Trapped By The Mafia

…

This is a work of fiction. Names, characters, some places and incidents are products of the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblance to actual events, places or persons, living or dead, is entirely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced in any form without permission in writing from the author of the book.

PLAGIARISM IS A CRIME.

The story is written in Tagl ish . I’m sorry for those who wanted to read my story but they can’t because they don’t understand the language.

If you are reading this story on any other platform other than Wattpad, you are very likely to be at risk of a malware attack. If you wish to read this story in it’s original, safe, form, please go to:

https://www.wattpad.com/user/ jseeyou

THIS IS A BXB STORY. Kung hindi malawak ang iyong pananaw sa ganitong klase ng mga kwento, you are free to leave this story with peace.

…

Copyright © 2021 jseeyou

Prologue

“Open my presents for you!” ang magiliw na sambit nung babae sa lalaking nakaupo ngayon sa isang makapal at mataas ng entablado.

Tumango naman ang lalaki sa kanyang inuupuan at tinawag ang mga utusan nito upang buksan ang mga regalong nakatapal sa kanyang harapan.

Magalang namang sumunod ang mga ito sa kanya at dahan-dahang tinanggal ang mga telang nakatakip sa mga regalo nito.

“May I present to you… your new toys!”

Mabilis na umalingawngaw sa bawat sulok ng silid ang mga iyakan at namimilipit na ungulan ng mga taong nakakulong sa limang magkakahiwalay na hawla.

Dahil sa labis na kaingayan ay sinenyasan ng lalaking nakaupo sa malaking trono ang kanyang mga utusang patahimikin ang mga ito. Muling sinunod ng mga kawal ito at pinagpapalo ang mga gawa sa bakal na kulungan.

“Silence!” isang malakas na sigaw ng isang kawal na siyang nagpatahimik naman sa limang nagmamaka-awang lumabas.

Hindi makita ng lalaki ang mga taong nasa loob ng kulungan dahil gawa ito sa isang matigas na materyal at tanging isang mahabang butas lamang sa harapan ang nagsisilbing daluyan ng kanilang hangin upang makahinga sa loob.

Muli niyang inutusan ang mga kawal at pinabuksan ang bawat hawla gamit ang ma-awtoridad nitong utos.

Isa-isang binuksan ang mga maliliit at hugis-kahong kulungan. Mula roo’y isa-isang nagsi-labasan ang mga taong nasa edad pa ng kanilang kabataan.

Nang magbukas ang kanilang mga kulungan ay dali-daling nagsi-tayuan ang mga nasa loob at muli ay nagsimula na namang umalingawngaw sa bawat sulok ng kwarto ang kanilang mga nagmamaka-awang ungol.

Muli naman silang pinatahimik ng mga kawal at isa-isa silang ininspeksyunan.

Gusot-gusot at pawisan ang kanilang mga itsura ngayon. Malamang ay dahil sa tagal ng kanilang pagkaka-kulong doon sa loob ng mga kulungan.

Halos ang lahat ay hindi nalalayo sa agwat ng isa’t isa at kung babatirin ay nasa—17 hanggang 19 lamang ang edaran. Lahat sila ay may mga nakatakip na panyo sa bibig upang hindi makapagsalita ng malakas at ang iba naman ay halatang kakagaling pa sa pag-iyak dahil sa namumugtong nilang mga mata.

Akmang magsasalita na sana ang lalaking nakaupo sa harapan nang mapansing hindi pa tumatayo ang panghuling taong nakakulong sa isang lalagyanan. Binalingan niya ang utusang malapit sa kanyang pwesto at mabilis namang naintindihan nito ang pinapahiwatig ng kanyang ipinupukol na tingin.

Nilapitan nito ang pinakahuling kulungan sa bandang kanan at pinatunog ng malakas ang hawla ng tao. Dahil sa matinding kaba at takot ay nanginginig namang napatayo ang isang binata na animo’y pinapakiramdaman ang buong paligid.

Nangangatog ang mga tuhod itong tumayo na tila parang isang kuting na kapapanganak pa lamang sa mundong ibabaw. Napatingin naman sa kanyang gawi ang lalaking nakaupo at ‘di kalaunan ay napangisi dahil sa naisip.

’ This will be fun.’

…

Mafia 01

Harper’s POV

Nagising ako sa aking mahimbing na tulog nang matamaan ang aking mukha ng sinag ng araw na nanggagaling mula sa siwang ng bintana.

Napatakip ako ng kamay sa aking mga mata at maya-maya’y banayad itong iminulat makalipas ang ilang minutong pagpapahinga.

Kisame.

Ang unang bumungad sa aking paningin ay ang napakataas na kisame ng kwarto. Nanatili lamang akong nakahiga sa aking pwesto habang pinagmamasdan ang kisame ng silid kong tinutulugan.

Kayumanggi ang kulay nito ngunit batid ko’y puti ang orihinal nitong kulay marahil sa pinaglumaan na ang bahay. Pati rin ang nakasabit na malaking aranyang may lumang disenyo ay tila medyo kinakalawang na at mukhang matagal nang hindi pinapalinis ng may-ari.

Ibinaling ko ang aking paningin sa kanang gawi at nakita ang malaking kurtinang may maliit na siwang kungsaan sumisilip ang malakas na sinag ng araw.

Tinanggal ko ang aking kamay na nagtatakip sa mga mata ko at hinayaang dumaan sa aking mukha ang silaw ng araw. Sa sobrang tirik nito ay halos mabulag na ang aking mga paningin sa nakikita.

Tanghaling tapat. Muli kong pinikit ang aking mga mata at saglit na pinakiramdaman ang sarili.

Kasalukuyan akong nakahiga sa isang malaki at malambot na kama. Bagaman ang kamang hinihigaan ko ay malambot at malinis, my body seemed to be innovating from this nostalgic feeling.

It’s been years since I’ve last slept on a normal bed. Kahit na malambot itong kamang hinihigaan ko ay naninigas pa rin ang aking katawan marahil sa paninibago.

My body feels stiffened. How long was I have been sleeping?

Where am I?

Who is that man I saw before I passed out?

What happened after that night?

~ ~ ~

[ 1 DAY AGO ]

FLASHBACK

“Bitch! I told you to buy me a milkshake, not this stupid milk!” walang pakundangang itinapon ng kaklase kong babae ang gatas na ibinili ko sa kanya sa aking pagmumukha.

Dahil sa hindi ko naman inaasahan ang gagawin nito ay bahagyang nanigas lamang ako sa aking kinatatayuan at napatulala sa kawalan.

Lihim akong napakuyom ng kamao sa kanyang ginawa pero nanatili lamang akong nakatayo sa aking pwesto. Dahan-dahan kong niluhod ang natapong gatas na nakalagay sa kartong lalagyanan at ito’y pinunasan gamit ang dala kong panyo sa bulsa.

Matapos kong linisin ang kalat na ginawa ng kaklase ko ay tumayo ako at marahang lumapit sa kanya.

Taas-kilay naman ako nitong tinignan at mataray akong tinanong.

“Ano?”

“Yung bayad mo—”

“Bayad?! Sa tingin mo ba babayaran pa kita e mali nga iyong binili mo sa gusto ko?!” nagh-hysterical nitong bulyaw sa akin. Natahimik naman ako.

“P-pero—”

Hindi ko na natuloy pa ang susunod kong sasabihin nang bigla na lamang akong dinambahan ng kamao sa tiyan ng kasama nitong lalaki na sa palagay ko ay kasintahan niya.

Nanlaki naman ang mga mata ko sa ginawa nito at napaluhod dahil sa sakit na nararamdaman. Napahimas ako sa aking tiyan.

Tumingala ako sa kanila at nagbabaka sakaling manghingi ng tulong sa dalawa subalit imbis na ako’y tulungan nila ay pagak na tinawanan lamang ako ng mga ito.

Bago umalis sa aking harapan ay binigyan muna ako nung lalaki ng isa pang malakas na tadyak sa aking tagiliran at parang bulag na iniwan akong mag-isa sa likod ng school building naming pinapasukan.

Dahil sa lakas ng pagtadyak nitong binigay kanina ay hindi agad ako nakagalaw mula sa pagkakadapa. Napabaluktot na lamang ako at tahimik na naluha sa aking estado.

It was never my fault in the first place. Ang sinabi lang naman niya kanina ay bumili ako ng gatas sa canteen at gamitin muna ang pera ko dahil naiwan daw niya sa classroom ang wallet niya.

Dahil sa takot kong mabasagan ng ulo sa lalaking kasama niya ay wala akong nagawa kundi ang bumili ng gatas nito gaya ng sabi niya. Pero kahit na ginawa ko naman ang utos nito ay wala pa ring kwenta dahil ang kinalabasan ay nauwi pa rin ang lahat sa isang masamang pangyayari.

Nang mapagod sa paghikbi ay napatakip na lamang ako ng kamay sa aking mukha at humingang malalim.

Wala na naman akong makakain ngayong tanghalian.

Kahit pagod na ang aking katawan ay tumayo pa rin ako at lantang-gulay na pinagpagan ang aking uniform.

Pinunasan ko ang mga luha sa aking pisngi. Dahil pinampunas ko na kanina ang aking panyo ay ginamit ko na lamang ang palad ko pamunas at pagkatapos ay lumisan na sa pwestong iyon, dala-dala ang gatas kong binili para sa babae.

Pinunasan ko ang kahong pinaglalagyan nito at ininom ang natitirang laman nito sa loob. Hindi naman sa dugyot pero hindi naman ito natapon sa labas at sayang din ang ginamit kong pera pambili. Mas mabuti pang inumin ko nalang kaysa magutom ako ngayong tanghali.

Tinapon ko rin agad ito sa basurahan pagtapos at bumalik na sa aming silid-aralan dahil malapit na ang susunod na klase.

Pagpasok sa loob ng classroom namin ay mabilis na umalingawngaw sa aking tenga ang malalakas na ingay na nanggagaling sa mga kaklase ko. Tahimik lamang akong naglakad papunta sa dulong bahagi kungsaan nakapwesto ang aking upuan upang hindi maka-agaw ng pansin.

Kinuha ko sa aking bag ang isa pang panyo at pinunasang mabuti ang aking mukha para hindi manlagkit. Gustuhin ko man kasing pumunta ng cr ay hindi ko magawa dahil ang klase namin ay pasimula na.

Tumungo na lamang ako sa aking mesa at tumulala.

Hanggang sa matapos ang buong durasyon ng aming klase ay wala akong ginawa kundi ang tumulala lamang. Wala naman kasing mga ginawang proyekto at wala ring may balak na tumawag sa aking guro.

Nang mag-uwian ay hindi na ako nagpatagal pa sa loob ng school namin at baka maabutan na naman ako ng mga siga kanina at pagbuhatan pa ako ng kamay.

Masakit man ang aking katawan ay pinilit ko pa ring maglakad hanggang sa makarating ako malapit sa isang convenience store.

Pumasok ako sa loob at tinungo ang direksyon kungsaan nakapaskil ang lahat ng mga bagay na panggamot sa katawan.

Dahil wala naman akong pera ay kumuha na lamang ako ng dalawang band-aid at pagtapos ay dumiretso na agad sa counter.

Habang inilalahad sa lalaki ang aking bibilhin ay sandaling nagtama ang aming mga paningin at bahagyang ininspekyunan nito ang aking sarili. Tila nakaramdam naman ako ng pagkahiya dahil sa paraan ng pagtingin nito kaya napayuko ako para matingnan kung maayos lang ba ang aking itsura.

Nang makitang gusot-gusot pa ang ilang parte ng aking polong suot ay saglit ko iyong inayos at pinagpagan ang damit ng mahina. Muli naman akong tumingala kay kuya at nakitang hindi na ito nakatingin pa sa akin.

Kinuha nito ang hawak kong band-aid at ito’y hinulog sa isang maliit na paper bag. Hindi na siya nag-abala pang itutok sa tumutunog na bagay ang pinamili ko dahil band-aid lang naman iyon at tumalikod saglit upang may kuhanin sa isang lalagyan.

“Looks like it happened again,” kaswal ni kuyang tugon habang may hinahalungkat at nakatalikod sa akin. Bahagyang natuod naman ako sa aking kinatatayuan at namutla sa sinabi niya.

“O-opo…” muli akong napayuko at napakapit ng mahigpit sa laylayan ng aking polo. Maya-maya ay muling humarap na ito sa akin at may ipinasok sa loob ng paper bag na pinaglalagyan ng mga band-aid kong binili.

Hindi ko nakita ang inilagay nito roon dahil nahihiya pa akong tumingin sa kanya. Matapos nitong isalin ang bagay sa loob ng paper bag ay ibinigay niya iyon sa akin at nagsalita.

“Six pesos… Harper,” tawag nito sa pangalan ko.

Hindi naman ako naka-react kaagad sa biglaang pagtawag nito sa pangalan ko at namumulang ibinigay ang bayad sa kanya.

“E-eto po kuya.” Nanginginig kong inilahad ang aking pera at malugod naman niya iyong tinanggap. Hindi sinasadyang magtama ng aming mga balat at kahit na sa madaling sandali lang ay naramdaman ko ang init na sinisingaw ng kanyang palad.

Nabaling ang tingin ko kay kuya at nakitang nakatingin din ito sa akin habang nakangiti. Tila nahawa naman ako sa paraan ng pagtingin nito sa akin kaya napangiti nalang din ako at nahihiyang tinanggap ang paper bag.

“S-salamat po…” hindi ko na siya hinintay pang makasagot at mabilis na nilisan ang loob ng convenience store.

Kagat-labi kong tinahak ang daanan habang hindi matigilan ang sarili sa kakaisip kay Kuya Henry.

Henry Trevor. Iyon ang pangalan ni kuya. Kapansin-pansin ang mala-pang dayuhan nitong pangalan at makikita mo rin naman sa kanyang pisikal na pananaw. Ang sabi nito sa akin ay dati raw siyang naninirahan sa Amerika at lumuwas lamang papuntang Pilipinas para bisitahin ang kanyang mga kamag-anak sa side ng mama niya.

Bagaman plano nitong bumalik din kaagad sa ibang bansa ay hindi na ito natuloy pa dahil naisipan ni Kuya Henry na mamalagi nalang muna rito sa Pinas dahil mas nagustuhan nito ang atmosperang dinadala ng mga tao kumpara sa kanyang tinitirhan sa Amerika.

Magdadalawang taon pa lamang si Kuya Henry sa Pilipinas. Napakabait ni Kuya sa mga tao at hindi na nakakagulat pang malaman ang istorya sa likod ng buhay ni Kuya dahil sa ugali nitong pala-kwento. Isa sa mga dahilan kung bakit naging malapit ako kay Kuya Henry.

Ayoko mang aminin pero ang totoo ay may lihim talaga akong pagtingin sa lalaking iyon. Hindi naman yung nasa puntong mahal ko na talaga siya, wari ko’y paghanga lang naman kay kuya dahil sa kabila ng pagkakaroon nito ng ibang lahi sa mga taong nakakasalamuha niya, nagagawa pa rin nitong makisama at hindi mapag-iwanan sa lipunan.

Hindi kagaya ko na kahit kapwa kapamilya ko na nga lang ang mga kasamahan ko, hindi pa rin ako katanggap-tanggap sa paningin ng mga tao dahil sa aking kasarian.

…

To be continued.

Mafia 02

Harper’s POV

~ ~ ~

[ 1 DAY AGO ]

FLASHBACK

Sumapit ang gabi nang ako’y makarating sa aming bahay. Noong una ay banayad lamang ang aking paglalakad pero nang makalapit na ako sa pintuan ng bahay ay nagulantang ako nang mapansing may kaguluhan palang nagaganap sa loob ng aming tirahan.

Tila nawala ang lahat ng sakit sa aking katawan matapos kong makita na pinagpapalo ni tita ng hanger ang walang kalaban-laban nitong anak na lalaki. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at nagmamadaling kumaripas ng takbo patungo sa kinaroroonan ng aming bahay.

“Binibigyan pa kita ng mga perang pambaon mo tapos ano?! Para lang ipambili sa walang kakwenta-kwentang bagay?! Punyeta ka talaga! Wala ka nang ginawa kundi maging pabigat sa buhay ko!” walang tigil nitong pinagpapalo ang hawak na hanger sa musmos na bata.

Dahil sa hindi naman kayang maprotektahan ng bata ang sarili ay tanging malalakas na pag-iyak lamang ang ginawa nito habang tinatamo ang mga palo ng kanyang ina.

Halos malagutan naman ako ng hininga dahil sa kalagayan ng bata kaya naman bago pa ito makatanggap ng mga panibagong hampas ay mabilis ko na itong tinakpan gamit ang aking katawan at sinalo ang malalakas na palo ni tita.

“T-tita! Tama na po!” naluluha kong pag-awat kay tita habang mahigpit na niyayakap ang batang umiiyak pa rin hanggang ngayon. Binigyan pa ako nito ng ilang mga hampas bago tuluyang tumigil at pagkatapos ay tumungo sa kusina.

Dahan-dahang napatingala naman ang batang lalaki sa akin at naluluhang yumakap. Sinuklian ko na lamang ito ng isang banayad na ngiti at marahang hinaplos ang likuran nitong namumula at punong-puno ng mga sugat na tinamo galing sa hanger ng ina.

“K-kuya…” paos nitong tugon sa akin. Tumango naman ako sa kanya at hinayaang isandal nito ang katawan sa aking dibdib.

“O-oo, Lucas. Nandito na si kuya. Huwag kang mag-alala, magiging maayos din ang lahat,” pagpapagaan ko ng loob sa kanya.

“P-pero—”

Hindi na niya natuloy pa ang sasabihin nang bigla na lamang akong pingutin ni tita sa aking tenga. Napasigaw ang bata dahil sa ginawa ng kanyang nanay habang nanlalaki naman ang mga mata ko dahil sa ginawang pagpingot ni tita.

Walang awa ni titang kinaladkad ako palabas at inginudngod sa lupa na para bang isang basura lamang.

“Isa ka pang malas ko sa buhay! Nang dahil sayong bakla ka, nabaon pa ako sa utang! Kung bakit ba kasi sa lahat pa ng mga tao, sa akin ka binigay niyang impakta mong ina!”

Napaangat ako ng tingin kay tita mula sa pagkakaluhod at nagulat nang makitang may hawak-hawak itong isang malaking birthday cake.

Ibinato nito sa aking pagmumukha ang pagkain. Sinubukan kong umilag ngunit huli na nang tumama ito sa kaliwang parte ng aking mukha.

Narinig ko pa ang muling pagsigaw ni Lucas sa tabi ng mama niya ngunit hindi ito pinansin ng kanyang ina. Nakita ko itong nagtangkang lumapit sa akin pero mabilis itong pinigilan ni tita at muling pinabalik sa loob ng bahay.

“Kuya Ha—” huling dinig ko pa na sinabi ni Lucas bago ako tuluyang pagsarahan ni tita ng pinto.

Nanlaki naman ang mga mata ko at nagmamadaling lumapit sa tapat ng aming pintuan. Hindi ko na pinansin pa ang mga duming dumapo sa aking mukha at kumatok ng maraming beses sa nakasaradong pinto.

“T-tita! Buksan niyo po ang pinto! Tita!” pagmamaka-awa ko sa kanya habang patuloy lang sa pagkatok sa pinto.

“Tita please… p-papasukin niyo po ako…” hindi ko na napigilang maiyak pa dahil sa bigat ng aking nadarama.

Tita… parang awa mo na…

Lumipas ang mga minuto hanggang sa umabot na ito ng ilang oras sapagkat wala pa ring nagbubukas sa akin ng pinto.

Pagod akong tumalikod at napasandal na lamang sa likod ng aming pintuan. Napayakap ako sa aking mga tuhod at ipinatong doon ang ulo ko bilang pantukod. Wala akong nagawa kundi ang mapa-iyak na lamang sa aking pwesto at humagulgol.

Mama, asan ka na ba?

Matapos kong pakalmahin ang sarili ay pinunasan ko ang aking mukha at tahimik na napaluha.

Siguro nga ay tama si tita. Kung hindi lang sana ako iniwan ni mama at ibinilin kay tita ay magiging maayos pa rin siguro ang buhay ng pamilya nila.

Kung hindi dahil sa ‘kin, kinailangang lumuwas pa kami sa aming lugar at naghanap ng panibagong matitirahan.

Kung hindi dahil sa ‘kin, hindi sana maghihiwalay sina tita at ang asawa nito dahil sa balak niya akong ampunin bilang anak pero tutol ang asawa nito marahil isa raw akong bakla.

Kung hindi dahil sa ‘kin, hindi sana magiging miserable ang buhay ng anak nilang si Lucas dahil sa pabigat ako.

Kundi hindi lang sana sa ‘kin… kung ‘di dahil sa pagiging malas ko, siguro ay hindi na sana hahantong pa ang lahat sa ganito.

Napayuko ako sa lupa at hindi sinasadyang mapatingin sa cake na natapon kanina. Kalahating slice lamang iyon ng isang buong cake at sakto lang para sa dalawang tao. Kulay mocha ang itsura nito at sira na rin ang nakalagay na icing. Wala sa sariling napangiti ako habang tulalang nakatitig sa gawing iyon.

Itong cake ba ang binili ni Lucas para sa ‘kin?

Nanghihina kong tinungo ang kinaroroonan ng pagkain at marahang ibinaligtad ang pagkakatayo upang mai-ayos ang itsura nito.

Sobrang tagal na mula noong huli kong makatanggap ng isang malaking handa para sa kaarawan ko. Sa sobrang tagal ay halos hindi ko na maalala kung ano ba ang dapat kong gawin sa isang pagdiriwang.

Hindi ko na nga napansing kaarawan ko na pala ngayon.

Binitbit ko ang lalagyanan ng cake at napatitig ng mariin sa kalagayan nito. Hindi ko na inalintana ang mga matang nanonood sa akin kahit na wala naman akong makita dahil sa dilim ng paligid. Alam ko namang nakiki-usyoso lang ang mga kapitbahay namin sa kanilang mga bintana pero walang sinuman ang may balak na tumulong sa isang katulad ko.

Napangiti na lamang ako ng pilit at nanginginig na binati ang sarili.

“H-happy 18th birthday, Harper,” bulong ko habang hawak-hawak ang pinakamalaking regalong natanggap ko sa aking talambuhay.

Maraming salamat, Lucas.

Nakakalungkot mang gawin pero hindi ko na kinain ang cake dahil madumi na ito at natapon sa lupa. Kung malinis lang sana ito at hindi ako pinagsaraduhan ni tita ng pinto ay baka kainin ko pa ito at bigyan si Lucas para makakain din siya. Sigurado akong manghihingi ‘yon dahil paborito pa naman nito ang lasa ng mocha.

Akmang ibaba ko na sana ang cake sa aking tabi pero bago ko pa man magawa iyon ay nagulantang na lamang ako dahil sa hindi ko inaasahang pangyayari.

Tila naparalisa ako sa aking kinauupuan nang bigla na lamang may huminto sa harapan kong isang itim na van. Namutla naman ang mukha ko nang biglang nagsi-labasan ang mga taong nakasuot ng itim na mga damit at may mga telang nakatakip sa kanilang mukha.

“A-anong…” hindi ko na naituloy pa ang sasabihin ko nang bigla na lamang akong binuhat ng dalawang malaking tao. Sinubukan ko namang magpumiglas subalit dahil sa tikas ng mga katawan nito ay hindi na nakalaban pa ang maliit at hinang-hina kong katawan sa kanila.

Tinakpan ng isa ang bibig ko upang hindi ako makasigaw samantalang yung isa naman ay may ipinatong sa ilong ko na panyo at batid ko ay may droga o kung anong nakalagay doon kaya hindi ako suminghot sa abot ng aking makakaya.

Nabitawan ko ang cake na binili sa akin ni Lucas. Sinubukan kong agawin ang panyo mula sa lalaki pero may dalawa pang taong lumabas mula sa loob ng van at tinulungan ang mga kasamahan nitong pigilan ako sa pagwawala.

Dahil sa halo-halong emosyong umiiral ngayon sa aking sistema ay napapikit na lamang ako at muling napaluha sa aking sitwasyon.

Ano bang naging kasalanan ko para mangyari ang lahat ng ‘to sa akin? Masama ba akong tao? Makasalanan ba talaga ako sa paningin ng mundo?

Napa-iyak na lamang ako at pinanood ang aking sarili na ipasok nila sa loob ng itim na van. Hindi rin nagtagal bago ako tuluyang sumuko sa pagod at unti-unting umepekto ang kakaibang amoy na nasisinghot ko mula sa panyo.

Napatulala na lamang ako sa kawalan at pinakiramdaman ang pamamanhid ng aking katawan hanggang sa tuluyan akong dalawin ng antok.

END OF FLASHBACK

…

To be continued.

Mafia 03

Harper’s POV

~ ~ ~

[ PRESENT DAY ]

Umayos ako ng upo sa kama at panandaliang isinandal ang likod sa headrest nito. As far as I could remember, I woke up because of the cold breeze that comes from the outside of the box I’m in. Not long before I realized that I am inside of a very big and dark cage.

Wala akong makita noon dahil sa dilim ng buong paligid. My eyes searched for a way out but all I could see was a three long hole that looks like from a prison cell.

Sinubukan kong tumayo subalit nabigo ako dahil sa bigat ng aking katawan. My body was still numb and recovering because of all the things that happened before I was kidnapped. I was completely exhausted. Not just physically, but also emotionally and mentally.

Idagdag mo pang nakabusal ang bibig ko ng panyo at nakaposas pa sa aking likuran ang dalawang kamay ko.

Gayunpaman ay pinilit ko pa ring makatayo ng maayos para lamang masilip ang butas kung nasaan ako. At nang makasilip ay doon ko lamang napagtantong nasa isa pala akong eroplano.

Labis ang takot kong nararamdaman noong araw na iyon. Hanggang ngayon pa rin naman ay natatakot ako sa mga nangyayari sa ‘kin. Marahil ay wala pa rin akong kaalam-alam sa mga nangyayari.

Habang nakasandal sa kama ay pinagmasdan ko ang aking dalawang kamay. May bakas pa rin ng posas doon sa bandang pulsuhan ko.

Hindi ko na matansya kung ilang araw na ba ang nakalipas mula noong nangyari ang masalimuot na insidente. Kung ilang araw na ba ang nakakalipas mula noong dakipin nila ako sa loob ng van, at kung ilang oras na ba ang nakaraan nang magising akong nakagapos ang dalawang kamay habang nakakulong sa loob ng isang malaking kahon na gawa sa bakal.

After realizing that I am flying while imprisoned in a cage, I just cried myself out because of what I’ve been through all this time.

Kung bakit ba kasi nangyari pa ang lahat ng ito sa akin? All my life, wala akong ginawa kundi ang maging isang mabuting anak kay mama at maging responsableng tao sa mga mata nila tita.

Bakit kinailangan pa akong iwanan ni mama at bakit bigla nalang naging masama ang tingin sa akin ni tita sa isang iglap? I know to myself that I tried my best to be a good son to both of them… pero bakit ganito pa rin ang nangyari?

And now I woke up inside this big, old, and dusty mansion.

Dahan-dahan akong umalis sa taas ng kama at itinapak ang aking mga paa sa sahig. Ramdam ko ang lamig ng mamahaling tiles subalit mukha itong luma dahil sa itsura nitong parang may gasgas na disenyo at kulay kayumanggi pa.

Everything that I see here are all brown. Except for the pitch-colored wall and the big chandelier that is made up of glass.

Lahat ng mga aparador sa harapan ko ay puro dark brown at pati na rin ang kama kong inuupuan. The color is actually pitch too but the comforter and the pillows are dark brown. Pati ang mga kurtinang nagtatakip sa napakalaking bintana ay kayumanggi ang kulay.

Matapos ang saglitang pag-iinspeksyon sa bawat sulok ng kwarto ay tumayo na ako at lumapit sa malaking bintanang tinatakpan ng dalawang kurtina. Nasa kanang bahagi iyon ng kwarto at sa bandang kaliwang naman ay may isang pinto sa dulo. Batid ko’y iyon ang daanan patungo sa labas kaya naman hindi ako dumiretso roon.

It’s just that I don’t really know what is waiting for me outside and just by thinking of it, makes me scared already.

Lumapit ako sa bintana at sumilip sa pagitan ng dalawang kurtinang nagsisilbing pantakip sa sinag ng araw. Hindi na ako nag-abala pang buksan ang mga kurtina at baka may makapansin pa o makakita sa akin.

Pagkasilip sa labas ng bintana ay wala akong nakitang kahit ano bukod lamang sa isang napakalawak na grass field sa ibaba ng silid kong kinaroroonan. Batid ko ay nasa ikalawang palapag ang kwarto dahil tansya kong sapat lamang ang lula at tangkad ng isang palapag para sa ibaba.

Sinubukan ko pang sumilip sa gilid-gilid dahil magbaka sakaling may makitang kahit isang tao manlang subalit sa kasamaang palad ay wala akong namukhaan.

Napabuntong-hininga na lamang ako at napapikit.

Just where am I exactly? And why do they have to kidnap me? Ano bang kailangan nila sa akin?

Mabilis naman akong napalingon sa direksyon ng pintuan sa kabilang banda ng silid matapos makarinig ng tatlong beses na katok mula sa labas.

Dahan-dahang bumukas ang pinto at mula roo’y iniluwa ang isang matandang lalaking nakasuot ng isang magara at mamahaling black na formal attire. Hindi naman ako nakakilos kaagad sa aking kinatatayuan nang saglit na magtama ang aming mga mata.

He looks like… a butler.

“Good morning, master. Please follow me,” maikling bati nito sa akin at pagkatapos ay tumalikod na at muling nagpatuloy sa paglalakad. Hindi naman ako nakasagot at nanatiling naguguluhan lamang sa aking pwesto.

Master? Bakit master ang tawag sa ‘kin nung lalaki?

…

To be continued.

Mafia 04

Harper’s POV

Bagama’t nalilito dahil sa mga nangyayari ay sumunod pa rin ako gaya ng bilin nito sa akin. Noong una’y nagdalawang-isip pa ako kung susundan ko ba talaga ang estranghero pero dahil wala naman na akong mapagpipilian pang iba ay wala na akong nagawa kundi ang sumunod na lamang sa matanda.

Lumapit ako sa tapat ng pintuan at mas nilakihan pa ang bukas ng pinto upang ako’y makalabas ng silid.

Sumilip muna ako sa labas at nakita ang iilang mga guwardyang nakabantay sa bawat sulok ng daanan at ang isang napakahabang hallway sa aking harapan.

Napabaling naman ako sa aking kaliwa at nakita ang matandang lalaki na ngayon ay waring pinagmamasdan lamang ang aking mga kinikilos. Napayuko naman ako at napalunok bago tuluyang lumabas ng kwartong pinagtutulugan ko at lumapit sa kanya.

Habang nasa kalagitnaan ng paglalakad ay hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting hiya sa sarili dahil sa aking kasuotan.

Nakasuot lang kasi ako ng isang puting pantulog na damit, na tinernuhan ng isa ring puting pajama pang-ibaba. Mas binilisan ko na lamang ang paglalakad upang makasabay ako sa matanda at itinago ang sarili sa likuran nito.

Hindi na ako sumubok pang tumingin muli sa mga guwardya sa aming paligid ngunit bago ko pa man ilihis ang aking paningin ay napansin ko ang mala-dayuhan nilang mga itsura base sa kanilang mga pisikal na katangiang panlabas.

Foreigners?

Marahil sa napagtanto ay mas lalong naguluhan ang aking isipan. Nasaan ba talaga ako?

Nang hindi na ako makatiis pa ay akmang iimik na sana ako upang magtanong sa lalaking sinusundan ko nang bigla ako nitong inunahan sa pagsasalita.

“I’m not going to tell you this again so please, listen to me very carefully.” I remained silent as I watched him began to talk about some other things that I still don’t have any idea why I have to follow it.

Sinabi nito sa aking hangga’t maaari ay kabisaduhin ko ang lahat ng mga direksyong tinatahak namin dahil simula ngayo’y dito na raw ako maninirahan sa mansyon.

Unang beses ko pa lamang na marinig iyon ay magsasalita na sana agad ako nang muli na naman itong magpatuloy sa pananalita kaya napilitan akong manahimik muna upang pakinggan ang mga susunod nitong sasabihin.

Binanggit nito sa aking tumingin palagi sa mga orasan upang matansya ang mga oras kung kailan ako dapat kumain, maligo, at matulog. Binigay din nito ang eksatong mga oras sa bawat mga aktibidad kong gagawin subalit kahit anong pilit kong magkabisa ay hindi ko iyon magawa dahil sa pagkalito.

Why is he telling me all of this? Why do I have to follow it? I don’t want to stay in here. I want to go home… no.

I have to go home.

“It also important to—”

“Kuya…?”

Dahil sa pagsabat ko ay napatigil ito sa pagsasalita at sandaling bumaling sa akin.

“Can you please just tell me where I am? And what is happening? Please, tulungan niyo po ako. Hindi ko na po alam kung ilang araw na ang nakalipas mula noong may dumakip sa akin. Hindi ko ho ginustong manirahan dito. And even if I wanted to live inside this house, I still can’t because I have to look for my family. Kailangan nila ako ro’n. Kailangan ako ng kapatid ko. I don’t want any of this. Please, tell me where I—”

“We are now in front of the dining area. Please, proceed.” Napatingin naman ako sa aming harapan at pinanood itong buksan ang dalawang malaking pinto na nakasara bago lumingon sa akin.

“P-pero kuya…” Napatingin ako sa mga mata nito at natahimik nang makita itong nakatitig lamang ng mariin sa akin. He’s looking at me with only a blank expression. Napabuntong-hininga ako.

Mabibigat ang bawat pagtapak kong ginawa patungo sa loob ng silid-kainan. Why can’t he just tell me where I am first? Mahirap bang sagutin ‘yon?

Pagpasok sa loob ay bahagyang nanlaki ang mga mata ko dahil sa laki at lawak ng kanilang silid. Pero ang mas nagpagulat sa akin ay ang isang hilera ng mga putaheng nakahain ngayon sa kanilang hapag-kainan. Sa sobrang dami kasi nito ay halos iisipin mo nang nasa isa kang malaking okasyon.

Tila nakaramdam naman ako ng matinding gutom dahil sa aking nakikita. That’s right. Kung iisipin nga’y wala pa akong kinakain mula noong makarating ako rito. Ang huling kinain ko pa ay yung cake na ibinili para sa ‘kin ng kapatid ko, na hindi ko rin naman naubos dahil na-kidnap ako.

Nanatili akong nakatayo lamang sa tapat ng lamesa at muling napalunok ng laway. Dahan-dahan akong bumaling pabalik sa matanda at tumango lamang ito sa akin.

Muli akong tumingin sa aking harapan at napakagat-labi. Ayoko mang aminin sa sarili pero dahil sa tanawing nakikita ko ay saka ko lamang na-realize kung gaano na pala ako kagutom ngayon.

Mabagal akong lumapit sa pwesto ng mga upuan dahil sa pag-aalangan. Ngunit nang tuluyan na akong makalapit ay biglang kumalam ng malakas ang aking tiyan. Namula naman ang mukha ko dahil sa lakas ng tugon nito at tahimik na umupo na lamang sa isang upuan.

Nanginginig akong napahawak sa platong nasa harapan ko at humingang malalim muna bago nagpagpasyang sumandok ng kanin sa isang malaking lalagyanan. Pagkatapos magsandok ay kumuha ako ng isang pritong manok at inilagay iyon sa aking plato.

Noong una’y nahihiya pa talaga akong kumuha no’n subalit dahil sa tindi ng aking pangangatog sa gutom ay napilitan akong kumuha ng isa roon.

Hindi naman sa ayaw ko ng mga pagkain nila. Sadyang hindi lang talaga ako kumportable sa lugar na ito at idagdag mo pang hindi ko alam kung nasaan ako.

What if may lason pala ang mga pagkaing ‘to? Paano kung sinasamantala lamang nila ang gutom ko para ako’y kumain ng mga hinanda nila para sa ‘kin? Eto ba ang paraan nila para patayin ako? O baka naman pinag-eeksperimentuhan lamang nila ako at may nilagay pala silang kung ano sa loob ng mga putaheng ito?

Unti-unti naman akong nilukob ng matinding takot dahil sa naisip. Kaya ba talaga nilang gawin iyon sa akin?

Mabilis akong napatayo mula sa pagkakaupo at tumalikod sa malaki’t mahabang lamesa. Sakto namang paglingon ko ay nakita ko ang matandang nakakunot ngayon ang noo dahil sa aking ikinilos at napataas ng dalawang kilay.

Umiling naman ako sa kanya ng maraming beses at nagsimulang maglakad pabalik sa direksyon ng pintuan. Subalit bago pa man ako makalabas ng silid ay dagli itong humarang sa aking harapan at tumikhim.

“Please get back on your seat. You haven’t eaten yet for two days,” seryosong ani nung butler sa akin. Natuod naman ako sa dahil sa narinig.

Two days? So two days have already passed since when they kidnapped me?!

Sinubukan kong lampasan si kuyang nakaharang sa aking harapan sapagkat mahigpit nitong kinapitan ang aking dalawang braso at buong pwersa akong pinabalik sa pagkakaupo. Akmang magpupumiglas palang sana ako mula sa kanyang pagkakakapit nang biglang siya na mismo ang nagkusang magtanggal ng mga kamay nito sa akin.

Binigyan ko naman ito ng masamang tingin matapos niya akong paupuin ulit ngunit binigyan lamang ako nito ng isang buntong-hininga at nagsalita.

“Finish your breakfast first. Then we’ll talk about everything that you wanna talk about with me,” utos nito at pagkatapos noo’y hindi na ito muli pang nagsalita at nanatiling tumabi na lamang sa aking gilid.

Napaiwas naman ako ng tingin dito at napaisip ng malalim.

“Is that a promise?” tanong ko ng hindi ito tinitingala sa kanyang pwesto. Sumagot naman ito.

“Yes.”

Napabugha na lamang ako ng hangin sa ere at sinimulang kainin ang pagkain kong hinain kanina. As much as I really don’t want to eat right now, hindi ko naman maaaring kalimutan nalang itong kalam ng aking katawan.

And I have to replenish my energy. Lalo na’t kailangan kong maging alerto sa paligid ko.

But could I really trust him? Could I trust this old man’s words?

…

To be continued.

Mafia 05

Harper’s POV

Nang mabusog ay tumigil na ako sa pagkain at uminom ng maraming tubig. Napansin ko ang saglit na pagbaling sa akin nung matandang lalaki bago nito muling inilihis ang tingin sa akin. Hindi naman ako kumibo at pinagpatuloy lamang ang pag-inom ng tubig.

Nang matapos ay inayos ko ang aking mga pinagkainan at tumayo na sa upuan. Lumingon ako kay kuya at sinuklian naman ako nito ng isang tuwid na tingin bago magsalita.

“Follow me.”

---

Tulad ng inutos nito ay sumunod nga ako sa kanya at sinamahan itong halughugin ang buong espasyo ng kanilang mansyon.

Habang naglalakad ay ilang beses ko namang sinubukang i-brought up yung topic pero gaya ng kanyang inakto kanina ay muli na naman ako nitong hindi binigyang-pansin. Hanggang sa matapos ang aming paglilibot ay talagang pinanindigan nito ang pagkakatikom ng kanyang bibig.

Nang makitang pabalik na kami sa aking silid na pinagtuluyan ay dagli akong napahinto sa paglalakad at pinagmasdan lamang ng mabuti ang kanyang bawat pagkilos.

Nang mapansin naman nito ang aking paghinto ay napatigil din ito sa paglalakad at marahang lumingon sa akin.

“Please, follo—”

“No,” mariin kong pag-atungal at pagputol sa kanyang sasabihin.

Marahil sa inakto ko’y sinubukan nitong lumapit sa ‘kin subalit napaatras ako ng lakad sa kanya. Napatigil ito sa kanyang paglapit.

Umiling ako ng maraming beses habang tinitingnan siya. I can’t just keep on tolerating him. This thing can’t continue forever. Maraming oras at araw na akong naaksaya at kahit ayoko mang aminin sa sarili ko pero kinakabahan na rin ako para sa aking kinalalagyan. I don’t know where I am. I don’t know why did they kidnapped me. And I don’t know why I keep on following this man who I don’t even know his name.

Muli akong humakbang paatras at mukhang naalerto naman ito sa ginawa ko. Matagal kaming nakipagtalastasan ng tinginan sa isa’t isa hanggang sa ako’y makakuha ng tiyempo upang makalayo sa kinaroroonan niya.

“Young master!” sigaw nito sa akin nang tumakbo ako palayo sa kanya. Hindi pa man ako tuluyang nakakalayo nang marinig ko itong tawagin ang mga guwardyang nagbabantay sa buong dako ng pasilyo kaya naman mas binilisan ko pa ang aking pagtakbo.

Hindi ko alam kung saan ako dinala ng aking mga paa dahil ang tanging umiiral lamang sa aking isipan ay ang makatakas sa mga guwardyang humahabol sa ‘kin. Hindi ko na rin maalala kung ilang beses na ba akong nagpalipat-lipat sa mga daanang nakikita ko dahil sa rami ng pasikot-sikot kong mga pinasukan.

Makalipas ang ilang minutong pagsubok na makatakas sa kanila ay napakapit na lamang ako sa pader nang mapagod sa pagtakbo at hinihingal na napatingala sa taas upang basahin ang mga letrang naka-ukit sa bandang itaas ng pader.

C.W.

C.W.? Anong ibig-sabihin no’n?

Sa halip na tumigil upang makapagpahinga kahit saglit ay muli akong nagpatuloy sa paglalakad. Kahit naman nagtagumpay na ako sa pagligaw sa mga kawal ay wala namang katiyakang hindi na nila ako mahuhuli pa kaya mas mabuti pang magpatuloy nalang ako sa paglalakad.

Pero hindi rin nagtagal bago ako mapahinto ulit sa paglalakad dahil sa pananakit ng aking tiyan. Napayuko ako at sandaling hinimas ang aking tiyan.

Dahil ba sa mga kinain ko kanina?

Napakagat-labi ako at napabuntong-hininga. Kung hindi lang talaga ako gutom ay sana, hindi nalang ako kumain. Pahirapan pa tuloy makatakas ngayon dahil hindi ko naipahinga ang aking sikmura.

Mabagal kong tinahak ang daan patungo sa aking harapan. Pagpasok sa loob ng C.W. ay napaawang ang bibig ko dahil sa laki ng chandelier na nakikita ko sa tuktok ng isang napakataas na kisame. Tulad ng kulay ng aking kwarto ay ganoon pa rin ang kulay ng mga kagamitan dito sa buong paligid.

Saglit ko pa sanang pagmamasdang mabuti ang nakakalulang nang makarinig ako ng mahinang kaluskos sa paligid kaya muling umalerto ang aking sistema.

Walang kahit anong bagay na makikita rito sa gitna ng silid. Tanging ang malaking chandelier lamang na halos sakupin na ang buong kisame ang aking nakikita at isang malawak na palapag. Sa bandang sulok nitong napakalaking silid ay may dalawang hadganan paikot patungong ikalawang palapag na batid ko’y maaari rin iyong daanan patungo sa kwartong pinagpahingahan ko.

Tahimik kong tinahak ang daan sa tabi. Hangga’t maaari ay hindi ko sinusubukang dumaan sa gitnang bahagi dahil baka may makakitang mga guwardya sa akin.

Nang makarating sa kabilang bahagi ng malaking silid ay akmang tatapak na sana ako palabas nang bigla na lamang may humablot sa braso ko mula sa aking likuran. Napasinghap na lamang ako nang hilain ako nito at pinaharap sa kanya.

“DON’T YOU EVER ESCAPE AND GO HERE AGAIN. DO YOU UNDERSTAND?!” punong-puno ng pagbabantang bulong sa akin ni kuya. Hindi naman ako nakatugon at nang mapansin nitong hindi ako makapagsalita ay hinila na lamang ako nito pabalik sa aming pinanggalingan kanina.

Humingang-malalim naman ako nang makaraan ang ilang minuto at napalunok ng laway.

Why was he so mad about me, going to the other side of the room? Ano bang meron doon? Why did he restrict me?

“Bakit ba ayaw mong sagutin ang lahat ng mga tanong ko?” naglakas-loob kong tanong ulit sa kanya. Huminto naman ito sa paglalakad.

“You shouldn’t be here…” dinig kong bulong nito na siyang nagpagulo sa isipan ko.

“Then why did you even kidnapped—”

“Now that you’ve stepped inside the palace,” humarap ito sa akin at tumingin ng direkta sa aking mga mata.

“You can never leave outside again. Not while you’re inside the mafia’s territory.”

Tila nabingi naman ako sa aking narinig at sandaling napa-isip ng malalim.

D-did he say… mafia’s territory?

“You want to know the truth? You were kidnapped to become the boss’ playtoy. And even if you won’t accept it to yourself or not, YOU ARE NOW HIS PROPERTY.” He grabbed my hands again and pulled me back to my room. I shivered.

“K-kuya…”

Pinapasok niya ako sa loob ng kwarto ko at bago isara ang aking pinto ay saglit ako nitong tiningnan sa huling pagkakataon. Umiwas ito ng tingin sa akin pagkatapos at bumuntong-hininga.

“Strictly follow all the things I’ve said before. Don’t leave the west wing. And don’t even try to escape again and proceed to the central wing if you still want to live. I was ordered to go here from time to time para alagaan ka. So don’t talk to anyone except me or else we’re both dead,” he said before finally closing the door.

“Please cooperate with me.”

…

To be continued.

Mafia 06

Harper’s POV

” Please cooperate with me.”

Cooperate with him? Is he really asking me to help him by staying in here? Inside the mansion of this mafia he is talking about who I don’t even know the name?

Makalipas ang ilang oras ng malalim na pag-iisip ay tumayo na ako mula sa pagkakaupo at lumingon sa aking kanan, kungsaan makikita ang pader na gawa sa salamin.

It’s already nighttime and it is the perfect opportunity to escape from this place. Kaninang tanghali ay muli akong binalikan ni kuya at dinala ulit sa hapag-kainan upang makakain ng tanghalian. Hindi naman kami nagka-imikan at gaya ng iniutos nito ay sumunod lamang ako sa kanyang mga sinasabi.

