Prologue

Madaling-araw pa lang pero buhay na ang highway.

Mahina ang tugtog ng lumang kanta mula sa radyo habang tuloy-tuloy ang andar ng truck ko sa madilim na kalsada. Ilang oras na rin akong gising pero sanay na katawan ko sa puyat, sa amoy ng diesel, at sa pakiramdam ng mag-isang bumibiyahe habang tulog ang buong mundo.

Dalawampung taon na ’kong nasa kalsada.

Dalawampung taon na paulit-ulit ang buhay ko.

Biyahe. Karga. Uwi. Alis ulit.

Hindi naman ako nagrereklamo. Ito ang bumuhay sa pamilya ko. Ito ang dahilan kung bakit nakakapag-aral mga anak ko at may pagkain kaming naihahain araw-araw sa mesa.

Mahal ko asawa ko. Mahal ko mga anak ko.

At kahit madalas akong wala sa bahay, hindi ko kailanman inisip na may kulang pa sa buhay ko.

Akala ko sapat na ’yon.

Kapag nasa daan ka nang matagal, matututo kang manahimik. Matututo kang kimkimin lahat ng pagod, lungkot, at pangungulila hanggang sa masanay ka na lang.

Pero may mga tao talagang dumarating sa buhay mo nang hindi mo inaasahan.

At minsan, kahit gaano katagal mong pinatatag ang sarili mo, may mga bahagi ka pa ring kayang mabasag.

Hindi ko lang inakalang darating ang araw na ako mismo ang sisira sa tahimik na buhay na buong tagal kong iningatan.

Chapter 1

Habang naglalakad ako ay napadaan ako sa isang bakanteng lote na paradahan ng mga malalaking truck. Saktong bumukas ang pinto ng truck at may bumaba roon na dalawang bakla na humahagikhik pa sa tuwa. 

“Sarap talaga ni papa Eric. Ang macho na at ang laki pa ng titi.” 

“True. Libre pa.” 

Muling nagtawanan ang dalawa. 

“Iba talaga ang mga barako na malayo sa mga misis nila, hehehe.” 

Napatingin ako sa isang truck at saglit na nagtama ang mga mata namin ng barako. Pawisan ito at hubad-baro. Ganiyon lang rin naman ang nakikita ko mula sa salamin sa harap ng truck. 

 Napailing na lang ako. Ganoon rin naman ako.

Ako si Tonyo at eto ang storya ko.

• • - 

Madaling-araw pa lang pero gising na ’ko.

Tahimik ang gasolinahan maliban sa mahinang tugtog ng lumang kanta galing sa radyo at ugong ng makina ng truck ko. Nakahinto ako sa gilid habang humihithit ng yosi at umiinom ng mainit na kape mula sa styro cup.

Dalawampung taon na ’kong bumibiyahe pero hindi pa rin nasasanay katawan ko sa puyat. Mabigat likod ko at nanlalagkit pa balat ko sa pawis at alikabok ng biyahe.

Ganito naman lagi buhay ko.

Biyahe. Karga. Uwi. Alis ulit.

Huminto ako sa pag-aaral noong second year high school.

Hindi dahil ayoko na. Wala lang talagang choice.

Nagkasakit noon ang itay ko at hindi sapat ang kinikita ng inay ko sa paglalaba para buhayin kaming lahat. Kaya habang nag-aaral ang mga kaibigan ko, ako naman nagbubuhat ng sako ng bigas sa palengke. Bata pa lang ako pero sanay na agad ang likod ko sa mabibigat na trabaho.

Doon ako namulat sa buhay.

Mainit sa palengke. Maingay. Halo-halo ang sigawan ng mga tindero, busina ng traysikel, at amoy ng pawis at bigas. Mula umaga hanggang gabi, buhat ako nang buhat ng sako. Minsan namamanhid mga balikat ko pero hindi puwedeng magreklamo. Kapag tumigil ka, wala kang kikitain.

Noong  high school ko rin nakilala ang first love ko—si Rosanna. Hanggang ngayon siya pa rin ang pinakamagandang babaeng nakita ko.

Maputi siya, mahaba ang buhok, at palaging mabango kahit tirik ang araw sa palengke. May mga matang parang laging may ilaw kapag ngumumingiti. Iyong tipong kahit pagod ka buong araw, mawawala kapag nakita mo siyang tumatawa.

Hindi ko alam noon kung bakit niya ’ko pinansin. Tahimik ako, pawisin, at amoy bigas palagi. Samantalang siya, parang mas bagay sa mas magandang buhay kaysa sa lalaking tulad ko.

Pero siya pa mismo unang lumapit sa’kin.

Hanggang ngayon naaalala ko pa rin kung paano niya ’ko inabutan ng malamig na tubig habang nagpapahinga ako sa gilid ng bigasan. Simula noon, unti-unti na siyang naging pahinga ko sa magulong buhay ko.

Kalaunan naging asawa ko siya. Siya rin ang naging ina ng lima naming anak.

Hindi ako palaimik noon pa man. Hanggang ngayon naman. Mas gusto kong nagtatrabaho kaysa nakikipagdaldalan. Pero siguro dahil tahimik ako at hindi sakit sa ulo, nagtiwala sa’kin ang may-ari ng bigasan.

Hanggang sa isinama niya ’ko sa delivery.

Noong una, pahinante lang ako. Tagabilang ng resibo. Tagababa ng sako. Taga-abot ng tubig sa driver. Pero habang tumatagal, natuto rin akong magmaneho ng truck.

Doon nagsimula buhay ko sa kalsada.

Sa una nakakatakot. Lalo na kapag malayo ka sa bayan at gabi ang biyahe. Mas mahirap pa no’ng nagkaroon na ’ko ng sariling pamilya. Madalas hindi ko nakakasama mag-ina ko dahil sa trabaho. Habang tulog sila, nasa highway ako. Habang kumakain sila sa bahay, nasa kalsada naman ako kung saan.

Minsan naiisip ko, isang maling liko lang pwede na ’kong hindi makauwi sa kanila.

Pero kalaunan nasanay rin ako sa mahabang highway, sa amoy ng diesel, at sa pakiramdam ng mag-isang bumibiyahe habang tulog ang buong mundo.

Hanggang ngayon gano’n pa rin buhay ko.

Mahaba ang biyahe ko. Minsan inaabot ng ilang araw bago ako makauwi. Umiikot ako sa iba’t ibang probinsya para maghatid ng bigas at iba pa. Sa loob ng truck ako natutulog. Minsan sa reclining seat lang ako nakahiga habang umiikot maliit na electric fan sa dashboard. Ako rin nagche-check ng gulong at makina bago bumiyahe. Kailangan laging alerto sa daan.

Pagod katawan ko pero sanay na ’ko roon.

Kinuha ko cellphone ko at napatingin sa wallpaper—larawan naming pamilya.

Asawa ko at aming mga anak.

Napabuntong-hininga ako.

Madalas wala ako sa bahay. Minsan pakiramdam ko lumalaki mga anak ko nang hindi ko namamalayan. Kada uwi ko, may bago na naman akong na-miss sa buhay nila.

Minsan mas matangkad na sila kaysa noong huli kong nakita. Minsan may bago silang kwento na hindi ko maintindihan kasi wala naman ako roon noong nangyari.

Hindi ko nakita unang suntukan ng mga anak ko. Hindi ko narinig unang pagkabigo nila. Hindi ko rin namalayan kung kailan sila natutong magbisyo, magmahal, o magtago ng problema.

Habang nasa kalsada ako, tuloy rin ang buhay nila sa bahay nang wala ako.

Pero wala eh.

Kailangan kumayod.

Nag-text ako sa asawa ko.

Tonyo: Kumain na ba kayo?

Ilang segundo akong nakatitig sa screen bago nag-reply si Rosanna.

Mahal: Oo. Mag-ingat ka lagi. Miss ka na ng mga bata.

Bahagya akong napangiti bago ibinulsa ulit cellphone ko.

Pagkatapos humithit ako ng yosi at tumingin sa madilim na kalsada sa unahan.

Sa tagal kong nasa kalsada, akala ko wala nang kayang magbago sa buhay ko.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!! 📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

 💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 2

Habang hinihintay ko ang dispatcher, may dumating na isa pang truck at pumarada sa kabilang linya.

Bumaba ang isang driver na kilala ko.

Kasunod niya ang isang binatang nakaputing sando at nakasabit pa ang isang plastic bag ng pandesal sa braso.

Hindi ko kilala.

Pero halatang komportable silang dalawa.

Tumawa ang lalaki at binatukan pa ang driver.

“Tarantado ka talaga.”

“Bakit? Ikaw naman kasi.”

Napailing ako.

Isa na naman siguro sa mga kinukuwento ng mga kasamahan ko nung na sa inuman kami.

Hindi ko na pinansin.

Wala naman akong pakialam sa buhay nila.

• • - 

Madilim na nang makarating ako sa bahay.

Tahimik buong baryo maliban sa tahol ng aso sa malayo at mahinang huni ng kuliglig sa paligid. Dahan-dahan kong ipinarada ang motor ko sa tabi ng bahay namin para hindi magising mga kapitbahay.

Pagkababa ko pa lang, sinalubong na agad ako ng amoy ng basang lupa at nilulutong bawang galing sa kusina.

Napatingin ako sa ilaw na bukas pa rin sa loob ng bahay.

Gising pa si Rosanna.

Tahimik akong naghubad ng sapatos sa labas bago pumasok. Pagkabukas ko ng pinto, agad kong nakita asawa ko sa kusina. Nakasuot lang siya ng lumang daster habang nakatali buhok niya. May hawak siyang sandok at bahagyang napalingon sa’kin.

“Dumating ka na pala,” mahina niyang sabi.

Tumango lang ako. “Hindi ka pa natutulog?”

“Hinintay kita.”

Simple lang sinabi niya pero parang biglang gumaan pagod ko.

Lumapit siya sa’kin at inayos kuwelyo ko na gusot sa biyahe. Naamoy ko agad pabango niyang pamilyar na simula pa no’ng kabataan namin.

“Mainit pa pagkain,” sabi niya. “Maghugas ka muna.”

Tumango ulit ako bago dumiretso sa banyo.

Habang naghihilamos ako, rinig ko sa labas mahinang tunog ng electric fan at telebisyon sa sala. Mukhang may mga gising pa.

Paglabas ko, nadatnan ko agad magulo naming sala. May nakakalat na tsinelas, school bag, at damit sa sofa. Iyong bunso kong anak tulog nang nakadapa habang yakap cellphone niya.

Napailing na lang ako.

“Hindi pa rin marunong magligpit,” bulong ko.

Natawa si Rosanna mula kusina. “Mana sa’yo.”

Bahagya akong napangiti habang lumalapit sa hapag.

May nakahain nang sinigang at pritong galunggong. Simpleng pagkain pero iyon agad hinahanap-hanap ko kapag matagal akong nasa biyahe.

Umupo ako habang si Rosanna tahimik na nagsasandok ng kanin para sa’kin. Sanay na kami sa gano’n. Hindi kami iyong klaseng mag-asawang madaldal o laging sweet pero ramdam ko pagmamahal niya kahit sa simpleng paghahain lang ng pagkain.

“Kumusta biyahe?” tanong niya.

“Ayos lang. Nakakapagod.”

“Kailan alis mo ulit?”

“Baka susunod na araw pa.”

Saglit siyang natahimik bago tumango. Parang sanay na rin siya sa gano’ng sagot.

Habang kumakain ako, isa-isa namang lumabas mga anak ko mula sa mga kwarto nila.

Iyong panganay, diretso agad sa ref para uminom ng tubig. Iyong isa naman, bagong gising pa at magulo ang buhok. Iyong bunso, kinukusot pa ang mga mata habang papalapit sa akin.

“Pa, may pasalubong ka?” bungad agad ng bunso.

Napatawa ako nang mahina. “Pagkain lang talaga ang nasa isip mo.”

“Eh, siyempre.”

Napailing ako bago iniabot ang plastic bag na may lamang tinapay at mga chichirya mula sa biyahe. Agad naman silang nag-agawan habang maingay na nagtatawanan sa sala.

Tahimik ko lang silang pinanood.

Ang lalaki na nila.

Noong huli akong umuwi, parang mas bata pa sila. Ngayon, may manipis nang bigote ang isa kong anak, at mas malalaki na rin ang mga katawan nila kaysa dati. Parang namana nila sa akin ang matitipunong pangangatawan at malalapad na pangangatawan.

Minsan, naiisip ko kung kailan sila biglang lumaki nang ganoon.

Parang ang bilis lang ng lahat.

Habang nagkukulitan sila sa harap ko, pakiramdam ko bisita lang ako sa sarili kong bahay.

Nandito ako pero parang may distansya pa rin.

May sarili silang mundo na tuloy-tuloy umiikot kahit wala ako.

At minsan, hindi ko alam kung paano sumabay.

“Ba’t ka nakatulala diyan?” tanong ni Rosanna habang umuupo sa tabi ko.

Napalingon ako sa kanya saka bahagyang umiling. “Wala.”

Pero meron.

Pagod lang siguro.

O baka namimiss ko lang mga bagay na hindi ko na maibabalik.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!! 📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 3

Naibaba na namin ang huling sako ng bigas sa bodega.

Pawis na pawis ako habang pinupunasan ang noo gamit ang lumang tuwalya na nakasampay sa balikat ko. Ramdam ko ang pagod sa likod at mga braso ko. Simula madaling-araw pa kami bumiyahe at halos wala kaming naging maayos na pahinga.

Sa gilid naman, nagsisigarilyo si Ben habang pinapanood ang mga trabahador na nagsasara ng bodega.

“Hoo! Init sa loob, parang impiyerno!” reklamo ni Ben sabay hila sa suot niyang basang t-shirt paasno. Isinabit niya ito sa balikat niya, dahilan para tumambad ang matipuno at pawisan niyang katawan. Ang iba pang trabahador ay nagsipaghubad na rin ng pang-itaas para magpahangin.

Sakto namang may tatlong mga bagitong bakla—mukhang mga tagalinis o helper sa katabing building—ang napadaan. Sabay-sabay silang napatigil nang makita ang kumpol ng mga kalalakihang hubad-baro. Ang lalaki ng mga mata nila, parang nakakita ng buffet.

“Ay, super kind naman ni Lord ngayon, may pa-pandesal sa hapon,” rinig kong bulong ng isa na nakatakip pa ang kamay sa bibig, habang ’yung dalawa naman ay pasimpleng nagtutulakan at nangingiti.

Napansin agad sila ni Ben. Imbes na mahiya, mas lalo pang binuhat ng loko ang dibdib niya. Lihim siyang lumingon sa akin at kinindatan ako bago humarap sa direksyon ng tatlo. Kunwari ay nag-inat siya, pero ang totoo, pinalaki niya ang braso niya at talagang ibinalandra ang six-pack abs niya habang pinupunasan ng t-shirt ang leeg.

“Ay kabog! May pa-flex si kuya!” impit na tili ng isa sa mga bakla.

Natawa ako nang mahina at napailing. “Hoy, Ben, baka matunaw ka riyan. Ang harot mo,” biro ko sa kanya.

“Hayaan mo sila, Tonyo. Ganyan talaga kapag biniyayaan ng magandang lahi, ibinabahagi sa kapwa,” natatawang sagot niya, halatang tuwang-tuwa sa atensyon habang nagsisindi ng sigarilyo. Pinanood niya ang tatlo na naglalakad palayo habang panay pa rin ang lingon sa kanya.

“Tapos na rin sa wakas ang mahabang bhaye” sabi niya.

Tumango ako.

“Oo. Akala ko hindi matatapos.”

Natawa siya.

“Sanay ka na dapat.”

“Sanay na. Nakakapagod pa rin.”

Humigop siya ng kape mula sa paper cup saka itinapon ang upos ng sigarilyo.

“Toyo, pahinga muna tayo.”

Iniunat ko ang likod ko hanggang sa may marinig akong mahinang langutngot sa bewang ko.

“Oo nga.”

“May karinderya sa kabila. Doon muna tayo.”

Napatingin ako sa truck namin.

Malayo pa ang susunod na biyahe. Hindi rin naman kami minamadali ng dispatcher.

“Sige.”

Naglakad kami papunta sa karinderya habang dumidilim na ang langit. Isa-isang nag sinisindihan ang mga ilaw sa paligid ng terminal. Sa iba’t ibang sulok ng paradahan, may mga truck na kararating lang at mayroon ding naghahanda nang bumiyahe.

Pare-pareho ang itsura naming mga driver.

Pawisan.

Maalikabok.

Pagod.

Pero tuloy pa rin.

Ganito ang buhay sa kalsada.

Pagdating namin sa karinderya, umorder agad ako ng softdrink habang si Ben naman ay kumuha ng isang bote ng beer.

Pagkatapos ay ngumisi siya sa akin.

“Mamaya sama ka sa amin.”

“Saan?”

“May inuman sa harap ng tindahan.”

Umiling agad ako.

“Pass.”

“Ay naku, kwentuhan lang. Hindi naman kita papalasingin.”

“Hindi ako mahilig sa ganyan.”

“Arte mo talaga. Minsan lang naman”

Napailing ako.

Mukhang wala na naman akong takas.

Hindi na ako makatanggi. Sa tagal naming magkasama sa biyahe, alam kong hindi ako titigilan ni Ben hangga’t hindi ako sumasama.

“Sige na nga.”

“Yan!”

Pagkatapos naming maghilamos at kumain, tumawid kami sa harap ng karinderya.

May maliit na kubo roon na gawa sa kawayan. Nakapalibot ang ilang plastik na upuan at lamesa. Nasa lima o anim na driver na agad ang naroon.

May hawak na bote ang iba habang ang ilan naman ay nakasandal lang at naninigarilyo.

Paglapit namin, agad kaming binati.

“O, si Tonyo!”

“Buhay ka pa pala.”

“Akala namin naging parte ka na ng truck mo.”

Nagtawanan sila.

Napailing na lang ako habang umuupo.

Ganito talaga kapag mga driver ang magkakasama.

Walang preno ang bibig.

Kung hindi nag-aasaran, nagyayabangan.

Kung hindi nagyayabangan, nagkukwentuhan ng kung anu-anong kalokohan.

Sa una, usapan lang tungkol sa biyahe.

May nagreklamo sa sira-sirang kalsada.

May nagkwento tungkol sa masungit na warehouse supervisor.

May nagyabang na nakarating siya sa limang probinsya sa loob ng isang linggo.

Normal na usapan.

Pero habang tumatagal at nauubos ang laman ng bote, unti-unting nag-iba ang direksyon ng kwentuhan.

“Tatlong buwan akong hindi nakauwi noon.”

Napalingon kaming lahat sa nagsalita.

Si Eric.

Isa siya sa mga beteranong driver sa kumpanya.

“Tatlong buwan?” tanong ng isa.

Tumango ito.

“Oo. Sunod-sunod biyahe.”

“Paano mo natiis?”

Napatawa si Eric.

“Hindi ko tiniis.”

Agad nagtawanan ang iba.

Napakunot-noo ako.

Parang alam na nila agad ang ibig sabihin.

“Yan na naman tayo,” natatawang sabi ng isa.

“Ano? Totoo naman.”

“Tapos sasabihin mo ulit na mabait kang asawa.”

“Eh mabait naman.”

Lalong lumakas ang tawanan.

Tahimik lang akong nakikinig.

Hindi ko ugali makisawsaw sa usapan.

Mas gusto kong makinig.

Agad nagtawanan ang iba, mukhang alam na ang patutunguhan ng kwento.

“O, kwento na ’yan! Saan ka napadpad niyan, Eric?” udyok ni Ben habang sumusubo ng pulutan.

Humithit muna ng sigarilyo si Eric bago nagpatuloy. “Doon ’yun sa may terminal sa Lucena. May talyer doon, sa tapat may sikat na salon. Isang hapon, habang naghihintay akong maayos ’yung gulong ng truck, lumabas ’yung may-ari ng salon—si Madam Bekki. Grabe ang kolorete sa mukha, kulay ginto ang buhok, pero ang bongga ng ginto sa leeg at kamay.”

Nagtawanan ulit ang mga driver.

“Tapos? Pinatos mo?” kantiyaw ng isa.

“Gago, hindi ah!” tawa ni Eric. “Siya ang lumapit sa akin. Sabi ba naman, ‘Hijo, mukhang pagod na pagod ka na sa kalsada, baka gusto mo ng masahe sa loob habang naghihintay?’ Siyempre ako, si tatlong buwang walang uwi, dugyot at pagod. Noong una, tumanggi ako. Sabi ko wala akong pera pang-salon. Pero ngumiti si Madam. 

Sabi niya, ‘Libre basta ikaw.’ Doon pa lang, alam ko na.“

“Ayos! May grasya na, lumapit pa!” biro ni Ben.

“O, anong ginawa mo?” tanong ko, medyo nakuha rin ang interes ko kahit tahimik ako.

“Ayun,” kamot-ulo si Eric na natatawa rin sa sariling kwento. “Pumasok ako. Pinakain ako ng masarap na lomi, binigyan pa ako ng panggastos, tapos dinala ako sa aircon na kwarto sa likod ng salon. Sabi ko sa sarili ko noon… wala naman mawawala sa akin, eh. Lalaki ako. Madaragdagan pa nga ang laman ng bulsa ko, mababawasan pa ang stress ko sa kalsada. Kaya bumigay na rin ako. “

“Grabe parang babae talaga!”

Umayon ang hiyawan at hampasan sa lamesa ng mga driver.

“Sira ka talaga, Eric! Kaya pala may bago kang sapatos pag-uwi mo noon ah!”

Nakangiting umiling si Eric, pero dahan-dahang nawala ang ngisi niya at napalitan ng seryosong tingin sa hawak niyang baso.

“Pero alam niyo… nakakatawa man isipin, kaya lang naman ako pumatol noon kasi… miss na miss ko na ang asawa ko. Sa sobrang pangungulila ko sa pamilya ko, kahit sinong magpakita ng kaunting kalinga o mag-asikaso sa akin, tinatanggap ko na. Kahit sandaling panakaw na ginhawa lang.”

Unti-unting napawi ang tawanan. Paulit-ulit kong naririnig ang parehong tema sa mga kwento nila pagkatapos niyon.

Lungkot. Pagod. Pagiging malayo sa pamilya.

“Ayaw man natin aminin,” sabi ng isang driver habang nakasandal sa upuan, “iba pa rin kapag may kausap ka.”

Tumango ang ilan.

Paulit-ulit kong naririnig ang parehong tema.

Lungkot.

Pagod.

Pagiging malayo sa pamilya.

“Minsan kasi ilang araw kang mag-isa.”

“Totoo.”

“Radyo at cellphone lang kasama mo.”

“At makina.”

“At trapik.”

Nagtawanan ulit sila.

Pero sa pagkakataong iyon, hindi ako natawa.

Dahil tama naman sila.

May mga gabing tanging ugong ng makina at ilaw ng highway lang ang kasama ko.

May mga umagang nagigising ako sa loob ng truck at saglit pang nakakalimutan kung anong probinsya na ako.

Minsan nga, mas matagal ko pang nakikita ang dashboard kaysa sariling pamilya ko.

“Ikaw, Tonyo?”

Napalingon ako.

Ako pala ang tinatanong.

“Ano?”

“Ang tahimik mo.”

“Kayo na magsalita.”

Natawa sila.

“Sigurado ako. Pinakatino sa ating lahat si Tonyo.”

“Oo nga.”

“Kapag si Tonyo gumawa ng kalokohan, maniniwala akong may katapusan na mundo.”

Nagtawanan na naman sila.

Napailing ako.

“Mga baliw.”

“Eh totoo naman.”

Tumikhim si Eric bago muling nagsalita.

“Pero huwag mong masyadong husgahan mga driver.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi naman.”

“Talaga ba?”

Hindi ako nakasagot.

Siguro halata sa mukha ko ang iniisip ko.

Napabuntong-hininga siya.

“Madaling magsabi ng tama at mali.”

Tahimik kaming lahat.

“Pero kapag ilang linggo kang wala sa bahay…”

Humigop siya ng alak.

“…kapag may problema ka at wala kang masabihan…”

Sandali siyang tumigil.

“…kapag pakiramdam mo mas kilala pa ng mga anak mo cellphone nila kaysa sayo…”

Walang nagsalita.

Biglang naging tahimik ang mesa.

Kahit ako.

Dahil may parte ng sinabi niya na tumama sa akin.

Naalala ko ang mga anak ko.

Naalala ko kung paano ko sila minsang pinapanood na parang bisita lang ako sa sarili kong bahay.

Hindi dahil ayaw nila sa akin.

Kundi dahil wala naman ako roon madalas.

“Tao lang tayo,” dugtong ni Eric.

“Walang perpekto.”

May ilan na tumango.

May ilan na natahimik.

Ako naman ay napatingin lang sa bote ng softdrinks sa harap ko.

Hindi ko pa rin sang-ayonan ang marami sa ginagawa nila.

May mga asawa silang naghihintay sa bahay.

May mga anak silang umaasa sa kanila.

Alam ko iyon.

Pero sa unang pagkakataon, hindi ko na lang sila basta hinusgahan.

Sa unang pagkakataon, sinubukan kong intindihin.

Maya-maya, isa-isa nang nagsitayuan ang mga driver.

May biyahe pa kinabukasan.

May mga kargamento pang kailangang ihatid.

May mga pamilyang kailangang buhayin.

Katulad ko.

Tahimik akong naglakad pabalik sa truck.

Madilim na ulit ang paligid.

Naririnig ko pa rin ang mahihinang tawanan ng mga kasamahan ko mula sa kubo.

Pag-akyat ko sa driver’s seat, napasandal ako sa upuan.

Tahimik.

Malamig.

Pamilyar.

Ito na naman ang mundo ko.

Truck.

Kalsada.

At mahabang biyahe.

Ipinikit ko sandali ang mga mata ko.

Mga baliw talaga sila.

Iyon pa rin ang iniisip ko.

Pero habang sinisindi ko ang makina, may isang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.

Kung mali ang ginagawa nila…

Bakit parang ang dami sa kanilang nakakaintindi?

At bakit, sa unang pagkakataon, pakiramdam ko gusto kong malaman ang sagot?

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 

🧡Please don’t forget to vote on each chapter! 

Malaking tulong talaga ’yan.Maraming salamat!

Chapter 4

Katatapos ko lang maghatid ng kargamento nang mag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa.

Nakasandal ako sa gilid ng truck habang hinihintay ang pinipirmahang resibo mula sa warehouse supervisor. Katatapos lang ng tanghalian kaya grabe ang sikat ng araw; nanlalagkit na naman ang likod ko sa pawis at nanunuyo ang lalamunan ko.

Inasahan kong panibagong delivery instruction na naman ang text ng dispatcher. Pero pagkabasa ko sa mensahe, parang biglang nawala ang pagod ko. Napangiti ako nang malapad.

Tatlong araw.

Binigyan ako ng tatlong araw na bakante bago ang susunod na loading. Bihirang-bihira mangyari ang ganito. Madalas kasi, wala pang bente-kuwatro oras ang pahinga ko sa bahay, may panibagong ruta na naman na ibinabato sa akin.

Agad kong binuksan ang Messenger at hinanap ang pangalan ng asawa ko.

Tonyo:

Mahal, may magandang balita ako.

Ilang segundo lang ang lumipas, nakita ko nang nag-o-online ang pangalan niya. Nag-type siya agad.

Rosanna:

Ano ’yun? Akala ko nasa biyahe ka pa? May nangyari ba sa truck?

Natawa ako sa pagka-nerbyosa niya. Palibhasa, sanay siyang nagpapadala lang ako ng mensahe kapag may aberya sa daan.

Tonyo:

Wala, maayos ang truck. Ang ibig kong sabihin, 3 days akong walang biyahe simula bukas. Bakasyon muna si Papa niyo.

Rosanna:

Hala, weh?! Di nga? Baka binibiro mo lang ako ha.

Tonyo:

Totoo nga. Nakasulat na sa logbook ng dispatcher. Kaya bawi ako sa inyo. Ano gusto niyo gawin?

Rosanna:

Naku, matutuwa ang mga lolo mo! Kanina pa nag-aaway sa sala dahil walang magawa. Ilabas natin sila, namimiss ka na rin ng mga anak mo.

Tonyo:

Sige. Magbihis kayo bukas, kain tayo sa mall. Nuod na rin tayong sine kung gusto nila.

Matagal bago dumating ang susunod niyang reply. Nakita ko lang na paulit-ulit na lumalabas at nawawala ang tatlong tuldok sa screen, hudyat na nagta-type siya pero binubura niya.

Pagdating ng mensahe niya, hindi ko na napigilang mapatawa nang malakas, dahilan para mapalingon sa akin ang checker ng warehouse.

Rosanna:

Naku Tonyo, sinabi ko lang sa kanila na uuwi ka bukas at magmo-mall tayo, nagtatatalon na si Junjun sa sofa! Hiyawan sila rito, ang ingay! Uwi ka na bilis, miss ka na namin.

Napailing na lang ako habang itinatago ang cellphone. Parang mga bata pa rin talaga kung mag-react, kahit na unti-unti nang nagbibinata.

Pero habang naglalakad ako pabalik sa driver’s seat para i-pwesto ang truck, may kakaibang init akong naramdaman sa dibdib ko. Iba pala talaga sa pakiramdam ’yung alam mong may excited na naghihintay sa pag-uwi mo.

---

Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ang buong bahay.

Ako na yata ang huling bumangon. Paglabas ko ng kwarto, nadatnan ko agad ang dalawang nakatatanda kong anak na parang may pista sa sala. Suot na nila ’yung mga paborito nilang damit kahit alas-siyete pa lang ng umaga.

“Pa, gising na!” hiyaw ng panganay ko.

“Pa, mall na tayo! Baka mapuno ’yung sinehan!” dugtong naman ng kasunod.

Napakamot ako sa ulo habang inaantok pa. “Mga pasaway na ’to. Hindi pa nga ako naghihilamos, mall agad ang nasa isip niyo.”

Nagtawanan ang dalawa. Mula sa kusina, lumabas si Rosanna na may hawak na sandok, napapailing na lang din. “Naku, sabihan mo nga ’yang mga anak mo, Tonyo. Simula pa alas-sais gising na mga ’yan. Paulit-ulit akong tinatanong kung gising ka na raw ba.”

“Para lang sa mall, ganyang kaaga?” natawa kong sabi.

“Siyempre, bihira ka lang kaya namin makasama nang buong araw,” sagot ni Rosanna, may lambing sa boses.

Lumapit ako sa kanya sa may tabi ng kusina. Doon sa tabi ng dining table, naroon ang kahoy na crib kung saan mapayapang natutulog ang bunso naming si Baby makmak. Bagong gising din ang maliit, ginalaw-galaw ang mamaso-masong mga kamay habang nakatingin sa akin.

Humilig ako nang bahagya para halikan ang noo ng bunso ko. “Good morning, bunso ko,” bulong ko, dahilan para ngumiti ang maliit. Pagkaangat ko, naramdaman ko ang presensya ni Rosanna sa tabi ko. Hindi ko na napigilan ang sarili ko—hinapit ko ang baywang niya at hinalikan siya nang mabilis sa labi bilang gabi at umagang pangungulila.

“Hoy, ’yung mga bata nakatingin,” saway niya pero namumula ang mga pisngi. Narinig ko ngang nag-iiyakan sa tukso ang dalawang lalaki sa sala.

“Hayaan mo sila, asawa naman kita,” biro ko sabay wink sa kanya bago humarap sa dalawang makulit sa sala. “O, kayong dalawa, magsiayos na kayo ng mga gagamitin niyo. Ligo lang ako, tapos aalis na tayo. Saan niyo ba gustong kumain? Doon ba sa may unli-rice o doon sa may palaruan?”

“Doon sa may spaghetti, Pa! ’Yung may kasamang laruan!” sabay na sigaw ng dalawa bago nag-unahan mag ayos ng gamit at papunta sa banyo para maligo.

Naiwan kami ni Rosanna sa kusina habang naririnig ang ingay ng mga bata sa kwarto sa taas.

Hindi ko sila masisi kung ganito sila ka-excited. Hindi naman kami madalas makalabas. Karamihan ng kinikita ko sa pagda-drive, napupunta agad sa upa ng bahay, pagkain, matrikula, at kung anu-ano pang gastusin. Kaya kapag may pagkakataon kaming lumabas nang buo ang pamilya, parang piyesta na talaga para sa kanila.

Lumapit sa akin si Rosanna, ipinatong ang dalawang kamay sa dibdib ko.

“Salamat, Mahal ah,” bulong niya habang nakatingin sa mga mata ko. Genuine ’yung ngiti niya, ’yung walang halong pilit. “Alam kong pagod ka sa biyahe galing Lucena, pero pinipilit mo pa ring pasayahin ang mga bata.”

“Maliit na bagay. Para sa inyo naman lahat ng ’to,” sagot ko sabay hawak sa kamay niya.

Lalong lumawak ang ngiti niya, pero may kakaibang kinang na pumasok sa mga mata niya—’yung tingin na alam kong may ibig sabihin. Bigla siyang tumingkayad at bumulong sa mismong tainga ko, sapat lang para hindi marinig ng mga bata.

“Basta mamayang gabi… kapag tulog na ang mga bata, ako naman ang magpapasalamat sa ’yo. Ako ang bahala sa ’yo, ha?”

Naramdaman ko ang biglang pagdaloy ng init sa mukha ko. Napalunok ako habang dahan-dahan siyang humiwalay sa akin at bumalik sa pag-aasikaso ng pagkain ni Baby Nina, may pilyong ngiti pa ring naiwan sa mga labi niya.

Anak ng… Parang biglang nawala ang lahat ng antok at ngalay ko sa katawan.

Napailing ako habang naglalakad papunta sa banyo para mag-ayos. Sira talaga. Pero sa kaloob-looban ko, may kakaibang gaan sa pakiramdam. Naalala ko na naman ’yung inuman kagabi kasama si Eric at ang ibang driver. Sabi nila, mahirap daw ang buhay-kalsada kasi nakakalungkot, kaya kailangan ng panandaliang aliw sa labas.

Pero habang naririnig ko ang tawanan ng mga anak ko at habang naiisip ko ang naghihintay sa akin sa tabi ng asawa ko mamayang gabi, isa lang ang malinaw sa akin.

Hindi ko kailangan maging katulad nila. Dahil dito sa maliit kong bahay, kumpleto na ang rason kung bakit ako bumibiyahe araw-araw.

---

Pagdating namin sa mall, parang nakawala sa hawla ang mga anak ko. Kung saan-saan tumatakbo, kung saan-saan nakatingin. Buti na lang at puro lalaki ang mga anak ko, kaya kahit papaano ay nakakahabol ako. Kung mga babae ito na mahilig sa mga borloloy, baka mas lalo akong mabutasan ng bulsa.

Nasa food court kami, katatapos lang kumain ng burger at fries, nang magsimula ang usapan.

Karga-karga ko si Mak Mak sa kaliwang braso ko habang sumusubo ako ng pagkain. Isang taong gulang pa lang siya, pero napakalikot; ayaw niyang magpakarga kay Elena, gusto niya ako lang ang hahawak sa kanya dahil bihira akong makita.

“Pa,” tawag sa akin ni Paeng. Anim na taong gulang pa lang siya pero napakadaldal, hindi nauubusan ng kwento.

“Ano ’yun?” tanong ko sabay inom ng softdrink.

“Pwede ba akong magpabili ng bike?” nakangusong tanong niya habang nakahawak sa laylayan ng t-shirt ko. “Tingnan mo si Carlo, may bike siya. Si Niko rin, may bike na kulay pula. Tingnan mo si—”

“Sige na, oo na. Naka-isang dosenang ‘tingnan mo’ ka na yata, Paeng,” natatawang saway sa kanya ni Rosanna habang pinupunasan ang bibig ni Gabo na natatampalan pa ng ketchup.

Bago pa ako makasagot kay Paeng, sumingit naman si Jun. Sa edad na labindalawa, mahilig na siyang sa mga pang binatang kilos, pero pagdating sa hilig niya, lumalabas pa rin ang pagkabata. “Pa, kung may bike si Paeng, ako naman basketball. Sira na ’yung bola namin sa tapat, eh. Napako noong isang linggo.”

“Ako rin, Pa! Basketball din sa akin!” sigaw agad ni Jef Jef na siyam na taong gulang. Kung anong sabihin at gawin ni Jun, asahan mong gagayahin niya. Walang sariling desisyon ang loko, basta kung anong kay Kuya Jun niya, ay gusto niya rin.

“Ako din! Basket-bol!” nakisali na rin si Gabo na tatlong taong gulang, kahit ang totoo ay hindi niya naman alam kung ano ’yun. Basta kung anong gusto ng mga kuya niya, gusto niya rin.

Napakamot ako sa ulo. Sunod-sunod ang hiling ng mga malkulit. Napatingin ako kay Rosanna na pilyong nakangiti lang sa akin, parang sinasabing ’O, sige nga, paano mo reresolbahin ‘yan?’

Buti na lang at bata pa ang dalawa kong bunso kaya hindi pa masyadong marunong magturo ng mamahaling gamit. Si Gabo at Mak Mak, madaling pasayahin.

“O sige, ganito,” sabi ko habang ibinababa si Mak Mak sa kandungan ko. “Si Kuya Jun at Jef Jef, isang bola lang ha? Maghahati kayo roon dahil iisang ring naman ang paglalaruan ninyo.”

“Sige, Pa! Ayos!” mabilis na sagot ni Jun, sabay apir kay Jef Jef na tuwang-tuwa rin.

“Ikaw naman, Paeng,” baling ko sa anim na taong gulang ko. “Titingnan natin ang presyo ng bike mamaya sa department store. Kung kakayanin ng natira sa allowance ni Papa, bibilhin natin. Pero kung medyo kapos, sa susunod na biyahe ko, bago mag-pasko, ha? Deal?”

Inabot ko ang maliit niyang kamay para makipag-shakehands. Sandali siyang nag-isip, mukhang nag-calculate pa sa utak niya, bago dahan-dahang tumango. “Opo, Pa. Deal.”

“Ayan. At para sa dalawang makulit na ’to…” Tiningnan ko si Gabo at si Mak Mak na nag-aagawan naman ngayon sa bakanteng baso ng softdrink. “Bibilhan natin kayo ng laruang kotse ’yung de-kontrol sa Toy kingdom. Okay ba ’yun?”

“Kotse! Brum brum!” sigaw ni Gabo sabay palakpak. Si Mak Mak naman ay nakigaya na lang din sa pagtawa ng kuya niya habang may tumutulong laway pa sa baba.

Napailing ako pero hindi ko mapigilang mapangiti nang malawak. Alam kong mababawasan nang malaki ang laman ng pitaka ko ngayong hapon. Ang totoo, pwedeng-pwede ko namang sabihing ‘sa susunod na lang’ dahil alam kong maiintindihan naman ni Rosanna.

Pero kapag nakikita ko ang mga mata ng mga anak ko na kumikinang sa tuwa habang nakatingin sa akin na parang ako ang pinakamakapangyarihang tao sa mundo dahil kaya kong ibigay ang gusto nila…

Pakiramdam ko, sulit na sulit ang bawat kilometrong tinatakbo ko sa highway. Sulit ang puyat, ang gutom, at ang pagod. Para sa mga ngiting ito, kahit ilang sako pa ng bigas ang kailangan kong buhatin bukas, gagawin ko.

