CHAPTER 1: BAGYO

POV: JC

KRAAA-KOOOM! Isang napakalakas at tila nagagalit na kalabog ng kidlat ang bumasag sa katahimikan ng madaling-araw. Kasunod niyon ang marahas na paggising ng aking diwa. Napabalikwas ako sa aking higaan, habang ang lumalalang huni ng hangin ay pabalik-balik na humahampas sa salamin ng bintana ng aking kwarto. Mabilis kong kinapa ang aking cellphone sa ibabaw ng maliit na lamesa. Alas-singko pa lang ng umaga. Base sa mga ulat at babala ng PAGASA na narinig ko sa balita kagabi, isang nagbabantang super typhoon ang tuluyan nang pumasok sa bansa, at ang aming lugar ang mismong tatamaan ng hagupit nito. Naramdaman ko ang lamig na dinala ng hangin kaya naman agad akong bumangon. Nagsuot ako ng isang maluwag na t-shirt at bumaba sa kusina upang maghanda ng almusal. Labing-siyam na taon na akong namumuhay sa ganitong paraan-payak, tahimik, at walang masyadong luho. Kasalukuyan akong nag-aaral ng Business Management sa isang unibersidad sa Maynila, ngunit tuwing walang pasok, ako ang katuwang ni Inay sa pagpapatakbo at pag-aalaga sa munti naming negosyong paupahan. May dalawang palapag na bahay kami sa kabilang lote na may apat na kwarto. Doon nakatira ang karamihan sa aming mga boarders. Subalit kami ni Inay ay dito nananatili sa mismong main house. Dahil may kalakihan ang bahay na ito at may bakanteng guest room dito sa ibaba, nagpasya si Inay na gawin na rin itong paupahan para sa karagdagang kita. Habang isinasalang ko ang takure sa kalan, narinig ko ang pamilyar na yabag ng mga paa mula sa hagdan. “Magandang umaga, anak,” bati ni Inay sa akin. Hawak na niya ang kanyang paboritong tasa habang naghahanda ng pagtitimpla ng kape. Si Inay-si Emilda. Kwarenta anyos na siya ngayon pero kung titingnan mo ay pambihira pa rin ang kanyang ganda at sexy pa rin ang kanyang hubog dahil hindi siya nagpapabaya sa kanyang sarili. Biyuda siya simula noong bago pa man ako ipanganak sa mundong ito. Sa loob ng halos dalawang dekada, kahit marami ang mga lalaking nagkakahandarapa, nagpapapansin, at sumusubok na manligaw sa kanya, mas pinili niyang mag-isa at ibuhos ang buong buhay niya sa pagpapalaki sa akin. “Magandang umaga rin po, Nay,” sagot ko habang seryosong nagsasandok ng bagong luto na kanin sa isang malaking mangkok. Itinaas ko ang aking kamay upang guluhin nang bahagya ang medyo mahaba kong buhok na tumatakip na naman sa aking mga mata. Maputi ang aking kutis. Madalas sabihin ni Inay sa akin na halos lahat ng pisikal kong katangian-mula sa mahahabang pilikmata hanggang sa mamula-mulang mga pisngi tuwing naiinitan-ay nakuha ko sa hitsura ng aking yumaong Itay.

Wala namang nagiging problema kay Inay kung puro lalaki ang mga nakatira bilang boarders sa kabilang bahay. Sanay na kami sa presensya nina Kuya Ben na isang call center agent na pa iba-iba ang oras ng gising, kay Kuya Arnel na isang masipag na construction worker, at kay Mark na kaklase ko naman sa unibersidad. “Basta marunong silang rumespeto sa atin at sumunod sa mga patakaran sa loob ng compound, walang magiging problema,” laging paalala at bilin ni Inay sa akin sa tuwing may bagong aplikante na gustong umupa. Subalit, iba ang sitwasyon pagdating kay Ninong Dante. Siya lang ang natatanging boarder na pinatira namin dito sa loob ng aming bahay, mismo sa bakanteng guest room sa itaas. Tatlong buwan na ang nakalipas nang dalhin siya rito ng matalik na kumare ni Inay na si Ninang Cora. Isang matikas na pulis si Ninong Dante, apatnapu’t tatlong taong gulang na ngayon, at kamakailan lang ay na-assign bilang opisyal sa presinto rito sa aming komunidad. Dahil bago pa lang siya at puno ang mga lokal na inn at hotel noong mga panahong iyon, nakiusap nang husto si Ninang Cora kay Inay na kung maaari ay dito muna patuluyin ang kanyang asawa habang naghahanap ng permanenteng matitirhan. Dahil kumare naman, hindi na nakatanggi si Inay. Napakagat-labi ako nang biglang maglakbay ang aking isipan at maalala ang unang araw na bumaba si Ninong Dante mula sa tricycle sa tapat ng aming gate. Naka-uniporme pa siya ng pulis noon, ngunit bakat na bakat sa ilalim ng tela ang batak, matipuno, at matangkad niyang 5’11 na pangangatawan. Sa kabila ng kanyang edad na kwarenta, mukha lang siyang trenta’y singko dahil sa kanyang alagang katawan. At ang hindi ko kailanman malilimutan sa araw na iyon-kahit pormal ang kanyang suot na slacks, mahahalata mo agad ang itinatago niyang dambuhalang pagkalalaki na malaking naka-umbok sa gitna ng kanyang mga hita. Nang tumingin siya sa akin sa unang pagkakataon noon at tumango habang nagsasalita gamit ang baritono, mababa, at malalim niyang boses, doon ko unang naramdaman ang kakaibang kaba at lakas ng tibok sa loob ng dibdib ko. Kaedadaran siya ni Inay, pero ang epekto ng kanyang buong presensya sa akin ay ibang-iba. Lalo na kapag sumasapit ang weekend at day-off niya; madalas ay naka-plain white sando lang siya at hapit na shorts habang nagpapahinga sa sala. Sa tuwing naglalakad siya, hindi ko maiwasang mapako ang aking mga mata sa hugis at bigat ng kanyang bukol na tila may sariling buhay sa loob ng manipis na tela. CLICK. Nabasag ang aking malalim na pagmumuni-muni nang biglang bumukas ang pinto ng guest room sa gilid ng sala. Lumabas si Ninong Dante na naka-plain white sando at madilim na jogging pants. Bakas ang puyat sa kanyang mukha, at basang-basa ang kanyang malalapad na balikat dahil galing siya sa labas upang i-inspeksyon ang integridad ng aming bubong bago tuluyang humagupit ang bagyo. “Magandang umaga, Emilda. JC,” bati niya sabay tango sa aming dalawa habang pinupunasan ang kanyang basang braso ng isang maliit na tuwalya. “Magandang umaga po, Ninong Dante,” tugon ko agad. Pilit kong pinatitigas at pinapakalma ang aking boses upang hindi niya mahalata ang panginginig ng aking sistema habang ang mga mata ko ay tila natutunaw sa katititig sa mga patak ng tubig-ulan na dahan-dahang dumadaloy sa matitigas, mabalahibo, at naglalakihan niyang mga kalamnan sa balikat. Habang masinsinan kaming kumakain ng almusal sa hapag-kainan, naging paksa ng usapan ang kaligtasan ng bahay. Napagkasunduan na bago pa man tuluyang dumarating ang pinakamatinding hagupit ng super typhoon ay tutulungan ko siyang mag-ayos at magpako ng mga bintanang kahoy sa labas na madalas tangayin ng hangin. Pagkatapos kumain, lumabas na kami. Sa labas ng bahay, habang nagsisimula na ang ambon at lumalakas ang hangin, mahigpit kong hinawakan ang lumang kahoy na hagdan. Tinitingala ko siya habang inaabutan ko siya ng mga pako at martilyo. Sa bawat galaw niya, kitang-kita ko ang bawat patak ng pawis na humahalo sa ulan sa namumutok, matipuno, at naglalakihang katawan niya. Bawat palo niya ng martilyo sa makapal na kahoy ay may kasamang pambihirang puwersa at lakas ng braso. Biglang humampas ang isang napakalakas at biglaang bugso ng hangin. Dahil sa tindi ng presyur, nawalan ako ng balanse sa ibabaw ng basang semento ng bakuran. Napapikit ako, handa nang bumagsak ang aking katawan sa matigas na sahig. Ngunit bago pa ako tuluyang matumba, isang pamilyar at mabilis na anino ang sumalubong sa akin. Mabilis at mariing sumalo ang malalaki, maiinit, at magaspang na palad ni Ninong Dante sa aking bewang. Hinila niya ako pabalik sa kanyang katawan upang patatagin ang aking pagkakatayo. “Okay lang? Nasaktan ka ba?” mababa, baritono, at kalmado niyang tanong. Sobrang lapit ng mukha niya sa mukha ko. Ramdam ko ang singaw ng kanyang hininga. Amoy ulan, amoy pawis, at amoy na amoy lalaki siya. Ang kanyang malaking dibdib ay nakadikit sa aking balikat. “O-opo… okay lang po ako, Ninong,” bulong ko, halos walang boses na lumabas sa aking lalamunan. Kumakabog nang ubod-lakas ang dibdib ko sa mga sandaling iyon-hindi dahil sa takot na mahulog ako sa semento, kundi dahil sa tindi ng init at higpit ng hawak ng kanyang mga palad sa aking beywang na tila ayaw muna akong bitawan. Kinagabihan, tuluyan nang nanalasa ang bagyo sa aming bayan. Gaya ng inaasahan, naputol ang linya ng komunikasyon at tuluyang nawalan ng kuryente sa buong barangay ng San roque. Sa ilalim ng maliwanag at sumasayaw na liwanag ng isang lumang gasera sa gitna ng sala, magkakatabi kaming tatlo nina Inay at Ninong Dante upang magpalipas ng oras habang binabantayan ang bubong. Isang dangkal lang ang pagitan ng katawan ko at ng katawan ni Ninong Dante habang nakaupo kami sa sahig. Tahimik ang buong paligid sa loob ng bahay. Ang tanging maririnig mo lang ay ang pagpalo, at pag-atungal ng bagyo sa labas ng mga dingding at bubong. Ngunit sa kaibuturan ng aking sarili, mas matindi, mas malakas, at mas nakababaliw na bagyo ang unti-unting nabubuo sa aking isip at puso. Paghanga lang ba talaga ang nararamdaman kong ito para sa aking ninong? O isang mas malalim at mapanganib na pagnanasa na higit pa sa inaasahan? POV: EMILDA Kinabukasan, sumikat ang araw na tila walang anumang kalamidad na nangyari kagabi. Maayos ang panahon, ngunit ang aking kalooban ay nananatiling gulo. Matagal na akong mag-isa sa buhay. Labinsiyam na taon nang pumanaw ang aking asawa, at sa loob ng halos dalawang dekada na iyon, tahimik kong tiniis ang tindi ng pangungulila at ang lamig ng bawat gabi bilang isang biyuda. Pinanatili kong maganda, makinis, at seksi ang aking katawan dahil alam kong asset ko ito, pero walang sinumang lalaki sa mga nagdaang taon ang nakatunaw sa yelo sa puso ko-hanggang sa dumating si Dante sa aming buhay. Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang pumasok ang kumpareng pulis na ito sa aming tahanan bilang boarder. Apatnapu’t tatlong taon na siya, kaedad ko mismo. Alam kong mali ang aking nararamdaman dahil asawa siya ng matalik kong kumare na si Cora, pero ang tindi ng kanyang kisig ay ibang-iba sa lahat ng lalaking nakikita at nakakasalamuha ko sa labas. Pulis siya, matipuno, at ang bawat kilos niya ay nag-uumapaw sa natural na awtoridad, kumpiyansa, at purong pagkalalaki. Pero higit sa lahat, may isang partikular na bagay na laging umaagaw at pumapako sa aking paningin tuwing umaga o kapag weekend na nagpapahinga siya sa sala. Ang manipis na jogging pants o maikling shorts na suot niya. Hindi ako bulag na babae. Bakat na bakat sa gitna ng kanyang mga hita ang isang napakalaki, matigas, at tila nag-aalborotong karne na hinding-hindi naitatago ng manipis na tela ng kanyang kasuotan. Normal lang naman sa isang malusog na lalaki ang magkaroon ng ganoong umbok, lalo na kapag bagong gising sa umaga, pero kapag kay Dante mo nakita… iba ang epekto. Bawat sulyap ko sa taba at haba ng nakabukol na iyon ay nagpapadala ng matinding kuryente sa kaibuturan ng aking pagkababae. Doon pa lang, natutuyo na agad ang aking lalamunan sa matinding pagnanasa na matikman kung ano ang pakiramdam na mapaligaya at mapuno ng ganoong kalaking laman. Kaya naman ngayong umaga, pagkatapos na pagkatapos ng bagyo, sinadya kong buksan ang aking aparador at isuot ang aking peach na duster. Hapit na hapit ang tela nito sa aking malalaking balakang at dibdib, sakto lang ang sukat para makuha ang kanyang atensyon nang hindi naman ako nagmumukhang masyadong lantad o garapal. Gusto kong mapansin niya ang aking ganda. Gusto kong malaman at maramdaman niya na may isang matulungin at seksing babaeng handang mag-aruga at magpaligaya sa kanya habang malayo siya sa kanyang asawa. Nang bumaba si JC sa kusina, nakita ko rin si Dante na nakaupo na roon, naka-gray t-shirt at jogging pants. At gaya ng dati, dahil bagong gising, naroon na naman ang naghuhumindig na umbok sa kanyang harapan. Nakita kong natigilan ang aking anak, tila nahuhumaling din sa nakikita bago mabilis na iniwas ang tingin nang mapansin ang aking pagpasok. Upang masimulan ang aking plano, binalingan ko si JC habang nagtitimpla ako ng kape. “Anak, ikaw na muna ang pumunta sa palengke para bumili ng mga sariwang sangkap sa tanghalian. Pagod ako sa pagbabantay kagabi, at marami pa akong kailangang ayusin at linisin dito sa loob ng bahay,” utos ko sa aking anak, pilit na pinananatili ang pormal na tono. “Sige po, Nay,” sagot ni JC habang kinukuha ang kanyang eco-bag sa tabi. Subalit bago siya tuluyang makalabas ng pinto, alam kong naramdaman niya ang kakaibang tensyon na namumuo sa loob ng kusina sa pagitan namin ng kanyang ninong. Nang masiguro kong nakalabas na si JC at nakalayo na patungong palengke, lalong lumakas ang kabog ng aking dibdib. Ito na ang pagkakataon ko. Kami na lang dalawa ang naiwan sa loob ng malaking bahay. “Dante,” tawag ko sa kanya sa isang malambing na boses habang dahan-dahang lumalapit sa kanyang likuran sa may lababo. “Barado kasi ’yung lababo natin na isa dito sa kusina, baka pwedeng pakitingnan mo naman. Mukhang may nakatambak sa ilalim.” Hindi naman tumanggi ang pulis. Agad siyang lumuhod at sumiksik sa ilalim ng makipot at madilim na espasyo sa ilalim ng lababo upang simulan ang pag-aayos. Kitang-kita ko ang pagbakat ng kanyang malapad na likod, ang pagbuka ng kanyang mga balikat, at ang pag-alon ng mga kalamnan ng kanyang braso habang nagtatrabaho gamit ang mga kasangkapan. Pawis na pawis siya sa tindi ng init ng pwesto. Lalong nag-init ang buong katawan ko sa ganoong tanawin. Lumapit ako nang bahagya sa kanyang tabi, sapat ang distansya para maamoy ko ang natural na singaw ng kanyang katawan at ang bango ng kanyang pagkalalaki. “Ang tagal mo naman yata riyan, Dante…” paglalambing ng boses ko. Pilit kong ginagawang paos, mababa, at mapang-akit ang aking tono upang makuha ang kanyang wisyo. “Pasensya na, Emilda. Medyo matigas kasi at mahigpit itong elbow joint sa ilalim, kaya nahihirapan akong kalasin,” sagot niya sa kanyang baritono at malalim na boses na lalong nagpapanginig sa aking mga tuhod. “Matigas talaga?” sagot ko naman agad, habang ang aking mga mata ay nakatitig nang mariin sa direksyon ng kanyang harapan habang nakayuko siya sa aking paanan. “Ilang buwan na rin kasing hindi nagagamit at hindi nadadaluyan ’yang tubo mo, ’no?” Naramdaman kong biglang natigilan si Dante sa kanyang ginagawa. Napansin ko ang biglaang paglalim at pagbilis ng kanyang paghinga. Doon pa lang, alam kong nakuha at naintindihan niya ang dobleng kahulugan ng aking mga salita. “Ah… ’yung tubo ba,” sabi niya nang hindi tumitingin sa akin, pilit na ibinabalik ang pokus sa selyo ng lababo. “Siguro nga… mga tatlong buwan na mula nung huling linis dito, kaya nagbara ang dumi.” “Ah… kaya naman pala kung ganoon. Kailangan na talaga ’yan linisin at asikasuhin nang mabuti,” bulong ko sa kanyang tabi. Halos mapapikit ako sa tindi ng imahinasyon habang iniisip kung paano ko sisipsipin, hihigupin, at lalaruin ang tubong tinutukoy ko sa aking isipan. “Dapat siguro ay binubuhusan ’yan ng mainit na tubig para lumambot… para madaling ipasok nang malalim ’yung panlinis.” Gusto ko na sanang iunat ang aking mga kamay upang hawakan ang namumutok at mainit niyang katawan, subalit narinig namin ang pagbukas ng gate sa labas. Maagang nakabalik si JC mula sa palengke. Nabitin ang aking plano, ngunit alam ko sa sarili ko na hindi ako basta-basta susuko habang narito pa siya sa aming bahay. Noong tanghalian, sinigang na baboy ang aming ulam dahil alam kong paborito iyon ni Dante upang mapalapit ang loob niya sa akin. Pagkatapos kumain, habang nakaupo siya sa sala, nakita ko siyang paulit-ulit na pinipisil at hinahawakan ang kanyang batok dahil sa tindi ng pagod sa pag-aayos ng bahay. Dahil doon, muli akong lumapit sa kanyang upuan. “Dante, mukhang pagod na pagod ka ah? Gusto mo ba na limasin o i-masahe kita para mabawasan ang ngawit ng katawan mo?” alok ko habang nakatayo sa kanyang likuran. Gusto kong maramdaman ng aking mga palad ang init at tigas ng kanyang katawan. Gusto kong dahan-dahang bumaba ang aking mga kamay mula sa kanyang batok, sa malapad niyang likod, hanggang sa maabot at mahawakan ko ang matigas na laman sa harap ng kanyang pantalon. Subalit mabilis na umiling at tumanggi si Dante, mukhang nahihiya o baka naman nanga-ngamba lang na makita kami ni JC at magsumbong ito sa kanyang Ninang Cora. Nandito pa rin si Dante ngayon sa loob ng guest room, ilang hakbang lang ang layo sa akin. Gabi-gabi, bago ako matulog, nakatitig ako sa kisame ng aking kwarto habang dahan-dahang ipinapasok ang aking sariling mga daliri sa aking ibaba. Pinapakalma ko ang aking sarili habang iniisip na ang hawak ko ay ang dambuhalang laman ni Dante. Isang araw nang natapos ang bagyo sa labas ng compound, pero ang pananabik ko na matikman ang kumpareng pulis na ito… hinding-hindi matatapos hangga’t hindi ko nakukuha ang gusto ko, kahit pa magtaksil ako sa aking kumare. POV: DANTE Pinanood kong dahan-dahang umakyat si JC patungo sa kanyang kwarto sa itaas matapos naming magkape ngayong gabi. Tahimik na ang buong paligid ng main house, subalit ang aking isip, parang binabagyo pa rin ng mga nagdaang pangyayari. Tatlong buwan na ako rito sa bahay nina Emilda na kumare ko. At sa loob ng tatlong buwan na ’yon, hindi naman ako ipinanganak na tanga para hindi mapansin ang mga kakaibang ikinikilos at pagbabago sa aking paligid. Apatnapu’t tatlong taon na ako sa mundong ito, at bilang isang pulis, sanay ang aking mga mata na magbasa ng bawat kilos, galaw, at titig ng mga tao. Alam ko nang buong-buo kung ano ang ibig sabihin ng mga mapangahas na titig sa akin ni Emilda. Alam ko kung bakit biglang nag-iba ang mga blouse at duster na suot niya tuwing umaga, kung bakit naging hapit at fitted ang kanyang mga blouse, at kung bakit naging madalas ang pag-aalok niya ng kape sa tuwing mag-isa kami. Tao lang din naman ako. Lalaki ako. Tatlong buwan na akong malayo sa aking asawa na si Cora dahil sa trabaho. Kanina, nung nasa ilalim ako ng lababo, nung magsalita si Emilda tungkol sa “tubo na matagal nang hindi nagagamit at kailangang linisin,” alam ko kung saan patungo ang usapang iyon. Ramdam ko ang tindi ng tensyon ng kanyang katawan sa aking tabi. Pinikit ko na lang nang mariin ang aking mga mata noon at nagpokus sa hawak kong tubo. Pigil, Dante. Pigil. Paulit-ulit kong sinasabi sa aking sarili. May asawa ka, at matalik na kumare ng asawa mo si Emilda. Biyuda si Emilda ng labinsiyam na taon. Mag-isa siya, at bilang lalaki, naiintindihan ko naman kung bakit may mga bahagi ng kanyang pagkatao ang naghahanap ng kalinga at init ng isang kapareha. Subalit alam ko sa aking sarili na hindi ako ang tamang sagot sa kanyang pangungulila. Mahal ko ang aking asawa at pamilya, at hindi ko pwedeng sirain ang tiwala na ibinigay nila sa akin. Kaya naman hangga’t kaya ko, pilit kong itataboy ang tukso at pananatilihing normal ang lahat ng pakikitungo ko sa kanya. Pero may isa pang mas malaking bagay ang bumabagabag at nagpapagulo sa aking isipan ngayon. Si JC. Kanilang umaga, pagbaba niya sa kusina, nahuli ko sa gilid ng aking mga mata kung paano mapako ang kanyang tingin sa gitna ng aking jogging pants bago siya mabilis na umiwas ng tingin na namumula ang mga pisngi. At kahapon, nung saluhin ko ang kanyang katawan sa hagdan nung muntik na siyang madulas dahil sa hangin… naramdaman ko ang higpit ng kapit ng kanyang mga kamay sa aking mga braso. Naramdaman ko rin ang napakabilis na pagtibok ng kanyang puso habang malapit ang mukha ko sa kanya. Hindi ’yon tibok ng isang taong natatakot na mahulog. Bilang isang may-edad na lalaki, alam na alam ko ang ibig sabihin ng ganoong klaseng kaba at panginginig ng katawan. Tumingin ako sa baso ng kape ko sa ibabaw ng lamesa na tuluyan nang lumamig. Si Emilda na kaedad ko, at si JC na kanyang anak na labing-siyam na taong gulang pa lamang. Mag-ina sila sa loob ng bahay na ito. At ang masakit na katotohanan, pareho silang tumitingin at nagmamasid sa akin sa paraang alam kong napakadelikado para sa aming lahat. Pumikit ako nang mariin at huminga nang malalim sa gitna ng kadiliman ng aking kwarto. Diyos ko, gabayan mo ako. Kailangan kong panatilihing matigas ang aking prinsipyo at moralidad bilang isang opisyal ng batas at bilang isang tapat na lalaki. Dahil kung hindi ko mapapanatili ang aking kontrol… baka ang bagyong ito sa loob ng bahay ang tuluyang sumira at lalamon sa aming tatlo.

CHAPTER 2: TUKSO AT PAGBUNYAG.