Pagkaraan ay muli na ako nitong pinabalik sa aking kwarto at maya-maya’y binilinan akong maligo na sa banyo ng pansamantalang kwarto ko. Pati na rin noong sumapit ang gabi ay sinundo na naman ako nito at muling pinakain sa kusina.

Kahit na tutol man sa aming ginagawa ay wala akong nagawa kundi ang sumunod lamang sa mga utos at payo nito upang hindi magkaroon ng kahit anong hadlang para sa aking binabalak na planong pagtakas, ngayong oras mismo sa kalagitnaan ng gabi.

Inayos ko ang aking suot na panibagong damit na nakuha ko mula sa malaking aparador ng silid. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung nasaan ang totoo kong mga kamiseta subalit dahil wala nang oras pa ay napag-isipan kong huwag na lamang ito hanapin pa. Tutal ay mukhang disente naman na ang aking damit na kasalukuyan kong suot-suot.

Naglakad ako palapit sa tapat ng pintuan at huminga muna ng malalim bago napagpasyang simulan ang aking plano.

Buong pag-iingat kong binuksan ang pinto ng aking silid at sandaling dumungay muna sa daanan kung may mga guwardya bang nagbabantay tulad noong kanina ngunit nakahinga rin ng maluwag nang walang makita.

Lumabas ako ng kwarto at tahimik na tinahak ang daan patungong C.W. na sa palagay ko ay ’ c entral wing’ ang kanyang kahulugan.

Isang malakas katahimikan ang namayani sa buong pasilyo. Ang kaninang nakabukas na aranya sa itaas ay pinatay na at tanging mga lampara na lamang sa bawat sulok ng pader ang nagsisilbing ilaw sa kapaligiran.

Bagama’t maraming nakabukas na lampara ay hindi pa rin iyon sapat upang mailawan ang buong paligid kaya naman mas tinalasan ko pa ang aking paningin hanggang sa kalaunan ay may naaninag na parang simbolo sa bandang gitna ng silid.

Napayuko ako at tinitigang mabuti ang pigurang nakaukit sa sahig ng aking tinatapakan.

Bituin .

Isang malaking hugis ng bituin. Makalipas ang ilang segundong pag-iisip ay saka ko lamang napagtanto kung ano ang ibig-sabihin sa likod nitong bituin na simbolo.

Ang pasilyong kinatatayuan ko ngayon ay tila nakahubog pa-bituin. Nasa bandang kaliwa nakapalagay ang aking kwarto at kasalukuyang nakatapak ako ngayon sa pinakasentro ng pasilyo. Ang Central Wing .

And if I am in the center of this castle right now…

I started walking straight towards the north wing to see if my intuition was right. Mas dinalian ko pa ngayon ang aking mga lakad upang mas mapabilis ang pagtungo sa lugar na iyon. I can’t waste any time now as I’m well aware that days have already passed after the last time I woke up.

Kailangan kong makatakas dito. I can’t be here. I’m not owned by anyone.. Kahit ilang beses pa nila akong takutin sa mafia na ‘yan. No one owns me than I am. Ako lang at wala nang iba.

I don’t even know which mafia they’re talking about.

It was a long walk before I could pass the north wing. Hindi naman ako naguluhan masyado sa mga pasikot-sikot ng daan dahil may mga simbolong nakaukit sa bawat itaas ng mga pinto.

When finally I got to the north wing, I quickly saw the entrance of the place already but before I could even got there, I was surprised and immediately stopped when I saw a figure of a man pleading in front of the room.

Nakaluhod ito at tila pagod na habang maluha-luhang nagmamaka-awa sa harap ng isang taong hindi ko inaasahang muli ko na namang makikita.

“P-PLEASE! I WON’T TELL ANYONE, I SWEAR! J-JUST PLEASE LET ME LEA—”

BANG!

Napatalon ako sa aking kinatatayuan at halos mabingi dahil sa lakas ng tunog na nanggagaling mula sa pagputok ng isang baril. Nanginginig akong napatakip ng bibig sa aking nasaksihan.

Masyadong mabilis ang mga pangyayari. Napatingin ako sa lalaking kanina lamang ay nagmamaka-awa pa pero ngayon ay wala nang buhay at nakahiga ngayon sa sahig. Natulala ako.

I recognized him. He was one of those people that was captured like me inside the castle. Katulad ko ay dinukot lamang din nila ito pero ngayon ay walang awa nila itong binaril at pinatay. Nagsimulang magsi-daluyan ang aking mga luha sa pisngi at napatingin sa lalaking wala pa ring bahid ng kahit anong emosyon sa mukha matapos panooring mamatay ang binata mula sa baril na hawak ng isa sa kanyang mga kawal na kasama.

It was the first time I had seen a dead man in front of me…

… not knowing that there were actually more to come than just this one.

Hindi pa man ako tuluyang nakakabalik sa reyalidad nang bigla na lamang itong lumingon sa akin at bahagyang nagtama ang aming mga paningin. I was stunned.

Nanatili akong naninigas sa aking kinatatayuan habang nakatitig lamang ng mariin sa kanyang mga mata.

“You…” malalim at matigas ang boses nitong sapat na upang makapagbigay ng matinding kilabot sa aking katawan.

Batid kong hindi nito inaasahan ang aking pagpunta rito ngayon kaya naman bakas ang gulat sa kanyang mukha. Samantalang pinangungunahan naman ng kaba at takot ang aking kalooban dahil sa mga nasaksihan.

Dala ng dinaramdam sa katawan, walang ano-ano’y lumayo ako sa kanilang direksyon at napatakbo pabalik sa aking tinutuluyan.

…

To be continued.

Mafia 07

Harper’s POV

Sinara ko ang pinto ng aking kwarto at mabilis iyong ikinandado bago sumandal sa likod ng pinto. Kapos-hiningang napahawak ako sa dibdib at hinayaang magsi-daluyan ang mga luha sa aking pisngi.

Did they just… kill an innocent person?

Muli akong napatakip ng bibig at tumungo habang yakap-yakap ang mga binti.

How could they?! Paano nila nagawang makapatay ng isang taong walang kalaban-laban? Wala silang pinagka-iba sa mga mamamatay tao.

Was this the reason why the butler prevented me from leaving? Iyon ba ang kakalabasan ko kapag nakatakas sa lugar na ito?

And that man…

I don’t want to be in here anymore. I badly want to go home.

Ilang sandali pa bago ako tuluyang tumigil sa pag-iyak at nang tumahan ay nagpunas na lamang ako ng mukha, at pagod na tumungo sa aking kama. Dahil sa layo ng aking itinakbo kanina ay tila naubos ang lahat ng aking enerhiya sa katawan. I didn’t even noticed how I got back to this room because of nervousness. Tila dinala na lamang ako ng aking mga paa and somehow, nakabalik ako rito sa kwartong ‘to.

Gumapang ako sa itaas ng kama at pagod na humiga sa gitnang bahagi. Hindi kalaunan ay unti-unti na rin akong tinamaan ng antok hanggang sa tuluyang binalutan ng kadiliman ang aking sistema.

---

I woke up teary-eyed as the sunlight that comes from the glass window passes through my face.

I could still feel the tiredness of my eyes but surprisingly, my body seemed to be alright now. Dahan-dahan kong inupo ang aking katawan at saglit na inalala ang mga kaganapang nakita ko kagabi.

Muli akong nakaramdam ng lungkot at pamamasa sa aking mga mata matapos maalala ang nasaksihan kong pagkamatay ng isang tao.

Why is this happening to us? Ano bang kasalanang nagawa namin para maransan ngayon itong mga karumaldumal na sitwasyon?

Pinakalma ko muna ang aking sarili bago nagtungo sa direksyon ng paliguan. Hindi ko man gustong tumayo sa aking kinahihigaan ay hindi naman maaaring pabayaan ko na lamang ang sarili ko lalo na’t walang tutulong sa akin dito bukod na lamang sa akin mismo.

Tiniis ko ang lamig na nagmula sa butas ng gripo at nang matapos ay nagpunas na ng katawan. Kumuha na ako ng pamalit sa malaking aparador at isinuot ang puting kamiseta pati na ang isang pajamang kulay puti rin. Tulad lamang noong suot ko kahapon marahil lahat ng mga kasuotang nakalagay dito ay magkaka-parehas lamang.

Matapos ayusin ang aking sarili ay sandaling umupo muna ako sa aking kama at hindi inaasahang napatulala na naman sa siwang ng bintana.

Subalit kalaunan ay natigil din naman ito nang makarinig ako ng tatlong sunod-sunod na katok mula sa labas.

“Young master,” dinig kong tawag sa aking nung butler. Lumingon naman ako sa direksyon ng pintuan at nakita itong nakatayo habang nakatingin sa akin.

“The breakfast is ready.”

Umiwas ako rito ng tingin at sandaling huminga ng malalim. Tumayo na ako sa kama at pagkatapos ay sumunod sa likuran nito.

Tulad ng kahapon ay may mga guwardya na namang nagkakalat sa bawat sulok ng pasilyo. Nakakapagtaka lamang na sa tuwing pagsapit ng gabi ay walang kahit sinong nagbabantay sa loob ng kastilyo. Paano kung malaman nila ang katotohanang may naganap na palang krimen dito sa loob ng kanilang mansyon?

Habang nasa kalagitnaan ng paglalakad ay nahihiyang kinalabit ko sa aking harapan si kuya at lumapit.

“Kuya… m-may gusto po akong sabihin…” tumingala ako rito sapagkat nanatiling tuwid lamang ang kanyang paningin sa harapan. Napalunok ako ng laway at saglit na nagmasid-masid sa paligid.

“S-sinubukan ko pong tumakas kagab—”

“Pardon?!”

Hindi kaagad ako nakapagsalita marahil sa biglaang pagbago ng tono sa pananalita nito. Hindi na ito nag-aksaya pa ng ilang segundo at mabilis na lumingon sa aking pwesto. Napayuko naman ako dahil sa talim ng kanyang mga pinupukol na titig at humingang-malalim.

“N-nakita ko pong… p-pin… pinatay nila yung isang lalaking kasama ko—” hindi ko na natapos pa ang aking sinasabi nang bigla nitong tinakpan ang aking bunganga gamit ang kanyang isang palad.

“I told you not to try escaping here! Don’t you realize how dangerous your situation will be if you got caught by someone?!” he whispered angrily to my ears.

“P-pero… kailangan ko pong makatakas dito! Natatakot po ako,” naluluhang sambit ko sa matanda.

Sa halip na sagutin ako nito ay hinila lamang niya ako palayo sa aming pwesto at dumaan sa isang direksyon na walang nagbabantay na mga kawal.

Muli ako nitong hinarap sa aking pwesto at pagkatapos ay humawak sa aking magkabilang pisngi bago magsalita.

“I’m telling you this for the last time. You. Won’t. Escape. Here. At kahit makatakas ka pa rito, you still can’t leave because you don’t know where we are so don’t bother escaping and focus instead on what’s happening in front of you. You want to leave this place right?” seryosong tugon nito sa akin. Bahagyang naguluhan naman ako sa mga sinabi niya.

“A-ano pong ibig niyong sabihin na hindi pa rin ako makakalaya kahit makatakas ako?” nalilitong tanong ko sa kanya. Subalit imbis na sagutin niya ang aking tanong ay hinila na naman ako nito sa huling pagkakataon at muling nagpatuloy sa paglalakad.

Hanggang sa marating namin ang kanilang silid-kainan ay hindi na si kuya umimik pa at binigyan na lamang ako ng isang huling sulyap sa mga mata bago pinapasok sa loob ng dining room.

“You’ll know soon… I’m sorry.” Iyon ang huling mga salitang narinig ko mula sa kanya bago ito maiwan sa labas ng silid-kainan.

If only I knew that that would be the last time we’re going to see each other again. ..

Marahil gulong-gulo pa ang aking isipan sa mga binitawang salita ni kuya ay wala ako sa huwisyong naglakad patungo sa lamesa at umupo sa isang upuan.

Akmang kukuha na sana ako ng kubyertos sa hapag nang halos mapagitla ako sa aking pwesto at napagtanto kung sino ang taong nasa tapat ng inuupuan ko.

I felt the shivers running down my spine as he intently observed every movement I made for the last seconds.

He put his hands on the table and caressed his lower lip with one hand while looking at me, getting surprised because of him.

I staggered.

“Hey there,” he muttered with a smirk on his face.

It’s… him .

The person responsible for all of this mess. And the reason why I am now trapped in this castle-like place that feels like a prison to me.

The person who saw me last night.

The Mafia.

…

To be continued.

Mafia 08

Harper’s POV

Black hair, blue eyes, white skin, tall and muscular.

It’s definitely him.

I heard him let out a short chuckle before continuing to speak.

“What’s your name, little boy,” he asked but I remained silent.

Nang mapansing wala akong balak na sagutin siya ay binigyan ako nito ng isang mariing tingin at tumikhim.

“Hmm… whatever, you will say it to me soon anyway.” He stood up from his seat and started to walk around the table. Muli akong nakaramdam ng pangamba sa katawan nang makita sa peripheral view ko ang pigura nitong papalapit sa aking kaliwa.

Nang tuluyang makalapit ay nanatiling nakatingin lamang ako sa aking harapan at hinayaan itong pagmasdan ako sa aking kinauupuan. He chuckled once again.

Halos manigas ako sa aking pwesto nang bigla nitong inilapit sa aking tabi ang kanyang mukha at ngayon ay mas tutok akong pinagmasdan. Napaiwas ako ng tingin.

Subalit hinawakan nito ang aking baba gamit lamang ang kanyang dalawang daliri at iniharap sa kanyang gawi. Tila naestatwa naman ako nang tuluyang makita sa malapitan ang kanyang pagmumukha.

Ang kanyang makapal na mga kilay, matangos na ilong at ang balbas nitong sumakto lamang sa kanyang itsura. Napasinghap ako nang magtama ang aming mga mata.

Sobrang bilis ng mga pangyayari. Nagulat na lamang ako nang biglang dumampi ang mga labi nito sa gilid ng aking labi. Nanlaki ang mga mata ko sa ginawa nito.

What…

“I’ll see you again, little boy,” he murmured softly while our foreheads were still touching before finally withdrawing himself and eventually leaving the room, leaving me dumbfounded from what happened.

I unconsciously placed the palm of my hand to my chest as I feel my cheeks burning and my breathing started to become heavy.

We almost… kissed.

I don’t know the reason why, but somehow, I feel like my heart just kept on throbbing for a second as the scene kept on playing inside my head.

Bakit… mali ito. Maling-mali.

I can’t be feeling this way right now. I shouldn’t let my feelings overwhelm the situation because what happened earlier was bad and wrong.

I know that I am attracted to men but to him… I cannot. The butler already warned me that I’m just now one of his toys so I can’t consider that thing as something deeper dahil alam ko sa sarili kong wala itong patutunguhan. Hindi ako maaaring magpalinlang sa mga kagaya niya. Since I know that one day, kakalimutan at tila itatapon lamang ako nito na parang bagay sa oras na maburyo ito.

It’s not that I am affected from what he did but… that’s… my first kiss .

Unti-unting nagsi-tuluan ang mga luha sa mga mata ko.

I can’t believe na mapupunta lamang sa lalaking iyon ang unang halik ko. Although it wasn’t a direct kiss but still… ano pa bang naghihintay sa akin sa mga susunod pang araw?

Talaga bang ito na ang magiging future ko?

Am I really just a plaything now?

Will I become a prostitute because of him?

With all the blood, sweat, and tears that I have sacrificed for my life… will it just turn to waste now?

Napatungo ako sa lamesa at halos ginulgol ang buong oras sa pag-iyak. I want to stop but I feel like I will become crazy if I won’t release this pain inside of me. Makaraan ang ilang minuto ay tumahan na ako at kalauna’y naisipang bumalik na lamang sa kwarto marahil wala rin naman akong ganang kumain ngayon.

Paglabas ay hindi ko na nadatnan pa si kuya sa pintuan kaya naman dumiretso na ako patungong silid. Hindi ko na rin inalintana ang mga guwardyang nagbabantay sa buong paligid at nang makarating sa aking kwarto ay humiga na lamang ako sa gitna ng kama at nagtaklob ng kumot sa katawan.

Hindi nagtagal ay muli akong dinaluyan ng antok kahit na tanghaling tapat pa lamang.

---

Nagising ako nang makaramdam ng matinding init sa aking pwesto. Tinanggal ko ang nakataklob sa aking kumot at bahagyang tumama sa aking pagmumukha ang sinag ng araw.

Hapon.

Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang pamamaga ng aking mga mata subalit pinabayaan ko na lamang.

Pagod akong umupo sa kama at saglit na pinakiramdaman ang paligid. Lumingon ako sa aking kaliwa at kumunot ang noo nang may makitang isang tray ng pagkain sa mesang pinapatungan ng lampshade sa gilid.

Gumapang ako papunta roon at sandali itong pinagmasdan.

Who made this?

Dahil wala akong kinain kaninang umaga ay kumalam ng marahan ang aking sikmura sa nakita.

Dahan-dahan ko iyong kinuha sa tabi ng lampara at pagkatapos ay sinimulang kainin ang mga pagkain.

Nang matapos ay halos masimot ko ang laman ng tray at uminom ng tubig bago iyon muling inilapag sa tabi. Tahimik akong nagpasalamat sa grasya sa kabila ng mga kaganapang nangyayari ngayon sa akin.

Kung tutuusin, ang kalagayan ko ngayon kumpara sa aking nakaraan ay masasabi kong mas ramdam ko pang nabubuhay ako ngayon sa mundo. Noong bago pa kasi mangyari ang lahat ng ito ay halosbwala akong pinagkaiba sa mga pulubi bukod sa may bahay akong inuuwian.

Wala akong sariling higaan kundi isang banig at karton lamang. Minsan ay madalas pa akong matulog sa labas ng aming bahay sa tuwing masama ang loob ni tita. Maski ang kinakain ko sa umaga ay halos maging normal na sa akin ang isang pakete ng gatas at tinapay lamang. Habang ang gabihan ko naman ay paminsan-minsang nakikihingi na lamang ako sa kung anong matirang pagkain nila Lucas.

Gustuhin ko mang magprotesta sa paraan ng pagtrato sa akin ni tita ay mas mabuting kimkimin ko na lamang dahil kahit na malaki ang galit nito sa akin ay pinapag-aral pa rin ako nito. Yun nga lang ay gusto talaga nito akong makapagtapos ng pag-aaral upang makakuha ako ng trabaho at mabayaran ang lahat ng kanyang mga inutang.

Knowing the fact that I was once living like that and now that I’m captured and trapped by someone but living a more stable life here just feels kind of surreal.

Should I be grateful at least?

I laughed at the thought. Of course not.

Because even though I’m living like a normal human being, I’m still imprisoned for the rest of my life here in this castle.

…

To be continued.

Mafia 09

Harper’s POV

More days have passed, and I’m still being kept inside this prison. Saglit akong sumilip sa pintuan ng aking kwarto upang tingnan kung may mga kawal pang nagbabantay ngayon sa daan. Sa halip na magulat ay napabuntong-hininga na lamang ako nang makita ang mga itong nakatayo sa bawat sulok ng pasilyo. Hindi naman na nakakagulat pang makita ang ganitong eksena marahil araw-araw ko na silang nadadatnan, pagsapit pa lamang ng umaga.

Lumabas ako ng aking silid at diretsong tinungo ang daan patungong silid-aklatan na narito lamang din sa ikalawang palapag ng west wing. One thing that I’ve learned about how this castle works is that whatever I do or go to, they don’t care and they won’t intervene unless I do something wrong. They will never dare touching me like what the butler had said to me before. But once I defy at least even one of their strict rules, they will also never hesitate to dirt their hands with blood for me.

Wake up at 6:00, clean myself before going out of the room and proceed before 7:00 in the morning, and eat my breakfast, lunch, and dinner at an exact given time. Tuluyang tumatak na iyon sa isipan ko mula noong hindi na magpakita pa sa akin ang butler.

Especially the last rule that he said. That I should never try leaving the west wing or bad things might happen to me.

And I know that to myself pretty well.

After what I have seen right before my eyes…

It was never a question that my safety here has no certainty. But without the presence of the butler, I feel like my life is more in danger. Kaya naman isina-utak ko talaga ang lahat ng mga payo nito sa aking isipan dahil ang tanging magliligtas lamang sa akin dito ay ang mga bilin nitong hanggang ngayon ay kinakapitan ko pa rin.

I have lost count of the days I’ve been staying here, but since I can’t do anything else, I’ve started to think of other ways I can escape this place. But I can’t leave here without gathering any information.

Not until I saw this library.

Pinihit ko ang doorknob ng pinto at tahimik na pumasok sa loob ng silid-aklatan. Sinara ko ang pinto pagkatapos at naglakad sa tabi ng daanan. Tila nakahinga naman ako ng maluwag at nagsimula nang magtingin ng mga libro sa bawat aisle na aking nadaraanan.

Compare to every places that I have been in this castle, including my room, this library is the only place that I’ve felt very comfortable with. Walang mga guwardyang nagbabantay, tahimik, at maaliwalas ang buong paligid. Tanging mga libro at isang malaking lamesa lamang ang iyong makikita rito sa loob ng silid.

Apart from the chandeliers, there are still some CCTV cameras placed on top of the ceiling though. But it doesn’t bother me that much because at least dito, wala kang makikitang mga mata na nagmamatyag. And that’s enough for me to consider it as comfortable already.

Nang makarating sa last section ng mga bookshelves ay kinuha ko ang tatlong librong nakatago sa pinakalikod ng mga aklat. Those books that were all about the history of this mansion.

Binitbit ko ang tatlong iyon at dinala kungsaan matatagpuan ang malaking lamesa ng silid.

Minsan, napapa-isip na lamang ako kung ano kayang iniisip ngayon ng mga taong nakakakilala pa sa akin.

May naghahanap na kaya sa akin? Nagtataka na ba ang mga kaklase ko kung bakit hindi na ako nakakapasok? Nag-aalala kaya sila tita dahil ilang araw na akong nawawala?

… o may pakialam nga ba silang lahat sa ‘kin?

Tila pinanghinaan naman ako ng loob sa naisip. Is there even someone looking for me?

Saglit akong napahinto sa pag-iisip nang bigla akong nakarinig ng kaluskos sa paligid. May… tao rito bukod sa ‘kin?

Mabilis akong naalerto sa aking pwesto at nagtago muna sa isang bookshelf bago sumilip sa direksyon ng lamesang pagbabasahan ko. I can’t be mistaken, because I am pretty sure I heard it coming from that place.

Saktong pagsilip ko naman sa gawing iyon ay dagling nanlaki ang aking mga mata at napasinghap sa nakita.

Y-yung lalaki… siya ulit.

Kasalukuyan itong nagbabasa ng isang libro habang prenteng nakadantay ang mga paa nitong magkapatong sa itaas ng lamesa kasama ang iba pang mga libro na nakakalat doon. He can’t see me right now dahil nakatalikod ngayon ang posisyon nito sa akin subalit napaatras pa rin ako ng hakbang.

Is he reading there the entire time?! Why did I not notice him earlier? Dahil ba sa sobrang lalim ng pagmumuni ko kanina kaya hindi ko siya napansin?

Napakurap ako ng maraming beses at sandaling napa-isip ng malalim.

I should hide these books first before I leave. Tama, hindi nito maaaring makita ang mga libro dahil malaki ang posibilidad na itago o ipatapon niya iyon sa oras na makita niyang nagbabasa ako ng mga ganito. He’ll definitely know what I am trying to plan right now. To escape.

Akmang tatalikod na sana ako upang ibalik sa pwestong pinagtataguan ko ng libro ang aking mga hawak nang bigla na lamang itong magsalita, na siyang ikinagulantang ko.

“Why are you leaving? Come over here.”

Napalunok naman ako ng laway sa narinig at sandaling natigilan ng ilang segundo.

It can’t be…

Dahan-dahan akong naglakad patungo sa likod niya. Mabibigat ang bawat hakbang kong pinapakawalan habang pinipigilang manginig na lumapit sa pwesto niya. Napakagat ako ng labi at namamasa ang mga matang napatitig sa kanyang matipunong likuran.

Huminto ako sa paglalakad nang tuluyang makalapit sa likuran niya. Nagmamadaling iniwas ko naman ang aking mga tingin sa kanya nang tumingala ito sa akin at ngumiti.

“Hi,” nakangising bati nito sa akin. Tila bumigat naman ang paghinga ko dahil sa paraan ng kanyang pagtitig at kahit na gustuhin ko mang sumagot upang hindi ito magalit sa ‘kin ay nanatiling tikom lamang ang bibig ko sa kanya.

Bigla naman akong kinabahan nang bumaba ang dalawang balikat nito sa inasal ko kaya naman kahit labag sa aking kalooban ay napilitan akong mapatingin sa kanyang mga mata.

Halos sumabog ang buong sistema ko nang mas lalong lumawak pa ang pagngiti nito sa akin bago magsalita.

“You really are cute when you’re scared, you know? Like a cat,” he said with amusement in his voice. Napaiwas naman ako ng tingin sa kanya dahil sa hiya at mas lalong kinagat pa ang aking labi.

Napagitla naman ako nang magtaas ito ng isang kamay at muling iniharap sa kanya ang aking mukha, at hinaplos ang ibabang labi ko.

“You shouldn’t bite your lips so much or they’ll get swollen,” malambing na tugon nito. Tila wala naman sa sariling napabuka naman ako ng bibig dahil sa kanyang isinambit. Napangisi ito sa ginawa ko.

“Come. Sit on me, my boy.”

…

To be continued.

Mafia 10

Harper’s POV

“P-po…?” narinig ko ang mahinang halakhak nito bago tuluyang hinablot ang aking kanang braso.

“I don’t have to repeat my words,” mariing sambit nito at walang pakundangang hinila ang aking katawan palapit sa kanya at ikinandong sa kanyang mga hita ng walang kahirap-hirap. Tila nanigas naman ako dahil sa aking pwesto.

Hindi pa man ako tuluyang nakakabalik sa reyalidad nang kuhanin nito ang dalawang libro na hawak ko at ipinatong ang isa niyon sa lamesang gawa sa malapad na kahoy. Samantalang binuklat naman nito ang isa pang libro at kahit hindi ko man nakikita ang kanyang ekspresyon ay alam kong tumaas ng bahagya ang dalawang sulok ng labi nito sa nakita.

“So you want to know a little background of our history, huh?” nakangising tugon nito sa kanyang sarili. Nanlamig naman ang aking mga kamay at maya-maya’y mabagal na umiling. He chuckled again.

He flipped the page of the book, and there we saw a picture of a man who looked a lot like him but was older. His black hair was neatly trimmed, and he really had a very intimidating vibe. The man was wearing an elegant black suit with some golden linings around his clothes while sitting on a grand-looking throne.

“Gin Arsenio Wright.” Tila nabalik naman ako sa huwisyo nang magsalita ito sa aking likuran. Lilingunin ko na sana ito subalit mas pinili kong huwag na lamang ituloy dahil sa bigat ng tindig na dinadala nito.

“He is my great-great grandfather. The old man who started our bloodline,” pagpapatuloy nito sa kanyang sinabi. Napayuko naman ako at muli tiningnan ang litrato ng lalaking nakaupo sa kanyang trono.

So that explains why his features resemble this man a lot. Because they were blood-related.

… But why is he telling me this? Isn’t he supposed to not tell me anything that might help me escape this castle mansion?

Nalilito man sa kanyang inaakto ngayon ay hindi ko na lamang siya pinansin at ako na mismo ang naglipat ng pahina, marahil sa kuryosidad na malaman kung ano pang nilalaman nitong aklat.

If his great-great grandfather’s personal information is written here, then is there a chance that I could really find a small evidence or a single piece that might help me leave this place?

I was about to flip the other page after reading all of the contents written to the last part when he suddenly just closed the book. My eyes widened.

Sinubukan kong kuhanin iyong libro sa kanya upang ipagpatuloy sana ang pagbabasa ko pero masyadong matigas ang pagkakahawak nito sa libro. Muling napagitla naman ako sa aking pwesto at napatingala nang mas itaas pa nito ang hawak niyang aklat.

Akmang aabutin ko na sana ang libro nang bigla na lamang nitong itaas ng marahan ang kanyang kanang paa sa pagitan ng aking mga hita, kaya naman napababa ako ng mga kamay dahil sa hindi ko inaasahang gagawin nito.

Sinubukan ko namang i-ayos ang aking pagkakaupo sa itaas nito subalit mas itinaas din nito ang kanyang tuhod upang hindi magdikit ang aking mga hita.

“U-uhm…” hindi ko maiwasang mamula dahil sa aking itsura na tila ba nakabukaka ngayon ang upo habang nakakandong sa kanya. Ano na naman bang pakulo itong gusto niya?!

“Y-yung p-paa niyo po…” nahihiyang bulong ko, nagba-baka sakaling maintindihan nito ang aking tinutukoy subalit tila nagbingi-bingihan lamang ito sa akin at mas inilapit pa ang aking katawan sa kanya.

Ang kaliwang kamay nito na bakante ay naramdaman kong humaplos sa aking tiyan, na siyang nagbigay ng kakaibang pakiramdam sa aking sistema. Ang mumunting mga haplos nito ay naging mga yakap na kinalaunan at ngayon ay tuluyan nang magkadikit ang aming mga katawan.

Ramdam ko ang init at barakong amoy na sinisingaw ng matipuno’t matigas na katawan nito, maging ang mainit na hininga nito ay dumadampi na sa aking kanang tenga. Bahagyang nagtaasan ang mga balahibo ko sa katawan.

“K-kuya…” nauutal at natatakot kong anas sa kanya.

“Call me master,” nang-aakit nitong bulong sa tenga ko at isinandal ang baba sa aking kanang balikat. Nagsimula nang manubig ng aking mga mata dahil sa kanyang ikinikilos at napakapit na lamang sa kanyang kaliwang braso na nakayapos sa sikmura ko upang subukang tanggalin.

Mas itinaas pa nito ng bahagya ang kanyang tuhod at sa puntong iyon ay alam kong nararamdaman na nito ang nasa pagitan ko dahil sa sobrang dikit ng aming mga katawan.

“Shh… don’t cry,” malambing nitong ani nang marinig nito ang mumunting mga hikbi ko. Banayad nitong inilig ang kanyang baba sa aking balikat, tila sinusubukang pagaanin ang aking kalooban mula sa kabang nararamdaman. Habang ginagawa naman niya iyon ay nararamdaman ko ang mga papatubo nitong balbas na kumikiskis sa aking balikat kahit na natatakpan pa ito ng suot-suot kong damit.

“P-please… h-huwag po, please…” tuluyan ko nang nasabi ang nais kong sabihin sa kanya. Nang marinig naman nito ang itinugon ko ay napangiti ito at mas inilapit ang mukha sa akin hanggang sa magdikit ang aming mga pisngi.

“Don’t worry, I won’t do anything,” malumanay nitong sambit at pagkatapos ay huminto na sa kanyang ginagawa. Nakahinga naman ako ng maluwag sa sinabi nito.

Hinintay ako nitong tumahan at pinunasan ko naman ang mga luhang muntik nang kumawala sa mga mata ko. Hindi naman ito kumilos at nanatili lamang sa kanyang pwesto habang ginagawa ko iyon.

“T-thank you po,” mahinang tugon ko nang tuluyan na akong kumalma makalipas ang ilang minuto. Tumango naman ito sa akin ng hindi tinatanggal ang pagkakasandal ng kanyang baba sa balikat ko at pumikit.

“Hmm…”

Hinayaan ko na lamang muna itong sumandal sa aking balikat dahil baka magbago pa ang isip nito sa oras na siya ay pigilan ko. Subalit makalipas ang ilang oras ay hindi pa rin ito umaayos ng pagkakaupo hanggang ngayon.

Nanginginig man sa takot ay sinubukan ko pa ring hawakan ang kaliwang kamay nito na kanina pa nakahapit sa aking bewang at sa huling pagkakataon ay sinubukan ko iyong tanggalin.

Sa kasamaang palad ay hindi na naman ako nagtagumpay dahil sa higpit ng pagkapit nito sa aking katawan. Hindi ko tuloy maiwasang pamulahan na naman dahil sa aking postura.

Hindi naman ako nangangalay pero hindi lang talaga ako sanay na nakabuka ang aking mga hita habang nakaupo. Kaya naman nang hindi na talaga ako makapagtimpi pa ay muli kong sinubukan na igalaw ang aking katawan, datapwa’t imbis na ako ang kumilos sa aming dalawa ay nagulat na lamang ako nang biglang may gumalaw na kung ano sa aking kinakandungan.

Did he just…!

“I told you, I won’t do anything.” He bent down and nuzzled his head into my neck.

“However, you broke one of the rules… remember?”

Tila huminto naman ang pagdaloy ng oras at bahagya akong napatulala sa kawalan matapos madinig ang kanyang isinaad.

“And since you’ve broken one of my rules, I have to punish my bad little boy.” He inserted his left hand inside my shirt, while his other hand put down the book on the table and slowly slipped his right hand down on my pants. I gasped.

“N-no…”

…

To be continued.

Mafia 11

Harper’s POV

“Haaahhh…” I kept on catching my breath as he continued to play around with touching my thing. I tried struggling to make him stop, but he just wouldn’t do it.

I pleaded him to stop for so many times but he won’t listen to me anymore. Bagkus, mas nagiging agresibo pa ang paglalaro nito sa walang kalaban-laban kong katawan.

I can feel my eyes getting watery again as I feel so hopeless in my current situation. Ito ang unang beses na may ibang taong humawak sa aking kaselanan and the feeling is just giving me shivers to my body.

Ang init na dinadala ng malaki at magaspang nitong palad… even though I don’t want to admit it, but I just can’t help but to feel hot because of him. Tila nawawala ako sa tamang pag-iisip dahil sa kanyang ginagawa.

No… this can’t be happening!

But his hands… his body that I’m sitting on… his hot breath that touches my nape… and those moans coming from his mouth… I can’t let him seduce me.

But neither my mind nor my body won’t listen to me any longer.

Napakagat-labi ako at pumikit dahil sa kahihiyan. I hate myself so much.

Dahan-dahan kong iginapang ang aking mga kamay sa kanya at ipinasok din sa loob ang aking dalawang palad. I could hear his chuckle behind but I didn’t mind him.

“Please stop…” I mumbled softly but the guy behind me just chuckled once again.

“You keep on telling me to stop but your body is telling otherwise.” He smirked. Ipinasok nito sa loob ng damit ko ang kanyang kabilang kamay na nakayakap pa rin sa akin at minasahe ang dibdib ko. Malamang ay napansin nitong nawawala na ako sa katinuan kaya naman hinayaan na lamang akong kumandong ng malaya sa kanyang itaas.

Sinubukan kong abutin ang aking gitna gamit ang mga palad ko ngunit dahil sa laki ng kamay nito ay hindi ko ito mahawakan marahil sakop na sakop ng kanang kamay nito ang aking pribadong bahagi ng katawan. Inilabas ko na lamang ang mga kamay ko dahil doon at napakapit nalang sa malaki’t mabatak nitong braso.

“A-aaahh…” muling pag-ungol ko nang bigla na lamang nitong hawakan ang ulo ng aking gitna at pinaglaruan ang butas no’n. Tila nakiliti naman ang sikmura ko sa kanyang ginawa.

Nanlaki ang mga mata ko nang walang pasabi nitong binilisan ang paglalaro sa aking sarili. Sandaling nawala sa isipan kong makapangyarihan ang taong kasama ko ngayon at napabaon ang aking mga kuko sa kanyang braso. Bumilis ang pagkabog ng puso ko sapagkat malapit na akong labasan sa bilis ng kanyang paghimas.

“U-ummm… a-aaaahhh…!” isang mahabang ungol ang pinakawalan ko nang tuluyang tumalsik sa loob ng aking pang-ibaba ang likidong lumabas sa aking sarili. Bagsak ang mga balikat at pagod na napasandal ako sa dibdib ng lalaking kinakandungan ko.

Nang tuluyang kumalma ang aking sistema ay napa-igik ako nang maramdaman ang mga daliri nitong ikinalat ang malapot na likidong inilabas ko at pagkatapos ay tuluyan na ring inilabas ang dalawang kamay sa aking katawan.

Tila nakaramdam naman ako ng pagkawalang-laman nang gawin niya iyon subalit mabilis ko ring ipinilig ang aking ulo. What the hell are you thinking, Harper?!

Nang mapansing ipapasok na nito sa loob ng kanyang bibig ang kamay nito ay dagli akong napaiwas ng tingin sa kanya at napalunok ng laway.

Did he just… put that in his mouth?

Ilang sandali pa’y tumigil din ito sa kanyang ginagawa at inilunok na ang bagay na nanggaling sa akin. Bahagyang nakaramdam naman ako ng kahihiyan sa aking katawan.

Why did I do that? Bakit ako nagpa-uto sa demonyong kasama ko? I know that what we did was very wrong… but why did I give in?

Dahil ba ito ang unang beses na nakaramdam ako ng ganoong sensasyon kanina? O ‘di kaya ay nagpatukso ako sa bugso ng laman?

Harper, I thought you were better than this?

Hindi pa man ako nakakabalik sa tamang ulirat nang bigla na lamang tumayo ang lalaking inuupuan ko ng walang pakundangan kaya naman napilitan akong mapatayo kahit na pagod pa ang aking katawan. Kumapit ako sa lamesa bago pa man ako tuluyang mawalan ng balanse, samantalang para bang isang hangin lamang ako nitong nilagpasan hanggang sa ito’y makalabas ng pintuan.

Dahil doo’y hindi ko na napigilan pang mapa-iyak na lamang sa aking kinaluluhuran.

Why is the world so cruel to me? Bakit? Kasalanan ko bang nabuhay pa ako sa mundong ito at buong-buhay ko ay puro na lamang kasakiman ang aking nararanasan? Ano pa bang kailangan kong gawin para tumigil na ang lahat ng ‘to?

All my life, I just wanted to have a peace in this world. Isang malaking kasalanan ba ang mamuhay ng mapayapa sa mundong ito? Tama bang masaktan nalang ako ng paulit-ulit?

Am I really a bad luck? Kaya ba lahat ng mga mahal ko sa buhay, bigla na lamang nawawala na parang bula?

---

It was nighttime when I just suddenly woke up from the pain I’ve felt inside my head. Dahan-dahan akong umupo at sumandal sa headboard ng kamang hinihigaan ko, at sandaling inalala ang mga nangyari.

Napabuntong-hininga ako at napatingin sa mga talang kumikislap ngayon sa kalangitan. Until now, I could still remember the pain because of my stupidity.

Nakakalungkot lamang isipin na nagpabaya ako kaninang umaga. I shouldn’t have done that. Ngayon ay naniniwala na ako sa kasabihang nasa dulo talaga ang pagsisisi. If only I my thoughts were clear and controlled my emotions, then nothing would have happened—

“Is this the room?”

Napahinto ako sa pag-iisip nang makarinig ng boses mula sa labas ng kwarto.

” Yes, this is the room that the boss said.”

“Well then,”

Bahagyang nilukob naman ng kaba at takot ang aking kalooban matapos makitang buksan ng mga taong nasa labas ang pinto at mula roon ay iniluwa ang tatlong lalaki na mga naka-itim at may mga takip sa mukha.

Mukhang hindi naman inaasahan ng mga ito na gising pa ako sa ganitong oras kaya naman bigla na lamang sumugod ang mga ito sa akin.

“Grab him!” mariing utos ng isa sa kanila. Tila nanigas naman ako sa takot at hindi na nakakilos pa nang makarating ang mga kasamahan nito sa magkabilang pwesto ko.

Nagpumiglas ako sa kanilang pagkaka-hawak pero hindi iyon sapat upang makawala sa gamay nila. Hindi rin nagtagal at bigla na lamang tinakpan ng panyo ang bibig ko no’ng isang lalaki na sa tingin ko’y may hinalo itong kemikal doon dahil makalipas lamang ang ilang segundo ay bigla nalang akong nakaramdam ng hilo, hanggang sa tuluyan na akong tinamaan ng antok.

…

To be continued.

Mafia 12

Harper’s POV

Nagising akong nakakaramdam ng pananakit sa katawan, lalo na sa parte ng aking palapulsuhan. Ngumingiwing napasandal ako sa headboard ng kama at nahihirapang itinaas ang aking kaliwang kamay upang tingnan kung bakit iyon nananakit. Pagtapos ay napahawak ako sa aking noo at pumikit.

What happened last night? Sino iyong tatlong lalaki na pumasok sa silid ko? Anong ginawa nila sa akin?

Inilibot ko ang aking paningin sa buong paligid ngunit wala naman akong napansing kakaiba rito. I’m still inside my room but there’s no doubt that something definitely happened last night.

Muli akong napatingin sa kaliwang kamay ko at tiningnang mabuti ang aking palapulsuhan, kungsaan nagmumula ang sakit ng aking katawan. I don’t see any markings or bruises but it feels very uncomfortable. I tried inspecting it for a minute and there I realized, something is inside my left wrist.

Did they injected something in me? Sa huling pagkakataon ay muli kong kinapa ang aking kamay at may naramdamang isang maliit na bagay sa loob ng kamay ko. Hugis bilog iyon. I’m sure of it.

Litong-lito man sa aking napagtantuhan ay sinubukan kong pakalmahin ang aking sarili at napa-isip ng malalim.

Was it… a tracking device?

Nandilim ang aking paningin sa naisip. If my hunch is right, then… it’ll be harder for me to escape by now.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at nag-ayos na agad ng aking sarili. It must have been a tracker because the mafia knew what I’ve done before and I can’t think of any reasons other than that. I should be more careful from now on.

Matapos maligo ay nagpalit na ako ng damit at pagtapos ay lumabas upang magtungo sa silid-aklatan. Pagdating ay hinanap ko agad ang dalawang librong nakita ko noong nakaraan subalit sa kasamaang palad ay hindi ko na ito mahanap pa kahit saan. Maski sa dati kong pinagtataguan ng dalawang libro na iyon ay hindi ko rin nahanap. Hindi ko maiwasang panghinaan ng loob dahil sa mga nangyayari.

He even took those books that might help me leave this place. Now my thoughts are cleared.

The thing in my wrist is really a tracking device. To prevent me from escaping this place. Panigurado ay mas hihigpit na ngayon ang kanilang pagbabantay sa akin dahil alam na nila kung paano umikot ang isip ko. That’s why they’ve put a tracking device inside me just to make sure that I really won’t be able to leave their sight. Napakagat-labi ako.

Now that I don’t have leads anymore, ano nalang ang gagawin ko ngayo—

“Meow.”

Sandali akong napahinto sa malalim na pag-iisip at maya-maya’y napayuko sa ibaba upang matingnan kung saan nanggaling iyong tunog. Nanlaki ang mga mata ko sa nakita.

“Meow,” muling pag-ulit nito sa ibaba ko. Lumapit ang kulay puting pusa sa aking mga paa at idinikit doon ang kanyang mabalbon na katawan. Tumingala ito sa akin.

Wala sa sariling napa-upo naman ako at inilapit ang aking mga daliri sa pusa, dahilan para amuyin niya ito. Hindi kalauna’y muli itong nag-meow sa akin at idinikit na naman ang kanyang katawan sa mga paa ko. Dahil sa katabaan ng aking puso sa mga hayop ay hindi ko na napigilang himasin ang katawan nito. Mukhang nagustuhan naman ng pusa iyon dahil mas inilapat pa nito ang kanyang katawan sa akin. Napangiti ako.

“Anong pangalan mo?” tanong ko sa pusa kahit na alam kong hindi naman ako sasagutin nito. Umikot lamang ito sa akin at inihawi saglit ang kanyang mahabang buntot bago tumugon.

“Meow.”

“Bakit nandito ka? Nakakulong ka rin ba sa mansyon gaya ko?” nang mapagod kaka-squat sa lapag ay dahan-dahan ko itong binuhat at umupo sa isang upuan. Hindi naman ito nagalit nang buhatin ko siya, bagkus ay yung pusa pa mismo ang humiga sa mga hita ko nang ilapag ko ito sa aking kandungan.

Hinaplos ko ng marahan ang kanyang ulo at hinayaang makatulog sa mga hita ko.

“Gusto mo bang pangalanan kita?” muli kong pagkaka-usap dito at nag-isip ng maayos na ipapangalan sa kanya.

”… Hap.” Tiningnan ko siya aking ibaba at nagulat nang makitang nakatingin na pala ito ng diretso sa akin at maya-maya’y iniwas ang tingin bago muling pumikit. Napataas ang dalawang kilay ko sa kanyang ikinilos.

Tinarayan ba niya ako?

Dahil sa nakuhang reaksyon ay hindi ko mapigilang mapahagikhik sa pusa.

“Pasensya na, Hap. Hindi kasi ako magaling sa pangalan hehe…” hinimas ko ang katawan nitong nakahiga sa akin at dinama ang malambot nitong mga balahibo sa katawan.

Nagdilat naman ito ng mga mata sa akin at saglit akong pinagmasdan bago muling pumikit.

“Meow.”

---

Lumipas ang mga panahon at nagpatuloy ang aming pagkikita ni Hap sa tuwing pumapasok ako ng silid-aklatan. Ngunit kasabay naman no’n ay ang hindi na pagdayo pa no’ng misteryosong lalaki sa akin. Hindi ko alam kung magandang balita ba iyon o hindi pero ang mahalaga ngayon ay hindi na muna ito nagpaparamdam sa akin.

Muli akong nagtungo sa silid-aklatan at doon ay nakita si Hap na naglilinis ng kanyang mga paa sa taas ng malaking lamesa. Napangiti naman ako sa natagpuan at hinanap muna ang libro kong babasahin bago nagtungo sa pwesto niya.

Inilapag ko ang librong hawak ko sa lamesa at nang mapansin nito ang aking presensya ay lumapit ito sa pwesto ko at muling nanlambing.

“Hi, Hap. Kanina ka pa jan?”

“Meow.”

Binuklat ko ang librong kinuha ko at hinanap ang pahina kungsaan ko huling binasa ang nobela.