---

Pagkatapos kumain, dinala ko sila sa department store.

Matagal akong nakatayo sa harap ng mga paninda.

Hindi dahil namimili ako.

Nagko-compute ako.

Magkano natitira.

Magkano pwede.

Magkano dapat itabi.

Ganito yata talaga kapag tatay.

Hindi ka basta bumibili.

Nagkakalkula ka muna.

Sa huli, nakabili ako ng bagong basketball para kina Jun at Jef Jef.

Para naman kay Paeng, ipinangako ko muna.

“Sa susunod na biyahe.”

“Bibili tayo.”

Napayuko siya.

Sandali akong kinabahan.

Pero pagkatapos ay ngumiti rin.

“Totoo?”

“Totoo.”

“Promise?”

“Promise.”

Agad niya akong niyakap.

Napangiti na lang ako.

Minsan ganoon lang pala kasimple ang mga bata.

---

Pagsapit ng hapon, nasa bahay na ulit kami.

Mainit-init pa ang hangin.

Sa tapat ng bahay namin, may improvised na ring na gawa sa bakal na nakapako sa lumang puno ng mangga.

Doon madalas maglaro ang mga anak ko.

“Pa!”

Sigaw ni Jun.

“One-on-one tayo!”

Napatawa ako.

“Sigurado ka?”

“O.”

“Kaya kita.”

“Tingnan natin.”

Nagtawanan agad ang magkakapatid.

Makalipas ang ilang minuto, pawisan na kaming lahat.

Si Jun, seryosong-seryoso.

Si Jef Jef naman, panay sigaw.

Si Paeng, nakikiagaw kahit hindi naman marunong.

Habang si Gabo, paikot-ikot lang sa amin.

Si Mak Mak naman ay karga-karga ni Rosanna habang pinapanood kami.

“Pa! Panoorin mo ’to!”

Sigaw ni Jun.

Umatras siya.

Tinira ang bola.

Tumalbog sa gilid ng ring.

Mintis.

Agad siyang napangiwi.

Lumapit ako at tinapik ang likod niya.

“Maganda porma ng kamay mo.”

Napatingin siya sa akin.

“Kulang lang sa bwelo.”

“Kaya ko ulit?”

“Oo naman.”

Ngumiti siya.

Parang nakatanggap ng medalya.

Habang pinapanood ko sila, may napansin ako.

Napahinto ako.

Si Jef Jef, gaya ko kung mag-dribble.

Si Jun, pareho ko kung tumayo habang nag-iisip ng tira.

Si Paeng naman, may bimpo ring nakasampay sa balikat.

Paminsan-minsan, ginagaya pa kung paano ko pinupunasan ang pawis sa leeg.

Napangiti ako.

Hindi ko namalayan.

Ginagaya pala nila ako.

Lahat.

Mula sa paghawak ng bola.

Hanggang sa simpleng pagpunas ng pawis.

Bigla kong naalala ang sinabi ni Eric noong isang gabi.

“…kapag pakiramdam mo mas kilala pa ng mga anak mo cellphone nila kaysa sa’yo…”

Napatingin ako sa mga anak ko.

Nakatingin sila sa akin.

Nakikinig.

Tumatawa.

Nagyayabang.

Nagmamalaki kapag napupuri ko.

Hindi pa.

Salamat naman.

Hindi pa.

Pero may kung anong kumurot sa dibdib ko.

Ilang taon pa kaya?

Ilang biyahe pa?

Ilang birthday?

Ilang graduation?

Ilang simpleng hapon tulad nito ang hindi ko masasaksihan dahil nasa kalsada ako?

Tahimik akong napabuntong-hininga.

Minsan talaga, may mga bagay kang nawawala habang abala kang kumakayod para sa pamilya.

“Papasok na kayo!”

Sigaw ni Rosanna mula sa bintana.

“Kain na!”

Parang mga sisiw na agad nagsitakbuhan paloob ang mga bata.

“Pa!”

Sigaw ni Jef Jef.

“Ikaw na lang hinihintay!”

Napangiti ako.

Saglit akong naiwan mag-isa sa labas.

Nakatingin sa lumang ring.

Sa bola.

Sa bakuran.

Sa bahay.

Sa pamilyang naghihintay sa loob.

Pagpasok ko, sinalubong agad ako ng amoy ng mainit na ulam.

Nakahain na ang hapunan.

May adobo.

May gulay.

May kanin.

Simple lang.

Pero kumpleto.

Si Jun at Jef Jef nag-aasaran pa rin tungkol sa basketball.

Si Paeng naman panay kwento tungkol sa bike na bibilhin daw namin.

Si Gabo nakikisigaw kahit hindi maintindihan ang usapan.

Habang si Mak Mak ay nakaupo sa kandungan ko at abala sa pagsubo ng kanin.

Sa kabilang dulo ng mesa, tahimik akong pinagmamasdan ni Rosanna.

Napangiti siya.

Ngumiti rin ako pabalik.

Wala na kaming kailangang sabihin.

Sa tagal naming magkasama, sapat na ang simpleng tingin.

Habang pinagmamasdan ko silang lahat sa paligid ng mesa, hindi ko maiwasang mapangiti.

Pagod man ang katawan ko sa kalsada, dito ko pa rin gustong umuwi.

Dito ako buo.

Dito ako tatay.

Dito ako asawa.

At dito ko naaalalang bakit ako patuloy na bumibiyahe araw-araw.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 5

Bumaba ang zipper ng short ko kasabay ng magaspang na tunog ng metal sa loob ng madilim at malamig na silid.

Umuulan sa labas, naririnig ko ang mahinang lagaslas ng tubig na tumatama sa bubong, pero parang napakalayo niyon. Nakakulong ako sa isang naka-aircon na kwarto sa likod ng isang salon sa terminal ng Lucena. Amoy mamahaling pabango na may halong spray sa buhok at amoy ng bagong gupit na buhok ang paligid. Nakahiga ako sa isang leather na higaan, ramdam ko ang lamig ng aircon na tumatama sa hubad kong dibdib habang dahan-dahang gumagapang ang kakaibang init sa natitigilan kong katawan.

“Hijo… mukhang pagod na pagod ka na sa kalsada. Baka gusto mo ng masahe sa loob habang naghihintay?”

Isang malambot at pabulong na boses ang narinig ko sa mismong tainga ko. Sa tabi ng higaan, naaninag ko ang anino ng isang taong may makapal na kolorete sa mukha, kulay ginto ang buhok, at may kumikinang na malalaking alahas na ginto sa leeg at mga kamay. Si Madam Bekki. May hawak siyang mangkok ng mainit at masarap na lomi, at may nakapatong na ilang pirasong pulang papel—mga sanlibong piso—sa ibabaw ng lamesa sa gilid ko. Pera, pagkain, at kantot pagkatapos ng tatlong buwang walang uwi.

… wala naman mawawala sa akin, eh. Lalaki ako. Madaragdagan pa nga ang laman ng bulsa ko, mababawasan pa ang stress ko sa kalsada. Kaya hinayaan ko siyang lumapit. Kaya bumigay na ako.

Naramdaman ko ang pag-akyat ng magaspang ngunit banayad na palad sa aking hita, dahan-dahang hinahaplos ang naninigas kong kalamnan. Kasunod niyon, naramdaman ko ang pagluhod ng bakla sa pagitan ng mga binti ko. Sa isang iglap, isang mainit, basa, at mapusok na dila ang sumakop sa aking burat.

Napapikit ako nang mariin. Napakapit ang dalawang kamay ko sa gilid ng leather na higaan, bumaon ang mga kuko ko sa foam habang lumalabas ang isang malalim, gumaralgal, at paos na daing sa aking lalamunan. Pabilis nang pabilis ang galaw ng ulo ng bakla sa ibaba ko. Ramdam ko ang bawat mariing pagbaba-itaas, ang sipsip, at ang init ng hininga niya na nagpapakulo sa dugo ko. Gumagalaw ang baywang ko, sumasabay sa ritmong mapangahas, sumasuko sa laman kahit may kung anong bahagi ng utak ko ang sumisigaw sa takot. May halo itong nakakabagabag at matinding sarap na may kasamang gumagapang na pandidiri sa sarili.

“Grabe, parang babae talaga noh…” may bumulong na boses sa gilid, parang boses ni Eric, parang boses ng mga kasamahan ko sa inuman na nanonood at tumatawa.

Lalong bumilis ang galaw sa ibaba. Pakiramdam ko ay sasabog na ang dibdib ko sa bilis ng tibok ng puso ko, hanggang sa mararamdaman ko ang isang matinding pagpapakawala—isang marahas at mainit na bugso na yumanig sa buong kalamnan ko, nag-iwan sa aking nanghihina at naghahabol ng hininga sa ibabaw ng higaan.

“Ahhhh…” napaungol si tonyo nang maramdaman niya muli ang mainit na bibig ng baklang parlorista sa kanyang burat . Kakaibang sarap ang dala ng hayok sa kanyang laman na bibig nito. Mainit at uhaw na uhaw ang bibig nito habang sumuso sa kanyang matigas na ari.

“Ahhhhh…” Habang sinuso ang masarap na burat, dinakip ni Madam Bekki ang utong ng barakong driver at pinaligaya iyon gamit ang kanyang mga daliri. At sarap na sarap niyang sinuso ang maalsang utong at habang sumisipsip ay inikot-ikot niya ang dila sa tungki niyon na mas nagpaigting ng sarap at mas nagpaungol sa barako.

Bumalik ang baklang parlorista sa kanyang burat nang mapansin nitong malapit na nag barako.

“Ahhhhh… ughhhhh… shit sarapppp…” ungol ni Tonyo at muling kinantot ang bibig ng baklang parlorista.

Subalit bago pa ako tuluyang makahinga nang maluwag, dahan-dahang tumingala ang bakla mula sa pagitan ng mga hita ko. At mistulang kakalikan ako.

“Punyeta!”

Nakahiyaw akong napabalikwas nang upo sa kama.

Basa ang buong mukha ko ng malamig na pawis, at halos gumuho ang aking dibdib sa bilis at lakas ng tibok ng puso ko.

Sunod-sunod at malalalim na singhap ang pinakawalan ko habang pilit kong inaaninag ang paligid sa dilim.

Walang salon. Walang leather na higaan. At higit sa lahat walang bakla.

Naririnig ko ang mahinang ugong ng lumang electric fan sa sulok ng kwarto.

Dahan-dahan kong ibinaling ang aking paningin sa tabi ko. Naroon si Rosanna, mahimbing na natutulog, bahagyang nakabukas ang bibig at nakayakap nang mahigpit sa kanyang unan habang natatakpan ng manipis na kumot. Ligtas ako. Nasa sarili kong kwarto ako sa bahay, katabi ang asawa ko. Panaginip lang pala ang lahat—isang malupit, makatotohanan, at magulong bangungot mula sa kwento ni Eric sa inuman noong isang gabi. Tangina mo Eric nilason mo utak ko!

Pero nang ibaba ko ang tingin ko sa loob ng suot kong short, doon ako tuluyang nanghina.

Nangangatog ang mga kamay kong hinawakan ang aking sarili. Basang-basa ang tela ng boxer ko.

Labas-masok ang hangin sa ilong ko habang unt-unting gumagapang ang matinding hiya at guilt sa aking dibdib.

Napatingin ako kay Rosanna na walang kaalam-alam sa tabi ko.

Bakit ganoon ang napanaginipan ko? Bakit pumasok ang kwento ni Eric sa terminal sa utak ko at naging sanhi ng pagputok ng malapot na puting likido ang tite ko habang natutulog ako sa tabi ng asawa ko?

Dahan-dahan kong ibinaba ang aking mga paa sa semento nang hindi gumagawa ng kahit anong ingay.

Ngunit huli na ang lahat. Sa taranta at panginginig ko, tila nayanig ko ang kama. Nagising ko na si Rosanna.

“Mahal… ba’t nagising ka?”

Ang mahina at paos na boses ni Rosanna ay narinig ko mula sa aking likuran. Naramdaman ko ang paggalaw ng foam ng kama nang dahan-dahan siyang bumangon at lumapit sa akin.

Naramdaman ko ang init ng kanyang katawan nang idikit niya ang kanyang dibdib sa likod ko, sabay yakap ng kanyang mga braso sa aking leeg.

“Wala… na alimpungatan lang” bulong ko, habang hinahawakan ang kamay niya na nakapatong sa balikat ko.

Naramdaman ko ang banayad na paghalik niya sa aking likod, pababa sa aking balikat, na agad nagpabalik ng kakaibang kulo sa aking dugo.

Dahan-dahan siyang bumulong sa aking tainga, may halong panunukso at malisya ang boses na tuluyang nagpabura sa gulo ng aking isip.

“Naalala mo ba ang sabi ko sa ’yo kanina sa kusina, Mahal? Sabi ko… ako naman ang bahala sa ’yo ngayong gabi.”

Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang marahan niyang paghila sa akin pabalik sa ibabaw ng kama.

Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang marahan niyang paghila sa akin pabalik sa ibabaw ng kama. Sa puntong iyon, bigla akong nataranta.

Nasa loob pa rin ng boxer ko ang basang ebidensya ng bangungot ko, at alam kong kapag hinayaan ko siyang humawak doon nang ganoon lang, malalaman niya ang nangyari.

Ayaw kong isipin niya na may ibang tao ang dahilan ng pagkaputok ko, ayaw ko siyang magkaroon ng idea o hinala. Baka kung ano pa ang isipin niya, o isipin niyang nambabae ako sa biyahe, gayong ang totoo ay nilason ang utak ko ng kwento ng engkwentro ni Eric.

Kaya bago pa tuluyang bumaba ang mga palad niya, pasimple at mabilis kong hinila pababa ang suot kong boxer short. Hinubad ko iyon nang tuluyan nang mabilisan sa dilim, saka ko isinipa palayo sa ilalim ng kama para maitago ang lansa at basang tela.

“O, mukhang gising na gising na ah…” mahinang biro ni Rosanna, bahagyang nagulat pero lalong natukso nang maramdamang wala na akong saplot kahit isa.

Dahan-dahang gumapang ang kamay niya sa pagitan ng aking mga hita. Sa kabila ng kahihiyang naramdaman ko kanina, iba ang naging reaksyon ng katawan ko sa init ng hawak ng asawa ko.

Sa isang iglap, matigas, galit, at handang-handa na ang ari ko para sa kanya. Ramdam na ramdam ang panggigil ko na burahin ang dumi ng panaginip gamit ang totoong pagmamahal niya.

Sa ilalim ng malamig na dilim ng kwarto, mabilis na nagbago ang ihip ng hangin. Wala nang pagod, wala nang antok.

Ang bawat haplos ni Rosanna ay tila isang paniningil sa mga linggong wala ako sa tabi niya, at ang bawat halik niya ay puno ng gutom at pangungulila bilang asawa.

“Grabe ka, Mahal. Ang galing mo talaga mang romansa.” hingal nitong puri at napasandal sa mga unan na nasa likod nito.

“Nag uumpisa pa nga lamang ako, Mahal.” aniya at tuluyan na niyang hinila pahubad ang suot nitong daster at panty.

Bumama si Tonyo sa pagkababae ni Rosanna at hinila naman niya ang binti ng kanyang misis, itinupi iyon at ibinuka para mas maging komportable siya sa kanyang gagawing pagkain.

“Mahaall…” malakas nitong ungol nang himasin niya ang naglalawa nitong kaselanan. Idinampi-dampi niya ang kanyang hintuturo at gitnang daliri sa harap ng hiwa ng puke nito bago iyong inikot-ikot at ipinaghiwalay para mas makita niya ang sariwa at mamula-mulang kabibe nito sa loob.

“Huwag kang maingay, Mahal. Baka magising mga anak natin at mabitin tayo.” pagpapatahimik niya sa misis.

“Ang hirap magpigil ng ungol, Mahal! Ang galing-galing moohhh…” ungol nito at mas lalo niyang pinaungol nang laruin niya ang labi ng hiyas nito. Mas naglawa ang puke nito dahil sa kanyang ginawa at nang hindi na niya mapigil ang sarili, inilapit niya ang kanyang mukha sa kaselanan nito at sinimulang kainin ito. “Yahhhhhh… Tonyooo”

Habang kinakain ang pagkababae ni Rosanna sinabayan naman niya iyon ng pagsasalsal. Hindi siya tumigil hanggang hindi sila nilababasang pareho.

Doon, sa gitna ng init ng aming mga katawan at mga impit na daing upang hindi magising ang mga bata sa kabilang kwarto, tuluyan naming pinagsaluhan ang gabi na tanging kami lang ang nakakaalam.

Nakahiga ako sa kama, habol pa rin ang hininga habang dahan-dahan humuhupa ang bilis ng tibok ng dibdib ko. Basang-basa ng pawis ang noo at leeg ko, at ramdam ko ang kaunting panginginig ng mga binti ko mula sa matindi at masuyong engkwentro namin.

Sa tabi ko, dahan-dahang gumapang si Rosanna para humilig sa braso ko. Isinandal niya ang kanyang mainit at medyo pawisan pang ulo sa aking balikat habang ang isa niyang kamay ay malambot na nakapatong sa aking dibdib. Naka-kumot kaming dalawa, pero sa ilalim niyon, ramdam na ramdam ko ang hubad niyang balat na nakadikit sa akin.

Tinupad niya ang banta niya kaninang umaga sa kusina. Talagang ibinuhos niya ang lahat ng pagka-miss niya sa akin sa loob ng ilang linggong wala ako.

“Grabe, ang sarap, Mahal…” mahinang bulong niya, habol din ang hininga habang isinasandig ang mukha sa leeg ko. “Miss na miss kita. Akala ko nga nawala na ang libog mo sa akin… baka may nahanap ka na sa daan, eh.”

Bahagya akong natigilan sa sinabi niya. Parang may kung anong sumundot sa dibdib ko dahil sariwa pa sa utak ko ang bangungot ko kanina tungkol sa kalsada at sa terminal ng Lucena. Pero agad ko ring binawi iyon ng isang malakas na tawa para hindi niya mahalata ang gulat ko. Pinihit ko nang kaunti ang katawan ko para mas matingnan ko ang mukha niya sa ilalim ng madilim na liwanag ng kwarto, saka ko siya pinalong nang mahina sa puwetan sa ilalim ng kumot.

“Naku…” napailing ako, may pilyong ngiti sa mga labi habang sinusubukan siyang paselosin at patawanin. “Likas kasi na maskulado at gwapo ang asawa mo, Mahal, kaya lapitin talaga sa daan. Hirap na hirap nga akong umiwas, eh.”

“Aray ah! Kapal mo rin!” natatawang saway niya sabay kurot nang mariin sa tagiliran ko, pero mas lalong isiniksik ang katawan niya sa akin habang humihagikhik. “Sira ka talaga! Pero kahit marami silang lumapit sa ’yo roon, wala akong paki. Ako naman ang legal, ako ang naanakan mo ng lima, at alam kong sa akin ka pa rin uuwi… lalo na ang sweldo mo!”

Natawa ako nang tuluyan, umuga ang dibdib ko sa sinabi niya. Idinikit ko ang aking pisngi sa bumbunan niya, nilalanghap ang amoy ng shampoo niya na may halong bango ng pawis niya.

“Oo na, talo na ako,” hinalikan ko siya sa noo habang hinihigpitan ang yakap ko sa kanya. “Iyo lang ako, Mahal… Iyo lang ako at ang buong wallet ko.”

“Dapat lang, dahil kung hindi, ipapakain ko sa ’yo ’tong lima mong anak,” biro pa niya, bago dahan-dahang ipinatong ang kanyang baba sa dibdib ko para tignan ako nang masinsinan.

“Salamat, Mahal, kasi napakabuti mong tatay at asawa. Kaya nga kapag nandito ka… gusto ko talagang mararamdaman mo na kompleto ka.” Bigla siyang tumingkayad ng bahagya para dampian ng isang mabilis pero matamis na halik ang mga labi ko. “Para kahit nasa malayo ka at nasa gitna ng kalsada, alam mo kung saan ka laging uuwi.”

Sa mga sandaling ito, habang nararamdaman ko ang init ng balat niya at ang tibok ng puso niya na unt-unting kumakalma, tuluyan nang nabura ang natitirang ingay ng kalsada at ang takot sa naging bangungot ko. Tama si Eric, mahirap at nakakalungkot ang buhay-driver. Pero nagkakamali sila kung iniisip nilang sa ibang tao o sa kung saan-saan hinahanap ang bawi sa pagod.

Dahan-dahan akong nakatulog muli habang nakayakap nang mahigpit sa kanya, panatag ang loob na ang dumi ng panaginip ko kanina ay tuluyan nang napalitan ng kapayapaan at totoong pagmamahal.

Dahil sa bisig ng asawa ko, sa ilalim ng lumang bubong na ito, nahanap ko na ang langit ko. At sapat na ’yun para ibiyahe ko bukas.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 6

Pusikit ang dilim sa malaking gasolinahan sa Lucena, Quezon. Katatapos ko lang magkarga ng krudo at ipinarada ko ang truck sa tabi ng isang pamilyar na nakabalandrang ten-wheeler. Kay Eric. Patay ang headlight nito, pero umaandar ang makina.

Naisipan kong bumaba para manghiram ng hydraulic jack dahil medyo sumasayad ang gulong ko sa likod, at para na rin magtanong tungkol sa baha sa susunod na bayan. Mabibigat ang hakbang ko habang naglalakad patungo sa drayberan ni Eric. Bitbit ko ang flashlight, pero bago ko pa man maitapat ang ilaw sa pinto, narinig ko ang mahina at malat na ugong ng tawanan mula sa itaas.

Saktong bumukas ang pinto ng truck at may bumaba roon na isang baklang mataba na humahagikhik pa sa tuwa. Bakas sa mukha nito ang kapal ng kolorete kahit sa gitna ng dilim, at abala ang mga kamay sa pag-aayos ng nagusot nitong damit.

“Sarap mo talaga, Papa Eric. Ang macho na, ang laki pa ng titi,” wika nito habang humahagikhik at pinalong nang mahina ang pinto ng truck.

Sumungaw si Eric mula sa drayberan, natatawa habang nagbubuhol ng suot niyang short. Hubad ang kanyang paitaas at basang-basa ng pawis ang dibdib.

“O paano, Madam? ’Yung usapan natin ha?” banat ni Eric, may pilyong kindat sa mga mata.

Agad na dumukot ang bakla sa kanyang mamahaling bag. Kumuha ito ng ilang pirasong asul na papel—mga sanlibong piso—at nakangiting iniabot kay Eric. Walang kakurap-kurap na tinanggap iyon ng kasamahan ko, bago muling nagtawanan ang dalawa.

“Iba talaga ang mga barako na malayo sa mga misis nila,” sabi nung matabang bakla habang kinikilig. “Sige na, bukas ng umaga ihatid ko rito ’yung request ng anak mo. Basta sa susunod ulit, ha?”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko sa ilalim ng truck. Parang may bumara sa lalamunan ko. Ang tinutukoy nilang ‘request’ ay ang mamahaling Barbie doll na iyak nang iyak ang pitong taong gulang na anak na babae ni Eric dahil gustong-gusto nito sa darating nitong kaarawan.

Naalala ko sa kamakain kami noong isang gabi, halos maiyak si Eric dahil wala siyang maipon para doon; ang buong sahod niya ay palaging nauubos sa mga gastusin sa bahay at hininging tulong ng mga kamag-anak niya tuwing uuwi siya. At ngayon, sa harap ng mga mata ko, nakita ko kung paano nakuha ni Eric ang manika ng anak niya sa loob lang ng isang oras.

Nang makaalis ang bakla, doon lang ako nakagalaw. Pumanhik ako sa drayberan ni Eric at marahas na hinila ang pinto. Laking gulat niya nang makita ang mukha ko.

“To-Tonyo? Kanina ka pa dyan?” medyo nabulol siya, pero mabilis ding nakabawi at isiniksik ang mga asul na perang papel sa bulsa ng short niya.

“Anong kagaguhan ’yan, Eric?!” bulyaw ko, pilit na ibinababa ang boses pero bakas ang matinding pandidiri sa mukha ko. “Ano ’yung nakita ko? Ganyan ka ba talaga kaputregis dito sa trabaho?!”

Hindi nagalit si Eric. Sa halip, bumuntong-hininga siya nang malalim, kumuha ng basahan, at dahan-dahang pinunasan ang malagkit na pawis sa kanyang dibdib bago ako hinarap nang masinsinan.

“Tonyo, huwag mo akong pangaralan na parang santo ka. At huwag mo akong titingnan na parang pumatay ako ng tao,” mahina ngunit mariin ang boses niya. Lumapit siya sa gilid ng pinto, nakatitig nang diretso sa mga mata ko.

“Tingnan mo nga ’yang sarili mo sa salamin. Ang itim mo na kakabilad sa araw, mukha kang bangkay na naglalakad. Nagpapakagutom ka sa kalsada, biskwit lang ang kinakain mo para lang may mabuong sweldo na maiuuwi mo sa lima mong anak. Sa tingin mo ba may parangal na ibibigay sa ’yo ang kumpanya kapag nagpakamatay ka sa pagod?”

Itinuro niya ang bulsa ng short niya na umbok sa kapal ng pera.

“Para sa birthday ng anak ko ’to, Tonyo. Para sa pangarap ng bata na hindi ko mabili-bili dahil baon ako sa utang. Isang oras lang. Isang oras na ibinaba ko ’tong pride ko, tapos ang problema. May panggastos na ako, may regalo pa ang anak ko, at ang pinakamaganda rito… buo kong maiuuwi ang sweldo ko kay Misis nang walang bawas. Sabihin mo sa akin, Tonyo… sino’ng talo rito? May nasaktan ba ako?”

Hindi ako nakasagot. Napako ang tingin ko sa sahig ng drayberan niya. Gusto ko siyang sumbatan tungkol sa dangal, tungkol sa tamang paraan ng pagtatrabaho, at tungkol sa prinsipyo ng isang lalaki. Pero tikom ang bibig ko.

Nabasa ni Eric ang takbo ng isip ko sa aking pananahimik.

“Prinsipyo?” napangisi si Eric, may halong pait. “Hindi nakakain ng pamilya mo ang prinsipyo, pare. Sa buhay ’to, kung hindi mo gagamitin ang katawan mo para guminhawa, papatayin ka ng sistema.”

Bumalik ako sa sarili kong truck na tulala. Naupo ako sa drayberan habang nakahawak sa manibela. Ang matinding pandidiri at paghusga na naramdaman ko kanina ay dahan-dahang natutunaw, pinapalitan ng isang mabigat at nakakabinging katahimikan.

Humihapdi ang sikmura ko sa gutom. Isang balot ng skyflakes lang ang kinain ko kanina mula pa tanghali para makatipid ng isang daang piso. Sumasakit ang likod at balikat ko sa maghapong pagbubuhat ng kargamento at pagmamaneho.

Napatingin ako sa litrato nina Rosanna at ng limang bata na wallpaper ng cellphone ko. Pumasok sa isip ko ang sinabi ni Eric. Sino’ng talo rito?

Magdamag akong nakatitig sa kisame ng drayberan, pinakikinggan ang paulit-ulit na ugong ng makina ng mga katabing truck.

Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, hindi ang dilim ang sumasalubong sa akin kundi ang mukha nung matabang bakla na humahagikhik, kasunod ng malinaw na imahe ng mga bagong-bagong asul na sanlibong piso na tila nakakasilaw sa aking paningin.

Ang takot at dumi na iniwan ng bangungot ko noong isang gabi ay dahan-dahang napawi, parang putik na natutuyo at natitibag upang bigyang-daan ang isang malamig at gumagapang na kuryosidad.

Hinawakan ko ang sarili kong mga braso—mga brasong sunog sa araw, may mga kalyo, at nanginginig sa pagod—at sa unang pagkakataon, pumasok sa isip ko ang isang mapanganib na tanong kung magkano nga ba ang halaga ng laman ko kung ititimbang sa kalsadang ito.

Kinabukasan, habang nagbababa kami ng mga sako ng kargamento sa maalikabok at mainit na bodega, hindi ko maalis ang paningin ko kay Eric mula sa malayo. Para siyang walang pasan. Bitbit niya ang isang sako sa kanyang balikat habang nakikipagpalitan ng malulutong na mura at tawa sa mga kargador at iba pang driver.

Ang lakas ng boses niya habang nagkukwento tungkol sa huling laro ng bhaye, walang kahit anong bakas ng pag-aalinlangan o hiya sa kanyang mga kilos. Siya pa rin ang barakong Eric na kilala ng lahat.

Pinunasan ko ang pawis na tumatagaktak sa aking mukha gamit ang braso kong madungis. Nakatitig lang ako sa kanya, pilit na hinahanap ang kaibahan niya sa akin. Pero wala. Pareho kaming driver, parehong puyat, parehong dugyot. Ang tanging kaibahan lang ay ang umbok sa bulsa ng kanyang short.

Doong sa gitna ng ingay ng bodega, unti-unting gumapang ang isang pait sa aking lalamunan. Hindi na pandidiri ang nararamdaman ko sa kanya; ito ay isang malupit na inggit na dahan-dahang sumasakal sa natitira kong dangal.

Mamayang gabi, uuwi si Eric na may dalang malaking kahon ng laruan para sa kaarawan ng anak niya, habang ako… ibubuhos ko na naman ang natitirang barya sa ibabaw ng lamesa para pag-awayan kung alin ang uunahin sa limang bata.

Napatingin ako sa aking mga palad na may sariwang sugat mula sa tali ng kargamento. Ni hindi pa nga sumasayad sa kalahati ang naiipon ko para sa hinihinging bisikleta ng anak kong si Paeng.

Naalala ko ang nagniningning niyang mga mata noong ikwento niya sa akin ang tungkol sa asul na bike na nakita niya sa tapat ng palengke. Araw-araw siyang naghihintay sa aking pag-uwi, umaasang baka sa pagkakataong ito ay may dala na si Papa. Pero paano? Kung sa pangaraw-araw na ulam at gastos pa lang, parang buhangin na natutunaw ang bawat sweldo ko sa aking mga kamay.

Nang matapos ang trabaho at mag-aya si Eric na magkapeng barako sa tapat ng terminal, mabilis akong sumunod, hindi man lang nag-abalang magpagpag ng alikabok sa t-shirt ko.

Pero bago pa kami tuluyang makatawid sa kalsada, narinig kong tumunog ang cellphone ni Eric. Isang malakas na tili ng bata ang pumailanlang nang sagutin niya ang video call at itapat ang screen sa kanyang mukha.

“Papa! Nabili mo na po ba?” tanong ng pitong taong gulang niyang anak, nagniningning ang mga mata sa screen.

“Oo naman, Anak. Heto, o. Happy birthday sa pinakamaganda kong prinsesa,” natatawang sagot ni Eric sabay pinihit ang camera ng phone para ipakita ang malaki at mamahaling kahon ng Barbie doll na nakalapag sa upuan ng drayberan ng truck niya.

Sa maliit na screen, nakita ko kung paano magtatalon sa tuwa ang bata. Sumungaw din ang asawa ni Eric sa video, may malawak na ngiti at halatang panatag ang loob dahil may maiuuwing pasalubong at buong sweldo ang haligi ng kanilang tahanan. Walang bawas. Walang utang na kailangang tustusan para lang sa hiling ng anak. Habang nakatitig sa kanila, naramdaman ko ang marahas na pagsundot ng inggit sa aking dibdib.

Napakapit ako sa sumasakit kong baywang, pilit na itinatago ang panginginig ng aking mga binti. Literal akong nagtitiis sa gutom; ang sikmura ko ay parang nilalamukot sa hapdi dahil buong araw ko itong nilinlang sa pamamagitan ng pag-inom ng tubig. Ang likod ko naman ay tila mababali na sa tindi ng sakit mula sa maghapon at walang tigil na pagpasan ng mabibigat na sako.

Pinagmasdan ko ang sarili kong repleksyon sa salamin ng nakaparadang sasakyan—dugyot, nangangayayat, at may mga sugat ang palad mula sa tali ng kargamento. Ni hindi pa nga sumasayad sa kalahati ang naiipon ko para sa hinihinging bisikleta ng anak kong si Paeng. Araw-araw siyang naghihintay sa aking pag-uwi, umaasang baka sa pagkakataong ito ay may dala na si Papa. Pero paano ko ibibigay ang simpleng kaligayahan na ’yon kung ang pangaraw-araw na ulam at singil sa kuryente ay sapat na para ubusin ang bawat patak ng pawis ko? Nagpapakasanto ako, pero ang pamilya ko ang nagdurusa. Habang si Eric, ibinaba lang ang pride ng isang oras, naging perpektong ama na agad.

“Sige na, Anak, mag merienda lang si Papa ha? Bukas ng umaga nandyan na ako,” malambing na paalam ni Eric bago pinatay ang tawag, bakas pa rin ang tunay na kaligayahan sa kanyang mukha.

Lumingon siya sa akin, na tila ba naramdaman ang bigat ng titig ko. “O, Tonyo, tara na sa tapat? Mukhang anytime bibigay na ’yang katawan mo, eh.”

Naupo kami sa sulok ng madilim at umuusok na karinderya. Nakatitig lang ako sa maitim at umuusok na likido sa loob ng aking baso. Nararamdaman ko ang bawat pintig ng ugat sa aking likod, ang hapdi ng walang lamang sikmura, at ang bigat ng boses ni Rosanna na tila umaalingawngaw sa aking tainga. “Medyo kinapos ’yung iniwan mo ritong badyet, Mahal… Kasya pa ba ’yung hawak mo dyan?”

Wala nang urungan ito. Nilunok ko ang huling piraso ng aking pride na natitira sa aking lalamunan. Inangat ko ang aking paningin at tumitig nang diretso sa mga mata ni Eric.

“Pare…” “Eric…” mahinang pambubukas ko, ang boses ko ay halos isang bulong na lang na nanginginig sa takot at pananabik. “Paano… paano ba nagsisimula ang ganyang usapan?”

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 7

Hindi ako napatulog ng stabilizes na ugong ng makina hanggang sa sumunod na stopover namin sa Lucena. Habang nagkakape kami ni Eric sa isang karinderya kinaumagahan, hindi ko na natiis ang bigat sa dibdib ko. Tumingin ako sa paligid, sinisigurong walang ibang nakakarinig, bago humilig nang bahagya sa mesa.

“Eric…” mahinang tawag ko, pilit na ibinababa ang boses sa pinakamababang tono. “Paano… paano mo ba nakikilala ang mga ‘ganyan’?”

Napatigil si Eric sa pagsubo ng kanyang kinakain. Tinitigan niya ako, may pilyo at unt-unting lumalawak na ngiti sa kanyang mga labi na tila ba nakuha niya ang matagal ko nang itinatagong pagsuko.

Alam niya agad kung ano ang ibig kong sabihin. “O, akala ko ba diring-diri ka sa akin kagabi, Pare? Bakit ngayon nagtatanong ka na?”

“Naisip ko lang…” napakamot ako sa ulo, ibinaling ang tingin sa sahig dahil hindi ko kayang salubungin ang mga mata niya. “Ang hirap kasi ng buhay ngayon. Ang daming bayarin sa bahay.”

“Sus, ganyan naman talaga sa simula. Akala mo lang kasalanan, pero kapag ang pitaka mo na ang umiyak, tiklop ’yang konsensya mo,” bulong ni Eric. Ang boses niya ay may kakaibang gasgas na tunog, parang haplos ng maruming kalsada na nag-aanyaya sa akin na sumubok ng bawal.

Lumapit pa siya nang bahagya, sapat na para maamoy ko ang hininga niyang may halong kape at sigarilyo. “Huwag kang matakot, Tonyo. May mga lalaking sadyang biniyayaan ng magandang katawan at mukha, kasalanang hindi ’yan pakinabangan. Isipin mo na lang, parang nagpapasada ka lang din… pero sa pagkakataong ito, katawan mo ang sasakyan.”

Tinapik ni Eric ang balikat ko sabay tawa nang mahina. Patago niyang inilapit ang mukha niya sa akin, tila isang ahente ng kadiliman na may ibubulong na maruming sikreto na unt-unting nagpapainit sa aking pakiramdam. “Sabi ko sa ’yo, eh. Walang matigas na barako sa kalsadang ’to kapag sikmura na ang rumehistro. At huwag kang mag-alala, pare… ako ang bahala sa ’yo. Alam ko kung saan ka bagay. Alam ko kung anong klase ang magugustuhan ng mga mayayaman doon. Halika, sumama ka sa akin. May pupuntahan tayo.”

Sumakay kami sa truck niya at bumiyahe patungo sa isang looban sa bayan ng Lucena, malayo sa maingay at mausok na highway. Pumasok kami sa isang pribadong subdivision kung saan naglalakihan ang mga bahay. Huminto ang sasakyan sa harap ng isang maayos at may kalakihang mansyon na napapaligiran ng mataas at sementadong bakod, natatakpan ng mga mayayabong na halaman kaya hindi mo masisilip ang gawi sa loob mula sa kalsada.

Walang signboard, walang kahit anong nakasulat sa labas na magpapakilalang negosyo ito, pero mula sa labas ay naririnig ang banayad na tunog ng banyaga at mapang-akit na musika.

“Saan tayo? At sino’ng may-ari nito?” tanong ko habang bumababa kami. Ramdam ko ang marahas na pagbomba ng dugo sa aking dibdib, habang ang mga palad ko ay nagsisimulang pawisan.

“Si ‘Mimi’ ang tawag sa kanya rito,” bulong ni Eric habang tinatapik ang likod ko, isang tulak na tila nagpabilis ng aking pagbulusok patungo sa bangin ng tukso. “Siya ’yung nakilala ko noong nakaraang linggo. Mabait ’yan, galante, at baliw na baliw sa mga barakong na tulad natin. Halika sa loob at ipakita ko sa ’yo kung paano umaandar ang kalakaran dito.”

Habang papalapit kami sa pinto ng mansyon, dahan-dahang bumukas ang marangyang kahoy na pinto at isang matangkad na bakla na nakasuot ng pambahay na satin duster ang sumungaw. Medyo may edad na ito pero halatang alagang-alaga ang balat, mabango ang simoy na humalik sa aming mukha, at agad na nagniningning ang mga mata nito nang mamataan si Eric.

“Ay, Papa Eric! Napadalaw ka? At may kasama ka pa palang gwapo ahmm at barako” malambing at tila kumakantang wika ni Mimi.

Ang kanyang mapanuring paningin ay dahan-dahang bumaba sa aking dibdib, hinaplos ng tingin ang kurba ng aking malapad na balikat na bakas ang tikas ng lalaking sanay sa mabibigat na trabaho. Hindi doon natapos ang kanyang mapangahas na tingin; bumaba pa ito sa pagitan ng aking mga hita. Suot ko lang ang isang manipis na cotton basketball shorts, at ramdam ko ang matagal at malisiyosong pagtitig ni Mimi sa umbok niyon, na tila ba sinusukat na niya sa kanyang isip ang aking pagkalalaki.

“Mimi, may ipapakilala ako sa ’yo, si Tonyo nga pala,” pagpapakilala ni Eric, sabay tulak sa akin nang bahagya sa harap ng bakla. “Mi, si Tonyo. Baguhan pa lang ’to, sariwa pa ang laman. Ikaw na ang bahala sa kanya, ha?” Isang makahulugang kindat ang ibinigay ni Eric, na tila ba ibinibigay ako bilang isang mamahaling putahe sa lamesa.