Maghapon ang naging pagtitig ni Dante sa mga nakatambak na report at dokumento sa ibabaw ng kanyang lamesa sa presinto, ngunit lumilipad ang kanyang isip at hindi siya maka-pokus. Bilang hepe ng imbestigasyon sa bagong komunidad kung saan siya bago pa lamang na destino, sanay siyang mag-analisa ng mga pinakamagugulo at kumplikadong kaso ng krimen, subalit ang sitwasyong nagaganap sa loob ng bahay nina Emilda ang isang bagay na hindi niya mahanapan ng lohikal na solusyon. Tatlong buwan na siyang nagmamatigas, nagpipigil, at pilit na umiwas sa anumang sitwasyon na maglalapit sa kanila ng biyuda. Ngunit alam niya sa sarili niya na lalong nagiging mahirap ang laban. Ilang beses nang nag-abot at nag-kadikit ang kanilang mga balat sa makipot na espasyo sa kusina—sa tuwing magkakasalubong sila sa madilim na hallway o kapag sadyang lumalapit at idinidikit ni Emilda ang malambot at malaki nitong dibdib sa kanyang malapad na likod habang abala siya sa pag-aayos ng mga nasirang gamit sa bahay. Ilang beses na nagkunwari si Dante na wala siyang napapansin kahit na nagwawala na ang kanyang laman at pumupulso bilang lalaki. Lumalabas siya agad ng bahay para magpahangin, o kaya’y maagang nagkukulong at nagkandado sa loob ng guest room para lang takasan ang mapang-akit at nag-aanyayang mga tingin ng biyuda. Pero ang totoo, sa bawat segundong lumilipas, unt-unti nang natitibag ang kanyang binu-buong depensa. “Hepe, mukhang malalim ang iniisip natin ngayon ah,” isang malakas na tapik sa kanyang balikat ang bumasag sa kanyang pag-iisip. Si Sarmiento iyon, isa sa mga senior na pulis at seryosong imbestigador sa kanyang pamumuno. “Out na natin, Hepe. Mahaba-habang linggo ito dahil sa bagyo. Shot muna tayo doon sa bagong bukas na bar .” Dahil sa tindi ng bigat ng kanyang isip, hindi na nakahindi si Dante. Pagdating nila sa isang maliit at medyo madilim na bar na hindi kalayuan sa bayan, sunod-sunod ang naging tagay ng malamig na beer. Mainit ang usapan ng mga kalalakihan tungkol sa trabaho, at hindi nagtagal, gaya ng inaasahan, napunta ang tuksuhan sa kani-kanilang personal at buhay-pag-ibig. Habang nagtatawanan ang kanyang mga kasamahan, tinitigan ni Dante ang isa sa mga seksi, magaganda, at lantad ang kasuotan na babaeng lumapit sa kanilang mesa upang mag-abot ng inumin. Naramdaman niya ang biglaan at mabilis na pag-init ng kanyang buong katawan. Kasabay niyon ang marahas at matinding paninigas ng kanyang siyam na pulgadang pagkalalaki sa ilalim ng kanyang suot na pantalon, na tila naghahanap ng mapaglalabasan ng matagal nang natipong init. Subalit sa gitna ng usok at ingay, biglang pumasok sa kanyang isip ang mukha ng kanyang asawang si Cora na nagtitiwala sa kanya, at sa di ina-asahan pati na ang mapupulang labi at mapang-akit na mukha ni Emilda. Naglapag si Dante ng sapat na halagang ambag sa ibabaw ng mesa at maagang nagpaalam sa mga kasamahan, bago pa man siya tuluyan na madaig ng tindi ng alak at ng lumalalang tukso sa paligid. Pag-uwi niya sa compound bandang alas-diyes na ng gabi, pumasok siya sa gate at nasalubong niya sa madilim at mahalumigmig na bakuran ang mga boarder sa kabilang bahay na sina Ben at Arnel, kasama ang labing-siyam na taong gulang na si Mark na kaedad at kaklase ni JC sa unibersidad. “Oh, Hepe, gabi na ah. Ngayon lang ang out natin?” bati ni Ben, na may hawak na baso ng tubig dahil ramdam pa rin ang tindi ng init ng gabi matapos ang nagdaang bagyo. “Nawalan na naman ng kuryente rito sa atin dahil sa natumbang poste ng kuryente doon sa kanto.” “Oo nga, Hepe Dante,” singit naman ni Mark na medyo nahihiya pa ang boses habang bitbit ang ilang makakapal na libro sa kanyang braso. “Si JC po ba sa loob ay gising pa? May hihiramin sana akong mahalagang reviewer para sa exam namin bukas ng umaga, nakalimutan ko kasing kunin sa kanya kanina sa klase.” “Mukhang tulog na ang mag-ina sa loob,” sagot ni Dante, pilit na pinapakalma ang sarili at pinabababa ang kanyang baritonong boses habang nararamdaman pa rin ang matinding katigasan at pananakit ng kanyang ari sa loob ng pantalon. “Bukas mo na lang siya kausapin o hiramin nang maaga bago kayo pumasok, Mark. Maaga naman ang gising ng ina-anak ko.” Matapos ang maikling usapan, nagpaalam na ang mga boarder at bumalik sa kabilang bahay upang magpahinga. Dahan-dahan namang pumasok si Dante sa loob ng main house gamit ang kanyang sariling susi. Habang nangyayari ang usapang iyon sa bakuran, nakahiga naman si Emilda sa ibabaw ng kanyang kama sa sarili nitong kwarto. Nakatitig siya sa kisame habang marahang hawak ng kanyang mga daliri ang isang lumang litrato ng kanyang yumaong asawa. Labinsiyam na taon na siyang nangungulila sa yakap, sa bawat halik, at sa tindi ng init ng isang tunay na lalaki. Ang tagal niyang ipinagkait ang kanyang magandang katawan sa mundo dahil sa kanyang prinsipyo, pero tao lang din siyang may mga gabi na labis na naghahangad ng kalinga. At sa kanyang tingin, si Dante ang natatanging sagot sa kanyang mga lihim na panalangin at panaginip bawat gabi. Nang marinig niya mula sa itaas ang mahinang tunog ng pagbaba ng trangka at pagbubukas ng pinto sa sala, agad na bumaba si Emilda nang walang ingay. Suot niya ang isang bagong itim na silk na pantulog—napakamanipis, maikli, at hapit na hapit sa kanyang malalaking balakang at dibdib. Sa gitna ng madilim at tahimik na sala na taming liwanag ng buwan ang tumatagos, nagtagpo ang kanilang mga mata. Amoy na amoy niya ang alak sa hininga at katawan ni Dante, at sa kaunting liwanag, kitang-kita ang isang malaki, matigas, at naghuhumindig na umbok sa harapan ng pantalon ng pulis. Alam ni Emilda sa kanyang sarili na bibigay din ang mailaping hepe matapos ang ilang buwang pagpipigil dahil na rin sa tindi ng tama ng alak sa katawan nito. “Dante… gabi na. Akala ko kung saan ka na napunta at hindi ka na uuwi,” mahina at paos na bulong ni Emilda habang dahan-dahang lumalapit. Inilapat niya ang kanyang malambot na palad sa matigas at malapad na dibdib ng lalaki. Subalit pilit na umiwas si Dante at humakbang paatras. “Hindi ito tama, Emilda. May pamilya ako…” “Alam ko… alam ko ang iniisip mo, Dante. Alam kong may asawa ka.” pagsusumamo ng biyuda habang patuloy na lumalapit, tuluyang isinusubsob ang kanyang katawan sa lalaki. “Pero hindi ko na kaya… matagal akong nag-titiis. Miss na miss ko nang may humahawak sa akin bilang babae.” Tinitigan siya ni Dante sa dilim, mabigat ang paghinga at paos ang boses. “Emilda… tama ba talaga ’to? Magkakasala tayo nang malaki kay Cora.” “Ngayong gabi lang, Dante. Walang makakaalam kundi tayo lang… Tayong dalawa lang ang tao rito,” bulong ng biyuda, habang ang kanyang manipis at mapupulang labi ay marahan at mainit nang dumampi sa leeg ng matikas na pulis. Doon na tuluyang gumuho ang lahat ng paninindigan ni Dante. Hinalikan niya si Emilda nang marahas—isang malalim at mapusok na halik na nagpapatunay ng kanyang tuluyang pagsuko sa natipong pagnanasa sa loob ng tatlong buwan. Binuhat niya ang katawan ni Emilda patungo sa loob ng guest room. Sa tindi ng kamandag ng alak at pagmamadali, hindi na nila napansin na hindi tuluyang nag-click at nasara ang doorknob ng pinto. Nang mailapag si Emilda sa kama, dahan-dahan at may panginginig nitong itinataas ang t-shirt ng pulis. Sa bawat pulgada ng telang naiangat, lalong nag-iinit ang kanilang paningin. Nang tuluyang mahubad ang damit, dinalo si Emilda ng matinding pagkamangha. Naglakbay ang kamay nito sa malapad, mabalahibo, at matigas na dibdib ni Dante, at ang tiyan nito ay may malinaw na bakas ng anim na pandesal na gumagalaw sa bawat malalim at mabilis nitong paghinga. Ang mga balikat at bisig ng hepe ay nag-uumapaw sa naglalakihang ugat at matitigas na kalamnan. Bago pa man magtuloy sa paghuhubad ng ibaba, muling siniil ni Dante si Emilda ng mga mararahas at maiinit na halik. Nagsimula ang isang matinding romansa sa ibabaw ng kama kung saan ang mga magagaspang at malalaking palad ni Dante ay gumapang sa buong katawan ng biyuda, pinipisil ang malalambot nitong balakang, hita, at ang malalaking dibdib nito sa ilalim ng manipis na silk. Uhaw na uhaw nilang nilasap ang labi ng isa’t isa, pinuputol ang mahabang panahon ng pagtitiis. Sumunod na ibinaba ang pantalon at boxer shorts ni Dante. Sa kaunting liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana, napasinghap si Emilda sa matinding pagkamangha at bahagyang takot sa pambihirang laki, taba, at haba ng pagkalalaki ng pulis na nasa siyam na pulgada ang sukat at singtaba ng lata ng sardinas. Yumuko si Emilda upang damhin sa loob ng kanyang bibig ang naglalaway na ari ni Dante, ngunit hanggang ulo lang niyon ang kayang tanggapin ng kanyang bunga-nga dahil sa pambihirang kapal at taba nito. “Ahhhh… arraayyy…” impit na daing ni Dante nang biglang masayad sa matatalas na ngipin ni Emilda ang sensitibong bahagi ng kanyang laman dahil sa laki nito. Ngunit hindi sumuko ang biyuda. Pinag-igihan niya ang pagsupsop at paghigop, dahan-dahan ang galaw hanggang sa makayanan ng kanyang bibig ang laki ng laman. Ramdam ng byuda ang pag pulso at pag pintig ng laman nito. Subo at luwa ang kanyang ginawa nang ilang minuto habang nilalagyan ng sariling laway, hanggang sa sa wakas ay maisagad niya ito nang malalim, na siyang dahilan upang mapasigaw si Dante sa tindi ng sarap. “Aaahhhh… Emilda… ahhh! Ang sarap… ahhh, huwag kang tumigil, sige pa…” Paulit-ulit na isinagad ni Emilda ang kanyang ulo hanggang sa maramdaman na ng kanyang mukha ang makapal na buhok sa puson ng pulis. Tirik na tirik ang mga mata ni Dante habang nakasabunot ang malalaking kamay sa buhok ng babae dahil sa pambihirang sarap. Ilang sandali pa ang lumipas at pinatigil na niya ito dahil nararamdaman niyang malapit na siyang labasan sa tindi ng higpit at sikip ng bibig ni Emilda. Inihiga ni Dante si Emilda. Bago tuluyang ipasok ang kanyang nag-uumapaw na ari, nais niyang siguraduhing handang-handa at basa ang biyuda. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mukha sa pagitan ng mga hita nito. Idinikit ni Dante ang kanyang mukha at mainit na hininga sa sensitibong bahagi ni Emilda at nagsimulang gamitin ang kanyang malatandáng dila upang kainin at namnamin ang mabangong puke ng biyuda. “Ahhhh… Dante… d-diyan nga… oohhh!” ungol ni Emilda habang napapakapit sa unan, habang nararamdaman ang mariin at basang paghimod ng pulis sa kanyang clitoris. Kasabay ng paggamit ng kanyang dila, ipinasok ni Dante ang kanyang mahahabang daliri sa loob ng masikip na puke ni Emilda una dalawa hanggang sa naging tatlo. Paulit-ulit niya itong fininger nang mabilis at may puwersa, dahan-dahan ngunit mariing ibinabaon ang tatlong daliri sa kailaliman nito upang ihanda ang daanan. Lalong nangisay sa sarap ang biyuda at nagpakawala ng mas malalakas na daing na siyang bumasag sa katahimikan ng gabi. Ang bawat tulak ng daliri ni Dante ay nagdala ng ibayong basang likido, tanda na bumubaha na ang katas at handang-handa na ang puke ni Emilda para sa dambuhalang kargada ng pulis. Nang maramdaman ni Dante na tuluyan nang lumambot at bumaha ang madulas na likido sa ibaba ng biyuda, doon niya dahan-dahang iniangat ang kanyang katawan upang iposisyon ang kanyang siyam na pulgadang pagkalalaki sa tapat ng nag-aabang na kaibuturan nito. Ngunit pansamantalang napatigil si Emilda dahil sa takot sa laki ng ari na nakatapat sa kanya. “Dante… sandali. Ang laki talaga… baka hindi kayanin ng katawan ko,” nanginginig na bulong ni Emilda, bahagyang umaatras ang balakang patungo sa unan. “Emilda, nandidito na tayo… aayaw ka pa ba ngayon? Tutulungan kita, dahan-dahan lang ang pagpasok, pangako,” pakiusap ng lalaki. Pilit niya itong pinapakalma gamit ang kanyang magaspang ngunit banayad na mga kamay na nakahawak sa dalawang balakang ng babae. Huminga nang malalim si Dante, pilit na gumagawa ng paraan para maihanda ang masikip na katawan ng biyuda. Dumura siya ng sariling laway sa kanyang pagkalalaki at sa pagkababae ni Emilda upang kahit papaano ay lalo pang mabawasan ang sakit at maging madulas ang daanan. Nang magsimula ang unang mariing lapat at pagtulak ng dulo ng ari, napahiyaw si Emilda. “Ahhhhhhh… Dante!” Isang pigil ngunit matalim na tili ng pinaghalong gulat at matinding sarap na matagal nang hindi nararanasan ng kanyang katawan. Napakapit siya nang mahigpit, ibinaon ang kanyang mahahabang kuko sa matitigas na kalamnan sa balikat ng pulis na siyang dahan-dahan namang isinasagad ang buong bigat at haba ng siyam na pulgadang ari sa kanyang kaibuturan. Nang tuluyang magtagpo at maglapat ang kanilang mga ari, ang tatlong buwang pananabik at pagpipigil ay tuluyang sumabog sa loob ng guest room. Nilamon silang dalawa ng matinding pagnanasa. Sa bawat marahas, malalim, at mabilis na pagpiga at pag-angkin ni Dante mula sa ibabaw, hindi napigilan ni Emilda ang magpakawala ng maiinit at malalaswang ungol. “Ahhhh… Dante… anggg… ssaaaaraaappp!” “Ahhhhh… Emilda… ang sikip-sikip mo!” Hindi nagtagal, sa sobrang sabik at init ng katawan, si Emilda naman ang umibabaw upang mangabayo nang marahas sa gitna ng dilim, habang nakasabunot ang kanyang mga daliri sa maikling buhok ng pulis, itinataas-baba ang kanyang balakang sa bawat baon ng dambuhalang ari. “Ahhh… siggeee langgg… Imeelldaaa… a-angg saraaap!” hiyaw ng paos na boses ni Dante habang hawak ang gumagalaw na balakang ng biyuda. Sa kabilang banda, sa kabilang kwarto ng palapag, biglang nagising si JC dahil sa isang kakaiba at maselang ingay na nagmumula sa kabilang kwarto. Hindi ito ang ingay ng malakas na ulan o ang pamilyar na kalabog ng bubong; maselan ito, paulit-ulit, at may kasamang mabibigat na kalabog ng kama at mahihinang daing ng purong kasiyahan. Dahan-dahan siyáng bumangon mula sa kanyang higaan at lumabas ng kanyang silid. Habang papalapit ng guest room sa gitna ng dilim, lalong naging malinaw sa kanyang pandinig ang boses ng kanyang sariling ina at ang mababang baritonong paghingal ni Ninong Dante. “Aahhhh… Dante… angg l-lakiiii moooo…” “Emildaaaa… s-sigeee langggg… magpakasasa kaaa laaang…” Parang may sariling isip ang mga paa ni JC na dahan-dahang naglakad patungo sa pinto ng guest room. Dahil nakita niyang hindi ito tuluyang nakatrangka at may kaunting siwang, pinihit niya ito nang dahan-dahan nang walang anumang tunog at sumilip sa loob ng silid. Ang natural na liwanag ng buwan mula sa malaking bintana ay sapat na upang makita ang buong eksena na bumasag at sabay na nagpaalab sa kanyang mundo. Napakapit si JC nang ubod-lakas sa gilid ng pinto upang hindi matumba ang kanyang nanghihinang tuhod, habang ang sarili niyang ari sa loob ng shorts ay nagsisimula na ring tumigas nang labis dahil sa tindi ng init ng kanyang nakikita sa dilim. Nasasaksihan niya ang bawat pagpapalitan ng posisyon ng dalawa. Sa kaunting liwanag, kitang-kita ang masidhing hubog ng maskuladong katawan ni Dante habang ang dambuhala, maugat, at siyam na pulgadang ari nito ay paulit-ulit na umaararo nang marahas sa pagitan ng mga hita ng kanyang ina. Bawat pagtulak at bayo ng hepe ay may kasamang pambihirang lakas at bangis, habang ang kanyang ina naman ay nakapikit ang mga mata, nakataas ang dalawang binti sa hangin, at tuluyang sumusuko sa bawat galaw ng pulis. Naramdaman ni JC ang matinding inggit at selos sa kanyang dibdib, ngunit higit sa lahat, isang malaking pagnanasa ang gumapang sa kanyang katawan. Ang lalaking lihim niyang pinapangarap at hinahangaan araw-araw ay may ganoon palang kalaking ari, at ngayon ay alam na niya ang pinakatatagong lihim ng dalawa. Isang mapangahas at malanding ideya ang unti-unting nabuo sa kanyang isip. Napakagat-labi si JC sa dilim habang ang kanyang sariling kamay ay nakahawak sa sarili niyang katigasan sa loob ng shorts. Hahayaan muna niya silang matapos ang gabing iyon, ngunit alam niyang ang nakita niyang kabastusan ang magiging pinakamahalagang susi niya para sa isang lihim na plano sa mga susunod na araw upang maangkin din ang katawan ng kanyang ninong. Alas-kwatro pa lang ng madaling-araw ay muling nagising si Emilda. Bagaman ilang oras pa lang ang kanyang tulog matapos ang nakapapagod na gabi, ang kanyang katawan ay tila hindi pa rin napapawi ang uhaw sa lalaki. Tinitigan niya si Dante na mahimbing na natutulog sa tabi niya at hindi napigilan ang mag-init muli ang kanyang ibaba. Dahan-dahan niyang ipinatong ang kanyang hita sa balakang ng lalaki. Nang maramdaman ni Dante ang kanyang init, mabilis na nagising ang dambuhalang ari nito at doon ay muli silang naglapat sa ibabaw ng kama. Dinamdam ni Emilda ang ibayong sarap na ibinibigay sa kanya ng pambihirang lakas ng pulis hanggang sa kapwa sila dinalo ng rurok ng kasiyahan sa ikalawang pagkakataon. Matapos iyon, masigla at may ngiti siyang bumaba sa kusina upang maghanda ng masarap na almusal para sa kanilang lahat. Pagsapit ng alas-sais ng umaga, narinig naman ni JC mula sa kanyang kwarto ang pamilyar na tunog ng pagbukas at pagsara ng pinto ng banyo sa ibaba. Alam niyang si Ninong Dante na iyon upang maligo at maglinis ng katawan bago pumasok sa kanyang shift sa presinto. Bitbit ang kanyang sariling tuwalya, dahan-dahan siyang lumapit sa may likod ng banyo kung saan may isang maliit na butas siyang lihim na ginawa noong isang linggo sa lumang kahoy na dingding dahil sa hindi matiis na pananabik na makita ang katawan ng pulis. Sumilip si JC sa maliit na butas. Sa ilalim ng bumabagsak na malamig na tubig mula sa shower, kitang-kita muli ang malapad at maskuladong likod ni Dante at ang pag-alon ng mga kalamnan ng kanyang braso habang nagsasabon. Nang humarap ang pulis upang magbanlaw, muli niyang nasilayan nang malapitan ang dambuhala, maugat, at mahaba nitong laman na naging dahilan ng kanyang panginginig kagabi. Napahawak si JC sa kanyang sariling mga labi upang pigilan ang malakas na paghingal, bago mabilis na lumayo nang marinig na pinatay na ng hepe ang gripo ng shower. Naglakad si JC sa makipot na hallway, nagkukunwaring papunta rin sa banyo upang umihi. Eksaktong lumabas si Dante na may puting tuwalyang nakapulupot lang sa kanyang baywang, basa pa ang katawan. Nagkatagpo ang kanilang mga mata sa gitna ng makipot na daanan. Tinitigan siya ni JC nang diretso at may kahulugan sa mga mata, bago dahan-dahan at walang kurap na ibinaba ang kanyang tingin sa matigas na dibdib ng pulis, pababa sa kanyang puson kung saan nakatago ang dambuhalang kargada. Natigilan si Dante sa kakaiba at mapangahas na tingin ng kanyang inaanak. Sa isang saglit, naramdaman ng pulis kung paano biglang dinaluyan ng mainit na dugo at unti-unting tumigas at umalsa ang umbok sa ilalim ng kanyang tuwalya dahil sa matinding atensyon na ibinigay ng binatilyo. Nang lumagpas si JC patungong banyo, hindi napigilan ni Dante ang lumingon sa likod. Tumitig siya sa matatambok at mapuputing puwet ni JC na nahuhubog nang husto sa manipis at maikli nitong shorts. Bakas ang gulat at ang lalong pagkabuhay ng dugo sa katawan ng pulis, kaya dali-dali itong pumasok sa loob ng guest room upang iwasan ang lumalalang tukso na hatid ng mag-ina. Matapos ang ilang araw na suspensyon ng klase dahil sa sunod-sunod na lakas ng ulan, hangin, at baha na dulot ng nagdaang bagyo, sa wakas ay nagbalik na ang normal na panahon at may pasok na muli sa unibersidad. Isinuot ni JC ang kanyang uniporme at kinuha ang kanyang mga gamit sa kwarto. Paglabas niya sa gate ng compound, saktong nasalubong niya si Mark sa tapat ng kanilang paupahan na nakabihis na rin para sa pagpasok sa eskwela. “JC!” tawag ni Mark habang mabilis na sumasabay sa kanyang paglakad sa bangketa. “Buti naman at may pasok na muli ngayon, nakakabagot din sa loob ng kwarto. Kumusta pala ang bahay niyo pagkatapos ng hagupit ng bagyo? May mga nasira ba sa inyo?” “Ayos naman ang kalagayan namin doon, Mark. Naayos naman agad ni Ninong Dante ’yung mga bintana at bubong bago pa man lumakas ang ulan kagabi,” sagot ni JC, pilit na ginagawang kaswal at walang anuman ang boses. “Swerte niyo nga na may matikas kayong pulis na boarder diyan sa loob, malakas, matipuno, at maaasahan talaga sa mga ganiyang sitwasyon,” sabi naman ni Kuya Ben na lumabas din ng gate ng compound para sa kanyang panggabing shift sa call center. “O paano, mauna na ako sa inyong dalawa. Mark, JC, galingan niyo sa mga exam niyo ngayon ha.” “Salamat, Kuya Ben! Ingat sa biyahe!” sagot naman ni Mark, bago muling lumingon sa katabi nitong si JC. “Nga pala, JC, naituloy mo ba ’yung pagbabasa at pagre-review doon sa reviewer natin kagabi? Balita ko kasi, medyo mahirap daw ang coverage at mga tanong sa Business Management ngayon.” “Oo, nabasa ko naman nang kaunti kagabi,” sagot ni JC habang patuloy silang naglalakad patungo sa sakayan ng jeep. Habang kausap niya si Mark tungkol sa mga iba’t ibang aralin sa unibersidad, ang isip ni JC ay wala sa loob ng eskwelahan. Alam niyang sa mga oras na ito, nasa trabaho na si Ninong Dante sa presinto, malamang ay abala sa pag-aayos ng mga kaso. Ngunit alam din niya na ang isip ng pulis, tulad ng sa kanya, ay hindi na rin magiging mapayapa pagkatapos ng mga mararahas na nangyari at natuklasan sa loob ng bahay na iyon. Nang matapos ang huling asignatura para sa araw na iyon, sabay na lumabas ng unibersidad sina JC at Mark. Bitbit ang kanilang mga gamit, marahan silang naglakad patungo sa sakayan hamang pinag-uusapan ang kakatapos lang na pagsusulit. “Grabe, ang hirap talaga nung huling bahagi ng exam sa Business Management, buti na lang talaga nahiram ko sa iyo ’yung reviewer kanina ng umaga kung hindi ay baka bumagsak ako,” sabi ni Mark habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo dahil sa init ng biyahe. “Ayos lang ’yun, maliit na bagay. Mabuti nga at kahit papaano ay may naisagot tayo sa mga papel natin,” tugon ni JC, pilit na ibinabalik ang atensyon sa kanilang pinag-uusapan kahit pa paminsan-minsan ay bumabalik pa rin sa kanyang isip ang mga malalaswang imahe mula kagabi sa kwarto at kaninang umaga sa makipot na hallway. Pagdating nila sa loob ng compound, nadatnan nila sa labas ng paupahan si Kuya Arnel na abalang nag-aayos ng sirang gripo sa tapat ng kanilang pinto. Nang makita silang dalawa na papasok, itinigil muna nito ang ginagawa at nakangiting lumapit sa kanila. “Oh, nandiyan na pala kayo. Kumusta ang klase sa eskwela ngayon? Nag-exam ba kayo?” kumustang tanong ni Kuya Arnel habang nagpupunas ng grease at dumi sa kanyang kamay gamit ang isang lumang basahan. “Medyo nahirapan po kami, Kuya Arnel, pero naitawid naman nang maayos,” sagot ni Mark habang ibinababa ang kanyang mabigat na bag sa upuang kahoy sa labas ng kanyang kwarto. “Mabuti naman kung ganoon, mag-aral lang kayong mabuti para sa kinabukasan niyo. O ikaw, JC, kumusta? Mukhang napakatahimik mo yata ngayon ah?” untag naman ni Kuya Arnel nang mapansin ang pananahimik ng binatilyo. “Ayos naman po, Kuya Arnel, medyo napagod lang po sa biyahe dahil trapik pa rin doon sa may kanto,” magalang na sagot ni JC upang hindi sila makahalata. Pagkatapos ng maikling usapan at saglit na pakikibalita sa kalagayan ng compound matapos ang nagdaang bagyo, nagpaalam na si JC upang pumasok. “Sige po, Kuya Arnel, Mark, mauuna na ako sa loob ng bahay.” Naglakad si JC patungo sa pinto ng kanilang sariling bahay. Hawak ang kanyang susi, dahan-dahan niyang pinihit ang doorknob at itinulak ang pinto nang walang gaanong ingay. Subalit pagkabukas na pagkabukas ng pinto, biglang natigilan si JC sa kanyang narinig at nakita sa may bahagi ng sala patungo sa kusina. Narinig niya ang mahinang tikhim at pigil na tawa ng kanyang ina, kasunod ang mababang baritonong boses ng kanyang Ninong Dante. Maaga pala ang naging out ng kanyang Ninong Dante mula sa presinto dahil natapos agad ang mga report na tinatapos nito kaninang umaga. Nasaksihan ni JC ang mabilis na pag-iwas ng dalawa sa isa’t isa. Malinaw na naghaharutan ang mga ito bago pa man niya binuksan ang pinto; nakatayo si Dante na malapit na malapit sa likod ni Emilda, habang ang malaking kamay ng pulis ay tila galing sa paghawak at pagpisil sa baywang ng biyuda. Nang marinig ang yabag ng pagpasok ni JC, kapwa nagulat at nataranta ang dalawa. Mabilis na lumayo si Dante at nagkunwaring tinitingnan ang sirang switch ng ilaw sa may dingding, habang si Emilda naman ay biglang naging abala sa pag-aayos ng mga plato at kubyertos sa ibabaw ng lamesa. Nagkatinginan ang dalawa at agad na umaktong tila walang anumang malisya na nangyari sa pagitian nila. “Oh, JC, nandiyan ka na pala,” basag ni Emilda sa katahimikan ng sala, medyo nagmamadali at pautal ang boses habang inaayos ang kanyang buhok na bahagyang nagulo sa harutan. “Maaga ang naging out ng Ninong Dante mo ngayon sa presinto kaya tinutulungan niya ako rito sa pag-aayos ng mga sirang linya ng kuryente.” “Oo nga, JC. Kakadating ko lang din galing trabaho,” dugtong naman ni Ninong Dante. Pilit niyang ginagawang seryoso, pormal, at baritono ang kanyang boses gaya ng isang opisyal, ngunit hindi niya kayang tumingin nang diretso sa mga mapanuring mata ng kanyang inaanak. Hindi kumibo si JC sa kanyang pwesto. Tiningnan niya nang matagal ang kanyang Ninong Dante, dahan-dahang ibinaba ang kanyang tingin sa malaking umbok ng pantalon nito na pilit nitong itinatago sa pamamagitan ng pag-atras, bago muling tumingin sa nagmamadaling mukha ng kanyang ina. Isang tipid, makahulugan, at mapangahas na ngiti ang sumilay sa mga labi ni JC habang dahan-dahan niyang itinataas ang kanyang mga hakbang patungo sa hagdan ng bahay. Ang katotohanan na ang sarili niyang ninong at ang kanyang sariling ina ang gumagawa ng ganoong malalaswang bagay sa likod ng lahat ay lalo lamang nagbibigay sa kanya ng matinding kumpiyansa, lakas, at determinasyon para sa kanyang mga susunod na malanding balak sa loob ng bahay.

