niyakap ng mahigpit.

"Sorry din mahal. Nagseselos lang ako. Sorry na" pagpapatahan nito sa akin sabay paulit-ulit na halik sa pisnge ko. Para tuloy akong batang pinapatahan.

"G-gusto ko ng umuwi" ang sabi ko sa kanya. Tumango lang ito sa akin. Bago kami umalis ay nag thank you at nagpaalam muna ako kay Mico. Siya na daw bahala kay sir. Alam kong nag-aalala siya sa akin kaya sinabi ko dito na hindi ako kayang saktan ni Ivan pisikal.

Wala itong sinabi kundi ang tumango lang.

Umalis na kami ni Ivan.

Nakayakap lang ako sa likod niya hanggang makarating kami ng bahay.

Pagpasok na pagpasok pa lang namin sa loob ay agad kong pinuntahan ang mga bata. Nagpaalam na rin sa amin si manang lolet na kelangan na daw niyang umalis at mag gagabi na. Bukas na lang daw siya ulit bumalik.

Inakyat na namin ni Ivan sa kwarto yung dalawang bata. Hindi pa rin kami nag-uusap simula ng umalis kami ng school. Hindi ko kase alam kung paano siya kakausapin o sisimulan.

"I-ivan.." pasimula ko.

"Sorry joren. Sorry kung nagselos ako kanina. Ayoko lang na may ibang humahawak sayo. Ayoko lang na may ibang nagpapangiti sayo. Mahal na mahal kita mahal ko. Sobra! Sobra!" sabay halik nito sa labi ko. Hindi ako nakatanggi dahil gustong gusto ko rin ang labi niya.

Matapos ng halik na yun ay niyakap ko siya ng mahigpit.

May gusto akong itanong sa kanya kaya lang... Hayss..

"I-ivan"

"Hmmm?"

"Yung about sa play niyo.." ang kinakabahang sabi ko.

"Gusto mo bang mag quit na ako?" tanong niya. Umiling ako agad.

"Hindi. Hindi. Wag mong gagawin yan. Malapit na ang Foundation day natin" umiwas ako ng tingin. "G-gusto ko lang malaman kung sino yung...."

"Wag kang mag-alala mahal" pagpuputol nito. "Babawi ako sa inyo sa sabado ng mga anak ko. Ok po ba yun?" ang nakangiting tanong niya.

Wala akong nagawa kundi ang tumango sa kanya.

Hinalikan niya ulit ako sa labi at dumiretso na ito sa cr. Ako naman ay nagbihis na rin at pinagtimpla ng gatas yung mga bata. Ang bibilis talaga nilang lumaki sa totoo lang. Kanya kanya sila ng gapang sa sahig para maglaro. Nakakatuwa silang pagmasdan.

Matapos lumabas ni Ivan sa cr ay lumapit ito sa amin. Naupo din siya sa sahig at pinagmasdan yung mga bata habang ako ay nakatitig lang sa kanya.

Tumingin ito sa akin at ngumiti. Ngumiti rin ako pabalik sa kanya.

"May dumi ba sa mukha ko?" ang nakangiting tanong niya. Umiling ako agad.

"Wala-wala. Ang gwapo mo kase"

"Salamat. Ikaw din ang cute mo" hindi ko alam pero kinikilig ako sa oras na ito. Mahal na mahal ko nga talaga si Ivan. Hindi ako magtataka kung bakit ganito ako kabaliw sa kanya.

"Ahmm.. Ivan"

"Ano yun?"

Aixt! Bakit ba naiilang pa rin ako sa mga tingin niya. Kami na pero naiilang pa rin talaga ako. Feeling ko ngayon lang ako pinansin ng crush ko.

"Ahmm.. Ano kase.. Ahmm.. M-masaya ka ba sa buhay mo ngayon? I mean.."

"Oo naman. Bakit mo natanong?"

"Wala.. Wala.. Hehehe.. Ano kase.."

"Kase...?"

Huminga lang ako ng malalim at tinitigan siya sa mata.

"K-kung hindi man tayo sa huli sana wag mo kong kalimutan ha" ang nakangiting sabi ko. Nakatitig lang ito sa akin. "Ah, eh.. Cr muna ako ha hihihi.." pagtalikod ko sa kanya ay bigla na lang pumatak ang luhang kanina ko pa pinipigilan.

-----

Natapos ang buong araw na klase namin. Sabay kaming pumunta ni Ivan sa court para magpraktis. Nagsorry na rin siya kay sir pero hindi siya nagsorry kay mico. Sa halip ay binantaan pa niya ito na wag na wag daw itong gagawa ng kabalbalan sa akin kundi diretso hospital daw siya.

"Ok. Ilang linggo na lang magsisimula na ang foundation day natin. 4-5 minutes lang naman ang performance natin kaya siguro naman ay kaya niyo ng makuha agad ang steps..."

Habang nag-eexplain si sir ay palihim akong sumulyap sa stage para tingnan doon si Ivan. Magkatabi sila ng partner niyang babae. Sobrang ganda pala niya. Kita ko kahit malayo ito. Hindi ko alam ang pangalan niya pero sabi nila transferee daw ito from manila. Kahit ngayon ko pa lang siya nakita feeling ko super close na nila ni Ivan. Base kase sa gesture nilang dalawa sobra sweet nila.

Napangiti lang ako.

Alam kong bata pa kami ni Ivan at alam kong dadating ang point na magsasawa na siya sa akin at maghahanap ng totoong magpapaligaya sa kanya.

"Mister Castillo... Kanina pa kita tinatawag bingi kana ba ngayon?" ang sabi ni Sir. Napatayo ako agad.

"Ah, eh.. S-sorry sir"

"Pumwesto kana sa tabi ni Mister Madrid"

"Opo sir. Sorry po" agad akong lumapit kay Mico at pumwesto na kami.

Nakahawak ito sa bewang ko habang ako sa balikat niya.

"Ayos ka lang ba?" ang nag-aalalang tanong ni Mico.

"Ok lang ako hehehe.."

"Hindi ka ba sinaktan ng jowa mo?"

"Hindi.. Hindi niya magagawa yun"

"Good. Ako kase hindi ko kayang saktan ang tulad niyo"

"Paano mo na sabi?" tangang tanong lang.

"Hindi ko pa kase nakitang sinaktan ni Kuya lionel si jerol. Simula kase ng dumating ako sa bahay nila wala akong ibang nasaksihan kundi purong pagmamahal. Minsan nga nakokornihan na ako sa kanila pero wala akong magawa. I admit. Ang ideal ng relasyon nila"

"Do you believe in them?"

"What do you mean?" ang tanong niya habang inaalalayan niya ako sa pagsayaw.

"I mean, sa forever" ang sabi ko.

"Forever? Oo naman sa mga taong gustong magkaroon ng forever" ang nakangiting sabi niya.

"So may forever nga?" paniniguro ko.

"Hmmm.. Hindi ko rin alam eh. Hindi ko pa naman nararanasan magmahal nang magpasawalang hanggan at sabihing siya na nga ang forever ko so.. 50-50? Hahaha.." napangiti ako sa tawa niya. Seryoso kase ng mukha niya.

"Pero ng makita ko sina kuya lionel at jerol. Parang gusto ko na rin maniwalang may forever nga" ang sabi niya.

"Sana lahat diba?" nakangiting sabi ko.

"Naman. Sana lahat loyal" ang sabi niya.

Nang sabihin niya yun ay napatingin ako sa gawi nila Ivan. Nakatingin din pala ito sa amin. Umiwas kaagad ako ng tingin at pinagpatuloy ang pagsasayaw.

Napabulong lang ako.

Hay..

Sana nga... Sana... lahat.. loyal...

-----

After naming magpraktis ay umuwi na kami ni Ivan. Tahimik lang kaming dalawa habang bumabyahe. Ganito na kami everytime na umuuwi kami pero pag nasa bahay na kami sobrang sweet na niya. Hindi ko na nga maintindihan minsan kung ano pa bang relasyon meron kami. Basta masaya pa rin ako dahil hindi niya pinapabayaan ang mga anak ko.

About naman sa nangyari noong gabing yun. Wala namang nangyari. Hindi ko na rin inopen. Siguro sapat na yun para mailabas ko lang ang bigat na nararamdaan ko sa puso ko.

"Dito na tayo" ang sabi niya. Inalalayan niya ako pababa ng motor.

"Salamat" ang nakangiting sabi ko.

"Ha? Salamat saan?" tanong niya.

"Wala. Tara na nga sa loob" hinila ko ang kamay niya at pumasok na kami sa loob ng bahay.

Kinabukasan...

"Ivan nailagay mo na ba yung gamit ng mga bata?"

"Opo mahal. Kanina pa" ang sabi niya habang nagbibihis ito. Bakit ba ang aga aga ang ganda ng view hihihi..

"Ikaw ha. Kitang kita ko yang mga mata mo" pabirong sabi ni Ivan.

"Parang nilalasap lang. Masama ba?" may pilyong sabi ko.

"Gusto mo quickie muna tayo?" sabay kindat nito.

"Baliw! Bilisan mo na diyan. Bihis na yung dalawang bata" ang sabi ko.

"Eeeeh.. Gusto ko na eh" ang parang batang sabi nito.

"Heh! Yang ka anuhan mo ha. Sige na. Antayin ka na lang namin sa sasakyan. I lock mo yang pinto" paalaala ko pa. Napanguso lang ito.

Bumaba na ako at tinawag si manang. Tig isa kami ng buhat. Sa kanya si baby phim habang sa akin naman si baby perth medyo malikot kase yung anak kong yun kaya si manang na lang ang magbubuhat sa kanya hahaha..

Sa back seat sila manang at baby phim habang sa driver seat naman kaming dalawa ni baby perth. Hay, pinaglalaruan niya na naman yung mga asong naka display sa harapan.

Hindi rin naman nagtagal at dumating na si Ivan. Mag-aalas dyis na. Kaya doon na lang kami kakain ng tanghalian sa paborito naming kainan.

"Ni lock mo ba yung mga pinto?" tanong ko dito ng makapsok siya ng sasakyan.

"Opo.." sagot niya at pinaandar na ang sasakyan sabay tingin nito sa akin. "Tulad mo naka-lock kana rin sa puso ko"

Napaiwas lang ako ng tingin dahil sa pamumula.

"Che! Tara na. Gutom na ako" ang nakangusong sabi ko.

"Ang cute mo kapag gumaganyan ka"

"Oo na. Tara na kase" irap ko dito. Kainis. Kanina pa ako kinikilig eh.

Umalis na kami pero ang loko humirit pa ng isang halik sa labi. Hala! Hindi na nahiya kay manang.

Sabagay wala namang hiya si Ivan. I mean.. Hahaha..

Habang bumabyahe kami ay pasulyap sulyap ito sa salamin at nagpapapansin sa akin. Ano kayang trip ng mokong na ito at gumaganyan ganyan siya. Haixt.

"Sa daan ka nga tumingin" simangot ko dito. Ngumiti lang ito at kumindat sa akin.

"Nakatingin naman ako sa daan ah. Sadyang nakakadistract lang talaga yang ka-cute-tan mo"

"Che! Bolero"

"Pero mahal mo"

"Oo na. Sa daan kana kase tumingin may bata tayong kasama" Pagsusungit ko dito.

Mukha namang nakinig siya. Pinagtuunan ko na lang ng pansin itong batang kalong ko. Sobrang cute ni baby perth. Hindi ko maisip na anak na namin ito ni Ivan. Ang cute cute nilang magkapatid. Sobrang amo ng mukha nila at sobrang inosente.

Sana lumaki silang mapagmahal at maunawain na bata. Sana matanggap nila kami at hindi ikahiya.

Tumingin lang ako sa labas ng sasakyan at pinagmasdan ang mga punong nadadaanan namin.

Kahit marami kaming ganito sa lugar namin. Iba pa rin pala ang naidudulot nitong relaxation.

Narerelaks kase ako kapag pinagmamasdan ko ang magagandang tanawin. Feeling ko kase nailalayo ako nito sa lahat ng lungkot, sakit at sa lahat ng problema.

Alam kong hindi ito ang tamang oras para malungkot at magdrama ng ganito. Inilaan namin ito ni Ivan para maging masaya kami. Para sa mga anak namin. Kaya dapat iwaksi ko muna lahat ng agam agam sa isipan ko. Ang mahalaga yung ngayon at yung pagsasamahan naming saya sa oras na ito.

"Dito na tayo" ang sabi ni Ivan.

Nagulat na lang ako na nandito na pala kami. Hindi ko alam kung mabilis ba ang byahe namin o sadyang malalimanlang ang iniisip ko. Sabagay ilang minuto lang naman ang byahe namin mula sa amin.

Agad na lumabas si Ivan ng sasakyan at pinagbuksan kami. Hindi ko alam pero ang sweet niya ngayon.

Kinuha niya sa akin si baby perth at siya na ang nagbuhat. Pumasok na kami sa loob ng kainan sa palayan.

Simula kase ng kumain kami dito ni Ivan feeling ko malaya ako. Ewan. Iba yung binibigay niyang comfort sa tulad ko.

Marami din kasing nagsasabi na yung ibang kumakain dito.. Dito nila natatagpuan ang forever nila. Dito nila pinapatatag ang pagsasamahan nila at pagmamahalan nila.

Hindi ko alam kung totoo ba yun o anong connect ng mga pagkain sa pagkakaroon ng masayang love life basta ako, masaya ako kapag kumakain kami dito. At kung magiging totoo man yun sana mangyari din sa amin ni Ivan. Alam kong malabo pero susubukan kong maniwala.

"Mahal? Anong order mo? Kanina ka pa nakatulala diyan" ang sabi ni Ivan.

"Ah.. Eh.. Hehehe.. Fried chicken na lang mahal"

"Ayos ka lang ba talaga?"

"O-oo. Mauna na kami ni manang sa upuan ha" nagtatakang tumango lang ito.

Naghanap kami ni manang ng bakanteng table. Doon kami pumwesto sa may bandang dulo sa katabi ng bintana. Sakto sa aming tatlo. Nakakatuwa din kase kahit small restaurant o karinderya lang ito may baby chair sila para sa mga bata. Dalawa ang hiniram namin. Doon namin pinaupo si baby phim. Si baby perth naman nandun pa sa daddy Ivan niya.

Marami din ang kumakain. May mga couple din akong nakikita. At yung ibang couple ay tulad namin ni Ivan.

Dumating si Ivan kasabay yung order namin at naupo ito sa tabi ko. Inupo niya si baby perth sa isang baby chair. Hindi namin pinagtabi yung kambal dahil alam naming magkukulit lang sila.

"Ayan mahal ang chicken mo. Tinatlo ko na para I love you hehehe.." eto na naman po siya.

"Salamat mister bolero"

"Uy di ako bolero ha" pagdepensa niya agad.

"Oo na. Hindi na" pagsuko ko. Pinisil lang nito ang ilong ko. Syempre kahit ganun lang yun nakakakilig pa rin.

Pagtingin ko kay manang ay nakangiti lang ito sa amin. Sobra sobra ang pasasalamat namin ni Ivan sa kanya kase hindi namin naramdaman ang panghuhusga sa mata niya. Kumabaga man sa family naging pangatlong nanay namin siya.

Masaya naming pinagsaluhan ang pagkain. Binigyan namin ng soft bread ang mga bata para naman may manguya sila. Kahit 1 year old na sila hindi muna namin sila pinapakain ng kanin.

Habang nagsasalo salo kaming tatlo ay bigla namang dumating yung may ari ng kainang ito. Kilala na namin siya. Mahilig siyang makipag-usap sa mga customer niya. Isa rin siguro ito kaya binabalik balikan sila dito.

"Kamusta mga anak. Ayos lang ba kayo? May kelangan pa ba kayo?" ang nakangiting bati nito sa amin.

"Ok lang po kami. Ang sarap po ng mga ulam niyo dito" ang sabi ni Ivan.

"Salamat iho" napatingin ito sa dalawang batang kasama namin. "Ang cute naman ng mga batang ire. Kaninong anak itong mga apo ko?" ang tuwang tuwang sabi ni nanay norma.

"Ah.. Eh.."

"Wag kayong mag-alala mga anak. Hindi na bago sa amin ang ganyan. May mag-asawa ring tulad niyo ang madalas kumakain dito. Kilala niyo ba si sir jerol at sir lionel?"

"O-opo" sagot ko. Ngumiti si nanay norma.

"Bilib ako sa mag-asawang yun. Bilib ako sa pagmamahalan nila. Sana ganun din kayo mga anak ha. Tatagan niyo lang" payo sa amin ni nanay norma.

"O-opo. Salamat po"

"O siya. Hindi ko na kayo aabalahin pa sa pagkain. Lumapit lang kayo sa amin ha kapag kelangan kayo o kelangan ng mga anak niyo ha"

"Sige po. Salamat po ulit"

Bliness lang nito ang mga bata at umalis na nanay norma. Nagkatitigan kami ni Ivan at sabay na ngumiti. Hindi ko alam pero sobrang saya ng puso ko. Iba yung tanggap ka ng fanily mo pero iba din pala kapag tanggap ka ng hindi mo kakilala.

After naming kumain ay dumiretso na kami sa park para doon igala ang mga bata. Buti na lang at may dala kaming stroller in case na makatulog ang mga ito. Sobrang kukulit kase nila kaya alam ko maya maya lang ay tulog na sila hahaha..

Naghanap lang kami ng pwede naming masilungan mainit pa kase kaya doon muna kami sa ilalim ng malalaking puno magpapalipas ng oras. May mga bench naman dito kaya saktong sakto kapag gusto niyong gumala.

Nakaupo kaming dalawa ni Ivan sa bench na nakapalibot sa malaking puno ng mangga. Si manang naman ay salitang pinag iistroll ang mga bata sa oval.

Nakangiti akong pinagmamasdan ang mga batang naglalaro ng piko, chinese garter at habulan sa initan. Sobrang saya nilang tingnan.

"Joren nag-eenjoy ka ba?" tanong bigla ni Ivan.

"Ha? Bakit mo natanong?"

"Wala lang. Gusto ko lang malaman" ang sabi nito habang nakatingin din sa mga batang naglalaro sa initan.

"O-oo naman. Nag-eenjoy ako"

"Ibig sabihin pala noh ito ang second official date natin bilang mag jowa" ang sabi nito. Nakatitig pa rin ako sa oval.

"Oonga eh. Mag-iisang taon na pala tayo noh"

"Ahmm.. Joren masaya ka ba sa relasyon natin?" tanong niya. Hindi ako nakapagsalita.

"O-oo naman. Everytime naman na kasama kita masaya ako"

"Salamat" ang sabi niya.

"Wala yun. Salamat din"

Hindi na kami nagsalita After ng usapan namin. Hindi ko alam pero, parang may gusto kaming sabihing dalawa pero mas pinipili na lang namin manahimik. Napabuntong hininga na lang ako.

After maikot ni manang si baby perth ay si baby phim naman ang inikot nito.

Kinuha ko sa stoller ang anak ko at tinuruan naming maglakad ni Ivan. Alalay namin siya sa tigkabilang kamay.

"Panigurado kapag lumaki na sila siguradong tigkabila tayo ng habol sa mga batang ito hahaha" ang natatwang sabi ni Ivan.

"Oo nga eh. Mana kase sayo" biro ko.

"Hala. O sige na nga mana na sila ng kakulitan sa akin pero alam ko magmamana sila ng pagmamahal sayoo" ang sabi nito. Napatingin lang ako sa kanya. Ngumiti ito at pinisil ang pisngi ko. "Sana lumaki silang mapagmahal tulad mo. Maalaga, matyaga at hindi basta sumusuko"

Hindi ko alam pero biglang may pumintig sa puso ko na hindi ko maipaliwanag.

"Thank you"

"Kotang kota na tayo sa pagpapasalamat sa isa't-isa ah" natatawag sabi niya.

"Ganun talaga hahaha" tawa ko rin.

Habang tinuturuan namin si baby perth sa paglalakad ay bigla na lang may lumapit sa aming bata at niyakap ito.

"Sorry.. Sorry.. Ang kulit kase ng anak ko" ang sabi ng lalaki habang nilalayo ang anak niya kay baby perth. Pagtingin namin ay si Kuya lionel pala.

"Ok lang po kuya lionel hehehe.."

"Joren kayo pala"

"Opo. Asan po si sir jerol?"

"Nandun sa kabilang dulo kasama si jonel at pinsan ko. Gusto kasing lumakad nitong anak ko kaya nilibot ko na"

"Ah.. Madalas po kayo dito?"

"Oo. Bonding na namin itong magpapamilya.. Ang gumala dito" ang sabi nito. Nakita kong nakasimangot lang si Ivan. Napakaseloso talaga ng lalaking ito.

"Anak tara na" ang sabi ni kuya lionel sa anak niya.

"Dada he is mine" ang sabi ng cute na bata habang pilit kumakawala sa daddy niya.

"Anak hindi sa atin yan. Anak yan nina tito joren mo at ni tito...?"

"Ivan po" ang nakangiting sabi ko. Mas lalo namang sumimangot si Ivan hahaha..

Pilit parin talagang umalis si baby boy sa dada niya at yumakap sa anak namin.

"Dada he is mine po eh" pag-uulit nito.

"No anak. Tara uwi na tayo. Naghihintay na si papa mo" kinalong na nito ang anak niya pero bigla itong umiyak ng malakas.

"Dada" sabay turo sa anak namin. "He is mine po eh. He is mine"

Tumingin sa akin si kuya lionel at bakas ang pag-aalala.

"Pasensya na ha ang kulit ng anak ko baka inaantok na ito. Sige nice to meet you ulit"

Umalis na sila. Rinig na rinig ko pa rin ang pag-iyak nito habang nakatingin sa anak namin. Yung anak naman namin parang wala lang. Sinisipa sipa lang yung mga bato. Hay, bata pa kasi.

Kinalong na ni Ivan si baby perth.

"Tara balik na tayo sa table mukhang inaantok na rin itong anak natin" ang nakangiting sabi nito.

"Sige"

Buong maghapon kaming nag stay sa park hanggang maisipan na naming umuwi. Masaya ako sa bonding naming ito. Hindi man kami yung usually na nagde-date masasabi kong kahit eto lang.. Kahit itong karanasang ito lang. Masaya na ako.

-----

Balik school na kami. Balik sa lahat ng problema. Ilang araw na lang at magsisimula na ang foundation day namin. Ang performance namin. Sa mga linggong lumipas may kanya kanya na ulit kaming buhay, kanya kanya na ulit ng ginagawa. Masaya ako dahil pinipilit ni Ivan na bumalik ang sigla sa relasyon namin pero nalulungkot ako dahil sa tuwing nasa school kami nag-iiba siya. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko alam kung paano o anong nangyayari.

Nasasaktan ako, nasasaktan sa mga nangyayari pero tinatago ko. Mahal ko siya at gusto ko hanggang dulo kami pa rin.

Pero paano kung nagkakatotoo na nga ang sinasabi sa akin ni Carl. Paano kung..... Paano kung....

"Hoy! Araw araw kang tulala. May problema ba?" ang tanong sa akin ni Bill. Nagulat naman ako sa pang gigitla niya.

"O-ok lang ako ano ka ba. Muntik na ko mahimatay sayo. Iniisip ko kase yung quiz namin kanina" pagdadahilan ko.

"Hay naku joren. Malala kana. Yan din ang dahilan mo araw-araw. Gusto mo pagpaalam na kita kay sir?"

"No.. No.. Wag. Malapit na ang performance natin"

"Sigurado ka bang ok ka lang?"

"Oo nga kulit. Cr nga muna ako" at dali dali akong umalis at dumiretso sa cr sa likod ng court na ito.

Pagpasok ko doon ay agad akong naghilamos at tumingin sa salamin.

Huminga lang ako ng malalim at tinitigan ang imaheng nakikita ko.

"Joren ano bang nangyayari sayo. Hindi ka naman ganito dati ah.. Hindi na kita kilala... Hindi na ikaw ito" pagkausap ko sa sarili ko.

Naghilamos ulit ako at umaasang maalis ng tubig na ito ang mga bumabagabag sa isipan ko.

Nang masiguro kong kumalma na ako ay nag-angat na ako ng ulo at humarap ulit sa salamin. Pero pag-angat ko ay nakita ko si Ish na kalalabas lang ng cibicle.

Gulat na gulat itong tumtitig sa akin.

"Joren?"

Hindi ko inaasahan na nandito din pala siya sa Cr. Magsasalita pa sana ito ng bigla na lang pumasok si Mico mula sa labas.

"Joren bilisan mo diyan. Kanina ka pa namin hinihintay. Magsisimula na daw tayo" ang sabi nito. Napasulyap lang ako kay Ish at napatingin kay Mico.

"Sige susunod na ako"

Naghugas lang ako ng kamay at aktong maglalakad na papalapit sa kanya ng bigla na lang may nagsalita sa likuran nito.

"Tabi nga! Mag-ccr ako. Pahara-hara ka sa daan." pamilyar sa akin ang boses na yun. Pagtingin ko sa gawing yun ay hindi nga ako nagkamali. Si Ivan nga.

Anong ginagawa niya dito. I mean.. Oo alam kung cr ito pero bakit nagkataong nagsasama pa silang tatlo.

Nang makapasok si Ivan ay nagulat din ito ng makita niya ako. Nilibot niya ang tingin niya at Masamang tumingin kay Ish ganun na rin kay Mico at sa akin na rin. Hindi ko alam kung anong gagawin ko.

Bakit dito pa. Bakit kaming apat pa?

Itutuloy...

______________________________________

100 votes for my next update.

Abangan ang susunod at kapana-panabik na kabanata. Babawi ako pramis hehehe..

Magsisimula ang dapat magsimula. Humanda na kayo :)

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 27

Joren's POV

Rinig ko ang pagsinghal ni Ivan. Wala akong nagawa kundi ang yumuko na lang. Alam kong galit na naman ito.

"Mukhang may meeting kayo ah. Hindi ba ako invited.... Joren?" sarcastic na sabi nito.

Napatingin lang ako sa kanya at aktong magpapaliwanag ng magsalita ulit ito.

"Sabagay nandito lang naman ang gwapo kong kapatid. Nandito rin ag gwapo mong partner sa sayaw. Syempre papahuli ba ako? Nandito din ang gwapo mong boyfriend. Ang dami mo namang choices joren puro gwapo pa. Ang swerte mo" ramdam ko ang galit sa boses niya.

"Tumigil ka kuya. Wag kang magsalita ng ganyan kay joren" ang sabi ni Ish.

"Wow! Tama ba ang naririnig ko? Tinawag mo kong Kuya? Parang ngayon ko lang ulit narinig sayo yan ah.. Pwedeng pakiulit?"

"Hindi ako nakikipagbiruan sayo. Walang ginagawa si joren dito. Kaya please lang. Saktong kalalabas ko lang ng cubicle ng makita ko siya dito"

"So coincidence ganun? Destiny ganun? Ganun ba gusto mong sabihin ha Ish?"..... Ganun din ba sayo Mico?" sabay tingin nito kay Mico.

"Anong pinagsasabi mo diyan. Tinatawag ko si joren dahil magsisimula na kami sa praktis. Yun lang yun"

"As if wala kayong gusto sa jowa ko. Wag nga ako" pabalang na sabi nito sa kanila.

"Alam mo ang problema sayo kuya lahat pinag-iisipan mo ng masama" inis na sabi ni Ish kay Ivan.

"Ako pa ang masama dito? Sa pagkakaalam ko ako ang boyfriend dito at extra lang kayo"

Natawa lang si Ish.

"Hindi masamang maging seloso pero kapag sobra na masama na"

"Masisisi niyo ba ako kung ganyan ka cute ang boyfriend ko? Diba kahit kayo magiging ganito ang ugali niyo?"

"Oo pero hanggat wala kaming ginagawang masama wag kang tumalon sa conclusion mo"

"So wala pa? Ibig sabihin in the future meron na?" sabay ngisi nito ng nakakaloko kay Ish.

Napabuntong hininga na lang si Ish.

"Tara na joren. Hindi tayo mananalo dito. Tara na.. Magagalit na si sir" tawag sa akin ni Mico.

"Subukan mong hawakan yan pare sinasabi ko sayo" may pagbabantang sabi ni Ivan kay Mico.

"Hindi mo siya pag-aari"

"Bakit ikaw? Pag-aari mo siya?" pabalik na tanong din ni Ivan dito. "May pinanghahawakan ako, ikaw wala. Ako ang boyfriend. Hayaan mong ako ang maghatid sa kanya pabalik doon"

Napakuyom lang ng kamao si Mico at umalis na dahil sa inis. Wala akong nagawa kundi ang manahimik. Gusto ko silang ipagtanggol kaya lang ayaw bumuka ng bibig ko. Natatakot ako sa pwedeng mangyari.

"Ikaw?" sabay tingin nito kay Ish.

"Wag mo kong tinatakot kuya"

"Bakit? Magsusumbong kana naman ba kana mommy at daddy? Hanggang kelan mo sila gagamitin para ipanglaban sa akin ha?"

"Wala kang alam kuya. Hindi mo alam ang pakiramdam na mawalan ng magulang. Yung magulang na magtatanggol at magpapasaya sayo hanggang lumaki ka. At lahat ng yun ay naramdaman ko kana mommy at daddy"

"Exactly. At sinira mo yun dahil lang sa itinago namin ang totoo sayo diba? Hindi kami naging iba sayo Ish alam mo yan. Hindi ako naging iba sayo bilang kapatid mo. Wala akong ibang kapatid Ish maliban sayo, alam na alam mo yan pero iniwan mo ko sa ere. Inagaw mo ang pamilyang sana tayong dalawa" may diing sabi nito.

"Wala akong inagaw sayo kuya. Ikaw ang nagselos sa attention na ibinibigay nila sa akin. Nagrebelde ka at ngayon sinisisi mo sa akin ang takot mo kay daddy"

"Kasalanan ko bang sipsip ka?"

"Hindi ako sipsip!" sigaw nito at nagtitigan sila ng masama.

Grabe silang magsagutang magkapatid. Ang dami ko ring nalaman sa pagitan nila pero hindi ko alam kung anong dapat kung gawin sa sitwasyong ito.

Masama pa rin ang tinginan nilang dalawa sa isa't-isa.

Dahan dahan kong hinawakan si Ivan para pakalmahin dahil hindi ko nagugustuhan ang pagtititigan nilang iyon. Baka anytime magsuntukan na lang silang dalawa.

Pagkahawak ko kay Ivan ay tiningnan niya lang ako ng masama.

"Tara na. Ayoko na ditong mag-cr" ang sabi nito at hinila na ako palabas ng cr. Sumulyap lang ako saglit kay Ish at pumunta na kami sa court.

Habang naglalakad kami pabalik ng court ay ramdam na ramdam ko parin ang inis at galit nito. Gusto kong magpaliwanag. Dapat malaman niya na wala lang yun.

"I-ivan.."

"Wag ngayon joren"

Tumahimik na lang ako hanggang makarating kami sa loob ng court. Hinatid niya ako sa mga ka grupo ko at tiningnan ng masama si Mico. Umalis din siya agad at bumalik na sa kagrupo niya.

"Ang tagal mo sa cr Mister Castillo. Nadedelay lagi ang sayaw natin ng dahil sayo" ang sabi ni sir.

"Sorry po sir. Sumakit lang po ang tyan ko. Nagpatulong lang po ako kay Ivan" pagsisinungalin ko.

Napailing lang si Mico at Bill. Ngumiti lang ako sa kanila.

"O siya magsimula na tayo. Sana ito na ang huli Mister Castillo. Ilang araw na lang at Foundation day na. Kaya kelangan na nating maayos ang blockings natin"

"Opo"

Nagpartner na kami ni Mico. Kahit siya ay parang ilang na ring lumapit sa akin dahil sa pagbabanta sa kanya ni Ivan. Hindi naman ako galit kay Ivan sa pagkaseloso nito. 

Naiintindihan ko naman siya dahil may gusto nga sa akin yung tao. Kahit sino namang mag jowa kapag nalamang may gusto sayo yung tao syempre ayaw mong malapitan ka niya. Magseselos ka rin diba. Naiintindihan ko naman yun. Tanggap ko siya at tanggap ko ang ugali niya. Ang akin lang sana pagpaliwanagin niya muna ako o alamin ang totoong nangyari.

Mahal na mahal ko si Ivan pero minsan nasasaktan na ako sa mga sinasabi niya. Ito na pala ang ibig sabihin ng pagmamahal. Akala ko masaya lang. Akala ko pang fairytale na.

Siya ang gwapong prince charming ko na nainlove sa isang martyr na tulad ko. Akala ko ok na. Meron na akong siya, nagkaanak pa kami pero bakit pakiramdam ko kulang pa.

Natapos ang practice namin na binabagabag na naman ako ng kung anu-anong negatibong kaisipan patungkol sa relasyon namin ni Ivan. Ayoko ng ganito. Ayoko. Nasasaktan na ako.

Naupo muna ako saglit sa bench at kinuha ang cellphone ko. Tinawagan ko muna si manang para kamustahin yung mga bata. Matapos kong makausap si manang at malamang ok lang sila ay hindi ko sinasadyang masaktohang nakitang tumatawa si Ivan at yung magandang babaeng kapartner niya. Palihim lang akong ngumiti at pinipilit alisin ang lungkot sa mukha ko.

"Joren" tawag sa akin.

"Oh, Bill? Mico?"

"Hindi ka pa ba uuwi?" tanong sa akin ni bill.

"Uuwi na. Hinihintay ko lang si Ivan" ang nakangiting sagot ko dito.

"Sigurado ka? Baka matagalan pa sila" ang sabi nito. Napailing lang ako.

"Oo eh. Sige na umuwi na kayo, salamat. Ingat kayo. Ingat ka Mico" ang sabi ko dito. Tumango lang ito sa akin at umalis na sila. Halatang umiiwas sa akin si Mico. Simula kase kanina hindi na kami nag-uusap. I feel bad for him. Wala siyang kasalanan kanina pero nadamay siya sa maling nakita ni Ivan.

Hay. Minsan ito na lang ang pwede mong gawin ang bumuntong hininga.

Hinihintay kong humarap sa gawi ko si Ivan para itanong kung matatapos na ba sila. Kaso lang..

"Ang sweet nila noh?" rinig kong sabi ng boses. Naupo ito sa tabi ko at nginitian ako. "Hi, couz. Sorry nga pala kanina ha. Hindi tuloy tayo nakapag bonding"

Napairap lang ako at Hindi siya pinansin. Heto na naman siya.

"Look at them oh. Ang saya nila noh? Ang sweet. Ang perfect. Isang magandang babae at isang gwapong lalaki. Yung isa may hotdog at yung isa may donut. Perfect couple diba?"

Nanatili pa rin akong tahimik habang nakatingin sa kanila. Ayoko siyang pansinin. Sakto namang napatingin sa gawi ko si Ivan. Agad itong lumapit sa akin.

"Mauna ka nang umuwi. Nandyan naman yung pinsan mo. Mag-eextend pa daw kami ng 30 minutes" ang sabi nito.

"Ganun ba?" ang malungkot na sabi ko. Napansin siguro nito kaya tumingin muna siya kay Carl saka ako hinalikan sa noo.

"Carl ikaw nang bahala sa kay jor..." hindi ko na siya pinatapos at tumayo na ako at nag walk out.

Naiinis ako sa kanya. Naiinis ako. Tinungo ko ang daan palabas ng court at umaasang susundan niya ako pero wala. Wala akong narinig na tawag mula sa kanya. Wala! Patuloy ako sa paglalakad at kahit malayo layo na ako sa court ay umaasa pa rin ako. Lumingon ako pero wala siya kundi si Carl ang nakasunod sa akin. Naiinis ako. Nagagalit.

"Insan sandali. Wait for me" sigaw ng pinsan ko. Mas binilisan ko ang paglalakad pero naabutan niya pa rin ako. Hinawakan niya ako sa braso at pinigilang maglakad.

"Ano!?" sigaw ko sa kanya.

"Relaks ok. Wag ka saking magalit kundi sa jowa mo"

"Wala akong oras para makipag talo sayo Carl. Kahit ngayon lang please lubayan mo muna ako" pakiusap ko sa kanya. Gusto kong umiyak pero hindi worth it sa harapan niya kaya wag na lang.

"Sabi ko naman sayo diba. See? Hindi ka niya hinabol"

"And?" pang-aasar ko sa kanya.

"Hindi ka niya mahal?"

"Wow. Nagsalita ang minahal ng tunay. Ikaw? Mahal ka rin ba ni Ish? I dont think so" ngisi ko dito.

"Aww.. I'm scared" sabay tawa nito.

"Ano bang gusto mong palabasin ha! Hindi ka ba nakakaintindi ng lubayan mo ko?"

"Gusto ko lang sabihin sayo na niloloko ka ni Ivan"

"Anong pruweba mo. Sige nga?" hamon ko dito.

"Bakit ako ang magsasabi sayo. Ako ba si Ivan? Why don't you ask him? He's your boyfriend diba?" may ngising sabi nito.

"At bakit ko gagawin yun? Para sirain kami? Para pag-awayin at paghiwalayin? Hindi ka magwawagi"

"Ok. Kung yan ang gusto mo ang magpakatanga sa reyalidad. Bakla tayo couz. Nagkaanak ka man sa kanya pero the fact na you are still born externally as a male. A real boy. Bakla pa rin tayo at walang forever sa tulad natin"

"Bakit mo sinasabi ang bagay na yan?"

"Dahil hindi ka babae" ang sabi nito.

"And so are you?"

"Hindi. Pero tingnan mo. Tingnan mo ang saya at ngiti ni Ivan kapag kaharap yung babaeng yun. Tanga tangahan ka parin? Maganda siya, may dede, may p*ke. Ikaw? Anong meron sayo pwet? Sa tingin mo habang buhay na masaya diyan si Ivan?" napaiwas lang ako ng tingin.

Gusto kong umiyak pero ayoko. Ayoko sa harap niya.

"Couz listen. Ang lalaki kapag nagmahal ng babae kahit magmahal pa yan ng bakla babalik at babalik yan kung saan siya nagsimula. Kung saan siya nasarapan. Kung saan siya unang tumibok. Makakita lang yan ng malusog na harapan at matambok na pwet echapwera kana. Masakit ang katotohanan couz. Kaya wag ka nang maniwala na magtatagal kayo. Magtagal man kayo, iiwan at iiwan ka pa rin nito. Trust me"

Napasinghal lang ako.

"Tayong mga bakla? Experiment lang nila tayo. Experiment sa pagkalalaki nila. Sa libog nila. Habang tayo naghahanap ng true love sila naman naghahanap ng pampalipas oras at hindi pang matagalan. Taga salo lang tayo sa panahong wala pa silang mapusuang babae... 

We are just instrument of their curiosity.

"

-----

Nakahiga na ako sa kama at tulog na rin ang mga bata. Nakatalikod ako sa kama ni Ivan. Alas syete na ng gabi pero hanggang ngayon wala pa rin siya. Hanggang ngayon iniisip ko pa rin ang sinabi ni Carl. Aaminin ko lahat ng sinabi niya may punto. Lahat ng yun pwedeng mangyari at talagang nangyayari.

Gusto ko man piliting makatulog pero hindi ko magawa.

Habang nagmumuni muni ako ay siya namang pagbukas ng pinto. Alam kong si Ivan na yun. Nagtulog tulugan ako at nagdadasal na sana wag na muna niya akong kausapin. Wala pa akong lakas ng loob para harapin siya.

Pinapakiramdaman ko lang siya. Dumiretso ito sa cabinet at kumuha ng damit at nagbihis. Alam ko na ang ginagawa niya. Halos everyday kaming magkasama sa kwartong ito kaya alam na alam ko kung saan ang diretso niyan. Pumasok ito sa cr at makalipas ang ilang minuto ay lumabas na ito. Nang mapansin kong lalapit siya sa crib sa may side ko ay ipinikit kong maigi ang isa kong mata at palihim na iminulat ang isa para makita siya.

Lumapit ito sa dalawang bata at hinalikan sila. After nun ay pinatay na niya ang main light namin tanging lampshade na lang ang nagbibigay liwanag sa amin. Nahiga ito sa tabi ko at naramdaman kong yumakap siya sa likuran ko.

Nakiliti ako nang maramdaman kong may humahalik sa batok ko. Pinipilit kong hindi kumilos pero patuloy pa rin siya sa ginagawa niya. Dinikit nito ang matigas niyang pagkalalaki sa likuran ko at gumapang ang kamay nito sa dibdib ko.

"I-ivan. Wag" pigil ko sa kanya. Tinihaya niya ako at pumatong ito sa ibabaw ko.

"Mahal mo ko diba?." ang sabi nito. Aktong hahalikan niya ako sa labi ng pigilan ko siya.

"Ivan lasing ka" ang sabi ko dito.

"Hindi ako lasing..." pinilit niya ulit akong halikan pero pinigilan ko ulit siya.

Amoy na amoy ko ang alak sa hininga niya.

"Wag ganito please.."

"Bakit may Ish kana? May Mico kana? Hindi mo na ba ako mahal ha. Joren?"

"M-mahal pero wag ganito" ang pakiusap ko.

"Kung mahal mo ko pagbibigyan mo ko" lasing na lasing na siya.. Maya maya pa ay narinig ko ang paghikbi nito. "Nagseselos ako joren. Nagseselos ako kanina. Natatakot ako na baka anytime makuha ka nila sa akin. Baka ma-fall out of love kana sa akin. Ayokong mawala ka joren. Ayoko" patuloy lang siya sa pag-iyak.

"Gusto kitang sundan kanina pero pinigilan ako ni maam" ang sabi pa nito habang nagpupunas ng luha.

"Saan ka nag-inom. Bakit lasing ka?"

"Hinatid ko kase si.... Pinainom ako sa kanila hindi ako makatanggi"

"Sinong hinatid mo? Kanino ka nakipag-inom?"

Sa halip na sagutin niya ako ay halik ang isinagot niya sa akin. Gusto ko man siya ulit pigilan pero nahubad na nito lahat ng suot ko at ang alam ko na lang ay umuungol na ako sa pagbayo nito sa akin.

Alam kong isang katangahan na naman ito para maging marupok. Siguro nga ay tama si Carl. Isa akong tanga.

Kinabukasan...

Nagising akong tulog parin si Ivan sa tabi ko. Kinuha ko lahat ng suot kong nagkalat sa sahig at nagbihis. Kinumutan ko rin siya para takpan ang kahubaran nito.

Napangiti lang ako ng makita ko ang mga bata na naglalaro na sa loob ng kanilang crib. Tuwing umaga kase ganyan ang ginagawa nila na nagpapaganda ng araw ko. Lumapit ako sa kanila at hinalikan sila sa pisnge.

"Good moring mga anak. Maliligo na si papa ha. Wag kayo mag kulit diyan" ang nakangiting sabi ko sa kanila.

Mabilis lang naman maligo si Ivan kaya ako na muna ang mauuna. Pumasok na ako sa cr at naligo. After kong maligo ay lumabas na ako. Naabutan ko doon si Ivan na gising na at naka short na. Kalong kalong nito si baby phim na pinapatahan habang tahimik lang si baby perth.

"Ako na diyan" ang nakangiting sabi ko. Tumango lang siya sa akin at ibinigay sa akin si baby phim.

Ramdam ko ang awkwardness naming dalawa. Alam kong alam niya ang nangyari kagabi.

Pinilit ko na lang na alisin ang ilangan sa amin. Dumiretso na siya sa cr at naligo. Binaba ko muna si baby phim sa sahig para makapagbihis. After kong magbihis ay hinanap ko na si manang. Buti na lang at nandito na rin si manang lolet. After kong maibigay sa kanila ang mga bata ay umakyat na ulit ako at kinuha ang mga gamit ko. Sakto namang nagbibihis si Ivan. Wala kaming usap-usap. 

Bumaba na ako at nag-almusal ganun din siya.

Sabay kaming pumasok sa school pero wala paring nagsasalita. Buong byaheng tahimik kaming dalawa.

"Sabay na tayong umuwi mamaya ha" ang sabi niya.

"Hindi. Ok lang Ivan baka matagalan kayo sa praktis. Saka kaya ko na namang umuwi mag-isa eh" ang nakangiting sabi ko dito.

Nakatitig lang ito sa akin. Titig ng pagtataka.

"Wag mo nga akong titigan ng ganyan. Ok nga lang ako pramis. O siya pumasok kana sa klase mo. Una na ako ha. Ba-bye" paalam ko dito. Naglakad na ako patalikod sa kanya ng bigla itong magsalita.

"Joren.."

Napahinto ako at ngumiting tumingin sa kanya.

"Bakit?"

"Mahal na mahal kita" ang sabi nito.

Ngumiti lang ako at nag-ok sign sa kanya.

"Sige na. Male-late kana" ang sabi ko dito. Pagtalikod ko ay huminga lang ako ng pagkalalim-lalim.

Minsan kelangan mo ring matutunang ngumiti para itago ang sakit na nararamdaman mo. Ngiti ang nagtatago sa sakit at lungkot ng nararamdaman ng sinuman.

Hay.. Ano ba yan. Kotang kota na ako sa dramahan. Ang lungkot na nga ng buhay ko. Palulungkutin ko pa ba? Dapat happy lang. Smile lang.

Kahit mabigat sa dibdib ay pinilit ko pa ring maging masaya. Kaya masaya akong dumaan sa canteen para bumili ng juice. Nauhaw ako doon ha. Maaga pa naman kaya may time pa para magliwaliw.

Bumili ako ng favorite kong mango juice at biscuit na rin saka naghanap ng table. Dahil nga ahead na sa akin sila Coco at Aseya ay bibihira ko na silang makita at makasama sa umagang meryenda. Bitin din kase minsan ang umagahan namin lalo na ako mabagal kumain.

Habang ineenjoy ko ang kinakain ko at pilit kinakalimutan ang bigat sa dibdib ko ay may narinig akong dalawang estudyanteng nag-uusap sa kabilang table.

"Girl nabalitaan mo ba si Trish yung gaganap na princess sa play this foundation day. Yung ano, yung partner ni Ivan?" ang sabi ni Student 1.

Trish pala ang pangalan niya. Hindi kase siya kinukwento sakin ni Ivan.

"Oo. Matagal na nga silang usap-usapan diba. Sila na nga daw ni girl simula pa noong mag start ang play nila" Sabi ni Student 2

"Really? Bakit ang bilis naman ata. Sabagay, sobrang ganda kase ni girl. Kahit sino namang lalaki hindi na siya papakawalan pa"

"Tama ka diyan gurl. Siya rin ata ang panlaban natin sa Mutya ng paaralang ito diba"

"Eh diba may boyfriend na bakla si Ivan?

"Who cares. Hindi naman sila nirerecognize ng kahit sino eh. Like ewww.. Hindi sila bagay saka hindi bakla si Ivan. Ambisyosa lang yang baklang yan para patulan siya. Siguro naawa lang siya kay joren. Ikaw ba naman maghabol since elementary diba? Awa yun bes hindi love"

Rinig ko ang tawanan nilang dalawa.

"Hindi ko nga alam sis sa mga baklang yan kung bakit naniniwala parin sila na may magmamahal sa kanila ng totoo, eh ang totoo. Niloloko lang sila. Iba pa rin ang babae noh. Kahit anong gwapo at cute mo kapag bakla ka iiwan at iiwan ka pa rin nila. Dahil wala sila nang meron tayo. Alam mo na"

"O-m-g! Tama ka diyan sis. Pakitaan mo lang ng cleavage yang mga lalaking yan at landiin mo tiyak na mapapasayo na yan. Ganyan karupok ang mga lalaki ngayon basta babae ka"

"Ikaw ba may boyfriend na?" tanong ni Student 1.

"Wala pa nga eh. E, Ikaw?" tanong din ni Student 2.

"Wala pa rin pero atleast babae tayo at may tooooot*" narinig kong nag-apir silang dalawa at sabay na nagtawanan.

Hindi ko na natinis pa at umalis na ako.

Naiiyak ako kaya dumiretso ako sa cr. Tumingin agad ako sa salamin habang pinagmamasdan ang sarili. Hindi ko maiwasang hawakan ang dibdib ko at ang ibabang parte ko. Hindi ko na namalayan tumutulo na pala ang luha ko.

Hindi ko naman kelangan maging babae o magkaroon ng tulad ng sa kanila para mahalin ako eh. Kahit ganito ako gusto mahalin pa rin nila ako bilang ako at sana makita nila na hindi porket nagmamahalan ang dalawang lalaki ay sex na agad ang pumapasok sa isip nila. Hindi naman kase sex ang habol namin. Pagtanggap at pagmamahal lang. Pero siguro nga tama sila. Hindi mo maiiwasan ang sex sa buhay ng sinuman. Iba pa rin para sa mga lalaki ang naibibigay na ligaya ng babae kesa sa kapwa niya lalaki.

Marami ang meron sila na wala kami. At doon pa lang alam kong sa simula pa lang talo na kami.

*****

Bill's POV

"Ok guys this is the last day of our practice. Give me your best performance!" ang sigaw ni sir.

"Yes sir!!!" ang sabay sabay naming sabi.

Nagpartner partner na ulit kami at kanya kanya ng sayaw. Kita ko naman sa mukha ni sir ang tuwa. Ilang linggo rin namin itong pinaghirapan dahil talented naman kami kaya mabilis para sa amin ang maka adopt ng steps.