“Ay, madali akong kausap basta ganyang kamacho, at pogi… kay gwapong barako, lalaking lalaki,” sagot ni Mimi, habang ang dila niya ay pasimpleng dumaan sa kanyang labi bago binuksan nang malaki ang pinto.

Pumasok kami sa malawak na sala. Napanganga ako sa karangyaan—puro malalambot at mamahaling sofa ang naroon, ang mga dingding ay nababalutan ng madidilim ngunit magagandang ilaw na may kulay lila at pula, na nagbibigay ng mistulang erotikong atmospera sa paligid. Ang hangin ay amoy mamahaling langis ng lavender at peppermint. Pakiramdam ko ay napadpad ako sa isang eksena sa pelikula na hindi ko kailanman inakalang iiral sa totoong buhay.

Pinaupo muna kami ni Mimi sa malambot na sofa habang nagpakuha siya ng malamig na inumin. Habang naghihintay, mabilis na lumapit si Eric kay Mimi sa isang tabi. Narinig ko ang mahina nilang bulungan—sigurado akong umaatake na naman si Eric at nilalande ang bakla dahil nakikita ko kung paano niya pasimpleng hinahaplos ang baywang nito at binubulungan sa tainga na nagpapasigaw sa kilig kay Mimi. Ginigilingan niya si Mimi para mas lalong lumambot ang puso nito, bago niya ibinulong kung magkano ang magiging komisyon o “porsyento” niya bilang tagapagpakilala dahil sa pagdadala sa akin doon bilang bagong mukha sa mansyon.

Mula sa malayo, lumingon sa akin si Eric habang nakasandal sa may bar counter, may hawak na baso at binigyan ako ng isang mapang-anyong ngiti. Sa sandaling iyon, ang pagiging tulay ni Eric upang maibenta ko ang aking laman ay tuluyang bumasag sa huling tapat na bahagi ng aking pagkatao.

Ang utak kong dati’y puro pamilya lang ang laman ay unt-unting nilalason ng kombinasyon ng mabilis na pera at gumagapang na libog. Sa bawat bulong at pilyong kindat ni Eric mula sa malayo, naramdaman ko ang pagguho ng aking mga prinsipyo, na dahan-dahang napapalitan ng pagiging prangko at matinding gutom sa mabilis na ginhawa. .

Lumapit sa akin si Eric habang wala si Mimi. “Dito, Tonyo, madali lang ang usapan,” paliwanag niya habang nakasandal sa pader, ibinababa ang boses.

“Masahe muna para marelaks ang katawan mo, tapos kapag nag-init na ang usapan sa loob, hahayaan mo lang si Mimi na hawakan ka o chupain ka. Siya ang gagawa ng trabaho, hihiga ka lang. Sila ang magpapakapagod para masarapan ka, Tonyo. Pagkatapos, may tatlo hanggang limang libo ka agad, depende kung gaano mo pinaligaya ’yang si Mimi. Galante ’yan.”

Ramdam ko ang biglang panlalamig ng aking mga kamay sa kabila ng init ng aking dugo. Pumasok sa isip ko ang mukha ni Rosanna, ang ingay ng limang anak ko na naghihintay sa Maynila.

Napatitig ako sa pinto ng kwarto, napaurong ng isang hakbang. “Eric… parang ’di ko yata kaya, pare. May pamilya ako,” bulong ko, nagbabakasakaling hatakin niya ako pabalik sa matuwid na daan.

Ngunit tinapik lang ni Eric ang balikat ko, hinapit ako papalapit sa kanya habang nakatingin sa akin nang seryoso. “Tonyo, nandito ka na. Isipin mo ’yung kuryente niyo, ’yung baon ng mga bata, ’yung bike ni Paeng. Isang oras lang, pikit-mata. Paglabas mo rito, may pambili ka na ng ulam at gatas nang hindi nababawasan ang allowance mo sa truck. Huwag kang duwag.”

Narinig naman ni Mimi ang pag-aalinlangan ko, kaya dahan-dahan siyang lumapit, may hawak na baso ng malamig na juice at nakangiting sumandal sa gilid ng pinto. “Ay, si Papa Tonyo naman, natatakot sa akin? Huwag kang mag-alala, hindi naman kita raratratin nang bonggang-bongga, masahe lang muna… relax. At saka, walang makakaalam nito sa Maynila. Ang dumi ng kalsada, naiiwan sa kalsada.”

Nang ilingon ko ang aking paningin sa karangyaan ng mansyong ito, sa malalambot na sofa, at sa isiping ang perang katumbas ng ilang linggong pagbubuhat ng sako ng bigas ay kikitain ko lang nang nakahiga… tuluyan nang natalo ng gutom ang aking dangal.

“O, ano… pasok na tayo?” malambing na aya ni Mimi habang inilahad ang kanyang kamay.

Tiningnan ko si Eric, na tumango lang sa akin bilang huling hudyat ng pagbenta ko sa aking sarili.

“Sige… uunahin natin ’yung likod ko, Mi,” tuluyan nang sumuko ang boses ko.

Ang aking unang hakbang papasok sa pribadong kwarto ni Mimi ay ang unang hakbang ko patungo sa isang malalim na hukay na alam kong mahihirapan na akong takasan.

Sa loob ng silid na nababalutan ng pulang ilaw, pinaghubad ako ni Mimi hanggang sa mag-boxer short na lang ako. Humiga ako nang kapaob sa malambot na massage table habang sinimulan niyang ipahid ang mainit at mabangong langis sa aking likod. Ang malalambot, madudulas, at bihasang kamay ni Mimi ay dahan-dahang nag-alis ng tindi ng pagod sa aking mga kalamnan.

“Mmm… napakakisig mo pala talaga, Tonyo,” bulong ni Mimi, ang hininga niya ay mainit na humalik sa gilid ng aking leeg habang idinidiin ang kanyang mga palad sa aking balikat. “Ang tigas ng mga laman mo, halatang lalaking-lalaki sa trabaho. Ang sarap haplusin.”

“Medyo… medyo bugbog lang po sa biyahe, Mi,” sagot ko, napapakapit nang mahigpit sa gilid ng unan dahil sa kakaibang sensasyon.

“Huwag kang mailang sa akin, Papa Tonyo… narito ako para alagaan ka,” malambing na humagikhik si Mimi, at narinig ko ang muling pagpatak ng madulas na langis sa kanyang mga kamay. “I-relax mo lang ’yang katawan mo. Sa hirap ng buhay ngayon, deserve mo ang ganitong sarap.”

“Mmmmm…” hindi niya napigilan na mapaungol nang madama ang malapad at may kagaspangan nitong kamay na dumiin sa nanakit niyang balikat bago iyon sumurado at pumisil-pisil.

“Puno ka ng lamig sa mga kalamnan mo, Tonyo.” komento ni Mimi na hindi niya masyadong pinagtuonan ng pansin lalo na at napakasarap ng malangis at madiin nitong paghaplos at pisil.

Unt-unting bumaba ang kanyang mga palad sa aking puwetan, pasimpleng isinusot ang mga daliri sa gilid ng aking garter at tuluyan nang ibinababa ito.

“Ay, grabe… ang taba naman ng pwet na ito, napakatigas,” bulong uli ni Mimi, na may kasamang mahinang pisil na nagpapatalon sa puso ko. “Alam mo, ang mga drayber na katulad mo ang hinahanap-hanap ng mga alta rito sa Lucena. May perang naghihintay sa ’yo rito gabi-gabi kung matututo ka lang sumunod sa akin.”

Dahan-dahan siyang yumuko nang mas mababa, ang kanyang dibdib ay sumasayad na sa aking likuran habang ang kamay niya ay mapangahas nang gumagapang sa pagitan ng aking mga hita, hinahaplos ang sensitibong bahagi ng aking balat. “Gusto mo ba ng mabilisang ginhawa, Tonyo? Hayaan mo lang ako… ako ang bahala sa ’yo.”

Bumaba ang pagmasahe nito sa kanyang likod at halos nakaidlip pa siya sa sobrang sarap.

“Tumihaya ka.” utos ni Mimi at walang pagdadalawang isip siyang tumalima. Kita niya ang paglapad ng ngiti nito nang mapagmasdan nang tuluyan ang aking kahubdan. Dinampot nito ang bote ng langis bago ibinuhos ang laman sa kanyang dibdib, pababa sa kanyang tiyan hanggang sa pumupulso sa tigas niyang burat.

“Mmmm…”

Mabilis na sinapo ng magkabilang palad nito ang mayayabang niyang dibdib bago iyon banayad na nilamas. Dakmang-dakma ng bawat palad nito ang kaumbukan niya doon at kumikiskis pa sa magaspang nitong palad ang sensitibo at nakatirik niyang mga utong.

Ang init ng kwarto, ang malagkit na langis, at ang malantod na haplos niya ay nagdala ng kakaibang kulo sa aking dugo. Pikit-mata kong nilalabanan ng natitira kong konsensya ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya, ngunit habang tumatagal, ang boses ni Mimi ay tila nagiging musika na lang sa aking pandinig hanggang sa tuluyan ko na lang hinayaan ang sarili kong lamunin ng maruming sensasyon.

Sinakal ni Mimi ang puno ng tarugo ni Tonyo at gigil iyong sinalsal. Kakaiba ang init at tigas ng burat nito nang sandaling iyon at higit na mas malaki at naglabasan ang ugat. “Nakakagigil talaga itong burat mo, Tonyo. Sobrang laki, sobrang tigas, at katulad mo ay matikas rin.”

“Hindi ko napigilan ang kamay ko na salsalin itong matigas mong burat, Tonyo. Tayong-tayo at parang naghahanap ng kalinga eh.” usal ni Mimi bago hinawakan ang pinakapuno ng kanyang ari at pinagsasampal ang kanyang kahabaan. “Kita mo? Gabakal sa tigas at napakayabang. Tang ina ang sarap.”

“Ahhhhhh…” muli siyang napaungol nang bumalit ito sa dalawang kamay na pagsalsal sa kanyang kahabaan pero ang gumulat sa kanya ay ang pagyuko nito at pagsubo sa ulo ng kanyang tarugo. “Ngggghhhh… putang ina!” napaliyad siya sa init ng bibig nito at sa unang pagkakataon ay naramdaman niya kung gaano kasarap at kagaling ang bibig ni Mimi sa pagtsupa.

Halos mamilipit ang maskulado niyang katawan sa sarap. Madiin niyang kinuyom ang kanyang mga kamao at pati ang mga daliri niya sa paa ay napakulot. Napakagat labi rin siya pero hindi niya talaga makayanan ang sarap.

Halos tatlong minuto ata siyang nag orgasmo sa sobrang sarap. Walang tigil lang rin sa pagputok ng tamod ang kanyang burat at talagang nag pakabusog si Mimi. Pawisan, hinihingal, at halos ubos na ang katas niya nang matapos. Halos ipalabas niya sa isang putok na iyon ang lahat ng imbak niyang tamod.

---

Habang nasa loob ako ng kwarto, si Eric naman ay nasa sala ng mansyon, abala rin sa sarili niyang transaksyon. Dumating ang isa sa mga amiga ni Mimi na isang regular na kliyente doon—isang discreet na pulis na may tindig-barako, malapad ang dibdib, at nakasuot pa ng kanyang uniporme.

“O, Sir! Bakit ngayon ka lang? Kanina ka pa inaabangan ng paborito mong barako,” salubong ni ng isang baklang katulong habang humahagikhik, sabay turo kay Eric na nakasandal sa sofa.

Inalis ng pulis ang kanyang sumbrero, lumingon sa paligid, at seryosong tumitig kay Eric. “Mabilis lang ako, bes. May checkpoint pa ako mamayang gabi. O, Eric… ikaw pa rin ba ang barako ko ngayon?”

Napangisi si Eric, binitawan ang hawak na sigarilyo at dahan-dahang tumayo para salubungin ang pulis. “Depende sa badyet mo, Sir. Alam mo namang kapag pulis ang kalaro ko, ibinubuhos ko lahat ng lakas ko.”

“Gago,” natatawang mura ng pulis sabay tulak nang mahina sa dibdib ni Eric, pero bakas ang pananabik sa mga mata nito. Dumukot ito sa bulsa at nagpakita ng ilang pirasong kulay asul na papel. “O, ayan. Ayusin mo lang ang serbisyo ngayon, baka madagdagan pa ’yan kapag pinagpawisan tayo nang husto.”

“Madali akong kausap, Sir. Tara sa loob,” banat ni Eric, sabay akbay sa balikat ng pulis na tila ba matagal silang magkumpare.

Sa isa pang bakanteng kwarto na nakalaan para sa mga tulad nila, mabilis na nagkahulihan ng hininga at nagkasundo ang dalawa para sa isang matindi, pawisan, at mabilisang engkwentro ng dalawang barakong lalaki.

---

Matapos ang halos isang oras, lumabas ako ng kwarto na medyo lula pa, amoy-langis ang buong balat, at bahagyang nangangatog ang mga tuhod. Doon ko nadatnan si Eric sa sala, kasama ang pulis na kasalukuyang nag-aayos at nagbubutones na ng kanyang uniporme. Halatang katatapos lang din nila dahil basa pa ng pawis ang buhok ni Eric at may pilyong ngiti ito sa kanyang mga labi habang may hawak na sigarilyo.

“O, Sir, kamusta naman ang laro niyo ng paborito mong barako?” nakangiting tanong ni Mimi sa pulis habang iniabot ang isang basong malamig na tubig.

Humigop muna ang pulis bago tinapik si Eric sa balikat. “Ay naku, Mimi, napakabangis pa rin nitong si Eric. Sulit ang bawat sentimo. Parang ayaw ko na ngang bumalik sa checkpoint ko, eh.”

Nagtawanan silang tatlo habang maingat na isiniksik ng pulis ang kanyang natitirang pera bago tuluyang lumabas ng mansyon. Humarap naman agad si Mimi kay Eric na may malaking ngiti, sabay dukot ng karagdagang pera mula sa kanyang duster.

“Papa Eric, napakagaling mo talaga pumili. Maraming salamat sa pagdadala kay Tonyo,” masiglang wika ni Mimi sabay abot ng bonus kay Eric. “Heto ang para sa ’yo. Grabe, ibang klase ’yang si Tonyo… napakasarap ng katawan pero ramdam mo ang bagsik ng pagkalalaki sa bawat ugat. Nabitin nga ako, eh. Sa susunod, agahan niyo ang luwas para mas mahaba ang oras natin.”

Tinanggap ni Eric ang pera nang walang kababawan. “O, kamusta ang unang binyag ng bago kong kabaro?” natatawang tanong niya habang papalapit sa akin, sabay tapik sa nanlalamig kong braso.

Naupo ako sa sofa, nanginginig ang mga kamay habang binibilang ang hawak kong cash—tatlong libong piso na kulay asul na diretsong iniabot sa akin ni Mimi. Isang oras lang na higa, katumbas na ng halos isang linggong pagpapakamatay ko sa manibela ng truck.

“Ang… ang garalgal ng pakiramdam, Eric,” bulong ko, nakatitig sa perang hawak ko na tila ba hindi pa rin ako makapaniwala. “Parang… ewan. Pero totoo nga, ganito lang kadali.”

“Sabi ko sa ’yo, eh. Ganyan talaga ang buhay sa kalsada, Tonyo. Bakit mo pahihirapan ang sarili mo kung may mas madaling paraan?” seryosong sagot ni Eric. Dumukot siya sa sarili niyang bulsa at kumuha ng dalawang pirasong limang daang piso mula sa kakakuha lang niyang porsyento at kita sa pulis, saka isinama sa hawak ko bilang dagdag. “Heto, pampabwenas sa unang gabi mo mula sa akin.”

Natawa ako nang mahina pero may pait. Ang wallet ko na laging tuyo at walang laman ay biglang bumigat nang walang kahirap-hirap. Isang madilim ngunit mapanuksong realisasyon ang tumama sa aking isipan—ang kalsada pala, sa kabila ng kanyang alikabok at kapaguran, ay may itinatagong malalambot na sulok kung saan ang pawis ay mabilis na nagiging pilak, basta’t handa mong isuko ang gabi kapalit ng ginhawa.

Nag-ayos na kami para umalis at nagpaalam kay Mimi. Ngunit bago pa man kami tuluyang makalabas ng mansyon, may isang pulang kotse na kadarating lang at pumarada sa harap.

Mula sa pinto ng kotse, dahan-dahang sumungaw ang isang babae. Mahaba ang tuwid at itim niyang buhok, maputi at makinis ang kanyang balat, at may napaka-among mukha na tila walang kinalaman sa madilim na lugar na ito. Nakasuot siya ng isang napakaikling pekpek shorts na litaw na litaw ang hubog ng kanyang mahahabang binti, at isang manipis na spaghetti strap top na humihapit sa kanyang malalaki at nakatutuksong dibdib. Kitang-kita ang kinis ng kanyang balat sa ilalim ng sikat ng araw. Sa takbo ng utak ko, napamura ako—kay gandang babae.

Nagtagpo ang mga mata namin habang naglalakad kami palabas at ang magandang babae naman ay papasok. Ngumiti siya nang bahagya sa akin, isang mapungay at mapang-akit na ngiti na tila nagpasingit ng matinding init sa pagitan ng aking mga hita. Sa isang iglap, ang ari ko na akala ko’y pagod na mula sa masahe ni Mimi ay biglang nabuhayan, nagbago ang ihip ng hangin, at tumigas nang husto sa suot kong shorts.

“O, Tonyo… wait lang, mag baba-bye lang ako at baka matagalan ang susunod,” biglang humagikhik si Mimi mula sa likod ko. Bago pa ako makaiwas, mabilis na bumaba ang kamay ni Mimi at hayagang hinawakan ang naninigas kong ari sa ibabaw ng shorts. “Aba… barako ka talagang tunay, Tonyo! Kanina akala ko naubos ko na iyan, pero ngayon, buhay na buhay!”

Napansin nina Mimi at Eric ang aking pagkabigla, ang aking pagbagal sa paglalakad, at ang direksyon ng aking naglalagablab na tingin sa babae na papasok na sa pinto. Nagkatinginan ang dalawa at dahan-dahang lumawak ang mga malisiyosong ngiti sa kanilang mga labi.

“O, mukhang may nakakuha ng pansin ng Papa Tonyo natin ah?” humagikhik si Mimi habang sumasabay sa amin sa paglakad patungong gate. “Si Bella ’yun. Pinsan ko. Maganda, ’di ba? Daig pa ang ibang tunay na babae kung mag-alaga sa lalaki ’yan.”

“Bagay sa ’yo ’yan, Tonyo,” gatong naman ni Eric, habang ang kanyang boses ay patuloy na nagpapakawala ng lason sa aking tuwid na pag-iisip. “Kung gusto mo, pwede nating hingin ang numero… pero siyempre, alam mo naman ang usapan natin dito. Babalik ka rito ulit, dadaan ka muna kay Mimi para ipatikim at ipagamit uli ’yang katawan mo bago mo makuha ang gusto mo.”

Tumingin ako sa makapal na perang hawak ko, bago ko muling nilingon ang daan kung saan pumasok ang maganda, sariwa, at makinis na si Bella. Ang dangal ko bilang isang tapat na asawa ay dahan-dahang natunaw, parang manipis na ambon na napawi sa init ng nagbabagang kalan.

Sa aking isip, ang mundo ay biglang nawalan ng kulay bukod sa asul ng salapi at sa bango ng kagandahang pumasok sa pinto. Kung ang pera ay may madaling daan, at ang kalsada ay may ganito karikit na gantimpala… bakit ko pa pipiliin ang mabuhay sa ilalim ng bigat ng mga sako at barya? Ang matuwid kong linya ay tuluyan nang pinalitan ng isang mapanuksong liko, at ang pagguho ng dati kong mundo ay tahimik ngunit marangyang nagsimula.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N: Long time no see, guys! Chapter 7 is finally here! 🚨 Sorry kung pinag-antay ko kayo, medyo nanibago lang ako magsulat ulit after a long break. Pero bilang bawi, may announcement ako… si Eric, magkakaroon ng sariling story! 🎉 Pero don’t worry, tatapusin muna natin ang kwento ni TONYO . Sana magustuhan niyo ’to! Thank you for understanding, guys. Drop your thoughts sa comments, ha?

Chapter 8

Apat na libong piso. Hawak ko ang mga asul at pulang papel sa loob ng aking bulsa habang naglalakad patungo sa aming maliit na tinitirhan sa Maynila. Tatlong libo mula sa madulas at mabangong kamay ni Mimi, at isang libong pampabwenas mula kay Eric. Mas mabigat ang bulsa ko ngayon kumpara sa mga nagdaang buwan, ngunit sa bawat hakbang ko sa maputik na eskinita, tila may sementong humahatak sa aking mga paa paitaas.

“Gago ka talaga, Tonyo,” bulong ko sa aking sarili, sabay higpit ng kapit sa lukot na pera sa loob ng bulsa. “Ito na ba ang halaga mo ngayon? Apat na libo para sa isang gabi?” Tiningnan ko ang mga dumi sa aking kuko. Hindi ito uling o grasa mula sa terminal. Amoy Lucena ito. Amoy ng kasalanan. Ngunit nang matanaw ko ang malamlam na ilaw mula sa bintana ng aming bahay, napalunok ako. “Bahala na. Ang mahalaga, may pambili ng gatas si Mak-Mak.”

“Mahal! Nandyan ka na pala!”

Sumungaw si Rosanna mula sa maliit naming kusina, may hawak na kupas na sandok. Bakas sa ilalim ng kanyang mga mata ang magdamag na pag-aalaga sa mga bata, ngunit sa isang iglap ay napalitan iyon ng liwanag nang magtagpo ang aming mga tingin. Humakbang siya paitaas at isiniksik ang kanyang mukha sa aking leeg, hinahabol ang kanyang hininga habang nakayakap nang mahigpit.

“Salamat sa Diyos, at nakauwi ka na rin,” mahinang bulong niya, ang kanyang mga labi ay dumampi sa aking pisngi.

Sa bawat haplos ni Rosanna, naramdaman ko ang marahas na pagbomba ng dugo sa aking dibdib. Bigla akong napaatras nang bahagya, kunwari ay ibinababa ang mabigat kong backpack sa sirang silya. Isang malamig na takot ang gumapang sa aking balat. Natatakot ako na sa isang malalim na pagsinghot niya ay may banyagang bango siyang matuklasan—ang halu-halong peppermint at lavender na tila sumipsip na sa bawat ugat ng aking katawan.

“O, Mahal, bakit?” takang tanong ni Rosanna, habang nakabitin pa sa hangin ang kanyang mga kamay.

“Ah… ano, madungis ako, Rosanna. Pagod lang dahil sa biyahe, baka mangitim ang daster mo sa alikabok,” pilit kong pinatatag ang aking boses sabay dukot sa kaloob-looban ng aking bulsa. Inilapag ko sa ibabaw ng lamesang kahoy ang makapal na papel. “Heto… itabi mo. Para sa mga bayarin. At para sa exam ni Jef-Jef.”

Napatitig si Rosanna sa lamesa. Dahan-dahan niyang binitawan ang sandok, parang natatakot na baka maglaho ang nakikita niyang kulay asul. “Tonyo… ang dami nito. Paano—”

“May bonus ang boss, mabilis daw ang luwas namin,” pinutol ko ang kanyang tanong bago pa man ito humaba, sabay baling sa anim na taong gulang kong anak na noon ay nakasilip sa pinto ng kwarto. “Paeng, halika rito.”

Mabilis na tumakbo si Paeng patungo sa akin, ang kanyang maliliit na kamay ay yumakap sa aking tuhod. “Papa! Pasalubong ko?”

Nakaluhod akong humarap sa kanya, pilit na ngumiti habang hinahaplos ang kanyang likod. “Naalala mo ba ’yung asul na bisikleta sa palengke? ’Yung lagi nating tinitingnan?”

Nanlaki ang mga mata ng bata, napasinghap. “Opo! ’Yung may gulong sa likod!”

“Bihis ka bukas ng maaga. Bibilhin natin ’un,” sabi ko, at ang malawak na ngiti sa mukha ni Paeng ay sapat na upang lamunin ang anumang bigat sa aking dibdib.

Kinabukasan, maaga kaming lumabas ni Paeng habang natutulog pa ang kanyang mga kapatid. Dinala ko siya sa may palengke, sa tapat ng isang tindahan ng mga segunda-manong gamit kung saan matagal na naming itinatanaw ang isang asul na bisikleta na may dalawang maliit na gulong sa likod.

“Iyan ba ang gusto ng anak ko?” tanong ko habang nakaturo sa nakasabit na bisikleta.

Nanlaki ang mga mata ni Paeng, napakapit nang mahigpit sa aking binti. “Papa… totoo? Atin na ’yan?”

Inabot ko ang bayad sa tindero nang walang pag-aalinlangan. Habang itinutulak ko ang bisikleta pabalik sa aming eskinita, ang maliit na kamay ni Paeng ay hindi bumibitaw sa bakal nito, tila sinisiguradong hindi ito isang panaginip. Pagdating sa court na malapit sa amin, hinawakan ko ang likod ng upuan habang dahan-dahan siyang sumasampa.

“Sige pa, Paeng. Hawakan mo lang ang manibela, huwag mong titingnan ang gulong,” utos ko habang sumasabay sa kanyang paglakad.

“Papa, huwag mo muna bibitiwan ha! Baka matumba ako!” natatakot ngunit may halong tawa ang sigaw ng bata.

Nang maramdaman kong may sarili na siyang balanse, dahan-dahan kong binitiwan ang hawak ko. Nagpatuloy siya sa pagpadyak, dire-diretso patungo sa dulo ng court. Nang lumingon siya at makitang malayo na ako, nagtatatalon siya sa tuwa habang sumisigaw, “Papa, tignan mo! Hindi ako natumba!” Pinanood ko ang kanyang pag-ikot. Ang bawat tawa ng anak ko ay naging tila ingay na pilit nagpapatahimik sa natitirang tinig sa aking utak. May mga bagay na kailangang isakripisyo sa dilim upang makita ang ganitong liwanag sa araw.

Sa gilid ng court, napansin ko ang labindalawang taong gulang kong panganay na si Jun. Tahimik siyang nakasandal sa pader, nakalagay ang mga kamay sa bulsa habang pinagmamasdan ang kanyang kapatid. Lumapit ako sa kanya at inakbayan ang kanyang balikat. Mas lalo siya tumangkad nitong mga nakaraang buwan, bakas na ang pagiging binatilyo sa kanyang tindig.

“Jun,” mahid kong wika, habang nakatitig kami sa takbo ni Paeng. “Nagbibinata ka na. Ikaw ang panganay ko ah. Sa tuwing nasa malayo si Papa, ikaw muna ang bahala sa mga kapatid mo at sa Mama mo, ha?”

“Opo, Papa. Ako po ang bahala rito,” seryosong sagot ni Jun, may kasamang maikling tango ngunit may bigat na ang kanyang boses.

Niyaya na ni Jun at ng siyam na taong gulang kong si Jef-Jef si Paeng upang sumali sa iba pang mga kabataan na naglalaro ng basketball sa kabilang ring. Naupo ako sa sementadong hagdan ng court, pinapanood silang mag-agawan ng bola. Nakikipagtawanan ako sa tuwing sumasablay ang tira nila, ginagamit ko ang bawat hiyaw at takbo ng aking mga anak upang lunurin ang mga alaala ng mansyon sa Lucena.

Mula sa malayo, sa tapat ng aming pinto, nakatayo si Rosanna habang kargong-kargo ang isang taong gulang naming si Mak-Mak, habang ang tatlong taong gulang na si Gabo ay nakakapit sa gilid ng kanyang duster. Nakangiti siya habang nakatanaw sa aming mag-aama. Isang larawan ng isang pamilyang walang kulang. Ngunit sa loob-loob ko, alam kong ang pundasyon ng bahay na ito ay dahan-dahan nang nababasa ng maruming tubig.

Lumipas ang limang araw na walang tawag mula sa terminal dahil walang delivery ang kumpanya. Nakatambay lang ako sa bahay, nag-aayos ng mga sirang tsinelas at sumasabay sa pagkain ng pamilya. May pera pa kami sa cabinet, kaya hindi na kailangang magbilang ng barya si Rosanna para sa hapunan. Pero ang katahimikang ito ay naging isang mabagal na parusa.

“Tonyo, Mahal, parang hindi ka mapakali dyan?” tanong ni Rosanna isang gabi habang nagtitiklop ng mga damit sa tabi ko.

“Ah… wala, Mahal. Sanay lang na laging may hawak na manibela,” sagot ko habang nakatitig sa aming manipis na kutson.

Hindi ako makatutok sa kanila. Sa tuwing gabi, habang ang buong bahay ay binalot na ng malalalim na paghinga ng aking mga anak, haharapin ko ang dilim ng kisame at agad na magbabalik ang ibang mundo.

Hindi ang pagod sa kalsada, at hindi ang mukha ni Mimi. Ang malinaw na nakaguhit sa aking alaala ay ang hitsura ni Bella na bumaba mula sa pulang kotse—ang mahabang tuwid na buhok, ang manipis na strap ng kanyang damit, at ang mapungay na ngiti na tila ba nag-iwan ng permanenteng gising sa aking katawan. Isang matinding kuryosidad ang unti-unting lumalamon sa aking tuwid na pag-iisip bilang isang ama. Ang dulo ng aking ari ay tumitigas sa tuwing naaalala ko kung paano gumalaw ang kanyang baywang. Gusto ko siya. Gusto kong malaman kung ano ang lasa ng babaeng iyon.

“May handaan pala kina Kumpareng Natoy bukas, kaarawan ng anak niya,” untag sa akin ni Rosanna kinaumagahan, habang inaabutan ako ng bagong labang t-shirt. “Pumunta ka muna roon, Mahal. Makipag-inuman ka muna sa kanila para naman mabawasan ’yang lalim ng iniisip mo. Sige na, deserve mo ring mag-relax.”

Tinitigan ni Rosanna ang asawa, lihim na bumuntong-hininga habang inaayos ang kuwelyo nito. “Diyos ko, kaawaan mo naman ang asawa ko,” saob ng kanyang isip habang pinagmamasdan ang tila lumalalim na mga mata ni Tonyo. “Kulang na lang patayin niya ang sarili niya sa kalsada para lang may maipakain sa amin. Ni hindi na nakakausap ang mga bata nang maayos sa sobrang stress.” Hinaplos niya ang magaspang na pisngi ng lalaki, pilit na nag-iiwan ng lakas. “Kailangang mawala ang pagod nito kahit isang gabi lang.”

Hinalikan niya ako sa pisngi, isang tapat na pag-aalaga ng asawa. Tumango na lang ako at lumabas ng bahay upang pumunta sa tapat ng eskinita kung saan nakalatag na ang mga silya ng mga kapitbahay.

“O, Tonyo! Balita ko malakas ang biyahe sa South ngayon ah! Kamusta ang biyahe?” bati ng kumpare ko sabay abot ng isang basong alak.

“Ayos naman, Kumpare. Mahaba lang ang gabi,” sagot ko, nakikipagpalitan ng tawa tungkol sa buhay at inflation.

“Sus, mahaba ang gabi o mahaba ang tsiks sa daan?” hirit ni Kumpareng Natoy sabay siko sa katabi niya, dahilan para magtawanan ang mga lasing na lalaki sa mesa. “Balita ko sa mga drayber, kapag dadaan daw ng South, talamak ang mga tsiks sa mga stopover ah? Baka naman kaya ka laging balisa rito sa Maynila kasi may nakatagong rasyon doon sa Quezon, Tonyo?”

“Gago, pamilyadong tao ’yan si Tonyo,” saway ng isa, pero tumatawa rin habang isinasalinan muli ang baso ko. “Pero seryoso, panyero… sa tikas mong ’yan, imposibleng walang lumalapit sa ’yo kapag nakatambay ang truck sa gabi. Mahirap tanggihan ang grasya sa kalsada.”

Pilit akong ngumiti, sumabay sa kanilang kantiyawan habang tinutungga ko ang alak. Ngunit sa bawat lagok ko, walang ibang rumehistro sa aking lalamunan kundi ang lason ng pagmamadali: Kailangan ko nang bumalik sa Lucena.

Pagkapasok na pagkapasok namin sa sala, sinalubong kami ng pamilyar na hagikhik ng matandang bakla, ngunit bago pa man niya ako mahawakan, pasimple ko siyang hinila sa mas tagong bahagi ng hallway.

“Mimi…” mahinang bulong ko, pilit na pinatatakbo ang aking boses sa natural na tono. “’Yung kasama mo noong isang araw… si Bella. Pwede ko bang makuha ang numero niya?”

Napatigil si Mimi. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang hawak na baso, at isang pilyo at mapanuring ngiti ang lumawak sa kanyang mga labi. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, na tila ba binabasa ang tindi ng libog na nagpapatigas sa aking panga.

“Ay… ang Papa Tonyo natin, hindi nakatiis sa ganda ng pinsan ko ah?” humagikhik si Mimi, sabay haplos sa aking balikat na may kasamang diin. “Madali akong kausap, pogi. Ibibigay ko ang numero ni Bella… pero alam mo naman ang patakaran natin dito, ’di ba? Bago mo makuha ang gusto mo sa labas, kailangan mo munang tapusin ang obligasyon mo sa loob.”

Lumingon ako sa sala. Nakasandal si Eric sa pader, humihitit ng sigarilyo habang nakangisi sa akin—isang tingin na tila nagsasabing alam mo kung anong kapalit nyan.

Nilunok ko ang natitira kong pride bilang asawa. Sumunod ako kay Mimi patungo sa kwartong may pulang ilaw. Wala nang pag-aalinlangan sa pagkakataong ito; ibinaba ko ang aking shorts, ibinaba ko ang aking dangal. Habang nararamdaman ko ang mga kamay ni Mimi sa aking balat, isinara ko ang aking mga mata at binuo sa aking isipan ang bawat detalye ng mukha ni Bella—ang kanyang mapupulang labi, ang hubog ng kanyang mga suso sa ilalim ng manipis na tela, at ang pamatay na sulyap na kayang magpatakbo ng dugo ng kahit sinong barako.

Habang abala ang isip ng barako. Sinulit ni Mimi ang pagkakataon na matikman ang namiss na burat. Pinagmasdan niya muna ang barakong lalaki sa kanyang at parang sasabog na ang kanyang pantog sa libog. Nakakapanlaway itong tingnan. Humuhulma ang maskulado nitong katawan sa suot na t-shirt at bumubukol ang harap dahil sa matigas na ari. Hinila niya pataas ang putting t-shirt at napalaway

unti-unting bumungad ang maganda nitong katawan, simula sa tiyan na may linya ng masarap dilaan na balahibo, abs, paakyat sa dalawang mayabang na dibdib at dalawang kay sarap laruin na utong.

“Ahhhh…” napaungol si tonyo nang maramdaman niya ang mainit na bibig ng matandang bakla sa kanyang kanang utong. Kakaibang sarap ang dala ng hayok sa kanyang laman na bibig nito. Mainit at uhaw na uhaw ang bibig nito habang sumuso sa kanyang maalsang utong. “Ahhhhh…”

Habang sinuso ang masarap na utong, dinakip ni Mimi ang kabilang utong ng barako at pinaligaya iyon gamit ang kanyang mga daliri. Sarap na sarap siyang sumuso sa maalsang utong at habang sumisipsip ay inikot-ikot niya ang dila sa tungki niyon na mas nagpaigting ng sarap at mas napaungol sa barako.

“Ughhhh… tang ina ahhhhhh…” ungol ni Tonyo. Napaliyad ang barako para bigyan ng puwang ang uhaw na si Mimi na pagpalain ang kanyang magkabilang utong. lyon ang unang beses na nakatikim siya ng ganoon kasarap na paglalaro sa kanyang utong. Hindi niya alam na ganoon pala kasarap iyon.

Kinurot niya ang kabilang utong ng maskuladong barako at pinilipit iyon. Binilog-bilog niya ang maalsang laman at pinisil bago itinulak pabalik sa maumbok nitong dibdib. Puro ungol na lamang ang nagawa ng barako nang malasap ang eksperto niyang paglalaro sa utong nito. Buong-buo ang ungol nito. Lalaking-lalaki. Barakong-barako. Ito ang tipo ng lalaki na masarap paligayahin dahil alam mong walang bahid ng kahit katiting na kalamyaan.

“Nguhhhhhh… ahhhhhh…” ungol ni Tonyo.

“Masarap ba, Tonyo? Masarap ba akong sumuso at maglaro ng utong?” tanong niya sa pantasyang barako at muling sinunggaban ng pagsipsip at kagat ang kaliwang utong nito. Napaliyad ang barako at napahiyaw sa sarap. Uululin niya pang lalo ito sa sarap para makundisyon at hanap-hanapin ang kanyang pagse-serbisyo. “Sumagot ka, Tonyo.”

“Ughhhh…” hindi makatugon si Tonyo. Tanging sarap lamang ang namumutawi sa kanyang isip. Alam na alam at ekspertong pinaliligaya ni Mimi ang kanyang magkabilang utong. Palaging magkakontra ang sarap na ibinibigay. Kapag banayad ang pagsuso nito, matindi naman ang pagkurot at hila nito sa kabilang utong. Kapag mapaglaro naman ang pagbilog nito sa maalsang laman, kumakagat at panguya naman nitong pinapahirapan ang kabila. Pero napaka-sarap ng ginagawa ni Mimi.

“Masarap… Mi… ang sarapppp…”

Ilang minuto pa niyang salitang nilaro, sinuso, at dinilaang ang magkabilang utong nito. Hindi mainit ang kanilang pinipwestuhan pero pinagpapawisan ang maskuladong barako sa sarap ng kanyang ginagawa.

Pinagmasdan niya ito. Humihingal ito, malalim ang bawat pag hinga, tumatagaktak ang pawis, at namumula ang magkabilang utong. Para siyang isang skulptor na pinagmamasdan ang kanyang obra maestro. Napakasarap ng barako sa ganoong estado.

Lumuhod si mimi kay tonyo

Hirap na hirap man at parang kakapusin ng hangin dahil sa malaking burat ng barako, ibinigay pa rin ni Mimi ang lahat para lamang mapaligaya ang pangarap na burat. Pinasikip niya ang bibig at taas babang humigop sa matigas na tarugo. Naduduwal siya sa laki pero nasasarapan siya. Ayos lang kahit nahihirapan siyang huminga kung ang burat naman ng pantasyang barako ang gumagawa niyon.

“Uhhhh…

Tunog ng basang bibig habang humihigop ng makapal na laway sa matigas na burat ang namutawi sa Kwarto. Slurpppp… mahahaba ang pagsuyop, sinisigurong malalasahan ng uhaw na bibig ang bawat paunang katas na inilalabas ng makatas na ari. Hindi magawang mai-deep throat ni Mimi buong mahabang burat ni Tonyo kaya pasalsal na lamang niyang hinahagod ang hindi niya maisubo.

“Ahhhhh… uhhhhhh… puta ahhhhhh… uhhhh…” puros ungol lang si Tonyo. Hindi maipakali ang balakang. Kahit saan niya ipwesto ang pang upo ay matinding sarap ang kanyang nadarama. “Ahhhhh sige pa Mi… ang sarap mo sumuso! Ahhhhh…”

Ilang minuto pang sinuso at sinamba ni Mimi ang dambuhalang sawa na tirik na tirik sa tigas gamit ang kanyang mainit na bibig nang maramdaman niya ang paghawak ni Tonyo sa kanyang buhok. Napasabunot ang kamay nito sa kanya bago sinimulang binarurot ng kantot ang kanyang bibig.