CHAPTER 3: ANG KASUNDUAN SA DILIM

Sumapit ang araw ng Sabado. Ang umagang iyon sa loob ng bahay nina Emilda ay nagsimula sa karaniwan at nakasanayang gawi ng pamilya matapos ang nagdaang bagyo. Dahil walang pasok sa unibersidad, abala sina Emilda at JC sa pagbuhos ng kanilang oras at lakas sa mga gawaing-bahay upang maibalik ang dating kaayusan ng kanilang tirahan. Mula sa pagluluto ng masaganang agahan, pagwawalis sa bakuran at sala sa ibaba, hanggang sa paglalaba ng mga naipong maruruming damit na natambak nitong mga nakaraang araw dahil sa ulan. Kasama sa mga isinalang sa tambak ng labada ang mga personal na kasuotan ng kanilang boarder na si Dante, ang matikas na hepe. Habang abala ang kanyang ina sa kusina at siya naman ang nag-aayos ng mga puting damit na isasabon sa may likod ng bahay, napansin ni JC ang isa sa mga ginamit na puting brief ng kanyang ninong. Isang matinding pagnanasa at pananabik ang biglang gumapang sa kanyang buong katawan habang nakatitig sa telang iyon na naglalaman ng mga bakas ng katawan ng lalaking araw-araw niyang pinapangarap. Sa isang mabilis, mapangahas, at pagnanakaw na pagkakataon, lumingon muna si JC sa paligid upang siguraduhing walang nakakakita sa kanya. Dahan-dahang itinaas ni JC ang brief ni Dante at inilapit ito nang husto sa kanyang mukha. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at huminga nang malalim upang simhutin ang naiwang amoy ng pawis, alak, at ang natural na amoy ng pagkalalaki ng hepe na nakakapit pa rin sa tela. Ang amoy na iyon ay tila isang matapang na lason na nagpalabo sa kanyang lohika at nagpatibok nang mabilis sa kanyang puso. Subalet sa gitna ng kanyang lihim na pagpapakasasa, biglang bumukas nang malakas ang pinto patungo sa likod ng labahan. “JC, asan na ’yung sweter na…” Ang baritonong boses ni Dante ang pumutok sa hangin. Sa tindi ng gulat at kaba dahil halos mahuli siya ng mismong may-ari ng brief, mabilis na ibinaba ni JC ang kanyang kamay at isinisiksik, pilit na itinago ang brief sa ilalim ng iba pang makakapal na tela at basang trapo upang hindi mapansin ng pulis ang kanyang ginagawa. Ang kanyang mukha ay biglang namula sa takot at hiya, habang ang kanyang puso ay tila gustong lumabas sa kanyang dibdib. Tinitigan siya ni Dante nang may pagtataka, nakukunot ang noo habang nakatayo sa may pinto, suot lamang ang isang lumang short at walang pang-itaas, na nagpapakita ng kanyang malapad at maugat na dibdib. “JC, ayos ka lang ba riyan? Parang nagulat ka yata nang husto.” “A-ayos lang po, Ninong,” pautal na sagot ni JC, pilit na inaayos ang kanyang nakatayo at gulantang na tindig. “Medyo nabigla lang po ako sa pagbukas ng pinto. Ano po ulit ’yung hinahanap niyo?” “Yung sweter ko na kulay asul, baka kasama sa mga ilalabhan niyo ngayon,” seryosong sagot ni Dante, habang ang kanyang mga mata ay sumulyap nang bahagya sa tambak ng damit bago muling tumingin sa inosente ngunit nanginginig na mukha ng kanyang inaanak. “Ah, opo, Ninong. Nandoon po sa ilalim, isasama ko na po sa susunod na isasalang sa washing machine,” sagot ni JC, pilit na ibinabalik ang normal na tono ng kanyang boses habang ang kanyang kamay ay nananatiling nakadiin sa ibabaw ng itinagong brief. Matapos ang ilang segundong nakakabinging katahimikan kung saan nagkatagpo ang kanilang mga mata, tumango na lamang si Dante at dahan-dahang isinara ang pinto upang bumalik sa loob. Napasandal si JC sa pader ng labahan, humihinga nang malalim kaakibat ang mabilis na tibok ng dibdib. Ang kamuntikang pagkahuling iyon ay lalo lamang nagdagdag ng apoy sa kanyang pagnanasa kay Dante. Nang hapon ding iyon, isang hindi inaasahang pagdating ang tuluyang bumago sa timpla at atmospera ng buong bahay. Habang nagpapahinga sila sa sala sa ibaba, isang katok sa labas ng gate ang nagpabangon kay Dante. Pagkabukas ng pinto, isang pamilyar na mukha ang sumalubong sa kanila. Dumating ang asawa ni Dante na si Cora, kasama ang kanilang anak na lalaki na si Dan, na kaedad at naging kaklase rin ni JC noong sila ay bata pa. Sa labas ng bahay, sa tapat ng compound, pilit na nagpakita ng magandang asal, init, at malawak na ngiti si Emilda bilang isang mabuting kumare at kaibigan. Lumapit siya upang yakapin at batiin ang kanyang kumare, ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso at sa bawat sulok ng kanyang pagkatao, biglang gumising ang isang matindi, mapait, at nag-aalab na selos nang makita ang legal na asawa na masayang nakatabi at nakahawak sa braso ng matikas na pulis. Naramdaman ni Emilda ang biglang pagsikip ng kanyang dibdib nang makita kung paano ngumiti si Dante kay Cora—isang ngiti na puno ng pamilyar na pagmamahal, bagay na hindi niya nakuha mula sa hepe kahit na nagsalo sa isang kama na sila noong nakaraang gabi. Kailangan niyang magpanggap, magsuot ng plastik na maskara ng kabaitan, at itago ang nararamdamang selos at inggit upang walang sinuman sa mga boarder sa compound, lalo na sina Ben at Arnel na nakamasid sa labas, ang makahalata sa kanilang madilim na lihim. “Naku, Mareng Cora! Napakagandang sorpresa naman nito. Bakit hindi kayo nagsabi na darating kayo ngayon para naman nakapagluto ako ng mas masarap na tanghalian,” masiglang wika ni Emilda, bagaman ang kanyang mga kuko ay bahagyang nabaon sa kanyang sariling palad sa tindi ng pagpipigil. “Naisipan ko lang talaga na biglaang bumisita, Mare,” nakangiting sagot ni Cora habang hila ang kanyang malaking bag, kasunod si Dan na magalang na nagmano kay Emilda. “Nabanggit kasi sa akin ni Dante nitong nakaraan na medyo nagkaproblema rito sa compound dahil sa bagyo, kaya nag-alala ako. At saka, namimiss na rin namin ang tatay ni Dan.” Napasulyap si Emilda kay Dante, na noon ay abala sa pagkuha ng mga gamit ng kanyang pamilya. Ang mukha ng pulis ay seryoso ngunit bakas ang bahagyang kaba, alam ang panganib na dala ng pagkakaroon ng kanyang asawa at ng kanyang kalaguyo sa ilalim ng iisang bubong. Nang sumapit ang gabi, matapos ang isang mahaba at tila napakabigat na hapunan para sa kanilang lahat, napansin ni Dante na may malaking sira ang bintana sa guest room sa itaas kung saan siya pansamantalang natutulog. Dahil sa nagdaang malalakas na hangin, natanggal ang ilang bahagi ng salamin niyon, at dahil sa tindi ng pasok ng malamig na hangin mula sa labas at ang banta ng mga naglalakihang lamok, napagpasyahan ng pamilya na magkaroon ng pansamantalang pag-aayos sa kanilang tulugan para sa gabing iyon. “Mare, hindi pwedeng doon matulog ang mag-ama sa guest room, napakalaki ng sira ng bintana at baka magkasakit sila sa tindi ng lamig,” suhestiyon ni Emilda. Matapos ang maikling diskusyon, napagkasunduan ang naging solusyon. Lahat sila ay aakyat sa ikalawang palapag kung saan nandoon ang mga kwarto. Si Cora ay doon muna pansamantalang tatabi sa kwarto ni Emilda, habang si Dante at ang anak nitong si Dan ay ibinahagi muna ang mas malaking kwarto ni JC. Doon silang tatlong kalalakihan nahiga sa iisang malawak na kama—si Dan sa dulo, si Dante sa gitna, at si JC sa kabilang gilid. Dalawang oras ang mabilis na lumipas matapos patayin ang pangunahing ilaw sa loob ng silid. Sa gitna ng kabuuang kadiliman ng gabi, tanging ang mahinang liwanag ng buwan na tumatagos sa siwang ng bintana ang nagsisilbing tanglaw sa loob ng kwarto sa itaas. Ang buong paligid ay nababalot ng nakabibihing katahimikan, maliban na lamang sa narinig ni JC na magkasabay, mabibigat, at malalalim na paghilik nina Dan at Dante—isang malinaw na hudyat na ang mag-ama ay tuluyan nang nilamon ng antok. Dahan-dahan at walang ingay na bumangon si JC mula sa kanyang pagkakahiga. Ang kanyang mga mata ay maingat at matagal na nakatutok sa pwesto ni Dan na nasa kabilang dulo, sinisiguradong hindi ito magigising o gagalaw sa kanyang pwesto. Matapos masigurong ligtas ang sitwasyon, ibinaling niya ang kanyang tingin sa tabi niya. Doon ay nakahiga ang matikas at dambuhalang katawan ni Dante. Walang suot na pang-itaas ang hepe dahil sa natitirang harot ng init ng gabi, at isang manipis na gray na boxer shorts lamang ang nakatakip sa kanyang ibaba, subalet ang buong katawan nito ay bahagyang nababalot ng makapal na kumot. Halos mapigil ang paghinga ng inaanak sa loob ng ilang mahahabang segundo habang ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang inaalis at ibinababa ang kumot na nagtatakip sa katawan ng pulis. Sa kaunting liwanag ng buwan, nasilayan niya ang nagwawalang pagkalalaki ng kanyang ninong na tigas na tigas at nakabukol nang malaki sa ilalim ng suot nitong boxer shorts. Bago pa man simulan ang kanyang binalak na pagsuso, isang matinding tukso ang nag-utos kay JC na lasapin muna ang katawan ng lalaking kanyang pinapangarap. Dahan-dahan at pagnanakaw na gumapang ang kamay ni JC sa ibabaw ng hubad na balat ni Dante. Nagsimula niyang iromansa ang katawan ng kanyang ninong sa ibabaw ng kama. Marahan niyang hinaplos ang malalapad at mabalahibong dibdib nito, dinadama ang bawat matitigas na muscle at ang mabilis na pagtibok ng puso ng pulis. Ibinaba niya ang kanyang palad patungo sa tiyan nito, dahan-dahang hinahaplos ang anim na malalaking pandesal na gumagalaw sa bawat paghinga ng lalaki. Ang balat ni Dante ay napakainit, magaspang, at nag-uumapaw sa natural na pheromones ng isang tunay na lalaki na lalong nagpalandi sa isip ng binatilyo. Matapos romansahin ang kanyang dibdib at tiyan, ipinatong naman ni JC ang kanyang kanang kamay sa mismong ibabaw ng boxer shorts ng pulis, marahang hinahaplos at pinipisil ang naghuhumindig na alaga nito. Sa kanyang isip, hindi niya mapigilang mamangha at manginig sa pambihirang haba at katigasan niyon kahit na natutulog ang hepe. Subalet sa isang iglap, dahil sa init ng haplos ni JC, biglang gumalaw ang katawan ni Dante. Napadilat ang malalaking mata ng kanyang Ninong sa dilim at mabilis na lumingon sa kanyang tabi, gulat na gulat nang makita ang mukha ng kanyang inaanak na nakapatong sa kanya. “JC…” bulong ng ninong, paos, mababa, at nangangatog ang boses dahil sa tindi ng gulat. “Oo, Ninong… ako ’to,” sagot ni JC sa parehong mahina at pabulong na tono, pilit na pinatitigas at pinapakalma ang kanyang loob dahil alam niyang bahagi ito ng kanyang binuong plano. “JC, anong lintek na ginagawa mo sakin? Bumalik kana sa pwesto mo,” bulong ni Dante, pilit na hinihinaan ang kanyang boses upang hindi magising ang kanyang anak na si Dan na ilang pulgada lang ang layo sa kanila. Huminga nang malalim si JC, inipon ang lahat ng lakas ng loob upang tuluyang mapasuko ang pulis. “Isusumbong ko kayo ni Mama kay Ninang Cora mamayang umaga.” Natigilan ang ninong, tila napatid ang paghinga nito sa narinig. “A-ano ang s-sinabi mo?” “Nahuli ko kayo ni Mama noong nakaraang gabi na nagtatalik sa loob ng guest room. Nakita ko ang lahat, Ninong. May lihim kayong relasyon, ’di ba? Tama ba ako?” mariing bulong ng inaanak. “P-paanong… paano mo…” Bakas sa mukha ng matikas na ninong ang matinding pagkagulat, kaba, at takot. Hindi niya akalain na ang lihim nila ni Emilda ay nabisto ng mismong anak nito. “Simple lang naman ang nais ko, Ninong,” wika ni JC, habang ang kanyang kamay ay mas lalong hinigpitan ang paghawak sa matigas at nag-iinit na laman ng lalaki sa loob ng boxer. “Hayaan mo lang akong paligayahin ka ngayon… please? Sabik na sabik na ako matikman katawan mo.” Tinitigan siya ni Dante sa dilim, may halo ng lungkot at matinding pagtatampo sa kanyang baritonong tinig. “JC, bakit mo ito ginagawa sa akin? Naririnig mo ba ang pinagsasabi mo ngayon? Isang disenteng bata ka… hindi ka pinalaki ng mama mo nang ganyan upang mang-gulo ng pamilya.” “Ninong, buo na ang desisyon ko at wala nang makakapagpabago nito. Tulad ni Mama, matagal na rito akong hayok at sabik sa iyo… sa laki ng laman mo.” “JC, kailan ka pa natutong mang-blackmail at manakot para lang sa sarili mong kamunduhan? Alam mong malaking kasalanan at masama ang ginagawa mo,” pakiusap ng ninong. “Ikaw pa talaga may lakas na loob na sabihin yan ninong. Matapos ang pagtataksil nyo ni mama kay ninag?” “Pasensya na talaga, Ninong, pero buo na ang desisyon ko para sa gabing ito. Kung ayaw mong pumayag sa hiling ko, ngayon na ngayon din ay tatayo ako rito, lalabas ako ng kwarto at isusumbong ko kayo nang direkta kay Ninang Cora sa katabing silid,” panindak ng inaanak. Sandaling naghari ang isang mahaba at nakakabinging katahimikan sa pagitan ng dalawa sa ibabaw ng kama. Tanging ang tunog ng pagtagis ng bagang ni Dante at ang mabilis nitong paghinga ang naririnarig sa dilim. Napatingin si Dante sa kanyang anak na si Dan na mahimbing pa ring natutulog, bago muling tumingin kay JC. Pagkalipas ng ilang sandali, dahil sa kawalan ng pagpipilian at sa tindi na rin ng sariling pag iinit ng kanyang katawan, malalim na bumuntong-hininga ang ninong. “Basta tandaan mo ito, JC… una at huling beses lang ito na gagawin natin. Maliwanag ba sa iyo? At walang sinumang dapat makakaalam nito kahit ang mama mo.” Parang nanalo si JC ng malaking halaga sa  lotto sa kanyang narinig. “Opo, Ninong! Promise, walang makakaalam!” Abot-langit ang ngiti ng binatilyo sa dilim. “Shh! Huwag kang maingay, baka magising si Dan!” marahas na saway ng ninong, dahilan upang bahagyang malusaw ang ngiti ng binatilyo ngunit lalong nag-alab ang kanyang dugo. “Lintek ka talagang bata ka… siguraduhin mo lang na una at huling beses lang ito.” Tumango nang mabilis si JC bilang pagsang-ayon. Parang sadyang nakuryente at nangatog ang kanyang buong katawan nang hawakan nang mahigpit ni Dante ang kanyang kamay sabay dahan-dahang tayo mula sa kama. Naramdaman ni JC ang tindi ng katigasan sa kamay ng hepe habang dahan-dahan at walang anumang tunog silang lumabas ng silid, naglakad sa madilim na hallway patungo sa banyo na matatagpuan sa labas ng mga kwarto. Pagkasara na pagkasara ng pinto ng banyo sa labas at pag-click ng lock nito, agad na lumuhod si JC sa malamig na sahig sa harapan ng kanyang matikas na ninong, handang-handa nang pagsilbihan ang lalaki pagkatapos ng maikling romansa sa kwarto. “Oh, dahan-dahan lang ang galaw mo, huwag kang magmadali,” paalala at utos ni Dante habang ang kanyang sariling mga kamay ay dahan-dahang ibinababa ang suot niyang gray na boxer shorts. Nang tuluyang makawala mula sa tela ang matinding katigasan ng pulis, halos malaglag ang panga at lumuwa ang mga mata ni JC sa sobrang lapit at laki nito sa kanyang paningin—ang siyam na pulgadang haba, maugat, naglalaway sa dulo, at mala-lata ng sardinas sa taba na ari ng Ninong. Agad na hinawakan ng dalawang kamay ng binatilyo ang matikas na pagkalalaki ng ninong upang tantyahin ang bigat nito, habang si Dante naman ay nakahawak ang dalawang malalaking kamay sa magkabilang baywang ni JC, pilit na naghahanap ng suporta dahil sa biglang panginginig ng kanyang tuhod. Nang magsimulang lantakan at pagsilbihan ni JC ang nag-aalab na ari ng pulis gamit ang kanyang basa at mapupulang bibig—sipsip kung sipsip, higop kung higop ang kanyang ginawa—isang mabigat, malalim, at pigil na ungol agad ang kumawala sa mga labi ng ninong. “Ahhhh… hmmm…” pikit-matang ungol ni Dante habang isinasandal ang kanyang likod sa pader ng banyo. Napangisi si JC sa kanyang isip habang patuloy ang kanyang ginagawa. Ramdam na ramdam ng kanyang bibig na labis na nasasarapan ang kanyang matikas na ninong kaya mas nilaliman, pinag-igihan, at binilisan pa niya ang bawat galaw ng kanyang ulo upang patunayan ang kanyang galing at gilas bilang isang hayok na inaanak, hanggang sa tuluyan niyang na-isagad ang dambuhalang ari nito sa kaibuturan ng kanyang lalamunan. “Haaaahhh… p-putanginaaaa…” paulit-ulit na daing at mura ng ninong sa dilim ng banyo. Ang kanyang malalaking kamay na nasa baywang kanina ay dahan-dahang lumipat at humawak nang ubod-higpit sa batok ni JC, itinutulak ang ulo ng binatilyo palapit sa kanya, dahilan upang lalong lumabas ang malalaking ugat at kalamnan sa kanyang mga maskuladong braso at balikat sa tindi ng sensasyon. Habang patuloy sa mabilis at agresibong pag suso ng kanyang labi, ginamit naman ni JC ang kanyang kaliwang kamay upang dahan-dahang haplusin at pisilin ang matitigas na anim na pandesal sa tiyan ng kanyang ninong, pinatutunayan ang kanyang paghanga sa katawan nito. Sa tindi ng sarap na dulot ng ginagawa ng binatilyo, tuluyang nawala ang seryosong awtoridad, batas, at disiplina ng hepe ng pulisya. Nilamon siya ng purong libog at kamunduhan. “Haahhhhh… tanginaaa kaaanggg baaattaaa kaaaa… aaaaahhhh haaaa…” paos, basag, at nangangatog na ungol ni Dante, habang ang kanyang buong katawan ay pinagpapawisan na nang malamig. Halos mapatirik ang kanyang dalawang mga mata sa sarap ng bawat halik, sipsip, at laro ng labi ng inaanak sa kanyang kaibuturan. “Ahhh… tanginaang bibig ’yan… hayok na hayok… saan ka ba lintek na natuto ng mga ganitong bagay… ahhhhhhh…” Sandaling iniluwa ni JC ang dambuhalang pagkalalaki ng pulis upang makahinga, habang patuloy naman itong nilalagyan ng laway, at nilalaro ng kanyang basang palad, bago muling tumingin nang mapang-akit at malandi pataas sa mukha ni Dante. “Mas magaling at mas masarap ba akong sumipsip kaysa sa asawa mo at kay Mama?” mapanghamong tanong ni JC habang nakatingala. “Aahhhh… walang mas… ahhhh… huwag kang matanong, sige pa!” Hindi na maituloy ni Dante ang kanyang gustong na sasabihin dahil tuluyang nilalamon ng nag-uumapaw at nagwawalang sensasyon ang kanyang buong pagkalalaki at katawan. Ang tindi ng higpit ng bibig ni JC ay hindi maihahalintulad sa kahit na sino. “Takteeee… aaahhhh… ahhhhh…” Sa huling ilang sandali ng matinding pagbomba at pag suso ng ulo ni JC, naramdaman ng binatilyo ang biglaang pag-igting, pagtigas ng mga kalamnan, at matinding panginginig ng buong katawan ng pulis. Humigpit nang husto ang hawak ng malalaking kamay ni Dante sa kanyang batok at buhok hudyat na ang hepe ay nasa rurok na at hindi na nito kaya pang pigilin ang paglabas ng kanyang tamod. “Eto na ako… ahhhh… aahhh… haaaaa… ayaan naaa… tanggapin mo ’tong katas ko… ahhhh… ahhhh… ahhhh!” Kasabay ng isang mahabang paghingal at pag-ungol, tuluyang ibinuhos, at pinakawalan ni Dante ang buong bigat, lapot, at tamis ng kanyang natipong likido nang dire-diretso sa kaibuturan ng lalamunan at bunganga ni JC. Sunod-sunod ang naging pagputok ng puting likido. Walang natapon kahit isang patak, simot at malugod na tinanggap, nilunok ng binatilyo ang bawat bugso nito habang patuloy na nakasubo ang ari ng hepe hanggang sa dulo nang lalamunan nito. Hingal na hingal, pagod, at tuluyang lupaypay na naupo si Dante sa ibabaw ng saradong inidoro upang bawiin ang kanyang nawalang wisyo at lakas matapos na labasan. Si JC naman ay naiwang nakatayo sa kanyang harapan na may malawak, nakakaloko, at mapagtagumpay na ngiti habang pinupunasan ng likod ng kanyang kamay ang gilid ng kanyang labi at pinipilit na lunukin ang huling bakas ng malapot na katas ng pulis. “Haaa… hu-huwag na huwag kang magsusumbong sa ninang mo o kahit kanino tungkol dito, ah?” hingal, seryoso, at may halong banta at pakiusap ng pulis habang nakatingin nang matalim sa binatilyo. “Opo, huwag kayong mag-alala, Ninong. Sabi ko naman sa inyo, basta pumayag kayo,” sagot ni JC habang nag-aayos ng sarili. “Isipin mo na lang na hindi nangyari ang lahat ng ito… pati na rin ’yung tungkol sa paghuli mo sa amin ng iyong ina noong nakaraang gabi. Kalimutan mo ang lahat.” “Okay po, kung iyan ang gusto niyo,” pagtango ni JC, na may kasamang nakakalokong sulyap. Pinulot ni Dante ang kanyang boxer shorts sa sahig ng banyo at muling isinuot ito nang may kabigatan sa dibdib, habang naghilamos naman at nagmumuog si JC sa may sink upang alisin ang lasa ng tamod. Tahimik at walang nilikhang anumang ingay silang lumabas ng banyo, naglakad pabalik sa hallway at pumasok muli sa loob ng kwarto upang muling mahiga sa kama, tabi kay Dan na natutulog pa rin nang mahimbing at walang kaalam-alam sa naganap na kasalanan. Habang nakahiga muli sa tabi ng pulis, isang lihim na pananalita at madilim na plano ang patuloy na naglaro sa isip ni JC habang nakatitig sa madilim na kisame. Alam niya sa sarili niya na hindi ito ang huling beses na hahawakan at sisispin niya ang ari ng lalaki, at sa mga susunod na pagkakataon, kahit masakit o mahirap ay titiisin niya ang lahat upang makuha at maangkin ang buong maskuladong katawan ng kanyang ninong. Mabilis na sumikat ang araw matapos ang isang mahabang gabi ng mga nakatagong kasalanan sa loob ng bahay. Pagsapit ng alas-sais ng umaga, abala na ang kusina nina Emilda sa ibaba. Ang amoy ng bagong sangag na kanin na may bawang, pritong itlog, tuyo, at mainit na kape ang humalo sa natitirang lamig ng hangin sa labas ng compound. Sa hapag-kainan sa ibaba, magkatabi ang magkumareng sina Emilda at Cora. Bagaman may patong ng pilit, plastik, at pekeng ngiti ang mukha ni Emilda dahil sa tindi ng lihim na selos na naramdaman niya kahapon nang dumating ito at tila inaagaw ang lahat ng atensyon ng pulis, pinilit niya pa ring maging magiliw at mabuting punong-abala. “Naku, Mareng Cora, pasensya ka na talaga kagabi at hindi naging ganoong komportable ang tulog mo sa kwarto ko dahil medyo masikip, gawa na rin ng sirang bintana doon sa guest room na tulugan ni Dante sa itaas,” paunang hingi ng paumanhin ni Emilda habang naglalagay ng mainit na kanin sa plato ni Cora. “Ano ka ba, Mare, napakalaking bagay na nito at huwag ka nang humingi ng paumanhin. Ang importante nga ay pinatuloy mo kami rito sa gitna ng ganitong sitwasyon,” nakangiting sagot ni Cora, sabay higop sa kanyang mainit na kape. Kumuha siya ng kaunting ulam bago nagpatuloy sa pagsasalita. “Sa totoo lang, nitong mga nakaraang linggo mula nang mailipat siya rito sa bagong destino niya, subsob na subsob talaga sa trabaho at mga kaso si Dante sa bagong presinto. Sa sobrang abala niya, ni hindi na siya nakakatawag nang maayos o nakakapagkumusta sa akin sa telepono. Kaya nga minabuti ko nang dumaan muna rito kasama si Dan upang tingnan ang lagay niya at alagaan siya.” Nakahinga nang maluwag si Emilda sa naging paliwanag ng kanyang kumare, napagtanto na walang alam si Cora sa nangyayari sa kanila ng asawa nito. “Ah, oo, Mare… alam mo naman ’yang si Kumpareng Dante, napakaseryoso at may paninindigan sa kanyang tungkulin bilang hepe ng imbestigasyon.” Habang nagpapatuloy ang kwentuhan at masaganang agahan ng magkumare kasama ang batang si Dan sa ibaba, si Dante naman ay abala na sa itaas. Bitbit ang ilang kagamitan, pliers, at isang bagong bumbilya, nakatayo ang matikas na pulis sa ibabaw ng isang maliit na silya sa may makipot na hallway sa ikalawang palapag patungo sa mga kwarto at banyo upang ayusin ang pumapalyang linya ng ilaw na nasira. Suot lamang ang isang simpleng puting sando na humahapit at nagpapakita ng kanyang malapad na dibdib at ang kanyang suot na pantalon, kitang-kita ang pag-alon ng mga kalamnan sa kanyang likod at braso sa bawat pag-abot niya sa kisame upang i-twist ang bumbilya. Sa parehong sandali, lumabas si JC mula sa kanyang silid  upang magtungo sana sa kusina para sumabay sa agahan. Pagkabukas na pagkabukas niya ng pinto, agad niyan natanaw ang malaking katawan ng kanyang Ninong Dante na nakaharang sa daanan habang nakatayo sa silya sa tapat mismo ng labas ng banyo. Dahil sa tindi ng kipot ng hallway sa itaas at sa pwesto ng silya ng pulis, halos walang sapat na espasyo para makalampas ang sinumang tao nang hindi dumidikit o sumasayad sa katawan ng hepe. Naglakad si JC nang dahan-dahan upang makadaan pababa ng hagdan. Ngunit sa kanyang paglagpas, dahil sa sobrang sikip ng daanan, hindi niya sadyang naikiskis at idiniin nang saglit ang kanyang matambok, malambot, at malaking puwet sa mismong tapat ng harapan at harapan ng pantalon ng kanyang ninong. Ibinaling ni JC ang kanyang lakad papunta ng kusina, ngunit iba ang naging matinding epekto nito sa katawan ng pulis. Natigilan si Dante sa kanyang ginagawa sa itaas ng kisame. Napahawak siya nang ubod-higpit sa poste ng dingding habang ang kanyang panga at bagang ay muling nag-igting sa tindi ng kuryente. Sa maikling segundong nag-abot at nagkiskisan ang kanilang mga balat at katawan sa hallway, mabilis na nag-flashback at nag-play sa isip ng hepe ang mga malalaswang eksena kagabi sa loob ng banyong nasa harapan lang nya ngayon—kung paano siya pinaligaya, nilasap, at pinagsilbihan nang buong-puso at dila ng kanyang sariling inaanak. Kahit paulit-ulit na sinabi ni Dante sa kanyang sarili kagabi na iyon na ang una at huling beses na gagawin nila iyon dahil sa takot at moralidad, hindi pa rito niya napigilang matigasan nang marahas at mabilis nang maramdaman ang haplos ng puwet ni JC sa kanyang ari. Napatingin siya  sa papalayong pigura ng binatilyo na bumababa ng hagdan. Sa totoo lang, sa kaibuturan ng kanyang pagkalalaki, hindi niya makaka-ila ang taglay nitong kagandahan at apela; kung hindi niya lang ito kilala bilang inaanak at anak ng kanyang kumpare, mapagkakamalan niya talaga itong isang magandang babae dahil sa lambot ng balat, boses, at hubog ng katawan nito. Pinagpawisan nang malamig si Dante habang pilit na ibinabalik ang atensyon sa inaayos na kuryente, unti-unting nararamdaman na nilalamon na siya ng tindi ng kamandag ng tukso na alam niyang mahirap na niyang matakasan o iwasan sa mga susunod na araw na magkakasama sila sa bahay. Nang matapos maayos ni Dante ang linya ng ilaw sa hallway sa itaas, bumaba na siya sa kusina habang pilit na pinapakalma ang kanyang mabilis na paghinga at ang sariling nagwawalang katawan. Umupo siya sa tapat ng kanyang asawa na si Cora, ngunit ang kanyang mga mata ay hindi mapigilang sumulyap nang lihim kay JC na tahimik na kumakain ng kanin sa gilid ng lamesa. “Oh, Dante, buti naman at naayos mo na ’yang ilaw sa daanan sa itaas,” ani Cora habang pinagsisilbihan ng ulam ang plato ng asawa. “Nga pala, Mareng Emilda, baka mamayang tanghali bago mag-ala una ay uuwi na rin kami ni Dan sa probinsya. May mga kailangan pang asikasuhin at bilhing gamit itong bata para sa pagbabalik ng klase niya sa Lunes.” “Naku, ganoon ba, Mare? Ang bilis naman ng bisita niyo, pero sige, walang problema, alam ko namang mahalaga ang pag-aaral ni Dan. Bisita lang kayo rito palagi kapag may bakanteng oras kayo,” sagot ni Emilda, bagaman sa loob-loob ng kanyang puso ay biglang gumaan ang kanyang pakiramdam at nakahinga siya nang maluwag dahil sa wakas ay masosolo niya na muli ang atensyon at katawan ng matikas na pulis. Habang nagpapatuloy ang usapan ng matatanda tungkol sa kanya kanyang buhay, napansin naman ni Dan ang kakaibang pananahimik at pagiging matipid ng kanyang ka-edarang si JC. “JC, ayos ka lang ba? Parang ang lalim ng iniisip mo at mukhang puyat ka ngayon ah?” Bahagyang natigilan si JC sa kanyang pagsubo, bago ngumiti nang bahagya at sumulyap kay Dante. “Ayos lang naman ako, Dan. Medyo nahirapan lang talaga akong matulog kagabi dahil sa tindi ng init ng aking nararamdamang singaw sa loob ng kwarto.” Sa naging sagot na iyon ni JC, muntik nang mabitawan ni Dante ang kanyang hawak na baso ng tubig, dahilan upang mapatingin si Cora sa kanya. Alam na alam ng hepe ang tunay, malisya, at madilim na kahulugan sa likod ng mga salita ng binatilyo tungkol sa nangyari sa kanila sa banyo. Ang bawat sulyap at ang inosenteng mukha ni JC sa harap ng kanyang pamilya ay lalong nagpapabigat at nagpapakaba sa dibdib ng pulis. Pagkatapos ng kanilang agahan, naghanda na sa pag-alis sina Cora at Dan. Habang nag-aayos ng mga huling gamit sa sala sa ibaba, nagkaroon muli ng isang mabilis na pagkakataon na magkalapit ang mga katawan nina Dante at JC nang lumabas pansamantala ang mag ina upang magpaalam sa mga boarder na nandoon sa labas ng compound. “JC,” mahinang tawag ni Dante sa binatilyo, seryoso, mababa ang boses ngunit may bakas ng matinding pakiusap at kaba. “Yung tungkol sa pinag-usapan at ginawa natin kagabi sa labas sa banyo… asahan kong walang makakarating na kahit anong salita sa Ninang mo o maging sa Mama mo.” Tumingin si JC nang diretso, matapang, at may halong panunukso sa mga mata ng kanyang matikas na ninong, bago dahan-dahan na ibinaba ang tingin sa unahan ng pantalon ng pulis na tila may natitira pa ring tensyon at katigasan sa pagitan ng kanilang mga hita. Isang matamis, malandi, at mapanuring ngiti ang sumilay sa mga labi ng binatilyo. “Huwag kayong mag-alala, aking Ninong. Ligtas na ligtas ang sikreto natin sa lahat… basta ba sa mga susunod na gabi kapag wala sila, pagbigyan mo ulit ako sa gusto ko,” bulong ni JC nang napakahina bago mabilis na tumalikod at nagtungo sa kusina upang iwasan ang pagbalik ng asawa at anak. Naiwang tulala, nanginginig, at tila tuod si Dante sa gitna ng sala, napahawak na lamang sa kanyang noo habang malalim na nag-iisip. Sa kabila ng tindi ng takot at kaba na mabisto ang kanyang mga kasalanan, may isang malaking bahagi pa rin sa kanyang pagkalalaki ang lihim na nasasabik at nag-aanyaya sa susunod na mangyayari sa kanila ng inaanak, lalo na’t hindi pa rin mawala sa kanyang isip ang tindi ng tamis, higpit, at sarap na ipinalasap sa kanya ng labi ni JC sa dilim.