After ilang minuto ng pagsasayaw ay natapos din kami. Rinig ko lang ang palakpak ni sir.

"Good job guys. Magaling magaling. Maaga kayong uuwi ngayon kaya pack up your things na and go home at magpahinga kayo ng mabuti para may energy kayo para bukas ha"

"Opo sir" sagot namin.

Kanya kanya kaming ligpit ng aming mga gamit. After kong masigurong ok na ako at ready ng umalis ay napansin ko si Joren na wala na naman sa sarili. Sa totoo lang nag-aalala na ako sa kanya. Simula kase ng magsimula kaming magsayaw lagi na itong tulala at nakatingin sa grupo nila Ivan. Alam ko ang ganyang pakiramdam. Gusto ko siyang tanungin at kausapin pero hindi ko alam kung paano.

Gusto kase kusa niya itong ioopen-up sa akin. Ayokong pangunahan siya na hindi pa siya handa.

"Bill pauwi kana?" tanong sa akin ni Mico.

"Oo eh. Gusto mo sabay na tayo?" alok niya.

"Sige. Wala rin akong kasabay eh" ngiti ko sa kanya.

"Sige"

"Joren uwi na kami" tawag ko sa kanya. Tumango lang ito sa akin.

"Ano tara na?" ang sabi niya.

"Ok. Tara"

Magkasabay kaming lumabas ng court ni Mico. Maaga pa naman kaya masaya ako dahil after a long week makakapagpapahinga na kami ng maaga.

"Kamusta nga pala si Joren?" tanong ko sa kanya habang naglalakad kami sa play ground palabas ng school.

"Ewan. Ewan ko sa seloso niyang boyfriend" biglang nainis ang itsura nito.

"Oh relaks hahaha.." pagpapakalma ko.

"Putek. Kung ako lang ang boyfriend ni joren hinding hindi ko pababayaan yan. Iingatan ko yan. Eh sa nakikita ko. Pabaya ang boyfriend niya napaka seloso at ang angas pa. Hindi marunong magprotekta. Pinag chichismisan na sila ng partner niya sa play. Nasasaktan na yung tao" singhal nito.

"Tama ka diyan. Tahimik rin ako sa usaping yan dahil hindi ko naman alam kung totoo o hindi ang chismis. Hindi ko sinasabi kay joren pero mukhang alam na niya. Dapat nililinaw agad ito ni Ivan kung totoo ba talagang mahal niya si joren"

"Hmmm. Base ba sa experiyensa yan?" natatawang sabi ni Mico.

"Ahmm.. Parang ganun na nga hahaha.." tawa ko.

"Alam mo Bill gwapo ka eh.. Panigurado akong may girlfriend ka" ang sabi nito. Umiling lang ako.

"So Boyfriend?"

Tumango ako.

Ngayon lang kami nakapag-usap ng ganito. Minsan kase "Hi" "Hello" lang.

"Siguro noon. Pero kahit anong tagal niyo pala maghihiwalay at maghihiwalay din kayo" ang nakangiting sabi ko.

"Bakit ilang years ba kayo naging magboyfriend bago kayo naghiwalay? Ok lang naman kahit hindi mo sagutin hehehe.."

"Seven years na sana kami ngayon kaya lang naghiwalay kami last year. Kaya ayon. Mag-iisang taon na kaming hiwalay"

"Awww.. Sayang naman yun. Hindi ko pa kase nararanasan ang long term relationship" ang sabi nito.

"Bakit? Sobrang gwapo mo nga eh. Kung hindi ka lang transferee panigurado akong maraming club na kukuha sayo"

"Hindi ko naman kelangan ng popularity eh. Mahirap pag ganun. Lahat ng kilos mo may masasabi. Ayokong maging robot ng sinuman" ang sagot nito.

"Sabagay.. Pero iba pa rin kapag sikat ka diba aminin mo?" ang nakangiting sabi ko.

"Well tama ka rin" at nagtawanan kami.

Paglabas namin ng gate ay nag-abang kami ng sasakyan.

"Gusto mo hatid na kita?" alok nito.

"Baliw hindi na. Akala ko ba may sasakyan ka? Bakit nandito ka?"

"Ayaw kase ni kuya lionel pag driven ako. Saka na daw kapag nakakuha na ako ng student license"

"Good yan"

Habang nag-aabang kami ng sasakyan ay may tumigil na motor sa harap namin.

Si Francis.

Nakangiti itong nakatitig sa akin.

"Hatid na kita bill" ang alok nito sa akin. Hindi ako nagsalita.

"Tara Mico. Doon tayo sa kabila mag-abang" ang sabi ko kay Mico.

"Wag" pigil nito sa amin. "Sige na pare mauna kana. Mag-uusap lang kami ni Bill"

"Ano ba yan. Lahat na lang ng kakaibiganin kong lalaki kundi taken, may selosong boyfriend. Geh pare. Alis na ko Bill" nakangusong paalam nito.

Huminga lang ako ng malalim. Pilit nitong kinukuha ang gamit ko pero hindi ko binibigay.

"Ano ba!" pagsusungit ko dito.

"Ako na magbibitbit niyan"

"Wag ka ngang umastang jowa kita" ang sabi ko dito.

"Bakit naging tayo naman ah"

"Noon yun Francis. Noong hindi mo pa ako niloloko" napatahimik lang ito.

"Mag-iisang taon na Francis. Sumuko kana. Wala ka ng babalikan sakin. Hindi na kita mahal. Ayoko na kaya please lang. Tigilan mo na ito" ang sabi ko sa kanya.

"Hindi ako titigil. Kahit araw-araw mo akong ipagtabuyan. Ikaw pa rin ang mahal ko. Ikaw pa rin ang pipiliin ko Bill" ang naiiyak na sabi nito.

"Sinayang mo lang ang ilang taon nating pagsasama para lang sa ilang oras na kaligayahan mo Francis. Tatanungin ulit kita. Am i not enough? Kase kung sapat na ako bakit niloko mo pa rin ako?"

Napayuko lang ito.

"Wala kang masagot diba? Wala kase sinira mo na ang tiwala ko. I love you but that doesn't mean that I love you forever"

"I'm sorry" sabi niya.

"Then what? Pwede mo na ulit akong lokohin ganun ba francis?" ngising sabi ko.

"Araw araw ko namang pinagbabayaran lahat ng yun Bill. Araw araw. To show you kung gaano ako ka sincere at nagsisisi sa mga nagawa ko. Kahit wala na yung tiwala mo. Pipilitin ko pa ring buoin ito. Wala eh.. Hindi ko makita ang future ko na hindi ka kasama"

"Ang sarap niya sanang pakinggan. Ang sarap francis. Sana 7 years na tayo ngayon"

"Pwede pa naman nating ituloy eh.."

"At sa tingin mo hanggang kelan? Ang babata pa natin Francis. Ngayon pa nga lang niloko mo na ako paano pa kaya kapag dumating ang panahong tumanda na tayo. Alam kong iiwan mo rin ako at bubuo ka ng sarili mong pamilya kung saan normal ka" ayoko na sanang umiyak dahil pagod na ako. Sanay na ako sa loob ng isang taon na iniyakan ko siya.

Nakita ko ang pagtulo ng luha nito.

"Bill mali ka. Mahal kita. Kaya nandito ako dahil mahal kita. Kaya araw araw akong nanliligaw sayo dahil mahal kita. Kaya kahit pagsalitaan mo ako ng masasakit na salita nandito pa rin ako kase nga mahal kita. Bill kung iniisip mo ang future ko. Sana isipin mo rin na ikaw ang future ko at ikaw ang pamilyang gusto kong makasama hanggang sa pagtanda"

"Hindi kita mabibigyan ng anak" ang sabi ko.

"Ang daming ways para magkaanak tayo without hurting each other. Please Bill. Patawarin mo na ako"

"Hindi ko alam ang isasagot ko Francis. Gusto ko pero natatakot akong masaktang muli. Natatakot akong magtiwalang muli. Nagawa mo na kaya pwedeng maulit pa"

"Maniwala ka sa akin Bill... Sobra.. Sobra.. Sobra kitang mahal. Alam na alam mo yan diba?"

Alam ko namang seryoso siya na makuha akong muli kaya lang yung takot ko hindi mawala-wala sa puso ko. Siya ang first ko at dahil sobra ko rin siyang mahal ayokong masaktan na naman kaming muli dahil lang sa pagmamahak na yan.

"Sorry francis pero kelangan ko ng umuwi" ang sabi ko dito.

"Bill..." ang nakayukong sabi nito.

Naglakad na ako palayo sa kanya pero bakit ganun. Bakit tuwing ihahakbang ko ang mga paa ko ang bigat. Ang bigat sa dibdib. Anng sakit.

Bill diba sanay kana. Sanayin mo na ang sarili mo na wala na siya. Niligawan ka niya ng isang taon at nakayanan mong tabuyin siya. Araw-araw siyang nandyan tuwing hapon para sunduin ka, para ipakitang nagsisisi siya pero natiis mo yun.... pero bakit ngayon? Bakit lumalambot ka ulit. Bakit gusto mo siyang lingunin at balikan. Bakit Bill? Bakit? Hahayaan mo na naman ba ang sarili mo na masaktan ka? Hahayaan mo na naman bang magpahulog sa mga salita niya?

Bill tama na.

Tumigil ako at nilingon siya. Nakatayo pa rin siya doon sa pwesto niya habang nagpupunas ng luha.

"
Francis..
" ang mahinang bulong ko at hinakbang ko na ang paa palayo sa kanya. "..
I love but, I am

 sorry
"

Miss na miss na rin kita francis pero baka nga hindi ito ang tamang panahon para sa atin.

Pinagtagpo tayo pero hindi itinadhana.

*****

Joren's POV

Ito na. Foundation day na.
Lahat kami ay busy dito sa back stage ng Marky Hall. May kanya kanya kaming ginagawa at preparation. Sumilip ako sa mga taong nandito sa loob ng hall at punong puno ito. Nandito na rin ang mga kataas taasang bisita from different school and personality.

Sanay na naman ako magperform sa maraming tao kaya lang noong nagbuntis ako at natigil sa pagsasayaw biglang bumalik ang kaba ko sa stage.

Kaya ko ito.

Narinig namin ang sigawan ng magsalita ang MC ng programang ito. Bumalik na ako sa mga kagrupo ko.

Nandito rin sila Ivan at ang partner niyang si Trish kaya lang hanggat maari ayoko muna silang isipin at pansinin. Ayoko ng distraction at masira ang performance namin ng dahil lang sa akin. Kahiit ang liit liit ng back stage na ito ay pinilit kong huwag tumingin sa kanila.

"Joren saan ka na naman pumunta?" tanong ni sir.

"Sumilip lang po ako sa audience sir"

"Sige na magpalagay kana ng hair pin kay alona" ang sabi nito. Tumango lang ako kay sir at lumapit kay alona.

Same uniform pa rin naman ako sa mga lalaki. Ang pinagkaiba lang eh nilagyan nila ako ng hair pin pataas para hindi humarang ang bangs sa mukha ko at lip tint para mas lalong mamula na mamink ang labi ko.

"Grebe joren. Eto pa lang ang ayos mo sobrang cute mo na" pisil nito sa pisnge ko.

"Ano ba ate ang sakit" simangot ko dito.

"Umayos ka nga diyan pipicturan kita" ang excited na sabi nito. Tumayo lang ako at nagpapicture sa kanya.

"Kyaaahhh" ang malakas na tili nito. Halos magtinginan silang lahat sa akin. "Grabe.. Grabe.. Ang cute cute mo talaga joren. Wall paper ko na ito ha. Sobrang fan talaga ako ng BL"

Hay. Minsan weird din pala ang mga babae. Iniwan ko na siya at lumapit na ako kay Mico.

"Joren nakaka-inlove ka" ang sabi nito.

"Bolero. Nag hair pin lang nakaka-inlove na agad?" biro ko dito.

"Totoo. Mas lalo kang nagiging cute kapag nakataas ang bangs mo. Kung boyfriend lang kita inuwi na kita sa bahay eh"

"Sira" ang nakangiting sabi ko.

"Ok guys.. After magsalita ng president natin kayo na ang magpeperform kaya wag na kayong umalis sa pwesto niyo especially Mister Castillo" ang sabi ni sir sa akin.

"Opo sir"

"By the way.. Ang cute mo na lalo"

"S-salamat po" hindi ko alam kung matutuwa ako o maiilang. Ayoko talaga kase ng pinupuri ako. Hindi dahil sa pa humble ako o ano. Baka makasanayan ko. Charot hahaha.. Nakuha ko pang magbiro.

"Pumila na kayo by partner. Joren and Mico sa likod kayo"

"Opo sir" pagsang-ayon namin.

Pumila na kami ni Mico sa hulihan. Kinakabahan ako na ewan.

"Kinakabahan ka ba?" tanong ni Mico.

"Medyo.." ang sabi ko. Naramdaman kong hinahawakan nito ang kamay ko.

"Kinakabahan ka parin ba?"

"Ahmm.. Hindi na masyado hehehe.."

Sobrang maalaga niyang partner. 

Habang magkahawak kaming dalawa ay bigla na lang may bumangga sa amin. Muntik na akong matumba ng saluhin ako ng taong bumangga sa akin.

"I-ivan?" gulat na sabi ko.

"Nagseselos ako joren pero ang cute mo ngayon. After nito babalik na tayo sa dati. Goodluck sa sayaw mo" sabay halik nito sa noo ko.

Wala siyang pakialam sa mga taong nakakita sa amin.

Bumalik na siya sa mga kagrupo niya na parang walang nangyari. Ako naman ay pulang pula ang mukha.

"Korni din ng boyfriend mo eh noh?" panunukso sa akin ni Mico.

"Che! Tara na" at sabay sabay na kaming naglakad papuntang stage.

Huminga lang ako ng malalim at masayang ngumiti sa audience.

Inenjoy ko ang pagsayaw namin. Rinig ko rin ang pagtawag nila sa pangalan ko. Natutuwa ako dahil napapansin nila ako.

After naming sumayaw ay nakakuha lang kami ng masigabong palkpakan. Minsan kahit walang premyo basta palakpak lang nila masaya na ako.

"Good job guys. Sobrang natuwa ang mga teachers at mga bisita natin" papuri ni sir sa amin. Bigla itong tumingin sa gawi ko. I mean sa amin ni Mico.

"Mico and especially joren. Sobra silang natuwa sayo. Sana daw ay meron din silang ka cute na estudyante sa school nila"

"Hala? Totoo po?"

"Oo. Ang gagaling niyo daw lahat"

Hinila ako ni Sir malayo sa mga kagrupo ko pero bago yun ay sumulyap muna ako kay Ivan. Nakatingin din pala ito sa akin. Sila na ang susunod.

"Gusto ka nilang isponsoran after mong grumadate. Sila na daw ang magpapaaral sayo"

"T-talaga po?" ang tuwang tuwang sabi ko.

"Kaya lang sa manila ka mag-aaral. Sa isang sikat na school"

Bigla kong naisip ang mga anak ko at si Ivan.

"May problema ba? Eto na oh. Opportunity mo na ito"

"Sige po sir. Pag-iisipan ko" ang nakangiting sabi ko.

"Sige ikaw bahala"

After naming mag-usap ni sir ay nagbihis na ako. Madilim na rin pala sa labas. Kaya naman pala eh. Alas sais na.

Dumiretso kami ni Bill sa gilid ng riser para panoorin ang performance nila Ivan. Nasa kalagitnaan na sila ng kwento at sa tingin ko ay nag-eenjoy naman ang mga manood dahil sa ganda at gwapo ng mga bida.

Nakangiting nakatulala lang ako kanila. Yung nanonood ka lang pero ang bigat sa puso. Yung gusto mong ilagay ang sarili mo sa katauhan ng babaeng bida kaya lang parang hindi bagay. May manonood kaya? Parang wala. Palihim lang akong napangiti.

Nangagarap ako sa sitwasyong malabo. Malabong mangyari. Hindi kami pang fairytale.

"Ahmm.. Joren gusto mong umalis na tayo" biglang sabi ni Bill.

"Ha? Bakit matatapos na ah antayin na natin"

"Eh kase.." alam ko na ang ibig niyang sabihin.

"Don't worry bill. Hindi yun gagawin ni Ivan. Nangako siya sa akin" ang nakangiting sabi ko.

"Sure ka? Kaya mo talaga?" mukhang hindi siya kumbinsido.

"Oo nga kulit"

Nanuod pa kami hanggang sa malapit na ngang matapos kung saan hahalikan na ni prince charming ang bidang babae.

Dahan dahang nilapit ni Ivan ang mukha sa bidang babae na siyang nagpuno ng sigawan sa buong hall.

"Kiss.. Kiss.." sigaw nila.

"Magkikiss na yan!" sigaw nila ulit.

Hindi ko alam pero bigla akong kinabahan. Matagal na nagtitigan si Ivan at yung babae habang unti-unting naglapat ang kanilang mga labi. Napayuko lang ako dahil hindi ko kayang makita.

Biglang sumikip ang dibdib ko at lumabas ng hall.

Sumandal ako sa pader at hindi ko na napigilan ang pag tulo ng luha ko. Nangako siya sa akin. Sinabi niyang walang ganung mangyayari.

Tiniis ko ang pangbabalewala niya sa akin, ang pagiging malamig nito sa akin. Lahat ng yun tiniis ko.. Lahat lahat. Sobrang sikip sa dibdib. Hindi na ako makahinga. Ang sakit sakit.

Hagulgol lang ako ng hagulgol sa pag-iyak. Wala na akong pakialam kahit anong itsura ko basta gusto kong ilabas lahat ng sakit dito sa dibdib ko.

Siguro nga tama si Carl. Tama ang pinsan ko.

"J-joren.." hindi ko siya tiningnan. Tumakbo ako palabas ng building. Gusto ko ng umuwi.

"Joren magpapaliwanag ako" ang sabi niya.

Patuloy lang ako sa paglalakad.

"Joren sandali. Joren naman eh" pigil nito sa akin.

Hinarap ko siya na walang tigil sa pagtulo ag luha ko.

Habol hininga akong nakatitig sa kanya. Kaliwat kanan kong pinunasan ang luha ko.

"B-bigla na lang hinawakan ni Trish ang mukha ko kaya hindi ako nakapalag"

"Hindi ka nakapalag o hindi mo pinigilan?" ang umiiyak na sabi ko.

"Hindi ako nakapalag" ang malungkot na sabi nito.

"Siguro naman ineexpect mo na mangyayari yun diba? Bakit hindi ka kaagad lumayo? Dahil gusto mo rin diba? Sumagot ka!"

"H-hindi---" dahil sa sobrang galit ko ay sinampal ko siya ng malakas. 

Napayuko lang ito.

"Binigay ko lahat lahat sayo Ivan. Binigay ko ang buong buhay ko. Kinalimutan ko ang pagiging bata ko para sayo. T*ng *na mo. G*go ka! Lagi na lang akong naghahabol sayo. Lagi na lang ako Ivan" ang sigaw ko dito habang pinagsusuntok ko siya sa dibdib. Nakayuko lang ito habang tinatanggap lahat ng suntok ko.

"Hindi mo ba alam kung gaano kasakit ang balewalain ka ng taong mahal mo ha Ivan? Hindi diba? Kase hindi ko pinaramdam sayo"

Napa-upo lang ako sa sobrang sakit at pag-iyak. Parang hihimatayin na ako sa galit.

Ilang minutong halos iyak lang ako ng iyak. Nakatayo lang siya habang nakatingin sa akin. Aktong lalapitan niya ako ng umiling ako.

Matapos kong pakalmahin ang sarili ko ay tumayo na ako at tinitigan siya.

"Pagod na ako Ivan. Tama na siguro to" ang walang ganang sabi ko. Gulat na gulat itong tumingin sa akin habang pumapatak ang luha sa mata niya. Umiling-iling ito.

"J-joren wag please.. Wag" ang umiiyak na sabi nito.

"Siguro nga pinagtagpo tayo pero hindi tayo itinadhana"

"Tang* nang kasabihan yan joren. Sabihin mo sakin yan kung hindi kita ipinaglaban. Alam mo yan. Simula ng maging tayo hindi kita ikinahiya. Ipinaglaban kita sa mga magulang mo kahit huli na. Pushit! Ang mga taong naniniwala lang diyan ay yung mga taong gusto ng bumitaw ng hindi lumalaban. Bull shit na kasabihan yan! Bull sh*t!" ang sigaw nito.

"Pero Ivan pagod na ako"

Iyak lang ito ng iyak.

"Hindi ko ginusto ang nangyari joren. Hindi ko yun ginusto. Dahil mahal na mahal kita. Wag naman ganito oh"

Pareho kaming iyak ng iyak at hagulgol ng hagulgol.

Napatakip lang ako sa bibig ko at pinipilit pakalmahin ang sarili.

"I-ivan. Eto na ang huli. Salamat sa lahat" lumapit ako sa kanya at hinubad ko ang singsing na ibinigay nito sa akin. Mas lalo itong napahagulgol sa iyak at niyakap ako ng mahigpit. Yung yakap na ayaw na akong bitawan.

Lumuhod ito sa akin at pilit na nagmakaawa.

"Joren wag please.."

"Joren hindi ko kaya.."

Hinalikan ko lang siya sa noo at tumalikod na ako. dahan dahan kong hinakbang ang mga paa ko ng magsalita ito.

"Joren nagmamakaawa ako. Hindi ko kaya.."

Kinagat ko lang ang ibabang labi ko. Pinipilit ko ang sarili kong maging malakas.

Nagpunas ako ng luha at nilingon siya.

"I-ivan kahit wala na tayo. Wag mo kong kalimutan ha" ang nakangiting sabi ko. Biglang bumuhos ang luha ko. 

"....
lagi mong tatandaan na may isang joren na dumaan sa buhay mo... 

Ivan ko
"

Itutuloy...

______________________________________

1

00 

votes

 for my next update.

This is by far ang pinakamahabang update ko. Almost 6K+ words siya. Dahil yun sa walang sawa at walang tigil niyong pagvote at pagsuporta sakin.

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 28

Joren's POV

Takbo lang ako ng takbo hanggang mawala sa paningin ko si Ivan. Ang sakit. Sobrang sakit. Ayoko ng magmahal. Ayoko na!

Sumakay ako ng tricycle at nagpahatid sa amin.

Sa mga oras na ito. Sa mga pagkakataong ito. Wala na akong ibang alam kundi ang lumayo at kalimutan siya. Tama na. Tama na yung mga taon na ginugol ko sa kanya. Yung mga taon na nagpakatanga at naniwalang mamahalin niya ako. Lahat yun isang kasinungalingan at lahat ng yun walang katotohanan.

Ako si tanga. Ako si gaga. Lahat ng pinapakita niya akala ko totoo. Akala ko ako lang. Yun pala ako lang kapag kami lang pero kapag wala na ako sa tabi niya kung sinu-sino na lang.

Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng desisyon kong ito pero ang alam ko lang pagod na ako. Pagod na talaga.

"Dito na po tayo"

Nagising na lang ang diwa ko ng magsalita si manong.

"Ah, eh.. S-sige po" kumuha ako ng pera sa bag ko at binayad sa kanya.

"Ok ka lang ba?" tanong ni manong sa akin.

"Ok lang po ako Salamat" ang nakangiting sabi ko kay manong.

Matapos kong magbayad ay umalis na ito. Huminga lang ako ng malalim at pinakalma ang sarili. Naiiyak parin ako. Sobrang sakit parin. Wala na. Nagdesisyon na ako. Nasaktan ko siya at nasaktan niya rin ako.

Papasok na sana ako sa bakuran namin ng makita ko ang imahe ni Carl papalapit sa akin.

Nakangisi itong lumapit sa akin at tiningnan ng nang-aasar.

"Hi couz?" ang may pangungutyang bati nito. "I heard na nag kiss daw si Trish at Ivan kanina kaya dumiretso ako dito. Ahmmm.. Masakit bang lokohin ka ng taong mahal mo? Sabi ko naman kase sayo diba. Walang magmamahal sa at----"

Niyakap ko siya ng mahigpit at umiyak ako ng umiyak sa balikat niya. Ayoko munang makipag away sa kanya. Gusto ko muna ng taong makakapitan at maiiyakan ko.

Alam kong nagulat siya sa ginawa ko. Alam ko yun pero ang sakit talaga. Mahal na mahal ko si Ivan eh. Mahal na mahal ko siya.

Unti-unti kong naramdaman ang paghagod nito sa likod ko.

"I-insan" ang humahagulgol kong sabi. "Pwede bang hayaan mo muna akong umiyak sa balikat mo kahit ngayon lang. Saka mo na lang ako ulit awayin kapag nailabas ko na lahat ng sakit dito sa puso ko ha" ang parang batang sabi ko.

Kahit wala siyang sinasabi alam ko at ramdam ko na naiintindihan niya ako. Halos ilang minuto din akong nakayakap sa pinsan ko. Namiss ko siya. Namiss ko lahat ng ginagawa namin tuwing magkasama kami.

Sisinghot singhot akong humiwalay sa kanya at nagpunas ng luha.

"Salamat couz.. Salamat" ang paulit-ulit kong sabi. Nakatitig lang ito sa akin saka umiwas ng tingin.

"Tara na sa loob" ang walang ganang sabi nito. Napangiti lang ako sa kanya saka tumango. Sabay kaming pumasok ng bahay.

Nagulat ako ng makita ko sina mama at papa.

"A-ano pong ginagawa niyo dito?" ang gulat na gulat kong tanong sa kanila.

"Wala kase kaming pasok ng papa mo bukas kaya naisipan naming bisitahin kayo" ang sabi ni mama. "Umiyak ka ba anak?"

Kinuyom ko lang ang kamao ko at pinipigilan ang sariling wag umiyak.

"M-ma..." tumingin ako dito saka ngumiti. "Wala na po kami. Tapos na. End na. Walang forever" ang tumutulong luhang sabi ko.

Kitang kita ko ang pag-aalala sa mukha nila.

"A-anong ibig mong sabihin anak?"

"Ayoko na po Ma. Gusto ko na pong umuwi sa atin. Pasensya na po, buo na po ang desisyon ko"

Nagkatitigan lang sila ni papa at umakyat na ako sa taas. Pagpasok na pagpasok ko sa kwarto ay umiyak lang ako ng umiyak habang iniimpake lahat ng gamit ko.

Sige lang joren. Ibuhos mo lahat ng sakit na nararamdaman mo. Bukas makalawa wala na ito. Hindi lang naman ito dahil sa isang halik. Kundi sa isang pangakong pagpapatunay na kaya mong panindigan. Paano mo masasabing mahal mo ang isang tao kung sa simpleng pagkakamali hindi mo kayang iwasan. Hindi mo kayang takasan.

Nang masiguro kong tapos na akong mag-impake ay naupo lang ako sa kama at nagmuni-muni. Kinapa ko ang higaan ni Ivan. Napangiti ako tuwing maaalala ko ang masasayang pangyayari sa buhay namin.. Aixt! Tumingala ako. Heto na naman kase ang luha ko. Hindi naman ako pala-iyak eh. Bakit ba pagdating sa kanya humihina ako.

Naramdaman ko ang pagbukas ng pinto ng kwarto namin. Isang malamig na simoy ng hangin ang sumalubong sa akin.

"J-joren.." kilalang kilala ko ang boses na yun. Alam ko ring pinipigilan niyang wag umiyak.

"Hmmm?" ang nakangiting sabi ko habang nakatingin sa kanya.

Nagpunas ito ng luha at aktong lalapit sa akin ng umiling ako.

"Wag!!" pagpigil ko. "Sige ka. Pag nilapitan mo ko hindi tayo makakamove-on pareho" ang nakangiting sabi ko.

"Joren...." sambit niya. Kita ko ang walang tigil na pagtulo ng luha niya. Napaiwas lang ako ng tingin. Ayoko siyang nakikitang umiiyak.

Huminga ako ng malalim at tinitigan siya.

"Ivan. Natatandaan mo pa ba noong panahong nagtapat ako sayo na mahal na mahal kita? Biruin mo yun elementary pa tayo nun" ang may pabirong sabi ko.

"O-oo" garalgal nitong sagot.

"Hinding hindi ko makakalimutan ang panahong yun Ivan, hanggang sa pagtanda ko. Hindi" kinagat ko ang ibabang labi ko.

Shet! Ayokong umiyak.

"Ikaw ang nagpamulat sa akin kung paano mainlove Ivan. Kung paano magmahal. Ikaw ang naging inspirasyon ko sa lahat kung bakit ako naging Honor student. Ikaw din ang naging dahilan ko kung bakit ako sumali sa mga sayaw. Gusto ko kasing magpapansin sayo. Gusto kong pansinin mo ko kahit alam kong may girlfriend kana noon. Kahit alam kong imposible. Kahit masakit. Pero alam mo noong naging tayo. Sobrang saya ko" tumingin ako dito at ngumiti.

"Ivan. Wag mong sayangin ang buhay mo sa akin" umiling-iling siya. Sensyales ng pagtutol nito.

"Ayoko joren. Ayoko. Mahal na mahal kita"

"Ivan. Titigan mo ko" utos ko dito. Nanlalabo namang tumingin ito sa akin.

"Tingnan mo ko. Hindi tayo bagay. Pareho tayong lalaki. Mas makakabuti sayo kung magmamahal ka ulit ng babae. Yung kaya mong ipagmalaki. Yung hindi mo ikakahiya. Hindi tulad kong---"

Agad niyang pinutol ang sasabihin ko.

"At satingin mo magiging masaya na ako ha! Joren?" may galit at panunumbat na sabi nito.

Napayuko lang ako.

"P-pero nasaktan mo na ako Ivan" ang mahinang sabi ko.

"Dahil lang sa isang halik na yun nagkakaganyan kana. Dahil lang dun iiwan mo na ako ha? Tsk!"

"Hindi lang naman isang halik yun Ivan eh. Isang patunay yun kung gaano ka katapat sa akin. Kung gaano ka katapat kahit ganito lang ako. Kahit isa lang akong..." umiwas ako ng tingin "...Bakla"

Bigla itong lumuhod sa harapan ko.

"Sorry na joren. Sorry.. Kasalanan ko lahat. Patawarin mo ko mahal please.. Patawad" ang may pagsusumamong sabi nito. Tumulo na lang bigla ang luha ko.

"H-hindi mo na kasalanan Ivan. Kasalanan ko na, kasalan ko kase sumuko na ako. Sorry din kase pagod na talaga ako"

Tumayo ako at kinuha lahat ng gamit ko.

Iyak lang siya ng iyak habang tinititigan ako.

"Joren please.. Please.. Nagmamakaawa ako"

Naglakad na ako palabas ng pintuan at aktong bubuksan ito nang magsalita si Ivan.

"Sige iwan mo ko. Iwan niyo kong lahat. Pare-pareho kayo. Pare-parwho kayo." ang humahagulgol na sabi nito. Nagpunas lang ako ng luha at iniwan na siya.

*****

C

arl's POV

Nakasakay na kaming lahat sa sasakyan ni tito.

Tahimik lang si joren habang tinititigan ang kanyang anak. Napaiwas lang ako ng tingin. Hindi ako sanay na nakikita siyang mahina. Gusto ko yung joren na palaban. Yung kayang makipagsagutan sa akin.

Sa totoo lang. Sobrang tahimik namin simula pa kanina. Kahit sina tito at tita ay wala ding imik. Alam kong apektado silang lahat sa mga nangyari kay joren. Kahit sila hindi makapaniwalang si joren na ang sumuko. Kilala ko kase 'tong pinsan kong ito. Wala sa bukabularyo niya ang sumuko. Ewan ko lang. Effective ata lahat ng sinabi ko.

Napangisi lang ako.

Ayan. Iiyak mo lang yan hahaha.. Ano? Iiyak iyak ka ngayon. Sabi ko naman sayo eh. Tsk.

Pagkarating namin sa kanila ay tinulungan ko si titong ipasok lahat ng gamit ni joren pati narin yung gamit ng mga bata. Hindi ko tuloy maiwasang pagmasdan ang pinsan ko. Para siyang wala sa wisyo. Yung pagkamiserable ng buhay niya kitang kita ko.

Ngayon alam mo na ang pakiramdam ng masaktan at lokohin joren.

"Salamat Carl ha" ang sabi ni tito sa akin matapos naming ayusin lahat ng gamit ni joren.

"Walang anuman po tito" ang nakangiting sabi ko dito.

"Kumain ka muna o kung gusto mo dito ka na lang matulog? Gabi na oh"

"Hindi na po tito. Salamat na lang po. Nagpasundo narin po ako kay manong johny baka po nandito na siya maya maya lang"

"Ganun ba. O sige. Ang mommy mo ba kamusta siya?"

"Ok naman po tito sobrang busy lang po ni mommy hehehe.."

"Pagpasyensyahan mo na lang ang mommy mo ha. Ganun talaga yan. Bata pa lang kami siya na ang nagtataguyod sa aming magkakapatid. Yung lahat ng ginagawa niya para sayo yun carl" pagkukwento ni tito sa akin. Ngayon lang kami nagkausap ng ganito.

"Ok lang po tito. Naiintindihan ko naman po siya" ginulo lang nito ang buhok ko.

"Ang bait mo talagang bata. Masaya ako at bumalik na kayo dito ng mommy mo. Hindi na ulit malulungkot si joren. Alam mo ba noong umalis kayo ng mommy mo wala yang ibang hinanap kundi ikaw. Hindi ko nga alam kung bakit kayo umalis noon eh. Tinanong ko sa mommy mo kung anong dahilan, because of her business daw. Tama ba?" napaiwas lang ako ng tingin ng sabihin yun ni tito.

Totoo bang hinahanap ako ni joren?

"Ah, opo tito. Tama po kayom Dahil po yun sa business ni mommy kaya kami umalis hehehe.."

"Sabihin mo bumisita naman siya dito minsan. Hays. Tingnan mo yung mommy mong yun bumalik nga bihira naman magpakita sa amin"

"Sige po sasabihan ko po"

Di rin nagtagal ay narinig ko na ang pagbusina ng sasakyan namin kaya nagpaalam na ako kay tito.

"Alis na po ako tito. Pakisabi na lang po kay joren na magpakatatag siya. Nandito lang po ako" tumango lang si tito sa akin.

Paglabas ko ng bahay ay huminga lang ako ng malalim.

Tinungo ko na si manong johny at umalis na kami.

Habang nasa byahe kami ay hindi ko maiwasang pagmasdan ang madilim na kapaligiran. Kahit ano yatang gawin ng mga ilaw na ito. Dadating talaga sa punto na hindi lahat puro liwanag. May mga pagkakatanong didilim at magbibigay sayo ng pagsubok. Pagsubok para hanapin ang liwanag mo.

Napabuntong hininga lang ako habang inaalala ang madilim kong kahapon.

~~PAST~~

"Carl bilisan mo. Malelate na tayo sa klase" ang hila sa akin ng pinsan kong si joren.

"Couz ano ka ba. Wag na tayong pumasok. Manguha nalang tayo ng bayabas"

 pagbabad-influence ko dito hahaha..

"Insan naman eh. Pagagalitan tayo nila mama at tita nito kapag nalaman nilang hindi tayo pumasok" ang sabi nito.

Oonga hays. Napanguso lang ako.

"Ano ba yan. Ang KJ mo naman"

"Sa sabado at linggo na lang tayo manguha ng bayabas. Gusto mo maraming marami pa eh, ok ba sayo yun?"

"Hay. Sige na nga" pagsang-ayon ko.

Wala akong nagawa kundi ang sumunod sa kanya habang nanghahaba ang nguso ko.

Ayoko rin naman siyang pagalitan. Malaki ang tiwala sa akin nila tito at tita kaya lang minsan pasaway talaga ako eh hahaha... Syempre bata pa ako

.

Pagkarating namin sa school ay hila at takbo ang ginawa niya sa akin. Sa totoo lang wala akong hilig mag-aaral. Magkaiba kami ni joren. Mahilig siyang pumasok

 habang ako mahilig maglakwatsa.

"Insan bilisan mo diyan. Pagagalitan na talaga tayo ni maam nito"

"Oo na. Bitawan mo na ako. Kulang na lang eh kaladkarin mo ako eh" simangot ko dito.

Tumakbo kaming pareho ni joren hanggang makarating kami sa oval. Kitang kita ko ang room namin. Buti at wala pa si maam.

Takbo kami ng takbo ni joren ng bigla akong may makabanggaan. Pareho kaming natumba sa damuhan. Naparigil si joren at agad niya akong nilapitan.

"Hay anu ba yan. Malelate na nga tayo nakuha mo pang manghuli ng palaka diyan" panenermon nito.

Hindi ko siya pinapansin dahil ang mga mata ko ay nakapako sa taong nakabanggaan ko. Walang iba kundi si...

Si..

Si Ivan.

Agad kong hinawakan si Joren at pilit itinuturo sa kanya 

ang nagpatibok ng puso kom

"Ano ba? Ano ba kase yun?" ang sabi nito. Hinawakan ko ang pisnge niya at itinuro ang gwapong lalaki habang pinapagpagan nito ang nadumihan niyang uni

porme.

"Hindi kase nag-iingat eh" ang singhal ni Ivan

 h

abang dinadampot ang gamit niyang nahulog

 sa damuhan.

Actually hi

ndi ko talaga masyadong maintindihan ang kanyang murmur dahil n

akatitig lang ako sa gwapo niyang mukha. Ganun din si joren.

"Sa susunod mag-ingat kayo ha! Nakakasira kayo ng araw sa totoo lang" inis na sabi nito saka umalis na.

Yung kilig ko hindi ko maipaliwanag.

 Shocks! Love at first sight ba ito? Pero noon pa lang crush ko na siya eh. Basta.

"Couz.. Ang gwapo niya noh" ang kinikilig na sabi ko. Pagtingin ko kay joren ay nakatulala pa rin siya

.

"Hoy Couz! Ok ka lang?" dagdag ko pa.

"Ah eh, O-oo. S-sino siya insan?" ang utal na sabi nito.

"Siya yung crush ko. Akin na siya ha. Maghanap ka na lang ng 

iba

"

Hindi ito nagsalita.

May kakaiba akong nakita sa mga mata niya. Pinagsawalang bahala ko na lang iyon.

"Tara na. Papagalitan na tayo ni maam"

Tumayo kaming pareho at mabilis na tinungo ang classroom namin. Sobrang saya ko ngayong araw. Umaga pa lang nabuo na ni Ivan ang araw ko.

Shaaaaaks! 

Sobrang gwapo talaga niya. Sobrang tangkad din. Kaya siguro ang daming nagkakagusto at nakakakilala sa kanya kahit elementary pa lang kami

 dahil sa taglay nitong kagwapuhan.

Nakakapagtaka lang ang pinsan kong si Joren. Hindi niya kilala si Ivan? Sabagay last grade lang nama siya lumipat dito pero yung popularity niya nag boom agad

 

well di ko sila masisisi.

"Yung katabi ni Mister Castillo. Tumayo at magpakilala dito sa unahan" ang rinig kong utos ni maam.

Nagulat ako sa pagde-daydream ko kaya t

umayo na ako at naglakad papunta sa unahan baka mapagalitan pa ako eh.

Alam niyo sa totoo lang mahiyain akong tao pero dahil kay joren nawala ang hiya ko. Akala niyo tatahi-tahimik yan jusko. Makapal ang mukha niyan hahaha. Advantage din talaga ang pagsalisali sa mga program sa school. Panlaban din namin yan sa Quizbee kaya yung confidence di matatawaran hahaha...

Btw.

"Good morning. My name is Carlito C. Masuya. I am 10 years old. Yun lang pi" pagpapakilala ko sa kanila.

"Ahmmm.. Mister Masuya. Yung C mo ba ay Castillo din like Mister Joren?"

"Opo maam"

"Ah Magpinsan pala kayo"

"Opo maam"

"Ok. Sige maupo kana at wag makulit ha"

"Opo"

Naupo na ako sa tabi ni joren at iniisip parin ang nangyari kanina. Sh*t! Nakakainlove talaga si Ivan sa totoo lang. Bagay na bagay sa kanya ang uniporme niya. Lalo siyang nagiging attractive sa paningin ko. Kyaaahh!!! Kinikilig talaga ako

 hanggang ngayon.

"Couz samahan mo naman ako mamaya. Ii-stalk natin si Ivan" bulong ko dito.

"S-sige" ang walang pag-aalinlangang sabi ni

to.

Napakunot naman ako ng noo. Teka! Bakit ang bilis niyang pumayag samantalagang kanina halos ayaw niya kaming mag cutting.

"Sure ka? Sasama ka sakin?" paniniguro ko.

 Sinusubukan ko lang naman siya kung totoo eh.

"Ayaw mo ba? Ok lang naman sa akin kung ayaw mo"

 bawi nito

.

"Tampo agad?" natatawang sabi ko.

"Ikaw kase eh" pareho kaming natawa sa isa't-isa.

 Hahaha..

Sa totoo lang wala akong alam sa mga crushes ni joren. Hindi naman kase yan nagsasabi sa akin, pero ako open na open ako sa kanya kung sino ang mga gusto ko.

Nakakapagtaka lang kase hindi niya naman talaga ako sinusuportahan sa mga crushes ko before pero ngayon feeling ko suportado niya ako

 kay Ivan.

Well, yan ang gusto ko sa pinsan ko. Supportive, support lang. Ang gwapo 

kase talaga ni Ivan kaya satingin ko magiging masaya siya para sa amin.

After ng klase ay agad kong sinama si joren sa section nila Ivan. Section 1 kami habang nasa section 3 naman siya. Pagkarating namin doon ay sumilip lang kami sa bintana ng classroom nito. Kitang kita namin doon si Ivan na pinapaligiran ng mga babae. Mga haliparot na 'to!! Layuan niyo ang Ivan ko

!!

Tumayo si Ivan at kinuha ang gamit niya at tinawag ang mga kaibigan nitong sina Francis at Tim. Mukhang lalabas na sila

 ng classroom.

"Couz palabas na sila anong gagawin natin?" ang kinakabahang tanong ko kay joren.

"Hooooyy... Couz gising!! Nakatulala kana naman diyan" ang sabi ko dito habang nakatitig sa grupo nila Ivan.

Shaks! Malapit na sila sa pinto.

"Couz tara na bilis." hila ko dito.

"Sandali" saad nito habang nakatitig parin sa kanila.

"What?"

Ayon nakalabas na nga sila ng pinto habang nagkukwentuhan.

Bigla akong hinila ni joren papalapit sa kanila. Wala akong nagawa kundi ang magpaanod sa kanya. Grabe ang titig ko especially kay Ivan.

Eto na. Malalapitan ulit namin siya.

"May kelangan ba kayo?" ang tanong sa amin ni Francis ng makalapit kami dito. Kilala ko na silang tatlo. Mga sikat yang mga yan.

"Ah.. Eh.." ang nauutal na sabi ko. Sh*t! Ganito ba talaga kapag kaharap mo si crush nakakabulol.

"Teka nga!" ang singit ni Ivan. Tinitigan niya kaming dalawa. "Diba kayo yung dalawang nakabanggaan ko kanina diba? Anong ginagawa niyo dito ha?!" ang may inis na sabi nito.

Omg. Ang manly ng boses niya. 

Wala na. Nakangiti lang ako habang tinititigan siya.

"Bingi ba kayo ha! Tara na nga guys mga bingi ata tong mga to" yaya ni Ivan sa kanila pero biglang nagsalita ang kasama nitong si Tim.

"Wait pare.." sabay titig nito kay joren. "Diba ikaw si joren from section 1?"

"A-ako nga bakit?" ang sagot naman ni joren.

"Ako nga pala si Tim. Nice to meet you cutie" pagpapakilala nito. Aktong hahawakan ni tim si joren ng pigilan ito ni Ivan.

"Huwag mong pag-aksayahan ng panahon yan pare. Tara na. May basketball pa tayo" ang sabi ni Ivan at hinila na niya sina Francis at Tim. Kumindat pa ang lokong si Tim kay joren.

"

Couz mukhang type ka ng Tim na yun ah. Gora kana sa kanya" ang sabi ko dito. Ayun, nakatulala talaga ang gaga. Inlove na siguro kay Tim.

"Ha?" Hays.. Wala na pati sa sarili.

"Sabi ko na love at first sight kana ata kay Tim"

"Ah.. Eh.."

"Ok lang yan couz.. Crush lang naman. Saka ang babata pa natin pero infairness gwapo din si Tim"

"Oo nga eh hehehe.."

Hindi na namin sila sinundan sa plaza kase hapon na baka mapagalitan pa si Joren. Hinatid ko na siya sa bahay saka umuwi na rin ako.

Sa kabilang baranggay pa kase ang bahay namin kaya minsan kapag galing ako kana joren at tinatamad akong maglakad, nagta-trycicle pa ako pauwi sa amin.

Pagkarating ko doon ay naabutan ko lang sina mommy at daddy na nag-aaway na naman

.

Hindi na bago sa akin yan. Walang araw na hindi sila nag-aaway kaya madalas akong pumupunta kana joren kase doon feeling ko masaya ako. Tahimik at walang problema. Ayoko kasing nakikita silang nag-aaway. Nasasaktan ako

 bilang anak

 nila.

"Umalis kana kung hanggang ngayon mambababae ka parin!!!" ang rinig kong sigaw ni mommy 

kay daddy.

"Oo sige kung yan ang gusto mo edi Maghiwalay na tayo! Sawang sawa na rin ako sa kakabunganga mo!" sigaw din ni daddy dito.

Hindi ko na lang sila pinansin at pumasok na ako sa kwarto ko. Nagkulong ako doon at tinakpan ng unan ang tenga ko.

Iyak ako ng iyak hanggang sa makatulog ako.

Ganito usually ang ginagawa ko kapag nakikita ko silang nag-aaway. Iiyak lang ako hanggang sa makatulog at gigising na parang walang nangyari.

Kinabukasan...

Matapos kong maligo at magbihis ay bumaba na ako. Naabutan ko sa lamesa si mommy habang umiiyak. Inikot ko ang paningin ko

 upang hanapin ang taong hinahanap kom

"M-mommy si daddy po?"

 tumingin ito sa akin

 at umiling.

"I-iniwan na tayo ng daddy mo anak. Tinotoo niya ang sinab iniya" ang humahagulgol na iyak ni mommy. Niyakap ko lang siya at pinatahan
.

Awang awa ako kay mommy dahil alam kong mahal na mahal niya si daddy. Hindi ko alam pero ng mga oras na yun galit ang namumuo sa puso ko. Ayokong nakikitang ganito si mommy. Naikuyom ko lang ang kamao ko at pinangakong hindi ko na ulit pagkakatiwalaan si daddy

 kahit kelan.

"Hoy insan. Ok ka lang ba?"

 ang gulat na tanong sa akin ni joren.

"Ha? Oo. Ok lang ako" sagot ko.

"Nabalitaan ko ang nangyari sa mommy mo. Ok lang ba si tita?"

"Oo, ok lang si mommy salamat"

"Mabuti naman" ang sagot nito.

"Ah, ano joren. Malapit na diba ang Valentines day natin. May ibibigay kana bang gift para kay Tim?" pag-iiba ko sa usapan. Napaiwas lang siya ng tingin.

"M-meron na" 

sabay iwas nito ng tingin.

"Excited na ako couz na ibigay kay Ivan ang gift ko. Sana magustuhan niya" ang kinikilig na sabi ko.

"Ganun ba? Goodluck couz"

 ang nakangiting sabi nito.

"Salamat Couz. Kaya lang hindi ko alam kung paano siya lalapitan. Nahihiya ako"

"Gusto mo ako na lang ang magbigay sa kanya?"

 suhestyon niya.

"Talaga Couz? Kaya mo?"

"Oo"

"Sige" pagsang-ayon ko agad.

Hanggang sa dumating nga ang Valentines day at lahat kami ay may kanya kanyang gifts sa mga teachers namin pero syempre may especial gift kaming dalawa ni Joren para sa mga crushes namin. Siya kay Tim at ako naman para kay Ivan. Sinulat ko lang ang pangalan ko sa greetings card at ibinigay sa kanya.

Omg!!! 

Aaaahhh. Eto na yun. 

Kinikilig talaga ako ngayon. Ganito pala talaga ang pakiramdam kapag nagbibigay ka ng gift sa crush mo.

Sinamahan ko si Joren sa section nila Ivan pero nagtago ako sa malaking puno malayo sa classroom nila pero sapat para makita ko sila

ng dalawa.

Dalawang regalo ang hawak ni Joren. Isa sa kanya at isa sakin. Nakatayo siya sa labas ng section nila Ivan at hinintay silang makalabas. Nang makalabas na silang tatlo ay agad nitong tinawag si Ivan at kinausap. Hindi ko maintindihan ang usapan nila pero nakita kong naglakad sina Ivan at Joren sa may gilid ng room nila. Hindi ko tuloy makita kung anong ginagawa nila. Ayoko namang lumapit at baka makita nila ako. May pangalan ko pa naman yung gift ko. Nagtagal din sila ng ilang minuto hanggang makita ko sina Ivan at joren na bumalik kung nasaan sina Tim at Francis. Pansin ko na tinutukso nila si Ivan. Hinawakan naman ni Ivan ang bag niya feeling ko sinabi niya na doon niya nilagay ang gift na ibinigay ni joren.