“Tang ina ang init ng bibig mo ohhhh.. sipsip lang habang kinakantot ko itong bibig mo ahhhh… fuckkkk!” gigil na mura ni Tonyo. Baon na baon niyang iniulos ang kanyang burat sa ekspertong bibig ni Mimi. Napapaliyad pa siya kapag naiipit ang kanyang kahindigan sa masikip nitong lalamunan. Ang sarap tsumupa ng bakla!

“Ang sarap mo, Tonyo,” puri sa kanya ni Mimi habang sinasalsal ang kanyang ari pagkaangat ng mukha nito, habang naglalaway pa ang mga labi.

Sa gitna ng nagbabagang silid, sa ilalim ng malamlam at pulang liwanag, biglang lumabo ang paningin ni Tonyo. Ang amoy ng peppermint at matandang pabango ay tila naging halimuyak ng banilya. Ang mukhang nakaluhod sa kanyang harapan ay biglang nagbago sa kanyang paningin—nakita niya ang mahaba at tuwid na itim na buhok, ang mapupungay na mata, at ang mapanuksong ngiti ni Bella. Parang naghahalusinate ang kanyang utak na niloloko ng sarili niyang matinding gutom. Sa maikling sandaling iyon, tila si Bella ang tunay niyang kalong sa dilim, hinihingal at sumasayaw sa ilalim ng kanyang mga kamay.

Dito, sa loob ng silid na ito, naramdaman ko ang kakaibang galit at libog na humahalo sa aking laway. Napakaganda ni Bella. Sobrang ganda na handa akong gumawa ng kahit anong uri ng pagkakamali, handang maging marumi, bastat sa dulo ay makuha ko ang katawang iyon. Ang aking ari ay bumaon nang may matinding gigil, pinatitigas ng bawal na pagnanasa na unti-unti nang sumisira sa aking pagkatao.

Matapos ang engkwentro, habang isinusuot ko ang aking nagusot na t-shirt at hawak ang bagong bundle ng perang papel, lumapit si Mimi sa akin. May pilyong kindat ang kanyang mga mata habang inilalagay sa aking palad ang isang kapirasong papel na may nakasulat na numero ng telepono.

“Heto na ang pasport mo kay Bella, Papa Tonyo… galingan mo ha? Huwag mo kaming ipapahiya,” bulong niya.

Tinitigan ko ang mga numero sa papel, habang ang aking ari ay nananatiling may bahagyang tibok pa rin mula sa tindi ng pagka-libog ko sa imahe ng babaeng iyon. Hawak ko ang pera para sa Maynila, at hawak ko na ang susi patungo sa nag-iisang obsesyon ko ngayon. Ang pinto patungo sa aking dating buhay ay tuluyan nang nagsara sa aking likuran.

Matapos maiayos ang nagusot na t-shirt at maibulsa ang kapirasong papel, mabilis akong lumabas ng kwarto. Sinalubong ko si Eric sa sala, na noon ay tapos na rin at kasalukuyang nagpapakawala ng huling buga ng usok ng sigarilyo habang nakasandal sa pinto ng mansyon.

“O, kamusta ang nakuha mo ba?” mahina at pilyong tanong ni Eric habang naglalakad kami pababa sa sementadong garahe, bitbit ang aming mga bag.

“Nasa akin na,” maikli kong sagot, pilit na hinahabol ang aking normal na hininga habang binibilisan ang lakad patungo sa nakaparadang truck. Ang puso ko ay mabilis pa ring pumipintig, at sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, ang nakikita ko pa rin ay ang maputik na daan patungo kay Bella.

Nang makasampa kami sa unahan ng sasakyan, agad na pinaungal ni Eric ang makina. Ramdam ko ang panginginig ng upuan, ngunit mas nararamdaman ko ang tindi ng pagnanasa na dahan-dahang lumalamon sa aking gulugod.

“Sabi ko naman sa ’yo, pare,” tumatawang wika ni Eric habang ikinakasa ang kambyo at dahan-dahang iminamaneho ang truck palabas ng gate. “Iba kapag si Bella na ang nakasalang sa utak mo. Masarap maging marumi kapag alam mong ang dulo naman ay ang pinakahot na babae sa kalsadang ito.”

Hindi ako sumagot. Tinitigan ko lang ang madilim na highway sa aming unahan. Hawak ko ang pera para sa pamilya ko sa Maynila, ngunit ang aking isip, ang aking laman, at ang aking buong pagkatao ay tuluyan nang naiwan sa loob ng mansyon—naghihintay na lamang sa susunod na pagkakataon upang tuluyang ariin si Bella. Ang pinto patungo sa aking dating buhay ay tuluyan nang nagsara sa aking likuran.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 9

Ang biyahe pabalik ng Maynila ay hindi na kasing bigat ng dati. Sa bawat pikit ng aking mga mata habang umaandar ang truck, hindi na ang ingay ng makina o ang maalikabok na highway ang nakaguhit sa aking isipan. Iba na. Isang pares ng mapupungay na mata, mahabang itim na buhok, at ang mapanuksong kurba ng mga hita ni Bella na bumaba mula sa pulang kotse ang paulit-ulit na sumasayaw sa aking paningin.

Pagbaba ko sa terminal, mabilis kong hinarap ang daan pauwi. Sa pagkakataong ito, mas lalong bumigat ang aking bulsa. Apat na libong piso. Mas higit pa sa kinikita ko sa dalawang linggong pagpasan ng mga sako ng bigas sa bodega.

“O, Mahal! Ang aga mo yata ngayon?”

Sinalubong ako ni Rosanna sa pinto. May bitbit siyang basahang basa, halatang katatapos lang magpunas ng sahig. Si Mak-Mak ay natutulog sa duyan sa sulok, habang si Gabo ay naglalaro ng mga plastik na kotse-kotsehan sa sahig. Nilapitan ako ni Rosanna, akmang hahalikan ako sa leeg gaya ng palagi niyang ginagawa kapag galing ako sa malayong biyahe.

Pasimple akong dumanas ng isang hakbang pabalik, kunwari ay ibinababa ang aking backpack sa silya. “Huwag muna, Mahal… amoy krudo ako. Maliligo muna ako.”

Hindi na ako natatakot na maamoy niya si Mimi. Sa katunayan, habang pinagmamasdan ko ang aming maliit, masikip, at mainit na sala, may ibang lakas na sumisibol sa aking dibdib. Ang dating pandidiri at bigat sa sikmura ay unti-unti nang napapalitan ng kakaibang tikas. Naalala ko ang mga bulong ni Mimi, ang pagsamba nito sa aking katawan. Ako ang barako. Sila ang nagbabayad para sa aking lakas. Ako ang lalaki rito, at sila? Mga parausan ko lang sila na nagbibigay sa akin ng ginto.

Dumeretso ako sa palikuran, kinuha ang tuwalya sa sampayan, at matapos isara nang mahigpit ang pinto ay isinabit ko ito. Nagmamadali kong hinubad ang aking mga saplot. Sa isang iglap, mabilis na nabuhay ang aking ari nang muling maglandas sa aking isipan ang maalindog na imahe ni Bella.

Tigas na tigas na ang aking onse pulgadas na burat nang simulan ko itong hagurin. Mahigpit ang pagkakasakal ng aking mga daliri at mabilis ang bawat salsal na lalong nagpaigting sa init ng aking dugo. Si Bella pa rin ang laman ng aking utak—ang sarap ng kanyang katawan, ang bawat hiyaw na gusto kong marinig mula sa kanya kapag bumaon na ako. Matagal na rin akong hindi nagpapakalunod sa ganitong uri ng sariling pag-aliw habang lumuluha ang laman para sa isang babae.

“Ang sarap-sarap mo, Bella. Putang ina mo ka… Gusto kitang matikman, gusto kitang makantot,” malibog kong usal sa aking isip habang lalong bumibilis ang taas-baba kong pagkambyo sa naghuhumindig na ari.

Hinigpitan ko ang hawak sa kahabaan nito. Mas rumahas ang aking pagsasalsal, ngunit kasabay niyon ay ang pag-ibayo ng matinding sarap.

“Ahhhh…” mahid kong ungal sa loob ng tahimik na banyo.

Iniisip ko na ang mga kamay ni Bella ang kasalukuyang tumatrabaho sa aking tarugo, at kapag natapos niya itong pasukuin sa sarap, ibabaon ko naman ito sa pagitan ng malulusog niyang suso. Maiipit ang aking mahaba, mataba, at malaking kargada sa mapuputi, malalambot, at mabibilog na laman ng kanyang dibdib.

“Putaaaahhh…” mura ko.

Napatingala na lamang ako sa kakaibang tamis ng parusa. Para akong isang binatilyong tuluyan nang nawalan ng kontrol sa sariling libog; pagdating kay Bella, tuluyang nawawasak ang aking katinuan. Nababaliw ako sa tindi ng paghahangad sa kanyang katawan.

Habang bayas na bayas kong pinapanday ang aking burat, dinala ko ang aking kaliwang kamay sa aking dibdib. Gigil kong nilapirot at kinurot ang sarili kong utong, ginagaya ang ginawa ni Mimi kagabi. Masakit, ngunit ang serye ng hapdi ay perpektong bumanat sa sarap na dumadaloy mula sa aking nag-aapoy na kargada.

Bente minutos ko nang pinapahirapan ang aking sarili. Galit na galit na ang aking ari sa marahas na pagtitikol—pulang-pula ang mala-kabuteng ulo at naglalabasan ang matatabang ugat sa kahabaan nito. Pawisan na ako sa tindi ng init ng aking ginagawa. Malayang tumatagaktak ang pawis sa aking mainit na balat at maskuladong katawan.

“Ughhhh…” Humigpit ang aking panga. Malapit na.

“Putang ina, Bella! Heto na ako, baby… Lalabasan na ako! Para sa ’yo itong tamod ko, pero sa susunod, sa loob mo na ako magpuputok!” sigaw ko sa aking isip.

Sa ilang huling madiing hila sa matigas kong kargada, tuluyan ko nang narating ang rurok.

“Ahhhh!” Hindi ko na napigilan ang aking ungol nang ibuga ng aking malaking ari ang matagal na imbak na tamod. Sunod-sunod na pumulandit palabas ang masaganang katas, ngunit hindi ko agad tinigilan ang paghagod. Dahil doon, mas naging malakas ang pagsirit ng aking gata—nagtalsikan ito sa aking dibdib pababa sa aking mapandesal na tiyan.

“Whoahhh…” Malalim ang aking paghinga habang dahan-dahang napasandal sa malamig na pader ng paliguan. Satispado sa matinding orgasmong aking narating, hinayaan ko muna ang makapal na tamod na mamahinga sa aking maskuladong katawan, bago ko binuksan ang gripo upang maligo.

Sa labas naman ng paliguan, nagdududa na si Rosanna sa tagal ng aking pananatili sa loob. Halos bente minutos na akong hindi lumalabas. Gusto niya sanang kumatok o sumilip sa siwang, ngunit napagdesisyunan na lamang niyang hayaan ako dahil alam niyang galing ako sa nakakapagod na biyahe. Nang maluto niya ang aming ulam, binalikan niya ang mga bata sa sala upang asikasuhin ang mga ito.

Pagkalabas ko ng banyo, nakatapis lamang ako ng tuwalya. Litaw na litaw ang kakisigan at ang maganda kong katawan na tila mas lalong kumapal dahil sa bigat ng trabaho sa kalsada. Napatingin si Rosanna mula sa kusina, lihim na napangiti. Pakiramdam ni Rosanna ay napakaswerte niya dahil sa kanya naitali ang isang barakong tulad ni Tonyo, gayong alam niyang marami siyang kaagaw sa noong nagliligawan pa lamang sila.

Pumasok ako sa kwarto upang magbihis ng pambahay na damit. Pagbalik ko sa sala, may magandang balita akong dala.

“May magandang balita ako, Rosanna,” tawag ko sa kanya.

Napatigil siya sa pag-aayos ng lamesa at lumingon sa akin, may halong pagtataka at pag-asa sa kanyang mga mata. “Ano ’yun, Tonyo?”

Dumukot ako sa aking dalang bag. Inilabas ko ang makapal na bundle ng pera at marahan itong inilapag sa ibabaw ng lamesang kahoy, sa tabi ng baso ng tubig. Ang mga asul at pulang papel ay nagniningning sa ilalim ng malamlam na ilaw ng aming bumbilya.

Napabitaw si Rosanna sa kanyang hawak. Dahan-dahan siyang lumapit sa lamesa, tila natatakot na baka maglaho ang perang nakikita niya. “Tonyo… ano ’to? Saan galing ang ganito kalaking pera? Hindi naman ganito ang sweldo mo sa terminal ah?”

Ngumiti ako nang bahagya, pilit na pinatatag ang aking boses upang walang anomang panginginig na makalusot. “Kinausap ako ng admin at ng may-ari ng trucking bago ako umalis. Sabi nila, ako na ang gagawin nilang regular at paboritong driver para sa mga biyaheng South. May salary increase ako, Mahal. Mas malaki na ang rate ko kada biyahe ngayon dahil subok na ang tibay ko sa daan.”

Napatakip ng bibig si Rosanna. Ang kanyang mga mata ay biglang nangilid ang luha, hindi makapaniwala sa swerteng dumating sa aming pamilya. “Talaga, Mahal? Diyos ko, salamat… answered prayer ’to. Ang isip ko nga nitong mga nakaraang araw kung paano natin pagkakasyahin ang pambayad sa kuryente at ang bibilhing gatas ni Mak-Mak.”

Lumapit siya sa aking harapan at hinawakan ang aking mga kamay. Ang kanyang mga palad ay magaspang mula sa gawaing-bahay, tapat na tapat. “Sabi ko na nga ba, mapalad kami dahil napakasipag mo. Hindi mo pinapabayaan ang mga bata kahit halos patayin mo na ang katawan mo sa pagmamaneho.”

“Para sa inyo ’to, Mahal,” sagot ko sabay haplos sa kanyang buhok. Walang bakas ng guilt. Walang panginginig. Ang kasinungalingan ay lumabas sa aking bibig na parang isang natural na katotohanan. Mas naramdaman kong lalaki ako ngayon dahil sa unang pagkakatiyon, hindi ko lang basta ibinibigay ang kailangan nila—kaya ko na ring ibigay ang gusto nila.

Kinabukasan, hindi lang basta simpleng ulam ang iniuwi ko. May dala akong isang buong litsong manok, mga bagong t-shirt para kay Jun at Jef-Jef, at mga mamahaling tsokolate na dati ay tinatanaw lang namin sa grocery.

“Wow! May pa-chicken si Papa!” sigaw ng siyam na taong gulang kong si Jef-Jef habang nag-aagawan sila sa lamesa.

“Dahan-dahan lang, baka mabilaukan kayo,” natatawang saway ni Rosanna habang naghahanda ng mga plato. Mas malawak ang mga ngiti niya ngayon, mas magaan ang bawat kilos dahil hindi na niya kailangang magbilang ng barya para sa susunod na kakainin.

Pinanood ko silang kumain mula sa aking upuan. Si Paeng ay abala sa paglalaro sa gilid gamit ang bago niyang bisikleta, habang si Jun naman ay tahimik na kumakain pero may paghanga sa kanyang mga mata sa tuwing titingin sa akin. Ang bawat tawa, ang bawat subo ng aking pamilya ay naging panangga ng aking isip. Sino’ng talo rito? gaya ng sabi ni Eric. Ang pamilya ko ay nabubuhay nang marangya habang ako ay nagpapakasarap lang naman sa Lucena gamit ang mga baklang walang ibang ginawa kundi gastusan ako.

Pagdating ng gabi, matapos ang masalunong hapunan, si Rosanna na ang naghugas ng mga plato dahil nagpasya siyang maligo muli upang maging presko at mabango para sa akin. Hinintay lang naming makatulog nang tuluyan ang mga bata bago ko siya dinala sa aming manipis na kutson upang pinaligaya at pagurin sa sarap.

Habang kinakana ko ang mainit at pamilyar na puke ng aking misis, pilit kong ibinabaon ang aking ginit, ngunit hindi si Rosanna ang nakikita ko. Sa bawat bayo, sa bawat diin ng aking balakang, ang mukha ni Bella ang pumapasok sa aking isip. Ang kanyang katawan ang aking pinapantasya habang ginagamit ko ang aking asawa.

“Ahhh… Mahal… dahan-dahan… ang laki… ughhh,” dumaing si Rosanna sa ilalim ko, ang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa aking likod habang pilit na sumasabay sa marahas kong pagbayo.

“Sandali na lang, Rosanna… ahhhh,” sagot ko, pero sa isip ko, pangalan ni Bella ang aking isinisigaw.

Sa sobrang libog ko dahil sa imahinasyong iyon, dalawang beses kong pinutukan nang sagad sa loob si Rosanna. Kung hindi pa siya tuluyang dumaing habang nakasubsob ang mukha sa unan, “Tonyo, sandali… pakiusap… humahapdi na ang pagkababae ko. Ang bagsik mo ngayon, hindi ko na kaya…” ay hindi ko pa ito titigilan dahil sa laki ng aking tarugo na tila ayaw lumambot sa pagnanasa kay Bella.

Habang nakahiga kami sa dilim, nagpipigil ng hininga at hinahabol ang pagod, nakapatong ang ulo ni Rosanna sa aking dibdib. Nararamdaman ko ang marahan niyang paghinga, ngunit ang isang bahagi ng aking utak ay nananatiling gising at uhaw.

Hindi ako makatutok sa normal na buhay. Walang deliveries sa terminal sa sumunod na tatlong araw, kaya literal akong nakatambay lang sa bahay, nagpapahinga. Pero ang katawan ko ay tila naghahanap ng ibang klase ng pagod. Haharapin ko ang dilim ng kisame, at agad na magbabalik sa akin ang bango ng mansyon sa Lucena. Ang maputik na daan ng Maynila ay biglang napapalitan ng lila at pulang ilaw ng sala ni Mimi. At higit sa lahat, ang mukha ni Bella. Naaalala ko ang hubog ng kanyang katawan sa ilalim ng spaghetti strap, ang kinis ng kanyang balat na tila kumikinang sa ilalim ng araw, at ang numero na nakasulat sa kapirasong papel na nakatago sa kaloob-looban ng aking wallet.

Marahas akong lilingon sa kabilang bahagi ng higaan, titingnan si Rosanna. Mabuti siyang asawa—tapat, at mapagmahal. Pero sa mga sandaling iyon, ang natitirang tuwid na bahagi ng aking puso ay tuluyan nang nilalamon ng isang mapanganib na obsesyon. Hindi ko na gustong maging isang simpleng drayber lang na nag-aabang ng sako ng bigas. Naiinip ako. Nasasakal ako sa tahimik na buhay sa Maynila.

Gusto ko nang bumalik sa kalsada. Hindi na lang dahil sa asul na pera na nagpapakain sa aking pamilya… kundi dahil sa nagbabagang pagnanasa kong balikan ang kasunduan namin ni Mimi, upang sa dulo niyon, sa wakas ay mapasakin na ang mailap at magandang si Bella.

Ngayon ay mahimbing na ang tulog ni Rosanna sa aking tabi, ngunit ako ay gising na gising. Napatingin ako sa aking cellphone na nakapatong sa dulo ng unan. Biglang umilaw ang screen. May notification. Isang mensahe mula sa isang unknown number .

Bella:

“Hi po, barakong drayber. Ako ’to si Bella. Accept mo ako sa Facebook, gusto lang kitang makilala nang mas malapit.”

Mabilis na tumibok ang puso ko. Tila kuryenteng dumaloy sa aking katawan; mabilis na nabuhay ang aking ari sa kabila ng pagod. Alam kong magkakasala na naman ako sa aking misis kapag nagpatuloy ito, pero wala na akong pakialam. Hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko.

Nag-pop up ulit ang isang notipikasyon sa Facebook. Bella sent a photo.

Bella:

“Ay, sorry po! Hindi ko sinasadyang maipasa ’yan!”

Binuksan ko ang larawan. Halos lumuwa ang aking mga mata. Isang malinaw na litrato ng kanyang suso—malusog, maputi, at tayong-tayo ang utong na tila nanunukso. Napapulso ang aking matigas na ari na hanggang ngayon ay basang-basa pa ng pinaghalong katas ko at ng kay Rosanna.

Hindi na ako nag-isip. Sa tindi ng libog na sumasakal sa akin, hinawakan ko ang aking nagwawalang kargada. Hindi ko na mapigilan ang sarili—pinaraos ko ang aking sarili habang nakatitig sa screen. Nang humupa ang init at tuluyan na akong makaputok muli, hindi pa rin ako tumigil. Sa isang maling desisyon na hinaluan ng garapal na pagnanasa, kinunan ko ng litrato ang aking sariling ari na nanlilimahid pa sa sariling dagta, at nang walang pag-aalinlangan, ipinasa ko ito kay Bella.

Tonyo:

[Sent a photo]  

Tonyo:

“Napa-jakol na naman ako sa’yo. Ang sarap ng suso mo. Ang laki.”

Itutuloy…

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 10

Ilang araw na patagong naging chatmate ni Tonyo ang magandang si Bella. Game na game ito sa pagpapalibog sa kanya lalo na kapag siya ay nasa trabaho sa terminal o kaya naman kapag gabi habang natutulog na si Rosanna sa kanyang tabi. Sinisiguro niya na hindi siya mahuhuli ng kanyang misis, kaya itinutuon niya ang pag-reply kay Bella kapag abala ito sa mga gawaing-bahay o di kaya naman ay kapag pagod at bagsak na ang katawan ng asawa mula sa kanyang marahas na kantot.

Isang gabi, habang nakahiga sila, humilig si Rosanna sa kanyang dibdib. “Mahal, parang ang lalim lagi ng iniisip mo nitong mga nakaraang araw? Tapos sa kama… parang may kakaibang galit ’yang mga banat mo,” bulong nito habang hinahaplos ang tiyan ni Tonyo.

Naalala ni Tonyo ang pambabayo niya kay Rosanna kanina—marahas, mabilis, at halos mapunit ang laman ng asawa habang ang mukha ni Bella ang kanyang iniisip. “Sige, sipsipin mo ’to, dumiin ka pa!” ang bulyaw niya kay Rosanna kanina habang sinasabunutan ito, na hindi niya naman ginagawa dati.

Naitago nang mabilis ni Tonyo ang phone sa ilalim ng unan. “Pagod lang sa pasada, Mahal. Alam mo naman ang kalsada ngayon, mabigat ang kompetisyon. Kaya kapag nandidito ako sa tabi mo, ibinubuhos ko lang lahat ng pagod ko sa sarap,” pilit na ngiti ni Tonyo sabay halik sa noo ng asawa.

“Salamat, Tonyo. Napakaswerte ko kasi kahit anong pagod mo, sa amin pa rin ng mga bata ang bagsak mo. Alam kong tapat ka sa akin,” sagot ni Rosanna bago tuluyang pumikit at dinalaw ng antok.

Nilamon si Tonyo ng katahimikan ng gabi. Nakonsensya siya nang bahagya—lehitimong mahal niya si Rosanna at pamilyado siyang tao—pero may kakaibang puwersa na patuloy na humihila sa kanyang sistema. Isang matinding tukso na hindi niya mapigilan.

Panay ang kanilang palitan ng mga nakatatakam na mensahe ni Bella. Dalawang araw na siyang palaging nagpaparaos gamit ang sariling mga palad sa loob ng banyo ng terminal. Salamat sa mga hubad na larawan na ipinapasa ng babae kung saan kitang-kita niya ang magandang kurba nito at malulusog na suso na madalas na nauuwi sa kanyang matinding pagsasalsal. Sinusuklian niya naman ito ng larawan ng kanyang hubad at maskuladong katawan, o kaya naman ay ang maugat at matigas niyang ari na nanlilimahid sa laway at katas.

Bella:

“Ang dambuhala naman niyan, drayber. Ganyan ba talaga katigas ’yan kapag ako ang iniisip mo?”

Tonyo:

“Higit pa rito, Bella. Kulang na lang sumabog ako rito sa banyo tuwing nagpapadala ka ng litrato mo. Gusto ko nang makita ang buong kaselanan mo.”

Kinumbinse niya itong magpasa ng larawan na kita ang mismong puke o kaselanan nito, pero palagi itong tumatanggi. Gusto raw nitong sa personal na lang iyon ipadita sa kanya kapag magkaharap na sila. Hindi naman agad makahanap ng tyempo si Tonyo na makipagkita. Bukod sa palagi siyang may biyahe sa trucking, sa linggo pa ang kanyang susunod na day-off. Ilang araw pa ang bibilangin bago ang muling pagluwas sa Quezon.

Kasalukuyan siyang nasa loading dock ng terminal, nagpapahinga kasama ang ilang katrabahong drayber matapos magpasan ng ilang sako ng bigas. Umupo siya sa bench, pinupunasan ang pawis sa leeg gamit ang bimpo.

“O, Tonyo, mukhang iba ang ngiti natin sa cellphone ngayon ah? Baka naman tsiks na ’yan?” biro ng isang drayber na si Kiko habang nagbubukas ng softdrink.

“Gago, asawa ko ’to. Nagtatanong kung anong gustong ulam ng mga bata mamaya,” pagsisinungaling niya, sabay talikod nang bahagya. Dinukot niya ang cellphone sa bulsa upang tingnan kung may mensahe ba mula sa kanyang obsesyon. Hindi naman siya nabigo.

Patago niyang sinilip ang larawang ipinasa nito. Para siyang mauulol sa libog. Naka-tuwad si Bella sa kama, at mula sa anggulo ng camera ay kitang-kita ang matambok at maputing puwet nito pababa sa kanyang tumbong.

“Tang ina… ano ’to? Bubukas-bukas ang butas ng puwet niya,” sa histerikong bulong ni Tonyo sa kanyang sarili habang pinalalaki ang litrato sa screen. “Kakainin ko talaga ’to. Wawasakin ko ’tong maputing puwet na ’to oras na magkaharap kami sa Lucena. Walang natitirang katinuan sa akin kapag ganito ang nakikita ko.”

Tigas na tigas ang kanyang ari sa loob ng maong na pantalon. Alam niyang hindi kakalma ang kanyang pagkalalaki hanggang hindi niya nailalabas ang nagwawalang libog. Ikinambyo niya ang posisyon ng kahabaan dahil hindi na siya komportable sa tindi ng pagtigas niyon habang nakaupo sa bench.

Bella:

“Nalibugan ka ba, mamang drayber?” chat sa kanya ni Bella.

Napamura si Tonyo. Alam ng babae ang sagot ni Tonyo pero balak talaga siyang punuin nito sa libog. Napapulso ang kanyang burat bago tumipa ng tugon.

Tonyo:

“Sobra akong nalilibugan sa’yo, Bella. Tigas na tigas nga ako ngayon kahit nasa terminal at may mga kasama ako.”

Bella:

“Gusto kong makita, drayber ko. Pero ayoko ng larawan lang. Gusto ko totoong galaw.”

Napakunot ang noo ni Tonyo, ramdam ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa kanyang ulo. Pupuntahan niya talaga si Bella oras na makaluwas siya.

Tonyo:

“Anong ibig mong sabihin?”

Bella:

“Video call ka ngayon, please… Gusto kong makita ang malaki mong burat habang binabate mo.”

Napalunok si Tonyo habang mas nag-iinit ang makamundong pagnanasa sa kanyang katawan. Ibinalik niya ang cellphone sa bulsa at nagmamadaling tumungo sa pinakamalapit na palikuran ng terminal. Kung gusto nitong makita ang dambuhala niyang sawa, pagbibigyan niya ito.

Nagdahilan na lang siya sa mga kasamahan na gagamit ng banyo. Pagkapasok niya sa loob ay isinarado niya ang pinto at agad na dinaluhan ng video call si Bella. Mabilis naman itong sumagot, ngunit nakasara ang camera ng babae.

“Pakita ka, Bella,” usal niya, habang ang sarili niyang mukha lang ang nakarehistro sa screen. Gusto niyang makita ang magandang mukha nito o kahit ang malulusog na suso para mas lalong ganahan sa pag-alkansya sa sarili.

“Baka naman marami ka nang ibang babaeng pinapakitaan niyan ah? Baka laro lang ’to para sa’yo,” panunukso ng boses ni Bella sa kabilang linya.

“Hindi ah… gago, sa’yo lang ako nagkakaganto,” seryosong sagot ni Tonyo, humihingal na habang hawak ang sarili. “Loyal akong tao, Bella. Sadyang sa’yo lang talaga ako nalilibugan nang ganito katindi mula nung makita kita sa Lucena.” Legit ang nararamdamang tapat ni Tonyo kay Bella bilang kanyang kulasisi sa kalsada—sa kanyang paningin, hindi siya naghahanap ng kung sino-sinong babae; sadyang si Bella lang ang naging natatanging lason na pumasok sa kanyang sistema.

“Pasensya na, drayber… hindi ako makapag-open ng camera ngayon eh. Pero gusto talaga kitang makitang salsalin ang malaki mong burat. Please…” pakiusap nito sa ipit at tila nahihiwagagang boses. May nahihimigan siyang kakaiba sa tono nito—parang may ibang kasama o may pinagtataguan—pero masyadong matindi ang libog ni Tonyo para pagtuunan pa iyon ng pansin.

“Panoorin mo ako,” aniya, sabay lapag ng cellphone sa ibabaw ng lababo, nakatutok ang camera sa kanyang katawan.

Dahan-dahan niyang kinalas ang mga butones ng kanyang basang t-shirt, ibinaba ang pantalon, at pinalaya ang nag-aapoy na onse pulgadas na kargada.

“Ahhhh…” Napaungol si Tonyo habang nagsisimulang magmariang-palad. Sa kabilang linya, hindi alam ni Tonyo na dalawang pares ng mata ang uhaw na uhaw na nakatitig sa screen—si Bella, at ang nakangising si Mimi na kasama nito sa kwarto, lihim na sumasamba sa bawat masel at ugat na lumilitaw sa braso ng barako habang marahas nitong binabate ang nangangalit na tarugo. Adonis na adonis ang kanyang katawan sa ilalim ng bumbilya ng banyo.

Ilang minuto ang lumipas, namuo ang pawis sa noo at dibdib ni Tonyo. Mas lumakas ang kanyang ungal habang pabilis nang pabilis ang paghagod.

“Lalabasan na ako, Bella… Ughhhh…” ungot ni Tonyo gamit ang malalim at barako niyang boses. “Masarap ba akong panoorin? Nalilibugan ka ba? Basa na ba ang puke mo habang pinapanood mo itong malaking burat ko?”

“Oo, ang sarap mo, mamang drayber… Iputok mo na ang tamod mo, please… Gusto ko nang makita ’yan!” pang-eengganyo ng boses ni Bella sa kabilang linya.

“Tang ina, baby… Heto na.”

Bahagyang lumapit si Tonyo sa screen hanggang ang maskuladong tiyan at ang maugat niyang ari na lamang ang makita. Sa ilang huling mabilis na haplit, sumabay ang malakas na hiyaw sa pagpulso ng kanyang sawa. Sunod-sunod na pumulandit ang makapal at maputing gata, sapot-sapot na tumalsik paitaas at nagtalsikan sa kanyang sariling dibdib at tiyan. Higit labing-isang beses ang bawat sirit ng masaganang katas.

“Ughhh…” pahabol niyang ungol, nanginginig ang buong katawan habang pinipiga ang huling patak mula sa pinakapuno hanggang sa malaking ulo niyon.

“Masarap ba, Bella?” tanong niya habang nakangiti nang may halong yabang, ngunit walang sagot mula sa kabilang linya dahil kapwa natutulala sina Bella at Mimi sa tindi ng nasaksihan.

Kumuha siya ng tissue, nilinis ang ari, at muling isinuot ang kanyang damit bago patayin ang tawag at kaswal na bumalik sa loading dock.

Ilang minuto ang lumipas, nag-vibrate muli ang kanyang cellphone. Isang text mula kay Bella.

Bella:

“Gusto kong makipagkita sa’yo, mamang drayber sa linggo… sa pagluwas mo rito.”

Tonyo:

“Magpapakantot ka ba?” diretsahan niyang tanong.

Bella:

“Pwede bang isubo muna kita at paligayahin gamit ang mga suso ko? Gusto mo naman itong malulusog kong papaya, ’di ba?”

Agad na tumayo ang alaga ni Tonyo sa ideya. Bakit nga ba siya magmamadali kung pwede niya namang dahan-dahang namnamin ang bawat parte ng maalindog na katawan ni Bella?

Tonyo:

“Pwedeng-pwede. Magaling ka ba sumubo?”

Bella:

“Makakalimutan mo na may asawa ka sa Maynila kapag natikman mo akong chumupa.”

Lumapad ang ngiti ng barako. Palaban ang isang ito, at siya ang magpapatotoo niyon gamit ang sarili niyang lakas.

Bago ang tuluyang pagluwas, isang hapon ay binalot si Tonyo ng buhay-pamilya. Naroon siya sa kanilang maliit na bakuran, tinutulungan si Jun na ayusin ang kadena ng lumang bisikleta habang si Gabo naman ay nakakapit sa kanyang binti.

“Papa, kapag malaki na ako, gusto ko katulad mo rin akong malakas magbuhat ng truck,” sabi ng kanyang bunso habang tumitingala nang may buong paghanga.

“Oo naman, basta mag-aral kayo nang mabuti,” sagot niya, habang hinahaplos ang ulo ng anak. Si Rosanna naman ay lumabas bitbit ang meryenang saging na saba. Pinagmasdan niya ang kanyang pamilya—kumpleto, masaya, at marangya na dahil sa perang dala niya. May bahagi ng kanyang puso na gustong manatili na lang sa tahimik na sulok na ito ng Maynila bilang isang tapat na ama.

Ngunit tuwing gabi, may ibang lason ang gumigising sa kanyang utak. Isang alaala ang biglang sumasariwa: noong unang gabi niya sa mansyon, may ipinainom si Mimi sa kanyang juice. Isang kakaibang likido na may mapait na lasa ngunit nagdala ng matinding init sa kanyang dugo.

“Ano bang inihalo ng matandang baklang ’un sa ininom ko?” usal ni Tonyo sa kanyang sarili habang nakatitig sa kisame ng kanilang kwarto, hawak-hawak ang sumasakit niyang ulo. “Bakit tuwing nakikita ko si Rosanna, parang hindi sapat? Bakit parang gusto ko pang pumatay sa libog? Tang ina, unti-unti nang nayuyurakan ang utak ko. Parang may kung anong demonyo na bumubulong sa akin na kalimutan ko na ang pagiging ama, na bumalik ako sa Lucena dahil nandoon ang tunay na paraiso.”

Ang gamot o kung anong gayuma na inihalo ni Mimi sa kanyang inumin ay unti-unti nang bumabago sa kanyang pag-iisip, ginagawa siyang hayok sa laman, agresibo, at may madilim na obsesyon na unti-unting sumisira sa kanyang natitirang moralidad bilang asawa.

Dumating ang takdang panahon. Ang sumunod na tatlong araw na biyahe patungong South ay naging isang ritwal na may sariling ritmo. Sa pagkakataong ito, hindi na nagmamadali si Tonyo. Kasama si Eric, muli silang huminto sa tapat ng matataas na sementadong bakod ng mansyon sa Lucena.

Bakit niya kailangang maghintay ng tatlong araw bago makuha si Bella? Dahil iyon ang operasyon at laro ni Mimi. Alam ni Mimi na hawak niya ang alas, kaya ginamit niya ang sariling katawan bilang paunang bayad. Tatlong gabi ng sapilitang pagsuko, tatlong gabi na kailangang busugin ng barako ang matandang bakla bago ibigay ang gantimpala. Isang malupit na pagsubok sa pasensya ni Tonyo, ngunit dahil sa lason sa kanyang utak, handa siyang magtiis.

“Kailangan ko ’tong tiisin. Kung hindi ko haharapin ang matandang ’to, hinding-hindi ko makukuha si Bella,” bulong ni Tonyo sa kanyang sarili habang paakyat ng hagdan sa unang gabi. “Isang gabi, isang hakbang malapit sa pangarap ko.”

Unang Gabi: “Ahhh… Tonyo, sige pa… urong mo pa ang balakang mo,” ungal ni Mimi sa ilalim ng pulang ilaw habang si Tonyo ay pikit-matang bumabayo.

“Isipin mo si Bella, Tonyo. ’Yung mapuputing hita niya, ’yung video call niyo nung isang araw… para kay Bella ’to,” pilit na pagkukumbinsi ni Tonyo sa kanyang sarili habang pinipikit ang mga mata upang burahin ang mukha ni Mimi sa kanyang paningin para lang matapos ang gabi.

Ikalawang Gabi: “Ganyan nga, barako ko… Ipakita mo sa akin kung gaano katigas ang drayber ng Maynila,” bulong ni Mimi habang nilalaro ang kanyang mga utong, habang si Tonyo ay nagpapakasasa sa galit at pagnanasa.

“Putang ina, ang dumi-dumi ko na,” sa isip ni Tonyo habang mariing kinakagat ang labi hanggang sa dumugo ito. “Pero wala akong pakialam. Masusunog na kung masusunog ang kaluluwa ko, basta mapasaakin si Bella!”

Ikatlong Gabi: Matapos ang huling piga ng lakas, humihingal na tumayo si Tonyo habang nakatapis ng tuwalya. “Tapos na ang tatlong araw, Mimi. Nasaan na ang susi?” dumiin ang boses ng barako, bakas ang galit at matinding pananabik sa kanyang mga mata. “Huwag mo akong madaan-daan sa ngiti mo ngayon, matanda. Kung hindi mo ibibigay ang susi, baka mapatay kita rito.”

Ngumiti nang nakakaloko si Mimi, habang nagpupunas ng labi gamit ang likod ng kanyang kamay. “Maasahan ako sa usapan, Papa Tonyo. Naroon siya sa dulo ng hallway. Kanina ka pa niyan hinihintay.”

Itinuro sa kanya ni Mimi ang kwarto sa pinakasulok ng madilim na hallway. Ang kwarto ni Bella.

Kumatok si Tonyo nang marahan. Nang bumukas ito, ang bango ng banilya at mamahaling pabango ang sumalubong sa kanya. Doon si Bella sa gilid ng kama, nakasuot ng manipis na black silk robe na halos hindi makatakip sa kanyang mapuputing hita.

“Tonyo…” malambing nitong wika. “Sabi ni Mimi, kanina mo pa raw ako hinahanap. Akala ko nakalimutan mo na ’yung video call natin sa banyo… ’yung dambuhalang sawa mong pinasiritan ako sa screen.”

Namilog ang mga mata ni Tonyo nang maalala ang tagpong iyon. “Oo,” maikli kong sagot. Isinara ko ang pinto sa aking likod at dahan-dahang lumapit.

Walang maraming salita. Ang pananabik na ilang araw niyang piniga sa kanyang utak sa Maynila ay sumabog sa isang iglap. Hinawakan ko ang kanyang baywang, ramdam ang pambihirang kinis ng kanyang balat habang hinahalikan ko siya nang may gigil sa leeg at balikat, pababa sa hubog ng kanyang malalaking dibdib.