Mahigit tatlong araw na ang nakararaan mula noong hindi ito magparamdam sa akin sapagkat hanggang ngayon ay wala pa rin akong makita na kahit anong makakatulong para sa aking makatakas dito. Marahil sa pagkawala no’ng mga libro at sa tracker na itinurok sa akin ay talagang mas humirap na ang pagkalap ng mga impormasyon dito sa mansyon. Gustuhin ko mang gumawa ng kahit anong bagay ay wala naman akong magawa dahil sa mga matang laging nakamasid sa akin. Hindi man nila pinapahalata pero alam kong mas naging alerto na ngayon ang mga kawal na nagbabantay sa akin.

Kaya naman hangga’t wala pa akong nakikitang kahit anong pahiwatig ay mas mabuting libangin ko nalang muna ang aking sarili kay Hap at sa mga aklat.

Makalipas ang ilang minutong pagbabasa ay napatingin ako orasan at nakitang oras na ng aking umagahan.

Isinara ko muna ang libro kong binabasa at saglit na iniwan si Hap upang ibalik ang libro sa bookshelf. Pagkatapos ay nagpaalam na ako sa kanya at nilambing muna ito saglit bago tuluyang lumabas ng library.

Tinungo ko ang daan papuntang sa kusina at nang makarating ay binuksan ko ng marahan ang malaking pinto bago pumasok sa loob ng silid.

Kasabay ng aking pagpasok sa pintuan ay ang pagtambol ng puso ko sa nakita nang mapadako ang aking tingin sa hapag-kainan.

“K-kuya…”

“I’ve told you before to call me master. Perhaps you want to call me using other terms?” malalim nitong sambit sa akin bago ngumisi. Napalunok naman ako dahil sa sinabi nito at mabilis na umiling bago tuluyang bigkasin kung ano ang gusto nitong itawag ko sa kanya.

“S-sorry po… m-master,” nahihiyang saad ko sa kanya. Ngumiti naman ito ng nakakaloko sa akin at tumango.

“Good boy.”

…

To be continued.

Mafia 13

Harper’s POV

“Come, eat your breakfast,” alok nito habang inuusog ang upuan sa tabi niya. Hindi ako nakatalima sa kanyang sinabi at bagkus ay tiningnan lamang ito ng mabuti.

He is wearing a dark blue fitted long sleeve and his normal annoying smirk that is plastered again in his manly face. Bahagyang nanuyo ang lalamunan ko.

He’s still the same as before. As if nothing happened between us the last time we met.

Ayoko mang sundin ang mga sinasabi nito pero wala akong choice kundi sumunod ngayon sa kanya. If only I am stronger than him…

Kuyom ang kamao kong lumapit sa pwesto nito at umupo sa upuan niyang inusog upang upuan ko.

Sinundan naman ako ng kanyang tingin at muling ngumiti nang tuluyan akong makaupo sa tabi niya. “Go on, there’s a lot of food to eat.”

Nagulat ako nang kuhanin nito ang platong nasa tapat ko at sinandukan iyon ng kanin. Pagtapos ay siya na rin mismo ang naglagay ng iba’t ibang ulam doon at sinalinan pa ako ng sabaw sa isang mangkok.

What is he planning right now?

Tinitigan ko ng mariin ang mga pagkain inihain nito bago muling ibinalik ang gawi sa kanya. Tulad ko ay nanlaki rin ang kanyang mga mata subalit mabilis ding napalitan iyon isang malakas na tawa.

“I didn’t put anything in there. Why are you so tense?” nagpipigil-tawa pa nitong tanong sa akin. Kumunot tuloy ang noo ko.

What do you mean tense? Of course, I am tensed! After all the things he had done to me, he’s back again and is doing something very unconvincing and suspicious. Tell me, why would I not be tensed?!

Gusto kong sabihin iyon sa kanyang pagmumukha subalit pinigilan ko na lamang ang aking sarili at huminga ng malalim.

I have to stay calm. I can’t let my emotions take over my body because it’s only making me put into dangerous situations again. Mamaya, bigla na naman nitong ulitin ang mga ginawa nito sa ‘kin.

Kinuha ko na lamang ang kutsara’t tinidor sa lamesa at medyo nag-aalinlangan pang itinusok ang hotdog doon at kumuha ng kanin. Akmang isusubo ko na sana ang hotdog nang mapansin kong pinapanood niya ako kaya naman hindi ko maiwasang pamulahan ng mukha. Does he really have to watch me eat?

Mabigat ang lalamunan kong isinubo ang pagkain at nginuya-nguya iyon.

It’s hot… the hotdog is hot. But aside that, there’s nothing wrong with the food.

Kumuha ulit ako ng kanin sa plato ko at muling isusubo na sana nang marinig ko ang mahinang pag-ihip nito sa hotdog kong nakatusok sa tinidor. Sandali akong natigilan sa pagnguya.

Nang maka-recover sa ginawa nito ay nahihiyang kumagat na ulit ako sa aking hotdog at isinubo ang kanin sa kutsara. What’s with his behavior now? Ano bang motibo nito ngayon? Is he really just doing it without any context?

Lihim akong napanguso sa inakto nito at muling nagsalok na lamang ng pagkain. Gaya ng ginawa nito kanina ay muli na naman niyang hinipan ang hotdog ko at pagkatapos ay isinubo ko iyon.

“Does it taste good?” malumanay nitong tanong sa akin. Hindi kaagad ako nakatugon sa kanyang tanong pero kalaunan din ay napatango na lamang ng mabagal. Napangiti naman ito sa akin at ginulo ang buhok ko bago nagsimulang magsalok na rin ng kanyang makakain.

Napatingin naman ako sa pwesto nito at pinagmasdan itong kumuha ng mga pagkain.

Why is he suddenly so caring? Is this all just an act? To make me fall in his trap?

Napayuko na lamang ako at napatitig sa pagkaing inihanda nito para sa akin. I shouldn’t be feeling anything to him.

But if he is really this kind of person…

Then I wish for him to stay like this forever.

---

I finished my meal with him and was supposed to be going back now at the library but I was shocked when he suddenly drank his water and followed me immediately. Sinubukan ko namang unahan ito sa paglalakad sapagkat madali itong nakakasabay sa ‘kin dahil sa laki ng katawan nito na kung aakalain mo ay parang tumatakbo na ang bawat hakbang ng kanyang mga paa.

Nang makarating sa loob ng silid ay hindi ko na nadatnan pa si Hap. Nakaramdam ako ng lungkot dahil doon subalit mas mabuti na rin iyon at baka mahuli pa nitong may kasama akong pusa na naninirahan sa kanyang kastilyo.

Kinuha ko na lamang ang libro kong binabasa kanina at inilapag iyon sa lamesa. Kumuha rin ito ng librong babasahin niya na sa tingin ko’y hindi rin naman nito babasahin at tumabi na sa aking pwesto.

Napansin kong sinilip nito ang nobelang babasahin ko at nagsalita.

“What book is that?” he asked curiously. Tumingin muna ako sa direksyon nito bago sinagot ang tanong niya.

“Kinerengkeng Eklavu,” sagot ko. Hindi na ito umimik pa pagkatapos at nagbasa na lamang sa librong hawak nito.

Tumagal ng ilang oras ang aming pagbabasa ngunit ‘di katagalan ay nabagot din agad ang kasama ko sa kanyang binabasa. Isinara na nito ang libro niyang hawak at tumungo habang nakatingin sa akin. Hindi ko naman ito pinansin at nagpatuloy lamang sa pagbabasa.

“Hey,” dinig kong tawag nito sa akin pero hindi ako sumagot.

“What’s your name?” tanong nito na siyang nagpahinto sa ginagawa ko. Saglit ko namang ibinaba ang aklat na binabasa at lumingon sa kanya. Sinuklian ako nito ng tingin kaya naman napa-iwas ako ng tingin.

”… H-Harper.” Napabuntong-hininga ako. I really don’t want to tell him my real name but I’m afraid that something might happen to me again if I lie to him so I said it. Hindi naman siguro makakasama sa akin ang sabihin sa kanya kung ano ang unang pangalan ko lang.

“Harper…” pag-uulit nito sa sinabi ko. Maya-maya’y bigla itong napangiti at tumango ng banayad.

“Interesting,” makabuluhan nitong sambit.

”… And yours?” muli ko siyang binalingan at nakita itong napatingin din sa akin nang ibalik ko sa kanya ang tanong. He thought for a second.

“Adam.”

…

To be continued.

Mafia 14

Harper’s POV

Adam… so that’s his name.

Napahinto ako sa pagmumuni nang tumayo na ito sa kanyang upuan at ibinalik ang librong kinuha nito.

“Time’s up,” aniya at bigla na lamang akong hinawakan sa isang braso at hinigit pataas. Napatayo naman ako ng wala sa oras at napatianod nang hilain ako nito palabas.

“T-teka, yung libro—”

“Just bring it with you,” tinatamad nitong saad at lumingon sa akin habang naglalakad.

“Wanna visit the garden?”

---

Tumigil ako sa paglalakad nang bitawan nito ang aking braso at nagsimulang maglakad papalayo sa pwesto ko. Imbis na sundan ito sa kanyang paglalakad ay hindi ko na siya nabigyang-pansin pa sapagkat mas natuon ang aking pokus sa mga bulaklak na tumutubo sa aming kapaligiran.

Lumuhod ako sa damuhan at sinubukang damhin ang iba’t ibang klase ng mga bulaklak. Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lamang kumawala ang mga luhang nagbabadyang tumulo sa aking mga mata matapos damahin ang mga halamang matagal ko nang pinagmamasdan sa malayo lamang.

I missed this feeling. The feeling of nature surrounding my body. The plants, grasses, trees… It’s been a while since I’ve been in this kind of environment.

Gusto kong pumitas ng ilang mga piraso ngunit mas pinili kong huwag na lamang at baka pagalitan pa ako ni Adam sa kadahilanang bawal pala ang pumitas ng bulaklak.

Tumingala ako upang masilayan kung anong ginagawa ngayon ni Adam at nakita itong naka-upo lamang sa isang kahoy habang ako’y pinapanood sa aking pwesto.

Nagpunas naman ako ng mga luha sa pisngi at lumapit sa direksyon nito. Umupo ako sa parte ng kahoy na hindi nito na-ookupaham at nahihiyang binuksan ang libro na dala ko.

”… Thank you,” mahinang bulong ko sa kanya. Hindi naman ito lumingon sa akin at nanatiling tahimik lang. Hinayaan ko na lamang ito at masayang bumalik sa pagbabasa.

Thank you, Adam. Seriously.

Nagtagal pa kami roon ng ilang mga oras hanggang sa napagpasyahan na nitong bumalik sa loob ng mansyon. Ayoko pa sanang pumasok pero wala naman akong magagawa sa utos nito kaya tumayo na ako at sumunod sa likuran niya.

Muli kaming dumaan sa main door ng kanilang mansyon, kungsaan ko natuklasan ang isang masamang pangyayari ngunit mabilis kong ipinilig ang aking ulo. Ayoko munang isipin ang bagay na iyon sapagkat binabangungot pa rin ako sa tuwing pumapasok ang bagay na iyon sa aking isipan.

Dagling nabalik naman ang diwa ko nang ilahad ni Adam ang kanyang palad at nagprisintang ito na ang magbabalik ng dinala kong libro. Samantala, ako ay nagtungo naman sa silid-kainan upang makapag-tanghalian na.

Sa buong durasyon ng aking pagkain ay hindi ko na ito nakasabay pa hanggang sa matapos ko ang aking kinakain. Inayos ko ang aking mga pinagkainan at hindi kalauna’y tinungo na ang library upang silipin kung nandoon pa ba ang matanda.

Tila nakaramdam naman ako ng lungkot nang hindi ko ito makita roon subalit mabilis kong pinigilan ang aking sarili.

Am I forgetting the fact that he was the reason why I am stuck in this place? Bakit ko pa nga ba siya hinahanap? Nababaliw na ba ako?

Napailing ako sa aking ginawa at napabuntong-hininga.

Those actions that he had shown earlier won’t change the fact that he kidnapped me. Always remember that, Harper.

Napatampal ako sa aking noo at napayuko. I must be tired from all the things we have done today. Tama, dahil lamang sa pagod ito.

Tinungo ko na ang daan pabalik ng kwarto at nang makarating ay lumapit ako sa pinto upang mabuksan iyon at makapasok sa loob. Subalit noong saktong pagbukas ko ay napagitla na lamang ako nang sumalubong sa akin ang taong hindi ko inaasahang papasok sa aking kwarto.

“A-Adam…” hindi pa man ako nakakabalik sa reyalidad nang hilain niya ako papasok at madaling isinarado ang pinto. Tila nanigas naman ako sa aking kinatatayuan habang pinapanood itong i-lock ang pinto at nang matapos ay humarap sa akin.

“Take your clothes off,” ma-awtoridad nitong utos sa akin. Bahagyang kinabahan naman ako.

“A-ano?”

“You sat on the grass outside. You must be dirty now so I’m going to wash you.” Napalunok ako ng laway matapos nitong sabihin iyon habang nakapaskil ang nakakalokong ngiti nito sa mga labi. Napa-iling ako.

“P-pero hindi naman ako marum—”

“I won’t repeat myself again,” malalim na nitong sambit ngayon. Tila bumigat naman ang aking kalooban sa sinabi nito. Why is he suddenly acting like this? May nagawa ba akong masama? Nasa patakaran ba nito ang bawal pag-upo sa damuhan dahil madudumihan ako?

Nakipagtitigan ako sa kanya ng ilang segundo bago tuluyang bumigay at labag sa kaloobang hinubad ang aking damit sa katawan. Nahihiyang itinanggal ko naman ang pang-ibaba kong suot sa tapat nito dahil alam kong papabalikin lamang niya ako sa kanyang harapan kapag naghubad ako sa loob ng paliguan. Ngayon ay tanging panloob ko na lamang ang natitirang kamiseta na aking suot-suot.

“And that…?” itinuro nito ang natitira kong pantakip sa katawan kaya naman napakagat ako sa aking labi.

“H-hindi naman ako narumihan—”

“Do I really have to repeat myself again?” nakatunog na ako ng irita sa boses nito kaya naman tuluyan na akong nilukob ng takot sa katawan.

Nanginginig kong hinubad ang aking underwear na suot at pagkatapos ay mabilis na tinakpan ang pribadong bahagi ng aking katawan.

Nanatili naman itong tahimik sa kanyang kinatatayuan at sa halip na ako’y paliguan na ay tiningnan lamang nito ng matagal ang aking katawan.

“Do you shave?” interesado nitong tanong sa akin. Hindi ko naman maiwasang pamulahan sa tinanong nito at banayad na umiling. I never shaved. But why is he suddenly asking me this?

Halos mapatalon ako sa aking pwesto nang bigla nitong haplusin ang katawan ko mula balikat, patungo sa aking tiyan, hanggang sa mga kamay kong tumatakip ngayon sa aking gitna.

“Is it because of your genes? I don’t see any hair on your body at all,” saad nito at muling hinaplos ang dalawang kamay ko na hanggang ngayon ay pilit pa ring tinatakpan ang ibaba ko.

“No wonder I didn’t feel anything but your hardness last time,” nakangisi nitong sambit at hinila na ako papasok sa loob ng banyo.

…

To be continued.

Mafia 15

Harper’s POV

“K-kuy—”

“What?”

“M-master…” Nagsimula nang manubig ang mga mata ko habang tinitingala ang kanyang mukha. Bagama’t imbis na maawa ay pumaskil pa sa bibig nito ang isang ngisi dahil sa kanyang nakikita.

Hinawakan nito ang ibaba ng aking braso at mas hinila pa ako palapit sa kanya. Halos mapatalon naman ako sa sobrang gulat nang bigla nitong buksan nang malakas ang gripo, na siyang ikinabuhos ng napakalamig na tubig sa shower.

Narinig ko itong humalakhak dahil sa pagka-gulantang ko bago muling isinara ang binuksan nitong gripo. Napayakap naman ako sa aking sarili dahil sa lamig at napayuko.

Naramdaman kong hinaplos nito ang aking pisngi gamit ang kanyang kanang kamay at pagkatapos ay hinawi pataas ang bangs ng aking buhok. Sinubukan ko namang sulyapan ito ng palihim subalit nang saktong pagtingin ko kay Adam ay tumingin din ito sa akin.

Mabilis naman akong napa-iwas at muling napatitig sa basang sahig. I could still feel his intense gaze even though I can’t see him properly. Napatingin na lamang ako sa kanyang katawan at nakita ang tuyo pa rin nitong mga damit dahil hindi natalsikan ng tubig ang kanyang pwesto.

I waited for him to move again, and this time, dahan-dahan na nitong binuksan ang shower ng banyo.

Pinanood nito kung paano lumagaslas ang bawat patak ng tubig sa aking katawan. Noong una ay nakakaramdam pa ako ng ilang dahil sa paraan ng pagtitig nito pero iwinaglit ko na lamang siya sa aking isipan at napabuntong-hininga bago sinimulang magpunas ng mukha.

Hiyang-hiya man sa aking kalagayan ngayon ay ipinasawalang-bahala ko na lamang at itinuon ang sarili sa paglilinis ng katawan. It feels so weird and uncomfortable to see someone watching you take a bath but if I keep on thinking about him, this weird feeling will just gonna get worst kaya naman mas mabuting bilisan ko nalang gawin ang ipinag-uutos nito para matapos na.

Pinagpatuloy ko ang aking ginagaw at siniguradong mababasa ko ang bawat parte ng aking katawan. Matapos basain ang aking katawan ay akmang isasara ko na sana ang shower nang dagli akong pinigilan ni Adam. Napagitla naman ako sa pagkapit nito.

“N-nalinis ko na ang sarili ko,” ani ko sa kanya at sinubukan muling isara ang shower pero mas humigpit lamang ang pagkapit nito sa aking kamay.

“Who says we’re done already? I told you,” binitawan nito ang kamay ko at itinaas ang magkabilang sleeves ng kanyang suot na damit.

“I’m the one who’s going to clean you.”

“P-po?”

Halos manginig ako sa aking kinatatayuan nang maramdaman ang paghaplos ng magaspang nitong mga palad sa aking katawan. Tulad ng ginawa ko ay ginaya lamang nito ang paraan kung paano ko paliguan ang aking sarili kanina.

“That was a good show, by the way.” This can’t be happening, right?

Kinuha nito ang sabon na nakalagay sa isang lalagyan at hindi na nag-abala pang gumamit ng pamunas sa katawan.

“P-pero hindi ko na po kailangan—” hindi ko na naman naituloy ang balak kong sabihin sa kanya nang bigla na lamang nitong himasin ang gitnang bahagi ko ng kanyang kamay na may pahid ng sabon. Nanlaki naman ang mga mata ko at mabilis na pinamulahan dahil sa ginawa niya.

“Kuya!” Gulat na gulat kong tawag sa kanya at sinubukang ilayo ang aking sarili ngunit dahil masyadong mabilis ang reflexes nito ay sinakmal nito ang kaliwang pisngi ng aking pwetan at hinigit ako papunta sa kanya.

Marahil sa lakas ng paghila nito sa akin ay aksidenteng napasandal naman ako sa kanyang katawan. Kinabahan pa ako dahil nabasa ko ang kanyang mga damit na suot at sinubukang kumawala sa kanya pero nagulat na lamang ako nang mas idiin pa nito ang sarili ko sa kanya.

“What did I tell you?” tugon nito sa akin. Napayuko naman ako.

“M-master… please…”

Naramdaman ko ang mga palad nitong sinasabunan ngayon ang mga aking pang-upo. Marahan nitong hinimas iyon at sensuwal na kinuskos ang pagitan no’n.

Wala sa katinuang napakapit naman ako ng mahigpit sa damit ni Adam nang maramdaman ang mga daliri nitong sinudundot ang aking butas. Naluluhang ibinaon ko na lamang ang aking ulo sa kanyang matipunong dibdib at humingang malalim.

We stayed for a while in that position but later on, he stopped. Hindi pa man ako nakakabalik sa tamang ulirat nang muling buksan nito ang shower at binanlawan ako ng tubig.

Hinayaan ko na lamang itong linisin ang aking sarili. I just want to end this already. I don’t like what I’m feeling anymore. I feel like…

I’m feeling hot again.

Habang nasa kalagitnaan ako ng pagbabanlaw ay napadilat ako ng mga mata habang nang bigla itong sumabay sa akin sa pagbasa ng katawan. Napatingala naman ako sa kay Adam at nakita itong malalim na nakatingin sa akin. Dahil sa laki ng bulto nito ay nagawa ko siyang pagmasdan ngayon dahil hindi tinatamaan ng tubig ang mukha ko.

Sandaling napalunok ako ng laway matapos makipagtitigan sa kulay asul nitong mga mata. Hindi ko alam kung bakit pero tila nahihipnotismo ako sa paraan ng pagtitig nito sa akin.

Dahil sa lalim ng aming tinginan ay hindi ko na napansing napaluhod na pala ako nito ng buong pwersa. Bahagyang natauhan na lamang ako nang mapatingin ako sa aking harapan at nakita itong kinakalas ang kanyang sinturon.

Halos kumabog ng malakas ang aking puso dahil sa nasaksihan. Sa sobrang lakas ay tila iyon na lamang ang tanging naririnig ko sa buong paligid. Nang sa wakas at natanggal na nito ang kanyang sinturon ay awtomatikong napa-atras ng bahagya ang aking ulo sa kanyang harapan. Ngunit ipinatong lamang nito ang kanyang kaliwang kamay sa aking ulo upang pigilan ako sa pag-atras habang binubuksan ng kanyang kabilang kamay ang butones at zipper ng suot nitong pants. Napatikom ako ng bibig.

Halos mabingi ako nang tuluyan nitong mabuksan iyon at dahan-dahang tinanggal ang natitirang salawal na nagsisilbing pantakip sa kanyang kadakilaan.

I gasped when it suddenly just sprang to my face and I didn’t get to react on time. I was stunned.

It is… very big.

I have never seen anything this big in my entire life before. I mean it’s not that I’ve already seen one in personal, but I didn’t imagine that it would be this big.

Parang hindi pa nga aabutin sa kalahati nito ang akin!

Halos manubig ang aking mga mata sa nakikita. I didn’t even bother looking at him because I was too mesmerized on what I am seeing right now. Nagulat pa ako nang bigla itong pumintig, na siyang ikinamula ng aking mga pisngi. I suddenly heard him laugh.

“Your face… it’s priceless!” natatawang sambit nito sa akin. Dahil doo’y nagawa ko namang ibaling ang aking tingin sa kanya ngunit seryoso na ngayon ang kanyang ekspresyon sa mukha.

“Suck it.”

…

To be continued.

Mafia 16

Harper’s POV

I can’t believe what I just did.

Napasapo ako sa aking ulo matapos maalala ang nangyari noong isang araw sa aming dalawa ni Adam at napayuko. It just won’t leave my head anymore even if I want to.

Wala sa sariling napahawak ako sa aking labi at pumikit. Why did I follow him? Why did I lose to my temptation?

I bit my lower lip and sighed. Even though I know that it was so wrong…

“Suck it.” He stared at me with such intensity to the point that I forgot who he really was.

His gazes were so hypnotizing and before I knew it, my right hand just already made its own way to his hard shaft and touched it. I suddenly flinched.

He let out a loud moan and I could feel his hard cock throbbing in my palm. I gulped.

Ang… ang init ng ano niya.

Bahagyang nanigas naman ang aking katawan nang hablutin nito ang isa ko pang kamay at ipinatong din iyon sa kanyang ari. Ngayon ay hawak na ito ng dalawang kong malambot na palad. Tila natuod ako sa aking pwesto .

A-ano nang gagawin ko ngayon?

Saglit akong nakipag-titigan sa kinakapitan ko ngayon at kalaunan ay bigla na lamang iyong pinisil. He moaned so loudly again because of what I did and I subconsciously squeezed it for the second time.

I don’t know what came into my mind but I slowly brought my face closer to his shaft. I am starting to smell his manly scent as I’m leaning towards him. I can feel his left hand on the back of my head, pulling me closer to him until my lips finally touched the tip of his cock. My lips trembled.

That time, all I was think of was to immediately stop myself and run away from Adam.

Because from that moment, I know that I won’t be able to stop myself any longer.

… But I didn’t.

I sucked him. Just as what he commanded me.

Mabilis kong ipinilig ang aking ulo at napabuntong-hininga. I should stop thinking about it anymore.

Dahan-dahang tumayo na ako sa aking pagkakahiga at nagtungo ng banyo. Two days have already passed after that incident but I could still clearly remember what happened that time.

His face… his whimpers… and those intense moments… everything.

I closed my eyes and sighed once again. Kailangan ko nang itigil itong kahibangan ko. Doing it with that man was already a sin. But fantasizing him is just worst.

Hindi maaaring magpalinlang na lamang ako sa kanyang itsura. I admit that he’s handsome as hell but he’s done some bad things to people.

He doesn’t deserve me. And I don’t deserve that man, too. I at least know my worth as a person.

Tinapos ko na ang paglilinis ng aking katawan at mabilis na nagsuot ng damit. Lumabas ako ng kwarto pagkatapos at pumunta ng library. Nagbabaka sakaling makahanap ng panibagong impormasyon na maaaring makatulong pa sa akin.

Habang naglalakad sa hallway ay hindi ko na inalintana ang mga guwardyang nagbabantay sa bawat sulok ng silid. One thing that I got used to in this castle mansion is that there will always be guards monitoring the area everyday.

Paminsan-minsan ay nakakaramdam pa rin naman ako ng takot sa kanila tuwing dumadaan ako pero madalas ay ipinapasawalang-bahala ko nalang. Na-realize ko kasi na if I won’t be able to stop getting intimidated by them, then I should just better stop thinking about escaping this place anymore. Darating at darating ang araw na sa ayaw ko man o gusto, sila ang makakaharap ko sa oras na ako’y makatakas. I should be brave enough to stand with them.

If I don’t want to end up like the man I last saw, who passed away.

Pagpasok sa loob ng library ay agad kong natagpuan si Hap na natutulog sa lamesa. Napangiti naman ako rito at saglit itong pinuntahan upang kamustahin at nilambing. Pagkaraan ay naglibot-libot muna ako sa paligid upang tumingin-tingin sa mga librong naka-display sa bookshelves. Subalit makalipas ang ilang minutong paghahanap ay umakyat naman ako ng second floor nang walang mahagilap na kahit ano.

Halos ginulgol ko na ang aking oras sa paghahanap ng kahit anong lead na pwedeng makatulong sa aking pagtakas subalit sumapit na ang hapon at wala pa rin akong nahahanap na kahit isang bagay lamang. Maski kanina noong pumunta ako ng silid-kainan upang kumain ay wala rin akong maisip na solusyong makakatulong sa akin ngayon.

I’ve tried thinking for so many plans but I just can’t find any ways on how to proceed with it. Napayuko ako at pinigilang kumawala ang mga luhang nagbabadya sa aking mga mata.

Is there really no other way for me to escape?

But then, just when I was about to burst my feelings out, I suddenly saw something that made my heart pulsating.

Is that…?

Dali-dali akong nagkusot ng mga mata at lumuhod sa sahig upang silipin ang ibaba ng bookshelf sa harapan ko. Napalunok ako nang hugutin ko ang isang papel na nakadungay sa baba no’n at hindi nga ako nagkamali sa hinala ko.

It was a small and dusty old scroll.

I slowly rolled it up and to my surprise, I almost dropped it because I was so overwhelmed.

It was a blueprint. The mansion’s freaking blueprint!

Mabilis kong nilingon ang magkabila kong pwesto at nanginginig na ibinalik iyon sa pagkakarolyo bago ipinasok sa loob ng aking suot na damit. Nangangatog ang mga tuhod kong tumayo at mabibigat ang mga yapak na binitawan habang naglalakad palayo sa lugar na iyon.

I’m somehow confused. How did it get there? Paanong may nakalatag na mapa ng mansion doon? Did someone leave it there? Or was it entirely just a coincidence?

But leaving that aside, I could feel my heart beating so hard again. I touched the place where I put the blueprint inside my shirt and took a deep breath.

This is finally it. My last hope.

…

To be continued.

Mafia 17

Harper’s POV

I checked the time and saw that it’s already 9:20 in the evening. I returned my gaze back to the scroll I’m holding and breathed heavily.

It is time.

Tumayo na ako mula sa pagkaka-upo sa kama at muling binuksan ang mapa sa huling pagkakataon. The whole night, all I did was to memorize all the details of this castle. It was really confusing at first because of so many paths but eventually I got the hang of it.

The west wing is where I am currently residing right now. Dito matatagpuan ang kusina, silid-kainan, pati na rin ang main library. May isa pa silang library at makikita iyon sa southwest wing ng mansyon, natatabi lamang sa dulong bahagi ng wing na kinalalagyan ko. I won’t try going to that place though because the southwest wing is where the mafia’s room is located, based on what this blueprint illustrate.

While on the other side of the castle, is where you can find the east and the southeast wing. The east wing is where you can find the main lobby beside the central wing, and some vacant rooms. At first, I find it very surprising to see some entertainment rooms in a mafia’s lair. But what really caught my attention is the southeast wing of the castle.

There’s nothing stated there. Was it only a storage area? I don’t think so. The place is too big for it to be considered as a storage room. There’s probably something going on there. But most importantly…

The second exit.

I’ve been thinking about it for hours and right now, my hunch is that there could be another exit that might be found in the southeast part of the mansion. I’m not really sure because I don’t see any words written on that wing, but what made me thought of that is because of the symbol drawn on the map.

It has the same symbol of the main gate but it doesn’t say that it was an exit which is why I am not a hundred percent sure yet. Wala kasing nakalagay na legend kaya’t mahirap tukuyin kung ano-ano ang mga bagay na maaari mong matagpuan sa bawat wing ng mansyon. But that is something we’re going to figure out tonight.

Tonight where I am finally proceeding with my plan.

I took a deep breath first before slowly opening the door of the bedroom. I don’t see any guards lurking now so I moved immediately as soon as possible. Hinawakan ko ng mabuti ang mapa sa kamay ko at tahimik na tinungo ang daan papuntang east wing.

Base kasi sa istraktura ng mansyon ay upang makarating ka sa southeast wing, kailangan mo munang magtungo sa east wing bago makatungtong ng southeast.

I stopped for a second when I reached the C.W. because there might be a few other guards monitoring the place. I also noticed that there are no surveillance cameras which I find really suspicious. How come they don’t have any cctv on every part of the place? Wouldn’t it be more convenient than hiring someone to scout the area? Or maybe they’re just too confident about having guards for monitoring the place?

Matapos silipin ang C.W. ay muli akong nagpatuloy sa paglalakad. It had the same old vibe as the last time I’d been here. It’s quiet, but my heart is pounding really loudly due to nervousness. I walked for about 2 minutes just to reach the east wing because of how wide the central wing is, even though it is an open space.

I looked up at the doorway to make sure if it was the east wing and saw another symbol that looked the same as the one for the central wing.

E.W. This must be it.

Kung kanina ay maingat na ako sa pagtakas, ngayon naman ay mas kailangan ko pang maging maingat dahil ito ang unang beses kong makatungtong dito sa east wing. We never know if it’s actually crowded with many guards here since there might be another passageway to get out of this castle mansion, so I have to be a lot more cautious.

Habang naglalakad sa napakahabang hallway ay hindi ko maiwasang ikutin ng aking tingin ang buong paligid. It is exactly what it looks like on the map. The same replica of the west wing. Probably the only difference is the number of rooms that can be seen here.

Nang makarating sa dulo ng daan ay lumiko ako sa kaliwa ngunit nagulat nang biglang makakita ng ilaw na tila papalapit sa pwesto ko kaya naman mabilis akong napalakad patungong kanan. Agad naman akong nagtago sa likod ng isang poste at hingal na tinakpan ang aking bibig.

Pinakinggan kong maigi ang mga yapak ng kawal at nang masiguradong wala na sila ay napakapit ako sa poste kong pinagtaguan.

Muntikan na iyon.

Hinimas ako ang aking dibdib upang pakalmahin ang sarili bago muling nagpatuloy sa paglalakad. Pinahid ko ang mga pawis na tumutulo sa aking ulo at humingang malalim. I have to get out of here because this place is just really suffocating.

Habang naglalakad ay nagtaka ako nang makarating sa dulo ng aking tinatahak na daan. Bakit may tatlong hallway na pagpipilian? It was supposed to be only two. Kinakabahang binuklat ko ang hawak kong mapa at nakitang dalawa lamang ang nakaguhit na daan. Was it reconstructed? Or did I just take a wrong turn?

Ipinilig ko ang aking ulo. No, it can’t be. Kabisado ko pa rin ang daang pinanggalingan ko at tama naman ang bilang ng bawat liko kong ginawa. Dahan-dahan akong napalunok ng laway at napakagat-labi.

Which path should I take?

I stared at the hallways for a minute before finally proceeding with the path I am choosing. The left side.

Nanginginig ang mga tuhod kong tinahak ang daan. I admit, I thought that it’s really going to be an easy task to memorize the pathways, and the only obstacle I have to be prepared for was the guards. Pero hindi ko inaasahang magkakaroon ng pagkakaiba sa structure ng mapa at sa aktuwal na itsura ng kastilyo. I gripped the scroll.

I was too careless. Hindi ako nakapaghanda sa ganitong pangyayari.

Mabigat sa kalooban kong nilakbay ang kaliwang parte ng daanan. Habang nasa kalagitnaan ng paglalakad ay hindi ko maiwasang tanungin ng paulit-ulit ang sarili ko kung tama nga ba itong tinahak ko.

What if this isn’t the right way? Paano kung sa kabilang daan ako pumunta? Paano kung maligaw ako sa palasyo?

Subalit bago pa man ako mabaliw ng tuluyan ay unti-unti ko nang naaninag ang dulong bahagi ng pasilyo. Unti-unting binalot ng tuwa ang pakiramdam ko. I guessed it right! Ito nga ang tamang daan patungong southeast wing. May simbolong SE.W. sa taas ng poste na siyang nagpaginhawa ng aking pakiramdam.

But just when I was about to go to the end of the hallway, I suddenly heard some big footsteps coming from that direction. Mabilis namang binalot ng kaba at takot ang aking sistema at napa-atras ng lakad.

Dali-dali akong tumalikod at akmang tatakbo na sana palayo nang bigla akong mamutla sa nakita. Even if I run away from this place, they will still see me because the path is too long. I won’t have enough time. Nagsimulang mamasa ang aking mga mata at napahikbi.

I was so close! Is this… the end for me?

Napa-iwas ako ng tingin sa aking harapan at idinako na lamang ang gawi sa kanan. Ayokong tingnan ang daang pinili kong tahakin dahil masyadong masakit sa damdamin. Subalit nang saktong paglingon ko sa aking kanan ay bahagyang natuod ako sa nakita.

There is… a door.

Halos mabingi ako sa pagbukas ng pinto sa aking likuran ng mga oras na iyon. I don’t know what exactly happened next, but because of my adrenaline, I just suddenly found myself opening the door right in front of me and closing it as soon as I could. Natulala ako sa likod ng pinto.

Did I just… escape from that situation?

Hindi ko malaman kung ilang minuto akong napatitig sa pintuan hanggang sa tuluyang tumarak sa isipan ko ang mga nangyari. I… I was saved.

Napahawak ako sa pawisan kong noo at pumikit. I thought that was it. I thought that was the end for me alread—

“Ughh!”

“Fucking shit.”

“Y-you’re too b-big… haaahh…”

“Arghhh! So damn tight!”

I was stunned for a second because of what I just heard from behind. That voice…

I must be dreaming… right?

I slowly turned my gaze and saw a slightly opened door behind me. I remained silent as I continued to listen to the sound of moans and great pleasure coming from that place.

Out of curiosity, I walked with heavy steps towards the door I was looking at and subconsciously peeked inside the room… And guessed it right.

Those big, muscular bodies and deep voices… It’s definitely him. Thrusting his thing that I just sucked recently but is now taking the hell out of another person.

It’s Adam… fucking a girl.

…

To be continued.

Mafia 18

Harper’s POV

Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin noong mga oras na iyon. Tila natuod lamang ako sa aking kinatatayuan habang pinapanood itong paligayahin ang kanyang kanaig sa kama.

Nakita ko itong hinawakan ang magkabilang kamay ng babae bago ipinosas sa kanyang kaliwang kamay at itinaas habang ang kabilang kamay naman nito ay sinakal ang leeg niya.

“Ughhh… fuck you!” malutong nitong mura at pagkatapos ay hinalikan niya ito ng marahas. Todo naman sa kaka-ungol ang babae at ikinapit pa ang magkabilang binti sa bewang ni Adam.

“Uhmmpp! Uhmmmppp! A-aaacckkk!” tila nasasakal na ungol nung babae. Binitawan naman niya ang leeg at mga kamay nito kalaunan at halos maubo ang dalaga sa sobrang higpit ng pagkaka-sakal sa kanya.

“Aaaahhhh… m-moooreemm… D-daddyy…! haaaahhh…” Halos tumirik ang mata ng babae at nagawa pang isabit ang kanyang magkabilang kamay sa leeg ni Adam, dahilan upang mas lalong magnaig ang kanilang katawan. Napatakip na lamang ako ng bibig sa nasaksihan.

Kumawala ang mga luhang kanina pa nagbabadyang magsi-tuluan sa aking mga mata at tahimik na napahikbi sa tapat ng pintuan.

He is doing it with a girl. With the same person I am with when that day happened.

That time when I was still inside a cage, with four other prisoners.

Now I figured out what the woman really meant to Adam that night. What she said by pertaining us as her ‘presents’ for him. What the butler has been trying to tell me before.

It’s not just me. It’s all five of us.

Nanginginig ang mga kamay kong nagpunas ng mukha at napa-atras. I’m ashamed. Pina-iral ko ang kasiraan ng ulo ko at nagkusang tumalon sa patibong ng lalaking dumakip sa akin. Why did I even think of doing that thing with him?! Bakit ako nagpa-utong gawin ang bagay na iyon sa kanya? Dahil ba nagparaya ako sa bugso ng laman?

Even though the signs were all already right in front of me… I am such a fool!

I was about to get out of this place when suddenly, I accidentally stumbled my foot on the table beside me, and the vase on top of it fell on the floor. Umalingawngaw sa bawat sulok ng kwarto ang tunog ng pagbasag nito na siyang ikinatakot ko.

With all my might, I gathered all of my strength to leave the room immediately and ran as fast as I could without turning back.

I flinched for a second when I looked at the southeast wing and saw a bunch of guards looking at me. Dali-dali naman akong napatakbo pabalik ng C.W. upang diretsuhin ang main door ng mansion, but before I could even reach the wing, nagulat na lamang ako nang biglang may sumulpot na mga guwardya sa harapan ko at marahas akong itinulak sa sahig.

“Don’t move!” ma-awtoridad na sigaw ng isang kawal sabay tutok nila ng mga sandata sa akin. Nilukob naman ako ng takot at napagapang paatras sa kanila.

“H-huwag po! Please… I-I just wanna go home,” naluluha kong pagmamaka-awa sa kanila. Subalit imbis na pakinggan ang pakiusap ko ay namutla na lamang ako nang magkasa ng baril ang isa sa kanila at itinutok iyon sa noo ko.

Tila tumigil ng bahagya ang oras habang ako’y nakatitig lamang sa baril na nasa harapan ko. Maski ang pagtibok ng puso ko ay hindi ko na marinig dahil sa bagay na nakatutok ngayon sa aking ulo.

I… I’m going to die.

I closed my eyes and waited for the gun to shoot me. Bagama’t ang tunog ng baril ang inaasahan ko, ibang tunog ang narinig ng aking mga tenga kundi ang boses ng taong hindi ko inaasahang magliligtas sa akin.

“Stop.” I suddenly heard someone ordered and the guards stopped from shooting me. Hindi ko makita kung sino ang taong nagpatigil sa mga kawal marahil nakapikit pa rin ako ngunit sa baritonong boses palang nito ay kilalang-kilala ko na kung sino ang taong iyon.

“L-Lord…!”

I slowly opened my eyes and saw them kneeling to me… no. They are kneeling to the person behind me. I looked up to see the man they are calling lord and saw the demon who caused all of this.

“A-Adam…” nauutal kong tawag sa pangalan nito.

Tiningnan naman ako nito ng matiim at pinagmasdan ang aking estado. Hindi ko naman maiwasang makaramdam ng pangamba dahil sa paraan ng pagtitig nito bago binalingan ang kanyang mga tauhan.

“Go back to your stations, I’ll handle this,” mariing utos nito sa kanila at walang pag-aalinlangang sumunod naman sila rito. Nakahinga naman ako nang maluwag matapos ilayo ng kawal ang pagkaka-tutok ng baril nito sa akin at unti-unting naglaho sa paningin ko.

Saglit na namayani ang katahimikan matapos umalis ng mga tauhan ni Adam at wala akong nagawa kundi ang mapayuko.

“S-sorry—”

“Stand up.” Nagsi-taasan ang mga balahibo ko sa katawan nang marinig ang malalim nitong tugon sa akin. Wala sa ulirat akong napatingala sa kanya at nakita itong hubad-barong nakatayo sa tapat ko. Tanging ang cargo shorts lamang nito ang kanyang pantakip sa katawan at nakabukas pa ang butones at zipper no’n, maski ang sinturon nito kaya litaw na litaw ngayon ang mabalbon nitong katawan pababa.

Hindi ko naman maiwasang mapasinghap sa nakita pero bago pa man ako tuluyang maka-imik ay nagulat na lamang ako nang hilain niya ako patayo at itinungo pabalik ng west wing.

Halos makaladkad naman ako sa kanyang pagkaka-hila kaya naman napakapit ang isa ko pang kamay na hindi nito hinahawakan sa kamay niya. Ramdam ko ang init ng palad nito marahil sa higpit ng kanyang kapit sa akin. Hindi ko naman maiwasang mapangiwi sa paraan ng paghila ni Adam subalit hindi na ako umangal pa at nagpati-anod lamang sa kanya.

Nang makarating sa west wing ay muling nakahinga ako ng malalim sa kaginhawaan. Subalit nang kami’y makalapit sa silid ko ay muling nahabag na naman ang aking kalooban nang lagpasan namin iyon at nagpatuloy lang sa paglalakad.

“K-kuya…?” hindi ko na napigilan pang tanungin ito dahil habang tumatagal ay mas napapalayo na kami sa silid ko. Hindi naman ako nito sinagot, bagkus ay mas hinigpitan lamang ang pagkakahawak nito na siyang ikinasakit ng kaliwang braso ko.

“Kuya… n-nasasaktan po ako,” sinubukan kong tanggalin ang pagkakagapos nito subalit hindi sapat ang lakas ko para matanggal ang kamay nito sa akin.

“This is the second time you’ve violated my rules, Harper.” Dagli akong nakaramdam ng kilabot matapos nitong banggitin ang totoong pangalan ko. He has never called me by my real name before.

Tumigil naman ako sa pagpupumiglas at mas lalong nakaramdam ng takot nang mapatingala at nakita ang simbolong SW.W. sa itaas ng poste. Southwest wing. He’s taking me to his wing!

Muling kumabog ng malakas ang aking puso sa huling pagkakataon at walang ano-anong napakapit sa dibdib ko. I need to calm down. My chest is hurting because of my nervousness.

Nangangatog ang mga tuhod kong lumapit ng kusa sa kanya at sandaling natahimik sa kanyang likuran. Habang mas pumapasok kami sa loob ng wing ay mas lalong dumidilim ang paligid at mas tumatahimik dahil wala nang katao-tao rito. Napakagat-labi naman ako at nang hindi na makayanan pa ay naglakas-loob akong higitin ng mahina ang suot nitong shorts upang kuhanin ang atensyon nito.

“P-please master, ibalik niyo nalang po ako sa kwarto ko… A-ayaw ko po dito, hindi ko na po uulitin ang… g-ginawa ko,” walang tigil sa paghikbi kong pakiusap sa kanya kahit na hindi ako nito pinapansin mula pa kanina.

Huminto naman ito sa wakas matapos kong sabihin iyon kaya tahimik akong nagpunas ng mga luha. Totoo ang sinabi ko kay Adam. Ayoko na rito. Hindi ko alam kung bakit pero ibang-iba talaga ang dinadalang atmospera ng lugar na ito sa akin.

Masyadong madilim. Masyadong tahimik. Para akong nasisiraan ng ulo rito. I would rather get locked up in my room instead of going here.

“Are you… sure you won’t do it again?” tanong nito sa akin ng hindi ako nililingon. Mabilis naman akong tumango-tango rito at tumugon.

“P-pangako…”

“Alright,” nanlaki naman ang mga mata ko nang dahan-dahan nitong binitawan ang braso ko. Napahimas naman ako sa parteng hinawakan nito at nakita iyong may marka ng malaking pasa. Napayuko na lamang ako sa pagod at napabuntong-hininga.

“Kiss me then.”

Awtomatikong napabaling ang mga mata ko sa kanya at natulala nang lumingon ito sa akin.

… What?

“Kiss me if you want to go back,” nakangisi nitong giit sa akin. Wala sa sariling napa-atras naman ako ng isang yapak mula sa kanya at napakurap.

“A-ano po?”

Hindi ako nito sinagot pagkatapos at nanatiling nakatitig lamang sa akin. Tila natuod naman ako sa aking kinatatayuan habang nakatingala sa kanya.

I have to kiss him? But…

“P-pero—”

“What?” natahimik naman ako nang mahawigan ang pagka-irita sa tono ng boses nito. Hindi ako makapagsalita sa kanya.

“It’s settled then.”

Hindi pa man ako tuluyang nakakasagot nang maayos ay muli nitong hinigit ang kamay ko at binuksan ang pintong nasa likuran niya. Itinulak ako nito papasok at dahil sa lakas ng pwersa nito ay hindi ko maiwasang madapa sa sahig ng silid.

Dahan-dahan naman akong napatingin sa aking harapan at nakita ang isang napakalaking kama. Just by looking at the bed in front of me made me figured already where we are right now.

I am in his room. Adam’s room.

…

To be continued.

Mafia 19

Harper’s POV

Napakurap ako ng maraming beses habang pinapanood itong isarado ang pinto at pagkatapos ay lumingon sa direksyon ko. Napaatras naman ako nang magsimula itong lumapit sa pwesto ko hanggang sa maramdaman na lamang ng aking likod ang paanan ng malaking higaan nito.