CHAPTER 4: MGA MATA

Sa kabilang dako ng bayan, nakauwi na sina Cora at Dan sa kanilang sariling tahanan matapos ang maikling pagbisita sa compound nina Emilda. Ligtas at tahimik ang kanilang sariling bahay, subalit sa kabila ng pamilyar at komportableng paligid, hindi pa rin mawala sa isip ni Cora ang isang kakaibang pakiramdam—isang malamig na kilabot na unti-unting bumabalot sa kanya mula pa noong nakaraang weekend. Habang nag-aayos siya ng mga damit sa kanilang cabinet, paulit-ulit na nagbabalik sa kanyang alaala ang mga tagpo sa bahay ng kanyang kumare. May kung anong kakaibang tensyon sa hangin sa loob ng bahay na iyon na hindi niya magawang ipaliwanag nang direkta. Naaalala niya ang bawat kilos ni Emilda—ang mga pilit na ngiti nito, ang bahagyang panginginig ng boses kapag kinakausap siya, at ang tila labis na pag-asikaso na may kasamang lihim na pagkailang. Higit sa lahat, ang higit na nagpabagabag sa kanya ay ang ikinikilos ng kanyang asawa. Bilang kabiyak ng isang kilalang hepe ng imbestigasyon, si Cora mismo ay nahawa na sa talas ng pakiramdam sa mga nakatagong detalye. Napansin niya ang tila pag-iwas ng tingin ni Dante sa kanya tuwing magkakalapit sila sa sala nina Emilda, ang madalas na pagkatahimik nito, at ang tila malalim na iniisip ng pulis na tila ba may itinatagong malaking mabigat na pasanin. “May hindi tama,” bulong ni Cora sa kanyang sarili habang hawak ang isang nakatuping t-shirt ng asawa. May likas na kutob si Cora na may nagaganap na milagro sa kanyang likod. Ang matagal na nilang pagsasama ni Dante ang nagturo sa kanya kung kailan nagsisinungaling o may itinatago ang asawa. Subalit sa kabila ng lakas ng kanyang hinala, pilit niya muna itong isinasantabi at ibinabaon sa kaibuturan ng kanyang isip. Wala siyang sapat na katibayan, walang hawak na hard evidence upang iharap kay Dante. Alam niyang isang matalinong imbestigador ang kanyang asawa; kung magbibintang siya nang walang patunay, madali lang itong makagagawa ng palusot. Kaya naman, pinili ni Cora na magmatiyag at mag-ipon ng lakas, habang ang kanyang puso ay unti-unti nang nadidiliman sa hinalang ang kanyang matalik na kumare at ang sariling asawa ay may ginagawang kalokohan. Lunes ng umaga noon. Isang panibagong linggo ang nagdala ng sikat ng araw sa compound, bagaman deklaradong holiday at walang pasok ang mga unibersidad sa buong bayan. Maaga pa lang ay nakita na ni Mark si JC na lumabas ng main house, pormal ang suot at bitbit ang isang makapal na folder. Narinig niyang may kailangan itong tapusing emergency project kasama ang mga ka-grupo sa school na kailangang maipasa bago matapos ang araw. Sa labas ng bahay, may isang matang laging nakamasid sa bawat galaw ng mga nakatira sa main house. Ito ay walang iba kundi ang boarder na si Mark. Mula nang lumipat ang matikas na hepe ng imbestigasyon sa compound, naging hilig na ni Mark ang mag-abang sa bintana at sa tapat ng kanyang paupahan. Hanggang tingin na lamang siya kay Dante dahil wala siyang sapat na lakas ng loob na lapitan, batiin, o kausapin ang matikas na pulis. Masyadong mataas ang awtoridad ni Dante, at ang seryosong mukha nito ay sapat na upang kabahan ang sinumang lalapit. Habang nakaupo si Mark sa isang lumang silya sa labas ng kanilang paupahan, humihigop ng mainit na kape, nag-flashback sa kanyang isip ang mga unang araw ng paglipat ni Dante sa compound. Sariwang-sariwa pa sa kanyang alaala kung paano niya pinapanood ang pulis tuwing umaga. Palagi niyang nakikita si Dante na nagdyo-jogging sa labas, paikot sa compound, at nag-eensayo sa bakuran tuwing sumisikat ang araw. Suot ng hepe ang isang simpleng puting t-shirt na basang-basa sa pawis, na dumidikit sa kanyang malalapad na dibdib at anim na pandesal sa tiyan. Ang kanyang suot na manipis at hapit na shorts ay malinaw na nagpapabakat sa dambuhala at mahaba nitong laman sa bawat hakbang at pagkilos, isang bagay na nagpapatigas nang marahas sa ari ni Mark habang nanonood mula sa malayo. Madalas din niyang sinusubaybayan si Dante kapag naliligo ito sa labas ng main house tuwing mainit ang panahon. Dahil sira ang ilang bahagi ng gripo sa loob, minsan ay sa labas na may bukas na gripo nagbuhos ang hepe. Suot lamang ang isang manipis at basang puting brief, kitang-kita ni Mark ang perpektong hulma ng maskuladong katawan, ang maugat na hita, at ang pambihirang haba ng pagkalalaki ng hepe na pina-pantasyahan niyang kailan kaya niya matitikman o mahahawakan gamit ang sarili niyang mga kamay. Sa loob-loob ni Mark, nagwawala ang matinding inggit. Iniisip niya na napakaswerte ni JC dahil nasa iisang bubong lang sila ng matikas na pulis at malayang nakakasama ito araw-araw. Alam ni Mark ang totoong katauhan at lihim na pagkatao ni JC dahil sa mga kilos at lambot ng katawan nito. Sa katunayan, ilang beses na rin niyang nahuli ang kaklaseng si JC na lihim ding nakatitig nang malagkit sa naghuhumindig na bukol sa pantalon ni Dante tuwing magkasama ang dalawa sa bakuran. Ngayong Lunes ng umaga, dahil holiday, alam ni Mark na wala si JC dahil nakita niya itong umalis. Inakala rin niya na wala si Emilda sa loob dahil karaniwang oras ito ng pamamalengke ng biyuda sa bayan. Dahil alam niyang baka mag-isa lang ang matikas na pulis sa loob ng malaking bahay, naglakas-loob si Mark na tumayo, pinalipas ang ilang sandali, at dahan-dahang pumasok sa bakuran. Lumapit siya sa pinto ng bahay nina JC upang sumilip, mag-usisa, o maghanap ng magandang tiyempo na makita ang hubad na katawan ni Dante habang nagpapahinga. Kumatok siya nang mahina sa may pinto, “Tao po? Hepe Dante?” subalit walang sumasagot. Akala niya noong una ay tulog pa ang hepe dahil sa pagod sa trabaho. Ngunit nang dahan-dahan niyang hawakan ang doorknob at itinulak ang pinto na hindi pala nakatrangka at bahagyang nakawang, isang mahina, basag, at pigil na impit ng boses ng babae ang bumasag sa katahimikan ng buong sala. Natigilan si Mark sa may pintuan, nanlaki ang mga mata. Nagtaka siya kung sino ang narinig niya dahil tiyak niyang umalis si JC, at buo ang hinala niyang nasa palengke si Emilda. Dahil sa tindi ng kuryusidad, dahan-dahan siyang pumasok sa loob nang walang nililikhang anumang tunog, maingat ang bawat tapak ng paa sa sahig. Sinundan niya ang paulit-ulit na tunog ng mga malalalim na ungol na nagmumula sa bahagi ng kusina sa likod. Nang sumilip siya mula sa gilid ng pader ng sala, doon ay literal na nagtagpo ang kanyang paningin sa isang eksenang nagpaalab at nagpabilis sa daloy ng dugo sa kanyang buong katawan. Nandoroon si Emilda, nakaluhod sa malamig na sahig ng kusina sa harap ni Dante na nakasandal ang malawak na likod sa gilid ng mataas na kabenit. Ang pantalon ng hepe ay nakababa na sa kanyang tuhod. “Namiss ko ito, Dante… ang tagal kong nagtiis,” bulong ni Emilda sa pagitan ng kanyang paghingal, kahit ilang araw lang naman silang hindi nagkasiping dahil sa pagdating ni Cora. Pikit-mata ang biyuda habang buong-buo at walang pag-aalinlangang sinusubo, nilalasap ang pagkalalaki ng pulis gamit ang kanyang basa at mapanuring bibig. Halos mapasinghap si Mark sa kanyang nakikita mula sa pinagtataguan. Napahawak siya sa pader upang pigilan ang sarili sa tindi ng gulat. Hindi niya maalis ang kanyang paningin sa dambuhalang ari ni Dante na nasa tantya niya ay nasa siyam na pulgada ang haba at singtaba ng lata ng sardinas—maugat, galit na galit ang pagkatayo, at basang-basa na sa laway ng biyuda. “Ahhhh… haaaa… tangina, Emilda…” hiyaw at daing ng pulis nang masubo ng biyuda ang halos kalahati ng kanyang dambuhalang ari. Ang malalaki at maugat na kamay ni Dante ay nakasabunot nang mahigpit sa buhok ni Emilda, itinutulak ito pababa habang ang kanyang buong maskuladong katawan ay nanginginig sa paunang sarap. Sa isip ni Mark, nagwawala ang matinding inggit at pagnanasa habang nakatitig sa dalawa. ‘Tabi ka muna riyan, ako muna ang dyan di mo naman ma subo ng bou,’ sa loob-loob ni Mark habang pinapanood kung paano mahirapan si Emilda sa paglunok dahil sa hindi pa sya nasanay sa sobrang taba at haba ng ari ng hepe. Walang pigil ang pagsupsop ni Emilda, at sa tindi ng sensasyon ay hindi na napigilan ni Dante ang magpakawala ng mga mapangahas, bastos, at walang prenong salita habang pilit na ibinabaon ang kanyang balakang sa bibig ng babae. “Sige pa… dambahan mo pa, Emilda… ahhh, sipsipin mo pa ang titi ko… putangina, ang sarap ng bibig mo!” Nang mapagod na si Emilda sa matagal na pagluhod sa sahig, dinala niya si Dante sa isang kahoy na silya sa gilid ng kusina. Pinaupo niya ang matikas na pulis na hingal na hingal, at sa isang mabilis na pagkilos ay itinataas ni Emilda ang kanyang palda upang sumakay nang patuwad sa ibabaw nito. Kitang-kita ni Mark mula sa kanyang pinagtataguan kung paano dahan-dahan ngunit buong-buong pumasok ang dambuhalang laman ni Dante sa kaibuturan ng biyuda. “Ahhh!” Sabay na tumirik ang mga mata nina Emilda at Dante nang magsimula ang marahas, mabilis, at walang awang pagtaas-baba ng babae sa ibabaw ng pulis. Ang tunog ng naglalapat na basang balat at ang mabibigat na paghinga ng dalawa ay umalingawngaw sa buong kusina. Matapos ang ilang minuto, nang mapagod naman si Emilda sa pag taas-baba, mabilis siyang binuhat ni Dante nang patayo ngunit nanatiling nakakapit ang mga binti ng biyuda sa baywang nito, habang ang pulis naman na nanatiling nakatayo at marahas na nagbomba at bumayo paitaas nang walang habas gamit ang lakas ng kanyang mga hita. “Aaahhhh… danteee! Ang sarap… bilisan mo pa! Ibaon mo lahat!” paulit-ulit na hiyaw ni Emilda, na tuluyang nawalan ng preno at kahihiyan dahil sa pambihirang lakas at tindi ng pagbomba ng pulis. “Emildaaaa… siggggeee paaa! Putangina, salubungin m-mo aa-ako… ahhhh!” sagot ni Dante, habang ang mga abs at kalamnan sa kanyang braso at balikat ay nag-uumapaw sa pawis sa bawat mariing pagtulak at pagsagad ng kanyang balakang. Ilang minuto pa ang lumipas ng walang humpay na marahas na pagtatalik, ginamit ni Emilda ang kanyang alas at natatanging galing na matagal niyang pinag-ensayuhan. Sa bawat pagbaon ng ari ni Dante, ginamitan niya ito ng matinding muscle control—isang mahigpit, marahas, at tila pigang piga ng kanyang kaibuturan na sumakal at humigpit sa dambuhalang ari ng pulis sa loob. Sa tindi ng higpit at sarap na tila humihigop sa kanyang buong lakas at kaluluwa, tuluyang nawalan ng ulirat at wisyo si Dante. Nanigas ang buong katawan ng hepe, napadilat ang mga mata, at napakapit nang ubod-lakas sa matambok na baywang ng biyuda dahil abot-langit na ang rurok na kanyang nararamdaman. “Dante… dyan na… huwag mong ilalabas… iputok mo sa loob ko! Sa loob ko!” nanginginig at nagsusumamong hiyaw ni Emilda habang ibinabaon ang kanyang mga kuko sa balikat ng hepe. “Ahhhhh… tanggapin mo ito, Emilda… putanginaaa!” Kasabay ng isang matinding hiyaw ng dalawa na tila walang pakialam kung may makarinig sa kanila sa buong compound, tuluyang ibinuhos ni Dante ang nag-aalab, mainit, at makapal niyang tamod sa kaibuturan ng biyuda habang tuluyan silang nilalamon ng kawalan ng malay sa sarap. Sabay silang napasandal sa isa’t isa, hingal na hingal, habang ang kanilang mga katawan ay basang-basa sa pawis. Si Mark naman na nakasubaybay sa labas ng kusina ay naiwang nanginginig ang buong katawan sa tindi ng libog. Hawak-hawak niya ang sariling katigasan sa loob ng pantalon, at sa pagkakataong iyon, alam niyang may bago na naman siyang malaking sikretong hawak laban sa pamilya nina JC at sa hepe. Sa tindi ng panginginig ng katawan ni Mark dahil sa kanyang nasaksihan, dahan-dahan siyang naghakbang patalikod upang lisanin ang bahay nang hindi nahahalata. Subalit sa kanyang pagmamadali at paglingon, hindi niya napansin ang isang plastic na timba na may kasamang basahan sa may gilid ng pinto ng sala. Bahagya itong natamaan ng kanyang paa at lumikha ng isang nakabibinging kalabog sa tahimik na sala. booogsshh! Ang tunog na iyon ay parang kulog na bumasag sa nag-aalab at tahimik na atmospera sa kusina. Agad na nagkahiwalay ang mga katawan nina Dante at Emilda, kapwa binalot ng matinding kaba, gulat, at takot. Nanlaki ang mga mata ng biyuda habang mabilis na bumaba mula sa kandungan ng pulis at inayos ang kanyang nagulong palda. “Dante… may tao sa sala,” nanginginig na bulong ni Emilda, halos hindi lumalabas ang boses sa tindi ng kaba at takot na baka si Cora o ang mga boarder ang pumasok. Si Dante, bilang isang sanay na hepe ng pulisya na laging handa sa panganib, ay mabilis na kumilos sa kabila ng kaba. Agad niyang itinaas at isinara ang zipper ng kanyang pantalon, mabilis na isinuot ang puting sando sa kanyang katawan, at tahimik ngunit mabilis na tinungo ang sala upang mag-imbestiga kung sino ang pumasok. Habang nangyayari iyon, kumaripas naman ng takbo si Mark pabalik sa kanilang tapat na paupahan sa labas ng compound. Hingal na hingal niyang binuksan ang pinto ng kanyang kwarto at mabilis na pumasok sa loob sabay sara nito. Eksakto namang pagkakita ni Dante mula sa pinto ng main house ay ang papasok na likod at pigura ni Mark sa sarili nitong boarding house. Napakunot-noo ang hepe, nakahawak sa baywang habang pinatutuyo ang pawis. Bagaman nakita niya ang binatilyo, hindi siya tuluyang sigurado kung ito nga ba ang lumikha ng ingay sa loob ng sala o sadyang nagkataon lamang na pumasok ito sa sariling kuwarto mula sa labas. Samantala, sa loob ng kusina, sa isip ni Emilda, naghalo ang matinding takot na mabisto at ang nag-uumapaw pa ring sensasyon na iniwan sa kanyang katawan ng matikas na pulis. Ang kanyang kaibuturan ay tila pumupulsat pa rin sa tindi ng katas na ibinuhos ni Dante sa loob niya. Kaninang umaga, sabay silang lumabas ng kanyang anak na si JC. Naalala pa niya kung paano niya hinatid ng tingin ang anak na papunta sa unibersidad para sa emergency project nito. Upang magkaroon ng alibi, nagpanggap si Emilda sa harap ng mga boarder na magtutungo sa palengke upang mamili ng mga gagamitin at lulutuin sa bahay. Subalit ang totoo, hindi na siya nakarating sa bayan. Sa kaliwanagan ng daan, ang tindi ng pangungulila, at inggit kay Cora noong weekend, at ang alaala ng mainit na katawan ni Dante ang tuluyang nanaig sa kanyang isip. Hindi niya matiis ang pananabik at selos. Kaya naman, matapos ang ilang minuto ay nagmadali siyang bumalik sa compound, bitbit ang planong tuluyang angkinin ulit ang hepe habang alam niyang walang tao sa bahay. At doon nga sa kusina, sa ibabaw ng silya, ay nagtagumpay siya sa kanyang nais. Matapos ang insidente ng ingay, nang masigurong ligtas ang paligid at tila walang tao sa sala, bumalik si Dante sa kusina upang pakalmahin ang kanyang sarili. Naupo ang hepe sa may lamesa at nagbuhos ng mainit na kape upang maibalik ang kanyang wisyo, habang ang kanyang isip ay gulong-gulo pa rin sa tindi ng higpit at sarap na ipinalasap sa kanya ng biyuda gamit ang pag muscle control nito kanina. Dahan-dahang lumapit si Emilda mula sa kanyang likuran, ang kanyang daster ay bahagyang nakaayos na. Ang kaba kanina ay napalitan muli ng mapang-akit at malanding ngiti nang makita ang matikas at malapad na likod ng pulis na bahagyang pinagpawisan pa. Sinalubong niya ang natitirang init ng katawan ng lalaki. Ipinatong ni Emilda ang kanyang dalawang kamay sa malapad na balikat ni Dante, marahang hinahaplos ang mga matitigas na kalamnan nito habang inilalapit ang kanyang dalawang dibdib sa likod ng lalaki. “Dante… mukhang natakot ka yata sa ingay kanina,” bulong ni Emilda, habang ang kanyang mga labi ay marahang dumaan sa gilid ng leeg ng hepe, nilalasap ang amoy ng pawis nito. “Huwag kang mag-alala, natingnan ko rin sa bintana, walang tao sa labas. Tayo lang dalawa rito sa loob… magkape ka muna, para may lakas ka pa sa susunod na round.” Napatigil si Dante sa paghigop ng kape, naramdaman na naman ang mabilis na pagbuhos ng dugo sa kanyang puson habang ang mapang-akit na biyuda ay patuloy siyang ginagapang sa gitna ng maliwanag na umaga ng Lunes. Nang tuluyan nang mapawi ang kaba mula sa narinig na ingay sa sala, hindi na natapos sa kusina ang init na pinukaw ni Emilda. Hinawakan ni Dante ang baywang ng biyuda, itinayo ito nang marahas, at sabay silang nagtungo sa loob ng guest room sa itaas upang doon lubusin ang naudlot at natitira nilang pagnanasa. Pagkasara na pagkasara ng pinto ng guest room, agad silang nilamon ng mararahas, malalalim, at walang tigil na halikan—isang pagpapatunay na kapwa sila hayok sa init ng isa’t isa matapos ang isang araw na pagpipigil. Mabilis nilang hinubad ang mga natitirang kumpis ng tela sa kanilang mga katawan, itinapon ang daster at ang pantalon sa sahig. Sa kaunting liwanag ng araw na tumatagos sa makapal na kurtina ng silid, muling bumulaga sa kanila ang hubad na anyo ng isa’t isa—ang maputi, makinis, at matambok na pangangatawan ni Emilda, at ang naglalakihang kalamnan, maugat na mga braso, at ang dambuhalang siyam na pulgadang ari ni Dante na galit na galit na naman sa pagkakatayo at may natitira pang lapot ng tamod sa dulo. Ang pananaw na ito ay lalo lamang nagpabilis sa tibok ng kanilang mga puso at nagpaalab sa kanilang mga pawisang katawan. Ipinatihaya ni Dante si Emilda sa gitna ng kama. Nang walang anumang paligoy-ligoy, pumuwesto ang matikas na pulis sa ibabaw ng biyuda, ibinuka ang mga hita nito, at mariing isinagad ang kanyang dambuhalang kargada sa kaibuturan nito sa isang bagsakan. Walang habas niya itong binomba nang marahas sa loob ng ilang minuto, dahilan upang umugong ang lumang kama at mapahiyaw sa sarap si Emilda. “Ahhhh! Dante! Putangina, ang laki… parang laging bago sa pakiramdam, winawarak mo ang buong loob ko!” hiyaw ni Emilda habang nakapikit at mariing nakakapit sa unan ng kama. “Tang-ina ka talaga, Emilda… ang sikip ng puki mo, parang hindi ka nanganak! Sinisipsip ako sa loob, sarap na sarap ako sa iyo!” paos at baritonong sagot ni Dante habang walang tigil ang marahas na pag-araro ng kanyang balakang pabalik-balik. “Sige pa, Dante! Wasakin mo ako! Huwag mong dahan-dahanin!” pagsusumamo ng babae habang itinataas pa lalo ang kanyang mga binti sa balikat ng hepe upang mas lalo pang bumaon ang dambuhalang laman ng pulis. Matapos ang ilang minutong walang humpay na pagbomba sa ganoong posisyon, pinatayo naman ni Dante si Emilda at pinatuwad ito sa ibabaw ng kama, nakataas ang kanyang malaking puwetan. Mula sa likuran, hinawakan ng hepe ang malalapad at matambok na balakang ng biyuda. Mas lalong naging marahas, malalim, at mabilis ang bawat pagbayo ni Dante mula sa likod, na siyang gustong-gusto at hinahanap-hanap ni Emilda tuwing magtatalik sila. Ang tunog ng naglalapat nilang basang balat ay umalingawngaw sa apat na sulok ng kwarto. “Ahhhhh… dante! Diyan… i-isagad mooo… ang sarap ng titi mo, sobrang laki!” ungol ni Emilda na halos isubsob ang mukha sa unan dahil sa tindi ng bawat tulak ng pulis. “Hayok ka rin, Emilda… gusto mo talagang pinapahirapan ka nang ganito, ’di ba? Putangina, ang sarap mong bayuhin!” sagot ni Dante, habang ang mga pawis sa kanyang maskuladong likod ay nagtalsikan sa tindi ng kanyang bawat sadsad. Upang mas lalo pang mapatimpi ang kanilang pagsasalo, muling nagpalit ng posisyon ang dalawa sa ibabaw ng kama. Sa pagkakataong ito, si Emilda naman ang umupo sa gilid ng kama habang ang kanyang mga binti ay nakapulupot sa baywang ni Dante na nananatiling nakatayo sa sahig. Sa posisyong ito, mas naging malalim at solid ang bawat pagpasok ng ari ng pulis habang buong-buo silang nagkakatitigan sa mga mata, kapwa lasing sa rurok ng ligaya at walang pakialam sa mundo. Ang walang humpay na palitan ng posisyon at mararahas na pagtatalik ng dalawa ay nagpatuloy sa loob ng silid at natapos nang mag-aalas-dose na ng tanghali. Sa tindi ng pagod, puyat mula noong weekend, at matinding pagkaubos ng lakas dahil sa sunod-sunod na labasan, kapwa sila bumagsak sa kama at magkayakap na nakatulog nang mahimbing, nababalot ng amoy ng pagtatalik ang buong silid. POV: JC Pagkalipas ng ilang oras, bandang alas-tres ng hapon, dahan-dahang kung binuksan ang pinto ng sala sa ibaba. Nakauwi na ako mula sa aking emergency project sa unibersidad. Matapos iayos ang aking mga gamit, tahimik akong pumasok at umakyat sa hallway sa itaas, ngunit agad kong napansin na bahagyang bumukas ang pinto ng guest room. Doon ay iniluwal ang aking ina na si Emilda, na halatang kagigising lang mula sa mahabang tulog—medyo gulo ang kanyang buhok, mapula ang mga pisngi, at nakasuot lamang ng maluwag na daster na walang panloob. Agad na nagkatitigan kaming mag-ina sa hallway. Sa talas ng aking isip, alam ko na agad ang totoong nangyari sa loob ng silid habang wala ako sa bahay. Ang amoy sa itaas at ang itsura ni Inay ay sapat na patunay. Agad namang binalot ng kaba si Inay nang makita ako, ngunit mabilis siyang gumawa ng depensa upang hindi ko mahalata ang kanyang ginagawa. “Oh, JC, nandiyan ka na pala,” medyo nagmamadali at pautal ang boses ni Inay. “Ah… ano, kasi, itong Ninong Dante mo, sumakit daw nang husto ang buong katawan at mga kalamnan dahil sa tindi ng trabaho nitong mga nakaraang araw sa presinto. Nagpatulong lang sa akin na masahehin ang likod at balikat niya para naman gumaan ang pakiramdam niya at nag pamasahe narin ako sa kanya ang galing  nya pala.” Hindi ako kumibo. Tumingin lang ako nang diretso sa mga mata ng aking ina, bago sumulyap sa bahagyang nakabukas na pinto ng guest room kung saan natatanaw ko sa dilim ang nakahigang matikas na pigura ng aking ninong na walang damit. Isang tipid, pilyo, at makahulugang ngiti ang sumilay sa aking mga labi, dahil alam ko na sa larong ito, dumarami ang mga sikretong maaari kong gamitin para sa sarili kong mga plano para kay Ninong Dante. Sumapit ang gabi at naghahapunan kaming tatlo sa kusina sa ibaba. Naka-white sando lang si Ninong Dante at tanging isang manipis na boxer shorts lang ang suot sa ibaba na ikinagulat ko nang husto. Dahil sa manipis na tela nito, hapit na hapit at kitang-kita ang nakahulmang malaking laman nito sa kanyang harapan na tila may natitira pang lakas mula kaninang tanghali. Magkatabi kami ng upuan ni Ninong Dante sa isang gilid, samantalang si Inay naman ay nasa kabilang tapat namin, abala sa pag-abot ng ulam. Walang umiimik sa mesa; parang may kakaiba, mabigat, at nakatagong tensyong namamagitan sa aming tatlo na tila nagpapakiramdaman kung sino ang unang magsasalita. Dahil sa sobrang katahimikan na nakakabingi, sinadya kong ihulog ang hawak kong kutsara sa sahig upang lumikha ng ingay sa tahimik na kusina. “Ay, nahulog,” bulong ko, sapat na upang marinig nila. Yumuko ako sa ilalim ng lamesa para hanapin iyon, kaso sa unang subok ay pinalipas ko muna ang ilang segundo at nagkunwaring hindi ko ito agad mahagilap sa madilim na bahagi ng sahig. Mas bumaba pa ako sa ilalim ng lamesa upang kunin ito, ngunit sa pagkakataong ito, nang makita ko na ang kutsara sa tabi ng paa ng pulis, mas umagaw sa pansin ko ang dambuhalang laman ng aking ninong na nababalutan lang ng manipis na tela ng kanyang boxer shorts sa pagitan ng kanyang mga hita. Nang walang anumang pag-aalinlangan at takot, mabilis kong dinakma, hinawakan nang mahigpit, at hinimas ang matigas at mainit na bukol na iyon. Sa tindi ng gulat at biglaang sarap sa ginawa kong pagpisil, napatihaya nang bahagya si Ninong Dante sa kanyang silya at napatingala sa kisame sabay tikhim nang malakas upang itago ang kanyang ungol. “Ehem! Uhm…” daing ng pulis. Agad na napatingin si Inay mula sa kabilang tapat ng lamesa at nag-alalang nagtanong, “Okay ka lang ba, Dante? Parang namumutla ka.” “Ahhh… oo, Emilda. Nasamid l-lang ak-ko sa pagkain… sa tubig,” nanginginig, paos, at nangangatog na sagot ni Ninong Dante, habang ang kanyang panga ay nag-igting nang husto dahil patuloy ko pa ring hinahaplos, pinipisil, at pinipiga ng aking palad ang kanyang nag-aalborotong pagkalalaki sa ilalim ng lamesa na unti-unti na namang tumitigas nang husto. “JC, anak, nakita mo na ba ang kutsara riyan sa ibaba? Bakit ang tagal mo yata?” untag naman ni Inay sa akin nang mapansing matagal ako sa ilalim ng lamesa. Nabitin ako sa aking ginagawang pagpakasasa kaya dahan-dahan kong binitiwan ang tumitigas at nag-iinit na kargada ni Ninong Dante. Kinuha ko ang kutsara at dahan-dahang umayos ng upo sa aking silya. “Oo, Nay, nakuha ko na,” sagot ko habang nakatingin nang diretso at malandi kay Ninong Dante na kasalukuyang pinagpawisan na nang malamig sa kanyang noo at hindi makatingin nang diretso sa akin. “Hindi ko kasi agad mahagilap kanina… iba kasi ang nakikita at nahahawakan ko sa ilalim ng lamesa.” Makahulugan at puno ng malisya ang naging tono ng aking boses na lalong nagpabilis sa paghinga ng pulis. Matapos ang napakatensyong hapunan na iyon, lumipas ang gabi at tuluyan na kaming nagpasyang magsitulog sa kani-kanilang mga kwarto sa itaas upang tapusin ang araw. Habang naghahari ang katahimikan sa loob ng main house nina JC, sa kabilang bahay naman sa compound ay hindi pa rin mapakali si Mark sa loob ng kanyang maliit na boarding house. Nakadungaw siya sa bintana ng kanyang kwarto na nakatapat sa bintana ng guest room ni Dante sa itaas. Hawak-hawak pa rin niya ang kanyang sariling katigasan sa loob ng shorts, marahas na pinapaputok ang sariling libog habang paulit-ulit na nagpapasada sa kanyang utak ang mga malalaswang eksenang nakita niya kaninang tanghali sa kusina—ang mararahas na bayo, ang pagtuwad ni Aling Emilda, at ang dambuhalang siyam na pulgadang ari ng hepe na pinaligaya sa ibabaw ng silya. Gabi na pero alam ni Mark na ang matikas na hepe ay gising pa rin dahil sa naaaninag nitong anino sa likod ng manipis na kurtina ng guest room. Kitang-kita niya mula sa labas ang paglalakad-lakad ng pulis sa loob ng silid, na halatang balisa at hindi makatulog dahil siguro sa takot na baka may nakakita sa kanila kaninang tanghali noong marinig ang kalabog ng timba. Nangisay ang bawat kalamnan ni Mark sa matinding inggit at nag-aalab na pagnanasa sa pulis. “Kung kaya siyang angkinin at baliwin ni Aling Emilda… kailangan makagawa rin ako ng paraan para matikman ang dambuhalang laman ng hepe,” bulong ni Mark sa sarili habang mariing pinipisil ang kanyang sariling ari sa dilim. Alam niyang may malaking hinala na si Dante sa kanya dahil sa nakuha nitong tingin kaninang tanghali matapos ang kalabog, at plano ni Mark na gamitin ang takot, kaba, at hinalang iyon ng pulis para tuluyang mabitag ang matikas na hepe sa mga susunod na gabi. Kung paano siya makalulukso sa bakod ng main house nang walang nakakahalata, iyon na lang ang kulang sa kanyang plano upang makihati sa sarap. Ilang araw pa ang mabilis na lumipas matapos ang Lunes na iyon, ngunit ganoon pa rin ang naging tagpo sa loob ng bahay. Halos maging regular na ang palihim na pagsasalo nina Inay at Ninong Dante sa tuwing may pagkakataon na wala ako o abala ako sa unibersidad at gawaing bahay. Isang madaling-araw, nagising ako dahil sa tindi ng ihi kaya dahan-dahan akong lumabas ng aking kwarto upang magtungo sa banyo na nasa labas ng mga silid. Eksakto namang dahan-dahang bumukas ang pinto ng kwarto ni Inay at iniluwal doon si Ninong Dante, bitbit ang kanyang t-shirt habang maingat at patiyad na naglalakad pabalik sa guest room upang magtago. Nagkatama ang aming mga paningin sa madilim na pasilyo, at napatigil ang hepe habang bakas ang matinding kaba at huli-sa-akto na takot sa kanyang mukha. “Ninong? Kagagaling mo lang ba sa kwarto ni Inay?” bulong ko sa kanya sa dilim, na may kasamang nakakaloko at pilyong ngiti. Napalunok nang malalim si Ninong Dante, pinagpawisan ang kanyang katawan, at pilit na nag-isip ng idadahilan bago sumagot sa akin. “Ah, JC… a-ano, sira kasi ang lampshade sa loob ng kwarto ng Mama mo kaya inayos ko lang sandali. Nadidiliman kasi ang Inay mo kapag nagigising sa gabi.” “Ah, ganoon po ba? Ang bait niyo talaga, Ninong. Kahit madaling-araw, nag-aayos kayo ng mga gamit para lang kay Inay,” makahulugan ang naging sagot ko sabay sulyap nang pababa sa maskuladong dibdib at sa boxer shorts ng pulis bago ako tuluyang pumasok sa loob ng banyo. Kahit sa mga sumunod na gabi, kapag pilit nilang hinihinaan ang kanilang mga boses sa kabilang silid, hindi pa rin nakatatakas sa aking matalas na pandinig ang kanilang mga malalaswang ungol mula sa kwarto ng aking ina. Sa sobrang sarap, tindi, at bilis ng bayo ng hepe, halatang hindi na nila kayang kontrolin ang kanilang mga sarili mula sa rurok. “Ahhh… Dante, sige pa, i-isagaaad mooo… ang sarap mo talagang sumagad sa loob ko,” maririnig kong bulong ni Inay habang tila umiiyak na sa tindi ng sarap. “Ugh, Emilda… aang sikip mo pa rin, parang hindi ka nanganak. S-asagarin na kitaaaa ng titi ko,” sagot naman ng baritonong boses ng hepe kasunod ng mararahas at sunod-sunod na kalabog ng kama na tila nagiging musika na sa aking mga tainga bawat gabi habang nakahiga ako sa aking kwarto. Ngunit habang ako’y naka masid sa konting awang ng hindi naka trangkang pintuan ang marangyang sarap at kaligayahang iyon ng dalawa ay biglang nabulabog isang gabi nang biglang tumunog nang malakas ang cellphone ni Ninong Dante habang nakahiga sila ni Inay sa guest room matapos ang kanilang pagtatalik. Si Ninang Cora ang tumatawag mula sa kanilang bayan. Agad na rumesponde si Ninong Dante sa tawag nang may halong matinding kaba at panginginig sa boses. “H-hello, Cora? Napatawag ka ngayon?” tanong ng hepe. “Dante, parang unti-unti ka nang nakakalimot magparamdam sa amin ng anak mo? Ilang araw ka nang hindi madalas tumatawag sa amin ni Dan para mangamusta,” seryoso, malamig, at may malalim na pagdududa ang tono ni Ninang Cora sa kabilang linya. “May iba ka bang pinagkakaabalahan o pinaglilibangan dyan sa compound nina Emilda?” Pinagpawisan nang malamig si Ninong Dante habang si Inay naman ay napaupo nang mabilis sa kama, pigil ang paghinga sa tindi ng kaba na baka may nalalaman na ang asawa nito. “Ah, wala, Cora. Marami lang talagang inaasikasong mabibigat na kaso rito sa bagong istasyon at presinto. Huwag kang mag-alala, magbaba-kasyon din ako agad at uuwi riyan kapag natapos ang operasyon namin.” Matapos ang tawag na iyon, halatang nabalisa nang husto ang hepe dahil alam niyang nagdududa na ang kanyang asawa sa kanyang mga ikinikilos. Hanggang sa isang araw, tuluyan silang nahuli ko sa mismong akto ng kanilang marahas na pagtatalik sa itaas. Umuwi ako galing sa unibersidad nang mas maaga kaysa sa nakagawian dahil balak ko sanang manghingi ng karagdagang allowance sa aking ina para sa mga darating na gastusin sa paaralan. Pag-akyat ko sa ikalawang palapag patungo sa kwarto ni Inay, napansin kong bahagyang nakabukas at may siwang ang pinto ng kanyang silid. Doon ay tumambad sa aking mga mata ang pinakamabangis, malupit, at nag-aalab na tanawin: nakadapa ang aking ina sa gilid ng kama, nakataas ang puwetan, habang si Ninong Dante naman ay nasa likod nito, walang suot na damit maliban sa kanyang sando na nakataas, walang habas na pumuposisyon at marahas na bumabayo ng bilisan pabalik-balik sa kaibuturan ni Inay. Habang papalapit ako nang walang ingay sa pintuan upang sumilip sa siwang, malinaw kong narinig ang malalaswa, bastos, at walang prenong hiyawan ng dalawa sa gitna ng mabilis at malakas na kalabog ng kanilang mga katawan sa ibabaw ng kama. “Putangina, Emilda… ang sarap ng puke mo, piga-piga! Gabi-gabi mo akong binabaliw ng puki mo! Ahhhh!” gigil na bulyaw at mura ni Dante habang hinahawakan nang ubod-higpit ang malalapad na puwetan ng aking ina sa bawat sadsad niya. “Ahhh! Sige pa, D-dante! Bayuhin mo pa ako ng dambuhala mong titi! Ibaon mo lahat, ariin mo ako, kantutin mo ako nang K-kantutin!” pabalik na hiyaw ni Inay, tuluyang nawalan ng kontrol at pakialam kung marinig man ng buong compound habang tinitirikan ng mata sa tindi ng pagsagad ng ari ng hepe sa loob niya. Napatitig ako nang matagal sa may siwang ng pinto, pinalalaki ang aking mga mata sa tindi ng tagpong iyon at sa laki ng ari ng hepe na basang-basa na sa katas habang umaararo sa loob ng aking ina. Eksakto namang sa huling ilang mariing tulak at baon, habang nanginginig si Ninong Dante dahil malapit na ang kanyang rurok, bigla itong napadilat nang marahas at doon niya nakita ang aking mukha na nakatayo sa may pintuan, nakasulyap sa kanya. Bakas ang matinding gulat, hiya, at huli-sa-akto na takot sa mukha ng matikas na pulis, subalit ipinagsawalang-bahala ko na lamang ang kanyang naging reaksyon. Isang pilyo, matamis, at mapang-akit na ngiti ang ibinigay ko sa hepe bago ako dahan-dahang tumalikod at bumaba ng hagdan, na tila walang anumang nakita upang bigyan sila ng pagkakataong matapos. POV: DANTE Dahil sa sunod-sunod na insidente—ang hinala kay Mark, ang tawag ng kanyang asawang si Cora, at ang huling pagkakahuli sa kanila ni JC sa mismong akto—binalot ng matinding takot, kaba, at malaking konsensya ang puso ng matikas na hepe ng imbestigasyon. Kinagabihan, habang tulog na ang mga boarder sa compound at tahimik ang buong paligid, masinsinang nag-usap si Dante at ang biyuda sa isang madilim at sulok na bahagi ng kusina sa ibaba upang gumawa ng desisyon. “Emilda, kailangan na nating itigil ang kalokohang ito,” seryoso, nanginginig, at mababa ang baritonong boses ni Dante habang nakahawak sa kanyang ulo. “Sobrang dami na ng kasalanan ko kay Cora at sa anak ko. Nagdududa na si Cora sa akin ng tumawag ito sa telepono. At hindi lang ’yon ang problema natin…” “Paano ang pananabik at ang pagmamahalan natin, Dante? Kaya mo bang tiisin ang init ng katawan ko?” malungkot at may halong pakiusap na sagot naman ni Emilda habang hawak ang braso ng pulis. “Nakita ako ni JC kanina nung akoy labasan sa pagniniig natin sa kwarto mo,” pagpapatuloy ng hepe, pilit na ibinababa ang boses upang walang makarinig sa loob ng bahay. “Natatakot ako… baka gamitin niya ang nakita niya para magsumbong nang direkta kay Cora. Masisira ang pamilya ko, Emilda, pati ang karera ko bilang opisyal ng pulisya. Delikado na ang sitwasyon natin dito sa loob ng bahay, kailangan na nating tapusin ang relasyong ’to habang maaga pa.” Natahimik si Emilda nang marinig ang tungkol kay JC, at dahan-dahan itong tumango bilang pagsang-ayon sa desisyon ng pulis. Kapwa sila nagpasya sa gabing iyon na iyon na ang huli at pinal na gabi ng kanilang lihim at madilim na relasyon sa loob ng compound. POV: JC Subalit ang hindi alam nina Inay at Ninong Dante, huli na ang lahat para umatras sila sa larong ito. Ang laro ay nagsisimula pa lamang para sa akin. Habang nag-uusap ang dalawa sa ibaba ng kusina, Umakyat na ako sa aking silid at masiglang  nahiga sa aking kwarto habang nakatitig sa screen ng aking cellphone na may dalang malawak at mapang-akit na ngiti sa aking mga labi. Noong gabing nagtatalik ang dalawa sa kwarto ng aking ina bago ang araw na ito, lihim ko nang itinapat ang camera ng aking telepono sa siwang ng pinto. Doon sa loob ng aking gallery ay nakunan ko nang buong-buo, malinaw, at detalyado ang bawat marahas na pagbomba ni Ninong Dante, ang mukha ng aking ina na tinitirikan ng mata sa sarap, at ang dambuhalang siyam na pulgadang ari ng pulis na basang-basa sa katas habang umaararo pabalik-balik. “Akala niyo ba matatapos niyo ang laro nang ganoon kadali nang hindi ko natitikman ang dambuhalang katawan mo, Ninong?” bulong ko sa dilim ng aking silid habang marahas kong hinahaplos at pinatitigas ang sarili kong ari sa loob ng shorts. Hawak ko na ang pinakamalaki at pinakamalupit na alas laban sa kanya. Ang video na ito ang gagamitin ko sa susunod kong hakbang sa mga darating na gabi—isang hakbang na alam kong hindi na matatanggihan ng matikas na hepe ng imbestigasyon. Dahil kung ayaw nitong masira ang kanyang pamilya kay Ninang Cora at ang kanyang karera bilang kilalang pulis, kakailanganin nitong ibigay sa akin ang buong maskuladong katawan niya at hayaan akong sakyan ang kanyang dambuhalang ari tuwing gabi. Habang sa kabilang bahay naman sa compound, nananatili pa ring nakadungaw si Mark sa kanyang bintana sa dilim. Hawak-hawak  niya ang kanyang sariling ari, nanginginig sa libog, at nag-aabang pa rin ng tamang tiyempo kung paano makakapasok sa loob ng bahay upang makihati sa nakatagong sarap na kanyang nasaksihan.