Dinala ko siya sa ibabaw ng malambot na kama. Sa gitna ng nagbabagang init ng aming pagtatalik, habang ang aking mga kamay ay mapangahas na bumababa sa pagitan ng kanyang mga binti upang tuluyang ariin ang babaeng pinangarap ko… biglang napatigil ang aking buong pagkatao.

“Teka… ano ’to?” hiyaw ng isip ni Tonyo habang nanginginig ang kanyang mga daliri. “Bakit may matigas? Hindi… hindi maaari. Nagkakamali lang ako.”

May kakaiba. May matigas at pamilyar na hubog na sumalubong sa aking mga daliri sa ilalim ng manipis na kasuotan.

Napaatras ako nang bahagya, nanlalaki ang mga mata, nakatitig sa kanyang mukha habang ang aking kamay ay nananatili sa parteng iyon. Isang mabilis na pagsisid ng katotohanan ang tumama sa aking utak: si Bella… ay may ari ng lalaki. Siya ay isang trans woman.

“Tonyo…” bulong ni Bella, may bahid ng kaba at pag-aalinlangan sa kanyang mapupungay na mata habang hinahawakan ang aking pulso. “Ayaw mo ba? Kung hindi mo kaya dahil tuwid kang lalaki… okay lang, hihinto ako…”

Nakatitig lang ako sa kanya sa ilalim ng malamlam na ilaw ng lamp table. Ang kanyang perpektong mukha, ang mapuputing hita, ang dibdib na umaangat-bumababa, at ang katotohanang nakatago sa kanyang pagitan. Isang matinding kuryente ang dumaan sa aking gulugod.

Imbis na madiri, imbis na masuka o umatras ang aking dugo gaya ng inaasahan ko sa aking sarili ilang linggo na ang nakalipas bilang isang tuwid na lalaki… may ibang klase ng apoy ang sumiklab sa kaloob-looban ko dahil sa pinsalang ginawa ng gayuma ni Mimi sa aking utak.

“Gusto ko ’to… tang ina, bakit mas lalo akong binabaliw ng libog? Mas masarap! Mas makasalanan, mas nakakabaliw!” sa histerikong sigaw ng utak ni Tonyo habang ramdam ang muling marahas na pagpintig ng kanyang alaga. Napakalupit ng kombinasyon—ang ganda ng isang perpektong babae na may kasamang bawal na laro sa ilalim. Mas lalong uminit ang aking pakiramdam, at ang aking ari ay mas lalong tumigas nang husto. Naging isang matinding pampagana ang pagkakatuklas na ito.

“Sino’ng nagsabing ayaw ko?” dumiin ang boses ko, lumalalim ang gasgas ng aking hininga.

Hindi ko na hinintay ang kanyang sagot. Muli ko siyang hinatak pabalik sa ilalim ng aking katawan nang mas marahas at may mas matinding pagnanasa. Sa gabing iyon, tuluyan kong nilimot ang mundo sa labas. Ginawa ko siyang parausan habang ibinubuhos ko ang bawat patak ng aking lakas bilang barako, at siya naman ay sumasayaw sa bawat kumpas ng aking katawan nang may higit na pag-aalaga kaysa sa kahit sinong babae.

Habang pinapanood ko ang kanyang mukha sa ilalim ko, isang bagong kaisipan ang tahimik na humubog sa aking natutunaw na moralidad. “Paalam, Maynila. Paalam, Rosanna… tapat ako sa’yo sa bahay natin, pero kapag nandito ako sa biyahe… kailangan ko ang demonyong ’to.”

Si Rosanna ang asawa ko sa bahay… pero si Bella? Si Bella na ang aking asawa sa kalsada. Ang daan ay may sarili nang tahanan para sa akin, at wala na akong balak lumingon pa sa pinanggalingan ko.

Sa kabila ng kanyang natuklasan sa pagitan ng mga hita ni Bella, walang nagbago sa posisyon ni Tonyo bilang lalaki. Hindi siya magpapasakop. Siya ang drayber, siya ang barako, at siya ang laging nasa ibabaw. Ang kargada ni Bella ay nanatiling tikom at walang silbi sa gabing iyon, dahil ang tanging layunin niyon ay ang sumuko sa bagsik ng onse pulgadas na sawa ng drayber.

Hinawakan ko nang marahas ang magkabilang hita ni Bella, ibinuklat iyon nang malawak, at pinuwesto ang aking sarili sa ibabaw niya na parang isang leon na umaatake sa kanyang huli. Walang puwang ang pag-aalinlangan. Ipinadama ko sa kanya ang bigat ng aking katawan at ang tindi ng aking pagkalalaki, habang siya naman ay napapako sa ilalim ko, umiiyak sa sarap at tuluyang sumasamba sa bawat marahas na tulak ng aking balakang.

Sa bawat bagsak ng aking balakang, lalong nabaon si Bella sa kutson. Walang ibang may hawak ng manibela sa gabing ito kundi ako lang. Kahit may sarili siyang kargada, sa ilalim ko ay tanging ungol ng isang ganap na babae ang lumalabas sa kanyang bibig habang mahigpit siyang nakakapit sa aking maskuladong balikat.

“Ah—Tonyo… Ang b-barako mo…” pira-pirasong hiyaw ni Bella, habang pilit na itinataas ang kanyang baywang para salubungin ang bawat malupit na baon ko.

Tinitigan ko siya nang deretso sa mata, tumatagaktak ang pawis mula sa aking dibdib patak sa kanyang maputing tiyan. Walang dumi, walang preno, at walang pag-aalinlangan. Ang gayuma sa aking dugo ay naging purong enerhiya ng isang dambuhalang makina. Ako ang drayber, siya ang kalsada; ako ang laging nasa ibabaw, at siya ang wawasakin ko sa bawat pasada.

“Sipsipin mo ’to, Bella… diinan mo pa!” utos ko gamit ang malalim at gumaralgal kong boses, sabay higpit ng hawak sa kanyang buhok para iharap ang kanyang namumulang mukha sa akin.

Wala siyang nagawa kundi ang sumuko, umiyak sa sarap, at tanggapin ang buong bigat ng aking onse pulgadas. Ako ang kukuha, ako ang wawasak, at ako ang magpapasunod. Sa silid na iyon, pinatunayan ko kung sino ang tunay na hari ng kalsada—isang purong barako na walang ibang kayang gawin kundi ang umangkin, umibabaw, at magpaamo hanggang sa huling patak ng kanyang tamod.

Itutuloy…

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 11

Ang bango ng vanilla at ang nag-aapoy na hininga ni Bella ang tanging alam kong katotohanan sa loob ng silid na iyon. Habang ang aking mga kamay ay nakabaon sa kanyang mapuputing hita, walang ibang tunog na umaalingawngaw kundi ang marahas na kalispan ng aming mga katawan at ang kanyang pira-pirasong ungol sa ilalim ng aking bigat.

“Ah… Tonyo… d-dahan-dahan…” usal ni Bella, ang kanyang mga daliri ay nakabaon sa aking balikat habang basang-basa ang aming mga labi sa walang tigil na halikan.

Rrrrriiiing… Rrrrriiiing…

Sa gitna ng aming nagbabagang pagtatalik, biglang nabulabog ang katahimikan sa marahas na pag-vibrate ng aking cellphone sa ibabaw ng side table. Sinulyapan ko ang screen habang patuloy ang aking pagbayo. Nanlamig ako nang bahagya nang makita ang pangalan: “Mahal.”

“T-Tonyo… ang asawa mo…” bulong ni Bella, humihingal, habang ang kanyang mapupungay na mata ay nakatingin sa kumukurap na screen.

“Tang ina, bakit ngayon pa?” sa isip ko. Imbis na kabahan, mas lalong dinaluyan ng kuryente ang aking gulugod dahil sa tindi ng adrenaline at bawal na yakap. Hinablot ko ang telepono, pinindot ang ‘answer,’ at itinapat sa aking tainga nang hindi umaalis sa ibabaw ni Bella. Mas dinalhan ko pa ng bigat ang aking bawat tulak.

“O, Mahal? Bakit napatawag ka?” pilit kong pinatigas ang aking boses, pinipigil ang malalim kong paghinga habang dahan-dahan kong muling ikinalat ang aking bigat sa katawan ni Bella.

“Mahal… tinatanong lang ng mga bata kung kailan ang uwi mo? Miss na miss ka na ni Mak-Mak,” malambing na boses ni Rosanna sa kabilang linya.

Sa sandaling iyon, mas lalong naging hayok ang aking sistema. Mas hinigpitan ko ang hawak sa baywang ni Bella, binalewala ang boses ng aking asawa, at muling ibinaon ang aking onse pulgadas nang mas malalim, mas matigas, at mas marahas. Napakagat-labi si Bella, pilit na pinipigilan ang kanyang hiyaw sa sarap sa pamamagitan ng pagtakip ng kanyang kamay sa sariling bibig.

“Ah… m-mga dalawang araw pa, Mahal. Marami pang ididiskarga rito sa South,” sagot ko kay Rosanna.

“Tonyo? Parang… parang kakaiba ang boses mo? May naririnig akong humihingal diyan?” biglang tanong ni Rosanna sa kabilang linya. May tunog ng pagdududa sa kanyang boses.

Napatigil ako nang ilang segundo, ngunit ang dulo ng aking ari ay ramdam na ramdam ang pagsisikip ni Bella sa ilalim ko. Lalo akong binuhay ng kaba at libog.

“Ah, wala ’to, Mahal,” mabilis kong kumpas, habang mariin kong tinitigan si Bella sa mata at senenyasan siyang huwag gagawa ng tunog. “Yung… yung aso lang dito sa labas ng bodega ng terminal, hinihingal sa init. Saka medyo nagbubuhat kasi ako ng mga gulong kaya medyo kapos ang hininga ko.”

“Ah, ganoon ba? Akala ko kung ano na,” unti-unting lumambot muli ang boses ni Rosanna, dinala ng aking mabilis na palusot. “Sige, Mahal… Mag-iingat ka riyan ah? Mahal ka namin.”

“Sige, Mahal. Babawi ako pag-uwi,” huling sabi ko bago ko pinindot ang ‘end call.’

Nang mamatay ang linya, itinapon ko ang cellphone sa sahig. Ang tindi ng panginginig ng aking kalamnan. Ang pakikipagtalik kay Bella habang kausap ang aking asawa ay nagdulot ng isang kakaibang uri ng thrill—isang lason na mas lalong nagpatigas sa aking pagkalalaki.

“Gusto mo ba ’yon, Bella?” bulong ko, habang muli kong sinasalubong ang kanyang labi nang may matinding gigil. “Ang sarap, ’di ba? Mas lalong sumisikip ang sa ’yo kapag alam mong pwedeng may makahuli sa atin.”

Ibinaba ko ang aking mukha sa kanyang leeg, marahas na humalik habang ang aking balakang ay walang tigil sa pagbayo nang mas mabilis at mas malalim. Naramdaman ko ang bawat panginginig ng kanyang laman sa ilalim ko.

“Tang ina, Bella… Ramdam na ramdam ko ’yung kaba mo habang nagsasalita si Rosanna,” bulong ko sa kanyang tainga, gumaralgal ang boses ko sa tindi ng libog. “Ang sikip-sikip mo nung narinig mo ’yung boses ng misis ko… pinuputulan mo ’tong burat ko sa higpit ng puke mo habang naghahanap ako ng palusot sa kanya. Ganyan ka ba kalibog kapag alam mong ninanakaw mo lang ako?”

“T-Tonyo… ahh! B-Barako mo…” umiiyak na sa sarap si Bella, ang kanyang dalawang kamay ay nakasabunot na sa aking buhok habang pilit niyang itinataas ang kanyang baywang para lamunin ang buong kargada ko. “N-Napakasama natin… pero ang s-sarap…”

“Masama talaga tayo, kaya sipsipin mo pa ’to nang buo,” udyok ko sa kanya, lalong idiniin ang aking bigat. “Diyan ka magaling, ’di ba? Sa bawat tulak ko, isipin mo… habang nagpapakasasa ka sa dambuhala kong sawa, ang misis ko, naghihintay lang sa Maynila. Pero sa gabing ’to, ako ang hari mo at ikaw ang parausan ko. Ang sarap mo talagang kawawaing gago ka.”

“Sa akin ka lang ha?” mariin kong hinawakan ang kanyang panga habang patuloy ang marahas na paggiling. “Kay daddy lang ’tong butas mo ah? Buka mo maigi… Kainin mo?”

Hindi na makapagsalita si Bella, tumatango na lang habang umaapaw ang laway at luha sa kanyang mukha. Lalo akong naging hayok sa hitsura niyang tila sumasamba na sa kama ko.

“Paluwagin natin ’yang butas mo, ha? Putok ko sa ’yo lahat?” bulong ko nang may kasamang gigil, ramdam na ang papalapit na rurok. “Buntisin kita? Punuin natin ng tamod ’yang butas mo? Sarap ba, ganda? Tanginamo, aanakan na kita!”

“Tonyo… nababaliw ka na… pero sige pa… sige pa…” ungol ni Bella, tuluyan nang tinangay ng init ng aking katawan.

Wala na akong preno. Sa bawat marahas at huling bayo, piniga ko ang huling patak ng aking lakas sa kanyang katawan, isinabog ang buong init ko sa kailaliman niya, at iniwan siyang nanginginig at luhaan sa matinding sarap.

Sa huli, dahan-dahan kong binuhat ang aking sarili patayo. Habang humihingal pa ako at nag-aayos ng aking short, binalingan ko si Bella na nakahandusay pa rin sa magulong kama, tila lasog ang katawan ngunit may bakas ng matinding ligaya sa mukha. Para sa akin, alam ko sa sarili ko ang katotohanan—si Bella ay isang napakasarap na parausan lang. Isang bawal na prutas na kailanman ay hindi ko mamahalin dahil ang pamilya ko at si Rosanna pa rin ang buhay ko.

Pero dahil sa tindi ng pag-aalaga niya at sa lambot niya sa kama, napangiti ako nang nakakaloko habang nakatitig sa kanya. Lumapit ako nang kaunti, tinapik ang kanyang pisngi, at pinakawalan ang mapaglarong kamandag ng aking bibig.

“Alam mo, Bella… napakasarap mo talaga. Kung hindi lang kita asawa sa kalsada, baka isipin kong mahal na kita eh,” nakangisi kong sabi, sabay kindat sa kanya habang may hawak na sigarilyo.

Hinila ko siya paupo at hinawakan ang kanyang baba para iharap sa akin. “Pero alam mo naman ang batas ng biyahe natin, ’di ba? Parausan lang kita, Bella. Tikiman lang tayo kapag nandito ako sa daan, dahil alam mong ang puso ko, nandoon pa rin sa asawa ko sa Maynila. Pero tang ina… sa galing mong mag-alaga at sa lambot nitong katawan mo, parang gusto kong sabihin na ‘mahal kita’ para lang mas lalo mo akong sarapan sa susunod na pasada.”

Napa-ngiti nang pilit si Bella. May bahid ng pag-asa at lungkot sa kanyang mga mata dahil sa halo-halong biro at seryosong salita ko. Hindi niya alam na ang totoong minamahal ko lang ay ang tindi ng adrenaline, ang bawat bawal na segundo, at ang kapangyarihan kong kontrolin at paikutin siya sa ilalim ng aking mga daliri.

Kinabukasan, bago ang biyahe pabalik ng Maynila, dumaan muna kami ni Eric sa paborito naming karinderya sa tabi ng highway kung saan nagtitipon ang mga drayber ng truck. Maingay ang paligid, umaamoy ang taba ng ulam at ang usok ng sigarilyo.

“O, Tonyo! Mukhang tuyung-tuyo ang laway mo ngayon ah? Mukhang abalang-abala ka roon sa mansyon ni Mimi,” kantiyaw ni Turing, isang beteranong drayber, habang humihigop ng sabaw ng bulalo.

Nagtawanan ang mga drayber sa mahabang lamesa. Inakbayan ako ni Eric sabay siko sa aking tagiliran. “Iba ang kamandag nitong si Tonyo natin, mga pare. Hindi lang si Mimi ang nabibihag, mukhang may iba pang pinatataob.”

Ngumisi ako nang malapad, sumandal sa bench, at sumindi ng sigarilyo. “Alam niyo naman ang buhay-kalsada, mga tsong. Tikim-tikim lang kapag may pagkakataon. Ang lalaki, barako ’yan—hindi pwedeng isang putahe lang ang nakahain. Basta masarap, banat!”

“Gago ka talaga, Tonyo! Baka naman kapag nalaman ni Misis, maputulan ka ng onse pulgadas!” tawang-tawa na hirit ng isa pang drayber.

“Sus, hindi ’yan,” mayabang kong sagot habang nagbubuga ng usok. “Ang pusa, kahit saan maglagalag, sa sariling bahay pa rin umuuwi para kumain. Ang mahalaga, napapakinabangan ang katawan habang malakas pa.”

“Iba talaga kapag taga-Maynila, walang pinipiling probinsya, basta may ulam, lalamunin!” humagalpak ng tawa si Turing sabay hampas sa lamesa, dahilan upang mayumig ang mga baso ng kape. “Balita ko, Tonyo, patay na patay sa ’yo ’yung pinsan ng matanda ah? Ano, masarap ba ang luto sa Lucena?”

Iniluwa ko ang usok ng sigarilyo sa mukha ni Turing bago ako sumandal at tumawa nang mahina. “Gago. Iba ang gawang-Maynila, Turing. Kahit saan mo ako itapon—Lucena, Bicol, o dulo ng Samar—alam ko kung paano magpaamo ng kalsada. Ang lalaki, kapag barako, hindi nagugutom sa biyahe.”

“Tang ina, pare! Baka naman pag-uwi mo sa Maynila, amoy-Lucena ka pa, mabatukan ka ng misis mo!” siko sa akin ni Eric habang abala sa paghimay ng pritong tilapya.

“Sus, si Rosanna? Isang yakap ko lang doon, tiklop ’yun,” pagmamayabang ko, sabay lapag ng siko sa lamesa para ilapit ang mukha sa kanila. “Iba ang parausan sa biyahe, iba ang reyna sa bahay. Ang reyna, inuuwian ng pera. Pero ang mga istasyon sa daan? Hinto, karga ng gasolina, banat nang todo, tapos sibat muli pagkatapos ng pasada. Walang lingunan.”

“Aba, gago, malupit! Iyan ang tunay na barakong drayber!” sigaw ng isa pang drayber sa kabilang lamesa habang nakikipag-apir kay Turing.

“Pero tang ina mo, Tonyo, kung iisipin mo noong unang salta mo rito sa terminal, para kang birhen na natatakot matalsikan ng putik!” tawang-tawa na hirit ni Turing habang itinuturo ako gamit ang kanyang kutsara. “Naalala niyo pa ba? Ayaw pang sumama sa amin uminom nito dahil may ‘Misis’ na naghihintay sa bahay. Kung umiwas sa mga babae sa stopover, akala mo naman lilingunin ng multo!”

“Oo nga!” segunda ni Eric, halos mabilaukan sa tawa habang umiinom ng tubig. “Nung unang luwas natin sa Lucena, kailangan ko pang kaladkarin ang gago para lang pumasok sa mansyon. halos magdasal sa takot nung tinititigan ng mga bakla. Ngayon, tingnan mo… mukhang siya na ang nagpapasunod sa buong Lucena!”

Iniluwa ko ang usok ng aking sigarilyo sabay tawa nang malutong, lalong itinaas ang aking paa sa bench ng karinderya.

“Iba na ang may kamandag, mga tsong,” nakangisi kong sagot, hinayaan kong makita nila ang yabang sa aking mukha bilang pinuno ng lamesang ito. “Nung una lang ’yun dahil nangangapa pa ako sa kalsada. Pero kapag nalaman mo na kung paano hawakan ang manibela, ikaw na ang magdidikta kung saan mo gustong dumaan. Ang barako, natututo rin maging gutom.”

“Putsa, grabe na si Papa Tonyo! Siya na ang head ng mga gago rito!” kantiyaw ng drayber sa kabilang lamesa.

Nagkatawanan ang buong grupo, nag-uunahan sa pagbabahagi ng sarili nilang mga kwento tungkol sa mga babaeng “Kakuwentuhan” nila sa bawat stopover. Sa usok ng sigarilyo at amoy ng natapong sabaw, bawat isa sa kanila ay nagmamaling-hari—ngunit sa bawat tawa at sulyap ng paghanga sa akin ng mga kasamahan ko, alam kong ako ang may hawak ng pinakamalaking manibela sa gabing ito.

Ngunit ang lahat ng kayabangan at halakhak na iyon sa karinderya ay tila usok na mabilis na napawi nang matapos ang aking pasada at tuluyan na akong makauwi sa Maynila. Sa sandaling huminto ang truck at humakbang ako papasok sa aming maliit na bakuran, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Nawala ang aming bastos na kwentuhan, at napalitan ito ng pamilyar na ingay ng aking mga anak. Naroon sina Jef-Jef at Paeng na naghahabulan, habang si Rosanna naman ay abala sa pagsasampay ng mga bagong labang damit.

“O, nandiyan na pala ang Papa niyo!” sigaw ni Rosanna nang makita ako, agad na binitawan ang palanggana upang salubungin ako ng isang mahigpit na yakap.

“Papa!” sabay-sabay na tumakbo ang mga bata upang yumakap sa aking binti. Sa sandaling iyon, dumaan ang isang matinding kurot sa aking dibdib. Ang lalaking sumisigaw ng bastos na biro sa Lucena at ang lalaking niyayakap ng mga musmos na ito ay parang dalawang magkaibang tao. Pumasok kami sa loob ng bahay para sa almusal, bitbit ang baon kong kaunting pasalubong mula sa biyahe.

Inilapag ni Rosanna ang platito ng pritong saba sa lamesa habang nakangiti, bago tinapik ang likod ng aming panganay na si Jun. Si Jun ay nakayuko lang, medyo namumula ang mga pisngi habang may hawak na isang pirasong intermediate paper na may lukot-lukot na gilid. Habang si Jef-Jef at Paeng naman ay abala pa rin sa pag-aagawan sa huling piraso ng saging, at si Mak-Mak ay mahimbing na sumususo sa gatas na binili ko mula sa huli kong luwas, napansin kong tila may gustong sabihin ang panganay ko.

Inilapit ni Rosanna ang kanyang mukha kay Jun at hinaplos ang likod nito.

“Sige na, Jun-Jun. Basahin mo na sa harap habang nandito pa ang Papa mo. Bihira ’yang makasabay sa almusal natin,” ani Rosanna.

“Nakakahiya naman, Ma… baka pagod si Papa, kakababa lang sa biyahe,” mahinang bulong ni Jun, pilit na itinatago ang papel sa ilalim ng kanyang siko habang sumusulyap sa akin.

Humigop ako ng kape mula sa aking baso, pinapawi ang pait sa aking lalamunan bago siya binigyan ng isang malawak na ngiti. “Basahin mo, Anak. Kakauwi ko lang, mahaba pa ang pahinga ni Papa bago ang susunod na luwas sa isang linggo. Buong-buo ang oras ko para makinig sa ’yo.”

Huminga nang malalim si Jun, tila nabunutan ng tinik sa aking sinabi. Tumayo siya nang tuwid sa tabi ng lamesa, at dahan-dahang itinaas ang papel. Ang boses niya ay medyo pumipiyok pa, bakas ang nagsisimulang pagbabago ng boses ng isang nagbibinata.

“Ang pamagat po… Ang Aking Ama, Ang Aking Idolo,” panimula niya.

Sumandal ako sa upuan, pinapanood ang seryosong mukha ng aking panganay.

“Ang aking ama ay isang drayber ng malaking truck. Marami sa mga kaklase ko ang nagsasabi na mahirap at marumi ang trabaho sa kalsada, ngunit para sa akin, ang aking ama ang pinakamarangal na lalaking kilala ko. Gabi-gabi siyang hindi natutulog, tinitiis ang gutom, puyat, at ang layo ng Maynila sa South upang siguraduhin lang na may pagkain kami sa lamesa, may bagong gamit sa eskwela, at may maayos na bubong. Sa bawat biyahe niya, alam kong bitbit niya ang aming mga pangarap. Gusto ko ring maging katulad niya kapag lumaki ako—isang tapat, matatag, at mabuting haligi ng tahanan na hindi sumusuko sa kahit anong tindi ng pagod.”

Natapos ang pagbasa ni Jun. Tumingin siya sa akin, may bahid ng pag-aasam sa kanyang mga mata na naghihintay ng aking pagsang-ayon.

Sa bawat salitang binitawan ng aking anak, naramdaman ko ang isang banayad ngunit malalim na saksak sa aking dibdib. Tapat. Marangal. Idolo. Ang mga salitang iyon ay tila mga banyagang tunog na hindi na nararapat sa isang lalaking tulad ko. Biglang pumasok sa isip ko ang pulang ilaw sa mansyon ni Mimi, ang madulas na langis sa aking likod, at ang mainit na hininga ni Bella sa aking leeg sa tuwing tinatawag niya akong ‘asawa.’

“Napakaganda, Anak,” pilit kong pinasigla ang aking boses, sabay tayo upang guluhin ang kanyang buhok upang itago ang bahagyang panginginig ng aking mga palad. “Galingan mo sa eskwela, ha? Para hindi ka maging drayber na katulad ko.”

“Sabi ko sa ’yo, Tonyo… nakikita ng mga bata ang bawat sakripisyo mo,” dugtong ni Rosanna, habang ang mga mata niya ay nangingilid ang luha ng kagalakan. Lumapit siya sa aking likod at ipinatong ang kanyang ulo sa aking balikat habang tinatapos ko ang aking kape.

Nalipasan ang ilang araw na pahinga ko sa Maynila. Masasabi kong pansamantala kong naramdaman muli ang pagiging normal na ama. Isang hapon bago ang susunod kong biyahe, nagkasama-sama kami sa aming maliit na bakuran. Tinutulungan ko si Jun na ayusin ang kalawanging kadena ng kanyang bisikleta habang si Gabo naman, ang aking bunso, ay nakakapit sa aking binti.

“Papa, kapag malaki na ako, gusto ko katulad mo rin akong malakas at macho,” sabi ng aking bunso habang tumitingala nang may buong paghanga sa aking maugat na braso.

“Oo naman, basta mag-aral kayo nang mabuti at kumain ng marami para lumaki kayong malusog,” sagot ko habang hinahaplos ang ulo ng anak.

Si Rosanna naman ay lumabas mula sa kusina, bitbit ang meryenang saging na saba upang iabot sa amin. Pinagmasdan ko ang aking pamilya—kumpleto, masaya, at marangya na ang pamumuhay dahil sa perang dala ko mula sa Lucena.

“Jun, makinig ka palagi sa Mama mo, ha? Huwag matigas ang ulo habang wala si Papa,” bilin ko sa aking panganay, pinatutunayan sa aking sarili na sa kabila ng lahat ng aking kalokohan, ako pa rin ang mabuti at responsableng haligi ng tahanan.

Kinabukasan, sumapit na ang araw ng aking pag-alis. Kinuha ko ang aking bag at mabilis kong pinawi ang umaalingawngaw na boses ng aking konsensya.

Sinalubong ng paningin ko ang bagong biling flat-screen TV sa sala, ang rice cooker, at ang tatlong naglalakihang lata ng imported na gatas ni Mak-Mak sa ibabaw ng refrigerator. Ipinasok ko ang aking kamay sa bulsa ng aking short at hinawakan ang natitirang makapal na bundle ng sanlibuhin mula sa huling pasada. Kung hindi dahil sa mga basang gabi ko sa Lucena, hindi hihiga sa malambot na kutson ang mga anak ko. Kung hindi ko ibebenta ang laman ko sa daan, walang laman ang lamesang ito. Ang perang nanggaling sa bawal ang nagpapakain sa mga banal kong anak.

“Mauna na ako,” sabi ko kay Rosanna, sabay halik sa kanyang noo. Lumingon ako kay Jun-Jun na nakatitig pa rin sa hawak niyang papel, ang mga mata ay puno ng purong paghanga.

Ngunit habang naglalakad ako palabas ng pinto, naramdaman ko ang biglang panginginig ng aking mga daliri. Hindi ito dahil sa kaba; ito ang pamilyar na gutom. Hinanap ng sistema ko ang mapait na lasa ng kemikal na madalas ihubog ni Mimi sa aking dila bago kami magwasakan sa motel—ang puting pulbos na nagpapatigas sa akin nang walang kapaguran.

Tiningnan ko ang simpleng daster ni Rosanna at ang kanyang maamong mukha. Walang kamandag. Masyadong malinis. Sa bawat hakbang ko pabalik sa truck, ramdam ko ang pag-init ng aking balat. Naghahanap ang aking laman ng amoy ng alak, ng pader na may mantsa ng lumang motel, at ng mga babaeng tulad ni Bella na handang magmakaawa habang winawasak ko. Sa bawat sulyap sa akin ng mga kapitbahay habang sinisindihan ko ang aking sigarilyo, alam ko ang tingin nila sa akin—isang matipunong drayber na amoy-barako, ang lalaking kayang magpaamo at lumamon ng kalsada, kahit anong dumi pa ang iutos ng gabi.

Dire-diretso ang lakad ko patungo sa terminal ng truck sa Maynila upang ihanda ang sasakyan para sa pagpunta ko muli sa South. Dahil may ilang oras pa bago ang opisyal na arangkada ng truck, nagpalipas muna ako ng oras sa compound.

At doon sa terminal dumating ang pagkakataon upang mapatunayan ko ang aking kamandag. Isang hapon, inutusan ako ng supervisor na mag-check ng mga lumang piyesa sa pinakadulong bodega ng terminal—isang madilim, maalikabok, at liblib na sulok na bihirang puntahan ng mga drayber.

Doon ko nadatnan si Lolo Enteng, ang animnapu’t limang taong gulang na tagabantay ng bodega. Payatot ito, panot ang ulo, at malalim ang mga kulubot sa mukha ng katandaan. Kilala si Lolo Enteng na may asawa’t apo at seryosong lalaki.

“O, Tonyo, anong kailangan natin dito?” tanong ni Lolo Enteng gamit ang paos at gumaralgal niyang boses habang dahan-dahang pinupunasan ng basahan ang isang lumang alternator.

“Andito ako para mag-check ng piyesa, sabi ng ’visor natin,” tugon ko habang naglalakad pabalik-balik sa gilid ng mga estante.

Dahil sa init ng hapon at sa tindi ng lasong dumadaloy sa aking dugo, bigla kong hinubad ang aking basang t-shirt. Pinalitaw ko ang aking malalapad na maskuladong dibdib, ang maugat na braso na nangingintab sa pawis, at ang amoy ng purong barako na humahalo sa amoy ng langis at petrolyo sa bodega. Umupo ako sa tapat niya, sadyang ibinuka ang aking mga binti kung saan kitang-kita ang malaking umbok sa aking maong na pantalon.

Napatitig si Lolo Enteng. Natigil ang kanyang kamay sa pagpupunas ng alternator. Ang kanyang mga mata ay unt-unting lumaki, nakapako sa nagbabagang hubad kong dibdib pababa sa aking kandungan. Napalunok ang matanda, pabalik-balik ang tingin sa mukha ko at sa aking katawan habang nanginginig ang kanyang mga labi.

“Ang laki pala ng katawan mo, Tonyo… nag-gym ka ba?” basag ng matanda sa katahimikan, hindi maalis ang titig sa aking hubad na pangitaon.

“Hindi ho, sadyang ganito lang dahil sa trabaho,” sagot ko na may kasamang tipid na ngiti.

Binalot ng maikling katahimikan ang bodega, at sa pagitan ng mga pabulong na hininga, dahan-dahang nagwika ang matanda. “Ay, ganyan din ako dati… pero ngayon, napaglipasan na ng panahon.”

Habang nagsasalita, ang mga mata ni Enteng ay tuluyan nang bumaba at nakatitig lang nang malagkit sa burat ko sa loob ng pantalon. Ang kanyang hininga ay naging mabilis at gumaralgal—tuluyan nang nabakla ang matanda, nahipnotismo sa purong kamandag at aroma ng aking pagkalalaki na ngayon lang niya naramdaman sa buong buhay niya.

Kinuha niya ang damit ko na nasa may gilid ng truck at inamoy-amoy iyon. Nanirik ang kanyang mga mata nang masamyo kung gaano kabango iyon. Amoy niya ang pawis, sabong panlaba, at ang natural na amoy ng aking katawan doon. Lalaking-lalaki. Napaka-maskulino. Nakakalibog.

Hindi na nakatiis si Lolo Enteng. Binitawan niya ang hawak na bakal at dahan-dahang gumapang papalapit sa akin, tila hila-hila ng isang magnet na hindi niya kayang labanan. Ang kanyang nangangatog na palad ay dahan-dahang dumampi sa maugat kong binti, umaakyat patungo sa aking kandungan. Hindi na napigil ng bungal na matanda ang libog nito at nakihimas na rin sa maskulado kong katawan. Gamit ang kanyang kulubot na palad ay dinama niya ang matigas at batak kong kakisigan.

“Ang macho mo, Tonyo.”

“Gusto mo akong chupain, tanda?” tanong ko sa kanya.

Sa tanong kong iyon, mas lalong nahipnotismo si Lolo Enteng. Ang kanyang mga mata ay tuluyan nang naging lula at napatitig nang tulala sa akin, na parang bawat salitang lumabas sa bibig ko ay isang utos na hindi niya kayang baliin. Napangiti naman si Enteng na may halong matinding pagnanasa.

Napangiti naman si Enteng na may halong pagnanasa. “Okay ba sa ’yo na ipachupa sa matandang katulad ko ang iyong maskuladong katawan, Tonyo? Tingnan mo ako. Kulubot na ang balat ko at uugod-ugod na. Wala na rin akong kahit na isang ngipin. Tapos ikaw ay napaka-gwapo mo. Batak na batak ang katawan at malaki ang burat. Nasa rurok ka rin ng iyong kakisigan at kalakasan.”

“Tang ina. Isubo mo na lang ang burat ko, tanda.”

Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa. Ibinaba niya ang salawal ko at agad siyang binati ng matigas kong tarugo. Nakatutok sa kanya ang namumula at magang-maga sa paninigas na ulo ng burat ko. Nagpuputukan rin ang ugat sa kahabaan nito. Kung merong perpektong burat, nasa kanyang harap na iyon.

Sinakal niya iyon at parang mikropono na itinutok sa kanyang naglalaway at bungal na bibig.

“Ahhhhhhhhh…”

Pumalahaw sa katahimikan ang aking pag-ungol nang simulan niyang isubo ang burat ko.

“Nghhhhhh…” nangatog ang maskulado kong katawan nang muli na naman kong maramdaman ang bungal na bibig ng matandang bakla. Isang bagsak lang nitong isinubo ang aking buong kahabaan kaya isang bagsak ko ring muling nadama ang malapukeng init ng lalamunan nito. “Ahhhhhh…”

Mas lalong nanginig sa sarap ang aking buong katawan nang simulan nitong gumalaw at tumaas-baba sa aking kahabaan. Damang-dama ko ang bawat pagsupsop nito. Pati ang mahaba nitong dila ay malikot rin na nagpaikot-ikot sa aking katigasan. Sobrang laway rin nito kung chumupa na mas nagpapatindi ng sarap. Mas dumudulas, mas umiinit, at mas umiingay ang pagchupa nito dahil sa laway nitong iyon.

“Nghhhhhhh… putang ina mo tanda!” mura ko na lang at napasabunot sa manipis nitong buhok. “Ahhhhhh! Tang inang bibig iyan! Ang sarapppppp… nghhhhh… ahhhhh…”

Mula sa bibig ng huklubang bakla ay tumagas ang makapal nitong laway sa aking bayag. Napaungol ako. Para talaga akong kumakantot ng nagtatagas sa katas na puke. Napakasarap. Hindi ko inaakala na ang pinakamasarap na pagchupa ay matitikman ko mula sa bungal na bibig ng isang matandang bakla.

“Ahhhhhhh…”

Mas binilisan at mas hinigpitan pa ni Tandang Bungal ang bibig nito na nakapalibot sa aking tarugo. Napaliyad ako sa sarap nang mas madama ang purong gilagid nitong kumakagat sa katigasan ng aking burat.

“Putang ina! Ahhhhhhh! Sobrang sarap ng bibig mo, tanda! Putang ina ka ahhhhhh!”

Napaiktad ako at kasabay niyon ang pagputok ng aking napakaraming tamod sa mainit at masikip nitong lalamunan. Kahit na nag-oorgasmo ako ay hindi niya ako tinigilan. Pumalunok-lunok ito at pumasipsip pa kaya mas lalong nagatasan ang aking burat. Nanirik at namuti ang aking mga mata habang malakas na napaungol. Putang-puta at baliw na baliw ako. Ulol na ulol ako sa matinding sarap.

“Ngghhhhhhh ahhhhhh! Puta!” ungot ko nang matapos labasan. Hinihingal ako sa sobrang tindi ng aking pag-orgasmo.

Nang matapos ang lahat, bumalik ang nakabibinging katahimikan sa loob ng bodega. Dahan-dahang umayos ng upo si Lolo Enteng habang pinupunasan ang kanyang gilid ng labi gamit ang likod ng kanyang nanginginig na palad. Bakas sa kanyang mukha ang matinding hiya at ilang, hindi makatingin nang diretso sa akin matapos ang ginawa niya.

Napangiti ako nang makita ang kanyang pagkataranta. Bilang isang barakong mapagbigay, kinuha ko ang aking t-shirt at sinimulang isuot ito nang walang bakas ng galit o pandidiri. Para sa akin, natural lang na sumamba ang kahit sino sa aking kamandag.

“Lolo Enteng, ano ka ba? Okay lang sa akin ’yon, huwag mo nang isipin,” natatawa kong sabi upang basagin ang awkward na tensyon sa pagitan namin.

Tumingin sa akin ang matanda, tila nabunutan ng tinik sa aking naging reaksyon. “S-Salamat, Tonyo…” mahina niyang bulong.

Tumayo ako at naglakad patungo sa mga kahon sa gilid upang tapusin ang aking orihinal na pakay. Mabilis kong tiningnan ang mga lumang piyesa na nakasalansan doon, at matapos ang ilang minutong pag-isa-isa, nakita ko namang nasa maayos na kondisyon ang mga ito.

“O paano, Lolo Enteng, okay naman ’tong mga piyesa,” sabi ko sabay tapik sa kanyang balikat bago ako humakbang patungo sa pinto. “Mauna na ako sa ’yo, ha? Kailangan ko na ring bumabiyahe pa-South.”

Iniwan ko ang matanda sa loob ng madilim na bodega habang hawak muli ang kanyang alternator, bitbit ang panibagong patunay ng bagsik ng aking pagkalalaki bago ang aking pagbabalik sa Lucena.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 12

Nang muli akong bumaba patungong Lucena matapos ang eksenang iyon sa bodega, ang aking sistema ay tuluyan nang tuliro. Ang kalsada ay unt-unti nang nagbabago ng timpla. Hindi ko na hinahanap ang kwarto ni Mimi; dire-diretso ang aking lakad patungo sa silid sa sulok kung saan naroon si Bella.

“Tonyo, dumiretso ka muna sa sala, may bagong pabango akong ipapakita sa ’yo,” malambing na tawag ni Mimi isang hapon mula sa kusina, ang kanyang duster ay nakabukas nang bahagya sa may dibdib habang may hawak na baso ng alak.