Tuluyang bumigat ang paghinga ko nang tanggalin nito ang kanyang suot na sinturon at inikot iyon sa kanang palad niya. Marahil sa pagka-tulala ay hindi na ako naka-angal pa nang marahas ako nitong itinayo at padapang inihagis sa taas ng kama. Akmang gagapang pa sana ako palayo subalit mabilis na kumandong si Adam sa aking paanan upang hindi ako magtagumpay sa pagtakas.

Napasinghap ako nang marahas nitong hilain palapit ang dulo ng damit ko upang ako’y mapatuwad at walang pakundangang pinalo sa aking pwetan ang kanyang sinturon.

“Aaaaggghhh!” Napasigaw ako ng wala sa oras dahil sa sakit at hapding nararamdaman. Sinubukan ko namang haplusin parte ng katawan kong tinamaan nito pero hindi ko na natuloy pa nang magsunod-sunod ang malalakas na palo nito sa aking pang-upo.

Wala akong nagawa kundi ang mapasigaw at mapaluha na lamang habang dinadama ang matinding sakit na dala ng bawat palo sa akin ni Adam. Halos maisambit ko na ang lahat ng masasakit na bagay na maaari kong sabihin sa kanya, maski ang pagmamaka-awa, mapatigil lamang siya sa ginagawa niya sapagkat para itong walang naririnig at patuloy lamang akong pinapalo habang nakangiti pa na tila tuwang-tuwa sa nakukuhang reaksyon mula sa akin.

“Bad boys like you deserves this punishment, you know?” mala-demonyo nitong giit sa akin. Nanginginig akong napakapit na lamang sa kobre ng kama at naiiyak na isinubsob ang mukha ko roon.

“T-tama na… p-po… p-plea…se,” halos mabulol ko nang pakiusap sa kanya sa sobrang iyak at sakit kong dinaramdam.

Bahagya naman itong tumigil sa kanyang ginagawa at mas inilapit ang sarili sa akin. Gamit ang kamay nitong nakakapit sa likod ng damit ko ay hinila nito ang hibla ng mga buhok ko upang itaas ang aking ulo bago magsalita.

“Please what, hmm?”

“P-please… m-master,” nanginginig ko nang hikbi rito.

Hindi ko na nabilang pa kung ilang beses nitong hinampas ang sinturon sa aking pwetan. Sa sobrang dami ay halos namanhid na ng tuluyan ang aking pang-upo at hindi ko na rin mai-ayos pa ang pwesto ng aking pagkakadapa. Ilang beses ko namang sinubukang tiisin ang lahat subalit makalipas lang ang ilang minuto ay hindi na kinaya pa ng aking katawan at tuluyang bumagsak ang ulo ko sa kama. Samantalang naiwan naman ang ibabang bahagi kong nakatuwad marahil sa labis kong pagod.

I tried to lift up myself but unfortunately, nakaramdam ako ng matinding hilo sa ginawa ko kaya naman ang ulo ko na lamang ang tanging naigalaw ko pagawing kanan. At dahil saktong may malaking salamin sa gawing iyon ay saka ko lamang nakita kung ano ang estado ngayon ng aking katawan sa kama.

Hindi ko mapigilang maluha nang makitang punong-puno ng pasa at galos ang walang kalaban-laban kong katawan. Namumula ako ng sobra at may iilan pang parte ng pwetan kong halos mamaga na dahil sa tindi ng panggigigil nito sa akin. Nangingimi akong napatakip na lamang ng dalawang palad sa bibig at naiiyak na tumingin kay Adam na ngayon ay nakangisi pa habang pinagmamasdan ang naging resulta ng pananakit nito sa akin.

Napangiwi naman ako nang sabay nitong himasin ang dalawang pisngi ng pwet ko sa hapdi at tinapik-tapik pa ito ng mahina upang tumalbog ng marahan.

“This is art,” manyak pa nitong sambit sa nakikita. Napapikit naman ako sa narinig at huminga ng malalim.

You’re a monster.

Muli naman akong napadilat ng mga mata matapos makaramdam ng kakaibang bagay na humahaplos ngayon sa pagitan ng mga binti ko. Halos mamutla naman ang buong katawan ko nang maramdaman iyong kumislot kaya naman kahit hirap na hirap sa aking pwesto ay pinilit ko pa ring lumingon kay Adam at doon ay nakumpirma ko kung ano ang bagay na iyon.

Muling nanubig ang mga mata ko sa takot at dagling napa-iling sa balak niyang gawin.

“N-no, please…! A-ayoko po!” kinakabahan kong pag-atungal kay Adam ngunit hindi pa rin ako nito pinansin at nagpatuloy lamang ang pagsubok nitong pumasok sa aking loob.

Tila nablanko ang utak ko ng mga oras na iyon at hindi ko na alam pa kung saan ko nakuha ang lakas upang magpumiglas sa kanya. Bahagyang naalerto naman ito sa biglaang pagkilos ko at mabilis na yumakap sa aking bewang. Gamit ang bigat ng katawan nito ay ginamit niya iyong pangdagan sa buong katawan ko.

Dahil doo’y muling napasubsob ang ulo ko sa kama at pinaggitnaan ng mga paa nito ang dalawang binti ko. Sinubukan ko namang manlaban nang hindi ako makahinga sa bigat niya ngunit kahit anong pagpupumilit ko ay hindi ko maitaas ang aking ulo dahil dinadaganan din ako ng ulo nito.

Labis naman akong kinabahan nang hindi ako makasagap ng hangin pero maya-maya lang ay itinaas naman nito ang aking ulo gamit ang isang kamay nito na kanina lang ay pinangyakap sa akin.

Dagli naman akong napasinghap ng marahas at napa-ubo sa higaan nang tuluyang maitaas ang aking ulo. Bagama’t hindi pa man ako tuluyang nakakabalik sa tamang ulirat ay mabilis nitong hinawakan ang magkabila kong kamay at pinaghiwalay ang mga iyon.

Pinagsalikop ni Adam ang aming mga palad bago yumuko at nagsalita sa gilid ng tenga ko.

“Will you disobey me again?” tanong nito habang sinisimulang ipasok ang kadakilaan nito sa akin. Napanganga naman ako at kalauna’y napakagat-labi sa sakit.

“H-hindi na p-po—”

“Will you violate my orders once again?” muli nitong pagtatanong sa akin ngunit hindi ko na nasagot pa at nanigas na lamang sa aking pwesto nang maramdamang tuluyang pumasok ang ulo ng tarugo nito sa akin.

Awtomatikong nanginig naman ang ibabang bahagi ko at tahimik na naluha na lamang sa kobre ng kama.

Ang sakit! Ang sakit! Ang sakit!

“What?” nadinig ko pang irita nitong tanong sa aking sapagkat hindi ko nasagot ang tanong nito.

“Answer me—!” bahagyang natigilan naman ito sa pagbulyaw nang hawiin nito ang buhok ko at nakita akong humahagulgol na sa sakit. Tila bigla naman itong natauhan sa kanyang ginagawa at napatingin sa aming ibaba na ngayon ay nag-iisa na. Sandaling namayani ang katahimikan kay Adam samantalang patuloy naman ako sa pag-iyak na dala ng sakit kong nararamdaman.

Makalipas ang ilang minutong pananahimik nito sa aking itaas ay gumaan din kahit papaano ang aking pakiramdam at tahimik na lamang na lumuha sa kama. Paminsan-minsan ay humihikbi pa rin ako ngunit pinilit ko na lamang na patahanin ang aking sarili.

Nang mapansin naman nitong tuluyan na akong kumalma ay dahan-dahan nitong hinugot ang kanyang matigas pa ring sarili sa akin at inalalayan ang bewang ko na maka-ayos ng higa sa kanyang kama.

Maya-maya lang ay binitawan na nito ang dalawa kong mga kamay at pagtapos ay tahimik na tumalikod sa dulo ng kama. Nanghihinang nagpunas naman ako ng aking mukha at kalauna’y ipinantakip ang isa kong palad sa aking mga mata. Unti-unti akong nakahinga ng maluwag at sandaling pinakiramdaman ang paligid kahit ako ay pagod na.

Is it… finally over?

…

To be continued.

Mafia 20

Third Person’s POV

After a minute, Adam finally stood up and turned his gaze to the person lying on his bed. The fragile boy looked so scared and frozen in his position, and seemed that he hasn’t recovered yet from what just happened earlier.

Napabuntong-hininga ang lalaki at lumapit ng mabagal sa pwesto nito upang hindi ito mabigla. Dahan-dahan niya itong binuhat sa kanyang mga bisig pero kahit na gano’n ay hindi pa rin siya nito binalingan ng tingin. Hinawi ni Adam saglit ang kumot at maingat na hiniga si Harper sa kama. Pagtapos ay binalutan niya ng kumot ang namumutla pang binata.

Hindi kalaunan ay nakatulog na rin sa ganoong pwesto si Harper nang hindi nito namamalayan, habang si Adam ay nagtungo ng banyo upang magpalamig ng katawan.

He stared at the shower for a long time, still thinking of the same face he saw when he was about to do it with him. Hindi nito mawari kung bakit bigla na lamang itong napahinto sa kanyang ginagawa kanina matapos makita ang walang kalaban-labang binata sa kanya. For some reason, he just suddenly felt something weird while staring at Harper that made him stop. He’s never done that to anyone before.

He was so confused but later on just sighed and closed his eyes. Tumingala ito sa shower at hinayaang talsikan ang mukha nito ng nagraragasang tubig.

Well… that’s a first. Sambit nito sa isip.

Lumabas na ito ng banyo pagkatapos magbanlaw at sandaling napatigil sa paglalakad nang mag-ring ang cellphone nito sa taas ng kanyang table. Lumapit naman ito at kinuha iyon upang sagutin ang tawag.

“Did you find something?” walang pagdadalawang-isip nitong tanong sa tumawag. Even though he still haven’t heard the voice of the caller, he already knew that it was one of his private agent he hired.

[ Yes, we found some information. Something bigger than what you might actually be expecting. ] dinig nito mula sa kabilang linya. He stopped.

Saglit nitong nilingon ang taong kasalukuyan ngayong natutulog sa ibabaw ng kanyang kama bago magsalita.

“What did you find?”

[ We found out that he was adopted by his mother’s sister named Lorna Quintos and was captured somewhere in a province of Luzon. We don’t have much details regarding his current family’s whereabouts but there is something that you should know about him. ] the agent explained.

“What is it?”

[ It is about the Maxwells. ]

---

Harper’s POV

Nagising ako sa aking tulog nang masinagan ang katawan ko ng araw. Napakusot naman ako ng mga mata dahil doon at saglit na pinakiramdaman ang paligid.

Hindi pa sana ako tatayo sa aking kinahihigaan kung hindi ko pa maaalalang nasa loob ako ngayon ng silid ni Adam. Umupo naman ako at sumandal sa headboard ng malaking kama nito pinahinga saglit ang aking katawan.

Napakagat-labi ako nang makaramdam ng pangingirot sa aking pang-upo. Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang konting kirot sa katawan ko pero ang kaibahan ngayon ay wala na iyong kasamang hapdi. Napayuko na lamang ako at pinagmasdan ang mga binti kong tinatakluban ngayon ng makapal na kumot.

I still can’t believe what he did to me last night. He almost raped me.

Hindi ko maiwasang malungkot sa naisip. Akala ko ay hindi nito magagawa ang bagay na iyon sa akin. At least not in that way. Napa-iling na lamang ako sa sarili. Bakit nga ba ako nag-isip ng bagay na kahit kailan ay hindi niya magagawa? I am so stupid. I shouldn’t be thinking that at least he would he would consider my feelings once he decided to do that to me because at the end of the day, isang gamit lang naman ang turing nito sa ‘kin.

Napabuntong-hininga na lamang ako at inilibot ang paningin sa bawat sulok ng silid. He’s not here anymore. Malamang ay may pinuntahan na naman iyon dahil tanghaling tapat na ngayon. Hindi ko alam kung anong eksaktong oras na pero sigurado akong oras na ng tanghalian ko base sa lakas ng tirik ng araw na nanggagaling sa bintana.

Dahan-dahan naman akong bumaba ng kama nito at akmang aalis na sana nang aksidente kong maibaling ang tingin sa malaking salamin ng kanyang kwarto.

I am wearing different clothes today. An oversized blue t-shirt and a… shorts?

Matagal akong napatitig doon hanggang sa tuluyan kong mapagtanto kung ano ang suot ko.

B-brief?!

Dahil sa laki at luwag nito sa akin ay hindi ko agad napansing brief pala ang suot ko ngayon. Sa sobrang laki kasi ay halos aakalain mo nang shorts ito kaya naman nalito talaga ako sa unang tingin.

Did he dress me last night? Come to think of it, I have never actually worn any colored clothes ever since I’ve entered this place. Palaging mga puting damit at pajama lamang ang suot ko dahil wala silang mga normal na damit sa aparador ng aking silid.

Balak ko pa sanang maghanap ng masusuot pang-ibaba ko ngunit hindi ko na lamang tinuloy dahil sa takot na baka may makita pa akong kung ano sa loob ng kwarto ni Adam. Ayaw kong makasira ng bagay sa silid nito dahil baka pagbayaran pa ng buhay ko iyon. Malaki-laki naman ang shirt nito sa akin at sakto lang para matakpan ang mga hita ko kaya naman hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at dali-daling umalis ng silid.

Subalit bago pa man ako tuluyang makalabas ay napahinto ako sa paglalakad nang may bigla akong maalala kagabi.

Mabilis kong kinapa ang lahat ng suot ko at bahagyang bumigat ang paghinga matapos walang makapa na bagay.

Y-yung mapa…

…

To be continued.

Mafia 21

Harper’s POV

Hirap akong naglakad pabalik ng silid dahil sa pang-upo ko. Minsan ay paika-ika pang maglakad dahil biglang sumasakit ngunit hindi ko na lamang inalintana sapagkat mas nangingibabaw ngayon sa aking isip ang paghahanap sa mapa.

Sa totoo lang, nangangamba ako dahil hindi ko talaga alam kung nasaan iyon ngayon. I can’t remember where I lost it last night. And what’s worst is that Adam may have actually seen it already dahil binihisan niya ako kagabi… or was it already gone no’ng tumatakbo palang ako palayo sa mga guwardya?

Napangatngat ako ng kuko sa daliri. Sana ay mali lang ang lahat ng kutob ko.

Pagtungtong ng west wing ay tinungo ko muna ang dining area upang kumain. Oras kasi na matapos ang lunch time ay tinatanggal na ang mga pagkain kaya mas mabuting kumain na muna ako upang hindi ako mawalan ng lakas sa paghahanap.

Agad ko rin namang sinimulan ang paghahanap matapos kong kumain. I searched the whole wing. Maski ang mga lugar na hindi ko dinaanan kahapon ay pinuntahan ko na rin subalit bigo akong mahanap ang scroll. Hindi ko maiwasang mapayukom ng kamao. Nasaan ba kasi ‘yon? Wait…

Did I lose it in the east wing?

Tumingin ako sa wall clock ng kwarto at nakitang alas-tres na ng hapon. Will I still make it?

Saglit akong napa-isip kung tutuloy ba ako sa pagpunta o hindi. Masyadong delikado kung pupunta na ako ngayon sa east wing, pero kung mamayang gabi pa ako tutungo… I don’t think I have enough time para maghintay ng gabi.

Hindi ko sinasabing hindi ko kayang hintayin ang pagsapit ng gabi, it’s just that habang mas tumatagal, mas lumalaki ang tyansang hindi ko na maaari pang makita ang mapa.

Napahawak ako sa dibdib at naramdaman ang lakas ng tibok ng puso ko. I… can’t lose my last chance to escape.

I took a deep breath before getting up from sitting and glanced at the hallway for a short time. I composed myself and calmed my body before proceeding to walk outside. Hindi ko na binigyang-pansin ang mga guwardyang nakabantay sa bawat sulok at mabibigat ang mga yabag kong tinungo ang east wing.

Bahagyang kinabahan naman ako nang makatungtong sa central wing at nakita ang ilang mga guwardyang naglalakad sa daan. Saglit naman akong huminto sa paglalakad at hinintay muna ang mga itong makalagpas sa pwesto ko bago pumasok ng CW.

Noong una ay inakala kong ligtas na ako sa mga nagbabantay subalit makalipas lamang ang ilang segundo ay nagulantang na lamang ako nang may makaharap na dalawang kawal sa aking harapan. Napaatras naman ako ng tapak sa takot at mariing napapikit nang tuluyan silang makalapit sa akin.

Naghintay ako kung ano ang susunod nilang gagawin sa akin. Nagdaan ang mga oras subalit wala pa rin akong nararamdamang kahit na ano sa aking katawan kaya naman dahan-dahan akong nagdilat ng mga mata at bahagyang natulala nang makitang wala na sila sa tapat ko.

Dagli akong napalingon sa likuran ko at nakita ang mga itong patuloy lamang na naglalakad. Saglit akong natigilan at tila iprinoseso sa utak ang nangyari.

They didn’t hurt me? Does that mean…

I can actually roam around the mansion?!

Bagama’t hindi pa rin makapaniwala sa aking natuklasan ngayon ay muli na akong nagpatuloy sa paglalakad. I don’t understand! But I thought I can’t just leave the west wing? Akala ko ba ay hindi ako maaaring lumabag sa patakaran?

… or is there really a rule like that here?

But what about the man they just killed? Or what the butler said to me before?

Dahil sa kalituhan ay mas lalong lumalim ang pag-iisip ko hanggang sa tuluyang magkonekta ang lahat ng teoryang namuo sa aking isipan. Hindi kaya…

Maaari kang dumayo sa labas ng wing hangga’t hindi pa sumasapit ang gabi?

Tila naliwanagan naman ang ulo ko matapos mabuo ang konklusyong iyon. That must be it. Because other than that, I can’t think of another reason anymore.

Pagdating ng east wing ay hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at nagmamadaling binalikan ang mga daanang pinaglakaran ko. Even on the path I took to hide from the guards, I also checked just in case, but there was still no sign of the scroll. I sighed.

Saan ko ba kasi naiwan ‘yon?

I stopped walking when I finally reached my last destination. The place where I saw Adam and the girl doing it.

Huminga muna ako ng malalim bago nagpatuloy sa pagpihit ng hawakan ng pinto. As much as I want to go to the southeast wing, just a few steps away from me, I still have to find the map first dahil hindi ko naman kabisado kung ano ang meron sa wing na iyon kahit na limitado lang ang mga naka-ukit sa mapa ng southeast wing. Mas mabuti nang may gabay para sigurado sa lahat.

Binuksan ko ng mahina ang pinto upang makagawa ng maliit na siwang sa loob. Sandali ko namang sinilip kung may tao ba sa loob ng silid pero agad ko ring nakumpirma na walang tao nang wala akong mapansing kahit anong presensya.

Mas nilakihan ko ang bukas ng pinto at tahimik na pumasok sa pintuan. Nang maisara ang pinto ay halos mapaigtad naman ako sa gulat nang biglang bumukas ang pinto sa kabilang pwesto ko.

Napahingang malalim naman ako bago tuluyang ibinaling ang tingin sa taong kakagaling lamang sa loob ng kanyang kwarto. Bakas ang gulat sa mga mata nito at tila napahinto pa sa pagkusot ng mga mata nang makita akong nakatayo sa tapat niya.

Bahagyang namayani ang katahimikan sa aming pagitan subalit maya-maya lang din ay siya na mismo ang bumasag ng katahimikang bumabalot sa kapaligiran.

“Uhm… hello?”

Hindi naman ako nakatugon agad sa pagbati nito dahil nagpoproseso pa rin hanggang ngayon sa ulo ko ang mga kaganapan. Nginitian na lamang ako nito nang walang makuhang sagot mula sa akin at nagpatuloy sa paglalakad.

“May kailangan ka ba? Come, sit with me.”

…

To be continued.

Mafia 22

Harper’s POV

“I’m Remy.” Tila natauhan naman ako nang magpakilala siya at napatugon ng mabilis.

“H-Harper po…”

“Maupo ka,” magalang nitong alok sa akin. Hindi naman ako makatanggi sa kanyang alok at nahihiyang umupo sa isang sofa.

Hinayaan lamang niya akong umupo roon at saglit na may kinuha sa cabinet ng kanyang silid. Habang ito’y may inaasikaso, kinuha ko iyong pagkakataong para ikutin ang paningin sa buong paligid. Hanggang sa matapos si Remy sa kanyang ginagawa ay bigo akong makita kung nasaan ang mapa.

“Water?” Napatingin ako sa hawak nitong baso nang ilahad niya iyon sa akin. Sandali naman akong napaisip ng malalim ngunit mabilis ‘ding nawaglit iyon nang muli siyang magsalita.

“Don’t worry, walang lason ‘yan. Kung mayroon man, matagal ko na dapat ininom para makalayas sa kwartong ‘to,” natatawang aniya na para bang hindi natatakot sa kanyang mga binibitawang salita. Bahagyang natigilan naman ako.

Alam kong hindi ito nagbibiro sa mga sinabi niya. Kahit na dinaan lamang niya sa tawa ang kanyang mga sinabi ay alam kong desidido talaga itong gawin ang masamang balak nito kung sakali.

Na gusto nitong maging malaya.

Kalaunan ay tinanggap ko na rin ang hawak nitong tubig at malugod iyong ininom sa harapan niya. Napangiti naman ito sa aking ginawa at umupo sa tabi ko.

“I’ve seen you before,” banggit nito habang pinapanood akong inumin ang baso ng tubig.

“You were also with us when we were captured.” Napahinto naman ako sa pag-inom at napalingon sa kanya.

“That means you are also like me, right?” Saglit na nanginig ang boses nito habang sinasabi iyon. Dahan-dahan akong napatango sa kanya.

Hindi ko pa man naibababa ang hawak kong baso nang mabilis nitong hablutin ang magkabilang kamay ko. Dahil doo’y nanlaki ang mga mata ko at aksidenteng nabitawan ang hawak na baso.

“P-paano ka nakakalabas ng room mo? Aren’t you imprisoned too? I-isama mo ako, please… n-nagmamakaawa ako,” napasinghap ako nang bigla itong humaglugol at lumuhod sa sahig kung saan nabasag ang nabitawan kong baso.

“A-ate—!”

“A-ayoko na rito! Pagod na pagod na ako sa mga utos niya. Ang sabi niya, kapag sinunod ko ang lahat ng mga bilin niya, p-palalayain na niya ako.” Sinubukan kong kalasin ang pagkakahawak ni Remy sa akin subalit napakahigpit ng kanyang kapit sa palapulsuhan ko.

“P-please, let’s escape togethe—”

“Remy!” Malakas kong sigaw upang matauhan ito sa kanyang mga pinagsasabi.

Nagtagumpay naman akong pabalikin ito sa kanyang ulirat. Tinanggal ko ang pagkakahawak nito sa aking mga kamay at pagkatapos ay tinulungan itong paupuin sa sofa.

“Ate, naiintindihan ko po kayo. Gusto ko ‘ring tumakas sa lugar na ‘to pero… hindi ko kaya. Hindi pa natin kaya,” seryosong pagpapaliwanag ko sa kanya. Tuluyang pumatak naman ang mga luha sa mga mata nito kaya mahigpit ko itong niyakap.

We’ll never be able to get out of here if I won’t find that map.

Hinintay ko lamang itong tumahan sa aking tabi at napaisip. As much as I wanted to tell her so badly about the map, I still cannot say it because it’s too risky. Mas mabuting isarili ko na lang muna ang bagay na iyon hangga’t hindi ko pa iyon nahahanap.

Nang kumalma na si Remy ay napagpasyahan ko nang umalis sa kanyang silid marahil masyado nang maraming oras ang naaksaya ko sa loob ng kwarto. I tried looking for the scroll earlier pero bigo talaga akong makita ang mapa kaya naman kailangan ko nang lumabas ng kanyang kwarto.

Bago ako umalis ay niyakap pa ako nito sa huling pagkakataon at nagpasalamat. Tinanong ko naman siya kung bakit pero ang sabi nito ay mula noong magising siya sa kwnyang kwarto ay wala nang iba pa kungdi si Adam lamang ang pumapasok ng kanyang silid.

Dahil sa sinabi ni Remy ay bahagyang naguluhan ako sa kanya. Lalo na’t noong sinubukan daw nitong lumabas sa unang pagkakataon ay tinutukan agad ito ng mga baril ng bawat kawal sa mansyon.

Lumabas ako ng silid nitong naguguluhan ang pag-iisip.

Kung totoo nga ang lahat ng mga sinabi niya, bakit nagagawa kong makalabas ng kwarto ko? I doubted her for a second but then I realized she was telling the truth nang mapansin ang lahat ng kagamitan sa loob ng kwarto niya. It’s almost like an entire house. Kumpleto ang mga kagamitan ng kwarto niya except sa walang mga kubyertos na maaaring gamitin pantakas o panakit sa kanyang sarili. Unlike the room where I’m staying at. Literal na isang malaking aparador lamang at mga damit kong pamalit sa pang araw-araw ang laman at wala nang iba pa.

I was about to go to the central wing when suddenly, may isang kamay na humablot sa braso ko at buong pwersa akong hinila patago sa isang sulok ng daan. Dahil sa bilis ng mga pangyayari, hindi na ako naka-react pa at nanigas na lamang sa aking kinatatayuan.

Akmang magsasalita na sana ako nang bigla nitong takpan ang bibig ko at inilahad sa kamay ko ang isang bagay na matagal ko nang hinahanap. Nanlaki ang mga mata ko.

YUNG MAPA!

Napatingin naman ako sa taong humablot sa akin at mas lalong nagulantang nang mapagtanto kung sino ang taong iyon.

“K-kuya…” hindi makapaniwalang tawag ko sa kanya.

Base sa kanyang ekspresyon ay mukhang kakagaling lamang nito sa pagtakbo. Hingal na hingal ito at tila hindi mapakali ang kanyang mga tingin sa paligid. Gusot-gusot din ang suot nitong damit na animo’y parang kahapon pa isinuot.

“Keep this to your hands at HUWAG NA HUWAG mong bibitawan,” mariing utos ng butler sa akin. Kumabog naman ang dibdib ko sa matinding kaba at dali-daling napatango.

“O-opo—”

“You must leave this place immediately. I must to go.” Hindi na ito nag-aksaya pa ng oras at nagmamadaling lumayo sa aking pwesto. Dahan-dahan naman akong napaupo at pagod na sumandal sa pader nang tuluyan itong mawala sa paningin ko.

What the hell just happened?

Nanginginig ang mga kamay kong itinaas ang papel sa aking palad at namumutlang napatitig doon. Paanong nasa kanya ang bagay na ito? At bakit niya binigay sa akin yung mapa?

What does he mean by leaving this place immediately?

…

To be continued.

Mafia 23

Harper’s POV

Hindi na nawaglit pa sa aking isipan ang mga sinabi no’ng butler buong araw. When I got back to west wing, I tried to calm myself down but it just lasted for a while because of intense nervousness.

May kutob akong may masamang mangyayari ano mang oras dahil sa inakto ng matanda. He was in a hurry that he didn’t even care listening to my responses. Alam kong may hinahabol ito o may hinahanap pero hindi ko lang alam kung ano.

Something is not right. I am sure of it.

Hinawakan kong mahigpit ang mapang binigay sa akin ng butler at huminga ng malalim. Tumayo na ako sa pagkakaupo at napagpasyahang lumabas ng kwarto. Just thinking about why the butler suddenly gave me the scroll and left me behind is already giving me a hint that something was up. Alam ng butler ang tungkol sa mapang ito and gave it to me as if he knew that I am trying to find it. Kinabisado ko na ang lahat ng mga pasikot-sikot dito sa mansyon pero mas mabuting dalhin ko pa rin ang mapa dahil iyon ang bilin sa akin ng butler.

Binuksan ko ng dahan-dahan ang pinto at saglit na sumilip sa hallway. Katatapos lamang ng time of dinner kanina kaya kailangan kong mag-ingat sa mga guwardiya dahil gabi na at baka mahuli na naman ako ng wala sa oras.

Tahimik kong tinahak ang daan papuntang east wing kung saan matatagpuan si Remy. Sinubukan kong madaliin ang pagpunta roon dahil plano kong isama ito sa pagtakas tulad ng sinabi niya. Ayoko namang umalis ng lugar na ito na may dinadamdam sa katawan dahil iniwan ko itong nag-iisa.

Pagkaraan ng ilang minutong pagtatago at paglalakad ay sa wakas at nakarating din ako sa kanyang silid. Sinubukan kong buksan ang pinto ng kwarto nito subalit kumunot ang noo ko nang mapagtantong nakasarado ang doorknob ng kanyang pinto.

Akmang kakatok na sana ako sa pinto nang bigla akong makarinig ng mga yapak na siyang nagpataas ng aking balahibo. Dali-dali naman akong nagtago sa isang sulok at hinintay munang makalagpas ang mga guwardiya. Napabuntong-hininga ako.

I cannot reach her like this. Her room is locked and I can’t make any noises because of the guards that keeps on roaming around. Napakagat-labi ako.

I’m so sorry, Remy.

Pigil-hininga akong bumalik ng central wing upang ituloy ang aking plano. Muli akong huminga ng malalim upang patatagin ang sarili ko at tinungo ang daan patungong entrance.

Earlier, when I was memorizing the pathways of the house, I noticed that the main gate was encircled. Wala pa iyon noong una kong makita ang mapa at sigurado akong yung butler ang gumuhit no’n sa mapa. Batid ko’y para hindi na ako malito pa sa mga dapat na daanan.

But just when I was about to reach the entrance, I was stunned when suddenly I saw some guards standing in front of the main door. Muling nagsi-taasan ang mga balahibo ko sa katawan nang magtama ang aming mga mata ng isang kawal, na siyang nagpakaba ng sistema ko.

Nang dahil sa matinding takot ay tila panandalian akong nabingi sa katahimikan. Namutla ako nang magsimula ito sa paglalakad.

“Hey!” dinig kong saad nito. Hindi na ako nagdalawang isip pa at nagmamadaling tumakbo pabalik ng west wing kahit na nanginginig pa ang buong katawan ko.

Nangangatog ang mga tuhod kong napaluhod sa sahig nang makabalik sa aking silid. Halos hindi na ako makahinga pa ng maayos dahil sa pagkaripas ko ng takbo sa mga guwardiya.

Napakapit ako sa aking dibdib at sinubukang pakalmahin ang sarili. Bagama’t nasa loob na ako ng aking kwarto, hindi pa rin ako mapanatag dahil sigurado akong pupuntahan pa rin ako ng mga tauhan kanina. Marahil paniguradong namukhaan ako ng isa sa kanila. Hindi ko na napigilan pang umiyak dahil sa matinding takot at pangamba.

I-is this it? Ito na ba ang katapusan ko?

Ipinangtakip ko ang dalawa kong palad sa mukha at humikbi ng malakas. Ayoko! Ayokong mabaril katulad noong nangyari sa lalaki…

A-ayoko pang mamatay …

I just badly want to go home. Ayoko nang __ makulong pa rito .

Gagawin ko ang lahat para lang makabalik sa dati kong buhay so please, somebody help me…

… wait, help?

Bahagyang natauhan naman ako nang sumagi sa aking isipan ang salitang tulong .

If I really want to live… then that means I just have to talk to him… right?

Ang sabi ni Remy, Adam told her that if she obeys his orders, then he will let her live. So what if I promise to him that I won’t defy his orders anymore?

Would they let me live?

Tila umiral pabalik ang lahat ng memorya ko sa buhay habang malalim na nag-iisip. I know to myself that my life was not really that meaningful compare to the life of others. Kung iisipin ay para bang walang saysay sa mundo na isinilang ako dahil buong buhay ko, wala akong ginawa kungdi ang maging pabigat sa mga mahal ko sa buhay, maski noong mga panahong kasama ko pa si mama.

Bata palang ako, alam ko nang naghihirap kami sa buhay ni mama pero kahit na ganoon ay hindi nito kailanman pinaramdam sa aking pagod na siya sa lahat. Kaya naman nang bigla itong mawala na parang bula, labis ang lumbay at takot ko nang ma-realize na nag-iisa na lamang ako sa mundo.

But I always believed that there is a reason why everything is happening the way it is, even up until now.

At hindi ko kayang sumuko na lamang ng basta-basta ngayon. Lalo na’t alam kong may mga taong umaasa at naniniwala sa aking makakalaya ako sa impyernong ito.

Napakuyom ako ng mariin at hirap na bumalik sa pagkakatayo. I have no other choice.

I have to step into the trap.

…

To be continued.

Mafia 24

Harper’s POV

Without wasting any second, I marched towards the southwest wing. Mabilis akong nakabalik dito kanina kaya naman hindi pa huli para tumungo sa southwest wing.

Nang makarating ay hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at dumiretso sa silid ni Adam. I didn’t know where I got the guts to go here but before I could even stop, I just found myself staring at the big door in front of me. Hindi pa man ako nakakapasok pero ramdam ko na ang awra na tinataglay ng pinto sa harapan ko.

He’s here. I am certain that he is here.

Ilang saglit akong nakipagtitigan sa tapat ng pinto bago ko iyon tuluyang binuksan. I can feel the fear enveloping my entire body but it can’t stop myself from moving.

Dahan-dahan kong pinihit ang hawakan at mula sa maliit na siwang ay kumawala ang lamig na nanggagaling sa loob ng kwarto ni Adam.

Hindi gaanong madilim ang silid nito. Kita kong may nakabukas pa na ilang mga lampara kaya maliwanag pa rin ang paligid bagama’t nakapatay na ang ilaw sa kisame.

Sinubukan kong mas lakihan pa ang siwang sa pintuan ngunit bigla akong nanigas nang makarinig ng baritonong boses sa loob.

“Come in,” malalim nitong tugon.

Napalunok naman ako sa takot pero tinatagan ko na lamang ang aking loob at tuluyang dumaan sa pintuan.

Pagpasok ko awtomatikong napako ang aking tingin sa pwesto ni Adam. Bakas sa mukha nito ang pagkagulat nang malamang ako ang tao sa likod ng kanyang pinto. Napayuko naman ako at sandaling isinara muna ang nakabukas pang pinto bago muling humarap sa kanyang direksyon.

“Come here,” malumanay nitong sabi sa akin kahit na hindi ako makatingin ng diretso sa kanya. Mabibigat ang mga yapak kong sumunod kay Adam at muntikan pa akong matapilok habang naglalakad dahil sa kaba.

Nang makalapit sa kanyang pwesto ay saka lamang ako nagkaroon ng lakas ng loob na tumingin sa kanya.

Kasalukuyan itong naka-indian sit ngayon sa kanyang kama habang nakasandal ang likod sa headboard. Sa tapat ni Adam ay may isang maliit na lamesa at nakapatong doon ang kanyang mamahaling laptop.

Nanlaki naman ang mga mata ko nang mapagtantong nakangiti pala ito sa akin at maya-maya’y nagsalita.

“It’s already nighttime. What brings you here?”

Bahagyang natigilan naman ako sa aking kinatatayuan nang itanong niya ang bagay na ‘yon sa akin. Hindi ko alam ang isasagot ko sa kanya dahil hindi rin ako sigurado kung mapapatawad ba ako nito sa pagsubok kong tumakas kanina.

Matagal kaming nagkatitigan sa isa’t isa subalit kalaunan din ay hinayaan na lamang ako nito at ibinaling ang tingin sa laptop.

“Whatever it is, you should’ve knocked first before entering my room. I don’t like it when somebody just opens my door without permission.” Bumalik sa pagiging seryoso ang boses nito na siyang ikinataas naman ng balahibo ko. Napakagat-labi ako.

“S-sorry…” mahinang sambit ko. Muling bumaling ang tingin nito sa akin nang marinig ang mahinang boses ko at ngumisi.

“Sit on me, then.” Marahil hindi ko inaasahan ang bigla nitong sinabi ay hindi kaagad ako nakatalima sa kanyang utos. Subalit nang maintindihan ko ito ay malugod kong sinunod ang hiling ni Adam.

Kahit na labag sa aking kalooban ay ginawa ko na lamang kung ano ang gusto niyang mangyari. If sitting on him will save my life from death, then I will follow his command.

Umakyat ako sa kama ni Adam at gumapang papalapit sa kinauupuan niya. Hindi ko maiwasang pamulahan ng mukha nang makalapit ako sa kanyang katawan. Ramdam ko na mariin nitong pinapanood ang bawat kilos ko pero hindi ko na lamang siya inalintana.

Nang makarating sa pagitan ng kanyang katawan at sa maliit na mesang nakapatong lamang sa kama nito ay nahihiyang umupo ako sa pagitan ng hita nito paharap sa laptop. Wala pa mang ilang segundo ay naramdaman ko agad ang mga braso nitong bumabalot sa ‘kin at muling nagpatuloy sa pagtitipa sa kanyang laptop.

Napayakap ako sa dalawang binti ko.

Muling nanaig ang katahimikan sa bawat sulok ng kanyang kwarto. Dahil wala naman akong magawa sa pwesto ko ngayon ay pinanood ko na lamang ito sa kanyang ginagawa.

Sinubukan kong intindihin kung anong meron sa laptop nito subalit bigo akong maintindihan kung anong pinagtitipa niya dahil karamihan sa mga pinagsusulat ni Adam ay mga jargon words. Tanging itim na background lamang ng site ang nakikita ko sa screen at ang mga typings niyang ginagawa kaya naman hindi rin kalaunan ay nabagot na ako sa panonood.

Habang nakatingin sa screen ng kanyang laptop ay sandaling naagaw ng atensyon ko ang mga kamay nitong nagt-type sa kanyang keyboard.

Kahit ilang beses ko na si Adam nakakasalamuha, ngayon ko lang nabigyang pansin ang mga malalaking kamay nito na halatang batak na batak dahil maskulado. Maski ang mga braso nito ay pinalilibutan ng mga ugat na talaga namang mas nagpahubog ng pagkalalaki niya sa katawan. Bigla ko tuloy naalala kung paano ako nito nilaro gamit ang magagaspang nitong mga kamay…

Dali-dali kong iwinaglit sa isipan ko ang memoryang iyon at palihim na kinalma ang sarili.

Hindi pwede, Harper.

Napayuko na lamang ako at napabuntong-hininga sa sarili.

“S-sorry…” tuluyan kong pagbasag sa katahimikan.

“Hmm?” dinig kong pag-hum nito. Naghintay naman ako ng ilang segundo bago nagpatuloy sa pagsasalita.

“I’m sorry, I-I tried escaping earlier this evening… s-sana mapatawad mo ako,” nauutal kong pagpapasensya sa kanya. Bahagyang bumigat ang paghinga ko matapos sabihin ang totoong pakay ko kung bakit ako naririto sa kanyang silid.

Hindi naman ito nagsalita pagtapos kong umamin sa kanya. Kumakabog ng malakas ang dibdib ko noong mga oras na iyon sapagkat wala itong tinugon sa aking mga sinabi. Akala ko noong una ay hindi na niya ako papatawarin pa sa ginawa ko subalit maya-maya lang ay muling natigilan ako sa pagkilos nang maramdaman ang mga labi ni Adam sa aking sentido.

“It’s alright, I know you won’t leave me again.” Sumiksik ito sa kanang leeg ko at ipinatong sa balikat ko ang kanyang ulo.

…

To be continued.

Mafia 25

Harper’s POV

Hindi ko inaasahan ang biglang pagpatong ng ulo ni Adam. Dahil sa ginawa nito ay mas nagdikit ang aming mga katawan hanggang sa maramdaman ko ang kanyang mainit na katawan sa aking likuran.

Tila nahipnotismo naman ako sa amoy nito nang aksidente kong masinghot ang singaw ng kanyang katawan. Muling namula ang mukha ko nang isandal pa nito sa kanang pisngi ko ang kanyang ulo at humikab.

Napakurap ako ng maraming beses at pilit na pinapaalala sa sariling hindi pwedeng magpalinlang ako sa lalaking ‘to. Bagama’t alam ko sa sarili kong mahina ako sa mga bagay na ito, hindi ko pa rin maiwasang mag-isip ng kung ano-ano kay Adam.

Hindi… h-hindi maaaring paganahin ko ang kahibangan ngayon. Kilala ko kung sino ang taong nasa likuran ko ngayon.

Bahagyang nakiliti ako nang ikiskis ni Adam ang kanyang baba ng marahan. Sinubukan kong pigilan ang sarili kong maglikot dahil sa mga papatubo nitong balbas na tumatama sa aking balat. Tila ba’y ginagamit ang katawan ko bilang pangamot sa kanyang baba.

“U-uhm…” nauutal kong ungol pero pinigilan ko rin agad. Tumigil naman ito pagkaraan ng ilang oras at muling bumalik na sa pagtitipa. Nakahinga naman ako ng maluwag at napapikit.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko na naimulat pa ang mga mata ko pagkatapos. Batid ko’y marahil siguro sa paghinga nito na nagmistulang hele sa aking pandinig. Makalipas lang ang ilang minuto ay hindi ko na napigilan pang makatulog sa bisig ni Adam.

Naalimpungatan na lamang ako nang bigla akong hindi makumportable sa aking pagkakahiga.

Nahihirapan kong idinilat ang aking mga mata at saglit na iprinoseso ang kasalukuyang nakikita ko ngayon sa aking ibaba.

Nang tuluyang bumalik ang aking malay ay dagling nanlaki ang mga mata ko at napatungkod sa kama gamit ang dalawang siko.

Kitang-kita ko mula sa aking pwesto ang uluhan ni Adam na ngayon ay nasa pagitan ng dalawang hita ko, na ngayon ay wala nang natitira pang mga saplot.

Marahil sa biglaang pagkilos ko ay umangat ang ulo nito at sandaling nakipagtitigan sa aking mga mata. Napangisi ito sa akin bago muling pinagpatuloy ang ginagawa nito sa aking pwetan.

Awtomatikong napakapit naman ang dalawang kamay ko sa kanyang mga buhok nang maramdaman ang dila nitong naglilikot sa aking ibaba.

“Sorry… I just can’t resist your sexy body,” saad nito habang patuloy lamang niya akong pinapaligaya. Napakagat-labi naman ako sa kanya at mariing napapikit.

Kaya pala hindi ako mapakali sa pwesto ko.

It’s because of him.

Dahil na rin sa kakaibang bugso kong nararamdaman ay hindi ko na napigilang mawala sa sarili at pinabayaan na lamang siya sa pagt-trabaho sa ‘kin. Maya-maya lang din ay huminto ito at inangat ang sariling katawan hanggang sa makapantay ang aking mukha.

Nahihiyang napatakip naman ako ng kanang kamay sa mukha pero inalis niya iyon ng mahinahon gamit ang kaliwang kamay nito at muling nakipagtitigan sa aking mga mata.

Again, with his intense blue eyes.

We stared at each other for a long time and unlike before that I can’t read his mind, now I can.

He wants to do it with me.

Wala sa sariling napatango ako sa kanyang mga mata na siyang ikinagulat niya. Agad naman nitong naintindihan ang pagtango ko at unti-unting inilapit ang kanyang mukha sa akin. Napapikit ako at hinintay ang mga labi nitong dumampi sa akin subalit nang wala akong maramdamang pagdampi ay muli akong napadilat at nakita ang mukha nitong nakangiti.

Pinagsalikop nito ang kamay kong pinangharang kanina sa kanya at imbis na ituloy ang paghalik sa aking labi ay hinalikan ako nito sa noo.

Naramdaman ko mula sa aking ibaba ang kanang kamay nitong sinusubukang ipasok ang mga daliri sa aking butas. Napangiwi naman ako saglit dahil sa kirot at hapdi hanggang sa hindi ko na namalayang tatlong daliri na ni Adam ang nakapasok sa akin.

“Are you sure about this?” Tanong nito sa ‘kin nang tuluyan na niyang tanggalin ang kanyang mga daliri. Tumango-tango naman ako sa kanya at hinayaan ito sa kanyang gagawin.

Bumitaw ito sa pagsalikop ng aming mga kamay at tinanggal niya ang natitira ko pang saplot sa katawan. Naghubad na rin ito ng kanyang damit pang-itaas at sinunod ang kanyang pang-ibaba na ikinamula ko na naman sa huling pagkakataon.

Inangat ko na lamang ang aking tingin sa kanya at hindi na bumaling pa sa kanyang ibaba upang pakalmahin ang sarili sa nakita. Ipinuwesto naman nito ang kanyang pagkalalaki at tumingin muna sa akin sa huling pagkakataon bago itinuloy ang balak nitong pag-angkin sa akin.

“I’m entering now,” bulong nito sa mga tenga ko at gaya ng sabi nito ay ipinasok nito ang kanyang sarili sa akin.

Biglang napagalaw ang katawan ko ng wala sa oras at napakapit sa malapad nitong likod nang maramdaman ang matinding sakit sa baba ko. Tinungkod naman nito ang kanyang mga siko sa magkabilang ulo ko upang makayakap ako ng maayos sa kanya at pangsuporta na rin sa kanyang katawan.

Dahan-dahan nitong ipinasok ang kanyang kadakilaan at hindi ko na napigilan pang mapahiyaw sa sakit dahil sa laki ng kanyang dinadala. Pakiramdam ko ay hindi pa sapat ang ginawa nito kanina sa akin dahil masakit pa rin ang pagpasok nito sa loob ko.

O ‘di hamak na malaki lang talaga ang kargada niya?

Kusang gumalaw ang katawan ko at napa-arko nang umabot na sa kalahati ang kanyang ipinasok sa akin. Tumingin ako sa kanyang mga mata na ngayon ay mapungay na dahil sa sarap nitong nararamdaman.

“K-kuya… t-teka lang—” hindi ko na natuloy pa ang sasabihin ko nang bigla na lamang nitong sinagad ang buong kahabaan nito sa akin. Dali-daling nanlaki naman ang mga mata ko at napasigaw sa hapdi dahil binigla nito ang aking katawan.

Halos mawalan ako ng hininga sa kanyang ginawa. Huli na nang mapagtanto kong napakagat na pala ako sa kanyang balikat at napayakap ang mga binti sa kanyang balakang.