CHAPTER 5: ANG PAGTI-TIMPI AT ANG MAPANURING MATA

Lumipas ang ilang linggo at tuluyan nang nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng tahanan. Ang mga nakalipas na gabi na dati ay pinupukaw ng mararahas na ungol, pigil na hiyaw, at mabibigat na kalabog ng kama mula sa kwarto ay biglang napalitan ng isang bago, kakaiba, at nakabibinging katahimikan. Tila ba may isang matatag at hindi nakikitang pader na biglang itinayo sa pagitan ng biyuda at ng matikas na hepe ng pulisya. Ang mga nag-aalab na sulyap sa dilim at ang mga nakaw na sandali sa kusina ay tila naglahong parang bula, pinalitan ng isang pormal at malamig na distansya na kapwa nila pinagsumikapang panatilihin. Isang gabi habang naghahapunan ang tatlo sa bilog na lamesa sa kusina, pilit na pinananatili nina Emilda at Dante ang isang normal, payapa, at pormal na ugnayan sa harap ng binatilyo. Ang tunog lamang ng mga kutsara at tinidor na tumatama sa mga platong porselana ang namamagitan sa kanila, isang ritwal ng pagpapanggap na tila walang anumang malalim at madilim na kasalanang naganap sa pagitan nilang dalawa nitong mga nakaraang linggo. Bago tuluyang lamunin ng tuluyan ang buong silid ng nakabibinging katahimikan, bumasag sa hangin ang boses ng ina. “Dante, uminom ka na ba ng gamot mo para sa high blood? Napansin ko kasi nitong mga nakaraang araw na parang palagi kang pinagpapawisan kahit gabi, lalo na pagkaalis mo sa presinto,” untag ni Emilda habang nag-aabot ng isang mangkok ng mainit na ulam. Maingat ang bawat kilos ng biyuda, sinisigurong ang dulo ng kanyang mga daliri ay hindi madidikit sa malalaking kamay ng hepe upang maiwasan ang muling pagpukaw ng natutulog na kuryente sa kanilang mga katawan. Napatikhim si Dante, bahagyang naubo, at mabilis na inayos ang kanyang pagkakaopo sa kahoy na silya. Suot ng hepe ang isang simpleng puting sando na hapit na hapit sa kanyang malawak na dibdib, nagpapakita ng mga matitigas na kalamnan sa balikat at braso na tila lalong lumaki dahil sa tindi ng stress sa trabaho. “Ah, oo, Emilda. Uminom na ako kaninang hapon bago ako umalis sa istasyon, bago dumaan sa patrol,” sagot ni Dante habang pormal na tinatanggap ang mangkok nang hindi tumitingin nang direkta sa mga mata ng babae. “Mainit lang talaga ang panahon ngayon, parang walang hanging pumasok mula sa bakuran kaya medyo pinagpapawisan ang katawan ko.” “Mabuti naman kung ganoon. Huwag mong papabayaan ang kalusugan mo, Dante. Malaki pa naman ang responsibilidad mo sa buong bayan, marami ang umaasa sa iyo sa presinto,” sagot naman ng biyuda. Sa mga sandaling iyon, nakasuot si Emilda ng isang manipis na daster na gawa sa satin. Dahil sa luwag nito, bahagyang bumababa ang tela sa kanyang maputi, at makinis na balikat sa tuwing kumikilos siya upang mag-asikaso ng mga pagkain sa mesa. Sumulyap si Dante sa direksyon ni Emilda nang marinig ang kaluskos ng daster, ngunit agad ding nag-iwas ng tingin at itinuon ang mga mata sa kanyang plato nang mapansin ang malinaw na hubog ng katawan ng babae sa ilalim ng manipis na tela. “Salamat. Siyanga pala, balita ko mula sa regional office ay may darating na bagong inspector sa probinsya sa susunod na buwan. Kapag nangyari iyon, medyo mababawasan na ang mga inaasikaso kong paperworks sa opisina.” “Maganda ’yan, para naman makapagpahinga ka na nang maayos sa gabi at hindi ka laging puyat,” pilit ang ngiting tugon ni Emilda. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa baso ng tubig, pilit na pinipigilan ang bahagyang panginginig ng kanyang mga daliri dahil sa tindi ng pagkailang at sa memorya ng mga gabing magkasama sila. Habang nagpapakiramdaman ang dalawa sa kanilang mga pormal at tila walang buhay na usapan, tahimik naman na sumusubo ng pagkain si JC sa dulo ng mesa. Matalas ang kanyang mga pandinig, walang nakakaligtas na tunog, at higit sa lahat, mapanuri ang kanyang mga mata sa bawat galaw ng dalawang matatanda. Napansin ng binatilyo ang bawat pilit na pag-iwas ng tingin ni Dante, ang madalas na paglunok ng hepe kapag lumalapit ang biyuda, at ang tila pigil na paghinga ng kanyang ina sa tuwing lumalapit ang pulis upang kumuha ng kanin sa gitna ng lamesa. “Ninong, mukhang seryoso yata ang mga kaso ngayon ah. Parang mas madalas ka na pong naglalagi sa loob ng guest room kapag gabi para magbasa ng mga dokumento,” nakangiting hirit ni JC. Ang kanyang boses ay malambing subalit may kasamang malalim, mapang-asar, at malisyosong kahulugan sa tono. Bahagyang natigilan si Dante sa pagsubo, nanigas ang kanyang hawak na kutsara, bago pilit na ngumiti at tumingin sa binatilyo. “Ah, oo, JC. Kailangan kasing matapos ang mga itinalagang report bago mag-weekend para walang maiwang trabaho sa Lunes. Mas mabuting doon muna ako sa kwarto sa itaas magbasa para hindi makadisturbo sa inyo ng Inay mo kapag gabi.” “Sabagay po, mas tahimik nga naman doon sa guest room ngayon. Wala nang umaabala o nag-iingay sa inyo,” makahulugang sagot ni JC, sabay sulyap nang may pilyong ngiti sa kanyang ina. Si Emilda naman ay kasalukuyang abala sa pag-aayos ng kanyang buhok, pilit na inilalagay ang mga hibla sa likod ng kanyang tainga upang itago ang biglaang pamumula ng kanyang mga pisngi at leeg dahil sa patama ng anak. Bagaman pilit nilang iniiwasan na gumawa muli ng hakbang patungo sa pagkakamali, ang paninirahan sa iisang bubong ang siyang naging pinakamalaking parusa sa kanilang binuong paninindigan. Sa bawat hindi sinasadyang pagkakadikit ng kanilang mga balat sa masikip na pasilyo ng ikalawang palapag tuwing umaga, o sa bawat saglit na pagtatama ng kanilang mga paningin habang nag-aabot ng gamit sa sala, naroon pa rin ang nag-aalab na kuryente ng pagnanasa. Isang pagnanasa na pilit nilang itinatago at ibinabaon sa kaibuturan ng kani-kanilang mga dibdib, natatakot sa pinsalang maaaring idulot nito kung muling sasabog. Matapos ang hapunan, dahan-dahang tumayo si JC mula sa kanyang silya upang magtungo sa kanyang sariling kwarto sa itaas. Isang pilyo, lihim, at mapang-akit na ngiti ang nanatiling nakatago sa kanyang mga labi habang dahan-dahang hinahawakan ang cellphone sa loob ng kanyang bulsa. Alam ng binatilyo na ang katahimikang pinipilit panatilihin nina Emilda at Dante ay pansamantalang panangga lamang laban sa katotohanan. Ang hawak niyang alas—ang video ng kanilang pagtatalik—ay isang mitsa na naghihintay na lamang ng kanyang tamang tiyempo at hudyat upang muling pasukuin at paglawayin ang matikas na hepe. Sa mga sumunod na araw, habang pinapanatili nina Emilda at Dante ang malamig, pormal, at tila walang pakialam na ugnayan sa bawat isa, abala naman si JC sa kanyang sariling lihim at mapangahas na paghahanda. Alam ng binatilyo na hindi biro ang pambihirang laki at haba ng kargada ng kanyang ninong na nakita niya at nasuso sa banyo. Kaya naman, bago niya tuluyang simulan ang kanyang planong pangingikil at pag-akit, nagpasya muna siyang ihanda ang kanyang sariling katawan upang kayanin ang dambuhalang sukat nito. Isang hapon, pagkatapos ng kanyang klase sa unibersidad, palihim na nagtungo si JC sa isang malayong pamilihan sa bayan. Doon ay maingat siyang bumili ng isang malaki, matigas, at mahabang pipino, kasama ang isang kahon ng condom at isang maliit na bote ng lubricant. Pagkauwi sa bahay, nang masigurong walang tao sa sala, mabilis siyang pumasok sa kanyang kwarto at ibinalot ang mga binili sa ilalim ng kanyang mga damit. Sa loob ng kanyang silid, nakakandado ang pinto at nakasara ang mga kurtina. Dahan-dahang hinubad ni JC ang kanyang pantalon, naiwan na lamang na suot ang kanyang manipis na underwear. Kinuha niya ang pipino, maingat itong binalutan ng condom, at pinahiran ng makapal na lubricant ang dulo nito. Humiga siya sa kama, ibinuka ang kanyang mga hita, at dahan-dahang ipinasok ang gulay sa kanyang sariling butas upang magsanay. “Ahhh…” mahinang impit ni JC habang dahan-dahang pinalalaki ang butas ng kanyang sarili, paulit-ulit na ipinapasok at inilalabas ang pipino upang masanay ang kanyang masikip na kaibuturan. Subalit matapos ang ilang araw na paulit-ulit na pagsasanay gamit ang pipino, naramdaman ni JC na hindi pa rin sapat ang tigas, hugis, at laki niyon kumpara sa totoong dambuhalang ari ng hepe na kanyang nakita. Ang pipino ay kulang sa kapal na hinahanap ng kanyang imahinasyon. Dahil dito, gumamit siya ng isang pekeng account sa internet at nag-order ng isang mamahaling dildo mula sa isang online adult store. Ang dildo ay may sukat na siyam na pulgada ang haba at singtaba ng lata ng sardinas—isang eksaktong kopya at replika ng pambihirang pagkalalaki ni Dante na maugat at galit na galit ang anyo. Sumapit ang araw ng Martes, na natapat sa opisyal na day-off ni Dante mula sa istasyon ng pulisya. Habang si JC naman ay nasa paaralan para sa kanyang buong araw na mga klase, si Dante ay naiwan sa loob ng compound upang magpahinga at mag-ayos ng ilang personal na kagamitan. Bandang alas-dos ng hapon, isang malakas na katok mula sa isang courier ang umalingawngaw sa tapat ng bakal na gate ng compound. “Delivery po! Para kay JC!” sigaw ng drayber ng motorsiklo mula sa labas. Dahil walang ibang tao sa main house at abala si Emilda sa paglilinis sa likod, si Dante ang naglakad patungo sa gate upang tanggapin ang package. Inabot sa kanya ang isang katamtamang laki ng parcel na nakabalot sa isang manipis, hapit, na kulay itim na plastic packaging. Pinirmahan ng hepe ang logbook ng courier bago naglakad pabalik sa loob ng bakuran habang sinusuri ang hawak na balot. Habang naglalakad sa pasilyo patungo sa sala, napatingin nang malalim ang hepe sa hawak na parcel. Dahil sa manipis at hapit na uri ng plastic packaging na ginamit ng nagbenta, malinaw na bakat, bakas, at hulma sa labas ang eksaktong hugis ng dambuhalang dildo sa loob—ang mahabang katawan nito, ang malaking ulo, at ang maugat na disenyo. Naalarma, natigilan, at nakaramdam ng matinding kuryosidad ang pulis habang hawak ang package. Ramdam niya ang bigat at ang kakaibang materyales nito. Upang hindi maiwan sa sala at makita ng iba, dahan-dahan niyang binuhat ang parcel patungo sa ikalawang palapag upang iwanan ito sa loob ng kwarto ni JC. Dahan-dahang pinihit ni Dante ang doorknob ng kwarto ng kanyang inaanak na hindi naman nakakandado. Ngunit pagkapasok na pagkapasok niya sa loob ng silid ng binatilyo, isang pamilyar, matamis, at medyo kemikal na amoy ng lubricant ang agad na umalingawngaw at sumalubong sa kanyang ilong. Napakunot-noo ang hepe, Inikot nya ang kanyang mga mata sa paligid upang maghanap ng pinagmumulan ng amoy. Pagbaba niya ng parcel sa tabi ng kama, sa ibabaw ng isang maliit na lamesa, lalong nanlaki ang mga mata ng hepe at tuluyang napatigil ang kanyang paghinga. Nakita niya ang isang malaking pipino na medyo lantutay na, may suot pang condom na basang-basa ng lubricant, na nakapatong sa isang piraso ng tissue paper sa tabi mismo ng basurahan. Bilang isang sanay na hepe ng imbestigasyon at isang may-gulang na lalaki, hindi mangmang si Dante sa mga ganitong uri ng senyales. Agad niyang nakuha, napagtagni-tagni, at nalaman ang ibig sabihin ng kanyang mga nakita sa loob ng silid. Ang kanyang inaanak na si JC ay unti-unti nang naghahanda, nagpapalaki ng kanyang butas para sa isang malaking bagay—at alam ng hepe, sa kaibuturan ng kanyang puso, na siya ang mismong target, ang dambuhalang ari niya ang hinihintay ng paghahandang ito ng binatilyo. Binalot ng matinding kaba, bilis ng tibok ng puso, at malamig na pawis ang maskuladong katawan ng pulis, kaya mabilis siyang lumabas ng kwarto, isinarado ang pinto, at nagmadaling bumalik sa guest room upang iwasan ang anumang malisya at isipin. Kinabukasan, araw ng Miyerkules, bumili si Emilda ng isang piling ng di pa masyadong hinog, matitigas, at malalaking saging mula sa palengke upang ihanda bilang meryenda sa kusina. Sumapit ang alas-tres ng hapon at nagkatabing naupo ang mag-ninong sa hapag-kainan. Si Dante ay tahimik na nagbabasa ng dyaryo habang humihigop ng kape, samantalang si Emilda naman ay lumabas sandali upang asikasuhin ang paglalaba ng mga kumot sa likod-bahay, kaya naiwan ang dalawa na mag-isa sa mesa. Kumuha si JC ng isang partikular na malaki, mahaba, at matigas na saging mula sa piling na nasa gitna ng mesa. Dahan-dahan, walang pagmamadali, at habang nakatingin nang diretso, malagkit, at may kasamang malanding ngiti sa kanyang mga mata, binalatan niya ito sa harap ng hepe. Ang bawat pagbaba ng balat ng saging ay ginawa niya nang may kasamang pahiwatig. “Ninong, ang lalaki naman at ang titigas pa ng mga saging na nabili ni Inay ngayon sa palengke. Parang katulad nung mga pambihirang sukat na nakikita ko sa mga video sa internet,” malambing, mababa, at mapang-akit na simula ni JC, habang ang kanyang tono ng boses ay may dalang malalim na pambubuyo. Napatikhim nang malakas si Dante, bahagyang namula ang kanyang mga tainga, at pilit na ibinaling ang kanyang sarili sa hawak na dyaryo upang hindi mahalata ang kanyang pagkagulo. “Ah, oo. Maganda ang ani ng saging ngayon sa probinsya, masustansya sa katawan ng tao.” Hindi pinansin ni JC ang pormal na pag-iwas ng pulis. Dahan-dahan niyang inilapit ang dulo ng binalatang saging sa kanyang mga manipis at mapupulang labi. Idinikit niya ang dulo nito sa kanyang dila, dinalian ng laway, bago ito unti-unting isinubo nang malalim, pinalulubog sa kanyang lalamunan habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig nang mariin sa reaksyon ni Dante. Paulit-ulit niyang ginawa ang mapang-akit na kilos—isinusubo, inilalabas, at nilalamon ang saging sa loob ng kanyang basang bibig na tila ba ipinapakita sa hepe kung paano niya sinasanay sa pangalawang pagkakataon ang kanyang sarili para sa isang mas malaki at dambuhalang bagay. Napalunok nang malalim si Dante, naramdaman niya ang biglaang pagbuhos ng matinding init at kuryente sa kanyang puson. Ang kanyang sariling pagkalalaki sa loob ng pantalon ay nagsimula na namang tumigas at pumulsat nang marahas, lalo na’t sariwa at buhay na buhay pa sa kanyang isip ang nakitang condom sa pipino at ang hugis ng dildo sa parcel kahapon sa kwarto nito at ang pinagsalohan nila sa banyo ng binatilyo. Gayunpaman, mariing nag-igting ang panga ng hepe, pinatigas niya ang kanyang ekspresyon, at ibinaba ang dyaryo nang may puwersa. “JC, tapusin mo na ang pagkain mo riyan at may kailangan ka pang gawing homework para sa unibersidad, ’di ba? Huwag kang maglaro o gumawa ng kalokohan sa harap ng pagkain,” seryoso, matigas, at malamig na utos ni Dante. Pilit niyang ipinapakita ang kanyang awtoridad bilang pulis at ninong upang ipahiwatig na wala siyang pakialam sa tahasang panunukso ng binatilyo. “Opo, Ninong. Sinasanay ko lang naman ang bibig at lalamunan ko, baka kasi may malaki at dambuhalang bagay ulit akong kailangang lunukin nang buong-buo sa mga susunod na araw,” sagot ni JC habang dahan-dahang kinakagat ang dulo ng saging, sabay ibinigay ang isang nakakaloko, pilyo, at mapang-akit na ngiti bago tumayo. Mabilis na tumayo si Dante nang hindi tinatapos ang kanyang iniinom na kape. Iniwan niya ang tasa sa mesa at mabilis na naglakad patungo sa guest room sa itaas. Bagaman nag-uumapaw ang matinding pagnanasa at libog sa kanyang buong maskuladong katawan, mas matimbang pa rin sa pulis ang kanyang binuong desisyon na itigil ang lahat ng uri ng pagkakasala sa loob ng compound upang maisalba ang kanyang ini ingatang pamilya. Subalit sa bawat hakbang niya pabalik sa kanyang silid, ramdam ng hepe na ang matatag na pader na kanyang itinayo ay unti-unti nang nagkakaroon ng mga lamat dahil sa mapangahas, matapang, at malanding laro ng kanyang sariling inaanak. Lumipas pa ang ilang linggo, ngunit walang nagbago sa takbo ng buhay sa loob ng malaking bahay. Sa kabila ng matigas, pormal, at seryosong pag-iwas ni Dante tuwing magkakatagpo sila, patuloy pa rin ang mapangahas at walang takot na laro ng kanyang inaanak. Tila ba naging isang personal na palaruan para kay JC ang bawat sulok ng tahanan, partikular na ang masisikip na pasilyo sa ikalawang palapag at ang kusina kung saan madalas silang mag-abot ng hepe tuwing umaga at gabi. Tuwing umaga, kapag magkasalubong sila sa makipot na hallway patungo sa banyo, sinasadya ni JC na huwag gumilid o magbigay ng daan. Sa halip, sa tuwing dadaan ang hepe, idinidikit ng binatilyo ang kanyang maputi at makinis na katawan sa maskuladong braso o malapad na dibdib ng pulis habang naglalakad. Ang kilos na ito ay nag-iiwan ng mabilis, mainit, ngunit malisyosong pagkakadikit ng kanilang mga balat na nagpapatayo sa mga balahibo ni Dante. Kapag tinitigan siya ng pulis nang masama at may halong babala, isang pilyo at mapang-akit na kindat lamang ang isasagot ni JC bago ito tuluyang dumeritso sa loob ng banyo habang umiindayog ang matambok nitong puwetan. Maging sa oras ng almusal at hapunan, tuwing abala si Emilda sa paghahanda ng mga lutuin sa kalan o kaya naman ay kapag lumalabas ito upang maglaba ng mga damit sa likod, gumagawa ng paraan si JC upang mapalapit sa kanyang ninong. Sasandalan niya ang sandalan ng upuan ng pulis, o kaya naman ay hihingi ng tulong sa mga simpleng bagay tulad ng pag-abot ng baso para lamang magkausap sila—mga usapan na palaging hinahaluan ng binatilyo ng malalaswa, direkta, at matapang na pahiwatig. “Ninong, medyo sumasakit at kumikirot ang likod ko ngayon dahil sa matagal na pag-upo sa mga lecture sa school. Sabi ni Inay sa akin noon, magaling ka raw at swabe magmasahe ng mga kalamnan. ’Di ba natulungan mo siya noong isang araw doon sa loob ng guest room habang wala ako?” bulong ni JC isang gabi habang nakatayo sa likod ng silya ng hepe. Sapat lamang ang hina ng kanyang boses upang hindi marinig ng kanyang ina na nasa labas ng kusina. Napatigas ang hawak ni Dante sa kanyang baso ng tubig, halos mayanig ang salamin sa tindi ng kanyang pagkakahawak. Ang panga ng pulis ay mariing nag-igting habang pilit niyang pinabababa ang mabilis na tibok ng kanyang puso at ang dumadaloy na libog sa kanyang puson. “JC, marami akong iniisip at ginagawa sa presinto. Kung masakit ang katawan mo, pumunta ka sa botika at uminom ka ng paracetamol upang gumaling.” “Iba po kasi ang talab at sarap kapag ang malalaki at maugat na kamay ng isang matikas na pulis ang humahawak sa balat ko, Ninong. Ramdam ko ang lakas at tigas mo kahit nakaupo ka lang diyan,” nakangiting sagot ng binatilyo. Dahan-dahan niyang idinikit ang kanyang makinis na hita sa malaki na braso ng hepe, sadyang ipinararamdam ang kanyang init, bago dahan-dahang umupo sa kanyang sariling pwesto sa mesa. Kapag naman nagkakaroon ng mga pagkakataon na maiwang mag-isa ang dalawa sa kusina, partikular na kapag nagtitimpla ng kape si Dante sa gabi bago matulog, mas lalong nagiging mapangahas at walang preno ang mga salita ni JC. “Ninong, napanood ko yung mga video ng mga pulis sa internet na ang gagaling daw sa mga operasyon nila. May napanood nga ako kagabi, ang laki daw ng dala-dala ng hepe na nakausli pa sa ilalim ng uniform niya. Totoo kaya na ganoon kalalaki at katigas talaga ang mga hepe ng imbestigasyon?”  seryosong tanong ni JC habang nakasandal ang kanyang puwetan sa gilid ng lababo, diretso at walang kurap ang tingin sa ibabang parte ng pulis kung saan nakabukol ang shorts nito. Hindi na nakatiis si Dante. Ibinaba niya ang hawak na tasa ng kape nang may puwersa sa ibabaw ng lababo na lumikha ng malakas na tunog at mabilis na hinarap ang binatilyo, nilapitan ito nang dambuhala niyang katawan upang takutin. “JC, labis at bastos na ang mga itinatanong mo sa akin. Respetuhin mo ako bilang ninong mo, bilang kaibigan ng pamilya, at bilang hepe ng pamilyang ito! Itigil mo ang mga ganyang uri ng malalaswang usapan sa loob ng bahay na ito!” “Bakit po, Ninong? Natatakot ka ba na baka hindi lang usapan ang mangyari sa ating dalawa kapag pinagpatuloy natin ito? Huwag kang mag-alala, malaki naman ang pasensya ko… at ang butas ko, handang-handa at maluwag na para tanggapin ang pagka dambuhala mo,” pabulong ngunit mariin ang pagkakabigkas ng bawat salita ni JC. May kasama itong mapang-akit at mapaghamong tingin bago dahan-dahang tumalikod at iniwan ang hepe na nanginginig ang buong katawan sa galit, kaba, at nag-uumapaw na pagnanasa na pilit nitong pinipigil. Bagaman pilit na ipinapakita ni Dante sa bawat galaw na wala siyang pakialam, na matatag ang kanyang moralidad at paninindigan na tapusin ang lahat ng pagkakasala para sa kanyang asawang si Cora, ang gabi-gabing pambubuyo, panunukso, at paglalaro ng inaanak ay unti-unti nang pumupunit sa kanyang natitirang kontrol. Alam ng hepe na ang bawat malalaswang salita, sulyap, at haplos ni JC ay parang mga patak ng ulan na unti-unting nagpapalambot at nagpapagiba sa kanyang binuong pader ng pagpipigil. Ang kanyang itinatagong lihim ay unti-unti nang nagiging isang malaking patibong na wala siyang magawa kundi ang harapin. Sa kabila ng gabi-gabing panunukso at mapangahas na laro ni JC, ang tila pader ng yelo at walang katinag-tinag na disiplinang ipinapakita ni Dante sa tuwing kakausapin ito ay unti-unting kumain sa lakas ng loob ng binatilyo. Lumipas pa ang ilang araw ng ganoong set-up, at napansin ni JC na mukhang wala talagang epekto o talab ang kanyang mga ginagawang pag-akit sa matikas na pulis. Walang senyales na bibigay ito o lalapit sa kanya nang kusa. Dahil dito, unti-unting nawalan ng kumpiyansa at confidence sa kanyang sarili ang binatilyo. Sa tuwing nakikita niya ang malamig, seryoso, at pormal na mukha ng hepe habang naglalakad sa sala, nakakaramdam si JC ng matinding hiya, pagkabigo, at awa sa kanyang sarili. Naisip niya na baka nagmumukha na lamang siyang katawa-tawa, desperado, at bata sa paningin ng matikas na pulis na pilit na itinutuwid ang buhay nito at pinangangalagaan ang reputasyon. Dahil sa bigat ng kalooban at sa tindi ng hiyang nararamdaman sa sarili, napagdesisyunan ni JC na tuluyan nang itigil ang kanyang mapangahas at madilim na plano laban sa hepe. Isang gabi, habang nag-iisa sa loob ng kanyang silid, binuksan niya ang kanyang cellphone at pumunta sa kanyang tagong gallery. Tinitigan niya ang nakatagong video nina Emilda at Dante na nagtatalik sa kwarto—ang kanyang pinakamalaking alas. Nang walang pag-aalinlangan, dahil sa tindi ng pagsisisi at pagkapagod, pinindot ni JC ang buton ng delete at tuluyan na itong binura maging sa trash bin ng telepono. Pagkatapos noon, yumuko siya sa ilalim ng kanyang kama. Kinuha niya ang inorder na siyam na pulgadang dildo na nakatago roon, binalot ito nang mahigpit sa isang itim na plastic bag kasama ang tuyo at lantutay na pipino na ginamit niya sa pagsasanay. Lumabas siya ng bahay habang madilim ang buong compound, naglakad patungo sa malaking basurahan sa labas ng gate, at tuluyang isinama ang mga ito sa mga basura upang burahin ang lahat ng pisikal na ebidensya ng kanyang kahangalan at mapangahas na pantasya. Dumating ang pagtatapos ng linggo at isang hindi inaasahang emergency ang biglang bumulabog sa pamilya nina Emilda. Maagang-maaga pa lamang ay tumawag ang kapatid ng biyuda mula sa malayong probinsya upang ibalita na ang kanilang matandang magulang ay biglang isinugod sa ospital dahil sa malubhang sakit at nangangailangan ng agarang magbabantay at mag-aasikaso ng mga gamot. Dahil sa tindi ng pag-aalala, mabilis na nag-empake ng kanyang mga damit si Emilda upang bumiyahe ng ilang araw patungo roon. Bago tuluyang sumakay ng sasakyan, kinausap muna ni Emilda ang kanyang anak at ang hepe sa gitna ng sala habang bitbit ang kanyang malaking bag. “JC, anak, ikaw na muna ang bahala rito sa buong bahay at sa mga boarder sa paupahan habang wala ako ng ilang araw. Mag-aral ka nang mabuti at huwag mong pababayaan ang mga pinto kapag gabi,” bilin ng ina habang hinahawakan ang balikat ng binatilyo. Pagkatapos ay humarap siya sa pulis. “Dante, paki-gabay at paki-alagaan naman itong inaanak mo habang wala ako rito, ha? Ikaw na muna ang bahala sa kanya.” “Huwag kang mag-alala, Emilda. Ako nang bahala rito sa buong compound at sa bahay. Sigurado akong magiging ligtas ang lahat. Mag-ingat ka sa biyahe mo,” pormal at seryosong sagot ni Dante habang tinutulungan ang biyuda sa pagbubuhat ng gamit hanggang sa labas ng gate kung saan naghihintay ang sasakyan. “Opo, Nay. Mag-iingat kayo roon,” matipid, maikli, at walang buhay na sagot naman ni JC. Noong mga sandaling iyon, hindi na nagpapakita ang binatilyo ng anumang malisyosong ngiti, pilyong sulyap, o panunukso sa kanyang mukha. Ang kanyang boses ay naging seryoso, pormal, at malamig, na siyang ikinagulat, ikinapanibago, at ikinaalarma nang husto ni Dante habang nakatayo sa kanyang tabi.

Nang makaalis ang sasakyan ni Emilda, pumasok agad si JC sa loob ng main house at dumeritso sa kanyang kwarto nang hindi man lang nililingon ang pulis. Naiwang mag-isa ang binatilyo sa kanyang silid, habang si Dante naman ay bumalik sa guest room sa itaas upang magpahinga dahil gabi na rin at katatapos lang ng kanyang duty sa presinto. Sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo ng tensyon, naghari ang totoong katahimikan sa pagitan ng mag-ninong—isang katahimikan na hindi na dahil sa pagpipigil sa kasalanan o takot na mabisto, kundi dahil sa tuluyang pagsuko at paglamig ng binatilyo sa kanyang mga nakatagong pangarap. Habang nakahiga si Dante sa ibabaw ng kama sa loob ng guest room, hindi siya dinalaw ng antok sa kabila ng tindi ng pagod ng kanyang katawan mula sa trabaho. Nakatitig lamang ang matikas na hepe sa kisame ng silid habang pilit na pinatatahimik ang kanyang naguguluhang, napapraning, at nagwawalang isip. Sa kabila ng ganap na katahimikan sa loob ng malaking bahay, mas maingay at mas magulo ang mga tanong sa kanyang sarili dahil sa biglaang pagbabago ng inasal, at kilos ni JC kanina bago umalis ang biyuda. Nasanay ang pulis na sa bawat sulok ng tahanan, sa tuwing magkakatagpo sila, ay laging may mapangahas, malagkit na titig at malalaswang bulong ang binatilyo na humahamon sa kanyang pagkalalaki. Aminin man o hindi ni Dante sa kanyang sarili, sa kaibuturan ng kanyang katawan, ang gabi-gabing panunukso at pagpapakita ni JC ay may malalim, marahas, at matinding epekto sa kanyang kisig. Lalo na sa tuwing naaalala niya ang mga sandaling nakasuot ang binatilyo ng napakaiksing shorts at fitted na sando na pambihirang bumabagay sa maputi, makinis, at sariwa nitong kutis, pati na ang matambok nitong puwetan na palaging umiindayog sa kanyang paningin tuwing naglalakad ito sa sala. Sa mga sandaling iyon ng ganap na pag-iisa sa kama, hindi na napigilan ng matikas na hepe ang matinding pagkatigas at pag-aalboroto ng kanyang sariling kargada sa loob ng kanyang boxer shorts. Ang dambuhalang ari ay nagsimulang pumulsat nang marahas, lalo na kapag pumapasok sa kanyang isipan ang manipis at mapupulang labi ni JC—ang mga labi na minsan nang sumakop, humigop, at nagpalasap ng walang kapantay na sarap sa kanyang pagkalalaki noong sila ay nasa loob ng banyo. Ang alaala ng mainit, basa, at masunuring bibig ng binatilyo ay tila isang sumpa na paulit-ulit na nagpapalabas ng pawis sa kanyang malawak at maskuladong dibdib. Bumangon si Dante mula sa pagkakahiga at naupo sa gilid ng kama, habang ang kanyang dambuhalang siyam na pulgadang ari ay galit na galit na namang nakatayo sa dilim ng silid, bumabakat nang husto sa manipis na tela ng shorts. Nag-iisa na lamang sila ni JC sa loob ng malaking bahay, walang ibang makakarinig o makakakita sa kanila. Ang biglaang paglamig, pag-iwas, at pananahimik ng binatilyo ay lalo lamang nagpabaliw, nagpaalboroto, at nagpalibog sa isip ng hepe. Nag-iisip ang pulis kung tuluyan na nga ba itong sumuko dahil sa kanyang pagiging seryoso, o kung ito ba ay isa lamang panibagong diskarte at paraan ng binatilyo upang mas lalo siyang maglaway at maghabol sa pagnanasa. Sa kabila ng kanyang binuong paninindigan na magpakatino, magtiis, at maging tapat para sa kanyang pamilya at kay Cora, ang bawat segundo ng pag-iisa nilang dalawa ni JC sa ilalim ng iisang bubong nang walang ibang tao ay tila nagiging isang malaking bitag na humihila sa kanya pababa. Habang naglalakbay ang kanyang paningin sa dilim patungo sa pinto ng guest room, alam ng matikas na pulis na ang gabing ito ang magdidikta kung kaya pa ba ng kanyang kontrol ang lumalalang init ng laman, o kung tuluyan na siyang bibigay sa pananabik na lumabas, maglakad sa pasilyo, at pasukin ang kwarto ng kanyang sariling inaanak upang doon ibuhos ang lahat ng kanyang libog. Pilit na itinigil ni Dante ang nagwawalang takbo ng kanyang imahinasyon. Sa tindi ng init at pagnanasa na gumagapang sa kanyang puson, dinakma niya ang sariling dambuhalang pagkalalaki sa loob ng shorts at dahan-dahang inilabas ito upang laruin ng sarili niyang palad sa dilim. Subalit habang pabalik-balik ang marahas at mabilis na haplos ng kanyang malalaking kamay sa maugat nitong katawan, ramdam ng hepe na magkaiba, kulang, at kakaiba pa rin talaga ang sarap kapag may ibang taong gumagawa niyon sa kanya—hinahanap-hanap ng kanyang katawan ang higpit ng bibig ni JC. Sa kabila ng matinding bugso ng laman, pilit pa rin niyang pinipigil ang sarili na huwag lumabas ng silid upang hindi masira ang lahat. Sa kabilang kwarto naman ng pasilyo, hindi rin dinalaw ng antok si JC. Gulong-gulo ang isip ng binatilyo sa kadahilanang silang dalawa lamang ng kanyang matikas na ninong ang tao sa loob ng malaking bahay. Dahil sa tindi ng tuyo sa kanyang lalamunan at sa init ng gabi, bumangon si JC mula sa kama, suot ang kanyang manipis na sando at maikling shorts, at dahan-dahang naglakad patungo sa kusina sa ibaba upang uminom ng malamig na tubig mula sa refrigerator. Matapos uminom, pabalik na sana siya sa kanyang silid. Ngunit pagdaan niya sa tapat ng pinto ng guest room, tumigil ang mundo niya. Isang ungol ang sumingit sa dilim — mababa, paos, baritono… at may kung anong bagay na pilit na itinatago. “Ahhh… t-tangina…” marahang daing ng boses sa loob. Dahan-dahan, walang nililikhang anumang kaluskos ang kanyang mga paa, at pilit na pinipigilan ang paghinga, lumapit si JC at itinulak ang pinto ng guest room na napansin niyang bahagyang nakawang at hindi pala nakatrangka nang maayos. Walang anumang narinig si Dante mula sa pintuan dahil abala ito, nakapikit ang mga mata, at tuluyang nalulunod sa sariling init na ginagawa sa ibabaw ng kama. Sa tulong ng kaunting liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana, kitang-kita ni JC mula sa siwang ng pinto kung paano laruin at dambahin ng hepe ang sarili nitong kargada. Tumambad sa mga mata ng binatilyo ang maugat, dambuhala, singtaba ng lata ng sardinas, at siyam na pulgadang haba na ari ng pulis na galit na galit na hinahawakan at hinahaplos ng malalaking kamay nito habang ang mga abs sa tiyan ng hepe ay nag-iigting sa bawat haplos. Subalit sa kabila ng matinding sarap na nakaguhit sa mukha ng hepe, pansin ni JC sa galaw ng katawan nito na tila nahihirapan ito. Matagal at hirap na labasan si Dante dahil kulang ang init at dulas ng sarili nitong palad kumpara sa tunay na higpit at basang bunganga na hinahanap ng kanyang katawan upang mapaputok ito. Ilang minuto pa ang lumipas ng ganoong marahas na pagbomba ng sariling kamay bago tuluyang nanginig ang maskuladong katawan ng pulis, napadilat ang mga mata sa kisame, kasunod ng pagbuhos ng makapal, mainit, at madaming katas sa kanyang sariling tiyan. Nang makitang natapos na ang hepe at humihingal na nahiga sa kama upang magpahinga, dahan-dahang umatras si JC mula sa pintuan, pinalipas ang ilang sandali, at mabilis ngunit tahimik na naglakad pabalik sa loob ng sariling kwarto. Humiga siya sa kama, ipinikit ang mga mata, at pilit na tinapos ang kanyang sariling kahangalan upang tuluyang burahin sa isip ang pambihirang tanawin na kanyang nasaksihan sa dilim. Matapos ang ilang sandali, nang mahimasmasan at makabawi ng lakas si Dante, tumayo ito mula sa kama upang kumuha ng tissue at maglinis ng katawan sa banyo. Doon lamang niya napansin, sa tulong ng liwanag mula sa pasilyo, na bahagyang nakabukas at may siwang ang pinto ng guest room. Napakunot-noo ang hepe, nakaramdam ng kaunting kaba, dahil sa pagkakaalam niya ay mahigpit niya itong isinarado kanina bago siya nahiga upang maglaro. Gayunpaman, sa tindi ng pagod, puyat, at antok na biglang dumating sa kanyang katawan matapos ang labasan, ipinagsawalang-bahala na lamang niya ito, iniisip na baka natangay lang ng hangin, isinarang muli ang pinto nang mahigpit, at tuluyang natulog sa gitna ng malamig na gabi. Habang nagaganap ang lahat ng maseselang eksenang iyon sa loob ng main house nina JC, sa kabilang bahay naman sa loob ng compound ay may isa pang pares ng mga mata ang patuloy na nakasubaybay sa gitna ng dilim. Mula sa madilim, walang ilaw, at saradong sulok ng kanyang sariling kwarto, nakadungaw si Mark sa bintana habang hawak ang di kalakihang teleskopyo na may malinaw na lente. Ang teleskopyo ay nakatutok mismo sa siwang ng kurtina ng guest room ni Dante sa kabilang itaas na palapag. Sa pamamagitan ng lente ng teleskopyo, nasaksihan ni Mark nang buong-buo, malinaw, at detalyado ang bawat galaw at kilos ng hepe kanina habang nag-iisa ito. Kitang-kita niya kung paano dambahin, hawakan, at laruin ng pulis ang sarili nitong pagkalalaki sa ibabaw ng kama—ang dambuhala, maugat, galit, at siyam na pulgadang ari na singtaba ng lata ng sardinas na pabalik-balik na hinahaplos ng malalaking palad nito sa ilalim ng liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana. Sa tindi ng kanyang nasaksihan mula sa malayo, agad na nag-alab ang buong katawan ni Mark at hindi na rin nito mapigilan ang matinding pagkatigas ng kanyang sariling ari sa loob ng kanyang shorts. Dinakma at nilaro niya ang sariling kargada habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakadikit sa lente ng teleskopyo, nilalamon ng matinding pantasya, at libog sa pulis. Sa bawat ungol at pagtingala na naaaninag niya sa galaw ng mukha at bibig ng pulis, lalong bumibilis ang paghinga at pagbomba ng kamay ng boarder sa sarili niya. Hindi na niya mapigilang tanungin ang sarili kung kailan ba niya matitikman at mahahawakan ang pambihirang sarap ng dambuhalang kargada ng matikas na hepe. Kasabay nito, matalas din ang naging obserbasyon at pag-mamatyag ni Mark sa mga nagdaang linggo sa loob ng compound. Napansin niyang hindi na tulad ng dati ang pakikitungo nina Dante at Emilda sa isa’t isa—wala na ang mga palihim na senyasan sa bakuran, wala nang lumalabas sa kusina kapag gabi, at tila pilit na nilang iniiwasan ang bawat isa kapag may ibang tao. Ngayong tuluyan nang umalis si Emilda patungo sa probinsya at nalamang silang dalawa na lamang ni JC ang natira sa loob ng malaking bahay, alam ni Mark na ito na ang pinakamagandang tiyempo at pagkakataon para sa kanya. Ang pananahimik ng kusina, ang paglamig ng ugnayan ng mga matatanda, at ang pag-alis ng biyuda ang nagbigay kay Mark ng matinding lakas ng loob na mag-isip ng isang mapangahas, at mabilis na paraan upang makapasok sa loob ng main house nang walang nakakahalata. Ang kanyang layunin ay simple: ang mabitag at mapuwersa ang nag-iisang matikas na pulis sa kanyang sariling mga kamay upang makihati sa nakatagong laman.