“Mamaya na, Mi. May kailangan lang akong iabot kay Bella sa kwarto niya,” malamig kong sagot, hindi man lang binagalan ang aking hakbang habang nilalagpasan siya sa hallway.

Bagamat alam kong si Mimi ang nagpapakain sa pamilya ko sa pamamagitan ng kanyang mga regalo at mga drogang nagpapanatili sa aking lakas, natutunan ko namang maging mapagparaya. Isang gabi bago ko pinuntahan si Bella, hinarap ko muna ang matandang matrona sa sala upang hindi maghinala. Lumapit ako sa kanya, dahan-dahang hinila ang baso ng alak mula sa kanyang kamay, at iniupo siya sa aking kandungan. Hinaplos ko ang kanyang likod at pilit na ibinaba ang aking boses sa isang pamilyar at malambing na baritono—ang aking teknik para paikutin siya. Pinatunog ko ang aking dila, pinuri ang kanyang bagong hikaw, at ninakawan siya ng isang mabilis ngunit mariing halik sa labi na siyang nagpapakilig sa kanyang sistema.

Ngunit habang nakasubsob ang mukha ni Mimi sa aking leeg, ramdam ko ang tindi ng kanyang obsesyon. Nagsimula siyang mag-utos nang may kasamang higpit, hinawakan ang aking panga at pilit na pinatititig ako sa kanyang mga mata.

“Gusto ko, sa akin ka lang buong gabi, Tonyo. Huwag kang aalis sa tabi ko, kung hindi, alam mo ang mawawala sa ’yo,” utos niya habang hinahaplos ang aking braso.

Bilang isang dominanteng barako, nagngitngit ang aking laman sa kanyang pagiging kontrolado. Sanay akong ako ang nasusunod, ako ang nagdidikta. Ngunit alang-alang sa perang ibinubulsa ko para sa aking mga anak, pinalipas ko ang galit. Ngumiti ako nang nakakaloko, binigyan siya ng isa pang mariing pisil sa baywang, at bumulong, “Oo na, Mi. Sandali lang naman ako roon.” Ginawa ko iyon para lang mapakalma ang kanyang pagiging praning bago ko tuluyang lumusot patungo sa silid sa sulok.

Subalit nitong mga nakaraang araw, hindi ko na talaga matiis ang aking pagkasabik kay Bella. Sa tuwing abala si Eric sa sala kasama ang ibang kliyente, mabilis akong lumulusot sa kwarto ni Bella upang lasapin ang kanyang lambot, pinararamdam sa kanya ang bagsik ng aking pagiging dominanteng lalaki.

Ang lihim na ugnayan naming iyon ay hindi nagtagal sa dilim. Isang gabi, habang nag-aayos ako ng aking t-shirt matapos ang aming mabilis na session ni Bella, dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng kanyang silid upang lumabas. Doon, sa madilim na bahagi ng hallway, ay nakakrus ang mga braso ni Mimi, nakataas ang isang kilay, at ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit at selos.

“Aba, Papa Tonyo… parang nakakalimutan mo na yata kung sino ang nagdala sa ’yo sa mansyong ito?” malamig na wika ni Mimi, ang kanyang boses ay wala nang lambing, kundi isang gasgas na tunog ng pagkabigo. “Parang pader na lang ako kung lagpasan mo nitong mga nakaraang linggo ah?”

“Marami lang kaming napag-usapan ni Bella tungkol sa mga dinadala naming supply, Mi,” sagot ko, pilit kong pinabababa ang aking boses upang maging malambing at maamo, sinusubukang gamitin ang aking lumang teknik para pakalmahin siya. Lumapit ako nang isang hakbang at hinawakan ang kanyang siko, dahan-dahang hinahaplos ang kanyang balat upang tunawin ang kanyang galit. “Alam mo namang ikaw pa rin ang boss ko rito.”

“Napag-usapan o nagpipiyestahan ?” marahas na binalewala ni Mimi ang hawak ko at humakbang paderetso sa akin. Ang amoy ng kanyang matapang na pabango ay humalo sa amoy ng vanilla ni Bella na nakadikit pa sa t-shirt ko. Tinitigan niya ako nang mariin, nanginginig ang kanyang mga labi sa tindi ng selos at pagkabigo.

“Huwag mong kalilimutan, Tonyo… ako ang nagpapakain sa pamilya mo sa Maynila. Ako ang nagbigay sa ’yo ng perang ipinambibili mo ng litson at laruan para sa mga anak mo. Gagamitin mo lang ako para makalapit sa pinsan ko, tapos ngayon ay itatapon mo ako nang parang walang nangyari?”

Ramdam ko ang pagkapahiya at ang pagbaba ng aking pride bilang lalaki habang sinusumbatan ako ng matandang bakla sa harap ng kwarto ng kanyang pinsan. Ngunit dahil sa mga pabor na ibinibigay niya at sa takot na mawala ang karangyaang tinatamasa ko, pinilit kong lunukin ang aking yabang. Hindi ako pwedeng pumalag nang marahas.

“Madali akong kausap, Tonyo… pero kapag ako ang ginalit mo, baka magulat ka na lang kung anong uri ng ambon ang babagsak sa pamilya mo sa Maynila,” bulong ni Mimi, isang pilyo ngunit madilim na ngiti ang lumitaw sa kanyang mukha bago siya tumalikod at naglakad paalis.

Naiwan akong nakatayo sa hallway, lumalamig ang aking mga kamay sa kabila ng init ng gabi. Ang lason na akala ko ay nananatili lang sa kalsada ay dahan-dahan nang gumagapang patungo sa aking tahanan. Bago tuluyang lisanin ang mansyon, pumasok muli ako sa kwarto ni Bella para sa isang mabilis at huling yakap. Nakaupo si Bella sa gilid ng kama, bakas ang takot sa kanyang mga mata dahil sa narinig na pag-uusap sa labas.

“Mag-iingat ka, Tonyo. Natatakot ako para sa ’yo… para sa atin,” bulong niya habang nakahawak sa aking dibdib.

Hindi ko siya sinagot. Binigyan ko lang siya ng isang mariing halik sa noo, binuhat ang aking bag, at dire-diretsong lumabas ng mansyon nang hindi man lang lumingon kay Mimi na nakatingin mula sa bintana sa itaas. Ang tanging nasa isip ko na lang noon ay ang makauwi agad sa Maynila upang takasan ang bigat ng gabi, ngunit doon ay isa pang harang ang naghihintay sa akin.

“Mahal… ano ’to?”

Napatigil ang mga kamay ko sa pag-aayos ng aking cargo pants nang marinig ang mahina ngunit nanginginig na boses ni Rosanna. Dahan-dahang akong lumingon. Nakatayong siya sa tapat ng aming lumang aparador, nakabukas ang pinakailalim na drawer kung saan ko itinatago ang aking mga lumang resibo.

Sa kanyang kanang kamay, hawak niya ang isang makapal na bundle ng pera—mga dilaw na limang daan at asul na isang libong piso na nakatali sa goma. Dalawampung libong piso. Ang pondong dahan-dahan naming naipon ni Eric mula sa mga “espesyal” na transaksyon sa kalsada ng Lucena.

Nilunok ko ang natipong laway sa aking lalamunan, pinilit kong huwag magbago ang rehistro ng aking mukha. Lumapit ako nang banayad, kinuha ang bundle mula sa kanyang nanginginig na mga daliri, at marahan itong ibinalik sa dilim ng drawer.

“Sabi ko naman sa ’yo, ’di ba? Malaki ang kita sa South ngayon,” mahinang paliwanag ko, pilit na pinatutunog na parang barya lang ang hawak ko.

Tumingin nang diretso sa aking mga mata si Rosanna. May halong takot, pagdududa, at malalim na pag-aalala ang kanyang mga tingin—mga tinging tila ba naghahanap ng bitak sa pader ng aking mga kasinungalingan. “Tonyo, hindi ako tanga. Ang salary increase na sinasabi mo, alam ko kung magkano ang takbo niyan sa terminal. Pero ito? Isang buong bundle? Para kang nag-uwi ng premyo sa lotto. Sabihin mo sa akin ang totoo… may ginagawa ka bang bawal sa daan? Nagpapasada ka ba ng kontrabando?”

Humakbang ako paitaas, hinawakan ang kanyang dalawang balikat, at pilit na ngumiti nang banayad upang pakalmahin ang mabilis na pagbomba ng kanyang dibdib.

“Walang kontrabando, Mahal. Makukuha ba ng maruming drayber ang ganito kung may pulis sa bawat kanto?” bulong ko, mabilis na hinahabi ang bagong lambat ng kasinungalingan. “Nagkabonus ang buong kumpanya dahil sa sunod-sunod na deliverables ng bigas nitong nakaraang buwan. At saka… naalala mo ba si Kumpareng Gardo? ’Yung dating drayber na nanghiram sa atin para sa panganganak ng asawa niya tatlong taon na ang nakakaraan? Nakasalubong ko sa Lucena. Malaki ang kita niya roon, kaya binayaran niya ang buong utang niya sa atin, may dagdag pa bilang pasasalamat.”

Tinitigan ako nang matagal ni Rosanna, sinusukat ang bawat hibla ng aking boses. Pagkaraan ng ilang sandali, dahan-dahan siyang huminga nang malalim, ang kanyang balikat ay bumaba tanda ng pagsuko. Naisip ko ang sinabi ni Eric—ang pamilya, basta may pagkain at ginhawa, madaling maniwala sa kahit anong kwento.

“Sana nga, Tonyo… sana nga,” bulong niya habang isinasandal ang kanyang ulo sa aking dibdib. “Natatakot lang ako. Ayokong mapahamak ka. Sapat na sa incline ang ulam natin gabi-gabi, huwag ka lang mawala sa amin.”

Niyakap ko siya nang mahigpit, ngunit ang aking mga mata ay nakatitig sa gilid ng cabinet. Ang dalawampung libong pisong iyon ay hindi galing kay Gardo, o galing sa kumpanya. Galing iyon sa mga gabing isinuko ko ang aking katawan. At ang mas matinding takot na lumalamon sa akin ngayon ay hindi ang pagdududa ng aking asawa, kundi ang madidilim na banta ni Mimi sa Lucena. Ang takot na ito ang baon ko hanggang sa muli kong pagluwas patungo sa terminal.

Kinabukasan, habang nakatambay kami ni Eric sa may terminal ng trak sa lalawigan, hindi ko na natiis ang bigat ng aking iniisip. Nakasandal si Eric sa fender ng sasakyan, humihitit ng sigarilyo habang binibilang ang sarili niyang kita.

“Eric, kailangan ko nang huminto,” panimula ko, seryoso ang aking tono habang nakatitig sa umaayos na putik sa kanal.

Napatigil si Eric sa pagbilang, lumingon sa akin, at ibinaba ang kanyang sigarilyo. “Huminto? Saan? Kay Mimi?”

“Kay Mimi. Sa mansyon. Sa lahat,” pilit kong pinatigas ang aking boses. “Nakita ni Rosanna ang pera sa cabinet kahapon. Muntik na akong mabisto. At saka… hindi ko na gusto ang timpla ni Mimi nitong mga nakaraang araw. Obses na ang bakla. Nagbabanta na kapag nalalagpasan ko siya sa hallway papunta kay Bella.”

Ngumisi si Eric, isang pilyong ngiti na may halong pang-unawa ng isang beterano sa kalsada. “Sabi ko naman sa ’yo, pare, selosa si Mimi. Akala kasi niya siya lang ang gagamit sa ’yo. Pero sabagay… malaki-laki na rito ang naitabi natin sa mga nakaraang buwan. Hindi na natin kailangan ang porsyento niya para lang mabuhay.”

“Ang plano ko… puputulin ko na si Mimi,” dugtong ko, habang mabilis na rumehistro sa utak ko ang imahe ng aking asawa sa kalsada. “Doon na lang ako kay Bella. Si Bella lang ang ititira ko. Siya lang naman ang hinahanap ng katawan ko, at hindi naman siya mapanghingi gaya ni Mimi, kundi ako pa nga ang gumagamit sa katawan niya.”

Napatitig sa akin si Eric, ang pilyong ngiti ay dahan-dahang napalitan ng seryosong mukha. Hinawakan niya ang aking braso, hinila ako nang bahagya sa mas tagong bahagi ng trak.

“Tonyo, gago ka ba?” mahina ngunit matalim ang boses ni Eric. “Akala mo ba hahayaan ka lang ni Mimi na solohin ang pinsan niya? Ang mansyong iyon, teritoryo ni Mimi. Kung puputulin mo ang matanda pero itutuloy mo ang bata, gumagawa ka ng sarili mong bitag. Baliw si Mimi sa ’yo, pare. Kapag nalaman niyang ginagawa mo na lang parausan si Bella habang siya ay tinatanggihan mo, baka isuka niya lahat ng lihim mo diretso sa pamilya mo sa Maynila.”

Natahimik ako. Ang hangin sa terminal ay tila naging kasing bigat ng semento. Alam kong tama si Eric. Si Mimi ang may hawak ng susi, at si Mimi ang may kakayahang sumira sa perpektong larawan ng aking pamilya sa Maynila na isinulat pa ni Jun sa kanyang sanaysay.

“Kaya kung magpapasya kang lumabas sa laro, Tonyo… kailangan mong iwan silang dalawa,” dugtong ni Eric, sabay tapik nang mahigpit sa aking balikat. “Putulin mo si Mimi, at putulin mo rin si Bella. Burahin mo na ang mansyon sa Lucena sa mapa mo.”

Isang matinding kirot ang gumapang sa aking dibdib sa isiping hindi ko na makikita ang mapuputing binti at ang mapang-akit na ngiti ng aking trans woman na asawa sa kalsada. Ngunit nang maisip ko ang mukha ng aking limang anak, at ang tapat na mga mata ni Rosanna na naghihintay sa Maynila, dahan-dahan kong isinara ang aking mga palad.

“Sige,” bulong ko, ang boses ko ay tila galing sa ilalim ng lupa. “Susunod na luwas… tatapusin ko na ang lahat.”

Habang naglalakad ako pabalik sa loob ng driver’s area, biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa. Kinuha ko ito at nakita ang isang bagong text message mula kay Bella:

“Tonyo, nasaan ka na? Miss na kita. Kailan ang balik mo rito sa kwarto ko?”

Tinitigan ko ang screen nang ilang segundo. Huminga ako nang malalim, pinikit ang aking mga mata, at sa unang pagkakataon—pinindot ko ang delete nang walang pag-aalinlangan. Ikinandado ko ang aking telepono at ibinalik ito sa bulsa. Ang biyahe sa Lucena ay kailangan nang magwakas.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 13

Ang hapon sa aming eskinita sa Maynila ay binalot ng ingay ng tawanan at tunog ng mga basong nag-uumpugan mula sa kabilang bahay. May binyagan ang kapitbahay, at maagang binitbit ni Rosanna ang apat naming maliliit na anak—sina Jef-Jef, Paeng, Gabo, at ang kargong si Mak-Mak—upang makisalo sa handaan.

“Sumunod ka na lang doon, Mahal, ha?” bilin sa akin ni Rosanna bago umalis, habang inaayos ang buhok ng nakabihis na si Paeng. “Nandoon na rin si Jun-Jun, tumutulong mag-ayos ng mga silya. Huwag kang magpapakapagod rito sa paglilinis.”

“Oo, susunod ako,” sagot ko habang nakasandal sa pinto, pinapanood ang aking pamilya na maglakad palayo hanggang sa mawala sila sa dulo ng liko.

Naiwan akong mag-isa sa loob ng tahimik na bahay. Plano kong sulitin ang katahimikan upang ayusin ang mga sirang washing machine, ngunit bago ko pa man makuha ang aking mga kagamitan, isang pamilyar at kakaibang amoy ng vanilla at mamahaling pabango ang sumalubong sa hangin mula sa labas ng pinto. Napatigil ako. Dahan-dahan kong inangat ang aking tingin at parang binuhusan ng malamig na tubig nang makita ang pigurang nakatayo sa tapat ng aming pinto.

Nakatayo roon si Bella. Nakasuot siya ng isang simpleng blusa at mahabang palda, tila sinusubukang itago ang mapang-akit na hubog ng kanyang katawan na madalas kong makita sa Lucena, ngunit ang kanyang magandang mukha at tuwid na itim na buhok ay tila ba hindi nababagay sa madungis naming eskinita.

“Tonyo…” mahinang bulong niya, ang kanyang mga mata ay bakas ang pagod at malalim na paghahanap. “Hindi ka na sumasagot sa mga text ko. Hindi ka na pumupunta sa mansyon.”

Mabilis akong lumapit at hinila siya papasok bago pa man may makakitang kapitbahay. Isinara ko ang pinto nang mariin habang naghahalo ang kaba at galit sa aking dibdib. “Bella, anong ginagawa mo rito? Paano mo nalaman ang bahay ko? Sabi ko naman sa ’yo bago ako umalis sa Lucena… tapos na tayo. Nagpasya na ako.”

Sa pagbanggit ko ng aking pagpapasya, biglang bumalik sa aking isip ang huling gabi ko sa terminal sa Lucena. Kakasabi ko lang noon kay Eric na puputulin ko na ang lahat, nang mag-vibrate ang cellphone ko sa aking bulsa. Isang text mula kay Bella ang bumungad: “Tonyo, nasaan ka na? Miss na kita. Kailan ang balik mo rito sa kwarto ko?” Sa takot ko na mabisto ni Rosanna at sa bigat ng banta ni Mimi na sisirain ang pamilya ko, pinindot ko ang delete noon.

Noong huling gabi na pumasok ako sa kwarto ni Bella para magpaalam, binalot ko ng kasinungalingan ang aking pag-alis. Sinabi ko sa kanya na alam na ni Mimi ang tungkol sa aking pag-alis at pumayag na ang matanda na palayain ako mula sa mansyon, upang hindi na siya magtanong pa at upang maputol nang tuluyan ang ugnayan namin nang hindi niya nalalaman ang tunay kong takot.

Ngunit ang kasinungalingang iyon ay mabilis na napunit ngayong araw. Humakbang si Bella paderetso sa akin sa loob ng aking sala, tinitigan ako nang may halong pait.

“Ang madaling makalimot, si Mimi lang, Tonyo. Parang droga ang tamod mo, hindi mabilis makalimutan at nakakaadik…” Dahan-dahan siyang lumapit, ang kanyang malalambot na daliri ay humawak sa aking dibdib, ramdam ang mabilis na pagbomba ng aking puso.

“Pero ako? Akala ko ba… akala ko ba asawa mo ako sa kalsada? Kung pumayag na si Mimi na umalis ka, bakit pati ako kailangang burahin mo? Bakit hindi ka na sumasagot sa akin? “

Tinitigan ko ang kanyang mukha. Ang bawat kurba ng kanyang mga labi, ang mapungay na mga mata na madalas magpainit sa akin sa gabi—ang tindi ng pananabik na pilit kong itinago sa loob ng ilang linggo ay biglang sumambulat.

Ang aking mga kamay, na dapat ay nagtataboy sa kanya, ay kusang gumapang sa kanyang baywang. Hinila ko siya papalapit, ramdam ang init ng kanyang balat sa ilalim ng manipis na tela.

“Ito na ang huli, Bella…” ungal ko sa pagitan ng aming mga hininga, habang ang aking mga labi ay marahas na sumakop sa kanyang leeg. “Huli na ito.”

“Gawin mo akong parausan sa huling pagkakataon, Tonyo… alam kong nagpaalam ka na, pero hindi ko kayang ganito na lang,” bulong niya, ang kanyang boses ay may halong pagnanasa at pagsuko habang hinahatak ni Bella ang aking t-shirt paitaas.

Wala nang nagawa ang aking pagkatao kundi sumuko sa huling pagkakataon. Isang huling pagpaparaya na nagsisilbing marahas na pagpapalaya sa pagkakakulong sa kasalanan. Dinala ko siya sa loob ng aming kwarto, sa ibabaw ng mismong kama kung saan kami natutulog ng misis kong si Rosanna.

Sa gitna ng dilim at ng init ng hapon, muli naming nilaro ang bawal at nagbabagang engkwentro na tanging kami lang ang nakakaalam. Ang katotohanang nakatago sa kanyang pagitan ay mas lalong nagpatigas sa aking pagkalalaki; isang matinding liyab ng isang lalaking alam na ito na ang huling patak ng kanyang maruming kaligayahan sa kalsada.

“Ahhhhh…”

Hinawakan ni Bella ang aking ari at muling inasunto ng kanyang dila ang dulo nito, nilalaro ang labasan ng ihi at tamod. Pinatigas nito ang aking dulo bago itinarak sa butas ng kanyang ari at ikiniwal-kiwal sa loob. Napapaiktad ako sa sarap, napapaangat ang aking balakang sa kakaibang kiliti na dala niyon, ngunit hindi ako makalayo dahil sakal at kapit-kapit niya ang aking pagkalalaki.

“Ughhhhh… shittttt! Sobrang nakaka-kiliti ahhhhh… mamimiss ko ’to, Bella baby,” kagat-labi kong tinanggap ang kiliting ibinibigay ng kanyang dila. Alam na alam niya kung paano ako patitirikin sa sarap.

“Gusto kong makantot mo ako sa huling pagkakataon, daddy Tonyo,” bulong niya habang dyinadyakol ang aking galit na galit na kargada.

“Sigurado ka ba?” tanong ko sa kanya. Mas nanigas ang aking ari sa isiping makakakantot ako ng isang butas sa loob ng aking sariling pamamahay, sa loob pa ng silid naming mag-asawa. Tila naging bakal ang aking ari sa ideyang iyon.

“Oo, daddy Tonyo. Warakin mo ako gamit itong malaki mong burat. Kantutin mo ang butas ko hanggang sa gusto mo sa huling pagkakataon,” anito habang patuwad na isinasampa ang sarili sa sandalan ng mahabang upuan sa tabi ng kama. Mabilis nitong hinubad ang suot na simpleng blusa at mahabang palda nang walang itinatira.

Nag-ipon ako ng laway sa aking bibig at idinura iyon sa aking tigas na tigas na ari, kung saan namumula ang malaking ulo at naglalabasan ang makakapal na ugat sa katawan nito. Libog na libog na akong muling makatikim ng kanyang masikip na butas dahil sa mga nakaraang araw ng pagpipigil ay mas natatakam ako. Ikinalat ko ang laway bago itinutok ang aking kahabaan sa naghihintay niyang butas.

“Huwag kang mag-alala, daddy Tonyo. Naglinis ako ng butas,” anito.

“Mabuti naman,” wika ko bago dahan-dahang ipinasok ang aking kargada. Napamura ako at malakas na napaungol nang maramdaman ang tindi ng sikip ng butas ng binabae. Pinagmasdan ko kung paano mabanat ang kanyang balat habang ibinabaon ko ang aking kahabaan. “Ughhhhh!”

“Ungggg… ang laki talaga, Tonyo…” daing niya.

Hinawakan ko siya nang mariin sa baywang at mas ibinaon ang aking sarili hanggang sa maipasok ang buong ulo. Napapailing ako at napanganga sa sarap. Napapadaing si Bella sa aking laki ngunit tinitiis niya ito. Tila sa medyo matagal naming hindi pagkikita ay naging dayuhan ang aking ari sa kanya. Umulos pa ako nang umulos hanggang sa tuluyan nang pumasok ang buong kahabaan sa kanyang butas.

“Ahhhhh… ungggghhhhh… ang laki ng burat mo, daddy Tonyo…” tumirik ang mga mata ng binabae nang mabutas ko siya nang buo, namimilipit sa tindi ng siksik ng aking laki habang sarap na sarap naman akong napaungol dahil sakal na sakal ang aking kargada sa sikip at init sa loob.

“Tang ina. Napakasikip mong puta ka, gaano na ba katagal nung huli natin at naging ganito kasikip ’to? Ang sarap mong gawing kabit at kantutin gabi-gabi,” napangisi ako habang pinapaalala sa kanya, “pero huli na itong pagkikita natin, baby.”

Sinimulan ko ang marahas na pag-ulos. Dahil walang condom, hindi katulad noong mga nauna kong karanasan sa kanya, mas dama ko ngayon ang bawat paglabas-pasok sa masikip niyang butas. Mas dama ko ang priksyon sa bawat ugat ng aking ari. Sobrang sarap, at sa bawat segundo ay mas ginaganahan akong kumantot. Nagsimula ako sa mabagal at banayad ngunit nakukulangan ako sa bilis. Unt-unti kong binilisan hanggang sa halos kantot-aso na ang aking ginagawa. Bawat pagbayo ay pwersado at baon na baon ang aking onse pulgadas na kargada, at sa bawat pag-ulos ay ang pagtama ng kanyang puwetan sa aking harapan na lumilikha ng malakas na tunog ng nagtatama naming mga katawan.

Nagpipigil kami ng paghiyaw at pag-ungol sa loob ng bahay dahil alam kong nasa kabilang bahay lamang ang aking mag-ina. Ilang sandali lang ay tumatagaktak na ang aking pawis, talo pa ang tumatakbo sa ilalim ng sikat ng araw sa tindi ng pagpapawis ng aking barakong katawan.

“Ahhh… ahhh… ahhhhh… masarap ba, baby Bella? Ito ang pangarap mo, ’di ba? Ang makantot ko nang buong lakas at bagsik. Eto na ang huli, Bella, sulitin mo na dahil hindi ka na makakatikim pa ng ganitong burat,” usal ko, sabay sa marahas na pagbayo.

“Unghhhhh… oo, Tonyo. Napakasarap kumantot ng isang barakong tulad mo… ahhhhh!” Mapaiktad ang kanyang katawan, napasandal siya sa aking dibdib habang nakikita ko ang pagtilamsik ng kanyang sariling tamod sa kobrekama ni Rosanna. Nilabasan siya sa tindi ng aking pagbayo.

Habang ang dalawa ay nakakulong sa gitna ng matinding intimasiya at abala sa ingay ng kanilang sariling mga hininga, dahan-dahang bumukas ang lumang pinto ng sala sa labas. Isang pares ng tsinelas ang pumasok nang walang kaingay-ingay.

Si Jun ang pumasok. Lumayas siya sandali mula sa binyagan ng kapitbahay upang kumuha lamang ng kanyang naiwang panyo at baso para sa inumin ng mga bata.

“Papa?” tawag ng labindalawang taong gulang na panganay habang naglalakad patungo sa gawi ng kwarto ng kanyang mga magulang.

Hindi alam ni Tonyo na may pumasok sa loob ng bahay dahil sa tindi ng sadsad ng kanyang libog, kaya naman laking gulat niya nang dapo sa kanyang pandinig ang boses ng anak. Narinig ng batang pandinig ni Jun ang kakaibang kalog ng kama at ang mabibigat na hininga mula sa loob. Dahan-dahan niyang itinulak ang bahagyang nakabukas na pinto, nagbabakasakaling may kailangan ang kanyang ama.

Ngunit ang tumambad sa kanyang mga mata ay isang eksenang tuluyan nang nagpabura sa mundo ng isang bata.

Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng hapon, nakita ni Jun ang kanyang ama—ang drayber na isinulat niya sa kanyang sanaysay bilang tapat, marangal, at idolo—na nakapatong sa isang magandang estranghero. Ang kanilang mga katawan ay pawisan, magkayakap nang marahas sa ibabaw ng kumot ng kanyang inang si Rosanna, at bakas sa mukha ng kanyang ama ang ligaya at libog na hindi kailanman nakita ng pamilya.

Napatigil si Jun sa may pinto. Ang kanyang hawak na basong plastik ay dahan-dahang nalaglag ngunit walang tunog sa sahig. Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa matinding panlulumo, hindi makapaniwala, habang ang kanyang puso ay dahan-dahang nadudurog sa bawat segundong nakatitig siya sa karumal-dumal na tagpong iyon.

Naramdaman ni Tonyo ang kakaibang presensya sa pinto at marahas siyang lumingon habang nakapatong pa kay Bella. Nagtagpo ang mga mata ng mag-ama. Sa sandaling iyon, ang hangin sa kwarto ay tila naglaho. Nakita ni Tonyo kung paano namutla si Jun, kung paano nanginig ang kanyang mga labi, at kung paano napalitan ng matinding kabiguan ang paghanga sa kanyang mga mata. Walang salitang lumabas sa bibig ng bata. Dahan-dahang umatras si Jun, lumingon, at mabilis na tumakbo palabas ng bahay, isinara ang pinto ng sala nang may malakas at mabilis na kalabog.

“Jun!” sigaw ko, pilit na bumabangon habang mabilis na isinusuot ang aking shorts, ngunit huli na ang lahat. Ang ingay ng kanyang mabilis na mga hakbang ay tuluyan nang nawala patungo sa eskinita.

Naiwang nakaupo si Bella sa ibabaw ng kama, isinusuot ang kanyang blusa habang nakatitig sa akin nang may malalim na lungkot. Alam niyang sa pag-alis ng batang iyon, ang natitirang tulay ng aming kalsada ay tuluyan nang nawasak.

“Umalis ka na, Bella,” mahina at garalgal kong wika, hindi makatingin sa kanya habang isinusot ko ang aking t-shirt. “Huwag ka nang babalik dito. Tapos na ang lahat.”

Hindi na sumagot si Bella. Inayos niya ang kanyang buhok, kinuha ang kanyang bag, at tahimik na lumabas ng pinto ng aming bahay. Iniwan niya akong mag-isa sa gitna ng malamig at naghihingalong katahimikan ng aking sariling kasalanan.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 14

(Jun-Jun’s POV of Chapter 13)

Bitbit ang ilang pirasong meryenda mula sa binyagan ng kapitbahay, dahan-dahan akong naglakad pabalik sa aming bahay. Lumayas muna ako sandali sa gitna ng siksikan at ingay ng handaan dahil gusto ko sanang puntahan si Papa—tingnan kung ano ang ginagawa niya, kung tapos na ba siya sa inaayos niyang washing machine, at para na rin kumuha ng aking naiwang panyo at basong plastik para sa inumin ng mga bata.

Ngunit bago pa man ako makalapit sa pinto, napatigil ako sa pagtataka. Nakasarado ang pinto at nakapatong sa dilim ang buong bahay dahil nakapatay ang mga ilaw. Napakunot ang noo ko. Diba may ginagawa si Papa na washing machine? Bakit nakapatay ang mga ilaw?

Imbis na kumatok sa harap, dahan-dahan akong umikot sa gilid ng eskinita patungo sa likod, kung saan naroon ang daan patungong palikuran. Doon, sinalubong ako ng isang kakaiba at mabigat na tunog ng paghingal at kalabog. Binuksan ko ang lumang pinto ng sala sa labas. Nagpupuyos man sa kaba, nilamon pa rin ako ng matinding kuryusidad na malaman kung anong nangyayari sa loob ng aming bahay.

Narinig ng batang pandinig ni Jun ang kakaibang kalog ng kama at ang mabibigat na hininga mula sa loob. Dahan-dahan niyang itinulak ang bahagyang nakabukas na pinto, nagbabakasakaling may kailangan ang kanyang ama.

Kitang-kita ng dalawa kong mata ang barako kong ama. Naliligo siya sa sarili nitong pawis, naglalangis ang maskulado nitong katawan at kayumangging balat habang bumabayo ng mabibilis at madidiin na pagkantot sa baklang nakatuwad sa harap nito.

“Ahhhhhh… ahhhh… ahhhh…” napapaungol at ungot pa si Papa sa bawat pag-ulos na ginagawa niya.

Sa kabila ng aking murang isip, tila ramdam ko sa kanyang mga kilos na hindi naman niya talaga ginusto ang ginagawa, pero kahit napilitan lang siya, hindi maipagkakailang nasasarapan ang kanyang katawan.

Gigil na gigil nitong binabarena paatras at abante ang kanyang balakang, dahilan para maglitawan lalo ang mahuhulma at malalaking masel mula sa braso, dibdib, at tiyan nito. Tirik na tirik rin ang kulay tsokolate nitong utong na marahil ay umalsa na lang nang ganoon katindi dahil sa pagsipsip at hila ng mga babae doon. Bahagyang namumula ang paligid niyon, na sigurado akong pinanggigilan ng baklang kinakana niya ngayon sa dilim.

“Unghhhhh… oo, Tonyo. Napakasarap kumantot ng isang barakong tulad mo… ahhhhh!” libog na libog na usal ng babae ngayon ko lang nakita.

May edad na ito, tantya ko ay nasa bente anyos na. May katabaan at may kulay rin ang manipis at mahaba nitong buhok. Kung may umaangat man sa babae ito, iyon ay ang mga malaki nitong suso.

“Ahhhhh…” anunsyo ni Papa, na mas lumilitaw ang kakisigan ng barakong pangangatawan habang nakabaon sa babae. Kung mabibilog at mauumbok ang mayayabang na dibdib ng aking ama, laylay naman ang sa babae.

Sa sobrang dumi ng aking nakita, napaatras ako mula sa butas. Lumiko ako patungo sa harap ng bahay, umiiyak sa galit at dahan-dahang pumasok sa sala na parang isang estatwa. Ang akala ko ay doon na matatapos ang bangungot, ngunit ang marahas na kalog at ungalan ay lumipat na pala sa loob mismo ng kwarto ng aking mga magulang.

“Papa?” tawag ko sa nanginginig na boses habang dahan-dahang naglalakad patungo sa gawi ng kanilang silid.

Hindi alam ni Papa na nakapasok na ako sa loob ng bahay dahil sa tindi ng sadsad ng kanyang libog. Habang papalapit ako, narinig ng aking mga tainga ang sunod-sunod at marahas na kalog ng lumang kama, kasabay ng mabibigat, maiinit, at humihingal na boses mula sa loob. Nagbabakasakaling matapos na ang dumi, o baka tuluyan lang akong nababaliw, dahan-dahan kong itinulak ang bahagyang nakabukas na pinto.

Sa sandaling iyon, parang tuluyan nang huminto ang ikot ng mundo ko. Ang lahat ng alam at pinaniniwalaan ko bilang isang labindalawang taong gulang na bata ay tuluyang nabura sa mukha ng lupa.

Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng hapon na tumatagos sa bintana, nakita ko muli si Papa—ang marangal at tapat na drayber na buong pagmamalaki kong isinulat sa aking sanaysay sa paaralan—ngunit sa pagkakataong ito, nakapatong naman siya sa isang magandang estranghero. Ang kanilang mga katawan ay nangingitngit sa pawis, magkayakap nang marahas at walang kahiya-hiya sa ibabaw ng mismong kumot na tinutulugan ni Mama araw-araw. Bakas sa mukha ni Papa ang isang uri ng ligaya at matinding pagnanasa na hindi ko kailanman nakita sa tuwing kasama niya kami.

Napatigil ako sa may pinto, parang napako ang aking mga paa sa semento. Ang hawak kong basong plastik ay dahan-dahang nulaos at nalaglag mula sa aking mga daliri, lumapag nang walang tunog sa sahig. Nanlaki ang aking mga mata sa matinding panlulumo, hindi makapaniwala, habang nararamdaman ko ang bawat piraso ng aking puso na dahan-dahang nadudurog sa bawat segundong nakatitig ako sa karumal-dumal na tagpong iyon.

Tila naramdaman ni Papa ang aking presensya sa pinto. Marahas siyang lumingon sa gawi ko habang nakapatong pa rin sa estranghero.

Nagtagpo ang aming mga mata. Sa mga segundong iyon, pakiramdam ko ay naglaho ang hangin sa buong kwarto. Alam kong nakita ni Papa kung paano ako namutla, kung paano nanginig ang aking mga labi, at kung paano tuluyang napalitan ng matinding kabiguan ang lahat ng paghanga na mayroon ako para sa kanya. Walang anumang salita ang lumabas sa aking aking bibig dahil sa bigat ng bara sa aking lalamunan. Bago pa man may tumalong luha sa aking mga mata, dahan-dahan akong umatras, lumingon, at mabilis na tumakbo palabas ng bahay. Isinara ko ang pinto ng sala nang may malakas at mabilis na kalabog upang takasan ang amoy at dumi ng kasalanang iyon.

“Jun!” narinig ko pang sigaw ni Papa mula sa loob, pilit na bumabangon habang mabilis na isinusuot ang kanyang shorts.

Ngunit hindi ko na siya nilingon. Patuloy lang ako sa mabilis na pagtakbo, ang tunog ng aking mga hakbang ay tuluyan nang nalunod sa ingay ng eskinita, bitbit ang katotohanang ang Papa na hinangaan ko ay wala na.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

Chapter 15

Nang mawala ang mga hakbang ng aking panganay sa labas ng eskinita, naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala, habang ang aking hininga ay gumaralgal sa tindi ng kaba at kahihiyan. Ang bawat sulok ng bahay ay biglang naging masikip, tila ba ang mga pader ay dahan-dahang gumigiba upang ipitin ako sa aking sariling kasalanan. Mabilis akong bumalik sa kwarto kung saan nakaupo si Bella sa gilid ng kama, mabilis na isinusuot ang kanyang blusa habang ang kanyang mga mata ay puros pag-aalala at malalim na lungkot.

“Umalis ka na, Bella,” mahina at garalgal kong wika, hindi ko magawang tumingin sa kanyang direksyon habang isinusuot ko ang aking t-shirt gamit ang nanginginig kong mga kamay. “Huwag ka nang babalik dito. Tapos na ang lahat.”

Hindi na sumagot si Bella. Alam niyang sa pagtakbo ng batang iyon, ang natitirang tulay ng aming bawal na kalsada ay tuluyan nang nawasak. Inayos niya ang kanyang buhok, kinuha ang kanyang bag, at tahimik na lumabas ng pinto ng aming bahay, iniwan akong mag-isa sa gitna ng naghihingalong katahimikan.

Ilang oras ang lumipas na parang dantaon. Nakaupo lang ako sa gilid ng kama, nakatitig sa sahig, sinusubukang takasan ang imahe ng mga mata ni Jun-Jun na puros kabiguan.

Nang mag-agaw-dilim, narinig ko ang ingay ng tawanan mula sa labas. Pumasok si Rosanna sa sala, bitbit si Mak-Mak, habang sunod-sunod na pumasok ang tatlo pa naming maliliit na anak na may hawak na mga laruan at balot ng pagkain mula sa handaan. Masaya ang rehistro ng mukha ng aking asawa, ngunit ang aking buong sistema ay parang nakaupo sa isang silya de kuryente.

“O, Tonyo, hindi ka na sumunod doon ah?” nakangiting wika ni Rosanna habang ibinababa ang mga balot sa mesa. “Pero ayos lang, dinalhan ka na lang namin ng ulam. Si Jun-Jun, nandoon pa rin sa labas, parang matamlay nga noong matapos ang binyagan. Sabi ko pumasok na rito sa loob.”

Eksakto sa pagkakasabi niyon ni Rosanna, dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok si Jun-Jun. Agad na nagtama ang aming paningin. Inaasahan ko na magwawala siya, na isusumbong niya ako kay Rosanna, o kaya’y iiyak siya nang malakas. Ngunit isang malamig, patay, at walang emosyong katahimikan ang ibinalik niya sa akin.

Iniwas niya ang kanyang mga mata, naglakad nang diretso patungo sa kanyang higaan nang hindi ako binabati o tinitingnan man lang. Sa hapag-kainan noong gabing iyon, bawat subo ko ng pagkain ay parang lason habang patuloy si Rosanna sa pagpuri sa akin sa harap ng mga bata bilang isang mabuting ama at tapat na asawa.