Ipinulupot naman nito ang isang kamay sa aking bewang habang ang kabila ay hinaplos ang aking ulo upang patahanin ako sa pag-iyak.

“Calm down, Harper. I’ll do it gently,” garagal nitong bulong at hindi muna gumalaw upang kumalma ang aking sistema. Naluluhang tumango na lamang ako rito at tinanggal ang pagkakakagat sa kanya.

Naiinis akong tumingin kay Adam at mas lalo pang kumulo ang aking ulo nang makita itong nakangisi sa akin.

“B-bakit mo po sinagad k-kaagad?!” naiinis kong anas dito subalit humalakhak lamang siya ng mahina at pinunasan ang mga luha sa mga pisngi ko.

“So you won’t struggle anymore.”

“Pero—uhh!” napatigil ako sa pagsasalita nang sinubukan nitong umabante sa akin. Lumipat naman ng yakap ang mga kamay ko sa kanyang leeg upang hindi mahirapan sa aking posisyon. I heard him chuckled softly again before whispering in my ear.

“You really are cute.”

Nang maramdaman nitong hindi na masyadong kumikirot ang ibabang bahagi ko ay nagsimula na ito sa pagatras-abante sa akin. Noong una ay purong sakit lamang ang nararamdaman ko sa ginagawa niya ngunit maya-maya’y napalitan din iyon ng kakaibang pakiramdam at kiliti sa katawan.

Nahihirapang ibinaling ko ang tingin sa kanya at nagkatitigan na lamang kami ng matagalan sa isa’t isa.

How did we end up in this situation again?

I don’t know. I can’t remember anything.

But one thing that I am sure of is that I’m feeling the hotness of pleasure right now.

And it’s because of Adam.

…

To be continued.

Mafia 26

Harper’s POV

I woke up in a very familiar place with my whole body still aching in pain. Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata at nakita ang mataas na kisame ng silid ni Adam. Hindi ko namalayang nakatulog pala ako at hindi na nakabalik pa ng kwarto matapos ang isang gabing kasama si Adam. Nanatili akong tulala sa kisame at malalim na napaisip sa nangyari kanina lang.

Was it a right thing to give my virginity to him last night? No. Of course, not.

Napatingin ako sa aking gilid nang biglang gumalaw ang lalaking katabi ko sa pagtulog. Wala pa rin itong suot na pang-itaas dahil isinuot nito sa akin ang itim na shirt nitong suot kagabi.

Saglit itong nag-inat ng katawan at dahan-dahang idinilat ang mga mata bago tumingin sa akin. Halos mapasinghap ako nang banayad itong ngumiti sa akin. Even though I know that he is a bad guy, still… I still—

Bahagyang natigilan ako sa pag-iisip nang biglang bumukas ang isang pinto sa loob ng kanyang kwarto at iniluwa ang isang bulto ng tao. Nanlaki naman ang mga mata ko at sandaling napakurap nang mapagtantong may iba pala kaming kasama sa loob. Wala sa sariling napaupo ako mula sa pagkakahiga.

Saktong nagtama naman ang aming mga mata at doon ko namukhaan kung sino ang taong iyon.

He’s also one of the people who got kidnapped that night.

My memories to that scene was vivid but I remember that we there were six people, including me. Both three boys and girls. One of us is already dead. The other one is Remy, while the two other girls are still nowhere to be found. And right here in front of us…

Napansin ko ang pagtaas ng isang kilay ng binata sa akin bago muling nagpatuloy sa paglalakad. Hindi naman ako nakapagsalita at bagkus ay pinagmasdan lamang ito sa paglalakad.

I think he’s a bit younger than my age. Although we look like we are on the same height, pero mas mukha itong bata dahil sa kanyang baby face. Maputi rin ito at medyo may kahabaan ang buhok gaya ng akin. Pinanood ko itong lumapit sa aming pwesto at akmang magsasalita na sana nang bigla akong mapagitla sa ginawa nito.

Umakyat ito ng kama at gumapang hanggang sa mapaupo siya sa itaas ng bewang ni Adam. Ngumiti itong matamis sa kakagising pa lamang na barako at inilapit ang kanyang mukha rito.

“Good morning, daddy!” malandi nitong saad sa lalaki bago tuluyang sinakop ang labi ng taong kinakandungan niya. Bahagyang napakurap naman ako sa aking pwesto at tila nakaramdam ng matinding sakit sa nasaksihan.

Naguguluhan ang mga mata kong napatingin kay Adam na ngayon ay kasalukuyan ding nakatingin sa akin. Hindi ko mabasa kung ano ang iniisip nito sapagkat blanko ang kanyang mukha. Subalit makalipas ang ilang segundo ay inalalayan nito ang likod ng binata at tinugunan ang halik nito habang nakapatong pa rin sa kanya.

Tila pinagtutusok naman ng isang milyong karayom ang puso ko at natulala sa kawalan.

I… am so stupid. Sobrang tanga ko para isiping kahit sa isang saglit lang ay may nararamdaman na ito para sa akin. Hinayaan kong matukso ang sarili ko sa bugso ng laman. Gusto kong saktan ang sarili ko dahil umasa ako at isinuko ko pa ang natitirang karangalan ko sa katawan para kay Adam.

Why haven’t I learned enough? Bakit ngayon lang kung kailan nabigay ko na kung ano ang inaasam niya? Now I can officially call myself as one of his toys that once na pagsawaan, itatapon na lamang niya sa basurahan.

Mabilis kong pinunasan ang mga luha ko sa mata at dali-daling umalis ng kama. Hindi ko na sila nilingon pa at mabilis na tumakbo palabas ng kwarto ni Adam. Wala akong pakialam kung wala man akong suot na pang-ibaba at may nagkakalat na namang mga kawal sa labas. Akala ko ba, may pinagkaiba ako sa mga ibang tao?

Habang tumatakbo ay may ilang mga nakakita sa akin pero hindi ko na binigyang-pansin. Hindi na rin ako dumaan pa ng silid ko upang hanapin kung saan ko man nailapag kagabi ang mapa habang tinatakbuhan ang mga kawal o kung hindi nama’y magsuot ng damit pang-ibaba. Marahil sa kaisipang may kahabaan ang damit ni Adam ay hindi na ako nag-aksaya pang bumalik ng kwarto.

Walang pagdadalawang-isip kong tinungo ang silid ni Remy at mabilis na kumatok sa pinto. Hindi rin naman katagalan bago nito buksan iyon at laking gulat niya nang makita akong hinihingal mula sa pagtakbo. Mahigpit kong hinawakan ang kanyang palapulsuhan at mariing nagsalita.

“Tatakas na tayo.”

Halos lumuwa ang bibig nito matapos marinig ang aking inanunsyo at saglit na napahinto sa kinatatayuan. Dagling bumilis ang paghinga nito at napahawak sa kanyang dibdib.

“A-ano…?” Hindi makapaniwalang tanong nito sa kawalan.

“Aalis na tayo rito, naiintindihan mo?” Muli kong pag-ulit sa sinabi ko. Napaluha naman ito sa narinig at dali-daling tumango.

“O-oo, aalis na tayo. M-makakalaya na tayo…” kumapit ito ng mahigpit sa aking palad at sumabay sa pagtakbo sa gitna ng daan.

Katulad ni Remy ay sobrang lakas din ng pagtibok ng aking puso noong mga oras na iyon. We should have done this in the first place instead of staying for a little longer. I should have listened to the butler the moment he gave me the scroll. Hindi na dapat ako nag-aksaya pa ng oras.

Kung kumilos lang sana ako ng mas maaga, edi sana… s-sana ay hindi na kumikirot pa ng sobra ang puso k—

“HARPER!”

Tila nabalik naman ako sa reyalidad nang makarinig ng malakas na pagputok ng baril. Nanlaki ang mga mata ko at napaluhod marahil sa lakas ng tunog na halos ikabingi ng pandinig ko. Saglit akong nawala sa pokus at napatakip sa aking dalawang tenga hanggang sa tuluyang mawala ang malakas na tunog ng bala.

Napakurap ako ng maraming beses matapos ang pangyayaring iyon at sinubukang tumayo upang muling magpatuloy sa pagtakbo nang mapalingon ako sa aking likuran. Napahinto ako sa nakita.

Si Remy… kasalukuyang nakadapa ngayon sa sahig habang pinapaliguan ng sarili nitong dugo sa katawan.

…

To be continued.

Mafia 27

Harper’s POV

“R-Rem…” sa sobrang bilis ng mga pangyayari ay napatakip na lamang ako sa aking bibig at napaluha sa harapan ni Remy. Nangangatog ang mga tuhod kong gumapang palapit sa kanya at dahan-dahan siyang inikot paharap sa akin.

Hindi ko maiproseso ang lahat sa isipan ko. Sinusubukan kong bigkasin ang kanyang pangalan subalit tanging hangin lamang ang kumakawala sa aking bibig.

“A-ate…” nauutal kong sambit habang humihikbi. Napatingin ako sa mga mata ni Remy nang hawakan nito ang kamay kong kasalukuyang tinatakpan ang tama ng baril at nanghihinang nagsalita.

“T-ta…” hindi na nito naituloy pa ang kanyang nais sabihin dahil tuluyan na itong hinugutan ng hinga, ngunit ang mensaheng nais nitong sabihin ay nakarating sa akin ng buong klaro.

Takbo.

Napalingon ako sa direksyong pinagmulan ng putok ng baril at nakita ang taong nakatayo habang pinapaligiran ng mga armado nitong tauhan. Malabo pa rin hanggang ngayon ang mga mata ko marahil sa pag-iyak pero kilala ko kung sino ang taong nakatayo at pinagmamasdan ako ngayon.

Adam.

Kahit hinang-hina ay buong lakas kong pinilit na makatayo at kumaripas ng takbo palabas ng mansyon. Sinalubong ako ng malakas na simoy ng hangin na sinamahan pa ng matirik na sinag ng araw. Walang lingon-lingon akong tumakbo sa talahiban.

Hanggang sa kalaunan ay may nakita akong malaking gate na nakasara pa at medyo may kalumaan. Tinungo ko ang daang iyon at nang makarating ay buong pwersa ko iyong tinulak pabukas.

Nang matansyang kasya na ang buong katawan ko ay hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at sumuksok upang muling nagpatuloy sa pagtakbo.

Marahil hindi ako pamilyar sa lugar ay nagpalinga-linga ako ng tingin sa paligid. Kung kanina ay isang malawak na talahiban ang labas ng mansyon, ngayon naman ay pumasok ako sa loob ng isang madilim na tunnel.

Kahit wala na akong makita ay tumakbo lang ako nang tumakbo habang pilit na pinupunasan ang mga luha sa mukha.

What if hinayaan ko nalang muna si Remy sa mansyon? Paano kung iniwan ko nalang sana siya at sa halip ay tumawag sa mga awtoridad oras na makatakas ako upang tulungan ang iba pang nakakulong sa bahay? Samu’t saring mga tanong ang umiiral ngayon sa isipan ko.

Because of me… Remy lost her life. It’s my fault na namatay siya dahil isinama ko itong tumakas sa plano ko.

I am the reason why someone got killed.

Napapikit ako nang marating ang dulo ng tunnel at sinalubong ako ng nag-aandarang mga tren. Saglit akong napahinto sa paglalakad at hinabol ang aking hininga sa pagod.

Habang nakayuko ay napatingin ako sa mga kamay kong may pahid ng kaya hindi ko na napigilan pang umiyak ulit.

Ipinahid ko ang mga kamay ko sa aking damit bago nagpatuloy sa pagtakbo. Laking gulat ko pa nang biglang makakita ng mga tao at akmang hihingi sana ng saklolo subalit awtomatikong napatikom ang bibig ko nang makitang mga ibang lahi ang bawat taong nakakasalubong ko.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako makapagsalita at bagkus ay nakipagtitigan lamang sa mga taong nadadaanan. Hanggang sa makalabas ako ng train station na saka ko lang napagtanto dahil sa rami ng mga tren na umaandar at mga nakatayong tao na animo’y naghihintay sa paghinto noon.

Tumingala ako sa langit at pumikit upang unti-unting pakalmahin ang sarili.

Am I outside the country?

Idinilat ko ang mga mata ko at muling inilibot ang tingin sa paligid.

There’s a lot of crowd roaming around the place. Kitang-kita ko rin ang mga nagkakalat na billboards sa bawat sulok ng mga buildings na nakikita ko. Yung ibang mga taong nakakalagpas sa aking pwesto ay naririnig ko pa ang ilang bulungan nila at pinagtataka kung bakit ang dumi-dumi ko at mukhang may bahid ng dugo sa katawan ko.

Dahil doo’y nabalik naman ako sa reyalidad at napailing ng maraming beses. I can’t be losing my focus right now.

Nahihiya man sa estado ko ngayon pero sinubukan ko pa ring kausapin ang mga tao sa paligid ko.

Nang tuluyang makalapit ako sa isang mama ay sinubukan kong kalabitin ito at humingi ng tulong subalit hindi ko inaasahan ang naging reaksyon nito.

“P-please h-help—”

“The fuck, you freak!” nagulat ako nang tulakin niya ako at dahil sa lakas ng impact nito ay bumagsak ako sa lupa. Nakarinig naman ako ng mga bulung-bulungan sa paligid kaya mabilis kong tinakpan ang pang-ibaba ko at nagmamadaling tumakbo palayo sa pwestong iyon.

Even though this isn’t the time to be embarrassed, I still can’t help it because everything around me is so new. Hindi ko na lamang pinansin ang ilang mga taong tumitingin sa akin at nagmamadaling pumasok sa loob ng isang building.

When I got inside, I was immediately stopped by the guards and told me to go outside. Sinubukan ko namang mag-explain sa kanila subalit ayaw nilang makinig. Nanunubig ang mga mata kong napatingin sa mga tao at bagsak ang balikat na lumabas ng gusali.

Nanghihinang napasandal na lamang ako sa pader at niyakap ang aking mga tuhod. Everything is just so tiring. It’s exhausting.

“Hey,”

Dahan-dahan akong napatingala at doon ay nakita ang isang matandang babae na hula ko ay isang amerikana. Napakagat-labi naman ako rito at muling yuyuko na sana nang tanungin ako nito kung ayos lamang ako. Dali-dali naman akong napasagot sa kanya.

“P-please help me, m-ma’am,” nauutal ko pang saad dahil sa walang tigil kong paghikbi. Dahan-dahan naman itong lumapit sa akin at inalok ang dala niyang tubig. Malugod ko namang tinanggap iyon at nanginginig pa ang mga kamay na kinuha ang tubig.

Halos maubos ko ang laman ng tubig na iyon kaya naman nang mahimasmasan ay nakaramdam ako ng hiya sa matanda. Nginitian naman ako nito at nagsalita.

“It’s fine, I can buy anytime.” Hinawakan nito ang balikat ko. “Why are you outside? Did you get bullied or something?”

Umiling naman ako sa sinabi niya at sumagot. “N-no po, I-I was…” hindi ko na natuloy pa ang dapat kong sasabihin nang biglang may huminto sa tapat naming itim na kotse. Sabay naman kaming napatingin ng matanda at nakita ang pagbukas ng pinto ng kotse. Awtomatikong nagsi-taasan ang mga balahibo ko sa katawan.

He found me already.

…

To be continued.

Mafia 28

Harper’s POV

“Hi, thanks for finding him.” Nakangiti nitong saad sa matandang babae. Naglakad ito palapit sa amin ngunit mabilis na hinarangan ito ng matanda.

“Who are you, guys?” Kunot-noong tanong nito sa kanila. Lumingon naman ito sa akin pagkatapos at nagtanong. “Do you know them?”

Sasagot palang sana ako subalit mabilis akong inunahan ni Adam.

“He’s my nephew,” tumingin ito sa akin at binigyan ako ng isang makabuluhang tingin. Nanigas naman ako at napalunok ng laway dahil sa paraan ng kanyang pagngiti sa akin. He is smiling but deep inside, I know that he is threatening me.

“Right?”

And I am threatened.

“Y-yes,” halos pabulong ko na lamang na sagot sa kawalan. Napatingin naman ako sa babae nang maramdaman ang paghigpit ng kapit nito sa akin at seryoso akong tiningnan. Hindi ko naman siya sinagot pero I tried my best to give her the look that would make her fully understand what it means. That I need help.

“Now, if you’ll excuse us,” sinenyasan ni Adam ang mga tauhan nitong buhatin ako mula sa pagkakaupo at inalalayan ako hanggang sa makalapit sa kanya. Ramdam ko ang talas ng mga tingin nito sa akin habang pinapanood akong makapasok sa loob ng kanyang mamahaling kotse.

Nang maisara ang pinto ay nakita ko itong nilapitan ang matanda at saglit na bumulong doon. Maya-maya’y namutla ang mukha ng matanda at nanginginig na napatingin sa gawi ko bago muling ibinaling ang tingin kay Adam. Hindi rin kalaunan ay umalis na ito na para bang walang nangyari at tila natutuliro pang makalayo sa kanilang pwesto. Unti-unti naman akong kinutuban ng masama sa inakto ng matanda at nakaramdam ng pangamba sa sarili.

Why did she walk away? Tinakot ba siya ni Adam? But I thought she understood what I’m trying to tell her! Was she also threatened?

Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa nang ma-realize na walang magagawa ang matanda sa kinalalagyan ko. I tried searching for other witnesses that might’ve seen what happened earlier pero wala. Walang kahit sinong malapit sa pwesto namin. Yes, there is a big crowd but none of them seems to have seen the scenario.

Napagitla naman ako nang magbukas ang pinto sa tabi ko at pumasok doon si Adam. Tinanguan naman ito ng driver at mabilis na pinaharurot ang kotse.

“Why are you doing this?” Nanunubig ang mga mata kong tanong kay Adam. Subalit imbis na maawa ay saglit na minataan lamang niya ako at walang ekspresyon na tumingin sa harap.

“You never listen to what I say,” malamig nitong giit. Umiling naman ako sa kanya at pigil ang iyak na nagsalita.

“Ano bang kailangan mo sa ‘kin?! What did I do to you? Bakit mo ba ginagawa ang lahat ng—!”

“One more word coming out of your mouth and I’ll pull the trigger,” puno ng pagbabanta nitong sabi matapos hugutin ang kanyang baril at ikinasa bago itinutok sa gilid ng aking ulo. Nanlaki naman ang mga mata ko sa ginawa nito at pigil-hiningang napahinto sa pagsasalita.

Hanggang sa makabalik kami ng madilim na lagusan ay hindi nito inalis ang pagkakatutok ng baril sa akin. Walang-tigil din ang pag-agos ng mga luha ko sa mukha at kahit na gustuhin ko mang punasan iyon ay hindi ko magawa dahil sa takot na baka maging bangkay nalang ang katawan ko ng wala sa oras. Tanging tunog lamang ng makina ng kotse pati ang mahina kong mga hikbi ang maririnig sa loob ng sasakyan.

Ibang direksyon ang aming dinaanan hanggang sa makarating kami ulit ng tunnel. Sa ibang ruta kami dumaan dahil batid kong ang aking dinaanan kanina ay hindi ang mismong daan patungong mansyon. This route that we’re currently taking must be the real entrance. Hindi naman na nakakagulat isiping hindi nila gagamitin ang daang tinahak ko dahil malamang, makakaagaw kami ng pansin sa mga tao. At isa pa, sa tingin ko rin ay hindi maaaring magpasok ang kotse roon dahil iyon magkakasya roon.

Nang makatungtong sa dark tunnel ay naramdaman kong tinanggal na nito ang nakatutok na baril sa akin. Hindi naman ako kumilos pagkatapos no’n ngunit pagkaraan ng ilang segundo ay nagpunas na rin ako ng mukha at pinilit na pakalmahin ang sarili.

Even though he already placed the gun back inside his pocket, the feeling of its tip on my head was still lingering in my mind. Kahit na madilim ay ramdam ko ang mga tingin nito sa akin kaya naman diniretso ko na lamang ang tingin ko sa harapan. Hindi ko siya kayang matingnan ngayon. Natatakot pa rin ako.

Ilang saglit lang ay nakabalik na kami at ang kaninang wala pang katao-taong talahiban ay mayroon na ngayon. Pinagbuksan nila ng gate ang kotseng sinasakyan namin at muling nagpatuloy sa pagmamaneho. Napatingin naman ako sa istraktura ng mansyong nasa harapan ko at doon ay napagtantong mala-kastilyo nga talaga ang itsura ng kanyang mansyon.

Nang huminto ang sasakyan ni Adam ay binuksan ako nito ng pinto para makalabas. Hinintay naman niya akong lumabas din ng kanyang kotse subalit nanatili lamang ako sa aking pwesto.

Ayokong lumabas. Ayoko nang bumalik pa rito.

Because of my actions, I heard him hissed for a second before forcefully pulling me out of his car. Kagat-labi naman akong nagpati-anod dito nang hilain niya ako sa braso papasok ng mansyon.

Hindi ko maiwasang mapapikit nang madaanan namin ang pwesto kung saan nawalan ng buhay si Remy. Wala na ang bangkay nito ngayon pero naroon pa rin ang bakas ng dugo sa sahig. Napatakip ako sa bibig dahil pakiramdam ko ay maduduwal ako.

The plan… all of it… everything was turned into dust.

Muling tumulo ang mga luha sa mata ko at napayuko. Sakto naman at dahil sa aking pagyuko, napatingin ako sa braso kong hinihila ngayon ni Adam at awtomatikong naagaw ang pansin sa aking palapulsuhan. I clenched my teeth.

The tracking device.

No wonder kahit ang layo na ng narating ko at sa dinami-rami ng mga taong nagkakalat ay nahanap pa rin niya ako. How stupid of me to forget something crucial for our plan!

I was about to blame myself again when I suddenly realized where we are going.

We’re heading to the southeast wing.

…

To be continued.

Mafia 29

Harper’s POV

After entering the southeast wing, we were immediately enveloped in darkness. It was so dark that the only thing my eyes could see were flickers of light coming out from beneath the floor.

Kahit na madilim ay nagpatuloy pa rin sila sa paglalakad kaya wala na akong nagawa pa kundi ang magpahila sa kanila. Minsan ay natatapilok pa ako ngunit wala silang pakialam at diretso lang sa pagmamartsa.

Maya-maya lang ay huminto na rin kami sa paglalakad at saglit na may binuksang pinto sa aming harapan. Nagulat na lamang at hindi na nakaalma pa nang bigla nila akong tulakin papasok doon sa loob.

Huli na noong mapagtanto kong ipinasok nila ako sa loob ng isang selda at narinig ko na lamang ang pagsara ng pinto na gawa sa bakal.

“You’ll be staying here until I say so,” mariing anunsyo nito sa akin. Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya at natutulirong lumapit sa pintuan.

“A-Adam—”

“Don’t you dare call me by my name.” Awtomatikong nagsi-taasan ang mga balahibo ko sa katawan nang marinig ang malamig nitong anas. Hindi ko man ito makita ng klaro pero naaaninag ko ang matatalim nitong mga tingin sa ‘kin.

Napatikom ako ng bibig at nanunubig ang mga matang pinanood ito na tumalikod sa gawi ko. Para akong hinugutan ng hininga matapos itong panoorin na maglakad palayo kasama ang mga guwardya niyang kasama.

Please, don’t leave me alone . I wanted to say that to him subalit wala akong mapaghugutan ng lakas ng loob para sabihin iyon sa kanya.

Pagod na napasandal na lamang ako sa likod ng pinto at niyakap ang dalawang binti bago ipinatong ang aking ulo roon. Tahimik akong nagpatuloy sa pag-iyak at pinakiramdaman ang buong paligid. I can’t hear any noise. Pakiramdam ko ay ako lamang ang nag-iisa rito sa loob ng wing.

It’s so dark here… I’m scared.

Tila nag-replay sa utak ko ang gabi kung kailan ako na-kidnap hanggang sa mapadpad sa lugar na ito. Siguro ay doon ko nakuha itong trauma ko sa dilim because I was never afraid of the dark before. Kung tutuusin ay sanay na talaga ako sa dilim kahit noong mga araw pa na nakatira ako sa bahay ng tita ko. I never got the chance to sleep in a nice and comfortable bedroom ever since mawala sa piling ko si mama. Wari ko’y nakasanayan na ng aking katawan na mag-adjust sa paligid dahil wala naman akong magagawa.

But when I got here, I felt like a chicken. I’m always trying to stay strong but deep inside, sobra talaga akong natatakot para sa sarili ko. Tila ba ngayon ko lamang na-realize kung gaano na ako naapektuhan ng takot sa loob ng mansyon.

Hindi ko alam kung ilang oras akong humihikbi sa loob ng isang madilim na selda. Unlike outside, at least may ilaw na nagmumula sa baba ng lupa but inside this cell, there’s nothing to see. Yung tipong kahit saan ka lumingon ay wala ka talagang makita bukod sa dilim. Hindi kalaunan ay unti-unti akong dinaluyan ng antok.

Nagising na lamang ako nang biglang may kumagat na lamok sa aking braso. Mugto ang mga mata kong napadilat ngunit wala pa ring makita dahil sa dilim. Nagkakamot akong tumayo dahil sa kati ng aking katawan at sinubukang sumilip sa labas ng pinto.

Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog sa loob ng selda. I tried to peek outside the door pero hindi rin maabot ng paningin ko ang mumunting mga ilaw sa baba dahil may tatlong hiwa na patayo lamang ang pinto kong sinisilipan at sa kasamaang palad ay nasa itaas pa iyon nakapwesto.

Muli akong sumandal sa likod ng pinto at napaupo sa sahig dahil sa pagod. Pakiramdam ko ay nauhaw ako ng sobra dahil sa walang-tigil kong pag-iyak at hikbi.

”… Master?”

Dahan-dahan kong itiningala ang ulo nang biglang makarinig ng isang pamilyar na boses na nagmumula sa labas.

“Young master?” Muling pag-ulit nito ng tawag, na siya namang ikinatayo ko.

… Butler?

“K-Kuya?” Sinubukan kong tawagin ang atensyon nito at pinilit na sumilip sa maliit na siwang ng bakal na pinto.

“It’s me, young master,” pagkukumpirma nito kaya muli akong nakaramdam ng kaginhawaan sa sarili. Si kuya! Nandito siya!

“Kuya, t-tulungan niyo po akong makalabas dito pakiusap—”

“I can’t,” he stopped me.

Pagkatapos nitong magsalita ay umubo ito ng sunod-sunod kasabay ng pagtunog ng mga bakal na animo’y nakasabit sa kanya.

Is he… also imprisoned?

“I’m sorry I couldn’t help you get away,” hindi ko man mahagip ng aking paningin kung nasaan siya pero ramdam ko pa rin sa boses nito ang lungkot at pagiging sinsero sa kanyang sinasabi. Napayuko ako.

“Hindi niyo po kasalanan ang lahat, kuya. Ako po ang may kasalanan nito. Kung sana ay nakinig agad ako sayo at mas inagahan ang planong pagtakas… hindi. Kung sana ay hindi nalang ako lumabas noong gabing iyon…” napakuyom ako ng kamao. Kung noong una palang, hindi ako nagpadakip sa mga tauhan ni Adam…

“K-Kuya, nang dahil sa akin…” si Remy…

“No, it’s not because of you,” pagtigil nito sa aking inaambang sasabihin, “it’s because of me.”

“Po?”

Naguguluhang tumingin ako sa direksyon na pinanggagalingan ng kanyang boses. What is he trying to say? Dahil sa kanya? Anong ibig sabihin niya?

“If only I didn’t visit that day…” I could almost not hear his voice because he is almost murmuring his words, sounding lost in his imagination. What is he talking about? Noong araw ba na ibinigay niya sa akin ang mapa? Umiling ako. He shouldn’t be sorry because of that. Nang dahil sa mapa na ‘yon, nagkaroon ako ng pagkakataong makatakas sa impyernong ito.

“Kuya, hindi niyo po kasalanan—”

“I could have saved Helen.”

What?

Para bang tumigil ang oras nang sabihin niya ang mga katagang iyon. Marahil sa labis na pagkabigla ay hindi ko na napansin pa ang biglang pagliwanag ng mga ilaw sa labas.

I could hear the humming voice of someone outside our cells, likely the one who had turned on the lights in the hallway. Naglalakad ito. Ang mga hakbang ay mahinang bumabatingaw sa buong pasilyo. Ngunit ang isip ko ay hindi pa rin nakakabawi mula sa mga narinig ko kanina lang.

Naguguluhang tumingin ako ang selda ng butler at napatulala.

Helen… is my mother’s name.

…

To be continued.

Mafia 30

Harper’s POV

Natulala ako sa kawalan matapos marinig ang pangalan ng nanay ko. I was so lost that I wanted to ask him how he knew my mother’s name.

Magkakilala ba sila? Paanong nangyari iyon? He said that if only he didn’t visit that day, my mother could’ve been saved. Anong… ibig-sabihin niya?

Gusto ko sanang tanungin si kuya pero mabilis na nawaglit ang isipan ko nang makitang sumulpot sa harap ng aking selda ang isang pamilyar na tao. He was smiling, but it didn’t even reach his eyes. It seems more like a plastic smile plastered on his face.

“Hi,” he said blantly. Napaatras ako.

Naguguluhang tiningnan ko ito at tumikhim. Siya iyong lalaking nakipag halikan kay Adam noong paggising ko. Pero wala na akong pakialam pa sa kanila. All I want now is to get out of this living hell as soon as possible.

“A-anong ginagawa mo rito?” Nang maka-recover ay sinubukan kong tumugon sa kanya. He shrugged.

“Wala naman… I just remembered that you’re actually locked inside this shitty place.” Inikot nito ang kanyang tingin sa paligid bago muling ibinalik ang gawi sa akin na may halong aliw. Kumunot ang noo ko. What’s his deal?

“Ano bang kailangan mo?” Dahil sa iritasyon ay hindi ko na naitago pa ang inis sa boses ko. I don’t have time to entertain him. Kung bumisita lang siya para asarin ako sa isang walang kakwenta-kwentang dahilan, mas mabuti pang umalis nalang siya sa harapan ko.

Tumaas naman ang kilay nito matapos marinig ang giit ko. “Wow! Kahit nakakulong ka na, may gana ka pang pagtaasan ako ng boses? Well… can’t blame you. Kung makukulong ka lang din naman dito sa loob habang-buhay, tarayan mo na lahat ng gusto mong tarayan,” mapaklang saad nito at tinarayan ako.

“Anyway, I just came here to tell you how good Adam was yesterday after you got locked inside,” mabilis nitong pagbabago ng paksa na siyang mas ikinagulo naman ng isipan ko.

Ano bang gusto niyang iparating? Na dapat akong mainggit sa kanya? Dahil ba nakita niyang nakahiga kaming dalawa ni Adam sa iisang kama kaya nagseselos siya? If he thinks I’m competing to replace his position, then he’s wasting his time. Wala akong balak na palitan siya sa pagiging puta ng lalaking iyon.

Yes, it was my mistake to think that I could actually change his perspective in life. But that was before Remy died because of his soldiers. Sa tuwing umiiral sa isip ko ang bagay na iyon, I don’t think I could even forgive myself. If only I hadn’t let her come with me and had waited for me to get outside, and call for help instead, buhay pa rin sana siya.

Mabilis kong pinunasan ang kumawalang luha sa mata ko at matalim na tiningnan ang batang lalaki sa labas. He can be his manwhore for the rest of his life. I don’t care at all.

“How he kisses me and leaves marks on my body,” he said while remembering what happened to them yesterday.

“How he thrusts his thing inside me passionately… He even filled my mouth with his juices!” Manyak pang dagdag nito habang nakapaskil ang uhaw sa kanyang mukha.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng kirot sa dibdib dahil sa sinabi niya. Sandaling napayuko ako sa inis subalit mabilis ko ring ibinalik ang tingin sa kanya bago pa nito mahalata.

Even after all the horrible things he did to me… why am I still in pain? Ganito na ba talaga ako kababa ngayon?

I shouldn’t feel this way. Not to him, but…

It just hurts.

“Bumawi siguro sa akin kaya buong araw akong ginalaw dahil inudlot mo,” sabay tawa nito ng pagkalakas-lakas.

“You’re disgusting.” I said with hostility.

“And you’re not?” He backfired.

I looked at him angrily while he smirked at me. Inis ko itong tinalikuran at umupo sa dulo ng seldang kinukulungan ko. Para akong masusuka sa mga pinagsasabi niya.

Narinig ko pa ang pagtawa nito ngunit kalaunan din ay tumahimik na. Pero maya-maya lang ay muli itong kumatok at nagsalita sa labas.

“Here’s a present for you, by the way! Sana magustuhan mo.” Saglit itong may kinalikot sa pinto hanggang sa bigla na lamang magkaroon ng siwang at binuksan ang pinto upang ibato sa harapan ko ang sinasabi nitong regalo.

Awtomatikong lumaki ang mga mata ko at naramdaman ko ang unti-unting pagbuhos ng mga patak ng luha mula sa aking mga mata matapos kong makita kung ano ang ibinato niya.

“H-Ha… H-Hap…” halos hindi ko na maibigkas pa ng maayos ang sinasabi ko marahil sa panginginig.

Nanghihinang napagapang ako palapit sa pusang ngayon ay nakahandusay sa malamig na sahig.

Si Hap… duguan ang katawan at wala nang buhay dahil… p-pinugutan niya ng ulo.

Hindi ko na napigilan pa ang sarili sa pagsigaw habang sinusubukang hawakan ang musmos nitong katawan. Halos mabingi ako sa sariling tinig. Napaluha na lamang ako nang malakas. Hindi ko napigilang humagulgol at napatakip ng bibig gamit ang dalawang kamay.

Putang ina niya! Napakawalang-hiya! Walang awa siya!

“I actually saw you before while playing with that cat in the library. Pasalamat ka at dinala ko pa siya sayo rito para hindi ka nag-iisa,” mala-demonyong sambit nito habang sinasara na ulit ang selda.

“Tangina mo! Hindi ka na naawa!” Magkasamang galit at iyak kong sigaw sa kanya. Malokong humalakhak siya.

“Then don’t touch what is mine, bitch.” He stormed out of the wing.

…

To be continued.

Mafia 31

Harper’s POV

After witnessing that heinous scenario, I couldn’t talk for a period of time. Halos hindi ko na mailabas pa ang dila ko sa sobrang paninigas at nanatiling nakaupo lamang sa sulok habang nakahalukipkip.

Just a minute after the boy’s disappearance, may dumating na isang guwardya upang ibigay ang pagkain ko. At first, I was hungry, but my hunger vanished because of what happened to the cat.

Hap… was my only best friend. Tinuring ko itong kaibigan kahit na hindi ito tao dahil siya lang ang tanging nakakausap ko sa mansyon. Sometimes, I kept thinking that maybe I could just end my life here, but Hap never left my side. Even though it might just be a coincidence, he still became my sunshine. Na sa kabila ng lahat ng mga masasamang nangyayari rito, hindi siya nawala sa tabi ko at patuloy na nakinig sa aking mga kwento.

Sa halip na kainin ang pagkaing pinadala ay kinuha ko na lamang ang tray at nahihirapang naglakad patungo sa kaibigan ko. Nanunubig ang mga mata at nanginginig pa ang mga kamay kong hinaplos sa huling pagkakataon ang walang buhay na nitong katawan at saglit na humugot ng hininga bago nanghihinang itinaob ang tray sa katawan nito. Tahimik akong umiyak habang nakaluhod sa tapat nito at nagpunas ng mukha.

I can’t even give him a proper burial.

I could hear the butler calling me on the other cellar, but my mind is just so tired. Bumalik na lamang ako sa pagkakaupo sa sulok at tumulala.

Pagkaraan ng ilang mga oras ay muling bumalik ang guwardya at nag-aambang papalitan na sana ang mga pinagkainan ko nang mapansing wala iyong bawas. Dahil doo’y pinatunog nito ang pinto ng selda at inutusan akong kainin ang pagkain subalit nagmatigas ako. Wala akong gana.

Nang hindi pa rin ako sumunod sa kanyang utos ay isinara na niya ulit ang selda at umalis ng southeast wing. Muling nanaig ang katahimikan sa paligid.

Akala ko noong una ay umawat na ito sa pagmamatigas ko ngunit dinala lang pala nito ang demonyo upang pakainin ako.

“Eat.” His deep voice was calm but authorative when he came inside the cellar. Hindi ko siya pinansin at nanatiling nakapatong lamang ang noo sa doalawang tuhod kong yakap-yakap ngayon.

Noong hindi ako sumunod dito ay pwersado nitong hinugot ang isang kamay ko at sinubukang hilain iyon upang patayuin ako. Subalit sobrang bigat ng pakiramdam ko ngayon at marahang napaungol na lamang ng mahina sa kanyang ginawa. Natigilan siya.

Ilang saglit lang ay binatawan na nito ang kamay ko at bumuntong-hininga.

Hinayaan ako ni Adam sa gusto ko at saglit din itong natahimik sa kanyang pwesto. Nang mapansin nito ang nakataob na tray sa aking tabi ay nag-squat ito sa tapat noon at akmang tatanggalin na sana ang takip nang mabilis ko siyang pigilan at pinanlisikan ng mga mata.

Bahagyang nagulat naman ito sa naging reaksyon ko pero hindi ito nagpatinag at tinuloy pa rin ang balak niyang gawin.

“H-huwag…” mahinang saad ko pero huli na nang makita niya kung ano ang bagay na tinatakpan ng tray sa loob. Muling kumirot na naman ang puso ko sa nakita at naluluhang umiwas ng tingin.

Ramdam ko ang matagal nitong pagtitig sa kanyang nasaksihan at maya-maya’y mariing tumingin sa akin. Hindi ko alam kung bakit pero hindi ko masuklian ang tingin ng kanyang mga mata at nanatiling nakagawi lamang sa kabila.

“You… did this?” Dahil sa tinugon nito’y mabilis na nag-init ang aking ulo at binigyan siya ng isang masamang tingin.

Hindi ako sumagot sa kanyang tanong pero base sa ekspresyon kong ipinapakita at sa namumugto kong mga mata ay batid kong nakuha na nito ang nais kong iparating sa kanya.

“Then who?” Muli itong tumingin sa pusa at ibinalik ang pagkakatakip ng tray. Nagkusot ito ng ilong na animo’y hindi nagugustuhan ang naaamoy. Matagal akong natahimik sa aking pwesto bago ko ito tuluyang sinagot.

“Yung…” wala sa sariling napatingin ako sa katawan nito at napagmasdan ang kanyang kasuotan ngayon. He’s wearing a sleeveless black shirt and black pants. But what really caught my attention were the kiss marks on his neck.

So… may ginawa talaga silang dalawa kahapon?

I don’t know what suddenly got into me but my tongue just won’t come out anymore. Tila nalunok ko ang mga salitang gusto kong sabihin sa kanya dahil sa nakikita ko ngayon. Nagulat ako nang biglang may pumatak na luha sa aking mga mata at alam kong hindi iyon nakaligtas sa paningin niya kahit na mabilis kong pinunasan iyon.

“Y-yung la…” hindi ko na natuloy pa ang sasabihin ko nang tumayo ito at walang pasabing lumabas ng selda. Napakagat-labi ako.

Hindi ko alam na masakit palang maiwan mag-isa sa loob ng kulungang ‘to. It feels like I’m a bird inside a cage that doesn’t even have a door to escape. Wala akong magawa sa sarili ko kundi panoorin na lamang na mawala ang mga mahahalagang tao sa buhay ko isa-isa.

Malungkot akong napayuko sa tray at muling humikbi sa huling pagkakataon. I’m so… cold… and scared.

Even though I’m not yet dead, but I already feel like one.

Will I even escape here? And if I do, is there even someone waiting for me outside?

Do I even have a purpose in life?

Pakiramdam ko, I’m a walking curse. Everything that gets close to me always ends up vanishing. My mother, my relatives, Remy… and now Hap.

I silently lay and crouched on the floor as my body feels so heavy and numb.

I… am so tired of everything. I’m so tired of living.

…

To be continued.

Mafia 32

Harper’s POV

Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako pagkatapos ng ganap na iyon. Nagising na lamang akong mabigat ang katawan ko at sobrang nananakit ang aking ulo.

Sinubukan kong humarap sa kabilang pwesto subalit napahinto nang makaramdam ng matinding pagkahilo. Idagdag mo pa ang hindi kaaya-ayang amoy na nagmumula kay Hap pero iwinaglit ko na lamang.

Nanghihinang pinunasan ko ang pawis sa aking noo at muling nagpatuloy sa pagtulog.

Makalipas ang ilang oras ay naalimpungatan ako nang maramdaman ang katawan kong lumulutang sa ere. Dahil wala na akong enerhiya pa para kumilos ay idinilat ko na lamang ang aking mga mata na namumula pa rin at doon ay napagtantong binubuhat pala ako ni Adam.

Habang buhat-buhat ako nito na parang bagong kasal ay gusto kong kumawala sa kanyang pagkakabuhat subalit hindi ko maigalaw ang nag-uumapaw sa init kong katawan.

Matamlay ko itong pinanood na lumabas ng selda bago muling pumikit. I wanted to say a lot of things to him, but my energy is so drained that I can immediately go back to sleep.

“L-let…” I murmured.

“Let me go home,” ang huling saad ko bago muling binalot ng kadiliman ang aking paningin.

---

“Hey, wake up,” he gently tapped my shoulders to wake me up from my sleep. Sandali kong pinagpahinga muna ang aking mga mata bago iyon tuluyang iminulat at napagtantong nasa loob ako ngayon ng isang malawak na silid at kasalukuyang nakahiga sa kama.

This is… his room.

Banayad kong iginawi ang tingin sa aking gilid kung saan nakaupo ngayon ang taong kinakikislam ko sa buong mundo at nakitang may hawak ito na isang tray ng pagkain.

“Eat this,” he said with the same tone in his voice as when we were still inside the cell.

Ayoko sanang kainin ang mga pagkaing dala niya pero hindi na ako nakaangal pa nang kumutsara ito sa soup na dala niya at hinipan iyon bago itinapat sa bibig ko. Kunot-noong tiningnan ko siya.

Gusto kong basahin kung ano ang iniisip niya pero hindi ko magawa dahil wala akong makitang bahid ng kahit ano sa kanyang mukha bukod sa blanko nitong ekspresyon. Napaismid ako. He’s just so hard to read.

Hindi na ako tumutol pa sa kanyang utos at dahan-dahang inangat ang katawan hanggang sa makasandal sa headboard ng kama, bago sinubo ang kutsarang hawak niya. Magpapakain na nga lang ng tao, hindi pa marunong. Balak yata akong pakainin ng nakahiga.

Pero hindi na ako nagreklamo pa dahil ngayon lang naman ito nag-alok ng tulong. At isa pa, masama pa rin talaga ang pakiramdam ko. Although wala rin naman akong lakas ng loob na pagsabihan siya kahit na hindi masama ang pakiramdam ko. Baka isang salita ko lang dito, tutukan na ako ng baril.

I don’t know why my thoughts are suddenly running like this. Hindi ko alam kung epekto lang ba ito ng hilo ko at lumalakas na ang loob kong pag-isipan ito ngayon ng kung ano-ano o baka dahil tuluyan nang napawi ang takot ko sa kanya sa dinami-rami nang mga pinagdaanan ko sa mansyong ito.

I just don’t know how to react to the surroundings anymore after seeing what happened to the cat. Para akong nawalan na ng gana pang intindihin ang kinalalagyan ko.

If all of us are just going to die here anyway, then why bother being scared to the person who imprisoned me in this living hell? Edi patayin niya na rin ako. Pagod na ang katawan ko sa lahat.

But why is he suddenly caring? Nag-guilty ba ito dahil sa nangyari sa pusa? O talagang hilig lang niyang paglaruan ang damdamin ko?

Nang maubos ko na ang pagkain nito ay akmang babalik na sana ako sa pagkakahiga nang pigilan niya ako at kumuha ng isang tableta sa lalagyan. Ayoko pa sanang lunukin noong una at baka may halong lason lang sa loob ng gamot pero nilunok ko nalang at ininom ang inabot nitong tubig upang hindi na umangal.

Sabagay, wala rin namang ibang naghihintay o umaasa sa aking makalabas ng mansyong ito. Kahit na makatakas pa ako ay hindi ko rin naman alam kung nasaang lupalop ako ngayon ng mundo kaya mas mabuting malason nalang sa bahay na ‘to.

Nang mapansing tutulungan ako nitong makabalik sa pagkakahiga ay dagli kong inunahan ito at tumalikod sa pwesto niya. Tinalukbong ko ang kumot sa aking katawan at mariing pumikit.

I heard him sigh for a second and let me do what I want. He placed the back of his palm on my forehead first to check my temperature before cleaning up the tray he was holding. He stood up from his seat. Narinig ko ang mga yapak nitong unti-unting lumalayo sa akin pero bago tuluyang makaalis ay nagsalita ako na siyang ikinahinto nito sa paglalakad.

“Aalis din ako sa kwartong ‘to kapag magaling na ako… p-pakisabi nalang sa lalaki mo at baka magalit na naman,” sinubukan kong tigasan ang boses ko habang nagsasalita pero mabilis ‘ding nagbago iyon nang biglang pumasok sa isip kong baka putukan na talaga niya ako ngayon ng baril. Napakagat-labi ako.

Akala ko ba, hindi na ako natatakot sa kanya?

Bumalik na lamang ako sa pagkakapikit at hinintay ang isasagot niya sa sinabi ko. Hindi naman ito nakatalima agad pero ilang sandali ay tumugon na rin ito.

“Kid, the boy you’re talking about,” he walked back in my direction.

“He’s gone now,” he continued, fixing my hair and brushing it back behind my ears. My eyes widened in shock.

A-ano…?

“Get some rest,” he whispered before leaving the room.

…

To be continued.

Mafia 33

Harper’s POV

Hindi na ako nakapagpahinga ng maayos pagkatapos nitong lumabas ng kwarto. Samu’t saring kaganapan ang biglang pumasok sa isipan ko dahil sa sinabi niya.

What does he mean by gone? Wala na rito sa mansyon, o wala na talaga siya… literal?

Hanggang sa lumipas ang mga oras ay dala-dala pa rin ng isipan ko iyong malaking katanungan. Kung hindi lang bumalik ng kwarto si Adam noong gabing iyon at kinumpirmang maayos ang kalagayan noong binata ay baka hindi pa ako mapapanatag at makakatulog sa takot.