Napa "Yes" lang ako dahil tinanggap niya ang regalo ko.

Umalis na sila habang hinintay ko naman si joren na makalapit 

sa akin.

"Couz musta? Anong nangyari? Anong sabi?" ang excited na tanong ko.

"Ah, eh.. Ok lang insan" ang nakangiting sabi nito.

"Tinanggap ba niya? Anong reaction?"

"Wala lang"

"Ay ganun? Pero atleast tinanggap niya ang gift ko" ang tuwang tuwa

ng sabi ko.

Hindi na siya nagsalita pa pero masaya akong umuwi sa bahay.

Sana magustuhan talaga ni Ivan ang gift ko at sana kilalanin niya ako after nito.

Kaya lang lumipas ang ilang araw at linggo pero wala paring nangyayari sa gusto kong mangyari. Akala ko kikilalanin na niya ako kase suot na niya ang kwintas na ibinigay ko sa kanya kaya lang wala. Umasa ako sa wala.

"Couz bakit hanggang ngayon hindi parin tinatanong ni Ivan ang pangalan ko?"

"Hindi ko rin alam insan. Noong binigay ko yung gift mo sabi niya straight daw siya pero salamat" ang sabi nito.

Dismayado ako. Sobra akong nalungkot sa sinabi niya. Akala ko naman may pag-asa na.

 Hays.

"Ok lang yan Insan. Marami ka namang crushes diba? Doon mo na lang ibaling ang paghanga mo sa kanya" ang sabi nito.

Feeling ko na broken hearted ako kahit walang kami. Hay..

"Iba siya Couz eh.. Crush na crush ko talaga si Ivan"

"Kalimutan mo na siya insan. Malapit na ang periodical test natin doon na lang tayo magfocus kesa sa mga lalaking yan" pagpapatahan nito sa akin.

Yun nga ang ginawa ko. Pilit ko siyang kinalimutan kahit mahirap. Nag move-on ako kahit hindi naman naging kami.

Pero nagbago ang lahat. Naiba ang panahon. Nabalitaan ko na lang na si joren ay palihim na nag-eeffort para magustuhan siya ni Ivan.

Noon hindi ko yun pinaniwalaan kase ang alam ko may gusto siya kay Tim. Pero napatunayan ko iyon ng manghiram ako ng notebook kay joren.

May notes kami noon na hindi ko nakopya kaya hiniram ko sa kanya ang notebook nito. Hindi ko naman inaasan na pagbuklat ko pala ng kanyang notebook ay may nakaipit ditong card. Nahulog siya sa sahig at dinampot ko. Gulat ako ng makita ko ito.. Greetings card ko ito para kay Ivan. Doon na ako kinutuban at agad siyang kinompronta.

"Joren ano ito?" ang galit na galit na sabi ko habang ibinato sa kanya ang card na hawak ko. Napayuko lang siya.

"Pinsan kita joren. Pinagkatiwalaan kita. Binigay mo nga ang gift ko sa kanya pero tinanggal mo at ipinamukha mo na sayo galing. Manloloko ka!" ang sigaw ko dito.

"Sorry insan. Matagal ko tong tinago. Crush na crush ko din talaga si Ivan. Sorry"

"Walang magagawa yang sorry mo. Isa kang manloloko! Mang-aagaw ka!"

"Sorry na Insan pero totoo yung sinabi sa akin ni Ivan. Straight daw siya at kahit kelan hindi daw siya papatol sa tulad natin. Maniwala ka" napangisi lang ako.

"Sinasabi mo ba yan para iwasan ko siya o sinasabi mo yan para masolo mo siya! Tsk!"

"Hindi insan. Maniwala ka naman oh"

"Kaya pala palihim mo siyang binibigyan ng mga regalo. Palihim mo rin pala akong ginagago!"

Galit na galit ako sa kanya sa mga oras na yun sa totoo lang. Feeling ko trinaydor niya ako. Pero mas lalong tumindi ang galit ko sa kanya noong nag exam kami.

Nag-eexam kami noon ng biglang may may magbigay kay joren ng Answer sheet. Alam kong section 1 kami pero may time talaga na sobrang hirap ng test na ibinibigay sa amin ni maam especially sa math. Hindi namin talaga ugali ni joren mag cheat. May mga kaklase lang talagang pasaway.

Rinig ko ang usapan nila. Ayaw ni joren magpakopya pero pinipilit talaga siya ng nasa likod nito. Dahil hindi niya mapilit si joren ay itinapon na lang nito ang lukot na papel sa table niya. Agad na nataranta si joren kaya hindi niya alam kanyang gagawin. Agad nitong pinasa sa akin yung papel na nasaktuhan ni maam

.

"Kanina pa kayo magugulo diyan ha. Pinagmamasdan ko lang kayo" ang sabi ni maam. Tumayo ito at lumapit agad sa amin. Agad ko namang itinago ang lukot na papel sa bulsa ko. Lahat kase ng bag namin ay nasa iisang gilid tuwing exam

 para maiwasan ang pandaraya.

"Tumayo ka Mister Masuya. Nakita kitang may itinagong papel sa bulsa mo"

Tumingin ako kay joren para sana humingi ng tulong pero nakayuko lang ito.

"Ilabas mo yang papel na nasa bulsa mo" utos ni maam. Wala akong nagawa kundi ibigay dito ang papel na hawak ko.

Binuklat niya ang lukot na papel at tinitigan itong maigi. Kahit ako hindi ko alam ang laman ng papel na yun.

"Lahat ng sagot dito ay sagot sa Lahat ng exam. Hindi lang sa subjects ko. Sa lahat ng subject. Isa itong pandaraya Mister Masuya"

"Pero maam hindi po sa akin galing yan"

"So kanino ito galing? Sa pagkakaalam ko. Galing ito sa bulsa mo Mister Masuya. Hindi mo ba alam na napakalaki ng ginawa mong pandaraya at pwedeng kang matanggal sa paaralang ito. Ngayon, ngayon din"

Halos maiyak na ako sa oras na yun. Humihingi ako ng tulong kay joren sa pamamagitan ng tingin para sana magpaliwanag pero nanatili itong nakayuko at umiiyak. Matinding galit ang naramdaman ko sa kanya. Hindi man lang siya nagsalita para depensahan ako kay maam. Alam kong pwede siyang madamay pero yung ipagtanggol man lang ako. Hindi! Wala siyang ginawa. Iniwan niya ako sa ere.

Sobrang hina niya. Puro siya iyak. Sabagay ako ang tagapagtanggol niya. Nasanay siyang ako ang sandalan niya.

Pinatawag nila si mama at naexpelled nga ako sa school na iyon. Pilit na nagsosorry sa akin si joren pero hindi ko siya pinatawad. Lagi siyang pumupunta sa amin para patawarin ko siya pero nagmatigas ako. Nagpatong patong lahat ng galit ko sa kanya. Kinamuhian ko siya.

Nagkulong ako sa bahay at hindi lumalabas. Sobra akong na depress kaya naisipan ni mama na umalis na lang kami sa lugar na iyon at lumipat sa malayong lugar para makalimot ako. Hindi lang ako pati na rin siya kay daddy.

Lumipat kami sa malayong lugar at doon nagbagong buhay. Madaling nakahanap si mama ng trabaho dahil na rin sa galing nito.

Ako naman ay nagpatuloy sa pag-aaral hanggang makagraduate ako ng elementarya at makapag sekundarya. Grade 8 ako noon ng magkaroon ako ng first boyfriend pero matapos makuha ang gusto niya sa katawan ko iniwan din ako.

"Sorry pero hindi pa pala ako handa sa ganito" ang sabi niya.

Wala akong nagawa kundi ang umiyak at pakawalan siya.

Hanggang magkaroon ulit ako ng panibagong boyfriend. Sobrang sweet namin sa isa't-isa pero ang totoo pala ay may kelangan lang siya sa akin at yun ay ang taga gawa niya ng project niya.

"Salamat Carl ha. Ang laking tulong na naibigay mo sa akin pero sa tingin ko hindi ako ang tamang lalaki para sayo. Sorry talaga"

Sa pangalawang pagkakataon iniwan na naman ako.

Hindi pa ako nadala dahil noong mag grade 9 and 10 ako nagkaroon pa ako ng maraming boyfriend at umaasang may magmamahal sa akin ng tapat at totoo.

Pero lahat sila iisa lang ang sinasabi.

"Sorry Carl pero nagkabalikan na kami ng girlfriend ko"

"Ang totoo niyan Carl katawan mo lang ang hanap ko"

"Carl, hindi tayo matatanggap ng parents ko. Sorry kelangan na nating maghiwalay"

"Hindi ako bakla Carl. Curious lang ako salamat sa experience"

"Ayoko na Carl. Gusto ko pa ring magkapamilya"

"Sorry.."

"Sorry..."

"Sorry...."

Lahat sila iisa ang sinasabi. Lahat sila iisa ang pinatutunguhan at yun ay ang iwan ako.

Ano pa bang papaniwalaan ko. Walang magmamahal sa amin. Walang lalaking tatayo at ipagsisigawang kami ang boyfriend nila.

Wala!!!!

Naniwala ako sa fairytale. Naniwala ako sa true love. Sa love wins. Pero lahat ng yun salita lang pala at wala sa gawa.

Pinilit kong kalimutan silang lahat. Nagtapos ako ng High school na with honors hanggang sa ma

isipan ni mamang bumalik na sa probinsya namin. Magtatayo na lang daw siya ng sarili niyang business

 at naka move on na rin daw siya kay papa.

Bumalik nga kami kung saan nagsimula ang poot at galit ko. Kung saan ako nasaktan at nasira.

Binago ko ang imahe ko. Gusto ko kapag magkikita ulit kami ni joren matapang na ako. Hindi na ako yung carl na pinsan niya. Isa na ako sa nightmare niya.

Bumalik ako para maghiganti sa kanya. Lahat ng pinagdaan ko sa buhay ko siya ang sinisi ko pero noong bumalik kami ni mommy sa lugar na ito doon ko nalaman na naging sila na ni Ivan. Doon ko din nalaman na simula elementary hanggang SHS ay hindi siya sumuko kay Ivan. Hindi ko alam pero humanga ako sa dedikasyon niya, sa katatagan at paniniwala niya. Masaya ako para sa kanya. Yung galit at poot na nasa puso ko nawala ng makita ko siya.

Alam kong pinagsisisihan niya talaga ang nagawa niya sa akin. Tulad ko ayoko rin siyang matulad sa karanasan ko. Mahal na mahal ko ang pinsan kong si Joren kahit nag-away kami. Wala kass akong ibang kapatid kundi siya lang. Lahat kaya kong kalimutan para sa kanya para hindi niya maranasan ang mga naranasan ko sa pag-ibig.
 
Kaya pinilit ko siyang walang magmamahal sa amin ng totoo at tapat. Alam kong nasasaktan na siya sa mga sinasabi ko pero gusto ko hanggat maaga, hanggat maaari ay wag niyang maranasan ang mga naranasan ko

 dahil masakit.

Alam kong nagpakatanga siya ng lubos kay Ivan pero alam ko at dadating ang panahon na iiwan din niya si joren. Kaya pinilipit kong maging matapang sa harap niya. Gusto kong ipakita kay joren ang reyalidad.

Hindi kami babae at hindi kami pangmatagalan. Masakit man pakinggan, masakit man isipin pero 

lahat ng sinabi ko totoo dahil naranasan ko.

Kung iniisip niyo na may gusto pa ako kay Ivan. Wala na. Matagal na. Ni hindi nga niya ako maalala diba. Saka crush ko lang talaga siya.

Gusto ko lang tulungan ang pinsan ko na kalimutan niya si Ivan sa pamamagitan ni...

~~PRESENT~~

"Salamat manong. Pakisabi na lang po kay mommy na makikitulog ako sa kaklase ko ha. Babalik din po ako agad bukas"

"Sige sir"

Matapos kong bilinan si manong ay umalis na ito.

Huminga lang ako ng malalim at kinatok ang pintuan ng bahay nila.

*****

J

oren's POV

Nandito kaming lahat sa sala. Magkakatapat kaming anim. Ako, si mama, si papa habang sa kabila naman sina mommy, daddy at Ivan. Kalong kalong nito si baby perth. Kitang kita ko ang lungkot at pamamaga ng kanyang mga mata habang tintititigan ang anak namin.

Kahit naman ako maga din ang mata kakaiyak.

"Sorry mare sa nagawa ng anak ko" ang paghingi ng paumanhin ni Mommy kay mama. Napayuko lang ako.

"Wala na tayong magagawa mare. Ilang beses kong kinakausap si joren pero nakapagdesisyon na siya" ang sabi naman ni mama.

Tahimik lang sina daddy at papa. Alam kong pareho silang dissapointed.

"Wala na ba talaga kayong balak na magkabalikan anak? Joren?" ramdam ko ang panghihinayang sa boses ni mommy habang tinatanong ako.

Hindi ko magawang magsalita. Parang nakain ko ang dila ko.

Rinig na rinig ko rin ang mahihinang hikbi ni Ivan pati ako naiiyak na rin.

Napabuntong hininga na lang sina mama at mommy.

"Mare, alam kong wala pang batas na nagpapalayog ng kanilang karapatan pero napagkasunduan namin ni joren na monday to thursday sa amin yung mga bata at kapag friday to sunday naman sa inyo sila. Ok ba sa inyo yun?" ang sabi ni mama.

"Ok lang sa amin. Ok ba sayo yun Ivan?" ang tanong ni mommy sa anak nito. Napatango lang si Ivan habang nagpupunas ng luha.

"Hindi kami hihingi ng sustento sa inyo. Kung ano lang yung gusto niyong ibigay sa mga bata ok kami doon. Ayaw naming both side parehong may masabi lalo na at hindi naman sila kasal" ang sabi pa ni mama.

"Hindi mare. Responsibilidad ni Ivan yan. Pipilitin ko itong makapagtapos at makapagtrabaho para suportahan ang mga bata" desididong sabi ni mommy.

"Salamat mare... Walang nagbago ha. Magkakaibigan parin tayo" ang sabi ni mama dito.

Parang nakonsenysa ako para sa kanila.

"Oo, mare. Napalapit na kayo sa amin pati narin si joren. Walang nagbago. Kung ano man ang hindi pagkakaunawaan ng mga bata sa kanila na yun pero, para sa mga apo natin walang magbabago mare. Kaibigan mo parin ako"

Ang daming pumapasok sa isipan ko ngayon pero hindi ko alam kung anong gagawin ko. Sobra akong naaapektuhan para sa mga magulang ko. Ayoko man silang madamay pero pagod na talaga ako.

"Diba may sasabihin ka anak" ang sabi ni mama sa akin. Tumango lang ako kay mama at tumingin kana mommy at daddy.

"Ahmm.. Wag po kayong mag-alala mommy, daddy. Itutuloy po namin ang first birthday ng mga bata sa bahay namin ni Ivan. Kahit sa huling pagkakataon po. Pagbibigyan kong mabuo kami sa picture at sa una nilang kaarawan"

Natahimik silang lahat sa sinabi ko. Napatango lang sina mommy at daddy. Yung lungkot kitang kita ko.

"Ikaw Ivan may sasabihin ka ba bago tayo umalis?" ang tanong ni mommy sa anak habang kinukuha sa kanya si baby perth at binigay kay mama.

Tumingin muna ito sa akin habang namumula ang mata kakaiyak.

Kita ko ang matinding titig nito sa akin. Napaiwas lang ako ng tingin.

Hayyyy...

"Gusto ko lang pong sabihin mama, papa na babawiin ko sa inyo si joren. Wala akong pakialam kung hindi niyo ako paniwalaan. Babawiin ko siya at kapag nabawi ko siya. Sinisiguro ko sa inyo na tatalunin namin ang pagmamahalan niyong lahat!"

Tumayo ito saka nagpunas ng luha.

"
Tandaan mo ito joren. Magigging Solomon ka rin

.. Anatayin mo yan Asawa ko!
"

Itutuloy...

______________________________________

100 votes for my next update.

Awww.. Ilang chapters na lang siya guys, matatapos na siya.

Mas kaabang-abang na ang bawat kabanata kaya dapat niyo itong abangan.

Support support guys.

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 29

Joren's POV

"Anak subukan mong pumasok. Ilang araw ka nang hindi pumapasok sa school" ang sabi sa akin ni mama habang binibihisan ko ang mga bata.

"Opo 'Ma. Papasok na po ako ngayon" ang nakangiting sabi ko kay mama.

Bigla kaming natahimik.

"Joren anak.."

"Po?" ang sabi ko habang nilalagyan ng powder si baby phim sa likod.

"Hindi mo na ba talaga patatawarin si Ivan. Araw araw at gabi gabi siyang nandyan sa labas ng bahay natin. Naaawa na rin ako sa batang yan. Mukha namang nagsisisi na siya anak at ginagawa ang lahat para patawarin mo siya"

Humarap ako kay mama at ngumiti.

"Ok na po yun 'Ma. Susuko rin po yan saka mas makakabuti po kay Ivan kung magkakaroon siya ng normal na pamilya. Ayoko pong maranasan niya araw-araw ang panghuhusga ng mga tao. Ayoko pong sirain ang magandang kinabukasan niya. Sayang po siya kung sa akin lang siya mapupunta" ang nakangiting sabi ko kay mama. Niyakap lang ako ni mama.

"Gusto kitang salungatin anak pero kung saan ka man dalhin ng desisyon mong yan nandito lang kami ng papa mo... Sa totoo lang anak noong una talaga hindi ko gusto si Ivan para sayo pero kung papipiliin mo ako. Siya parin ang pipiliin ko para sayo anak. Umaasa parin ako na magkakabalikan kayo. Alam kong kaya ka niyang alagaan hanggang sa pagtanda niyo. Hindi mo man makita anak pero nakikita kong magiging mabuti siyang asawa at ama sa mga anak niyo"

Sobrang positive ni mama.

"Salamat po 'Ma" hinalikan ako ni mama sa pisnge.

"O siya. Ako na diyan anak. Maligo kana at baka magka-iyakan pa tayo dito ang aga-aga pa naman" ang natatawang sabi ni mama.

Hinalikan ko din si mama sa pisnge at kumuha na ako ng tuwalya. Minsan talaga mas maituturing pang bestfriend ang mga magulang natin kesa sa kaibigan natin lalo na at open na kayo sa isa't-isa.

Ang sarap lang sa feeling na may ganyan kang mga magulang. Yung hindi ka takot magsabi ng problema mo. Yung papakinggan ka kahit mali ang nagawa mo at itatama ka sa paraang alam nila at napagdaan nila.

Napabuntong hininga lang ako ng makapasok ako ng cr.

Isang linggo na ang nakalipas mula ng maghiwalay kami ni Ivan. Isang linggo na rin ang nakalipas mula ng mag-uusap ang mga pamilya namin.

Sa loob ng isang linggong yun akala ko kaya ko. Akala ko matapang na ako, akala ko kaya ko na siyang harapin ng taas noo pero hindi pa pala. Nagkulong ako sa kwarto ng isang linggo at iniyakan ang paghihiwalay namin.

Oo, hanggang ngayon mahal na mahal ko parin si Ivan at hindi naman mawawala yun pero hindi na pwede. Kahit pilitin namin hindi na talaga pwede.

Umiling lang ako at pinagpatuloy ang pagligo.

Tumingala ako sa shower at pinagmasdan ang pagbagsak ng tubig sa katawan ko. Pero sa tuwing pumapatak ang tubig sa buong katawan ko ay hindi ko maiwasang maalala ang matagal ko nang takot sa dibdib ko. Akala ko wala na siya pero patuloy paring bumabalik...

~~PAST~~

Kasisimula pa lang ng pasukan namin ng kaliwa't kanan na ang kumukuha kay Ivan para sa mga activities ng school. Isa na nga dito ang pag ganap niya sa isang play

 para sa foundation day.

Tuwang tuwa ako at proud na proud sa kanya dahil sobrang sikat talaga ni Ivan. Siya yung hearthrob ng school namin. Siya yung campus crush at pangarap ng lahat. Sa totoo lang, naeexcite na nga akong ikwento sa mga bata kapag lumaki na sila kung gaano ka sikat ang daddy eh. Tiyak na magiging proud din sila sa daddy nila.

Ayun, Grade 12 na siya at graduating samantalang ako balik grade 11. Gayun pa man, napagkasunduan naming magtutulungan kami sa abot ng aming makakaya.

Nahuli man ako ng isang taon sa kanya magsusumikap parin ako para sa buhay na gusto namin para sa mga bata at para sa amin narin.

Lahat ng estudyante ngayon ay busy at may kanyang ginagawa sa first day ng school namin. May mga nagkukwentuhan, may mga naghahanap ng section nila. May mga bagong mukha at bagong kaklase. Hay, Actually namimiss ko na ang section namin kung saan lagi kong kasama sina Coco at Aseya. Nawalan tuloy ako ng kaklase at kaibigan.

Ganun talaga siguro.

Nakatayo ako ngayon sa harap ng playground ng may

 biglang..

"Hey Couz.." nagulat ako ng may magsalita sa likod ko. Pagtingin ko si Carl lang pala. Teka. Si Carl?

"A-anong ginagawa mo dito?" napatingin ako sa uniform at ID niya. "D-dito kana mag-aaral?" gulat na tanong ko.

"Bakit ayaw mo ba?" umikot ito habang suot ang uniform niya at humarap sa akin sabay pose.

"Here i am couz.. You and me. Tulad ng dati.. Noong elementary pa tayo. Pati ba naman dito sa school hindi na rin ako welcome" sabay ngiti nito.

Nakatulala lang talaga ako sa kanya. Hindi parin nagsisink-in sa utak ko na dito na siya 

mag-aaral.

"Wag kang masyadong ma-amaze joren. Hindi ka ba masaya na may Carl kana ulit sa buhay mo? Like the old days. Yung nagtatanggol mo"

Sobrang tagal na noong maging magkaklase kami.

"Ok. Napipi kana ata. Sabagay hindi kita masisisi couz. What a reunion right? What a comeback" at tumawa ito ng nakakaloko.

Habang tinititigan ko siya ay hindi ko maiwasang pagmasdan ang kanyang mga mata. Mababakas mo dito ang galit at paghihiganti. Pero bakit ganun? Bakit may nakikita akong lungkot at mga sakit ng pinagdaanan niya sa buhay.

 Tama ba ang mga nakikita ko?

"Ano tititigan mo na lang ba ako? Hindi pa ba tayo papasok? My Gosh! Noong elementary tayo ako ang mabagal pumasok ngayon ikaw na? Poor you couz.."

"Carl, ok ka lang?" may pag-aalalang tanong ko. Umiwas siya ng tingin.

"At kelan ka pa nag-alala sakin aber?" ang mataray na sabi nito. "Kung ayaw mong sumabay edi wag. Maiwan na nga kita!" at umalis na ito.

Napailing na lang ako at napangiti. Kahit kelan talaga kapag problema na niya ang pinag-uusapan sasarilinin niya at lalayasan ka.

Naglalakad na ako noon papuntang classroom ng bigla akong tawagin ng kalikasan kaya agad akong dumiretso sa cr at pumasok sa bakanteng cubicle. Ihing ihi na talaga ako. Binuksan ko ang zipper ko at nagsimulang umihi. Habang umiihi ako ay hindi ko maiwasang pagmasdan ang ihi ko. May kasama itong dugo.

Yung takot ko sa dibdib ko ay bumalik na naman.

Nasa 15 o 16 years old ako noon ng magsimulang may sumamang dugo sa ihi ko. Hindi ko alam kung bakit pero grabe yung takot na naramdaman ko noon. Hindi ito alam nila mama at papa. Hindi ko pinaalam sa kanila dahil sa takot.

Minsan nawawala siya pero madalas itong bumabalik. Eto yung matagal ko ng sikreto na ayaw kong malaman nila. Ayaw kong malungkot at mag-alala sina mama at papa. Ayoko ring malaman ito ni Ivan.

Matapos ang buong klase ay agad akong dumiresto kay mommy. Hindi na ako sumabay kay Ivan noong mga panahong iyon dahil busy siya agad sa pagbuo ng play nila.

Nagtext din ako kay manang na malelate ako ng uwi. Walang nakakaalam kundi ako at si mommy lang. Kinausap ko siya ng maigi at nangako na wag ipagsabi sa iba kahit sa anak niyang si Ivan.

Noong mga panahong yun ay wala akong ibang inisip kundi ang mga anak ko at si Ivan. Kinuhaan ako ni mommy ng urinalysis at tinest ang ihi ko.

Hindi lang isa kundi tatlong beses akong palihim na nagpabalik balik sa hospital para i-examine. Habang tumatagal ang pagsisiyasat nila sa sakit ko ay nawawalan na ako ng pag-asa. May nabubuo ng konklusyon sa isipan ko kung anong sakit iyon (

bladder cancer

) pero kelangan daw masiguro at dumaan sa maraming test. Sumabay pa dito ang pagkakalabuan namin ni Ivan kaya hindi ko na nakayanan at sumuko na ako at bitawan siya.

Hanggat maaga, mas mabuti ng masanay siya na wala na ako sa tabi niya

~~PRESENT~~

Pagkatapos kong maligo ay pinunasan ko na ang buong katawan ko at nagbihis. Nagpapasalamat ako kahit papaano dahil isang linggo na mula ng bumalik ang dating kulay ng ihi ko. 

Siguro nga tama lang ang desisyon kong hiwalayan si Ivan. Mas makakabuti sa kanya kong hindi magiging kami. Ayokong masaktan siya sa huli at ayokong nakikita siyang umiiyak ng dahil lang sa akin.

Inayos ko muna ang sarili ko at nakangiti akong lumabas ng cr.

"Anak ang tagal mo naman sa cr"

"Namiss ko lang po maligo 'Ma hehehe.."

"O siya. Eto ang baon mo" inabot sa akin ni mama ang pera pero bago ko kuhain yun ay niyakap ko siya ng mahigpit.

"Oh, namiss mo rin ba ako anak o gusto mo lang ata magpadagdag ng baon eh.." ang natatawang sabi ni mama.

Umiling lang ako.

"Ma, naman eh. Pero opo. Mamimiss po kita. Kayong lahat"

"Anong pinagsasabi mo. Saan ka pupunta?"

"Wala po 'Ma. Sige po pasok na po ako baka malate na po ako sa school hehehe.." napakamot lang ng ulo si mama.

Humalik lang ako sa mga bata at nagpahatid na kay papa sa school. Simula kase ng bumalik ako sa bahay siya na ang naghahatid sa akin.

Kampante naman ako sa mga bata. Nandyan sina mama at papa. Sina mommy at daddy at lalong lalo na si Ivan. Alam kong hindi niya pababayaaan ang mga anak namin.

Huminga lang ako ng malalim.

"Text mo na lang ako anak kung susunduin kita mamaya"

"Salamat po 'Pa. Magcocommute na lang po ako"

"Sigurado ka?"

"Oo naman po. Big boy na po ako" ang sabi ko. Ginulo lang ni papa ang buhok ko.

"Big boy ka diyan. Prinsesa ka ni papa eh" napanguso lang ako.

"Pa naman eh. Hindi po ako prinsesa" simangot ko. Tinawanan niya lang ako at niyakap. Niyakap ko din si papa. Yakap na mahigpit.

"Kaya mo yan anak. Nandito lang si papa. Kung hindi ka man swertihin sa mga naging boyfriend mo. Edi ako na lang ang boyfriend mo at magmamahal sayo ng pangmatagalan"

"Syempre naman 'Pa. Ikaw pa eh.. The best boyfriend ka in the whole wide world"

"Asus.. Nagpapalambing na naman ang baby ko" hinalikan ako ni papa sa ulo. "Pumasok kana nga at mag-aral ng mabuti ha"

"Opo 'Pa. Salamat po"

Humalik lang ako sa pisnge ni papa at lumabas na ako ng sasakyan.

Siguro nga hindi ako swerte sa lovelife pero swerte naman ako sa magulang ko na handa akong tanggapin kahit ano o sino pa ako. Sila ang totoong magmamahal sa akin ng forever.

Naglalakad na ako papunta sa building namin ng biglang may umakbay sa aking dalawang lalaki. Mga grade 12 sila.

"Hi joren.." bati ng isang lalaki.

"Hello hehehe" ang awkward na sabi ko.

Patuloy lang kami sa paglalakad.

"Ang bango mo naman joren. Balita ko hiwalay na daw kayo ni Ivan. Pwedeng pa isa?" sabay pisil sa balikat ko habang inaamoy ako. Kinabahan na ako.

Sa totoo lang hindi na talaga ako komportable sa ginagawa niya. Aktong tatanggalin ko ang pagkakaakbay nila sa akin ng mas lalo nila itong higpitan.

"P-pwede bang tanggalin niyo na yung kamay niyo" ang kinakabahang sabi ko.

"Relaks lang joren. Wala namang mawawala sayo kung pagbibigyan mo kami eh diba pare?" sumang-ayon naman yung kasama nitong lalaki.

"Tama yun joren. Sigurado akong sobrang nag-enjoy sayo si Ivan. Napakasarap mo siguro. Balat mo pa lang ang sarap ng tadtarin ng chikinini"

Napakamamanyak nila. Sa sobrang inis ko ay nagpumilit akong kumawala sa kanila pero hindi ko sila kaya. Sobrang lalakas nila.

Nang may makita silang tagong lugar ay agad nila ako doong hinila.

"Ano ba bitawan niyo ko" pagwawala ko sa kanila.

"Wag kang malikot. Threesome tayo"

Sinikmuraan ko silang dalawa kaya nakawala ako. Aktong tatakbo na ako ng hawakan ako ng isa sa kanila.

"Ang liit liit mo ang tapang tapang mo ha!"

Hinila niya ako at niyakap mula sa likod. Ramdam na ramdam ko ang matigas niyang pagkalalaki.

"Bitawan mo ko!" malakas na sabi ko.

Kainis napakalilibog na ng mga lalaki ngayon. Hindi lang sa babae pati lalaki minamanyak narin.

Patuloy lang ako sa pag-alis sa kanya pero hindi ko talaga kaya. Enjoy na enjoy siya sa pagkiskis ng ano niya sa likuran ko.

Sarap pagsasampalin.

"Hoy!!" sigaw ng lalaki. Napahinto kaming lahat at tumingin sa lalaking nagsalita.

"Bitawan niyo si joren" ang utos ni Mico.

"At sino ka sa tingin mo para utusan ako ha?"

"Ako? Ako lang naman ang tagapagtanggol ni Joren!"

Narinig kong nagtawanan 'tong dalawang hayop na katabi ko.

"Tagapagtanggol daw pare. Ano ka si superman? Bwahahaha.."

Habang tumatawa sila ay nasapak na ni Mico yung isa. Kaya agad akong kumuha ng pagkakataon para makawala sa kanya. Inapakan ko ang paa nito at kinagat ang braso niyang nakayakap sa akin. Nang mabitawan niya ako ay agad akong tumakbo papunta kay Mico.

"Ano? Lalaban kayo ha?" pagbabanta ni Mico sa kanila.

"Lumaban ka ng suntukan" hamon ng isa sa kanila. Tumingin sa akin si Mico at nilagay ako sa likod niya.

"Dito ka lang sa likod ko joren. Ako nang bahala dito"

"Mico baka mapano ka"

"Wag mo kong alalahanin. Mas importante ka" ang nakangiting sabi nito.

Hindi ko maiwasang humanga sa kanya. Kahit kelan talaga napaka-gentleman niya.

"Ano? Nababahag na na ang buntot mo ha?" hamon nito kay Mico.

"Gago! Magsabay pa kayo"

Sumugod silang dalawa kay Mico kaya lang nakaiwas si Mico at sinapak yung isa dahilan para tumumba ito sa damuhan. 

"Mico sa likod mo" ang sigaw ko. Agad itong narinig ni Mico kaya yumuko siya at in-upper cut ito na naging dahilan ng pagtumba nito sa damuhan.

"Yan lang ba ang kaya niyo ha?" sikla ni Mico sa kanila.

Agad na tumayo silang dalawa at tumakbo palayo.

Hindi ko tuloy maiwasang yakapin si Mico at magpasalamat.

"Oh, wag ka ng umiyak diyan. Ligtas kana" ang pagpapatahan nito sa akin habang pinupunasan ang luha ko sa pisnge.

"Salamat Mico ha. Takot na takot talaga ako kanina buti na lang at dumating ka"

"Asus. Maliit na bagay. Basta sa kaibigan ko walang problema"

"Salamat talaga" yakap ko ulit dito.

"Tara na. Hatid na kita sa classroom mo at baka balikan ka pa ng mga gunggong na yun"

"Sige" pagsang-ayon ko, ginulo lang nito ang buhok ko.

Habang ginagawa yun ni Mico ay naramdaman kong may pumagaspas sa kabilang puno. Pagtingin ko doon ay wala namang tao.

"Tara na Mico" yaya ko sa kanya. Tumango lang ito at umalis na kami.

Natapos ang buong maghapong klase na wala namang nangyari. Pero dahil nga sa mga nangyari kaninang umaga ay bantay sarado sa akin si Mico. Tuwing break time at lunch break ay siya ang kasama along with my other firends, Coco, Aseya at Bill.

Hindi ko rin nakita si Ivan. Si Carl naman hindi ako ginulo buong maghapon which is ok sa akin.

"Gusto mo hatid na kita sa inyo?" insist ni Mico habang naglalakad kami palabas ng building. Sinundo niya kase ako sa classroom ko. Umiling ako agad.

"Hindi na Mico salamat na lang. Kaya ko namang umuwi"

"Eh, paano kung balikan kana naman ng mga lalaking yun?"

"Hindi na siguro. Takot lang nila sayo kapag nagsumbong ulit ako" ang nakangiting sabi ko.

Paglabas namin ng building ay bigla akong may naaninag sa malayo. Naglalakad ito papunta sa kabilang building. Hindi ako pwedeng magkamali. Si mommy yun.

"Ahmm.. Mico pwede bang mauna kana. May pupuntahan lang ako" ang sabi ko dito.

"Ha? Sure ka?"

"Oo, salamat talaga Mico. Bukas libre na lang kita ha" ang sabi ko dito at iniwan na siya. Napakamot lang ito sa ulo at umiba narin ng way.

Agad akong tumakbo sa gawi ni momny bago siya makapasok ng building.

"Mommy!!" ang tawag ko dito. Napahinto naman ito at tumingin sa akin.

Pagkalapit ko sa kanya ay agad niya akong kinamusta.

"Ok lang po ako mommy. A-ano pong ginagawa niyo dito?"

"Hay naku anak. Pinatawag ako ng principal niyo at nambugbog daw si Ivan ng dalawang estudyante. Yung isa nadala sa Hospital. Yung isa naman maga ang mukha. Hindi ko na alam sa batang yan anak. Simula ng magkahiwalay kayo puro inom na lang ang ginagawa niya, sigarilyo at laging kaaway si Ish. Hindi na rin yan nagpapapasok nakuha pang mambugbog! Hindi ko na alam ang gagawin ko anak" bakas ang lungkot sa boses ni mommy.

Napayuko lang ako.

"Alam mo ba ang room ni Ivan? Sabi niya doon daw niya ako hihintayin"

Tumango lang ako.

"H-hatid ko na po kayo" suhestyon ko. Hanggat maaari ayoko talagang magkita kami ni Ivan. Ayokong makita siya. Nasasaktan lang ako.

Hinatid ko siya sa classroom ni Ivan. Naabutan namin siyang nakaupo sa kanyang upuan habang sinusulatan ang desk.

"Ivan.." ang seryosong sabi ni mommy.

Napatingin naman ito sa amin. Nagulat siya ng makita ako kaya agad kong iniwas ang tingin.

"Ahmm.. Mommy una na po ako" paalam ko dito. Tatalikod na sana ako ng bigla nalang akong yakapin ni Ivan ng mahigpit. Hindi ko maiwasang maluha habang dinadama ang yakap niya. Bakas sa katawan nito ang pangangayayat. Hikbi siya hikbi sa balikat ko.

"Joren miss na miss na kita" ang naluluhang sabi nito.

Tinatagan ko ang sarili ko na huwag magsalita. Ayokong lumambot ang puso ko. Kelangan hanggat maaga masanay siyang wala na ako sa tabi nito.

Dahan dahan kong tinanggal ang pagkakayakap niya at humiwalay ako.

"Mommy uwi na po ako baka hanapin na po ako ng mga bata" ang paalam ko ulit dito. Kahit alam kong may gusto siyang sabihin ay tumango lang ito sa akin.

Agad akong naglakad ng mabilis palayo sa kanila. Nakasalubong ko pa si Ma'am Artemisa kasama ang isang estudyante. Teka siya yung nang manyak sa akin ah. Maga ang mukha nito at mukhang bugbog sarado. Siya ba yung sinasabi ni mommy na binugbog ni joren. Ibig sabihin ginawa yun ni Ivan para sakin? Pero paano at kailan?

Winaksi ko agad sa isipan ko ang katanungang iyon. Baka nagkataon lang na may minanyak din yung dalawang yun o baka minanyak din nila si Trish at pinagtanggol lang ni Ivan. Tama. Tama.

Wag kang mag over think masyado joren baka umasa ka na naman sa wala.

-----

Isang araw na lang at Birthday na ng mga bata kaya isa-isa kong binigyan ng invitation ang mga kaibigan ko isa na nga doon si Mico. Gusto ko man bigyan lahat ng kaklase ko kaya lang mga piling kaibigan at kakilala ko lang ang binigyan ko ganun na din sa side ni Ivan.

Bukas na din sana ang first anniversary namin ni Ivan kaya lang hindi natuloy. Gayun pa man tuloy parin ang buhay. Iisipin ko na lang na ang masayang araw na yun ay para sa mga bata. Tama. Para sa mga anak namin.

Hanggang sa dumating nga ang araw ng birthday nila.

~*~*~*~*~

Baby Phim

& 

Baby Perth

1st Birthday

~*~*~*~*~

Bising busy ang lahat sa kanilang ginagawa especially ang mga magulang namin sa paghahanda at pag-aayos ng mga pagkain. Yung mga pa games sa mga bata ay nakaayos narin. Nagtulong tulong na ang mga kamag-anak namin para matapos agad ang pagpapaganda sa venue.

Nandito kami ngayon ni Ivan sa kwarto kasama ang mga bata. Tulong kami sa pagpapaligo at pagbibihis sa kanila. Gusto ko nga kami na lang ni mama kaya lang mas mabuti daw kung pareho kami ni Ivan ang gagawa. Para daw ito sa mga bata kaya wag na daw akong mag-inarte. Naiintindihan ko naman si mama kaya lang kase.. Aixt. Sumang-ayon na lang ako para sa kambal at sa birthday nila.

"Ang bango bango niyo na mga anak" ang sabi ko sa dalawang batang nakahiga sa kama habang dumedede. Nakatingin lang silang pareho sa akin. Naramdaman ko namang may naupo sa bandang likuran at niyakap ako saka niya ipinatong ang baba sa balikat ko.

"Ang ku-cute ng mga anak natin noh?" ang sabi niya habang tinutulungang hawakan ang dede ni baby phim. Hindi ko maiwasang tingnan siya sa pamamagitan ng peripheral vision ko. Kahit nakangiti ito ramdam ko ang lungkot sa boses niya.

"Oo nga eh. Mana sila sayo" ang nakangiting saad ko.

Niyakap niya lang ako ng mahigpit. Yakap ng sobrang sabik.

"Joren mahal na mahal parin kita" ang malambing na sabi nito. Hindi ko maiwasang mapapikit at damhin ang kanyang yakap. Medyo pumayat siya kumpara noon.

"Ivan wag mong pabayaan ang sarili mo. Nangangayayat kana" ang pakiusap ko dito.

"Hindi ko na alam joren. Hindi ko na magawang kumain ng maayos. Hindi na rin ako makatulog simula ng maghiwalay tayo. Joren bumabalik na naman yung dating ako. Yung dating barumbado at walang patutunguhan sa buhay. Joren ikaw lang ang nakagawa sa akin nito. Walang kahit sinong babae ang nagpabaliw sa akin ng ganito kundi ikaw. Oo pinipilit ko naman pero hindi ko talaga kayang mawala ka" hinalikan niya ang dalawang kamay ko.

"N-nag-Quit na rin ako sa lahat ng clubs na sinalihan ko. Pati sa basketball umalis na ako" agad akong napatingin sa kanya.

"B-bakit mo ginawa yun?" may pagtutol na sabi ko.

"Hindi ko talaga maisip na mas mahalaga pa sila kesa sayo. Anong saysay ng makukuha kong award doon kung yung pinaka-importanteng award sa buhay ko binitawan na ako"

Napaiwas lang ako ng tingin.

"J-joren. M-mahal mo pa ba ako? Kase ako mahal na mahal parin kita" ang may garalgal na sabi nito.

Hindi ako makapagsalita. Hindi ko alam ang isasagot ko.

"Ah, eh.. Magbibihis na ako Ivan. Malapit nang magsimula ang birthday ng mga bata. Ikaw din bihis kana" ang nakangiting sabi ko. Humiwalay ako sa yakap niya at tumayo.

Napayuko lang ito at napabuntong hininga. Alam kong nalungkot siya sa pag-iwas ko sa tanong niya.

Dumiretso na ako sa cabinet at kinuha doon ang damit na susuotin ko.

"Joren.." tawag niya sa akin.

"Hmm?" ang sabi ko habang nagbibihis.

"Happy 1st Anniversary, 
Mahal ko
"

Hindi ko alam pero napahinto ako sa ginagawa ko.

Paglingon ko dito ay nakangiti lang siya ng todo. Alam kong behind his smile malungkot siya.

"Happy 1st Anniversary din... Ivan ... Ko"

-----

Mag-aalas tres na ng hapon at Isa-isa ng nagsisidatingan ang mga bisita at kaibigan namin. Sobrang daming bata sa side namin at sa side nila Ivan.

Napagkasunduan naming dalawa na i-enjoy ang huling araw na ito para sa mga bata at sa amin na rin. Oo, desidido na akong hiwalayan siya. Hindi dahil sa selfish ako o walang puso. Iniisip ko lang si Ivan in case na wala na ako sa tabi niya. Ayokong tumigil ang mundo niya ng dahil lang sa akin. Ayokong tumigil siyang magmahal muli. Dumating man ang panahon na hindi na niya ako mahal. Masaya parin ako basta wag lang niya pabayaan ang mga bata.

Nandito kaming dalawa sa harapan nilang lahat sa may center table habang kalong ang mga anak namin.

Tumingin ako kay Ivan na masayang masayang nakatingin sa mga batang nasa harapan namin. Bigla itong tumingin sa akin at ngumiti. Ngumiti rin ako at tumango sa kanya.

"
Happy birthday to you..

Happy birthday to you.. 

Happy birthday..

Happy birthday..

Happy birthday to you..

Happy birthday..

BABY PHIM AT BABY PERTH

"

Ang sabay sabay nilang pagkanta saka hinipan naming pareho ni Ivan ang candle na nasa ibabaw ng cake. Hindi ko maiwasang mapangiti at maging masaya. Siya ang may kalong kay baby phim habang sa akin naman si baby perth.

"Magsikain na po tayong lahat" ang sabi ni Ivan.

Kanya kanyang pila ang mga bata para sa pagkain nila na nakalagay sa styro foam. Yung mga matatanda naman ay buffet style kaya kanya kanya din sila ng pila sa hilera ng mga pagkain doon sa kabila.

Masaya ko lang silang pinagmamasdan lahat.

"Ikaw mahal hindi ka pa ba kakain?" ang tanong sa akin ni Ivan. Sarap naman pakinggan ng salitang mahal.

"Mamaya na mahal. Sila na muna. Ikaw? Hindi ka pa ba nagugutom? Kumain kana" ang sabi ko dito. Umiling lang ito at tinabihan ako sa upuan.

"Mamaya na rin mahal. Sabay na tayo. Gusto ko ako magpapakain sayo ha... Please joren pagbigyan mo na ako" ang medyo naiiyak na sabi nito. Kinagat ko lang ang ibabang labi ko saka tumango.

"Oo naman. Subuan mo ko ha. Gusto ko yung spaghetti at fried chicken" ang parang batang sabi ko habang naluluha. Pati siya naluluha narin.

Kumuha ito ng panyo at pinunasan ang luha ko.

"Hoy! Mga baliw ba kayo at nag-iiyakan kayo diyan?" ang gulat sa amin nila Aseya, Coco, Bill at francis.

Natawa lang kaming dalawa ni Ivan.

"Eto nga pala ang regalo ko joren" sabay abot ni Aseya sa amin. Ganun din sina Coco, bill at francis.

Hindi ko mabasa kung ok na ba sina bill at francis pero mukhang hindi pa.

"Salamat guys ha" ang sabi ko.

"Sus ano ka ba. Wala yun. Saka grabe naman talaga ka ku-cute ng mga anak niyo joren. Hindi naman malabong pareho sa inyong nagmana" ang sabi pa ni Aseya.

"Pwedeng ampunin ko na lang yung isa pareng Ivan" ang biro ni Francis. Tahimik lang si Bill.

"Sapak gusto mo?" ang sabi ni Ivan.

"Eto naman nagjojoke lang ako pare hahaha.."

Habang nakakasiyahan kami ay siya namang pagsulpot ni Carl.

"Hi couz, Hi Ivan. May dala nga pala akong regalo for my pamangkin. Gosh! Ang init sa labas" ang maarteng sabi nito. Napatingin lang kaming lahat sa kanya. Napaiwas lang ng tingin si Francis at Bill. Ramdam ko ang awkwardness sa pagitan nilang tatlo.

"What? Siguro naman alam niyong pinsan ko si joren right? Like Duh!"

"Carl.." ang sabi ko.

"Don't worry couz. Hindi ako gagawa ng ikasisira niyo dito. Like hello, birthday ng mga pamangkin ko" sabay tingin kay francis at bill. Ramdam ko ang galit ni bill dahil sa pagkuyom nito ng kamao. "Makakain na nga. Masyadong cold ang mga tao dito"

Umalis na siya at dumiretso sa mga kamag-anak namin.

Nakahinga naman kaming lahat.

Hindi na rin nakapagsalita sina francis at bill. Alam kong alam na nila Coco at Aseya na si Carl ang may kagagawan sa kanilang dalawa.

"Ah.. Eh, bakit kaya hindi muna kayo magsikain. Tapos mamaya tayo magkasiyahan" ang suhestyon ko. Tumango naman silang lahat to break the ice.

"Sige, sige gusto ko yan" ang excited na sabi ni Aseya.

"Pag-inuman talaga hindi ka papahuli ano? Kababae mong tao" ang oangbabara dito ni Coco. Natawa lang kaming lahat.

"Alam niyo kung hindi ko alam na magkaibigan kayo baka isipin ko na magjowa kayo" ang sabi ni Francis.

"Ewww.." ang sabi ni Aseya.

"Ewww ka diyan. Ewww din" ang sabi din ni Coco.

Napailing lang kaming lahat habang tumatawa.

Pumila na silang lahat para kumuha ng pagkain. Nandito parin kami sa center table para salubungin ang mga bisita at mga bagong dating.

Sina mommy, daddy at mama at papa ay bising busy sa pag-aasikaso sa mga kamag-anak namin na galing pa sa malalayong lugar. Lahat nagtutulungan, lahat nagkakasiyahan.

"Sarap nilang tingnan noh?" biglang sabi ni Ivan habang hinahawakan ang kamay ko. Napatingin lang ako sa kamay naming magkahawak saka tumango.

"Oo nga eh. Sana ganito na lang palagi" ang sabi ko.

"Joren..."

"Hmmm?" ang sabi ko habang magkatitigan kaming dalawa.

Magsasalita na sana ito ng biglang may magsalita sa harap namin.

"Joren.." ang sabi ni Mico. "Sorry kung na late ako ng dating ha. Nagpahatid pa kase sina Kuya Lionel. Buti nga at pinahirap niya sa akin itong sasakyan niya. Eto nga pala regalo ko at regalo nila kuya"

Binitawan ko ang kamay ni Ivan at kinuha ang apat na regalo sa kanya.

"Bakit hindi mo sila kasama?"

"Gusto sana nila kaya lang nilalagnat si jonel kaya hinatid ko pa sila sa hospital. Ok na naman siya kaya lang kelangan doon muna sila mag stay overnight"

"Hay, buti naman. Sabihin mo salamat sa regalo ha" ang nakangiting sabi ko.

"Oo naman"

"Sige kumain kana diyan. Pila ka lang doon. Nandoon din yung table nila Bill" sabay turo ko sa table nila Bill.

"Sige, sige salamat" ang nakangiting sabi nito. Halos lahat ng mga babae kong pinsan napapatingin sa kanya. Para talaga siyang artista. Matangkad, gwapo at maganda ang katawan.

Bigla kong naramdaman ang pananahimik ni Ivan. Pagtingin ko dito ay nakayuko lang siya habang pinagmamasdan si baby phim. Inangat ko ang baba niya at hinarap sa akin.

"Wag ka nang malungkot diyan. Sayong sayo ako ngayon Ivan. Ako at ikaw lang" pagpapalakas ko ng loob dito. Ngumiti lang ito at tumango.