CHAPTER 6: MULING PAG-USBONG

Ang katahimikang bumalot sa malaking  bahay matapos ang biglaang pag-alis ni Aling Emilda ay hindi nagdala ng kapayapaan. Sa halip, tila ba ito ang naging mitsa upang maging mas matalas at mapanganib ang pakiramdam ng bawat taong naiwan sa loob ng malawak na compound na matatagpuan sa gilid ng tahimik ngunit madilim na bahagi ng Barangay San Roque. Ang unang gabi ng pag-iisa nina Hepe Dante at JC ay lumipas nang walang direktang kibuan—isang mabigat na laro ng iwasan sa loob ng masikip na pasilyo, kung saan ang bawat yabag ng paa sa makintab na sahig na narra ay tila may dalang pahiwatig. Ang hangin sa pagitan ng mag-ninong ay nanatiling puno ng mga hindi sinasabing sentimyento at pigil na bugso ng katawan na kapwa nila pilit na ibinabaon sa limot matapos ang mga nakaraang gabi ng lihim na panunubok. Kinabukasan, habang sumisikat ang araw, nagdala ito ng hamog. Pero kasabay nun, may kakaibang galaw sa bakuran. Dahan-dahan at tahimik. May mga nagbabantay at naghihintay ng tamang oras para sumugod. Bandang alas-otso ng umaga, habang ang sikat ng araw ay sumasala sa mga dahon ng lumang puno ng mangga sa bakuran, nagkakape si Dante sa may malawak na beranda ng main house. Suot niya ang kanyang kulay-abong uniporme ng pulis, ngunit wala pa ang kanyang tsapa, sinturon, at ang mabigat na baril na madalas na nakasabit sa kanyang baywang. Nakatitig siya sa kawalan, pinapanood ang usok na sumasayaw mula sa kanyang tasa, habang ang isip ay pabalik-balik sa kakaibang katahimikan at pag-iwas ni JC nitong mga nakaraang oras. Ang presensya ng binatilyo sa loob ng bahay ay tila isang nakatagong kuryente na nagpapataas ng kanyang balahibo sa tuwing magkakasalubong sila sa kusina. Sa gitna ng malalim na pag-iisip na ito, nakita ni Dante ang pagbuka ng pinto ng inuupahan at hiwalay na kwarto sa kabilang panig ng compound. Lumabas doon si Mark. Ang binata ay nakasuot lamang ng manipis na sando at maikling shorts, bitbit ang isang basket ng mga sariwang prutas—mga pulang mansanas, hinog na mangga, at saging na halatang bagong bili mula sa palengke sa bayan. “Magandang umaga, Hepe Dante,” bati ni Mark habang dahan-dahang naglalakad patungo sa direksyon ng beranda. Ang bawat hakbang niya sa sementadong daanan ng garden ay may kakaibang bagal, isang kalkulado at pormal na kilos na tila ba sinusukat niya ang reaksyon ng natutulog na leon sa itaas. “Napansin ko po kasi kahapon na umalis si Aling Emilda na may dalang malaking bag at nagmamadali papunta sa sakayan. May nangyari po ba?” Ibinaba ni Dante ang kanyang tasa sa lamesang kahoy at hinarap ang boarder gamit ang kanyang natural, seryoso, at mapanuring mukha—ang mukha ng isang kilalang hepe ng lokal na presinto na sanay magpaamin ng mga maysala. “Oo, Mark. Isinugod ang matanda sa ospital kaya kailangan niyang sumaklolo roon ng ilang araw. Bakit mo naitanong? May kailangan ka ba sa kanya?” “Ah, wala naman po, Hepe. Medyo napansin ko lang po kasi na biglang tumahimik ang bahay ninyo,” sagot ni Mark, sabay hakbang paakyat sa tatlong baitang na hagdan ng beranda. Ang amoy ng bago niyang paligo ay humalo sa amoy ng kape ni Dante. Inilapag niya ang basket ng prutas sa ibabaw ng bilog na lamesang kahoy, sapat na malapit sa posisyon ng nakaupong opisyal. “Para sa inyo po pala ito ni JC. May nagpadala po kasi sa akin mula sa bayan, napakarami naman kung ako lang ang kakain sa kwarto ko. Mas mabuting ibigay ko na rito habang wala si Aling Emilda para may mapag-meryenda kayo.” Napatitig si Dante sa mga prutas bago ibinaling ang kanyang matalas at tila sumusuring mga mata sa mukha ni Mark. Bilang isang sanay na imbestigador na may matalas na instinct, may napansin agad si Dante na kakaiba at hindi pormal sa ikinikilos ng binata. Ang mga sulyap ni Mark ay hindi nananatili sa kanyang mukha habang nagsasalita; sa halip, dahan-dahan, mariin, at may pagnanakaw itong bumababa sa pagitan ng mga hita ng hepe. Dahil nakaupo si Dante sa  silya at manipis ang tela ng kanyang  sout na uniporme, malinaw na bakat doon ang dambuhala, at natutulog nitong pagkalalaki na tila ba humihinga sa ilalim ng tela. Hindi ito ang normal na tingin ng isang ordinaryong boarder na nagpapakita lamang ng paggalang. May kasama itong malalim na paghanga, kuryosidad, at isang mapangahas na pagnanasa na hindi itinago nang maayos. Ramdam ni Dante ang talas at init ng titig ni Mark sa kanyang laman sa gitna ng kanyang hita, na tila ba may kakaibang pinahihiwatig ang mga mata nito—isang mapang-akit na hamon na hindi binibigkas ng labi. “Salamat, Mark. Pero hindi mo na kailangang mag-abala para sa amin,” malamig na sabi ni Dante. Pinatigas niya ang boses para iparamdam ang layo ng edad at estado nila. Bahagya niyang ipinagsalikop ang mga binti para maitago ang bukol. “Masyado ka nang mabait at mapagmasid nitong mga nakaraang araw.” “Maliit na bagay lang po ito, Hepe. Tsaka… napansin ko rin po kasi nitong mga nakaraang gabi, mukhang puyat kayo palagi. Madalas pong bukas ang ilaw at nakasiwang ang bintana sa guest room ninyo hanggang madaling-araw,” banayad at may kargang tono na dugtong ni Mark. Ang kanyang mga labi ay bahagyang gumuhit ng isang manipis at tila walang malisyang ngiti, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig pa rin nang mariin sa gitna ng mga hita ni Dante, ninanamnam ang bawat laking nakikita sa ilalim ng tela. “Kung may kailangan po kayong tulong… o kung nababagot kayo rito sa malaking bahay  habang mag-isa kayo sa gabi, sabihan niyo lang po ako. Malapit lang naman ang kwarto ko, isang tawag niyo lang.” Bahagyang nag-igting ang panga ni Dante sa narinig. Ang ugat sa kanyang leeg ay bahagyang kumalat sa tindi ng biglaang pagbaha ng kaba at hinala. Naalala niya ang nangyari kagabi—ang kanyang paglalaro sa sarili sa loob ng guest room, ang init ng kanyang sariling mga kamay habang hinahawakan ang kanyang kargada, at ang napansin niyang bahagyang nakasiwang na pinto at bintana. Nagsimulang gumapang ang hinala sa isip ng hepe. “Nakita ba ako ng batang ito sa aking bintana mula sa bintana ng kwarto niya habang ginagawa ko ’yun?” Ang tanong na ito ay nag-iwan ng kakaibang kaba at kuryente sa kanyang dibdib, ngunit bilang isang matagal nang pulis, pinanatili niyang blangko, matigas, at walang emosyon ang kanyang ekspresyon. “Okay naman ako, Mark. Sanay ako sa puyat dahil sa mga operasyon at trabaho sa presinto. Maaari ka nang bumalik sa ginagawa mo,” utos ni Dante—isang malinaw at pinal na pagtatapos sa usapan na may tonong nagpapalayas. “Sige po, Hepe. Kainin niyo po ’yan habang sariwa,” sagot ni Mark na tila hindi natakot sa lamig ng boses ng pulis. Bago tumalikod, sumulyap pa ito nang isa pang huling beses sa malaking laman sa pagitan ng hita ng pulis, na tila ba tinitiyak kung may epekto o kung nagbago ang hugis nito dahil sa kanyang mga salita. Dahan-dahan siyang bumaba ng beranda, may dalang lihim na kumpirmasyon sa kanyang sarili. Target niya si Dante, at alam niyang may kahinaan ang matikas na hepe na maaari niyang pasukin sa mga susunod na gabi. Hindi nagtapos sa simpleng pag-aalay ng prutas ang balak ni Mark. Alam niyang pader ang kanyang binubunggo kay Dante, kaya kailangan niya ng mas matatag na tulay. Magka-edad lang sila ni JC at nagkataong magkaklase sila sa iisang unibersidad sa bayan, sa ilalim ng kursong Business Administration, kaya naman mas madali niyang magagamit ang binatilyo upang makapasok sa pinaka-sentro ng bahay . Alam ni Mark ang mga schedule ng klase ni JC, ang mga oras ng bakante nito, at alam niyang madali itong lapitan kapag ang pag-uusap ay dinala sa mga mabibigat na schoolwork at group project. Upang tuluyang mapalapit sa hepe at makuha ang tiwala nito, kailangan niyang magpanggap na isang mabuting kaibigan at masigasig na kaklase kay JC. Nang hapon ding iyon, bandang alas-tres habang ang hangin ay mainit pa, nakita ni Mark si JC na abala sa gilid ng compound. Nililinis ng binatilyo ang maliit na garden at nag-aayos ng mga nakatabing halaman at mga pasong semento na iniwan ng kanyang ina bago ito umalis. Ang pawis ay gumagapang sa leeg ni JC, nagpapakita ng kanyang payat ngunit hubog na katawan. Dahan-dahang lumapit si Mark, hawak ang dalawang malamig na lata ng soda na kinuha niya mula sa kanyang maliit na refrigerator. “JC, mukhang mabigat ’yang binubuhat mong pasong semento ah. Tulungan na kita,” masayang untag ni Mark habang inilalapag ang isang lata ng soda sa ibabaw ng tabi ng binatilyo, sa isang sementadong upuan sa ilalim ng puno. Napatingin si JC, medyo nagulat dahil pormal at medyo may distansya ang estado nila sa paaralan, bagaman magkaklase sila. “Ah, salamat, Mark. Ayos lang naman, kaya ko naman ’to. Nilalagay ko lang sa lilim ’tong mga halaman ni Inay para hindi matuyot habang wala siya.” “Naku, hayaan mo na ako ang magbuhat ng mga susunod niyan. Magkaklase naman tayo sa unibersidad kaya huwag mo na akong masyadong ituring na ibang tao o simpleng boarder lang dito,” pagpipilit ni Mark habang hinahawakan ang isang malaking pasong semento, ipinapakita ang kanyang sariling lakas upang makuha ang tiwala ng binatilyo. “Siyanga pala, tungkol dun sa group project natin sa Marketing na tinalakay ng propesor sa room kanina… naisip ko na mas mabuting dito ko na lang dalhin sa  bahay nyo ’yung mga gagamitin nating mga libro at reviewer para makatulong sa atin pareho. Pwede rin kitang tulungan mag-compile ng mga notes natin para sa darating na midterms.” “Talaga? Malaking tulong ’yan kung sakali, Mark. Medyo marami nga akong kailangang habulin sa mga klase natin nitong linggo dahil medyo naguguluhan ako sa mga huling lesson,” matipid at may kasamang pasalamat na tugon ni JC. Unti-unting nawawala ang kanyang pagiging aloof at mahiyain dahil sa tila tapat at buong-pusong alok na tulong mula sa kanyang kaklase. “Oo naman, walang problema sa akin ’yon, JC. Magkaklase tayo kaya dapat nagtutulungan tayo rito sa loob at labas ng compound. Mula ngayon, kapag may kailangan ka o kung gusto mong mag-review tayo nang sabay para sa mga darating na exam, sabihan mo lang ako. Pwede akong pumasok dito sa bahay ninyo sa gabi para mag-aral din ako, para may kasama ka habang wala ang Inay mo at para hindi ka rin nababagot,” saad ni Mark, habang ang kanyang puso ay lihim na nagdiriwang sa tagumpay. Nakuha na niya ang kanyang “easy access” card upang makapasok sa loob ng bahay nang may lehitimo at magandang dahilan. Alam niya na sa bawat gabi na nandoon siya sa sala, sa pagitan ng mga libro, mas marami siyang pagkakataon na mapatitig, makasalamuha, at mapalapit kay Hepe Dante na madalas ding lumalabas para uminom ng tubig o mag-inspect ng bahay. Habang nag-uusap ang dalawang magkaklase sa ilalim ng puno sa bakuran, hindi nila napansin na mula sa bintana ng ikalawang palapag ng bahay, nakatayo si Dante sa likod ng makapal na kurtina. Matalas, madilim, at puno ng suspetsa ang tingin ng hepe sa bawat galaw at kumpas ng kamay ni Mark—napansin niya ang biglaang pagiging malapit at maasikasong asal ng boarder kay JC. Ramdam ng pulis, mula sa kanyang mahabang taon sa serbisyo, na may kakaibang laro ang boarder na ito at alam niyang hindi lang basta pagiging magkaklase ang tunay na pakay nito sa kanyang inaanak. Ngunit dahil wala pa siyang sapat na ebidensya o dahilan upang kumilos, nanatili siyang tahimik na nagmamasid sa kanila mula sa itaas, pinapakiramdaman ang bawat galaw ng banta. Sumapit ang hapon ng Biyernes, kung saan ang init ng nagbabagang araw ay unti-unting napapalitan ng malamig na hangin ng weekend. Ang katahimikan ng compound ay muling nabulabog nang pumasok ang isang pamilyar na pulang sasakyan sa loob ng malaking bakal na gate. Sabay na dumating si Cora, ang asawa ni Dante, at ang kanilang matikas at matangkad na anak na si Dan. May dala silang ilang supplies, mga plastic ng grocery, at mga lutong ulam na nakalagay sa mga container, na may layuning bisitahin ang hepe at tingnan ang kalagayan ng tahanan nina Emilda matapos mabalitaan ang emergency sa probinsya mula sa isang tawag sa telepono. “Dante! JC!” malakas na tawag ni Cora habang naglalakad patungo sa pinto ng main house, kasunod si Dan na bitbit ang dalawang mabibigat na kahon ng grocery na naglalaman ng mga de-lata, bigas, at mga gamot. Agad na bumaba si Dante mula sa ikalawang palapag, suot ang kanyang simpleng t-shirt, habang si JC naman ay nagmamadaling lumabas mula sa kusina habang nagpupunas ng kamay sa isang basahan upang salubungin ang mag-ina. Isang pormal ngunit may nakatagong tensyon ang naging pagtanggap ng dalawa. Sa kaibuturan ng kanilang mga isip, kapwa sila nakaramdam ng matinding kaba at tila ba may bumabagabag sa kanilang dibdib dahil sa nakaraang kasalanan nina Dante at Emilda na muntik nang sumabog sa harap ng lahat. “O, Cora, Dan, napabisita kayo ngayon nang walang pasabi?” untag ni Dante habang pormal na humahalik sa pisngi ng kanyang asawa at tinatapik nang mariin ang malapad na balikat ng kanyang anak na si Dan. “Naisipan ko lang kayong dalawin dito, Dante, dahil alam kong mahirap ang walang kasama rito na nag-aasikaso ng pagkain. Nabanggit kasi sa akin na bigla raw umalis si Emilda dahil sa magulang niya. Nag-aalala ako baka kung ano-ano lang ang kinakain ninyo rito ni JC, o baka puro kayo order ng pagkain mula sa bayan,” paliwanag ni Cora habang isa-isang inilalapag ang mga dala sa ibabaw ng malaking lamesang kahoy sa kusina. “Isinama ko na rin itong si Dan para may katulong ka rito sa bahay kung sakali sa mga pagkukumpuni, at para may kasama at kakwentohan rin si JC habang wala ang nanay niya rito.” Matalas at mapanuri ang mga mata ng ginang habang nakatingin sa kanyang asawa habang inaayos ang mga de-lata. Sinusuri ni Cora ang bawat kilos ng katawan, ang tindig, ang direksyon ng mga sulyap, at ang tono ng pananalita ni Dante upang maghanap ng anumang senyales ng pagbabago, pagkailang, o pagkakaroon ng isang lihim na itinatago sa loob ng malaking bahay. Subalit habang nag-uusap sila tungkol sa mga balita sa bayan, napansin ni Cora na parang normal, maayos, at walang anumang dumi ang lahat. Ang kilos ni Dante ay nanatiling kalmado, pormal at may sapat na distansya ang pakitutungo nito kay JC na tila isang tunay na ninong, at ang pananalita nito ay walang anumang bahid ng pagmamadali, pagkakaroon ng kasalanan, o pagloloko. Ang natural na seryosong awtoridad at pagiging haligi ng tahanan ng hepe ay naroon pa rin nang buong-buo, na tila ba walang anumang tinatagong mabigat na lihim sa loob ng mga silid ng bahay. Dahil sa nakatagong kaayusan at normal na asal ng kanyang asawa, tuluyang napawi ang anumang munting hinala o takot sa puso ni Cora na baka may ibang pinagkakaabalahan ang pulis. Nabura ang kanyang mga pagdududa at nakumbinsi siya na walang ginagawang kalokohan ang hepe sa likod nya. “Mabuti naman at maayos ang lagay mo rito, Dante. Akala ko kung ano na ang pinagkakaabalahan mo.” “Trabaho lang sa presinto at ang kaligtasan ng komunidad ang inaasikaso ko, Cora. Wala kang dapat ikabahala,” sagot ni Dante nang may katatagan sa boses, isang sulyap ang ibinigay niya kay JC na nanatiling nakatungo habang nag-aayos ng mga baso. “O sige, maiwan ko na kayo rito dahil may dadaan pa. Dan, maiwan ka muna rito sa bahay para may katulong ang tatay mo at si JC sa mga mabibigat na gawain. Huwag kang pasaway at tulungan mo si JC sa kanyang mga gawain,” bilin ni Cora sa kanyang anak, bago ito tuluyang nagpaalam bandang alas-singko ng hapon upang bumalik mag-isa. Ang pag-alis ni Cora na may dalang buong kapanatagan at tiwala ay nag-alis ng isang malaking tinik at pasanin sa dibdib ng hepe. Dahil nakumbinsi ang asawa na walang kakaibang nangyayari, naramdaman ni Dante na ligtas ang kanyang pamilya mula sa anumang iskandalo—ngunit ang kapanatagang ito, sa kabilang banda, ang siyang unti-unting magpapaluwag at magpapahina sa pader ng pagpipigil na kanyang maingat na itinayo sa pagitan nila ni JC nitong mga nakaraang araw. Matapos ang pagbisita at pag-alis ni Cora, nagpatuloy ang takbo ng buhay sa loob ng malaking compound kung saan tuluyan nang nagpaiwan si Dan pansamantala. Dahil nakumbinsi ang asawa na maayos ang lahat, medyo naging mas maluwag at hindi masyadong pormal ang atmospera sa loob ng main house. Sa mga sumunod na araw, si Dan—na may katulad na tindig, hubog ng katawan, at pagkatao sa kanyang ama: matangkad, may malapad na balikat, seryoso ngunit may nakatagong lambing sa puso, at may dalang matatag na aura ng proteksyon—ang naging madalas na makasama, makausap, at maging ka-close ni JC sa loob ng bahay. Isang hapon, habang ang ulan ay bahagyang tumitila sa labas at nag-iiwan ng malamig na simoy, nag-aayos si JC ng ilang mga nasirang kagamitan sa sala, kabilang ang isang lumang electric fan na biglang huminto sa pag-ikot kagabi. Hawak ng binatilyo ang isang screwdriver, ngunit halatang hindi niya alam kung paano sisimulan ang pagbubukas ng motor nito. Nakita ito ni Dan na kakapasok lang mula sa likod-bahay. “JC, akin na ’yang sirang electric fan. Ako nang mag-ayos ng wiring at maglinis ng motor niyan, medyo mapanganib at baka makuryente ka kung ikaw ang hahawak ng mga wire na ’yan,” malambing ngunit may baritonong lalaki na saad ni Dan habang dahan-dahang kinukuha ang screwdriver mula sa mga maliliit na kamay ng binatilyo. Naupo si Dan sa sahig ng sala, sa ibabaw ng lumang banig, at dahan-dahang binuksan ang takip ng motor ng bentilador gamit ang mga bihasang kumpas ng kamay. Habang nakatitig si JC sa malalaki, mabalahibo, at may mga ugat na kamay ni Dan, sa malapad nitong likod na bumabakat sa kanyang t-shirt, at sa paraan kung paano nito masusing inaayos ang problema nang walang anumang reklamo o ingay, isang matinding damdamin ng paghanga at kakaibang init ang biglang gumapang sa puso ng binatilyo. Ngunit sa pagkakataong ito, May sumagi sa isip ni JC habang pinapanood ang bawat galaw ni dan. Ang mismong sumagi at nakita niya sa mga kilos at tindig ni Dan ay walang iba kundi ang Ninong Dante. Sa bawat pihit ng screwdriver ni Dan, sa paraan ng pagkunot ng noo nito kapag may hindi maayos na wire, at sa amoy ng pawis at bakal na nagmumula sa katawan nito, nakikita ni JC ang buhay na repleksyon ng kanyang Ninong Dante. Naalala niya ang mga nakaraang buwan kung saan ang matikas na hepe ang palaging maasahan sa loob ng bahay na ito—ang seryoso at makapangyarihang pigura na tahimik ngunit laging nag-aayos ng mga sira sa tuwing may pumapalyang kagamitan o may tagas ang bubong. Ang imahe ni Dante na pawisan, nakasuot lamang ng sando, habang ipinapakita ang buong lakas at maskulado nitong bisig habang nagkukumpuni ng mga bagay-bagay sa bahay ang siyang sumasariwa at nagpapatibok nang mabilis sa puso ni JC ngayon. Dahil sa mga alaalang ito na pinapakita ng mga kilos ni Dan, nagsimulang umusbong muli ang isang bago, mas malalim, at mas mapanganib na paghanga sa puso ni JC para sa kanyang ninong. Napagtanto niya sa kanyang sarili na ang katatagan, ang awtoridad, at ang pagiging maasahan ng hepe ang tunay na umaakit sa kanyang pagkatao—isang lalaking may sapat na lakas upang mag-ayos ng anumang nasisira sa kanyang paligid at magbigay ng proteksyon na matagal na niyang hinahanap. “Salamat, Dan,” mahinang sambit ni JC, ang kanyang boses ay nanginginig nang bahagya, puno ng totoong emosyon at isang malalim na paggalang na may kalakip na ibang kahulugan. “Ang galing mo rin pala mag-ayos ng mga ganito… parang ang Ninong Dante lang. Lagi niyang naaayos nang mabilis ’yung mga nasisira rito sa bahay tuwing may pumapalyang mga kagamitan.” Napatingin si Dan kay JC mula sa kanyang ginagawa, pinunasan ang pawis sa kanyang noo gamit ang braso, at ngumiti nang bahagya, ipinararamdam ang isang tapat at protective na ugnayan. “Kay Papa ko naman talaga natutunan lahat ng paghawak sa mga tool at pag-aayos ng kuryente, JC. Huwag kang mag-alala, nandito lang ako para tumulong sa inyo.” Mula sa madilim na pasilyo malapit sa pintuan ng kusina, nakatayo si Dante. Hawak ang isang baso ng tubig, tahimik at walang kibo niyang pinapanood ang buong tagpong iyon mula sa anino. Napansin ng hepe ang unti-unting paglalapit nina JC at ng kanyang sariling anak na si Dan, pati na ang kakaiba, makinang, at tila may pagnanasang ningning ng paghanga sa mga mata ng binatilyo nang mabanggit ang kanyang pangalan at ihambing ang mga kilos nito sa kanya. Bagaman may kaunting kuryosidad, isang munting kurot ng selos, at isang hindi maipaliwanag na tensyon sa kanyang isip bilang isang lalaki at bilang ninong, hindi gumawa ng anumang hakbang, ingay, o reaksyon si Dante. Ibinaba niya ang kanyang tingin, hinayaan niya lamang ang dalawa na mag-usap at magkalapit sa maliwanag na bahagi ng sala, habang siya ay nanatiling nagmamasid sa kanila mula sa dilim—pinapanood ang unti-unting pagbabago ng takbo ng mga relasyon sa loob ng  tahanan, kung saan ang bawat isa ay patuloy na naglalatag ng kani-kanilang mga sulyap at lihim na hangarin sa paparating na gabi.