Akala ko ay may mawawala na naman dahil sa akin.

Sinubukan ko siyang tanungin kung nasaan na ngayon ang lalaki pero sa halip na sagutin ang tanong ko ay hindi na niya iyon binigyang pansin at pinakain nalang ulit ako ng dala nitong pagkain. Tumahimik na lamang ako at hinayaan itong subuan ako.

All of a sudden, I felt guilty again for what happened to the boy. Alam kong kahit hindi ito magsalita ay pakiramdam ko, ako ang dahilan kung nasaan man ang lalaking iyon. I know that he ended Hap’s life and I’m still mad about it… but I don’t want him to be in danger because he’s just a kid. He probably just did bad things because of… anger… and jealousy?

Sana ay ligtas siya kung nasaan man siya ngayon.

Kalaunan ay gumaling na rin ang aking lagnat makalipas ang ilang araw. I almost even forgot about what the butler said to me because of how overwhelmed I am to see Adam took care of me while I’m sick. I thought he was always busy? Bakit parang wala na itong pinagkaka-abalahan ngayon? Parang dati ay halos isang beses nga lang sa isang linggo kami kung magkita.

Although sometimes, he uses his laptop to work on something while monitoring me beside him.

Nang tuluyan nang maka-recover ang katawan ko sa lagnat ay hindi na ako nag-aksaya pang lumuwas ng silid niya at bumalik ng kwarto ko. Hindi naman na niya ako napigilan pa dahil wala siya noong mga oras na iyon at hinayaan na lamang ako sa gusto ko.

As much as I like his bed because it’s so soft and big, I still don’t like the feeling that I am sleeping together with a mafia. Malay ko ba kung ano na namang planuhin no’n habang natutulog ako.

The next morning, talagang naguluntang ako nang i-anunsyo nitong aalis kami ng mansyon. At this point, imbis na matuwa at magdiwang dahil sa wakas at makakalabas na ako ng bahay ay nabahala ako. What’s… his motive now?

Napakurap ako ng maraming beses habang nakatulala sa kanyang mukha. Is this… really happening?

He told me that he’ll let me go outside for now. But of course, he’s with me. Wala naman sa akin iyon pero sa totoo lang, hindi ko na alam kung ano ang dapat kong maramdaman. I am so confused now. The last time I checked, just even taking a single step outside the mansion and we’re automatically dead. Bakit ngayon…

Tiningnan ko si Adam ng seryoso at hindi naman ito nagpatinag sa aking tingin.

Is he doing this… to cheer up my mood?

Ayokong mag-assume… pero kasi…

Nauna na akong umiwas ng tingin at napakagat-labi. Hindi naman ito nagsalita, bagkus ay bumalik ng kanyang silid upang mag-ayos ng sarili. Maya-maya lang ay may dumating na isang kawal at ibinigay sa akin ang isang pares ng damit na pinadadala raw ni Adam.

Tumango na lamang ako at nagpasalamat bago tumungo ng banyo. Napatakip ako sa aking mukha at humingang malalim.

Hindi ko maaaring bigyan ng dahilan itong mga ginagawa niya sa ‘kin. He’s probably just guilty of what happened to the cat and saw my miserable state because of it.

Oo, tama. Naaawa lang siya.

Hindi naman katagalan bago ako matapos sa paglilinis ng katawan. Sinuot ko na rin ang pinapasuot ni Adam sa akin at saglit na tumingin sa salamin. I am wearing a thick brown long-sleeved shirt, a white cloak, black pants, and leather boots. May scarf din akong brown na nakabalot sa leeg kaya lubos na nakabalot ang aking katawan. I’m guessing that it’s currently cold outside because of the clothes he gave me.

Hindi na ako lumabas pa ng kwarto at hinintay na lamang si Adam na pumasok sa loob. Nang kumatok ito bago pumasok, tumayo na rin ako sa pagkakaupo at saka pinagmasdan ang kanyang kasuotan.

He wore a black sweater and black pants. Naka-cloak din siya na brown at may suot na white scarf.

Why does it seem like… we are a couple?

Nauna siya sa paglakad kaya sumunod ako sa likuran niya. Nevermind, I look like I’m his child.

When we got out of the mansion, his expensive car was already waiting for us outside. He told me to sit in the passenger’s seat kaya hindi na ako nagreklamo at hinintay ko siyang maupo sa driver’s seat. Hindi na ito nag-aksaya pa ng oras pagkatapos at pinaharurot na ang kanyang kotse.

We drove the same route we took before when I tried to escape, and while in the middle of driving, I suddenly remembered something.

Wala kaming kasamang bodyguards? As in kaming dalawa lang?

Sinubukan kong magnakaw ng tingin sa kanya pero mabilis ko ring inalis iyon nang mahuling tumingin din ito sa akin. Mabilis na namula ang pisngi ko at umiling ng mariin.

He looks… good when he’s driving.

I think I should keep on reminding myself that he’s an asshole. Kahit pogi pa ‘yan, uhaw naman sa katawan ng iba’t ibang tao.

And why am I thinking that we’re on a date? This is ridiculous!

…

To be continued.

Mafia 34

Harper’s POV

“Amusement… park?” Tumingin ako sa kanya nang huminto siya sa pagmamaneho at tinaasan ako ng dalawang kilay.

“What?” Kuryosong tanong nito base sa naging reaksyon ko. Napaiwas ako ng tingin.

“W-wala.” Right. Bata nga talaga ang tingin nito sa akin.

Binuksan ko na ang pinto ng kotse at hinintay siyang makalabas sa kabila. Habang hinihintay si Adam ay saglit kong tinampal ang aking pisngi sa kahihiyan. Bakit ba ako nag-eexpect ng iba sa kanya? Akala ko ba, ayaw ko na sa lalaking ‘yan?

Ganito na ba talaga ako kahina at mabilis nang matinag sa kanya? Noong nakaraan lang, halos isumpa ko na siya pati yung lalaki niya pero ngayon, umaasa pa rin?

Nang maisara nito ang sasakyan ay lumapit ito sa pwesto ko at hinawakan ang nilalamig kong palad. Hindi na rin ako nakaangal pa nang simulan niya akong hilain papasok ng parke.

Hindi naman sa ayaw kong magparke. Hindi ko lang talaga inaasahang dito niya ako dadalhin para pasayahin ng literal ang mood ko.

Saglit itong may kinausap na kung sino at pagtapos ay tinanguan siya nito at pinapasok na kami sa loob.

Nagtaka pa ako noong una kung bakit bukas naman ang buong parke ngunit wala akong makita na kahit sinong naglalaro o gumagala sa loob. Pati ang mga nagbabantay sa bawat stalls ay mga nakasuot na itim at parang mas gugustuhin mo nalang na huwag maglaro dahil sa seryosong mga postura nila.

Did he…

“I rented the whole park,” I looked at Adam and saw him trying to read my mind. Napailing ako. Sabi ko na nga ba.

He’s insane.

“Where do you wanna go?” He asked while we’re strolling around the park. Hindi naman tahimik dahil may mga tunog na nanggagaling sa bawat rides pero ang awkward lang dahil may mga bantay na tahimik na nakatayo sa mga booths. Muli akong napaiwas ng tingin.

“Hindi ko alam… H-hindi pa ako nakakapunta sa mga ganitong lugar,” nahihiyang pag-amin ko sa kanya. Totoo naman. Sa sobrang dami kong kailangan asikasuhin sa bahay nila tita, ni-hindi na pumasok sa isipan kong pumunta sa mga parke para lang aksayahin ang aking oras.

Or more like… wala lang talaga akong oras para libangin ang sarili ko.

He stopped walking and looked at me after hearing what I just said. Napahinto rin ako sa paglalakad at umiwas na naman ng tingin upang hindi niya makita ang pamumula ng mukha ko.

Ilang saglit lang ay tumikhim ito at inikot ang tingin sa paligid.

“Let’s try that,” he said, pointing somewhere. I followed his gaze to where his finger was pointing, and my eyes widened in shock.

Doon?! Sa malaking barko na umaatras-abante? Hindi ba pwedeng mag-start nalang muna kami sa roller coaster?

Bago pa ako makaangal sa kanya ay hinila na niya ako patungo roon at pinapasok sa loob ng barko. Umupo kaming dalawa malapit sa bandang dulo at pinakapit ako sa mga railings sa tapat namin.

“Hold tight,” he said. Sumunod naman ako.

Noong magsimulang umandar ang barko, mahina lamang ang paggalaw nito pero noong patagal na ay mas tumataas ang atras-abante nito kaya naman hindi ko na napigilang mapatili dahil sa pinaghalong kaba, takot, at saya.

Habang nasa kalagitnaan ay sinubukan kong sumilip sa pwesto ni Adam at muntik nang pagtawanan siya nang makitang para itong nawalan ng kaluluwa sa katawan at tulalang nakakapit ng mahigpit sa railings. Mabuti nalang at napigilan ko agad ang sarili kong magwala.

Totoo ba ‘to? Ang mafia, natatakot sa ganitong klaseng mga ride? And to think na siya pa ang nag-insist na unahin namin ‘to… akala ko ba naman, gusto niya talaga itong ride.

Lihim akong napangiti at umiwas na lamang ng tingin upang pigilang matawa sa nasaksihan. Noong matapos ang pag-andar ng barko ay pansin ko ang saglit na pagkapit nito sa pader pero nanatiling blanko pa rin ang kanyang ekspresyon sa mukha.

In fairness, kahit takot na takot siya kanina ay hindi ko pa rin siya narinig na sumigaw. ‘Di tulad ko na sumisigaw pero hindi dahil sa takot, kundi sa tuwa.

“Doon naman tayo!” Sabay turo ko sa roller coaster na meron pang paikot-ikot sa taas. Nang makita niya kung ano ang itinuro ko ay para itong pinagbagsakan ng langit at lupa sa pamumutla. Lihim akong napangisi.

Mukhang dito pa yata ako makakabawi sa lahat ng ginawa niya.

Kung kanina ay siya ang humihila sa ‘kin, ngayon naman ay ako na. Ramdam ko pa ang mahinang pagbibigat nito sa kanyang katawan tuwing hinihila ko siya, animo’y hindi alam ang gagawin kung pipigilan ba ako o hindi, pero sa huli ay ako pa rin ang nanaig sa aming dalawa.

Halos pagtawanan ko si Adam ng malakas sa isip ko habang lihim na pinapanood ang kanyang reaksyon sa tuwing umiikot kami pataas ng roller coaster. Seeing him in his horrified state is just very satisfying.

Nang matapos ang pangalawang ride ay akmang ituturo ko na sana ang susunod naming pupuntahan nang hilain na ako nito palayo at pumunta sa isang booth na nasa tabi lang. Aangal pa sana ako pero hindi ko na lamang tinuloy dahil kawawa na siya. Parang masusuka na kasi ang itsura.

Tinapos ko ang paglalaro at bilang prize ay binigyan kami pareho noong nagbabantay ng tig-isang strawberry ice cream. Napahagikhik pa ako dahil ang cute tingnan na ang seryoso noong guwardya pero nagbibigay ng ice cream sa ‘min ni Adam.

Inalok ko ang isang ice cream kay Adam pero inilingan lang niya iyon at inutusan ang isang tauhan nito na padalhan siya ng isang tubig. Nagkibit-balikat ako at hindi na binigay pa sa kanya ang ice cream. Edi mas maganda, akin na pareho.

Balak pa sana naming magpatuloy pero nagulat ako nang bigla na lamang pumatak ang mga tubig sa langit hanggang sa umulan ng malakas. Dahil doo’y wala kaming nagawa kundi ang sumilong muna sa isang gilid at hinintay na lumipas ang ulan.

Naghintay pa kami ng ilang minuto sapagkat mas lumalakas ang ulan imbis na ito’y humina.

Hanggang sa bumagsak na lamang ang mga balikat ko nang sabihin ni Adam na uuwi na kami dahil hanggang ngayon ay wala pa ring pinapakitang senyales ang kalangitang titila ang ulan.

Saglit niyang inutusan ang mga tauhan niyang kumuha ng payong at pagkatapos ay nilapitan na ako upang maglakad kami patungong kotse nito.

Malungkot na napadila na lamang ako sa natitirang ice cream na hawak ko dahil naubos ko na yung isa kanina. Pinagbuksan niya ako ng pinto at pumasok naman ako kahit na labag sa kalooban ko.

Binuksan na ni Adam ang sasakyan pagkatapos at dahan-dahang pinaandar ang kotse sa daan.

Kagat-labi akong lumingon sa amusement park at napabuntong-hininga.

I know I said earlier that I’m not really expecting to go to an amusement park… but that was my first time. And I never thought that I’d really like amusement parks.

Iniwas ko na lamang ang tingin at tulalang napatitig sa harapan. My happiness didn’t even last for at least 10 minutes. Ayoko mang aminin pero ang totoo ay gusto ko pa talagang maglaro because for the first time in my life, naranasan kong maging masaya.

Naramdaman ko ulit kung paano maging malaya.

Subalit nabawi rin agad ang lahat sa isang iglap. Nang dahil sa isang ulan.

…

To be continued.

Mafia 35

Harper’s POV

He stopped the car when we finally came back.

We’re here… again.

Lumabas kaming dalawa ng kotse at hindi ko na siya hinintay pang payungan ako dahil tumila na rin naman ang ulan.

Tulad kanina ay nauna itong pumasok kaya sumunod na lamang ako hanggang sa matungtong namin ang dining area.

He called one of his maids before sitting on the chair in front of him. He turned his gaze on me and tilted his head, inviting me to come sit on him. Namula naman ako pero sumunod pa rin sa kanya.

Nang makaupo sa kanyang kandungan ay nagulat ako nang mapaigtad ito sa kanyang pagkakaupo. Napalingon naman ako sa kanya at nakitang hindi nito inaasahan ang ginawa ko.

Wait… did he… not invite me to sit on him but to sit WITH him?!

Dahil sa katimangan ko ay mas lalong namula ang aking mukha at inambang aalis na sana sa pagkandong nang pigilan ako nito at gamit ang kanyang kaliwang kamay ay niyakap ang aking tiyan upang hindi makatakas sa kanya.

“This is better,” he said playfully.

Pinagsasampal ko na lamang ang sarili ko sa isipan dahil sa kahihiyan. At this point, I don’t think Adam is the problem here anymore. It is me, and my stupidity.

Dahil hindi ako makagalaw sa itaas niya ay siya na lamang ang naghain ng mga pagkain sa aming harapan. Balak pa sana nitong subuan ako pero mabilis kong kinuha ang kutsara’t tinidor ko at nagsimula nang lantakan ang pagkain.

Mabilis kong tinapos ang pagkain ko upang makaalis agad sa kandungan ni Adam. Pero siya naman itong pasaway at kahit na tapos na ako sa pagkain ay hindi ako binibitawan.

Nanlaki pa ang mga mata ko nang bigla nitong ipasok ang kaliwang kamay na pinangyayakap sa akin sa loob ng aking kamiseta at kinapa ang aking gitna. Napagitla ako sa ginawa niya.

Banayad niyang minasahe iyon kaya hindi ko maiwasang maglikot sa kanyang itaas at sinubukang ilayo ang kamay nito gamit ang dalawang kamay ko. Samantalang ang isa niyang kamay ay prenteng kumukuha lamang ng kanin sa plato at mabagal pang isinubo iyon, tila mas pinapatagal ang pagtapos ng kanyang kinakain.

“A-Adam… h-huwag—” hindi ko na natuloy pa ang sasabihin ko nang hawakan nito ang pisngi ko at itinapat sa kanya upang siilin ang aking labi.

Sinubukan kong hindi tumugon. Pero ilang sandali lang ay tumibag na rin sa kanyang nakakabaliw na halik. He tried to transfer the food he was eating on my mouth… and I ate it. I know it sounds disgusting but… I just feel… hot. I can’t help it.

Hanggang sa hindi ko na namalayang iba na pala ang sinisipsip ko at wala nang pagkain pa sa kanyang bibig kundi ang dila niya na lamang.

Mapupungay ang mga mata kong dumilat at agad na pinamulahan ng mukha nang makitang pinapanood ako nitong sipsipin ang kanyang dila. Para akong nakuryente ng wala sa oras at mas mabilis pa sa cheetah na inilayo ang aking ulo. Pati ang kaliwang kamay nitong kanina pa nasa loob ng damit ko ay buong pwersa kong tinanggal sa loob. He laughed.

“Sorry, can’t stop you since you’re enjoying it too much,” he huskily said while smirking. I glared at him.

“B-bitawan mo na ako.”

“No. Let me finish my meal first,” si Adam habang nagpapatuloy na ulit sa pagkain.

Hindi naman na niya ulit ginawa iyon kaya hindi na ako umangal pagkatapos. Nang maubos na niya ang pagkain ay pinakawalan na niya ako tulad ng sabi niya at dali-dali naman akong tumayo. Didiretso na sana ako sa kwarto ko nang bigla niyang kapitan ang cloak kong suot at pinahinto ako.

“You’re sleeping with me starting this day.” Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

No way!

Sinubukan kong tanggalin ang pagkakasuot ko ng cloak para makatakas sa kanya pero huli na nang hapitin ako nito sa bewang at binuhat na parang sako ng bigas.

“Pababain mo ako!” Pagpupumilit kong makawala sa kanya pero dahil sa angking tangkad nito ay hindi ako makawala.

“You’re so full of energy now that you’re fine,” he said like he found something new and interesting.

Binaba niya lamang ako nang makarating na kami sa kanyang kwarto. Dahil pabato ang ginawa nitong pagbaba sa akin ay hindi agad ako naka-react at napahiga sa kanyang kama. Pagkatapos ay isinara niya ang pinto ng kwarto.

Sumampa ito sa kama at dinaganan pa talaga ako upang hindi makatakas sa kanyang bitag.

Sinubukan ko naman siyang itulak pero dahil gabakal ito sa bigat ay hindi ako nagtagumpay. Natatawang pinanood lamang niya akong maglikot sa ibaba niya habang nagkakamot ng baba.

One thing that I noticed is that he’s actually doing it for a while now. Kahit noong umaga palang ay nagkakamot na ito ng baba niya at halata mong naiirita ito sa kati.

Is it because of his growing beard?

Tumigil na ako sa paglilikot at sandaling pinagmasdan ang kanyang ginagawa. Nakipagtitigan naman ito sa akin at mukhang hindi niya napansing sa balbas ko talagang siya tinitingnan at hindi sa kanyang mga mata.

Hindi naman sa mahaba na ang balbas niya. Talagang papatubo palang ulit kaya siguro siya nangangati.

Wala sa sarili naitaas ko ang aking kanang kamay at tinulungan itong magkamot ng sa kanyang baba. Bahagyang natigilan naman ito at saglit na tumingin sa aking mga mata.

Maya-maya lang ay tumigil na ito sa pagkamot at hinayaan na lamang akong magkamot ng kanyang baba. Yumakap ang dalawang kamay nito sa aking balakang at binaliktad ang aming posisyon. Ako na ngayon ang nasa ibabaw na pwesto.

Pinikit nito ang kanyang mga mata, marahil siguro’y nagustuhan ang pagkamot ko sa kanyang baba. Ilang sandali lang ay mahimbing na itong nakatulog sa kanyang higaan.

…

To be continued.

Mafia 36

Harper’s POV

Dahil na rin sa pagod ay hindi ko na napigilang makatulog sa aking pwesto. Sobrang layo rin kasi ng binyahe namin kaya sumuko na ang katawan ko sa antok. Nagising na lamang ako nang maramdaman ang bahagyang paglipat ng pwesto ni Adam at marahang hinila ang bewang ko palapit sa kaniya para mayakap ako.

Nagkusot naman ako ng mata at sinubukang mag-inat ng katawan. Saglit kong pinagmasdan si Adam sa kaniyang pagtulog at nang masiyahan ay akmang tatanggalin na sana ang kapit nito sa akin nang magsalita siya.

“Rest. We’re going somewhere tomorrow,” garagal nitong bulong sa akin. Mukhang nagising ko ang kaniyang diwa nang maramdaman akong kumilos mula sa pagkakahiga. Hindi naman ako sumagot pero sinunod ko nalang ang kaniyang utos. Kalaunan ay muli akong nakabalik sa pagtulog.

---

“Wear this.” Napatingin ako inilahad nitong damit at nakitang isa iyong pares ng pormal na attire.

Tumango naman ako at kinuha sa kamay niya ang hanger bago tinungo ang loob ng banyo. Unang suot ko palang ay sumakto na agad ang size noon sa akin. Saglit kong tiningnan ang itsura ko sa salamin at nakitang bagay nga ang damit na binigay ni Adam sa ‘kin.

Damit na sa tingin ko ay mas mahal pa ang presyo kaysa sa buhay ko.

I admit. Right now, I don’t know what am I supposed to do anymore. My mind is just so hazy and confused after what happened these past few days.

I almost lost everything. My friend, my cat… my life. And that’s all because of the person just behind the wall.

But I can see that he’s also trying to cheer me up from all the things that happened inside the mansion. And lately… my feelings are coming… back again.

Pero sapat na ba ang lahat ng ginawa namin kahapon? Kumpara sa mga buhay na nawala noong nakaraan lang?

Kahit na anong pilit kong basahin kung anong umiiral sa isipan ni Adam, I still can’t figure out if he’s just bluffing or his actions were all sincere. Even after all the things we’ve done, I don’t wanna jump into conclusions yet. Mahirap nang mag-assume.

Ayokong malaman sa dulo na ang lahat pala ng pinagsamahan naming dalawa ay parte lang ng kung anong plano ni Adam at nagparaya na naman ako dahil may nararamdaman ako para sa kaniya.

Napabuntong-hininga ako at iniwas ang tingin sa salamin. Of all people, bakit kasi sa kanya ko pa naramdaman ‘to?

Baka nga nahihibang na ako.

Lumabas ako ng banyo at natagpuan itong tapos na rin sa pagsusuot ng kaniyang tuxedo. Similar to mine, he’s also wearing a black suit but the only difference is that he’s wearing all black while I’m wearing a white long sleeve.

Pinasadahan niya ako ng tingin at pagtapos ay sinenyasang lumabas ng kwarto.

Tahimik ko siyang sinundan sa likuran at tumingin sa kaniyang malapad na likod.

“Can I… ask where are we going?” Nagbabaka sakali kong tanong sa kaniya. Hindi niya agad sinagot ang tanong ko pero maya-maya’y tumikhim at tumugon ng mahina.

“Main house,” tipid niyang sagot. Tumango naman ako kahit hindi niya iyon nakita.

Bago pa man kami tuluyang makalabas ay huminga ako ng malalim at nilakasan ang loob na patigilin siya sa paglalakad. Sa kabutihang palad naman ay huminto ito sa paglalakad nang mahina kong hilain ang laylayan ng tuxedo niya at lumingon.

“Why?”

“P-pwedeng… isama natin… yung b-butler?” Halos pabulong ko na lamang na sambit sa kaniya pero sapat na para marinig ni Adam. Tiningnan niya ako ng mariin.

“No,” he said with authority. Napayuko naman ako. Tatalikod na sana siya ulit at magpapatuloy sa paglalakad nang mapansin niyang hindi ko pa rin binibitawan ang kaniyang damit. He sighed.

“I can’t bring him there because that place is too dangerous. You want him to be like your cat?” He said like it was a matter of fact. Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya at mabilis na umiling.

“E-edi… pwede bang kahit ilibing nalang natin ng maayos si Hap?”

“Who’s Hap?”

“Yung pusa ko.” Tumingala ako sa kaniya upang makita niya ang nagsusumamo kong ekspresyon at mabilis namang nagtama ang aming mga mata.

Hindi ko alam kung namamalikmata lang ba ako pero nakita ko kasing saglit na lumambot ang tingin nito sa akin, pero sa sobrang bilis no’n ay hindi ko alam kung nagugunihan lang ako.

Narinig ko itong napabugha sa hangin at tumalikod sa pwesto ko.

“Alright. You only have an hour.” He sighed in defeat. Tila nakaramdam naman ako ng galak sa sinabi niya at binitawan ang kaniyang tuxedo.

“Maraming salamat, Adam,” sinsero kong pagpapasalamat sa kaniya at nagmamadaling tinungo ang southeast wing.

Noong una ay akala ko, mabilis lang ang magiging proseso pero dahil sa rami ng mga selda rito at sa sobrang dilim ay doon ko lang napagtantong mahihirapan pala ako sa paghahanap ng pinagkulungan ko.

Kung hindi lang sumunod sa akin si Adam at siya mismo ang tumahak sa daan ay baka lumipas nalang ang oras at hindi ko pa rin nahahanap ang naging selda ko.

Pagpasok ay saglit naman akong natigilan dahil sa hindi kaaya-ayang amoy, pati na rin sa labis na lumbay nang maalala kung anong estado ngayon ni Hap. Dahil hindi na naman ako makakilos sa kinatatayuan ko ay muling napabuntong si Adam at siya na mismo ang humawak sa katawan noong pusa.

Napakagat-labi naman ako at umiwas ng tingin. Ipinatong niya ang bangkay sa tray at binitbit palabas ng wing.

Tulad ng usapan namin ay pinalibing niya nga si Hap paglabas namin ng mansyon. Pinaghukay niya ang isang tauhan niya, hindi kalayuan sa mansyon, at nilagay sa maayos na lalagyan ang katawan ni Hap.

Sobrang kong lungkot habang pinapanood itong tabunan ng mga lupa. But at least, he’s now properly resting in peace.

So long, my friend.

---

He’s definitely not joking when he said that it’ll gonna be a very long ride. Sa sobrang tagal nga ng biyahe namin ay nakatulog na ako at ginising na lamang ni Adam nang huminto kami saglit upang pakainin ako ng tanghalian.

Sa loob na rin ako ng kotse nananghalian. Malaki naman ang loob ng mahabang sasakyan niya kaya hindi na nakakagulat na sa loob niya ako pakainin. Baka nga mas magulat pa ako kung pahintuin niya ang driver ng kotse at kumain kami sa labas. Ako lang kasi ang kakain dahil wala yata silang balak na kumain sa loob ng sasakyan.

Too unethical and you didn’t eat earlier. Iyan ang sinagot niya sa ‘kin matapos ko siyang alukin. Hindi na lang ako umangal dahil tinamaan na rin kasi ako ng gutom.

After an hour of another driving, we finally stopped in front of a big, white gate. Sinubukan kong sumilip sa harap ng kotse at napanganga dahil sa lawak ng espasyong inookupa ng lugar. At hindi kalayuan sa aming pwesto, makikita mo na agad ang makaagaw-pansing palasyo na sa tingin ko’y mas malaki pa sa tinutuluyan namin ni Adam.

Pagkatapos kausapin ng driver ang mga guwardyang nagbabantay ay pinapasok na ang kotse sa loob. Muli akong dumungay sa bintana at nanatiling nakaawang ang bibig dahil sa pagkamangha. Ang ganda rito.

“Behave when we get there.” Napalingon naman ako kay Adam at nakita siyang nakatingin sa akin.

“And never leave my side,” dagdag pa niya na nagpamula naman ng pisngi ko. Mabilis kong ipinilig ang aking ulo at muling tumingin sa labas.

Hindi ko dapat binibigyan ng ibang kahulugan ang sinasabi niya. He’s just saying that because once we get inside, there’s a whole bunch of him. A whole bunch of other mafias.

Nang tumigil sa pag-andar ang sasakyan ay bumaba na si Adam, na agad namang sinundan ng kaniyang mga tauhan. Bumaba na rin ako at nagmamadaling lumapit sa kaniyang pwesto. Nagulat pa ako nang bigla niya akong hilain nang makalapit sa kaniya at hinapit ang bewang ko gamit ang kaniyang kanang kamay.

“Let’s go.”

Unang pagtapak ko pa lamang sa loob ay naagaw na agad ng pansin ko ang sobrang kinang na tiles ng palasyo. Sa sobrang kinang noon ay halos makita ko na ang buong repleksyon ko sa sahig.

Kasunod noon ay ang pagtingala ko at nakita ang naglalakihang mga chandeliers sa taas. Halos malula naman ako dahil sa laki kaya hindi ko namalayang napakurap na ako ng maraming beses. Hindi na sana ako titigil pa sa pagtingala kung hindi lang ako nakarinig ng isang halakhak na papalapit sa amin.

Napatingin naman ako sa gawing pinagmulan no’n at nakita ang isang lalaking naglalakad patungo sa ‘min.

“It’s been a while, Kuya!” Nakangising sabi nito nang tuluyang makalapit kay Adam. Umangat ang dalawang kilay ko. Kuya?

Adam has a younger brother?

“Kid,” banggit ni Adam sa binatilyong hula ko ay nasa early 20’s pa lamang ang edad. Gaya ni Adam, matangkad, matangos, at mas malaki rin ang pangangatawan nito kumpara sa akin. Kapansin-pansin din ang asul nitong mga mata at ang clean cut niyang itim na buhok. Sa kanilang dalawang magkapatid ay higit na mas lamang ang itsura ni Adam ngunit hindi naman nagpapahuli itong si Kid.

Nang maramdaman nito ang presensya ko ay nakangising lumipat ang tingin nito sa akin at nagsalita.

“And who’s this cute little kitten, hmm?” Lumapit ito sa akin at nagulat ako nang haplusin niya ang ibabang labi ko gamit ang hinlalaki niya. Pero bago pa man magtagal iyon ay mabilis nang tinampal ni Adam ang daliri ng kaniyang kapatid sa akin.

“Back off, he’s mine,” madiin at baritonong saad ni Adam. Muli na namang humalakhak ang nakababatang kapatid niya.

“Alright, alright! You really are a wild man, huh? Even boys, you don’t miss it,” he said with amusement. Hindi naman ito sinagot ni Adam, bagkus ay iniba na ang usapan.

“How’s mother?” Sinubukan nitong umiwas sa mga tingin ko at ibinaling ang tingin kay Kid na ngayon ay sumeryoso na ang mukha matapos tanungin ni Adam.

Dahan-dahang napayuko naman ako at sa hindi malamang dahilan, bigla akong nawalan ng gana sa kanilang usapan.

The way his brother said it felt like… I’m just really made for… fun.

Hindi ko alam kung bakit pero para akong biglang naging emosyonal sa narinig.

Ang sakit pala. Ang sakit-sakit marinig sa iba na isa ka nalang… laruan. Para akong tinutusok ng isang milyong karayom sa sinabi ni Kid. Kahit alam ko na sa sarili kong isa nalang akong… puta… masakit pa rin pala sa dibdib.

Akmang lalayo na sana ako sa pwesto ko upang makapag-usap sila ng silang dalawa lang nang muling humigpit ang kapit ni Adam sa bewang ko at mas diniin pa ang pagkakadikit ng katawan ko sa kaniya.

Muli naman akong napatingala kay Adam pero hindi pa rin ito bumabaling sa akin. Napaiwas nalang ako ng tingin.

Bakit mo ba ginugulo ang sistema ko, Adam?

This is why I’m having some difficulties in stopping my feelings for him.

Hinayaan ko na lamang silang mag-usap na kasama ako pero hindi na ako nakinig pa sa kanila. Napansin ko nalang din na wala na pala ang mga kawal sa likuran namin. Pinaalis na siguro ni Adam.

“Still the same. But not as bad as the last time,” ani Kid. Tumango naman si Adam at hindi rin nagtagal ay nagpaalam na sa kapatid. Pero bago pa man kami makalagpas kay Kid ay muli siyang nagsalita.

“Thanks for the ladies by the way,” pahabol nito na siyang ikinakunot ng noo ko. Ladies? Anong tinutukoy ni Kid?

“Is… he here?” Seryosong tanong ni Adam, tila hindi na pinansin pa ang binanggit ni Kid sa kaniya.

“Of course, father’s waiting for you.”

…

To be continued.

Mafia 37

Harper’s POV

Adam’s father is here. Paulit-ulit iyong umiiral sa isipan ko habang kami’y patuloy na naglalakad paakyat ng palasyo.

I wonder who Adam’s father is. Kung si Adam palang, nakakatakot na, paano pa kaya ang ama nitong nag-aruga sa kaniya mula pagkabata.

Although this place is much bigger compared to the mansion, it didn’t take us too long to reach the dining area of the palace. Ang sabi kasi ni Adam, nagugutom na raw siya kaya hindi naman ako umangal dahil alam kong wala pa rin itong kain mula kanina.

Habang papasok ng kanilang dining area ay naagaw na agad ng pansin ko ang mga naglalakihang paintings na nakapaskil sa hallway.

I saw some of their portraits, even Adam’s in his early age. But what truly caught my attention is their big family portrait in the middle of all paintings.

Kahit na isang painting lamang iyon ay nagtaasan pa rin ang mga balahibo ko sa katawan. They all look so powerful. I mean, they’re literally powerful so I guess it’s not really that suprising.

Yung tipo na parang hindi mo gugustuhing makasalubong sila sa kalsada dahil isang pagkakamali mo lang, marami na silang maaaring gawin sayo. That’s how scary they all are.

Noong magsimulang kumain si Adam ay inutusan niya akong kumain din pero tumanggi ako. Busog pa kasi ako sa kinain ko kanina at baka masuka lang ako sa dami ba naman ng mga putaheng nakahanda rito.

“Kapatid mo yun?” Ani ko nang kalabitin ko sa siya habang kumakain. Nilingon niya ako saglit at kumunot ang noo bago tumango.

“Younger sibling.”

“Ilan ba kayong magkakapatid?”

“Only two.”

“Sino pala yung ladies na tinutukoy niya.”

“You seem so interested to my brother. Should I fuck you in front of him so he won’t bother you again?”

Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya at mabilis na umiling sa kaniya. “S-sorry,” baliw talaga siya! Nagtatanong lang naman ako ng maayos dahil kuryoso ako sa usapan nila kanina.

Tumahimik na lamang ako ulit sa kinauupuan ko at hindi na nagsalita pa. Baka nga sumosobra na ako sa pagtatanong at baka may maungkat pa akong hindi niya dapat sagutin o ikagalit niya.

Pero hindi rin naman katagalan nang sagutin nito ang huling tanong ko na ikinatigil ko sa pagmumuni.

“Those girls that were also with you that night. They’re those ladies he mentioned,” tugon nito ng hindi tumitingin sa akin. Nang maintindihan ko naman kung anong night ang tinutukoy niya ay napatango nalang ako sa kaniya at hindi na nagsalita pa.

So… the last two girls were sent to his brother.

Umiwas ako ng tingin at nilibang na lamang ang tingin sa mga pagkain.

Thinking that I’m not the only one who’s future got stolen… it pains me.

Gusto kong tanungin si Adam kung bakit at anong pakay ba nila sa pangingidnap ng mga tao pero alam ko namang hindi niya ako sasagutin ng matino tulad ng ginawa niya dati. But I’m hoping that there’s a deeper reason behind all of their abductions.

Na hindi lang kami k-in-idnap para maging alipin nila habang-buhay. Because after all the things I’ve witnessed and experienced inside his mansion, I’m still hoping that there’s a good side of him. And I know I’ve seen it already. Sinasabi ko ito hindi dahil may nararamdaman ako sa kaniya, but because even if he’s a mafia, he’s still a human like me after all.

He even lived more like a human to me, to be honest.

Nang dahil sa kaniya, I got to experience what it felt to live like a human. Excluding the worse part, naranasan ko kung paano kumain ng tatlong beses sa isang araw, matulog ng matiwasay sa isang normal na kama, at matakot para sa sarili kong kaligtasan araw-araw.

There’s no denying that I have more bad memories inside the mansion. Pero siya rin ang nagpa-realize sa akin kung gaano ka-importante ang buhay ko because I’ve never felt more alive than ever.

Alam kong nagsisisi si Adam sa mga ginawa niya sa akin. Kaya nga bumabawi na ito sa akin noong nakaraan lang. And that’s enough proof for me to say that there’s still hope for him.

Na deep inside, may mabuting pagkatao rin itong tinatago.

He’s not just a mafia like the rest of his family.

He’s more than just that.

Or that’s what I just thought…

“Let’s go, we’re going to my father,” he stood up from his sit and proceeded to walk outside the diner. Tumayo naman ako at mabilis na sumunod sa kaniyang likuran.

Naglakad pa kami ng ilang minuto bago namin marating ang kwarto ng kaniyang ama. Hindi ko alam pero may kung anong bumabagabag sa kalooban ko ngunit ipinagsawalang-bahala ko nalang.

I think I’m just overthinking things.

Kumatok muna si Adam ng tatlong beses at makalipas ang ilang segundong paghihintay ay nakarinig kami ng boses na nanggagaling mula sa loob.

“Come in.”

Pagpasok ay muli kong hindi napigilan ang pagsinghap sa buong paligid. I feel like everything inside the palace is just breathtaking kaya hindi ako matigil sa pagkamangha.

Subalit natigil din naman ang lahat ng iyon nang makita ang isang matandang lalaki na nakaupo sa bandang dulo at may hawak na isang libro.

“You’re back, my son.” Malalim nitong saad na siyang nagpakurap naman sa akin.

That man sitting in front of us… is the father of Adam.

“Father,” tawag nito sa kaniyang ama bago dahan-dahang lumapit sa pwesto nito. Tila natuod naman ako sa aking pwesto nang magtama ang tingin namin ng kaniyang ama kaya hindi agad ako nakakilos sa pagkakatayo.

I saw his father smiled at me.

A smile that didn’t even reached his eyes.

It felt so cold that I almost forgot how to breath.

Kung hindi lang ako hinawakan ni Adam sa aking palapulsuhan ay baka tuluyang nanigas nalang ako sa aking kinatatayuan.

It felt like the first time I’ve seen Adam in front of me. Nervous… and scared as hell.

Lumapit kami sa pwesto ng ama niya ng hindi tinatanggal ang aming mga tingin sa isa’t isa.

“Welcome home, Harper.” He tilted his head and extended his arm to shook my hand. “Or should I say… son of Owen?”

Owen?

Naguguluhang tumingin ako sa katabi ko na ngayon ay nakatingin din sa akin. Owen? Sinong tinutukoy niya? Sino si Owen?

Muling nabaling ang tingin ko sa matanda nang ibaba nito ang kaniyang kamay at tumayo sa kaniyang swivel chair. Lumapit siya palapit sa akin at napaigtad ako nang yakapin niya ako ng mahigpit.

“You really resemble your parents very much,” he whispered to my ears. I was stunned.

My… parents? What does he mean by that?

Kilala niya ang mga magulang ko? Paano nangyari iyon?

Dahil sa sinabi nito ay mas naguguluhang tumingin ako kay Adam. Why does it feel like everybody here knows about me? About my family? My past?

Even the butler knows my mother. And Adam’s dad knows about my… father…

Anong nangyayari?

Samu’t saring emosyon ang nararamdaman ko noong mga oras na iyon. Hanggang sa kumalas ng yakap ang ama ni Adam ay tila tulala pa rin ako sa kawalan.

Is it true that they know something about my parents? Sina Mama’t Papa? Alam ba nila kung nasaan sila?

Sinubukan kong humingi ng sagot kay Adam sa pamamagitan ng pagtingin ko sa kaniyang mga mata subalit umiwas lamang siya ng tingin at umupo sa isang mahabang sofa. Nalipat naman ang tingin ko sa tatay niya nang magsimula itong maglakad at saglit na may kinuha sa maliit na cabinet ng kaniyang desk.

Isa iyong lumang litrato. Binigay niya iyon sa akin at wala sa sariling tinanggap ko naman iyon, nagbabaka sakaling makakuha ng sagot sa lahat ng mga katanungang gumugulo sa isipan ko.

It was a picture of their family. But now, including all of the people working inside this palace. Some are wearing maid dresses, and some are wearing black uniforms. I’m guessing that this picture was taken a long time ago because of how dusty and old the photo is.

But what really caught my attention was a young man wearing a black suit, together with a young lady beside him, sitting peacefully and smiling brightly at the camera.

“That woman sitting beside my wife is your mother, Helen. And that man beside him… is your father, Owen.” Adam’s father said while arrowing the man that almost looked like me.

Si Mama… at P-Papa…?

Siya ang ama ko? Pero paano… paanong nandito sila Mama’t Papa sa litrato?

Hindi ko na namalayang nagsipatakan ang mga luha sa mata ko marahil sa natuklasan. After a very long time… I’ve seen the face of my mother once again. Together with my father. They are still young adults here but I can’t be mistaken. Sila talaga ang mga magulang ko.

Nanginginig akong napatakip ng kamay sa bibig at napatingin sa lalaking nakatayo sa tabi ko. He’s like monitoring all of my gestures and movements but I didn’t mind as I cannot think straight at the moment.

“P-paano… k-kilala niyo po ang sila Mama?” Napapaos kong tanong sa kaniya dahil sa walang tigil kong paghikbi. Ngumiti naman ito sa akin at tumango.

“Your father, Owen, was my best friend back in the days,” he looked straight at me while my eyes widened in surprise.

“T-talaga po?”

“You heard it right. We were friends already back in college and grew up.” Saglit akong natigilan matapos marinig ang sinabi niya. Everything is just too hard to process in my head.

Una, nalaman kong kilala ng ama ni Adam ang mga magulang ko. Tapos ngayon ko lang nakilala kung sino ang totoong ama ko.

And now, magkaibigan na pala noon ang mga ama amin.

“N-nasaan na po siya ngayon? Nasaan na po ang… Papa ko?” Sinubukan kong tanungin muli ang matanda subalit napahinto ako nang makitang nandidilim ang paningin nito na animo’y naging seryoso bigla sa narinig.

Tumingin ito ng mariin sa akin at kinuha ang litratong nasa kamay ko. Napaatras naman ako ng hakbang sa pagkabigla.

Tumalikod ito sa akin at muling ibinalik ang hawak sa lalagyan.

“He’s dead,” he said with coldness in his voice. Natuod naman ako sa kinatatayuan ko.

P-patay na… siya?

Napahawak ako sa dibdib ko nang makaramdam ng pagkirot doon at sinubukang pakalmahin ang sarili.

Even though I never got the chance to meet my father, napakasakit pa ring malaman na wala na pala sa mundo ang tatay ko. Just when I learned something about him…

Napaiwas ako ng tingin at yumuko sa sahig. Hindi ko na alam kung anong dapat kong sabihin pagkatapos ng rebelasyong sinabi nito. Pero maya-maya’y muli siyang nagpatuloy sa pagsasalita na ikinaangat ng ulo ko.

“After his death, we tried to search you and your mother but we failed to find you both,” pagpapatuloy nito sa pagkukwento.

“But now we’ve found you, still alive and well, Owen’s son.” Nagulat ako nang maramdamang may humapit sa aking bewang at nakitang si Adam iyon habang inililikod ako sa kaniyang katawan. Napatikom naman ako nang makita ang seryosong mga titig nito sa kaniyang nakatalikod na ama at narinig ko nalang ang mga kawal sa labas na nagsisimulang magmartsa.

Pagkaraan ng ilang segundo ay pumasok na sa loob ng pintuan ang ilang mga armadong bantay ng palasyo. Unti-unti naman akong binalot ng kaba sa nakita at napakapit sa laylayan ng damit ni Adam.

“Father,” he tried calling him but the old man just turned to face us and didn’t bother looking at his son. Instead, he directly looked at me with a death glare on his eyes.

“You have it in you, don’t you?”

…

To be continued.

Mafia 38

Harper’s POV

“A-ano pong tinutukoy—”

“Don’t play dumb with me. You know what I’m talking about.” May hinugot ito sa kaniyang bulsa at tila nabuhusan ako ng malamig na tubig nang makitang isa iyong baril.

“He doesn’t know it yet, dad.” Hinarangan ako ni Adam nang kasahin ng ama niya ang baril nito na siyang ikinanginig ng katawan ko. Bagama’t harangan pa ako ni Adam ay hindi pa rin ako naging ligtas dahil kasabay lamang noon ay ang pagtutok din ng mga kawal ng baril sa aming likuran. Natuliro ako sa pwesto.

“Move or I’ll shot my gun on you too, Adam,” walang halong biro na sabi ng ama nito sa kaniya. Umiling naman siya.

“Dad, you have to calm down.”

“MOVE. I won’t repeat myself again.” He pointed his gun towards Adam which made me flinched.

Noong mapagtanto nitong walang balak na lumayo ang kaniyang anak ay mas dumilim ang paningin nito. He was about to pull the trigger of his gun when suddenly, Adam’s brother came in.

“Dad! Mom is—!” Hindi na natuloy pang sabihin ni Kid ang kaniyang sasabihin nang makita ang kaganapang nangyayari sa silid. Nang matauhan naman ito ay dali-dali niyang tinungo ang pwesto ng kanilang ama at sinubukang agawin ang hawak na baril.

Marahil siguro sa matinding galit ay hindi na namalayan ng ama nitong nakuha na ni Kid ang baril at inilayo sa kaniyang pwesto. Pero kahit na wala na sa gamay nito ang baril ay ramdam ko pa rin ang gigil at talim ng pagtitig nito sa akin. Nanginginig itong napaupo sa desk ng kaniyang opisina at napahilamos ng kamay sa mukha upang mahimasmasan ang sarili.

Tila nakahinga naman ako ng maluwag at nanghihinang napasandal sa likod ni Adam.

I thought… he’s really going to pull the trigger.

Noong daluyan ni Kid ang kaniyang ama upang pakalmahin ay sinenyasan niya ang kaniyang kapatid na tingnan kung ano nang kalagayan ko. Agad namang lumingon sa Adam sa ‘kin para i-check kung ayos lang ako at tumango lamang ako sa kaniya habang nakayuko.

“Dad, you have to calm down,” ani Kid.

“He has it! I know he has it…” tila nababaliw na sambit ng kanilang ama. He tried to look at me once more and I saw how mad and devastated he was that it almost stopped me from moving again.

Nabalik na lamang ako sa ulirat nang hablutin ni Adam ang kamay ko at ipinagsalikop iyon sa kaniya bago ako tinangay palabas ng kwarto.

There were still guns pointing at us but Adam didn’t mind and continued walking until we got out of everyone’s sight.

Nang tuluyang makalayo-layo sa kanila ay narinig kong bumulong si Adam sa hangin subalit dahil sa lalim ng iniisip nito ay hindi na niya namalayang nabigkas niya iyon ng malakas.