Sobrang inenjoy naming lahat ang kasiyahang ito para sa mga bata. Nagpa-games kami, palo sebo, pabitin at iba't-ibang palaro ng clown. Nandyan pa ang magic at kung anu-ano pa.

Picture dito, picture doon. Every memories kina-capture namin. Hindi ko alam kung kelan ulit ito mauulit. Basta masaya ako at nangyari lahat ng ito kasama ang taong minahal ko ng lubusan.

"Ok pumwesto na kayo doon Ivan, joren" ang utos sa amin ng photograher.

Pumwesto kami sa gitna ng center table habang kalong namin tig isa yung mga bata at sa likod namin ang mga regalo, malaking cake at tarpaulin na may picture ng mga bata.

Unang picture ay magkadikit lang kami ni Ivan habang kalong namin sa harapan yung kambal. Second picture ay wacky with kambal at ang third picture ay nakaakbay siya sa akin habang nasa gitna naming dalawa yung bata at magkatitigan kami.

After naming picturan ay nilapitan ko si kuya.

"Kuya pwedeng makita" ang sabi ko kay kuyang photographer. Pinakita naman nito ang picture namin ni Ivan.

Hindi ko maiwasang mapangiti ng makita ko ang unang litrato namin. Nakatitig pala siya sa akin. Sa pangalawang picture ay ganun parin, nakatitig lang siya sa akin haggang sa pangatlong picture.. Alam ko ang nangyari. Kiniss niya ako sa lips.

Bakit ganun. Bakit ang saya saya ng puso ko. Gusto kong umiyak dahil sa saya pero pinigil ko.

"Ok. Ok. Mag set na tayo" ang sabi ni Aseya.

Siya pa talaga ang nagsimula ah hahaha..

Medyo padilim narin kaya unti-unti ng nagsisiuwian ang mga bisita at kamag-anak namin. Yung iba ay kanya kanya ng pwesto para mag-inuman.

Nilapitan ako kami ni manang at mama.

"Kami na diyan anak. Sige na magkasiyahan na kayo ng mga kaibigan mo" ang nakangiting sabi sa amin ni mama.

Kinuha nila sa amin si baby phim at baby perth at pinasok na sa loob ng bahay.

Nag set na nga sila ng table malapit sa videoke. Magkatabi kami ni Ivan. Pabilog ang table namin. Sa side niya si francis, sa side ko naman si Bill. Sumunod na sa kanila sina, Aseya, Coco at Mico.

"Guys konting inom lang ako ha. Bawal akong maglasing alam niyo naman si kuya lionel" ang sabi agad ni Mico.

"Walang problema pare" ang sabi ni Coco.

"Ikaw joren umiinom ka ba?" umiling lang ako.

"Hindi ako pwede. Makiki-enjoy lang ako sa pulutan hehehe.."

"Ok. Inuman na tayo" putek na babaeng to. Siya pa talaga ang tanggero hahaha.. Alam ko namang dadayain niya yung sa kanya kaya support ko siya doon.

Nagpapasalamat naman ako kay Carl dahil hindi siya nanggulo sa amin o kana bill at francis.

Nandun siya sa kabilang table mag-isa habang nakatingin sa videoke. Gusto ko siyang tawagin pero iniisip ko si bill.

Nakadalawang ikot na sila ng tagay. Simula pa kanina hindi na binibitawan ni Ivan ang kamay ko.

"Pareng francis pwede bang ikaw naman ang kumanta. Namamaos na ang boses ko kakakanta eh" ang sabi ni Coco.

"Sige ba" tumayo ito at pumunta sa unahan at pinindot ang numero ng kanyang kakantahin.

"Ang kantang ito ay para sa taong hanggang dulo alam kong ako'y maghihintay. Mahal na mahal kita hanggang sa dulo ng walang hanggan.."

(Sa Dulo ng Walang Hanggan by December Avenue)

🎶
Hanggang kailan ako maghihintay na para bang wala ng papalit sayo?

Nasan ka man

Sigaw ng puso ko'y ikaw hanggang ngayon

Kung sana lamang ay nakita mo ang lungkot sa'yong ngiti

Isang umagang 'di ka nagbalik

Gumising ka at ng makita mo

Ang tamis ng sandali ng kahapong 'di magbabalik

Hanggang sa dulo ng ating walang hanggan

Hanggang ang puso'y wala ng nararamdaman

Kahit matapos ang magpakailan pa man

Ako'y maghihintay sa ngalan ng pag-ibig...🎶

Habang kinakanta yun ni francis ay kitang kita ko sa dilim ang mga luha niyang walang tigil sa pagpatak habang tinititigan si Bill.

Pati ako ay hindi ko maiwasang maging emosyonal sa ganda ng lyrics ng kanta. Tugma rin ang kantang to sa mga pinagdaanan ko sa buhay pag-ibig. Naghintay ako ng matagal kay Ivan at sa paghihintay kong yun. Minahal niya ako sa 
Ngalan ng pag-ibig.

"Panyo oh" ang sabi sa akin ni Ivan. Napatitig lang ako sa hawak nitong panyo saka kinuha ito at pinunas sa luha ko.

Hindi ko na nakayanan pa at niyakap ko siya ng mahigpit.

"Joren sorry. Hindi ako mapapagod na humingi ng sorry para lang mapatawad mo" ang sabi nito.

Ilang minuto din akong nakayakap sa kanya hanggang sa humiwalay ako dito.

"K-kuha lang ako ng tubig" ang sabi ko. Bakas sa mukha nito ang lungkot, pag-aalala at pagsisisi.

Tumayo ako. Pero pagtayo ko ay bigla akong nahilo. Parang umiikot ang paningin ko at nasusuka ako. Hindi ko na lang pinahalata at aktong maglalakad na ako ng bigla akong nawalan ng malay.

Ang narinig ko na lang ay ang sigawan nilang lahat..

*****

Carl's POV

Pinagbuksan ako nito ng pinto matapos makaalis ni manong.

Bumungad lang sa akin ang nakapambahay na si Ish.

"Oh Carl naparito ka?"

"Ish tama na. Tigilan na natin ito. Hindi ko na kayang makitang umiiyak ang pinsan ko pati na rin sina Francis at bill. Nagmamahalan sila ng totoo"

"Talaga? Kung totoo ang pagmamahalan nila bakit sila sumuko agad. Bakit sila bumitaw ng ganun kadali? Hindi totoong pagmamahal yun Carl. Hindi!"

"Pero hindi tayo sila Ish. Wag natin sila idamay sa miserableng buhay pag-ibig natin!"

"Mahal mo ko diba?" ang sabi nito.

"Oo mahal nga kita kaya sinunod kita pero walang mangyayari sa pagmamahalan natin kung puro tayo galit at inggit. Akala ko kapag minahal kita parang minahal ko na rin si Ivan pero magkaiba pala kayo. Kase si Ivan totoo kung magmahal. Ikaw? Selfish kang magmahal Ish. Umasa na naman ako sa pagmamahal na walang pupuntahan. Ayoko na! Kung gusto mong ikumpara ang sarili mo kay Ivan wala akong magagawa. Pero kung gusto mong mahalin ka bilang Ish. Magpakatotoo ka"

Napaiwas lang ito ng tingin.

"Kaya kitang mahalin bilang Ikaw Ish. Hindi na bilang kapatid ni Ivan kundi bilang ikaw mismo. Pagod na akong masaktan. Pagod na akong umasa at lokohin. Ish... Sawa na akong umiyak para lang mahalin ako. Tigilan na natin ito"

-----

Agad akong lumapit kana Bill at Francis matapos dalhin si joren sa hospital. Lahat kami dito ay halos hindi na mapakali sa nangyari sa pinsan ko. Gusto ko man sumama sa kanila pero ang dami na nila doon.

"Bill, Francis gusto kayong makausap ngayon na"

"Para ano pa ha? Para saan? Para agawin sa akin si Francis. Sige sayong sayo na siya matagal na diba?" ang galit na sabi nito.

"Hindi yun. Para sabihin sayo ang lahat. Maniwala ka. Sasabihin ko ang lahat"

"Hindi ko na kelangan ng paliwanag mo. Hiwalay na kami hindi ka pa ba masaya?"

"Oo masaya ako dahil nakaganti na ako sa pinsan ko sa pamamagitan mo. Oo masaya ako dahil may nasisira akong relasyon pero mali pala ako. Sa tuwing nakakasira ako ng relasyon. Nasisisira ko ang pagkakataong maging masaya ako. Maging masaya na walang tinatakapan na tao. Kaya kung tatanungin mo ako kung masaya ako? Oo masaya ako pero magiging masaya lang ako kung papakinggan mo ako!"

Napahinto siya at napatingin kay Francis.

"Kahit after nito kamuhian niyo kong dalawa. Basta pakinggan niyo lang ako please.."

Ilang minuto din akong naghintay ng kasagutan nila ng pareho silang naupo.

Nakahinga naman ako ng maluwag at naupo rin.

*****

Ivan's POV

Nandito na kami sa Hospital na pinagtatrabahuhan nila mommy at daddy. Sila na ang nag-asikaso kay joren habang nasa loob siya ng Emergency Room. Halos hindi na mapakali sina mama at papa. Ako rin hindi na mapakali. Buti na lang at nasalo ko siya agad kanina.

Pabalik balik ako sa pintuan at paulit-ulit na sinisilip siya. Dasal ako ng dasal na sana ay walang may masamang mangyari kay joren.

Agad na lumabas si mommy ng emergency room at dali daling naglakad kung saan. Hindi ko na alam ang nangyayari. Hindi rin nagtagal at bumalik si mommy dala dala ang mga papel basta parang health result ng exam yun.

"Mommy anong nagyayari kay joren" ang sabi ko dito, hindi niya ako pinansin dahil dali dali itong pumasok ng emergency room. Para na akong mababaliw sa takot.

M-may sakit ba si joren na hindi niya sinasabi? F*ck! Hindi ko na alam ang iisipin ko.

Please.. Please.. Wag niyo pong pababayaan si joren.

Mamahalin ko pa siya habang buhay.

Itutuloy...

______________________________________

100 votes po para sa next chapter.

Wow. Naka 6k+ words ako. Pinutol ko na muna dito dahil ang haba na.

Abangan ang susunod na kabanata...

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 30

Carl's POV

Magkakaharap kaming tatlo dito sa labas ng bakuran nila Joren. Halos kaming tatlo na lang ang naiwan dito habang yung mga pamangkin ko ay nasa loob ng bahay kasama si manang at manang lolet.

Alam kong dapat ay masayang araw ito para sa lahat pero kinuha ko na ang pagkakataong ito para kausapin silang dalawa. Masyado ng mahaba ang kadramahan nila. Ilang beses ko na rin kasing gustong kausapin si Francis about dito kaya lang sa pangalawang pagkakataong sinubukan ko ay Doon naman nalaman ni Bill at inakala niya na may nangyayari sa amin kaya ayon naghiwalay sila ng tuluyan at nakita ko ang kamiserablehan ng buhay nilang dalawa.

Sinubukan ko naman eh kaya lang pati si Francis umayaw na rin. Sabi nga nila there is a perfect time in a perfect place. Kahit anong pilit mong gawin kung hindi kayo magkikita-kita sa isang pagkakataon tiyak na mababalewala lahat ng effort mo. Yung iba nagsa-success sa pagtatiyaga pero yung iba olats talaga.

Ayun, buti naman at ginamit ni pagkakataon ang pangyayaring ito para makausap ko sila.

Magkakaharap kaming tatlo habang tahimik lang si Francis na pinagmamasdan si Bill.

"Sinasayang mo lang ang oras ko. Aalis na ako" ang masungit na sabi ni Bill.

"Relaks. Hindi pa nga ako nagkukwento sumusuko kana. Kaya pala si Francis na lang lagi ang nag-eefffort sa relasyon niyo eh" pang-aasar ko dito. Wala lang trip ko lang. Mukha namang naasar siya.

"Wala kang alam para sabihin sa akin yan"

Ok. Medyo seryoso na kami.

"O talaga? Kelan ka nagpakita ng effort kay Francis? Sa pagkakaalam ko puro ka take ng take. Asan yung give dun?" ang sabi ko. Sinamaan niya ako ng tingin.

"Mahal ko si Francis. Alam na alam niya yan" ang may diing sabi nito. Napatingin lang ako kay francis.

"Mahal mo pero hindi mo ipinakita sa kanya na kaya mo siyang ipaglaban, tama ba? Gusto mo ikaw lang ng ikaw ang aalagaan. Ikaw lang ng ikaw ang iintindihin. Gusto mo mas babae ka pa sa mga babae diyan kung ituring!" napatayo ito sa sinabi ko at aktong susugurin ako. Hindi naman ako nagpatinag sa kanya.

"Oh? Akala ko ba sasampalin mo ko? Go!" paghahamon ko dito. Napatulo lang ang luha niya.

"Hindi mo alam Carl kung gaano ko kamahal si Francis. Hindi ako lumandi kahit kanino sa tagal ng aming pagsasama alam na alam niya yan"

"And? Dahil lang sa nakita mong may picture kami na nakapatong ako sa kanya hihiwalayan mo na siya without knowing anong totoong nangyari?"

"Bakit ikaw? Anong mararamdaman mo kapag nakita mo ang taong mahal mo na may ka sex na iba ha! Tanga na lang maging masaya dun"

"Syempre magagalit din. Like what you did. Baka nga isumpa ko pa si Francis eh.. Pero sana inalaman mo muna ang totoo. Sinusubukan kitang kausapin ng ilang beses through francis kase alam kong hindi mo ko papakinggan pero mas inuna mo yang galit mo at pagkawala ng tiwala sa kanya. Ngayon tatanungin kita. Kahit ba sa huling pagkakataon nag-effort ka para alamin ang totoo sa kanya? Diba hindi?"

Natahimik ito at hindi nakaimik. Napaupo siya habang nagpupunas ng luha.

"Ilang beses ko ng naranasan yan Bill. Hindi lang panloloko ang ginawa sa akin. Harap harapan pa akong niloko. Pasalamat ka nga at hindi ganyan si francis. Totoo ka niyang mahal. Sobrang loyal niya sayo" ang mahinahong sabi ko. Napatingin ito sa akin ganun na rin si Francis.

"A-anong ibig mong sabihin?" ang hindi maiwasang tanong nito. Alam kong importante sa kanya ang loyalty.

Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pinagdaanan ko sa buhay pag-ibig.

Sh*t! Saklap.

Uminom muna ako ng alak at tinitigan silang dalawa. Ang swerte mo bill sa totoo lang.

"Ang mga lalaki kapag tumatagal sa isang relasyon nagsasawa na sila. Nawawala na yung spark niyo sa isa't-isa. Yung dating nanligaw sayo at nagsabing ikaw lang hanggang dulo ngayon nabaliktad na. Minsan nga galit pa sayo kapag hindi mo nasunod ang gusto nila. O kaya gumagawa na sila ng paraan para iwan mo sila habang ikaw.. Ikaw na lang yung sumasalba sa relasyong alam mong sa simula sila ang bumuo" kumuha ulit ako ng alak at nilagok ito.

Napangiti lang ako.

"Maghahanap na sila ng bago kung saan talaga sila makokontento at mabubuo. Kung saan sa tingin nila ay totoo at tama sa mata ng nakararami. Panandaliang saya, panadaliang pag-ibig at panandaliang pangarap. Yun ang gusto kong ipamukha sa inyo ni Joren. Na tayo ay isang panandaliang saya lamang pero nagkamali ako kay Francis" naoatingin ito kay Francis. 

"Bill, sa dami ng sakit na pinagdaanan ko sinira ko ang masayang pagmamahalan niyo" tumingala lang ako para pigilan ang pagtulo ng luha ko.

"Hindi ka totoong niloko ni Francis. Walang nangyari sa amin. Wala kahit isa. Lahat ng nalaman mo ay imbento ko lang, lahat yun ay purong kalokohan lang. Lahat ng larawan at videong nakita mo ay edited lang, lahat yun photoshop at pinagplanuhan ko lang. Lahat yun bill, lahat" kita ko ang gulat at saya sa mata ni Francis. Alam kong ito ang gusto niyang marinig mula sa akin. Hindi ko tuloy maiwasang matawa sa kadramahan ko. Lasing na ata ako.

~~Past~~

Isang linggo na mula ng dumating kami sa bayang ito.

Hay!

Namiss ko ang simoy ng hangin, namiss ko ang kulay berdeng kapaligiran, ang tahimik na bayang ito. Ang malawak na palayan at iba't-ibang anyo ng tubig na sa probinsya mo lang na ito makikita. Iba talaga ang naidudulot sa akin ng probinsya

ng 

namin.

Pero mas miss ko ang gumala at maglakwatsa noon. Noong bata pa kami ni joren. Madalas ko talaga siyang isama sa mga kalokohan ko kapag ayaw kong pumasok.

"Oh anak. Alam kong next year pa ang simula ng school mo bakit hindi ka muna gumala or maligo sa dagat. Diba paborito mo yun?"

"Sige po 'Ma. Gusto ko rin 

po talagang gumala at i-enjoy ang mahabang bakasyon ko"

"Kelan mo ba gustong gumala or mag beach. May alam akong resort na pwede mong puntahan"

"Talaga po 'Ma? Sige po. Sa weekends na lang po para maraming tao pwede?"

"Oo naman anak. Kaya lang hindi kita masasamahan ha. Alam mo namang busy ako saka ginagawa ko ito para na rin sa pagka-college mo"

"Oo naman po 'Ma. Naiintindihan ko naman po yun" ang nakangiting sabi ko kay mama.

"Gusto mo tawagan ko ang pinsan mong si Joren para samahan ka?" umiling ako agad.

"Wag na po 'Ma. Saka ko na lang siya surpresahin" ang nakangiti paring sabi ko.

"Ok. Ikaw bahala" ang sabi ni mama.

Simula kase ng dumating kami dito sinabi ko kay mama na wag ipaalam kana tito na nandito na kami. Gusto ko kasing supresahin si joren. Dahil supportive nga si mama. Nagawa ko ang plano ko.

But anyway bago tayo dumating sa point na yan, natuloy ang plano kong maligo sa dagat. Si mama lahat ang nag-asikaso. Pagkain, accomodation etc.. Etc..

Dahil weekends maraming naliligo. Hindi ko akalain na may ganito pa lang resort sa bayang ito. Mga 1-2 hours siguro ang byahe pero sulit naman. Linggo uwi na rin ako at doon ko sisimulan ang plano ko para gantihan ang pinsan ko. Sounds evil right? Nasaktan eh.

Nagsuot lang ako ng short at sando saka naglakad lakad sa tabing dagat. Nakakamiss din pala yung ganito. Yung mag-isa ka lang. Nakakapag-isip ka ng maayos.

Dahil tirik na tirik parin ang araw at naiinitan na ako ay naghanap ako ng malaking puno ng niyog at sumilong doon. Naupo lang ako sa buhangin at pinagmasdan lahat ng mga naliligo. Hindi ko kayang maligo sa ganyan kainit na panahon. Masisira ang balat ko.

Kinuha ko ang cellphone ko at nagpicture picture lang. Habang busy ako sa pagkuha ng litrato ay may napansin akong isang lalaki. Naglalaro siya ng volleyball sa initan. Teka.. Hindi ako pwedeng magkamali. Si Francis yun at kasama niya ang mga barkada nito. Hmmm.. Mas lalo siyang gumwapo ngayon ah.

"Mag-isa ka lang?" Nagulat ako ng biglang na lang may nagsalita sa gilid ko pero alam kong lalaki yun. Pagtingin ko dito ay napakunot lang ako ng noo.

"Oo mag-isa lang ako. Kilala ba kita?" pero he looks familiar saka gwapo siya. Actually type ko nga siya eh.

"Hi i'm Ish" sabay abot ng kamay nito.

Ish? Hmmm.. Inabot ko na lang ang kamay niya at nakipagkamay din dito.

"I'm Carl" Saka ito Naupo sa tabi ko.

"Kilala mo ba siya?" sabay turo nito doon sa lalaking tinitingnan ko.

Si francis.

"Oo bakit?"

"So kilala mo din si Ivan?" hindi ko maiwasang mapatingin dito. Paano niya nakilala si Ivan.

"Oo. Paano mo siya nakilala?" tanong ko dito. Ngumiti lang siya ng nakakaloko.

"Nice. Tama nga ang hinala ko. Well Kapatid ko siya" ang sagot nito.

Kapatid? Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Gwapo talaga siya. Ewan, hindi ko pa naman ganoon kakilala si Ivan kaya hindi ko alam ang buong pagkatao niya basta crush ko lang siya noon saka mga bata pa kami noon kaya hindi ko alam na may kapatid pala siya but i saw him somewhere before kaya nasabi kong familiar siya.

"Kung hindi ako nagkakamali may gusto ka sa kanya noh?" tanong nito.

"Ha? Kanino kay francis?" takang tanong ko.

"Oo bakit hindi ba?" umiling ako agad.

"Hindi noh. Kay Ivan ako may gusto" sagot agad. Bigla akong natauhan sa sinabi ko. Nakita ko siyang napangisi.

"Huli!" ang nasabi lang nito.

"Ah, eh.." babawiin ko na sana yung sinabi ko ng hawakan niya ang kamay ko.

"No, its Ok. Gwapo talaga ang kapatid ko kaya hindi malabong marami ang magkagusto sa kanya.. Kaya lang iisa lang yung taong gusto namin, si Joren" ang malungkot na sabi nito.

"K-kilala mo si Joren?" what a coincidence right? O pinadala talaga siya to help me para sirain ang pinsan ko. Hindi ko tuloy maiwasang mapangiti ng lihim.

"Yes. He is my cousin"

"Good. Hindi ko akalain na magiging maganda ang pagpunta namin dito"

"What do you mean?"

"Well simple lang. May gusto ka sa kuya ko. May gusto ako kay joren. Kapag nasira sila. Sa akin na si joren at sayo na ang kuya ko. Gusto mo magtulungan tayo para sirain sila?" Ha? Baliw ba siya. Well, baliw din ako hahaha..

"Actually, hindi ko na pinangarap maging kami ng kuya mo. Ang gusto ko lang ay maghiwalay sila ni Ivan at ipamukha sa pinsan ko na walang lalaking magtatagal sa tulad namin"

"Wooaah.. Ang intense mo pa lang tao noh"

"Hindi naman. Slight lang hehehe.."

"I like you.. I mean, I like your attitude" ang sabi nito.

"Akala ko naman you like me na. Sayang gusto mo tayo na lang?" crush ko na kase siya agad. Ganito ako karupok wag kayong ano.

"Why not. Sex buddy? Basta you help me to destroy their fairytale"

"Ayoko ng sex buddy or Fubu. Gusto ko tayo talaga"

"Ok" ang walang pag-aalinlangang sagot nito. "Magiging tayo if sisirain muna natin ang mga taong nakapaligid sa Kanila. At sisimulan natin yun sa kanya" sabay turo nito kay Francis.

"Ha? Bakit siya?"

"Parang domino. Sila sila ang magkakasama kaya kapag may nasira sa kanilang isa lahat sila apektado"

"Hindi ba ang sama naman natin kapag ganun?" bigla niya akong hinalikan sa labi. Napatulala lang ako sa ginawa niya dahil nasa public place kami. Gumalaw ang labi nito at hindi ko maiwasang tumugon sa halik niya. Napangiti ito sa gitna ng halikan namin hanggang sa humiwalay siya.

"Sinasagot na kita Carl. Tayo na" parang ang bilis naman. "Dahil boyfriend mo na ako ikaw naman ang susunod sa pinagkasunduan natin"

"Ha?"

"Please Carl. Eto na ang pagkakataon natin. Alam kong may galit ka sa pinsan mo dahil inagaw niya sayo si kuya. Please.. Help me to destroy them"

"Pero.." hinalikan niya ulit ako sa labi. Wala akong nagawa kundi tumango.

Siguro nga tanga ako pagdating sa pag-ibig. Bahala na.

Ipinaliwanag niya sa akin ang gagawin ko. Nalaman ko rin dito na naging magkaibigan pala sila ni francis through joren pero hindi daw sila in good terms ng kuya niya. Nagpunta lang siya dito sa resort na ito para magpahangin at makalimot dahil mas pinili daw ni joren ang kuya niya kesa sa kanya. Nagkataon daw na nandito din pala si Francis kasama ang mga barkada nito at niyaya siyang makipag-inuman mamaya.

Dahil mag-iinuman daw sila mamaya ay doon na siya kukuha ng pagkakataon para masira silang lahat.

Una lalasingin daw muna niya si Francis hanggang sa hindi na nito makaya ang sarili niya then after nun, huhubarin nito lahat ng suot niya at doon na magsisimula ang pagvideo niya sa akin. Pero ang totoo si Ish talaga ang kasex ko while some scenes kumuha siya ng angle na nakapatong ako kay Francis at umaarteng nagtataas baba. Kina-cut niya ang bawat scene sa video para magmukhang makatotohanan. Yung pagpasok ni Ish sa butas ko kukuhaan niya at kapag ipapakita na ang top part ng katawan at mukha.. Mukha na ni Francis ang ipapakita. Almost 1 minutue video lang kami ni Francis at yung sex tinotoo namin ni Ish. Magaling siyang mag-edit at mag direk. Para siyang movie maker at movie editor.

Sa picture naman kumuha siya ng malinaw na angle na pareho silang nakahiga para hindi mahirap iphotoshop yung mukha nila ni Francis at magmukhang nagkikiss kami ni Francis pero ang toto kami ni Ish lahat ng yun.

Napahanga niya ako sa galing niya pero at the same time natakot at naguilty din. Pinupush niya talaga ako na ituloy ito. Nagawa na daw namin bakit hindi pa namin tuloy tuluyin.

Naisip ko kung bakit ko nga ba ito ginagawa? Ginagawa ko ito hindi para sa akin kundi para kay joren narin. Para gumanti sa kanyang at para ilayo siya sa sakit na pinagdaanan ko. Double purpoes ang gagawin ko. Gumanti at mapabuti siya.

And the rest is history..

~~Present~~

Alam kong nagsinungaling na naman ako sa kanila. Hindi ko sinabi na kagagawan ito lahat ni Ish. Inako ko na naman ang pagkakamaling sana kaming dalawa. Ang tanga ko diba. Napamahal na kase ako sa lalaking yun.

Kahit na sa isang taon naming pagpapanggap. Wala siyang ibang nakita kundi ang pinsan ko. Siya lagi ang laman ng aming kwentuhan, siya ang bida, siya ang magaling. Pero kahit ganun hindi ako nagdalawang isip na bitawan siya. Kumapit ako at minahal siya kahit one sided lang, kahit alam kong sa huli ako na naman ang talo. Ako na naman ang iiyak. Hindi na talaga ako natuto pagdating sa pag-ibig.

Hay. Bakit ba ang bilis kong mafall?

"Ok lang sa akin kung kamuhian niyo ko. Kung tingin niyo ako na ang pinakamasamang tao sa buong mundo. Tatanggapin ko. Ang hiling ko lang sayo Bill.." tumingin ako dito at ngumiti. "Balikan mo si Francis. Wag mo pakawalan ang taong handang patunayan sa lahat kung gaano ka niya kamahal. Alam kong hindi ko maranasan ang mahalin ng totoo.. Pero Makita ko lang kayo ng pinsan kong masaya. Masaya na rin ako"

Hindi ko maiwasang pumatak ang luha ko. Agad ko naman itong pinunasan.

"Ano ba yan. Lasing na ako. Nasabi ko na lahat ng gusto kong sabihin. Hindi niyo ba ako sasaktan o bubogbugin? Ok lang naman sa akin. Gawin niyo na para makapag pahinga na ako" ang nakangiting sabi ko sa kanila.

Tahimik lang sila habang nakatitig sa akin. Lalo na si Francis. Kita ko ang galit at muhi sa kanyang mga mata.

"Sa totoo lang Carl gustong gusto kitang suntukin ngayon at paduguin yang mukha mo. Isang taon mong sinira ang pagsasama namin ni Bill. Isang taon ko siyang hindi nayakap, isang taong hidni nahalikan at isang taong hindi nasabihan ng..." nagpunas ito ng luha at tumingin kay Bill. "...Ng.. I love you"

Kinagat ko lang ang ibabang labi ko. Hindi ko maiwasang maiinggit kay bill. Si francis na nga ang forever niya.

"Pero kahit suntukin kita wala na akong magagawa. Nangyari na lahat. Nasira na kami. Pero kahit ganun. Nagpapasalamat parin ako sa pagtatapat mo sa amin ng katotohanan. Hindi na mahalaga sa akin ang gantihan ka. Ang mahalaga sa akin ay ang ngayon at ang simula ng pagbuo ng panibagong forever namin ni Bill" lumapit si francis kay bill at niyakap ito.

Napaiwas lang ako ng tingin.

"May isang hiling lang ako sayo Carl"

"Sige kahit ano. Susundin ko" ang nakangiting sabi ko dito.

"Wag mo na kaming lapitan. Umalis kana sa buhay namin ni Bill. Yun lang, kahit yun lang Carl. Patatawarin kita" ang sabi nito. Tumango ako sa kanya at ngumiti.

"Naiintindihan ko. O siya, lasing na talaga ako. Kelangan ko ng umuwi. Win him back. Fighting, kaya mo yan" pagpapalakas ko ng loob sa kanya at tumayo na ako.

Maybe forever is not enough pero kung ginagawa iyo ang lahat para maging masaya kayo, mahahanap niyo ang forever sa isa't-isa.

Huminga ako ng malalim at tumingin sa mga bituin.

Alam kong kahit papaano, nakagawa ako ng kabutihan. Mga stars sana maging maayos na ang pinsan ko. Wag mo silang pababayan ah. Hindi man ako naniniwala sa wish pero ang wish ko sayo maging maayos ang pinsan ko.

Kahit yun lang..

*****

Ivan's POV

Isang oras na ang nakakalipas pero hindi parin kami mapakali sa labas ng emergency room. Hindi din namin alam ang nangyayari sa loob. Kanina pa ako pinapakalma nila mama at papa dito eh kaya lang hindi ko magawa. Hindi ko talaga kakayanin kung may masamang mangyari sa mahal ko. Hindi! Kahit buhay ko pa ang kapalit basta maligtas lang siya. Oo, ganun ko siya kamahal.

Narinig kong bumukas ulit ang pinto at lumabas dito si mommy. Agad ko siyang nilapitan.

"Mommy ano pong nangyayari sa loob. Please sabihin niyo sa akin!" ang may lakas na sabi ko. Kanina pa kase ako tanong ng tanong hindi nila ako sinasagot.

Aktong maglakakad na naman ito ng pigilan ko siya.

"Mommy ano ba! Mahal ko yung nandyan sa loob. Bakit ba ayaw niyo ko sagutin Ha!" ang malakas ulit na sabi ko. Halos pagtinginan na kami dito sa hospital.

"Pag sinabi ko ba sayo may magagawa ka?" ang sabi nito. Napahinto ako at dahan dahang binitawan si mommy. Tama siya.

"Ginagawa namin ang lahat anak para malaman ang kalagayan ni joren. Kumalma ka lang diyan kase kung hindi ka kakalma baka ikaw naman ang magkasakit. Wala ka bang tiwala sa mommy mo?" ang tanong nito.

Napayuko lang ako.

"S-sorry po"

Hinawakan niya lang ako sa ulo at ginulo ang buhok ko.

"Hay.. Ang baby ko binata na talaga. Hindi kita masagot anak kase hindi pa namin nakukuha lahat ng result ng test ni joren"

"Sorry po talaga. Mahal na mahal ko lang talaga si Joren"

"Naiintindihan ko anak. Wag kang mag-alala. Hindi ko siya pababayaan para sayo"

"Salamat po" ang sabi ko. Ngumiti lang si mommy at lumapit na kana mama at papa.

Naupo lang ako sa isang bakanteng upuan at sinabunutan ang sarili ko. Hindi ko maiwasang sisihin ang sarili ko.

Kasalanan ko ito. Kasalanan ko kung bakit nangyayari ito.

~~PAST~~

Kasisimula pa lang ng pasukan ng marami ng mga clubs ang kumukuha sa akin. Hindi naman sa pagmamayabang pero kung kasikatan din lang ang pag-uusapan, nangunguna talaga ako sa school na ito.

Hanggang sa makuha nga ako sa play para sa foundation day namin. Ako ang main character at isa akong prinsipe. Doon ko nakilala si Trish na transferee pala from other school. Sa totoo lang sobrang ganda niya yun bang kahit babae ka matotomboy ka sa kanya. Sexy, baby face, laging mabango at maputi na talagang kaakit-akit sa mga lalaki.

Kung tatanungin niyo ako. Ang ganda niya pramis. Pwede nga siyang mag-artista. Hindi ko maiwasang humanga sa taglay niyang kagandahan. Siya yung kapag nagkaroon ka ng pagkakataong makilala siya hinding hindi mo na ito papakawalan pa.

Ang kaso, mahal ko talaga si joren. Oo maganda si Trish, pangarap ng lahat. Yun bang gusto mong asawahin pero wala eh, wala talaga akong naramdamang pagkagusto sa kanya.. As in wala! Yun puso ko ilang beses kong kinapa at sinubukang magka-crush sa kanya pero wala. Nakakapanibago lang kase chickboy ako. Marami na akong pinaiyak na babae at this young age pero Isang pangalan lang ang sinasabi ng puso ko at si joren yun. Pramis! Ganun ako ka loyal sa kanya.

When you say loyal kase full package na yan.. Ang meaning kase ng loyal ay honesty, trust, faithfulness at pagpapahalaga. Pagpapahalaga sa taong totoong mahal mo. Loyal is just consist of 5 letters only but the meaning of this word consist of your true love. At yun ay ang loyalty mo sa kanya.

"Hi Ivan" ang bati lagi sa akin ni Trish.

"Hello" ang bati ko rin.

Madalas na nga kaming niloloko ng mga kagrupo ko pero lagi kong sinasabi sa kanila na mahal ko si joren. Ilang beses din nila akong binebrain wash na iwan ko na siya na bakla lang daw si joren pero binantaan ko sila. Subukan lang nilang laitin ulit si joren hindi ako mangingiming paduguin ang bunganga nila kahit mga babae pa sila.

Babae? Respeto? Ang respeto ay para sa lahat at hindi sa babae lang. Ang pagiging bakla ay hindi nadedefine kapag nanakit ka ng babae o magkagusto ka lang sa kapwa mo lalaki. Ang pagiging lalaki ay yung marunong kang rumespeto kahit kanino at hindi yung mentalidad na magkagusto lang sa babae.

If you do really undestand love. Hinding hindi ka manghuhusga sa pagmamahalang iba sa paningin mo.

Kaya maaga pa lang sinabi ko na kay Trish na mahal na mahal ko si joren and she understand.

Actually nagiguilty na nga ako minsan kay joren, kapag umuuwi ito mag-isa eh. Ayoko man siyang umuwi mag-isa kaya lang sobrang higpit ng teacher namin sa play. Oo, nakikita ako ni joren na masaya kapag kausap ko si Trish pero ginagawa ko lang yun dahil nagseselos ako sa kanila ni Mico.

Alam niyo naman kung gaano ako kaselosong tao diba kaya lang ito namang mahal ko hindi man lang magselos sa akin. Kaya nainis ako. Nagkukunwari akong masaya sa feeling ni trish pero ang totoo gustong gusto ko na siyang ilayo sa lalaking yun. Nathreaten kase ako. Gwapo pala talaga ang mokong at may ipagmamalaki.

Yun namang pag-uwi ko minsan ng late. Nagpapahangin lang ako nun. Magkasama kami lagi ni Francis. Dinadamayan ko lang ang nadudurog niyang puso para kay Bill. Oo, ang immature ko kase syempre may anak na kami ni joren at sana tinutulungan ko siya tapos hindi pa ako nagpapaalam o nagtetext man lang kung nasaan na ako.. Pero hindi niyo rin ako masisisi. Batang isip pa talaga ako at tampuhin. Nagtatampo lang ako sa mahal ko kase ni hindi man lang niya ako magawang lambingin at pagselosan.

Yun namang about doon sa paghatid ko kay trish wala yun. Syempre babae pa rin yun in a way na gabi na at ayoko namang may manyaring masama sa kanya lalo na at ako ang partner niya. Pinakilala pa nga niya ako sa pamilya niya eh. Akala nila boyfriend niya daw ako pero tumanggi ako agad. Pinagmalaki ko agad si joren. Ganun ko siya kamahal mga pards. Wala na akong pakialam sa sasabihin ng iba o magiging tingin nila sa akin. Naiintindihan naman daw nila ako. Nasasayangan lang sila kase gusto nila ako para sa anak nila. Sinagot ko lang sila na mas sayang ako kung hindi si joren ang mapapangasawa ko.

Ayun, wala silang nagawa pero sabi ko friend lang ang pwede kong ibigay sa anak nila saka wag silang umasa o gumawa ng paraan para sa anak nila kase yung puso ko hindi na nila mababago o kung sino mang kontrabida. Magsasayang lang sila ng oras at pagod.

Hanggang sa dumating nga foundation day. Nagpramis ako kay joren na walang magaganap na kissing scene kase ayaw ko din talaga. Yung lips ko ay para lang talaga sa kanya. Pero may mga bagay nga tayong hindi inaasahan. Kiniss ako ni Trish sa harap ng maraming estudyante. Agad kong inangat ang ulo ko at tiningnan si joren sa pwesto niya pero wala na ito. Gusto kong magalit ng mga oras na yun pero hindi magawa dahil nasa stage pa kami.

Pagkabalik na pagkabalik namin sa back stage ay aktong hahabulin ko si Joren ng pigilan ako ni Trish. Hinawakan niya ako sa balikat. Hindi ko tuloy maiwasang itulak siya ng malakas. Napaupo ito sa sahig. Wala akong naramdaman na awa sa kanya kundi galit.

"Diba pinag-usapan na natin to Trish?" ang gigil na gigil na sabi ko sa kanya. "Pinagkatiwalaan kita dahil tinuturing kitang kaibigan pero sinira mo! Wag na wag mo na akong lalapitan kahit kelan! Kundi kakalimutan kong babae ka!" sigaw ko dito.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at agad kong hinabol si joren hanggang sa makita ko itong umiyak. Biglang nadurog ang puso ko. Lahat ng eksplanasyon ko hindi na niya pinapakinggan at nauwi sa hiwalayan. Sobra akong nadepress, hindi na ako pumapasok. Araw araw akong nasa bahay nila para suyuin siya. Gagabi gabi akong pumupunta ng lasing sa kanila pero walang nangyari. Sinira ko ang buhay ko. Nagwalwal ako hanggang sa mawala ang sakit.

Yung buhay mo, yung pangarap mo, yung lahat ng plano niyo nawala na lang bigla dahil lang sa isang pagkakamali ko.

Tapos malalaman kong may sakit pala si joren. Ang insensitive kong kasintahan. Ang tanga tanga ko. Yung taong nagmahal sa akin noon hanggang ngayon mawawala na lang ng bigla dahil sa katangahan ko. Hindi! Hindi ako papayag. Ipaglalaban ko siya. Ipaglalaban ko sila ng mga anak ko!

~~PRESENT~~

Kelangan ko nang gawin ang dapat kong gawin after makalabas dito ni joren.

*****

Joren's 

POV

Dahan dahan kong iminulat ang mata ko. Hindi ko maiwasang tingnan ang buong paligid dahil sa puting pintura ng kwartomg ito. Teka. Nasaan ako. Aktong tatayo ako ng biglang may pumigil sa akin.

"M-mama?" tumango lang ito habang inaalalayan akong mahiga ulit.

"Buti naman anak at gising kana" ang nakangiting sabi ni mama.

"A-ano pong nangyari? Bakit nandito po ako sa hospital? Yung mga anak ko. S-si Ivan po?"

"Shhh.. Kumalma ka muna" pagpapakalma sa akin ni mama. Kumalma naman ako.

"Ok lang yung mga bata anak. Si Ivan ayun tulog sa bangko" sabay turo ni Mama kay Ivan. Nakabaluktot itong nakahiga doon.

"Bakit po ako nandito?"

"Nawalan ka kanina ng malay anak"

Natahimik kami. Gusto kong sabihin sa kanya ang sakit ko.

"Ma.."

"Shhh.. Alam na namin anak. Sinabi na sa amin ni mare. Wag kang mag-alala. Hindi kami galit ng papa mo. Ang mahalaga ay alam na namin ang totoo"

Hindi ko maiwasang umiyak.

"Gusto ko po sanang sabihin sa inyo ni papa kaya lang natatakot ako. Ma, natatakot po ako" ang sabi ko dito. 

Niyakap lang ako ni mama at pinakalma. Narinig namin ang pagtunog ng bangko. Hudyat na nagising na si Ivan. Laking gulat nito ng makita niya akong gising na. Agad itong tumayo at tumakbo papalapit sa akin. Niyakap niya ako ng sobrang higpit at paulit-ulit na hinalikan sa ulo.

"Mahal salamat at gising kana. Kung alam mo lang kung gaano ako nag-alala sayo. Miss na miss na kita" ang sabi nito. Hindi ko maiwasang mapangiti. Miss ko na rin siya.

"May masakit ba sayo? Nauuhaw ka ba? Gusto mo bang kumain paghahanda kita?" ang sunod sunod na tanong nito. Natawa lang ako ng lihim.

Sobra siyang nag-aalala sa akin parang ayaw na nga niya akong bitawan eh.

"Ok lang ako. Pwede bang bitawan mo muna ako. Ginawa mo na akong teddy bear sa higpit ng yakap mo eh" simangot ko dito.

"Ay sorry mahal. Gusto na kase kitang iuwi sa bahay at pagsilbihan habang buhay"

Tumango lang ako at ngumiti ng payak. Nakita ko naman ang lungkot sa kanyang mga mata.

"Ma, si papa po?"

"Baka parating na yun. Kinakausap lang siya ni mare"

Nakaupo lang si Ivan sa gilid ko habang nilalaro ang buhok ko. Ang cute niyang pagmaadan. Feeling ko tuloy ginagawa niya akong baby.

Hindi rin nagtagal at pumasok sa kwartong ito si papa kasama si mommy.

"Ahmm.. Anak" patungkol nito kay Ivan "Pwede bang lumabas ka muna. Kakausapin ko lang sila"

"Bakit po? Hindi ba ako pwedeng makinig sa usapan niyo?"

"Sige na anak. Family matters ito"

"Eh, anong tingin niyo sa akin? Hindi pamilya ni joren?"

"Please Ivan.. Wag ng matigas ang ulo" pakiusap ni mommy dito. Bigla akong kinabahan.

Sumama lang ang tingin nito sa mommy niya at nagulay ako ng halikan niya ako sa labi.

"Nasa labas lang ako mahal ha. Hindi ako aalis, hindi kita iiwan" tumango lang ako sa kanya.

Nagdadabog itong lumabas at sinalpak ng malakas ang pinto.

"Pagpasensyahan niyo na yang anak ko mare. Sobrang tigas talaga ng ulo niyan at mahirap pasunurin pero mabait naman yan" ang sabi ni mommy.

"No, its ok. Sanay na kami" ang sabi ni mama.

Tiningnan lang ako ni mommy ng seryoso.

"Hindi na ako magpapaligoyligoy pa sa inyo. Kelangan maoperahan ni Joren"

"A-anong ibig mong sabihin?" ang tanong ni mama. Hinawakan ko lang si mama sa kamay. Kinakabahan ako at natatakot.

"Sa ilang linggo naming pagsusuri sa kanya. Nalaman namin dito na ang dugong sumasama sa ihi niya ay dugo mula sa female organ niya. Which is a menstrual cycle na normal na nangyayari every month sa mga babae"

"Ha?" ang nasabi ko na lang.

"Yeah.. Even though lalaki physically si joren. Hindi malabong magkaroon siya ng period dahil sa female organ nito. Akala ko nga isa na yang bladder cancer dahil sa mga sintomas na nararanasan nito. Kaya nagresearch ako ng katulad ng kalagayan ni joren at according to his testament ganun din ang kanyang pinagdaanan when he was young"

Naguguluhan man kami pero hindi ko maiwasang maging masaya sa narinig ko.

"Kelan ka ba nag start magkaroon ng menstrual o period anak?" tanong sa akin ni mama.

"Noong mga mid 15 to 16 years old po ako. Hindi ko lang sinasabi sa inyo dahil sa takot at ayokong makita kayong nag-aalala sa akin"

I know it sounds selfish sa pamilya ko pero ganun ako ka tanga na hindi ko na inisip na mas lalo pala silang mag-aalala at masasaktan kapag huli na nila itong nalaman.

"Well, sabi ko nga sa inyo kelangan parin natin siyang operahan"

"Anong klaseng opera?" tanong ni papa.

"Tatanggalin natin ang female organ nito sa loob niya" ang sabi ni mommy.

Napakunot lang ng noo sina mama at papa.

"Wala na bang ibang alternatibong paraan?"

"Meron naman, pwede namang hindi na natin siya tanggalin kase normal naman sa kanya ito kaya lang ang iniisip ko dito ay maapektuhan ang normal niyang pag-ihi dahil sa pagsasabay ng menstrual nito at yung ihi niya na nagko-cause ng pagbabara sa tubo ng daluyan nito. Kaya kapag may period si joren sumasakit ang pag-ihi nito. Tama ba anak?" ang tanong sa akin ni mommy.

"Opo. Kaya po pala everytime na nagkakaroon ako ng buwanang dalaw ay masakit sa pag-ihi"

"Exactly. Kase nagsasabay ang dugo at ihi mo. Na pwede pang mag cause ng UTI" 

Mukha namang naliwanagan sila mama at papa, pati na rin ako.

"Ok lang ba sa inyo mare.. Kaya lang hindi na pwedeng magbuntis si joren. Magigi na siyang normal na lalaki. I mean, his body will be a normal boy. Only one reproductive system will work which is a male organ only. He will be considered as a male"

Napatingin sa akin si mama na parang kinukuha ang desisyon ko.

"Ok lang po sa akin mama. Masaya na ako sa dalawa kong anak" ngumiti lang sa akin si mama ganun na rin si papa.

"Walang problema mare" ang sabi ni mama.

"But there is one thing na side effect na pwedeng mangyari sa kanya"

"Ano yun?"

"Pwedeng ma triggered nito ang menopause niya"

"Ano po yung menopause?" ang tanong ko.

"Nangyayari yan sa tulad naming mga babae when we reach the age of 45.. May maaga at meron ding late. But mostly mga ganyang edad nagsisimula ang menopause. In your case naman. Dahil nga maagang matatanggal ang female organ mo pwede talagang matrigger nito ang side effect sa katawan mo. Magkakaroon ka ng mood swing, irritability, headache, fatigue etc. Which is wag naman sanang mangyari pero ang kapalit nito ay ang komportable sa Pakiramdam mo hanggang sa pagtanda mo" ang nakangiting sabi ni mommy.

"Kung ganun naman pala. Bakit hindi pa natin simulan ang operasyon" ang excited na sabi ni papa.

"Gusto ko man pero hindi pwede" ang biglang sabi ni mommy.

"Akala ko ba..."

Pinutol agad ni mommy ang sasabihin ni papa.

"Gusto ko rin ngayon na, pero hindi pa pwede dahil may isa pa akong gustong sabihin sa inyo" ang seryosong sabi mommy.

Bigla akong kinabahan. Eto na naman si mommy.

Napakunot lang ako ng noo, ganun na din sina mama at papa habang hinihintay ang susunod na sasabihin nito.

"Kelangan muna nating maghintay pa ng isa't kalahating taon bago natin siya operahan..." ngumiti sa akin si mommy at hinawakan ako sa kamay. ".. 

Dahil i

sang buwan ka ng buntis, anak

"

Itutuloy...

______________________________________

Let's reach 100 votes for my next update.

Iba talaga si Ivan noh? Ang tulis.. Hahaha.. 

Anong masasabi niyo? Comment na.

And the MVP goes to Ivan hahaha :p

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 31

Joren's POV

B-buntis ako?

Buntis daw ako sabi ni mommy.

Pero teka!

Kelan?

"P-paano po nangyari yun?" ang naguguluhang tanong ko kay mommy.

"Aba malay ko anak. Ikaw lang ang makakasagot niyan. Hindi naman namin alam kung kelan kayo nag... Ahmm.....Ok. I think it's awkward na pag-usapan ito between you and my son. It so private, so ikaw lang ang makakasagot niyan"

Tama nga naman si mommy. Pero kase everytime na may nangyayari sa amin ni Ivan.. I mean tatlong beses pa lang naman may nangyari sa amin ni Ivan saka may protection kami o condom na ginagamit.

First noong nasa cr kami dahil sa kalandian ko at second.. Kelan ba.. Noong nag beach ba kami? Hindi eh, may suot siya noon. Hindi kaya..

Alam ko na. Before foundation day.. Noong umuwi siya ng lasing habang nagtatampo ako sa kanya at nagkakalabuan na kami. Ang pinagtataka ko lang eh dalawang beses lang siyang hindi gumamit ng condom pero bakit ang bilis niya akong mabuntis at yun pa yung panahon na hindi kami ok.