CHAPTER 7: ANG SULAK SA ILALIM NG GABI

CHAPTER 7: ANG SULAK SA ILALIM NG GABI Ang gabi sa Barangay San Roque ay palaging dumarating nang may kasamang kakaibang bigat, lalo na sa loob ng malawak at lumang compound kung saan nakatayo ang dalawang magkahiwalay na istruktura ng tahanan. Matapos bisitahin ni Cora at iwan si Dan para tumulong sa bahay, mas kumapal ang hangin sa pagitan ng mga lumang kahoy at konkretong pader. May bago nang timbang sa bawat sulok. Ligtas ang pakiramdam dahil kay Dan. Ngunit hindi pa rin mapakali. Nasa labas si Mark, nagbabantay. Nasa loob si JC, matalim kung tumingin. Tahimik lang, pero nag-aabang ng pagsiklab. Walang malalawak na lupain o ari-arian ang pamilya ni Dante; ang lahat ng mayroon siya ay nakuha mula sa kanyang sariling dugo, pawis, at matagal na serbisyo bilang isang tapat ngunit kinatatakutang hepe ng lokal na presinto. Ang compound na ito, na binubuo ng isang pangunahing bahay-na-bato at isang maliit na gusali para sa mga boarder sa kabilang bahagi ng bakuran, ang tanging saksi sa kanyang pagiging haligi ng tahanan. Habang ang mga kuliglig sa labas ng bakod, malapit sa madilim na sapa at masukal na kakahuyan sa dulo ng barangay, ay nagsisimulang mag-ingay sa ilalim ng malamig na hamog, ang gabi ay dahan-dahang naglatag ng kanyang sariling bitag. Bandang alas-syete ng gabi, gaya ng kanilang napagkasunduan sa ilalim ng puno ng mangga, pumasok si Mark sa loob ng main house. Bitbit niya ang isang makapal at kupas na backpack na naglalaman ng mga aklat sa Marketing, mga questionnaire, at mga makakapal na lecture notes na kanilang kakailanganin para sa darating na midterms sa unibersidad sa bayan. Nakasuot siya ng isang maluwag na t-shirt at maikling pambahay na shorts—isang kasuotan na sadyang komportable ngunit nagpapakita ng kanyang kabataan at ang kanyang pagiging simpleng boarder na kumikilos nang may layunin sa bawat hakbang. “Magandang gabi, JC,” bati ni Mark habang maingat na humahakbang sa makintab na sahig na narra ng malawak na sala. Ang boses niya ay may malambot na tono, ngunit ang kanyang mga mata ay mabilis na gumala sa buong paligid bago pa man siya tuluyang makaupo. “Magandang Gabi, Mark. Tuloy ka, ilapag mo lang diyan sa malaking lamesang kahoy ’yung mga reviewer mo,” sagot ni JC na kasalukuyan nang nakaupo sa dulo ng mahabang mesa, napaliligiran ng kanyang sariling mga notebook, highlighters, at mga ballpen. Nagsimulang mag-ayos ang dalawang magkaklase. Binuksan ang mga libro, naglatag ng mga papel, at nagsimulang magpalitan ng mga ideya tungkol sa mga aralin sa campus—mga kwento tungkol sa mahigpit nilang propesor sa Economics, ang mahabang pila sa enrolment sa main campus tuwing pasukan, at ang mga lesson na hindi nila masyadong nakuha noong nakaraang linggo dahil sa mga personal na pinagkakaabalahan. Sa paningin ng sinumang makakakita mula sa labas ng bintana, sila ay dalawang ordinaryong estudyante na nagsisikap at nagpupuyat para sa darating na pagsusulit upang makapagtapos ng pag-aaral. Subalit para kay Mark, ang bawat salita, formula, at paliwanag na lumalabas sa kanyang bibig ay isang malaking pagkukunwari lamang. Habang kunwari ay itinuturo niya ang isang diagram sa aklat ni JC at ipinaliliwanag ang supply and demand curve, ang kanyang mga mata ay hindi talaga nakatutok sa papel. Ang kanyang paningin ay patuloy na gumagala patungo sa malawak at madilim na hagdanan na patungo sa ikalawang palapag kung saan matatagpuan ang mga kwarto, at sa pasilyo ng kusina sa ibaba. Naghihintay siya. Naghahanap siya ng isang partikular na tindig na magpapatunay sa kanyang mga hinala mula sa bintana ng kanyang sariling kwarto. Hindi nagtagal, narinig ang mabibigat, at pamilyar na yabag mula sa itaas ng hagdanan. Pababa si Hepe Dante. Nakasuot lamang ang opisyal ng kanyang pambahay na puting sando—na hapit na hapit sa kanyang malapad, maskulado, at mabalahibong dibdib—at isang manipis na garterized shorts na kulay itim. Pababa siya upang kumuha ng isang basong malamig na tubig sa kusina at upang mag-inspect sa paligid ng mga pinto at bintana ng compound bago tuluyang magpahinga para sa gabi. Sa pag-apak ng mga paa ng hepe sa huling baitang ng hagdanan patungo sa sala, biglang tila tumahimik ang buong paligid, nawala ang ingay ng mga kuliglig sa labas. Napatingin si JC sa kanyang ninong, isang pormal at mahiyain na pagtango ang ibinigay ng binatilyo, ngunit agad din itong nagbaba ng tingin sa kanyang notebook upang pigilan at itago ang mabilis at malakas na tibok ng kanyang dibdib sa harap ng kaklase. Si Mark naman ay hindi nagbaba ng tingin. Sa halip, lalong naging matapang, mariin, at mapangahas ang kanyang sulyap. Habang nakatayo si Dante malapit sa may refrigerator sa pagitan ng sala at kusina, sinadya ni Mark na baguhin ang kanyang posisyon sa pag-upo, ipinatong ang kanyang siko sa lamesa upang mas makita nang malinaw ang buong katawan ng opisyal. Ang kanyang mga mata ay dahan-dahang bumaba mula sa matitigas at sunog sa araw na mga balikat ng pulis, sa makakapal na balahibo sa kanyang binti, hanggang sa tuluyang sumayad ang kanyang titig sa pagitan ng mga hita ni Dante. Doon, sa ilalim ng manipis na tela ng pambahay na shorts, ay ang dambuhala, makapal, at natutulog na kargada ng hepe na kahit sa simpleng pagtayo nang tuwid ay bakat na bakat ang bigat, haba, at kapal nito. Naramdaman ni Dante ang talas, init, at talim ng titig na iyon na nagmumula sa boarder. Ang kanyang panga ay bahagyang nag-igting, at ang kanyang malalaking kamay na humahawak sa basong salamin ay humigpit hanggang sa bumakat ang mga ugat sa kanyang braso. Sa kanyang isip, muling naglaro ang matinding paranoia na kanina pa bumabagabag sa kanya: “Nakita ba talaga ako ng batang ito sa aking bintana mula sa bintana ng kwarto niya noong gabi na naglalaro ako sa sarili ko sa guest room? Bakit ganyan siya makatitig sa akin na tila ba may hinahanap siyang kumpirmasyon?” Ang kanyang instinct bilang isang matagal nang pulis ay malakas na nagsasabing may alam si Mark, na hindi lang ito simpleng paghanga ng isang boarder. Subalit, pinili ni Dante na huwag muna itong harapin o kausapin tungkol sa bintana o sa anumang nakita nito. Walang sapat na patunay, at ang pagtatanong nang direkta ay maaaring maging mitsa ng mas malaking hinala o iskandalo na makakarating kay Cora. Pilit niyang pinanatili ang kanyang blangko, matigas, at walang emosyong mukha, walang ipinapakitang anumang senyales ng pagpaparaya o pagkailang. “Mag-aral kayong mabuti. Siguraduhin ninyong isasara at ikakandado ang pinto sa labas kapag natapos kayo,” malamig, baritono, at pormal na bilin ni Dante, bago ito tumalikod at bumalik sa itaas ng hagdanan bitbit ang kanyang baso ng tubig, iniiwan ang sala na puno ng natitirang init at bigat ng kanyang presensya bilang hepe. Matapos ang dalawang oras ng puspusang pagre-review, bandang alas-sampu ng gabi, nagpaalam na si Mark na babalik sa kanyang kwarto sa kabilang gusali upang magpahinga. Si JC naman ay naiwan sa sala upang isa-isang itabi ang mga libro, ayusin ang mga nagkalat na papel, at patayin ang ilang ilaw na hindi na ginagamit. Sa mga sandaling iyon, muling narinig ang mga yabag mula sa itaas, at bumaba muli si Dante, ngunit ngayon ay kasama na niya ang kanyang anak na si Dan na katatapos lang mag-ayos ng kanyang sariling gamit sa kwarto sa ibaba. “JC, huwag mo munang itabi ’yung mga baso rito sa lamesa. Maglalagay lang kami ng ilang bote ng beer ni Dan sa beranda upang magpalipas ng gabi. Medyo mainit ang panahon sa itaas, magpapalipas lang kami ng kaunting oras,” utos ni Dante habang binubuksan ang refrigerator sa kusina upang kumuha ng dalawang malamig na bote ng beer. “Sige po, Ninong. Ako na po ang mag-aayos at maghahanda ng pulutan ninyo,” sagot ni JC na may kasamang magalang na tinig. Mabilis na pumunta ang binatilyo sa kusina upang maghiwa ng ilang piraso ng natitirang ulam mula sa pagbisita ni Cora, nag-init siya ng kaunting karne sa kawali upang gawing pulutan ng mag-ama. Naupo sina Dante at Dan sa dalawang silyang kahoy sa malawak na beranda, kung saan ang gabi ay nagdadala ng mas malamig na hangin mula sa bakuran. Nagsimula ang isang pormal, seryoso, at lalaki sa lalaki na  pag-uusap sa pagitan ng mag-ama—mga kwento tungkol sa mga lumang kaso ng pagnanakaw sa bayan, sa mga bagong regulasyon sa presinto na kailangang ipatupad ni Dante, at sa mga plano ni Dan para sa kanyang sariling pag-aaral at kinabukasan. Ang kanilang mga boses, na kapwa malalalim, baritono, at may dalang awtoridad, ang nagpuno sa malalim na katahimikan ng buong bakuran. Habang nag-uusap nang masinsinan ang dalawa sa ilalim ng maliit na bumbilya sa beranda, pabalik-balik naman si JC mula sa kusina patungo sa labas upang maghatid ng yelo, malilinis na baso, at ng bagong luto na pulutan. Sa bawat paglabas at paglapit ni JC sa lamesa, napapansin ni Dante ang isang kakaiba at paulit-ulit na bagay. Sa tuwing ilalapag ng binatilyo ang platito ng karne o ang balde ng yelo sa ibabaw ng lamesang kahoy, ang kanyang mga mata ay hindi tumitingin kay Dan na mas malapit sa kanyang edad at may katulad ding kakisigan. Sa halip, ang mga sulyap ni JC ay palaging nakaw, mariin, matagal, at puno ng isang malalim, hindi maipaliwanag na paghanga sa direksyon ni Dante. Tinitingnan at pinagmamasdan ni JC ang paraan ng paglaklak ng hepe sa kanyang malamig na beer, ang marahang paggalaw ng malaking adams apple nito sa kanyang leeg sa bawat lagok, at ang tindi ng kanyang seryosong mukha habang seryosong nagpapaliwanag sa kanyang anak. Sa paningin at damdamin ni JC, bagaman matikas, guwapo, at matangkad din si Dan, ang kakaibang karisma, ang bigat ng presensya, at ang tunay na lakas ng isang tunay na lalaki at haligi ng tahanan ay buong-buo pa ring pagmamay-ari ng hepe. Ito ang uri ng lalaki na nakasanayan niyang maasahan, ang lalaking laging nag-aayos ng mga sira sa bahay at nagtataglay ng kapangyarihan na magbigay ng proteksyon sa mga taong nasa paligid niya. Matalas ang mata ni Dante, kaya naman agad niyang napansin ang lahat ng ito. Bilang isang sanay na imbestigador, nakikita niya ang bawat nakaw na tingin ng kanyang inaanak sa kanyang mukha, sa kanyang dibdib, at sa kanyang mga kamay sa tuwing lumalapit ito sa kanilang pwesto. Gayunpaman, pinatigas ng hepe ang kanyang puso at pinigilan ang kanyang sarili. Walang anumang pagpaparaya, malambing na tingin, o pahiwatig ng pagtugon ang ibinigay ng pulis sa binatilyo. Hindi niya pinansin ang mga mata ni JC; nanatili siyang nakatitig nang diretso sa kanyang anak na si Dan at ipinagpatuloy ang kanilang seryosong usapan na tila ba walang ibang tao o anino sa kanyang paligid. Pinili niyang itayo ang pinakamataas na pader ng pagiging pormal at distansya bilang ninong upang hindi lumampas ang sitwasyon sa alam niyang batas ng pamilya at moralidad. Bandang ala-una na ng madaling-araw nang tuluyang matapos ang inuman ng mag-ama. Si Dan, na medyo tinamaan ng amats ng alak dahil sa bilis ng kanilang paglaklak sa huling tatlong bote, ay dahan-dahang pumasok sa guest room  sa ikalawang palapag at mabilis na nakatulog nang mahigpit, maririnig ang kanyang mahinang hilik sa silid. Ang buong main house ay muling binalot ng matinding katahimikan at ng madilim na kumot ng hatinggabi. Sa gitna ng ganitong kapayapaan, isang kakaiba, biglaan, at paulit-ulit na ingay ang nagmula sa likod na bahagi ng kusina, malapit sa lababo. Isang malakas na tunog ng umaagos na tubig at ang taktak-taktak ng lumang tubo ang bumasag sa katahimikan ng gabi. Ang lumang tubo ng tubig na nakakabit sa gripo ay tila tuluyang bumigay dahil sa tindi ng pressure ng tubig mula sa tangke sa labas, at ngayon ay nagsisimula nang magdulot ng baha sa sementadong sahig ng kusina. Malinaw na maririnig ang ingay na ito ni JC mula sa kanyang  na kwarto. Agad siyang bumangon, suot lamang ang kanyang manipis na sando at garterized shorts, at dahan-dahang lumabas bitbit ang maliit na ilaw ng kanyang cellphone upang alamin ang pinagmumulan ng problema. Kasabay ng kanyang paghakbang patungo sa kusina, ang pinto ng guest room sa itaas ay dahan-dahan ding bumukas. Bumaba si Dante. Dahil nakasanayan na ng hepe sa loob ng maraming taon na siya ang nag-aayos at nagkukumpuni ng anumang pumapalyang kagamitan o nasisira sa loob ng bahay nang walang inaasahang ibang tao, bitbit niya ang isang malaking heavy-duty na flashlight at ang kanyang pamilyar na pulang tool box na naglalaman ng mga wrench, electrical tape, at iba’t ibang laki ng screwdriver. “Ninong… sirang-sira po yata ’yung tubo sa ilalim ng lababo, mabilis pong umaapaw ’yung tubig dito sa sahig,” mahina at pabulong na saad ni JC nang magkatagpo ang kanilang mga anino sa dilim ng kusina. “Manatili ka lang diyan sa tabi, JC. Huwag kang masyadong lumapit at baka madulas ka, masyadong basa at madulas ang semento ngayon,” pormal, mababa, ngunit maawtoridad na utos ng hepe habang itinutok ang malakas na puting liwanag ng kanyang flashlight sa ilalim ng cabinet ng lababo. Walang pag-aalinlangang lumuhod si Dante sa basang semento ng kusina upang masuri ang pinsala. Dahil sa tindi ng sikip ng espasyo sa ilalim ng cabinet, kailangan niyang ipasok ang kanyang malawak, malaki, at maskuladong balikat sa loob upang maabot ang sirang bahagi ng tubo. Ang puti niyang sando ay unti-unting nababasa ng malamig na tubig na tumatalsik mula sa gripo. Dahil dun, bumakat nang husto sa manipis na tela ang matitigas niyang abs at ang makapal, mabalahibong dibdib. Ang pawis mula sa kanyang leeg ay humalo sa malamig na tubig, nagpapakita ng isang napakatigas at purong maskuladong anyo habang pilit na pinipihit ng hepe ang kalawanging tubo gamit ang kanyang malaking wrench. Nakatayo lang si JC sa kanyang tabi, maingat na hawak ang flashlight upang magbigay ng karagdagang liwanag sa ginagawa ng kanyang ninong. Sa ganoong kalapit na distansya, sa ilalim ng malamig at madilim na kusina, ang bawat mabigat na hininga at pag-igting ng katawan ni Dante ay malinaw na naririnig at nararamdaman ng binatilyo. Naamoy ni JC ang natitirang amoy ng beer mula sa hininga ng pulis at ang natural, matapang na amoy ng lalaki mula sa katawan ng hepe na lalong tumapang dahil sa pawis at pagod. Habang pinapanood ng binatilyo ang paglaki at pag-igting ng mga kalamnan sa malalaking braso ni Dante sa bawat lakas ng pihit nito sa bakal, lalong lumalim muli ang paghanga at atraksyon sa kanyang puso. Ito ang lalaking nakasanayan niyang nakikitang nag-aayos ng lahat ng bagay sa bahay, ang seryosong pigura na palaging sumasalo at nagkukumpuni sa bawat problema sa loob ng tahanan nang walang hinihinging kapalit. Matapos ang ilang minutong pakikipagbuno sa kalawang at sa pressure ng tubig, sa wakas ay naitigil at naayos din ni Dante ang tagas ng tubo gamit ang bagong selyo at tape. Huminga siya nang malalim, isang mabigat na buntong-hininga, at dahan-dahang umupo pabalik sa basang sahig, pinupunasan ang kanyang mukha at leeg na basang-basa ng tubig at pawis. Dahil sa tindi ng sikip ng sulok ng kusina, ang kanilang mga katawan ay halos magkalapit at magkadikit na sa isa’t isa. Tumingala si Dante upang tingnan kung maayos ang liwanag, at doon ay muling magkatitigan ang kanilang mga mata sa gitna ng manipis na liwanag ng flashlight. Ramdam na ramdam ni JC ang init na nagmumula sa balat ng kanyang ninong sa kabila ng lamig ng tubig na nakapaligid sa kanila. Ang distansya sa pagitan ng kanilang mga mukha ay ilang pulgada na lamang, sapat upang maramdaman ang bawat pagbaba at pag-taas ng kanilang mga dibdib. Kumaba nang husto ang puso ni JC, tila ba huminto ang oras, naghihintay kung may mangyayari, kung magbabago ang ihip ng hangin, o kung bibigay ang hepe sa tindi ng pagkakataon at ng gabi. Subalit, pinatunayan ni Dante ang tindi ng kanyang kontrol sa sarili at ang kanyang propesyunalismo bilang isang opisyal at bilang ninonh. Walang anumang pagpaparaya ang naganap sa madilim na kusina. Sa kabila ng init ng tagpo, ng lapit ng katawan ng binatilyo, at ng pagkakataon ng hatinggabi, pinanatili ng hepe ang kanyang malamig, matigas, at pormal na pagkatao. Dahan-dahan niyang inilayo ang kanyang katawan, tumayo nang tuwid, kinuha ang kanyang pulang tool box, at hinarap ang binatilyo nang may matigas at malinaw na distansya. “Maayos na ang gripo, hindi na ’yan tatagas hanggang bukas. Bumalik ka na sa kwarto mo at matulog, JC. May pasok ka pa sa unibersidad bukas ng umaga,” malalim, baritono, at walang anumang emosyong utos ni Dante. Tumango si JC, may kasamang kaunting panghihinayang sa kanyang mga mata ngunit may mas malalim na paggalang sa tindi ng paninindigan at kontrol ng hepe. Tumalikod ang binatilyo patungo sa kanyang silid upang magpahinga, habang si Dante naman ay naiwan sandali sa dilim ng kusina, pinapakiramdaman ang sarili niyang mabilis na tibok ng puso habang inaayos ang mga gamit. Ang bawat isa sa loob ng compound ay patuloy na nagtatago sa likod ng kani-kanilang mga pader ng lihim at pagpipigil bago tuluyang sumapit ang liwanag ng susunod na umaga.

CHAPTER 8: ANG AHAS SA MADALING ARAW

Ang Sabado ng umaga sa Barangay San Roque ay nagdala ng panibagong katahimikan na tila ba may binubuong bagong bagyo sa loob ng compound. Ang simoy ng hangin na nagmumula sa mga nakapaligid na punong manga at kawayan ay may dalang kakaibang ginaw, bagaman ang sikat ng araw ay nagsisimula nang gumapang sa sementadong bakuran. Ang anino ng malaking main house ay tila isang dambuhalang nagbabantay sa mga lihim na unti-unting nabaon sa bawat sulok ng lumang estruktura. Maaga pa lamang ay narinig na ang paggising ng sambahayan dahil sa malakas at walang tigil na ring ng lumang telepono sa sala. Ang bawat tunog nito ay tila ba isang babala, isang maingay na paggising sa mga natutulog na damdamin ng mga taong nakatira sa loob ng compound. Tinawagan si Dan ng kanyang ina na si Cora upang utusan itong bumalik muna sa kanilang bahay sa bayan. Sa kabilang linya, bakas ang pagmamadali at ang awtoridad sa boses ng matanda. May mga bagong dating kasing kagamitan, appliances, at mga mamahaling muwebles para sa kanilang permanenteng tirahan , at kailangan ang lakas ng katawan ng binata upang magbuhat, maglipat, at mag-ayos ng mga mabibigat na kahon at aparador. Ang pag-alis ni Dan ay isang malaking bawas sa tanging kalasag ni JC laban sa mabigat na atmospera sa loob ng main house, isang katotohanan na kapwa nilang alam ngunit walang sinuman sa kanila ang may lakas ng loob na bigkasin nang malakas. “JC, maiwan ko muna kayo rito ni Papa,” bilin ni Dan habang maingat na isinasabit ang kanyang backpack sa balikat bago lumabas patungo sa gate kung saan may naghihintay nang tricycle sa labas ng compound. Ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala habang nakatingin kay JC. “Babalik din ako rito sa compound kapag natapos ko ang lahat ng ipinapagawa ni Inay sa bahay. Marami-rami rin ’yon, baka abutin ako ng hapon o gabi. Teka, napansin ko lang, parang puyat ka yata ngayon? Medyo maputla ka at may itim sa ilalim ng mga mata mo. May nangyari ba kagabi habang natutulog ako? Medyo maputla ka. Magpahinga ka rin pagkatapos mo sa mga gawaing-bahay, ha? Huwag mo masyadong pagudin ang sarili mo rito.” “Ah, oo, Dan. Di lang ako makatulog ng maayos kagabi para sa midterms namin sa Lunes,” matipid at pilit na ngiting sagot ni JC, habang maingat na itinatago ang kanyang matinding pagod at ang kaba mula sa naganap na biglaang pagkukumpuni sa kusina kasama ang kanyang ninong madaling-araw pa lamang. Ang kanyang puso ay bumibilis ang tibok sa tuwing naalala ang bawat segundo ng madaling-araw na iyon-ang lapit ng katawan ng hepe, ang amoy ng alak at pawis, at ang bigat ng bawat hininga nito sa kanyang leeg. “Huwag mo akong alalahanin, sanay naman ako sa puyatan. Mag-iingat ka sa pauwi. Sabihin mo kay Tita Cora na susunod na lang ako kung kakailanganin pa ng karagdagang tulong.” Sa tuluyang pag-alis ni Dan, ang tunog ng lumalayong makina ng tricycle ay tila ba nag-iwan ng isang malaking puwang ng katahimikan sa buong paligid. Muling binalot ng kakaibang bigat ang main house, isang uri ng bigat na tila ba nakadikit sa mga dingding at kisame. Ang hangin sa pagitan nina Hepe Dante at JC ay muling naging makapal, pormal, at puno ng hindi masabing mga salita. Isang hindi nakikitang pader ng pagpipigil at distansya ang patuloy na itinataguyod ng dalawa; kapwa nila pinoprotektahan ang kani-kanilang sarili upang hindi lumampas ang sitwasyon sa batas ng pamilya, respeto bilang mag-ninong, at moralidad. Sa bawat pagkakataon na magkakasalubong ang kanilang mga paningin sa pasilyo, mabilis na umiiiwas si JC, habang si Dante naman ay nagpapakita ng isang malamig at walang emosyong mukha, bagaman sa ilalim nito ay may nag-aalab na apoy ng kalituhan at pagnanasa. Habang nag-iisa si JC sa malawak na kusina bandang alas-onse ng tanghali upang maghanda ng kanilang pananghalian, ang tunog ng hiwa ng kutsilyo sa ibabaw ng sangkalan ay ang tanging pumapawi sa katahimikan. Nagluluto siya ng paboritong ulam ng kanyang ninong-isang simpleng ulam ngunit nangangailangan ng mahabang oras ng pagpapakulo. Isang mahina ngunit mariing katok ang biglang narinig mula sa pinto sa likod na bahagi ng compound na nag-uugnay sa kusina at sa kabilang gusali kung saan naroon ang mga kwarto ng mga boarder. Ang bawat katok ay may dalang ritmo na tila ba nagmamadali ngunit may kasamang pag-iingat. Pagkabukas ni JC ng pinto, lumarawan doon ang nakangiting mukha ni Mark na may bitbit na isang mangkok ng bagong lutong ulam. Ang kanyang mga mata ay nagni-ningning, ngunit may nakatagong talas na tila ba naghahanap ng isang bagay. “JC, magandang tanghali. Naisipan ko lang magdala ng ulam para sa inyo ni Hepe. Masarap ’to, bagong luto ng nanay ko na ipinadala rito, baka gusto ninyong matikman,” masayang bati ni Mark habang dahan-dahan at walang alinlangan na humahakbang pumasok sa loob ng kusina nang hindi man lang hinihintay na papasukin. Hindi pa man nailalapag ang mangkok sa ibabaw ng hapag-kainan, ang mga mata ni Mark ay mabilis nang gumala sa bawat sulok ng silid, tinitingnan ang bawat detalye ng kusina hanggang sa tuluyang sumayad ang kanyang matalas na tingin sa ilalim ng lababo. Doon, sa bahaging madilim at madalas na hindi napapansin, ay malinaw na makikita ang mga bakas ng bagong selyo, puting pandikit, at makapal na tape sa tubo ng tubig. Ang mga lumang basahan na ginamit kagabi ay nakasabit pa sa gilid, tuyo na ngunit may amoy pa rin ng stagnant na tubig at kalawang. “Oh, may nasira ba rito sa mga tubo kagabi?” usisa ni Mark, habang ang boses ay may tonong kaswal ngunit puno ng panunubok at malisya. Lumapit siya nang bahagya sa lababo, itinukod ang kanyang mga kamay sa counter habang nakatitig sa bagong gawang tubo. “Sino ang nag-ayos nito? Ang Hepe ba? Parang bago pa ang pagkakagawa, basa pa nga yata ang ilang bahagi ng pandikit.” “Ah, oo,” sagot ni JC habang ipinagpapatuloy ang paghuhugas ng bigas sa kaldero, pilit na pinatitigas ang kanyang boses upang hindi mayanig sa tindi at kabilis ng mga tanong ng boarder. Naramdaman niya ang malamig na pawis na namumuo sa kanyang batok. “Biglang pumutok at umapaw ’yung lumang tubo kagabi habang madaling-araw. Nagising ako dahil sa ingay ng tubig na tumatama sa sahig. Mabuti na lang at narinig din ni Ninong Dante mula sa itaas. Siya na ang nag-ayos nito. Sanay naman siya sa mga ganitong emergency sa loob ng bahay.” “Ganyan pala si Hepe… napaka-aasahan talaga pagdating sa mga sira sa loob ng bahay, lalo na kapag madaling-araw,” banayad na tugon ni Mark, habang ang kanyang isip ay nagsisimula nang bumuo ng isang mapanganib at lihim na plano. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni JC, sinusuri kung may anumang senyales ng pagsisinungaling o pagkatakot. Nakita niya ang bahagyang panginginig ng mga kamay ng binatilyo habang hinahawakan ang kaldero, at sapat na iyon upang kumpirmahin ang kanyang mga teorya. Bagaman wala pa siyang balak umamin nang diretso kay JC o kay Dante tungkol sa kanyang mga nasaksihan sa kusina at mula sa bintana ng kanyang kwarto. Ang bawat tanong at kilos niya ngayon ay may nakatagong malisya upang subukin ang reaksyon ng binatilyo at makahanap ng tyansa na mapalapit sa opisyal. Alam ni Mark na may hawak siyang alas, isang lihim na maaaring sumira o magbigay sa kanya ng kapangyarihan sa loob ng compound na ito. Bago lumabas ng kusina, sumulyap muli si Mark kay JC, inayos ang kanyang t-shirt, at nagwika gamit ang isang boses na tila ba nag-aalok ng tulong ngunit may kasamang bitag: “Siyanga pala, JC, napakarami pa nating kailangang tapusin sa group project natin para sa Marketing sa Lunes. Naisip ko lang, kung okay lang sa iyo at kung papayagan tayo ng Hepe, pwede ba akong mag-overnight dito sa sala ninyo mamayang gabi? Para dire-diretso ang pag-gawa natin sa mga reports, pag-e-encode, at hindi na ako pabalik-balik sa kwarto ko sa kabilang gusali kapag madaling-araw. .” “Itatanong ko muna kay Ninong Dante mamaya pagbaba niya para kumain ng tanghalian, Mark,” sagot ni JC, habang inaayos ang kalan at sinisindihan ang apoy. Hindi siya makatingin nang diretso kay Mark dahil sa takot na baka mabasa nito ang kabalisaan sa kanyang mga mata. “Pero sa tingin ko naman ay papayag siya basta para sa pag-aaral, sa grupo, at sa darating na midterms natin.” Nang hapon ding iyon, bandang alas-tres, ang init sa Barangay San Roque ay umabot sa sukdulan. Ang semento ay naglalabas ng nakapapasong singaw, at ang mga dahon ng puno ay tila hindi gumagalaw sa kawalan ng hangin. Nagpasya si Dante na magpalipas ng oras sa malawak at medyo madilim na garahe ng compound upang i-inspect, ayusin, at linisin ang kanyang paboritong motorsiklo. Ito ang kanyang paraan upang takasan ang nakagigigil na isipin sa loob ng main house, isang pagtatangka na ibuhos ang kanyang enerhiya sa pisikal na gawain upang makalimot. Dahil sa tindi ng alinsangan at init ng hapon, nakasuot lamang ang matikas na hepe ng isang hapit na hapit na puting sando na bakat ang bawat hibla ng kanyang maskuladong katawan at isang pambahay na shorts. Ang kanyang balat ay nangingintab sa kapal ng pawis na nagmumula sa kanyang noo, dumadaloy sa kanyang panga, patungo sa kanyang leeg, at nawawala sa makapal at mabalahibong dibdib. Ang bawat galaw niya-ang pagpihit ng wrench, ang pagpupunas ng grasa sa makina ng motor, ang pag-igting ng kanyang malalapad na balikat sa tuwing may binubuhat na mabigat-ay nagpapakita ng isang purong anyo ng kapangyarihan, karanasan, at hilaw na pagkalalaki na likas sa isang mataas na opisyal ng batas. Habang abala ang hepe sa pagpihit ng mga turnilyo sa ilalim ng makina, lumabas si Mark mula sa kanyang inuupahang kwarto sa kabilang gusali na may bitbit na isang itim na plastic bag upang magtapon ng basura sa malaking basurahan na matatagpuan malapit sa bukana ng garahe. Sa kanilang biglaang pagtatagpo sa bakuran, sa ilalim ng nakapapasong sikat ng araw, hindi umiwas si Mark. Walang bakas ng takot o hiya sa kanyang mga mata; sa halip, lalong naging mapangahas, mariin, at matagal ang kanyang sulyap habang dahan-dahang lumalakad patungo sa basurahan. Ang kanyang mga mata ay hindi tumitig sa mukha ng pulis; diretso itong bumaba, mapang-akit at walang preno na sumayad sa pagitan ng mga hita ni Dante, kung saan bakat na bakat ang dambuhala, mabigat, at natutulog nitong kargada sa ilalim ng manipis at malambot na tela ng pambahay na shorts. Ang bawat hakbang ni Mark ay tila ba sinasadya upang pahabain ang sandali, pinatitingnan kay Dante na alam niya kung ano ang tinatago ng hepe sa ilalim ng shorts na iyon. Naramdaman ni Dante ang talas, ang init, at ang panggigigil ng titig na iyon na nagmumula sa boarder. Hindi siya isang ordinaryong mamamayan; bilang hepe ng pulisya, sanay siya sa pagbabasa ng intensyon ng mga tao, at ang ginagawa ni Mark ay isang malinaw na hamon at pagpapakita ng pagnanasa. Ang kanyang panga ay nag-igting, ang mga ugat sa kanyang leeg ay lumabas, at ang kanyang malalaking kamay na may dumi ng langis at grasa ay humigpit sa hawak na basahan. Ginamit ni Dante ang kanyang pamilyar, malamig, at nakamamatay na titig bilang hepe ng pulisya-ang titig na ginagamit niya sa mga kriminal sa loob ng interrogation room-upang iparamdam kay Mark ang banta, ang kapangyarihan, at ang panganib ng kanyang ginagawa. Walang salitang binitawan ang opisyal tungkol sa kusina o sa bintana ng nakaraang gabi, at pinatigas niya ang kanyang pader ng pagpipigil nang walang anumang pagpaparaya, ngunit ang tensyon sa pagitan ng dalawang lalaki sa ilalim ng init ng hapon ay umabot sa puntong halos maputol na ang pisi. Nagpalitan sila ng tahimik ngunit matinding mensahe gamit lamang ang kanilang mga mata, isang labanan ng determinasyon at kapangyarihan, bago tuluyang tumalikod si Mark na may nakakalokong ngiti upang bumalik sa kanyang kwarto. Matapos ang mahabang hapon ng pag-aayos sa garahe, sumapit ang gabi na may kasamang matinding pagod at bigat ng isip para kay Dante. Ang compound ay binalot muli ng kadiliman habang ang mga kuliglig ay nagsisimulang umawit sa labas. Dahil sa tindi ng kanyang mga iniisip, sa tindi ng paranoia at galit kay Mark, at sa pagnanais na patahimikin ang kanyang nagrerebeldeng isip na patuloy na nagpapakita ng mga imahe nina JC at Mark, nagpasya ang hepe na uminom ng ilang bote ng matapang na alak sa beranda ng bahay. Ang bawat lagok niya sa baso ay may kasamang pagod, galit, at pagnanasa. Ang matapang na likido ay gumuhit sa kanyang lundagan, nagpapainit sa kanyang maskuladong katawan hanggang sa tuluyan siyang malasing nang husto. Pagala-gala ang kanyang paningin sa loob ng sala, ang kanyang isip ay lumalabo, bago siya tuluyang mapadpad sa guest room sa ikalawang palapag upang doon humiga sa malawak na kama at matulog nang napakahigpit dahil sa tama ng alak. Ang kanyang malaking katawan ay bumagsak sa kutson, natanggal ang lahat ng kanyang depensa at kontrol. Samantala, sa ibaba ng bahay, natapos na nina Mark at JC ang kanilang maagang pagre-review at pag-aayos ng mga dokumento sa sala. Dahil sa matinding pagod sa buong araw at sa bigat ng emosyon, maagang pumasok si JC sa kanyang sariling kwarto upang matulog, isinara ang pinto, at iniwan si Mark na mag-isa na nakalatag ang sapin, makapal na unan, at kumot sa sahig ng malawak na sala para sa kanyang overnight. Ang sala ay tahimik, ang tanging ilaw na natira ay ang maliit na lampshade sa gilid ng pinto. Nang sumapit ang alas-dos ng madaling-araw, nang matiyak ni Mark na tulog na tulog na ang lahat sa pamamagitan ng kadiliman at katahimikan na binalot sa buong bahay, dahan-dahan siyang bumangon mula sa kanyang higaan sa sahig. Ang kanyang puso ay kumakaba nang napakabilis, malakas, at mariin sa loob ng kanyang dibdib, na tila ba maririnig ng sinuman sa katahimikan ng gabi, ngunit ang pagnanasa na matikman at mapasuko ang matikas, makapangyarihan, at striktong hepe ay mas matindi kaysa sa kanyang takot na mahuli o maparusahan. Gamit ang kanyang mahihinang mga hakbang, dahan-dahan, walang ingay, at may tiyak na layunin niyang inakyat ang lumang kahoy na hagdanan patungo sa ikalawang palapag nang walang nililikhang kahit munting ingay sa bawat baitang ng kahoy. Dahan-dahan at buong ingat, ginalaw ni Mark ang kanyang kamay upang itulak ang pinto ng guest room na bahagyang nakasiwang nang iwanan ito ng hepe dahil sa kalasingan. Sa loob, sa ilalim ng manipis, malamig, at pilak na liwanag ng buwan na sumasala sa kurtina ng malaking bintana, nakahiga si Hepe Dante sa malawak na kama. Nakatihaya ito nang buong tikas,Habang ang kanyang hapit na puting sando ay bahagyang nakataas pa dahil sa kanyang pabaling-baling na pagkilos, at ang kanyang pambahay na shorts ay bahagyang nakababa sa kanyang balakang dahil sa tindi ng pagka-lasing, pagod, at lalim ng kanyang tulog. Ang dambuhalang kargada nito ay tila ba may sariling buhay sa ilalim ng tela, naghihintay sa dilim, isang simbolo ng kanyang kapangyarihan na ngayon ay walang kalaban-laban. Lumuhod si Mark sa gilid ng kama, ang kanyang hininga ay pigil na pigil, maririnig lamang ang mahinang singasing ng kanyang ilong habang ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa pagkamangha at pagnanasa habang pinagmamasdan ang natutulog na leon sa kanyang harapan. Sa pamamagitan ng kanyang nanginginig ngunit may tiyak at mapangahas na layuning mga daliri, maingat, dahan-dahan, at walang katuturang takot niyang ibinaba ang garter ng shorts ng hepe. Doon, sa gitna ng malamig na hangin ng hatinggabi at sa ilalim ng liwanag ng buwan, ay tuluyang tumambad sa kanyang paningin ang kabuuan ng siyam na pulgadang pagkalalaki ni Dante. Ito ay isang dambuhalang kargada na sing-taba ng lata ng sardinas, may mga naglalakihang ugat na nakapaikot sa matigas, makapal, at nangingitim na balat nito, at may dalang matapang na amoy ng purong lalaki, pawis, at alak. Nagsimula ang matinding paghihirap at pagsubok para kay Mark. Dahil sa tindi ng laki, haba, at kapal ng kargada ng hepe, nahirapan nang husto ang bibig ng binata na tanggapin ito nang buo sa unang subok. Sa bawat dahan-dahan at maingat na pagbaba ng kanyang mga labi, naramdaman niya ang matinding sikip at ang masakit na pagbuka ng kanyang panga sa sagad nitong limitasyon upang magkasya ang dambuhalang ari ng hepe. Ang dulo ng kargada ay tumatama na sa kaibuturan ng kanyang lalamunan, na nagdulot sa kanya ng matinding panggigigil, luha sa mga mata, at pigil na pigil na pag-ubo na kanyang tinitiis upang hindi magising ang hepe. Alam niyang ang isang munting ingay o maling galaw ay maaaring magising ang natutulog na opisyal at magdala ng kapamahakan sa kanyang buhay. Ginamit ni Mark ang kanyang dalawang kamay upang gabayan, hawakan, at alalayan ang mabigat at makapal na katawan ng ari, habang ang kanyang basang bibig ay dahan-dahang sumasayad at bumabaybay sa bawat ugat na nakabaon sa balat nito. Ang init na nagmumula sa kargada ni Dante ay gumapang sa buong katawan ni Mark; ramdam na ramdam niya ang bigat, ang kapal ng laman, at ang bagsik ng natutulog na opisyal kahit na wala itong kamalay-malay sa mga sandaling iyon. Habang patuloy na naghihirap si Mark sa paglamon sa dambuhalang ari, biglang gumalaw nang bahagya ang hepe sa kanyang pagkakahiga. Dahil sa matinding sarap na dulot ng mainit, basa, at masikip na bibig na sumisipsip sa kanyang sensitibong kargada, ang natutulog na opisyal ay nagpakawala ng isang mababa, garalgal, at malalim na ungol mula sa kanyang dibdib. “Mmmhh…” ang tunog na umalingawngaw sa silid, isang ungol ng kasiyahan na nagmula sa kaibuturan ng kanyang natutulog na katawan. Kasabay ng ungol na ito, dahan-dahang nagsalita ang hepe habang nananatiling nakapikit ang mga mata sa ilalim ng espiritu ng alak. May isang partikular na tao siyang tinutukoy sa kanyang panaginip o guni-guni dahil sa matinding sarap, isang boses na puno ng pagmamahal at pagnanasa, ngunit hindi niya binanggit ang pangalan nito upang manatili ang misteryo. “Ahhh… sige pa… sarap mo talaga… bilisan mo diyan…” pabulong ngunit baritonong gumiit ang boses ng hepe sa dilim, habang ang kanyang panga ay nag-igting at ang kanyang mukha ay nagpakita ng ekspresyon ng matinding sarap. Napatigil sandali si Mark, halos mapugto ang hininga sa matinding takot na baka nagising na ang mapanganib na pulis. Subalit nang mapansin niyang ang paghinga nito ay nananatiling mabigat at ang mga mata ay nakapikit pa rin, lalo siyang nakaramdam ng kakaibang excitement at lakas ng loob. Hindi lang doon nagtapos ang gulat ng binata; dala ng malalim at natural na instinto ng sarap habang nananaginip sa ilalim ng tama ng alak, ang malalaking balakang ni Dante ay dahan-dahang umangat mula sa malambot na kama. Bagaman bagsak ang katawan sa kalasingan, ang hepe ay nagsimulang gumawa ng bahagya, banayad, ngunit may diin, kontrol, at bigat na pagkantot nang kusa patungo sa loob ng bibig ni Mark. Ang bawat marahang tulak ng malaking balakang ng hepe ay nagpadama kay Mark ng mas matinding bigat at hirap. Ramdam na ramdam niya kung paano pumasok nang mas malalim ang siyam na pulgadang ari na sing-taba ng lata ng sardinas, halos sumasayad at sumasakal na sa dulo ng kanyang lalamunan sa bawat banayad at may iridong bayo ng tulog na opisyal. Sa kabila ng hirap, ng ngalay, at sakit sa panga, at sa tindi ng laway na gumagapang sa kanyang baba, isang kakaibang ligaya, init, at tagumpay ang naramdaman ni Mark habang dahan-dahang nilalamon ng kanyang bibig ang pinakamatikas na ari sa buong Barangay San Roque. Kinuha niya ang bawat pulgada nito nang may pag-iingat, ninanamnam ang kapangyarihan ng hepe na ngayon ay kusang tumutulak sa kanyang labi nang walang kamalay-malay. Sa huling ilang mabilis, malalim, at mariing tulak ng balakang ni Dante, naramdaman ni Mark ang biglang pagtigas ng mga kalamnan sa hita, binti, at puwetan ng hepe. Isang malalim, paos, at halos gumiit na ungol ang pinakawalan ng opisyal sa kanyang pagtulog habang tuluyang umaapaw at sumasabog ang sukdulan ng kanyang panaginip sa kama. Kasabay nito, naramdaman ni Mark ang biglaang pagbomba ng napakarami, malapot, maputi, at napakainit na tamod mula sa dulo ng dambuhalang kargada ng hepe, direkta at walang preno sa kaibuturan ng kanyang lalamunan at bibig. Walang inaksayang patak ang binata; pikit-mata niyang sinalo ang bawat bugso ng mainit at malapot na likido ng hepe, nilulon ang bawat buga nito nang may kasamang panggigigil at matinding pananabik habang pilit na pinagkakasya ang siyam na pulgadang kargada sa kanyang panga. Ang lasa ng alak, pawis, at purong lalaki ay dumanas sa kanyang dila, isang gantimpala para sa kanyang kapangahasan. Nang tuluyang maubos ang katas at dahan-dahang lumambot ang dambuhalang ari, maingat itong iniluwa ni Mark habang pinupunasan ang labis na likido sa kanyang gilid ng labi gamit ang kanyang kamay. Matapos ang ganoong marahas, mainit, ngunit lihim na tagpo sa kama, dahan-dahan ding humupa ang panginginig ng katawan ni Dante at muling bumalik ang kanyang balakang sa ganap na pagrerelaks sa kutson. Ang kanyang paghinga ay muling naging mabigat, malalim, at pantay, tanda na muli itong nahulog sa mas malalim na pagkakahimbing dahil sa tindi ng alak at ng matinding pagpapalabas ng kanyang enerhiya. Si Mark naman ay naiwang pagod, hapo, hingal, ngunit may malaking ngiti ng tagumpay sa kanyang mukha habang maingat na itinataas at inaayos ang shorts ng hepe upang walang maiwang bakas. Pusa-pusing lumabas ng silid ang binata, dahan-dahang bumaba ng hagdan patungo sa sala upang doon ipagpatuloy ang kanyang tulog. Ang buong bahay ay nanatiling walang kamalay-malay sa lihim na naganap sa gitna ng dilim.