“He fucking found out,” he said while gritting his teeth. Naguguluhang tiningnan ko naman ito.

“A-Adam…” sinubukan kong tawagin siya sa pangalan kaya bumaling ito sa aking gawi at napaatras naman ako nang makita kung gaano kasama ang tingin nito sa akin.

He looked exactly like his father. The way they get angry are just so similar that I almost pictured his father in front of me.

Nakakatakot.

Agad din naman siyang natauhan nang makita ang reaksyon ko at mabilis na nanlambot ang mukha. Pero dahil sa sobrang takot ko ay sinubukan kong tanggalin ang pagkakahawak niya sa akin kaya natigilan siya.

Saglit itong tumahimik at napayuko sa kaniyang pwesto. Napaiwas din naman ako ng tingin sa kaniya at napakagat-labi.

It wasn’t my fault that I got scared by him. Sa sobrang takot ko kanina sa ama niya ay halos hindi na nga matigil ang mga kamay ko sa panginginig.

Hinintay na lamang niya akong mapirmi at makalipas ang ilang minuto ay muli na itong nagpatuloy sa paglalakad. Binitawan na rin nito ang paghawak sa akin pero nilipat niya ang kamay sa likod ng aking bewang. Napalunok naman ako at tahimik na sumabay sa kaniyang paglalakad.

“I shouldn’t have brought you here. The moment they told me to bring you with me… I should have known,” he said with seriousness. Binalingan ko naman siya.

“Anong nangyayari, Adam?” Natatakot kong tanong sa kaniya.

“I’m taking you back—”

“NO!” Kumalas ako sa kaniyang mga kamay na ikinagulat niya. Dahil sa biglaang inakto ko ay sinamaan ako nito ng tingin at sinubukang hawakin ulit pagkatapos pero tinampal ko lamang ang mabigat niyang kamay.

“Who are you, exactly?” Determinado ko nang tanong sa kaniya. But he just shooked his head.

“Now’s not the time, Harper.”

“Paanong naging magkaibigan ang tatay ko at tatay mo? Sino ka ba talaga?! Bakit… bakit kilala ninyo ang buong pamilya ko…” hindi ko na napigilan pang humikbi sa harapan niya.

“Sino… s-sino ba ako…” napaluhod na lamang ako sa sahig nang hindi na kayanin pa ng mga tuhod ko ang pangangatog.

Bakit pati ako, parang hindi ko na kilala ang sarili ko? Ano bang kailangan nila sa ‘kin? Anong hinahanap sa akin ng ama ni Adam?

Gulong-gulo na ako sa mga nangyayari.

Sa sobrang gulo ay wala na akong ginawa kundi ang humagulgol na lamang sa pag-iyak.

Bakit ba palagi nalang ako lapitin ng gulo? Bakit ang malas-malas ko sa mundo? Sinusubukan ko namang intindihin ang lahat pero… wala na akong maintindihan sa mga nangyayari.

Natatakot ako. Nasasaktan.

N-nababaliw na ako.

Hindi ko matandaan kung ilang oras na akong nakaupo at umiyak sa kanilang sahig. Para bang gusto ko nalang hindi matigil sa pag-iyak nang sa gayon ay mabawasan ang sakit na nararamdaman ko at makalimutan ang pait na sinapit ko sa mundo.

Subalit kalaunan din ay tumahan na ako at tahimik na nagpunas na lamang ng luha sa mukha.

Makalipas ang ilang oras na pag-iiyak ay dahan-dahang lumapit sa aking pwesto si Adam. Hindi ko na siya tiningala pa dahil sa pagod ng katawan ko kaya nanatili akong nakayuko sa sahig.

Nag-squat ito sa tapat ko at saglit na pinunasan ang aking mukha gamit ang kaniyang mga palad. Pagtapos ay sinubukan akong itaas sa pamamagitan ng pagkapit sa magkabila kong braso pero umiling ako dahil sa pagod.

Narinig ko itong napabuntong-hininga at sa ikalawang pagkakataon, nagtagumpay na itong itaas ako at inakay na pang bagong kasal. Ikinawit nito ang dalawang kamay ko sa kaniyang leeg at nagsimulang maglakad palabas ng bahay.

Dahil sa pagod ay hindi nalang ako nagsalita at idinantay ang ulo sa kaniyang dibdib. Muling nanubig ang mga mata ko.

“Is kidnapping me… and the others… also part of your plan?” napapaos kong tanong sa kaniya. Ramdam ko ang sandali nitong pagtigil ngunit kalaunan ay nagpatuloy ito sa paglalakad.

“I’m taking you to your butler.”

---

When we got back home, inutusan agad ni Adam na palayain ang butler sa kaniyang selda at pinabalik ako sa dati kong kwarto. Hindi na rin si Adam nagsalita pa pagkatapos no’n at iniwan akong nakatulala habang nakaupo sa kama.

Ilang oras palang ang nakalilipas nang biglang bumukas ulit ang pinto ng aking kwarto at doon ay iniluwa ang butler. Kita ko ang saglit na pagkagulat sa kaniyang mga mata nang makita ang estado ko at sandaling isinara muna ang pinto bago lumapit sa akin.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isipan ko pero hindi na ako nagdalawang-isip pa at tumakbo sabay yakap kay kuya ng mahigpit.

“Y-young master…!” gulat nitong sambit sa akin pero hinayaan din akong umiyak sa kaniyang mga bisig pagkatapos.

Marahan nitong pinagpagan ang likod ko hanggang sa tuluyan akong tumahan at sinimulan na nitong ipaliwanag sa akin ang lahat.

Kung saan nagsimula ang lahat.

~ ~ ~

[ 18 YEARS AGO ]

FLASHBACK

“Is it a boy or a girl?” Kuryosong tanong ng bata sa babaeng nakaupo ng payapa sa isang rocking chair at kasalukuyang nagdadalang tao. Nginitian naman nito ang siyam na taong gulang na lalaki at hinayaang himasin ang kaniyang malaking bukol sa tiyan.

“It’s a boy, Adam,” nakangiting tugon nito sa batang lalaki.

“I can’t wait to see him already,” ang huling sabi ng bata bago ito tawagin ng kaniyang ina.

Nang makaalis ay saka naman dinaluyan ng ina ng bata ang buntis at tinulungan itong makatayo sa upuan.

“You’re seven months pregnant already, Helen. Hindi ka na dapat madalas naglalakad! Baka mapano ka,” nag-aalalang sabi ni Melinda, ang ina ni Adam.

Sapagkat tinawanan lamang siya ni Helen at sumabay sa paglalakad nito patungong silid niya. “Kaya ko ang sarili ko, Melinda. I’m fine by myself. Atsaka alam ko namang hindi ako pababayaan ng asawa ko.”

Subalit sa kasamaang palad, kinagabihan din noong araw na iyon ay isang nakakagimbal na rebelasyon ang kaniyang narinig mula sa asawa nang umuwi itong hinihingal at sugatan ang katawan.

“We’re leaving, Helen,” pinal na saad ni Owen na animo’y wala nang makakapigil pa sa kaniyang desisyon.

“A-ano?”

“We’re not safe here any longer. I was caught by the Maxwell and now, they’ve found out about you,” natutulirong giit nito pagkatapos mag-impake ng mga gamit. Umupo ito sa kanilang kama at napatakip ng kamay sa kaniyang mukha. Nilapitan naman siya ng katuwang at umupo sa tabi nito bago yumakap ng mahigpit.

“They spared my life and let me escape for once but in exchange…” sandaling natigilan ito at inalala ang sinabi sa kaniya ng mga Maxwells, ang matagal nang kina-iinitan at kalaban ng Wright’s clan.

“I need to steal the wealth of the Wrights and give it to them. Or else… th-they will kill you too,” he said in terror. Napatakip naman ng bibig si Helen at nagsimulang umiyak.

“H-hindi mo gagawin iyan… hindi maaari…” umiling ng marahan si Helen subalit tiningnan siya ng asawa niya at humawak sa magkabilang pisngi nito.

“I c-can’t lose you.”

“Pero kaibigan mo si Lawrence! Don’t you remember? You are his right man! His sword. His protector. Are you willing to sacrifice everything just because of me?” Tila ba nahihibang na tanong ni Helen na siyang ikinailing naman ni Owen.

“This is not just about you anymore, it’s for our child… For our family,” niyakap niya ang asawa at hinimas ng marahan ang tiyan nitong malaki na. Dahil doo’y muling naluha ang buntis na si Helen.

“K-kaya ko ang sarili ko… kakayanin ko para sa magiging anak natin. Kaya kayanin mo rin, Owen. Hangga’t nandito tayo sa teritoryo nila, hinding-hindi tayo mahuhulog sa peligro—”

“You don’t understand, Helen!” na-fufrustrate nang anas ni Owen at bumitaw sa kaniyang pagyakap.

“No one knows about this. Even Lawrence doesn’t know this. You know why?” Tumayo ito at inangat ang sleeve ng kaniyang suot na damit at pinakita ang kaniyang sugatang pulso.

“They’ve put a device inside me. And once it detected that I’ve told my friend, it will automatically explode and I won’t be the only one to die. Everything around me will die!” he finally said that made her wife gasped in horror.

Pagod na napaupo ang lalaki sa sahig at nagpunas ng luha gamit ang braso nito.

“I-I failed… I’ve failed him, Helen. The mission is over because I messed up and I can’t bear to even kill my friend just because I was so pathetic!” he shouted in pain and despair.

“A-and I can’t lose you, Helen. I can’t lose my only family left…” he broke down in tears. He wanted to punch and kill himself so bad because he felt so bad from what he had done. Nanghihinang lumapit naman ang asawa sa pwesto nito at dinaluyan ito ng yakap.

“I-I’m sorry, Love. I’m so s-sorry… Whatever decision you choose, I will never leave your side. I promise,” she said before giving him a kiss on the forehead.

Even though it hurts to imagine that they’ll betray the person they trusted the most, she knows that this could be the only choice they have. Kung sa kaniya pa lamang, masakit nang isiping ipagkanulo ang kanilang mga kaibigan, paano pa kaya ang asawa nitong tinuring nang kapatid ang kaibigan?

This was the first and the last time she saw his husband broke in defeat. The man that’s known to have the strongest mindset out of all of them, is now mentally and emotionally draining in front of him.

The only moment she saw the downfall of Owen Alvarez.

Dalawa lamang silang pinagkatiwalaan ni Owen sa plano nitong pagtakas. Only Helen, his wife, and Danilo. The butler of the Alvarez.

But of course it didn’t take too long enough before Lawrence, Adam’s father figured it out.

When Lawrence found out about his best friend’s betrayal, he was rampaging in anger. As he found that his empire’s wealth are stolen by his friend, everything went into chaos and later on decided to diminish all of their memories just so he could kill his most trusted person of all.

But he was too late figuring everything as the Alvarez already got away from their palace.

Everything just went lost in a blink of an eye.

After escaping, Owen straight away migrated his family to the Philippines, together with the stolen treasure of the Wrights. Hindi niya maaaring sabayan agad ang kaniyang mag-ina since there are still unfinished business left with him and the Maxwells, that’s why he entrusted everything to his butler that went with Helen.

And when they finally left and flew all the way to the Philippines, he felt so strong and alive that he’s not scared anymore of what might happen to him.

As long as his family’s safe…

He tried to erase his tracks and hide from the enemies, but the Maxwells are just as powerful as his friend’s clan, kaya naman natungtong pa rin ang lokasyon nito at nang malamang wala sa kaniya ang kayamanan, walang awa siyang kinitilan ng buhay.

But despite everything that happened to him, he was still grateful because he already knew from the start that he’ll never escape his death along the way.

He is not that dumb to realize that the Maxwells were only using him for their plans. There is a reason why he was the brain and right man of the Wright’s empire after all.

If he’ll die anyway, then what’s the purpose of betraying his friend? He only took the chance to escape in order to protect and make his family safe. And he’s confident that they’ll never know the whereabouts of his family. Even the stolen treasure of the Wrights.

END OF FLASHBACK

…

To be continued.

Mafia 39

Harper’s POV

~ ~ ~

[ PRESENT DAY ]

“It was the toughest decision of your mother to leave your father behind. Alam niyang iyon na ang huli nilang pagkikita pero tinatagan niya lamang ang loob para sa inyong dalawa,” ani ng butler.

Nanatiling nakaupo naman ako sa aking kama habang patuloy na tumutulo ang mga luha sa mata.

My family… had to experience all of this.

I can’t imagine the pain and sacrifices they’ve dealt just to make me safe.

“We were able to escape from the two formidable families. But after that, we faced a lot of challenges and hardships due to certain reasons… but mostly because of money. Noong makaluwas kami ng bansa ay hindi agad kami nakapaghanda sa mga pinansyal na pangangailangan ng pagbubuntis ng nanay mo. Before we could even get some money on her bank, Mr. Wright already broke their access to her account. Even her husband’s cannot be opened anymore,” pagpapatuloy niya sa kwento.

“Although I was able to open my bank, it was surely not enough for the both of us to survive with my current finances. Tinipid ng mama mo ang lahat ng natitira niyang pera para mapalaki ka ng maayos. She once thought of asking her relatives but she’s too afraid na baka matunton kami at madamay din daw ako sa gulo nila.” He turned his gaze away from me out of guilt.

“That’s why I went back to the headquarters. Alam kong hindi pa huli ang lahat para sa ‘kin at naisip ko ring kapag nagpatuloy ako sa trabaho ko, I might be able to support the two of you. But when I got back, rumors spread like a wildfire and that’s when I heard that your father didn’t make it,” malungkot nitong ani at mahinang hinimas ang aking likod.

“Your mother raised you all by herself. Sinusubukan ko pa ring bigyan ito ng pera at least a couple of times but that all stopped, seven years later. The day when Mr. Wright finally found your mother in the Philippines.” He continued patting my back as I can’t control my emotions from bursting out.

“Naitakas ka pa ng mama mo sa kanila at pinaiwan sa kaniyang kaibigan. The only mistake that she did I guess was that she entrusted you to someone that she thought can be trusted. But when her friend found out about the money that’s been secretly kept, she took advantage of you and I never got to see you again,” he said, pertaining to tita. The one who took care of me after my mother’s disappearance and the one that opened my eyes to see how cruel the world is.

“I tried searching for you but I failed. I wanted to ask Helen where to find you but I can’t because she was continuously tortured in the underground basement of the palace by the Mafia Lord, Mr. Wright. Hoping that she finally tells him in place of your father. But she didn’t complied. Alam niyang kahit sabihin niya kung nasaan ang mga pera ay wala pa rin kayong takas dahil sa nagawa nilang katraydoran.

“She wanted to tell Mr. Wright but she doesn’t have a choice. Ang iniisip niya ay ayos lang na kahit mawala nalang siya sa mundong ibabaw, basta’t mapunta lamang sa gamay ng anak niya at hindi mapunta sa dalawang pamilya. It was the worse decision indeed. To pass the burden to you. But your mother will risk everything just to save you and keep you alive, praying that they won’t be able to find you until you get older,” the butler said.

Dahan-dahan akong napayuko at nagpunas ng mukha. Ngayon… alam ko na ang lahat. I finally understand what my mother had planned all along. She did everything just so she could save me, even if it would cost her own life.

I don’t know anything about the treasure they are talking about. But it must’ve been a blessing in disguise that no one except mother knows about it.

With no one having a knowledge about where to find the lost wealth of the Wright’s clan, then no one will be able to lay a finger on me… yet.

Or that’s what my mother thought about it.

Ngayong mas naiintindihan ko na ang kalagayan naming pamilya, there’s still a hole to their plan. Now that they’ve found me, what if… Adam’s father figured that I really don’t have any idea on where to find the money? Papalagpasin nalang ba nila ang lahat ng iyon? O baka mas ikagalit pa ng matanda ang ideyang tuluyan nang nawala ng parang bula ang kanilang yaman at patayin pa rin ako sa kabila ng lahat?

“W-wala na po bang nakakaalam pa kung nasaan ang perang hinahanap nila?” Mahinang tanong ko nang tuluyang kumalma ang aking sistema. Saglit namang tumahimik si kuya.

“All I know is that it was hidden inside an island, with no one living on it,” he answered honestly.

“Then… b-bakit hindi nalang po kami tumira doon? Nang hindi na rin kami matunton pa nila Adam?”

“Raising a child with no support from anyone is a difficult task, young master. Hindi kakayanin ng mama mo na itaguyod kang mag-isa roon sa isla at kahit gawin man niya iyon ay hindi pa rin maaari. She can’t risk going to that island because there could be spies around her, which was also another reason why she can’t borrow from anyone at least when we were short in money,” pagpapaliwanag sa akin ng matanda.

“Spies?”

“Spies from the Maxwells. It’s not just the clan of Wrights that are hungry for their money, but also the Maxwells.” Tumango naman ako pagkatapos at muling tumahimik.

“Getting you captured by the master was completely an unfortunate coincidence. It was just one of his hobbies that she asks for his people to find him something that might entertain him from boredom. But there you are, kidnapped and became one of his entertainment .” Napatingin ako sa kaniya at nakitang nakatingin din ito sa akin, tila ba naaawa sa kasalukuyang estado ko.

So… it wasn’t part of Adam’s plan after all? I just got mixed in and… now I dug my own grave?

Marahang napailing ako sa naisip ko. No. Even if it wasn’t planned by Adam, it won’t justify all the behaviors he did to the people that he kidnapped just for pleasure.

Masama pa rin siyang tao. Pinaglalaruan niya ang mga taong may malaking kinabukasan pa sana sa kanilang hinaharap. Nang dahil sa kaniya, namatay si Remy.

He’s just the same as the other mafias. They’re all doing bad things.

Matagal kong prinoseso ang lahat pagkatapos malaman ang katotohanan. And when I finally got back to my senses, I stood up from my sit and looked directly at the butler’s eyes.

“I’m going back to the Philippines.”

“You… can’t.” I moved my gaze in front and saw Adam leaning on the door. He was staring down at me with a serious look but somehow, it didn’t bother me.

“Narinig mo ng klaro ang sinabi ko. Alam kong kanina ka pa nakikinig sa usapan namin kaya sana ay maintindihan mo ako.”

“I understand but you can’t go back there.”

“Bakit? Dahil ba ipapamigay mo ako sa tatay mo dahil nalaman mo na kung ano ang totoo? Na tuluyan nang nawala ang yamang matagal niyo nang hinahanap?” Sinubukan kong tatagan ang boses ko para hindi niya mahimigan ang kabang nararamdaman ko ngayon.

“I won’t tell him.”

“Then why?”

“I said, you can’t back—”

“Why are you doing all of this?”

He was taken back by my last question. He didn’t expect me to ask him that question, and it made him caught off guard.

“I… don’t… know…” he sounded so confused and look away. I stopped for a moment.

Anong I don’t know? Bakit hindi siya sigurado sa ginagawa niya?

Bakit… bakit naguguluhan siya?

I stared at him for the second time and when he reverted his gaze back at me, his jaw clenched so hard.

Could it be…

Is he…?

Wala sa sariling bumaba ang balikat ko at napaiwas ng tingin sa kaniya. It’s because he looked at me so desperately that I can’t look in his eyes for so long.

Hindi. Hindi maaari.

Manloloko siya. Hindi ko siya dapat paniwalaan. Lahat ng mga kinikilos niya.

He’s just trying to trap me once again.

Yumuko ako at tumingin kay butler na nakaupo pa rin hanggang ngayon sa kama ko. I took a deep breath.

“Please… set me free, Adam.” I looked at him with same amount of emotions he’s giving me and it made him stun.

Unti-unting kumalma ang ekspresyon nito at napayuko sa kinatatayuan.

”… alright.”

---

Bumaba ako sa eroplanong pinagliparan ko at saglit na lumingon doon bago nagpatuloy sa paglalakad.

Para akong baliw na umiiyak habang naglalakad palayo. I wanted to run so bad and just hide for the rest of my life but I can’t since I’m gathering too much attention from crying already.

I’m… finally back. I’ve escaped… hell.

Even though it may be temporary, but still they let me get out of the mansion.

He freed me.

Walang pagdadalawang-isip na tinungo ko ang daan pauwi sa aming bahay. Before I left the house, Adam gave me some cash enough for my transportation. Sobra-sobra pa nga iyon pero hindi na rin ako umangal lalo na’t baka kailanganin ko iyon, oras na makauwi ako sa aming baryo.

It was a very long ride before I got home. Sa sobrang tagal nga ay hating-gabi na rin noong makauwi ako dahil sa layo ng pinanggalingan ko. I don’t really know how to travel back to the village dahil ito ang unang beses kong bumiyahe ng malayo. Pero ipinagpapasalamat ko nalang na nakauwi pa rin ako ng buhay at matiwasay.

Dinig ko ang lakas ng pagtibok ng aking puso habang naglalakad pabalik ng bahay. The road… the stores… and houses… my memories are all coming back again. It feels nostalgic.

I thought that once I come back home, I’ll be able to see Lucas again. But I was greeted with an empty house. I tried to find their presence, but I found nothing. Walang mga gamit. Madumi rin ang sahig. Animo’y wala nang nakatira sa bahay na ito.

Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa. Did they… all left?

They already left without me?

Gusto kong maiyak sa natuklasan pero pinigilan ko ang nagbabagang mga luha sa mata. I don’t want to cry. Somehow, expected ko na rin namang mangyayari ito dahil sa paraan palang ng pagtrato sa akin ni tita.

Ngayong wala na rin siyang mapapala sa akin, then what’s sense of staying here? Mas pabor pa nga siguro sa kaniyang wala na ako sa puder niya.

But despite all of my sufferings in this house, I still can’t help but to feel sad about it.

Bagsak ang balikat kong lumabas sa inabandonang bahay at naglakad kung saan man ako dalhin ng mga paa ko.

I later on found myself standing in front of a convenience store. Pumasok ako roon at saktong pagpasok ay nagulat ako nang may tumawag sa pangalan ko.

”… Harper? Is that you?”

Napalingon naman ako sa pinanggalingan ng boses na iyon at nakita ang gulat na ekspresyon ni Henry. Nanlaki ang mga mata ko.

Hindi ko alam kung anong umudlok sa akin na puntahan siya at walang pasabing niyakap ito ng mahigpit. Bahagyang nagulat din ito sa inakto ko.

I can sense that he wanted to say something, pero kalaunan ay hinaplos na lamang niya ang likod ko at nang tumahan ay nahihiyang napaiwas ako ng tingin sa kaniya.

“Are you alright? I haven’t seen you for a long time?” Nag-aalalang tanong ni Henry.

“A-ayos lang ako…”

“Where were you?” Hindi naman ako nakasagot sa tanong niya at napakuyom lamang ng kamao.

“I-iniwan nila ako…” pag-iiba ko ng usapan. Binigyan niya naman ako ng naguguluhang tingin pero sa huli ay piniling hindi na lamang magsalita.

“Sila tita… iniwan na nila akong lahat,” naluluhang paglalabas ko ng loob sa kaniya. Tumango naman ito ng mabagal at tumikhim.

“You’re… alone?”

Tumango ako at nagpunas ng luha.

”… You wanna come with me?”

…

To be continued.

Mafia 40

Harper’s POV

Matagal ko nang alam na mayaman talaga si Henry. Naikwento niya iyon sa ‘kin na pansamantalang namamalagi lang siya rito sa Pinas. Pero hindi ko naman aakalaing ganito pala siya kayaman.

Napatingala ako at pinasadahan ng tingin ang taas ng bahay na pinamamalagian niya. Hindi mo aakalaing ang nagmamay-ari ng bahay na ito ay isang cashier lang sa isang convenience store.

Kung sabagay, nabanggit din niyang kaya lang siya naging cashier ay dahil nabuburyo ito sa kaniyang bahay.

Binuksan niya ang malaking gate at inalok akong pumasok sa loob. Nahihiyang pumasok naman ako at yumuko habang pinapanood itong isara ang gate ng bahay.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong tinablan ng hiya. Ano ba kasing pumasok sa isip ko at sumunod ako sa kaniya? Dapat talaga ay bumalik nalang ako sa bahay nila tita at doon nagpalipas ng araw. Mukhang naistorbo ko pa si Henry sa trabaho niya at sinara ng maaga ang store.

Pagpasok sa loob ay napaawang ang labi ko at manghang-mangha sa nakikita. Sa sala niya palang ay matitiyak mo nang angat talaga siya sa buhay. May malaking chandelier at maski ang sofa ay mababatid mong mamahalin din.

Parang… nakakatakot umupo.

Bigla tuloy akong na-conscious sa sarili ko at tiningnan kung may bakas ba ng dumi ang pinaglakaran ko. Mabuti nalang at nagtanggal ako ng sapatos dahil baka madumihan ko lang ang carpet nitong nakalatag sa baba.

Pinaupo muna niya ako at saglit na umakyat upang magpalit ng damit. Tumango naman ako at nahihiyang inilibot ang tingin sa paligid. Medyo nakakagulat na may matagal na pala akong kakilala sa baryo na mayaman.

Paglipas ng ilang minuto ay bumaba na rin si Henry at nakita itong nakasuot na ng isang casual na damit. Hindi ko alam kung pambahay na ba niya iyong suot niya dahil ang gara pa ring tingnan.

Bahagyang natawa naman ito nang makita ang itsura ko kaya napakurap ako ng maraming beses. Umiwas ako ng tingin at natutulirong pinagsalikop ang dalawang kamay.

“T-thank you pala, Henry,” nahihiyang ani ko. Nanlaki naman ang mata niya.

Kunot-noong tiningnan ko ito dahil sa pinakitang reaksyon niya. Mabilis din namang nagbago iyon at ngumiti sa akin sabay iling.

“It’s… your first time addressing me without saying k uya ,” interesadong sambit niya na nagpamula naman ng pisngi ko.

“Ay… s-sorry po, kuya.” Hindi ko nga napansing tinawag ko pala siya sa pangalan niya.

Was it because I already got used to keep on calling Adam by his name? Parang magkasing tanda lang kasi silang dalawa kaya nawala na sa isip kong magbigay galang sa nakatatanda.

I pressed my lips and formed a thin line before looking at him. He smiled at me and shrugged his shoulders.

“It’s alright, I like it more,” tugon nito.

Hindi ko na namalayan pa ang oras hanggang sa sumapit na lamang ang panibagong araw sa loob ng bahay ni Henry.

Kinabukasan, naisipan kong maglakad-lakad muna sa labas ng kaniyang bahay at pinayagan naman niya akong gumala dahil baka maburyo na rin daw ako sa bahay.

Ang totoo kasi niyan ay balak ko talagang maglinis sa kaniyang labas para naman hindi nakakahiya ang pansamantala kong pamamalagi sa bahay niya. Sapagkat ayoko namang isipin niya na inaabuso ko ang kabutihan niya at wala rin naman akong balak na mag-stay pa ng mas matagal. Baka isiping nagustuhan ko na sa kaniyang bahay at tuluyan na akong tumira. Although I know that Henry isn’t that kind of person.

Pero kahit na. Nakakahiya pa rin sa kaniya.

Napadpad ako sa hardin sa bandang likod ng bahay at nakitang medyo makalat dahil sa mga naglalagas na dahong nagmumula sa isang malaking puno. Nakakita rin naman ako ng walis tingting at dustpan sa isang tabi kaya kinuha ko na upang makapagsimulang maglinis. I wonder who’s in charge of cleaning his house. Or baka siya lang din ang naglilinis mag-isa?

Sa halip na magmuni ay sinimulan ko nang magwalis ng mga dahon sa lupa. Napagpasiyahan kong dito na lamang maglinis sa labas at hindi sa loob ng bahay dahil natatakot akong baka makabasag pa ako ng bagay. Mukhang mamahalin kasi ang lahat ng mga kagamitan dito.

Medyo nagtagal din ako sa paglilinis dahil sa laki ng hardin ni Henry. At habang nasa kalagitnaan ng paglilinis ay may napansin akong isang bagay na nagpakunot ng noo ko.

Lumapit ako sa isang sulok at dahan-dahang umupo upang maabot ang bagay na umagaw sa atensyon ko. Nang maabot ay inangat ko iyon at sinuri ng mabuti dahil sa pamilyar na itsura no’n.

Isang maliit na tsinelas.

Tsinelas… na katulad ng sinusuot ni Lucas.

Tila matagal na prumoseso sa utak ko ang bagay na hawak ko ngayon. Walang ano-ano’y naguluhan ako.

Baka naman… kagaya lang ng tsinelas ni Lucas? At isa pa, paano namang magiging kay Lucas ito at hindi naman sila magkakilala o kaano-ano ni Henry?

Pero maliit iyon… at saktong-sakto ito sa sukat ng paa ni Lucas.

Sa kabila ng kaguluhang umiiral sa isipan ko ay nagulantang ako nang biglang may kumapit sa magkabila kong balikat.

“Boo!”

Sa sobrang gulat ko ay bigla kong naibato sa kung saan ang tsinelas at dagling napalingon kay Henry na ngayon ay may malawak na ngiti sa labi. Napasinghap ako.

Napatingin naman ito sa baba nang mapansing may nahulog ako at sinubukang hanapin kung ano iyon.

“You dropped something,” sinubukan nitong hanapin kung nasaan ang tsinelas na nakita ko pero mabilis naman akong nakabalik sa ulirat at nauutal na nagsalita.

“N-nagulat ako sayo.” Napatingin si Henry sa ‘kin nang magsalita ako at marahang natawa. “Sorry if I scared you.”

“H-hindi… ayos lang. Masyado kasi akong nasiyahan sa pagwawalis at biglang nalutang,” kamot-ulo kong sambit.

“Tapos ka na bang magluto?” Pag-iiba ko ng usapan. Tumango naman siya.

“Yeah, I just finished cooking. Are you hungry?” Nagpagpag ito ng kaniyang pwet kahit malinis naman at tumalikod na sa akin. Sumunod naman ako sa likuran niya at saglit na binalingan ang pwesto namin kanina.

“O-oo…”

Hanggang sa umupo na kami sa harap ng hapag-kainan ay hindi pa rin ako mapakali sa aking pwesto. Mukhang napansin naman ni Henry ang pagiging tuliro ko kaya sinubukan ako nitong tanungin kung ayos lang ba ako.

Tumingin ako sa kaniya at saglit na tinitigan ito ng direkta sa mata. I really don’t want to open this topic pero nababagabag ng sobra ang loob ko sa nakita.

What if… that slipper was really from Lucas?

Sa totoo lang, hindi ko na alam kung tuluyan na ba akong napraning at halos wala na akong mapagkatiwalaang tao sa mundo. Lahat nalang, pinagdududahan ko. Because after everything that I’ve witness and experienced back then… I just suddenly don’t feel safe with anyone anymore.

Kahit ayokong paghinalaan si Henry na matagal ko nang kilala na may mabuting puso at palaging nasa tabi ko tuwing nangangailangan ako ng taong makikinig sa mga paghihirap ko, mas gugustuhin ko na lamang na magdelusyon at sabihin sa sariling magiging maayos din ang lahat.

Pero… kung totoo man ang hinala ko at may alam siya kung nasaan ngayon ang itinuring kong pamilya…

I hope he’s here to help me.

“Kuya Henry,” tawag ko sa pangalan nito na bumasag sa katahimikan. Bumaling naman ito sa akin.

“May…” ramdam ko ang pagbabara ng lalamunan ko pero mas tinatagan ko ang aking loob at pinagpatuloy ang nais ibigkas, ”… may nakita po akong tsinelas sa garden kanina.”

Pinagmasdan ko itong matigilan sa pagkain at napahinto sa kaniyang pagnguya.

“Naalala niyo pa po ba yung kinwento ko sa inyo tungkol sa pamilyang kinupkop sa akin noong bata pa ako? May nakababata po akong kapatid doon, si Lucas. At yung nakita ko pong tsinelas sa hardin niyo… k-kasing liit lang po ng size ng sa kapatid ko. Parang… kagaya po ng kani—”

“It’s not his,” pagsabat nito sa sinasabi ko at nagtaasan ang balahibo ko sa katawan nang marinig ang biglaang paglamig ng boses nito.

“A-ahh… okay po,” bago pa man magtama ang aming mga tingin ay dali-dali akong umiwas ng tingin sa kaniya at sumubo sa mahigpit kong hawak na kutsara.

Ramdam ko ang talim ng bawat pagtitig nito sa akin habang pinapanood akong kainin ang pagkain sa aming harapan. Wala nang umimik pa sa aming dalawa pagkatapos no’n at kalaunan ay narinig ko itong napabugha sa hangin bago binitawan ang kubyertos.

“When you’re finished, can you wash the dishes?” I could notice that he’s trying to control his emotions in order to not scare me so I silently nod.

Muli itong nauna sa pag-akyat at nagkulong sa loob ng kaniyang silid hanggang sa lumipas na lamang ang buong araw.

Habang naghuhugas ng mga pinggan ay muli kong inalala ang eksenang nangyari kanina. Isang malaking katanungan sa aking ulo ang mga ikinilos nito matapos kong banggitin ang tungkol sa tsinelas. Kahit wala pa akong tinatanong sa kaniya, bigla na lamang siyang sumagot at nawala bigla sa postura.

He was so cold that even the atmosphere around him immediately changed.

Napaisip ako ng mabuti dahil doon at seryosong tinapos ang paghuhugas ng mga plato.

I… am certain.

I am certain… that the slipper I’ve seen was Lucas’ actual slipper. Malakas ang kutob kong sa kapatid ko iyon.

Iniisip ko pa lang kung ano nang nangyayari ngayon kay Lucas ay parang pinipiga na ang puso ko. Subalit gayun pa man ay hindi ako pinanghinaan ng loob na alamin kung nasaan na nga ba si Lucas. Sila ni tita.

And I just have to know the truth from Henry.

Napatingin ako sa orasan at nakitang alas-sais na ng gabi. It’s already evening pero hanggang ngayon ay hindi pa rin lumalabas ng kwarto si Henry.

Gusto kong puntahan at pasukin siya sa loob ng kwarto niya pero pinapangunahan ako ng matinding kaba at takot.

Saglit muna akong umupo sa sofa ng sala at pinakalma ang sarili.

I know… that Henry’s hiding something. Just thinking from the beginning, I can already connect the dots that made me solidify all my theories of him.

Hindi ko aakalaing hahantong kami sa puntong ito ngayon. Ayokong pag-isipan siya ng masama dahil sa pagmamalasakit nito sa akin noong una palang.

But I can’t stay blind forever.

Dahil sa simula palang, kumokonekta na ang lahat sa kaniya. Maybe it’s just that ngayon lang ako nagkaroon ng realization matapos kong malaman ang katotohanan kay Kuya Danilo.

I don’t want to assume things because it is too early for me to suspect him but…

He came from the States. He said that he’s just supposed to visit his relatives pero two years have already passed ever since he got here but I’ve never seen any of his relatives. Even inside his house, there isn’t a single person living here.

Right from the start, no one listened to me. To all my stories. Because they were all disgusted by me and treated me like a trash… But he’s there. Henry was always there for me, silently listening to all my sufferings. To the point na parang mas alam na nito ang kwento ng buhay ko kumpara kila tita na ilang taon ko nang nakakasama sa iisang bubong.

And when I suddenly appeared on the store and found out that everybody leave me behind, he immediately offered me to come with him. In his house.

And now that I’m here, and the signs are all here…

Pero kahit na sobrang linaw na ng lahat… na kahit kitang-kita na ang mga ebidensiya sa harapan ko… there’s still this slither of hope that I’m holding on.

That my conclusion was hopefully just wrong.

Umaasa pa rin ako sa kabila ng lahat na nahihibang lang talaga ako at masyadong nag-iisip ng malalim.

Na binabahiran ko lamang ang lahat ng pinapakitang kabutihan nito at pagmamalasakit.

Na kahit isang tao lamang sa mundo, ay may naging tunay na kakampi ako.

Nang mahimasmasan ay huminga ako ng malalim bago tumayo mula sa pagkakaupo. Ngayon ay pinal na ang desisyon kong kumprontahin si Henry.

Matapang kong inakyat ang hagdan patungo sa kaniyang silid at nang makalapit ay bumwelo muna bago kumatok sa tapat ng kaniyang pinto.

“Kuya?” Tawag ko rito nang walang nagbukas ng pinto.

“Kuya Henry?” Sinubukan kong kumatok ulit pero nang wala pa ring lumabas ay napabuntong-hininga ako.

Dahan-dahan kong binuksan ang kaniyang pinto at nagtagumpay naman ako dahil hindi iyon naka-lock sa loob. Madalim ang loob ng bedroom niya dahil nakapatay ang lahat ng ilaw. Binuksan ko ang switch nang makapasok sa pintuan at doon ko napagtantong walang tao sa loob ng silid.

Akmang aalis na sana ako matapos mabigo sa planong pagkausap dito nang mapadungay ang tingin ko sa isang malaking kahon na nakapatong sa ibabaw ng malaking kama ni Henry.

Napalunok ako ng laway bago mabagal na tinahak ang daan. Nang makalapit ay napakurap ako at nagdalawang-isip pa kung bubuksan ko ba ang kahon o hindi pero dahil sa matinding kuryosidad ay napagpasiyahan kong buksan na iyong kahon.

Little did I know, my curiosity will put me in danger once again.

Dahan-dahan kong binuksan ang kahon at pinigilang huwag manginig dahil sa kabang nararamdaman. Pagbukas ay awtomatikong nanlaki ang mga mata ko.

Marumi at sobrang gulo ng mga gamit na nakapaloob sa itim na kahon. Pero ang lahat ng iyon ay alam ko at kilalang-kilala ko kung sino ang nagmamay-ari.

Sa gusot-gusot pa lamang na damit at pinaglumaang bag ay kilala ko na kung kanino iyon.

Kay tita.

Nanginginig kong nabitawan ang punit-punit niyang damit at napaatras ng ilang hakbang sa kahon.

Marahil sa matinding takot ay tumalikod na ako at nag-aambang tumakbo na sana nang biglang may tumamang bala sa kanang balikat ko.

Tila huminto ang oras nang mapatitig ako sa balang tumama sa aking katawan. Nanghihinang napabaling naman ako sa pinanggalingan ng bala at doon ay nakita si Henry na may hawak ng baril at mabigat ang bawat paghinga.

“K-Kuya…” sinubukan kong lumapit sa kaniya pero agad na nanlabo ang paningin ko at maya-maya lang ay natumba sa malamig na sahig.

I could hear him panting heavily as he dropped the gun before slowly walking towards me.

“I-I’m sorry… I’m sorry,” bulong nito ng may tunog ng pagsisisi subalit hindi na ako nakatugon pa dahil tuluyan na akong nawalan ng malay.

In that moment, my heart… was shattered and went cold.

…

Next Chapter: Epilogue.

Epilogue

Warning: death scenes, explicit language, R-18 , and violence.

…

“Enough of this, Lawrence!”

“You want me to stop now? After sacrificing everything we have just to regain what we’ve lost for almost two decades?! Use your head, Melinda! Stop being dumb!” the man in the black suit growled after coming into the room to check on my mom.

“No. You’re the one who should use your head this time, Lawrence. You are becoming a real madman! He’s still their child, so at least have mercy on him!” Mom answered back while trying to get up from her bed.

I silently watched the two of them argue while my younger brother stayed behind my father’s back, trying to calm him down. I sighed as I remained in my position in the doorway.

After a very long time, my whole family was finally inside a single room. Reunited, but not on good terms.

My mother, who’s currently lying down on her bed, tried to speak once again.

“It’s been 18 years already since that horrible incident happened between our families. And during those years, we were able to regain what was lost. That boy’s parents are long gone too. Isn’t that enough to forgive—”

“FORGIVE THE ALVAREZ?! DON’T EVEN DARE TELL ME TO FORGIVE THAT ROTTEN FAMILY, MELINDA! THEY ALL DESERVE TO DIE FOR WHAT THEY’VE DONE TO US! Don’t you remember? We struggled so much that we almost lost everything because of them! And they should pay for their sins!”

“For God’s sake, the child is innocent!” Mom shouted in frustration.

“Mom, Dad, stop it,” Kid muttered lowly.

I turned my gaze away from them and stared blankly at the ceiling. After letting Harper return to his country, I went back to the family house to clear things up. But before I got back, mother had already found out about him and suddenly called everyone to see her despite her worst condition. She said she wanted to say something important, but it was all disrupted because of my father’s temper. He announced that he was going to force Harper to reveal the whereabouts of our stolen wealth, even if the boy dies, which Mom promptly opposed.

Unconsciously, my mind suddenly recalled my past memories.

“I can’t wait to see him already,” my nine-year-old self said as I looked at the tummy of my mother’s friend. She smiled.

“Adam!” I heard my mom calling me from outside, so I stood up. Before I left the woman, I asked what she would name her son, and she answered.

“Reed. His father and I decided to name my son Reed. Why do you ask, young master? Do you have something in mind?” She asked, intrigued by my question. I stared at her for a moment but then turned my gaze to where my mom was. Although I was thinking that I could just not answer her question, I still decided to tell her before I left the scene.

“You love music. I always hear you listening to harp instruments because it helps you relax. You should name him… Harper.”

“How could he?!” my father shouted in anger and tossed everything in front of him.

I pulled my brother away from dad and hid him behind me as we both watched my father lose his mind over something.

“L-Lawrence…” my mother covered her mouth and couldn’t stop what Father was doing.

“They took our money, Melinda! They took everything! Fuck!” my dad continued to shout in despair and kept on destroying his things. No one dared to stop him from rampaging, not even my mother, because of how bad my father’s condition was.

“K-Kuya… why is Dad so angry? He’s scaring me,” my younger brother asked after we were both dismissed by Mom from my dad’s office.

I looked at Kid and saw him crying, so I gave him the handkerchief I was holding and took him to his room.

I could hear the nonstop murmurs of the people around the house, saying we were robbed, betrayed by my father’s friends. But I kept my silence.

“Shh… Dad is just… tired. Go to sleep, Kid.”

I read my brother a book so he could sleep, but my mind was still preoccupied with the events outside.

I didn’t want to believe everyone, but… it’s true. They betrayed us. Reed’s parents betrayed my father. I was so confused about what I was supposed to feel. But I realized that they stole something from us. Something big that’s unforgivable.

I am… mad at them.

I was so mad that even after decades had passed, the burden I felt never left my body. I was angry at their family. Because of them, we struggled so hard to move forward. But we never lost our heads. We knew we had been through a lot, and this was just another obstacle we had to conquer.

And when we did, I realized I had become a mafia boss.

We were able to regain our wealth because of my huge and great achievements in life. But in exchange, the once well-known and influential family is now tainted by dirt and blood.

You can say it’s because of me that my clan, the Wrights, is now working with blood on our hands. Yes, we are mafias, but my family, even our ancestors, never tried killing someone. We only worked in the black markets and everything related to weapons, but not drugs.

Pero dahil sa akin, my father had no other choice but to stain his hands with blood just so I could reach my current status.

Hindi ko kayang pumatay. Pero dahil kailangan upang makabalik sa aming nakaraan, my father acted in my stead, sacrificing his future for mine.

Since then, my father hired professional assassins and started killing other mafias that were also doing bad things, especially those with high bounty rates in black cities. Even though I can say that Dad was only targeting bad people, it’s still a sin to commit crimes.

But I guess we wouldn’t be called mafias if we didn’t commit crimes.

My father continued with this method as the mafia boss, and when my time came, he passed the title to me and retired.

It was also during that time when he heard that his friend had already died at the hands of the Maxwells. He never said anything about it, but I know that something hit inside his head that made him even madder, not at Owen, but at our family’s longtime rival.

And I confirmed it when I saw him cry for the last time. I know that deep inside, despite what his friend did, he still cared for him.

That’s the last time I ever saw my father cry. And the last time I saw him in his right mind.

After that scenario, I stepped up as the new mafia boss. And I admit, I kind of abused the power because I also used it sometimes for my personal gains.

That’s when Harper Reed Alvarez came into my life.

When I first saw the 18-year-old kid, roaming his eyes around like a lost puppy, a smirk immediately plastered on my face.

This would be fun.

And it was, but not as fun as I was expecting.

Even though I had my playtime with my toys, I still had a job to do as the mafia boss. But after seeing Harper and talking to him, I always felt weirdly calm whenever I was around him.

I don’t know the reason why. Pero pakiramdam ko ay palaging nawawala ang stress sa ulo ko tuwing nakakausap ko siya.

One time, I waited for him to eat his breakfast because I wanted to see him again after some days. Hindi talaga ako umuuwi ng maaga pero noong bigla ko siyang maalala ay naisipan kong sumaglit sa bahay upang makita kung anong ginagawa niya.

He had a great time and I also made him visit the garden outside noong magpakilala ito ng pangalan sa akin.

Harper… that sounds familiar.

“Aaaahhhh… m-moooreemm… D-Daddy…! Haaaahhh…” the lady wrapped her arms around my neck as I continue pounding on her. I don’t know what her name is but she’s one of the people captured with Harper.

I was about to kiss her again when suddenly, I saw a silhouette behind the door and saw Harper peeking at us. My eyes widened in surprise.

Titigil na sana ako, pero biglang may pumasok sa isipan ko at pinagpatuloy ang ginagawa.

I massaged the woman’s breast under me and sucked her nipples. I tried to look in his direction once again and saw him now crying silently while covering his mouth, and later on, the sound of a vase breaking on the floor echoed. I stopped abruptly.

Tumayo na ako at iniwang nakatiwangwang ang babae sa ibabaw ng kama. Sinuot ko ang cargo shorts ko at hindi na nagtangka pang isara ang butones at zipper no’n pati ang sinturon, bago tuluyang lumabas ng silid.

He looked so hurt and was crying while watching me with the lady. If I were him, I wouldn’t be crying because it shouldn’t matter to me. Unless…

He… developed feelings for me? Is that why he’s hurting?

A sudden smirk appeared on my face. Cute.

Sa sobrang aliw ko rito, hindi ko na napigilan pang gawin din ang bagay na iyon sa kaniya noong gabing ‘yon. It was really not my intention to do it with him, pero dahil nabibitin ako kanina at sa pinapakitang ka-cute-an nitong batang ito, muntik ko nang hindi mapigilan ang sarili ko.