Is this the sign na ang mga anak namin ang daan para sa forever na tinutukoy namin? Kung ito nga.. Paano na kung wala na akong kakayahan magbuntis? Paano na kung yung Joren na minahal niya ay isang normal na lalaki na lang? Paano? Hindi ko na siya ulit mabibigyan ng anak. Iiwan na kaya niya ako? Hay!

"Dalawang beses lang po may nangyari sa amin ni Ivan na hindi kami gumagamit ng proteksyon" ang pagtatapat ko kay mommy.

I know its awkward to say this in front of them especially to my parents. Pero kase gusto ko talaga malaman kung bakit.

"Mostly sa mga tulad mong may case na ganyan anak, hirap talaga kayong magbuntis o bumuo ng bata because of your male body. Pero kabaliktaran sayo, madali kang mabuntis o tinatawag nating Ovulation (
Releasing an egg from the ovary
). Which is anytime handa siyang makipag meet. Pero kahit anong active ng egg cell mo kung ang sperm cell ng lalaki ay mahina mahihirapan ka parin magbuntis. Ibig sabihin lang nun na malakas ang sperm cell ng anak ko" ang nakangiting pagkukwento ni mommy.

Hindi ko tuloy maiwasang mamula sa harapan nila at mahiya at the same time.

"Mommy naman eh" simangot ko dito.

"What? Dapat na ba akong ma proud sa anak ko?" panunukso pa ni mommy sa akin.

Yung pamumula ko kanina mas lalong nadagdagan. Hindi ko tuloy maiwasang mahiya kana mama at papa.

"So ibig sabihin, hindi kana naman makakapasok anak" ang sabi ni mama.

"Ganun na nga mare. Wag kang mag-alala. Ipupush ko si Ivan na makapagtapos para kay joren. Sususportahan din namin ang mga apo namin" ang nakangiting sabi ni mommy kay mama.

Lumapit sa akin si mommy at hinawakan ako sa kamay.

"Anak, kung ano man ang nagawa ng anak ko..." tumingin ito kana mama at papa. "Buong puso akong humihingi ng tawad sa inyo. Nagkulang ako bilang ina sa kanya. Binuhos namin ng asawa ko ang pagmamahal kay Ish dahil ayaw namin itong lumaki na hindi siya kumpleto. Na hindi kami ang kilalanin niyang magulang. Mahal na mahal ko kase ang kapatid ko at ayokong pabayaan ang anak niya. Siya na lang kase ang natitirang alaala sa akin. Yun lang, nakalimutan kong may isa pa pala kaming anak at si Ivan yun. Akala ko kase mas maiintindihan ni Ivan yun kase siya ang tunay naming anak at mas kelangan ng bunso kong si Ish ang atensyon. Naging unfair ako sa panganay ko" ang medyo naluluhang sabi ni mommy.

Nilapitan ito ni mama at hinagod sa likod.

"Wala kang kasalanan mare. Hindi tayo perpektong magulang. Ang mahalaga ay bumabawi tayo"

"Salamat mare. Masaya ako na kayo ang naging magulang ng magiging asawa ng anak ko. Actually, akala ko nga babae ang makakatuluyan ng anak ko eh. Bata pa lang yan paiba-iba na ng girlfriend. Walang sineseryoso, walang iniiyakan. Laro laro lang ang pag-ibig. Naghihintay na nga lang kami ng madidisgrasya niyan sa katigasan ng ulo. Sobrang pasaway... Pero isang tulad mo lang pala joren ang magpapaiyak at magpapabago sa anak ko. Sa maniwala kayo at sa hindi. Baka nga hindi kami niyan iyakan eh. Pero ikaw? Ikaw lang talaga joren ang iniyakan niyan ng sobra. Ganoon ka niya kamahal"

Napayuko lang ako habang sinasabi yun ni mommy.

"Kapag sinabi niya, tutuparin niya. Mahirap man paniwalaan sa ugali nito pero totoo yun... Joren anak. Paulit-ulit niyang sinasabi sa akin na hindi ka niya kayang saktan at iwan. Loyal daw siya sayo"

Napaangat ako ng tingin kay mommy.

"Pero niloko po niya ako. Kitang kita ng dalawang mata ko"

"Naiintindihan ko anak. Pero hayaan mo muna siyang magpaliwanag. Wala man kaming bonding bilang mag-ina pero nasubaybayan ko ang paglaki niya. Kahit isang beses lang anak. Sana pakinggan mo siya"

Tumingin ako kay papa. Siya kase ang gusto kong hingan ng opinyon.

"Ok lang sa akin anak" ang sabi ni papa.

"Ikaw po mama?"

"Ok lang din sa akin"

"S-sige po. Susubukan ko" ang sagot ko.

Napangiti lang si mommy at ginulo ang buhok ko.

"Salamat anak. Gusto kong sumaya ang anak ko at alam kong ikaw lang ang makapagbibigay sa kanya nun"

"Walang anuman po"

"O, siya. Maiwan ko na kayo dito ha, may gagawin pa ako. Naayos na ni kumpare ang paglabas mo dito bukas.. Kung may kelangan kayo wag kayong mahiyang lapitan ako"

"Oo naman mare. Salamat din sa pag-asikaso sa amin"

Nagbeso sila mama at mommy ganun din kay papa at lumabas na ng kwarto si mommy.

Nilapitan naman ako ni papa at niyakap.

"Pa, sorry po" ang naiiyak na sabi ko.

"Bakit humihingi ka ng sorry?"

"Hindi ko na po matapos tapos ang pag-aaral ko" ngumiti lang si papa kahit alam kong may lungkot sa kanyang mga mata at hinalikan ako sa ulo.

"Hindi pa naman huli ang lahat anak. Wala naman sa edad ang pag-aaral diba?"

Tumango lang ako kay papa at niyakap ito ng mahigpit. Sobrang maunawain talaga ng parents ko. Sobrang swerte ko.

"Handa ka na bang kausapin si Ivan?"

"S-siguro po"

"Kung anuman ang desisyon mo lagi mong tatandaan na nandito lang kami ng mama mo ha"

"Opo"

"Mahal na mahal kita at gusto ko masaya ang anak ko. Tandaan mo joren. Hindi ka LANG bakla. Anak ka namin at mahal na mahal pa"

Hinalikan ko si papa sa pisnge. Sign ko yun sa kanya na nagpapasalamat ako at sila ang naging magulang ko. Mahal na mahal ko rin sila.

"Sige anak. Labas muna kami ng mama mo at ng makapag-usap kayo ng maayos ni Ivan"

"S-sige po"

Huminga lang ako ng malalim habang pinagmamasdan sila mama at papa lumabas ng kwarto.

*****

Ivan's POV

Kainis naman oh. Bakit ba ayaw nila akong pasamahin sa usapan nila. Part na naman ako ng family ni joren ah. Oo, hindi pa kami kasal pero doon din naman ang punta namin. Not now but sooner or later. Siya na kase talaga mga par. Kung may lumandi man sa aking iba, ako na mismo ang lalayo.

Alam ko yung iba sasabihin. Magsasawa rin daw ako. Yan lagi ang madalas kong naririnig patungkol sa aming mga lalaki. I know, mahirap talaga kaming paniwalaan kapag sinabi naming mahal namin ang isang tao at aminado naman ako doon. 

Minsan pahuhulugin ka muna nila sa mabubulaklak nilang salita hanggang sa maging kayo na at mapunan mo na ang pangangailangan nila "Libog". At kapag nagsawa na sila sayo iiwan ka na lang nila ng basta basta kase tapos na ang pantasya nila sayo. Gusto na nilang tumikim ng bago. Real talk yan pare at yun lang talaga ang habol ng ibang lalaki sa mga bakla.

Yung meaning ng sex sa kanila pagmamahal na. Kaya akala mo minahal ka talaga pero ang totoo sinex ka lang kase masarap ka.

Yan ang gusto kong baguhin mga pards. Hindi ako perpektong tao ha pero kapag sinabi kong mahal kita, irerespeto kita at higit sa lahat hinding hindi kita lolokohin.

Mahirap talagang paniwalaan sa gaya ko pero totoo ako. Ewan ko lang sa iba.

Narinig kong bumukas ang pinto at lumabas dito si mommy. Nilapitan niya agad ako.

"Mommy kamusta na po si joren. Ok na po ba siya? Wala na po ba siyang sakit? Mommy please wag niyo pong pababayaan si joren, hindi ko kaya. Ikamamatay ko po kapag may masamang nangyari sa mahal ko" ngumiti lang si mommy sa akin.

"Ok lang ang mahal mo anak. May gusto rin siyang sabihin sayo"

"A-ano po yun?"

"Siya na lang ang magsasabi anak" hindi parin nawawala ang ngiti ni mommy sa kanyang labi. Hindi ko tuloy maiwasang maguluhan.

Tuluyan na ba akong iiwan ni joren.

"Anak, sorry sa mga pagkukulang namin ng papa mo ha" ang biglang sabi ni mommy.

"B-bakit niyo po sinasabi yan?"

"Wala lang anak. Namimiss ko lang siguro yung anak ko"

"Nandito lang naman po ako ah"

"Alam ko. I mean yung anak na kaya kong yakapin, yung anak na kaya akong lambingin. Namimiss ko na ang baby ko. Ang little Ivan ko" ang naiiyak na sabi ni mommy.

Hindi ko tuloy maiwasang maging emosyonal. Hindi na ako nagpatumpiktumpik pa at niyakap ko na si mommy. Matagal tagal nang hindi ko siya nayayakap. Yung yakap ng totoong ina. Naramdaman ko din ang pagyakap ni mommy sa akin. Ilang segundo rin kaming magkayakap hanggang sa humiwalay ito.

"Sorry anak. Ang tanda tanda na ni mommy umiiyak pa"

"Ok lang po. Namimiss ko na din po kayo"

"Babawi si mommy anak ha. Babawi kami ng daddy mo"

"Ok na po yun mommy. Naiintindihan ko na po"

Ngumiti lang si mommy. Kitang kita ko ang galak sa kanyang mga mata.

"Salamat anak. O siya, kelangan ko ng bumalik sa trabaho ko. Antayin mo na lang ang mama at papa mo diyan"

"Sige po"

Pagkaalis ni mommy ay gumaan ang pakiramdam ko. Parang yung tinik at hinanakit na matagal ko ng kinikimkim sa dibdib ko ay tuluyan ng natanggal. Matagal ko din kasing inipon ang hinanakit sa dibdib ko.

Naghintay din ako ng ilang minuto hanggang sa bumukas ang pinto at niluwa nito sina mama at papa. Agad ko silang nilapitan.

"Gusto ko kang makausap ng anak ko. May guayo siyang sabihin sayo" ang sabi ni papa. Tumango lang ako dito. Aktong maglalakad na ako papasok ng pinto ng tawagin ako ni papa.

"Ivan"

"Po?"

"May gusto lang akong ipakiusap sayo. Lalaki sa lalaki"

"A-ano po yun?" ang kinakabahang sabi ko.

"Ito na ang huling beses na uuwi sa amin yan ng umiiyak dahil sa kagagawan mo. Sa oras na umuwi sa amin yan ng umiiyak. Sinasabi ko sayo, hinding hindi mo na siya makikita kahit kelan. Tandaan mo yan Ivan!"

"Naiintindihan ko po. Wag po kayong mag-alala. Aasawahin ko pa po ang anak niyo para sa ikakapanatag ng loob niyo"

"Good!"

Ngumiti lang ako kay papa at pumasok na sa kwarto.

Pagbukas ko ng pinto ay naabutan ko doon si joren na nakaupo sa kama. Mukhang hinihintay talaga ako ng mahal ko. Sinara ko ang pinto at nilapitan ito.

Nakayuko lang ito. Agad ko naman siyang hinawakan sa kamay niya.

"May sasabihin ka daw?" dahan dahan itong tumango.

Sobrang ang cute niya.

"P-pero bago ko yun sabihin. G-gusto kong pakinggan ang paliwanag mo. Gusto kong marinig sayo ang lahat lahat" ang sabi nito. Tumango lang ako sa kanya.

"Naiintindihan ko. Sasabihin ko sayo lahat lahat"

Ikinuwento ko sa kanya lahat lahat ng gusto niyang marinig mula sa akin. Wala akong itinira kahit katiting na sekreto. Inamin ko sa kanya ang mga pagkakamali ko dahil sa selos. Wala akong ginawa para lokohin siya. Wala kahit isa.

Ang pagkakamali ko lang ay noong halikan ako ni Trish sa labi. Naiinis ako kase yung labi ko ay para lang kay joren. Ayokong lumapat ang laway niya sa mahal ko kaya nagtooth brush ako after nun. Though hindi naman siya bad breath. Mahal ko lang talaga itong lalaking ito.

Lagi kong sinasabi na bata pa kami. Childish or immature pagdating sa relasyon. Maaaring konting pagkakamali lang ay pag-awayan na namin but its a learning process nga diba? Ganun naman ang relasyon. Pwedeng mag-away kami sa maliit na bagay pero yung lokohin ang kasintahan mo? Ibang usapan na yun pare. At yun.. yung hindi ko magagawa kay joren.

I love him so much. Hindi na ito usapan pagdating kung babae ba siya o may boobs ba siya, kung may matres ba siya o kung magkakaanak ba kami. Usapan ito ng pagmamahal at pagiging loyal mo at hindi ng wala siya na meron sa mga babae.

Tandaan natin guys na hindi porket nagmamahalan ang dalawang lalaki ay iisipin na natin agad kung sino ang Top or bottom sa kanilang dalawa. Hindi ito about sa posisyon nila sa kama. Ito ay about sa sitwasyon nila bilang magkasama sa buhay. It's either lust or love. Kung ano man ang namamagitan sa kanilang dalawa. All we need to do is to respect them.

Hindi mababago ang tingin ng mga tao sa atin kung tayo mismo walang gagawin para ipaliwanag sa kanila na hindi tayo tulad ng iniisip nila.. Na kaya din nating magmahal ng tapat at totoo at hindi libog lang.

Top? Bottom? Posisyon lang yan pero ang pinakamasarap na posisyon sa kama ay yung kayakap mo ang taong mahal mo habang sinasabi mo sa kanya na kung gaano mo siya kamahal. Saka mo sabayan ng halik sa noo. The best yun pare.

"T-totoo ba lahat ng sinasabi mo?" ang tanong nito.

Inangat ko ang kamay nito at hinalikan doon saka tumango.

"Kung may isang kasinungalingan man akong sasabihin sayo ay yun yung sabihin ko sayong hindi kita mahal. Isang malaking kasinungalingan iyon dahil sobra, sobra kitang mahal"

Napakagat lang ito ng labi. Kung nakikita niyo lang siya mga pare. Sobrang cute niya at yung pisnge niya. Sarap halik halikan.

"B-baka naman niloloko mo na naman ako"

"Nagkasundo na kami ni papa. Hinding hindi na kita ibabalik sa kanila. Akin kana" ang sabi ko dito. Ako yung nagsabi pero bakit ako yung kinilig. Putcha! Sarap sa feelings.

"Hindi mo na ako papaiyakin?" inosenteng tanong nito.

"Hindi ko sure kase marami namang uri ang pag-iyak ng isang tao eh. Iyak ng sobrang saya, iyak ng sobrang pagmamahal pero yung iyak para sakatan ka? Hindi na mangyayari yun"

"Sigurado kana ba talaga sa akin Ivan?"

"Oo, walang iwanan. Walang hiwalayan!" napanguso ito sa sinabi ko. Nagpipigil lang talaga ako mga pare, pero gustong gusto ko na talaga siyang ikiss.

"Paano kung may babae uling magpaibig sayo. Paano kung magsawa kana sa akin at malaman mo na babae pala talaga ang gusto mo" napangiti lang ako sa sinabi niya.

"Iibig pa ba ako kung nandyan kana?" ang nakangiting tanong ko dito.

"Eeehh.. Wag mo nga akong titigan" simangot nito habang pilit nililihis ang ulo ko. Hahaha.. Namumula na kase siya.

"Wag mong isipin yung mga bagay na hindi ko naman iniisip at hindi naman mangyayari" ang pagpapanatag ko ng loob sa kanya. Ayokong mag-isip siya ng mga bagay na hindi ko naman iniisip.

"Nasasabi mo lang yan kase bata pa tayo" O diba. Simula na ng pag-aaway namin hahaha.. Joke lang. Naiintindihan ko naman siya. Mahal niya lang talaga ako kaya gusto niya secured siya sa pwedeng mangyari in the future.

"Kaya nga kita papaksalan diba kase mahal na mahal kita" ang sabi ko dito.

"Pero sabi nila ang marriage daw ay para lang sa babae at lalaki. Sagrado daw ito"

"Well, I respect their religious beliefs. But yung marriage naman na gagawin natin ay to recognize by the law. By human law and by equality. Hindi naman ito sobra sa tulad natin. We have our own rights. At karapatan ko ang makasal sayo. Maging apelyido mo ang apleyido ko at maipagmalaki na totoong anak natin sila. Hindi ko masisisi yung ibang part ng LGBTQ+ na against sa same sex marriage. But being hypocrites with our own rights? Tayo mismo ang nagpapatunay na mababang klase lang tayo ng tao. Kung maaprubahan man ang same sex marriage pinipilit ba silang magpakasal sila? Hindi diba? May kanya kanya tayong happiness at ang happiness ko ay yung makita kang naglalakad papalapit sa akin habang tinutugtog ang kantang gusto ko para sa kasal natin"

Nakita ko ang pagtulo ng luha nito. Pinunasan ko naman ito gamit ang daliri ko at hinalikan siya sa ulo.

"Wala tayong mararating joren kung puro tayo what if's. Hindi tayo magiging masaya sa buhay natin kung panghuhusga ng ibang tao ang uunahin natin. Kung pangmamata nila ang pipigil sa pagmamahalan natin. They have their own sins. At kung kasalanan ang mahalin ka? Then thats ok. I'd better be a sinner than being a lonely man who lives in a perfect world. Joren, I'm in a happy place at yun ay sa tabi mo" ngumiti ako dito. Ngumiti din siya.

"Wag ka ng umiyak ha" paglalambing ko dito.

"Opo"

"Good"

"Ivan.."

"Hmmm..?"

"Kung tanggalin ba ang kakayahan kong magbuntis. Mamahalin mo pa ba ako?"

"Oo naman. Minahal kita hindi dahil may anak tayo. Minahal kita dahil yun ang sinisigaw ng puso ko" sabay kindat ko dito.

"Eeehh.. Nambobola ka na naman ata eh" simangot na naman nito hahaha.. Ang cute cute. Pinisil ko nga ang pisnge niya.

"Ivan.."

"Hmmm?" ang sabi ko sabay iwas nito ng tingin.

"B-buntis ako"

"Ha?" Ano daw? Para akong nabingi.

"Sabi ko buntis ako" pag-uulit nito.

"T-talaga?" tumango lang ito.

"Wooohhh!! Talagang talaga?" ang malakas na pag-uulit na sigaw ko. Tumango tango lang ito. Halos hindi na mapaglagyan ng saya ang puso ko. Pakshet! Talon ako ng talon sa saya.

"Maupo ka nga" saway nito sabay hila nito sa akin paupo sa tabi niya. Agad ko naman itong niyakap at paulit-ulit na hinalikan sa pisnge. Grab the opportunity na guys. Tsansing kung tsansing na hahahaha..

"Eeeww.. Yung laway mo nga" ang sabi nito hahaha..

Hindi ko parin maiwasang maging masaya.

"Grabe. Ang galing ko talaga" pagyayabang ko. Sinimangutan niya lang ako.

"Opo mister Solomon. Sobrang galing mo nga. Hindi na naman ako makakapag-aral nito" ang sabi nito.

"Wag kang mag-alala mahal. Mag-aaral ako ng mabuti ipinapangako ko sayo yan. Hindi ko kayo pababayaan ng mga anak ko"

Shit. Nahiga ako at hinawakan ang tiyan niya. Nilapit ko ang tenga ko at ipinatong doon.

"Baliw. Hindi pa malaki ang tyan ko"

"Hayaan mo na mahal. Gusto ko lang pakinggan ang bunso ko" ang sabi ko. Kinikilig talaga ako mga par!

"Sorry Ivan kung pinahirapan kita ng sobra ha" ang sabi nito. Tumingala ako sa kanya at tinitigan ito sa mata. Napangiti ako ng bigla itong namula.

"Wala kang dapat ihingi ng tawad mahal. Dahil sa nangyari sa atin doon ko napatunayan na mahal na mahal pala talaga kita"

"Talaga?" ang manghang sabi nito. Nagtaas baba ang kilay ko.

"Syempre naman. Akin ka lang eh. Yang labi mong kay sarap halik halikan.. yang mata mong kay sarap titigan, yang cute mong pisnge na kay sarap pisil pisilin. Lahat yan mula ulo hanggang paa akin lang yan ha" ang sabi ko dito. Tumango lang ang baby ko.

"Pero alam mo kung ano ang pinaka gusto ko sa buong katawan mo?" tanong ko dito.

"Ano?"

Tinuro ko ng hintuturo ko ang dibdib niya.

"Yang nandito sa loob ng dibdib mo. Yang puso mo"

Napansin ko ang malalim niyang pagbuntong hininga. Senyales na naka pogi points na naman ako mga pare. Hahaha..

"Ivan naman eh.." simangot nito.

"Bakit? Wala akong ginagawang masama ah" ang natatawang sabi ko.

"Eh.. Ikaw kase eh. Pinapakilig mo na naman ako" sabay nguso nito.

"Pwede ba kitang halikan?" maginoong tanong ko dito.

Syempre kelangan magpaka Good boy ako. Mahal ko pare eh. Badoy ba? Ayos lang yan.

"Kiss lang ah" ang sabi nito.

"Opo kiss lang"

Dahan dahan kong nilapit ang mukha ko sa kanya at nilapat ang labi ko. Sobrang lambot. Sobrang tamis. Sobrang sarap. Hindi ko tuloy maiwasang ibuka ang bibig ko at pagalawin ang labi niya. Shit! Shit! Shit! Para akong nasa heaven mga pare. It feels like new.

Dahan dahan niya akong tinulak at tinakpan ang labi niya. Napangiti lang ako.

"Mahal naman eh"

"Sorry na. Tagal ko na kasing hindi nakikiss ang labi mo. Pwede ko bang ulitin?"

Tumango lang ito na parang bata.

"Sarap mong mahalin joren"

"Ikaw rin naman Ivan ko eh" ang nahihiyang sabi nito. Dahil hindi ko na natiis ay hinalikan ko na siya sa labi. Noong una ay hindi siya lumalaban pero mukhang nakukuha ko na ang momentum hahaha.. Masarap kase talaga ako kaya sorry sa mga gustong tumikin sa kasarapan ko. Para kay joren lang ako.

Habang enjoy na enjoy ako sa paghalik sa mahal ko ay biglang bumukas ang pinto. Agad akong tinulak ni joren na naging dahilan ng pagkahulog ko sa kama. Ang sakit ng pwet ko mga par!

Pumasok sina mama at papa.

Istorbo naman oh. Nandun na kami eh. Sarap na sarap na ako sa labi ng mahal ko eh. Hay! Mga istorbo nga naman.

"Oh, anong nangyari diyan?" ang tanong ni papa kay joren patungkol sa akin.

"Ah, nadulas lang po sa sahig hehehe.." ang pagsakay ko.

"Ganun ba. Kelangan mo ng magpahinga anak. Ikaw din Ivan. May pasok ka pa bukas" ang sabi ni papa sa akin. Syempre good boy ako.

"Opo papa"

Agad akong tumabi kay joren at nahiga sa tabi nito.

"Mama oh" ang sumbong ng mahal ko kay mama. Joren naman eh. Palasumbong ka.

"Hayaan mo na anak. Tabi kayo. Kami na lang ng papa mo doon sa kabilang kama"

Ano ka ngayon. Asawa mo na naman ako ah. Minsan talaga pabebe itong mahal ko which is sobrang gustong gutso ko. Ang weird ko noh. Ayoko kase ng easy to get. Gusto ko yung medyo pabebe at pinaghihirapan ko. Para kapag nakamit ko ang sarap sa pakiramdam.

"Oh, narinig mo ang sabi ni mama. Tabi tayo" pang-aasar ko dito. Wala itong nagawa kundi ang umusog at pinahiga ako sa tabi niya. Lumapit ito sa akin. Akala ko ikikiss niya ako pero binulungan lang pala. Umasa ako mga par.

"Mag behave ka ha. Wag kang gagawa ng kalokohan. Sinasabi ko sayo Ivan" ang sabi nito sa akin.

"Opo"

"Good" ang sabi niya. Agad ko naman itong niyakap. I miss my baby joren.

"Eehh.. Lumayo ka nga sa akin" simangot nito. Nagpacute lang ako sa kanya. Ewan ko mga par! Pero kahit ako nakokornihan sa mga ginagalaw ko. Ang laki ng nabago sa akin. Parang sinasabi ng katawan ko na kelangan ako lang ang cute at pogi sa paningin niya. This is true love mga men.

"Joren.." tawag ko dito.

"Hmmm?" ang sabi nito habang nakapikit. Mukhang tulog narin sina mama at papa sa pagod.

Nilaro-laro ko muna ang buhok niya habang tinititigan ito.

"Kapag ba dumating yung panahon na niyaya kitang magpakasal hindi mo ko tatanggihan?"

"Bakit mo naman na tanong yan?" ang sabi nito.

"Nandito nga pala sa bulsa ko yung singsing mo. Lagi ko itong dala"

"Akin na. Isusuot ko ulit" ang sabi nito.

Kinapa ko ang ang singsing sa bulsa at kinuha ito.

"Joren kapag sinuot mo ulit ito. Ibig sabihin nun na pang habang buhay na tayong magkasama. Wala ng hiwalayan at wala ng iwanan ha"

Hinawakan nito ang kamay kong may singsing at masuyo akong hinalikan sa pisnge.

"Hindi mo kelangan mangamba sa akin Ivan. Alam na alam mo naman na sayo lang ako"

Sinuot ko ang singsing sa daliri nito at hinalikan siya sa noo.

"Good night mahal"

"Good night din mahal"

-----

Nagising na lang ako ng paulit-ulit na may tumatapik sa akin. Ngiti niya agad ang bumungad sa akin. Buo na agad ang araw ko. Teka. Bakit bihis na siya? Agad kong nilibot ang paningin ko. Wala na sina mama at papa.

"A-asan sila?" ang tanong ko kay joren.

"Nandun sa accounting. May inaayos lamg bago ako lumabas"

"Lalabas kana?" ang tanong ko dito.

"Oo"

"Uuwi kana ba sa atin?" ang tanong ko ulit.

"Depende sa desisyon nila mama at papa"

Biglang bumukas ang pinto at pumasok dito sina mama at papa.

"Buti naman at gising na yang jowa mo anak. Tara na at ng makapasok pa si Ivan sa school" ang sabi ni papa.

"Sige po 'Pa"

"Ahmm.. Mama, papa" tawag ko sa kanila. "S-sa bahay na ba namin ulit titira si joren?"

"Mas mabuti anak kung sa bahay muna namin kayo tumira. Hindi niyo kakayanin na kayong dalawa lang kahit nandun pa si manang. Malalaki na anak niyo, hindi kakayanin ni joren mag-isa lalo na at may dinadala na naman ito. Atleast sa bahay mabilis namin kayong matutulungan" ang suhestyon ni mama.

"Sige po" pagsang-ayon ko.

Gusto ko talagang bumugod kami ni joren kase gusto ko silang buhayin sa pamamagitan ko pero tama din sina mama at papa. Nag-aaral pa ako tapos makukulit pa yung mga anak namin. Mas mabuti nga kung may katuwang kami sa pag-aalaga.

Ayon nga. Lumipat kami sa bahay nila. Nilipat namin dun lahat ng gamit namin.

Ako naman ay nagprepare na para sa pagpasok. Kelangan good student ako. Papatunayan ko kay joren na kaya ko silang buhayin sa pamamagitan ng sarili kong pawis at pera.

Hindi na rin pumasok si joren. Sasamahan na lang daw siya next time nila mama at papa para kausapin ang principal namin sa pagdrop nito sa school.

Masaya na malungkot kase 2 years late na sa akin si joren kung tutuusin. Gusto ko pa naman sabay kaming magkolehiyo. But still, ang mahalaga maaga akong matatapos at makakapag trabaho.

Pinarada ko na ang sasakyan ko sa parking lot ng biglang may lumapit sa aking babae. Si Trish.

"Ivan sorry.. Hindi ko sinasadya" pagsusumamo nito.

Ano bang kelangan ng babaeng ito?

"Hindi ko na matatanggap ang sorry mo Trish. Please lang, ok na kami ni joren layuan mo na ako"

"Hindi. Hindi. Gusto ko lang humingi ng sorry sayo at kay joren na rin"

"Wala ng mababago Trish. Sinira mo na ang tiwala ko sayo. Kahit mapatawad pa kita. Hindi mo na maibabalik ang nasira na"

"Naiintindihan ko. Gusto ko lang sabihin sayo na hindi ko ginusto ang nangyari. Inutusan lang ako ni Ish... Nang kapatid mo"

Biglang nanlaki ang mata ko sa sinabi niya.

"Siya ang may kagagawan ng lahat ng ito. Siya rin ang may gawa kana Francis at Bill. Napag-utusan lang ako dahil sa takot. Sisiraan niya daw ako para hindi mapasali sa beauty contest kapag hindi ko siya sinunod. Kahit konting oras lang tayo nagkakilala Ivan. Alam mo kung gaano kaimportante sa akin ang pageant diba? Sorry sa nagawa ko. Kaya ako nandito ay para itama ang lahat. Sobra na akong nakokonsensya sa inyo ni joren" ang umiiyak na sabi nito.

Naikuyom ko lang ang kamao ko at agad na tinungo ang classroom ng kapatid ko. Wala siya doon. Mukhang hindi pumasok.

Sumakay ako agad sa motor ko at pinaharurot ang sasakyan hanggang sa makarating ako sa bahay namin. Hindi ko na kaya ang galot sa dibdib ko. Gigil na gigil akong pinindot ang doorbell hanggang sa makita ko si Ish na papalabas ng pinto. Matagal na akong nagtitimpi sa kanya.

Pagbukas na pagbukas pa lang nito ng gate ay agad ko siyang binigyan ng isang malakas na suntok na naging dahilan ng pagtumba nito sa sahig. Wala akong pakialam sa pagputok niya ng labi.

Itutuloy...

______________________________________

100 votes for my next update.

Last 2-3 chapters na lang siya guys.. Wala namang ginawang kasalanan si Ivan kaya hindi ko na pahahabain pa ito. Loyal kase siya. Ganyan dapat loyal sa partner mo para walang maraming satsat hahaha..

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 32

Ivan's POV

Binugbog ko na talaga siya sa sobrang gigil ko hanggang sa hindi na ito makatayo.

"T*ng *na mo! Kapatid kita ikaw pa ang gumagago sa akin. Ano bang kasalanan ko sayo ha!"

"Mahal ko si Joren! Mahal ko siya!!" ang sigaw nito habang nakahiga parin sa sahig.

"Siraulo ka ba! Alam mong akin na yun. Boyfriend ko na yun! Gago ka ba ha!" gigil na sabi ko.

"Walang sayo kuya! Hindi pa kayo kasal!" dahil sa sinabi nito sinapak ko na naman siya sa mukha ng maliwanagan siya sa kanyang kahibangan.

"At sa tingin mo magiging kayo? Hindi ko siya ibibigay sayo o kahit kanino! Mangarap ka ng gising. Akin lang si joren!" ang masamang tingin ko dito. Tigas ng ulo.

"Hindi kayo bagay. Mas bagay kami. Manloloko ka! Iiwan mo rin si joren pagdating ng panahon!" ang sabi nito. Natawa lang ako sa paratang niya.

"Talaga ba? Sana nga manloloko ako, sana nga mang-iiwan ako para hindi ako nababaliw ng ganito sa kanya" ang sabi ko dito.

Putek! Iba talaga kapag inlove.

"Ish gumising ka. Hindi lang si joren ang tao sa mundong ito. Madaming tao diyan na pwede mong mahalin wag mong isiksik ang sarili mo sa alam mong hindi magiging sayo dahil hinding hindi ko na siya iiwan kahit kelan!"

Napaiwas lang ito ng tingin. Alam kong alam niya kapag sinabi ko gagawin ko.

"Kapatid kita. Mahal kita. Hindi man tayo galing sa iisang sinapupunan pero kapatid kita. Lagi mong tatandaan yan Ish. Bilang kuya mo. Alam kong marami tayong hindi pinagkakaunawaan. Alam kong pareho tayo ng pinagdaanan. Naging malayo tayo sa isa't-isa pero bilang kuya mo. Handa akong patawarin ka sa lahat ng ginawa mo. Ang hiling ko lang sayo ay hayaan mo na kami ni joren. Hayaan mo na kaming maging masaya. Ish, bumalik na tayo sa dati. Ako na kuya mo at ikaw na bunsong kapatid ko"

Napayuko lang ito habang nagpupunas ng luha.

Naiintindihan ko siya. Naiintindihan ko ang pinanggagalingan niya. Hindi dahil sinapak at binugbog ko siya ay wala na, tapos na lahat. Mahal ko yan dahil kapatid ko yan. Kundi dahil kay joren baka hindi ako nagbago, baka barumbado parin ako at gago. Kundi lang ako inlove hindi ko alam ang salitang patawad. Sa totoo lang.

"Ish, Hinding hindi ka magiging masaya kung parati na lang kasamaan ang tumatakbo sa isipan mo. Kung parating pagganti ang layunin mo. Alam kong mahal mo si joren, pero alam mo rin kung sino ang mahal niya. Ako yun at ako lang talaga. Pero tandaan mo. Nandito si kuya, sina mommy at daddy. Kami ang magmamahal sayo ng lubusan"

Iyak lang ito ng iyak.

Naaawa ako sa kanya. Alam ko ang bigat at pagmamahal na gusto niyang maranasan. Pero kahit kelan hindi solusyon ang pagganti at pag gawa ng kasalanan.

"Alam kong maraming gumugulo sa isipan mo ngayon. Alam kong malaki ang galit mo sa akin. Hindi kita pipilitin ngayon pero nandito lang ako kapag may problema ka"

Tumalikod na ako dito. Kelangan niya ng space. Nilamon siya ng galit kaya nakakagawa siya ng kasalanan, hindi na rin siya nagpapapasok. Alam kong pagagalitan ako nila mommy at daddy sa pagbugbog ko sa kanya. Ginawa ko lang yun para matauhan siya. Minsan hindi sapat ang salita lang, minsan kelangan mo rin masaktan pisikal at emosyonal para pareho silang matauhan.

Bumalik na ako sa school kahit ganito ang nangyari. Sa pang hapong klase na lang pumasok. Ayokong biguin sina mama at papa sa pangako ko para anak nila. Mahal na mahal ko yun kaya gagawin ko lahat para sa kanya.

Nagfocus at nakinig ako ng mabuti sa itinuturo ng guro namin. Hindi naman ako ganun kahina hindi lang talaga ako mahilig mag-aral, pero pag nagseryoso ako. Kabahan na ang top 10 namin hahaha.. Joke lang.

Natapos ang buong klase na ok naman. Bihira na rin kaming magbonding ni Francis. Busy kase si loko sa jowa niya. Alam niyo naman kung gaano kabaliw yun kay Bill. Binabawi niya ang isang taong nawala sa kanila. Grabe talaga kabaliw yang kapatid kong yan. Pati sila dinamay sa kalokohan niya. Hay! Mana nga sa akin. Baliw.. Baliw na baliw kay joren.

Ang korni ko pare, pero hindi ko maiwasang mapangiti habang inaalala ko ang pangalan niya, ang cute niyang mukha, ang mapula at masarap niyang labi. Kung gayuma ito. Sana wag ng matanggal ang bisa. Mahal na mahal ko talaga eh.

Pagkarating ko sa parking lot ay napansin ko sina Coco at Aseya. Sabay silang naglalakad palabas nang gate kaya agad ko silang tinawag.

"Coco.. Aseya.." tawag ko sa kanila. Mukha namang narinig nila. Lumapit sila sa akin at nangamusta.

"Kamusta na si Joren? Ok na ba siya? Simula kase kanina hindi namin siya nakikita" ang sabi ni Aseya.

Ngumiti lang ako ng nakakaloko at sinagot sila.

"Ok na siya. Nandun sa bahay"

"Ah ganun ba. Mukhang ang saya saya mo pare ah" ang sabi naman ni Coco.

"Wala pare. Sobrang inlove lang. Uy, Invited kayo ah" ang sabi ko sa kanila.

"Sige. Saan ba?"

Ngumiti lang ako matapos kong sabihin sa kanila. Sumakay na ako ng motor at umuwi nang bahay. Pero bago ako umuwi bumili muna ako ng pasalubong sa mahal ko. Alam ko namang favorite niya ang spaghetti at burger saka binili ko na rin ng pasalubong yung mga bata. Kelangan Good daddy tayo para Good kay hubby. Yiieee.. Pogi points na naman ako nito mamaya. Gustong gusto ko talaga kapag namumula siya. Hay!

Naabutan ko sila mama at papa sa sala na sweet na sweet habang nanunuod ng tv kasama yung mga bata. Nagmano muna ako sa kanila at hinalikan ang mga anak ko habang binibigay ang pasalubong ko para sa kanila bago ako umakyat sa kwarto namin.

Pagkarating ko sa taas ay binuksan ko lang ang pinto. Wala si joren pero mukhang nasa cr siya. Pumasok na ako at nilapag sa mini table ang dala kong pagkain.

"Mahal nandito na po ako" ang sabi ko.

"Dito ako sa cr mahal. Nainitan kase ako kanina kaya naligo muna ako" ang sabi niya.

"Sige mahal. May pasalubong nga pala ako sayo. Yung paborito mo"

"Wow talaga mahal?" ang excited na sabi nito

"Opo"

Hinubad ko na ang polo at sapatos ko saka nilagay sa tamang lalagyan namin dito sa kwarto. Naka pants at white sando lang ako. Alam kong hot na hot ako sa paningin ni joren kapag naka uniform ako tapos fit pa yung sando sa akin. Ok lang naman siguro kung landiin ko ang mahal ko diba? Asawa ko na naman siya.

Naupo lang ako sa kama at hinintay siyang lumabas ng cr. Pansin niyo ba sakin. Bihira na ko gumamit ng cellphone. Hindi na rin ako masyadong naglalaro ng Mobile legends. Well hindi naman natin pwedeng sisihin ang iba. Kanya kanya yan basta ako mas gusto ko ang quality time with joren kesa sa larong pwedeng makasira sa amin.

Ayun nga. Habang nag-eemo ako biglang bumukas ang pinto ng cr namin hudyat na papalabas na si joren. Agad sumingaw ang napakabangong sabon na ginamit nito.

F*ck!

Bakit ba ang bilis kong maturn on sa kanya. Amoy pa lang nito binabaliw na ako.

Lumabas ito ng pinto na tanging tuwalya lang ang suot hanggang bewang. Hindi ko alam pero napatulala lang ako sa katawan ng mahal ko. Oo, nakita ko na yan. Natikman ko na pero shet! Sobrang kinis at puti niya talaga tapos bagay na bagay sa kanya ang bagsak at basa nitong buhok. Sa totoo lang ang sarap niyang kainin.

"Hi mahal" ang bati nito sa akin habang nakatitig parin ako sa katawan niya.

"H-hello" bakit ba ako nabubulol?

"Bihis lang ako ha tapos kain na tayo" ang malambing na sabi nito.

Sh*t! Ang sarap ng boses niya. Tumango lang ako at dumiretso na ito sa cabinet para kumuha ng susuotin.

Is it ok na buntis yung asawa ko tapos pinagnanasahan ko siya ng ganito? Aixt naman oh.

Wala akong nagawa kundi ang panoorin siya habang nagbibihis ito. Una niyang sinuot ang damit niya. Nakasando lang ito na puti. Sunod niyang sinuot ang underwear nito habang nakatuwalya parin siya. Hay anu ba yan. Pwede naman niyang tagggalin yun eh. Tapos nagsuot na ito ng maikling short. Gustong gusto ko talaga kapag nagsusuot siya nun tuwing gabi o kapag nasa bahay kami. Sobra kasing sexy niya. Ayan. Mas lalo akong na tetemp sa hita niya. Hindi ako manyak ah. Hihihi..

"Yey... Tapos na akong magbihis. Kain na tayo mahal" ang biglang sabi joren. Para tuloy akong nagising sa isang makamunduhang bagay.

"Ah, eh.. S-sige hehehe.." awkward na tawa ko.

"Ok ka lang ba? Bakit namumula ka saka pinagpapawisan. Naka aircon naman tayo ah"

"Wala. Wala to mahal. Ikaw kase eh. Pinagliliyab mo ang pagmamahal ko sayo" ang nakakakilig na sabi ko. Biruin niyo yun nasabi ko pa yun hahaha..

"Che! Ewan ko sayo. Sobrang bolero mo talaga" simangot nito.

"Hala. Bakit nagtatampo ang baby ko" hinila ko siya at pinaupo sa Lap ko. Sobrang bango niya talaga mga pare.

"Hindi kaya" nguso nito.

"Asus. Wag mo nga akong ngusuan diyan sige ka hahalikan ko yan" pananakot ko.

"Edi halikan mo" hamon niya. Ako pa talaga hinamon niya ha. Ayun. Kiniss ko nga siya sa labi. Sarap. Ang fresh, bagong toothbrush.

"Eeee.. Ivan naman eh" natawa lang ako.

"Bakit ba. Akin naman yang labing yan eh"

"Sige na nga sayo na. Basta wag mo kong iiwan ha. Wag mo kong ipagpapalit sa iba"

"Opo boss" saludo ko dito. Syempre siya ang kumander ko.

"Siguraduhin mo lang. Kase kapag niloko mo ko, kapag iniwan mo ko. Pramis last na ito. No chances, no joren. Maghahanap ako ng iba" ang sabi nito sa akin.

"Subukan mong maghanap ng iba. Naku! Naku!." simangot ko dito.

"Bakit anong gagawin mo ha?" ang nakangiti niyang sabi. Abat! Mukhang marunong na rin mang-asar ang baby ko ah.

"Subukan mo lang talaga. Dahil papakasalan kita sa lahat ng bansa na pwede tayong ikasal nang hindi mo na ako iwan at hindi mo na ako palitan" pananakot ko rin dito.

"Weh.."

"Hindi ka naniniwala?" ang nakangising sabi ko.

"Hindi eh.." ang natatawang sabi niya. Tawa lang siya ng tawa.

Hindi ko tuloy maiwasang pagmasdan ang tawa niya, ang saya niya... Parang may bigla akong naramdamang galak sa puso ko. Parang ang sarap sa pakiramdam na siya lang ang makakapagbigay.

Hindi ko alam pero bigla ko nalang siyang hinawakan sa ulo at agad na hinalikan sa labi. Ipinikit ko lang ang mata ko at dinadama ang bawat paghalik sa kanya.

Sh*t! Bakit para akong sasabog sa saya.

Naramdaman ko ang pag ganti ng halik niya sa akin. Dahan dahan ko siyang inalalayang humiga sa kama at pina-ibabawan ito. Agad niya naman akong hinawakan sa dibdib para pigilan.

"Ivan.."

"Alam ko mahal. Wag kang mag-alala, gusto lang kitang halikan" ngumiti ito at mapusok akong hinalikan sa labi.

Matapos naming maghalikan ay kumain na kami. Nakaupo parin siya sa hita ko habang sinusubuan ko siya. Korni man o sobrang sweet sa iba. Wala na akong pakialam. Baby ko to. Akin lang 'to. Akin! Putek. Sarap ipagsigawan na mahal na mahal ko siya hahaha..

"Mahal naman eh. Kaya ko na naman pong kumain mag-isa. Hindi mo na ako kelangan pang subuan" simangot nito.

"Wag makulit. Minamahal nga kita, pipigilan mo lang? Mali yun pare. Mali.." pagpapakilig ko dito. Inirapan niya lang ako habang namumula ang pisngi niya.

"Ivan nama eh, baka masanay ako. Hahanap hanapin ko ito"

"Edi mas ok yun. Ibig lang sabihin nun na hahanap hanapin mo ko. Ako na mahal mo at ikaw na buhay ko" mas lalo siyang namula sa kilig.

"Che! Gusto ko burger naman" demand nito.

"Yes boss" sabay halik ko sa labi niya.

"Daya naman eh. Bakit mo ko ni-kiss" nakanguso niyang sabi.

"E ikaw. Bakit mo ninakaw ang puso ko?" ang nakangiting tanong ko sa kanya.

Pogi points na naman ako dun mga par!

"Baliw. Hindi mo na naman ininom yung gamot mo noh?" natatawang sabi nito.

"Kaya nga kinikiss kita eh dahil ikaw lang ang gamot ko" ang nakangiting sabi ko dito. Napahinto siya habang nakatitig sa akin. Nagulat ako ng bigla niya akong yakapin ng mahigpit.

"Ivan mahal na mahal kita"

Niyakap ko din siya ng mahigpit.

"Mahal na mahal din kita joren"

Pinisil ko lang ang pisngi nito.

I love him. Sobra ko siyang iniibig.

"Mahal, gala tayo sa manila this weekend ha" ang sabi ko.

"Ha? Bakit anong meron?"

"Wala lang. Gusto ko lang kitang i-date "

"Eh paano yung mga bata?"

"Nagpaalam na ako kana mama at papa. Pinayagan naman nila ako" hinawakan ko ang tiyan niya at kiniss ito sa pisngi. Ang clingy ko noh?

"Saka hindi pa naman ganoon kalaki si baby natin kaya pwede pa tayong gumala"

"Sige" sagot nito.

"Yun. Salamat mahal"

Hinawi ko ang buhok nitong tumatakip sa noo niya. Ang cute niya talaga. Hay. Pinakain ko na ito. Pinaubos ko talaga lahat kahit ayaw na niya. Wala eh, ayaw kong gutumin siya pati mga anak ko. Ako ang magtataguyod sa kanila kahit magwork na si joren. Ako parin. Dahil kinuha ko siya sa mga magulang niya kaya dapat panindigan ko siya. Ganun ang totoong lalaki mga par. Bakla man o hindi ang minahal mo at inasawa mo. Siguraduhin mong magpakalalaki ka sa oras na nagdesisyon kana.

After naming maubos ang lahat ng pagkain ay kinuha na namin ang mga bata kana mama at papa. Buti naman at tulog na sila. Mahirap na patulugin yang dalawang yan especially yung panganay kong babae. Mana sa ugali ko pero sobrang cute tulad ng asawa ko hahaha.. Yung bunso ko namang si baby perth sobrang hawig ko daw pero feeling ko na mana niya ugali ng papa niya. Maki papa kase yung bunso kong yun habang kay baby phim naman maki daddy yun, sa akin.

"Joren tulog kana?" ang sabi ko dito habang nakayakap siya sa akin.

"Hindi pa bakit?"

"Wala lang"

"Ha? Anong wala ka diyan. Tatawag tawagin mo ko tapos wala lang. Kainis ka. Sige na sabihin mo na" hahaha.. Cute niya mainis.

"Gusto ko lang sabihin sayo na Good night"

Umangat ang ulo nito at tinitigan ako. Yung titig na may kunit noo.

"Hahaha.. Bakit?" ang natatawang tanong ko. Seryoso kase niyang makatingin.

"Wala lang. Good night din" saka siya dahan dahang ngumiti.

May anghel bang bumaba sa langit? Bakit para siyang anghel. Hahaha.. Putek. Kinikilig na naman ako. Oo mga par. Pwede naman kiligin diba? Sabi kase nila kapag lalaki dapat patago ang feeling, kahit umiyak yan o kiligin yan itatago at itatago niya at hindi niyan ipapahalata. Ako kase mga pare gusto kong makita niya, gusto kong maramdaman niya para alam niya kung gaano siya kaimportante sa akin. Kung gaano ko naaappreciate lahat ng aksyon niya. At yun ang tinatawag kong Love.

"Joren"

"Yep?" sabay taas baba ng kilay nito. Awww..

"Sarap mong pakasalan" ang sabi ko.

"Kikiligin na ba ako o kikiligin?" ang sabi niya hahaha.. Loko loko itong baby ko ah.

"Pwede both? Me and you as one?"

"Che! Tulog na nga tayo. Sobrang sweet na" simangot nito hahaha...

Niyakap ko siya ng mahigpit at ipinikit ang mata ko na may ngiti sa labi.

*****

J

oren's POV

Nauna akong nagising dahil naramdaman kong naglalaro na yung mga bata sa crib. Hay. Sobrang helpful talaga ng mga ganitong bagay. Hindi sila maaksidente. Kinuha ko ang cellphone ko at tiningnan ang oras. Mag-aalas syete na pala. Alas otso ang pasok ni Ivan kaya may isang oras pa siya para maghanda. But usually nagiging ako na bihis na siya. Nakakapanibago lang.

"Ivan.. Uy gising na. Matagal ka pa namang maligo" ang sabi ko dito.

"Mmmm.." umungol lang siya.

"Gumising kana diyan" pag-uulit ko. Abat! Kinuha lang yung unan at bumalikwas pakabila at natulog ulit.