CHAPTER 9: INIT SA ILALIM NG MESA

CHAPTER 9: INIT SA ILALIM NG MESA (Oras: Alas-tres ng Madaling-araw) Ang katahimikan sa loob ng main house ng pamilya ay may kakaibang bigat, tila ba ang bawat sulok ng lumang estruktura ay may pinoprotektahang sikreto habang papalapit ang madaling-araw. Sa ikalawang palapag, sa loob ng guest room, bahagyang umaalingawngaw ang mabigat at pantay na paghinga ni Hepe Dante. Ang matikas na opisyal ng batas ay bagsak ang katawan sa malawak na kama, lupaypay ang mga maskuladong braso, at dahan-dahang bumabalik sa normal ang kanyang sistema matapos ang hindi maipaliwanag na bugso ng init na naganap sa kanyang kawalan ng malay. Sa ibaba, sa madilim na sala, dahan-dahang humiga si Mark sa kanyang latag na sapin sa sahig. Ang kanyang puso ay kumakaba pa rin nang napakabilis, ngunit may kasamang kakaibang ngiti ng tagumpay sa kanyang mga labi. Tapos na ang kanyang lihim na plano. Nagawa niya ang isang bagay na akala niya ay sa panaginip lamang pwedeng mangyari-ang pasukin ang silid ng pinakamatikas at kinatatakutang lalaki sa Barangay San Roque. Habang pinupunasan ang natitirang basa sa kanyang gilid ng labi, ipinihit ni Mark ang kanyang katawan patagilid, sinariwa ang tagumpay bago tuluyang dinalaw ng antok. Ngunit ang gabi ay hindi pa tapos maghatid ng sorpresa sa compound. Eksaktong alas-tres ng madaling-araw, ilang sandali matapos bumaba si Mark sa sala at makatulog nang may ngiti ng tagumpay, maririnig ang marahang pagpreno ng isang sasakyan sa labas ng gate. Sumunod ang banayad na tunog ng susi at ang pagbukas ng pangunahing pinto ng main house. Lumarawan sa dilim ang pigura ni Emilda. Sorpresa siyang bumalik mula sa probinsya, bitbit ang isang maliit na maleta. Ang kanyang mukha ay bakas ang matinding emosyonal na pagod matapos asikasuhin ang kanyang mga magulang na may sakit , ngunit ang kanyang pag-uwi sa kalagitnaan ng gabi ay may ibang motibo-ang matinding pangungulila sa proteksyon at init ng kanyang kumpare na si Dante. Nang mapansin ang natutulog na si Mark sa sala, maingat at tahimik humakbang si Emilda patungo sa hagdanan. Hindi niya binuhay ang mga ilaw upang huwag makagising. Umakyat siya sa ikalawang palapag, diretso sa kwarto kung nasaan ang hepe. Pagkapasok na pagkapasok ni Emilda sa silid, ang amoy ng alak at ang matapang na amoy ng purong lalaki ay agad na sumalubong sa kanya. Sa ilalim ng malamig, at pilak na liwanag ng buwan na sumasala sa kurtina ng malaking bintana, nakita niya si Dante-nakatihaya, sout sa itaas na bahagi ng katawan ang kanyang sando, at ang shorts ay bahagyang maayos ngunit bakat pa rin ang bagsik ng kanyang pangangatawan. Dala ng matinding pangungulila, hindi napigilan ni Emilda ang kanyang sarili. Lumapit siya sa gilid ng kama at dahan-dahang umupo. Ang kanyang puso ay nangungulila sa sabik at lungkot. Dahan-dahang gumala ang kanyang palad, marahang hinawakan at hinaplos ang natutulog at maskuladong katawan ni Dante-mula sa malapad nitong balikat, pababa sa matigas na dibdib na may makapal na balahibo, hanggang sa maramdaman ang init na nagmumula sa balat ng opisyal. “Dante… miss na miss ko na ito,” mahinang bulong ni Emilda, ang kanyang boses ay nanginginig sa pagnanasa. Lumapit siya sa tainga ng hepe, habang ang kanyang kamay ay patuloy na humahaplos sa ibabaw ng kumot, tila ba naghahanap ng pamilyar na ugnayan. “Mamimiss ko ang mga gabi natin… ang titi mo na humahagod sa puke ko… ang lakas mo na nagpapasuko sa akin sa tuwing magkasama tayo.” Dahil sa haplos at sa boses, dahan-dahang nagmulat ng mata si Dante. Ang espiritu ng alak ay naroon pa rin, ngunit ang kanyang isip bilang hepe ng pulisya ay mabilis na nag-adjust sa realidad. Nang makita ang kanyang kumare na si Emilda na nakapatong ang kamay sa kanyang katawan, marahan ngunit mariing hinawakan ni Dante ang pulso nito upang patigilin ang paghaplos. “Emilda, hinto,” baritonong gumiit ang boses ni Dante sa dilim. Umayos siya ng upo, kinuha ang kontrol sa sitwasyon. “Dante, please… kahit ngayon lang,” pagsusumamo ni Emilda, nangingilid ang luha sa mga mata. “Matatagalan ako sa probinsya dahil malubha ang sakit ni Nanay. Kailangan ko ang init mo bago ako umalis muli.” Subalit si Dante, sa kabila ng kalasingan, ang may buong desisyon na tapusin na ang lahat. Alam niya ang limitasyon ng kanilang sitwasyon bilang magkum-mare at pare , at ang kumunoy ng kasalanan na unti-unting lumalamon sa kanila. “Hindi, Emilda. Buo na ang desisyon ko,” matatag at walang alinlangan na pahayag ng hepe habang nakatitig nang diretso sa asawa ng kanyang kumpare. “Kailangan na nating itigil ito. Kailangan nating itigil ang ating mga nais at ang maling ugnayan na ito. Tapos na tayo.” Tuluyan na ngang tinanggap ito ni Emilda nang may luha, dahil napag-usapan na naman nila ito noon na itigil na ang namamagitan sa kanila kung sakaling maging ganito kabigat ang sitwasyon. Walang nagawa si Emilda kundi ang tanggapin ang pinal na pasya ng hepe. Kinaumagahan, bago pa man sumikat ang araw, mag-eempake siya muli ng kanyang mga gamit upang bumalik sa probinsya. Bago tuluyang lumisan, dumaan siya kay JC na nag-aayos na sa ibaba upang magbilin. “JC, pinapaubaya ko muna sa iyo ang bahay. Matatagalan ako sa probinsya upang tuluyang asikasuhin ang lola at lolo mo. Alagaan mo ang sarili mo rito, ha?” Matapos iyon, bitbit ang kanyang maleta, tuluyan nang lumisan si Emilda sa compound. (Oras: Alas-siti ng Umaga) Nang sumapit ang alas-siyete ng umaga, ang sikat ng araw ay tuluyan nang pumasok sa malalaking bintana ng kusina. Abala si JC sa pag-aasikaso ng sinangag at pritong tuyo para sa kanilang almusal. Ang usok mula sa kawali ay pumapaitaas, ngunit hindi nito mapawi ang mabigat na atmospera sa loob ng silid. Si Mark, na kanina pa gising mula sa kanyang pagkakahiga sa sala, ay hindi pa rin bumabalik sa kanyang sariling kwarto sa kabilang panig. Nakasandal siya sa tabi ng refrigerator, dahan-dahang iniikot ang hawak na baso ng tubig, at may nakatagong mapang-akit na ngiti habang pinapanood ang bawat galaw ni JC. “Ang aga mo yatang nagising, Mark,” basag ni JC sa katahimikan habang hinahalo ang kanin. “Akala ko ba mapapahaba ang tulog mo dahil madaling-araw na tayo natapos sa group project? Saka kaaalis lang ni inay, mukhang matatagalan daw siya sa probinsya.” “Ah, masarap kasi ang tulog ko kagabi, JC. Napakahimbing at puno ng magandang panaginip,” makahulugang sagot ni Mark, ang kanyang boses ay may tonong tila ba may natatagong malaking tagumpay. Lumapit siya nang bahagya sa lababo, ang kanyang mga mata ay sumulyap sa bagong selyong tubo sa ilalim. “May mga gabi talaga na kahit puyat ka, gigising ka na may kakaibang lakas kasi nakuha mo at nanamnam mo kung ano ang matagal mo nang gusto.” Eksaktong pagkatapos sabihin iyon ni Mark ay ang pagpasok ni Hepe Dante sa kusina. Pababa ng lumang hagdanan ang hepe na may matinding hangover ngunit may kakaibang pakiramdam-tila ba ang kanyang “panaginip” kagabi ay masyadong makatotohanan at may iniwang kakaibang pagod sa kanyang buong katawan. Ang dambuhalang katawan ng opisyal ay tila ba nagpadilim sa silid, dala ang isang aura ng awtoridad ngunit may kalakip na matinding paranoia. Agad na huminto ang pag-ikot ng kutsara ni JC sa kawali. Hindi natinag si Mark sa pagpasok ng hepe. Sa halip, dahan-dahang ibinaba ng binata ang kanyang baso at nag-umpisa ng isang sikolohikal na digmaan. Nagpakita si Mark ng mga banayad ngunit mapangahas na senyales kay Dante sa harap mismo ni JC. Habang nakatitig nang diretso at walang kurap sa mukha ng hepe, dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang kanang kamay. Gamit ang kanyang hinlalaki, dahan-dahan at mariin niyang ipinahid ito sa gilid ng kanyang sariling labi-isang malinaw at direktang senyales na nagpapaalala sa likidong kanyang nilamon kagabi. Pagkatapos nito, ang kanyang tingin ay dahan-dahang bumaba, sumayad nang matagal at mapang-akit sa shorts ng opisyal, eksakto sa pagitan ng mga hita nito. “Magandang umaga, Hepe Dante,” bati ni Mark, ang kanyang boses ay malambot ngunit puno ng diin. “Mukhang masarap at mahimbing din ang tulog ninyo sa itaas kagabi, Hepe. Medyo puyat po ba kayo o napasarap lang ang panaginip?” Bumitaw muli si Mark ng mga salitang may double meaning tungkol sa nangyari: “Naisip ko lang kasi, baka may mga susunod pang emergency rito sa main house… gaya ng mga baradong tubo, o mga bagay na kailangang sipsipin at asikasuhin sa madaling-araw habang mahimbing ang tulog ng iba. Huwag kayong mag-alala, Hepe… sanay naman po akong tumulong at sumalo ng mga mabibigat na trabaho, kahit anong oras.” Mapapatigil si Dante sa bukana ng pinto, ang kanyang panga ay awtomatikong nag-iingting sa galit at matinding kaba. Ang kanyang malalaking kamay ay sumuntok sa hangin sa loob ng kanyang bulsa. Mapagtatanto ng hepe na hindi iyon isang simpleng panaginip sa ilalim ng alak; binalasubas ng boarder ang kanyang kapangyarihan at ang kanyang pagkalalaki habang wala siyang malay. Ang paranoia ay gumapang sa bawat ugat ng hepe habang nakatitig sa nakakalokong ngiti ni Mark na tila ba nagsasabing alam ko ang lasa mo. Mabilis na lumipas ang mga araw matapos ang tensyonadong umagang iyon, ngunit ang hangin sa loob ng compound ay nanatiling mabigat. Para kay Hepe Dante, ang alas-siyete ng umaga ay naging hudyat ng isang maingat at planadong pag-iwas. Sa tuwing maririnig niya ang yabag ni Mark sa labas o ang pagbukas ng pinto ng kabilang bahay, sinasadya niyang baguhin ang kanyang direksyon o magkunwaring abala sa kanyang sasakyan. Kapag hindi naman maiwasang magtagpo ang kanilang mga landas, isang tipid na tango at malamig na “Magandang umaga” lamang ang ibinibigay ng hepe bago mabilis na tatalikod. Sa kaibuturan ng kanyang puso, alam ni Dante na hindi niya lubos na masisisi si Mark. Ang kakaibang ikinikilos ng boarder, ang mga mapangahas nitong titig, at ang tila kawalan nito ng takot sa kanyang awtoridad ay bunga na rin ng sarili niyang pagkakamali. Siya ang unang nagpakita ng kahinaan; siya ang nagbukas ng pinto ng tukso na nakita ng mga mata ni Mark. Ang pag-atake ng budhi ay mas matindi pa kaysa sa anumang banta ng kriminal, kaya naman idinadaan na lamang niya ang lahat sa kanyang pang-araw-araw na routine. Naging mekanikal ang takbo ng buhay ni Dante upang malunod ang kanyang isip sa trabaho. Alas-siyete y medya, nakabihis na siya ng kanyang uniporme-plantsado, may mga tsapa, at may nakasukbit na baril sa baywang. Isang mabilis na pag-inom ng kape, paghaplos sa buhok sa harap ng salamin, at ang pamilyar na tunog ng pag-start ng kanyang motorsiklo ang nagiging hudyat na handa na siyang gampanan ang kanyang tungkulin bilang pinuno ng lokal na kapulisan. Sa labas ng compound, siya ang batas at ang simbolo ng moralidad, ngunit sa loob, siya ay isang lalaking pilit tumatakas sa sarili niyang anino.

Isang umaga, habang nasa kalagitnaan ng linggo, inutusan si JC ng kanyang ina sa pamamagitan ng tawag na mamili ng mga sariwang gulay sa palengke para sa kanilang lingguhang suplay. Ang ingay ng mga tricycle, ang sigawan ng mga tindera, at ang amoy ng basang semento at sariwang isda ay karaniwang nakababaliw para sa isang estudyante, ngunit para kay JC, naging paraan ito upang pansamantalang maalis ang isip sa bigat ng sitwasyon sa bahay. Subalit habang nakatayo siya sa harap ng isang tumpok ng mga gulay sa paborito nilang pwesto, biglang napatigil ang kanyang mundo. Doon, sa ibabaw ng mga luntiang dahon, ay may nakalatag na mga pipino. Ang isa sa mga ito ay namumukod-tangi-isang pipinong ubod ng laki, mahaba, matigas ang balat, at may kakaibang bigat na tila ba sumisimbolo sa isang bagay na pamilyar sa kanyang memorya. Napatitig si JC sa gulay. Sa isang saglit, ang ingay ng palengke ay naglaho. Ang kanyang diwa ay mabilis na bumalik sa gabi ng kanyang kahibanagan, sa banyo kung saan nya unang nalasahan ang laman nito, at sa mga imahinasyong gumising sa kanyang murang katawan. Ang imahe ng dambuhalang katawan ni Dante, ang init ng balat nito, at ang mga bagay na pilit niyang binubura sa kanyang isip ay muling nag-alab dahil lamang sa simpleng gulay na nasa kanyang harapan. Pakiramdam ni JC ay namula ang kanyang buong mukha at leeg. Mabilis niyang iniwas ang kanyang tingin, hinawakan ang kanyang dibdib na mabilis ang pagtibok, at nagmamiting lumipat sa ibang pwesto, dala ang matinding kahihiyan at ang katotohanang ang kanyang pagnanasa ay hindi pa rin tuluyang namamatay. Nang sumunod na araw, isang maagang umaga ang nagbigay ng pagkakataon upang magkalapit muli ang mag-ninong. Papasok na sa trabaho si Dante samantalang maaga rin ang unang klase ni JC sa unibersidad. Dahil medyo nahihirapan mag-abang ng masasakyan sa labas ng subdivision, nagprisinta ang hepe. “Sumabay ka na sa akin, JC. Ihahatid na kita sa unibersidad para hindi ka mahuli sa unang klase mo,” wika ni Dante habang isinusuot ang kanyang helmet. Agad na nakaramdam ng kaba si JC, ngunit hindi siya makatanggi. Sumakay siya sa likod ng malaking motorsiklo ng hepe. Habang umuusad ang sasakyan sa sementadong daan, nanatiling tuwid ang likod ni JC. Nahihiya siyang humawak sa tiyan ng kanyang ninong; natatakot siya na baka maramdaman nito ang panginginig ng kanyang mga kamay o ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Pilit niyang ipinapatong ang kanyang mga kamay sa sarili niyang tuhod upang panatilihin ang distansya. Napansin ni Dante ang kawalan ng paghawak ng kanyang inaanak sa pamamagitan ng side mirror. “JC, kumapit ka sa akin. Mabilis ang takbo natin sa highway, baka mahulog ka,” baritono ngunit may halong pag-aalaga na utos ng hepe. Bago pa man makasagot ang binatilyo, kinuha ni Dante ang isang kamay nito at sadyang ipinalupot sa kanyang matigas at malapad na baywang. Sa sandaling lumapat ang mga palad ni JC sa tiyan ng kanyang ninong, tila may kuryenteng gumapang sa buong katawan ng binatilyo. Naramdaman niya ang matitigas na muscles sa tiyan ni Dante, ang init na tumatagos sa manipis na tela ng uniporme, at ang bawat paggalaw ng katawan ng hepe sa tuwing lumiliko ang motorsiklo. Ang bango ng panlalaking pabango nito na humahalo sa amoy ng leather jacket at ng malamig na hangin ng umaga ay pumasok sa kanyang sistema. Sa bawat pag-piga ni Dante ng silinyador, mas lalong humihigpit ang hawak ni JC, isinusubsob ang kanyang mukha sa malapad na likod ng hepe. Ang muling pag-usbong ng pagnanasa ay mas matindi at mas mariin ngayon. Nang hapon ding iyon, ang pansamantalang katahimikan ng main house ay tuluyang nabasag sa pagdating ng isang pamilyar na sasakyan. Bumaba mula rito si Dan, ang anak ni Dante. Dahil maagang nag-sembreak ang kanilang paaralan sa Maynila, nagpasya itong bisitahin sina dante at JC upang doon magpalipas ng bakasyon. “Pa! JC!” Masiglang bati ni Dan habang hila-hila ang kanyang malaking maleta pumasok sa sala. Sinalubong siya ni JC ng isang pilit na ngiti, habang si Dante naman ay lumapit upang tapikin ang balikat ng kanyang anak. Ang pagbabalik ni Dan ay nagdala ng bagong dinamika sa loob ng bahay. Si Dan ay mapagmasid, masayahin, at higit sa lahat, walang kinalaman sa madidilim na lihim na nakabalot sa pagitan nina Dante, JC, at Mark. Habang nag-aayos ng gamit si Dan sa kanyang kwarto, nagkatitigan sina Dante at JC sa sala. Ang pagdating ng anak ni Dante ay nangangahulugan ng isang bagay: mas magiging mahirap ang bawat kilos, mas kailangang itago ang bawat tingin, at ang espasyo para sa kanilang mga sikreto ay lalong lumiliit. Ngunit sa likod ng takot na ito, alam ng dalawa na ang presensya ng iba pang tao sa loob ng bahay ay maaaring maging mitsa upang ang itinatagong pagnanasa ay humantong sa isang mas mapanganib na pagsabog. (Oras: Alas-sais ng Umaga) Ang unang umaga ng bakasyon ni Dan ay nagsimula sa pamilyar na halimuyak ng sinangag at adobong manok. Bahagi ng pang-araw-araw na routine ni Dante ang magluto bago pumasok sa presinto, isang gawaing tila nagbibigay sa kanya ng sandali ng normalidad. Subalit ang maliit na mesa sa kusina, na dati ay maluwag para sa dalawa, ay biglang naging masikip sa pag-upo ng tatlong dambuhalang katawan. Magkatabi si JC at si Dan sa mahabang silya, habang katapat naman nila si Dante na pormal na nakaupo sa dulo. “Grabe, Papa, iba talaga ang luto mo. Miss na miss ko ’to sa dorm,” masiglang panimula ni Dan, habang sumusubo ng pagkain. “Mabuti na lang at maagang nag-sembreak ang university namin. Ang bibigat na kasi ng mga subject namin sa engineering, mababaliw na yata ako kung hindi pa ako maka pag-bakasyon.” Tumango si Dante, humigop ng kape, at sumagot gamit ang kanyang baritonong boses. “Mag-aral kang mabuti, Dan. Iyan lang ang maipamamana ko sa iyo.” Habang seryosong nag-uusap ang mag-ama, napatigil si JC sa pagsubo. Sa ilalim ng mesa, dahil sa kakulangan ng espasyo, naramdaman niya ang isang matigas na bahagi-nang binti ni Dante. Aksidenteng dumikit ang balat ng kanyang binti sa balahibuhin at mainit na binti ng kanyang ninong. Kusang bumalik sa isip ni JC ang bilis ng takbo nila sa highway kahapon, ang higpit ng kapit niya sa matigas na tiyan ng hepe, at ang bango nitong humahalo sa hangin. Akma sanang iuurong ni JC ang kanyang binti dahil sa matinding hiya, subalit napansin niyang hindi gumalaw si Dante. Nanatili ang presensya ng binti ng hepe, tila ba nagpapakiramdaman silang dalawa sa ilalim ng lamesa habang sa itaas ay patuloy ang walang-malay na pagkukuwento ni Dan. Ang init na nagmumula sa balat ni Dante ay tila unt-unting sumasamsam sa lakas ni JC, dahilan upang mapahawak siya nang mahigpit sa kanyang kubyertos, pilit na itinatago ang panginginig ng kanyang buong katawan. (Oras: Alas-nuwebe ng Umaga) Matapos ang almusal at bago pumasok si Dante sa trabaho, tinulungan ni JC si Dan na mag-ayos ng mga natitirang gamit sa sala at kwarto. Inilalatag ni Dan ang kanyang mga libro nang bigla itong mapatingin sa labas ng bintana, kung saan kakastart pa lamang ng hepe sa kanyang motorsiklo upang umalis. “JC, napansin mo ba si Papa?” biglang tanong ni Dan, habang nakatitig sa bintana. “Parang lalong naging matipuno ngayon, ang tigas ng katawan niya nang mayakap ko ito kahapon pagdating ko. Iba talaga kapag hepe ng pulis, mukhang hindi nagpapabaya sa workout.” Ang simpleng komento na iyon ni Dan ay tila isang malakas na sampal sa sistema ni JC. Agad na naglakbay ang kanyang diwa sa tatlong magkaibang tagpo. Una, ang pasuso nya sa laman nito sa banyo. Pangalawa ang imahe ng ubod ng laki at habang pipino na nakita niya sa palengke noong isang araw-isang bagay na hindi niya malimutan dahil sa tindi ng kahibangan at pagnanasa na sumiklab sa kanyang isip. Pangalawa, at ang pinakamatindi, ang alaala ng mga nagdaang linggo sa loob ng banyo. Ang pakiramdam ng basang balat, ang singaw ng mainit na tubig, at ang dambuhalang hulma ng katawan ng kanyang ninong na pilit niyang binabalikan sa kanyang mga panaginip. Lalong lalamunin ulit si JC ng lihim na pagnanasa, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama nang matinding konsensya. Mismong ang na anak ng ninong niya-ang nagpapatunay sa kakisigan ng lalaking kanyang pinagpapantasyahan. Napayuko si JC, pilit na nilulunok ang laway na tila ba naging tuyo ang kanyang lalamunan sa tindi ng kasalanang kanyang itinatago. (Oras: Alas-kwatro ng Hapon) Pagdating ng hapon, katatapos lang ng shift ni Dante sa presinto. Upang magpalipas ng oras, ipinarada niya ang kanyang motorsiklo sa garahe upang linisin at i-tune up ito. Dahil sa init ng panahon, naghubad ang hepe ng kanyang uniporme. Naka-puting sando na lamang ito at maikling boxer shorts-isang suot na lalong naglantad sa kanyang malalapad na balikat, mabalahibong dibdib, at ang bakas ng kanyang maskuladong hita at binti. Dahil sa hapit na tela ng boxers, bakas na bakas ang hubog ng kanyang kalalakihan. Lumalabas si Dan sa garahe hawak ang isang basong juice upang makipagkwentuhan, at isinama niya si JC. “Papa, kailangan mo ng tulong?” tanong ni Dan. “JC, pakiabot nga sa akin ’yung 10mm na wrench diyan sa toolbox,” utos ni Dante, ang kanyang boses ay bahagyang humihingal at may kasamang patak ng pawis na umaagos mula sa kanyang leeg pababa sa sando. Lumapit si JC, nanginginig ang kamay habang hawak ang tool. Nang iabot niya ito, sadyang pinatagal ni Dante ang pagkuha. Nagdikit ang kanilang mga daliri, at sa maikling segundong iyon, ang utak ni JC ay muling binalot ng alaala ng gabing pinagsaluhan nila sa banyo ilang linggo na ang nakalilipas. “Hawakan mo muna itong bahagi ng makina, JC. Pihitin ko lang itong turnilyo,” utos muli ni Dante. Napilitan si JC na lumuhod sa tabi ng hepe. Sa sobrang lapit ng kanilang mga katawan, nararamdaman ni JC ang singaw ng init mula sa balat ng ninong, at sa bawat paggalaw ni Dante, halos sumayad ang braso ni JC sa malambot ngunit matigas na bahagi ng hita ng hepe na nakaboxer lang. Masusubukan ang kontrol ni Dante. Habang patuloy na nagkukuwento si Dan sa kanilang tabi tungkol sa mga kaklase niya sa probinsya, makikita sa panga ni Dante ang matinding pag-igting. Pilit niyang itinago ang sariling tensyon sa bawat galaw at utos kay JC, ngunit ang kanyang mabigat at malalim na paghinga ay sapat na upang malaman ni JC na hindi lang siya ang nahihirapan sa larong ito ng pagnanasa sa harap mismo ng walang-malay nyang anak.