I had never done it with a man before. Pero matapos kong makita at noong saglit na maramdaman ko ang sarili ko sa loob nito, I feel like I could do it with him all day.

It was also that night when I found out about him.

Which… I wish I hadn’t found out.

Na siya pala ang nag-iisang anak ng mag-asawang Alvarez.

I walked out as fast as I could before I could do something to that innocent boy. Gusto kong bugbugin ang sarili ko at iuntog ang ulo sa pader para matauhan. Everything just suddenly went back to reality.

What… have I been doing all along?

Nagpapakasaya? Nagpapariwara?

I laid on my bed and stared at the ceiling for the whole night. I was so lost that I didn’t know what to think about anything. The one I’ve been searching for… the one who made our family’s life miserable… is just within my grasp now.

What… should I do?

Hanggang sa marinig ko na lang ang mahinang pagbukas ng pinto sa banyo ng kwarto ko, at doon ay lumabas ang isa pang batang lalaki na pinapatulog ko sa silid ko.

The boy walked towards me and slid under the comforter. Gumapang ito sa itaas ko at tahimik na niyakap ang katawan ko. Pumaibabaw ito sa akin at isinandal ang ulo sa dibdib ko.

Walang ano-ano’y tumingin ito sa akin kaya pinagmasdan ko rin ang maamong mukha nito.

Aside from Harper, this kid was also one of the boys my assistant gave me as a present. Hindi ko rin siya kilala, but he was supposed to be the one that I should have tried first before Harper because I find this one more attractive… or should I say before Harper got my attention.

Hindi na ako naka-react pa noong ilapit nito ang mukha at binigyan ako ng isang dampi ng halik sa labi. When he noticed that my expression remained the same, he decided to continue kissing me until I finally responded to his kisses, hoping that my mind will forget about what I had just found out earlier.

But I didn’t.

The whole day… I kept on thinking about him. About… Harper.

Tumayo ako ng kama habang buhat-buhat ang batang kanaig ko at nagpatuloy sa pagtrabaho. Pinulupot naman nito ang mga binti sa bewang ko at yumakap sa leeg ko bago hinalikan ang aking labi.

I stared at his closed eyes as I kept on thrusting inside him. Would Harper… enjoy it too if we didn’t stop earlier?

I fucked the boy nonstop thinking that I could get rid of Harper inside my mind. We almost did everything inside the room. Every position… every dirty things that I could thought of…

Lahat ng mga bagay na iniisip kong sana ay ginawa ko kanina kay Harper…

Would Harper also kiss me the same way this boy in front of me did? Would he also wrap his legs around me and let me pound on him for as long as I want? Would he sip my tongue the way this boy did to me?

Would… he do it too?

“Aaaaaaahhhh!” the boy moaned as I finally released my semen inside his hole. Bagsak itong napahiga sa ibabaw ko habang magkadugtong pa rin ang aming katawan. He was panting so hard that I could feel his heart beating so fast.

I sighed and removed my thing in him, and let him rest on the bed. It’s not the same.

It’s not the same feeling when I almost did it with Harper. Noong siya ang ginano’n ko… kahit hindi ko pa nagagawa sa kaniya, sobrang lakas na ng kabog sa dibdib ko. But even after doing everything with this boy… I felt nothing.

I… I did’t feel anything.

“Come in,” I said after hearing some knocking on the door. When I saw Harper entering, I was shocked as I didn’t know he was coming.

I never went to see him again after that night. I wanted to refresh my mind for some time, but now that he came to me on his own, I felt like everything was in chaos again.

My mind was in chaos.

I’m not yet prepared. I still don’t know what to do with him. I know that after figuring out about his history, I should’ve contacted my family already. But… I don’t know what’s going to happen to him after that, so I’m still thinking about it.

Nang magsabi siya ng ‘sorry’ sa akin, alam ko nang may nagawa na naman siyang mali kaya pinaupo ko siya sa kandungan ko. But I didn’t do anything to him. I just really want to have peace of mind right now, and I feel like having him around me would make me feel at ease.

And it did… once more.

Hindi ko alam kung paano niya iyon nagagawa. Or maybe it’s just me that thinks this way.

What’s happening to me?

… Hindi ko alam.

That midnight, we both did something that we shouldn’t have done. Hindi ko na-control ang sarili ko. And I’m so fucking pissed that I didn’t control myself because I did it with him.

But that’s also the best night of my life.

Kung hindi lang sana umiral na naman ang katarantaduhan sa isip ko.

I shouldn’t have taunted him. Kung hindi ko lang sana siya inasar para makita siyang umiyak… para makita ang isang maliit na bagay, sana ay hindi pa hahantong sa lahat ng iyon.

If only I hadn’t kissed back that damn boy and Harper hadn’t walked away, the girl on the other wing and his cat would not have died.

I was slightly angry at him when he tried to escape the mansion. I panicked so much that I might have lost him, but thanks to my tracker, I found him as fast as I could.

Gusto ko pa sanang pagalitan siya pero parang nadurog bigla ang puso ko nang makita itong walang tigil sa pagluha kaya hindi ko na tinakot pa ng sobra. Kasalanan ko rin naman.

I imprisoned him in front of his butler, whom I had just caught the day before, so he wouldn’t feel alone. Matapos kong malaman ang tungkol sa katauhan niya, nalaman kong ang butler pala nito ay katulong niya kaya hindi ko na ito pinakawalan pa.

I was only supposed to jail him for a day, pero noong pagbalik ko, sobrang kawawa na ng itsura nito at nakasuksok lamang sa pinakadulo ng cellar. I heard that he still hasn’t eaten yet so I decided to release him already. Hindi na kasi kinakaya ng konsensya ko. But I suddenly laughed at the thought.

Konsensya… meron pa pala ako no’n?

Nagtakip ako ng ilong habang papalapit sa kaniya dahil sa kakaibang amoy na umaalingawngaw sa paligid. It didn’t smell like a specimen. More like a corpse.

And my hunch was confirmed when I saw the headless body of a cat on a tray beside him.

When I asked him if he did it, he glared at me so much that I had to turn my gaze to the other side.

Hindi ko na rin pinatapos pa ang sasabihin nito at inunahan nang maglakad pabalik ng central wing.

It’s the boy doing. I just know based on Harper’s expression.

Mabilis kong pinalayas ng pamamahay ang lalaking iyon at pinabalik sa assistant kong nagbigay sa kanila. I told her to sell the boy to other mafias instead of just killing him.

Labis ang takot na ipinakita noong bata nang makitang hawak ko ang baril at tinutukan siya. I feel like no one could stop me at that time because of how angry I was, just like my father. But then I realized… he’s just a kid, so I composed myself and gave him to someone else.

For the first time… I was not afraid to kill a person. Pero mabuti nalang at napigilan ko ang sarili ko bago pa makagawa ng panibagong kasalanan.

Kasalanang panigurado ay tatatak na naman sa isipan ni Harper.

I know that he’s been through a lot already, and I don’t want him to think that because of him, someone lost another life. I know that he’s blaming himself for everything. I can see it in his eyes.

That’s why I tried to treat him outside after getting well from sickness. I’ve never really done this before to someone. It never even crossed my mind that I’ll reach this point where I have to go to an amusement park.

Ni hindi ko nga alam kung anong mga pinupuntahan ngayon ng mga taong kaedaran niya kaya pinunta ko siya sa isang parke. I’m just glad he enjoyed it… not until it rained though.

Although I had been planning to wait until the rain stopped, I called him already so we could go home because one of the guards told me father was calling.

“I want you to come back… and bring your boy,” Dad said before ending the call. My jaw clenched.

How did he know about Harper? Did someone tell him? Was it one of his people who sneaked into my troops? My hand turned into a fist.

Something’s wrong.

“You’re so full of energy now that you’re fine,” I said interestingly as I watched him struggling in my arms.

I threw him lightly on the bed and didn’t let him get away as I laid on top of him. He tried resisting, but he’s too small and fragile compared to me that I didn’t even budge. I laughed and scratched my beard.

When he noticed it, he stared at me for a while so I stared back at him. I was caught off guard when he suddenly scratched my beard too that it made me flinched.

Nanatili akong nakatitig sa kaniya ngunit siya’y napunta na ang atensyon sa kinakamot nitong baba ko.

Wala sa sariling tumigil ako sa pagkamot and let him do what he’s doing. I slowly wrapped my arms around him and later on, fell asleep on top of him.

I’m feeling it again… I’m feeling weird.

“Please… set me free, Adam.” He looked at me pleadingly, which made me stun.

He finally knows everything. That he’s the reason behind all of this.

But… I can’t… lose him.

I looked at him one last time and saw how his eyes were begging for me to release him. He’s not saying anything, but his eyes were speaking to mine.

Saying that I’ve done enough.

Bumagsak ang dalawang balikat ko at napayuko.

He’s right. He’s been through so much that it scarred him and gave him a lot of traumas. If I let him stay here, I think I won’t be able to protect him any longer from my father. And he deserves to be free.

“Alright… I’m letting you go,” were my final words to him before I left the room.

Thinking back on that moment, I wanted to laugh at what I said to him.

I’m letting you go? As if I really owned his life.

I really am a bad person.

“I know where the money is,” my mom finally said. “I know… where our treasure is residing.”

Because of what mom said, dad suddenly stopped and looked at her.

“Y-you what…?”

“I didn’t tell you because… b-because after you killed my friend… our friend, I know that you’d be capable of killing their child too,” my mom sobbed weakly.

”… what…?”

“After we finally saw Helen… I-I tried to talk to her. She wanted to tell us so badly, but she couldn’t because her husband was in grave danger. But when she learned that Owen was already gone, it felt like the world just shut down.”

“Why… why are you telling me this just now?!” Dad shouted, gritting his teeth.

“Don’t you get it, Lawrence?! It’s because you’re sick!” Mom shouted back.

“After everything that’s been done… you still got obsessed with killing, that even if it’s your friend, you’re not afraid of killing them!” My mom was about to say something again but she was interrupted by her continuous coughs. Kid assisted her.

Father sat in defeat, crossed his fingers, and rested his head.

“After Owen died, you became a killing machine that even our trusted people, you still killed. And when you finally found Helen, she tried to talk to you but after seeing your state, there’s no way in hell she’s gonna tell you the truth because her son would still be in danger!” she continued.

“So you’re saying… it’s my fault?” My dad stared blankly at the floor.

“She told me before the day you executed her. That they’re both sorry for what they’ve done. But she can’t tell you that because she’s scared that her son will still die by your hands, so I promised her that I’ll keep my mouth shut,” mom explained.

“All this time… you knew…? YOU KNEW, MELINDA?!” Dad looked at her with bloodlust.

“YES, I FUCKING DID!” she shouted back.

“Do you not remember what we’ve just been through this whole time, Melinda?! We almost died! And yet all this time, you’re also one of the people hiding our money?!” When I saw Dad rushing towards Mom, I immediately interrupted them and stepped in front of her.

“Go on, kill me! Kill me like the way you kill everyone around you!” Mom dared him without any fear in her eyes. My dad stopped, his body shaking, his eyes still fixed on my mother, while gritting his teeth.

“Kill me the same way you killed my friend!” her voice cracked, tears in her eyes, locked onto my father. He slowly… calmed down.

“P-patayin mo na kaming lahat…” mom whispered hoarsely, which stopped dad in his tracks.

Somehow, he felt hurt after hearing what Mom said.

Like my mom, he was also panting heavily as he finally calmed down and rested his body on me. Seconds later, I felt my shoulders getting wet. I was stunned.

Dad is… crying.

We all remained in our positions for a moment, with only the sound of sobbing filling the room.

“I remember everything. I remember everything that we’ve done just to make this family stable. And I can’t blame you for becoming like this because of what happened in the past… But don’t you also remember?

“We are the roots of how everything happened and why this happened to us. Tayo ang simula ng lahat. At tayo ang dahilan kung bakit nasangkot ang pamilya ng bata sa matagal na nating problema,” mom said while wiping her tears.

“Nang dahil sa atin, napeligro ang buhay ng kaibigan mo. It’s not Owen that you should’ve blamed in the first place. It’s you. You’re the one who gave him the task to infiltrate the Maxwells,” dagdag pa nito na mas ikinalalim ng paghinga ni Dad.

He silently reached for my shirt and tried to use it for support. Napansin ko naman iyon kaya dahan-dahan akong kumapit sa isang siko niya at mahinang tinapik ito hanggang sa makaupo kami sa kama ni Mom.

“Nang dahil sa atin, nasira ang mabubuo palang sanang pamilya ng kaibigan mo. Yes, it wouldn’t have happened if only Owen succeeded in your plan. But he didn’t. And he paid the consequences. You both paid the consequences.

“When Helen found out about Owen, there’s nothing left to keep her mouth shut. Pero dahil sa kagustuhan mong patayin ang lahat ng taong naging dahilan ng paghihirap natin, hindi mo na rin naisip pa ang bagay na iyon,” Mom said.

“B-but I did…”

“You did? What did you do to Helen, then? Pinagbigyan mo ba kahit isang oras lang?” She looked at Dad in pain. “You didn’t, Lawrence. Pinagdusa mo siya ng walang katapusan. Kahit na sinubukan pa kitang pigilan noong araw na ‘yon. Pero wala kang narinig kahit isa.”

“I-I’m… I’m sorry…” my dad almost said, almost whispering into the air.

There was a long silence after he said those words. So long that the silence almost sounded so loud to my ears.

“If you’re really sorry… just let their child live in peace. And I’ll tell you where to find your goddamn money,” Mother said tiredly. Dad didn’t answer immediately.

Hinintay namin itong tumahan at noong tuluyang kumalma na ay tahimik itong tumayo at tumalikod sa amin.

Everyone’s waiting for his last statement intensely. Hoping that he clears things out to end this discussion.

“Where is he?” He asked while staring at the sun on the window.

I looked at Mom and she nodded at me. I reached for my phone and opened the tracking site I use on my device. But my relief was turned into confusion when I can’t track the whereabouts of Harper.

Did he… removed it?

I can’t track him.

“Where’s the boy?” My father turned around and asked for the second time.

“I… don’t know.”

---

“Are you sure it can’t just be removed easily?” Kid asked while looking at the side mirror of my car. I rolled my eyes at him and reverted my eyes back to the road.

“I’ve told you many times, he can’t. He’s too traumatized whenever he sees blood. He’ll never try to remove it.”

“Or maybe he’s traumatized by your face, so he removed it.”

I looked at him for the nth time and gave him a death glare. He raised his hands as if he lost the bet and looked at the side mirror again. Ang daming satsat. Nagawa pang mang-asar sa ganitong oras.

Mas binilisan ko na lang ang pagmamaneho ng kotse hanggang sa makarating kami sa mansyon ko. Kailangan kong kausapin ulit ang aking assistant upang malaman kung totoo ngang tinanggal ni Harper ang device sa kaniyang kamay. Hindi niya alam na may pinagkatiwalaan akong tao na sumusunod sa kaniya at ang taong iyon ay isa sa mga tauhan ng aking assistant.

Nang makarating kami sa bahay, ang aking konklusyon ay kumpirmado na nang nakita kong nagtitipon ang lahat ng aking mga tauhan sa sentral na pasilyo at naghihintay sa aking pagdating.

“The person I sent for him is already dead, master,” my assistant said. My face darkened.

There’s only one person… no. There’s only one clan that’s capable of doing this.

I dialed my phone immediately and called Dad’s number.

“They got him,” I said, and he already knew what I was referring to.

[ Those shits…! ] From the other line.

The moment we understood the situation, we flew over to the Philippines to find Harper. And when it was confirmed that he was lost, something triggered inside me that made me feel rage for a while.

“Check all the CCTVs around the area and inform me if you’ve seen any signs of the kid living here.” I could hear my dad telling his bodyguards to inspect the whole area, but my mind seemed to not cooperate with everyone. I sat on the dusty couch behind me and stared blankly at the floor.

We were currently inside Harper’s old house, but we found nothing but old and rusty things. We tried searching for him that I already lost track of time, but I didn’t lose hope… yet.

I sighed heavily and facepalmed later on. Where the hell is he?! Damn it!

Was he really captured by those Maxwells? By whom?

My question was answered when one of the guys came back and reported that they’d seen some footage of Harper going out with someone. My eyebrows furrowed.

Pinuntahan namin ang CCTV to see the camera footage and when I finally saw a familiar figure of a person, my eyes lit up.

It’s him… with a man?

My face automatically frowned. Sino ‘yang gago na ‘yan?

Matalim ko silang pinagmasdan hanggang sa tuluyan nang hindi mahagip ng camera ang kanilang mga katawan. Lumipat kami sa ibang anggulo ng CCTV and there we saw them entering a big white house. Muling nagsalubong ang magkabilang kilay ko.

“That was recorded two days ago,” one of the guards said.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at lumabas ng silid. Sinubukan akong tawagin nila dad but I didn’t listen at pumasok na sa kotse ko. Dali-dali kong pinaandar ang makina at tinungo ang daan patungo sa bahay na pinagpasukan nila Harper. While driving, my mind keeps on overthinking some thoughts.

Why is he going out with a stranger he just met? Does he know that person well? What if that person has another motive? Hindi ba siya natuto sa mga pinagdaanan niya?

Sa mga kagaguhan kong ginawa sa kaniya?

I pulled my hair out of frustration and gritted my teeth. If I find out that man is truly behind all of this…

Noong makarating ay bumaba ako ng kotse at dire-diretsong pumasok sa gusali. The gate was locked so I pulled out my gun and shot the door lock to open it by force. There are no neighborhoods around here and I have a silencer so I didn’t mind using my gun to unlock the gate.

I don’t give a damn if I’m trespassing someone’s house. I don’t care.

I was about to open the front door when suddenly, something reflected on the house’s window. I moved so fast and hid my body on the back of the wall to dodge the bullet that was supposed to shoot me. I gripped my gun tightly.

They knew that I’m coming. And the fact that they all have their guns loaded…

Harper’s in danger.

I waited for them to stop shooting for a moment. Kinasa ko ang baril ko at nang mapansing tumigil sila sa pagtama ay bumwelo agad ako at pinatamaan sila ng mga bala.

I didn’t waste a second and entered the house bravely. Ang kaninang mga bumabaril sa akin ay nakahandusay na ngayon sa lapag at walang buhay.

It is my first time killing someone. But this time, I don’t feel a single thing or regret from doing it.

I never killed a person before as it feels like it’s not the right thing to do. The closest I’ve done to killing maybe is to order someone do the task for me but only for a reasonable purpose. But now that I’ve killed someone by my own hands…

I feel like was born to do so.

I walked upstairs with a blank expression. Am I a murderer now?

I chuckled.

No. I’m already a murderer before.

But I’m willing to become one if it means saving that boy.

I stayed alert and checked all of the rooms on the upper floor. Noong masigurado kong walang tao, muli akong nagpatuloy sa paghahanap hanggang sa makapasok ako sa isang kwarto.

I could hear the others entering the house too, but my focus remained fixed on the thing in front of me.

The tracking device, covered with blood on the floor. My face darkened once again.

Dahil sa matinding galit, nasuntok ko ng wala sa oras ang pader sa gilid ko at nagkaroon ito ng malaking sira na marka. Bumaba ako pagkatapos at nakita si Dad na may tinatali sa isa sa mga nabaril ko pero mukhang buhay pa. Naghihinalo lang.

I quickly walked towards them and grabbed the collar of the man.

“Where is he?!” I demanded. Noong hindi ito sumagot, sinapak ko siya ng malakas.

“Tell me!”

“P-please! Spare me—”

Hindi ko siya pinatapos at muling pinatama ang kamao ko sa pisngi niya.

“One more nonsense and I’ll break your skull.” I felt the man shiver in fear at what I said. Hinawakan ako sa balikat ni Kid.

“Kuya…”

“Ma… M-Maxwell…” dinig kong bulong ng kinukwelyuhan ko bago mawalan ng malay. Walang awa ko itong binagsak sa sahig at nagpunas ng pawis sa noo gamit ang sleeve sa isang kamay.

So it’s really them…

Wait for me, fuckers.

~ ~ ~

Harper’s POV

I woke up to a blurry vision, the surroundings unfamiliar and disorienting. As my senses slowly came back to me, I realized my whole body was throbbing with pain. Each movement sent waves of agony through me, making me wince.

Nanghihina akong tumingala dahil nakadapa ang buong katawan ko sa isang malamig na sahig. I tried to lift myself from the floor but I’m aching so much in pain. I can’t even lift a finger.

Kahit nanlalabo ang mga mata ko ay sinubukan ko pa ring inaninag ang nasa harapan ko at doon ay may nakitang mga ilang kawal na nagbabantay, hindi malayo sa pwesto ko.

“He’s awake. Call the boss,” narinig kong sabi noong isa at umalis naman ang kasamahan nito upang tawagin ang tinutukoy nilang boss. Napapikit naman ako at napayuko dahil sa hilo. Maya-maya lang ay muli akong napadilat ng mata nang maramdamang may bumuhat sa katawan ko at dinala ako sa kung saang lugar.

Natagpuan ko na lamang ang sarili kong nakatayo sa gitna ng isang madilim na silid. Nakaposas ang mga kamay at nakatali iyon sa magkabilang side ng mga poste. Dahil nakaangat ang tali ko sa dalawang kamay ay wala akong magawa kundi ang mapatayo pero dahil pagod at nananakit ang katawan, para akong lantay na nakatayo at hindi makatapak ng maayos sa sahig.

Nanghihinang itinaas ko naman ang paningin ko sa harapan at doon ay nakita ang pigura ng isang taong akala ko ay mapagkakatiwalaan ko sa lahat. Naluluhang tiningnan ko siya.

“H-Henry…”

“Actually, my name is not really Henry.” Ngumiti ito ng banayad sa akin at umiwas ng tingin.

“It’s Trevor… Trevor Maxwell,” giit nito at lumapit sa akin. Sinubukan niyang hawiin ang buhok na nagtatakip sa mukha ko ngunit mabilis akong umiwas sa kaniya na ikinagitla niya.

“Nasa’n ang kapatid ko…? Si tita?” May bakas ng pait sa boses kong tanong sa kaniya. Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya.

“Your tita… is gone now after getting tortured by my father. She kept on saying she don’t know where the treasure of the Wrights is that’s why… she lost her life,” malungkot na aniya. Nagsimulang magpatakan ang mga luha sa mata ko.

“Walang awa k-kayo… Lahat kayo…” Nanginginig kong anas sa kaniya. Napapikit ako sa labis na sakit at humikbi.

Lahat nalang ng taong malapit sa akin…

“Bernadette had an agreement with us three years ago,” Henry suddenly mentioned. Nahihirapang tumingin naman ako sa kaniya.

“Agreement?”

“Remember when I first came here in the Philippines? The moment I stepped on this country, I already knew about you being the Alvarez’s last in their bloodline. I was about to get you, but your auntie knew about it and asked for my father to give her some time to ask you where the money is. But she failed,” Henry explained. Mas lalong naguluhan ako sa sinabi niya.

Ano… raw?

“Although we knew from the start that she’s just going to bring the money with her once she found out where it is residing, hinayaan pa rin namin siya sa kagustuhan niya, thinking that my mission as the next heir of the Maxwell would be easier kapag sinabi mo sa kaniya kung nasaan ang ninakaw niyong yaman. But you didn’t tell her, Harper. And three years was enough to wait for this moment.” Matapos nitong magpaliwanag, sumeryoso na ang mukha nito at tumalikod sa akin.

“I admit. I also got carried away by you because of how kind you are. Na halos dumating na sa puntong nagdadalawang-isip ako kung itutuloy ko pa ba ang huling misyon ko bilang tagapagmana ng imperyo,” sinabi niya ito ng hindi nakalingon sa akin kaya hindi ko mabasa kung anong umiiral sa isipan niya.

Hindi kalaunan ay muli nitong binaling ang tingin sa akin at ngumiti ng pilit.

“I’m sorry. I know you’re so confused right now. But I just wanted to tell you the truth that your aunt had a deal with us. And now, she has to pay for the conseque—”

“Wala kayong puso,” ang tanging sinabi ko na nakapagpatigil sa kaniyang pagdadahilan. Tiningnan ko ito ng direkta sa mga mata at sinamaan ito ng tingin.

“Wala akong pakialam sa walang kwenta mong misyon. At kahit alam ko pa kung nasaan ang tinutukoy mong yaman, wala akong babanggitin sa inyo dahil mga mamamatay tao kayo!” nanggagalaiti kong sigaw sa kaniya. Tila natigilan naman ito sa kaniyang pwesto dahil sa narinig at napayuko.

Nakita ko itong nagkuyom ng kamao at maya-maya’y pinanlisikan ako ng tingin. Bahagyang napagitla naman ako sa kaniya.

“You’ll never know how much sacrifice I made just to reach this point of my life, Harper,” madiin at puno ng pagbabanta ang boses nito nang sinabi sa akin. “Take him to my father’s chamber.”

Tumalikod na ito sa akin at nagsimulang maglakad palayo.

“Goodbye, Harper. For the last time.” I heard him say it before finally leaving the room. Tila binalot naman ako ng takot sa katawan nang marinig iyon sa kaniya.

Labis akong kinabahan noong lumapit ang mga kawal nito at tinanggal ang mga tali sa kamay ko. Pagkatapos ay buong pwersa nila akong kinaladkad at dinala sa mas madilim pang lugar na siyang ikinatakot ko.

Habang tinutulak nila ako sa daan ay tahimik akong nagdasal para sa kaligtasan ko.

Please… someone save me…

Pumasok kami sa loob ng isang malawak na silid at tulad kanina ay muli nilang tinali ang magkabila kong kamay sa dalawang poste. Sinubukan kong magpumiglas pero napahito ako sa paggalaw nang mapansin ang isang taong nakaupo sa isang animo’y malaking trono, hindi kalayuan sa pwesto ko.

Kasabay ng pagtayo nito ay ang pagtayo rin ng mga taong nakasuot ng itim na roba sa bawat sulok ng kwarto. Bahagyang nagsi-taasan ang mga balahibo ko.

N-natatakot ako…

“L-lumayo kayo!” Nauutal kong sigaw sa kanila pero tila wala itong mga naririnig at patuloy lang na naglalakad papunta sa ‘kin. Doon na ako tuluyang naiyak sa takot. Anong gagawin nila sa akin? P-papatayin ba nila ako?

A-ayoko pang mamatay… ayoko pa please…

Naluluhang tumingala ako sa matandang nakaupo kanina sa trono, na ngayon ay nasa harapan ko. He has the same vibes as Adam’s father when I first met him.

Is he… Henry… no, Trevor’s father?

“I’m going to ask you only once,” aniya na nagpanginig ng labi ko. “Where is the money?”

Umawang ng bahagya ang bibig ko matapos niyang tanungin ang bagay na iyon. I badly wanted to say that I don’t know where it was pero tila nalunok ko ang dila ko sa sobrang takot na magsalita sa kaniyang harapan.

Matapos ang ilang segundong pakikipagtitigan sa kaniya ay napasinghap na lamang ako nang ngumiti ito at tumalikod sa aking harapan.

“Kill him.”

W-what?

Hindi na ako naka-react pa sa sinabi nito nang magsimula akong paghahampasin ng mga lubid ng bawat tao sa paligid ko. Dagli akong napapikit sa sobrang sakit at humiyaw ng malakas dahil sa walang awang pagpaparusa nila sa akin. Mayroong pinapalo sa binti ko, sa tiyan, at maski sa ulo ko ay hindi pinalampas. It was so painful that I feel like I’m almost losing my mind.

Naluluhang sumigaw ako sa sakit na nararamdaman.

Isang kasalanan bang mabuhay dito sa mundo? Throughout my whole life, all I wanted was to live in peace. A peaceful life. A peaceful mind.

Masama bang mangarap na magkaroon ng simple at mapayapang buhay?

Or am I just not deserving to live?

Pagod akong napaluhod sa sahig at napapikit ng mata. Any second, I could feel my body surrendering but before I pass out, something unexpected just happened.

All of a sudden, I just hear many gun shots and the shouts of everyone echoed within the room. Tuloy-tuloy ang pagbabaril na halos mabingi ako sa sobrang ingay ng pagpuputok at sigawan ng mga tao.

“It’s them! The Wrights!”

“How did they get in here?!”

“Ahhhh! Help me!”

Tumagal ng ilang oras ang mga sigawan at putukan ng mga baril. Pero imbis na matakot ay tila naging musika sa pandinig ko ang mga boses ng bawat tao dahil nakapagpahinga ng saglit ang katawan ko mula sa mga hataw na natanggap ko.

Seconds later, naramdaman ko na lamang ang isa-isang pagkakatanggal ng mga tali sa magkabila kong kamay at pagkatapos noon ay ang mahigpit na pagyakap sa akin ng isang taong sobrang pamilyar ng hubog ng katawan.

Ang bigat at init ng katawan nito…

Ang malalaki at magaspang nitong mga palad…

Ang nakakaakit na amoy nito…

Sinubukang kong tumingala at nakita ang nag-aalala at nag-iigting na panga nito habang pinagmamasdan ako. I smiled weakly.

“A-Adam…” namamaos na bulong ko sa kaniya. Pinagmasdan ko ang pawisang mukha nito. Gulo-gulo ang buhok, may sugat sa bandang kilay, at may dugo na tumutulo sa gilid ng kaniyang noo. Sobrang lalim ng paghinga nito pero kahit ganoon ay hindi pa rin nagbabago sa paningin ko ang kagwapuhan niya.

“I’m sorry, I was late,” he said while panting so hard. Napapikit ako sa ginhawa. Everything was in constant chaos. But just in a split second, I felt calmness and serenity in his arms.

“You’re safe now,” He kissed my forehead, assuring me that I won’t have to worry about anything right now.

We stayed for a while in our position. Hinayaan niya akong magpahinga sa kaniyang mga bisig at nang umayos na ang aking paghinga, dahan-dahang binuhat niya ako ng pangbagong kasal at tinulungan akong isukbit ang mga braso sa kaniyang leeg.

Habang tinutulungan ako nito sa pag-ayos ay sandaling napadako ang tingin ko sa direksyon ng matanda na ngayon ay nakahandusay sa trono nito habang nakatutok sa kaniya ang baril ng ama ni Adam.

“That’s for messing with us and ruining my friend’s future,” I heard Adam’s father say before I reverted my gaze to them. Saglit akong nagpunas ng luha at muling yumakap sa leeg ni Adam. Tinago ko ang mukha ko sa dibdib niya at saglit na pumikit.

“Is it… finally over?” Mahinang bulong ko sa dibdib ni Adam. Saglit muna itong tumahimik bago tumugon.

“Yes, it’s over. Everything is over.” Tumingala ako sa kaniya at nakitang nakangiti ito sa akin. Napasinghap ako.

“A-am I dreaming?” Nanunubig ang mga mata kong tanong kay Adam. Bahagyang lumambot naman ang ekspresyon nito at marahang umiling.

“This isn’t a dream, Harper. You’re finally free from everything,” he said gently. Muling pumatak ang mga luha sa mata ko.

T-totoo ba? Malaya na ako mula ngayon?

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko noong mga oras na iyon. Samu’t saring emosyon ang nararamdaman ko ngayon, to the point na hindi ko alam kung papaano ko iyon ilalabas sa katawan ko.

I’m… finally free. From everything.

“Dad said he’s going to forgive your family,” Adam continued and it made me cry once again.

“And… he’s also willing to apologize for what he has done to your family. We owe you and your parents a lot that’s why—” hindi na natuloy pa ni Adam ang sinasabi nito nang bigla na lamang may sumulpot na tao sa harapan namin.

Noong magtama ang mga mata namin ay bahagyang nanlaki ang mga mata niya.

“H-Harper…!”

“Hen… Trevor,” gulat ko ring tawag sa kaniya. Pero saglit lang iyon dahil mabilis ding napawi ang gulat sa mukha niya at napalitan ng kaseryosohan.

Nagulat naman ako nang dahan-dahang itinayo ako ni Adam at iniwan ang isang kamay ko na nakaakbay sa kaniya bilang suporta ko. Saglit namang may hinugot sa bulsa si Adam at nang makita kong isang baril iyon ay nanlaki ang mga mata ko.

“Was it you?” Malalim nitong tanong kay Trevor na ngayon ay napaatras ng lakad dahil sa baril na hawak ni Adam.

Ramdam ko ang panginginig ng kamay ni Adam sa galit. I can feel his presence that any moment, he’s going to pull the trigger. But when he was about to do it, I stopped him.

Hinawakan ko ang nanginginig nitong kamay at dahan-dahang ibinaba ang baril. Napatingin naman ito sa akin at binigyan ng tila nagtatanong na tingin. Huminga ako ng malalim.

“He was a bad guy, Adam. He really was… Pero kahit ganoon siya… kahit… hindi totoong naging mabait siya noong una… he still listened to me for a moment, Adam. He proved to me that not everyone is a bad person. Na hindi lahat, naging masama ang tingin sa akin.” Tumingin ako kay Trevor na ngayon ay malungkot at hindi makatingin ng maayos sa akin.

“I’m… forgiving him.”

Gulat na napalingon si Trevor sa akin pero binigyan ko lamang ito ng isang malungkot na tingin.

He said that he sacrificed a lot too just to reach his order in their family. One thing that I realized in this world is that you always have to prove something before you get recognized by other people. Na kailangan, may dapat ka munang mapatunayan bago ka makilala ng mga tao sa paligid mo. And like him, I’ve experienced it too.

Dati, kailangan kong maging mahusay sa klase para lang hindi maging pabigat kila tita. At kay Trevor, alam kong mas mahirap pa ang dinanas nito kumpara sa akin.

The world is just cruel already. And because of the dirty system within our society, life is becoming more cruel and devastating.

Kung hindi matitigil ang patayan, hindi rin matitigil ang walang katapusang cycle ng buhay na ito. And we’ll be forever stuck inside this scary and horrifying cycle of mafia’s world.

Kaya pinapatawad ko na si Trevor.

Nanatiling nakatulala ito sa akin kaya nginitian ko ito. Hindi kalaunan ay umangat ng konti ang gilid ng labi niya at umiwas nh tingin.

“Your brother’s still alive. He’s inside a cellar in the basement.” Muli itong nagpatuloy sa pagtakbo hanggang sa tuluyang mawala sa paningin ko. Bahagyang natigilan naman ako at kasabay noon ay ang muling pagpatak ng mga luha ko.

Thank you so much, Trevor.

Ibinaling ko ang gawi ko kay Adam na ngayon ay seryosong nakatingin sa akin pero hindi nagsasalita.

“Let’s find my brother first and after that…” saad ko sa kaniya at nakita ko naman ang pag-angat ng gilid ng kaniyang labi.

“Let’s… go home.”

---

It’s been two weeks after that incident happened to our lives. At sa loob ng dalawang linggo na ‘yon ay maraming nagbago.

Muli kaming lahat bumalik sa States ngunit ngayon ay hindi na sa bahay ni Adam, kundi sa main house nila. I brought Lucas with me and we’re now currently living inside the palace.

Tulad ng sabi ni Adam, humingi ng tawad sa akin ang ama niya sa kabila ng lahat ng nangyari. Pinatawad ko naman ito at sinabi niyang siya na raw ang bahalang magpapalaki at magpapaaral sa akin. At first, I was so shocked at what he said and akala ko, nagbibiro lang siya pero sinabi niyang habang-buhay na utang na loob daw niya iyon sa mga magulang ko.

Nagpasalamat naman ako sa kaniya at naiyak pa noong araw na iyon dahil hindi ko na napigilan pa ang emosyon ko. Niyakap ko siya noon at mukhang hindi pa niya in-eexpect iyon. Kung hindi lang siya pinalo sa likod ni tita Melinda ay baka natulala na siya buong araw doon sa kwarto.

Kasalukuyan kasi akong nagpapahinga sa loob ng silid ni tita dahil pina-request daw niyang doon ako sa kwarto niya upang mas makilala at makausap ako. Inalok din naman niya si Lucas but surprisingly, hindi ito sumama sa amin. Bagkus ay nagpaiwan ito sa kwarto namin at medyo nahihiya pa raw siya sa mga tao. Ayoko mang pumayag noong una dahil mahihiwalay kaming dalawa pero kalaunan ay napapayag na niya ako sa kagustuhan niya.

Hindi na nila kami pina-ospital dahil may mga private doctors naman sila at dahil na rin siguro sa status nila na hindi maaaring ma-expose sa public. Mabuti na nga lang at mabait talaga si tita kaya may nakakausap ako dito ng matino at hindi kailangang mag-ingles.

Medyo nakaka-intimidate pa rin kasi si tito Lawrence kausapin at ayokong kausapin ang babaerong kapatid ni Adam. Puro bastos ang lumalabas sa bibig.

Tumingin ako sa wall clock at nakitang alas sais na ng gabi. Nagtungo ako sa library nila upang libangin ang sarili sa libro.

Noong isang linggo pa kasi gumaling ang katawan ko. Naghilom na rin ang mgapeklat sa katawan ko at talagang maayos na rin ang kalagayan ko.

Kaya sana… magpakita na siya .

Malungkot kong binuklat ang isang aklat at tahimik na nagbasa sa isang sulok habang nakaupo.

When we came back dito sa States, dahil dito nga kami namalagi sa main house nila ay naiwan itong mag-isa sa mansion niya. Although sinabi ko naman kila tita na pwede na ulit akong bumalik sa bahay ni Adam at isama si Lucas, they said that it would be much better kung dito na kami tumira at hindi roon.

Noong una, umayaw ako dahil gusto ko talagang makita siya ulit. Nakakahiya man sabihin sa kanila pero alam naman ng buong pamilya nila kung anong meron kami ni Adam, and they’re totally fine with it…

P ero ano nga bang meron kami?

Hanggang sa kalaunan ay napagpasyahan kong tumigil na at sumunod na lamang sa kanilang sinasabi. Alam ko namang mas alam nila ang nakakabuti para sa amin. They know pretty well that their son has a very dangerous job and it’s not safe for me to go with him as I have a brighter future ahead of me.

Pero… bakit kasi… hindi na siya pumupunta rito?

Baka kaya niya ako iniwan sa pamilya niya dahil ayaw niya talaga sa ‘kin?

Baka… wala lang talaga sa kaniya ang lahat at naaawa siya sa akin kaya iniwan nalang niya ako rito?

B-baka may iba na siya ro’n…

Mabilis akong napailing at nagkamot ng ulo. Nababaliw na ako rito kakaisip! Palagi niya nalang akong binabaliw!

Pero paano nga kung… may bago na talaga siya?

Unti-unting bumigat ang pakiramdam ko sa naisip. Bata lang ba ang tingin niya sa ‘kin?

Nag-aambang tutulo na sana ang mga luha sa mata ko nang bigla may nagsalita sa harapan ko.

“Of all the times I could visit you, do I have to catch you crying?”

That deep voice…

Tila huminto ang oras matapos kong marinig ang boses ng lalaking matagal nang bumabagabag sa isipan ko. Unti-unti kong binaba ang hawak ko na libro at doon ay nakita ang isang taong nakasandal ang likod sa pader habang nakahalukipkip. Mas lalong nanubig ang mga mata ko.

“A-Adam…” halos pabulong na lamang sa hangin kong sambit at hindi sinasadyang nabitawan ang hawak na libro.

Bago pa man siya makapagsalita ay inunahan ko na ito at nagmamadaling tumakbo sa kaniyang direksyon.

“Adam!” Niyakap ko ito sobrang higpit. Nagulat ito sa ginawa ko pero kalaunan ay sinuklian ako ng isang ngiti at yumakap din pabalik.

“Long time, no see.” Mas lalong humigpit ang yakap ko sa kaniya nang magsalita ito. Humalakhak siya.

“B-bakit ngayon ka lang…” humihikbi kong bulong habang niyayakap siya. Napalunok naman ito nang mapansing seryoso ako kaya pinunasan niya ang magkabila kong pisngi.

“I’m sorry… I had to finish a lot things first before coming here,” pagrarason nito at kumalas na sa aking yakap. Suminghot naman ako at nahihiyang nagpunas ng mata gamit ang isang braso.

“A-akala ko may iba ka na…” nang marinig nito ang sinabi ko ay nanlaki ang kaniyang mga mata at malakas na tumawa.

“What?”

“I-I missed you…” mahina kong giit pero sapat na para marinig niya. He smiled genuinely.

“You missed me?” Tila may tunog pa ng pagka-engganyo sa boses niya. Sinamaan ko naman siya ng tingin.

“Are you going to take me back now?” Naglakas loob kong tanong sa kaniya. Pero imbis na tumango ito ay nanatiling diretso ang ulo niya.

“I’m afraid I can’t do that.”

“B-but why?” Hindi ko talaga intensyon na bigkasin iyon ng malakas pero huli na nang ma-realize kong nasabi ko pala iyon ng malakas. Umangat ang dalawang kilay niya at napangisi. Pinamulahan naman ako ng pisngi at napahawak sa labi.

“You really missed me?” Hinapit ng isang braso nito ang likod ng bewang ko at hinila ako palapit sa katawan niya.

“Bakit… hindi pwedeng sumama ako sayo?”

“You know I can’t… I’m a bad person.”

“You’re a bad person?”

“I do dirty shits.”

“And so what?” Tanong ko rito na mas lalong nagpakunot ng noo niya.

“My job is not safe for everyone, especially to you. I don’t wanna harm you anymore,” sinsero nitong tugon sa tanong ko. Ramdam ko ang purong intensyon nito sa sinasabi.

I sighed.

Itinaas ko ang dalawa kong kamay at tumingkayad upang maisabit ang mga kamay sa kaniyang leeg.

“I don’t need anyone’s protection and I don’t care. As long as I’m with you, I already feel safe,” I said while looking at his lips.

“Harper…”

“I am serious.” I glanced at him and saw him blinked a couple of times. Later on, he sighed.

“Please, take me with you, Adam,” I said desperately. Nakita ko ang pamumula ng tenga nito sa sinabi ko at napaiwas ng tingin.

“I… don’t deserve you, Harper.”

“But I deserve you.” Hinila ko ito pababa sa akin hanggang sa madama ng likod ko ang lamesa sa isang tabi. Nang makuha naman nito ang nais kong gawin ay saglit niyang binuhat ang katawan ko at pinatong ako sa ibabaw ng mesa. He looked at me hoarsely.

“Why are you acting like this today?” He huskily said. Napayuko naman ako, hindi pa rin tinatanggal ang mga kapit sa kaniyang leeg.

“I… felt so lonely here. And kind of scared,” I confessed honestly. He smiled for a second and nodded.

“And?”

“And I really missed you… and your presence,” I looked at him in the eyes and he did the same. We locked each other’s gazes for a brief moment and suddenly, I felt butterflies on my stomach while looking intensely at his blue eyes. He went silent for a minute.

“Why are you doing this, Harper?” He asked, still not reverting his gaze on me. I blushed.

Bakit ko nga ba ginagawa ito sa kaniya?

Did I completely lost my mind?

Nang tamaan ng kahihiyan ay akmang iaalis ko na sana ang mga kamay ko sa leeg niya nang hawakin niya ang siko ko upang hindi matanggal ang pagyakap ko sa kaniyang katawan.

He leaned a little bit closer until our noses finally touched. Biglang namungay ang kaniyang mga mata at hindi ko alam kung bakit pero tila naapektuhan din ako sa paraan ng pagtitig niya sa akin.

“You… are making me lose my mind. Ever since the beginning,” he stated with confusion in his face. It’s like he’s doubting or bothered by something.

“Beginning?”

“When I first saw you,” he confirmed. Napatikom naman ako.

Gamit ang kamay nitong nakapulupot sa akin, inangat niya ako at binuhat bago ipinatong ang libre nitong kamay sa aking pwetan bilang pangsuporta.

“You know I’m a mafia, Harper. I’m not that type of a guy that girls fancies for. I’m different from the rest of them. I have a bad image and rough history. I’m not someone you could brag loudly to the world because of how bad I am, not just as a man, but as a person,” nilayo nito ang ulo sa akin kaya sandali kong napagmasdan ang lungkot na nakapaskil sa kaniyang mukha.

He looked so worried, mad, and sad for me. Batid ko ay sinisisi nito ngayon ang kaniyang sarili kung bakit naging ganoon ang pagkatao niya.

At higit sa lahat, kitang-kita ko sa kaniyang mga mata ang takot. Takot na baka may mangyari sa akin… para sa kaligtasan ko.

He’s not saying everything that’s inside his mind. But his eyes are telling me everything.

Things that cannot be described by just a few simple words.

But I can help him. I can reciprocate the emotions he’s feeling towards me.

Kung hindi ko lang ito kilala ng lubos ay malamang sa malamang, hindi ko mababasa kung anong umiiral sa utak niya. But after learning a lot of things about him, and seeing him getting confused with the strange emotions he’s feeling…

I know that one thing is for sure.

We both feel the same way.

Kinapa ng dalawa kong palad ang kaniyang mga pisngi at muling pinagdikit ang aming mga noo. Parehas kaming pumikit.

“I’m not a girl, Adam. And I know what I feel about you.” Before he could say even more, I closed the gap between us and successfully claimed his lips.

I must’ve been insane that I’m feeling this way to him. I never once thought that I’d fall in love with someone that is mad as hell like Adam.

But I guess this is what makes love do to us.

And now, I’m trapped once again.

Trapped, and will forever be trapped by the mafia.

…

The End.

1. Trapped By The Mafia
2. Prologue
3. Mafia 01
4. Mafia 02
5. Mafia 03
6. Mafia 04
7. Mafia 05
8. Mafia 06
9. Mafia 07
10. Mafia 08
11. Mafia 09
12. Mafia 10
13. Mafia 11
14. Mafia 12
15. Mafia 13
16. Mafia 14
17. Mafia 15
18. Mafia 16
19. Mafia 17
20. Mafia 18
21. Mafia 19
22. Mafia 20
23. Mafia 21
24. Mafia 22
25. Mafia 23
26. Mafia 24
27. Mafia 25
28. Mafia 26
29. Mafia 27
30. Mafia 28
31. Mafia 29
32. Mafia 30
33. Mafia 31
34. Mafia 32
35. Mafia 33
36. Mafia 34
37. Mafia 35
38. Mafia 36
39. Mafia 37
40. Mafia 38
41. Mafia 39
42. Mafia 40
43. Epilogue