"Hoy. Malelate kana"

"Inaantok pa ako mahal"

"Anong inaantok ka diyan. Bumangon kana diyan. Kelangan mong bumawi sa mga absent mo sa school" ang sabi ko. Hindi naman siya ganito dati ah. Gisingin mo lang yan ng konti babangon na yan.

"Hindi ka gigising isusumbong kita kana mama at papa" pananakot ko.

"Mahal naman eh. Opo. Gigising na"

Naupo ito at nag-indian sit pero nakapikit parin ang mata. Abat. Maaga naman kaming natulog kagabi ah.

"Hoy!" tulak ko sa ulo nito.

Mumukat mukat itong iminulat ang kanyang mga mata.

"Parang ayokong pumasok mahal" ang nanlalatang sabi nito.

Tumayo ako at hinila siya patayo.

"Anong ayaw. Bilisan mo diyan at sabay sabay tayong pupunta nila mama sa school para kausapin yung principal natin. Ikaw ang magdadrive"

"Hmmmppff.. Sige na nga" nakanguso itong lumapit sa akin at binigyan ako ng kiss sa lips. Dumiretso din siya sa mga bata at hinalikan sila saka ito dumiretso sa cr. Wala naman kaming ginawa kagabi ah bakit hinang hina siya.

Tinawag ko na si manang para tulungan akong ibaba yung mga bata. Pagbaba namin ay naabutan ko doon si mama na naghahanda na ng almusal. Nakaupo na rin si papa sa lamesa. Maaga daw ang pasok nito. Dalawa naman ang kasambahay namin kaya ok lang na maiwan yung dalawang bata kapag aalis kami.

"Oh anak. Asan na yung asawa mo"

"Ayun 'Ma. Akala ko ako ang unang magigising yun pala siya pa ang gigsingin ko. Ayaw pa ngang pumasok eh. Tinatamad daw siya buti napilit ko"

"Good yan anak. Dapat tayo ang masusunod hahaha" sabay tingin ni mama kay papa. Patay malisya lang si papa.

"Yes naman 'Ma. Basta sa ikakabuti hahaha.." pagsakay ko kay mama.

"Sige na. Maupo kana diyan. Sinangag na kanin na lang ang lulutuin ko"

"Sige po"

Lumapit ako kay papa at kiniss ito sa pisnge.

"Morning 'Pa"

"Morning din anak"

"Ahmm.. Pa. Pinayagan niyo po kami ni Ivan pumuntang manila?"

"Oo. Bakit ayaw mo ba?"

"Hindi naman po hihihi.. Thank you 'Pa"

"Basta mag-ingat kayo ha. Sabihin mo diyan sa boyfriend ingatan ka at wag iuuwi na may gasgas kahit isa kundi bubugbugin ko yan"

"Pa, naman eh. Hindi naman po ako pababayaan ni Ivan"

"Naninigurado lang. Loves ka ni papa eh"

"Thank you papa" sabay kiss ko ulit sa pisnge nito.

"Asus. Naglambingan na naman ang mag-ama. Paano si mama?"

"Syempre love ko din" ang sabi ko at kiniss ko rin si mama sa chicks.

Ilang minuto din bago maluto ang sinangag ni mama. Saktong kababa lang ni Ivan. Nagmano ito sa kanila at naupo na sa tabi ko.

Pinaghain ko naman siya ng kanyang pagkain. Naglagay ako ng itlog at hotdog saka sinangag na kanin. O diba. Asawang asawa lang.

Nakailang subo na ako pero hindi pa rin niya ginagalaw ang kanyang pagkain. Nakatitig lang ito.

"Ivan may problema ba. Ayaw mo ba ng ulam?" tanong ko dito. Pati sina mama at papa ay nakatingin na rin dito.

"Ayaw ko ng amoy ng sinangag. Ayaw ko din ng hotdog nasusuka ako" ang sabi nito.

"Ha? E diba paborito mong breakfast yan bakit ayaw mo na ng sinangag at hotdog?"

"Ewan hindi ko rin alam basta nasusuka ako kapag nakikita ko sila"

Napakunot lang kami ng noo at natahimik. Mukha namang napansin yun ni Ivan. Agad siyang nagsorry kana mama at papa.

"S-sorry po. Hindi ko po sinasadya"

"Ok lang anak. Naiintindihan kita" ang sabi ni mama.

Nalungkot ako para kay mama. Pinaghirapan niyang lutuin yan. Napansin siguro ni Ivan yun kaya Niyakap niya ako.

"Mahal sorry. Hindi naman sa nag-iinarte ako pero ayaw feeling ko ayaw niyang tiyan ko" ang sabi nito patungkol sa pagkain.

"Hindi kaya naglilihi ka Ivan?" ang biglang tanong ni mama.

Ha? Ano daw? Naglilihi?

"Ha? Ano po?" ang sabi nito.

"Hay naku. Naglilihi nga yang asawa mo anak" ang sabi ni mama.

"Bakit po siya maglilihi eh hindi naman po siya ang buntis kundi ako" ang sabi ko kay mama.

"Pwede yun anak, napasa mo sa kanya ang paglilihi mo. Though wala namang exact scientific explanation yun. May naniniwala at meron ding hindi depende sa nakararanas nito. Tingnan mo. Dapat nagstart na yang mga cravings mo pero wala parin diba? Yung madalas na nangyayari sa mga buntis naaadopt ng kanilang asawa at iyon siguro ang nangyayari ngayon kay Ivan"

Napatingin lang ako kay Ivan 

"Kaya po pala yung pabangong lagi kong gamit nabahuan ako. Totoo po pala yun"

"Diko rin sure anak. Pero yung mga sensyales na ipinapakita mo ganyang ganyang din sa mga buntis. Diba joren, anak? Pinagdaanan mo rin yan?"

Tumango lang ako kay mama.

Kung totoo man yun. Mas ok sa akin yun dahil ayokong maglihi. Kain ako ng kain. Ayokong tumaba ng husto.

After naming kumain ay nagpaalam na si papa. Mauuna na daw siyang umalis. Kami namang tatlo ay naghanda na para pumunta ng school.

Nag half bath lang ako. Matagal din kase akong maligo kaya kukulangin kami sa oras. Nagpaalam lang kami sa mga bata at kay manang at tinungo na namin ang paaralan.

Nasa unahan kaming dalawa ni Ivan siya ang driver. Si mama naman ang nasa back seat. Pagkarating namin sa school ay nagpaalam na sa amin si Ivan. Sobrang clingy niya talaga kahit sa public. Hays..

Dumiretso na kami sa principal's office at kinausap namin ang punong guro. Ininterview lang kami about sa akin. Bakit daw napapadalas ang pag back out ko sa school. May problema daw ba ako o financially problem. Basta tinanong ako kung anu-ano para aprubahan ang request ko. Sayang daw ako kung hindi ko itutuloy ang pag-aaral ko. Honor student pa naman daw ako.

I know masama ito pero gumawa si mama ng alibi just to explain kung bakit at anong dahilan. Ipinangako rin ni mama na next pasukan papasok na ako ulit at gagraduate sa school na ito.

Kase sa tutuusin pwedeng hindi na nila ako tanggapin dahil sa pag back out, back out ko sa school na ito. Buti na lang at mabait ang principal namin. Tatanggapin pa daw nila ako next school year.

Magtatanghali na nun ng umuwi kami ni mama. Nakipagkwentuhan pa kase siya sa principal namin kaya natagalan kami.

Ayun, wala naman masayadong nangyari nung mga sumunod na araw. Ako pa nga minsan ang gumagawa ng assignment at projects ni Ivan eh. Hindi niya ako pinipilit ha. Kusa kong ginagawa yun para lang hindi ako mabored sa bahay. Minsan ako pa nagtuturo diyan kapag may hindi siya naintindihan sa lecture niya or ako ang katuwang niya sa pagrereview niya. Hahaha.. Para nga tuloy akong teacher eh. Sobrang strict na teacher sa kanya.

Yun nga palang about sa paglilihi ni Ivan. Mukhang totoo nga yung sinabi ni mama. Sa totoo lang mahilig yan kumain pero hindi yan ganun katakaw sa pagkain pero sobrang takaw niya lalo sa mangga. Nakaka-apat o lima ata siya sa isang kainan lang. Ako nga iniisip ko pa lang nangangasim na ako o nangingilo ang ngipin. Pero natutuwa ako. Kase ramdam ko ang pagiging responsable niyang ama at kasintahan ko.

"Ready kana mahal?" ang tanong sa akin ni Ivan. Naka black short lang ito at white printed shirt. Sobrang simple pero sobrang lakas ng dating niya. Actually couple shirt kami hihihi.. Ang nakakainis lang eh malaki yung T-shirt sakin.

Hmmppff..

"Oo ready na ko" simangot ko dito. "Ok lang ba talaga itong suot ko?" tanong ko sa kanya.

"Sobra. Kung tutuusin nga eh ayaw na kitang ipakita sa iba dahil sa sobrang kacute-an mo" lumapit ito sa akin at pinisil ang tigkabila kong pisnge. Sakit nun ah.

"Ivan naman eh.." simangot ko.

"Bakit ba kase binigay ka sa akin ni lord. Ayan tuloy, nagiging selfish ako"

"Che! Tara na" ang sabi ko dito. Tinawanan niya lang ako.

Isang bag lang ang dala namin. Lahat ng kelangan namin nandun na. Syempre siya magbibitbit, alangan naman ako diba hahaha.. Swerte ko eh. Gentleman ang jowa ko. Ay! Kilig much.

Commute lang kami guys. Gusto namin maexperience magtravel na kaming dalawa lang. Yung marunong kaming sumakay at mag pasikotsikot para in the next future travel namin. Masasabi kong mas may alam na kami. Syempre kasama na dun mga anak namin.

Nagpaalam na kami kana mama at papa. Sobrang mamimiss namin yung dalawang bata. By the way, alas dose lang ng madaling araw. Maaga kaming babyahe para pagdating namin sa manila umaga na. 2 days and one night lang kami dun. Kaya pagdating namin sa manila diretso gala then tulog tapos kinabukasan uwi na rin ng tanghali para bago dumilin nasa province na ulit kami. May pasok kase ng lunes si Ivan kaya hindi pwedeng magtagal.

Sumakay na kami ng tricycle pahatid sa terminal ng Van. Actually pag nasa province kami ayoko talagang sumakay ng bus kase yung dadaanan namin is zigzag saka bundok. Mabagal pati ang bus kesa sa van na kahit saan mag short cut pwede.

Saktong pagdating namin dun ay mayroon ng mga limang pasahero. 11-12 ang capacity madalas ng van samin. Ipinwesto kami ng konduktor sa likod ng driver which is my favorite seat place. Hindi magalaw, hindi nakakahilo. Sa huli kase nasusuka ako.

"Gusto mo bang kumain muna?" tanong sa akin ng mahal ko.

"Ayoko. Pagdating na lang natin sa manila" ang nakangiting sabi ko. Ngumiti lang ito at ginulo ang buhok ko.

Kumain lang ako ng candy. Way ko to sa mahabang byahe para hindi ako mahilo at masuka. Hindi rin ako umiinom ng tubig para hindi ako ihiin. Mahirap magpigil ng ihi kaya kung babyahe kayo. Make sure na wag muna kayong kumain or uminom ng kahit na anong liquid. Yun lang.

Hindi rin nagtagal at napuno na ang van. Bumyahe na kami pa maynila. Siguro 4-5 hours depende sa traffic at sa oras ng pag byahe mo pero kapag ganitong oras na madaling araw. Aabutin ka lang ng 3-4 hours.

Ako yung nasa may gilid ng van malapit sa Bintana. Nakapatong lang ang ulo ko sa balikat niya at pinatulog ako. Nagising na lang ako na nasa stop over na kami. Nag biscuit lang ako habang siya kumain ng kung anu-ano. Hays.. Inabot na naman siya ng cravings niya hahaha.. Buti at hindi ko na nararanasan yan kundi kawawa sakin ang mahal ko.

After namin kumain bumalik na kami sa sasakyan at nagpatuloy sa byahe. Alas syete na ng makarating kami sa manila. After namin makababa ay sumakay na kami ng Lrt 1 to Baclaran. May sakayan daw dun sabi ni Ivan papuntang Mall of Asia. Wala na kaming sinayang na oras dahil siguradong pagdating namin dun ay bukas na ang mall saka gutom na rin ako. Actually bawal sa akin ang magpagutom kaya aware naman lagi sa akin ang mahal ko. Hindi siya nakakalimot na tanungin ako kung gutom ba ako, kung kelangan ko munang magpahinga. Basta alagang alaga niya ako. Hihihi..

Alas dyis ata kami nakarating sa mall of asia. Dumiretso muna kami sa isang authentic filipino cuisine. Gusto ko sana sa fast food chaun na lang pero ayaw ni Ivan. Stikto po ang mahal ko sa mga kinakain ko. Yiiee.. Kilig. Ang sarap kaya ng pinagbabawalan ka ng mahal mo when it comes to your health at sa ikabubuti mo. Pinapakita lang nito kung gaano siya mag-alaga sayo bilang jowa mo.

Inorderan niya ako ng Isda saka nagdemand siya ng prutas habang siya pwede niyang kainin lahat ng gusto niya.

"Oh, wag kang sumimangot diyan. Hahalikan kita sa lahat ng tao dito. Smile kana" ang nang-aasar na sabi nito.

"Che! Gusto ko ng lechon eh" ang nakangusong sabi ko.

"Bawal sayo yun. Si mommy na ang may sabi diba?"

"Opo" ang nasabi ko na lang. Ginulo lang niya ang buhok ko. Para tuloy akong bata na nagtatampo.

Kumain na kami dahil gutom na gutom na talaga ako. Masaya naming pinagsaluhan ang pagkain. I mean masaya pala siya sa mga kinain niya huhuhu.. After namin kumain ay hindi niya nakalimutang painumin ako ng vitamins.

"Ano tara na?"

"Ano gagawin natin?" tanong ko sa kanya.

"Nood tayo sine tapos libutin natin itong mall tapos ipagshopping natin yung mga bata. Yung sa atin naman bukas na lang para hindi tayo mahirapan sa mga dalahin, may malapit namang mall sa terminal eh tapos i-enjoy lahat ng pwedeng i-enjoy sa lugar na ito"

Naexcite ako bigla sa sinabi niya.

"Wow talaga? Excited na ako mahal" ang tuwang tuwang sabi ko.

"Ako rin naman eh. Excited na akong mapasaya ka"

Napahinto ako sa sinabi niya.

"Oh. Wag ka munang kiligin diyan. Wala pa akong ginagawa" sabay kindat nito.

Yun pa nga lang kinikilig na ako. Paano pa kaya kung may gawin na siya diba?

Hays.

Sana mga besh maranasan niyo din ang ganitong klasing lalaki. 
Mahirap hanapin pero sulit hintayin.

Dumiretso kami agad sa sinehan to watch horror movies. Mahilig talaga ako sa mga ganyang klaseng tema. Ewan hindi ko alam. Siguro hindi siya boring panoorin. Matatakot ka saka mag-iisip ka kung what, when, where or how? Kase suspense siya at hindi mo ineexpect. I dont know sa ibang genre ha pero it suits my taste.

Pero jusko! Matatakutin pala itong mahal ko. Kaya pala habang dumidiretso ako sa movie na ito parang hinihila niya ako papalayo at tumingin ng ibang movie kaya lang wala siyang nagawa kaya tinanong ko na siya hahaha..

"Sigurado ka bang ito na ang panonoorin natin? Ok lang naman sa akin kung hindi" ang sabi ko sa kanya.

"O-ok lang. Gusto mo to eh"

"Sure ka ha. Hindi ka ba natatakot?" ang tanong ko dito. Umiling lang siya.

"Mas takot akong mawala ka sa buhay ko"

Abat. Nakuha pa niyang mag pick-up line ha.

"Ivan naman eh.."

"Eee.. Totoo naman po sinasabi ko eh. Yeah. I'm afraid but i'm afraid of loosing you................ Again"

Boom!

Tumalikod na lang ako para itago ang kilig na nadarama ko.

Umakbay ito sa akin at bumulong.

"I love you. Lahat ng kinakatakutan ko haharapin ko para sayo"

Para akong natuod sa aking kinatatayuan. Hindi ako makahinga. Ewan. Ang sarap sa pakiramdam hayss..

"Duh? Oo na. Nood na tayo" pa hard to get kong sabi para maitago ko lang itong sayang nadarama ko. I know him. Gustong gusto niyang nakakapuntos sa akin. Gusto ko yun kase iyon ang nagpapasigla sa relasyon namin pero kelangan kong balansehin para hindi siya magsawa sakin. Charot. Oo na ang harot ko na.

Bumili siya ng ticket, pop corn at juice at pumasok na kami sa loob ng sinehan. Siya ang naglead sa akin. Humanap kami ng upuan na malapit sa gitna para hindi kami mahirap lumabas labas kapag naiihi kami.

Wala naman masyadong nangyari sa amin. Everytime na may nakakatakot na scene. Sumusubsob siya sa leeg ko. Ako naman tawa lang ng tawa. Saan ka ba naman nakakita ng barako, astig at maangas na lalaki pero takot na takot sa isang movie. Hahahah..

Pagkalabas namin ng sinehan ay nakasimangot lang ito habang inaasar ko. May mga lalaki din pa lang astig pero cute kapag nagagalit.

"Sige tawanan mo pa ako"

Hala. Nagtatampo hahaha.

"Dapat astig ako eh. Dapat maangas ako eh. Ngayon pinagtatawanan mo na ako" pagtatampo parin nito.

"Ok lang naman mahal. Ito tampururot" ang seryosong sabi ko pero deeo inside tawang tawa parin ako.

"Ayoko. Hindi na tayo bati"

"Ok" pagsang-ayon ko.

"Hindi mo man lang ba ako susuyuin?" ang sabi niya. Hahaha.. Ang cute niya talaga.

"Ikaw eh. Sabing ok lang yun eh"

"Eh, feeling ko ang hina hina ko" ang sabi niya. Jusko. Lumapit ako dito. Tumingin muna ako sa paligid at mabilis siyang hinalikan sa pisnge.

"Ano ok na?"

"Sa lips naman" ang sabi niya.

"Eh sapak gusto mo?" ang sabi ko dito.

"Hehehe.. Joke lang mahal"

Hay naku. Minsan talaga may pagkaisip bata itong si Ivan.

Naglibot libot kami sa buong mall. Dumiretso na rin kami sa department store para ibili ng damit at shorts ang mga bata. Ang dami naming binili para sa kanila. Binili din namin sila nang mga cute stuffed toys. Alam kong magugustuhan nila nag pasalubong namin.

Sobrang daming tao pala dito kapag weekend. I mean, madami na namang tao kanina pero tuwing lumulubog ang araw mas lalo pang dumadami ang pumupuntang tao dito. May mga magkakaibigan, magkakaklase, may magpapamilya at syempre hindi mawawala ang mga mag jowa.

Tuwing may makakasalubong kaming magkasintahan hindi ko maiwasang mainggit lalo na sa mga straight couple. Kayang kaya nilang ipahayag ang kanilang nararamdaman sa harap ng maraming tao na walang iniisip kung huhusgahan ba sila o hindi.

"Mahal.. Uy.. Mahal"

"Ha?" ang sabi ko.

"Kanina pa kita tinatawag. Sabi ko punta na tayo sa sea side mall para panoorin ang paglubog ng araw. Ano bang tinitingnan mo diyan?" ang tanong nito sa akin at tiningnan din ang couple na nasa harapan namin. Sobrang ganda ng babae at sobrang gwapo naman nung lalaki.

"Ah yan ba? Gusto mo rin bang hawakan kita sa kamay?" umiling ako agad.

"Hindi mahal. Masaya lang ako para sa kanila---"

Bigla niyang hinawakan ang kamay ko sabay ngiti sa akin.

"Ano tara na?" ang tanong niya. Tiningnan ko ang kamay mnaming magkahawak.

"I-ivan y-yung kamay mo"

"Bakit may problem ba kung hawakan ko ang kamay ng taong mahal ko?" ang nakangiti paring sabi nito.

"W-wala naman pero kase.." ang sabi ko habang tumitingin sa paligid.

Narinig ko ang malalim na pagbuntong hininga niya.

"Holding someone's hand is not a crime. Ang mali ay yung mata at kaisipan nila. Walang ganito o ganyan sa taong nagmamahal. Basta alam mo sa sarili mo ang tama at mali. Kung mali ang hawakan ka. Mali din ang pag-isipan ka ng mali. If we lean on their critism, we are limiting our happines. Hindi sa kanila ang mundong ito. Ito ay ginawa para sa lahat"

Dahan dahan akong tumango at ngumiti sa kanya.

"Tara" ang nakangiting sabi ko at tinungo namin ang daan papunta sa SM by the bay.

Siya lang ang may kakayahang palakasin ang loob ko.

Magkahawak kamay naming pinanood ang paglubog ng araw. Hindi ko tuloy maiwasang mag wish habang pinagmamasdan si Ivan. Wala akong ibang hiling kundi ang kasiyahan niya.

Tumingin ulit ako sa araw at pinagmasdan ang kagandahan nito.

"Joren.."

"Hmmm?" tumingin ako dito. Kanina pa pala siya nakatitig sa akin.

"Ah, eh.. wala... Hehehe.. Tara. Games tayo"

Alam kong may gusto siyang sabihin pero hinayaan ko na lang.

"Sige"

Tumayo na kami at tinungo ang mini themed park dito sa Moa eye or SM by the Bay. Yung parang peryahan kapag nanalo ka makakatanggap ka ng teddy bear o iba't-ibang uri ng papremyo.

Halos lahat ng pwedeng laruan, nilaruan namin ni Ivan. Nagpupursige siyang makakuha ng premyo but sadly wala siyang napanalunan hahaha.. Ok lang naman sa akin pero yung inis niya hindi niya matanggap na wala siyang nakuha.

"Ok lang yan" ang sabi ko.

"Eh, gusto kong ibigay sayo yun eh" sabay turo nito sa stuff toy ni spongebob.

"Ok nga lang. Pwede naman tayong bumili niyan eh"

"Eh, Iba parin yung alam mong pinaghirapan mong kunin. Hays naman oh. Bakit ba ang malas malas ko sa ganyan" daing nito.

"Ok lang, swerte ka naman sakin eh" ang banat ko sa kanya. Pagbigyan niyo na ako guys hahaha..

Agad siyang napatingin sa akin. Nagtaas baba lang ang kilay ko.

"Humuhugot ang mahal ko ah" ang sabi niya. "Sige na nga pero sakay muna tayo ng ferris wheel ha bago tayo umuwi" ang sabi nito.

"Sige po mahal" ang pagsang-ayon ko sa kanya.

Pumunta na kami sa Ferris wheel at nagbayad. Sumakay kami sa isang tube nito. Sabi nila medyo mabagal daw ito at umaabot ng ilang minuto bago ka makababa. Which is gusto ko yung ganun para naman makapagpahinga ka at maenjoy mo yung ganda at view nito mula sa taas.

Habang nasa loob kami ay para tuloy akong bata na amaze na amaze sa mga nakikita ko. Kung saan saan ako patingin tingin.

"Mahal oh. Tingnan mo yung malaking barko. Kitang kila ko sila mula rito" habang tinuturo ko yung barko.

Ngumiti lang si Ivan at hinayaan ako sa pagiging isip bata ko. Lumipat ako sa kabilang side at tiningnan naman ang kalakhang maynila.

"Mahal ang ganda ng view dito para silang mga bituin na bumaba sa lupa" ang sabi ko patungkol sa mga ilaw ng kalsada at bahay. Ang ganda pala ng view talaga sa taas kapag gabi.

"Mahal ang saya saya ko" ang hindi ko maiwasang sabihin.

Tumingin ako kay ivan pero tahimik lang ito habang nakatitig sa akin.

Nawala ang ngiti ko at umupo sa tabi niya.

"M-may problema ba mahal?" ang di ko maiwasang itanong sa kanya. Umiling lang ito saka bumuga ng hangin. Para siyang kinakabahan.

"J-joren" ang garalgal na sabi nito.

Hinawakan niya ang kamay ko. Grabe yung pawis at kaba niya.

"A-ano yun?" pati ako parang kinakabahan narin.

Huminga siya ng malalim at tinitigan ako sa mata.

"J-joren. T-tinatapos ko na" ang sabi nito.

Hindi ko tuloy maiwasang maluha sa sinabi niya. A-anong ibig niyang sabihin?

"A-ayaw mo na ba sa akin?" ang naluluhang tanong ko sa kanya. Nakita kong nagpunas siya ng luha.

"T-tinatapos ko na nag pagiging mag kasintahan natin.." umiyak lang ako ng umiyak.

"D-dahil gusto kong magsimula ulit. Magsimula bilang asawa mo"

Nagulat ako ng bigla itong lumuhod at kinuha ang isang maliit na box sa loob ng bag namin.

"Joren. Alam kong gasgas na ito. Alam kong korni na ito. Alam kong nagamit na ito ng lahat. Pero gusto ko lang tanungin sayo. Handa ka bang maging ASAWA KO?"

Dahan dahan akong tumango habang sinusuot nito ang panibagong singsing sa akin.

Saktong pagdating namin sa pinakatuktok ng ferris wheel ay doon ko siya hinalikan sa labi. Doon ko naramdaman ang pakiramdam ng isang fairytale love story.

"Mahal na mahal na mahal kita joren ko. Mahal na mahal"

"Mahal na mahal din kita Ivan ko. Sobrang mahal"

"Walang iwanan?" tanong niya.

"Wala"

"Walang hiwalayan?" tanong niya ulit.

"Wala"

"Hanggang dulo?"

"Oo. Hanggang dulo"

"Asawa ko?"

"Opo asawa ko"

"Ako lang ha" paniniguro niya.

"Opo. Ikaw lang"

Ngumiti ito at hinalikan uli ako sa labi.

-----

Nagbayad kami to stay for 1 day sa isang hotel malapit sa terminal ng van namin. Wala kase kaming kamag-anak dito saka kung meron daw eh mas gusto ni Ivan na kaming dalawa lang para daw masolo niya ako. Akong asawa niya Hihihi..

Kinabukasan.

Gaya ng pangako ni Ivan. Pumunta kami sa mall na sinasabi niya. Bumili kami ng kaunting damit at pasalubong kana mama at mommy at umuwi na rin kami makatanghali.

Nakasakay na kami ni Ivan sa van.

Nakakapagod man pero sobra akong nag-enjoy. Hinding hindi ko makakalimutan ang araw na ito. Ang araw kung saan niyaya ako ni Ivan na pakasalan siya.

Habang bumabyahe kami pauwi sa probinsya ay hindi ko na kinaya pa ang antok kaya kusa nang pumikit ang mata ko hanggang sa makatulog ako sa balikat ng mahal ko.

Salamat.. Salamat sa araw na ito. Ivan ko.

*****

Ivan's POV

Mag-aalasais na ng gabi ng makarating kami sa bahay. Sobrang napagod ang mahal ko kaya nagdagdag ako ng bayad kay kuya driver na ideretso na kami sa bahay para hindi na mahirapan pa ang mahal ko at ayokong abalahin ang kanyang pagtulog at saka marami din kaming dala.

Pagkarating namin sa bahay ay binuhat ko siya papasok ng bahay ar idineretso sa kwarto namin. Hay, napagod nga ng sobra ang mahal ko. Hindi ko maiwasang.. Paulit-ulit siyang hinahalikan sa ulo. Mahal ko to pre! Mahal na mahal!

After ko siyang ihiga sa kama ay tinulungan ko si papa na ipasok lahat ng dala namin.

Habang inaayos namin lahat ng gamit at pasalubong ay bigla akong tinanong ni papa.

"Kamusta ang bakasyon niyo anak? Pumayag ba siya?" ang seryosong tanong ni papa. Ngumiti lang ako dito at tumango.

"Opo papa. Pumayag po siyang pakasalan ko siya"

Nagulat ako ng bigla akong yakapin ni papa. Rinig na rinig ko ang pag-iyak nito sa balikat ko. Labis akong naguguluhan sa ikinikilos ni papa.

"Wag na wag mong pababayaan ang anak ko ha sa oras na ikasal na kayo"

"O-opo papa. Opo, makakaasa po kayo"

Dahan dahan siyang humiwalay sa akin at tinapik ako sa balikat. Nagpunas muna siya ng luha at bumalik sa kanyang hinagawa.

"Mukhang magugustuhan ng mga apo ko itong pasalubong niyo ah" ang natatawang sabi ni papa.

"Oo naman po papa. Si joren po ang pumili niyan"

Hinahawakan ni papa ang laruang binili namin at tinitigan ito.

"Iba talaga ang anak ko..." sabay tingin sa akin ni papa. "...Magaling pumili" at dahan dahan itong ngumiti.

Hindi ko alam pero ang sarap sa pakiramdam. Yung galak at saya sa puso ko walang mapaglagyan. Bumuntong hininga lang ako at ngumiti rin kay papa.

Itutuloy...

______________________________________

100 Votes para sa next chapter.

Hope kinilig kayo.

Last 1-2 chapter na lang siya.

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 33 (Finale)

Joren

's POV

Habang lumilipas ang mga araw ay hindi namin namalayan na magtatapos na pala ng pag-aaral si Ivan. Parang kahapon lang eh kakapropose lang nito sa akin kung pwede ko ba daw siyang pakasalan tapos ngayon gagraduate na siya.

Masaya ako para sa future husband ko. Oo, kineclaim ko na, na asawa ko na siya. Wala na talaga akong ibang nakikitang lalaki na pwede kong pakasalan kundi siya at siya lang talaga.

Hindi man kami sabay grumaduate masaya ako na nakapagtapos siya ng pag-aaral.

Hay! Ang bilis ng panahon noh?

Heto ngayon siya, masayang tinititigan ang sarili sa salamin habang inaayos ang buhok niya.

"Mahal gusto ko sanang makita mo akong umaakyat sa stage habang kinukuha ko ang diploma at ang karangalan ko. Para sa inyong lahat ito" ang sabi ni Ivan.

Opo. Nakakagulat man pakinggan pero nagtapos po siya ng may karangalan. Nagsipag po siyang pumasok kahit puyat ito sa pag-aalaga sa anak namin. Opo, ipinasa niya lahat ng exam kahit na lumaki pa ang eyebags nito. Opo, nagsumikap siya para sa amin kahit nahihirapan na siya. Kahit na hindi ito ang Ivan na nakilala niyo. Siya po yung taong handang magbago, handang ipakita na totoo siya sa sinasabi niya.

"Kung pwede lang mahal pero alam mo namang hindi pwede diba?"

Manganganak na kase ako anytime soon saka bawal akong lumabas noh. Syempre anong iisipin nila.

Humarap ito sa akin at nilapitan ako. Hay! Sobrang gwapo niya talaga.

"Alam ko naman eh. Kase naman eh.." simangot nito.

"Ok na yun. Pag-uwi mo naman nandito parin ako. Kami ng mga anak mo at nitong baby na ipapanganak ko" ang sabi ko kay Ivan. Hinawakan niya ang tyan ko at hinalikan ito saka kinausap.

"Sige na nga. Basta baby ah. Wag mong papahirap si papa mo dito. Papaluin ka ni daddy" ang sabi nito sa tiyan ko. Hindi ko alam kung matatawa ako o ano. Hay, umiiral na naman po ang pagiging-isip bata niya.

"Sige na at baka ma late pa kayo ni mommy" ang sabi ko dito. Nakatitig lang siya sa akin.

"Bakit?" ang tanong ko. Bigla siyang umiling.

"W-wala lang. Hindi na ako makapaghintay pa" ang sabi niya.

Ha?

"Kaya nga bumaba kana dun at baka ma late pa kayo" nagulat ako ng bigla niya akong yakapin ng mahigpit.

"Hindi na ako makapaghintay joren na pakasalan ka. Gusto ko akin kana. Yung totoong akin kana"

Dahan dahan akong ngumiti at yumakap din sa kanya pabalik.

"Ako rin naman eh" ang sabi ko dito. Humiwalay siya sa yakapan namin at hinawakan ako sa pisnge.

"Alam mo ang cute cute mo talaga. Kung pwede lang kitang posasan ginawa ko na para hindi ka makuha ng iba" ang sabi nito.

"Che. Ginawa mo pa akong kriminal" pagtataray ko sa kanya. Pagbigyan niyo na buntis eh. Mood swing hehehe..

"Hindi ba? Eh bakit nasayo ang puso ko at mahal na mahal ka?" sabay ngisi nito.

"Ewan ko sayo Ivan. Nambola ka pa" natatawang sabi ko. "Wag mo nga akong titigan" simangot ko dito. Kung makatitig kase nakakatunaw.

"Eh bakit ba. Parang titig lang eh" ang sabi niya. Nagulat ako ng ikiss niya ako sa noo, sa ilong, sa pisnge, sa baba at sa lips.

"I love you" ang sabi ni Ivan. Simple pero tagos sa puso.

"I love you too"

-----

After ng graduation nila Ivan ay nagkaroon ng salo salo sa bahay. Kasiyahan, tawanan lahat lahat na. Parang ang saya saya ko na. Parang wala na akong mahihiling pa. Yung fairytale na nababasa ko noon parang nahigitan pa nito. Kung meron man akong isang hiling ay yun ang kasiyahan ng mga anak ko.

"Joren.."

"Hmmm?" ang sabi ko habang nakahiga ako sa mga hita niya.

"Napapasaya naman kita diba?"

Nagulat ako sa tanong niya.

"Oo naman. Bakit mo naman nasabi yun?"

"Eh kase, minsan ang tigas tigas ng ulo ko. Sobra akong pasaway sayo tapos ang kulit kulit ko pa pero alam ko kahit ganito ako hinding hindi ko magagawang lokohin ka. Sana wag kang magsawa sa akin ha" ang sabi ni Ivan.

"Oo naman. Mahal ko ang lahat sayo Ivan. Kung iniisip mong magsasawa ako sayo hindi na sana kita papakasalan pa"

"Kahit magyosi ulit ako?" ang pilit na ngiting sabi nito. Pinitik ko nga siya sa ilong.

"Subukan mo" pananakot ko dito.

"Hindi na nga po" pagsuko niya.

"Good. Ayoko lang magkaproblema ka sa health mo. Tatlo na ang anak natin Ivan at ang babata pa nila. Ang bata mo parin para masira ang lungs mo. Mahal kita at pinagbabawalan lang kita para sa ikabubuti mo"

"Alam ko naman yun eh. Kaya nga Love na love din kita eh. Gusto ko yung taong dadalhin ako sa ikakabuti ko at ikaw lang ang nakagawa nun sa lahat ng naging EX ko" ang nakangiting sabi nito.

Nakwento niya kase sa akin noon na halos lahat ng naging ex niya hinahayaan lang siya sa bisyo niya at walang nagbabalak na pagbawalan siya. In short walang uma-under sa kanya. Kaya noong ako na daw ang nagbawal nakaramdam daw siya ng Care. Kung para sa iba nasasakal sila, pero para sa kanya feeling niya may nagmamahal sa kanya ng totoo at hindi gaya ng mga naging ex niya na pinapabayaan siya. Syempre hindi masamang magbawal wag lang sobra ha.

Naupo ako sa pagitan ng hita niya at sumandal sa dibdib nito. Naramdaman ko ang pagpulupot ng kamay niya sa bewang ko at hinimas ang tiyan ko.

"Ahmmm. Ivan anong pinagkaiba ko sa mga naging Ex mo?" nacurious lang ako.

"Yung mga Ex ko. Minahal ko lang sila noon pero ikaw yung taong papakasalan ko. So wala silang laban sayo hihihi.."

Inirapan ko lang siya. Eh paano kinikilig ako.

"Ivan naman eh"

"Bakit ba. Kaya siguro wala akong swerte sa mga naging girlfriend ko kase... Yung dating admirer ko.. Yung taong hindi sumuko sa akin.. Yung taong napaka kulit noon.. At yung taong napaka cute.. Eh ngayon, heto na at papakasalan ko pa at mamahalin ko pa habang buhay.." naramdaman ko ang pagtulo ng luha niya sa balikat ko.

"I-ivan.."

"Sorry mahal. Naiiyak lang ako sa saya"

Pinunasan ko ang luha niya at hinalikan ito sa pisnge.

Sobrang rare ng ganitong lalaki. Yung iiyakan ka dahil sa sobrang pagmamahal. Minsan talaga kapag nagsumikap ka, kapag naniwala ka. Dadating ang panahon na magbubunga ang pinaghirapan mo. Kahit gaano pa ito katagal. Kahit gaano pa ka straight yan. Hahahaha.. Tiwala lang.

Not being love guru here pero sa tulad nating mga gay/bi. Hindi tayo magkaka-lovelife kung wala tayong gagawing aksyon. Hindi ka talaga magkaka-lovelife niyan kung nakatunganga ka lang. Hindi masamang lumandi basta sa taong alam mong walang sabit. Paano sila magkakagusto sayo kung hindi ka magpapapansin, kung hindi ka nakikipagkilala, kung maghihinatay ka lang sa wala.

Tandaan mo hindi ka si juan para maghintay ng bayabas na mahihinog para bumagsak sayo. Paano kung maunahan ka at may ibang kumuha nito edi nganga ka ngayon. Tandaan... Hindi tayo babae para maghintay ng manliligaw. Oo may mga masuswerte at mapapalad. Sila pa talaga ang nililigawan pero kung ilang taon na at wala parin. Aba! Kilos kilos din. Tingnan niyo ko. Sa ilang taon kong paghahabol kay Ivan. Ayaw na niya akong bitawan.

Love conquers all nga diba especially fears.. At kung takot kayo na mareject kayo parte yun ng pagmamahal niyo. Kaya nga may kasabihan tayo na hanggat may laban, hanggat may pag-asa wag kang susuko.

Kung iniisip mo na pare-pareho ang mga lalaki. Nagkakamali ka. Oo pare-pareho silang mga lalaki pero magkakaiba sila ng pamamaraan noong minahal ka nila.

Sinaktan ka man o iniwan. Hindi dahilan yun para magmahal kang muli.

"Wag ka nang umiyak" pagpapakalma ko kay Ivan.

"Kakaiba ka mahal. Ikaw lang ang may kakayahang palambutin ang puso kong bato" ang natatawang sabi nito habang pinupunasan ko ang luha niya.

"Sorry ah. Napaka-iyakin kong tao pagdating sayo joren ko"

"Hala. Naglalambing ang mahal ko" 

"Gusto ko kase ikiss mo ko eh" ang parang batang sabi nito.

"Eeee.. Ni-kiss na kita kanina eh" simangot ko. Para na rin akong bata magsalita hahaha..

"Eh sa masarap ang labi mo eh. Kung pwede ko lang yan kainin kakainin ko talaga"

"Hala. Takot ako" ang sabi ko. Natawa siya habang niyayakap ako.

"Raaawwr!! Kakainin kita. Raaawwr" ang pananakot nito sa akin saka ako kiniss ng kiniss sa lips at sa leeg. Tawa lang ako mg tawa.

"Mahal nakikiliti ako hahaha.. Tama na po Waaaahhh" ang sigaw ko.

Napahiga ako sa kama at saka ito umibabaw sa akin pero syempre angat parin sa tiyan ko. Tinitigan niya lang ako sa mata.

"Joren..." ang sabi nito. Napakagat lang ako sa labi ko.

Shet! Bakit feeling ko ang pabebe ko ngayon hahaha..

"Yes mahal?" sabay pacute ko.

Natawa lang siya.

"Hindi mo na kelangan pang magpacute noh. Sobrang cute mo na sa paningin ko" sabay pisil nito sa ilong ko.

"Ivan naman eh.." simangot ko habang tinatanggal ang kamay nito sa ilong ko. Nakatitig parin siya sa mga mata ko.

"Joren ang bilis ng tibok ng puso ko"

"Ha? Bakit?"

"Ewan hindi ko rin alam pero, parang..." pumikit ito at iminulat ang mata sabay sabing "Parang naiinlove ulit ako"

"Ha? Kanino?"

"Syempre sayo. Kanino pa ba ako maiinlove kundi sayo lang"

"Tsk. Korni" irap ko dito.

"Korni? Eh kung ikiss kaya kita diyan"

"Edi ikiss mo" hamon ko.

"Sure?" ang tuwang tuwang sabi ng mokong na ito.

"Oo sure" sabay nguso ko. Ipipikit ko pa lang ang mata ko ng bigla na niya akong halikan sa labi. Halik na sobrang lalim at punong puno ng pagmamahal.

"I love you"

"I love you too"

-----

Nandito kami ngayon ni Ivan sa tabing ilog para mag picnic. Ilang araw na lang at manganganak na ako. Gusto ko kasing makalanghap muna ng sariwang hangin bago ang lahat. Yun bang makakita ka ng tubig na umaagos mula sa bundok at basain ang buong katawan ko nito. Nakakarelaks yun. Hay. Lahat ng hiniling ko binibigay niya. Lahat ng yun sinunod niya. Napatunayan kong mahal na mahal nga niya ako.

Sa totoo lang takot ako sa operasyon kaya bago ulit ako dumating sa puntong yun. Mawala man lang ang pangamba sa isipan ko.

"Joren tingnan mo oh. May nahuli akong isda. Mahal tingnan mo dali" ang tuwang tuwang sabi ni Ivan habang nasa pampang ito.

Kahit hirap akong maglakad ay lumapit ako sa kanya para tingnan ang isdang nahuli nito. Napanguso lang ako ng makita ko ang isdang pinagmamalaki nito.

"Eh dilis naman yan eh" ang simangot ko. Paano sobrang liliit na isda. Akala ko naman sobrang lalaki hays..

"Mahal naman. Isda parin naman ito eh. Ang galing ko kaya" at nagyabang pa talaga ang mokong hahaha..

"Oo na" pagsuko ko.

"Ligo na tayo" yaya niya at pinakawalan na niya yung maliliit na isda sa kamay niya.

Lumapit ito sa akin at inalalayan akong makaupo sa pampang ng ilog. Kumuha siya ng tabo, sabon at shampoo.

Sumalok siya ng tubig mula sa ilog at ibinuhos sa buong katawan ko. Nakatitig lang ako sa kanya habang pinapaliguan ako. Siya ang nagsabon sa buong katawan ko at siya din ang nag shampoo sa aking buhok habang nagpapacute ito. Hindi ko maiwasang titigan siya at pagmasdan ang pag-aalaga nito sa akin. After niya akong paliguan ay hinalikan niya ako sa pisnge. Napahawak lang ako sa dibdib ko. Sobrang bilis at lakas ng kabog ng puso ko.

"I-ivan.."

"Bakit mahal?" ang nakangiting tanong niya habang inalalayan akong makaupo sa gilid ng malaking puno. Kumuha siya ng tuwalya ay ikinuskos sa buhok at buong katawan ko.

"S-salamat" ngiti ko dito.

Tumigil siya sa pagpunas sa buhok ko at hinalikan ulit ako sa pisnge.

"Wala yun mahal"

Kinagat ko lang ang ibabang labi ko habang nahihiya sa kanya.

"I-ivan.."

"Hmmm?"

"I love you"

Ngumiti siya at pinisil ako sa pisnge ko.

"I love you too"

-----

Ivan's POV

Kanina pa ako hindi mapakali habang sinisilip ang mahal ko sa loob ng kwartong ito. Ilang oras na silang nasa loob para sa panganganak ni Joren. Putek. Duwag na kung duwag pero ayoko talagang nakikita ang mahal ko na inooperahan. Malaki naman ang tiwala ko sa mga kasamahan ni mommy at daddy sa Hospital na ito kaya kahit papano kampante ako. Kampante nga ba? Hays..

Sabi pa nga sa akin ni Joren kanina bago namin siya dalhin dito sa hospital na ito, lakasan ko daw ang loob ko. Siya pa ang nagpalakas ng loob ko. Para tuloy akong ooperahan. Mas takot at kinakabahan pa ako kesa sa kanya. I really love him. Kaya everything na pwedeng magpasakit sa kanya ako ang mas nasasaktan.

Habang hindi ako mapakali dito sa labas ay agad namang bumukas ang pinto at lumabas dito si mama. Tinatawag niya ako para buhatin ang baby namin.

Mangiyak ngiyak akong pumasok sa loob habang pinagmamasdan ang anak ko na kalong kalong ni daddy. Kita ko ang galak at kasiyahan sa mukha niya. Ganitong ganito din siya noong pinanganak ni joren ang kambal namin. Sobrang bihira lang ngumiti ni daddy. Ni minsan hindi ko yan nakitang ngumiti ng ganyan. Sa mga anak lang namin ni joren.

Lumapit ako kay daddy at kinuha ang anak ko. Doon na bumagsak ang luha ko. Luha ng kasiyahan. Pagtingin ko kay joren ay naawa ako sa mahal ko. Wala itong malay. Gusto ko na siyang gumising. Gusto kong makita niya ang anak namin.

Lumapit ako dito at hinawakan siya sa kamay.

"Mahal ito na ang baby boy natin oh. Gumising kana diyan. Hinihintay kana ng baby natin"

Para akong tangang kinakausap ang tulog. Gusto ko na kase talagang makita niya ang anak namin.

After nilang maayos ang kwartong lilipatan ni joren ay nilipat na namin ito agad habang wala parin itong malay. Hindi ko binibitawan ang kamay niya. Gusto kong iparamdam sa kanya na saludo ako sa tapang at lakas niya. Hindi madali ang mga ginawa niya. Kaya lahat ng yun ay pagbabayaran ko. At ang bayad na yun ay ang pang habang buhay na kabiyak niya.

Lumipas pa ang ilang oras at nagising din si Joren. Agad ko siyang hinalikan sa ulo at kinuha ang baby namin at ihiniga sa tabi niya.

"I-ivan.. B-baby na natin to?" ang masayang masayang sabi ni joren.

"Oo mahal. Kamuhang kamuha natin siya. Nakuha niya ang labi at ilong mo habang ako naman ay ang mata at kagwapuhan ko" ang natatawang biro ko dito. Pati siya ay natawa na rin.

"Ivan naman eh.."

"Totoo kaya. Panigurado akong mana sa akin to" pagyayabang ko.

"Oo. Baka mag Mana sa kayabangan mo. Naku.. Naku.."

"Mayabang nga pero tapat at totoo naman kung magmahal. Alam mo yan" sabay kindat ko dito. Napairap lang siya hahahaha..

"Che" pagsusungit nito.

"I love you" ang sabi ko.

"I love you too"

-----

After 3 months ng panganganak ni joren ay heto na naman kami ulit sa hospital at para operehan siya na tanggalin ang extra organ nito. Sa totoo lang ay natatakot na ako para sa kanya. Parang masyado pa siyang bata para sa mga ganitong operasyon. Ayaw ko man eh wala din akong choice ang gusto ko lang ay sa ikagiginhawa ng kalagayan ng mahal ko 'OK' ako doon.

Ang dami ko pang plans para sa buhay namin.. para sa pamilyang bubuoin namin. Papalakihin pa namin ang mga anak namin, pupunuin namin sila ng pagmamahal. Ipapasyal sa lahat ng lugar kung saan kami bubuo ng masasayang alaala.

Hindi man normal sa mata ng iba. Hindi na mahalaga yun. Kahit ano namang gawin mo may masasabi at masasabi sila sayo. Dahil kung ayaw nila sayo, ayaw talaga. Magpaliwanag ka man o hindi. May sagot na sila sa utak nila at yun, yun lang ang paniniwalaan nila.

Actually 24 hours na akong walang tulog simula sa bahay pa lang at pitong oras na akong naghihintay sa balita about kay joren. Oras oras, minu-minuto at segu-segundo akong nagdadasal sa kalagayan ng mahal ko. Hindi man siya ang ideal girl ko, hindi man siya ang pinangarap kong maging asawa noon. Siya at siya lang ang lalaking mamahalin ko habang buhay.

Wala yan sa dami ng babaeng niligawan mo o sa dami ng babaeng minahal mo. Nasa tao yan kung saan ka iibig ng tapat at totoo. Babae man o lalaki. Ang mahalaga minahal mo at ipinagmamalaki mo.

Mahal kita joren at kung mahal mo ko. Lumabas kana diyan at hinihintay kana ng mga anak mo. Kakain pa tayo sa Kainan sa palayan at ipapakilala pa natin sila kay Nanay norma. Papakasalan mo pa ako diba? Labas na diyan please.. Please mahal ko.

Yan, yan ang paulit-ulit kong ibinubulong ko sa hangin. Paulit-ulit hanggang dalhin ito ng hangin at marinig mula sa tenga ng mahal ko.

Hindi ko alam na magmamahal pala ako ng ganito ka sobra. Ganito ka todo.

Walong oras na pero wala paring lumalabas ng kwartong yun para balitaan ako sa kalagayan ng mahal ko.

Siyam na oras na at hindi na ako mapakali. Tanging tubig at biscuit lang ang kinakain ko. Wala akong ganang kumain. Ayokong may mamiss na oras. Ayoko.

Sampung oras na. Pagod na ako. Sobrang nanghihina na ang katawan ko. Pipikit na sana ang mata ko ng biglang bumukas ang pinto. Lumabas dito si mommy na seryoso ang mukha. Tumayo ako agad at nilapitan siya.

"Mommy si joren po? Kamusta po siya" ang kinakabahang sabi ko.