Madaling araw, nang tulog na ang buong kumpol ng aking pamilya, nakita kong bumangon si Jun-Jun at lumabas patungo sa maliit naming kusina upang uminom ng tubig. Dahan-dahan akong sumunod, pinilit kong huwag gumawa ng ingay.

“Jun-Jun… Anak…” mahina kong tawag, gumaralgal ang aking boses habang nakatiyad ako sa likod niya. “Jun… p-patawarin mo si Papa. Huwag mo sanang isipin na… pakiusap, Jun, makinig ka muna.” Nabuhol ang aking lalamunan; wala akong mahanap na sapat na salita o idahilan para takpan ang dumi na mismong mga mata niya ang nakasaksi.

Dahan-dahang lumingon si Jun-Jun. Ang kanyang mukha sa ilalim ng liwanag ng buwan ay walang bakas ng pagiging isang labindalawang taong gulang na bata. Tinitigan niya ako nang diretso sa mata, tila sinusuri ang bawat guhit ng aking mukha na dati niyang tinitingala.

“Pa… paano mo nagawang gawin ’yun?” mahina ngunit gumaralgal ang kanyang boses, puno ng kuryusidad na may kasamang matinding sakit. “Dito pa sa bahay natin? Sa kama ni Mama? Iba ba talaga ang ginagawa mo kapag wala ka rito sa amin, Pa? Bakit kailangan mong magdala ng ibang tao… bakit kailangan mong lokohin si Mama at sirain ang pamilya natin?”

Nalaglag ang aking panga. Hindi ko alam kung paano sasagutin ang ganoong tanong mula sa sarili kong anak. Napalunok ako, pilit naghahanap ng salitang isasagot sa murang isip na nakasaksi sa karumihan at pagtataksil ng sariling magulang. Subalit bago pa man ako makapagsalita, ang kanyang kuryusidad ay mabilis na napalitan ng isang malamig at matigas na reyalidad. Doon na niya tuluyang dinurog ang aking pride bilang dominanteng barako gamit ang pinakamatalim na salita.

“Sabi mo sa akin noong isinusulat ko ’yung sanaysay ko, tapat at marangal na drayber ka, Pa… na mahal mo kami,” matigas at malamig ang kanyang boses, walang kahit isang luha ang pumatak sa kanyang mga pisngi. “Idolo kita. Pero ’yun pala… nagdadala ka pa ng babae rito sa bahay natin?”

Nanginig ang aking buong katawan. Gusto ko siyang saktan dahil sa kawalan ng galang, ngunit ang katotohanan ng kanyang mga salita ay parang kadena na pumigil sa aking mga kamay.

“Hindi ko sasabihin kay Mama, dahil ayokong umiyak siya at masira tayo,” dugtong ni Jun-Jun habang ibinababa ang baso. “Pero para sa akin, Pa… patay na ’yung tatay na hinangaan ko.” Tumalikod siya at bumalik sa silid, iniwan akong nakatayo sa dilim, lupaypay at walang kapangyarihan.

—

Kinabukasan, habang tuliro akong naglalakad sa may terminal ng trak upang ihanda ang aking sarili sa susunod na biyahe, biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa aking cargo pants. Inakala kong si Bella muli ang tumatawag, ngunit nang makita ko ang pangalan sa screen, biglang lumaktaw ang tibok ng puso ko.

Si Mimi .

Nanginig ang daliri ko bago ko pa man ito mapindot. Noong mga nakaraang linggo pa lang, unt-unti ko na siyang iniiwasan dahil natatakot ako sa impluwensya niya, pero alam kong ngayon—na nalaman niyang pinuntahan ako ni Bella sa Maynila—ay wala nang kawala ang takot na iyon. Sinagot ko ang tawag, at ang boses mula sa kabilang linya ay wala nang kahit anong lambing. Puros poot at bagsik ng isang makapangyarihang matrona na nalamang ginawa siyang gago.

“Akala mo ba matatakasan mo ako, Tonyo? Ilang linggo ka nang hindi nakadaan dito tapos malalaman-laman ko na lang na iiwan mo ako? Sa iba ko pa nalaman!” galit na asik ni Mimi, humihingal sa matinding poot. “Nalaman kong pumunta riyan si Bella. Akala mo ba hahayaan ko kayong magpapakasasa sa likod ko habang ginagawa mo akong tanga? Puputulin ko ang lahat ng kontrata mo sa South! Kukunin ko ang trak kay Eric ngayon din. Sisiguraduhin kong wala nang kumpanya ang tatanggap sa ’yo kahit saan!”

Gusto kong sumagot, gusto kong magpaliwanag na wala na kami ni Bella, ngunit tuluyan nang bumaon ang huling pako sa aking kabaong sa susunod niyang banta.

“At huwag mong isiping tapos na tayo, Papa Tonyo… dahil kung hindi ka babalik sa mansyon sa susunod na luwas, baka magulat na lang ang asawa mo riyan kapag natanggap niya ang mga litrato at ebidensya ng mga ginagawa mo sa amin dito sa Lucena. Pumili ka. Ang pagbalik mo sa akin nang kusa, o ang pagkawasak ng pamilya mo riyan sa Maynila?”

Click. Naputol ang linya.

Nakatayo ako sa gitna ng maingay at umuusok na terminal, hawak ang teleponong tila naging isang piraso ng nagbabagang bakal. Lamig na lamig ang aking buong katawan. Parang gumuho ang semento sa ilalim ng aking mga paa. Alam kong hindi nagbibiro si Mimi; kung magtatago ako rito sa Maynila at iiwasan siya, tiyak na sisirain niya ang pamilya ko gamit ang mga hawak niyang ebidensya. Upang mailigtas ko si Rosanna at ang mga bata, kailangan ko itong harapin. Kailangan kong bumalik sa Lucena, hindi para sumunod sa kanya, kundi para makipagkasundo at tapusin ang dumi na ito nang harapan.

Lalapitan ako ni Eric mula sa likod, tinapik ang aking balikat habang hithit ang isang sigarilyo. “O, Tonyo, ano? Luwas na tayo? Naghihintay na ang trak papuntang South.”

Tiningnan ko ang susi sa aking kamay. Humarap ako kay Eric, seryoso at may bigat sa bawat salita.

“Biyahe na tayo, pare,” pinal kong sagot habang mahigpit na hinawakan ang susi. “May kailangan lang akong tapusin at ayusin sa mansyon ni Mimi sa pagdating natin doon.”

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Chapter 16

Habang umuugong ang makina ng trak sa kahabaan ng expressway patungong South, mahigpit ang hawak ko sa manibela. Tuliro pa rin ang isip ko, ngunit bawat kilometrong lumilipas ay nagpapasya na akong tapusin na ang dumi na ito. Biglang sumiklab ang ingay ng ringtone ng cellphone ko sa dashboard.

Pangalan muli ni Mimi ang lumabas. Sinagot ko ang tawag, at nilagay sa speaker mode ang call.

“Tonyo,” malamig na boses ni Mimi ang sumalubong sa akin, wala nang bakas ng dating lambing. “Nasaan ka na? Huwag mong isiping makatatakas ka sa akin.”

“Nasa biyahe na ako patubong South, Mimi,” seryoso at mababa ang boses ko, pilit hinahawakan ang aking emosyon habang bumubusina sa isang lumalampas na sasakyan. “Papunta na ako riyan sa mansyon mo. Gusto kong mag-usap tayo nang harapan.”

Narinig ko ang mahina at mapang-uyam niyang tawa sa kabilang linya. “Mag-usap? Akala ko ba iniiwasan mo na ako? Akala ko ba tapos ka na sa akin? Ngayong nalaman mong hawak ko ang leeg mo, bigla kang natutong bumalik?”

“Mimi, pakiusap, huwag mong idadamay si Rosanna at ang mga anak ko sa Maynila,” pagmamakaawa ko na may kasamang gigil. “Walang kinalaman ang pamilya ko sa mga kasalanan ko sa Lucena. Burahin mo ang mga litrato at ebidensyang hawak mo. Sabihin mo kung anong gusto mo, pag-usapan natin.”

“Madali naman akong kausap, Papa Tonyo,” bumalik ang mapaglaro ngunit mapanganib na tono sa kanyang boses. “Para hindi makarating sa asawa mo ang mga ebidensyang tuluyang wawasak sa pamilya mo, may inihanda akong laro ngayong gabi. May mga VIP na bisita ako rito sa mansyon—mga kasosyo ko sa negosyo. Kung gusto mong manatiling sarado ang bibig ko at mabura ang mga litratong ’yan, makikipagtalik ka sa aming tatlo ngayong gabi. Magpapakasawa kami sa katawan mo.”

Napakapit ako nang lalong mahigpit sa manibela, halos magputukan ang mga ugat sa aking braso. Isang nakakababang kondisyon—ang gawin akong parang regalo sa mga ka-transaksyon niya. Gusto kong ihinto ang trak at sumigaw, ngunit ang kaligtasan ng pamilya ko ang nakataya.

“Gagawin ko,” pinal at nanginginig kong sagot, habang nakatitig sa madilim na kalsada sa unahan. “Pero may mga kondisyon ako pagdating ko riyan, Mimi. Siguraduhin mo lang na pagkatapos nito, burado na ang lahat.”

“Oh sige, magkaalaman tayo pagdating mo. Huwag mo akong paghintayin nang matagal,” click. Naputol ang linya.

Inalis ko ang cellphone at mabilis na pinunasan ang malamig na pawis sa aking noo. Lalong bumigat ang paa ko sa silinyador ng trak, handang harapin ang bagyong naghihintay sa akin sa Lucena para lang sa kaligtasan ng aking pamilya.

—At the mansion of Mimi

“Naku, magugustuhan mo talaga ang surpresa ko para sa’yo,” magiliw na ani Mimi sa kanyang kasosyo sa negosyo na si Yuan. Kasalukuyan itong bumisita sa kanyang mansyon. Mga ilang linggo na rin mula nung huling dumaan doon si Tonyo bago ito umiwas, at ngayon ay handa na si Mimi na bawiin ang kontrol sa lalaki.

“Siguraduhin mo lang, Mimi, ha?” paniniguro ni Yuan. Kanina pa kasi siya kinukulit ng kanyang kasosyong si Mimi na magtungo sa mansyon dahil mamayang gabi may surpresa ito sa kanya. Kahit papaano ay may hinala na siya na isang matipunong lalaki ang regalo nito, dahil kilala niya ang panlasa ng matanda.

“Oo naman. Kasama rin natin si Tetay.” sabi ni Mimi

“Eww. Naiinis ako sa isang ’un! Feeling maganda at magaling ang baklang ’un sa kama, eh ayon naman sa mga lalaking nakatikim na sa kanya, hindi naman daw marunong,” naiinis na pahayag ni Yuan.

“Eh, kaya nga natin siya isasama para matuto siya, at para malaman niya na mas magaling ka sa kanya. Ipamukha mo na ikaw ang reyna,” udyok ni Mimi sa kanyang kasosyo upang lalo itong mag-init.

“Ok,” maikli na lamang na tugon ni Yuan.

Lumipas ang mga oras at nang gabing iyon, bandang alas-siyete, ay nagtungo na sila sa magandang mansyon ni Mimi. Naroon na rin si Tetay na tinaasan si Yuan ng kilay, kaya naman tinarayan niya rin ito.

Pinaghandaan muna silang dalawa ng pagkain ni Mimi at sabay-sabay silang naghapunan. Pagkatapos niyon ay nagtungo muna sila sa kanya-kanyang guestroom upang makaligo at mag-ayos ng sarili.

Doon na ibinulgar sa kanila ni Mimi ang buong plano. Ang pagsaluhan ang isang gwapo, matangkad, at hunk na trak drayber na may asawa at anak na sa Maynila. Ayon pa kay Mimi, lalaking-lalaki ito at kung hindi dahil sa mga hawak niyang litrato at ebidensya na pwedeng sumira sa pamilya nito, hindi ito luluwas ngayon para magpapagamit sa kanila.

Ang impormasyong iyon ay talaga namang nakapagbigay-libog kay Yuan.

Matapos makapag-ayos ay lumabas na si Yuan sa kwarto. Bababa na sana siya sa sala nang masilip na may lalaking nakatalikod at seryosong kausap ang kanyang kasosyong si Mimi. Hindi niya marinig ang eksaktong pinag-uusapan ng mga ito tungkol sa kasunduan, pero isa lang ang napansin niya—matangkad ang lalaki, matipuno ang katawan, at bakas ang bagsik ng isang lalaking galing sa kalsada. Sigurado siyang malakas ang resistensya nito sa kama.

Tinigasan siya ng wala sa oras. Makita niya pa lamang ang likod ni Tonyo na malapad ay sapat na upang malibugan siya. Tumayo siya at bumalik sa kwarto nang may malaking ngiti. Alam niyang may binabalak si Mimi na siguradong ikasisiya nila, at hindi na siya makapag-intay na makatikim ng ari ng isang gwapong drayber na may pamilya na, gaya ng ipinangako sa kanya.

Tonyo’s POV

Dumating ako sa mansyon ni Mimi sakay ng aking trak matapos maibaba ang kargamento. Sinalubong niya ako nang may mapaglarong ngiti, ngunit bakas sa kanyang mga mata na hawak niya ang alas sa pagkakataong ito. Inalok niya ako nitong kumain, ngunit tumanggi ako. Diretso ang tingin ko sa kanya; nais ko nang matapos ang banta sa pamilya ko.

“Sigurado ka ba talaga sa napag-usapan natin sa telepono, Mimi?” seryosong tanong ko.

“Oo naman, Papa Tonyo,” malambing ngunit may diin niyang sagot. “Madali naman akong kausap. Para hindi makarating sa asawa mo ang mga litrato at ebidensyang hawak ko na sisira sa pamilya mo, may isang hiling lang ako: makikipagtalik ka sa aming tatlo ng mga ka sosyo ko sa negosyo ngayong gabi. Kapalit niyan, mananatiling sarado ang bibig ko.”

Napaisip ako. Isang mabigat at nakakababang kondisyon, ngunit ito lang ang tanging paraan upang makuha ang pananahimik niya, mabawi ko ang aking kalayaan, at maprotektahan ang pamilya ko sa Maynila mula sa pagkawasak. Humarap ako sa kanya at naglatag ng sarili kong mga panuntunan.

“Titirahin ko kayo isa isa tapos, tapos na?” Kaya nya naman iyon. Kahit nga putukan nya pa isa isa ang mga ito ay kaya niya pero hindi niya alam kung ano ba ang gusto ni Mimi.

“Parang ganoon na nga pero sabay sabay. Kaya mo ba iyon Tonyo? Pero gusto ko naka tali ka sa isang upuan.

Hayaan mong sambahin ka namin at paligayahin.“ Naiimagine na ni Mimi si Tonyo na nakatali sa isang upuan habang pinagpi pyestahan nilang tatlo ang matipunong katawan nito na talaga namang nagbigay ng sobrang libog sa kanyang sarili.

Napaisip si Tonyo. Nakatali siya habang ang mga ito ay salit salit na pinagpiyestahan ang katawan niya?

“May kondisyon ako, Mimi,” paglilinaw ko, habang pinapanatili ang natitira kong dignidad. “Kung uupuan niyo man ang aking ari, gagamit ako ng condom. At ayokong hahalikan niyo ako sa labi—gawin niyo na ang lahat ng gusto niyo sa katawan ko, huwag lang sa labi. At higit sa lahat, walang mag-iiwan ng anumang marka o hagat na makikita ng aking misis pag-uwi ko.”

Nakahinga nang maluwag si Mimi, tila madali sa kanya ang aking mga hiling. “Oh sige. Madaling kausap. Halika na rito sa kwarto.”

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Chapter 17

Umakyat sila sa isang kwarto sa pinakadulong bahagi ng mansyon. Sa tagal-tagal na pumupunta ni Tonyo rito, hindi man lang niya napansin o nakita ang silid na ito dahil madalas lang naman siya sa kwarto ni Bella o kaya’y sa silid mismo ni Mimi. Walang kalaman-laman ang kwarto kundi isang lumang upuang kahoy sa gitna, na may nakahandang mga leather belt.

“Maghubad ka na,” utos ni Mimi sa kanya, malamig ang boses habang nakahalukipkip.

Agad na tumalima si Tonyo. Hinubad niya ang kanyang t-shirt, ngunit natitira pa ang kanyang pang-ibaba.

Nang makitang tumigil siya, sumigaw si Mimi nang may pautos na diin. “Sabi ko, Tonyo, maghubad ka! Lahat-lahat! Walang ititira!”

Napakagat-labi si Tonyo. Nilabanan niya ang hiya at tuluyang hinubad ang kanyang pantalon at boxers hanggang sa maging hubot-hubad. Matapos iyon ay umupo siya sa upuang kahoy na sakto lang ang laki para sa kanyang matipunong katawan. Agad na lumapit sa likod niya si Mimi, marahas na hinila patalikod ang kanyang mga kamay, at mahigpit na itinali ang mga ito sa sandalan ng upuan. Itinali rin nito ang dalawa niyang paa sa mga paa ng silya gamit ang makapal na leather belt.

Matapos makitang nakatali si Tonyo—hubot-hubad, walang kalaban-laban, at naghihintay na lamang na pagpyestahan—halos sapat na ang tanawing iyon upang tagasan si Mimi ng paunang katas. Lumapit ang matanda sa kinauupuan niya sa gitna ng silid, umiikot na parang buwitre.

“Ayan… bagay na bagay sa ’yo ang ganyan, Tonyo,” bulong ni Mimi, habang nanunuri ang mga mata. “Ang sarap mong tingnan nang ganyan… walang kalaban-laban. Mas nakakatakam ka ngayon kumpara noong malaya kang nakatayo.”

Iginapang ni Mimi ang kanyang daliri sa maskulado na braso ni Tonyo. Sunod ay sa maumbok nitong dibdib, pababa sa matigas na tiyan at abs, sa pusod, hanggang sa gumapang ang dulo ng daliri nito sa mahaba at mataba nitong ari na wala pang buhay. Dinakma niya ang ari nito at marahang sinalsal.

Unt-unting nagkabuhay ang ari ni Tonyo sa palad ng matanda. Naramdaman ni Mimi ang unt-unting pagtigas at pagpulso ng mainit na laman niyon. Napasinghap pa siya nang tuluyan itong tumayo nang tuwid. Ilang linggo na rin ang nakakalipas nang huli niyang matikman ang kapirasong lamáng iyon na bumaliw sa kanya, ngunit napansin niya kaagad na tila mas lumaki pa ito ngayon.

Kasabay ng pagtigas niyon ay ang biglang pagbalik ng inis sa isip ni Mimi nang maalala ang ginawang pag-iwas ni Tonyo sa kanya nitong mga nakaraang linggo. Naalala niya kung paano siya nito tinatalikuran kaya nagbago ang takbo ng kanyang utak; naging sadista ang kanyang isip. Gusto niyang pahirapan si Tonyo sa pamamagitan ng matinding sarap na hindi nito makakalimutan, isang parusa na nakatali ito habang ginagawa ang lahat ng gusto nila.

Sinalsal niya ito nang mas mabilis at nang nasa pinakatayong estado na ang ari ni Tonyo, lumabas siya sandali upang tawagin ang dalawa niyang kasosyo sa negosyo na kanya ring mga kumare. Oras na para ipadanas ang kanyang sorpresa.

Halos malaglag ang panga nina Yuan at Tetay nang pumasok sila at makita si Tonyo na nakaupo sa silya, nakatali ang mga kamay at paa, hubot-hubad, at ang dambuhalang ari ay tayong-tayo na lumagpas pa sa pusod nito.

Iyon ang unang beses na makakita si Yuan ng ganoong kalaking ari. Medyo baliko ang porma nito ngunit hindi nabawasan ang bagsik ng napakalaking pagkalalaki niyon; mas nakakalibog nga ang ganitong porma para sa kanya. Gusto na niyang dambahan ang nakahubad na lalaki ngunit ayaw niyang magmukhang patay-gutom, kaya naghintay siya sa utos ng kanyang kumare.

“Ako muna ang susubo sa ari niya, sunod si Tetay, at ikaw ang huli, Yuan. Tapos niyon ay pagsasaluhan na natin siya. Ganoon din kapag umupo na tayo sa ari niya,” panuto ni Mimi sa kanila.

Habang nakatayo sa paligid sina Yuan at Tetay upang manood, dahan-dahang lumuhod si Mimi sa tapat ng gwapong lalaki.

Pinanood ni Tonyo kung paano siya sinubo at sinalsal ng matanda. Parehas pa rin ang estilo nito sa pagsubo kagaya ng una nilang pagtatalik sa mansyon—sinisipsip ang ulo ng kanyang alaga, habang ang isang kamay ay mabilis na sumasalsal sa kahabaan nito at ang isa naman ay nilalaro ang kanyang itlog. Napapaungol na si Tonyo, unt-unting nilalamon ng nag-aalab na libog kahit pa nakatali siya.

Halos limang minuto nitong pinagsawaan ang kanyang alaga na basang-basa sa laway bago binitiwan. “Tetay, ikaw naman,” utos ni Mimi.

Lumapit ang isang binatang binabae sa kanila. Makinis ito, maputi, at may kagandahang lalaki sana kung hindi lang naging bakla. Umusog nang bahagya si Mimi at lumuhod naman sa tabi nito si Tetay.

“Susuhin mo na ang burat niya,” utos ni Mimi sa kumareng si Tetay. Hindi katulad nilang dalawa ni Yuan, halos tatlong lalaki pa lamang ang natitikman ni Tetay. Baguhan pa kumbaga sa ganitong industriya ng laman, kaya alam nilang hindi pa ito ganoon kagaling at siguradong mahigpit pa ang butas nito.

Sinimulang susuhin ni Tetay ang dambuhalang ari na nasa kanyang harapan—tayong-tayo, tigas na ityas, at maugat. Sinubukan nitong isubo nang buo ang ari ni Tonyo ngunit halos wala pa sa kalahati ay nabilaukan na ito, kaya naman mabilis na iniluwa ang ari at sinalsal na lang habang patuloy na umuubo.

Sa loob-loob ni Tonyo, habang pinapanood ang ubo at hirap ni Tetay, ay nasasarapan siya kahit medyo bago pa itong isang ito. Sayang ang ganda at ang gwapo pa namang lalaki nitong si Tetay na naging bakla lang, pero masarap ang kapit ng labi nito habang hirap na hirap sa laki ng burat niya.

Napaiwas-ulo naman si Mimi sa kakulangan ng karanasan nito. Tinanggal niya ang kamay ni Tetay sa ari ni Tonyo upang gabayan ito. “Tuturuan kita. Una, hawakan mo ang katawan ng malaking ari na ito,” kinuha niya ang kamay ni Tetay at pinahawak sa katawan ng ari ni Tonyo. 

“Tandaan mo na baguhan ka pa lamang at talagang hindi mo makakayang isubo nang buo ang ganito kalaki. Ang gawin mo na lang, susuhin at sipsipin mo ang ulo nito.” Hinawakan ni Mimi sa batok si Tetay at marahang itinulak muli sa tapat ng ari ni Tonyo.

Nang nasa bibig na muli nito ang ari, dahan-dahan nitong itinaas-baba ang ulo. “Ayan, magtaas-baba ka. Habang ginagawa mo ’yan, laruin mo ang ulo gamit ang iyong dila o kaya ay sipsipin mo. Pagkatapos, galawin mo ang kamay mo! Salsalin mo ang titi niya!” utos pa ng matanda.

Napapikit si Tonyo habang sumusunod si Tetay sa panuto, ramdam niya na sobrang sarap at ganyan nga ang tamang pagpapakiliti sa kanya. Masarap ang pakiramdam kahit dahan-dahan lang ang ginagawa nito.

Iyon nga ang ginawa ni Tetay. Sinalsal nito gamit ang dalawang kamay ang kahabaan habang nagtataas-baba ang kanyang ulo, sipsip-sipsip ang ulo ng ari. Hindi nagtagal ay nakuha na nito ang ritmo at natagpuan na lang ng binabae ang sarili na nag-e-enjoy sa pagsamba sa malaking ari sa kanyang harapan. Patuloy ang pag-ungol ni Tonyo sa loob ng kanyang isip dahil nasasarapan talaga siya, lalo na’t gumagaling ang baklang ito habang tumatagal gamit ang dila nito.

Namangha si Tonyo dahil habang tumatagal ay gumagaling si Tetay sa pagsuso. Kahit papaano ay napapamulat at napapaungol na siya nang malakas sa silid. Ngunit hindi sapat ang medyo malamya at senswal nitong pagsuso upang tuluyan siyang palabasin. Halos sampung minuto siya nitong sinuso ngunit parang walang epekto sa kanyang pagputok, dahil hindi man lang namumuo sa kanyang puson ang tamod. Naisip ni Tonyo na masarap ang bibig nito ngunit kulang sa bagsik, kaya hindi siya lalabasan kung puro ganito lang ang sipsip nito at kailangan niya ng mas matindi.

“Yuan, ikaw na,” hudyat ni Mimi.

Napangiti si Yuan. Hinubad niya ang kanyang t-shirt at kumuha ng tela upang punasan ang malaking ari ng drayber, dahil puro laway na ito ni Tetay. Na-bore siya sa panonood kay Tetay dahil halatang walang kwenta at mabagal itong sumubo. Matapos punasan ay hindi na siya nag-atubili pa. Agad niyang hinawakan ang kahabaan nito at sa isang bagsakan, idineep-throat niya ang buong onse pulgadas na ari ni Tonyo.

“Ang sarap… ahhhh!” malakas na ungol ni Tonyo, halos mayanig ang buong kahoy na silya sa kanyang biglang paggalaw.

Sa kanyang loob-loob ay sarap na sarap siya at nabigla siya roon dahil wala pang nakakagawa nito sa burat niya nang ganito kabilis at kalalim. Sobrang sarap na pakiramdam ang dulot nito. Halos tumirik ang mga mata ni Tonyo at napaangat ang kanyang puwitan sa silya sa tindi ng sarap. Sanay na sanay si Yuan sa pagsubo ng malalaking ari; walang kahirap-hirap nitong nilaro ang kanyang alaga habang patuloy ang ungal ni Tonyo sa kanyang isip na tila hihigupin ang kaluluwa niya sa galing nito.

Nararamdaman niya sa pinaka-ulo ng kanyang ari ang metal na hikaw sa dila ni Yuan na talaga namang nagpapakiliti at nagpapasakit sa sarap sa kanyang kalamnan. Sipsip kung sipsip ito, at naramdaman ni Tonyo ang mabilis na pag-init at pagbabadya ng kanyang katas sa puson. Halos tatlong minuto pa lamang siya nitong sinususo ngunit pawisan na ang matipuno niyang katawan at malapit na siyang sumabog.

“Ahhhh shit! Lalabasan na ako!” malakas niyang hiyaw sa loob ng tahimik na silid.

“Iluwa mo, Yuan, at salsalin mo! Paghatian nating tatlo ang kanyang unang putok!” utos ni Mimi na mabilis namang sinunod ni Yuan.

Padaskol nitong iniluwa ang ari at sinalsal gamit ang mahigpit at mabilis na kamay. Isang mabangis at lalaking-lalaking ungal ang pinakawalan ni Tonyo habang sumasabog na parang bulkan ang kanyang katas. Napasigaw si Tonyo sa sarap dahil sawakas ay lumabas din ang matagal na imbak.

Napakarami niyon na tumalsik sa mukha at kamay ni Yuan, ngunit ang karamihan ay nasalo at pumatak sa sariling dibdib at abs ni Tonyo. Ilang rounds ng malalakas na pagsirit ang ginawa ng kanyang ari bago ito tuluyang tumigil. Halos matabunan ng maputi at malapot na katas ang kanyang abs at maumbok na dibdib; halos dalawang araw din itong naimbak sa kanyang mga itlog kaya naman nakakaginhawang maramdaman ang paglabas niyon. Nakahingal si Tonyo habang nanginginig ang mga binti sa isip na grabe ang sarap, dahil kahit madumi ay nakakabaliw ang ginhawa.

Sa kabila ng pagputok, nanatiling matigas na matigas ang kanyang ari at halos hindi man lamang lumambot dahil sa tindi ng nakatali niyang posisyon at sa init ng silid. Parang mga gutom na gutom na hayop na pinaghatian ng tatlo ang kanyang ipinutok sa katawan. Naramdaman ni Tonyo ang sabay-sabay na pagsipsip at pagdila ng mga labi at dila sa kanyang balat, sinisimot hanggang sa huling patak ang kanyang tamod.

Sa kanan niya ay si Tetay ang dumidila sa kanyang basang dibdib. Sa kaliwa ay si Mimi na nilalagok ang mga tumulo sa kanyang abs, at sa may tiyan at ari niya ay si Yuan na patuloy na nagpapabaliw sa kanya sa galing nitong gumamit ng dila. Matagal talaga kung labasan si Tonyo sa normal na pagtatalik, pero kung kasing galing ni Yuan ang hahawak at sususo sa kanya, alam niyang ilang minuto lang ay gigiba ang kanyang depensa.

Hindi maiwasang malunod sa matinding libog si Tonyo habang patuloy na nililinis ng tatlong bibig ang kanyang katawan. Pakiramdam niya, sa kabila ng pagkakagapos ng kanyang mga kamay at paa gamit ang leather belt, ay isa siyang hari na pinagsisilbihan ng kanyang mga alipores. Napapaungol na naman siya sa sensasyon ng tatlong bibig na sabay-sabay na lumalantak sa kanyang naman.

Nang masimot na nila ang bawat patak ng katas sa kanyang katawan, tumayo muna si Mimi upang maghubad ng kanyang mga damit.

“Tetay at Yuan, habang inuupuan ko ang kanyang alaga, susuhin niyo ang mga utong ni Tonyo. Lamasin niyo ang dibdib niya, paglaruan ninyo ang kanyang katawan, at sambahin niyo ang bawat maskulo niya… Huwag niyo lang siyang hahalikan sa labi,” utos ni Mimi habang naghahanda sa susunod na yugto.

Itutuloy…

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Chapter 18

…Pagpapatuloy

Tumango naman ang dalawa. Humugot ng isang condom si Mimi at dahan-dahan itong inilagay sa malaking ari ni Tonyo. Nang masigurong maayos na ay iniangkla nito ang mga tuhod at inupuan na iyon. Nagtaas-baba ang matambok na pang-upo ni Mimi sa mataba at mahaba nitong pagkalalaki. Naroon pa rin ang kaunting sakit pero nangingibabaw na ang sarap na namumutawi sa kanyang pakiramdam.

“Ahhh! Tang ina, Tonyo! Wala pa ring kupas ’to! Ang laki at ang sarap ng titi mo,” impit na hiyaw ni Mimi, nakatingala sa kisame habang patuloy na ibinabaon ang sarili sa dambuhalang ari ng matipunong lalaki.

Imbes na pagsaluhan nang sabay-sabay ay tumayo na lamang sina Yuan at Tetay at umatras nang kaunti. Hinayaan ng dalawa ang kanilang kasosyo at si Tonyo na magpakalunod sa sarap dahil alam nilang mabibigyan din naman sila ng kanya-kanyang pagkakataon para upuan ang matinding pagkalalaki nito.

Ungol, ungot, at malulutong na mura ang namutawi sa loob ng kwarto.

“Ahhhh! Putcha, Mimi! Ganyan nga! Baon mo pa!” angil ni Tonyo habang pilit na iniaangat ang kanyang balakang kahit nakatali ang mga paa.

Halos umungot na rin ang kahoy na silyang inuupuan ni Tonyo sa marahas na pagtaas-baba ni Mimi sa kanyang pagkalalaki, pero wala na siyang pakialam kung masira man ito. Sarap na sarap siya sa paghigpit ng butas ng matanda, sabayan pa ng marahas na paglapirot nito sa kanyang mga utong gamit ang magkabilang kamay.

Halos maligo na sila sa kanilang sariling mga pawis. Namumula na rin silang pareho dahil sa matinding init ng silid at sa nag-aalab na libog.

“Tang ina! Ang sarap-sarap talaga ng titi mo, Tonyo! Ughhh! Ayoko nang matapos ’to!” sigaw ni Mimi habang tuluy-tuloy ang mabilis na pagbagsak ng kanyang balakang.

“Huhhhh! Tang ina! Sige pa! Upuan mo pa! Ahhhhh! Sagarin mo!” bulyaw ni Tonyo, nanlilisik ang mga mata sa nag-uumapaw na kamunduhan.

Limang minuto pa ang lumipas at bigla na lamang nilabasan si Mimi nang hindi man lang nag-aabot ng kamay sa sarili. Sapat na ang dambuhalang ari na nakatusok nang malalim sa kanyang butas, saktong tinatamaan ang isang parte roon na labis na nagbibigay-sarap. Habang nanginginig ang matanda sa pagputok, hindi nagtagal ay naramdaman ni Tonyo ang pamilyar na init sa kanyang puson na nagbabadyang labasan.

“Lalabasan na ako! Uhhhh! Mimi, tatagos na!” malakas na angil ni Tonyo.

Mabilis na umalis sa pagkakaupo si Mimi. Hinubad niya ang condom sa ari nito na wala nang bahid ng dugo mula sa nakaraan. Sinalsal niya nang mabilis ang namumula nitong ari habang nakaluhod sa harap ng nakataling lalaki.

“Ayan na ako! Ahhhhh! Tang ina!” umalingawngaw ang boses ng barakong drayber sa kwarto.

Itinapat agad ni Mimi ang tumitibok na ari nito sa kanyang bunganga at doon ay ipinutok ni Tonyo ang masagana nitong katas. Marami pa rin ang inilabas nitong tamod at lahat iyon ay walang pag-aalinlangang nilunok ng matanda, sinigurong walang isasayang.

Hingal na hingal si Tonyo matapos maiputok ang ikalawang imbak ng kanyang katas. Pawisan na rin siya na animo’y bagong salta sa ulan.

“Tetay, kumuha ka ng tubig roon sa ibaba para naman may mainom si Tonyo,” utos ni Mimi na labis namang ipinagpasalamat ng drayber dahil tuyong-tuyo na ang lalamunan nito. Kumuha ng basahan si Mimi at pinunasan ang pawisang katawan at ari ni Tonyo. Pagbalik ni Tetay ay pinainom siya nito ng malamig na tubig mula sa bote, at inubos niya iyon nang walang tigil.

Tatlong minuto lamang siyang nagpahinga bago muling tumigas ang kanyang alaga.

“Oh, sinong sunod?” tanong ni Tonyo kay Mimi habang may nakakalokong ngiti sa labi. Mistulang nag-enjoy na nang tuluyan ang drayber sa kaganapan, nakalimutan saglit ang unang pakay niya rito na tapusin ang blackmail para maging marangal na asawa na ulit. Sa puntong ito, nilamon na siya ng sarap.

“Yuan, ikaw naman ang sumunod at ihuli natin si Tetay,” panuto ni Mimi.

Agad at walang pag-aalinlangang naghubad ng kanyang pang-ibaba si Yuan. Kanina pa siya natatakam na upuan ang malaking ari na iyon. Gustong-gusto na niyang malaman ang pakiramdam na maupuan ang halimaw na iyon, ang maramdaman na napupunit ang kanyang kalooban. Matigas na matigas na rin ang sarili niyang ari sa panonood.

“Matagal ko na ’tong inaantay, Papa Tonyo,” malanding bulong ni Yuan. “Tingnan natin kung hanggang saan aabot ’yang yabang at ang lakas mo sa akin.”

Napangiti si Tonyo, may kasamang yabang. Naisip niya na sana ay magaling at masarap din itong bumrotsa sa butas kagaya ng galing at sarap nitong sumuso ng burat kanina. Nilagyan muna ni Yuan ng bagong condom ang namumulang burat ng drayber.

Dahan-dahan itong umupo sa pagkalalaki niya at isang kakaiba at napakainit na sikip ang naramdaman niya na nakapagpaungol nang malakas sa kanya. Samantalang napaatras ang ulo at napaungol din si Yuan sa tindi ng sakit at sarap; kahit hindi pa man pumipitik o umuulos si Tonyo ay sagad na natatamaan ng laki nito ang isang parte sa kanyang butas na naglalabas ng kuryente ng sarap sa kanyang buong katawan.

“Ahhhhh! Tang ina! Ang laki… ahhhh! Sobrang sikip!” ungol ni Yuan habang pilit na ibinabaon nang buo ang sarili.

“Ahhhh! Ganyan nga, Yuan! Tang ina, ang init ng butas mo… ahhhh! Sarap!” ganting ungol ni Tonyo, nagpipigil ng hininga sa bawat sentimetrong pagpasok nito.

Punong-puno ang pakiramdam ni Yuan habang nagtaas-baba na siya sa kahabaan ni Tonyo. Nakadadagdag-libog pa ang gwapong mukha ng lalaki na halatang lango sa libog at sarap. Ang maganda at maskuladong katawan nito ay nakakabaliw; mula sa utong nitong katakam-takam, sa maumbok na dibdib na kay sarap lamasin, sa matigas na abs, at sa malago nitong bulbol na talaga namang nagpapamukha ritong isang tunay at bagsik na lalaki.

Mahilig si Yuan sa mga mas may edad sa kanya, ngunit ang kadalasang suki ng kanyang bibig at butas ay mga binata, mga kaklase o kaya ay mga schoolmate na kapwa naadik sa galing niya. Ngayon lang siya nakasubok ng ganitong kabruskong lalaki. Hinawakan niya ang basang dibdib nito at nilaro ang maalsa nitong utong. Sandali siyang tumigil sa pagtaas-baba upang laruin ang mga iyon gamit ang kanyang dila. Salitan niya iyong sinipsip at kinagat-kagat. Nilaro niya iyon sa kanyang metal na hikaw sa dila na nagpaungol nang matindi kay Tonyo.

“Ahhhh! Pucha, Yuan! Ang sarap ng dila mo!” angil ni Tonyo habang nakapikit nang mariin.

“Papatayin kita sa sarap ngayon, Tonyo,” bulong ni Yuan sabay muling kinagat ang utong nito.

Pulang-pula na ang mga utong nito nang pakawalan ni Yuan at nagsimula na namang magtaas-baba sa ari ni Tonyo. Pabagsak at marahas ang ginagawa nitong estilo ngayon. Itataas nito ang puwit hanggang sa pinaka-ulo na lang ng ari niya ang nakasilid sa butas nito at pabagsak na uupo muli nang buong lakas na nagpatirik ng mga mata ni Tonyo sa tindi ng sarap at nagpaungol sa kanya nang malakas.

Nanatili ang ganoong marahas na estilo ni Yuan at sa mga minutong lumipas na ginagawa nito iyon ay ungol lamang nang ungol si Tonyo habang nakatirik ang mata at pawis na pawis. Napapaliyád na rin ang drayber sa galing nito, at maging ang kanyang mga daliri sa paa na nakatali ay halos hindi na rin magkamayaw sa kakapulupot. Pinigilan niya nang maigi ang kanyang pagputok. Gusto niyang ma-enjoy pa nang matagal ang kakaibang sarap at bangis sa estilo ng kasosyo ni Mimi.

“Ahhhh! Yuan! Putang ina, ang sarap! Bumagsak ka pa! Ahhhhh!” hiyaw ni Tonyo, ramdam ang bawat paghigpit ng masel sa butas nito.

“Ahhhh! Baon na baon ka, Tonyo! Ahhhh!” sagot ni Yuan, walang paki sa pagod.