Lungkot. Lungkot ang nakikita ko sa mga mata niya. Umiling ito at bigla niya akong niyakap.

"S-sorry anak. Sorry. Hindi na kinaya ng katawan ni joren ang operasyon" ang humahagulgol na sabi ni mommy. Para akong estatwa na hindi alam ang mararamdaman. Hindi ko na rin mawari at maiwasang umiyak ng umiyak.

"Bakit Mommy? Bakit?" ang sigaw ko dito habang umiiyak ako.

Sobrang sakit. Sobra! Bakit! Bakiiiiit!!!!!

"Dalhin niyo ko kay joren! Dalhin niyo ko!!!" ang nagwawalang sigaw ko. Galit na galit ako!

Binuhos ko lahat ng galit at sigaw ko para puntahan ang mahal ko.

Pero dahil sa pagod, dahil sa sakit. Ang huling nakita ko na lang ay ang pagsalo sa akin ni daddy.

-----

Ilang oras na ba akong tulog? Ilang oras na? Hindi ko na alam. Parang wala akong ganang bumangon. Parang wala akong ganang mabuhay.

"Anak.."

"Anak..." ang rinig kong boses.

Paulit-ulit kong naririnig ang boses na yan kanina pa.

"Anak nandito na tayo" ang sabi ni mommy.

Nanghihina kong uminulat ang mata ko at tiningnan siya.

"N-nasaan ako?"

Inikot ko lang ang paningin ko. Nandito na pala ako sa kwarto. Yung pagod at antok ko kanina bigla kong naramdaman. Hindi ko maiwasang tumulo ulit ang luha ko.

"Bakit ka umiiyak anak?"

"Si.. Si joren mommy?" hindi ko talaga maiwasang umiyak. Miss na miss ko na siya.

"Isang linggo na anak ang nakalipas. Alam kong Kinaya mo. Alam kong kaya mo yan. Eto na oh. Nandito na tayo" ang sabi ni mommy.

"Sobrang miss na miss ko na po talaga si joren, mommy. Sobra po. Sobra"

"Alam ko anak. Mahirap talaga ang ganyan. Ganyan din kami ng daddy mo noon. Mahal mo eh. Saka after naman nito magiging masaya kana habang buhay diba" ang nakangiting sabi ni mommy.

"Ha?" ang gulat na sabi ko.

"Anong ha?"

"Wala lang po"

"Magpalit kana at magdidinner na tayo. Naghihintay na silang lahat sa baba"

"Sige po mommy" ngumiti lang ako dito at tumayo na. Saktong lalabas na si mommy ng tawagin ko ito.

"Mommy.."

"Yes anak. Ano yun?"

"Hindi naman po lahat ng bad dreams ay nangyayari diba?"

"Oo. Kadalasan ay kabaliktaran ang nangyayari. Kung bad dreams man yan panigurado akong maganda ang mangyayari sa inyo"

"Salamat po mommy"

"Wala yun anak. Ganyan talaga kapag sobrang mahal mo yung tao at nalayo sayo ng isang linggo. Kung anu-anong pumapasok sa isipan nila at nadadala hanggang sa pagtulog nila. Ibig sabihin lang nun na sobra mong mahal yung tao.... Yung joren mo" sabay ngiti ni mommy at lumabas na.

Hay!

Huminga lang ako ng malalim at palihim na ngumiti.

Naging successful ang operation ni joren. Though nagkaroon siya ng side effect. Naging moody nga siya pero mawawala din daw yun kapag gumaling na ng todo ang tahi niya. Saka kahit naman masungit yun mahal na mahal ko yun noh.

Ang ugali nagbabago talaga yan pero ang pagmamahal kung mahal mo talaga pang habang buhay yan.

Nagbihis na ako at lumabas na ng kwarto. Nandito na kami sa Canada. Dito naisipan ng parents namin na dito na kami magpakasal ni joren. Pareho kase silang maraming kakilala dito at handa daw tumulong sa kasal namin. Saka rule daw kasi noon nila mommy at daddy na bago daw sila ikasal ay kelangan muna nilang maghiwalay ng isang linggo. Oo putek. Isang linggo kong tiniis na hindi makita si joren para masabik daw kami sa isa't-isa. Eh yung pananabik kong yun kung anu-anong tumatakbo sa isipan ko. Hays.. Tingnan niyo. Halos mabaliw baliw na ako kapag nalayo siya sa akin hahahaha..

Tinaon ko ring birthday ni joren ang kasal namin para hindi niya ito makalimutan, para isipin niya na ito ang pinakamasayang birthday niya sa buong buhay niya. He is turning 18 tomorrow at yun ang gusto kong edad na maging isa kami. Kase my birthday is 18th of july at swerte sa akin ang numerong 18 kase yun ang numero ng kapanganakan ko.

Sarap sa feels mga pare. T*ng *na! Hahahaha.. Sorry napapamura ako.

Pagkarating ko sa sala ay halos nandun ang mga kaibigan namin, konting mga kamag-anak at ibang bisita. Bukas na kase ang kasal. Wala dito si joren hindi ko alam baka nasa kakilala nila mommy. Tinatago talaga nila siya sa akin. Matapos lang talaga itong kasal na ito. Ipoposas ko na siya sa akin habang buhay.

Walang iwanan at walang hiwalayan. Mark my word. Word of a loyal person at ako yun.

"Pare buti naman at nagpakita ka. Akala namin dun ka na lang sa kwarto mo magkukulong eh. Hahaha" ang natatawang sabi ni Francis.

Putek na mokong na ito. Masayang masaya. Paano kase pumayag na kase si Bill na pakasalan din siya. Baka next year o sa susunod na taon pa pero sure na yun. Itong gagong to pa eh parehong pareho lang kami ng ugali niyan. Tapat kung magmahal hahaha..

"Ulol! Napagod lang ako sa byahe"

"Hahaha.. Iba kana pare. Married man kana bukas. Paka Good boy kana"

"Gag*! Good boy ako" ang natatawang sabi ko dito. "Bill wag mo na nga pakasalan yang mokong na yan. Yabang eh"

"Abat! Nagsalita ang hindi mayabang ah" inakbayan nito si bill at hinalikan sa ulo. "Asa ka pare. Bantay sarado ako sa future husband kong ito" ang kokorni nila noh? Si bill naman namula lang.

"Uy, Coco musta?"

"Ayos lang pare. Musta din?"

"Eto ikakasal na sa besfriend niyo hehehe.." sabay kamot ko sa ulo.

"Nice. Alagaan mo siya ng mabuti ah. Alam mo naman kung gaano namin kamahal yung bespren naming yun. Tandaan mo kami ni Aseya ang bubogbog sayo kapag pinaiyak mo yun"

"Dont worry ako pa. Si Aseya nga pala asan?" tanong ko dito.

"Nandun kasama ni Joren. Siya daw ang tutulong para mas lalo kang mainlove sa future husband mo"

"Iba talaga yung babaeng yun noh. Sobrang supportive"

"Oo. Para na silang magkapatid"

"Buti sinabi mo yan. Kung makapagbanta nga sakin yun parang hindi babae eh. Babae ba yun? Hahaha"

"Di ko rin alam pare. Sobrang tapang nga"

Nagkwentuhan at nagkasiyahan lang kaming lahat.

Hindi na ako makapaghintay para bukas.

"Kuya.."

Pagtingin ko dito ay nginitian ko lang siya.

"Ish"

Nagyakapan kami at ginulo ko ang buhok nito.

"Kuya naman eh"

"Eh bakit ba. Miss ko ang bunso ko eh"

"Anong bunso ka diyan. Halos magkaedad lang tayo noh"

"Anong magkaedad ka diyan. Mas matanda ako ng isang taon sayo kaya bunso parin kita"

"Wag na kasing bunso. Ang laki laki ko na oh. Nakakahiya baka may makarinig"

"Naks. Binata na ang bunso ko ah. May jowa kana ba ha?"

"Wala. Wag mo nga akong pagtripan please"

"O siya, o siya"

Best man ko nga pala yang kapatid ko na yan bukas saka si Carl. Opo ok na kaming lahat. Saka Customized wedding naman ang same sex marriage kaya kahit anong style or format ang gawin niyo o dalawa ang best man. Still its your own wedding. Yan ang sabi ng magkakasal sa amin dito sa Canada.

Ako lahat ang nagplano pero ang hindi namin binago sa usual wedding yung paglalakad ni Joren sa aisle. Gusto kong makita siyang naglalakad papalapit sa unahan hanggang makarating sa akin. Yun talaga ang pangarap ko para sa kasal namin.

Habang nagkakasiyahan kaming lahat ay nakita ko si Carl sa isang lugar. Nakaupo lang siya dun habang ineenjoy ang sarili sa cellphone niya. Alam kong maraming ang nagalit sa kanya. Kahit sina Coco, Aseya at Bill galit na galit dito dahil sa paninira sa mismong pinsan niya. Nagsorry na naman siya. Siguro it takes time talaga para MAS maging ok na kaming lahat.

-----

Wedding Day

Eto na ang araw na hinihintay ko. Isang linggo ko siyang tiniis na hindi makita at sa isang linggo na yun mas lalong tumindi ang pagmamahal ko sa kanya.

Style forest wedding ang napili kong theme. We love nature kase kaya alam kong magugustuhan ni joren ang venue na ito.

Dalawampong

 minuto
 na lang at magsisimula na ang kasal namin. Putek!

"Kuya ok ka lang ba? Kanina ka pa kinakabahan diyan ah" ang sabi sa akin ng kapatid ko.

"Oo. Ok lang ako"

"Sure ka ah"

Shet! Sa totoo lang kinakabahan talaga ako. Kinakabahan na naiiyak na Ewan.

"Parang gusto ko munang umihi" ang sabi ko dito. Bigla niya akong tinawanan.

"Anong nakakatawa dun ha?" simangot ko dito.

"Ngayon lang kase kita nakitang ganyan kuya. Yung tigre kong kuya naging maamong tupa na hahaha..."

"Sige tawanan mo pa ako"

"Ok. Di na. Ayokong sirain ang araw mo hahaha.."

Tsk. Aaminin ko noon kapag nakakakita ako ng mga kasal kasal na yan tapos may umiiyak. Ang o-OA nila pero iba pala talaga kapag nandun kana sa sitwasyon na yun lalo na at mahal na mahal mo yung tao.

Sampung 

minuto 
na lang. Nagsipwesto na lahat ng tao sa venue'ng ito. Hinanda ko na rin ang sarili ko. Gusto ko kapag nakita niya ako. Ako ang pinakagwapo sa buong mundo. Ako at ako lang.

Limang 

minuto. 
Limang minuto na lang ng lumapit sa akin si Coco para sabihing nandyan na si Joren. Niyuko ko lang ang ulo ko at ipinikit ang mata. Kinakabahan ako putek. Yung pawis ko patuloy sa paglabas. Shet!

Isang minuto. 
Narinig ko ang pagtunog ng kanta para sa kasal namin. Wala pa pero naiiyak na ako.

(

Ikaw at ako by Moira dela torre

)

Author's note: Please Play this song while reading this. Please sobrang ganda at nakakaiyak.

🎶Sabi nila

Balang araw darating

Ang iyong tanging hinihiling

At nung dumating

Ang aking panalangin

Ay hindi na maikubli

Unang pumasok si Carl habang hawak hawak nito ang sign na nakaukit sa kahoy na may "Congrats Castillo-Solomon family". Napangiti lang ako dahil maya maya lang ay Solomon na si joren.

Sumunod na pumasok sina mommy at daddy habang tig isa sila ng hawak na singsing. Singsing ni joren kay mommy at singsing ko kay daddy.

🎶Ang pag-asang nahanap ko

Sayong mga mata

At ang takot kong sakali mang

Ika'y mawawala

Yumuko muna ako at huminga. Naiyak ako ng pumasok na ang kambal kong anak na may hawak na tarpaulin. "Daddy nandyan na po si papa" yan ang nakasulat na nagpaiyak sa akin.

🎶At ngayon, nandyan ka na

'Di mapaliwanag ang nadarama

Handa ako sa walang hanggan

'Di paaasahin

'Di ka sasaktan

Mula noon

Hanggang ngayon

Ikaw at ako

At sa wakas

Ay nahanap ko na rin

Ang aking tanging hinihiling

Pangako sa'yo

Na ika'y uunahin

At hindi naitatanggi

Ang tadhanang nahanap ko

Sa'yong pagmamahal

Ang dudulot sa pag-ibig

Natin na magtatagal

After makarating ng mga anak ko sa unahan ay pareho ko silang pinaghahalikan sa pisnge. Sobrang cute nila. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang braso ko. Biglang huminto ang mga tao at tiningnan ang pagpasok ng mahal ko.

🎶At ngayon, nandyan ka na

'Di mapaliwanag ang nadarama

Handa ako sa walang hanggan

'Di paaasahin

'Di ka sasaktan

Mula noon (mula noon)

Hanggang ngayon

Ikaw at ako

At ngayon, nandito na

Palaging hahawakan

Iyong mga kamay

'Di ka na mag-iisa

Sa hirap at ginhawa

Ay iibigin ka

Mula noon

Hanggang ngayon

Mula ngayon

Hanggang dulo

Ikaw at ako..🎶

Puro iyak lang ang ginawa ko habang naglalakad siya papalapit sa akin. Sobrang gwapo, sobrang cute niya. Wala namang nagbago eh. Isa lang ang alam ko. At yun ay mahal na mahal ko siya. Sobra. Hinding hindi ako magsasawang sabihin kung gaano ko siya kamahal. Hindi.

Pagkalapit ni joren sa akin kasama sina mama at papa ay nagmano lang ako sa kanila. Kita ko ang pag-iyak ni papa.

"Salamat po" ang sabi ko sa kanila. Tumango lang sila sa akin at kinamayan ako.

Humarap na ako kay joren at hinawakan ko ito sa kamay. Pareho na kaming maga ang mata kakaiyak.

Dinala ko siya sa unahan para simulan ang seremonya.

Magkaholding hands kami habang nakikinig sa taong nagkakasal sa amin. Sobrang nanlalamig at pinagpapawisan na ang kamay ko sa kaba. Alam niyo yung feeling na katabi mo na yung matagal mo nang Crush. Ganun na ganun ang nararamdaman ko ngayon. It feels like new to me. Yung kilig, yung saya at yung kaba. Lahat nandun. Mahal mo nga kapag ganun.

After ng mahabang seremonya ay nagbigay na kami ng Vows sa isa't-isa.

Unang nagbigay si Joren.

"Hi mahal. Hindi ko na eenglishin ha. Nosebleed ako eh" narinig ko ang tawanan nilang lahat pati ako napangiti din. Yung akin din eh tagalog lang.

"Pero alam mo mahal. Ilang araw akong nag basa basa ng mga vows sa internet. Kumuha talaga ako ng mga tips doon kase nahihirapan talaga ako kung ano bang sasabihin ko sayo at kung paano ba talaga ginagawa yun. Sabi ko nga bakit ko pa papahirapan ang sarili ko kung marami namang example sa internet diba at bakit hindi na lang yun ang gamitin ko para sabihin sayo. Pero alam mo mahal. Sa isang linggong magkahiwalay tayo at sa isang lingggong pag-iisip ko ng sasabihin sayo. Napagtanto ko na hindi naman kelangan maging perfect. Mas maganda pa nga kung on the spot siya at hindi mo pinag-isipan o pinaghandaan eh. Yun bang kapag kaharap mo na yung tao eh kusa siyang lalabas sa bibig mo mula sa puso mo. Kase mahal ang pagsasabi ng Vow ay hindi kung gaano mo ito pinaganda kundi kung paano mo siya ipaparamdam sa taong mahal mo na galing mismo sa puso mo"

Pinunasan ko ang luha niya. Huminga muna siya ng malalim at hinawakan ako sa kamay ko.

"Ivan. Tanggapin mo ang singsing na ito. Tanda ng pagmamahal ko sayo. Walang iwanan, walang hiwalayan hanggang dulo. Mula noon, hanggang ngayon. Ikaw at ako.."

Sinuot nito ang singsing sa kamay ko. Nagpunas lang ako ng luha gamit ang braso ko. Para akong batang umiiyak. Sobrang saya ko. Sobra!!!!!

"O ikaw maman" ang rinig kong sabi nito. Natawa kaming lahat pero rinig ko ang pag-iyak nila.

"Joren..." huminga muna ako ng malalim at hinawakan ang kamay nito.

"Mahal, ang sabi nila ang babae ay para sa lalaki at ang lalaki ay para sa babae lang. Pero bakit ganun mahal. Ikaw ay para sa akin at ako ay para sayo? Wala akong gender na nakikita kundi pagmamahalan lang. Ang tagal mo kong hinintay at ang tagal kitang binalewala. Pero bakit ngayon ayaw na kitang mawala? Sorry ha kung naging matagal ako pero ipinapangako ko sayo na tayo.. Tayo.. hanggang dulo"

Pinunasan niya ang luha ko.

"Joren. Tanggapin mo ang singsing na ito. Tanda ng pagmamahal ko sayo..." at bigla akong kumanta habang tinititigan siya sa mata.

🎶

At ngayon, nandyan ka na

'Di mapaliwanag ang nadarama

Handa ako sa walang hanggan

'Di paaasahin

'Di ka sasaktan

Mula noon (mula noon)

Hanggang ngayon

Ikaw at ako

At ngayon, nandito na

Palaging hahawakan

Iyong mga kamay

'Di ka na mag-iisa

Sa hirap at ginhawa

Ay iibigin ka

Mula noon

Hanggang ngayon

Mula ngayon

Hanggang dulo

Ikaw at ako..

🎶

"Joren. Walang iwanan ha. Walang hiwalayan. Mula noon hanggang dulo. Ikaw at ako" at isinuot ko ang singsing sa daliri niya.

"Happy birthday mahal ko"

At doon hinalikan ko siya sa labi. Rinig ko ang palakpakan nilang lahat.

"
I LOVE YOU.."

"I LOVE YOU TOO"

~•~•~•~•~

THE END

~•~•~•~•~

______________________________________

Guys salamat. Sobrang salamat sa lahat. Sa lahat ng nag-abang, nag vote, nag comment at naghintay sa bawat update ng kwentong ito. Sana ay may natutunan kayo kahit papaano at sana wag kayong magsawang suportahan ang mga kwento ko.

Please help me spread and share my stories. Salamat :)

# SLL 34 (End of the story)

Bill's POV

Masaya ako para sa kinahinatnan ng kaibigan ko. Pero sa buhay namin, sa tulad namin. Mahirap ng makahanap ng lalaking seseryoso at mag-iistay sayo.

Yung iba susuko na lang sa pagmamahal, hindi na maniniwala na may lalaking magmamahal sa kanila ng totoo. Babalik na lang sila kung saan tama sa paningin ng lahat at kung saan sa tingin nila doon may tatagal.

Yung ipinaglalaban namin na may lalaking magmamahal samin ng totoo. Lahat yun mababalewala. Lahat yun isasantabi. Pera lang naman kase ang habol nila samin, panandaliang kasiyahan, panandaliang sarap. Hindi kase kami pang matagalan at hindi kami pang pamilya. Hindi pwedeng ipagmalaki at hindi pwedeng ipakilala. Kaya bakit ka pa magmamahal ng lalaki kung sa babae magagawa mo lahat yan diba?

Lahat yan, narinig ko na. Lahat yan sinukuan nila. Yung ipinaglalaban mo, minsan maiisip mo. Tama pa bang ipaglaban ang pagmamahalang ito kung sa huli alam mong hindi parin ikaw ang hanap nito?

Nakakapagod diba? Pero minsan kahit nakakapagod patuloy parin tayong lumalaban, patuloy parin nating pinapatunayan sa buong mundo na kahit ganito tayo kaya nila tayong mahalin ng totoo. Na kaya nila tayong ipagmalaki. Na hindi lang tayo pang kama kundi pang matagalan.

"Babe tara dali" hila ko dito.

"Ha? Saan tayo pupunta?" ang tanong nito. Basta hinila ko siya doon sa harap kung saan nagpalitan ng Vows sina joren at Ivan.

"Doon nga sa unahan"

"Ha? Eh nagsisialisan na sila eh. Papunta na sila sa reception area"

"Hayaan mo sila. May sasakyan naman tayo eh. Sumunod lang tayo after nito. Mabilis lang to pramis" ang sabi ko sa kanya.

Wala siyang nagawa kundi ang magpadala sa akin. Hindi ko kase alam ang tawag dun. Hindi naman ito altar. Wala naman kase kami sa simbahan basta sa may center kung saan kinasal sina joren at Ivan. Yun na yun hahaha..

Pagkarating namin doon ay nilibot ko lang ang paningin ko. Iniimagine ko na maraming tao sa harapan namin tulad ng kasal ni joren at ikakasal din kami ni Francis.

Nagharap kami ni Francis at hinawakan ko siya sa kamay niya. Nakangiti ko siyang tinitigan sa mata.

"Babe. Umiiyak ka ba?" ang tanong nito sa akin.

"Tears of joy lang babe. I'm happy for joren. Ganito pala ang feeling ng ikakasal noh. Para tuloy akong kinasal"

Naramdaman kong pinunasan niya ang luha ko.

"Bill..."

"Ahmm... Francis Sigurado kana ba na papakasalan mo ako?" tanong ko sa kanya.

"Oo naman. Hindi na nga ako makapaghintay eh"

"What if.."

"No what if's ok. Sure ako sa desisyong pinili ko, sa buhay na pinili ko. Kung napatunayan nila Ivan at Joren ang pagmamahalang mahirap tanggapin. Papatunayan ko rin sayo at ibibigay ang buhay na kasama ka. If iisipin mo na iiwan kita. No! Because I love you"

"2 years ka pang maghihintay. Ok lang ba sayo?"

"Oo naman. 2 years lang yun pero after nun. Lifetime na ang kapalit diba. Mas mahaba yun babe" sabay ngiti nito.

"Magtropa nga kayo ni Ivan" ang sabi ko sa kanya.

"Di kaya. Mas gwapo ako dun"

Hay. Eto na naman po tayo. Ayaw niya talagang magpatalo sa tropa niya hahaha..

"Tara na nga. Gutom na ako" ang sabi ko sa kanya aktong aalis na ako ng bigla siyang magsalita.

"Wait" pigil niya sa akin at mapusok niya akong hinalikan sa labi. After niyang humiwalay sa halikan namin ay bigla niyang ginulo ang buhok ko. "Bill from now on. This is the start of our journey bilang future husband mo"

"Thank you" ang sabi ko.

"No. Thank you. You completed me Bill. Marami man sa tulad niyo ang hindi makahanap ng seryosong lalaki pero tandaan mo. Tandaan mo bill, pagmamahal mo lang ang bubuo sa pagkatao ko at pagmamahal ko lang ang makakapunan ng kakulangan mo"

Niyakap ko siya. Lagi niyang ipinaparamdam sa akin kung gaano ako ka secured sa kanya.

I love him. Sobra sobra.

"Kung hindi mo man ako kayang bigyan ng anak marami naman tayong paraan para gawin yun pero yung nandyan kana at papakawalan pa kita dahil lang sa dahilan na yun. Ang babaw ko naman para sayangin ka at ang buhay na kasama ka"

Oo. Ang daling sumuko pero hindi ganun kadaling balikan ang iniwan na.

"Salamat Francis ha sa laging pagpapalakas ng kalooban ko para ipaglaban ka. Ang dami kong dahilan para sukuan, para hindi na maniwala sa pag-ibig pero eto ka, ikaw pa ang nagpapalakas ng loob ko para paniwalaan ka"

"Syempre naman akin ka eh"

"May pag angkin ganun?"

"Ayaw mo ba?"

"Hindi naman" ngiti ko.

"Ano tara na?"

"Tara na. Gutom na rin ako" ang natatawang sabi ko.

Nagulat ako ng bigla siyang pumunta sa harapan ko at nag squat.

"Sakay sa likod ko dali" ang sabi niya.

"Ha?"

"Basta. Sakay kana sa likod ko"

Sumakay nga ako sa likod nito.

"Kaya mo ko?"

"Kakayanin"

"Sure ka?"

"Oo. Kelan ba ako nag-alinlangan sayo?" sabay pacute ni mokong. Haixt. Kainis. Kakakilig.

"Bolero"

"Pero hindi manloloko" namula ako sa huling sinabi niya.

"Oo na po"

"Good. Ready kana?"

"Opo ready na" saad ko.

"I mean. Ready kanang samahan ako habang buhay?"

"Reding ready!!"

Tumakbo ito habang tawa ako ng tawa sa likod niya. Ang saya. Sobrang saya!

"WOOOOOHH!!! I LOVE YOU BILL" sigaw nito.

"I LOVE YOU TOO FRANCIS KO!!!" sigaw ko rin.

-----

Nandito na kami sa reception area. Sobrang kagulo ang mga tao. Enjoy lahat, ang saya. Magkaholding hands kami ni Francis habang tinutungo ang table nila Joren at Ivan. Nasa center of attraction sila. Syempre kasal eh hehehe.. Inabot namin ang regalo namin ni Francis para sa kanila.

"Salamat pare ah. Babawi kami sa inyo kapag kinasal na kayo ni Bill" ang sabi ni Ivan kay francis.

"Wala yun pare. Sinu-sino pa bang magsusuportahan kundi tayo tayo din"

Tumingin sa akin si Joren at niyakap ako.

"Salamat Bill ah. I'm looking forward sa kasal niyo" 

"Oo naman. Salamat din sa pag inspire sa amin. Grabe ang tatag mo friend. Iba ka talagang magmahal. Pinatunayan mo sa buong mundo na hindi mo kelangan sumuko na may magmamahal sayong lalaki. Iba ka joren"

"Hehehe.. Ganun talaga Bill. Ikaw rin naman eh" sabay tingin nito kay Francis. "From puppy love to true and unbeatable love. Yiiee.." panunukso nito sa akin.

"Baliw. Hahaha.." tawa ko.

"O siya. Magsiupo na kayo dun. Maya na lang tayo magkasiyahang lahat"

"Sige friend. Salamat ulit ah and congrats"

"Maliit na bagay hihi.."

Hay. Kitang kita mo talaga ang saya sa mga mata ni Joren. Eto yung saya na hindi namin nakita mula elementary.

Naupo na kami ni Francis kasama sina Aseya, Coco at Ish. Oo. Ok na kaming lahat. Nakikisama na ulit siya sa amin sa kagustuhan na rin ni Ivan. Simula ng malaman namin ang pinaggagawa nito sa amin ay nakuha namin siyang patawarin. Nalaman namin ang kwento ng buhay nito pati na rin si Carl. 

Nagkamali man sila pero ang mahalaga humingi sila ng tawad at pinagbayaran nila lahat ng yun. Hay. Minsan talaga hindi natin sila masisisi. Oo, maraming pwedeng mawala at masira pero hindi din natin alam na sirang sira na sila at ang tanging paraan lang nila ay ang manira at gumanti sa iba.

Wala silang mapagsabihan, wala silang kadamay kundi ang sarili lang nila kaya ang siste, dinadaan na lang nila sa pagsira sa iba. Which is bad. They need us to understand them and to help them na hindi yun ang solusyon para maging masaya sila. Kahit kelan hindi pagiging solusyon ang pagsira sa iba para maging masaya ka.

Pero ngayon. Masaya ako para sa kanila dahil nahanap na nila sa sarili nila na mali talaga sila at hindi pa huli ang lahat para magbago sila.

"Lets toast para sa bagong kasal na sina Mister Ivan at Joren Solomon" ang sigaw ng emcee.

Tinaas naming lahat ang basong hawak namin at nag cheers.

"This is the day that proves that Love is always win. A true love wins from Mister Ivan and Joren Solomon. Talaga nga namang mahirap ipaglaban at panindigan ang pagmamahal ng dalawang lalaki kaya ang masasabi ko. Eto ang totoo at tunay na LOVEWINS. Let's give them a round of applause" Rinig ko ang palakpakan ng lahat.

True. Not to offend someone's lovelife pero tama ang emcee. Mayroong nagsasabing lovewins sila.. Kahit bakla daw sila pero still they fall inlove sa tomboy at babae at ipagmamalaki na Love wins sila. Im not against them dahil pagmamahalan ito but I dont get their point of saying lovewins. Dahil ba bakla ka kaya lovewins na? Pero diba its like a straight relationship parin. A common and an opposite attraction parin. Yeah, there is Love but i dont think it is lovewins. Kase babae parin yan at lalaki ka parin. What we all know when we say love wins is loving and fighting for "same" sex relationship because it is rare, it is different, it is hateful. So if you fight for this kind of Relationship. You will find the true meaning of lovewins.

Oo sabihin na natin na hindi straight ang identity mo pero still the opposite attraction was there. Hindi kayo mahuhusgahan ng todo, hindi kayo pandidirihan ng marami kase madali lang para kanila na tanggapin kayo kase nga lalaki ka parin at babae siya. Saka anong Lovewins dun eh Parang pinatunayan lang nito at ipinagmamalaki mo na wala talagang lalaking magmamahal sa kapwa nila lalaki at babagsak at babagsak ka parin kung saan tama ang lahat at mali ang ganitong pagmamahal.

Pero wala tayong magagawa at wala namang masama kung saan o kanino ka magmahal diba. Babae man yan o lalaki, bakla o tomboy. Walang pumipigil sayong magmahal. Ang mahalaga mahal mo yung tao kahit sino o ano pa yan o sino o ano ka pa. Saka sabi ko nga buhay mo naman yan eh. Ang magagawa lang naman namin ay suportahan ka sa desisyong pinili mo. Straight relationship man yan o hindi.

But for me the true representative of Lovewins ay yung kakaiba, yung bihirang makita. Yung lalaki sa lalaki, yung babae sa babae. Yung mahirap ipaglaban, yung mahirap patunayan, yung mahirap maintindihan ng lahat. Yung lahat against sayo pero pinapatunayan mo at ipinaglalaban mo. Kapag yun naipaglaban mo at napatunayan mo. Masasabi mong.. Ay Oo nga, Lovewins nga.

Hope you get my point about Love wins. Kase doon nakilala at ginamit ang salitang Love wins sa mga gay couples natin. This is just my opinion at wala akong hinangad na maka-offend ng iba. I'm just ONLY explaining and reffering sa salitang Love wins.

Uulitin ko. Kase may mga taong marunong magbasa pero hindi marunong umunawa. Walang masama kahit kanino o sino pa ang mahalin mo. No one's against you.

Your life, your lovelife. 

I'm just defending my point of view on how "I" understand the word "Love wins". I'm not owning it or no one's owning it. It is just me. Kase for me. Love wins is the Love of two people na sobrang hirap ipaglaban at yun ay makikita mo sa katauhan nila Ivan at Joren. Not only them kundi sa lahat ng lalaki na nagmamahal ng kapwa nila lalaki. Na hanggang ngayon ay patuloy paring naniniwala na kahit mahirap, na kahit masakit, na kahit imposible. Patuloy pa rin silang lumalaban to prove to all na walang masamang magmahal ng kapwa mo kahit pareho pa kayong lalaki. Saka kahit anu't-ano pa yan. Always respect different or any kind of Love.

Pero tandaan mo na sa pagmamahal hindi pwedeng Bisexual ka. Hindi pwedeng dalawa ang gusto mo. Hindi pwedeng best of both worlds. Dapat alam mo kung kanino ka hanggang dulo, para walang taong aasa at masasaktan sa pagka-curious mo.

Oo. Feelings lang yan, Bakla lang sila. Pero men, yung pangarap nila na may magmamahal sa kanila hanggang dulo na hindi matutupad napakasakit nun men. Yung tatawagin ka nilang asawa kahit pareho kayong lalaki. Hanggang pangarap na lang diba? Sobrang sakit sa puso nun men. Sobra. Sobra.

Di ko sinasabing wag kang magmahal ng tulad nila ha, ang sinasabi ko lang, dapat sa pagmamahal alam mo kung kanino ka.

But anyways, ang lagi naming sinasabi. Buhay mo yan, love life mo yan. We are here to advice you at nasasayo na yan if makakatulong siya o hindi.

Pero bilang tulong na lang sa kanila at sa sarili mo. Please lang, wag ka na lang pumasok sa relasyong di ka sigurado at di mo kayang ipaglaban. Kung alam mo namang di mo sila kakapitan hanggang dulo.

Hays...

Sana ganun din kami ni Francis ko. Makamtan namin ang pagmamahal na hinahangad namin.

Naramdaman kong hinawakan nito ang kamay ko.

"Ok ka lang ba babe? Ang lalim ata ng iniisip mo?"

"Ok lang ako babe. Natutuwa lang ako kase unti-unti na tayong natatanggap sa lipunang ito. Mabagal man, marami mang sumusuko at malayo pa sa gusto nating marating. I know, in time dadating tayo sa point na hindi na natin kelangan pang ipaliwanag kung bakit tayo nagmamahalan"

Ngumiti sa akin si Francis at hinalikan ako sa ulo.

"Waaahh.. Ang sweet naman" ang kinikilig na tili ni Aseya.

"Thank you Aseya ha. Mag boyfriend kana rin kase para may kalambingan kana" ang biro ko dito.

"Ayoko nga. Hindi pa ako ready sa mga ganyan ganyan noh. Gusto ko munang i-enjoy ang buhay ko bilang single"

"Ienjoy daw. Baka sabihin mo wala lang talagang nagkakagusto sayo hahahaha.." pang-aasar ni Coco dito.

"Che! Ikaw nga diyan eh, hindi ka pa nga rin nagkaka-Boyfriend diba..."

Ha? Ano daw? Mukha namang nagulat si Aseya sa huli niyang sinabi.

"..Ah.. Eh.. I mean.. Ikaw din naman eh. Wala ka pa rin namang nagiging Girlfriend diba hahaha" awkward na tawa nito. "Bigla akong Nauhaw" kumuha siya ng baso at uminom ng tubig.

Kita ko naman ang gulat sa mukha ni Coco. Mukha siyang napahiya sa sinabi ni Aseya. Napansin agad ito ni Francis.

"No its ok pare" pagpapakalma agad ni francis dito. "Hindi mo kelangan itago ang sarili mo sa amin. Kami nga natanggap mo bilang kaibigan mo ikaw pa kaya"

"Sorry mga pare ha, kung hindi ko agad na amin sa inyo ang totoo kong pagkatao. Ang laki kase ng expectation sa akin ng magulang ni papa, sina lolo. Saka Iniisip niyo na straight talaga ako kaya natakot na akong umamin sa inyo. Tapos niloloko niyo pa ako kay Aseya. Ito namang babaitang ito sobrang daldal. Secret nga lang namin yun eh"

"Gaga ka kase. Ayaw pang umamin"

"Sana nga ganun lang kadaling umamin kana lolo. Alam niyo naman kung gaano ka Conservative ang side ni papa. Sobrang barako lahat doon. Nagiguilty na nga rin ako kay Aseya eh, kase siya ang madalas sumasalo sa mga tanong nila kapag pinagpapaalam niya ako para makasama lang sa inyo. Hays Hirap"

"Eh paano yan. Knows na nila" sabay turo sa amin ni Aseya.

"Hindi naman ako natatakot na malaman ng mga kaibigan natin eh. Natatakot lang ako na baka may ibang makarinig at gamitin nila yun para ipang laban sa akin"

"Wag kang mag-alala. Secured ka sa amin diba Ish?" ang sabi tingin ni Francis kay Ish.

"Ha? Bakit ako? Grabe kayo sa akin ha. Nagbago na ako"

"Guilty?" at sabay sabay kaming nagtawanan.

Sabagay may mga tao talagang tanggap nila ang sarili nila. Natatakot lang silang umamin dahil sa pamilyang kinalakihan nila at sasabihin ng ibang tao. May malalakas at may matatapang at meron ding hindi. Kaya kung nakaya mo, kaya niya rin but not now. Hindi naman kase pare-pareho ang tao. Hindi pare-pareho ng lakas at ugali. Hindi lahat iisa ang pinaggalingang pamilya. All we need is time and support. Suportahan natin siya hanggang dumating ang oras na kaya na niyang umamin.

"Salamat guys ha. Matagal ko ng gustong maging malaya. Malaya sa pagkatao ko. Ang hirap palang kumilos kapag de numero ka noh. Yung boses mo, yung galaw mo at yung pagtingin sa taong mahal mo"

Ramdam ko ang magkahalong lungkot at saya sa boses ni Coco.

"Nandito lang kami Coco. We can be your inspiration. Tingnan mo sina joren at Ivan. Mas totoo ang saya nila" ang sabi ko dito.

"Sana lahat noh?" ang sabi nito. "Sana lahat loyal katulad niyo"

Napangiti kami ni Francis sa sinabi nito.

"Ang drama na natin. Nandito tayo para mag saya at mag walwal.. kaya Lets drink" ang sigaw ni Aseya. Hay. Eto talagang babaeng ito kakaiba siya. Siya yung babaeng kalog at masarap kasama. Hindi ako magdadalawang isip na dadating ang panahon na may lalaking magsasabi na swerte siya kase naging girlfriend niya ang babaeng ito.

Habang nagkakasiyahan kami at nagkukwentuhan ay nahagip ng mga mata ko si Carl. Nakaupo siyang mag-isa doon sa isang table habang nakangiting nakatingin kana Ivan at Joren. Kitang kita ko ang totoong ngiti na ipinapakita niya.

Hindi ko tuloy maiwasang maawa sa kanya. Wala siyang kahit isang kaibigan man lang.

"Ahmm. Francis may pupuntahan lang ako ha" paalam ko dito.

"Ha? Saan ka pupunta? Gusto mo samahan na kita?"

"Hindi, wag na. Madali lang to" ang sabi ko sa kanya. Hinalikan niya lang ako sa pisnge at tinungo ko na kung nasaan si Carl. Pero bago yun kumuha muna ako ng dalawang basong wine at naupo sa tabi niya. Pampatanggal ng awkwardness.

"Para sayo" abot ko dito. Tinitigan niya muna ang hawak kong baso saka ito kinuha.

"Salamat" ang nakangiti niyang sabi.

"Bakit mag-isa ka lang dito. Tara doon makipag-inuman ka samin"

"Ok lang ako dito. Sige na bumalik kana doon" ang nakangiti pa ring sabi nito.

"Dahil ba sa akin at kay francis?" Tumango lang siya ng bahagya.

"Ayoko lang maging dahilan ng away niyo. Gusto ko happy tayong lahat kaya dumidistansya na ako" ang sabi nito.

"Ok na naman tayo diba?"

"Oo nga pero mas makakabuti kung.." agad kong pinutol ang sasabihin niya.

"May tiwala ako kay Francis. May tiwala rin ako sayo Carl.." huminga akong malalim at ngitian siya. "Friends?" sabay abot ko ng kamay dito. Nakatitig lang siya sa kamay ko.

"Sige ka baka mangawit ako" pabirong sabi ko.

"Pero.."

"Carl ang nakaraan ay nakaraan na. You showed me kung gaano ka loyal si Francis sa akin. Wala namang nangyari sa inyo diba?"

"Wala"

"Yun naman pala eh. Pwede mo na ba akong kamayan? Nangangawit na kase ako eh" natawa siya ng bahagya at kinamayan ako.

"Friends.." ang sabi nito.

"Friends"

Hinila ko siya sa table namin. Nagulat man ang ibang kaibigan ko pero napalitan din ito ng ngiti. Sabi sa inyo eh mababait kaming magkakaibigan hahaha..

Pinaupo ko siya sa tabi ni Ish. Alam ko namang may gusto siya sa lalaking yan. Hay, bagay nga sila parehong pasaway at sakit ng ulo sa relasyon ng iba hahaha pero nagbago na.

Habang nagkakasiyahan at nagkukwentuhan kami ay panay ang sorry at hingi ng tawad ni Carl sa amin.

"Ano ka ba ok na yun. Pinatawad ka na nga ng pinsan mo kami pa kayang kaibigan niya diba. Ang mahalaga masaya tayong lahat" ang sabi ni Aseya.

"Diba Ish?" sabay ngisi ni Aseya dito. Sinungitan lang siya nito hahaha..

"Oo na. Ako na lang lagi ang nakikita niyo"

"Alam mo ang sungit mo. Magkapatid nga kayo ni Ivan"

"Mas gwapo ako dun"

"Sabagay. Mas type kita kesa kay Papa Ivan. Takot ko na lang kay joren hahaha"

"Umayos ka nga Aseya parang hindi ka babae. Asan na yung pagiging dalagang pilipina mo?"

"Ay grabe siya oh. Minsan na nga lang lumandi pipigilan pa" simangot ni Aseya.

"May nagugustuhan na yan. Move on na girl" ang sabi ni Coco sa kaibigan. Mukhang alam din niya na may lihim na pagtingin si Carl kay Ish.

Palihim lang kaming tumatawa ni Francis. Ang kukulit nila grabe. Ang saya.

Busy pa kase sina Ivan at Joren sa mga bisita kaya hindi pa namin sila maabala.

"Ahmm.. Carl nakapagpa-enroll kana this coming enrollment?" ang tanong ko dito.

"Ah.. Eh.." sasagot na sana ito ng biglang may tumawag sa akin. Si mama.

"Wait lang guys ah. Sagutin ko lang ang tawag ni mama"

Tumayo ako at naghanap ng medyo tahimik na lugar. Medyo lumalamig na rin kase dumidilim na.

"Hello po Ma"

"
Musta ka diyan anak?"

"Ok lang po kami dito ni Francis"

"
Ah ganun ba. May gusto daw sayong sabihin yang jowa mo"

Sabihin? Eh bakit pinadaan pa kay mama.

"Ha? Eh kasama ko naman po siya. Bakit hindi na lang niya sabihin sa akin"

"Sige na anak. Chappy. Bye na. Love you"

Napakunot lang ako ng noo. Ang weird ha. Tatalikod na sana ako ng biglang may yumakap sa likod ko. Alam na alam ko kung kaninong yakap 'to. Yakap ng taong mahal ko.

"F-francis?"

"Ako nga hehehe.."

"May sasabihin ka daw" mas lalo lang nitong hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

"Alam mo Bill ang sarap mo talagang yakapin"

"Talaga?"

"Oo. Para kang unan. Ang sarap sa pakiramdam"

"Salamat" ang nakangiting sabi ko.

"Bill.."

"Hmmm?"

"Pinagpaalam na kita kana mama at papa na mag lilive-in na tayo. As in tayong dalawa na. Parang mag-asawa ganun"

"Ano?" ang gulat na tanong ko. Natawa lang siya.

"Bakit ayaw mo ba?"

"Hindi naman pero. Sure ka na bang maglilive-in tayo?"

"Oo nga. Gusto kong sanayin ang sarili ko na makasama kana sa bahay. Para kapag bubuo na tayo ng pamilya marunong na tayo pareho"

"Hindi naman ako magkakaanak eh"

"Edi gagawa tayo ng paraan para magkaanak tayo. Marami namang paraan diyan para magkaanak tayo eh. Pero yung makasama ka habang buhay. Iisang paraan lang yun at ayokong pagsisihan na iwan ka dahil lang sa isang paraan na hindi mo kayang ibigay. I love you so much babe ko"

Napatulo lang ang luha ko sa sobrang saya.

"Salamat Francis ah. Mahal na mahal din kita sobra" hinarap niya ako sa kanya at sabay halik sa labi ko.

Minsan talaga kapag gugustuhin mo mangyayari. May mga taong puro sana lahat pero wala namang ginagawang paraan para makamtam ito.

"Wag kana pong umiyak ah. Naiiyak din ako eh" ang sabi ni Francis sabay punas sa luha ko. "Tara. Balik na tayo dun"

Tumango lang ako sa kanya at magkahawak kamay kaming bumalik sa mga kaibigan namin.

-----

Ish POV

Kanina pa ako tahimik sa pwesto kong ito. Medyo lasing na rin ako. Yung katabi ko naman sa kaliwa ang su-sweet. Sa kanan ko naman ang tahimik din (Carl). Nauurat na nga ako eh. Hindi ko alam kung saan ako titingin. Sa kanan ba o sa kaliwa.

"Uy gala tayo pag-uwi natin sa pinas ah, tutal bakasyon pa naman" ang yaya ni Aseya sa amin.

Siya yung babae, siya yung happy go lucky hahaha.. Iba.

"Magandang ideya nga yan" ang sabi naman ni Bill.

"Ikaw Ish. Sumama ka ha. Bawal ang hindi. Sumbong ka namin sa kuya mo"

"Oo na. May pananakot pa eh" ang sabi ko.

"Ikaw Carl. Sumama ka rin ha bawal ang hindi" ang yaya ni Aseya dito. Hindi ako makatingin sa kanya.

"Ano kase.."

"Dont worry libre kana namin"

"No. Hindi sa ganun. I mean..."

"Bakit may problema ba?"

"Lilipat na kase kami ni mama sa manila" ang sabi nito.

Hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya.

"Bakit parang ang bilis naman ata. Kung kelan ok na tayong lahat saka ka aalis" ang sabi ni Bill.

Ngumiti lang ito at pasulyap na tumingin sa akin. Umiwas naman ako ng tingin. Wag mo kong sulyapan ng ganyan. Nasasaktan ako putek!

"Mas mabuti na rin yun. New home, new life"

"Sayang naman" ang sabi ni Aseya.

"Wag kayong malungkot. Uuwi naman ako kapag may mga special occasion. Ang mahalaga habang magkakasama pa tayo. I-Enjoy na natin ang araw na ito" kinuha nito ang basong hawak niya at itinaas.

"Isang cheers para sa pagkakaibigan natin" nagsitaasan na rin sila ng baso pero ako hindi ko magawa. Naikuyon ko lang ang kamao ko.

"Hoy Ish. Wala ka talagang pakikisama. Taas mo rin yung sayo" ang banat na naman sa akin ni Aseya.

Kahit labag sa loob ko. Kahit ayaw ko, tinaas ko ang basong hawak ko at nakisabay sa kasiyahan nila.

Buong inuman namin tahimik lang kami ni Carl. Hindi ko alam pero naiinis ako. Gusto kong manapak. Gusto kong magwala pero ayokong masira ang araw na ito. Ayoko.

"Uy tawag tayo nila Joren. Sayaw daw tayo dali. Wooohh.." ang tuwang tuwang sabi ni Aseya. Hinila niya si Coco sa gitna kung saan sila magsasayaw.

"Tara babe sayaw din tayo" ang hila din ni Bill kay francis. "Carl, Ish kayo? Tara"

"Sige susunod kami" ang sabi ko.

Sumunod na sila kana Aseya at Coco. Naiwan naman kaming dalawa ni Carl. Walang imikan, walang kibuan. F*ck! I hate this.

"Aalis kana pala" ang basag ko sa katahimikan namin.

"Ah, eh.. Oo eh hehehe.."

"So iiwan mo ako ganun?"

Napatingin lang siya sa akin. Yung tingin na parang nagulat.

"Hin---.."

"Wala kang pinagkaiba sa kanila"

"Sorry" 

"Bakit? Bakit kung kelan mahal na kita saka ka aalis" ang naiinis na sabi ko dito. Kanina ko pa pinipigilan ang sarili kong wag magalit.

Napayuko lang ito.

"Makakahanap ka rin ng iba. Yung mas deserve sa pagmamahal mo"

"B*ll shit" inis na sabi ko dito. "At ikaw? Dika na deserving sa pagmamahal ko ganun ba ha!"

"Ish lasing kana"

"Hindi ako lasing. P*tang *na!" singhal ko pa. Naiinis ako sobra.

"Sana maintindihan mo" ang malungkot na sabi nito.

"Maintindihan ang alin? Alin dun?"

"L-lahat. Lahat kase ng minamahal ko iniiwan ako"

"Bakit ako ba sila? Wag mo kong igaya sa kanila"

"Ish wag na ako"

"Kaya hindi ka siguro minamahal dahil puro ka iiwan.. Iiwan iiwan.."

"Alam kong alam mo ang pinagdaanan ko Ish"

"At alam na alam mo din ang pinagdaanan ko Carl. Wala tayong pinagkaiba for pete's sake. Pwede bang sumugal ka naman para sumaya"

"Matagal na akong sumusugal pero walang tumatagal"

"Then try me" hamon ko sa kanya.

Natahimik lang ito. Pati ako natahimik din. F*ck!

Tumayo ako at hinila siya palabas ng reception area.

"Ish, saan tayo pupunta"

Hindi ko siya sinagot. Tinungo ko ang sasakyan namin at sinakay siya doon.

"Ish.."

Patuloy lang ako sa pagmamaneho hanggang makarating kami sa bahay na tinutuluyan namin.

Hinila ko siya palabas ng sasakyan at idineretso sa kwarto.

"Ish baka hinahanap na nila tayo"

Hindi ko siya pinakinggan. Tinulak ko siya pahiga sa kama at mapusok na hinalikan sa labi. Agad naman niya akong tinulak.

"Ish ano ba!"

Bumalik ako sa kanya at pinaibabawan ulit ito.

"Carl mahal na mahal kita" Ang naiiyak na sabi ko dito at mapusok ko siya ulit na hinalikan sa labi.

Pilit naman siyang kumakawala sa halik ko.

"Ish tama na!" ang sigaw nito. 

Bigla akong natauhan. Napauko ako sa kama at sinabunutan ang buhok ko.

F*ck! Ano bang ginagawa ko.

"S-sorry" ang paghingi ko ng tawad dito. "Natatakot akong maiwan Carl. Ayoko nang maiwan ulit" ang umiiyak na sabi ko dito.

Naramdaman ko namang hinagod nito ang likod ko. Tumingin ako dito at tinitigan siya sa mata. Nakipagtitigan din siya sa akin. Sobrang amo ng mukha niya. Hindi ko tuloy maiwasang pagmasdan ang mapula niyang labi.

Aktong hahalikan ko ulit siya ng umatras ito ng bahagya. Pumikit ako at marahan siyang hinalikan sa labi. Noong una ay hindi siya lumalaban ng halik hanggang sa tumugon na ito. Nagpatuloy ang halikan namin hanggang sa lumalim at naging mapusok.

Maingat ko siyang ihiniga sa kama habang dahan dahang tinatanggal ang saplot namin. Gusto kong itreasure ang gabing ito na maging isa ang mga katawan namin.

"Ish.. Aaah... Ahh.." ungol nito.

"M-mahal.. Na.. Mahal kita Carl.. Ahhh.. Ahhh.. Uhmmm" ungol ko din.

After ng nangyari sa amin ni Carl ay nagawa pa naming bumalik sa venue. Puro sila tanong sa amin kung saan kami nagpunta, kung anong ginawa namin. Tanging ngiti at tango lang ang ginawa namin. Pero after ng lahat ng yun ay para kaming naging akward sa isa't-isa. Parang walang nangyari. Parang ewan. Nakakabuang.

Buong okasyon na tahimik lang kaming dalawa. Tinapos namin ang kasal ng kapatid ko na walang usap usap. Naiinis ako sa sarili ko dahil naging torpe ako. Hindi ko masabi sabi sa kanya na wag na siyang umalis. Na wag na niya akong iwan. Hindi ko alam kung pinagbigyan niya lang ako pero kung oo. Ang gago lang. Hindi naman yun ang habol ko eh. Pwede naman niya akong pigilan kung gusto niya. Pero kung awa yun. Shet. Nagtagumpay siya.

"Maraming salamat po sa pagpunta" ang sabi ni Joren sa mga bisitang nagsisiuwian na.

Nakaupo lang ako sa isang table habang tinitingnan sila.

"Carl anak. Tara na. Bukas na ang flight natin pabalik sa manila" ang tawag ng mommy nito sa kanya. Tumayo ito at pahapyaw na tumingin sa akin.

Magsalita ka! Bigyan mo ko ng sign na ipaglaban ka. Putek naman oh!

"Salamat po tita sa pagpunta. Ingat po kayo ni Carl. See you there" ang paalam ni joren sa tita at pinsan niya.

Naglakad na sila palabas ng venue. Nakaupo lang ako at hindi mapakali. Inubos ko ang isang basong alak at Agad na tumayo at tumakbo para habulin sila.

"Tita. Wait!" ang sigaw ko dito. Tumigil naman sila at tumingin sa akin. "Pwede ko po bang makausap muna si Carl kahit saglit lang?"

Tumingin si tita kay carl saka tumango.

"O-oo naman. Sige mag-usap muna kayo at Ihahanda ko pa naman yung sasakyan namin" tumango lang si Carl sa mommy niya saka ito tumingin sa akin.

Nakatitig lang ito sa akin.

"Carl ano yung kanina?"

"Alin dun?"

"Wag ka ng mag maang maang pa. Yung nangyari sa atin kanina. Ano yun ha?"

"Wala lang yun Ish. Pinunan ko lang ang pangangailangan mo!"

"Gago! Hindi ganun yun. Sabihin mo sa akin na mahal mo pa ako"

"Hindi na kita mahal"

"Mahal mo ko"

"May magagawa ka ba kung mahal nga kita? Wala diba. Wala. Libog lang yan"

"Ganyan na ba talaga ang tingin mo sa akin ha. Hindi libog yun Carl. Totoong pagmamahal yun"

"Marami nang nagsabi niyan pero hindi nag work out"

"Carl ano ba. Mahal nga kita"

"Mahal mo ko kase napunan ko ang pangangailangan mo. Yun ang totoo"

"Bakit mo tinugon ang halik ko kanina?" umiwas siya ng tingin.

"Carl handa akong ipaglaban ka. Handa akong higitan ang love story nila kuya. Bubuo tayo ng sarili nating kwento. Ikaw, ako hanggang dulo"

"Uuwi na ako" ang sabi nito saka siya tumalikod. Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa. Aktong maglalakad na siya ng pigilan ko siya.

"Carl sandali" pigil ko dito. Tumigil naman siya habang nakatalikod sa akin. "One last chance. Magkita tayo sa park sa linggo pag-uwi ko ng pilipinas. Aantayin kita doon. Pag pumunta ka ibig sabihin mahal mo ko pero kapag hindi ka pumunta susuko na ako. Deal?"

Wala akong narinig mula sa kanya. Naglakad na ito paalis at iniwan ako. Bigla na lang may pumatak na luha sa mata ko.

-----

1 week pa daw sila kuya magii-stay dito sa Canada pero ako umuwi na ako bago mag linggo. Oo, para sa lovelife. Para sa forever. Kung ano man ang kahinatnan nito atleast sumugal ako. Mahirap yung gusto mo ng lovelife pero wala kang ginagawa para magkaroon nito.

Pagdating ko ng probinsya namin ay sunod sunod ang message ko kay Carl through sms, messenger, call, etc. Halos lahat na nga ng apps ginamit ko na para ipaalala sa kanya na bukas na kami magkikita. Pero ni seen or reply wala akong natanggap sa kanya.

Pinanghihinaan man ako ng loob ay itinuloy ko pa rin ang pangako ko na hihintayin ko siya.

Naligo at nagbihis ako ng pang malakasan ko para sa kanya. Gusto ko kapag nagkita kami ako ang pinakagwapo sa paningin niya.

Kaya alas syete pa lang ng umaga ay nandun na ako sa park. Naupo lang ako sa isang bench at kaliwa't kanan kong nilibot ang paningin ko para sigurado. Para walang mamiss.

Lumipas ang dalawang oras pero hindi pa rin siya dumadating. Umiinit na ang panahon at dumadami na ang mga taong pumupunta sa park pero wala pa rin siya. Tumayo muna ako para maglakadlakad sa mga paa'ng namamanhid na. Nangangalay na rin kase ako kakaupo.

Dumaan pa ang dalawang oras pero wala pa rin akong Carl na nakikita. Magtatanghali na. Gutom man pero umaasa akong anytime dadaring siya sa lugar na ito. Sa lugar na sinabi ko.

Ala una na ng hapon pero wala pa rin siya. Napatungo lang ako habang pinupunasan ang luha ko. Para akong batang iyak ng iyak dito. Wala na siya. Tapos na.

Habang nasa ganoon akong posisyon ng may biglang nagsalita sa harapan ko.

"Sorry may pinagawa pa kase sa akin si mommy kaya na late ako"

Agad akong napaangat ng tingin at hindi makapaniwala na si Carl ang nakikita ko.

"P-pumunta ka. Ibig sabihin.."

"Ah.. Eh.. Ano. Pumunta lang ako dito para magpaalam. Mamayang gabi na kase ang alis namin ni mommy papuntang manila. Gusto ko lang sabihin sayo na mahal din kita pero... Hindi pa siguro ito ang tamang panahon para sa atin. Salamat sa effort na ginawa mo at sorry"

Niyakap niya ako.

Hindi ko alam ang isasagot ko. Sobrang sakit sa puso. Hindi ko maiwasang umiyak ng umiyak sa harapan niya. Bakit ganito? Bakit mas masakit. Eto ang unang pagkakataon na umiyak ako ng todo dahil sa pag-ibig.

"Kelangan ko na rin umalis. Pasensya na talaga Ish" ang sabi nito at naglakad na ito paalis.

Para akong tuod na hindi makagalaw sa kinatatayuan ko. Gusto ko lang umiyak at ilabas ang lahat ng sakit sa puso ko.

Wala na siya. Umalis na siya.

Napaupo lang ako sa panghihina habang patuloy sa pagtulo ang luha ko. Sinubsob ko ang mukha ko sa palad ko at doon inilabas lahat ng sakit nito. Hindi ko na alam kung ilang minuto na akong umiiyak hanggang sa maramdaman kong may naupo sa tabi ko.

"Hay. Sobrang init. Nagutom tuloy ako" ang sabi nito at inabutan niya ako ng panyo. Napatingin lang ako sa kanya at tinitigan ito. "Tara kain tayo sa kainan sa palayan" yaya niya habang namumula din ang mata nito. Umiyak ba siya?

"A-akala ko umalis kana"

"Kinausap ko na si mommy. Ang sabi ko kapag may lalaking sumamang kumain sa akin sa kainan sa palayan ibig sabihin siya na ang forever ko at hindi na ako aalis" at bigla itong tumingin sa akin at ngumiti. "Willing ka bang samahan ako Ish?"

"O-oo"

Ngumiti lang ito ng todo para akong nakakita ng anghel.

"Ano pang hinihintay mo. Tara kain na tayo dun. Gutom na ako eh"

"Carl alam mo ba ang ibig sabihin kapag kumain tayo dun?"

"Oo, kaya nga niyaya kita eh. Wala naman sigurong masamang maniniwala diba?" Hindi ko tuloy maiwasang yakapin siya ng mahigpit. Niyakap niya din ako ng mahigpit.

"Carl..."

"Hmmm?"

"Iniibig kita" ang sabi ko.

Humiwalay ito sa yakapan namin at tinitigan ako sa mata. Ngumiti siya at kiniss ako sa pisnge.

"Iniibig din kita, Ish ko"

"Hindi kana aalis?"

"Hindi na po"

"Pramis?"

"Pramis"

"Anong favorite mong ulam?"

"Basta fried chicken order mo sakin ah" ang sabi niya.

"Sige. Fried chicken narin ang sakin"

*****

Joren's POV

Sobrang saya ko dahil after 1 week ng kasal namin ay nakauwi na kaming lahat dito sa probinsya. New life, new status. I'm Joren Castillo Solomon. Ang asawa ni Mister Ivan Rusit Solomon. May tatlong anak at magiging teacher in the future.

"Mahal naayos mo na ba yung gamit ng mga bata?"

"Opo mahal. Oks na oks na ang lahat" sabay saludo nito. Hahaha.. Baliw.

"O siya. Isakay mo muna yung mga bata sa kotse at bibihisan ko lang itong bunso natin" ang sabi ko pa dito.

"Sige boss pero bago yan pakiss muna" at bigla niya akong hinalikan sa labi.

"Yung meryenda wag mo kalimutan ha" paalala ko pa dito.

"Opo" at Lumabas na ito ng kwarto habang ako naman ay pinulbuhan at binihisan na si bunso.

"Sobrang bango mo na anak. Ano? Gagala na tayo nila daddy?" pagkausap ko dito. Nakatitig lang ito sa akin. Awww.. Sobrang cute niya hahaha.. Kiniss ko siya sa pisnge at bumaba na kami ng bahay. Naabutan ko doon sina mama at papa.

"Mag-ingat kayo anak ha. Wag mong paglaruin sa init yang mga bata" ang paalala ni mama sa akin.

"Opo Ma"

"O siya at hinihintay na kayo ng asawa mo doon sa kotse"

Kumiss lang ako kana mama at papa at tinungo na ang sasakyan namin.

Pagpasok ko sa loob ay sobrang gugulo ng mga bata.

"Papa.."

"Papa."

At pareho silang lumapit sa akin at nilaro ang bunso nilang kapatid. Kiniss ko lang silang pareho.

"Mahal iayos mo muna sila ng upo sa likod hala" ang sabi ko kay Ivan.

"Sige po"

Nagpacustomize kami ng dalawang upuan para sa mga bata yung malapit sa unahan para mabantayan namin ang kakulitan ng mga ito. After naming masiguro na maayos ang dalawang bata ay umalis na kami papunta sa kainan sa palayan. Ipinangako kase sa akin ni Ivan na ipapakilala namin yung mga bata kay nanay norma gaya ng pangako niya sa akin noon.

Nakakatuwa lang at pagdating namin doon ay sobrang winelcome kami ni nanay norma at nilibre pa ang mga bata ng pagkain na gusto nila. Sobra akong natuwa at the same naiiyak kase isa siya sa mga taong lubos kaming tinanggap. Hindi lang kami kundi lahat ng tulad namin. Sobrang rare na lang ang mga taong ganun lalo na at hindi pa uso ang ganitong relasyon sa kapanahunan nila.

After naming kumain ay dumiretso kami sa tabing ilog. Pinarada ni Ivan ang sasakyan sa tapat ng maliit na bahay. Kalong ko ang bunso kong anak habang si Ivan naman ang kumalong doon sa kambal. Habang lumilipas ang panahon palaki na sila ng palaki. Hay. Mga baby ko. Sana healthy at mababait na bata kayo paglaki at masaya na si papa at daddy doon.

Nakaupo lang ako sa ilalim ng malaking puno habang pinapadede ang bunso kong anak. Masaya ko ring pinagmamasdan ang mag-ama ko habang naglalaro sila ng kabayu-kabayuhan sa damuhan. Kitang kita mo ang saya sa mata ng mga anak ko. Rinig na rinig mo ang hagikhikan ng mga bata. Sobrang nakakagaan sa pakiramdam.

"Ivan tama na yan. Meryenda muna tayo" ang sabi ko dito.

"Sige po mahal" lumapit sila sa akin at paglapit nito ay agad niya akong kiniss sa lips ganun din ang bunso namin.

"Behave naman pala si bunso kay papa eh. Goodboy ka lang lagi kay papa ha. Wag na wag mong papaiyakin yan. Love na love natin yan. Tayo ang magpoprotekta sa papa niyo tandaan niyo yan mga anak" ang sabi ni Ivan. Napangiti lang ako dahil sobrang cute niya habang kinakausap ang mga anak namin hahaha..

Habang busy ako kay bunso ay siya naman ang nag-aasikaso sa kambal naming anak. Kitang kita mo kung gaano siya ka responsableng tatay sa mga bata. Kahit ang kukulit minsan ng mga ito ay hindi siya napapagod mag-alaga dito bagkus nakikipagsabayan pa siya sa kakulitan sa mga ito. Sabagay saan ba naman magmamana ng kakulitan ang mga bata kundi sa tatay din nilang makulit hahaha..

"Anong nginingiti ngiti mo diyan ha mahal?" ang nakangiting tanong ni Ivan sa akin.

"Wala. Masaya lang ako kase unti-unti na natin natutupad ang mga pangarap natin kasama ang mga bata"

"Wag kang mag-alala mahal. Wala pa sa 1 percent ang nagagawa ko para sa inyo. Tutumbasan at hihigitan ko pa yan araw-araw. Pangako ko yan" sabay halik nito sa noo.

Ngumiti lang ako sa kanya. Kumuha siya ng panyo at pinunasan ang dumi sa gilid ng labi ko.

"Joren. Hindi man ako ang perfect na boyfriend at asawa mo. Pero papatunayan ko sayo at sa mga anak ko na magiging loyal ako sa inyo at kapag sinabi kong loyal ako. Ikaw at ikaw lang. Kung gumawa man ako ng panloloko hindi na loyal ang tawag doon kundi panloloko na. Please joren panghawakan mo ang salitang loyal dahil ako yun... si Ivan yun. Gago lang akong tao pero kapag nagmahal ako. Totoo lahat ng yun"

Dahan dahan akong tumango sa kanya habang hinahalikan nito ang ulo ko.

Nagstay pa kami ng ilang oras sa tabing ilog at naisipan na naming umuwi. Ayaw din namin masyadong magpagabi dahil sa may mga bata kaming kasama.

Hindi naman mahalaga kung faithful o loyal ka sa isang tao eh, pareho lang naman yan. Kapag nagloko ang isang tao mananatiling panloloko yan pero kung faithful o loyal ka hinding hindi na mababago yan. Kanya kanyang paniniwala, kanya kanyang gusto ng tawag pero lahat yan mababalewala kapag nagloko kana.

"Mahal tama ba ang dinadaanan natin?" ang tanong ko dito.

"Bakit?" ang nakangiting tanong niya.

"Hindi naman ito ang daan pauwi sa atin diba"

Hindi niya ako sinagot. Nakangiti lang ito buong byahe hanggang makarating kami sa isang malaking bahay. Sobrang ganda nito. Sobrang modern ng pagkakagawa.

"I-ivan.."

Tumulo lang ang luha nito. Hindi ko alam. Naguguluhan ako.

"Welcome home mahal. Eto na nga pala yung bahay na ipinangako ko sayo noon. After 2 years natapos din siya sa tulong ng mga magulang natin. Dito na tayo bubuo ng mga alaala. Hindi lang basta alaala. Pipilitin kong maging masayang alaala kasama ka at  ang mga anak natin"

Hindi ko na rin maiwasang umiyak. Para kaming mga bata na walang tigil sa paghagulgol.

"Ivan totoo ba lahat ng 'to? Nanaginip ba ako?"

"Totoo lahat ng 'to mahal. Hindi ka pang panaginip lang pang totohanan ka"

Lumapit ako sa kanya at niyakap ito ng mahigpit. Iyak lang ako ng iyak sa balikat niya.

"S-sandali mahal baka naiipit na ang baby bunso natin" ang natatawang sabi ni Ivan. Natawa din ako habang pinupunasan nito ang luha ko.

"Wag ka ng umiyak ha"

"Opo. Masayang masaya lang po ako" ang humihikbing sabi ko kay Ivan.

"Pwede mo bang hawakan ang kamay ko?" ang nakangiting saad nito. 

Tumango lang ako sa kanya at hinawakan ang kamay nito.

"Handa kana bang makita ang loob nito at samahan ako sa bahay na ito habang buhay?" ang naiiyak uling sabi nito.

Suminghot lang ako at um-oo sa kanya.

"Oo. Sasamahan kita Ivan. Walang iwanan, walang hiwalayan hanggang dulo ikaw at ako. Tayong dalawa" ang sabi ko dito.

Ngumiti siya at tiningnan ang tatlo naming anak.

"

Hanggang dulo.

.

.

.

.

.

.

.Joren ko"

-----

Hindi ito happy ending. Ito ay nagpapatunay na dapat hanggang dulo happy kayo...

Sa mga lalaking hindi sumusukong may magmamahal sa kanilang lalaki. Saludo ako sa inyo.

Saludo ako sa katatagan niyo.

Saludo ako sa katapangan niyo.

Hindi man madali, nakakapagod man maghintay. Nakakapagod man patunayan. Ang mahalaga handa ka ulit magmahal at maniwala.

Sa mga may mga ka Lovewins na.

Ipakita niyo ang totoong ibig sabihin ng Lovewins.

Hindi man lahat naniwala sa inyo. Tumingin ka lang sa paligid mo. Kahit isa lang yan. Laban lang. Nandito kami para suportahan kayo.. Susuporta at susuportahan namin kayo.

~•~•~End~•~•~

______________________________________

Hays. Natapos ko rin siya guys.

Sorry kung hindi ito kasing bongga ng ending na pinangarap niyo. Sa mga patuloy pa ring sumusuporta at nandyan salamat ulit. See you on my next story. Entitled:

"
Try natin"

But before that. Lets hit 100 votes for this chapter para sa teaser at first chapter nito.

Salamat ulit. 😭😂😍

April 19, 2019

# Special Chapter.

Nandito kami ngayon sa sasakyan kasama ko yung dalawang bata. Susunduin kase namin si Joren, ang papa nila. Buti na lang at halfday sila ngayon kundi itatakas ko talaga siya hahaha.. Joke lang. Ganito kase kami everytime na may free time kami sa isa't-isa at kung wala naman, hahanap at hahanap talaga kami ng paraan para magka oras kami sa mga bata.

By the way, nilipat nga pala namin si joren ng ibang school. Iba na kase ang apelyido ng asawa ko. Syempre apelyido ko na ang binibitbit niya mga pare, totoong asawa ko na siya hahaha.. Ayieee.. Biruin niyo yun guys, nakapangasawa lang naman siya ng isang gwapo, sobrang gwapo. Masarap at sobrang sarap na tulad ko hihihi.. Baka kapag narinig niya yun. Naku! Mababatukan ako nun. Love na love ko pa naman yun.

Nilipat namin si joren ng ibang school dahil gusto namin siyang iiwas sa mga problema, sa mga toxic na tao at sa mga taong pwedeng bumully sa kanya. Syempre laking issue nun kung bakit naging Solomon si joren diba. Kaya minabuti nalang naming ilipat siya atleast kung meron mang makakilala sa asawa ko, Less problem.

Alam naman namin na malalaman at malalaman pa rin ng lahat na kinasal kami pero ang bata pa kasi namin para ipaliwanag sa kanila ang lahat lahat. Alam niyo naman ang curiousity ng mga kabataan ngayon. Kahit hindi nila problema pilit silang makikisawsaw at worst ija-judge ka nila agad. Kahit naipaliwanag mo na itatanong at itatanong parin nila. Saka may mga tao naman na kahit anong paliwanag mo kung hindi ka nila papakinggan hindi talaga. Kaya bakit mo iistress ang sarili mo diba?

Oo. Hindi pa kami ganun ka mature enough ni joren to handle big problems and to explain it well. Basta mahal ko siya kaya pinakasalan ko siya. Saka we want a private life at para na rin makapag focus siya ng maayos sa pag-aaral niya.

Uulitin ko. Hindi namin siya tinatago, hindi pa lang kami handang sagutin lahat ng katanungan nila. Gusto lang namin siyang makapagfocus sa pag-aaral lalo na at two years a head na ako sa kanya kaya hindi ko siya mababantayan ng maigi. Ang mahalaga, pumunta siya sa school para mag-aral at makapagtapos hindi para makipagtalo at ipaliwanag lahat.

Kaya naniniwala ako sa kasabihang, kapag maraming nakakaalam, maraming pwedeng makialam.

Nang makarating kami sa school nila joren ay agad kong binaba ang wind shield ng sasakyan ko. Tulog pa kase sa katabing upuan ko si baby bunso na dumedede. Yung dalawang bata naman sa likod ay bising busy sa paglalaro nila. Hays, mana nga talaga sila sa kakulitan ko. Ang energetic nila, naku pati si baby perth humabol na sa ate niyang makulit. Buti na lang at pina customize namin itong sasakyan para kahit papano kahit mag-isa ako at nagdadrive safe sila sa loob ng sasakyan.

Tinanggal ko lang ang seatbelt ko at kinamusta ang mga bata sa backseat.

"Mga anak relaks lang kayo diyan ha. Iispatan ko lang ang tata niyo" ang sabi ko sa kanila.

Bulol pa kase ang mga bata kaya sa halip na papa at daddy eh "tata at tati" ang tawag nila sa amin.

Ewan mga par! Kinikilig ako kapag tinatawag nila kaming ganun. Ang cute kase parang yung asawa ko sobrang cute hihihi...

Pagtingin ko sa gate ng school nila joren ay saktong palabas na ito. Ngingiti na sana ako para tawagin siya pero bigla itong nawala ng makita ko siyang may kasamang kaklase...Oo. Lalaking kaklase. 

Hmmm..

Nagpaalaman na sila sa isa't-isa kaya agad ko itong Kinawayan at tinawag. Nang mapansin nito ang pagtawag ko ay agad itong tumakbo papalapit sa amin.

Walang bungadbungad agad ko siyang kinompronta.

"Sino yun ha?" ang seryosong tanong ko dito matapos niyang makapasok sa loob ng sasakyan.

Abat. Hindi ako pinansin. Pinaghahalikan niya muna ang mga anak namin at kinamusta saka binuhat si baby Nine at pinahiga sa mga hita niya habang dumedede pa rin ito.

"Hmmmppff" pagpaparinig ko sa kanya.

"Ha? Ako ba ang kausap mo?" ang inosenteng tanong nito. 

Tingnan mo tong asawa ko. Wala sa hulog pati kiss ko wala din. Napanguso lang ako. Kainis naman oh. Kakatampo.

"Yung kasama mo po"

"Oh anong meron sa kasama ko?" abat! Mahahalikan ko na talaga to.

"Yung lalaking kasama mo nga" inis at may pagtatampong sabi ko. Ayun. Nabatukan lang naman ako guys.

Sakit nun ah.

"Kasama ka diyan. Kakalase ko malamang. Yang pagkaseloso mo ha umiiral na naman Ivan" ang sabi nito sa akin.

Hays, Aaminin ko mga pare sobrang under ako ng asawa ko. Opo. Siya ang boss ko Hahaha.. Ang liit liit noh ang tapang tapang.

"Eh sa nagseselos nga ako eh. Sino ba kase yun?"

"Kaklase ko nga ang kulit. Wag ka nga magselos diyan alam mo namang nakatali na ako sayo" sabay pakita nito ng wedding ring namin.

Hmmmpp.. Naiinis pa rin ako.

"Hindi pa rin ako kumbinsido"

"Ah, gusto mong mabatukan ulit?"

"Ok lang basta mamaya ka sa kama" ang nakangising sabi ko pero ayun, nabatukan nga ulit ako mga par! Hahaha... Takot ako diyan kahit maliit yan.

"Sakit nun ah" daing ko dito.

"Ikaw kase eh. Lahat pinagseselosan mo"

"Selos lang yun mahal pero alam mo naman kung gaano kita kamahal diba. Ayaw lang kitang mapunta sa iba"

Bigla siyang tumawa ng malakas. Abat! Nakakainis yun ah. Tinawanan lang ako mga pare.

"Ikaw magseselos dun? Eh may girlfriend yun" ang natatawang sabi nito.

"Eh paano nga kung magkagusto siya sayo?"

"Hello straight po siya saka sino ba ang pinakasalan ko sila o ikaw? Takot lang nila sayo. Pagbantaan mo ba naman silang lahat especially mga kaklase kong lalaki"

Napanguso lang ako.

Nagpapaawa effect.

Ok.

Tama siya.

"Hmmmpp.. Sige na nga. Naniniwala na ako. Basta akin ka lang ha?" ang parang batang sabi ko dito.

"Opo sayo lang ako"

"Pwede ba kitang ikiss?" ang hiling ko. Napakunot lang siya ng noo.

"Ha? Oo naman. Kelangan mo pa bang itanong yan eh asawa na kita"

"Syempre gusto ko lang maging consistent sayo. Kung paano kita nirespeto noon. Noong hindi pa tayo kinasal gusto ko hanggang ngayon ganun parin ako sayo. Gusto kitang tanungin dahil nagke-care ako sa feelings mo, baka kase hindi ka ok, baka ayaw mo o wala ka ngayon sa mood. Ayaw ko lang--"

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil ang alam ko lang eh magkalapat na ang mga labi namin.

Matapos niya akong halikan ay agad itong lumingon sa labas ng sasakyan. 

Namumula siya.

Hanggang ngayon nahihiya pa rin siya sa kiss namin hihihihi...

"S-saan tayo pupunta?" tanong nito.

Hindi ako agad nakasagot mga par! Para akong naistatwa sa totoo lang. Yung kiss niya noon hanggang ngayon same parin. Yung saya, yung kilig, yung pagmamahal hindi nagbabago.

Lumingon ito sa akin. Yung taong pilit kong pinapalayo noon, ngayon ayaw ko ng mawala sa buhay ko.

"Wag mo nga akong titigan Ivan" ang nahihiyang sabi parin nito. Napangiti lang ako.

"Joren walang nagbago"

"Ha? Anong sinasabi mo diyan?"

"Sabi ko walang nagbago" nakatitig lang ito sa akin. Naghihintay ng sasabihin ko. "Joren, Yung pagmamahal ko sayo ganun pa rin" ang naeexcite na sabi ko.

"Ha? Eh, Anong connect nun?"

"Sabi kase nila sa kiss mo malalaman kung mahal mo pa yung tao. Yung kiss mo joren, Nakakakilig pa rin"

"Hindi kita maintindihan, Ivan"

"Diba lagi mo kong tinatanong na baka magsawa ako sayo, baka iwan kita, baka hiwalayan kita. Joren ang sabi ng puso ko ikaw lang talaga. Walang nabawas, ang totoo nga eh mas lalo pang sumobra. Sige paano kita iiwan ngayon?"

"Ivan.."

"Joren please wag mong maliitin ang pagmamahal ko sayo. Pareho man ang nasa ibaba natin, pareho man tayo sa paningin nila pero naniniwala ako na ginawa ka talaga para maging akin"

"Ivan sorry"

"Shhh..." Hinawakan ko ito sa pisnge at hinalikan sa noo. Ang amo talaga ng mukha niya. Hayss.. Ang swerte ko. "Ano? Aalis na ba tayo?" ang nakangiting tanong ko sa kanya.

Ngumiti ito at tumango sa akin saka ko pinaandar ang sasakyan.

Ganito kami ka drama everyday but still mas tumitibay kami sa kadramahang ito. Hahaha...

Napatingin lang ako sa mga anak ko. As a father, a daddy and a tati to them. Hindi ko hahayaang maranasan nila ang hirap. Hindi man kami ni joren ang pamilyang dapat nilang makagisnan. Pero I'll make sure na as a Gay parents, ipapakita namin sa kanila na hindi mo kelangan magkaroon ng nanay at tatay para masabing pamilya kayo. Ito ay kung paano mo sila papalakihin ng maayos. It is not about you being a man with a woman. It is about you being a parents to them kahit ano o sino ka pa.

Alam kong maaga pa pero ang dami ko na agad natutunan bilang ama at asawa ni joren.

Hindi man babae ang asawa ko pero sasabihin ko sa inyo. Ang tunay na lalaki, yung kayang manindigan sa pagmamahalan niyo kahit pareho pa kayong lalaki.

Habang nagdadrive ako ay biglang nagsalita ang asawa ko.

"Ivan uulan ata ng malakas" ang sabi ng mahal ko.

Pagtingin ko sa kalangitan ay mukhang uulan nga. Shet! Masisira pa ata ang plano kong igala sila sa beach. Isa rin kase yun sa plano ko kapag nagkaanak kami remember? Hayss.. Paano yan. Ayoko namang magkasakit yung mga bata.

"Oo nga mahal. Paano yan?" Ang sabi nito. Napanguso lang ako.

"No choice. Sa bahay na lang tayo. Baka kase magkasakit pa yung mga bata kung lalabas pa tayo. Medyo malayo layo pa naman yun"

"Mas mabuti pa nga" ang nakangiting sabi nito.

Napangiti lang ako. I love him so much.

Sinakripisyo ko lahat ng luho ko para sa kanya, para sa kanila. Alam ni joren yan kahit nga ultimo baon ko iniipon ko para everyweek may ipang bibili ako ng gatas sa mga bata. Maliit na bagay pero nagpapakita ng pagiging responsableng ama.

I'm in my 2nd year college at dalawang taon na lang gagraduate na ako. Alam kong madali na yun at alam kong kelangan ko ng gampanan ang totoong pagiging haligi ko ng bahay

Kaya joren. Stay put ka lang diyan. Ako na asawa mo ang bahala sa inyo. Di ko kayo gugutumin. Pramis yan. Pakshet. Kinikilig ako hahahaha..

"Ivan"

"Hmmm?" ang sabi ko. Malapit na kami sa bahay. Umuwi na kami. Sobrang lakas ng ulan eh.

"Ah, eh.. Gusto mo bang magluto ako ng spaghetti para sa inyo?" ang nahihiyang sabi nito. 

Shet! Bakit ba hanggang ngayon nagkakahiyaan pa rin kami sa isa't-isa eh halos yung laway namin at yung buong katawan namin nakita at nalasahan na namin. Hays, sarap lang ng ganito. Parang bago.

"Ikaw bahala. Lahat naman ng niluluto mo kinakain ko diba?" sabay ngiti ko dito.

"Ivan naman eh..."

"Bakit ba. Kinikilig ka noh?"

"Kinikilig ka diyan. Di kaya" pagtanggi pa nito. Natawa lang ako.

"I Love you" ang sabi ko.

"I love you too"

Pagkarating namin sa bahay ay ako muna ang nag-alaga sa mga bata. Ang hirap pre hahaha.. Sobrang kukulit. May tatakbo papunta sa tata nila, yung isa aakyat ng hagdan. Yung isa kelangan mo patulugin para mabantayan yung makulit na kambal. Mahirap, nakakapagod pero sobrang saya.

"Oy, oy oy, wag diyan. Nagluluto ang tata niyo" ang sabi ko kay baby phim. Kalong ko na yung isa na aakyat naman sa hagdan.

"Tata" ang sabi nito habang tinuturo si joren sa kusina. Lumuhod ako para pantayan siya.

"Nagluluto pa si tata anak diba favorite niyo ang spaghetti?"

Tumango lang ito aa akin.

"Tata" ang sabi ulit ito.

Kinalong ko na siya at dinala sa sala. Pinaglaro ko silang dalawa ni baby perth. Si baby Nine naman ayun, tulog na sa crib.

Nakatitig lang ako sa kanila habang pinagmamasdan maglaro. Nakakawala ng pagod sa totoo lang.

Lumapit sa akin si baby perth at nagtago sa likod ko. Nang tingnan ko si baby phim. Ayun, nag-away na pala sila sa laruan hahaha.. Manang mana talaga sa ugali ko yung babae kong panganay.

"Tati" ang sabi ng anak ko habang nasa likod ko hahaha..

"Ikaw anak ha. Marunong kana magtago kapag inaaway mo ate mo" ang sabi ko dito. Alam kong di pa nila naiintidhan pero natural lang ito sa magkakapatid. Kahit mga baby pa sila ganito talaga ang magkakapatid diba.

Inenjoy ko munang makipaglaro sa mga bata habang nagluluto pa ang asawa ko. Parating narin si manang. Akala kase namin matutuloy ang gala namin ni joren sa beach resort for 2 days kaso hindi kaya next time na lang.

Makalipas ang ilang minuto ay dumating na rin si manang. Siya na daw ang bahala sa mga bata. Kaya pinuntahan ko na yung asawa ko sa kusina.

Kahit nakatalikod ito ay kitang kita ko ang sobrang ka sexihan niya sa suot niyang Apron. Lumapit ako dito at niyakap siya mula sa likod. Dahan dahan ko din siyang hinalikan sa leeg papunta sa pisnge. Ang bango talaga niya.

"Ivan" ang mahinang sabi nito.

"I miss you"

"Miss ka diyan. Nagluluto lang ako dito miss na agad?"

"Alam ko. Wala. Miss lang kita"

"Praning lang?" hahaha.. Cute niya.

"Slight"

"Baliw"

"Oo, sayo" sabay kiss ko ulit sa pisnge niya.

"Ivan"

"Hmmmm?"

"Worth ba akong asawa?" ang tanong niya habang naghahalo ito ng sauce.

"Oo naman. Bakit mo naman natanong yan?"

"Wala lang. Baka kase may kulang pa. Baka di ako yung asawang ineexpect mo"

Hayyss..

"Ayan kana naman sa pag-ooverthink mo ha"

"Sorry di na ba nakakahealthy. Pramis pinipigilan ko naman"

"No. It's ok. Alam kong madami sa tulad niyo ang iniiwan at di kayang ipaglaban. Kaya naiintindihan ko ang takot mo, ang insecurity mo. Ok lang yan. Mas iintindihin pa kita. Sorry din joren" ang sabi ko. "Di kita masisisi. Ako din naman eh. Worth ba akong asawa joren?"

"Sobra" ang sabi agad nito. Kinilig naman ako doon.

"Ako? Worth ba akong asawa Ivan?" tanong niya ulit.

"Sobra. Walang kulang sayo joren lagi mong tatandaan yan"

"Salamat" ang sabi niya.

Hinarap ko siya sa akin at hinalikan sa labi. Hindi na ako nagpaalam pa kase hindi ko na kayang pigilan ang puso ko.

"May aaminin ako sayo joren. Sobrang tagal ko na itong itinatago sayo. Wag kang magagalit ha"

Bigla itong napakunot ng noo. Kita ko ang kaba sa mukha niya.

"A-ano yun Ivan?"

"J-joren..."

"Hmmm?"

"G-gusto kong sabihin na..."

"Na ano Ivan?" medyo tunataas na ang boses niya.

"Na.. Na matagal na kitang mahal joren" ang diretsang pag-amin ko dito.

"Ha?"

"Sabi ko matagal na kitang mahal joren. Since elementary pa lang mahal na kita, sorry"

Alam kong na shock siya sa inamin ko.

"P-paano nangyari yun Ivan. Diba ayaw mo sa tulad namin noon?"

"Oo" ang sabi ko.

Tumalikod ito sa akin at pinatay ang kalan. Niyakap ko ulit siya mula sa likod at pinatong ang baba ko sa balikat niya.

"Joren, elementary pa lang alam ko na sa sarili ko na gusto kong magkapamilya. Yung buong pamilya, may asawang babae at maraming anak" tahimik lang ito. Mas lalo ko namang hinigpitan ang pagkakayap ko sa kanya.

"Lumaki ako na hindi ko maramdaman na may pamilya ako kaya siguro ganoon na lang ang kagustuhan kong magkaroon ng sariling pamilya. Kaya kahit bata pa ako sabi ko hindi ko sila gagayahin. Ayaw kong maranasan ng mga anak ko ang pinagdaan ko. Sinumpa ko sila. Sabi ko mas hihigitan ko pa sila at papatunayan ko kung anong ibig sabihin ng totoong pamilya" tahimik lang ito.

Nagpatuloy lang ako sa pagkukwento.

"Grade 5 ako noon joren ng makakita ako ng puno ng narra sa isang bakanteng lupa. At simula noon ginawa ko na itong tambayan. Doon ko nilalabas lahat ng hinanakit ko sa mga magulang ko, kay mommy at daddy. Doon din nagsimula ang mga pangarap ko habang inuukit ko ang pangalan ko sa punong iyon. Parang sa TV. Pangalan ko at pangalan ng babaeng gusto kong mapapangasawa" hinalikan ko siya sa leeg.

"Joren Grade 5 ako noon ng makita kita. Grade 5 ako noon ng magpakilala ka sa akin. Lahat ng kaklase kong babae at bakla nakucute-an sayo. Joren ikaw ang unang lalaki na nagpahanga ng pagmamahal sa akin kahit minsan nakakatakot umamin lalo na at lalaki pa ito"

"Ivan.."

"Joren, napukaw mo ang atensyon ko pero natakot ako. Natakot ako sa panunukso ng iba. Kaya nangako ako na babae ang gusto kong mapangasawa dahil alam kong hindi tayo magkakaanak" pinunasan ko ang luha ko.

"Joren, isinarado ko ang puso ko sayo. Kung alam mo lang, sobra sobra akong nasasaktan tuwing ipinagtatabuyan kita. Pero hindi mo ko sinukuan, hindi ka sumuko mula elementary hanggang ngayon. Pinagtyagaan mo ko joren. Alam kong pagod kana, alam kong ubos lagi ang baon mo pero di ka pa rin sumuko. Ang tapang mo, ang duwag ko" niyakap niya ako ng mahigpit.

"Grade 6 pa lang, nagka girlfriend na ako para ilayo ang loob ko sayo hanggang every year pabago bago ako ng babae para tigilan mo na ako, para patunayan ko sa sarili ko na hindi ako bakla. Sinubukan ko ring buntisin sila para makalimutan ka. Pero di ko kaya. Di ko pala kayang masaktan ka" napahikbi kaming pareho.

"Joren, sorry kung naging matigas ako sa nararamdaman ko noon. Sorry kung gumamit pa ako ng ibang tao para lokohin ka at lokohin ang sarili ko. Sorry kung matagal ko itong itinago, kung matagal kang naghintay. Sorey. Sobrang worth mong asawa joren ko" rinig ko ang paghagulgol niya.

"Joren may papakita ako sayo sa labas" hinila ko siya sa labas ng bahay. Wala akong pakialam kung malakas ang ulan. Lumabas kami sa tapat ng bahay namin at ipinakita ko ang bahay na ngayon ay bahay na namin.

"Joren, nakikita mo ba yang bahay nating yan? Tinanong ako ni daddy noon kung anong gusto kong regalo. Ang sabi ko Bahay na lang. Bahay para sa pamilyang bubuoin ko" hinigpitan ko ang pagkakahawak sa kamay niya.

"Natatawa nga ako kase ang alam ni daddy nagbibiro ako. Di niya alam. Sobrang sama ng loob ko sa kanila dahil ipinagpipilitan nila ako sayo pero di nila alam. Ikaw talaga ang gusto kong makasama diyan"

"Ivan.."

"Mahal hindi ko makita ang iyak mo" biro ko dito. Natawa kaming pareho. Pareho kase kaming umiiyak. Yun nga lang sobrang lakas ng ulan.

"Tara may papakita pa ako sayo" hinila ko siya sa likod ng bakuran namin.

Huminto kami sa isang malaking puno.

"I-ivan diba yan yung.."

"Oo mahal. Yan yung puno ng narra na sinasabi ko. Tara lapitan natin"

Hinila ko siya papalapit mismo sa puno ng narra.

"Sabi nila. Itong puno daw ng narra ang isa sa pinaka matibay na puno na meron tayo"

Nakatitig lang ito sa akin.

"Joren tingnan mo yung nakauit"

Tiningnan nito ang pangalan na nakaukit sa puno ng narra.

Ivan <3 Joren

"Ivan bakit pangalan ko ang nandyan?"

"Grade 5 pa ako niyan noong inukit ko yan biruin mo hanggang ngayon hindi pa rin siya nawawala" sabay ngiti ko dito.

Kita ko ang saya sa mata ng mahal ko.

"N-noon pa lang ako na talaga ang gusto mong mapangasawa?" ang tanong nito sa akin.

Tumango ako habang umiiyak kasabay ng pagpatak ng ulan.

Get a guy na may pangarap sa relasyon niyo. Like me.

Hinawakan ko ang parehong kamay niya at tinitigan ito sa mata.

"Joren, being married to a woman and having kids doesn't make u straight"

"Ivan.."

"Dahil yun ang gusto ng society sa atin. Dahil sa pressure. Pinili lang ng iba ang buhay kung saan tama sa nakararami pero hindi nito maitutuwid kung ano ka. Pwedeng mabago ka ng society, mabago ang paniniwala mo pero ikaw ay ikaw at kahit ano pang tago sa kasarian mo, kahit ilang babae pa ang dumaan sa buhay mo kung ano ka, yun ka at walang mali sayo. Siguro nakatakas ka nga sa panghuhusga ng iba pero yung maging masaya at malaya ka bilang ikaw. Ikaw lang ang makakasagot niyan" huminga ako ng malalim.

"Joren, I choose you over the society"

Lumapit ito sa akin at hinalikan ako sa pisnge.

"Ivan mahal kita" ang sabi nito.

"Mahal din kita kaya sinasabi ko ito. At para sabihin sayo na hindi solusyon ang gumamit ng ibang tao para tanggapin ka ng mundong ito. Ang mahalaga yung ikaw at ako"

"Bakit ang sweet mo?" ang naiiyak na tanong nito sa akin.

"Di ko alam. Wala lang hehehe"

"Eeeee.. Basang basa na kaya tayo ng ulan. Tiyak na uubuhin na tayo nito mamaya" ang sabi niya.

"Joren, gusto kong maging bata ulit"

"Ha?"

"Sabi ko gusto kong balikan natin yung panahong grade 5 pa lang tayo. Yung panahong minahal kita at yung panahong inuukit ko palang ang kapalaran ko sa punong ito" sabay turo ko sa pangalan namin.

"Paano?"

"Bibilang ako ng tatlo tapos tatakbo ka ha. Kapag nahabol kita. Akin kana forever"

"Paano kung magpahabol ako?" ang nakangiting sabi niya.

"Wag!" pigil ko.

"Bakit?"

"Gusto kong maranasan na ako naman ang maghahabol sayo"

Napahinto siya at napatitig sa akin.

"Ivan.."

"Isa" ang nakangiting bilang ko.

"Ivan..."

"Kapag di ka tumakbo gagawa tayo ng senaryo dito sa labas hahaha" sabay ngisi ko.

"Ivan naman eh"

"Dalawa" pumwesto na ako para habulin siya.

"Eeee... Waaaaaaahhhh!!!" bigla siyang tumakbo ng matulin.

"Tatlo" ang mahinang bulong ko.

Nakangiti lang ako habang pinagmamasdan siyang tumatakbo papalayo sa akin.

"Hoy tukmol habulin mo ko!" sigaw nito.

Ngumiti lang ako at pinunasan ang luha ko.

Sumigaw din ako.

"Humanda ka sa akin joren kapag nahabol kita. Forever kanang akin ha! Eto na ako. Tumakbo kana hahaha..."

Hinabol ko siya.

Paikot-ikot kaming dalawa sa bakuran namin. Putek. Ang bilis pala ng mahal kong tumakbo. Hindi ko siya mahabol habol pero hindi ako susuko! Hindi susuko si Ivan.

"Bleh! Di mo ko mahahabol" dila nito sa akin.

"Asa ka! Humanda ka talaga. Kagebunshin teknik time two times two times two hahaha.."

Nag-ala naruto ako habang hinahabol siya.

Para kaming mga bata sa ulanan. Ang sarap sa pakiramdam habang putik putikan ang buong katawan namin.

"Huli ka!!" ang tuwang tuwang sabi ko ng mahuli ko siya.

"Daya naman eh"

"Anong madaya dun?"

"Ginamit mo si naruto" natawa lang ako sa ka cute-tan niya.

"Hahaha.. Di kase marunong sumuko si naruto. Parang ako, parang ikaw di ko na susukuan. I love you mahal, I love you joren. I love you asawa ko"

"I love you too Ivan. I love you din asawa ko"

Naghalikan kami at dinama ang bawat patak ng ulan sa buong katawan namin.

"Ivan may rainbow oh" ang turo ni joren sa rainbow na nanduon s Bundok.

"Saan?"

"Ayun oh" turo niya pa.

"Wala akong makita"

"Hayss.. Ewan ko sayo"

"Ang sungit naman" ang simangot ko dito.

"Ikaw kase eh. Tinuturo na nga yung rainbow kunwari wala pang nakikita" para talaga siyang bata hahaha..

"Eh sa masisisi mo ba ako kung yung rainbow at sunshine ko nasa tabi ko na?" pagpapakilig ko dito sabay agaw ng kiss sa lips niya. Ayun kinilig naman siya hahaha.. 1 point.

"Che! Para kang narra" ang sabi nito.

"Ha?"

"Sabi ko para kang narra" pag-uulit nito.

"Bakit?"

"Kase isang Hokage. Diba si Narratu ay hokage"

Pppffff... Ha? Ano daw? Natawa lang ako.

"Mahal ang korni"

"Ah korni pala ha. Ayan korni" kumuha siya ng putik at nilagay sa buong mukha ko. Tunawa ito habang tumatakbo palayom

"Bleh! Habulin mo ko"

"Humanda ka ulit sa akin kapag nahabol ulit kita. Di na kita susukuan"

"Patunayan mo!"

Naghabulan lang kami ng naghabulan.

Putek. This time mas nahihirapan na akong habulin siya dahil lumambot na yung putik sumasama na sa paa ko.

"Oh ano? Susuko kana?" paghahamon nito.

"Di ah!" ang determinadong sabi ko.

Natawa lang siya. Yung tawa niya, yung ngiti niya. Yung buong siya hayss..

"Ivan!" ang nakangiting sigaw nito.

"Po?"

"Para sa relasyon natin. Kaya mo bang ipaglaban ako? Oo diba. Kaya mo yan diba... 
Susu na khap P' Ivan..
"

Sabay pa cute nito.

Yun na ata ang pinakamalambing na boses na narinig ko mula sa kanya.

Hindi ko maiwasang mapangiti habang tinatanaw siya mula sa malayo.

Suminghot lang ako habang pinagmamasdan siya. Ewan. Naiiyak talaga ako mga pare. Di ko maexplain. Ang saya!

Humanda ka sa akin mahal ko. Maabutan na talaga kita.

"Opo Joren ko" ang malakas na sigaw ko rin.

"
Para sa relasyon natin.

.
.
.
.
.

para sa mga anak natin.

.
.
.

.

.

Kakayanin ko.

.

.

.

.

.

.

Magpapakatatag tayo.

.

.

.

.

Wala na akong pakialam sa panghuhusga nila.

.

.

.

.

.

.

Hanggat kasama ka.

.

.

.

.

.

.

Hanggat akin ka.

.

.

.

.

.

.

Lalaban tayo.

.

.

.

.

.

.

Diba Joren ko? 

Susu na khap
 
N

ong Joren..
"
.
.
.

.
.
.
.
.

Alam kong hindi perpekto ang kwento ng ito pero sana naging inspirasyon kami sa iba.

Kung dumating man kayo sa point na malabo na, mas pipiliin niyong ayusin kesa ang tapusin and that's true love ;)

______________________________________

Happy pride month sa lahat! 🌈

Sana may natutunan kayo sa kwento nila Ivan at joren.

Salamat sa mga walang sawang nag vote at nagpahayag ng comment nila.

See you guys sa next story ko "Try Natin"

:)

June 9, 2019

# New!!!

Guys eto na. Naka publish na po ang new story ko. Hanapin niyo na lang sa profile ko, doon sa mga works ko. Ang title po ay..

"Try Natin"

Vote niyo yun guys para tuloy tuloy na ang update ko doon at bilang pag suporta niyo na rin sa bago kong kwento. Salamat :)