Napapagod man siya ay okay lang para kay Yuan sapagkat libog na libog sa kanya si Tonyo. Ungol ito nang ungol at sinasalubong na nito ng matinding pag-ulos ang bawat pagbagsak ng balakang niya sa ari nito. Namumula at naglalabasan na ang makakapal na ugat sa leeg at braso ng lalaki, na lalong nagpalibog kay Yuan kaya hindi na niya napigilan ang sarili at nilundag ang mukha nito para halikan.

“Ughhh! Hmmm!” halinghing nina Yuan at Tonyo sa kalagitnaan ng kanilang malalim na paghahalikan.

Sa una ay nagulat si Tonyo at hindi agad tumugon, pero kalaunan ay lumaban na rin siya at sinakop ang bibig nito. Kapwa nag-eespadahan ang kanilang mga dila at bahagya nitong hinihila ang hikaw ni Yuan. Umungol ang barakong drayber sa loob ng bibig ni Yuan at halos magwala ang maskulado nitong katawan sa silya, tanda na malapit na itong labasan. Ang barakong ama, na may responsibilidad sana sa sariling pamilya sa kabilang bayan, ay tuluyan nang nilamon ng kamunduhan, nalilimutan ang mundo sa labas ng kwartong iyon habang sinasalubong ang bawat marahas na pagbagsak ng bakla sa kanyang kandungan.

Isang kakaiba at pasabog na sarap ang naramdaman ni Tonyo. Mainit silang naghahalikan habang nagtataas-baba si Yuan nang pilitin ng kanyang katawan na sumabog. Napagaling ni Yuan mag-muscle contract sa butas; pakiramdam ni Tonyo ay minamasahe ng mga laman-loob nito ang kanyang ari, pilit na iniipit hanggang sa sumuko ang kanyang pantog, at iyon nga, malakas at masaganang nilabasan si Tonyo habang ang kalaguyo ay hindi na man lang gumalaw mula sa pagkakabaon. Ang barakong ama ng mga anak sa probinsya ay umungol nang parang isang nauuhaw na hayop na nakatagpo ng balon sa disyerto, bumabaha ang katas sa loob ng goma.

Nakipagkalas na si Yuan sa laplapan nilang dalawa nang maramdamang tapos na ang pagputok nito. Binunot nito ang puno at malapot na tamod sa loob ng condom at agad na itinapon ang laman niyon sa kanyang sariling bibig. Nilaro-laro pa niya sa kanyang dila at ngipin ang masarap at maligamgam na katas ni Tonyo na parang kendi bago ito malunok nang tuluyan, nakangiti habang hinahagod ang pawisang mukha ng drayber.

Sumunod naman ay si Tetay. Kinakabahan at nanginginig itong lumapit kay Tonyo habang hawak ang sariling binti. Sa loob-loob ni Tetay, nag-iisip siya kung kakayanin ba ng sikip at kawalan niya ng karanasan ang ganoong kalaking ari na muntik nang sumakal sa kanya kanina. Ngunit ang mapatingin pa lamang siya sa kahubdan nito, sa pawisan at gwapong mukha, sa naghuhumiyaw na maskuladong katawan, at ang marinig ang brusko at lalaking-lalaking pag-ungol nito ay sapat na upang labanan ng libog ang takot na nararamdaman niya. Gagawin niya ang lahat para lang matikman at maangkin kahit sandali ang lalaking iyon.

Nanginginig niyang nilagyan ng panibagong condom ang ari ni Tonyo na kanina pa sumasabak sa mainit na bakbakan pero himalang tayong-tayo at matigas na matigas pa rin na parang hindi nanghihina.

“Iba talaga ang pamilyadong ama… walang kapaguran ang burat mo,” bulong ni Tetay, pilit na pinapakalma ang sarili.

Dahan-dahan siyang pumwesto at umangkla sa harap ni Tonyo at unti-unting inupuan iyon. Napapikit siya; sobrang sakit sa pakiramdam na para siyang pinupunit, pero kinaya niya, nag-adjust siya hanggang sa tuluyan na niyang maupuan ito hanggang dulo. Hindi muna siya kumilos; inintay niyang makapag-adjust ang mga kalamnan niya sa labis na laki at haba ng nakabaong laman.

Napakagat-labi nang mariin si Tonyo nang tuluyan nang maupuan ni Tetay ang kanyang burat. Sakal na sakal at ipit na ipit ang kanyang pagkalalaki sa sariwa at sobrang sikip na butas ng binabae. Dahan-dahang gumalaw si Tetay. Mabagal at senswal ang ritmo ng taas-baba nito sa alaga niya. Hindi sanay si Tonyo sa ganoon kabagal, lalo na’t galing siya kay Yuan na napakabagsik, pero nasasarapan siya sa sobrang sikip. Napapaungol na rin siya nang mahina habang tinititigan ang maamo at takot na takot na mukha ni Tetay.

Dahil nga sa hindi pa ito sanay at halatang natatakot bumayo, si Tonyo na lamang ang nagkusang tumira at kumuha ng kontrol. Ginamit niya ang lakas ng kanyang hita at abs at mabilis siyang umulos pataas sa butas nito kaya naman sabay silang napapaungol nang malakas sa sarap at pangingilo. Hindi naman nagreklamo si Tetay at kumapit na lamang nang mahigpit sa mamasel na dibdib nito habang kinakantot siya pataas ni Tonyo. Pakiramdam ng drayber ay kumakantot siya ng isang mahiyaing birhen dahil sa kipot nito. Masarap ang butas ni Tetay dahil sa tindi ng sikip, pero naisip ni Tonyo na mas masarap pa sana ito kung ganoon din kagaling magdala ng ari at kasing-wild tulad ni Yuan.

Natagalan nang bahagya si Tonyo sa pagkantot rito bago niya naramdaman ang muling pagbabadya ng kanyang pagputok. Ang init ng silid at ang alon ng libog ay hindi na maawat.

“Tang ina! Lalabasan na naman ako, Tetay! Ahhhh!” angil ni Tonyo, nanggigigil.

Agad na lumapit si Mimi sa kinauupuan ni Tonyo at tinanggal ang mahigpit na leather belts sa mga kamay at paa nito. Pagkalaya ng mga braso nito, mabilis na binulungan ni Mimi ang lalaki, “Kantutin mo nang todo. Parusahan mo ’yang butas niya.”

Gaya ng utos at nadadala na ng matinding libog, mabilis na tumayo si Tonyo habang nakabaon pa rin, binuhat sa hangin si Tetay, at isinandal ito sa malamig na pader ng kwarto. Doon ay marahas at patayo niya itong kinantot nang walang awa. Nakakapit at nakapulupot ang mga binti ni Tetay sa kanyang baywang, at halos bumaon ang mga kuko nito sa likod ni Tonyo sa tindi ng sakit at sarap. Ungol at iyak ang lumalabas sa bibig ng binabae habang ang barakong drayber naman ay tira nang tira, walang tigil sa pagbayo at tila nagwawala.

Nang maramdamang sasabog na talaga, ibinaba niya nang marahas si Tetay. Binunot niya ang kanyang ari, mabilis na tinanggal ang condom, at nagsalsal sa mismong mukha nito.

“Putang ina! Ayan na, ahhhh! Ayan na ang tamod ko!” sigaw ni Tonyo at mabilis na ipinutok niya ang kanyang puting katas sa maamong mukha ni Tetay. Ikinalat niya iyon gamit ang kamay sa pisngi, mata, at labi ni Tetay bago inutos nang may awtoridad. “Kainin mo lahat ’yan.”

Sinuso pa ni Tetay ang mainit at tumitibok na ari ni Tonyo para simutin ang huling mga patak ng katas roon, bago sinakop gamit ang sariling kamay ang tamod na ipinutok nito sa mukha at marahang dinala sa kanyang bunganga at kinain nang buong pag-asam.

Matapos ang marahas na kabanatang iyon ay sabay-sabay silang nagtungo sa malaking banyo upang maligo. Ngunit sa ilalim ng malamig na shower, muli na naman siyang niluhuran at sinamba ng tatlo. Sinuso ng tatlo ang pagkalalaki ni Tonyo nang sabay-sabay. Nasa magkabilang gilid sina Tetay at Yuan, halos magdikit na ang kanilang mga labi habang masayang dinidilaan at sinisipsip ang mahabang katawan at itlog ng ari ni Tonyo, habang si Mimi naman ay namumuno sa mismong ulo ng ari, buong-pusong sinisipsip at hinihigop ang mga natitirang katas nito palabas.

Dalawang beses pang walang awang nagpakawala ng tamod si Tonyo sa sahig ng banyo bago sila tuluyang naligo nang maayos. Hindi na siya nag-isip pa; nag-text na lamang siya sa kanyang asawa na nasa Maynila na nasiraan daw siya ng trak sa probinsya at hindi siya makakauwi agad. Nang gabing iyon, matapos masimot ang bawat lakas at katas, kapwa pagod na silang apat kaya naman mahimbing silang nakatulog, magkakatabi at nakapulupot sa isa’t isa sa isang malawak at malambot na kama.

“Wala ka talagang kupas, Tonyo. Sarap mong gawing asawa,” huling pabulong na salita ni Mimi bago ito nakatulog sa kanyang bisig.

“Sulit ang gabi ko sa inyo, Papa Tonyo,” sambit ni Yuan habang yakap ang hita nito.

“Ang sakit ng katawan ko… pero maraming salamat sa pag-virginize ng butas ko,” hiyaw na inaantok na boses ni Tetay mula sa kabilang gilid.

“Salamat sa inyo… pahinga na tayo,” pagod at masayang tugon ni Tonyo habang pumipikit, hindi pinagsisihan ang mga nangyari.

Kinaumagahan niyon, nagising na lamang siya sa pamilyar na sensasyon ng dila na may sumususo na naman sa kanyang magkabilang utong at sa mainit niyang ari. Nanatili siyang nakapikit, dinadama ang sarap, habang salitan siyang tsinupa ng tatlo, ginigising siyang muli sa kamunduhan.

“Good morning sa Hari ng ari,” bulong ni Mimi bago isinubo ang ulo nito.

“Masarap ba, Papa Tonyo? Hindi kami makapigil eh,” landi ni Yuan habang pinag-aagawan ang kanyang itlog at katawan kasama ni Tetay.

Matapos siyang labasan sa mahabang pag-romansa sa kanya nang umagang iyon, salitan rin siya nitong inupuan at hinayaan niya lamang itong pagpyestahan siya at kunin ang lahat ng kaya nilang kunin sa kanya. Ngayon niya lang napagtanto at inamin sa sarili na napatibay pala nang husto ng karanasan at kalye ang resistensya niya sa sex, at napakataas pala talaga ng kanyang libido na kaya niyang tapatan ang tatlong sabik na bibig at butas.

Nang umagang iyon, bago tuluyang makapag-ayos, naka-apat na malalakas na putok pa siya bago siya tuluyang pumunta sa trak para umuwi sa kanyang misis. Nagpahinga siya ng buong hapon na iyon sa biyahe pauwi upang muling bumalik ang kanyang lakas at mabura ang marka ng gabi sa kanyang pagkatao.

Halos dalawang araw siyang hindi nakipag-sex sa kanyang misis para naman makabawi at makapahinga nang tuluyan ang kanyang bugbog ngunit masayang katawan. At nang dumating ang gabi na nakabawi na siya ng tulog at lakas, halos himatayin sa tuwa at pagod sa kaka-kantot niya ang kanyang misis, parang isang lalakeng bago na naman. Ngunit sa kabila ng normalidad ng kanyang pamilyadong buhay, minsan ay palihim na napapaisip at napapangiti pa rin siya sa kakaiba at napakarahas na karanasan na talaga namang hindi niya malilimutan na namagitan sa kanilang apat sa mansyon.

Bago siya umalis nang umagang iyon sa Lucena, habang isinusuot na ang kanyang t-shirt, nakipag-ayos si Tonyo kay Mimi.

“Kumpromiso ay kumpromiso, Tonyo,” seryosong pahayag ng matanda habang nakasandal sa hamba ng pinto. Kinuha nito ang kanyang cellphone at, sa harapan mismo ni Tonyo, idinelete nito nang tuluyan at nagpakailanman ang lahat ng mga kompromisong litrato, maging sa trash bin nito at sa cloud storage. “Wala na. Burado na. Hindi ko sasabihin sa asawa mo ang anumang nangyari o kung sino ka man dito sa probinsya.”

Nakabunot ng matinding tinik sa dibdib si Tonyo. Nakahinga siya nang maluwag. Naging ganap nang settled ang kanilang kasunduan; ligtas na ang kanyang asawa at ang pamilya na kanyang pilit na pinoprotektahan.

Nilapitan niya si Mimi at hinalikan ito sa noo. “Salamat, Mimi. Salamat sa pagtupad sa usapan natin… at maraming salamat din sa pinakamasarap na farewell sex sa buhay ko.” Sumakay na siya sa kanyang trak at nilisan ang mansyon nang may ngiti sa labi at payapa ang isip.

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

Chapter 19

Pagbalik ko sa aming maliit na bahay sa Maynila matapos ang huling pagtutuos sa Lucena, ramdam ko agad ang kaibang timpla ng paligid. Malaya na ako mula sa mga kamay ni Mimi, burado na ang mga litrato, ngunit ang katahimikan sa loob ng aming tahanan ay may iba pa ring uri ng bigat na sumalubong sa akin.

“Jun, ipasa mo nga kay Papa ’yung patis,” utos ni Rosanna habang nag-aayos ng mga pinggan sa aming hapag-kainan.

Nakatitig si Jun sa kanyang plato. Ang labindalawang taong gulang kong panganay ay mas lalong naging tahimik nitong mga nagdaang linggo mula nang malaman niya ang tungkol sa naging pagkakamali ko kay Bella. Bakas sa kanyang mukha ang mabilis na pagbabago ng panahon—mas lumapad ang kanyang mga balikat, at ang kanyang mga mata ay wala na ang dating kislap ng isang batang nag-aabang ng pasalubong mula sa biyahe ng kanyang ama. Dahan-dahan niyang inabot ang botelya ng patis, inilapag ito sa tabi ng aking baso nang hindi tumitingin sa aking mga mata, bago muling yumuko upang ituloy ang pagkain.

“Salamat, Nak,” mahina kong wika.

Walang sagot. Ang bawat subo ng kanin ay tila may kasamang tunog ng pader na dahan-dahang itinatayo sa pagitan naming dalawa. Alam ko kung ano ang nakalibing sa kanyang pananahimik. Ang sanaysay na isinulat niya noon tungkol sa kanyang marangal na ama na ginagawa niyang idolo ay tila naging isang lumang papel na tuluyan nang itinapon sa apoy.

Tiningnan ko ang aking anak habang kumakain siya nang tahimik. Gustong-gusto kong sabihin sa kanya ang mga salitang naglalaro sa aking isip. Huwag kang mag-alala, anak, hindi na muli tayong gagambalain ng kahit na sino mula sa probinsya dahil nagawan ko na ng paraan ang lahat. Ligtas na kayo. Tapos na ang madilim na bahaging iyon ng buhay natin. Pero nanatili iyong lihim sa aking utak.

Isang hapon ng Sabado, walang biyahe sa terminal kaya napagpasyahan kong ayusun ang mga lumang gulong sa likod ng aming bahay. Habang naghahanap ako ng basahan sa may bodega sa silong, narinig ko ang mahinang kalog mula sa maliit na palikuran sa tabi ng hagdan. Nakabukas nang bahagya ang pinto, may maliit na gap na nag-iiwan ng siwang. Akma ko itong kakatukin upang tingnan kung si Paeng o si Jef-Jef ang nasa loob, ngunit ang nakita ko sa siwang ay si Jun.

Nakatayo ang aking panganay sa harap ng luma naming salamin, nakatalikod nang bahagya, at ang kanyang hininga ay mabilis, gipit, at malalim. Nakita ko ang marahas na pagbomba ng kanyang dibdib at ang panginginig ng kanyang mga kamay habang mahigpit na nakahawak sa sarili niyang pagkalalaki. Sa isang matinding pikit ng kanyang mga mata, isang mabilis na singhot ng hangin ang lumabas sa kanyang mga labi kasabay ng unang pag-agos ng kanyang sariling likido sa sahig. Doon ko nakumpirma na nagjajakol na si Jun, at ang patunay na iyon ay sapat na upang malaman kong tuluyan na niyang iniwan ang mundo ng pagkabata.

Napatigil ako sa aking kinatatayuan. Dahan-dahan kong ibinaba ang aking kamay mula sa pinto at humakbang pabalik nang walang anomang ingay upang hindi niya malaman na nakita ko siya. Isang kakaibang pait, lungkot, ngunit malalim na unawa ang gumapang sa aking dibdib bilang isang ama. Nagbibinata na ang aking anak. May mga lihim na siya ngayon na tanging ang dingding lang ng palikuran ang nakakaalam ng kanyang kamunduhan.

Inabangan ko siya sa labas, sa tapat ng aming basketball ring na gawa sa lumang gulong ng bisikleta. Nang lumabas si Jun mula sa silong, bakas sa kanyang mukha ang gulat nang makita akong nag-aantay doon habang may hawak na kupas na bola.

“Jun,” tawag ko sa kanya, sabay pasa ng bola nang marahan. “Isang laro muna bago mag-gabi.”

Sinalo niya ang bola, napatitig dito nang matagal, bago dahan-dahan na tumingin nang diretso sa akin. Ang kanyang mga mata ay may ibang lalim ngayon—ang lalim ng isang lalaking may sarili nang itinatagong dumi, libog, at sikreto sa kanyang sariling katawan.

“Sige po,” maikli niyang sagot.

Nagpalitan kami ng tira sa ilalim ng papalubog na araw. Walang usapan tungkol sa nagdaang hapon sa kwarto; walang pagbanggit sa pangalang Bella na sumira sa tingin niya sa akin. Ngunit sa bawat salpukan ng aming mga balikat, sa bawat agaw ng bola, at sa bawat mabigat na hininga naming dalawa habang nagpapaguran, naramdaman ko ang isang tahimik na kasunduan ng mga lalaki.

Hindi niya ako mapapatawad agad, alam ko iyon, ngunit nauunawaan na niya ngayon kung paano gumagana ang tawag ng laman sa dilim. Ang kanyang idolo ay gumuho na, ngunit sa pagguho niyon ay nakita niya ang isang totoong tao na gawa sa putik, kahinaan, at kasalanan.

Matapos ang aming laro, habang pareho kaming humihingal at nakaupo sa may gilid ng basketball ring, bumasag ako sa katahimikan para sa isang usapang lalaki.

“Jun,” panimula ko, habang pinapaikot ko ang bola sa aking mga kamay. “Nadaan ako sa may palikuran kanina habang naghahanap ng basahan.”

Bahagyang natigilan si Jun at biglang namula ang kanyang mga pisngi, agad na iniwas ang kanyang tingin sa akin dahil sa tindi ng hiya.

“Huwag kang mahiya sa akin, anak. Lalaki sa lalaki… normal lang ang nakita ko. Bahagi ’yan ng paglaki ng katawan ng isang lalaki kapag nagsisimula nang magbago ang mga hormones natin,” marahan kong paliwanag upang lumuwag ang pakiramdam niya. “Tatanungin kita, may nakikita ka ba na nagugustuhan mo o nagpapatibok ng puso mo doon sa school niyo?”

Huminga nang malalim si Jun, pilit nilalabanan ang hiya bago dahan-dahang nagsalita. “Wala naman po sa school, Pa. Pero… naging curious po kasi ako nitong mga nakaraang linggo. Lalo na noong… noong makita ko kayo doon sa kwarto kasama ’yung binabae.”

Napakagat-labi ako, ramdam ko ang tusok ng konsensya, ngunit hinayaan ko siyang magpatuloy.

“Nagtaka po ako kung ano ’yung pakiramdam ng ganoon,” pag-amin ni Jun, mas mababa ang boses ngayon. “Kaya nagtanong po ako sa mga kaibigan ko. Isinama po nila ako sa computer shop pagkatapos ng klase. Doon… pinanuod po nila sa akin ’yung mga malalaswang video at porn sa computer. Doon ko lang po unang naramdaman ’yung ganoong kakaibang init sa katawan, kaya nagawa ko po ’yung kanina.”

Napatango ako, naintindihan ko ang kanyang maagang sekswal na paggising na nag-ugat sa akin at nadagdagan pa ng impluwensya ng kalsada at teknolohiya. Inakbayan ko ang aking panganay nang mahigpit.

“Makinig ka sa akin, Jun,” seryoso kong wika. “Ang panonood ng ganoon at ang pagpapalabas ng sarili mong katas… hindi kita huhusgahan dahil dumaan din ako sa edad mo. Pero gusto kong matutunan mo ang disiplina. Huwag mong hahayaan na ubusin ng kamunduhan o ng mga napapanood mo ang lakas mo at ang pokus mo sa pag-aaral. Ang laman ay mapanlinlang kapag hinayaan mong ito ang magkontrol sa buhay mo. Matuto kang rumespeto sa sarili mo at sa magiging babae sa buhay mo balang araw. Huwag mong tularan ang mga naging pagkakamali ko.”

Tumingin sa akin si Jun, at sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo, nakita ko ang bahagyang paglambot ng kanyang mga mata. Tumango siya nang marahan. “Opo, Papa. Salamat po.”

Gabi. Ang ingay ng Maynila ay dahan-dahan nang napapalitan ng tilaok ng mga manok sa malayo at ang ugong ng mga dumarating na jeepney sa kalsada. Patay na ang lahat ng ilaw sa loob ng aming bahay. Si Jun, Jef-Jef, Paeng, Gabo, at ang maliit na si Mak-Mak ay mahihimbing na ang tulog sa kanilang mga banig, ligtas na sa wakas at walang pinatutunguhang gutom.

Humarap ako sa lumang salamin ng aming kwarto habang nag-aayos ng kumot. Tinitigan ko ang aking sariling mukha—ang mga kulubot sa gilid ng aking mga mata, ang magaspang na balat mula sa biyahe ng trak. Ang maruming kalsada ng Lucena ay tapos na. Naitawid ko ang pamilya ko mula sa banta ng kapahamakan. Idinelete na ni Mimi ang lahat ng mga litrato sa harap ko at tapos na ang blackmail; libre at malaya na ako.

May bagong bisikleta ang anak ko, may pagkain sila sa lamesa, at ang dalawampung libong piso sa cabinet na naitabi ko ay sapat na upang hindi na kami mangutang sa susunod na mga buwan. Binayaran ko ang bawat sentimong iyon gamit ang aking dangal sa huling gabi ng farewell sex namin nina Mimi, Yuan, at Tetay, at iyon ang lihim na baon ko na ibabaon ko sa hukay hanggang sa aking pagtanda.

Humiga ako sa kama at dahan-dahan akong lumingon sa aking tabi. Si Rosanna ay dahan-dahang gumalaw, nagising sa bigat ng aking pagkakahiga. Lumapit siya sa akin, isiniksik ang kanyang mainit na katawan sa aking malawak na dibdib, at ipinatong ang kanyang magaspang na kamay sa aking tiyan habang may pilyong ngiti sa kanyang mga labi.

“Pagod ka ba rito sa Maynila, Mahal?” malambing niyang bulong sa dilim, ang kanyang benses ay tapat at walang anomang bahid ng pagdududa. Halatang pagod din ang kanyang katawan dahil nitong mga nakaraang gabi, mula nang makauwi ako mula sa huling biyahe ko kay Mimi, ay parang naging halimaw ako sa kama.

Ang resistensya ko sa sex at ang sobrang taas kong libido na nalinang sa mansyon ay buong-buo kong ibinuhos sa kanya. Sa laki ng aking onse pulgadas at sa walang kapagurang pagbayo, halos himatayin si Rosanna sa tindi ng sarap at sunod-sunod na pagputok na ipinalasap ko sa kanya nitong dalawang nakaraang araw.

“Parang mas gusto ko itong mga biyahe mo ngayon, kahit mas maliit ang uwi mo… palagi ka namang nasa tabi namin,” dagdag pa niya, habang hinahaplos ang aking abs. “At tsaka… parang mas naging mabangis ka ngayon sa kama, Mahal. Hindi mo ako tinatantanan, halos hindi ko na kayanin ang laki at ang tigas niyan nitong mga nakaraang gabi.”

Hinalikan ko siya nang matagal sa ibabaw ng kanyang buhok, bago ko hinawakan nang mahigpit ang kanyang kamay. Ang amoy ng kanyang murang sabon at ang init ng kanyang balat ay ang tanging bagay na pilit nagbabalik sa akin sa tamang daan. Sa aking isip, hinarap ko ang aking sariling konsensya at binitawan ang huling pangako ng isang drayber na natuto sa lupit at sarap ng kalsada.

“Hindi ako pagod, Rosanna,” bulong ko sa kanya, habang ipinipikit ko ang aking mga mata upang tuluyan nang burahin ang natitirang anino nina Mimi, Yuan, Tetay, at Bella sa aking alaala. Burado na ang mga litrato, settled na ang lahat. “Dito lang ako. Ang katawan ko… para lang sa ’yo na ’to ngayon.”

Niyakap niya ako nang mas mahigpit habang ang gabi ay tuluyan nang bumalot sa aming maliit na tahanan. Walang kaalam-alam si Rosanna sa maruming daan na aking tinahak upang maprotektahan sila, at sa bawat kasinungalingang isinulat ko sa buhangin. Ngunit sa dulo ng lahat, ang matuwid na linya ng pagiging ama at asawa ay muli kong hinawakan—tahimik, may sugat ang dangal, ngunit buo para sa kanila. Ang dating mapagparayang barakong ama na pinagpyestahan sa probinsya ay nagbalik bilang isang normal at tapat na asawa na lamang, at ang tanging pinapaligaya niya gabi-gabi gamit ang kanyang malaking kargada at maskuladong katawan ay ang kanyang nag-iisang misis.

Nang makatulog na nang mahimbing si Rosanna sa aking tabi, naramdaman ko ang marahang pagbuhay ng screen ng aking cellphone sa ibabaw ng munting sidetable. Bahagya kong inabot iyon at hininaan ang liwanag upang hindi magising ang aking asawa.

Isang chat notification ang bumungad sa akin mula sa isang hindi pamilyadong pekeng account, ngunit kilalang-kilala ko kung sino ang nasa likod niyon.

“I miss you, Papa Tonyo…” ang nakasaad sa mensahe ni Bella. Kasunod niyon ay isang napakapanunukso at napakaseksing litrato niya na kuha sa loob ng kanyang marangyang kwarto sa Lucena, halos walang saplot at lantad ang mga hubog ng kanyang katawan na minsang nagpabaliw sa akin.

Napatitig ako sa screen. Isang pilyo at tipid na ngiti ang sumalat sa aking mga labi. Bago ko tuluyang tuldukan ang lahat, pabiro ko pang i-nzoom in ang litrato upang masipat sa huling pagkakataon ang ganda ng kanyang katawan, na tila ba huling sulyap ng isang drayber sa tanawin ng kalsadang hinding-hindi na niya babalikan.

Pagkatapos niyon, nang walang anomang pag-aalinlangan o panghihinayang, pinindot ko ang mga setting ng app at tuluyan kong i-ndelete ang buong conversation thread at hinarangan ang account na iyon. Ang anino ng mansyon ay wala nang puwang sa bago kong buhay.

Ibinaba ko ang telepono, lalong isiniksik ang aking matipunong katawan kay Rosanna, at tuluyan nang ipinikit ang aking mga mata sa ilalim ng tahimik na gabi ng Maynila.

A/N: Next chapter will be epilogue

---

📍 Follow me here on Wattpad PLS!!

📍X (Twitter): @PhilShyWritesWP

💬 Open ako sa feedback, comments!

Huwag mahiyang mag-message o mag-comment! 🧡

Please don’t forget to vote on each chapter! Malaking tulong talaga ’yan.

Maraming salamat!

A/N:

Hi guys! Pa-drop naman ng emoji sa comments para sa chapter na ’to:

❤️ = Nagustuhan / Kinilig

😊 = Napangiti / Nag-enjoy

🔥 = Kung tinigasan kayo

EPILOGUE

Ang kalsada ay may sariling paraan ng pagbawi sa mga bagay na ipinahiram nito sa iyo. Sa loob ng maraming taon, ibinenta ko ang aking lakas sa ilalim ng lila at pulang ilaw ng Lucena. Ang bango ng mamahaling langis na may kasamang lason nina Mimi, Yuan, Tetay, at Bella, at ang bawat mapanuksong alaala na muntik nang sumira sa aking pamilya ay tuluyan ko nang ibinaon sa limot. Ayaw ko na maging isang mapagparayang barako ng kalsada. Ang dating malaking kargada at maskuladong katawan na pinagpigisang-lakas sa probinsya ay may iisang nagmamay-ari na lamang ngayon—si Rosanna. Gusto ko na lamang malagay sa tahimik kasama ang aking asawa at limang anak, at ang tanging paraan lamang upang maabot iyon ay ang tuluyang pagbitaw sa manibela ng trak na naging saksi sa aking pagkaligaw. Kaya tuluyan ko nang tinalikuran ang pagiging drayber.

Habang pinagmamasdan ko ang aking pamilya ngayon, hindi ko mapigilang magbalik-tanaw kung saan nga ba nagsimula ang lahat. Noong high school ko nakilala ang aking first love—si Rosanna. Hanggang ngayon, siya pa rin ang pinakamagandang babaeng nakita ko sa buong buhay ko. Maputi siya, mahaba ang buhok, at palaging mabango kahit tirik ang araw sa palengke noon. May mga mata siyang parang laging may ilaw kapag ngumingiti—iyong tipong kahit pagod ka buong araw sa kargahan, biglang mawawala lahat kapag nakita mo siyang tumatawa. Hindi ko alam noon kung bawat niya ako pinansin. Tahimik lang ako, pawisin, at amoy bigas palagi dahil sa pagbubuhat, samantalang siya, parang mas bagay sa mas magandang buhay kaysa sa lalaking tulad ko. Pero siya pa mismo ang unang lumapit sa akin. Hanggang ngayon, malinaw na malinaw pa rin sa alaala ko kung paano niya ako inabutan ng malamig na tubig habang nagpapahinga ako sa gilid ng bigasan. Simula noon, unti-unti na siyang naging pahinga ko sa magulong mundo. Kalaunan ay naging asawa ko siya, at ang naging ina ng lima naming anak. Kaya naman noong tuluyan kong iniwan ang pagiging drayber, ang unang ginawa ko ay dinala ang buong pamilya sa probinsya niya sa Iloilo. Doon sa payapang lupain ng kanyang kabataan, malayo sa ingay at multo ng aking nakaraan, dahan-dahan kong hinugasan ang dumi ng aking mga lihim habang muling pinapalalim ang pagmamahal ko sa kanya.

Walang kaalam-alam si Rosanna na ang tahimik, tapat, at maskulado niyang asawa ay lumusong sa isang marumi at lihim na mundo sa Lucena upang itawid sila sa gutom. Hinding-hindi niya nalaman—at hinding-hindi ko ipapaalam sa kanya—na ang katawan kong pinanabikan niya gabi-gabi ay pinagpyestahan at pinag-agawan sa loob ng marangyang mansyon. Sa kanyang inosenteng isipan, ang perang iniuuwi ko noon ay galing lang sa bawat pag-ikot ng gulong ng trak at pagbubuhat ng mabibigat na kargamento.

Hindi niya alam kung paano ko hinayaang haplusin, sipsipin, at upuan ng mga mayayamang bakla at binabae ang aking pagkalalaki kapalit ng makakapal na bulto ng pera. At sa kalaunan, kung paano rin naging paraan ang bawat ungol at marahas na pagbayo sa kandungan nila upang takasan ang hirap at magpakasasa sa panandaliang aliw ng laman. Ang lihim na iyon—ang kwento ng lihim kong pag-iyak at pag-gising ng bagong pagnanasa sa kapwa lalaki dahil sa kinang ng salapi at sarili kong libog—ay akin nang ibabaon sa hukay. Ang tanging nakakaalam na lang ng dumi ko ay ang palikuran, ang kalsada, at ang panganay kong si Jun.

Sampung taon ang mabilis na lumipas at limampu’t dalawang taong gulang na ako ngayon. May mga bagong guhit na sa aking mukha at pilak sa aking buhok, ngunit ang aking katawan ay nananatiling matatag at malakas. Pagkatapos kong iwan ang kompanya ng trak sa Maynila, hindi na ako muling bumalik pa roon. Dito sa Iloilo, nagtatrabaho na lamang ako ngayon bilang isang on-call mechanic sa isang lokal na talyer kapag may mabibigat na kumpuni, ngunit ang buong oras ko ay nakatutok na sa aming mga munting negosyo sa tapat ng aming bahay. Sa tulong ng dalawampung libong piso na naitabi ko mula sa huling gabi ko sa mansyon at sa mga sumunod kong pagsisikap, nakapagtayo kami ng isang maunlad na sari-sari store na may kasamang maliit na bigasan—isang pagbabalik sa kung saan kami unang nagtagpo ni Rosanna. Sa tabi nito ay may sarili na rin akong munting mechanic shop kung saan ako nag-aayos ng mga traysikel at motor ng mga kapitbahay.

Ang aming limang anak, na dati ay pinagkakasya lang namin sa iisang banig, ay malalaki na ngayon. Si Jun, ang dating labindalawang taong gulang kong panganay na naging tahimik noon, ay dalawampu’t dalawang taong gulang na ngayon at isa nang ganap na lalaki. Sariwa siyang nagtapos sa kursong Criminology at kasalukuyang naghahanda para sa board exam upang maging pulis. Sa kabila ng bigat ng kanyang mga tungkulin, hindi pa rin nawawala ang pagmamahal niya sa basketball at siya na ngayon ang nangunguna sa mga ligahan sa aming barangay. Siya ang may hawak ng sikreto ko, ngunit bilang maglalaking may tahimik na kasunduan, pinili niyang protektahan ang kanyang ina mula sa katotohanan.

Si Jef-Jef naman ay labinsiyam na taong gulang na ngayon, ang dating siyam na taong gulang na laging sumusunod sa kanyang Kuya Jun. Hanggang ngayon, ginagaya pa rin niya ang kanyang kuya sa pagiging matipuno, ngunit dinala niya ang kanyang interes sa mga makina. Kasalukuyan siyang nasa ikalawang taon sa kolehiyo na nag-aaral ng Mechanical Engineering, at madalas siyang tumutulong sa akin sa talyer upang magkalikot ng mga piyesa.

Ang pangatlo kong anak na si Paeng ay labing-anim na taong gulang na ngayon. Ang dating anim na taong gulang na mahilig sa bisikleta ay nasa Senior High School na. Mas mabilis na siyang magpatakbo ng bike at madalas nang sumasama sa mga long ride kasama ang kanyang mga kaklase, ngunit alam na niya ang disiplina na dahan-dahan naming itinanim sa kanila.

Habang si Gabo naman, na dating tatlong taong gulang na paslit, ay labintatlong taong gulang na ngayon at isang ganap na big boy. Grade 8 na siya sa high school, mabilis tumangkad, at unti-unti nang nagkakaroon ng sariling mga hilig na tinitingnan namin nang maigi ng kanyang ina.

Ang bunso namin na si Mak-Mak, na dating isang taong gulang pa lamang noong mga panahong gipit kami, ay labing-isang taong gulang na at nasa elementarya na ngayon. Siya ang natitirang ingay at likot sa loob ng aming bahay, ang bunso na sumasalo sa mga lumang bisikleta at kwento ng kanyang mga kuya.

Gabi na at sarado na ang bigasan pati ang sari-sari store. Dito sa payapang bakuran namin sa Iloilo, nakaupo kami ni Rosanna sa labas ng aming bahay habang pinapanood si Jun at Jef-Jef na nagpapalitan ng tira sa basketball ring kasama sina Paeng at Gabo, habang si Mak-Mak naman ay nagpapatakbo ng kanyang lumang bmx sa gilid. Hinawakan ko ang kamay ni Rosanna. Sa kabila ng mga taon, naroon pa rin ang bango niya—ang bango ng sabon na palaging nagpapatahimik sa aking gabi. Tiningnan ko ang kanyang payapa at masayang mukha. Walang kamalay-malay ang aking misis na ang tinatamasa nilang kaginhawaan ngayon ay nabayaran gamit ang aking dangal sa ibabaw ng malalambot na kama ng mga bading sa probinsya, pero habang nakikita ko siyang nakangiti, alam kong sulit ang bawat pagbayo at pagbenta ng aking katawan.

“Salamat, Mahal,” bulong ko sa kanya habang nakatingin sa aming mga anak.

Lumingon sa akin si Rosanna, ang kanyang mga mata ay may parehong ilaw pa rin mula noong high school kami. “Para saan, Tonyo?”

“Sa pagiging pahinga ko,” sagot ko habang hinahawakan nang mahigpit ang kanyang baywang, inilalapit ang aking maskuladong pangangatawan sa kanya.

Niyakap niya ako at isinandal ang kanyang ulo sa aking dibdib. Alam ko ang aking mga naging sugat, alam ko ang maruming daan na aking tinahak sa dilim upang marating ang liwanag na ito. Malinis ang tingin sa akin ng aking asawa, at paninindigan ko ang pagiging matuwid na lalaki sa kanyang harapan hanggang sa aking huling hininga. Tapos na ang biyahe sa kalsada ng Lucena. Narito na ako sa aking destinasyon—sa piling ng aking asawa, sa tabi ng aking mga anak, ligtas, buo, at sa wakas, tahimik.

---

Author’s Note: Hi Guys! I updated the epilogue slightly to include a small but beautiful detail I previously missed—Tonyo moving his family back to Rosanna’s home province of Iloilo to start their new life. It makes their 10-year journey of healing feel even more complete. Thank you for loving their story!

---

A/N:

Isang napakalaking pasasalamat sa inyong lahat na sumubaybay, nag-abang, at sumama sa biyahe ni Tonyo mula sa unang kabanata hanggang sa puntong ito ng kwento. Ang inyong mga komento, suporta, at pagtangkilik ang naging lakas ko upang tapusin ang makulay, marahas, at mapusok na kwentong ito ng isang barakong ama.

Ngunit huwag kayong mag-alala dahil hindi pa rito nagtatapos ang ating paglalakbay. Nais kong i-anunsyo na ang kwento ni Tonyo ay simula pa lamang ng isang malaking Barako Series .

Sa mga susunod na aklat, iisa-isahin nating tatalakayin at bubuklatin ang mga naging lihim na karanasan, pagnanasa, at sexperiences ng bawat binatang anak ni Tonyo habang sila ay nagbibinata at humaharap sa sarili nilang mga tawag ng laman. Mananatili ang dugong barako, ang init ng kwentong M2M, at ang walang kasing-bango at kasing-bangis na eksenang inyong nagustuhan. Ang lahi ni tonyo at barako kaya ang anak ni tonyo will be pure top.

At bilang pampagana, abangan ninyo dahil ang susunod na kwentong paparating ay ang mismong kwento ni Eric —kung paano siya naging bahagi ng mundong ito at ang mga mapangahas na biyaheng kanyang pinasukan.

Muli, maraming salamat sa pagmamahal kay Tonyo. Magkita-kita muli tayo sa susunod na serye. Ang kalsada ay muling bubuksan!

Abangan ang susunod na kabanata ng buhay ng mga bagong barako!